πολλὰς δʼ ἰφθίμους ψυχὰς Ἄιδι προίαψεν ἡρώων, αὐτοὺς δὲ ἑλώρια τεῦχε κύνεσσιν, οἰωνοῖσί τε πᾶσι· Διὸς δʼ ἐτελείετο βουλή, ἐξ οὗ δὴ τὰ πρῶτα διαστήτην ἐρίσαντε Ἀτρείδης τε ἄναξ ἀνδρῶν καὶ δῖος Ἀχιλλεύς.

ὅτι κακῶς τινὲς μεταγράφουσι πολλὰς δʼ ἰφθίμους κεφαλάς, ἵνα περιφραστικῶς τοὺς ἀνδρείους καὶ ἀγαθοὺς λέγῃ ἰφθίμους κεφαλάς.

ὅτι Ζηνόδοτος τοὺς δύο ἀθετεῖ· γίνεται δὲ τὸ προοίμιον κόλον. καὶ πρὸς τὰς ψυχὰς ἀντιδιέσταλκε τὸ αὐτοὺς δέ, ἐπὶ τῶν σωμάτων.

οἰωνοῖσί τε δαῖτα.

Διὸς δʼ ἐτελείετο βουλή, ἐξ οὗ δὴ τὰ πρῶτα: Ἀρίσταρχος συνάπτει, ἵνα μὴ προοῦσά τις φαίνηται βουλὴ καθʼ Ἑλλήνων, ἀλλʼ ἀφʼ οὗ χρόνου ἐγένετο ἡ μῆνις, ἵνα μὴ τὰ παρὰ τοῖς νεωτέροις πλάσματα δεξώμεθα.

τίς τάρ σφωε θεῶν ἔριδι ξυνέηκε μάχεσθαι:ὅτι ὁ Ζηνόδοτος σφωϊ γράφει σφῶιν. Τίς τάρ σφωι οἱ περὶ τὸν Σιδώνιον τῇ σφωϊ ἀρέσκονται, οὐ καλῶς. ἡ γὰρ σφωϊ δύο πτώσεις ἐπιδέχεται, ὑμεῖς καὶ ὑμᾶς, ὧν οὐδέτερον ἁρμόττει. τὸ δὲ σφωέ μᾶλλον τρίτου ἐστὶ δυικοῦ προσώπου, καὶ σημαίνει τὸ αὐτούς.

τὸν Χρύσην ἠτίμασεν ἀρητῆρα: διὰ τὴν τάξιν τοῦ ἄρθρου, τὸν ἀρητῆρα Χρύσην.

ὁ γὰρ ἦλθε θοὰς ἐπὶ νῆας Ἀχαιῶν λυσόμενός τε θύγατρα φέρων τʼ ἀπερείσιʼ ἄποινα, στέμματʼ ἔχων ἐν χερσὶν ἑκηβόλου Ἀπόλλωνος.

ἀστερίσκοι· οὐ καλῶς γὰρ ἐν τοῖς ἑξῆς μετετέθησαν.

στέμματα: ὅτι ἔθος αὐτῷ πληθυντικῶς ἀντὶ ἑνικοῦ λέγειν.

παῖδα δʼ ἐμοὶ λῦσαί τε φίλην τὰ δʼ ἄποινα δέχεσθαι.ἀπαρέμφατον ἀντὶ προστακτικοῦ.

ἀλλʼ οὐκ Ἀτρείδῃ Ἀγαμέμνονι ἥνδανε θυμῷ:ὅτι Ζηνόδοτος γράφει ἀλλʼ οὐκ Ἀτρείδεω ὁ δὲ ποιητὴς δοτικὴν ἀντὶ γενικῆς παραλαμβάνει.

μή σε γέρον κοίλῃσιν ἐγὼ παρὰ νηυσὶ κιχείω: ὅτι ἀντὶ τοῦ κιχείοιμι.

τὴν δʼ ἐγὼ οὐ λύσω· πρίν μιν καὶ γῆρας ἔπεισιν ἡμετέρῳ ἐνὶ οἴκῳ, ἐν Ἄργεϊ, τήλοθι πάτρης, ἱστὸν ἐποιχομένην καὶ ἐμὸν λέχος ἀντιόωσαν.

ἀθετοῦνται, ὅτι ἀναλύουσι τὴν ἐπίτασιν τοῦ νοῦ καὶ τὴν ἀπειλήν. ἠσμένισε γὰρ καὶ ὁ Χρύσης ὑπηρετούσης αὐτῆς τῷ βασιλεῖ. ἀπρεπὲς δὲ καὶ τὸ τὸν Ἀγαμέμνονα τοιαῦτα λέγειν.

πρίν μιν καὶ γῆρας ἔπεισι: οὐ τοῦτο λέγει, ὅτι γηράσασαν αὐτὴν τότε ἀποδώσει, ἀλλʼ ὅτι πρότερον γηράσει ἢ ἐκείνῳ ἀποδοθήσεται.

σαώτερος ὥς κε νέηαι: ὅτι τὸ σαώτερος ἀντὶ τοῦ ἁπλοῦ.

βῆ δʼ ἀκέων παρὰ θῖνα πολυφλοίσβοιο θαλάσσης:ὅτι Ζηνόδοτος διὰ τοῦ χ ἀχέων.

κλῦθί μευ ἀργυρότοξʼ, ὃς Χρύσην ἀμφιβέβηκας:ὅτι κατὰ μεταφορὰν ἐκ τετραπόδων ὑπερμαχεῖς.

ἢ εἰ δή ποτέ τοι κατὰ πίονα μηρίʼ ἔκηα,

ταύρων ἠδʼ αἰγῶν, τὸ δέ μοι κρήηνον ἐέλδωρ.τὸ δέ ὅτι περιττὸς ὁ δέ συνήθως αὐτῷ.

τίσειαν Δαναοί: ὅτι Ζηνόδοτος τίσαιεν.

βῆ δὲ κατʼ Οὐλύμποιο καρήνων: ὅτι ὄρος ὁ Ὄλυμπος· τὰ γὰρ κάρηνα ἐπὶ ὄρους.

ἔκλαγξαν δʼ ἄρʼ οἰστοὶ ἐπʼ ὤμων χωομένοιο,

αὐτοῦ κινήθεντος· ὁ δʼ ἤιε νυκτὶ ἐοικώς: ὅτι Ζηνόδοτος ἀμφοτέρους ἠθέτηκεν, οὐ καλῶς.

οὐρῆας μὲν πρῶτον ἐπῴχετο καὶ κύνας ἀργούς:ὅτι οὐκ ὀρθῶς τινὲς οὐρῆας τοὺς φύλακας, ἀντιδιαστέλλει γὰρ διὰ τοῦ αὐτοῖσι

βέλος ἐχεπευκές: ὅτι μεταφορικῶς ἀπὸ τῆς πεύκης.

ἐννῆμαρ μὲν ἀνὰ στρατὸν ᾤχετο κῆλα θεοῖο.

ὁρᾶτο: ὅτι Ζηνόδοτος ὁρῆτο γράφει· ἀγνοεῖ δὲ ὅτι Δωρικὸν γίνεται.

Ἀτρείδη, νῦν ἄμμε παλιμπλαγχθέντας ὀίω

ἂψ ἀπονοστήσειν, εἴ κεν θάνατόν γε φύγοιμεν:ἡ διπλῆ πρὸς τὴν τῶν νεωτέρων ἱστορίαν, ὅτι ἐντεῦθεν τὴν κατὰ Μυσίαν ἱστορίαν ἔπλασαν.

εἴ κεν: ὅτι Ζηνόδοτος οἵ κεν γράφει, οὐ καλῶς· καλὴ γὰρ ἡ ἀπόγνωσις τῆς σωτηρίας.

ἀλλʼ ἄγε δή τινα μάντιν ἐρείομεν ἢ ἱερῆα,

ἢ καὶ ὀνειροπόλον: ἡ διπλῆ, ὅτι μάντις γενικῶς, ἱερεὺς δὲ καὶ ὀνειροπόλος εἰδικῶς, εἴδη μάντεων. Ζηνόδοτος δὲ ἠθέτηκεν αὐτόν, μήποτε δὲ ὀνειροκρίτην ὑπείληφεν, οὐκ ὀρθῶς.

εἴ ταρ ὅ γʼ εὐχωλῆς ἐπιμέμφεται: ὅτι ἐλλείπει ἡ περί.

κατʼ ἄρʼ ἕζετο: ὅτι Ζηνόδοτος γράφει ἐκαθέζετο. οὐκ ἐᾷ δὲ ἑλληνίζειν τὸν Ὅμηρον· ὥσπερ γὰρ οὐδὲ λέγει ἐκατέβαινεν, οὕτως οὐδὲ ἐκαθέζετο.

ἤτοι ὅ γʼ ὣς εἰπὼν κατʼ ἄρʼ ἕζετο, τοῖσι δʼ ἀνέστη

Κάλχας Θεστορίδης: ὅτι Ζηνόδοτος γράφει μάντις Θεστορίδης. ἀλλʼ ἄγε δή τινα μάντιν ἐρείομεν

καὶ νήεσσʼ ἡγήσατʼ Ἀχαιῶν Ἴλιον εἴσω: ὅτι ἀντὶ τοῦ νεῶν. καὶ ὅτι Κάλχας ἡγήσατο τοῖς Ἕλλησι καὶ οὐχὶ Τήλεφος, ὥς τινες νεώτεροι. καὶ τὸ εἴσω ἀντὶ τοῦ εἴς.

ὅ σφιν εὐφρονέων ἀγορήσατο καὶ μετέειπεν:ὅτι Ζηνόδοτος γράφει· ὅς μιν ἀμειβόμενος ἔπεα πτερόεντα προσηύδα.

κρείσσων: ὅτι Ζηνόδοτος χωρὶς τοῦ ν γράφει. τὰ δὲ τοιαῦτα συγκριτικὰ ἔχει ἐπὶ τῆς εὐθείας τὸ ν.

σὺ δὲ φράσαι εἴ με σαώσεις: ὅτι Ζηνόδοτος γράφει φράσον. μᾶλλον δὲ τὸ φράσαι ἁρμόζει.

οἶσθα: ὅτι οἶσθα χωρὶς τοῦ σ. οὕτως γὰρ λέγει διὰ παντός· οἶσθα· τίη τοι ταῦτα. οἶσθα γέρον.

Κάλχαν: ὅτι Ζηνόδοτος χωρὶς τοῦ ν Κάλχα. τὰ δὲ εἰς ας λήγοντα, διὰ τοῦ ντ κλινόμενα ἐπὶ τῆς γενικῆς, ἔχει τὴν κλητικὴν εἰς ν, Θόαν, Αἶαν.

οὔ ταρ ὅγʼ εὐχωλῆς ἐπιμέμφεται, οὐδʼ ἑκατόμβης

ἀλλʼ ἕνεκʼ ἀρητῆρος, ὃν ἠτίμησʼ Ἀγαμέμνων.εὐχωλῆς ἐπιμέμφεται: ὅτι ἐλλείπει τὸ περί, καὶ περισσὸν τὸ ἐπιμέμφεται. καὶ κοινὸν τὸ ἐπιμέμφεται ἐπὶ τὸν ἑξῆς.

τοὔνεκʼ ἄρʼ ἄλγεα ἔδωκεν ἑκηβόλος ἠδʼ ἔτι δώσει:ἀθετεῖται, ὅτι περισσός· πρόκειται γάρ· ἀλλʼ ἕνεκʼ ἀρητῆρος, ὃν ἠτίμησʼ Ἀγαμέμνων. τὸ δὲ ἐπιμέμφεται ἀπὸ κοινοῦ δεῖ λαμβάνειν.

πρίν γʼ ἀπὸ πατρὶ φίλῳ δομέναι ἑλικώπιδα κούρην

ἀπριάτην, ἀνάποινον: ὅτι οὐ κατὰ προσηγορίαν τὴν ἀπριάτην λέγει, ἀλλʼ ἀντὶ τοῦ ἀπρατί· καὶ παράλληλον τὸ ἀνάποινον· τὸ γὰρ αὐτὸ διʼ ἀμφοτέρων δηλοῦται. κατὰ μεσότητα Λ

τότε κέν μιν ἱλασσάμενοι πεπίθοιμεν: ὅτι Ζηνόδοτος γράφει αἴ κέν μιν. γελοῖον δὲ διστακτικῶς λέγειν τὸν μάντιν.

πεπίθοιμεν: ὅμοιόν ἐστι τῷ ῥηιδίως πεπιθεῖν. εἴωθε δὲ τοὺς δευτέρους ἀορίστους ἀναδιπλασιάζειν.

ἀχνύμενος· μένεος δὲ μέγα φρένες ἀμφιμέλαιναι πίμπλαντʼ, ὄσσε δέ οἱ πυρὶ λαμπετόωντι ἐίκτην.

τούτῳ τῷ στίχῳ καὶ τῷ πίμπλαντʼ ὄσσε δέ οἱ παράκειται ἀστερίσκος, ὅτι ἀμφότεροι εἰς τὴν Ὀδύσσειαν μετάκεινται οὐκ ὀρθῶς.

Κάλχαντα πρώτιστα κακʼ ὀσσόμενος προσέειπεν:ὅτι ἀπὸ τῶν ὄσσων κακῶς ὑπιδόμενος, οὐκ ἀπὸ τῆς ὄσσης, τῆς φωνῆς, κακολογήσας· οὐ γὰρ χρῆται Ὅμηρος τῇ ὄσσῃ ψιλῶς ἐπὶ τῆς φωνῆς, μᾶλλον δὲ ἐπὶ τῆς θείας κλῃδόνος.

μάντι κακῶν, οὐ πώποτέ μοι τὸ κρήγυον εἶπας.

αἰεί τοι τὰ κάκʼ ἐστὶ φίλα φρεσὶ μαντεύεσθαι:ὅτι ἅπαξ εἴρηται τὸ κρήγυον, καὶ οὐκ ἔστιν ἀληθὲς ἀλλʼ ἀγαθόν· ἀντιδιαστέλλει γοῦν ἐπὶ τὸ αἰεί τοι τὰ κάκʼ ἐστὶ φίλα.

καὶ νῦν ἐν Δαναοῖσι θεοπροπέων ἀγορεύεις, ὡς δὴ τοῦδʼ ἕνεκά σφιν ἑκηβόλος ἄλγεα τεύχει, οὕνεκʼ ἐγὼ κούρης Χρυσηίδος ἀγλάʼ ἄποινα οὐκ ἔθελον δέξασθαι.

ἀθετεῖται, ὅτι αἰρομένου τούτου σύντομος γίνεται ἡ ἑρμηνεία καὶ οὐδὲν ἐλλιπὲς ἔχουσα.

ἀλλὰ καὶ ὧς ἐθέλω δομέναι πάλιν, εἰ τό γʼ ἄμεινον· βούλομʼ ἐγὼ λαὸν σῶν ἔμμεναι ἢ ἀπολέσθαι.

ὅτι Ζηνόδοτος αὐτὸν ἠθέτηκεν, ὡς τῆς διανοίας εὐήθους οὔσης· οὐ δεῖ δὲ αὐτὸν ἰδίᾳ προφέρεσθαι, ἀλλὰ συνάπτειν τοῖς ἄνω· ἐν ἤθει γὰρ λέγεται.

τριπλῇ τετραπλῇ τʼ ἀποτίσομεν, αἴ κέ ποθι Ζεύς

δῷσι πόλιν Τροΐην εὐτείχεον ἐξαλαπάξαι:ὅτι Ζηνόδοτος γράφει Τροίην, ὡς ἐπὶ τὴν Ἴλιον βουλόμενος γενέσθαι τὴν ἀναφοράν, ἀπιθάνως· ἄδηλον γὰρ ἦν εἰ ἑλοῦσιν αὐτήν. ἔστιν οὖν ὁ λόγος περὶ μιᾶς πόλεως τῶν περιοίκων· ταύτας γὰρ ἐπόρθει ὁ Ἀχιλλεύς. διὸ καὶ ἐν τρισὶ συλλαβαῖς ἀναγινώσκεται.

μὴ δʼ οὕτως, ἀγαθός περ ἐών, θεοείκελʼ Ἀχιλλεῦ

κλέπτε νόῳ: ὅτι ἰδίως κέχρηται τῷ πέρ συνδέσμῳ, ἀντὶ τοῦ γέ ἢ τοῦ δή.

ἦ ἐθέλεις ὄφρʼ αὐτὸς ἔχῃς γέρας, αὐτὰρ ἔμʼ αὔτως

ἧσθαι δευόμενον, κέλεαι δέ με τήνδʼ ἀποδοῦναι.

ἀθετοῦνται, ὅτι εὐτελεῖς τῇ συνθέσει καὶ τῇ διανοίᾳ καὶ μὴ ἁρμόζοντες Ἀγαμέμνονι.

ἀλλʼ εἰ μὲν δώσουσι γέρας μεγάθυμοι Ἀχαιοί, ἄρσαντες κατὰ θυμόν, ὅπως ἀντάξιον ἔσται· εἰ δέ κε μὴ δώωσιν, ἐγὼ δέ κεν αὐτὸς ἕλωμαι—

ἐγὼ δέ κεν αὐτὸς ἕλωμαι: ὅτι περισσεύει ὁ δέ σύνδεσμος, καὶ τὸ ῥῆμα ἤλλακται, ἕλωμαι ἀντὶ τοῦ ἑλοίμην. οὕτως δὲ γίνεται περισσὸς ὁ ἄξω ἑλών.

ἢ τεὸν ἢ Αἴαντος ἰὼν γέρας, ἢ Ὀδυσῆος ἄξω ἑλών· ὁ δὲ κὲν κεχολώσεται, ὅν κεν ἵκωμαι.

ἀθετεῖται, ὅτι πλήρης ὁ λόγος, ἀλλαγῆς γενομένης τοῦ ῥήματος ἕλωμαι ἀντὶ τοῦ ἑλοίμην. καὶ εὔηθες τὸ προσκείμενον ὁ δέ κεν κεχολώσεται· πῶς γὰρ οὐκ ἔμελλε χολοῦσθαι;

νῦν δʼ ἄγε νῆα μέλαιναν ἐρύσσομεν εἰς ἅλα δῖαν: ὅτι τὸ ἐρύσσομεν ἀντὶ τοῦ ἐρύσωμεν· συνέσταλται γάρ.

ἐν δʼ ἐρέτας ἐπιτηδὲς ἀγείρομεν, ἐν δʼ ἑκατομβήν θείομεν, ἂν δʼ αὐτὴν Χρυσηίδα καλλιπάρῃον βήσομεν.

ὅτι Ζηνόδοτος αὐτὸν ἠθέτηκεν. ἀναγκαῖος δὲ ὁ περὶ τῆς Χρυσηίδος λόγος· ταύτης γὰρ ἕνεκα ἐγένετο καὶ ὁ λοιμός.

τὸν δʼ ἄρʼ ὑπόδρα ἰδὼν προσέφη πόδας ὠκὺς Ἀχιλλεύς: τὸ σημεῖον ὅτι—

ἀλλὰ σοί, ὦ μέγʼ ἀναιδές, ἅμʼ ἑσπόμεθʼ, ὄφρα σὺ χαίρῃς,

τιμὴν ἀρνύμενοι Μενελάῳ σοί τε κυνῶπα,

πρὸς Τρώων· τῶν οὔ τι μετατρέπῃ οὔτʼ ἀλεγίζεις:ὅτι Ζηνόδοτος γράφει τιμὴν ἀρνύμενος καὶ τὸν ἑξῆς ἠθέτηκεν. ἠγνόηκε δὲ ὅτι ἡ τιμὴ νῦν ἀντὶ τῆς τιμωρίας κεῖται· καὶ τὸ ἀρνύμενος οὐκ ἔστι λαμβάνων, ἀλλʼ ἀντὶ τοῦ εἰσπραττόμενος παρὰ Τρώων. ἀλλὰ τὸ ἀρνύμενοι ἀντὶ τοῦ εἰσπραττόμενοι παρὰ Τρώων.

οὐ μὲν σοί ποτε ἶσον ἔχω γέρας, ὁππότʼ Ἀχαιοί Τρώων ἐκπέρσωσʼ εὐναιόμενον πτολίεθρον.

ὅτι Ζηνόδοτος γράφει οὐδʼ ὅτʼ Ἀχαιοί. ἠγνόηκε δὲ ὅτι ἤλλακται τὸ ἔχω ἀντὶ τοῦ ἔσχον.

ὅτι φανερὸν ἐκ τούτου, ὡς καὶ ἐν τοῖς ἐπάνω περί τινος τῶν περιχώρων ἐστὶ πόλεων ὁ λόγος. καὶ ὅτι ὁ χρόνος ἤλλακται, ἐκπέρσωσιν ἀντὶ τοῦ ἐκπέρσουσιν.

σοὶ τὸ γέρας πολὺ μεῖζον, ἐγὼ δʼ ὀλίγον τε φίλον τε

ἔρχομʼ ἔχων ἐπὶ νῆας, ἐπεί κε κάμω πολεμίζων:ὅτι δύναται ὑφʼ ἓν κεκάμω, δύναται καὶ χωρὶς κε κάμω· καὶ ὅτι ἤλλακται ὁ χρόνος, ἔρχομαι ἀντὶ τοῦ ἠρχόμην

οὐδέ σʼ ὀίω

ἐνθάδʼ ἄτιμος ἐὼν ἄφενος καὶ πλοῦτον ἀφύξειν:ὅτι ἡ πτῶσις ἐνήλλακται· ἀντὶ γὰρ γενικῆς κέχρηται ὀνομαστικῇ· ἀντὶ τοῦ οὐχ ὑπονοῶ δέ σε ἐμοῦ ὄντος ἀτίμου πλουτήσειν.

πάρʼ ἔμοιγε καὶ ἄλλοι,

οἵ κέ με τιμήσουσιν: ὅτι περισσὸς ὁ κέ σύνδεσμος, ἢ τὸ τιμήσουσιν ἀντὶ τοῦ τιμήσειαν.

ἔχθιστος δέ μοί ἐσσι διοτρεφέων βασιλήων:ὅτι ὑπερθετικῷ ἀντὶ ἁπλοῦ ἐχρήσατο.

αἰεὶ γάρ τοι ἔρις τε φίλη πόλεμοί τε μάχαι τε: ὀβελὸς σὺν ἀστερίσκῳ ὅτι ἐνταῦθα οὐκ ὀρθῶς κεῖται, ἐν δὲ τῇ Διομήδους ἀριστείᾳ ἀστερίσκος, ὅτι ἐνταῦθα ὀρθῶς κεῖται, ἐν δὲ τῇ Ὀδυσσείᾳ οὐ.

πέμψω, ἐγὼ δέ κʼ ἄγω Βρισηίδα καλλιπάρῃον:ὅτι τὸ ἄγω ἀντὶ τοῦ ἄγοιμι.

διάνδιχα μερμήριξεν, ἢ ὅ γε φάσγανον ὀξὺ ἐρυσσάμενος παρὰ μηροῦ τοὺς μὲν ἀναστήσειεν, ὁ δʼ Ἀτρείδην ἐναρίζοι, ἦε χόλον παύσειεν ἐρητύσειέ τε θυμόν.

διάνδιχα: ὅτι δύο ἐμερίμνησεν οὐκ ἐναντία ἀλλήλοις, ὅπερ ἐκλαβών τις προσέθηκεν ἦε χόλον παύσειεν.

ὅτι ἐκλύεται τὰ τῆς ὀργῆς· διὸ ἀθετεῖται.

ἕως ὁ ταῦθʼ ὥρμαινε κατὰ φρένα καὶ κατὰ θυμόν, ἕλκετο δʼ ἐκ κολεοῖο μέγα ξίφος, ἦλθε δʼ Ἀθήνη οὐρανόθεν· πρὸ γὰρ ἧκε θεὰ λευκώλενος Ἥρη ἄμφω ὁμῶς θυμῷ φιλέουσά τε κηδομένη τε.

ἦλθε δʼ Ἀθήνη: ὅτι περισσὸς ὁ δέ σύνδεσμος.

ὀβελὸς σὺν ἀστερίσκῳ, ὅτι οὐκ ὀρθῶς ἐκ τοῦ ποιητικοῦ προσώπου λέγονται. λέγεται. Τὸ ποιητικὸν πρόσωπον ὁ ποιητής.

ξανθῆς δὲ κόμης ἕλε Πηλείωνα: ὅτι οὕτως λέγει τὸν Πηλείωνα τῆς κόμης εἷλεν, οὐχὶ τοῦ Πηλείωνος τὴν κόμην. ἀγνοήσαντες δέ τινες γράφουσι ξανθὴν δὲ κόμην ἕλε Πηλείωνος.

ὁρᾶτο: ὅτι Ζηνόδοτος γράφει ὁρῆτο· τοῦτο δὲ Δώριον.

ἦ ἵνα ὕβριν ἴδῃ: ὅτι χωρὶς τοῦ σ τὸ ἴδῃ.

ἀλλʼ ἔκ τοι ἐρέω, τὸ δὲ καὶ τελέεσθαι ὀίω: ὅτι Ζηνόδοτος γράφει τὸ δὲ καὶ τετελεσμένον ἔσται. τοῦτο δὲ τῇ Ἀθηνᾷ ἁρμόζει μᾶλλον διαβεβαιοῦν.

ἦλθον ἐγὼ παύσασα τὸ σὸν μένος, αἴ κε πίθηαι οὐρανόθεν· πρὸ δέ μʼ ἧκε θεὰ λευκώλενος Ἥρη ἄμφω ὁμῶς θυμῷ φιλέουσά τε κηδομένη τε.

ὅτι ἀμφοτέρους Ζηνόδοτος ἠθέτηκεν. οἰκείως δὲ μᾶλλον κεῖνται εἰς προτροπὴν τοῦ Ἀχιλλέως

ὧδε γὰρ ἐξερέω, τὸ δὲ καὶ τετελεσμένον ἔσται:ὅτι Ζηνόδοτος γράφει τετελέσθαι ὀίω. τοῦτο δὲ Ἀχιλλεῖ ἥρμοζεν

χρὴ μὲν σφωίτερόν γε θεὰ ἔπος εἰρύσσασθαι:ὅτι πρὸς δύο ἀμείβεται· τὸ γὰρ σφωίτερόν ἐστι δυικόν. κακῶς ἄρα ἀθετεῖ Ζηνόδοτος τὸν πρὸ δέ μʼ ἧκε θεὰ λευκώλενος Ἥρη καὶ τὸν ἄμφω ὁμῶς θυμῷ φιλέουσά τε κηδομένη τε

ὅς κε θεοῖς ἐπιπείθηται, μάλα τʼ ἔκλυον αὐτοῦ:πρὸς τὸ σχῆμα, ὅτι οὐ κλύουσιν εἶπεν ἢ ἀκούσονται.

ἦ, καὶ ἐπʼ ἀργυρέῃ κώπῃ σχέθε χεῖρα βαρεῖαν,

ἂψ δʼ ἐς κουλεὸν ὦσε μέγα ξίφος, οὐδʼ ἀπίθησεν:ὅτι Ζηνόδοτος μεταγράφει ὣς εἰπὼν πάλιν ὦσε μέγα ξίφος οὐδʼ ἀπίθησε καὶ τοὺς δύο ἕνα ἐποίησεν.

ἡ δʼ Οὔλυμπον δὲ βεβήκει

εἰς τὸν τῶν δαιμόνων τόπον. ὅτι ἀντὶ τοῦ ἐπί

οἰνοβαρές, κυνὸς ὄμματʼ ἔχων, κραδίην δʼ ἐλάφοιο: ὅτι Ζηνόδοτος τοῦτον τὸν τόπον ἠθέτηκεν, ἕως τοῦ ναὶ μὰ τόδε σκῆπτρον

ἦ γὰρ ἂν Ἀτρείδη νῦν ὕστατα λωβήσαιο: ὅτι τὸ εὐκτικὸν ἀντὶ παρεληλυθότος ὁριστικοῦ τοῦ ἐλωβήσω παρείληπται, ὡς καὶ νύ κεν ἐνθʼ ἀπόλοιτο ἄναξ ἀνδρῶν Αἰνείας.

ὅτʼ ἄριστον Ἀχαιῶν οὐδὲν ἔτισας. ὅτι τὸ δεν παρέλκει.

μέλιτος γλυκίων ῥέεν αὐδή: ὅτι Ζηνόδοτος χωρὶς τοῦ ν γράφει γλυκίω. τὰ δὲ τοιαῦτα συγκριτικὰ ἔχει τὸ ν. γενεαὶ μερόπων ἀνθρώπων

ἐφθίαθʼ, οἵ οἱ πρόσθεν ἅμα τράφεν ἠδʼ ἐγένοντο:ὅτι Ζηνόδοτος γράφει αἵ οἱ.

ἤδη γάρ ποτʼ ἐγὼ καὶ ἀρείοσιν ἠέπερ ἡμῖν

ἀνδράσιν ὡμίλησα: ὅτι Ζηνόδοτος γράφει ἠέπερ ὑμῖν ἀντὶ τοῦ ἡμῖν. ἐφύβριστος δὲ ὁ λόγος. διὰ δὲ τοῦ ἡμῖν καὶ ἑαυτὸν συγκαταριθμεῖ καὶ πάντας τοὺς καθʼ αὑτόν.

οὐ γάρ πω τοίους ἴδον ἀνέρας οὐδὲ ἴδωμαι:ὅτι παραλέλειπται ἡ μή ἀπαγόρευσις. ἔστι γὰρ οὐδὲ μὴ ἴδωμαι ὅμοιον τῷ πληθὺν δʼ οὐκ ἂν ἐγὼ μυθήσομαι οὐδʼ ὀνομήνω.

τηλόθεν ἐξ ἀπίης: ὅτι παραλλήλως τηλόθεν ἐξ ἀπίης. οἱ δὲ νεώτεροι ἐξεδέξαντο τὴν Πελοπόννησον.

κατʼ ἔμʼ αὐτόν: ὅτι Ζηνόδοτος γράφει κατʼ ἐμωυτόν. τὸ δὲ πλῆρες ἐμὲ αὐτόν.

