eul_wid: bue-ab
ἈποσπάσματαOn the Nature of the Cosmos
Philolaus of Croton On the Nature of the Cosmos PDF
| tit,1-16 | ΦΙΛΟΛΑΟΥ ΠΕΡΙ ΦΥΣΙΟΣ ΑΒΓ |
| 1 | DIOG. VIII 85 [A 1 I 398, 20] Περὶ φύσεως ὧν ἀρχὴ ἥδε· ‘ ἁ φύσις δ ’ ἐν τῶι κόσμωι ἁρμόχθη ἐξ ἀπείρων τε καὶ περαινόντω ν , καὶ ὅλος 〈ὁ〉 κόσμος καὶ τὰ ἐν αὐτῶι πάντα ‘ . |
| 2 | STO B . Ec l . I 2 1 , 7 a [p . 18 7 , 14 Wachs m. ] Ἐκ τοῦ Φιλολάου περὶ κόσμο υ . ἀνάγκα τὰ ἐόντα εἶμεν πάντα ἢ περαίνοντα ἢ ἄπειρα ἢ περαίνοντά τε καὶ ἄπειρ α · ἄπειρα δὲ μόνον 〈ἢ περαίνοντα μόνον〉 οὔ κα εἴ η . ἐπεὶ τοίνυν φαίνεται οὔ τ ’ ἐκ περαινόντων πάντων ἐόντα οὔ τ ’ ἐξ ἀπείρων πάντω ν , δῆλον τἆρα ὅτι ἐκ περαινόντων τε καὶ ἀπείρων ὅ τε κόσμος καὶ τὰ ἐν αὐτῶι συναρμόχθ η . δηλοῖ δὲ καὶ τὰ ἐν τοῖς ἔργοι ς . τὰ μὲν γὰρ αὐτῶν ἐκ περαινόντων περαίνοντ ι , τὰ δ ’ ἐκ περαινόντων τε καὶ ἀπείρων περαίνοντί τε καὶ οὐ περαίνοντ ι , τὰ δ ’ ἐξ ἀπείρων ἄπειρα φανέοντα ι. (Vgl. DAMASC. I 101, 3 Ru. τὸ ὂν ἐκ πέρατος καὶ ἀπείρου, ὡς ἔν τε Φιλήβωι [p. 23 C] λέγει ὁ Πλάτων καὶ Φ. ἐν τοῖς Περὶ φύσεω ς). |
| 3 | IAMBL. in Nicom. p. 7, 24 Pist. ἀρχὰν γὰρ οὐδὲ τὸ γνωσούμενον ἐσσεῖται πάντων ἀπείρων ἐόντων κατὰ τὸν Φιλόλαον. |
| 4 | STOB. Ecl. I 21, 7b [p. 188, 5 W.] καὶ πάντα γα μὰν τὰ γιγνωσκόμενα ἀριθμὸν ἔχοντ ι · οὐ γὰρ οἷόν τε οὐδὲν οὔτε νοηθῆμεν οὔτε γνωσθῆμεν ἄνευ τούτου |
| 5 | — —7c [p. 188, 9] ὅ γα μὰν ἀριθμὸς ἔχει δύο μὲν ἴδια εἴδ η , περισσὸν καὶ ἄρτιο ν , τρίτον δὲ ἀ π ’ ἀμφοτέρων μειχθέντων ἀρτιοπέριττο ν · ἑκατέρω δὲ τῶ εἴδεος πολλαὶ μορφα ί , ἃς ἕκαστον αὐταυτὸ σημαίνε ι. |
