ἐὰν κατʼ ἐξετασμόν, ὅπερ καὶ διαιτητὴς ποιεῖ χρόνιον ὂν καὶ ἐργῶδες, ἔκαστον ἀνακρίνῃ, καθάπερ ἐν Λακεδαίμονει ποιοῦσι· διὸ κρεῖττον ἴσως ἅτε τὸ ἀκριβὲς ζητοῦντας πολλὰς ἀδικάστους ποιεῖν ἢ ἄνευ τῆς ἀνακρίσεως δικάζειν, ἐπεὶ καὶ τοῦτο πλεονεξίαν τινὰ ποιεῖ τοῖς φιλονικοῦσιν, ὅπερ φασὶ συμβαίνειν καὶ ἐν τῇ Σπάρτῃ. τοιγὰρ σκυτάλῃ ἀνακρίνουσιν οὕτως καὶ ἀνακρίναντες ἐκκαλοῦσιν τῇ ὥρᾳ τοὺς ἄλλους, ὃ καὶ Κλεομένης ἐποίησεν ὁ βασιλεὺς ἐν τῇ κρίσει τῇ ἐς Κλεόλαν. πάντα δὲ ταῦτα συλληπτέον εἰ ...... μὴ τοὺς διδόντας ... πολλὰς ἡμέρας ἀκροᾶσθαι, καθάπερ ἐν Λακεδαίμονι· καὶ τῷ πλήθει ἔνι τῶν ψήφων ὑπεραίρειν, ὥσπερ ἐν Μεγάλῃ πόλει περὶ τῶν φθινίχων. ἐνιαχοῦ δὲ καὶ ὑποδοῦσιν τῷ κρινομένῳ, καθάπερ ἐν Λοκροῖς φασι τοῖς Ἐπιζεφυρίοις. χρὴ δʼ ἔν γε τοῖς τοιούτοις ἰέναι εἰς ἀψυχίαν τε καὶ πάθος τὰ πολλὰ τοῖς δράσασιν, ὥσπερ ἐν τοῖς χρόνοις καὶ ὅσα δὴ χρονιζόμενα μὲν βλάπτει τὴν πολιτείαν. ἐνίων δὲ κἀνʼ ἀποφυγὴν πολλάκις ἀκροασαμένων καὶ ἀνακρινάντων, ὁσίως ὑπεύθυνόν πως πάλιν ποιητέον, ὥσπερ ἐν Λακεδαίμονι· διὰ βίου δὲ ..... νται παρὰ καὶ ἄπειρον εἶναι στρατηγόν· ἡ γὰρ βλάβη καὶ οὕτως μεγάλη πλὴν οὐκ ἀπὸ κακίας. ἀλλὰ δῆλον, ὡς ἀμφοῖν δεῖ στοχάζεσθαι· κράτιστον δʼ εἴ τις ἐκ τῶν βίων καὶ τῆς ἀγωγῆς, ἀλλὰ μὴ ἐκ τῆς οὐσίας λαμβάνοι τὴν πίστιν, ὅπερ ἡ παιδεία καὶ τὰ ἔθη τὰ χρηστὰ τῆς πολιτείας ἀποτελεῖ. δοκεῖ γοῦν ὡς ἐπὶ τὸ πᾶν ἀρχαϊκώτερος ὁ τῶν τιμημάτων νόμος εἶναι διὰ τὸ κωλύειν ἂν πολλάκεις τοὺς ἀληθεινοὺς ἡγεμόνας. οὔτε γὰρ Ἐπαμεινώνδας οὔτε Πελοπίδας οὔτε Ἀθήνηθεν Ἰφικράτης καὶ Χαβρίας ἐστρατήγησαν ἂν οὔθʼ οἱ τούτων ἔτι πρότερον καὶ ἀμείνους, Ἀριστείδης καὶ Θεμιστοκλῆς. φαίνεται δʼ οὖν καθόλου τινὰ σκέψιν ἔχειν, τίνας δεῖ κατὰ πλοῦτον καὶ ἀρετὴν μόνον ἢ πλοῦτον. ἐν μὲν γὰρ τῇ ταμιείᾳ, καθάπερ εἴρηται, τὰς οὐσίας τηροῦσιν· εἰς δὲ νομοφυλακίαν ἤ τινα τοιαύτην ἑτέραν δικαιοσύνης δεῖ. πρὸς δὲ στρατηγίαν καὶ τῶν ἔξω καὶ τῶν ἐν τῇ πόλει κύρια πρὸς τῇ ἀρετῇ καὶ χορηγίαν ἔχειν ἱκανήν, ἐπὶ δὲ τρίτον, ὡς εἴρηται, τὴν ἐμπειρίαν. καὶ ἔστι τρία ταῦτα περὶ τὰς σημείωσαι ἀρχὰς ἀρετή, κτῆσις ἀρκοῦσα, φρόνησις —τὸ γὰρ τῆς εὐνοίας κοινόν— ὧν τὰ μὲν δύο δεῖ πάσαις, τὰ δὲ τῆς φρονήσεως ἰδιώτερον ἐν ἐνίαις, ἀναγκαιότατον δʼ ἐν ταῖς μεγίσταις· καὶ ἀρκεῖ γέ πως, εἰ ἀδόλως εἰς ἄμφω βλέπουσι· ἀγαθὰ γὰρ ὡς ἐπὶ τὸ πολύ τʼ ἐπιδεῖν καὶ ἄριστα δὴ καιροὺς γνῶναι παρʼ ἄλλον· ὥσθʼ αἱρεῖσθαι διὰ τὴν εὐμοιρίαν καὶ τὴν δύναμιν, ἔνιοι δὲ πρὸς θάτερα, ἀστοὺς ἀρίστους