μαχέοιτο: ὅτι ἀντὶ τοῦ μάχοιτο.

μήτε σὺ τόνδʼ ἀγαθός περ ἐὼν ἀποαίρεο κουρήν: ὅτι ἀρχαικῶς τὸν δʼ ἀφαιροῦ, οὐχὶ τοῦδε

μήτε σὺ Πηλειδἤθελʼ ἐριζέμεναι: ὅτι ἐγκεκλιμένως ἀναγνωστέον, ἵνα διαλύηται εἰς τὸ ἔθελε.

εἰ δέ μιν αἰχμητὴν ἔθεσαν θεοὶ αἰὲν ἐόντες, τοὔνεκά οἱ προθέουσιν ὀνείδεα μυθήσασθαι: ὅτι συνήθως ἑαυτῷ προθέουσιν τὰ ὀνείδη.

ἄλλοισιν δὴ ταῦτʼ ἐπιτέλλεο· μὴ γὰρ ἔμοιγε σήμαινʼ· οὐ γὰρ ἔγωγʼ ἔτι σοι πείσεσθαι ὀίω.

κοινὸν τὸ ἐπιτέλλεο, καὶ ὁ γάρ περισσὸς ὁ ἑξῆς· διὸ ἀθετεῖται.

ἐπεί μʼ ἀφελέσθε γε δόντες: ὅτι Ζηνόδοτος γράφει ἐπεί ῥʼ ἐθέλεις ἀφελέσθαι. ὀργῇ δὲ κοινωνεῖ εἰς ἅπαντας, τὸν αἴτιον τῆς ἀφαιρέσεως ἀγνοῶν τὸν αἴτιον ὡς

τῶν δʼ ἄλλων ἅ μοί ἐστι. παρʼ Ἀγαμέμνονος ἐξαίρετον

ἤιε σύν τε Μενοιτιάδῃ καὶ οἷς ἑτάροισιν: ὅτι εἰπὼν τὸ πατρωνυμικὸν παρέλιπε τὸ κύριον.

Εὐρυβάτην: ὅτι καὶ ἕτερος Εὐρυβάτης, Ὀδυσσέως κῆρυξ. ἡ δὲ ἀναφορὰ πρὸς τὸν Πυλαιμένην.

χειρὸς ἑλόντε ἀγέμεν: ὅτι χειρὸς ἑλόντε ἀγέμεν Ἀρίσταρχος ἵνα τὸ δυικὸν εὔδηλον ᾖ· ἀμφίβολον γὰρ ἔσται, ἐὰν κατὰ συναλοιφὴν ἀναγινώσκωμεν.

εἰ δέ κε μὴ δώῃσιν, ἐγὼ δέ κεν αὐτὸς ἕλωμαι:πρὸς τὸ σχῆμα, ὅτι ἕλωμαι ἀντὶ τοῦ ἑλοίμην.

οὐδʼ ἄρα τώ γε ἰδὼν γήθησεν Ἀχιλλεύς: ὅτι ἐκ τοῦ ἐναντίου τὸ ἐναντίον ἀκουστέον· οὐκ ἐγήθησεν ἀλλʼ ἐλυπήθη.

ὃ σφῶι προΐει: ἡ διπλῆ ὅτι Ζηνόδοτος γράφει σὺν τῷ ν, ὃ σφῶιν. τοῦτο δὲ σημαίνει ὑμῶν ἢ ὑμῖν, ὧν οὐδὲν ἁρμόζει τῷ λόγῳ, ἀλλὰ τὸ ὑμᾶς.

καὶ πρὸς τοῦ βασιλῆος ἀπηνέος: ἡ διπλῆ ὅτι τὸ ἄρθρον μετάκειται. ἔδει δὲ πρὸς τοῦ ἀπηνέος βασιλῆος καὶ ἄνω κατὰ τὸ οὕνεκα τὸν Χρύσην ἠτίμασʼ ἀρητῆρα.

χεῖρας ὀρεγνύς: ὅτι Ζηνόδοτος γράφει χεῖρας ἀναπτάς.

ὅτι τὸ βαρυστενάχων κατὰ βαρεῖαν τάσιν.

οἶσθα· τί ἤ τοι ταῦτα ἰδυίῃ πάντʼ ἀγορεύω: ὅτι παλιλλογεῖν παρῄτηται ἀλλότριοι ἄρα οἱ ἐπιφερόμενοι στίχοι εἴκοσι ἑπτά.

ἀλλὰ σύ, εἰ δύνασαί γε, περίσχεο παιδὸς ἑῆος: ὅτι Ζηνόδοτος γράφει ἑοῖο.

πολλάκι γάρ σεο πατρὸς ἐνὶ μεγάροισιν ἄκουσα: ἡ διπλῆ ὅτι ἀπὸ τούτου τοῦ στίχου ἕως τοῦ τὸν καὶ ὑπέδδεισαν Ζηνόδοτος ἀθετεῖ.

Ἥρη τʼ ἠδὲ Ποσειδάων καὶ Παλλὰς Ἀθήνη.Παλλὰς Ἀθήνη: ὅτι Ζηνόδοτος γράφει Φοῖβος Ἀπόλλων. ἀφαιρεῖται δὲ τὸ πιθανόν· ἐπίτηδες γὰρ τοὺς τοῖς Ἕλλησι βοηθοῦντας θεοὺς ἠχθρευκέναι Διί φησιν, ἵνα μᾶλλον ἀκούοιτο Θέτις.

μακρὸν Ὄλυμπον: ὅτι μακρὸν τὸν Ὄλυμπον ὡς ὄρος· τὸν δὲ οὐρανὸν εὐρύν.

Αἰγαίωνʼ· ὁ γὰρ αὖτε βίῃ οὗ πατρὸς ἀμείνων:ὅτι Ζηνόδοτος γράφει ὁ γὰρ αὖτε βίῃ πολὺ φέρτατος ἁπάντων ὅπποσσοι ναίουσʼ ὑπὸ Τάρταρον εὐρώεντα. οὐκ ἔστι δὲ τῶν Τιτάνων ὁ Αἰγεύς, ἀλλʼ ἐνάλιος δαίμων· οὕτως γὰρ καὶ ἡ σύγκρισις λαμβανομένη πρὸς τὸν Ποσειδῶνα λόγον ἕξει.

ὅς ῥα παρὰ Κρονίωνι καθέζετο κύδεϊ γαίων:ὅτι ἐντεῦθεν ἐπὶ τοῦ Ἄρεως λέγεται οὐκ ὀρθῶς πὰρ δὲ Διὶ Κρονίωνι καθέζετο κύδεϊ γαίων.

ὅτʼ ἄριστον Ἀχαιῶν οὐδὲν ἔτισεν: ὅτι τὸ δεν παρέλκει.

εἶμʼ αὐτὴ πρὸς Ὄλυμπον ἀγάννιφον: ὅτι ὄρος ὁ Ὄλυμπος.

Ζεὺς γὰρ ἐς Ὠκεανὸν μετʼ ἀμύμονας Αἰθιοπῆας

χθιζὸς ἔβη κατὰ δαῖτα, θεοὶ δʼ ἅμα πάντες ἕπονται: ἰστέον δὲ ὅτι τινὲς γράφουσι μετὰ δαίμονας ἄλλους· διὸ ἀθετεῖται.

χωόμενον κατὰ θυμὸν εὐζώνοιο γυναικός: ὅτι ἐλλείπει ἡ περί· ἔστι γὰρ περὶ γυναικός.

ἱστοδόκῃ πέλασαν προτόνοισιν ὑφέντες: Ἀρίσταρχος ἀφέντες, Ζηνόδοτος ὑφέντες.

παῖδά τε σοι ἀγέμεν, Φοίβῳ δʼ ἱερὴν ἑκατόμβην ῥέξαι ὑπὲρ Δαναῶν, ὄφρʼ ἱλασόμεσθα ἄνακτα.

ὅτι τὸ ἀγέμεν κοινόν, ὥστε γίνεσθαι τὸν ἑξῆς περισσόν· διὸ καὶ ἀθετεῖται.

ὅτι περισσός.

ὣς εἰπὼν ἐν χερσὶ τίθει, ὁ δʼ ἐδέξατο χαίρων

παῖδα φίλην. τοὶ δʼ ὦκα θεῷ κλειτὴν ἑκατόμβην

ἑξείης ἔστησαν ἐύδμητον περὶ βωμόν.ὅτι Ζηνόδοτος οὕτως συντετμημένως· ὣς εἰπών· τοὶ δʼ ὦκα θεῷ ἱερὴν ἑκατόμβην Ἑξείης ἔστησαν. τὴν δὲ ἀναγκαιοτάτην Χρυσηΐδα περιεῖλεν.

ἠμὲν δή ποτʼ ἐμεῦ πάρος ἔκλυες εὐξαμένοιο, τίμησας μὲν ἐμέ, μέγα δʼ ἴψαο λαὸν Ἀχαιῶν.

ὅτι κατὰ τὴν Πατρόκλου ἔξοδον οὐκ ὀρθῶς λέγεται, ἐντεῦθεν μεταχθείς. οὐ γὰρ εἰκότως Ἀχιλλεὺς ἐπιχαίρει τῇ ἥττῃ τῶν Ἑλλήνων. ὁ δὲ Χρύσης βάρβαρος καὶ μισέλλην.

δίπτυχα ποιήσαντες, ἐπʼ αὐτῶν δʼ ὠμοθέτησαν:ἀπὸ τῶν ὠμῶν ἱερείων ἀπαρξάμενοι ἔκοψαν μικρὸν ἀπὸ παντὸς μέλους, καὶ ἐπέθηκαν ἐπὶ τὰ μηρία, ὡς δοκεῖν ὅλα τὰ μέλη τοῦ ἱερείου καρποῦσθαι· διὸ ἡ διπλῆ.

αὐτὰρ ἐπεὶ παύσαντο πόνου τετύκοντό τε δαῖτα: ὅτι πόνον τὸ ἐπὶ τῆς ἱερουργίας ἔργον· οὐδέποτε δὲ τὴν ἀλγηδόνα πόνον εἴρηκεν.

οἱ δὲ πανημέριοι μολπῇ θεὸν ἱλάσκοντο καλὸν ἀείδοντες παιήονα, κοῦροι Ἀχαιῶν, μέλποντες ἑκάεργον· ὁ δὲ φρένα τέρπετʼ ἀκούων.

πανημέριοι: ὅτι οὐ διʼ ὅλης φησὶ τῆς ἡμέρας, ἀλλὰ τοῦ λείποντος τῆς ἡμέρας· καὶ γὰρ τὸ μὲν πεπλεύκασι, τὸ δὲ λεῖπον εὐωχήθησαν.

ὅτι παιήονα οὐ τὸν Ἀπόλλωνα, ἀλλὰ τὸν ἐπὶ καταλύσει λοιμοῦ ὕμνον. καὶ τὸ καλόν ἀντὶ τοῦ καλῶς.

ἀθετεῖται, ὅτι νομίσας τις τὸν Ἀπόλλωνα Παιήονα εἰρῆσθαι, προσέθηκεν αὐτόν. καὶ γίνεται δισσολογία· προείρηται γάρ οἱ δὲ πανημέριοι μολπῇ θεὸν ἱλάσκοντο. μολπῆς: ὅτι οὐ τὴν ᾠδὴν ἀλλὰ τὴν παιγνίαν λέγει οὕτω πρὸς τὸ μέλποντες Ἑκάεργον· καὶ γὰρ κυνῶν μέλπηθρα φησί.

Τερπόμενοι· μετὰ δέ σφιν ἐμέλπετο θεῖος ἀοιδός φορμίζων· δοιὼ δὲ κυβιστητῆρε κατʼ αὐτούς μολπῆς ἐξάρχοντος ἐδίνευον κατὰ μέσσους. τοῦ κρητικοῦ χοροῦ τὸν ᾠδὸν ἐξεῖλεν, ἐπιτεμὼν τὰ ποιήματα τὸν τρόπον τοῦτον: τερπόμενοι· δοιὼ δὲ κυβιστητῆρε κατʼ αὐτούς μολπῆς ἐξάρχοντες ἐδίνευον κατὰ μέσσους. τερπόμενοι· μετὰ δέ σφιν ἐμέλπετο θεῖος ἀοιδός Δημόδοκος λαοῖσι τετιμένος. αὐτὰρ Ὀδυσσεύς—

ἦμος δʼ ἠριγένεια φάνη ῥοδοδάκτυλος ἠώς, καὶ τότʼ ἔπειτʼ ἀνάγοντο κατὰ στρατὸν εὐρὺν Ἀχαιῶν.

ὅτι τῇ ἑξῆς ἐκ τῆς Χρύσης κατέρχονται. ἡ δὲ ἀναφορὰ τῆς σημειώσεως πρὸς τὸν τῶν ἡμερῶν ἀριθμόν.

αὐτὰρ ὁ μήνιε: ὅτι Ζηνόδοτος ἠθέτηκεν ἕως τοῦ αὖθι μένων. τὸν δὲ οὔτε ποτʼ ἐς πόλεμον οὐδὲ ἔγραφεν.

ἀλλʼ ὅτε δή ῥʼ ἐκ τοῖο δυωδεκάτη γένετʼ ἠώς:ἐκ τούτου λέγει τοῦ χρόνου, τοῦ τῆς μήνιδος.

ἠερίη δʼ ἀνέβη μέγαν οὐρανὸν Οὔλυμπόν τε: ὅτι οὕτως εἴρηκεν, οὐχ ὡς τοῦ Ὀλύμπου ἐπʼ οὐρανοῦ ὄντος, ἀλλʼ ἐπεὶ καὶ αἱ κορυφαὶ τοῦ ὄρους ὑπὲρ τὰ νέφη εἰσίν· ὁ δὲ ὑπὲρ τὰ νέφη τόπος οὐρανὸς καλεῖται ὁμωνύμως τῷ στερεμνίῳ. καὶ ἀλλαχοῦ ἐν οὐρανῷ καὶ ἐν Ὀλύμπῳ γεγονέναι αὐτὴν λέγει.

Ζεῦ πάτερ, εἴ ποτε δή σε μετʼ ἀθανάτοισιν ὄνησα

ἢ ἔπει ἢ ἔργῳ: ὅτι εἰ μὴ προιστορήσαμεν τὰ περὶ τῶν δεσμῶν, ἐφʼ ὧν ἡ Θέτις ἐβοήθησεν αὐτῷ, ἐζητοῦμεν ἂν τί αὐτὸν ὤνησεν.

ἐμοὶ δέ κε ταῦτα μελήσεται ὄφρα τελέσσω: ὅτι περισσὸς ὁ κέ.

ἦ, καὶ κυανέῃσιν ἦ ἐπὶ προειρημένοις

κρατός: ὅτι Ζηνόδοτος γράφει κρητός· οὐκ ἔστι δὲ Ἰακόν· ἂψ Ὀδυσεὺς κατὰ κρᾶτα καλυψάμενος.

πολέας: Ζηνόδοτος πολῦς

εἰ δʼ οὕτω τοῦτʼ ἔστιν, ἐμοὶ μέλλει φίλον εἶναι: ὅτι τὸ μέλλει οὐκ ἔστι χρονικόν, ἀλλʼ ἀντὶ τοῦ ἔοικεν.

μή νύ τοι οὐ χραίσμωσιν, ὅσοι θεοί εἰσʼ ἐν Ὀλύμπῳ

ἄσσον ἰόνθʼ, ὅτε κέν τοι ἀάπτους χεῖρας ἐφείω:ὅτι Ζηνόδοτος γράφει ἄσσον ἰόντε. οὐκ ἔστι δέ, ἀλλʼ ἀντὶ τοῦ ἰόντος συγχεῖ δὲ καὶ τὸ δυικόν.

μητρὶ φίλῃ ἐπιῆρα φέρων: ὅτι ἐπιῆρα τὴν μετὰ χάριτος ἐπικουρίαν, οἱ δὲ νεώτεροι ἀντὶ συνδέσμου αἰτιώδους χρῶνται, ἀντὶ τοῦ χάριν.

πατρὶ φίλῳ ἐπιῆρα φέρειν Διί: πρὸς τὸ αὐτό.

ῥῖψε ποδὸς τεταγών, ἀπὸ βηλοῦ θεσπεσίοιο:ὅτι ἀπὸ δυοῖν τόποιν συμπεπλήρωκε τὸν μῦθον. νῦν μὲν γὰρ, ὅτι ἐῤῥίφη, κατὰ δὲ τὴν ὑπόμνησιν τῶν τῆς Ἥρας δεσμῶν καὶ τὸν καιρὸν καὶ τὴν αἰτίαν διʼ ἣν ἐῤῥίφη.

κάππεσον ἐν Λήμνῳ: πρὸς τὰ περὶ Ὄλυμπον· παράκειται γὰρ ἡ Λῆμνος τῇ Θράκῃ.

παιδὸς ἐδέξατο: ὅτι λείπει ἡ παρά πρόθεσις, ἵνʼ ᾖ παρὰ παιδός.

πρόπαν ἦμαρ: τὸ ὑπόλοιπον πάσης τῆς ἡμέρας.

αὐτὰρ ἐπεὶ κατέδυ λαμπρὸν φάος ἠελίοιο,

οἱ μὲν κακκείοντες ἔβαν οἶκον δὲ ἕκαστος: ὅτι οἱ θεοὶ καὶ οἱ ἄνθρωποι κατὰ τὸν ποιητὴν ἀναλύουσιν οἴκαδε καὶ κοιμῶνται. δὴ τότε κακκείοντες ἔβαν οἶκον δὲ ἕκαστος,

Ζεὺς δὲ πρὸς ὃν λέχος: ὅτι Ζηνόδοτος χωρὶς τοῦ ν, πρὸς ὃ λέχος, οὐ νοῶν ὅτι κοινόν ἐστι τὸ ὅν ἀρσενικοῦ καὶ οὐδετέρου.

ἔνθα καθεῦδʼ ἀναβάς: ὅτι Ζηνόδοτος γράφει ἐνθʼ ἐκάθευδʼ ἀναβάς.

ἄλλοι μέν ῥα θεοί: ὅτι Ζηνόδοτος γράφει ὦλλοι. ὁ δὲ ποιητὴς ἀσυνάρθρως ἐκφέρει.

Δία δʼ οὐκ ἔχε νήδυμος ὕπνος: ὅτι τὸ νήδυμος μετὰ τοῦ ν, καὶ οὐχὶ ἥδυμος, ὡς ἔνιοι παρὰ τὸ ἡδύς, ὡς δῆλον ἐκ τοῦ νήδυμος ἀμφιχυθείς. οἱ δὲ μεθʼ Ὅμηρον καὶ χωρὶς τοῦ ν λέγουσι· καὶ Ἀντίμαχος ἐπεί ῥά οἱ ἥδυμος ἐλθών καὶ Σιμωνίδης οὗτος δέ τοι ἥδυμον ὕπνον ἔχων. ἴσως οὖν ἐνόμισαν ἀπὸ τοῦ ἡδύς εἶναι παραγωγὸν τὸ ἥδυμος, ὡς ἔτυμος ἐτήτυμος. ὁ δὲ ποιητὴς ἐπὶ τοῦ ἀνεκδύτου τίθησι τὴν λέξιν.

πολέας: ὅτι Ζηνόδοτος γράφει πολῦς.

οὖλον ὄνειρον: ὅτι οὐ τὸν μαλακὸν ἀλλὰ τὸν ὀλέθριον· πέμπεται γὰρ ἐπʼ ἀπάτῃ καὶ κακῷ.

βάσκʼ ἴθι: ὅτι παραλλήλως βάσκε καὶ ἴθι· ἰσοδυναμοῦσι γὰρ αἱ λέξεις.

πάντα μάλʼ ἀτρεκέως ἀγορευέμεν: ὅτι ἀπαρεμφάτῳ χρῆται ἀντὶ προστακτικοῦ ἀγορευέμεν ἀντὶ τοῦ ἀγόρευε.

θωρῆξαί ἑ κέλευε καρηκομόωντας Ἀχαιούς πανσυδίῃ· νῦν γάρ κεν ἕλοις πόλιν εὐρυάγυιαν: ὅτι Ζηνόδοτος χωρὶς τοῦ σ ἕλοι. ἀπέστροφε δὲ τὸν λόγον σχηματίσας, ὡς ἂν αὐτὸς ὁ ὄνειρος εἴποι πρὸς τὸν Ἀγαμέμνονα.

Νέστορι, τόν ῥα μάλιστα γερόντων τῖʼ Ἀγαμέμνων:τῶν ἐντίμων, ἐν οἷς καὶ Διομήδης καὶ Αἴαντες. Διὸς δέ τοι ἄγγελός εἰμι,

ὅς σευ ἄνευθεν ἐὼν μέγα κήδεται ἠδʼ ἐλεαίρει:ἀστερίσκος σὺν ὀβελίσκῳ, ὅτι τοῦτο ὀρθῶς πρὸς Πρίαμον Ἶρις λέγει ἐπεὶ καὶ τίνος χάριν ἐλεεῖν αὐτὸν μέλλει;

τὰ φρονέοντʼ ἀνὰ θυμὸν ἅ ῥʼ οὐ τελέεσθαι ἔμελλον: ἡ διπλῆ πρὸς τὸ σχῆμα ὅτι ἔμελλον· ἡμεῖς δὲ ἐροῦμεν ἔμελλεν ἑνικῶς. καὶ ὅτι τὸ ἔμελλον ἀντὶ τοῦ ἐῴκεσαν

θείη δέ μιν ἀμφέχυτʼ ὀμφή: ὅτι ὀμφὴ ἡ θεία κλῃδών, οὐ πᾶσα φήμη· διὸ καὶ ὁ Ζεὺς πανομφαῖος, ὁ κλῃδόνιος

ἀμφὶ δʼ ἄρʼ ὤμοισιν βάλετο ξίφος ἀργυρόηλον:ἡ διπλῆ ὅτι τὸ Ἀγαμέμνονος ξίφος νῦν μὲν ἀργυρόηλον, ἐν ἄλλοις δὲ χρυσόηλον. καὶ Εὐριπίδης σφυρῶν σιδηρᾶ κέντρα εἰπών, ἐν ἄλλοις φησὶ χρυσοδέτοις περόναις. τὰ τοιαῦτα δὲ κυρίως οὐ λέγεται, ἀλλὰ κατʼ ἐπιφοράν ἐστι ποιητικῆς ἀρεσκείας. ὥσπερ δὲ τὰ περὶ τὸν θώρακα καὶ τὴν ἀσπίδα διαφορώτερον φράζει, οὕτω καὶ τὸ ξίφος κοσμεῖ.

Ἠὼς μέν ῥα θεὰ προσεβήσετο μακρὸν Ὄλυμπον:πρὸς τὸν τῶν ἡμερῶν ἀριθμόν, ὅτι τρίτη καὶ εἰκοστή· δέκα μὲν μέχρι τῆς μήνιδος, δώδεκα τῶν θεῶν ἐν Αἰθιοπίᾳ ὄντων. ἡ δὲ ἀνατολὴ αὕτη τρίτη καὶ εἰκοστή ἐστιν.

καὶ ὅτι ὄρος ὁ Ὄλυμπος· διὸ καὶ μακρός.

Ζηνὶ φόως ἐρέουσα: ὅτι μεταφορικῶς τὸ ἐρέουσα ἀντὶ τοῦ σημαίνουσα.

τοὺς ὅ γε συγκαλέσας πυκινὴν ἠρτύνετο βουλήν: ὅτι Ζηνόδοτος γράφει αὐτὰρ ἐπεί ῥʼ ἤγερθεν ὁμηγερέες τʼ ἐγένοντο, τοῖσι δʼ ἀνιστάμενος μετέφη κρείων Ἀγαμέμνων. ἀπίθανον δὲ ἐν ἑπτά ὀρθὸν δημηγορεῖν.

θεῖός μοι ἐνύπνιον ἦλθεν ὄνειρος: ὅτι Ζηνόδοτος γράφει θεῖόν μοι ἐνύπνιον· οὐ λέγει δὲ ὡς ἡμεῖς, ἀλλʼ ἀντὶ τοῦ κατὰ τοὺς ὕπνους, ἐνυπνίως. ὁ δὲ ἀστερίσκος, ὅτι ἐν τῇ Ξ τῆς Ὀδυσσείας κακῶς φέρεται.

ὅτι Ζηνόδοτος συντέτμηκεν, οὕτως εἰπών ἀνώγει σε πατὴρ ὑψίζυγος αἰθέρι ναίων Τρωσὶ μαχήσασθαι προτὶ Ἴλιον· ὣς ὁ μὲν εἰπών Ὤιχετʼ ἀποπτάμενος. τὰ δὲ ἀπαγγελτικὰ ἐξ ἀνάγκης δὶς καὶ τρὶς ἀναπολεῖται ταῖς αὐταῖς λέξεσι. καὶ οὐ δυσωπητέον· ἀναγκαῖον γὰρ καὶ τοῖς συγκεκλημένοις βουλευταῖς διηγήσασθαι.

ὃς σεῦ ἄνευθεν ἐὼν μέγα κήδεται ἠδʼ ἐλεαίρει:ἀστερίσκος σὺν ὀβελίσκῳ, ὅτι ὑπὸ τῆς Ἴριδος πρὸς Πρίαμον δεόντως λέγεται.

σῇσιν ἔχε φρεσίν: ὅτι οὐ λέγει μηδενὶ εἴπῃς, ἀλλʼ οἷον φύλαξον ταῖς φρεσὶ καὶ διαμνημόνευσον.

ἀλλʼ ἄγετʼ αἴ κέν πως θωρήξομεν υἷας Ἀχαιῶν:ὅτι συνεσταλμένως θωρήξομεν ἀντὶ τοῦ θωρήξωμεν.

ἤτοι ὅ γʼ ὣς εἰπὼν κατʼ ἄρʼ ἕζετο, τοῖσι δʼ ἀνέστη Νέστωρ, ὅς ῥα Πύλοιο ἄναξ ἦν ἠμαθόεντος· ὅ σφιν ἐυφρονέων ἀγορήσατο καὶ μετέειπεν· ὦ φίλοι Ἀργείων ἡγήτορες ἠδὲ μέδοντες, εἰ μέν τις τὸν ὄνειρον Ἀχαιῶν ἄλλος ἔνισπεν, ψεῦδός κεν φαῖμεν καὶ νοσφιζοίμεθα μᾶλλον· νῦν δʼ ἴδεν, ὃς μέγʼ ἄριστος Ἀχαιῶν εὔχεται εἶναι· ἀλλʼ ἄγετʼ αἴ κέν πως θωρήξομεν υἷας Ἀχαιῶν.

ἀπὸ τούτου ἕως τοῦ «ἀλλʼ ἄγετʼ αἴ κέν πως» ἀθετοῦνται στίχοι ὀκτώ, καὶ ὅτι οὐκ ὀρθοῦ εἰρηκότος τοῦ Ἀγαμέμνονος λέγει «ἤτοι ὅ γʼ ὣς εἰπὼν κατʼ ἄρʼ ἕζετο», καὶ ὅτι ἱστάμενον ποιεῖ λέγοντα καὶ ὅτι οὐδὲν περισσὸν λέγει ὁ Νέστωρ ἀλλὰ καὶ εὔηθες τὸ εἰπεῖν «εἰ μέν τις τὸν ὄνειρον Ἀχαιῶν ἄλλος ἔνισπε ψεῦδός κεν φαῖμεν·» οὐ γὰρ κατὰ διαφορὰν οἱ δυνατώτεροι ἀληθεῖς ὀνείρους ὁρῶσιν. αἰρομένων δὲ αὐτῶν ὀρθῶς ἐπὶ τοῦ Ἀγαμέμνονος ἐπενεχθήσεται «πείθοντό τε ποιμένι λαῶν»· μὴ παρόντος γὰρ τοῦ Ἀγαμέμνονος τὸν Νέστορα λέγει ποιμένα λαῶν. πῶς δὲ καὶ ὁ Νέστωρ λύει τὴν βουλὴν ἀπιών; ἄτοπον γὰρ τούτῳ ἕπεσθαι τοὺς ἄλλους.

βοτρυδὸν δὲ πέτονται ἐπʼ ἄνθεσιν εἰαρινοῖσιν:ὅτι ἀντὶ τοῦ ἐπʼ ἄνθη εἰαρινά, ὡς ἐν τῇ Δ ἦλθε δʼ ἐπὶ Κρήτεσσιν ἀντὶ τοῦ ἐπὶ τοὺς Κρῆτας.

ὄσσα: ὅτι ὄσσα ἡ θεία κλῃδών, οἱ δὲ νεώτεροι ψιλῶς ἐπὶ πάσης φωνῆς.

σπουδῇ δʼ ἕζετο λαός: ὅτι σπουδῇ λέγει οὐχ οἷον ἐν τάχει, ἀλλὰ μόγις καὶ δυσχερῶς, ὡς τὸ ὣς ἄρʼ ἄτερ σπουδῆς τάνυσεν μέγα τόξον Ὀδυσσεύς.

αὖταρ ὁ αὖτε Θυέστʼ Ἀγαμέμνονι λεῖπε φορῆναι: ἡ διπλῆ ὅτι οὐ γινώσκει τὴν ἔχθραν Ἀτρέως καὶ Θυέστου, ἀλλὰ συμφωνοῦντας αὐτοὺς συνίστησιν. αὐτῷ γοῦν παραδίδωσι τὸ σκῆπτρον οὐ τοῖς υἱοῖς ὁ Ἀτρεύς, καὶ ὁ Θυέστης οὐ τῷ υἱῷ αὑτοῦ Αἰγισθεῖ καταλείπει τὸ σκῆπτρον ἀλλʼ Ἀγαμέμνονι. καὶ ὅτι κλητικὴ ἀντὶ τῆς ὀρθῆς Θυέστα ἀντὶ τοῦ Θυέστης. οὐ τοῖς υἱοῖς

ἔπεʼ Ἀργείοισι μέτʼ ηὔδα: ὅτι τὸ ἑξῆς ἐστὶ μετʼ Ἀργείοισιν ἔπεα ηὔδα.