| 6 | — —7d [p. 188, 14,] περὶ δὲ φύσιος καὶ ἁρμονίας ὧδε ἔχε ι · ἁ μὲν ἐστὼ τῶν πραγμάτων ἀίδιος ἔσσα καὶ αὐτὰ μὲν ἁ φύσις θείαν γα καὶ οὐκ ἀνθρωπίνην ἐνδέχεται γνῶσιν πλέον γα ἢ ὅτι οὐχ οἷόν τ ’ ἦν οὐθὲν τῶν ἐόντων καὶ γιγνωσκόμενον ὑ φ ’ ἁμῶν γα γενέσθαι μὴ ὑπαρχούσας τᾶς ἐστοῦς τῶν πραγμάτω ν , ἐξ ὧν συνέστα ὁ κόσμο ς , καὶ τῶν περαινόντων καὶ τῶν ἀπείρω ν . ἐπεὶ δὲ ταὶ ἀρχαὶ ὑπᾶρχον οὐχ ὁμοῖαι οὐ δ ’ ὁμόφυλοι ἔσσα ι , ἤδη ἀδύνατον ἦς κα αὐταῖς κοσμηθῆνα ι , εἰ μὴ ἁρμονία ἐπεγένετο ὡιτινιῶν ἅδε τρόπωι ἐγένετ ο . τὰ μὲν ὦν ὁμοῖα καὶ ὁμόφυλα ἁρμονίας οὐδὲν ἐπεδέοντ ο , τὰ δὲ ἀνόμοια μηδὲ ὁμόφυλα μηδὲ ἰσοταγῆ ἀνάγκα τᾶι τοιαύται ἁρμονίαι συγκεκλεῖσθα ι , οἵαι μέλλοντι ἐν κόσμωι κατέχεσθα ι . — ἁρμονίας δὲ μέγεθός ἐστι συλλαβὰ καὶ δ ι ’ ὀξειᾶ ν · τὸ δὲ δ ι ’ ὀξειᾶν μεῖζον τᾶς συλλαβᾶς ἐπογδόω ι . ἔστι γὰρ ἀπὸ ὑπάτας ἐπὶ μέσσαν συλλαβ ά , ἀπὸ δὲ μέσσας ἐπὶ νεάταν δ ι ’ ὀξειᾶ ν , ἀπὸ δὲ νεάτας ἐς τρίταν συλλαβ ά , ἀπὸ δὲ τρίτας ἐς ὑπάταν δ ι ’ ὀξειᾶ ν · τὸ δ ’ ἐν μέσωι μέσσας καὶ τρίτας ἐπόγδοο ν · ἁ δὲ συλλαβὰ ἐπίτριτο ν , τὸ δὲ δ ι ’ ὀξειᾶν ἡμιόλιο ν , τὸ διὰ πασᾶν δὲ διπλόο ν . οὕτως ἁρμονία πέντε ἐπόγδοα καὶ δύο διέσιε ς , δ ι ’ ὀξειᾶν δὲ τρία ἐπόγδοα καὶ δίεσι ς , συλλαβὰ δὲ δ ύ ’ ἐπόγδοα καὶ δίεσι ς . Vg l . BOETHIUS Ins t . mu s . III 8 p . 27 8 , 11 Fried l . Philolaus igitur haec atque his minora spatia talibus definitionibus includi t : diesi s, inquit, est spatium quo maior est sesquitertia proportio duobus toni s . comma vero est spatiu m , quo maior est sesquioctava proportio duabas diesibu s , id est duobus semitoniis minoribu s . schisma est dimidium commati s , diaschisma vero dimidium dieseo s , id est semitonii minori s. |
| 7 | STOB. Ecl. I 21, 8 [p. 189, 17 W.] τὸ πρᾶτον ἁρμοσθέ ν , τὸ ἕ ν , ἐν τῶι μέσωι τᾶς σφαίρας ἑστία καλεῖτα ι. |
| 8 | IAMBL. in Nic. p. 77, 9 ἡ μὲν μονὰς ὡς ἂν ἀρχὴ οὖσα πάντων κατὰ τὸν Φιλόλαον (οὐ γὰρ ἕν φησιν ἀρχὰ πάντω ν;) κτλ. |