γὰρ κρίνουσιν, οἱ δὲ πλεῖστοι καὶ χείριστα βουλευόμενοι πρὸς τὴν οὐσίαν. ἀληθὲς δέ, ὅπερ ἐλέχθη πρότερον, ὡς αἱ μὲν δέονται μάλιστα πίστεως, αἱ δὲ φρονήσεως καὶ δεινότητος, αἱ δὲ ἐπιμελείας καὶ ἰταμότητος, ἂν ἔχθιστος ᾖ, οἷον πρὸς ἕκαστα νόμῳ μὲν οὐ ῥᾴδιον κατανέμειν· αὐτοὺς δὲ δοκιμάζοντας αἱρεῖσθαι χρὴ τοὺς ἐπιτηδειοτάτους. ἐπεὶ δὲ ἔνιαι, καθάπερ ἐλέχθη, καὶ ἐμπειρίας δέονται, πρὸς ταύτας ὀρθῶς ἔχει τὸ παραζευγνύναι τινὰς ἀεὶ τῶν νεωτέρων, ὅπως παιδεύωνται παρὰ τῶν εἰδότων μηδὲν χεῖρον διοικουμένων τῶν τῆς πόλεως, ὅπερ καὶ Ἅγνων ποτὲ συνεβούλευεν Ἀθηναίοις ἐπεὶ τῶν στρατηγῶν παραδείγματι χρησάμενος τῷ περὶ τὰ κυνηγέσια· καὶ γὰρ ἐκεῖ σκύλακας ἔφη παρεμβαλεῖν ἀεὶ τοὺς φιλοκυνήγους. χρῶνται δὲ καὶ νῦν ἔνιαι τῶν ὁμοτάκτων ἐλαττόνων πόλεων καθάπερ Καρυστίων καὶ Κυθνίων· τρεῖς μὲν γὰρ ἐπὶ τῶν ἐστρατηγηκότων ἤδη, δύο δʼ ἐκ τῶν νεωτέρων καθιστᾶσι. μάλιστα οὖν ἐν ταύτῃ δεῖ μεγίστους ἀνήκειν καιρούς, οὐ μὴν ἀλλὰ καὶ ἐὰν ἄλλῃ τοιαύτῃ συγκατάμεικτος ᾖ, ὁμοίως ταῖς ἡλικίαις λεγομέναις ἅμα κόσμον καὶ ἅμα ταῖς ἀκμαῖς δύναμιν ὑπάρχειν, οἷον ἐν τῇ γυμνασιαρχείᾳ· τοῦτο γὰρ οὐ κακῶς οἱ αἱρούμενοι δύο, τὸν μὲν πρεσβύτερον, τὸν δὲ νεώτερον, ὅπως ὁ μὲν εὐταξίαν παρέχῃ μεταδιδούς, ὁ δὲ αὐτὸς συναποδυόμενος ἡγεμὼν γείνηται τῶν πόνων. οὐ γὰρ δίκαιον ἄμφω ταῦτα τὴν αὐτὴν λατρείαν ἔχειν· ἀμφοτέρων δὲ ἡ ἐπειμέλεια. δεῖται δὲ αἰσθήσεως χρηστῆς· ἀλλὰ δεῖ πρότερον ἄλλας προάρξαι τὸν μέλλοντα τὰς μείζους ἄρξειν, ὅπερ καὶ ἐπὶ τῆς στρατηγείας ἐλέχθη. ἄτοπόν γʼ εἰ ὁ μὴ ταξιαρχήσας μηδὲ φυλαρχήσας εὐθὺς εἶτα ἐστρατήγησε. ταῖς μὲν, ὡς ἔδοξε, ἀναπειρᾶσθαι χρὴ πρότερον, ταῖς δʼ ὕστατα δυοῖν ἕνεκα· ταύτῃ γὰρ τῇ διαθέσει τὸν προσδοκήσαντα ἐπίτονόν τʼ ἀπαρτίζει καὶ φιλοτιμότερον παρασκευάζει πρὸς πεῖραν διὰ τὰς θέσεις τῶν μειζόνων ἢ, ὅπερ ἦν καὶ ἐν Ἠπείρῳ, διὰ τὴν μονήν. τοῦτον δὲ ἐκ τῶν ἐλαττόνων ἀρχῶν ἢ τῶν ἐπὶ τὰς μείζους ἀφορισθεισῶν καὶ ἐν νόμῳ ἐνιαχοῦ δεῖ ἀνελέσθαι καθάπερ ἐν Φωκεῦσιν· τοὺς γὰρ στρατηγοὺς καθιστᾶσιν ἐκ τῶν πεφυλαρχηκότων καὶ τεταμιευκότων. χρὴ δʼ ὅλως οὐδένα ἄναρχον ἄρχειν ἕως τὸν ἀβούλευτον, ὥσπερ ἐν Ἀμβρακίᾳ. χορηγεῖ γὰρ ἑλέσθαι τὸν ἐμπειρίαν λαμβάνοντα τῶν κεκοινωμένων ἀεὶ καὶ μετὰ νεωτέρων. εἰ δὲ δή ποτʼ ἐπʼ αὐτῷ ἡ πολιτεία, δεῖ οὖν ἀεὶ ἄνδρα πολλοῦ ἁπαξαπᾶσιν ἄξιον ἀνατεὶ … προσάρχειν τὰς μεγίστας ἀρχάς, οἷον καὶ ἔν τʼ Ἄργει, κἂν μὴ πρότερον, καὶ ἐν Καρχηδόνι βασιλεῦσαι καὶ στρατηγῆσαι· ἐκ τούτων γὰρ ἡ γεροντία παρʼ αὐτοῖς ἦν. ἀλλὰ γὰρ ἴσως αὐτοὶ μὲν οὐχ ἧττον ἅμα τῇ ἀρχῇ τιμὴν ἔχουσιν τὰ νῦν. ἔτι δὲ ἐν ἱεροῖς σιτήσονται. τοῦτο πειρατέον ἀνατρέπειν. δοκεῖ δὲ ἔχειν ὁ εἰρημένος τιμήν, ...... σὲ μισεῖν τάγʼ ἄλλα καὶ τὸ ἀνέγκλητον εἰς τὰ κοινὰ διατηρεῖν, ὡς λόγον ἀποδιδόντες τριακονταετεῖς δεχθήσονται, ἐφʼ ἃ διατείνωσι ἄν. οὐ γὰρ ἔξεστι τὸν ἐπαιτιώμενον ὑπὸ τῆς πόλεως ἀρχεικῶς οὐθὲν δυνάμενον οὔτʼ ἐξετάζειν οὔτε κολάζειν καὶ καταπλήττεσθαι τοὺς ἄλλους τὸν ἑαυτῷ τι συνειδότα φλαῦρον
On Electing Magistrates is a lost treatise on political philosophy by Theophrastus of Eresus, the successor to Aristotle as head of the Peripatetic school in Athens. Composed in Attic Greek during the late fourth or early third century BCE, the work systematically examined the principles and procedures for selecting public officials within the framework of the Greek city-state. Its full content is unknown, surviving only through eight fragmentary passages preserved by the Byzantine anthologist Stobaeus. These excerpts indicate the treatise addressed the essential qualities of good magistrates and evaluated various methods for their appointment. A notable proposal involved selecting officials by lot from a pre-vetted, shortlisted group of candidates, a mechanism interpreted by scholars as an attempt to synthesize democratic and aristocratic elements within a single constitution. Other practical concerns are also evident, such as a warning against electing leaders who champion costly public building projects, as such expenditures could impose a severe burden on the civic treasury.
The work formed part of the broader Peripatetic endeavor to catalogue and analyse comparative constitutions and forms of governance. It was likely intended for an audience of philosophers, advanced students, and practising statesmen engaged in the political discourse of the early Hellenistic era. As the complete text has not endured, modern understanding relies entirely on these later, decontextualized excerpts. Scholars regard the treatise as a significant source for tracing the evolution of political theory in the immediate post-Aristotelian period, particularly for its distinctive conceptual efforts to balance and integrate features from different political systems.
Theophrastus of Eresus On Electing Magistrates in Greek in PDF
Theophrastus of Eresus On Electing Magistrates in Greek in MD