ὦ φίλοι ἥρωες Δαναοί: ὅτι πρὸς πάντας ἀποτεινόμενος τὸν λόγον ἥρωας λέγει. ἡ δὲ ἀναφορὰ πρὸς Ἴστρον λέγοντα μόνους τοὺς βασιλεῖς ἥρωας λέγεσθαι.

Ζεύς με μέγα Κρονίδης ἄτῃ ἐνέδησε βαρείῃ:ὅτι Ζηνόδοτος γράφει Ζεύς με μέγας Κρονίδης· καὶ ὅτι ἀπὸ τούτου ἕως τοῦ αἰσχρὸν γὰρ τόδε γʼ ἐστί οὕτως συντέμνει· ὦ φίλοι ἥρωες Δαναοί, θεράποντες Ἄρηος· λώβη γὰρ τάδε γʼ ἐστὶ καὶ ἐσσομένοισι πυθέσθαι,μὰψ οὕτως.

σχέτλιος, ὃς πρὶν μέν μοι ὑπέσχετο καὶ κατένευσεν.

δυσκλέα Ἄργος ἱκέσθαι: ὅτι κατὰ συστολὴν Ὁμηρικὸν τὰ τοιαῦτα ἐκφέρειν δυσκλέα καὶ ἀγακλέα, Ἰωνικῶς. οἱ δὲ Ἀττικοὶ ἐκτείνουσιν.

οὕτω που Διὶ μέλλει ὑπερμενέι φίλον εἶναι:ἡ διπλῆ πρὸς τὸ μέλλει, ὅτι ἀντὶ τοῦ ἔοικεν ὁ δὲ ἀστερίσκος ὅτι εἰς τὰς Λιτὰς οὐκ ὀρθῶς μετάκεινται οἱ γʹ

αἰσχρὸν γὰρ τόδε γʼ ἐστὶ καὶ ἐσσομένοισι πυθέσθαι:ἡ διπλῆ, ὅτι τὸ πυθέσθαι ἀντὶ τοῦ ἀκοῦσαι τίθησιν

μάχεσθαι Ἀνδράσι παυροτέροισι: ἡ διπλῆ ὅτι ἥσσονες κατὰ τὸν ἀριθμὸν οἱ βάρβαροι

εἴπερ γάρ κʼ ἐθέλοιμεν Ἀχαιοί τε Τρῶές τε ὅρκια πιστὰ ταμόντες, ἀριθμηθήμεναι ἄμφω, Τρῶες μὲν λέξασθαι ἐφέστιοι ὅσσοι ἔασιν—

ὅτι περισσὸς ὁ κέ σύνδεσμος.

ἀθετεῖται· οὐ γὰρ ἐπʼ ἀληθείας λέγεται, ἀλλʼ ὑπερβολικῶς τὰ τῶν δεκάδων· πρὸς τί οὖν ὅρκια;

ἡ διπλῆ ὅτι τὸ λέξασθαι νῦν οὔτε ἐπὶ τοῦ κοιμηθῆναι οὔτε ἐπὶ τοῦ καταριθμηθῆναι κεῖται, ἀλλʼ ἐπὶ τοῦ συλλεγῆναι καὶ ἀθροισθῆναι ἐν τῷ αὐτῷ καὶ ὅτι ἐφέστιοι ὅσοι ἑστίας τουτέστιν οἰκίας αὐτόθι διανέμουσιν.

Τρώων, οἳ ναίουσι κατὰ πτόλιν. ἀλλʼ ἐπίκουροι πολλέων ἐκ πολίων ἐγχέσπαλοι ἄνδρες ἔασιν, οἵ με μέγα πλάζουσι καὶ οὐκ εἰῶσʼ ἐθέλοντα Ἰλίου ἐκπέρσαι εὐναιόμενον πτολίεθρον.

ἕως τοῦ Ἰλίου ἐκπέρσαι ἀθετοῦνται στίχοι τέτταρες, ὅτι καθόλου πάντας τοὺς βαρβάρους σὺν τοῖς ἐπικούροις ἥσσονας τῶν Ἑλλήνων διὰ παντός φησιν εἶναι.

δοῦρα σέσηπε νεῶν καὶ σπάρτα λέλυνται: ὅτι κατὰ τὸν αὐτὸν στίχον καὶ ἑαυτῷ καὶ ἡμῖν συνήθως ἐξενήνοχε τὸ λέλυνται καὶ σέσηπε.

ὣς φάτο, τοῖσι δὲ θυμὸν ἐνὶ στήθεσσιν ὄρινεν

πᾶσι μετὰ πληθύν, ὅσοι οὐ βουλῆς ἐπάκουσαν.

ἀθετεῖται ὅτι κενῶς ἐπεξηγεῖται· τὸ γὰρ νοούμενον τὸ αὐτό.

ὡς κύματα: ὅτι Ζηνόδοτος γράφει φὴ κύματα. οὐδέποτε δὲ Ὅμηρος τὸ φή ἀντὶ τοῦ ὡς τέταχεν.

ὡς δʼ ὅτε κινήσῃ Ζέφυρος βαθὺ λήιον ἐλθών,

λάβρος ἐπαιγίζων, ἐπί τʼ ἠμύει ἀσταχύεσσιν: ἡ διπλῆ ὅτι χωρὶς προθέσεως εἴρηκεν ἀντὶ τοῦ ἐπικαταιγίζων· αἰγίδας γὰρ ἔλεγον ἃς ἡμεῖς καταιγίδας καὶ ὅτι πτῶσις ἤλλακται· ἐπί τʼ ἠμύει ἀσταχύεσσιν, ἀντὶ τοῦ ἐπιμύει δὲ τοὺς ἀστάχυας, οἷον ἐπικλίνει

εἰ μὴ Ἀθηναίην Ἥρη πρὸς μῦθον ἔειπεν. ὦ πόποι κτλ.

ὅτι Ζηνόδοτος οὕτως ἐπισυντέτμηκεν εἰ μὴ Ἀθηναίη λαοσσόος ἦλθʼ ἀπʼ Ὀλύμπου. εὗρεν ἔπειτʼ Ὀδυσῆα, καθόλου τὸν τῆς Ἥρας λόγον περιγράψας, Ὁμηρικῶς ἔχοντα· καὶ γὰρ καὶ τῆς ξιφουλκίας αὕτη ἀφίστησιν, ἡ δὲ Ἀθηνᾶ ὑπηρετεῖ, κατὰ διαφορὰν τῆς ἀξίας τηρουμένης τῶν προσώπων.

κὰδ δέ κεν εὐχωλὴν Πριάμῳ καὶ Τρωσὶ λίποιεν Ἀργείην Ἑλένην, ἧς εἵνεκα πολλοὶ Ἀχαιῶν ἐν Τροίῃ ἀπόλοντο, φίλης ἀπὸ πατρίδος αἴης.

ἀπὸ τούτου ἕως τοῦ ἐν Τροίῃ ἀπόλοντο ἀθετοῦνται στίχοι τρεῖς, καὶ ἀστερίσκοι παράκεινται, ὅτι οἰκειότερον ἐν τῷ τῆς Ἀθηνᾶς λόγῳ ἑξῆς εἰσὶ τεταγμένοι, νῦν δὲ ἀνοικειότερον λέγονται

ὅτι Ζηνόδοτος γράφει Ἀργείην θʼ Ἑλένην σὺν τῷ συνδέσμῳ, ὥστε εἶναι χωρὶς καύχημα, καὶ σὺν τούτῳ τὴν Ἑλένην. οὐ λέγει δὲ οὕτως, ἀλλʼ αὐτὴν τὴν Ἑλένην καύχημα.

σοῖς ἀγανοῖς ἐπέεσσιν ἐρήτυε φῶτα ἕκαστον:ἀθετεῖται καὶ ἀστερίσκος παράκειται, ὅτι καὶ οὗτος πρὸς Ἀθηνᾶς οἰκείως πρὸς Ὀδυσσέα λέγεται, καὶ ψεῦδος περιέχει νῦν· οὐ γὰρ ἡ Ἀθηνᾶ παρίσταται ἑκάστῳ, ἀλλʼ ὁ Ὀδυσσεύς.

ἀστερίσκος, ὅτι ἐνταῦθα τάξιν ἐπέχουσιν.

ἀστερίσκος, ὅτι ἐνταῦθα οἰκείως τέτακται.

κῆρυξ Εὐρυβάτης: ἡ διπλῆ, ὅτι καὶ ἕτερος Εὐρυβάτης ὁμώνυμος.

δέξατό οἱ σκῆπτρον: ἡ διπλῆ ὅτι ἀρχαικώτερον δέξατο αὐτῷ τὸ σκῆπτρον ἀντὶ τοῦ παρʼ αὐτοῦ.

σὺν τῷ ἔβη: ὅτι Ζηνόδοτος γράφει σὺν τῷ βάς.

ὅν τινα μὲν βασιλῆα καὶ ἔξοχον ἄνδρα κιχείη, τὸν δʼ ἀγανοῖς ἐπέεσσιν ἐρητύσασκε παραστάς.

πρὸς τὴν τάξιν τῶν ἑξῆς τὸ ἀντίσιγμα

ὅτι οὐκ ἐγκλιτέον τὸν δέ σύνδεσμον, ὡς ἄν τις εἴποι ὑφʼ ἓν τόνδε· χρῆται γὰρ ὁ ποιητὴς συνήθως αὐτῷ περισσῷ. ἐγκεκλιμένως ἀναγνωστέον Α ἐγκλιτέον τὴν ἀνάγνωσιν Λ

οὐ γάρ πω σάφα οἶσθʼ οἷος νόος Ἀτρείωνος: τὸ ἀντίσιγμα ὅτι ὑπὸ τοῦτον ἔδει τετάχθαι τοὺς ἑξῆς παρεστιγμένους τρεῖς στίχους εἰσὶ γὰρ πρὸς βασιλεῖς ἁρμόζοντες, οὐ πρὸς δημότας· οὐ μέν πως πάντες βασιλεύσομεν ἐνθάδʼ Ἀχαιοί, οὐκ ἀγαθὸν πολυκοιρανίη καὶ τὰ ἑξῆς.

νῦν μὲν πειρᾶται, τάχα δʼ ἴψεται υἷας Ἀχαιῶν. ἐν βουλῇ δʼ οὐ πάντες ἀκούσαμεν οἷον ἔειπεν. μή τι χολωσάμενος ῥέξῃ κακὸν υἷας Ἀχαιῶν. θυμὸς δὲ μέγας ἐστὶ διοτρεφέος βασιλῆος, τιμὴ δʼ ἐκ Διός ἐστι, φιλεῖ δέ ἑ μητίετα Ζεύς.

ἀπὸ τούτου ἕως τοῦ τιμὴ δʼ ἐκ Διός ἐστι ἀθετοῦνται στίχοι εʹ, ὅτι ἀπεοικότες οἱ λόγοι καὶ μὴ προτρεπτικοὶ εἰς καταστολήν.

ὅτι Ζηνόδοτος γράφει διοτρεφέων βασιλήων· ἐπὶ δὲ τὸν Ἀγαμέμνονα ἀναφέρεται ὁ λόγος· διό φησι φιλεῖ δέ ἑ μητίετα Ζεύς.

οὐ μέν πως πάντες βασιλεύσομεν ἐνθάδʼ Ἀχαιοί, οὐκ ἀγαθὸν πολυκοιρανίη· εἷς κοίρανος ἔστω, εἷς βασιλεύς, ᾧ ἔδωκε Κρόνου παῖς ἀγκυλομήτεω.

τούτῳ καὶ τοῖς μετʼ αὐτὸν δίο ἡ στιγμὴ παράκειται.

φολκός: ἡ διπλῆ, ὅτι ἅπαξ εἴρηται.

ἔχθιστος δʼ Ἀχιλῆι μάλιστʼ ἦν ἠδʼ Ὀδυσῆι· τοὺς γὰρ νεικείεσκε. τότʼ αὖτʼ Ἀγαμέμνονι δίῳ ὀξέα κεκληγὼς λέγʼ ὀνείδεα. τῷ δʼ ἄρʼ Ἀχαιοί ἐκπάγλως κοτέοντο, νεμέσσηθέν τʼ ἐνὶ θυμῷ.

ὅτι Ζηνόδοτος τοῦτον καὶ τοὺς μετʼ αὐτὸν τρεῖς ἠθέτηκεν. πρὸς ὑπόθεσιν δέ τινα λέγονται· ἐπίτηδες γὰρ τούτων τῶν ἀγαθῶν ἐπεσβόλον παραγήοχεν.

πλεῖαί τοι χαλκοῦ κλισίαι, πολλαὶ δὲ γυναῖκες εἰσὶν ἐνὶ κλισίῃς ἐξαίρετοι, ἅς τοι Ἀχαιοί πρωτίστῳ δίδομεν, εὖτʼ ἂν πτολίεθρον ἕλωμεν.

πολλαὶ δὲ γυναῖκες· ὅτι Ζηνόδοτος γράφει πλεῖαι δὲ γυναικῶν καὶ τοὺς ἑξῆς δύο ἠθέτηκεν, ἐν οἷς μάλιστα ὁ Θερσίτης γελοιοποιός.

ὅτι τοῦτον καὶ τὸν ἑξῆς Ζηνόδοτος ἠθέτηκεν. ἡ δὲ αἰτία προείρηται.

ἦ ἔτι καὶ χρυσοῦ ἐπιδεύεαι, ὅν κέ τις οἴσει: ὅτι περισσὸς ὁ κέ

ὅν κεν ἐγὼ δήσας ἀγάγω ἢ ἄλλος Ἀχαιῶν—υἷας Ἀχαιῶν ὅτι Ζηνόδοτος τοὺς τέσσαρας ἠθέτηκεν, ἐν οἷς πάλιν ἐστὶ τὰ γελοιότατα.

ἠὲ καὶ οὐκί: ὅτι τὴν ἀπόφασιν διὰ τοῦ κ, οὐ διὰ τοῦ χ.

ἕο μέγʼ ἀμείνονα φῶτα: ἡ διπλῆ περιεστιγμένη, ὅτι Ζηνόδοτος γράφει ἑοῦ. τοῦτο δὲ σύναρθρον καὶ οὐχ ἁρμόζον τῷ λόγῳ.

ἦ γὰρ ἂν Ἀτρείδη νῦν ὕστατα λωβήσαιο:πρὸς τὸ σχῆμα, ἀντὶ τοῦ ἐλωβήσω ἄν.

ἴσχεο, μηδʼ ἔθελʼ οἶος: ὅτι ἔθελε κατὰ συναλοιφήν.

οὐδέ τί πω σάφα ἴδμεν ὅπως ἔσται τάδε ἔργα, ἢ εὖ ἦε κακῶς νοστήσομεν υἷες Ἀχαιῶν. τῷ νυν Ἀτρείδῃ Ἀγαμέμνονι ποιμένι λαῶν ἧσαι ὀνειδίζων, ὅτι οἱ μάλα πολλὰ διδοῦσιν ἥρωες Δαναοί· σὺ δὲ κερτομέων ἀγορεύεις.

ἀπὸ τούτου ἕως τοῦ ἥρωες Δαναοί ἀθετοῦνται στίχοι εʹ, ὅτι πεζότεροι τῇ συνθέσει, καὶ τὸ ἧσαι οὐ κυρίως ἐστὶ δέξασθαι· οὐ γὰρ κάθηται· οὐδʼ ὡς ὁ Διομήδης λέγει τέττα, σιωπῇ ἧσο ἀντὶ τοῦ ἡσύχαζε.

εἴ κʼ ἔτι σʼ ἀφραίνοντα κιχήσομαι, ὥς νύ περ ὧδε: ὅτι περισσὸς ὁ κέ.

μηδʼ ἔτι Τηλεμάχοιο πατὴρ κεκλημένος εἴην: ἡ διπλῆ ὅτι προδιασυνίστησι τὰ κατὰ τὴν Ὀδύσσειαν μέλλοντα λόγου τυχεῖν πλειόνος.

πεπληγώς: ἡ διπλῆ, ὅτι ἀντὶ τοῦ πλήσσων τὸ παθητικὸν παρείληφεν.

ἀλγήσας δʼ ἀχρεῖον ἰδών, ἀπομόρξατο δάκρυ: ὅτι Φιλητᾶς τὸ ἰδών περισπᾷ, οἷον τῶν ὀφθαλμῶν, ἰδεῶν. οὐδέποτε δὲ Ὅμηρος ἰδέας τοὺς ὀφθαλμοὺς εἶπεν. ἔστιν οὖν τὸ ἀχρεῖον ἰδών ἐντελῶς σχηματίσας.

οὔ θήν μιν πάλιν αὖτις ἀνήσει θυμὸς ἀγήνωρ: ὅτι τὸ πάλιν εἰς τοὐπίσω, τὸ δὲ αὖτις χρονικόν, ἐξ ὑστέρου.

ὣς φάσαν ἡ πληθύς· ἀνὰ δʼ ὁ πτολίπορθος Ὀδυσσεύς: ἡ διπλῆ πρὸς τὸ σχῆμα, ὅτι πρὸς τὸ νοητόν· τὸ γὰρ ἔννοιαν ἔχον τοῦ πλήθους ὄνομα πρὸς τὸ πληθυντικὸν ἐπισυνέζευξε τὸ φάσαν· καὶ πρὸς τὸ πτολίπορθον, ὅτι διὰ τῆς Ὀδυσσείας δέδεικται τὰ κατὰ τὸν δούρειον ἵππον. πρὸς τὸ σχῆμα

Ἀτρείδη, νῦν γάρ σε ἄναξ ἐθέλουσιν Ἀχαιοί: ὅτι αὕτη ἡ γραφὴ ἡ διὰ τοῦ γάρ μετὰ τῆς προσηγορίας, καὶ λόγον ἔχει, ἔθος δὲ αὐτῷ ἀπὸ τοῦ γάρ ἄρχεσθαι· ὦ γύναι, οὐ γὰρ ὀίω ἐυκνήμιδας Ἀχαιούς. ὦ γύναι, οὐ γάρ ὦ πόποι, ἦ γάρ.

οὐδέ τοι ἐκτελέουσιν ὑπόσχεσιν ἥν περ ὑπέσταν: ἡ διπλῆ πρὸς τὴν ἐναλλαγὴν τοῦ χρόνου, ὅτι ἀντὶ τοῦ ἐκτελέσουσιν.

ἦ μὴν καὶ πόνος ἐστὶν ἀνιηθέντα νέεσθαι: ἡ διπλῆ πρὸς τὸν πόνον, ὅτι ἀντὶ τοῦ ἔργον· οὐδέποτε γὰρ οὕτως εἶπε τὴν ἀλγηδόνα.

τῷ οὐ νεμεσίζομʼ Ἀχαιούς ἀσχαλάαν παρὰ νηυσὶ κορωνίσιν· ἀλλὰ καὶ ἔμπης: ὅτι Ζηνόδοτος γράφει ἀσχαλάαν μίμνοντʼ ἐπὶ νήεσσι τὰ πληθυντικὰ δυικῶς ἐκφέρων. περιττεύει δὲ ὁ καὶ σύνδεσμος

τλῆτε φίλοι, καὶ μείνατʼ ἐπὶ χρόνον: ὅτι Ζηνόδοτος γράφει ἔτι χρόνον, ἀπιθάνως. ἔμφασις γὰρ γίνεται πολλοῦ χρόνου διὰ τοῦ ἔτι.

οὐκί: ἡ διπλῆ, ὅτι διὰ τοῦ κ γραπτέον, οὐ διὰ τοῦ χ.

μάρτυροι: ὅτι Ζηνόδοτος γράφει μάρτυρες. ὁ δʼ Ὅμηρος οὕτως ἐσχημάτικεν· Ζεὺς δʼ ἀμμʼ ἐπιμάρτυρος ἔστω.

ἔνθʼ ὅ γε τοὺς ἐλεεινὰ κατήσθιε τετριγῶτας:ὅτι Ζηνόδοτος γράφει τιτίζοντας. εὐτελὴς δὲ ἡ λέξις· κατὰ φύσιν γὰρ φθεγγόμενοι οἱ νεοσσοὶ τιτίζουσιν, οἱ δὲ κατεσθιόμενοι τρίζουσιν. καὶ ἀνοίκειος ἐνταῦθα.

αὐτὰρ ἐπεὶ κατὰ τέκνʼ ἔφαγε στρουθοῖο καὶ αὐτήν, τὸν μὲν ἀΐζηλον θῆκεν θεός, ὅς περ ἔφηνεν. λᾶαν γάρ μιν ἔθηκε Κρόνου παῖς ἀγκυλομήτεω.

ὅτι Ζηνόδοτος γράφει ἀρίδηλον καὶ τὸν ἐχόμενον προσέθηκεν. ἔδει δὲ ἀΐζηλον. τὸ γὰρ ἀρίδηλον ἄγαν ἐμφανές, ὅπερ ἀπίθανον. μάχεται οὖν ὁ ἐχόμενος. ὃν γὰρ ἀναπλάσῃ, τοῦτον οὐκ ἀναιρεῖ. λέγει μέντοι γε ὅτι ὁ φήνας αὐτὸν θεὸς καὶ ἄδηλον ἐποίησεν.

ἀθετεῖται· προείρηται γὰρ ἡ αἰτία.

ἡμεῖς δʼ ἑσταότες θαυμάζομεν οἷον ἐτύχθη: ὅτι ἀντὶ τοῦ ἐξεπληττόμεθα.

ὣς ἡμεῖς τοσσαῦτʼ ἔτεα πτολεμίξομεν αὖθι: ὅτι τὸν τοῦ Κάλχαντος λόγον μεταλαβὼν ἐποίησεν ἐπὶ τῆς Αὐλίδος, αὐτὸς ὢν ἐπὶ τῆς Τροίας. διὸ κέχρηται τῷ αὖθι τοπικῷ ἀντὶ τοῦ αὐτόθι ὅπου νῦν ἐσμέν.

σπονδαί τʼ ἄκρητοι: ἡ διπλῆ ὅτι ὅταν λέγῃ ἐν ἄλλοις κρητῆρι δὲ οἶνον ἔμισγον, οὐ σημαίνει τὸ ὕδατι κίρνασθαι, ἀλλʼ ὅτι τὸν τῶν Τρώων καὶ τῶν Ἀχαιῶν οἶνον ἔμισγον.

νόσφιν βουλεύωσι—ἄνυσις δʼ οὐκ ἔσσεται αὐτῶν:ὅτι βουλεύωσι αἱ Ἀριστάρχου.

οὐκί: ὅτι διὰ τοῦ κ καὶ οὐ διὰ τοῦ χ

φημὶ γὰρ οὖν κατανεῦσαι ὑπερμενέα Κρονίωνα—

ἀστράπτων ἐπιδέξιʼ, ἐναίσιμα σήματα φαίνων: ὅτι ἀκαταλλήλως εἴρηται· ἔδει γὰρ ἀστράπτοντα καὶ φαίνοντα. ὡς καὶ Εὐριπίδης ἐν Παλαμήδει Λάιε, πάλαι δή σʼ ἐξερωτῆσαι θέλων σχολή μʼ ἀπεῖργε.

τίσασθαι δʼ Ἑλένης ὁρμήματά τε στοναχάς τε: ἡ διπλῆ πρὸς τοὺς χωρίζοντας· ἔφασαν γὰρ τὸν μὲν τῆς Ἰλιάδος ποιητὴν δυσανασχετοῦσαν συνιστάνειν καὶ στένουσαν διὰ τὸ βίᾳ ἀπῆχθαι ὑπὸ τοῦ Ἀλεξάνδρου, τὸν δὲ τῆς Ὀδυσσείας ἑκοῦσαν, οὐ νοοῦντες ὅτι οὐκ ἔστιν ἐπʼ αὐτῆς ὁ λόγος, ἀλλʼ ἔξωθεν πρόθεσιν τὴν περί δεῖ λαβεῖν, ἵνʼ ᾖ περὶ Ἑλένης.

ὥς κε πανημέριοι στυγερῷ κρινώμεθʼ Ἄρηι: ὅτι προεληλυθυίας λέγει τῆς ἡμέρας ἤδη τὸ πανημέριοι ἐπὶ τοῦ ἀπολείποντος αὐτοῦ μέρους, καὶ οὐ πάντως τὸ ἀπʼ ἀνατολῆς μέχρι δύσεως λέγει πρόπαν ἦμαρ

ἀσπίδος ἀμφιβρότης: ὅτι περιφερεῖς καὶ ἀνδρομήκεις αἱ ἀσπίδες. τὸν δʼ οὔ ποτε κύματα λείπει

παντοίων ἀνέμων, ὅτʼ ἂν ἔνθʼ ἢ ἔνθα γένωνται: ἡ διπλῆ ὅτι οὐ γραπτέον, ὥς τινες, γένηται· ὁμηρικώτερον γὰρ οὕτως λέγειν, γένωνται τὰ κύματα, ὡς σπάρτα λέλυνται.

Ζεῦ κύδιστε, μέγιστε, κελαινεφές, αἰθέρι ναίων: ὅτι ἔν τισι γέγραπται Ζεῦ πάτερ Ἴδηθεν μεδέων. οὐχ ἁρμόζει δὲ τὸν ἐγχώριον Δία προσκαλεῖσθαι ἐπὶ τῆς πορθήσεως, ἀλλὰ βέλτιον κοινοτέραν

Ἑκτόρεον δὲ χιτῶνα περὶ στήθεσσι δαΐξαι

χαλκῷ ῥωγάλεον: ὅτι οὕτως εἴρηκεν ἀντὶ τοῦ χαλκῷ ῥηγέντα, καὶ ἐκ παρεπομένου ἐν μέρει τὸ ἀνελεῖν. ἐκ τοῦ παρακολουθοῦντος ἐκ τοῦ παρακολουθοῦντος τὸ προηγούμενον. ἀπὸ τοῦ συμβαίνοντος τὸ προηγούμενον.

αὖ ἔρυσαν μὲν πρῶτα καὶ ἔσφαξαν καὶ ἔδειραν: ἡ διπλῆ ὅτι τὸ αὖ ἔρυσαν ἀντὶ τοῦ εἰς τοὐπίσω ἀνέκλασαν, ὃ ποιοῦσιν οἱ σφάζοντες.

δίπτυχα ποιήσαντες, ἐπʼ αὐτῶν δʼ ὠμοθέτησαν:πρὸς τὸ ὠμοθέτησαν, ὅτι ἐστὶν ἀπὸ τῶν μελῶν τῶν ὠμῶν ἀπάρξασθαι καὶ εἰς τὸν ἐπίπλουν ἐνθέντας ἱερεῦσαι.

μηκέτι νῦν δήθʼ αὖθι λεγώμεθα: ὅτι Ζηνόδοτος γράφει ταῦτα λεγώμεθα. ὁ δὲ Ὅμηρος εἴωθε λέγειν, ὅταν πολλὰ προειρημένα ᾖ, ὡς ἐπʼ Αἰνείου καὶ Ἀχιλλέως ἀλλʼ ἄγε μηκέτι ταῦτα λεγώμεθα.

λαὸν κηρύσσοντες ἀγειρόντων κατὰ νῆας: ἀντὶ τοῦ ἀγειρέτωσαν.

ἴομεν, ὄφρα κε θᾶσσον ἐγείρομεν ὀξὺν Ἄρηα:ἀντὶ τοῦ ἐγείρωμεν.

τῆς αἰγίδος ἑκατὸν θύσανοι παγχρύσεοι ἠερέθονται· Ζηνόδοτος γράφει παρατατικῶς ἠερέθοντο, ὅπερ οὐχ ἁρμόζει ἐπὶ ἀθανάτων.

τοῖσι δʼ ἄφαρ πόλεμος γλυκίων γένετʼ ἠὲ νέεσθαι ἐν νηυσὶ γλαφυρῇσι φίλην ἐς πατρίδα γαῖαν.

ὅτι πρὸ τῆς Ἀγαμέμνονος ἀριστείας οὐκ ὀρθῶς φέρονται.

αἴγλη παμφανόωσα διʼ αἰθέρος οὐρανὸν ἷκεν:ὅτι καθʼ Ὅμηρον πρῶτος ἀπὸ γῆς ἐστιν ὁ ἀήρ, εἶτα μετὰ τὰ νέφη ὁ αἰθήρ, ὃν καὶ ὁμωνύμως τῷ στερεμνίῳ οὐρανὸν καλεῖ.

ἔσπετε νῦν μοι μοῦσαι Ὀλύμπια δώματʼ ἔχουσαι:ὅτι Ζηνόδοτος γράφει Ὀλυμπιάδες βαθύκολποι. οὐδέποτε δὲ τὰς Ἑλληνίδας γυναῖκας βαθυκόλπους εἴρηκεν, ὥστε οὐδὲ τὰς Μούσας

ὑμεῖς γὰρ θεαί ἐστε, πάρεστέ τε, ἴστε τε πάντα: ὅτι τινὲς γράφουσι παρῆστε, οἷον κατʼ ἐκεῖνον τὸν χρόνον. βέλτιον δὲ καθολικῶς ἐπὶ πάντων.

πληθὺν δʼ οὐκ ἂν ἐγὼ μυθήσομαι οὐδʼ ὀνομήνω:ἤτοι ὅτι περισσὸς ὁ ἄν ἢ μυθήσομαι εἴρηκεν ἀντὶ τοῦ μυθησαίμην. ἤτοι ὅτι περισσόν, εἰ κτλ.

οὐδʼ εἴ μοι δέκα μὲν γλῶσσαι, δέκα δὲ στόματʼ εἶεν: ὅτι ἡ ἰδιότης τῆς ὑπερβολῆς Ὁμηρική. καὶ ἐν Ὀδυσσείᾳ οὐδʼ εἴ οἱ χεῖρές τε ἐείκοσι καὶ πόδες εἶεν ἡ δὲ ἀναφορὰ πρὸς τοὺς περιγράφοντας τούτους τοὺς στίχους.

νῆάς τε προπάσας: ὅτι περισσὴ ἡ πρό πρόθεσις.