| 9 | — —p. 19, 21 ἑτέρου γὰρ καιροῦ διερευνᾶν ἐπὶ πλέον πῶς καὶ τετραγωνισθέντος ἀπὸ τῆς στιχηδὸν ἐκθέσεως τοῦ ἀριθμοῦ οὐκ ἐλάττονα πιθανὰ ἐπισυμβαίνει φύσει καὶ οὐ νόμω ι, ὥς φησί που Φ. |
| 10 | NICOM. Arithm. II 19 p. 115, 2 ἁρμονία δὲ πάντως ἐξ ἐναντίων γίνεται· ἔστι γὰρ ἁρμονία πολυμιγέων ἕνωσις καὶ δίχα φρονεόντων συμφρόνησι ς. Theo Smyrn. p. 12, 10 καὶ οἱ Πυθαγορικοὶ δέ, οἷς πολλαχῆι ἕπεται Πλάτων, τὴν μουσικήν φασιν ἐναντίων συναρμογὴν καὶ τῶν πολλῶν ἕνωσιν καὶ τῶν δίχα φρονούντων συμφρόνησιν. |
| 11 | THEO Smyrn. 106, 10 περὶ ἧς καὶ Ἀρχύτας ἐν τῶι Περὶ τῆς δεκάδος καὶ Φ. ἐν τῶι Περὶ φύσιος πολλὰ διεξίασιν. STOB. Ecl. I prooem. cor. 3 [p. 16, 20 W] . Φιλολάου. θεωρεῖν δεῖ τὰ ἔργα καὶ τὴν οὐσίαν τῶ ἀριθμῶ καττὰν δύναμιν ἅτις ἐστὶν ἐν τᾶι δεκάδ ι · μεγάλα γὰρ καὶ παντελὴς καὶ παντοεργὸς καὶ θείω καὶ οὐρανίω βίω καὶ ἀνθρωπίνω ἀρχὰ καὶ ἁγεμὼν κοινωνοῦσα *** δύναμις καὶ τᾶς δεκάδο ς . ἄνευ δὲ τούτας πάν τ ’ ἄπειρα καὶ ἄδηλα καὶ ἀφαν ῆ . γνωμικὰ γὰρ ἁ φύσις ἁ τῶ ἀριθμῶ καὶ ἡγεμονικὰ καὶ διδασκαλικὰ τῶ ἀπορουμένω παντὸς καὶ ἀγνοουμένω παντ ί . οὐ γὰρ ἦς δῆλον οὐδενὶ οὐδὲν τῶν πραγμάτων οὔτε αὐτῶν πο θ ’ αὑτὰ οὔτε ἄλλω πρὸς ἄλλ ο , εἰ μὴ ἦς ἀριθμὸς καὶ ἁ τούτω οὐσί α . νῦν δὲ οὗτος καττὰν ψυχὰν ἁρμόζων αἰσθήσει πάντα γνωστὰ καὶ ποτάγορα ἀλλάλοις κατὰ γνώμονος φύσιν ἀπεργάζεται σωματῶν καὶ σχίζων τοὺς λόγους χωρὶς ἑκάστους τῶν πραγμάτων τῶν τε ἀπείρων καὶ τῶν περαινόντω ν . ἴδοις δέ κα οὐ μόνον ἐν τοῖς δαιμονίοις καὶ θείοις πράγμασι τὰν τῶ ἀριθμῶ φύσιν καὶ τὰν δύναμιν ἰσχύουσα ν , ἀλλὰ καὶ ἐν τοῖς ἀνθρωπικοῖς ἔργοις καὶ λόγοις πᾶσι παντᾶ καὶ κατὰ τὰς δημιουργίας τὰς τεχνικὰς πάσας καὶ κατὰ τὰν μουσικά ν . ψεῦδος δὲ οὐδὲν δέχεται ἁ τῶ ἀριθμῶ φύσις οὐδὲ ἁρμονί α · οὐ γὰρ οἰκεῖον αὐτοῖς ἐστ ι . τᾶς τῶ ἀπείρω καὶ ἀνοήτω καὶ ἀλόγω φύσιος τὸ ψεῦδος καὶ ὁ φθόνος ἐστ ί . ψεῦδος δὲ οὐδαμῶς ἐς ἀριθμὸν ἐπιπνε ῖ · πολέμιον γὰρ καὶ ἐχθρὸν τᾶι φύσει τὸ ψεῦδο ς , ἁ δ ’ ἀλήθεια οἰκεῖον καὶ σύμφυτον τᾶι τῶ ἀριθμῶ γενεᾶ ι. |
