Fragments on Misanthropy and Satire is a modern compilation of 88 surviving passages from the lost comedies of Phrynichus, a major Athenian playwright of Old Comedy active in the late 5th century BCE and a contemporary rival of Aristophanes. These excerpts, drawn from his various plays, are grouped thematically for their shared focus on the genre's characteristic personal invective and satirical critique. The fragments exemplify core themes of Old Comedy, including the mockery of contemporary individuals such as rival poets, politicians, and philosophers. A prominent subject is the exploration of misanthropy, particularly through the archetype of Timon of Athens, a character featured in Phrynichus’s play Monotropos, or "The Loner." Other recurring elements are political commentary on Athenian democracy and its wartime policies, mythological parody, and literary criticism.

No complete play by Phrynichus survives. These fragments are preserved through quotations in later ancient authors, primarily Athenaeus’s Deipnosophistae from the 2nd or 3rd century CE, as well as in scholia and lexicographical works. The standard modern edition is found in Greek Comic Poets. Phrynichus helped establish the conventions of satire and free speech, known as parrhesia, that define Old Comedy. His fragments are crucial for understanding the genre's competitive nature and thematic range. His portrayal of the misanthrope Timon contributed to a lasting literary tradition, which was later adapted by Shakespeare in his play Timon of Athens.

ΕΦΙΑΛΤΗΣ.
Ἔστιν δʼ αὐτούς γε φυλάττεσθαι τῶν νῦν χαλεπώτατον ἔργον.
ἔχουσι γάρ τι κέντρον ἐν τοῖς δακτύλοις,
μισάνθρωπον ἄνθος ἥβης·
εἶθʼ ἡδυλογοῦσιν ἅπασιν ἀεὶ κατὰ τὴν ἀγορὰν περιόντες.
ἐπὶ τοῖς δὲ βάθροις ὅταν ὦσιν, ἐκεῖ τούτοις, οἷς ἡδυλο- γοῦσιν,
μεγάλας ἀμυχὰς καταμύξαντες καὶ συγκύψαντες ἅπαντες
γελῶσιν.
Ὄνομα δέ τῳ τοῦτʼ ἦν ἔσωθεν γῆν τε μὴ
ἔστω φιάλτης ἀνθραγαθίας οὕνεκα,
ἔτι ἐπιαλὰς χρηστὰ λε ἀπωλόμην.
Οὐ τουτονὶ μέντοι σὺ κιθαρίζειν ποτέ
αὐλεῖν τʼ ἐδίδαξας;
ΚΟΝΝΟΣ.
ΚΡΟΝΟΣ.
Ἁνὴρ χορεύει καὶ τὰ τοῦ θεοῦ καλά
βούλει Διοπείθη μεταδράμω καὶ τύμπανα;
Κείνη μεμνήσθω με ξύλον ὑποτεταγός.
Ἄγαμαι, Διονῦ, σοῦ στόματος, ὡς σεσέλλισαι
κεκομμένα πολλάκις.
ΚΩΜΑΣΤΑΙ.
Εἶτα κεραμεύων ἂν οἴκοι σωφρόνως Χαιρέστρατος
ἑκατὸν ἂν τῆς ἡμέρας ἔκαεν οἴνου κανθάρους.
Ἐγὼ δὲ νῷν δὴ τερετιῶ τι πτιστικόν.
ΜΟΝΟΤΡΟΠΟΣ.
Ὄνομα δέ μοὔστι Μονότροπος …
… ζῶ δὲ Τίμωνος βίον,
ἄγαμον, ἄδουλον, ὀξύθυμον, ἀπρόσοδον,
ἀγέλαστον, ἀδιάλεκτον, ἰδιογνώμονα.
Μεγάλους πιθήκους οἶδʼ ἑτέρους τινὰς λέγειν,
Λυκέαν, Τελέαν, Πείσανδρον, Ἐξηκεστίδην.
Β. ἀνωμάλους εἶπας πιθήκους …
ὁ μέν γε δειλός, ὁ δὲ κόλαξ, ὁ δὲ νόθος.
Α. Τίς δʼ ἔστιν ὁ μετὰ ταῦτα φροντίζων; Β. Μέτων,
ὁ Λευκονοιεύς. Α. οἶδʼ, ὁ τὰς κρήνας ἄγων.
Ἀλλʼ ὑπερβέβληκε πολὺ τὸν Νικίαν
στρατηγίας πλήθει τε κἀξευρήμασιν.
Ὁ δʼ ὀλιγόσιτος Ἡρακλῆς ἐκεῖ τί δρᾷ;
Ἔπειτʼ ἐπειδὰν τὸν λύχνον κατακοιμίσῃ.