οἵ τʼ Ἐλεῶνʼ εἶχον ἠδʼ Ὕλην: ὅτι νῦν ἐκτεταμένως Ὕλην εἴρηκεν, ἐν ἄλλοις δὲ συνεσταλμένως Ὕλῃ ἔνι οἰκία ναίων. νῦν δὲ καλοῦνται Ὕλαι πληθυντικῶς.

Θίσβην: ὅτι Ζηνόδοτος γράφει Μέσσην. ἔστι δὲ ἡ Μέσση τῆς Λακωνικῆς, ἣν ἐν ἄλλοις Μεσσήνην καλεῖ.

οἵ τε πολυστάφυλον Ἄρνην ἔχον: ὅτι Ζηνόδοτος γράφει Ἄσκρην ἔχον. οὐ δύναται δὲ πολυστάφυλος ἡ Ἄσκρη λέγεσθαι· ἀξιοπιστότερος γάρ ἐστιν Ἡσίοδος λέγων Ἄσκρῃ χεῖμα κακῇ, θέρει ἀργαλέῃ.

Ὀρχομενὸν Μινύειον: ἡ διπλῆ, ὅτι καὶ ἕτερος Ὀρχομενός ἐστιν Ἀρκαδικός. ἀλλʼ ὁ μὲν Βοιωτιακὸς Μινύειος καλεῖται, ὁ δὲ Ἀρκαδικὸς πολύμηλος καὶ τοῖς ἐπιθέτοις διαστέλλεται ἡ ὁμωνυμία.

αὐτὰρ Φωκήων Σχεδίος καὶ Ἐπίστροφος ἦρχον: ἡ διπλῆ ὅτι καὶ ἕτερος Σχεδίος ἐστὶ Φωκεύς, τῶν ἐπὶ μέρους ἡγεμών καὶ ἀμφότεροι ὑφʼ Ἕκτορος ἀναιροῦνται. ἔνθʼ Ἕκτωρ μὲν ἕλε Σχεδίον Ἀρχὸν Φωκήων. ἡ δὲ ἀναφορὰ πρὸς τὰ Πυλαιμένους.

Κυπάρισσον: ὁμωνύμως τῷ δένδρῳ ἀνεγνώσθη.

καὶ Πανοπῆα: ὅτι Ζηνόδοτος γράφει καὶ Πανοπτέων ἄμετρον ποιῶν τὸν στίχον καὶ οὐ καθʼ Ὅμηρον σχηματίζων τὸ ὄνομα. ἔστι γὰρ Πανοπεύς, ὡς Ἀχιλλεύς· ὃς ἐν κλειτῷ Πανοπῆι. Πανόπεων ὡς Μενέλεων.

Λοκρῶν δʼ ἡγεμόνευεν Ὀιλῆος ταχὺς Αἴας: ἡ διπλῆ, ὅτι τινὲς τῶν νεωτέρων ἀνέγνωσαν χωρὶς τὸ ο, ὡς ἄρθρου ὄντος, εἶτα Ἰλῆος. Ὁ δὲ Ὅμηρος σὺν τῷ ο λέγει τὸν Ὀιλῆα.

μείων, οὔ τι τόσος γε ὅσος Τελαμώνιος Αἴας:ἡ διπλῆ περιεστιγμένη, ὅτι Ζηνόδοτος ἠθέτηκεν αὐτόν. ἀναγκαῖος δέ ἐστι· προδιασυνίστησι γὰρ, ὅτι ἥττων ἐστὶ κατὰ τὸ μέγεθος τοῦ Τελαμωνίου. ἐκεῖνον μέντοι γε μέγαν λέγει.

ἀλλὰ πολὺ μείων, ὀλίγος μὲν ἔην, λινοθώρηξ, ἐγχείῃ δʼ ἐκέκαστο Πανέλληνας καὶ Ἀχαιούς.

ἀθετοῦνται ἀμφότεροι ὅτι προείρηκε μείων οὔτι τόσος γε καὶ πρὸς οὐδὲν διλογεῖ ἀλλὰ πολὺ μείων. καὶ οὐδὲ πολὺ λείπεται τοῦ ἑτέρου. κακῶς δὲ καὶ τὸ λινοθώρηξ· οἱ γὰρ Ἕλληνες οὐκ ἐχρῶντο λινοῖς θώραξι· διὰ παντὸς γὰρ χαλκοχίτωνας αὐτοὺς λέγει. καὶ Ἕλληνας οὐδέποτε εἴρηκεν, ἀλλʼ Ἀργείους ἢ Δαναούς· καὶ οὐδὲ Ἑλλάδα τὴν οἰκουμένην ὑπὸ Ἑλλήνων, ἀλλὰ μίαν πόλιν Θεσσαλίας, ἧς τοὺς οἰκήτορας Ἕλληνας λέγει· Μυρμιδόνες δὲ καλεῦντο καὶ Ἕλληνες καὶ Ἀχαιοί

Βῆσσαν: ἡ διπλῆ περιεστιγμένη, ὅτι Ζηνόδοτος γράφει Βῆσαν ἐν τῷ ἑνὶ σ, διὰ τὸ βήσσας λέγεσθαι τῶν ὀρῶν τοὺς καθύγρους τόπους. ἔστι μέντοι προσηγορικά, ἅ τινων κύρια γίνεται, οἷον κυπάρισσος καὶ πόλεως ὄνομα

υἱὸς Πετεῶο Μενεσθεύς. τῷ δʼ οὔ πώ τις ὁμοῖος ἐπιχθόνιος γένετʼ ἀνήρ, κοσμῆσαι ἵππους τε καὶ ἀνέρας ἀσπιδιώτας. Νέστωρ οἶος ἔριζεν· ὁ γὰρ προγενέστερος ἦεν.

ἡ διπλῆ περιεστιγμένη, ὅτι Ζηνόδοτος ἀπὸ τούτου τρεῖς στίχους ἠθέτηκεν, μήποτε διότι διὰ τῶν ἐπὶ μέρους οὐδέποτε αὐτὸν διατάσσοντα συνέστησεν. πολλὰ μέντοι Ὅμηρος κεφαλαιωδῶς συνίστησιν, αὐτὰ τὰ ἔργα παραλιπών, ὡς τὴν Μαχάονος ἀριστείαν· παῦσεν ἀριστεύοντα μάχας.

Αἴας δʼ ἐκ Σαλαμῖνος ἄγεν δυοκαίδεκα νῆας. στῆσε δʼ ἄγων, ἵνʼ Ἀθηναίων ἵσταντο φάλαγγες

ἀφνειόν τε Κόρινθον: ἡ διπλῆ ὅτι ἐκ τοῦ ἰδίου προσώπου Κόρινθον· ὅταν δὲ ἡρωικῷ προσώπῳ περιτιθῇ τὸν λόγον, Ἔφυραν λέγει· ἔστι πόλις Ἐφύρη.

Ἀραιθυρέην: ἡ διπλῆ περιεστιγμένη, ὅτι Ζηνόδοτος γράφει Παραιθυρέην. οὐκ ἐπίσταται δὲ ταύτην τὴν πόλιν οὕτως ὀνομαζομένην. οὐκ ἐπίσταται δὲ οὐδεὶς ταύτην τὴν πόλιν κτλ. οὐκ ἐπίσταται δὲ τὴν Φλιοῦντα πάλαι οὕτως ὀνομαζομένην.

τῶν ἑκατὸν νηῶν ἦρχε κρείων Ἀγαμέμνων:ὅτι τὸ τῶν οὐχ ὡς ἄρθρον παρείληπται, ἀλλʼ ἀντὶ ἀντωνυμίας τῆς τούτων, καὶ παραλέλειπται ἡ ἔκ πρόθεσις, ἵνʼ ᾖ, ἐκ τούτων τῶν πόλεων ἑκατὸν νηῶν ἦρχεν.

κυδιόων, πᾶσιν δὲ μετέπρεπεν ἡρώεσσιν, οὕνεκʼ ἄριστος ἔην, πολὺ δὲ πλείστους ἄγε λαούς.

ὅτι Ζηνόδοτος ἀμφοτέρους ἠθέτηκεν, ἐπεὶ διὰ τῶν ἑξῆς ἄριστος ὁ Αἴας λέγεται. ἐν διαφόροις δὲ πράγμασίν εἰσιν οὗτοι ἄριστοι, ὁ μὲν πλούτῳ καὶ εὐγενείᾳ, ὁ δὲ τῇ κατὰ πόλεμον ἀρετῇ.

Μέσσην: ὅτι Μέσσην τὴν ἐπὶ τῆς Λακωνικῆς Μεσσήνην λέγει, συγκόψας τοὔνομα

Θρύον: ἡ διπλῆ, ὅτι Θρύον εἶπε τὴν ἐν ἄλλοις Θρυόεσσαν ἔστι δέ τις Θρυόεσσα πόλις.

Οἰχαλίηθεν: ὅτι Θεσσαλίας ἡ Οἰχαλία καθʼ Ὅμηρον· οἱ δὲ νεώτεροι ἐπʼ Εὐβοίας πεποιήκασιν

στεῦτο γὰρ εὐχόμενος νικησέμεν: ὅτι τὸ στεῦτο κατὰ διάνοιαν ὡρίζετο, οὐκ ἐπὶ τῆς τῶν ποδῶν στάσεως, ὡς ἐν τοῖς κατὰ τὴν νεκυίαν ἠθετημένοις στεῦτο δὲ διψάων. καὶ ὅτι εἴπερ ἂν αὐταί ἀντὶ τοῦ εἰ καὶ αὐταί.

αἱ δὲ χολωσάμεναι πηρὸν θέσαν: ἡ διπλῆ, ὅτι πηρόν οὐ τυφλόν, ὡς ἀπεδέξαντο οἱ νεώτεροι, ἀλλὰ τῆς ᾠδῆς πηρόν· τί γὰρ ἦν αὐτῷ βλαβερὸν κιθαρῳδῷ ὄντι, εἰ τῶν ὀφθαλμῶν ἐστερήθη; μᾶλλον γὰρ προσεκτικὸς ἂν ἐγένετο τῇ φωνασκίᾳ. τόν γε δή τοι Δημόδοκον ἡ Μοῦσα ὀφθαλμῶν μὲν ἄμερσε, δίδου δʼ ἡδεῖαν ἀοιδήν.

οἱ Φένεόν τʼ ἐνέμοντο καὶ Ὀρχομενὸν πολύμηλον: ἡ διπλῆ πρὸς τὴν ὁμωνυμίαν τοῦ Ὀρχομενοῦ, ὅτι τῷ ἐπιθέτῳ διέσταλκεν.

αὐτὸς γάρ σφιν δῶκεν ἄναξ ἀνδρῶν Ἀγαμέμνων νῆας ἐυσσέλμους περάαν ἐπὶ οἴνοπα πόντον, Ἀτρείδης, ἐπεὶ οὔ σφι θαλάσσια ἔργα μεμήλει.

ἀπὸ τούτου ἕως τοῦ Ἀτρείδης ἐπεὶ οὔ σφι Ζηνόδοτος ἠθέτηκε τρεῖς στίχους. ἀναγκαῖοι δέ εἰσιν· παριστόρηται γὰρ διʼ αὐτῶν ὅτι παρέσχεν αὐτοῖς ναῦς ὁ Ἀγαμέμνων.

ὅσσον ἐφʼ Ὑρμίνη καὶ Μύρσινος ἐσχατόωσα πέτρη τʼ Ὠλενίη καὶ Ἀλίσιον ἐντὸς ἐέργει.

Ὑρμίνη: ἡ διπλῆ ὅτι Ζηνόδοτος σὺν τῷ ι γράφει. γίνεται δὲ ἀκατάλληλος ὁ λόγος.

τῶν μὲν ἄρʼ Ἀμφίμαχος καὶ Θάλπιος ἡγησάσθην, υἷες ὁ μὲν Κτεάτου ὁ δʼ ἄρʼ Εὐρύτου, Ἀκτορίωνε.

ἡ διπλῆ ὅτι παρὰ τὸ εἰθισμένον πρὸς τὸ πρότερον ἀπήντηκεν· ἔστι γὰρ ὁ προκατειρημένος Ἀμφίμαχος Κτεάτου υἱός, ὁ δὲ Θάλπιος Εὐρύτου. καὶ ὅτι οὕτως εἴρηκεν Ἀκτορίωνε, δέον Ἀκτοριώνων

οἱ δʼ ἐκ Δουλιχίοιο Ἐχινάων θʼ ἱεράων: ἡ διπλῆ ὅτι οὐχ ὡς κεχωρισμένου Δουλιχίου τῶν Ἐχινάδων οὕτως εἴρηκεν, ἀλλʼ ἀντὶ τοῦ ἐκ Δουλιχίου καὶ τῶν ἄλλων Ἐχινάδων. καὶ ὅτι ἀπὸ τοῦ Ἐχῖνα εἴρηκεν Ἐχινάων.

νήσων, αἳ ναίουσι: ὅτι Ζηνόδοτος γράφει οἳ ναίουσι, ἐπὶ τῶν ἀνδρῶν. οὐ νοεῖ δὲ ὅτι ἀντὶ τοῦ ναίονται.

τῶν αὖθʼ ἡγεμόνευε Μέγης ἀτάλαντος Ἄρηι,

Φυλείδης, ὃν τίκτε διίφιλος ἱππότα Φυλεύς,

ὅς ποτε Δουλίχιον δʼ ἀπενάσσατο: ἡ διπλῆ πρὸς τὴν ἀμφιβολίαν, πότερον ὁ Μέγης ἀπῴκησεν ἢ ὁ Φυλεύς, ὃ καὶ ὁμηρικώτερον· Ὅμηρος γὰρ ἀεὶ πρὸς τὸ δεύτερον πρότερον ἀπαντᾷ

ἠδʼ οἳ Σάμον ἀμφενέμοντο: ὅτι Ζηνόδοτος γράφει ἠδʼ οἱʼ Σάμην καὶ ἄμετρον ποιῶν, καὶ ἀγνοῶν ὅτι κατὰ τὸ ἀρσενικὸν ἐνίοτε ἐκφέρεται τὰ εἰς η λήγοντα· μεσσηγὺς Τενέδοιο Σάμοιό τε· οὐ γὰρ εἶπε Σάμης τε.

οὐ γὰρ ἔτʼ Οἰνῆος μεγαλήτορος υἱέες ἦσαν, οὐδʼ ἄρʼ ἔτʼ αὐτὸς ἔην, θάνε δὲ ξανθὸς Μελέαγρος.

ὅτι Ζηνόδοτος τοῦτον καὶ τὸν ἑξῆς ἠθέτηκεν, ἴσως ὑποπτεύσας τὸν Μελέαγρον κεχωρίσθαι τῶν Οἰνέως παιδῶν εἴρηται δὲ ἐξ ὀνόματος κατʼ ἐξοχήν, καθάπερ ἐπὶ τοῦ Ζεὺς δʼ ἐπεὶ οὖν Τρῶάς τε καὶ Ἕκτορα. καὶ γὰρ ὁ Ἕκτωρ Τρὼς ἦν.

ἄλλοι θʼ οἳ Κρήτην ἑκατόμπολιν ἀμφενέμοντο: ἡ διπλῆ πρὸς τοὺς χωρίζοντας, ὅτι νῦν μὲν ἑκατόμπολιν τὴν Κρήτην, ἐν Ὀδυσσείᾳ δὲ ἐνενηκοντάπολιν. ἤτοι οὖν ἑκατόμπολιν ἀντὶ τοῦ πολύπολιν· ἢ ἐπὶ τὸν συνεγγὺς καὶ ἀπαρτίζοντα ἀριθμὸν κατενήνεκται νῦν, ἐν Ὀδυσσείᾳ δὲ τὸ ἀκριβὲς ἐξενήνοχεν, ὡς παρὰ Σοφοκλεῖ.

Ῥοδίων ἀγερώχων. ἄγαν γέρας ἐχόντων, ἐντίμων,

βίῃ Ἡρακληείῃ: ἡ διπλῆ περιεστιγμένη, ὅτι Ζηνόδοτος γράφει Ἡρακλείῃ καὶ ἄμετρον ποιῶν καὶ οὐχ Ὁμηρικὸν τὸ σχῆμα· ἀπὸ γὰρ τοῦ Ἡρακλῆος Ἡρακληείῃ ἐκπίπτει.

τὴν ἄγετʼ ἐξ Ἐφύρης, ποταμοῦ ἀπὸ Σελλήεντος: ἡ διπλῆ, ὅτι ἡ Ἐφύρη αὕτη ἑτέρα ἐστὶ τῆς Κορίνθου, τῆς Θεσπρωτίας οὖσα καὶ ὅτι σὺν τῷ σ Σελλήεντα τὸν ποταμὸν λέγει, ἀφʼ οὗ τὸ παροικοῦν ἔθνος Σελλοὺς καλεῖ. οἱ δὲ νεώτεροι Ἑλλοὺς λέγουσι πλανηθέντες

αὖταρ ὅ γʼ ἐς Ῥόδον ἷξεν ἀλώμενος, ἄλγεα πάσχων: ὅτι Ζηνόδοτος γράφει αἶψα δʼ ὅ γʼ ἐς Ῥόδον. οὐ δύναται δὲ ταχέως ἐληλυθέναι ἐπὶ τὴν Ῥόδον ὁ πρότερον μὲν ναῦς πεπηχώς, εἶτα ἀλώμενος καὶ οὐκ εὐθυπλοήσας.

τριχθὰ δὲ ᾤκηθεν καταφυλαδόν, ἠδʼ ἐφίληθεν ἐκ Διός, ὅς τε θεοῖσι καὶ ἀνθρώποισιν ἀνάσσει.

σεσημείωται πρὸς τὸν ἑξῆς ἀθετούμενον· οὐ γὰρ νοήσας τις, ὅτι τὸ σημαινόμενον τοιοῦτόν ἐστι, καίπερ οὐκ ἐπὶ τῆς αὐτῆς οἰκοῦντες πόλεως ἀλλὰ τριχῇ διασπαρέντες, ἐφιλήθησαν ὑπὸ ἀλλήλων καὶ οὐ διήχθρευσαν, ἐζήτησεν ὑπὸ τίνος ἐφιλήθησαν· διὸ προσέθηκε τὸν ἐκ Διός, ὅσ τε θεοῖσι καὶ ἀνθρώποισιν ἀνάσσει.

ἀθετεῖται. ἡ δὲ αἰτία προείρηται

καί σφιν θεσπέσιον πλοῦτον κατέχευε Κρονίων: ἡ διπλῆ, ὅτι Πίνδαρος κυρίως δέδεκται χρυσὸν ὗσαι τὸν Δία, Ὁμήρου μεταφορᾷ κεχρημένου διὰ τοῦ κατέχευε πρὸς ἔμφασιν τοῦ πλούτου.

Νιρεύς, ὃς κάλλιστος ἀνὴρ ὑπὸ Ἴλιον ἦλθεν τῶν ἄλλων Δαναῶν μετʼ ἀμύμονα Πηλείωνα. ἀλλʼ ἀλαπαδνὸς ἔην, παῦρος δέ οἱ εἵπετο λαός.

τρισὶ στίχοις παράκεινται διπλαῖ περιεστιγμέναι, ὅτι ἐκ τῶν τριῶν τοὺς δύο ἠθέτηκε Ζηνόδοτος, τὸν δὲ μέσον οὐδὲ ἔγραφεν, τοῦ Ὁμήρου φιλοτιμουμένου ἐν πᾶσι τὸν Ἀχιλλέα προτεροῦντα παραστῆσαι

νῦν αὖ τοὺς ὅσσοι τὸ Πελασγικὸν Ἄργος ἔναιον: ἡ διπλῆ ὅτι Ζηνόδοτος μετέγραφεν οὕτως οἳ δʼ Ἄργος τʼ εἶχον τὸ Πελασγικόν, οὖθαρ ἀρούρης, τοῦ Ὁμήρου φιλοτέχνως ὥσπερ προοιμιαζομένου διὰ τὸ μεταβαίνειν ἀπὸ τῶν νήσων καὶ τῆς Πελοποννήσου ἐπὶ τὰ κατὰ Θεσσαλίαν, οὐκ ὄντα συναφῆ τοῖς προειρημένοις.

Μυρμιδόνες δὲ καλεῦντο καὶ Ἕλληνες καὶ Ἀχαιοί: ἡ διπλῆ, ὅτι μόνους τοὺς ὑπʼ Ἀχιλλεῖ τεταγμένους Ἕλληνας καλεῖ.

ἀλλʼ οἵ γʼ οὐ πολέμοιο δυσηχέος ἐμνώοντο· οὐ γὰρ ἔην κτλ.

ὅτι Ζηνόδοτος ἀθετεῖ ἀπὸ τούτου ἕως τοῦ τῆς ὅ γε κεῖτʼ ἀχέων στίχους ἐννέα. ἀναγκαῖοι δέ εἰσιν· διʼ αὐτῶν γὰρ δηλοῦται ὅτι ἐφʼ ἑαυτῶν ἔμενον οἱ Μυρμιδόνες.

κούρης χωόμενος Βρισηίδος ἠυκόμοιο: ἡ διπλῆ ὅτι ἐλλείπει ἡ περί πρόθεσις.

τὴν ἐκ Λυρνησσοῦ ἐξείλετο πολλὰ μογήσας:ἡ διπλῆ περιεστιγμένη, ὅτι Ζηνόδοτος γράφει τὴν ἐν Λυρνησσῷ. οὐκ ἔλαβε δὲ αὐτὴν ἐν Λυρνησσῷ ἀλλὰ πρότερον κατάξας τῷ Ἀγαμέμνονι ἐξαίρετον ἔλαβεν αὐτὴν γέρας.

τῆς ὅ γε κεῖτʼ ἀχέων, τάχα δʼ ἀνστήσεσθαι ἔμελλεν: ἡ διπλῆ περιεστιγμένη, ὅτι Ζηνόδοτος γράφει ἀνατάσασθαι … ἔμελλεν, διὰ τοῦ καταπροηγουμένως λόγον αἰολίζοντος, ἀλλʼ οὐχὶ σπανίως διʼ εὐφωνίαν. οὐδὲ οἱ Αἰολεῖς δὲ οὕτω λέγουσιν. ἄνευ τοῦ ν Πύρασον ἀνθεμόεντα

Δήμητρος τέμενος, Ἴτωνά τε μητέρα μήλων: ἡ διπλῆ, ὅτι οὐ τὸν Πύρασον λέγει Δήμητρος τέμενος, ἀλλὰ πόλις ἐστὶ Δημήτριον καλουμένη.

ἀγχίαλόν τʼ Ἀντρῶνα: ἡ διπλῆ περιεστιγμένη, ὅτι Ζηνόδοτος γράφει ἀγχιάλην τʼ Ἀντρῶνα. καὶ εἰ θηλυκῶς δὲ λέγεται ἡ Ἀντρών, κοινόν ἐστι τὸ ὄνομα, ὁ ἀγχίαλος καὶ ἡ ἀγχίαλος.

τὸν δʼ ἔκτανε Δάρδανος ἀνήρ.

τῶν δὲ Φιλοκτήτης ἦρχεν, τόξων εὖ εἰδώς:ἡ διπλῆ περιεστιγμένη, ὅτι Ζηνόδοτος γράφει τῶν αὖ ἡγεμόνευε Φιλοκτήτης ἀγὸς ἀνδρῶν, ὁ δὲ ποιητὴς προδιασυνίστησιν ἐν τῷ καταλόγῳ τὴν ἑκάστου ἀρετήν.

ἀλλʼ ὁ μὲν ἐν νήσῳ κεῖτο κρατέρʼ ἄλγεα πάσχων, Λήμνῳ ἐν ἠγαθέῃ, ὅθι μιν λίπον υἷες Ἀχαιῶν.

οἰκειότερον ἐν Ἰλιάδι κεῖται περὶ Φιλοκτήτου.

ὅτι ἐν Λήμνῳ ἔμενε καταλελειμμένος ὁ Φιλοκτήτης· οἱ δὲ νεώτεροι ἐν νησιδίῳ ἐρήμῳ.

ἔνθʼ ὅ γε κεῖτʼ ἀχέων· τάχα δὲ μνήσεσθαι ἔμελλον Ἀργεῖοι παρὰ νηυσὶ Φιλοκτήταο ἄνακτος.

ἡ διπλῆ περιεστιγμένη, ὅτι Ζηνόδοτος τοῦτον καὶ τὸν ἑξῆς ἠθέτηκεν. ἀναγκαῖον δέ ἐστι γνῶναι ὅτι ὕστερον ἀνεκομίσθη ἐκ Λήμνου ὁ Φιλοκτήτης.

οὐδὲ μὲν οὐδʼ οἱ ἄναρχοι ἔσαν, πόθεόν γε μὲν ἀρχόν·

ἀλλὰ Μέδων κόσμησεν: ἡ διπλῆ περιεστιγμένη, ὅτι Ζηνόδοτος γράφει τοὺς δὲ Μέδων κόσμησεν, ἵνα συνδήσῃ τὴν φράσιν, ἠθετηκὼς τοὺς προειρημένους στίχους.

οἵ τʼ ἔχον Οἰχαλίην, πόλιν Εὐρύτου Οἰχαλιῆος: ἡ διπλῆ, ὅτι οὐ τῆς Εὐβοίας ἡ Οἰχαλία καθʼ Ὅμηρον, ὡς παρὰ τοῖς νεωτέροις, ἀλλὰ τῆς Θεσσαλίας

τῶν αὖθʼ ἡγεμόνευε μενεπτόλεμος Πολυποίτης, υἱὸς Πειριθόοιο, τὸν ἀθάνατος τέκετο Ζεύς— τόν ῥʼ ὑπὸ Πειριθόῳ τέκετο κλυτὸς Ἱπποδάμεια ἤματι τῷ ὅτε Φῆρας ἐτίσατο λαχνήεντας, τοὺς δʼ ἐκ Πηλίου ὦσε καὶ Αἰθίκεσσι πέλασσεν— οὐκ οἶος, ἅμα τῷ γε Λεοντεὺς ὄζος Ἄρηος.

ἡ διπλῆ ὅτι Ζηνόδοτος γράφει τὸν ἀθάνατον τέκετο Ζεύς· ὅπερ ψεῦδος

κλυτὸς Ἱπποδάμεια: ἡ διπλῆ ὅτι ἀντὶ τοῦ κλυτή κλυτός εἶπεν.

ἡ διπλῆ, ὅτι διὰ μέσου τὰ περὶ τοὺς Κενταύρους παριστόρηται, τὸ δὲ ἑξῆς ἐστὶ τοῦ λόγου, τῶν αὖθʼ ἡγεμόνευε μενεπτόλεμος Πολυποίτης, οὐκ οἶος, ἅμα τῷ γε Λεοντεύς, ὄζος Ἄρηος.

αὐτῶν ἠδʼ ἵππων, οἳ ἅμʼ Ἀτρείδῃσιν ἕποντο.

ἵπποι μὲν μέγʼ ἄριστοι ἔσαν Φηρητιάδαο: ὅτι πρὸς τὸ δεύτερον πρότερον ἀπήντηκεν.

ἄμφω θηλείας, φόβον Ἄρηος φορεούσας: ἡ διπλῆ ὅτι τὴν ἐν πολέμῳ φυγὴν φόβον Ἄρεως εἴρηκεν· ἀρετὴ γὰρ ἵππων οὐ μόνον διώκειν, ἀλλὰ καὶ ὅτε δέοι ἀταράχως φεύγειν, διωκέμεν ἠδὲ φέβεσθαι.

εἴσατο δὲ φθογγὴν υἷι Πριάμοιο Πολίτῃ, ὃς Τρώων σκοπὸς ἷζε, ποδωκείῃσι πεποιθώς, τύμβῳ ἐπʼ ἀκροτάτῳ Αἰσυήταο γέροντος, δέγμενος ὁππότε ναῦφιν ἀφορμηθεῖεν Ἀχαιοί. τῷ μιν ἐεισαμένη προσέφη πόδας ὠκέα Ἶρις.

ἀπὸ τούτου ἕως τοῦ τῷ μιν ἐεισαμένη ἀθετοῦνται στίχοι πέντε. εἰ γὰρ ἕνεκα τοῦ προαπαγγεῖλαι, ὅτι παραγίνονται οἱ Ἕλληνες, ἤρκει ὁ Πολίτης, εἴπερ ὅλως ἐπετήρει· εἰ δὲ ἕνεκα τοῦ προτρέψασθαι μὴ τολμῶντας προελθεῖν, ἔδει αὐτοπρόσωπον παρεῖναι. ἔθος τέ ἐστι τοῖς μεταμορφουμένοις θεοῖς κατὰ τὴν ἄφοδον ἀπολιπεῖν τεκμήριον εἰς ἐπίγνωσιν. οἵ τε λόγοι οὐχ οὕτως εἰσὶν ἐσχηματισμένοι τοῦ Πολίτου ὡς πρὸς πατέρα, ἀλλʼ εἰσὶν ἐπιτεταμένοι καὶ ἐπιπληκτικοί. καὶ τὸ Ἕκτορ, σοὶ δὲ μάλιστʼ ἐπιτέλλομαι Πολίτῃ ἀνοίκειον· μᾶλλον δὲ Ἴριδι ἁρμόζει ἐπιτάσσειν.

Ἕκτορ, σοὶ δὲ μάλιστʼ ἐπιτέλλομαι ὧδέ γε ῥέξαι: ὅτι περισσεύει ὁ δέ σύνδεσμος.

ὣς ἔφαθʼ, Ἕκτωρ δʼ οὔ τι θεᾶς ἔπος ἠγνοίησεν: ἡ διπλῆ ὅτι τοῦτό ἐστι τὸ πλανῆσαν τὸν τὰ ἐπάνω διασκευάσαντα. οὐ κεῖται δὲ συνήθως ἡμῖν τὸ ἠγνοίησεν, ἀλλʼ ἀντὶ τοῦ οὐκ ἀπίθησεν.

πᾶσαι δʼ ὠίγνυντο πύλαι: ἡ διπλῆ ὅτι ἔμφασιν ἔχει πολλῶν πυλῶν, μία δέ ἐστι· καὶ ἔστι τὸ πᾶσαι ἀντὶ τοῦ ὅλαι.