| 12 | THEO Smyrn. [p. 18, 5 W.] καὶ τὰ μὲν τᾶς σφαίρας σώματα πέντε ἐντ ί , τὰ ἐν τᾶι σφαίραι πῦρ 〈καὶ〉 ὕδωρ καὶ γᾶ καὶ ἀή ρ , καὶ ὃ τᾶς σφαίρας ὁλκάς (?) , πέμπτο ν. |
| 13 | THEOL. Arithm. p. 25, 17 de Falco καὶ τέσσαρες ἀρχαὶ τοῦ ζώιου τοῦ λογικοῦ, ὥσπερ καὶ Φ. ἐν τῶι Περὶ φύσεως λέγει, ἐγκέφαλος, καρδία, ὀμφαλός, αἰδοῖον· ‘ κεφαλὰ μὲν νόο υ , καρδία δὲ ψυχᾶς καὶ αἰσθήσιο ς , ὀμφαλὸς δὲ ῥιζώσιος καὶ ἀναφύσιος τοῦ πρώτο υ , αἰδοῖον δὲ σπέρματος [ κα ὶ ] καταβολᾶς τε καὶ γεννήσιο ς . ἐγκέφαλος δὲ 〈σαμαίνει〉 τὰν ἀνθρώπω ἀρχά ν , καρδία δὲ τὰν ζώο υ , ὀμφαλὸς δὲ τὰν φυτο ῦ , αἰδοῖον δὲ τὰν ξυναπάντω ν · πάντα γὰρ ἀπὸ σπέρματος καὶ θάλλοντι καὶ βλαστάνοντ ι .‘ |
| 14 | CLEM. Strom. III 17 [II 203, 11 St.] ἄξιον δὲ καὶ τῆς Φιλολάου λέξεως μνημονεῦσαι· λέγει ὁ Πυθαγόρειος ὧδε· ‘ μαρτυρέονται .. . τέθαπται ‘. PLATO Gorg. 493 A ἤδη του ἔγωγε καὶ ἤκουσα τῶν σοφῶν, ὡς νῦν ἡμεῖς τέθναμεν καὶ τὸ μὲν σῶμά ἐστιν ἡμῖν σῆμ α, τῆς δὲ ψυχῆς τοῦτο ἐν ὧι αἱ ἐπιθυμίαι εἰσὶ τυγχάνει ὂν οἷον ἀναπείθεσθαι καὶ μεταπίπτειν ἄνω κάτω. καὶ τοῦτο ἄρα τις μυθολογῶν κομψὸς ἀνήρ, ἴσως Σικελός τις ἢ Ἰταλικός, παράγων τῶι ὀνόματι διὰ τὸ πιθανόν τε καὶ πειστικὸν ὠνόμασε πίθο ν, τοὺς δὲ ἀνοήτους ἀμυήτους, τῶν δ’ ἀνοήτων τοῦτο τῆς ψυχῆς οὗ αἱ ἐπιθυμίαι εἰσί, τὸ ἀκόλαστον αὐτοῦ καὶ οὐ στεγανόν, ὡς τετρημένος εἴη πίθος, διὰ τὴν ἀπληστίαν ἀπεικάσας ... καὶ φοροῖεν εἰς τὸν τετρημένον πίθον ὕδωρ ἑτέρωι τοιούτωι τετρημένωι κοσκίνωι. τὸ δὲ κόσκινον ἄρα λέγει, ὡς ἔφη ὁ πρὸς ἐμὲ λέγων, τὴν ψυχὴν εἶναι. Vgl. ATHEN. IV 157 c Εὐξίθεος ὁ Πυθαγορικός ... ὥς φησι Κλέαρχος ὁ Περιπατητικὸς ἐν δευτέρωι Βίων [fr. 2 FHG II 303] ἔλεγεν ἐνδεδέσθαι τῶι σώματι καὶ τῶι δεῦρο βίωι τὰς ἁπάντων ψυχὰς τιμωρίας χάριν, καὶ διείπασθαι τὸν θεὸν ὡς εἰ μὴ μενοῦσιν ἐπὶ τούτοις, ἕως ἂν ἑκὼν αὐτοὺς λύσηι, πλείοσι καὶ μείζοσιν ἐμπεσοῦνται τότε λύμαις. διὸ πάντας εὐλαβουμένους τὴν τῶν κυρίων ἀνάτασιν φοβεῖσθαι τοῦ ζῆν ἑκόντας ἐκβῆναι μόνον τε τὸν ἐν τῶι γήραι θάνατον ἀσπασίως προσίεσθαι, πεπεισμένους τὴν ἀπόλυσιν τῆς ψυχῆς μετὰ τῆς τῶν κυρίων γίγνεσθαι γνώμης. μαρτυρέονται δὲ καὶ οἱ παλαιοὶ θεολόγοι τε καὶ μάντιε ς , ὡς διά τινας τιμωρίας ἁ ψυχὰ τῶι σώματι συνέζευκται καὶ καθάπερ ἐν σάματι τούτωι τέθαπτα ι. |
| 15 | ATHENAG. 6 p. 6, 13 Schw. καὶ Φ. δὲ ὥσπερ ἐν φρουρᾶι πάντα ὑπὸ τοῦ θεοῦ περιειλῆφθαι λέγων καὶ τὸ ἕνα εἶναι καὶ τὸ ἀνωτέρω τῆς ὕλης δεικνύει. PLAT. Phaedo 61 D τί δέ, ὦ Κέβης; οὐκ ἀκηκόατε σύ τε καὶ Σιμμίας περὶ τῶν τοιούτων Φιλολάωι συγγεγονότες; —Οὐδέν γε σαφές, ὦ Σώκρατες. —Ἀλλὰ μὴν καὶ ἐγὼ ἐξ ἀκοῆς περὶ αὐτῶν λέγω. 61 E ἤδη γὰρ ἔγωγε [Kebes], ὅπερ νυνδὴ σὺ ἤρου, καὶ Φιλολάου ἤκουσα, ὅτε παρ’ ἡμῖν [Theben] διηιτᾶτο, ἤδη δὲ καὶ ἄλλων τινῶν, ὡς οὐ δέοι τοῦτο ποιεῖν· σαφὲς δὲ περὶ αὐτῶν οὐδενὸς πώποτε οὐδὲν ἀκήκοα. 62 B ὁ μὲν οὖν ἐν ἀπορρήτοις λεγόμενος περὶ αὐτῶν λόγος, ὡς ἔν τινι φρουρᾶι ἐσμεν οἱ ἄνθρωποι καὶ οὐ δεῖ δὴ ἑαυτὸν ἐκ ταύτης λύειν οὐδ’ ἀποδιδράσκειν, μέγας τέ τίς μοι φαίνεται καὶ οὐ ῥάιδιος διιδεῖν. οὐ μέντοι ἀλλὰ τόδε γέ μοι δοκεῖ, ὦ Κέβης, εὖ λέγεσθαι τὸ θεοὺς εἶναι ἡμῶν τοὺς ἐπιμελουμένους καὶ ἡμᾶς τοὺς ἀνθρώπους ἓν τῶν κτημάτων τοῖς θεοῖς εἶνα ι. 82 D τοιγάρτοι τούτοις μὲν ἅπασιν, ὦ Κέβης, ἐκεῖνοι οἷς τι μέλει τῆς ἑαυτῶν ψυχῆς, ἀλλὰ μὴ σώματα πλάττοντες ζῶσι, χαίρειν εἰπόντες, οὐ κατὰ ταὐτὰ πορεύονται αὐτοῖς ὡς οὐκ εἰδόσιν ὅπηι ἔρχονται, αὐτοὶ δὲ ἡγούμενοι οὐ δεῖν ἐναντία τῆι φιλοσοφίαι πράττειν καὶ τῆι ἐκείνης λύσει τε καὶ καθαρμῶι ταύτηι δὴ τρέπονται ἐκείνηι ἑπόμενοι, ἧι ἐκείνη ὑφηγεῖται. |
| 16 | EUDEM. Eth. B 8. 1225a 30 ὥστε καὶ διάνοιαί τινες καὶ πάθη οὐκ ἐφ’ ἡμῖν εἰσιν, ἢ πράξεις αἱ κατὰ τὰς τοιαύτας διανοίας καὶ λογισμούς, ἀλλ’ ὥσπερ Φ. ἔφη εἶναί τινας λόγους κρείττους ἡμῶ ν. |
| tit,17-19 | ΒΑΚΧΑΙ |
| 17 | STOB. Ecl. I 15, 7 [p. 148, 4 W.] Φιλολάου Βάκχα ι. ὁ κόσμος εἷς ἐστιν, ἤρξατο δὲ γίγνεσθαι ἀπὸ τοῦ μέσου καὶ ἀπὸ τοῦ μέσου εἰς τὸ ἄνω διὰ τῶν αὐτῶν τοῖς κάτω. ἔστι 〈γὰρ〉 τὰ ἄνω τοῦ μέσου ὑπεναντίως κείμενα τοῖς κάτω. τοῖς γὰρ κατωτάτω τὰ μέσα ἐστὶν ὥσπερ τὰ ἀνωτάτω καὶ τὰ ἄλλα ὡσαύτως. πρὸς γὰρ τὸ μέσον κατὰ ταὐτά ἐστιν ἑκάτερα, ὅσα μὴ μετενήνεκται. |
| 18 | — —I 25, 8 [p. 214, 21 W.] Φιλολάου ἐκ Βακχῶν. |
| 19 | PROCL. in Eucl. p. 22, 9 Friedl. διὸ καὶ ὁ Πλάτων πολλὰ καὶ θαυμαστὰ δόγματα περὶ θεῶν διὰ τῶν μαθηματικῶν εἰδῶν ἡμᾶς ἀναδιδάσκει καὶ ἡ τῶν Πυθαγορείων φιλοσοφία παραπετάσμασι τούτοις χρωμένη τὴν μυσταγωγίαν κατακρύπτει τῶν θείων δογμάτων. τοιοῦτος γὰρ καὶ ὁ Ἱερὸς σύμπας λόγος καὶ ὁ Φιλόλαος ἐν ταῖς Βάκχαις καὶ ὅλος ὁ τρόπος τῆς Πυθαγόρου περὶ θεῶν ὑφηγήσεως. |
| 20 | I. LYDUS de mens. II 12 ὀρθῶς οὖν ἀμήτορα τὸν ἑπτὰ ἀριθμὸν ὁ Φ. προσηγόρευσε· μόνος γὰρ οὔτε γεννᾶν οὔτε γεννᾶσθαι πέφυκε· τὸ δὲ μήτε γεννῶν μήτε γεννώμενον ἀκίνητον· ἐν κινήσει γὰρ ἡ γέννησις ἐπειδὴ καὶ τὸ γεννῶν καὶ τὸ γεννώμενον οὐκ ἄνευ κινήσεώς ἐστι, τὸ μὲν ἵνα γεννήσηι, τὸ δὲ ἵνα γεννηθῆι· τοιοῦτος δὲ ὁ θεός, ὡς καὶ αὐτὸς ὁ ῥήτωρ ὁ Ταραντῖνος· φησὶ δὲ οὕτως· ‘ ἔστι .. . ὅμοιο ς . ‘ PHILO d. opif. 100 [I 34, 10 Cohn] δι’ ἣν αἰτίαν οἱ μὲν ἄλλοι φιλόσοφοι τὸν ἀριθμὸν τοῦτον ἐξομοιοῦσι τῆι ἀμήτορι Νίκηι καὶ Παρθένω ι, ἣν ἐκ τῆς τοῦ Διὸς κεφαλῆς ἀναφανῆναι λόγος ἔχει, οἱ δὲ Πυθαγόρειοι τῶι ἡγεμόνι τῶν συμπάντων· τὸ γὰρ μήτε γεννῶν μήτε γεννώμενον ἀκίνητον μένει ...