eul_wid: jxs-aa
DOI 10.5281/zenodo.20335421 PDFMarkdown

Epigrams by Diotimus of Adramyttium

The Epigrams of Diotimus of Adramyttium constitute a collection of short elegiac poems by a Hellenistic poet known for both epic and epigrammatic composition. His work was preserved within the Garland of Philip, a major anthology compiled by Philip of Thessalonica in the early 1st century CE. The surviving fragments demonstrate conventional literary epigram themes, including erotic and dedicatory subjects. One amatory fragment addresses a beloved named Callistion, while another serves as a dedication for a statue of the lyric poet Anacreon. A mythological inclination, likely influenced by his parallel career as an epic poet, is also discernible. These epigrams survive exclusively as quotations in later anthologies, primarily through their inclusion in the Garland of Philip and its descendant, the Greek Anthology. Key biographical details, including the title of his lost epic The Amazon, are attested in the Byzantine encyclopedia known as the Suda. Diotimus's inclusion in these major collections secured his place among the Hellenistic epigrammatists. His work exemplifies the genre's evolution into a sophisticated literary form for a cultured audience and represents a tangible link between the epic and epigrammatic traditions of the period.

ΔΙΟΤΙΜΟΥ
Φωσφόρος, ὦ σώτειρʼ, ἐπὶ Πόλλιδος ἕσταθι κλήρων,
Ἄρτεμι, καὶ χαρίεν φῶς ἑὸν ἀνδρὶ δίδου,
αὐτῷ καὶ γενεῇ, τό περ εὐμαρές· οὐ γὰρ ἀφαυρῶς
ἐκ Διὸς ἰθείης οἶδε τάλαντα δίκης.
ἄλσος δʼ, Ἄρτεμι, τοῦτο καὶ ἂν Χαρίτεσσι θεούσαις
εἴη ἐπʼ ἀνθεμίδων σάμβαλα κοῦφα βαλεῖν.
ΔΙΟΤΙΜΟΥ
Χαῖρέ μοι, ἁβρὲ κύπασσι, τὸν Ὀμφάλη ἥ ποτε Λυδὴ
λυσαμένη φιλότητʼ ἦλθεν ἐς Ἡρακλέους·
ὄλβιος ἦσθα, κύπασσι, καὶ ὡς τότε καὶ πάλιν ὡς νῦν
χρύσεον Ἀρτέμιδος τοῦτʼ ἐπέβης μέλαθρον.
ΔΙΟΤΙΜΟΥ, οἱ δὲ ΛΕΩΝΙΔΟΥ
Αὐτόμαται δείλῃ ποτὶ ταὐλίον αἱ βόες ἦλθον
ἐξ ὄρεος πολλῇ νιφόμεναι χιόνι,
αἰαῖ, Θηρίμαχος δὲ παρὰ δρυῒ τὸν μακρὸν εὕδει
ὕπνον, ἐκοιμήθη δʼ ἐκ πυρὸς οὐρανίου.
ΔΙΟΤΙΜΟΥ
Οὐδὲ λέων ὣς δεινὸς ἐν οὔρεσιν ὡς ὁ Μίκωνος
υἱὸς Κριναγόρης ἐν σακέων πατάγῳ.
εἰ δὲ κάλυμμʼ ὀλίγον, μὴ μέμφεο· μικρὸς ὁ χῶρος,
ἀλλʼ ἄνδρας πολέμου τλήμονας οἶδε φέρειν.
ΔΙΟΤΙΜΟΥ
Νυμφίον Εὐαγόρην πολὺ πενθεροῦ ἡ Πολυαίνου
Σκυλλὶς ἀνʼ εὐρείας ἦλθε βοῶσα πύλας,
παῖδα τὸν Ἡγεμάχειον ἐφέστιον. οὐδʼ ἄρʼ ἐκείνη
χήρη πατρῴους αὖθις ἐσῆλθε δόμους,
δαιμονίη, τριτάτῳ δὲ κατέφθιτο μηνὶ δυσαίων
οὐλομένῃ ψυχῆς δύσφρονι τηκεδόνι.
τοῦτο δʼ ἐπʼ ἀμφοτέροισι πολύκλαυτον φιλότητος
ἕστηκεν λείῃ μνῆμα παρὰ τριόδῳ.
ΔΙΟΤΙΜΟΥ
Αἱ νόμιμοι δύο γρῆες ὁμήλικες ἦμεν, Ἀναξὼ
καὶ Κληνώ, δίδυμοι παῖδες Ἐπικράτεος,
Κληνὼ μὲν Χαρίτων ἱερή, Δήμητρι δʼ Ἀναξὼ
ἐν ζωῇ προπολεῦσʼ· ἐννέα δʼ ἠελίων
ὀγδωκονταέτεις ἐπιλείπομεν ἐς τόδʼ ἱκέσθαι
τῆς μοίρης· ἐτέων δʼ οὐ φθόνος, οἷς ὁσίη.
καὶ πόσιας καὶ τέκνα φιλήσαμεν· αἱ δὲ παλαιαὶ
πρῶθʼ ἡμεῖς Ἀίδην πρηῢν ἀνυσσάμεθα.
ΑΣΚΛΗΠΙΑΔΟΥ, οἱ δὲ ΔΙΟΤΙΜΟΥ ΑΔΡΑΜΥΤΤΗΝΟΥ
Νῦν αἰτεῖς, ὅτε λεπτὸς ὑπὸ κροτάφοισιν ἴουλος
ἕρπει καὶ μηροῖς ὀξὺς ἔπεστι χνόος·
εἶτα λέγεις· «Ἥδιον ἐμοὶ τόδε.» καὶ τίς ἂν εἴποι
κρείσσονας αὐχμηρὰς ἀσταχύων καλάμας;
ΔΙΟΤΙΜΟΥ
Ὡς πρέπει, Ἄρτεμίς εἰμʼ· εὖ δʼ Ἄρτεμιν αὐτὸς ὁ χαλκὸς
μανύει Ζηνὸς κοὐχ ἑτέρου θύγατρα.
τεκμαίρου τὸ θράσος τᾶς παρθένου. ἦ ῥά κεν εἴποις·
πᾶσα χθὼν ὀλίγον τᾷδε κυναγέσιον.