Fragments P. Heidelberg 222, attributed to a collection known as the Fables of Trees and Birds, consists of 26 fragmentary passages preserved on a single papyrus. The work presents didactic fables composed in verse, employing the allegorical device of anthropomorphized trees and birds to deliver moral instruction and social commentary. The surviving text, which references myrtle, pine, and poplar trees among other elements, illustrates this technique, depicting flora and fauna engaged in narratives that convey ethical lessons. The papyrus was discovered in Egypt and is now held at the University of Heidelberg. Its fragmentary condition is characteristic of ancient texts preserved solely through archaeological means rather than continuous manuscript tradition. While the direct literary influence of this specific collection cannot be traced, it serves as a significant testament to the diversity and circulation of fable literature in the ancient world, a genre most famously associated with Aesop and one that profoundly shaped subsequent literary traditions across cultures.
… δένδρεσιν ε
… αδων ἐκαθέζετο
… λιγύθρους ἐρατόστομος
… οἰωνοτροφέως
… ειτα φυτὸν βλέπω
… ου Λατωίδος
… λοσώματος
… ἄλλο φυτὸν βλέπω
… στελέχους μύρρης πικρᾶς
… τοὺς ἀσεβεῖς γάμους
… προυφαίνετο μυρρίνης
… ἀνεφαίνετο ποικίλη
… χρος τρυγοσώματος
… φιλομυρτοφαγηκόμος
… κάπραινα σὺ μυρρίνη
… υστατα μυρρίνη
… τε βλέπω τι φυτὸν καλόν
… ρας πεπυκασμένον
… δʼ ἄγαν διὰ τὴν Κύπριν
… ι σʼ ἕως ἔλαβεν θεά
… στρατιὰς πολέμου λυγράς.
… τις ἦν ἐπ … ς
… φιοπαστο …
… ειτα πίτυν βλέπω
… αλον εὐθυ … η
… πίτυς καὶ ἀ
… ν ἔχουσι … ν
… ετας ἀσι …
… οσσεν πο … ης
… σον τοτε … ν
… ην τινα
… μὲν ἦν ο … ιου
… ειν τὸν ε
… οτε μη
… εὐθὺ π
… μ
ἀπε …
σπένδειν δε …
διὰ τοῦτο πίτυς καὶ ἀρεστὸς ἦν
φιλογαλλοβραχειονοτυμπάνῳ
Κορυβάντι κολυθροφιλάρπαγι.
αἴγειρος ἔπειτά τις ἦν ἐκεῖ
δισσοῖσι κλάδοις δεδιχασμένη,
ἑνὸς ἐκ στελέχους δύο δʼ ἦν φυτά.
ἐπὶ τὴν δὲ βλέπουσʼ ἀπεθαύμασα
ἐπὶ δεξιὰ πλευρὰ χελιδόνα
μελανοπτεροφαιολοσώματον·
ἐπʼ ἀριστερὰ δʼ ἔβλεπʼ ἀηδόνα
γοεροστονοθρηνολαλήμονα.
ἰκτὶν δὲ νεοσσίον ἁρπάσας
γαμψωνυχοπαντοφιλάρπασος
διφυοῦς στελέχους μέσος ἵσταται,
στόμασιν δὲ κατήσθιε καὶ γνάθοις·
ἐσιδοῦσα δʼ ἔκραξεν ἀηδονίς
τὸν Ἴτυν, τὸν Ἴτυν κατακλαύσασα.
ἥδʼ οὐδὲν ὅλως ἀπεφήνατο,
φανερῶς δʼ ἐν … β … επ
μετὰ Τηρέως
… κινον
… ἄνθος πλέκεται …
μέλανος ε … λευ
σα … χος ἐπει
πολύπληξ ἐπ
ὑακινθ
… ης … α
αν … κ …
σταν … σι
α
...
κῆρυξ πτερόεις
ἐπεκοκκυ
ὁ δὲ φωσφόρος
ἐβάρει δὲ σ
… η γὰρ
… οστα
...
... []..ρ̣.[....]οις λόγοις
[ σ]ηματοποικίλος
[ ]τῆλʼ ἀνεφαίνετο
[ κ]αρπογό[νον] φύει
[ ]ουν[...]βιδος φυτόν
[ Ἀ]δώνιδος
[ ]ἐρίπνοον
[ ]ετης
[ ]ων
[ ]νων
...
...
λελυμ[
ναρκισσο̣[
μορφὴν̣ ἰδίαν̣ [
διὰ τοὺς ἰδίους δ[
...
[]ν
.[
ε[
τη[.].[
ἥτις πλ.[
ἐπέσεισ[ε
ἐπὶ τοῦ δ̣[
πτεροεσ[
λιπαρίσχ[ι
εἶτʼ ανπ[
τησ̣[
...
...
[ ]ομην
[ ]ν
[ ]ην
[δέν]δρεον
[ ]
...
... η[
π.[
τρ[
π[
ελ[
ε.[
...