Δαρδανίων αὖτʼ ἦρχεν ἐὺς παῖς Ἀγχίσαο: ἡ διπλῆ ὅτι τῶν Δαρδάνων ἦρχεν Αἰνείας, καὶ αὐτὸς ὢν Δάρδανος. πρὸς τὸ τὸν δʼ ἔκτανε Δάρδανος ἀνήρ

τὸν ὑπʼ Ἀγχίσῃ τέκε διʼ Ἀφροδίτη: ὅτι περιττεύει ἡ ὑπό.

Πάνδαρος, ᾧ καὶ τόξον Ἀπόλλων αὐτὸς ἔδωκεν: ἡ διπλῆ, ὅτι οὐ τὸ τόξον λέγει ἀλλὰ τὴν τοξικὴν ἐμπειρίαν· τὸ γοῦν τόξον αὐτῷ ὁ κεραοξόος κατασκευάζει.

καὶ Ἄμφιος λινοθώρηξ: ὅτι καὶ ἕτερος Ἄμφιος Περκώσιος Ἐλάτου υἱός.

τῶν αὖθʼ Ὑρτακίδης ἦρχʼ Ἄσιος, ὄρχαμος ἀνδρῶν,

Ἄσιος Ὑρτακίδης: ἡ διπλῆ, ὅτι ὁ Ἄσιος οὗτος ὁμώνυμός ἐστι τῷ Ἑκάβης ἀδελφῷ. ἐσημειοῦτο δὲ ὁ Ἀρίσταρχος τὰς ὁμωνυμίας πρὸς τὰ Πυλαιμένους. καὶ πρὸς τὴν ἐπανάληψιν, ὅτι πλεονάζει ἐν Ἰλιάδι

ποταμοῦ ἀπὸ Σελλήεντος: ὅτι Σελλήεις ποταμός ἐστιν Ἀσίας, ὁμώνυμος τῷ Θεσπρωτικῷ

αὐτὰρ Θρήικας ἦγʼ Ἀκάμας καὶ Πείρως ἥρως.

Εὔφημος δʼ ἀρχὸς Κικόνων ἦν αἰχμητάων.

Παφλαγόνων δʼ ἡγεῖτο Πυλαιμένεος λάσιον κῆρ ἐξ Ἐνετῶν.

ἡ διπλῆ, ὅτι οὗτός ἐστι Πυλαιμένης περὶ οὗ πολλοὶ τῶν ἀρχαίων ἐζητήκασιν.

ἡ διπλῆ περιεστιγμένη, ὅτι Ζηνόδοτος γράφει ἐξ Ἐνετῆς.

αὐτὰρ Ἁλιζώνων Ὁδίος καὶ Ἐπίστροφος ἦρχον: ἡ διπλῆ ὅτι καὶ ἕτερός ἐστιν Ὁδίος ὁμώνυμος, καὶ παρὰ τοῖς Ἕλλησιν Ἐπίστροφος. καὶ παρὰ τοῖς Ἕλλησιν ἕτερος Ἐπίστροφος καὶ τρίτος παρὰ τοῖς βαρβάροις, Εὐήνου υἱός.

Μυσῶν δὲ Χρόμις ἦρχε καὶ Ἔννομος οἰωνιστής:ὅτι νῦν μὲν Χρόμιν, ἐν ἄλλοις δὲ λέγει Χρόμιον τὸν αὐτόν.

ἀλλʼ ἐδάμη ὑπὸ χερσὶ ποδωκέος Αἰακίδαο

ἐν ποταμῷ, ὅθι περ Τρῶας κεράιζε καὶ ἄλλους:ἀθετοῦνται ἀμφότεροι, ὅτι κατὰ τὴν παραποταμίαν μάχην οὐχ εὑρίσκεται ἐπʼ ὀνόματι πίπτων. εἴωθε δὲ ὁ ποιητὴς τοὺς ἡγεμόνων θανάτους διαδήλως λέγειν. ἐὰν δὲ μὴ ὁρισθῇ ὁ τόπος καὶ ὁ καιρός, δύναται ὁ ἕτερος μένειν.

Φόρκυς αὖ Φρύγας ἦγε καὶ Ἀσκάνιος θεοειδής:ἡ διπλῆ, ὅτι οἱ νεώτεροι τὴν Τροίαν καὶ τὴν Φρυγίαν τὴν αὐτὴν λέγουσιν, ὁ δὲ Ὅμηρος οὐχ οὕτως· Αἰσχύλος δὲ συνέχεεν

Νάστης αὖ Καρῶν ἡγήσατο βαρβαροφώνων: ἡ διπλῆ ὅτι Θουκυδίδης λέγει τὴν ὀνομασίαν τῶν βαρβάρων νεωτερικὴν εἶναι. ἐλέγχεται δὲ ἐντεῦθεν. …

Νάστης τʼ Ἀμφίμαχός τε Νομίονος ἀγλαὰ τέκνα,

ὃς καὶ χρυσὸν ἔχων πόλεμον δʼ ἴεν ἠύτε κούρη: ἡ διπλῆ ὅτι ἐπὶ τοῦ Ἀμφιμάχου ἐστὶ τὸ ὃς καὶ χρυσὸν ἔχων, ὁ δὲ Σιμωνίδης ἐπὶ τοῦ Νάστου λέγει. καὶ ὅτι οὐ λέγει ὅπλα αὐτὸν ἔχειν χρυσᾶ, ὡς καὶ πάλιν ὁ Σιμωνίδης ἐξέλαβεν, ἀλλὰ κόσμον χρυσοῦν· λέγει γὰρ ἠύτε κούρη. ἐνεπλέκοντο γὰρ χρυσὸν οἱ βάρβαροι· πλοχμοί θʼ οἳ χρυσῷ καὶ ἀργύρῳ ἐσφήκωντο.

ἠύτε περ κλαγγὴ γεράνων πέλει οὐρανόθι πρό, αἵ τʼ ἐπεὶ οὖν χειμῶνα φύγον καὶ ἀθέσφατον ὄμβρον.

οὐρανόθι πρό: ὅτι ἀντὶ τοῦ ἐν τῷ ὑπὸ τὰ νέφη τόπῳ. διὸ καὶ τὰς τοῦ Ὀλύμπου κορυφὰς ἐπουρανίους νοητέον.

ἡ διπλῆ, ὅτι χειμῶνα οὐ τὴν χειμερινὴν κατάστασιν λέγει, ἀλλὰ τὸν χειμερινὸν τόπον τῆς Θράκης· οὐ γὰρ ἐνστάντος χειμῶνος, τότε ἀπαίρουσιν, ἀλλὰ προσδοκίας οὔσης.

εὖτʼ ὄρεος κορυφῇσι Νότος κατέχευεν ὀμίχλην, ποιμέσιν οὔ τι φίλην, κλέπτῃ δέ τε νυκτὸς ἀμείνω.

ὅτι τὸ εὖτε οὐκ ἔστι χρονικὸν ἀλλʼ ὁμοιωματικόν, ἀναλογοῦν τῷ ἠύτε.

ἡ διπλῆ, ὅτι τινὲς γράφουσι σὺν τῷ ν ἀμείνων. εἰ δὲ κατʼ αἰτιατικήν ἐστι, χωρὶς τοῦ ν γράφεται· ἀνάλογον γάρ ἐστι τὸ ἀμείνονα. ἄλλοι δὲ γράφουσιν ἀντὶ τοῦ νυκτὸς ἀμείνω—

κονίσαλος ὤρνυτʼ ἀελλής: ἡ διπλῆ ὅτι οὐ λέγει ὑπὸ ποδῶν ἀέλλης, ἀλλὰ κονίσαλος ἀελλής, ἀελλώδης.

καὶ ξίφος· αὐτὰρ δοῦρε δύω κεκορυθμένα χαλκῷ πάλλων Ἀργείων προκαλίζετο πάντας ἀρίστους ἀντίβιον μαχέσασθαι ἐν αἰνῇ δηιοτῆτι.

ἀθετοῦνται ἀμφότεροι· ὁ γὰρ παρδαλέην ἀνειληφὼς καὶ τοξικὴν στολὴν ἔχων οὐκ ἂν προκαλοῖτο εἰς μονομαχίαν, ἀλλʼ ὕστερον ἐπὶ τοῦτο ἔρχεται ὀνειδισθεὶς ὑφʼ Ἕκτορος. ἄτοπον δὲ καὶ τὸ ἅμα πάντας προκαλεῖσθαι.

πεινάων· μάλα γάρ τε κατεσθίει, εἴπερ ἂν αὐτόν σεύωνται ταχέες τε κύνες, θαλεροί τʼ αἰζηοί.

ὅτι τὸ εἴπερ ἂν αὐτόν ἀντὶ τοῦ εἰ καὶ αὐτόν, ὡς ὅταν λέγῃ εἴπερ ἂν αὐταὶ Μοῦσαι ἀείδοιεν ἀντὶ τοῦ εἰ καὶ αὐταί. Καὶ ὅτι ὁ τέ σύνδεσμος περισσεύει

ὣς ἐχάρη Μενέλαος Ἀλέξανδρον θεοειδέα

ὀφθαλμοῖσιν ἰδών· φάτο γὰρ τίσεσθαι ἀλείτην:ἡ διπλῆ περιεστιγμένη, ὅτι Ζηνόδοτος γράφει ἀλείτας, τὰς ἁμαρτίας ἐκλαμβάνων. κρεῖττον δὲ αὐτὸν τὸν Ἀλέξανδρον λέγεσθαι ἀλείτην.

κατεπλήγη φίλον ἦτορ: ἡ διπλῆ, ὅτι ἀντὶ τοῦ κατεπλάγη.

Τρώων ἀγερώχων: ἡ διπλῆ ὅτι ἀγερώχους τοὺς Τρῶας, οὐ μόνον τοὺς Ῥοδίους, ὥς τινες ᾠήθησαν, διὰ τὸ ἀγείρειν τὴν ὀχήν, τουτέστι τὴν τροφήν· ὁ γὰρ Ὅμηρος ἀγερώχους τοὺς ἄγαν γεραόχους καὶ σεμνοὺς λέγει.

φάντες ἀριστῆα πρόμον ἔμμεναι: ἡ διπλῆ, ὅτι κατὰ συγκοπὴν τὸν πρόμαχον εἴρηκεν, οὐχ ὡς οἱ γλωσσογράφοι τὸν βασιλέα.

γυναῖκʼ εὐειδέʼ ἀνῆγες· ἡ διπλῆ ὅτι ἀναγωγὴν λέγει τὸν ἐκ Πελοποννήσου εἰς Τροίαν πλοῦν· ἔστι γὰρ ὑψηλότερα τὰ πρὸς ἄρκτους.

ἐξ ἀπίης γαίης: ἡ διπλῆ ὅτι ἀπίαν τὴν πολὺ ἀφεστῶσαν, οὐχ ὡς οἱ νεώτεροι τὴν Πελοπόννησον. φησὶ γοῦν ἐξ ἀπίης γαίης δεκάτῳ ἐνιαυτῷ.

οὐκ ἄν τοι χραίσμῃ κίθαρις τά τε δῶρʼ Ἀφροδίτης: ἡ διπλῆ, ὅτι τινὲς μὴ εὑρίσκοντες κατὰ τὴν ποίησιν τὸν Ἀλέξανδρον κιθαρίζοντα, μετέγραψαν κίδαρις· τοῦτο δὲ πίλου γένος εἶναι λέγουσιν. πολλὰ δέ ἐστιν ἅπαξ λεγόμενα παρὰ τῷ ποιητῇ.

ἀλλὰ μάλα Τρῶες δειδήμονες: ἡ διπλῆ περιεστιγμένη, ὅτι Ζηνόδοτος γράφει ἐλεήμονες. οὐκ ἐλεοῦσι δὲ αὐτόν, ἀλλὰ μισοῦσιν· οὐ μὲν γὰρ φιλότητί γʼ ἐκεύθανον· ἶσον γάρ σφιν πᾶσιν ἀπήχθετο. διὰ δὲ τὸν Πρίαμον καὶ τὸν Ἕκτορα εὐλαβοῦνται αὐτῷ ἀντιπράσσειν

οὔ τοι ἀπόβλητʼ ἐστὶ θεῶν ἐρικύδεα δῶρα,

ὅσσα κεν αὐτοὶ δῶσιν, ἑκὼν δʼ οὐκ ἄν τις ἕλοιτο:ἡ διπλῆ πρὸς τὸ ζητούμενον, πῶς, εἰ οὐκ ἔστιν ἀπόβλητα, ἑκὼν οὐκ ἄν τις ἕλοιτο.

ὁππότερος δέ κε νικήσῃ κρείσσων τε γένηται:διπλῆ περιεστιγμένη, ὅτι Ζηνόδοτος γράφει χωρὶς τοῦ ν κρείσσω. τὰ δὲ τοιαῦτα συγκριτικὰ ἐπὶ τῆς ὀρθῆς ἔχει τὸ ν.

οἱ δʼ ἄλλοι φιλότητα καὶ ὅρκια πιστὰ ταμόντες

ναίοιτε Τροίην ἐριβώλακα: ἡ διπλῆ περιεστιγμένη, ὅτι Ζηνόδοτος γράφει ναίοιμεν. γελοῖος δέ ἐστιν ἑαυτὸν καταριθμῶν τοῖς ὕστερον οἰκήσουσι τὴν Τροίαν, ἀδηλότητος οὔσης εἰ νικήσει

ἰοῖσίν τε τιτυσκόμενοι λάεσσί τʼ ἔβαλλον: ἡ διπλῆ ὅτι Ὅμηρος τὸ βάλλειν ἐπὶ τοῦ τιτρώσκειν τίθησι· νῦν δὲ ἔμφασιν ἔχει.

ἴσχεσθʼ Ἀργεῖοι, μὴ βάλλετε: ἡ διπλῆ ὅτι τὸ βάλλετε ἀντὶ τοῦ τιτρώσκετε.

στεῦται γάρ τι ἔπος ἐρέειν κορυθαίολος Ἕκτωρ: ἡ διπλῆ ὅτι τὸ στεῦται ἀντὶ τοῦ κατὰ διάνοιαν ὁρίζεται.

ὁππότερος δέ κε νικήσῃ κρείσσων τε γένηται:ἡ διπλῆ περιεστιγμένη, ὅτι Ζηνόδοτος γράφει χωρὶς τοῦ ν κρείσσω. τὰ δὲ τοιαῦτα συγκριτικὰ ἐπὶ τῆς ὀρθῆς τὸ ν προσλαμβάνει.

φρονέω δὲ διακρινθήμεναι ἤδη

Ἀργείους καὶ Τρῶας: ἡ διπλῆ περιεστιγμένη, ὅτι Ζηνόδοτος γράφει Ἀργεῖοι καὶ Τρῶες, ὡς ἀποστροφῆς τοῦ λόγου γεγονυίας πρὸς αὐτούς. ἔστι δὲ διακρινθῆναι διχῶς χωρισθῆναι, ὁ δὲ Ζηνόδοτος συνήθως ἡμῖν τέταχεν

εἵνεκʼ ἐμῆς ἔριδος καὶ Ἀλεξάνδρου ἕνεκʼ ἀρχῆς:ἡ διπλῆ περιεστιγμένη, ὅτι Ζηνόδοτος γράφει ἕνεκʼ ἄτης. ἔσται δὲ ἀπολογούμενος Μενέλαος, ὅτι ἄτῃ περιέπεσεν ὁ Ἀλέξανδρος. διὰ μέντοι τοῦ ἕνεκʼ ἀρχῆς ἐνδείκνυται ὅτι προκατῆρξεν.

οἴσετε δʼ ἄρνα: ἡ διπλῆ πρὸς τὸ οἴσετε, ὅτι οὐ μέλλοντός ἐστι χρόνου ἀλλʼ ἀντὶ τοῦ φέρετε, ἀπὸ τοῦ οἶσε, ὅ ἐστι φέρε.

ἄξετε δὲ Πριάμοιο βίην: ἡ διπλῆ ὅτι τὸ ἄξετε οὐ τὸν μέλλοντα σημαίνει, ἀλλʼ ἴσον τῷ ἄγετε.

αἰεὶ δʼ ὁπλοτέρων ἀνδρῶν φρένες ἠερέθονται· οἷς δʼ ὁ γέρων μετέῃσιν, ἅμα πρόσσω καὶ ὀπίσσω λεύσσει, ὅπως ὄχʼ ἄριστα μετʼ ἀμφοτέροισι γένηται.

ἀπὸ τούτου ἕως τοῦ λεύσσει ὅπως ἀθετοῦνται στίχοι τρεῖς, ὅτι ἀπολογία ἐστὶν αὕτη ὑπὲρ τῶν παραβάντων Πριαμιδῶν. εἰ γὰρ κατὰ κοινοῦ αἱ φρένες τῶν νέων κρέμανται, οὐδὲν ξένον ἁμάρτημα πεποιήκασιν.

εἰδομένη γαλόῳ: ἡ διπλῆ διὰ τὸ γαλόῳ γάλως, ὅ ἐστιν ἀνδραδέλφη, ὡς Ἄθως· καὶ διαίρεσις γαλόω ὡς Ἀθόω δʼ ἐπὶ πόντῳ.

Λαοδίκην Πριάμοιο θυγατρῶν εἶδος ἀρίστην:ἀντὶ τοῦ ἁπλοῦ· φησὶ γοῦν Πριάμοιο θυγατρῶν εἶδος ἀρίστην Κασάνδραν.

δίπλακα πορφυρέην: ἡ διπλῆ, ὅτι παραλέλειπται τὸ κύριον, ἡ χλαῖνα. λέγει δὲ δίπλακα χλαῖναν, ἥν ἐστι διπλῆν ἀμφιέσασθαι. ὅτι ἀρσενικῶς. χλαῖναν Διπλῆν ἐκταδίην Κ

τῷ δέ κε νικήσαντι φίλη κεκλήσῃ ἄκοιτις: ἡ διπλῆ, ὅτι περισσὸς ὁ κέ, καὶ ὅτι πτῶσις ἐνήλλακται, ἀντὶ τοῦ τοῦ δὲ νικήσαντος οὐκ οἴη· ἅμα τῇ γε καὶ ἀμφίπολοι δύʼ ἕποντο,

Αἴθρη Πιτθῆος θυγάτηρ Κλυμένη τε βοῶπις.

Αἴθρη: εἰ μὲν τὴν Θησέως λέγει μητέρα, ἀθετητέον· ἀπίθανον γάρ ἐστιν Ἑλένης ἀμφίπολον εἶναι τὴν οὕτως ὑπεραρχαίαν, ἣν οὐκ ἐκποιεῖ ζῇν διὰ τὸ μῆκος τοῦ χρόνου. εἰ δὲ ὁμωνυμία ἐστί, καθάπερ καὶ ἐπὶ πλειόνων, δύναται μένειν· καὶ γὰρ ἄλλοι εἰσὶν ὁμώνυμοί τινες κατὰ τὰ Ἰλιακά, Ἄδραστος, Τεύθρας, Οἰνόμαος. ὅτι ἐνθάδε μόνον ἐφʼ ἡρωίνης τὸ ἐπίθετον, καὶ ἐν τῷ ἀθετουμένῳ.

δενδρέῳ: ἡ διπλῆ περιεστιγμένη, ὅτι Ζηνόδοτος γράφει δένδρει. ὁ μὲν οὖν λέγων δένδρος ὡς κάλλος ἐρεῖ δένδρει ὡς κάλλει, ὁ δὲ δένδρον ὡς βάθρον ἐρεῖ δένδρῳ ὡς βάθρῳ. Ὅμηρος δὲ λέγων δένδρεον ὑψιπέτηλον ὡς χάλκεον, ἐρεῖ καὶ δενδρέῳ ὡς χαλκέῳ.

οἱ δʼ ὡς οὖν εἴδονθʼ Ἑλένην ἐπὶ πύργον ἰοῦσαν,

ἦκα πρὸς ἀλλήλους ἔπεα πτερόεντʼ ἀγόρευον:Ζηνόδοτος γράφει ὦκα. εἴτε δὲ ἐπὶ τῆς Ἑλένης ἐστίν, ὅτι ὦκα ἐπορεύετο, ἀπρεπὲς ἔσται· εἴτε ἐπὶ τῶν δημογερόντων, ὅτι ὦκα διελέγοντο, ἀνάρμοστον· βραδυλόγοι γάρ εἰσιν οἱ γέροντες.

ὄφρα ἴδῃ πρότερόν τε πόσιν—ἴδῃ: ἡ διπλῆ ὅτι χωρὶς τοῦ σ γράφειν ὁμηρικώτερον.

ἤδη καὶ Φρυγίην εἰσήλυθον ἀμπελόεσσαν: ἡ διπλῆ, ὅτι διαφέρει ἡ Φρυγία τῆς Τροίας καθʼ Ὅμηρον, οἱ δὲ νεώτεροι συγχέουσιν. καὶ ὅτι τὸ ἤδη παρείληπται ἀντὶ χρονικοῦ τοῦ ποτέ· διὸ καὶ παραλλήλως λέγεται τὸ ἤδη τῷ ποτέ· ἤδη γὰρ καὶ δεῦρό ποτʼ ἤλυθεν

ἤδη γὰρ καὶ δεῦρό ποτʼ ἤλυθε δῖος Ὀδυσσεύς: ἡ διπλῆ, ὅτι παραλλήλως τὸ ἤδη τῷ ποτέ

σεῦ ἕνεκʼ ἀγγελίης: ἡ διπλῆ ὅτι Ζηνόδοτος γράφει σῆς ἕνεκʼ ἀγγελίης. οὐ λέγει δὲ συνήθως ἡμῖν, τῆς σῆς ἀγγελίας χάριν, ἀλλʼ ἀγγελίης ἀντὶ τοῦ ἄγγελος.

τοὺς δʼ ἐγὼ ἐξείνισσα καὶ ἐν μεγάροισι φίλησα: ἡ διπλῆ ὅτι παραλλήλως ἐξείνισα καὶ ἐφίλησα· τὸ γὰρ φιλεῖν ἐνίοτε ἀντὶ τοῦ ξενίζειν τίθησιν.

ἄμφω δʼ ἑζομένω, γεραρώτερος ἦεν Ὀδυσσεύς:ἡ διπλῆ περιεστιγμένη, ὅτι Ζηνόδοτος σὺν τῷ ν γράφει ἑζομένων. τὸ δὲ ἄμφω δύο πτώσεις ἐπιδέχεται ἀμφότεροι ἢ ἀμφοτέρους. καὶ νῦν λέγει ἀμφότεροι δὲ καθήμενοι, κατʼ ἐναλλαγὴν πτώσεως, ἀντὶ τοῦ καθημένων δὲ ἀμφοτέρων, καὶ ἔστι σύνηθες, ὡς ἐπʼ ἐκείνου σὺν δὲ δύʼ ἐρχομένω οἱ δὲ δύο σκόπελοι, ὁ μέν, ἀντὶ τοῦ τῶν δύο σκοπέλων.

ἀλλʼ ἀστεμφὲς ἔχεσκεν: ἡ διπλῆ πρὸς τὸ ἀστεμφές, ὅτι τὸ ἀμετακίνητον. ὁ γὰρ Ἀνακρέων σὺ γὰρ ἦς ἔμοιγʼ ἀστεμφής.

φαίης κε ζάκοτόν τέ τινʼ ἔμμεναι: ὅτι τὸ φαίης τὴν φαντασίαν ἔχει ὡς πρὸς τὴν Ἑλένην λεγόμενον· κατὰ μέντοι γε Ὁμηρικὴν συνήθειαν ἐκληπτέον ἐν ἴσῳ τῷ ἔφη τις ἄν, ὡς ἔχει τὸ ἔνθʼ οὐκ ἂν βρίζοντα ἴδοις ἀντὶ τοῦ ἴδοι τις. ἄν.

οὐ τότε γʼ ὧδʼ Ὀδυσῆος ἀγάσσαμεθʼ εἶδος ἰδόντες: ἡ διπλῆ πρὸς τὸ σιωπώμενον, ὅτι συνυπακοῦσαι δεῖ τὸ οὐ τότε οὕτως ἐθαυμάσαμεν τὸ εἶδος ἰδόντες, ὡς τὴν κατὰ λόγον δύναμιν.

οὗτος δʼ Αἴας ἐστὶ πελώριος ἕρκος Ἀχαιῶν.

Ἰδομενεὺς δʼ ἑτέρωθεν: ἡ διπλῆ, ὅτι πλησίον ὁ Ἰδομενεὺς Αἴαντος τοῦ Τελαμωνίου ἐτάσσετο καὶ κατὰ τὴν ἐπιπώλησιν συμφώνως. παραιτητέον ἄρα ἐκεῖνον τὸν στίχον τὸν ἐν τῷ καταλόγῳ ὑπὸ τινῶν γραφόμενον στῆσε δʼ ἄγων ἵνʼ Ἀθηναίων ἵσταντο φάλαγγες· οὐ γὰρ ἦσαν πλησίον Αἴαντος Ἀθηναῖοι.

ὣς φάτο, τοὺς δʼ ἤδη κάτεχεν φυσίζοος αἶα

ἐν Λακεδαίμονι αὖθι, φίλῃ ἐν πατρίδι γαίῃ: ὅτι Ζηνόδοτος γράφει ἑῇ ἐν πατρίδι εἴτε δὲ ἐπὶ τῶν Διοσκούρων ἔσται τὸ ἑῇ, ἑνικὸν οὐχ ἁρμόσει· εἴτε δὲ ἐπὶ τῆς Ἑλένης, ἔκθεσμόν ἐστι τὸ οὕτω λέγειν, τοὺς δʼ ἤδη κάτεχεν φυσίζοος αἶα ἐν τῇ ἑαυτῆς πατρίδι.

οἱ δʼ ἄλλοι φιλότητα καὶ ὅρκια πιστὰ ταμόντες

ναίοιμεν Τροίην ἐριβώλακα: ἀστερίσκος, ὅτι νῦν ὀρθῶς ἐν τῷ τοῦ κήρυκος λόγῳ γράφεται ναίοιμεν, ἐν δὲ τοῖς ἐπάνω, ὅτε Ἀλέξανδρος λέγει οὐκέτι.

ἂν δʼ ἄρʼ ἔβη Πρίαμος, κατὰ δʼ ἡνία τεῖνεν ὀπίσσω·

πὰρ δέ οἱ Ἀντήνωρ: ἡ διπλῆ, ὅτι δύο ἐπεδέχοντο οἱ δίφροι· διὸ νῦν Πρίαμος ἡνιοχεῖ παραιβατοῦντος τοῦ Ἀντήνορος. καὶ ὅτι οἱ ἥρωες πάντες ἔμπειροι καὶ αὐτουργοί· διὸ καὶ ὁ Ὀδυσσεὺς ναυπηγεῖ καὶ κυβερνᾷ.

τὼ δὲ διὰ Σκαιῶν πεδίον δʼ ἔχον: ἡ διπλῆ, ὅτι παραλέλοιπε τὸ πυλῶν, καὶ ὅτι ἀδιαιρέτως ἐξενήνοχεν· εἴθισται γὰρ λέγειν Σκαιάων.

ὅρκια πιστὰ θεῶν σύναγον, κρητῆρι δὲ οἶνον

μίσγον, ἀτὰρ βασιλεῦσιν ὕδωρ ἐπὶ χεῖρας ἔχευον: ἡ διπλῆ, ὅτι οὐχ ὕδατι ἔμισγον τὸν οἶνον, ἀλλὰ τὸν τῶν Τρώων καὶ Ἀχαιῶν· διὸ καὶ ἐν ἄλλοις σπονδαί τʼ ἄκρητοι.

μάχαιραν: ἡ διπλῆ, ὅτι τὴν παραξιφίδα μάχαιραν καλεῖ· διὸ καὶ λέγει αὐτὴν παρηρτῆσθαι τῷ κουλεῷ τοῦ ξίφους. τὸ δὲ πολεμιστήριον ἄορ, ξίφος, φάσγανον· καλοῦσιν συνώνυμα γάρ.

ἀρνῶν ἐκ κεφαλέων: ἡ διπλῆ περιεστιγμένη, ὅτι Ζηνόδοτος γράφει ἀρνέων ἐκ κεφαλέων. ἀπὸ δὲ τῶν κατὰ τὴν ὀρθὴν ληγόντων εἰς ες οὐ γίνονται τοιαῦται διαιρέσεις, ἀλλʼ ἀπὸ τῶν εἰς αι· εἰ δὲ ἄρνες, ἀρνῶν. ἀπὸ δὲ τοῦ κεφαλαί κατὰ λόγον κεφαλέων.

Ἴδηθεν μεδέων: ἡ διπλῆ, ὅτι ἀντὶ τοῦ Ἴδης μεδέων.

ἠέλιός θʼ ὃς πάντʼ ἐφορᾷς: ἡ διπλῆ περιεστιγμένη, ὅτι ἥλιος ἀντὶ τοῦ ἥλιε, ὡς κἀκεῖ δὸς φίλος, καὶ ἀλλὰ φίλος θάνε καὶ σύ καὶ πρὸς τὴν ἀθέτησιν τῶν ἐν Ὀδυσσείᾳ ὠκέα δʼ ἠελίῳ ὑπερίονι ἄγγελος ἦλθεν περὶ τῆς ἀπωλείας τῶν βοῶν τῷ πάντας ἐφορῶντι. καὶ οἳ ὑπένερθε καμόντας

ἀνθρώπους τίνυσθον: ἡ διπλῆ περιεστιγμένη πρὸς Ζηνόδοτον, ὅτι ἐκ τοῦ δυικῶς γράφεσθαι τὸ τίνυσθον ἐλέγχεται, ὅτι ἐπὶ Περσεφόνης καὶ Πλούτωνός ἐστιν ὁ λόγος, οὐκ ἐπὶ τῶν νεκρῶν.

μάρτυροί ἐστε: ἡ διπλῆ περιεστιγμένη, ὅτι Ζηνόδοτος γράφει μάρτυρες. Ὅμηρος δὲ μάρτυρος κατὰ τὸ ἑνικὸν λέγει· Ζεὺς δʼ ἄμμʼ ἐπιμάρτυρος ἔστω, οὗ πληθυντικὸν ἔσται τὸ μάρτυροι.