· μόνον δ’ οὔτε κινοῦν οὔτε κινούμενον ὁ πρεσβύτερος ἄρχων καὶ ἡγεμών, οὗ λέγοιτ’ ἂν προσηκόντως εἰκὼν ἑβδομάς. μαρτυρεῖ δέ μου τῶι λόγωι καὶ Φ. ἐν τούτοις· ‘ ἔστι γάρ, φησίν, ... ἄλλων ‘. ANATOL. de decade p. 35 Heiberg ἑβδομὰς μόνη τῶν ἐντὸς δεκάδος οὐ γεννᾶι οὔτε γεννᾶται ὑπ’ ἄλλου ἀριθμοῦ πλὴν ὑπὸ μονάδος· διὸ καὶ καλεῖται ὑπὸ τῶν Πυθαγορείων παρθένος ἀμήτω ρ . ἔστι γὰρ ἡγεμὼν καὶ ἄρχων ἁπάντω ν , θεό ς , εἷ ς , ἀεὶ ὤ ν , μόνιμο ς , ἀκίνητο ς , αὐτὸς ἑαυτῶι ὅμοιο ς , ἕτερος τῶν ἄλλω ν . |
| 20a | I. LYDUS d. mens. IV 12 ὀρθῶς οὖν ὁ Φ. τὴν δυάδα Κρόνου σύνευνον εἶναι λέγει, ὃν κατὰ τὸ προφανὲς Χρόνον ἄν τις εἴποι. |
| 21 (tit) | ΠΕΡΙ ΨΥΧΗΣ STOB. Ecl. I 20, 2 p. 172, 9 W. Φιλολάου Πυθαγορείου ἐκ τοῦ Περὶ ψυχῆ ς . Φ. ἄφθαρτον τὸν κόσμον εἶναι. λέγει γοῦν οὕτως ἐν τῶι Περὶ ψυχῆς· παρὸ καὶ ἄφθαρτος καὶ ἀκαταπόνατος διαμένει τὸν ἄπειρον αἰῶν α · οὔτε γὰρ ἔντοσθεν ἄλλα τις αἰτία δυναμικωτέρα αὐτᾶς εὑρεθήσεται οὔ τ ’ ἔκτοσθεν φθεῖραι αὐτὸν δυναμέν α · ἀλ λ ’ ἦν ὅδε ὁ κόσμος ἐξ αἰῶνος καὶ εἰς αἰῶνα διαμενε ῖ , εἷς ὑπὸ ἑνὸς τῶ συγγενέος καὶ κρατίστω καὶ ἀνυπερθέτω κυβερνώμενο ς . ἔχει δὲ καὶ τὰν ἀρχὰν τᾶς κινήσιός τε καὶ μεταβολᾶς ὁ κόσμος εἷς ἐὼν καὶ συνεχὴς καὶ φύσει διαπνεόμενος καὶ περιαγεόμενος ἐξ ἀρχιδίο υ · καὶ τὸ μὲν ἀμετάβλατον αὐτο ῦ , τὸ δὲ μεταβάλλον ἐστ ί · καὶ τὸ μὲν ἀμετάβολον ἀπὸ τᾶς τὸ ὅλον περιεχούσας ψυχᾶς μέχρι σελήνας περαιοῦτα ι , τὸ δὲ μεταβάλλον ἀπὸ τᾶς σελήνας μέχρι τᾶς γᾶ ς . ἐπεὶ δέ γε καὶ τὸ κινέον ἐξ αἰῶνος ἐς αἰῶνα περιπολε ῖ , τὸ δὲ κινεόμενο ν , ὡς τὸ κινέον ἄγε ι , οὕτως διατίθετα ι , ἀνάγκη τὸ μὲν ἀεικίνατον τὸ δὲ ἀειπαθὲς εἶμε ν · καὶ τὸ μὲν