Τηλικουτοσὶ γέρων
ἄπαις ἀγύναικος.
ΜΟΥΣΑΙ.
Μάκαρ Σοφοκλέης, ὃς πολὺν χρόνον βιούς
ἀπέθανεν, εὐδαίμων ἀνὴρ καὶ δεξιός,
πολλὰς ποιήσας καὶ καλὰς τραγῳδίας·
καλῶς δʼ ἐτελεύτησʼ, οὐδὲν ὑπομείνας κακόν.
Ἰδού, δέχου τὴν ψῆφον· ὁ καδίσκος δέ σοι
ὁ μὲν ἀπολύων οὗτος, ὁ δʼ ἀπολλὺς ὁδί.
Ὦ καὶ κάπραινα καὶ περίπολις καὶ δρομάς.
Κἂν ὀξυβάφῳ χρῆσθαι τρεῖς χοίνικας ἢ δύʼ ἀλεύρων.
ΜΥΣΤΑΙ
Μάστιγα δʼ ἐν χεροῖν ἔχων τευτάζεται
Ἐβουλόμην ἂν ἧμιν ὥσπερ καὶ προτοῦ.
ΠΟΑΣΤΡΙΑΙ.
Αὐτοπυρίταισί τʼ ἄρτοις καὶ λιπῶσι στεμφύλοις.
Ὥσπερ ἐμὸν αὐτῆς ἴδιον.
ΣΑΤΥΡΟΙ.
Κερκυραῖαι δʼ οὐδὲν …
ἐπιβάλλουσιν μάστιγες.
Βοάσομαι τἄρα τὰν ὑπέρτονον
βοάν.
ΤΡΑΓΩΙΔΟΙ Η ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΟΙ.
Ἡδὺ δʼ ἀποτηγανίζειν ἄνευ συμβολῶν.
Ὦ χρυσοκέφαλοι βεμβράδες θαλάσσιαι.
Τὸν Κλεόμβροτόν τε τοῦ
Πέρδικος υἱόν.
Περιστέριον δʼ αὐτῷ τι λαβὲ τριωβόλου.
Σὺ δὲ τιμιοπώλης ὡς Ἀχιλλεὺς οὐδὲ εἷς.
Αἰτίαν ἔχει
πονηρὸς εἶναι τὴν τέχνην.
Λάρους θρηνεῖν, ἐν οἷσι Λάμπρος ἐναπέθνησκεν,
ἄνθρωπος ὢν ὑδατοπότας, μινυρὸς ὑπερσοφιστής,
Μουσῶν σκελετός, ἀηδόνων ἠπίαλος, ὕμνος Ἅιδου.
Ὦ φίλταθʼ Ἑρμῆ, καὶ φυλάττου, μὴ πεσὼν
σαυτὸν παρακρούσῃ, καὶ παράσχῃς διαβολὴν
ἑτέρῳ Διοκλείδᾳ βουλομένῳ κακόν τι δρᾶν.
Ἑρμῆς φυλάξομαι. Τεύκρῳ γὰρ οὐχὶ βούλομαι
μήνυτρα δοῦναι τῷ παλαμναίῳ ξένῳ.
Ἦν γὰρ πολίτης ἀγαθός, ὡς εὖ οἶδʼ ἐγώ,
κοὐχ ὑποταγεὶς ἐβάδιζεν, ὥσπερ Νικίας.
Τοὺς δὲ γομφίους
ἅπαντας ἐξέκοψεν, ὥστʼ
οὐκ ἂν δυναίμην Ναξίαν
ἀμυγδάλην κατᾶξαι.
Ἑπτάκλινος οἶκος ἦν καλός,
εἶτʼ ἐννεάκλινος ἕτερος οἶκος.
Ἀμυγδαλῆ τῆς βηχὸς ἀγαθὸν φάρμακον.
Ἢ μαζίου τι μικρὸν ἢ κολοκυντίου.
Ἦσαν δὲ καὶ γυναῖκες ἀφήλικες.
Ἔμει καταμηλῶν· φλέγματος γὰρ εἶ πλέως.
Ὦ φίλτατʼ ἀνδρῶν, μή μʼ ἀτιμάσας γένῃ.
Τριωβόλων ὅσων ὕπερ ἡλιάζομαι.
Πολὺς δὲ συβαριασμὸς αὐλητῶν τότʼ ἦν.
Οὐ γλύξις οὐδʼ ὑπόχυτος, ἀλλὰ Πράμνιος.
Ἃ δʼ ἀνάγκα ʼσθʼ ἱερεῦσιν καθαρεύειν φράσομεν.