τιμὴν δʼ Ἀργείοις ἀποτινέμεν: ἡ διπλῆ, ὅτι τιμὴν τὸ ἐπιτίμιον λέγει, ὃ πολλάκις λέγει ποινήν.

ὧδε δέ τις εἴπεσκεν: ἡ διπλῆ, ὅτι τὸ ὧδε οὐδέποτε τοπικῶς, καθάπερ ἡμεῖς, λέγει, ἀλλʼ ἀντὶ τοῦ οὕτως τοῦτο παραλαμβάνει.

Ἴλιον ἠνεμόεσσαν: ὅτι θηλυκῶς ἀεὶ τὴν Ἴλιον λέγει.

οὔ πω τλήσομʼ ἐν ὀφθαλμοῖσιν ὁρᾶσθαι: παθητικὸν ἀντὶ ἐνεργητικοῦ.

δεύτερον αὖ θώρηκα περὶ στήθεσσιν ἔδυνεν

οἷο κασιγνήτοιο Λυκάονος· ἥρμοσε δʼ αὐτῷ.

ἀμφὶ δʼ ἄρʼ ὤμοισιν βάλετο ξίφος ἀργυρόηλον

χάλκεον, αὐτὰρ ἔπειτα σάκος μέγα τε στιβαρόν τε.

ἡ διπλῆ περιεστιγμένη, ὅτι Ζηνόδοτος ἀμφοτέρους ἠθέτηκε, καὶ μετὰ τὸν οἷο κασιγνήτοιο ὑποτάσσει κρατὶ δʼ ἐπʼ ἰφθίμῳ κυνέην εὔτυκτον ἔθηκενἽππουριν· δεινὸν δὲ λόφος καθύπερθεν ἔνευεν· Εἵλετο δʼ ἄλκιμον ἔγχος, ὅ οἱ παλάμηφιν ἀρήρει· Ἀμφὶ δʼ ἄρʼ ὤμοισιν βάλετʼ ἀσπίδα θυσσανόεσσαν. ὥστε ἐναντίως τῷ Ὁμηρικῷ ὁπλισμῷ ἔχειν· πρὸ τῆς ἀσπίδος γὰρ φανήσεται ἀναλαμβάνων τὴν περικεφαλαίαν, καὶ ξίφος μὴ ἔχων.

ὣς δʼ αὔτως Μενέλαος ἀρήιος ἔντεʼ ἔδυνεν: ὅτι οὗτος ξίφος ἔχει εἰ δὲ ὡσαύτως τῷ Ἀλεξάνδρῳ καθώπλισται, πάντως κἀκεῖνος εἶχε ξίφος. ἡ δὲ ἀναφορὰ πρὸς Ζηνόδοτον

Ζεῦ ἄνα, δὸς τίσασθαι ὅ με πρότερος κάκʼ ἔοργεν δῖον Ἀλέξανδρον, καὶ ἐμῇς ὑπὸ χερσὶ δαμῆναι.

ἀθετεῖται, ὅτι οὐκ ἀναγκαίως ἐπιλέγεται· καὶ γὰρ ὁ καιρὸς τὸ σύντομον ἔχειν θέλει. καὶ δῖον ἀκαίρως ὁ Μενέλαος τὸν ἐχθρὸν λέγει.

ξεινοδόκον κακὰ ῥέξαι, ὅ κεν φιλότητα παράσχῃ: ὅτι σαφῶς νῦν φιλότητα τὴν ξενίαν εἴρηκεν.

Ἀτρείδης δὲ ἐρυσσάμενος ξίφος: ἡ διπλῆ, ὅτι ξίφος ἔχει, πρὸς Ζηνόδοτον

οὐρανὸν εὐρύν: ἡ διπλῆ περιεστιγμένη, ὅτι Ζηνόδοτος γράφει αἰπύν. αἰπὺ δὲ ὄρος ἂν λέγοιτο, ὁ δὲ οὐρανὸς εὐρύς· παρήκει γὰρ τῇ γῇ.

ἐκ δέ μοι ἔγχος

ἠίχθη παλάμηφιν ἐτώσιον, οὐδʼ ἔβαλόν μιν: ὅτι σαφῶς τὸ οὐδʼ ἔβαλόν μιν σημαίνει ἀντὶ τοῦ οὐδὲ ἐπάταξα αὐτόν.

ἄγχε δέ μιν πολύκεστος ἱμάς: ὅτι πολύκεστος ὁ πολυκέντητος· ἐκ δὲ τούτου ὁ ποικίλος δηλοῦται διὰ τὰς ῥαφάς. καὶ ὁ τῆς Ἀφροδίτης κεστὸς ἀπὸ τούτου· τῇ νῦν τοῦτον ἱμάντα—Ποικίλον. ὁ δὲ Καλλίμαχος ὡς ὄνομα κύριον τοῦ ἱμάντος τὸν κεστὸν ἐκδέχεται.

αὐτὰρ ὁ ἂψ ἐπόρουσε, κατακτάμεναι μενεαίνων

ἔγχεϊ χαλκείῳ: ζητεῖται ποίῳ ἔγχει; ὃ γὰρ εἶχεν, ἐξηκόντισεν· διὸ ἡ διπλῆ. λεκτέον οὖν, ὅτι ἐπώρουσεν ἐφʼ ὃ ἐξηκόντισεν ἔγχος ἐνεχόμενον τῇ ἀσπίδι καὶ τῷ θώρακι τοῦ Ἀλεξάνδρου, ἵνα τοῦτο ἐκσπάσας ἀνέλοι αὐτόν. οὕτως οὖν ληπτέον τὸ ἑξῆς, ἐπόρουσε ἔγχεϊ χαλκείῳ, εἶτα χωρὶς κατακτάμεναι μενεαίνων.

δινωτοῖσι λέχεσσιν: ὅτι δεινωτὰ λέχη λέγει ἤτοι διὰ τὸ τετορνεῦσθαι τοὺς πόδας, ἢ διὰ τὴν ἔντασιν τῶν ἱμάντων· πρώτῃ γὰρ ἐχρῶντο τῇ διὰ τῶν ἱμάντων πλοκῇ.

οὐδέ κε φαίης

ἀνδρὶ μαχησάμενον τόν γʼ ἐλθεῖν: ὅτι ὡς πρός τινα λέγει μὴ ὑποκειμένου προσώπου, ἀντὶ τοῦ φαίη τις ἄν.

ὣς φάτο, τῇ δʼ ἄρα θυμὸν ἐνὶ στήθεσσιν ὄρινεν. καί ῥʼ ὡς οὖν ἐνόησε θεᾶς περικαλλέα δειρήν στήθεά τʼ ἱμερόεντα καὶ ὄμματα μαρμαίροντα, θάμβησέν τʼ ἄρʼ ἔπειτα κτλ.

ὅτι οὐ δεῖ ἀκούειν ἐκ τοῦ θυμὸν ὄρινεν ἐθύμωσεν, ἀλλὰ τὸ παρώρμησεν· δεξάμενος δέ τις τὸ πρότερον τοὺς ἑξῆς ἐνδιασκευάζει διὸ ἀθετοῦνται ἀπὸ τοῦ καί ῥʼ ὡς οὖν ἐνόησε ἕως τοῦ ὣς ἔφατʼ· ἔδδεισεν δʼ Ἑλένη στίχοι κγʹ. πῶς γὰρ ἡ γραίᾳ παλαιγενεῖ εἰκασμένη περικαλλέα δειρὴν εἶχε καὶ ὄμματα μαρμαίροντα καὶ στήθεα ἱμερόεντα; καὶ βλάσφημα καὶ παρὰ τὸ πρόσωπόν ἐστι τὰ λεγόμενα ἧσο παρʼ αὐτὸν ἰοῦσα, θεῶν δʼ ἀπόεικε κελεύθου μηδʼ ἔτι σοῖσι πόδεσσιν. καὶ εὐτελὴς κατὰ τὴν διάνοιαν μή μʼ ἔρεθε σχετλίη. αἰρομένων δὲ αὐτῶν, καὶ τῆς συνεπείας γινομένης οὕτως· ὣς φάτο, τῇ δʼ ἄρα θυμὸν ἐνὶ στήθεσσιν ὄρινε· Βῆ δὲ κατασχομένη ἑανῷ ἀργῆτι φαεινῷ Σιγῇ, πάσας δὲ Τρῳὰς λάθεν, ἦρχε δὲ δαίμων— παρὰ τὸ πρόσωπεν

ἡ δʼ εἰς ὑψόροφον θάλαμον κίε δῖα γυναικῶν. τῇ δʼ ἄρα δίφρον ἑλοῦσα φιλομμειδὴς Ἀφροδίτη ἀντίʼ Ἀλεξάνδροιο θεὰ κατέθηκε φέρουσα· ἔνθα καθῖζʼ Ἑλένη κούρη Διὸς αἰγιόχοιο.

ἀπὸ τούτου ἕως τοῦ ἔνθα καθῖζʼ Ἑλένη στίχοις τέσσαρσι παράκεινται διπλαῖ περιεστιγμέναι, ὅτι Ζηνόδοτος μετετίθει τὴν συνέπειαν οὕτως ἀμφίπολοι μὲν ἔπειτα θοῶς ἐπὶ ἔργα τράποντο, Αὐτὴ δʼ ἀντίον ἷζεν Ἀλεξάνδροιο ἄνακτος, Ὄσσε πάλιν κλίνασα, πόσιν δʼ ἠνίπαπε μύθῳ· ἀπρεπὲς γὰρ αὐτῷ ἐφαίνετο τὸ τῇ Ἑλένῃ τὴν Ἀφροδίτην δίφρον βαστάζειν. ἐπιλέλησται δὲ ὅτι γραῒ εἴκασται καὶ ταύτῃ τῇ μορφῇ τὰ προσήκοντα πράσσει. τὸν παρακολουθοῦντα ψόφον ἐκ τῶν ὅπλων, τὸ παρηγμένον πρόσωπον κατὰ τὴν ποίησιν.

ἀλλʼ ἴθι νῦν προκάλεσσαι ἀρηίφιλον Μενέλαον ἐξαῦτις μαχέσασθαι ἐναντίον. ἀλλά σʼ ἔγωγε παύεσθαι κέλομαι, μηδὲ ξανθῷ Μενελάῳ ἀντίβιον πόλεμον πολεμίζειν ἠδὲ μάχεσθαι ἀφραδέως, μήπως τάχʼ ὑπʼ αὐτοῦ δουρὶ δαμείῃς.

ἀπὸ τούτου ἕως τοῦ ἀφραδέως ἀθετοῦνται στίχοι πέντε, ὅτι πεζότεροί εἰσι καὶ τοῖς νοήμασι ψυχροὶ καὶ ἀκατάλληλοι. ἅμα μὲν γὰρ λέγει ἀλλʼ ἴθι προκάλεσσαι καὶ κατὰ τὸ συνεχὲς ἐπιφέρει ἀλλά σʼ ἔγωγε παύεσθαι κέλομαι, ὡς φροντιζούσης.

νήσῳ δʼ ἐν κρανάῃ ἐμίγην φιλότητι καὶ εὐνῇ· ἡ διπλῆ ὅτι οὐκ ἐν Σπάρτῃ ἐμίγη τῇ Ἑλένῃ, ἵνα μὴ περιφανὴς γένηται· καὶ ὅτι ἄδηλον πότερον ὄνομα κύριόν ἐστιν, ἀπὸ τοῦ κρανθῆναι ἐπʼ αὐτῆς πρῶτον τὸν γάμον καὶ τελειωθῆναι τοῦ Ἀλεξάνδρου καὶ τῆς Ἑλένης, ἢ ἐπιθετικῶς τὴν τραχεῖαν· τινὲς γὰρ τὴν λεγομένην Ἑλένην πρὸς τῇ Ἀττικῇ εἶναι ἀπὸ τῆς Ἑλένης, ὅτι ταύτῃ πρώτῃ ἐπέβη.

οὐ μὲν γὰρ φιλότητί γʼ ἐκεύθανον, εἴ τις ἴδοιτο: ὅτι ἀπηλλοτρίωντο τῷ Ἀλεξάνδρῳ οἱ Τρῶες. οὐκ ἂν οὖν λέγοι ἐν τοῖς ἐπάνω ὁ Ἕκτωρ ἀλλὰ μάλα Τρῶες ἐλεήμονες, ὡς Ζηνόδοτος γράφει, ἀλλὰ δειδήμονες.

ὑμεῖς δʼ Ἀργείην Ἑλένην καὶ κτήμαθʼ ἅμʼ αὐτῇ

ἔκδοτε, καὶ τιμὴν ἀποτινέμεν ἥν τινʼ ἔοικεν: ἡ διπλῆ περιεστιγμένη, ὅτι Ζηνόδοτος ἀποτίνετον. συγχεῖται δὲ τὸ δυικὸν σχῆμα ἐπὶ πλειόνων τιθέμενον· καὶ ἠγνόησεν ὅτι συνήθως τῷ ἀπαρεμφάτῳ ἀντὶ τοῦ προστακτικοῦ χρῆται Ὅμηρος, ἀποτινέμεν ἀντὶ τοῦ ἀποτίνετε

ἥτε καὶ ἐσσομένοισι μετʼ ἀνθρώποισι πέληται:ὅτι ἡ μετά ἀντὶ τῆς ἔν.

οἱ δὲ θεοὶ πὰρ Ζηνὶ καθήμενοι ἠγορόωντο

χρυσέῳ ἐν δαπέδῳ, μετὰ δέ σφισι πότνια Ἥβη

νέκταρ ἐῳνοχόει: ἡ διπλῆ, ὅτι παρθένος ἡ Ἥβη· οἰνοχοεῖ γάρ· οὐκ ἄρα γεγάμηται ὑφʼ Ἡρακλέους, ὡς ἐν τοῖς κατὰ τὴν νεκυίαν ἠθετημένοις.

ἤτοι Ἀθηναίη ἀκέων ἦν οὐδέ τι εἶπεν: ἡ διπλῆ πρὸς τὸ ἀκέων, ὅτι ἀντὶ τοῦ ἀκέουσα ἐξενήνεκται· οὐ γάρ ἐστιν ἀντὶ τοῦ ἡσύχως.

δαιμονίη, τί νύ σε Πρίαμος Πριάμοιό τε παῖδες

τόσσα κακὰ ῥέζουσιν: ἀντὶ τοῦ ἔρεξαν. ἀγνοεῖ δὲ τὴν κρίσιν

αἳ γὰρ ὑπʼ ἠελίῳ τε καὶ οὐρανῷ ἀστερόεντι

ναιετάουσι πόληες: ἡ διπλῆ ὅτι τῷ ἐνεργητικῷ ἀντὶ τοῦ παθητικοῦ κέχρηται, ἀντὶ τοῦ ναιετάονται.

Ἴλιος ἱρή: ὅτι θηλυκῶς τὴν Ἴλιον.

ἤτοι ἐμοὶ τρεῖς μὲν πολὺ φίλταταί εἰσι πόληες

Ἄργος τε Σπάρτη τε καὶ εὐρυάγυια Μυκήνη: ἡ διπλῆ ὅτι τούτων τῶν πόλεων ἕνεκα συνεμάχουν τοῖς Ἕλλησιν, οὐ διὰ τὸ ἀποκεκρίσθαι ὑπὸ Ἀλεξάνδρου τὸ κάλλος αὐτῶν, ὅπερ οὐκ οἶδεν Ὅμηρος.

εἴ περ γὰρ φθονέω τε καὶ οὐκ εἰῶ διαπέρσαι, οὐκ ἀνύω φθονέουσʼ, ἐπειὴ πολὺ φέρτερός ἐσσι.

ἀθετοῦνται ἀμφότεροι, ὅτι τὴν χάριν ἀναλύουσιν, εἰ καὶ μὴ προδεηθεὶς δύναται τοῦτʼ ἔχειν.

καί με πρεσβυτάτην τέκετο Κρόνος ἀγκυλομήτης: ὅτι οὐ καθʼ ἡλικίαν λέγει, ἀλλʼ ἐν τιμῇ.

ἀμφότερον, γενεῇ τε καὶ οὕνεκα σὴ παράκοιτις

κέκλημαι: ἡ διπλῆ ὅτι γενεῇ ἀντὶ τοῦ γένει· ἐκ Κρόνου γάρ.

σὺ δὲ θᾶσσον Ἀθηναίῃ ἐπιτεῖλαι· ἡ διπλῆ, ὅτι τὸ ἐπιτεῖλαι ἀντὶ προστακτικοῦ κεῖται.

αἶψα μάλʼ ἐς στρατὸν ἐλθὲ μετὰ Τρῶας καὶ Ἀχαιούς,

πειρᾷν δʼ ὥς κε Τρῶες ὑπερκύδαντας Ἀχαιούς

ἄρξωσι—δηλήσασθαι: ὅτι τὸ μὲν ἐλθέ προστακτικόν, τὸ δὲ πειρᾶν ἀπαρέμφατον ἀντὶ τοῦ πείρα προστακτικοῦ.

βῆ δὲ κατʼ Οὐλύμποιο καρήνων ἀίξασα: ἡ διπλῆ ὅτι ὡς περὶ ὄρους τοῦ Ὀλύμπου λέγει.

ἡ δʼ ἀνδρὶ ἰκέλη Τρώων κατεδύσεθʼ ὅμιλον, Λαοδόκῳ Ἀντηνορίδῃ κρατερῷ αἰχμητῇ, Πάνδαρον ἀντίθεον διζημένη, εἴ που ἐφεύροι. εὗρε Λυκάονος υἱὸν ἀμύμονά τε κρατερόν τε.

τούτῳ καὶ τῷ ἑξῆς παράκεινται διπλαῖ περιεστιγμέναι, ὅτι Ζηνόδοτος τούτου μὲν τὸ ἀκροτελεύτιον οὕτως γράφει εὗρε δὲ τόνδε, τὸν δὲ δεύτερον οὐδὲ γράφει, δοκῶν ἀνθρώπινον τὸ ζητεῖν εἶναι· καταλέλοιπε δὲ τὸ διζημένη. ἀγνοεῖ δὲ ὅτι ὁμοιωθεῖσα Λαοδόκῳ ἀνάγκην ἔχει ἀνθρώπινα ἐπιτηδεύειν.

ἀμφὶ δέ μιν κρατεραὶ στίχες ἀσπιστάων

λαῶν, οἵ οἱ ἕποντο: πρὸς τὸ λαῶν ἀπέδωκεν, ὡς τὸ γενεαὶ ἀνθρώπων οἵ οἱ πρόσθεν ἅμα τράφεν.

ὀίστευσον Μενελάου: ἡ διπλῆ πρὸς τὸ σχῆμα, ὅτι ἀντὶ τοῦ ἐπὶ τὸν Μενέλαον.

εὔχεο δʼ Ἀπόλλωνι λυκηγενέι: ὅτι ἀπὸ τῆς Τρωικῆς Λυκίας, ἐξ ἧς ἐστὶν ὁ Πάνδαρος.

καὶ τὰ μὲν ἀσκήσας κεραοξόος ἤραρε τέκτων.

ἐκ δʼ ἕλετʼ ἰόν ἀβλῆτα πτερόεντα, μελαινέων ἕρμʼ ὀδυνάων: ἀθετεῖται, ὅτι νῦν ἁπλῶς ἄβλητον καὶ μηδέποτε βεβλημένον καὶ ἀφειμένον, οὐχ Ὁμηρικῶς· τὸ γὰρ βάλλειν Ὅμηρος οὐκ ἐπὶ τοῦ ψιλῶς προέσθαι τίθησιν. καὶ διὰ τοῦ μελαινέων ἕρμʼ ὀδυνάων οὐχ ὃ θέλει λέγει· ἕρμα γὰρ καθʼ Ὅμηρον ἔρεισμα καὶ κώλυμα, οὐ γίνεται δὲ ὀδυνῶν κώλυμα τὸ βέλος.

ἕλκε δʼ ὁμοῦ γλυφίδας τε λαβὼν καὶ νεῦρα βόεια·

νευρὴν μὲν μαζῷ πέλασεν, τόξῳ δὲ σίδηρον.

αὐτὰρ ἐπεὶ δὴ κυκλοτερὲς μέγα τόξον ἔτεινεν,

λίγξε βιός.

ὅτι Ζηνόδοτος πρὸ τούτου τὸν ἑξῆς τέταχεν, οὕτως ποιήσας ἕλκε δʼ ὁμοῦ γλυφίδας καὶ νεῦρα βόεια· εἶτα αὐτὰρ ἐπεὶ δὴ κυκλοτερὲς μέγα τόξον ἔτεινε, Νευρὴν μὲν μαζῷ πέλασεν, τόξῳ δὲ σίδηρον, εἶτα λίγξε βιός, οὐ νοήσας ὅτι διὰ τῶν παρεπομένων τοῦ ἕλκε δʼ ὁμοῦ καὶ νευρὴν μὲν μαζῷ πέλασεν συνίστησι τὴν ἔντασιν γεγενημένην, εἶθʼ ἑξῆς λέγει, ἐπειδὴ ἐνετάθη καὶ κυκλοτερὲς ἐγένετο, ἀπέστειλε τὸ βέλος.

αὐτὴ δʼ αὖθʼ ἴθυνεν, ὅθι ζωστῆρος ὄχηες

χρύσειοι σύνεχον καὶ διπλόος ἤντετο θώρηξ: ἡ διπλῆ, ὅτι καθʼ ὃν τόπον ἐζώννυντο, διπλοῦς ἦν ὁ θώραξ, καθὸ ὑποβέβλητο τῷ στατῷ θώρακι τὸ λεγόμενον ζῶμα, καθῆκον μέχρι τῶν γονάτων ἀπὸ τῶν λαγόνων.

διὰ μὲν ἂρ ζωστῆρος ἐλήλατο δαιδαλέοιο, καὶ διὰ θώρηκος πολυδαιδάλου ἠρήρειστο μίτρης θʼ, ἣν ἐφόρει ἔρυμα χροός, ἕρκος ἀκόντων, ἥ οἱ πλεῖστον ἔρυτο· διαπρὸ δὲ εἴσατο καὶ τῆς. ἀκρότατον δʼ ἄρʼ οἰστὸς ἐπέγραψε χρόα φωτός· αὐτίκα δʼ ἔῤῥεεν αἷμα κελαινεφὲς ἐξ ὠτειλῆς.

πρὸς τὸν ὁπλισμόν· πρῶτος γάρ ἐστι πρὸς τὴν ἐπιφάνειαν ὁ ζωστήρ, καὶ κατὰ τοῦ στατοῦ καὶ κατὰ τοῦ ζώματος· ἀμφότερα δὲ ταῦτα θώρακα καλεῖ, διόπερ ὅταν τοῦ ἑτέρου μνησθῇ, τὸ ἕτερον παραλείπει· ἔνδοθεν δὲ τούτων πρὸς τῷ χρωτὶ κατὰ τὰ κοῖλα καὶ τὰς λαγόνας ἡ μίτρα.

ἡ διπλῆ πρὸς τὸ ζητούμενον ἐπὶ τῆς Ἀχιλλέως ἀσπίδος, τὴν δὲ μίαν χρυσῆν, τῇ ῥʼ ἔσχετο, καθὸ ἠμαύρωσε τὴν φορὰν τοῦ δόρατος, ὅμως μέντοι διεκόπη, καθάπερ νῦν ἐπὶ τῆς μίτρας λέγει.

ἡ διπλῆ, ὅτι Ζηνόδοτος γράφει χαλκός· ἐπιλέλησται δὲ ὅτι ἐν τοῖς ἐπάνω σιδηρᾶν τὴν ἀκίδα τοῦ βέλους εἶπεν εἶναι· καὶ ὅτι τὸ ἀκρότατον οὐχ ὑπερθετικόν ἐστιν ἀλλʼ ἀντὶ τοῦ ἄκρον τὸν χρῶτα.

ἀθετεῖται, ὅτι οὐκ ἂν λέγοι Ὅμηρος ὠτειλὴν τὸ ἐκ βολῆς τραῦμα· διαστέλλει γὰρ τὸ οὐτάσαι πρὸς τὸ βαλεῖν.

ὡς δʼ ὅτε τίς τʼ ἐλέφαντα γυνὴ φοίνικι μιήνῃ: ἡ διπλῆ, ὅτι τινὲς ἐλεφαντά ὡς βλαβερά προενεγκάμενοι τῷ τόνῳ ἀπέδωκαν ἔρια λευκά· δεῖ δὲ κυρίως ἀκούειν τὸν ἐλέφαντα.

ὡς εἶδεν μέλαν αἷμα καταῤῥέον ἐξ ὠτειλῆς:ἀθετεῖται πάλιν διὰ τὴν ὠτειλήν.

τοῖς δὲ βαρὺ στενάχων μετέφη κρείων Ἀγαμέμνων

χειρὸς ἔχων Μενέλαον· ἐπεστενάχοντο δʼ ἑταῖροι: ὅτι δεῖ βαρυτονεῖν τὸ στενάχων ὡς ὀρέγων· καὶ γὰρ στενάχοντο ὡς ὀρέγοντο.

ὥς σʼ ἔβαλον Τρῶες: ὅτι ἐκ βολῆς ἔτρωσαν, πρὸς τὸ αὐτίκα δʼ ἔῤῥεεν αἷμα

σπονδαί τʼ ἄκρητοι: ὅτι εὐκρινὲς γίνεται ἐντεῦθεν τὸ κρητῆρι δὲ οἶνον μίσγον. οὐ γὰρ κεκραμένον ἔσπενδον.

εἴ περ γάρ τε καὶ αὐτίκʼ Ὀλύμπιος οὐκ ἐτέλεσσεν,

ἔκ τε καὶ ὀψὲ τελεῖ, σύν τε μεγάλῳ ἀπέτισαν:ἡ διπλῆ, ὅτι Ζηνόδοτος γράφει τελέσει καὶ σύν τε μεγάλῳ τίσουσιν, ἐπὶ τῶν Τρώων δεχόμενος τὸν λόγον. οὐκ ἔχει δὲ οὕτως, ἀλλὰ καθολικῶς ἐπὶ τῶν παραβαινόντων τὰ ὅρκια.

ἔσσεται ἦμαρ ὅτʼ ἄν ποτʼ ὀλώλῃ Ἴλιος ἱρή: ἀντὶ τοῦ ἀπολεῖται, πρὸς ὃ ἡ διπλῆ

Ζεὺς δέ σφι Κρονίδης—

αὐτὸς ἐπισσείῃσιν ἐρεμνὴν αἰγίδα πᾶσιν: ὅτι τοῦ Διὸς ὅπλον ἡ αἰγίς, πρὸς τοὺς νεωτέρους ποιητάς· καὶ ὅτι καταιγίδων καὶ ζοφώδους καταστάσεως παρασκευαστική ἐστιν. ἐπισσείῃσιν δὲ ἀντὶ τοῦ ἐπισσείῃ· πρὸς ὃ ἡ διπλῆ.

καί κεν ἐλέγχιστος πολυδίψιον Ἄργος ἱκοίμην: ἡ διπλῆ, ὅτι Ἄργος τὴν Πελοπόννησον, οὐ τὴν πόλιν λέγει.

σέο δʼ ὀστέα πύσει ἄρουρα

κειμένου ἐν Τροίῃ: ἡ διπλῆ, ὅτι τῶν ἐπὶ ξένης τελευτώντων οὐκ ἀπεκομίζετο τὰ ὀστᾶ εἰς τὰς πατρίδας. οὐκ ἄρα Ὁμήρου ἐστὶ ταῦτα ὥς κʼ ὀστέα παισὶν ἕκαστος Οἴκαδʼ ἄγῃ, ὅτʼ ἂν αὖτε νεώμεθα.

καί κέ τις ὧδʼ ἐρέει: ἤτοι ὅτι ὁ κέ περισσὸς ἢ τὸ ῥῆμα ἐνήλλακται, ἐρέει ἀντὶ τοῦ εἴποι ἄν.

τότε μοι χάνοι εὐρεῖα χθών: ἡ διπλῆ, ὅτι οὐκ ἔστι καθολικὸν ἐπίθετον τὸ εὐρεῖα, ἀλλʼ ἐν ἴσῳ τῷ εὐρεῖα γενομένη, οἷον εὐρύ μοι χάσμα γῆς γένοιτο.

εἰρύσατο ζωστήρ τε παναίολος ἠδʼ ὑπένερθεν

ζῶμά τε καὶ μίτρη: ἡ διπλῆ, ὅτι τοῦ ζώματος μνησθεὶς παραλέλοιπε τὸν θώρακα, ὥστε ἀπὸ μέρους τὸ ὅλον δεδηλῶσθαι.

φίλος ὦ Μενέλαε: ἡ ὀρθὴ ἀντὶ τῆς κλητικῆς, φίλος ἀντὶ τοῦ φίλε.

ἠδʼ ἐπιθήσει

φάρμαχʼ, ἅ κεν παύσῃσι μελαινάων ὀδυνάων: τὸ παύσῃσιν ἀντὶ τοῦ παύσειεν ἄν, ὡς τὸ ἰχθὺς ὅς κε φάγῃσιν, ὅτι καὶ τοῦτο οὕτως λέγει ἀντὶ τοῦ ὃς φάγοι ἄν.

Μαχάονα δεῦρο κάλεσσον

ὄφρα ἴδῃ Μενέλαον ἀρήιον ἀρχὸν Ἀχαιῶν, ὅν τις ὀιστεύσας ἔβαλεν, τόξων εὖ εἰδώς, Τρώων ἢ Λυκίων, τῷ μὲν κλέος, ἄμμι δὲ πένθος.

ὁ ἀστερίσκος καὶ ὁ ὀβελός, ὅτι νῦν παρέλκει· ὁρᾷ γὰρ ὁ κῆρυξ τὴν χρείαν τοῦ Μαχάονος.

ὁ ἀστερίσκος, ὅτι νῦν δεόντως λέγεται πρὸς Μαχάονα ὑπὸ τοῦ κήρυκος.