νῶ καὶ ψυχᾶς † ἀνάκωμα πᾶ ν , τὸ δὲ γενέσιος καὶ μεταβολᾶ ς · καὶ τὸ μὲν πρᾶτόν τε δυνάμει καὶ ὑπερέχο ν , τὸ δ ’ ὕστερον καὶ καθυπερεχόμενο ν · τὸ δὲ ἐξ ἀμφοτέρων τούτω ν , τοῦ μὲν ἀεὶ θέοντος θείου τοῦ δὲ ἀεὶ μεταβάλλοντος γενατο ῦ , κόσμο ς . διὸ καὶ καλῶς ἔχειν ἔλεγ ε , κόσμον ἦμεν ἐνέργειαν ἀίδιον θεῶ τε καὶ γενέσιος κατὰ συνακολουθίαν τᾶς μεταβλατικᾶς φύσιο ς . καὶ ὁ μὲν 〈εἷσ〉 ἐς ἀεὶ διαμένει κατὰ τὸ αὐτὸ καὶ ὡσαύτως ἔχω ν , τὰ δὲ καὶ γινόμενα καὶ φθειρόμενα πολλ ά . καὶ τὰ μὲν 〈ἐν〉 φθορᾶι ὄντα καὶ φύσεις καὶ μορφὰς σώιζοντι καὶ γονῆι πάλιν τὰν αὐτὰν μορφὰν ἀποκαθιστάντι τῶι γεννήσαντι πατέρι καὶ δημιουργῶι ... |
| tit,22-23 | ΠΕΡΙ ΡΥΘΜΩΝ ΚΑΙ ΜΕΤΡΩΝ ΑΒΓ |
| 22 | CLAUD. MAM. II 3 p. 105, 5 Engelbr. Pythagorae igitur, quia nihil ipse scriptitaverat, a posteris quaerenda sententia est. in quibus vel potissimum floruisse Philolaum reperio Tarentinum, qui multis voluminibus de intellegendis rebus et quid quaeque significent oppido obscure dissertans, priusquam de animae substantia decernat, de mensuris ponderibus et numeris iuxta geometricam musicam atque arithmeticam mirifice disputat per haec omne universum extitisse confirmans. II 7 p. 120, 12 nunc ad Philolaum redeo, a quo dudum magno intervallo digressus sum, qui in tertio voluminu m , quae περὶ ῥυθμῶν καὶ μέτρων praenotat, de anima sic loquitur: ‘ anima inditur corpori per numerum et immortalem eandemque incorporalem convenientiam ‘. item post alia: ‘ diligitur corpus ab anim a , quia sine eo non potest uti sensibu s . a quo postquam morte deducta es t , agit in mundo incorporalem vitam ‘. |
| 23 | IAMBL. in Nicom. p. 10, 22 [Syrian. 10, 22] Φ. δέ φησιν ἀριθμὸν εἶναι τῆς τῶν κοσμικῶν αἰωνίας διαμονῆς κρατιστεύοισαν καὶ αὐτογενῆ συνοχή ν. |