ἔβαλεν: ἡ διπλῆ, ὅτι ἐκ βολῆς ἔτρωσεν, πρὸς τὸ αὐτίκα δʼ ἔῤῥεεν αἷμα κελαινεφὲς ἐξ ὠτειλῆς

ὣς φάτο· τῷ δʼ ἄρα θυμὸν ἐνὶ στήθεσσιν ὄρινεν: ἡ διπλῆ πρὸς τὸ ὄρινεν, ἀντὶ τοῦ κατὰ ψυχὴν ἐκίνησεν. ἡ δὲ ἀναφορὰ πρὸς τὸ ὣς φάτο, τῇ δʼ ἄρα θυμὸν ἐνὶ στήθεσσιν ὄρινεν· ὅτι οὐκ ἔστιν ἐθύμωσεν, ὡς ὁ διασκευάσας ἐκλαβὼν ἔταξε τοὺς ἑξῆς εἴκοσι τρεῖς στίχους, ἀλλʼ ἀντὶ τοῦ ἐκίνησε καὶ παρώρμησε κατὰ τὸ ἐρωτικόν.

ζῶμά τε καὶ μίτρην: ἡ διπλῆ, ὅτι πάλιν τοῦ ζώματος μνησθεὶς τὸν θώρακα παραλέλοιπεν.

ἔνθʼ οὐκ ἂν βρίζοντα ἴδοις Ἀγαμέμνονα δῖον: ἡ διπλῆ, ὅτι οὐ πρὸς ὑφεστὸς πρόσωπον, ἀλλʼ ἀντὶ τοῦ ἴδοι τις ἄν.

ἵππους μὲν γὰρ ἔασε καὶ ἅρματα: ἡ διπλῆ, ὅτι τὰ ὀχήματα νῦν χωρὶς τῶν ἵππων ἅρματα εἴρηκε.

Εὐρυμέδων: ἡ διπλῆ, ὅτι καὶ Ἀγαμέμνονος καὶ Νέστορος ὁμώνυμος ἦν ἡνίοχος Εὐρυμέδων.

καί ῥʼ οὓς μὲν σπεύδοντας ἴδοι: ἡ διπλῆ, ὅτι σπεύδοντας οὐχ οἷον ταχύνοντας, ἀλλʼ ἐνεργοῦντας καὶ κακοπαθοῦντας. σπουδῇ δʼ ἕζετο λαός μετὰ πάσης κακοπαθείας.

τίφθʼ οὕτως ἕστητε: ὅτι μετείληπται τὸ α εἰς τὸ η ἀντὶ τοῦ ἕστατε.

πολέος πεδίοιο θέουσαι: ἡ διπλῆ διὰ τὸ ἐλλείπειν τὴν διά πρόθεσιν, ἵνʼ ᾖ διὰ πεδίου.

ὣς ὑμεῖς ἕστητε: ὅτι πάλιν ἀντὶ τοῦ ἕστατε.

ἦλθε δʼ ἐπὶ Κρήτεσσι κιὼν ἀνὰ οὐλαμὸν ἀνδρῶν.

ἡ διπλῆ, ὅτι ἰδίως εἴρηκεν ἀντὶ τοῦ ὡς ἐπὶ Κρῆτας.

εἴ περ γάρ τʼ ἄλλοι γε καρηκομόωντες Ἀχαιοί δαιτρὸν πίνωσιν, σὸν δὲ πλεῖον δέπας αἰεί ἕστηχʼ ὥσπερ ἐμοί, πιέειν ὅτε θυμὸς ἀνώγοι.

ἡ διπλῆ, ὅτι διὰ παντὸς αἱ τράπεζαι παρέκειντο, καὶ πλήρη τὰ ποτήρια τοῖς ἐν τιμῇ ἔκειτο, τοῖς δὲ ἄλλοις πρὸς μέρος ἐνεχεῖτο.

ἦλθε δʼ ἐπʼ Αἰάντεσσι: ἡ διπλῆ, ὅτι ἡ τάξις Ἰδομενέως πλησίον Αἴαντος, πρὸς τοὺς ὑποτάσσοντας τοῖς Ἀθηναίοις τὸν Τελαμώνιον.

μελάντερον ἠύτε πίσσα: ἡ διπλῆ, ὅτι ἰδίως εἴρηκεν οὔτε μελάντερον πίσσης οὔτε μέλαν ὡς πίσσα, κέχρηται δὲ τῷ συγκριτικῷ ἀντὶ ἁπλοῦ.

κυάνεαι, σάκεσίν τε καὶ ἔγχεσι πεφρικυῖαι:ἡ διπλῆ, ὅτι Ζηνόδοτος γράφει ἡρώων σάκεσιν. γέγονε δὲ ἀντιπαράθεσις τοῦ μέλανος νέφους πρὸς τὸ κυάνεαι.

Χρομίον τε: ἡ διπλῆ, ὅτι τρίτος οὗτος Χρομίος Πύλιος, πρὸς τὰ Πυλαιμένους.

τοὺς γὰρ ἀνώγει σφοὺς ἵππους ἐχέμεν μηδὲ κλονέεσθαι ὁμίλῳ. «μηδέ τις ἱπποσύνῃ τε καὶ ἠνορέηφι πεποιθώς» κτλ.

ὅτι ἀπέστροφε τὸν λόγον διὰ τῶν ἑξῆς, σχηματίσας ὡς ἂν αὐτὸς ὁ Νέστωρ εἴποι.

ὃς δέ κʼ ἀνὴρ ἀπὸ ὧν ὀχέων ἕτερʼ ἅρμαθʼ ἵκηται, ἔγχει ὀρεξάσθω, ἐπεὶ ἦ πολὺ φέρτερον οὕτως.

ἡ διπλῆ πρὸς τὸ σημαινόμενον, ὅτι ἐκ τοῦ ἔγχει ὀρεξάσθω ἐστὶν ἔγχει παταξάτω τις αὐτόν, ὥστε παραλείπει τὸ τίς καὶ τὸ αὐτόν. καὶ τὸ ἐπιλεγόμενον τοῦτο συνίστησιν, ἐπεὶ ἦ πολὺ φέρτερον οὕτω, τὸν ἕνα τεθνάναι ἢ τὴν ὅλην τάξιν συγχυθῆναι. κατὰ δὲ ἑτέρους ἐκεῖνος ὁ ἕτερος ὁμοεθνὴς, ὁ τὸ ἅρμα ἔχων, ἔγχος ἐκτείνας, παταξάτω τὸν τοιοῦτον, ἵνα δηλαδὴ μηδεὶς τὸ ἴδιον ἀφῇ ἅρμα φόβῳ τοῦ ὑπὸ τοῦ συμφυλέτου τρωθῆναι καὶ πεσεῖν.

γῆρας—ὁμοίιον: ὅτι οἱ γλωσσογράφοι ὁμοίιον τὸ κακόν.

ἀλλʼ οὔ πως ἅμα πάντα θεοὶ δόσαν ἀνθρώποισιν:ὁ ἀστερίσκος καὶ ὁ ὀβελός, ὅτι εἰ ἀμφότερα αἱρετὰ ἔκρινεν ὁ Νέστωρ, καὶ τὸ γῆρας καὶ τὴν νεότητα, εὐλόγως ἂν ἔλεγεν ἅμα πάντα. μετενήνεκται δὲ ἐξ ἄλλου τόπου, ὅπου φησίν ἀλλʼ οὔ πως ἅμα πάντα θεοὶ δόσαν ἀνθρώποισιν ἄλλῳ μὲν γὰρ ἔδωκε θεὸς πολεμήια ἔργα ἄλλῳ δʼ ἐν στήθεσσιν.

αἰχμὰς δʼ αἰχμάσσουσι νεώτεροι, οἵ περ ἐμεῖο

ὁπλότεροι γεγάασι πεποίθασίν τε βίηφιν: ἡ διπλῆ, ὅτι παραλλήλως νεώτεροι μὲν ἀντὶ τοῦ νέοι, ὁπλότεροι δὲ συγκριτικῶς ἀντὶ τοῦ ἐμοῦ νεώτεροι. οὐδέποτε γὰρ ἀντὶ τοῦ νέοι εἴρηκε τὸ ὁπλότεροι· τὸ δὲ νεώτεροι κατʼ ἀμφοτέρων τίθεται παρʼ αὐτῷ, καὶ συγκριτικῶς καὶ ἀπολελυμένως.

οὐ γάρ πώ σφιν ἀκούετο λαὸς ἀυτῆς: ἡ διπλῆ, ὅτι τὸ ἀκούετο ἀντὶ τοῦ ἤκουεν, καὶ ὅτι πτῶσις ἤλλακται· οὐ γάρ πω αὐτοῖς ἤκουεν ἀντὶ τοῦ αὐτῶν

ὁππότε πύργος Ἀχαιῶν ἄλλος ἐπελθών

Τρώων ὁρμήσειε καὶ ἄρξειαν πολέμοιο: ἡ διπλῆ πρὸς τὸ σχῆμα, διότι ἐλλείπει ἡ ἐπί καὶ πτῶσις ἐνήλλακται· ἔστι γὰρ ἀντὶ τοῦ ὡς ἐπὶ Τρῶας ὁρμήσειεν.

καὶ σύ, κακοῖσι δόλοισι κεκασμένε, κερδαλεόφρον:ἡ διπλῆ, ὅτι Ζηνόδοτος γράφει φαίδιμʼ Ὀδυσσεῦ. ἀσυμφώνως δὲ τῇ ἐπιπλήξει φαίδιμος ἂν νῦν λέγοιτο.

πρώτω γὰρ καὶ δαιτὸς ἀκουάζεσθον ἐμεῖο: ἡ διπλῆ, ὅτι συλληπτικῶς τὸ τῷ Ὀδυσσεῖ συμβεβηκὸς καὶ ἐπὶ τοῦ Μενεσθέως κεκοινοποίηκεν· οὐ γὰρ ὁ Μενεσθεύς ἐστι τῶν ἑπτὰ γερόντων, οὐδὲ σὺν τῷ Ἀγαμέμνονι εὐωχεῖται. καὶ ὅτι ἀκουάζεσθον εἶπε τροπικῶς ἀντὶ τοῦ ἐπαισθάνεσθαι, ἐπεὶ ἡ ἀκοὴ εἶδός ἐστιν αἰσθήσεως, καὶ τὸ οὐδὲ πληγῆς ἀίοντες. ἀλλʼ Ὀδυσσεύς, Διομήδης

Τηλεμάχοιο φίλον πατέρα προμάχοισι μιγέντα: ἡ διπλῆ, ὅτι προτετυπωμένως τὰ κατὰ τὴν Ὀδύσσειαν μνημονεύει, ὡς νῦν τοῦ Τηλεμάχου. τοῦ αὐτοῦ ἄρα ποιητοῦ καὶ ἡ Ὀδύσσεια.

γνῶ χωομένοιο: ἡ διπλῆ πρὸς τὸ σχῆμα, ὅτι τῇ γενικῇ ἀντὶ τῆς αἰτιατικῆς.

ἤτοι ὁ μὲν γὰρ ἄτερ πολέμου εἰσῆλθε Μυκήνας

ξεῖνος, ἅμʼ ἀντιθέῳ Πολυνείκεϊ λαὸν ἀγείρων: ὅτι ἐπὶ τὰς τοιαύτας λειτουργίας δύο ἐπέμποντο πρέσβεις. ἡ ἀναφορὰ δὲ, ὅτι οὐδὲ ὁ Φοῖνιξ ἐν ταῖς λιταῖς πρεσβεύει.

ἔνθʼ αὖτʼ ἀγγελίην ἐπί Τυδῆ στεῖλαν Ἀχαιοί:ὅτι ἀντὶ τοῦ ἄγγελον.

ῥηιδίως· τοίη οἱ ἐπίῤῥοθος ἦεν Ἀθήνη: ὁ ἀστερίσκος, ὅτι ἐνταῦθα ὑγιῶς τέτακται, ἐν δὲ τῷ τῆς Ἀθηνᾶς πρὸς τὸν Διομήδη λόγῳ οὐκέτι.

γείνατο εἷο χέρηα μάχῃ, ἀγορῇ δέ τʼ ἀμείνων: σὺν τῷ ν ἀμείνων Ἀρίσταρχος, ἵνα καθʼ ἑαυτὸ λέγηται ἐπιπληκτικῶς. ἐλλείπει δὲ τὸ ἔστι ῥῆμα.

ἡμεῖς καὶ Θήβης ἕδος εἵλομεν ἑπταπύλοιο, παυρότερον λαὸν ἀγαγόνθʼ ὑπὸ τεῖχος ἄρειον, πειθόμενοι τεράεσσι θεῶν, καὶ Ζηνὸς ἀρωγῇ· κεῖνοι δὲ σφετέρῃσιν ἀτασθαλίῃσιν ὄλοντο.

ἀπὸ τούτου ἕως τοῦ κεῖνοι δὲ σφετέρῃσιν ἀθετοῦνται στίχοι τρεῖς, ὅτι ἐπιλύει τὸ διὰ τῶν προειρημένων λεγόμενον. καὶ εἰ μὲν ἐφʼ ἑαυτοῦ καὶ τοῦ Διομήδους λέγει ἀγαγόντε, ὑγιῶς τὸ δυικὸν παρείληπται, ψεῦδος δὲ περιέχει· οὐ γὰρ μόνοι ἐπεστράτευσαν· εἰ δὲ ἐπὶ πάντων τῶν στρατευσάντων, συγχεῖται τὸ δυικόν. καὶ ἐκλύεται ἡ ἀλκή· γίνονται γὰρ οἱ πατέρες ἀλκιμώτεροι, οὗτοι δὲ διὰ τὸ τοὺς θεοὺς συνεργεῖν πεπορθηκότες.

τέττα, σιωπῇ ἧσο: ἡ διπλῆ, ὅτι προσφώνησίς ἐστι φιλεταιρικὴ ἀμετάφραστος καὶ ἀμετάληπτος. ἧσο ἀντὶ τοῦ ἡσύχαζε: Β

οἳ δʼ ἄλλοι ἀκὴν ἴσαν—οὐδέ κε φαίης τόσσον λαὸν ἕπεσθαι ἔχοντʼ ἐν στήθεσιν αὐδήν:ἡ διπλῆ, ὅτι ὡς πρὸς ὑποκείμενον πρόσωπον λέγει οὐδέ κε φαίης ἀντὶ τοῦ οὐδὲ φαίη τις ἄν.

ὦρσε δὲ τοὺς μὲν Ἄρης, τοὺς δὲ γλαυκῶπις Ἀθήνη,

Δεῖμός τʼ ἠδὲ Φόβος καὶ Ἔρις ἄμοτον μεμαυῖα: αἱ διπλαῖ, ὅτι διὰ μέσου τῶν Τρωικῶν θεῶν τέταχε τὴν Ἀθηνᾶν, καὶ ὅτι Δεῖμος καὶ Φόβος Ἄρεος υἱοί. πλανηθεὶς δʼ Ἀντίμαχος ἵππων Ἄρεος ὀνόματα ἀποδέδωκεν Δεῖμός τʼ ἠδὲ Φόβος πόδας αἰνετώ, υἷε θυέλλης.

σύν ῥʼ ἔβαλον ῥινούς, σὺν δʼ ἔγχεα καὶ μένεʼ ἀνδρῶν

χαλκεοθωρήκων· ἀτὰρ ἀσπίδες ὀμφαλόεσσαι: ἡ διπλῆ ὅτι ἐξ ἐπαναλήψεως λέγει ἀτὰρ ἀσπίδες· προείρηκε γάρ σύν ῥʼ ἔβαλον ῥινούς.

ἔνθα δʼ ἄρʼ οἰμωγή τε καὶ εὐχωλὴ πέλεν ἀνδρῶν

ὀλλύντων τε καὶ ὀλλυμένων, ῥέε δʼ αἵματι γαῖα: ἡ διπλῆ ὅτι πρὸς τὸ δεύτερον πρῶτον ἀπήντηκεν· ἡ γὰρ εὐχωλὴ τῶν ὀλλύντων.

ὣς τῶν μισγομένων γένετο ἰαχή τε πόνος τε. φόβος: ἡ διπλῆ, ὅτι τὴν μετὰ δέους φυγὴν φόβον εἴρηκεν.

πρῶτος δʼ Ἀντίλοχος Τρώων ἕλεν ἄνδρα κορυστήν

ἐσθλὸν ἐνὶ προμάχοισι, Θαλυσιάδην Ἐχέπωλον: ἡ διπλῆ, ὅτι οὐ κατὰ τὸ τυχὸν πρῶτον Ἀντίλοχον ἀναιροῦντα παράγει, ἀλλʼ ὅτι τάχιστον αὐτὸν παρασυνίστησι διὰ τῶν ἄλλων καὶ εὐκίνητον.

ὅτι ἄδηλον πότερον κύριον, ὁ Θαλυσιάδης ἢ ὁ Ἐχέπωλος.

τὸν δὲ πεσόντα ποδῶν ἔλαβε κρείων Ἐλεφήνωρ: ἡ διπλῆ ὅτι ἀπὸ τῆς πληγῆς πέπτωκε· τοὺς γὰρ πόδας τοῖς πολεμίοις δέδωκεν.

θρέπτρα: ἡ διπλῆ περιεστιγμένη, ὅτι Ζηνόδοτος γράφει χωρὶς τοῦ ρ. λέγεται δὲ θρεπτά τὰ τεθραμμένα. θρέπτρα δὲ σὺν τῷ ρ τὰ θρεπτήρια, ὥσπερ λύτρα τὰ λυτήρια.

ἡ μέν τʼ ἀζομένη κεῖται ποταμοῖο παρʼ ὄχθας: ἡ διπλῆ, ὅτι τὴν αἰτίαν ἐν ἄλλοις παραδίδωσι, διʼ ἣν παρὰ ταῖς τῶν ποταμῶν ἀναβολαῖς τίθεται τὰ δρυτομούμενα ξύλα· ὡς δʼ ὁπότε πλήθων ποταμὸς πεδίον δὲ κάτεισι Χειμάῤῥους κατʼ ὄρεσφιν, ὀπαζόμενος Διὸς ὄμβρῳ, Πολλὰς δὲ δρῦς ἀζαλέας πολλὰς δέ τε πεύκας. τούτου χάριν ἵνα κατάγηται ὑπὸ τοῦ ῥεύματος.

Αἴας διογενής. τοῦ δʼ Ἄντιφος αἰολοθώρηξ

Πριαμίδης καθʼ ὅμιλον ἀκόντισεν ὀξέι δουρί.

τοῦ μὲν ἅμαρθʼ, ὁ δὲ Λεῦκον Ὀδυσσέος ἐσθλὸν ἑταῖρον

βεβλήκει: ἡ διπλῆ ὅτι συγχεῖται τὰ τῆς τάξεως διὰ τὴν τοῦ πολέμου ταραχήν.

ἀλλʼ υἱὸν Πριάμοιο νόθον βάλε Δημοκόωντα,

ὅς οἱ Ἀβυδόθεν ἦλθε, παρʼ ἵππων ὠκειάων· ἡ διπλῆ, ὅτι οὐ λέγει ὡς ἐν Ἀβύδῳ ἱπποτροφίων ὄντων τοῦ Πριάμου. ὅτι οὐ λέγει ἐφʼ ἵππων, ἀλλὰ τὸ παρʼ ἵππων ἀντὶ τοῦ ἐκ τοῦ τόπου τῶν ἵππων, ὡς ἐν Ἀβύδῳ κτλ. ἐπʼ ὄεσσι: ὅτι ἀντὶ τοῦ παρʼ ὄεσσι καὶ ὅτι ἐν τῷ τόπῳ τῶν ὀίων λέγει. ἐκ νηῶν δὲ λέγει ἀπὸ τοῦ κατὰ τὰς ναῦς τόπου.

τόν ῥʼ Ὀδυσεὺς ἑτάροιο χολωσάμενος βάλε δουρί

κόρσην. ἡ δʼ ἑτέροιο διὰ κροτάφοιο πέρησεν: ἡ διπλῆ, διότι προειπὼν τὴν κόρσην διέσταλκε κατὰ μέρος τὸν κρόταφον, κόρσην κεφαλήν.

Ἀχιλλεὺς ἐπὶ νηυσὶ χόλον θυμαλγέα πέσσει: ἡ διπλῆ ὅτι ἀντιφράζει τὸν χόλον τῇ μήνιδι ἐπὶ τοῦ αὐτοῦ προσώπου.

λᾶας ἀναιδής: ἡ διπλῆ, ὅτι μεταφορικῶς τὸ ἀνένδοτον καὶ σκληρὸν ἀναιδὲς λέγει.

τὸν δὲ Θόας Αἰτωλὸς ἐπεσσύμενον βάλε δουρί: ὅτι τὸ βάλε ἐκ βολῆς ἔτρωσε.

ὁ δὲ χασσάμενος πελεμίχθη: ἡ διπλῆ πρὸς τὸ σημαινόμενον, ὅτι τὰ ἐμπησσόμενα τῇ ἀσπίδι δόρατα ἀναχωροῦντες διετίνασσον, ἵνα ἐκπέσῃ.

ἔνθα κεν οὔ κέ τι ἔργον ἀνὴρ ὀνόσαιτο μετελθών: ἡ διπλῆ, ὅτι περισσὸς ὁ κέν, καὶ ὅτι ῥῆμα καὶ χρόνος ἐνήλλακται.

ὅστις ἔτʼ ἄβλητος καὶ ἀνούτατος ὀξέι χαλκῷ: ἡ διπλῆ, ὅτι διέσταλκε τὸ οὐτάσαι καὶ τὸ βαλεῖν.

ἀστέρʼ ὀπωρινῷ ἐναλίγκιον, ὅς τε μάλιστα

λαμπρὸν παμφαίνῃσι λελουμένος Ὠκεανοῖο: ἡ διπλῆ, ὅτι τὸν κύνα λέγει ἀστέρα. ὁ δὲ τέ περισσός.

παμφαίνῃσι: ἡ διπλῆ ὅτι ἀντὶ τοῦ παμφαίνῃ. πλεονάζει δὲ Ἴβυκος τῷ τοιούτῳ.

οἱ δʼ ὅτε δὴ σχεδὸν ἦσαν ἐπʼ ἀλλήλοισιν ἰόντες:ἀντὶ τοῦ ἐπʼ ἀλλήλους

οὐδʼ ἔβαλʼ αὐτόν: ἀντὶ τοῦ ἐπέτυχεν.

οὐδʼ ἔτλη περιβῆναι ἀδελφειοῦ κταμένοιο: πρὸς τὴν περίβασιν, ὅτι κατὰ μεταφορὰν τὸ ὑπερμαχῆσαι, καὶ τὸ ὃς Χρύσην ἀμφιβέβηκας τοιοῦτόν ἐστιν.

ἐπεὶ ἴδον υἷε Δάρητος

τὸν μὲν ἀλευάμενον, τὸν δὲ κτάμενον παρʼ ὄχεσφιν: ἡ διπλῆ πρὸς τὸ σχῆμα· ἔδει γὰρ τῶν υἱῶν Δάρητος τὸν μὲν ἀλευάμενον, τὸν δὲ κτάμενον.

Ἄρες—τειχεσιπλῆτα: ὅτι Ζηνόδοτος γράφει τειχεσιβλῆτα, ὁ τείχη καταβάλλων. Ποσειδῶνος δὲ ἔργον τὸ ἐκ θεμελίων καταβάλλειν καὶ τὰ ἐπίγεια σείειν, Ἄρεως δὲ τοῖς τείχεσι προσπελάζειν· καὶ ἔστιν ἐπίθετον ἀνάλογον τῷ παρὰ Στησιχόρῳ πυλεμάχῳ.

Τρῶας δʼ ἔκλιναν Δαναοί: ἡ διπλῆ ὅτι εἰς κλίσιν ἤγαγον καὶ κλιθῆναι ἐποίησαν. λοῦσεν καλὴ Πολυκάστη: λουθῆναι αὐτὸν ἐποίησεν, οὐ γὰρ αὐτὴ ἔλουσεν

ἀρχὸν Ἁλιζώνων Ὁδίον μέγαν: ἡ διπλῆ πρὸς τὴν ὁμωνυμίαν τοῦ Ὁδίου.

δίδαξε γὰρ Ἄρτεμις αὐτή, βάλλειν ἄγρια πάντα, τά τε τρέφει οὔρεσιν ὕλη. ἀλλʼ οὔ οἱ τότε γε χραῖσμʼ Ἄρτεμις ἰοχέαιρα.

ἡ διπλῆ, ὅτι σαφῶς τὸ βάλλειν ἀντὶ τοῦ τυγχάνειν.

ἡ διπλῆ, ὅτι Ζηνόδοτος γράφει χραῖσμεν θανάτοιο πέλωρα. ἀδιανόητον δὲ γίνεται τὸ λεγόμενον.

πρόσθεν ἕθεν φεύγοντα μετάφρενον οὔτασε δουρί: ὅτι ἀπὸ τῆς πληγῆς πέπτωκε φεύγων καὶ τετραμμένος ἐπὶ στόμα.

Μηριόνης δὲ Φέρεκλον ἐνήρατο, τέκτονος υἱόν Ἁρμονίδεω, —

ὃς καὶ Ἀλεξάνδρῳ τεκτήνατο νῆας ἐίσας ἀρχεκάκους, αἳ πᾶσι κακὸν Τρώεσσι γένοντο οἷ τʼ αὐτῷ, ἐπεὶ οὔ τι θεῶν ἐκ θέσφατα ᾔδη.

ἡ διπλῆ, ὅτι ὀνοματοθετικὸς ὁ ποιητής, καὶ ἐν Ὀδυσσείᾳ παραπλησίως ποιεῖ· οἰκεῖον γὰρ τέκτονος τὸ ἁρμόζειν, κἀκεῖ Τερπιάδης δέ τʼ ἀοιδός. καὶ ὅτι ἀμφίβολον, πότερον ὁ Φέρεκλος ἔπηξε τὰς ναῦς ἢ ὁ Ἁρμονίδης, ἔφʼ ὃ καὶ Ἀρίσταρχος φέρεται πρὸς τὸ δεύτερον πρότερον ἀπαντᾷν

ἀθετεῖται, ὅτι οὐχ ὑγιῶς ἐξενήνοχεν, αἳ πᾶσι κακὸν Τρώεσσι γένοντο ἑαυτῷ τε· ἔδει γὰρ αὐτῷ τε.

τὸν μὲν Μηριόνης ὅτε δὴ κατέμαρπτε διώκων, βεβλήκει γλουτὸν κατὰ δεξιόν·

γνὺξ δʼ ἔριπʼ οἰμώξας, θάνατος δέ μιν ἀμφε-κάλυψεν.

ἡ διπλῆ ὅτι καὶ οὗτος οὐκ ἐπὶ τὴν πληγὴν πέπτωκεν., Ἀντήνορος υἱόν,

ὅς ῥα νόθος μὲν ἔην, πύκα δʼ ἔτρεφε δῖα Θεανώ: ἡ διπλῆ, ὅτι βαρβαρικὸν ἔθος τὸ ἐκ πλειόνων γυναικῶν παιδοποιεῖσθαι· Λαέρτης γοῦν χόλον ἀλέεινε γυναικός.

Εὐρύπυλος δʼ Εὐαιμονίδης Ὑψήνορα δῖον—

τὸν μὲν ἄρʼ Εὐρύπυλος Εὐαίμονος ἀγλαὸς υἱός: πρὸς τὴν ἐπανάληψιν τοῦ ὀνόματος.

Ὑψήνορα: δύο Ὑψήνορες· καὶ ἀλλαχοῦ γάρ φησιν Ἱππασίδην Ὑψήνορα

ἔλλαβε πορφύρεος θάνατος καὶ μοῖρα κραταιή:ἡ διπλῆ ὅτι—

Τυδείδην δʼ οὐκ ἂν γνοίης, ποτέροισι μετείη: ἡ διπλῆ ὅτι ὡς πρός τινα διαλέγεται μὴ ὑποκειμένου προσώπου, καὶ ὅτι ἀντὶ τοῦ οὐκ ἄν τις ἔγνω, καὶ χρόνος ἐνήλλακται.

θώρηκος γύαλον: ἡ διπλῆ, ὅτι τὸ ὅλον κύτος τοῦ θώρακος γύαλον διὰ τὴν κοιλότητα λέγει, οὐ μέρος ὡρισμένον τοῦ θώρακος.

εἰ ἐτεόν με ὦρσεν ἄναξ Διὸς υἱὸς ἀπορνύμενον Λυκίηθεν: ὅτι τῆς Τρωικῆς Λυκίας.

αἷμα δʼ ἀνηκόντιζε διὰ στρεπτοῖο χιτῶνος τὸν νηστόν: Φ

ὣς ἔφατʼ εὐχόμενος· τοῦ δʼ ἔκλυε Παλλὰς Ἀθήνη: ἡ διπλῆ, ὅτι κατὰ τὴν ἡμετέραν χρῆσιν νῦν τὸ εὐχόμενος.

γυῖα δʼ ἔθηκεν ἐλαφρά, πόδας καὶ χεῖρας ὕπερθεν: ὁ ἀστερίσκος, ὅτι ἐντεῦθεν μετενήνεκται εἰς τὸν ἐπὶ Πατρόκλῳ ἀγῶνα ἐπʼ Ὀδυσσέως τρέχοντος.

ὄφρʼ εὖ γιγνώσκοις ἡμὲν θεὸν ἠδὲ καὶ ἄνδρα:ἡ διπλῆ, ὅτι Ζηνόδοτος γράφει ἠδʼ ἄνθρωπον. ἰδίως δὲ εἴρηκεν ἄνδρα διὰ τὸ καὶ ἄνδρας πολεμεῖν.

ὅν ῥά τε ποιμὴν ἀγρῷ ἐπʼ εἰροπόκοις ὀίεσσιν χραύσῃ μέν τʼ αὐλῆς ὑπεράλμενον, οὐδὲ δαμάσσῃ· τοῦ μέν τε σθένος ὦρσεν, ἔπειτα δέ τʼ οὐ προσ-αμύνει, ἀλλὰ κατὰ σταθμοὺς δύεται· τὰ δʼ ἐρῆμα φο-βεῖται· αἱ μέν τʼ ἀγχιστῖναι ἐπʼ ἀλλήλῃσι κέχυνται—

ἐπʼ εἰροπόκοις ὀίεσσιν: ἀντὶ τοῦ ταῖς ἐπαύλεσιν, ὡς τὸ ποιμαίνων δʼ ἐπʼ ὄεσσι μίγη.

τὰ δʼ ἐρῆμα φοβεῖται: ἡ διπλῆ, ὅτι πρὸς τὸ σημαινόμενον καὶ οὐ πρὸς τὸ ῥητὸν τοῦτο ἐπήγαγεν. καὶ ὅτι σταθμοὺς τὰς κατʼ ἀγρὸν ἐπαύλεις.

τὸν μὲν ὑπὲρ μαζοῖο βαλὼν χαλκήρεϊ δουρί, τὸν δʼ ἕτερον ξίφεϊ μεγάλῳ κληῖδα παρʼ ὦμον πλῆξʼ, ἀπὸ δʼ αὐχένος ὦμον ἐέργαθεν ἠδʼ ἀπὸ νώτου.

βαλών: ἡ διπλῆ, ὅτι τὴν πόῤῥωθεν τρῶσιν βολὴν λέγει.

ἡ διπλῆ ὅτι Ζηνόδοτος γράφει τοῦ δʼ ἑτέρου, ὁ δὲ ποιητὴς οὕτως λέγει ξανθῆς δὲ κόμης ἕλε Πηλείωνα.

ἡ διπλῆ πρὸς τὴν διαφορὰν τοῦ πλῆξε καὶ ἔβαλεν, ὅτι ἐκ χειρὸς ἐπάταξεν

τοὺς μὲν ἔασʼ, ὁ δʼ Ἄβαντα μετῴχετο καὶ Πο-λύιδον υἱέας Εὐρυδάμαντος ὀνειροπόλοιο γέροντος, τοῖς οὐκ ἐρχομένοις ὁ γέρων ἐκρίνατʼ ὀνείρους.

πρὸς τὴν ὁμωνυμίαν· καὶ γὰρ Ἀργείων ἐβασίλευε Πολύϊδος ὁ τὸν Μίνωος ἀνευρὼν παῖδα μάντις. ἡ δὲ ἀναφορὰ πρὸς τὸ Αἴθρη Πιτθῆος θυγάτηρ.

ὀνειροπόλοιο: ὅτι ὀνειροπόλος ὁ διὰ τῶν ἰδίων ὀνείρων μαντευόμενος, οὐχ ὁ ὀνειροκριτής.

ἡ διπλῆ πρὸς τὴν ἑρμηνείαν. τὸ δὲ ὅλον οἷς τισὶ μὴ ἐπανιοῦσι τοῦ πολέμου ὁ γέρων ἔκρινε τοὺς ὀνείρους.

ἄμφω τηλυγέτω: καὶ ὅτι ἐπὶ δύο τὸ τηλύγετος.

φίλον δʼ ἐξαίνυτο θυμόν

ἀμφοτέρω: ἡ διπλῆ, ὅτι Ζηνόδοτος γράφει σὺν τῷ ν ἀμφοτέρων. οὕτως δὲ λέγει, ἀμφοτέρους ἀφείλετο τὸν θυμόν· τὸ γὰρ ἀμφοτέρω νῦν ἀμφοτέρους σημαίνει. ὁμοίως δὲ λέγεται καὶ κατὰ τὸ ἑνικόν ἐπεί μʼ ἀφελέσθε γε δόντες.

ὡς δὲ λέων ἐν βουσὶ θορὼν ἐξ αὐχένα ἄξῃ

πόρτιος ἠὲ βοός: ἡ διπλῆ, ὅτι Ζηνόδοτος γράφει βουκόλου ἠὲ βοός. παραλλήλως δὲ τὸ εἶδος τῷ γένει τέταχεν.

βῆ δʼ ἴμεν—

Πάνδαρον ἀντίθεον διζήμενος, εἴ που ἐφεύροι.

εὗρε Λυκάονος υἱόν: πρὸς τὸ ἀσύνδετον.

οὐδέ τις ἐν Λυκίῃ σέο γʼ εὔχεται εἶναι ἀμείνων: ἡ διπλῆ, ὅτι τὴν Τρωικὴν Λυκίαν λέγει.

εἰ μή τις θεός ἐστι κοτεσσάμενος Τρώεσσιν: πρὸς τὸ ἀμφίβολον, εἰ μὴ οὗτος αὐτὸς θεός ἐστιν ὁ ἐναντιούμενος, ἢ εἰ μή τις θεὸς ἐγκοτῶν τοῖς Τρωσὶ τῷ πολεμίῳ ἀρήγει.

ἀσπίδι γιγνώσκων αὐλώπιδί τε τρυφαλείῃ,

ἵππους τʼ εἰσορόων·

σάφα δʼ οὐκ οἶδʼ εἰ θεός ἐστιν: ἀθετεῖται, ὅτι δεξάμενός τις, εἰ μή τις θεός ἐστιν ὁ ἐναντιούμενος ἐνέγραψεν αὐτόν. οὐ διστάζει δέ, ἀλλʼ ἐπίσταται σαφῶς, ὅτι Διομήδης ἐστί· διὸ λέγει Τυδείδῃ μιν ἔγωγε δαΐφρονι πάντα ἐίσκω, Ἀσπίδι γιγνώσκων αὐλώπιδί τε τρυφαλείῃ.

ἀλλά τις ἄγχι ἕστηκʼ ἀθανάτων, νεφέλῃ εἰλυμένος ὤμους,

ὃς τούτου βέλος ὠκὺ κιχήμενον ἔτραπεν ἄλλῃ: ἡ διπλῆ, ὅτι Ζηνόδοτος ἠθέτηκεν αὐτόν· οὐ γὰρ ἐτράπετο ἄλλῃ τὸ βέλος, ἀλλʼ ἔτυχεν αὐτοῦ. οὐ λέγει δὲ ὅτι καθόλου ἀπέτυχεν, ἀλλʼ ὅτι ἐπὶ καίριον τόπον φερόμενον παρέτρεψεν.

θώρηκος γυάλοιο: ἡ διπλῆ, ὅτι περιφραστικῶς πάλιν τοῦ κύτους.

ἔμπης δʼ οὐκ ἐδάμασσα· θεός νύ τίς ἐστι κοτήεις: ἡ διπλῆ, ὅτι εὐκρινὲς γίνεται τὸ ἐν τοῖς ἐπάνω ἀμφίβολον, ὅτι συνεργὸν λέγει τῷ πολεμίῳ θεόν. ἕνδεκα δίφροι

καλοὶ πρωτοπαγεῖς νεοτευχέες·

ἀμφὶ δὲ πέπλοι: ἡ διπλῆ, ὅτι Ζηνόδοτος μετέθηκεν ὡς ταυτολογοῦντος πρωτοπαγεῖς νεοτευχέες, ἀγνοῶν ὅτι ἐνίοτε παραλλήλως τάσσει τὰς ἰσοδυναμούσας λέξεις.

δίζυγες ἵπποι: ὅτι δυσὶν ἵπποις ἐχρῶντο.

γέρων αἰχμητὰ Λυκάων: ἡ διπλῆ, ὅτι ἀντὶ τοῦ αἰχμητής, ὡς αὐτὰρ ὁ αὖτε Θυέστα.

ἀρχεύειν Τρώεσσι ἡ διπλῆ, ὅτι οἱ τὴν Ζέλειαν οἰκοῦντες ὑπὸ τὴν Ἴδην καὶ ὑπὸ Πάνδαρον Τρῶες ἐλέγοντο.

ἀτρεκὲς αἷμʼ ἔσσευα βαλών: ἡ διπλῆ, ὅτι τρώσας, καὶ οὐ ῥίψας ἁπλῶν τὸ βέλος.

ὅτε Ἴλιον εἰς ἐρατεινήν ἡγεόμην Τρώεσσι, φέρων χάριν Ἕκτορι δίῳ.

ἡ διπλῆ, ὅτι θηλυκῶς τὴν Ἴλιον.

ὅτι ἀντὶ τοῦ Τρώων τῶν ὑπὸ τὴν Ἴδην, χαριζόμενος δὲ τῷ Ἕκτορι. τινὲς δὲ ἀγνοοῦντες ὅτι λέγονται καὶ οἱ ὑπὸ Πάνδαρον Τρῶες μεταγράφουσι Τρώεσσι φέρων χάριν ἱπποδάμοισιν.

εἰ δέ κε νοστήσω καὶ ἐσόψομαι ὀφθαλμοῖσιν

πατρίδʼ ἐμήν: ἀντὶ τοῦ νοστήσαιμι, ὡς πληθὺν δʼ οὐκ ἂν ἐγὼν ὀνομήνω. περιττεύει δὲ ὁ κέν σύνδεσμος.

οἷοι Τρώιοι ἵπποι, ἐπιστάμενοι πεδίοιο κραιπνὰ μάλʼ ἔνθα καὶ ἔνθα διωκέμεν ἠδὲ φέ-βεσθαι.

ὅτι ἐλλείπει ἡ διά· διὰ πεδίου γάρ.

ἡ διπλῆ, ὅτι τοῦτό ἐστι τὸ φόβον Ἄρηος φορεούσας, τὴν ἐν πολέμῳ φυγήν· καὶ ὅτι τὸ φοβεῖσθαι καὶ φέβεσθαι ἐπὶ τοῦ φεύγειν Ὅμηρος τίθησιν, οὐκ ἐπὶ τοῦ κατὰ ψυχὴν δέους.

τὼ καὶ νῶι πόλιν δὲ σαώσετον: ὅτι δύο ἵπποι.

δέδεξο: ἡ διπλῆ, ὅτι εἴωθε περιττεύειν τῇ συλλαβῇ, ὡς ἐπὶ τοῦ πεπίθωνται λελάχωσιν.

Αἰνεία, σὺ μὲν αὐτὸς ἔχʼ ἡνία καὶ τεὼ ἵππω: ὅτι δυοῖν ἵπποις ἐχρῶντο· διὸ καὶ δυικῶς λέγει.

μὴ τὼ μὲν δείσαντε ματήσετον, οὐδʼ ἐθέλητον

ἐκφερέμεν πολέμοιο, τεὸν φθόγγον ποθέοντε:ὅτι πεπλεόνακε κατὰ τὸν τόπον τοῦτον τοῖς δυικοῖς σχήμασιν.

δεδέξομαι: ἡ διπλῆ, ὅτι ἀντὶ τοῦ δέξομαι, ὡς λελάχωσιν ἀντὶ τοῦ λάχωσιν.

ἄνδρʼ ὁρόω κρατερὼ— ἶνʼ ἀπέλεθρον ἔχοντας. ὁ μὲν τόξων εὖ εἰδώς—: ἡ διπλῆ πρὸς τὴν ἰδιότητα τῆς φράσεως· ἀκόλουθον γὰρ ἦν εἰπεῖν τὸν μὲν τόξων εὖ εἰδότα.

ἀλλʼ ἄγε δὴ χαζώμεθʼ ἐφʼ ἵππων: ὅτι Ἀττικῶς ἐξενήνοχεν ἀντὶ τοῦ ὡς ἐπὶ τοὺς ἵππους. δοκεῖ δὲ Ζηνόδοτος τοῦτον καὶ τὸν ἑξῆς ἠθετηκέναι.

μή τι φόβον δʼ ἀγόρευε: ὅτι πάλιν φόβον τὴν φυγὴν εἶπεν.

οὐ γάρ μοι γενναῖον ἀλυσκάζοντι μάχεσθαι: σημειοῦνταί τινες, ὅτι οὕτως εἴρηται ἐγγενές, πάτριον.

ὀκνείω δʼ ἵππων ἐπιβαινέμεν: σημειοῦνται δὲ καὶ τὸ ὀκνείω δʼ ἵππων ἀντὶ τοῦ ὀκνηρῶς ἔχω.

τούτω δʼ οὐ πάλιν αὖτις ἀποίσετον ὠκέες ἵπποι: ὅτι οὐ τὸ αὐτὸ λέγει διὰ τοῦ πάλιν καὶ αὖτις, ἀλλὰ τὸ μὲν αὖτις ἀντὶ τοῦ πάλιν, τὸ δὲ πάλιν τοπικόν, ἀντὶ τοῦ εἰς τοὐπίσω.

αἴ κέν μοι πολύβουλος Ἀθήνη κῦδος ὀρέξῃ

ἀμφοτέρω κτεῖναι, σὺ δὲ τούσδε μὲν ὠκέας ἵππους

αὐτοῦ ἐρυκακέεν.

ἡ διπλῆ, ὅτι περισσὸς ὁ δέ σύνδεσμος.

ἡ διπλῆ, ὅτι ἀπαρέμφατον ἀντὶ προστακτικοῦ τοῦ ἐρύκακε.

Αἰνείαο δʼ ἐπαῗξαι μεμνημένος ἵππων ἐκ δʼ ἐλάσαι Τρώων μετʼ ἐυκνήμιδας Ἀχαιούς

ἐπαῗξαι: ἡ διπλῆ, ὅτι τῷ ἀπαρεμφάτῳ ἀντὶ προστακτικοῦ ἐχρήσατο. Ζηνόδοτος δὲ Αἰνείωο γράφει.

μετʼ ἐυκνήμιδας: ἀντὶ τοῦ πρός.

τῆς γάρ τοι γενεῆς, ἧς Τρωί περ εὐρύοπα Ζεύς δῶχʼ υἷος ποινὴν Γανυμήδεος, οὕνεκʼ ἄριστοι—

ὅτι ἰδίως τῷ ποινή κέχρηται·

κυρίως γὰρ ἐπὶ φόνου ποινὴν δεξαμένῳ. καὶ ὅτι τὸ οὕνεκα ἀντὶ τοῦ τούνεκα.

τῆς γενεῆς ἔκλεψεν ἄναξ ἀνδρῶν Ἀγχίσης λάθρῃ Λαομέδοντος ὑποσχὼν θήλεας ἵππους.

τῆς: ἀντὶ τοῦ ταύτης. καὶ λείπει τὸ ἄρθρον, ἵνʼ ᾖ ταύτης τῆς γενεῆς.

ἡ διπλῆ, ὅτι οἱ περὶ Ἑλλάνικον ἀνεγίνωσκον θηλέας ὡς ταχέας, ὡς Δωρικῶς ἐκτιθεμένου τοῦ ποιητοῦ. τὸ δὲ τοιοῦτο παρʼ Ἡσιόδῳ πλεονάζει, Ὅμηρος δὲ οὐ χρῆται.

τὼ δὲ δύʼ Αἰνείᾳ δῶκεν, μήστωρε φόβοιο: ὅτι δύο ἵπποις ἐχρῶντο. ἡ δὲ ἀναφορὰ πρὸς τὸ τέτρωρον Ξάνθε τε καὶ σὺ Πόδαργε. καὶ ὅτι φόβον τὴν φυγὴν λέγει

ἦ μάλα σʼ οὐ βέλος ὠκὺ δαμάσσατο, πικρὸς ὀιστός: πρὸς τὴν ἑρμηνείαν· ἦ μάλα σε οὐκ ἐδάμασσε τὸ βέλος, ὅ ἐστιν ὁ οἰστός.

Ἄρηα ταλαύρινον πολεμιστήν: ἡ διπλῆ, ὅτι παρηγμένως λέγει ταλαύρινον πολεμιστήν καὶ ἕν ἐστιν ἐξ ἀμφοτέρων, ὑπομενητικὸν ἐν τῇ μάχῃ. χορῷ καλή Π

δείσας μή πώς οἱ ἐρυσαίατο νεκρὸν Ἀχαιοί. ἀμφὶ δʼ ἄρʼ αὐτῷ βαῖνε λέων ὣς ἀλκὶ πεποιθώς, πρόσθε δέ οἱ δόρυ τʼ ἔσχε καὶ ἀσπίδα παντόσʼ ἐίσην—

οἱ: ὅτι ἀντὶ τοῦ αὐτοῦ.

ἡ διπλῆ, ὅτι ἀπὸ τῶν τετραπόδων ἡ μεταφορά, πρὸς τὸ ὃς Χρύσην ἀμφιβέβηκας.

οἱ: ὅτι πάλιν ἀντὶ τοῦ αὐτοῦ.

πρὸς δʼ ἄμφω ῥῆξε τένοντε: οὕτω τὰ τεταμένα νεῦρα.

ἔστη γνὺξ ἐριπών: ἡ διπλῆ, ὅτι ἔστη ἀντὶ τοῦ ἔμεινεν, ἐπὶ τὰ γόνατα πεσών

καὶ ἐρείσατο χειρὶ παχείῃ γαίης· ἀμφὶ δὲ ὄσσε κελαινὴ νὺξ ἐκάλυψεν.

ἡ διπλῆ, ὅτι οὐκ ὀρθῶς ἐπὶ Ἕκτορος λέγεται, μετενεχθεὶς ἐντεῦθεν.

καί νύ κεν ἔνθʼ ἀπόλοιτο ἄναξ ἀνδρῶν Αἰνείας:καὶ ὁ χρόνος καὶ τὸ ῥῆμα ἐνήλλακται, ἀντὶ τοῦ ἀπώλετο ἄν.

πρόσθε δέ οἱ πέπλοιο φαεινοῦ πτύγμʼ ἐκάλυψεν:ἔμπροσθεν αὐτοῦ οὐχ ὡς ἄτρωτον δὲ περιβάλλει τὸν πέπλον αὐτῷ ἀλλʼ ἵνα κρύψῃ αὐτόν.

οὐδʼ υἱὸς Καπανῆος ἐλήθετο συνθεσιάων: ὅτι ἰδίως συνθεσιάων ἀντὶ τοῦ ἐντολῶν.

Αἰνείαο: ἡ διπλῆ ὅτι Ζηνόδοτος γράφει Αἰνείωο. οὐκ ἔστι δὲ Αἰνείως ὡς Πετεώς.

αἶψα δὲ Τυδείδην μέθεπε κρατερώνυχας ἵππους: ἡ διπλῆ, ὅτι Ζηνόδοτος γράφει κρατερωνύχεσι. βίαιος δʼ ἡ συναλοιφή. τὸ δὲ ἑξῆς ἐστίν, αἶψα δὲ Τυδείδην μέθεπε τοὺς ἵππους, τουτέστι κατόπιν ἤλαυνεν.

οὔτε πτολίπορθος Ἐνυώ: ἡ διπλῆ, ὅτι πολεμικὴ ἡ θεός.

…

ὣς φάτο, Τυδείδης δʼ ἀνεχάζετο τυτθὸν ὀπίσσω.

ἀμυνέμεναι ὤρεσσιν. ὤρεσσι

ἡ μὲν ἔχουσα κυδοιμὸν ἀναιδέα δηιοτῆτος.κυδοιμοῦ εἴδωλον: Λ

καὶ βάλεν Ἄμφιον, Σελάγου υἱόν.

ὣς οἱ μὲν πονέοντο κατὰ κρατερὴν ὑσμίνην.

ἀλλʼ οἷόν τινά φασι βίην Ἡρακληείην: ἡ διπλῆ ὅτι τὸ οἷον ἐπὶ θαυμασμοῦ. τινὲς δὲ ἀλλοῖον παρὰ τοὺς νῦν. Ζηνόδοτος δὲ καὶ ἀμέτρως γράφει Ἡρακλεΐην

Ἴλιον ἱρήν: ἡ διπλῆ ὅτι θηλυκῶς τὴν Ἴλιον.

δούρατα μακρά

ἐκ χειρῶν ἤιξαν: ὅτι τὰ δόρατα ἤιξαν.

αἰχμὴ δὲ διέσσυτο μαιμώωσα ὀστέῳ ἐγχριμφθεῖσα: ἡ διπλῆ, ὅτι ἀκαταλλήλως· ἔδει γὰρ εἰπεῖν, μαιμώωσα ὀστέῳ ἐγχριμφθῆναι.

τοῖον γὰρ ἔχον πόνον ἀμφιέποντες: πάλιν πρὸς τὸν πόνον ἡ διπλῆ.

τλήμονα θυμὸν ἔχων: ὅτι οἱ νεώτεροι τλήμονα τὸν ἀτυχῆ, ὁ δὲ Ὅμηρος τὸν ὑπομενητικόν, ἀπὸ τοῦ τλῆναι.

μὴ δή με ἕλωρ Δαναοῖσιν ἐάσῃς: ὅτι οὐ πάντως βρῶμα, πρὸς τὸ ἑλώρια τεῦχε κύνεσσιν.

οὔτε ποτὲ προτρέποντο μελαινάων ἐπὶ νηῶν: ἡ διπλῆ πρὸς τὸ σημαινόμενον, ὅτι Ἀττικῶς ἐξενήνοχεν, οὐκ ἔφευγον προτροπάδην ἐπὶ τὰς ναῦς.

ἀντίθεον Τεύθραντʼ, ἐπὶ δὲ πλήξιππον Ὀρέστην: ἡ διπλῆ πρὸς τὴν ὁμωνυμίαν, ὅτι ὁμώνυμος οὗτος τῷ Ἀγαμέμνονος υἱῷ.

ὅς ῥʼ ἐν Ὕλῃ ναίεσκε: ἡ διπλῆ, ὅτι Ζηνόδοτος γράφει Ὕδῃ. ἔστι δὲ τῆς Λυδίας ἡ Ὕδη, ὁ, δὲ ἀνὴρ Βοιωτός, καὶ κώμη Βοιωτίας ἡ Ὕλη. καὶ ὅτι νῦν συνεσταλμένως λέγεται ἡ πόλις, ἐκτέταται δὲ ἐν τῷ καταλόγῳ διὰ μέτρον.

τοῦ δʼ ἐξ ἀργύρεος ῥυμὸς πέλεν: ἡ διπλῆ, ὅτι ὅταν εἴπῃ ἐν πρώτῳ ῥυμῷ τῷ ἄκρῳ λέγει· εἷς γάρ ἐστι ῥυμός. τὸ δὲ πέλεν ἀντὶ τοῦ πέλει

πέπλον μὲν κατέχευεν ἑανὸν πατρὸς ἐπʼ οὔδει, ποικίλον, ὅν ῥʼ αὐτὴ ποιήσατο καὶ κάμε χερσίν· ἡ δὲ χιτῶνʼ ἐνδῦσα Διὸς νεφεληγερέταο—

οἱ ἀστερίσκοι, ὅτι ἐνταῦθα μὲν καλῶς κεῖνται, ἐν δὲ τῇ κόλῳ μάχῃ μηδεμιᾶς φαινομένης ἀριστείας οὐ δεόντως. ὁ δὲ Ζηνόδοτος τούτους μὲν ἀθετεῖ, ἐκείνους δὲ καταλείπει. τῷ δὲ τρίτῳ παράκειται ἡ διπλῆ, ὅτι δασύνειν δεῖ τὸ ἡ δέ· ἐπανέλαβε γάρ, ὡς ἔθος αὐτῷ, τὸν περὶ τῆς Ἀθηνᾶς λόγον.

ἑκατὸν πολίων πρυλέεσσʼ ἀραρυῖαν: ὅτι πεζοὶ οἱ πρυλέες ὅπλα ἔχοντες.

λάζετο δʼ ἔγχος βριθὺ μέγα στιβαρόν, τῷ δάμνῃσι στίχας ἀνδρῶν ἡρώων, τοῖσίν τε κοτέσσεται ὀβριμοπάτρη.

ἡ διπλῆ, ὅτι ἐντεῦθεν εἰς τὴν Ὀδύσσειαν μετάκεινται. καὶ εἰς τὴν κόλον μάχην.

αὐτόμαται δὲ πύλαι μύκον οὐρανοῦ: ἡ διπλῆ, ὅτι πύλαι οὐρανοῦ τὰ νέφη· ὁ γὰρ ὑπὲρ ταῦτα τόπος ὁμωνύμως τῷ στερεμνίῳ οὐρανὸς καλεῖται.

ἀκροτάτῃ κορυφῇ πολυδείραδος Οὐλύμποιο:ἡ διπλῆ, ὅτι ὄρος ὁ Ὄλυμπος, καὶ ὅτι ὑπερθετικὸν ἀντὶ ἁπλοῦ, ἀκροτάτῃ ἀντὶ τοῦ ἄκρᾳ. οὐ ζητητέον οὖν πῶς τὸν ὑπὸ τὰ νέφη τόπον ἀκροτάτην εἴρηκε κορυφήν· λέγει γὰρ ἄκραν οἱανδήποτε. κεφαλὴν τοῦ τήν

τέρπονται Κύπρις τε καὶ ἀργυρότοξος Ἀπόλλων,

πεπληγυῖα: ἡ διπλῆ, ὅτι ἀντὶ τοῦ πλήσσουσα τῷ παθητικῷ.

τὴν δʼ ἀπαμειβόμενος προσέφη νεφεληγερέτα Ζεύς: ἡ διπλῆ, ὅτι ἔνιοι γράφουσι τὴν δʼ αὖτε προσέειπε πατὴρ ἀνδρῶν τε θεῶν τε.

ᾗχι ῥοὰς Σιμόεις συμβάλλετον ἠδὲ Σκάμανδρος: ὅτι τὸ κατʼ ἀμφοτέρων ῥῆμα μεταξὺ τῶν ὀνομάτων τέταχεν· ἔδει γὰρ ᾗχι ῥοὰς Σιμόεις καὶ Σκάμανδρος συμβάλλετον. τούτῳ δὲ τῷ ἔθει πεπλεόνακε καὶ Ἀλκμᾶν· διὸ καὶ καλεῖται Ἀλκμανικόν, οὐχ ὅτι αὐτὸς πρῶτος ἐχρήσατο, ἀλλʼ ὅτι τῷ τοιούτῳ ἔθει πεπλεόνακεν.

Στέντορι εἰσαμένη: ἡ διπλῆ, ὅτι ἐνταῦθα μόνον μνημονεύει τοῦ Στέντορος. πολλὰ δέ ἐστιν ἅπαξ εἰρημένα παρὰ τῷ ποιητῇ: Γ

οὐδέ ποτε Τρῶες πρὸ πυλάων Δαρδανιάων

οἴχνεσκον: τῶν Σκαιῶν· φησὶ γάρ ἀλλʼ ὅσον ἐς Σκαιάς τε πύλας καὶ φηγὸν ἵκανον

ἕλκος ἀναψύχοντα, τό μιν βάλε Πάνδαρος ἰῷ: ἡ διπλῆ, ὅτι ἰδίως εἴρηκε ἀντὶ τοῦ βαλὼν ἕλκος ἐποίησεν. νεκρὸν τὸν ἔκτανε Ω

ὑπὸ πλατέος τελαμῶνος

ἀσπίδος εὐκύκλου: ἡ διπλῆ, ὅτι τελαμῶσιν ἐπὶ τῶν ἀσπίδων ἐχρῶντο.

ἦ ὀλίγον οἷ παῖδα ἐοικότα γείνατο Τυδεύς: ἡ διπλῆ, ὅτι οὐ λέγει κατά τι ὅμοιον, ἀλλʼ ἀντὶ τοῦ οὐδὲ ὅλως ὅμοιον.

κούρους Καδμείων προκαλίζετο, πάντα δʼ ἐνίκα: ἡ διπλῆ, ὅτι Ζηνόδοτος ὑποτάσσει τούτῳ στίχον ῥηιδίως· τοίη οἱ ἐγὼν ἐπιτάῤῥοθος ἦα. ἐναντιοῦται δέ· ἡ γὰρ Ἀθηνᾶ οὔ φησι παροτρύνειν ἀλλὰ κωλύειν· μετήχθη δὲ οὐ δεόντως ἐκ τοῦ Ἀγαμέμνονος λόγου.

τὴν δʼ ἀπαμειβόμενος προσέφη κρατερὸς Διομήδης: ὅτι ἔνιοι τὴν δʼ αὖτε προσέειπε.

μαχὴν ἀνὰ κοιρανέοντα: τὸ ἀνά ἀντὶ τῆς κατά.

ὃς πρώην μὲν ἐμοί τε καὶ Ἥρῃ στεῦτʼ ἀγορεύων

Τρωσὶ μαχήσεσθαι: ἡ διπλῆ πρὸς τὸ στεῦτο, ὅτι τὸ κατὰ διάνοιαν διωρίζετο ἡ λέξις σημαίνει.

νῦν δὲ μετὰ Τρώεσσιν ὁμιλεῖ: ἡ διπλῆ, ὅτι ἀντὶ τοῦ ἐν τοῖς Τρωσίν ἐστιν, οὐ μετὰ Τρώων.

χειρὶ πάλιν ἐρύσασα: ἡ διπλῆ, ὅτι ἀντὶ τοῦ εἰς τοὐπίσω.

ἡ δʼ ἐς δίφρον ἔβαινε παραὶ Διομήδεα δῖον ἐμμεμαυῖα θεά. μέγα δʼ ἔβραχε φήγινος ἄξων βριθοσύνῃ· δεινὴν γὰρ ἄγεν θεὸν ἄνδρα τʼ ἄριστον.

ἀθετοῦνται στίχοι δύο, ὅτι οὐκ ἀναγκαῖοι καὶ γελοῖοι καί τι ἐναντίον ἔχοντες. τί γάρ, εἰ χείριστοι ἦσαν ταῖς ψυχαῖς, εὐειδεῖς δὲ καὶ εὔσαρκοι;

ἤτοι ὁ μὲν Περίφαντα πελώριον ἐξενάριζεν: ἡ διπλῆ, ὅτι ἀπὸ τῶν ἀνδρῶν σκυλεύοντα τὸν Ἄρη ποιεῖ, καὶ ὅτι τινὲς γράφουσιν ἐξενάριξεν συντελικὸν δὲ γίνεται, δεῖ δὲ παρατατικῶς· καὶ γὰρ ἐπιφέρει τὸν μὲν Ἄρης ἐνάριζε μιαίφονος.

νείατον ἐς κενεῶνα, ὅθι ζωννύσκετο μίτρῃ: ἡ διπλῆ, ὅτι κατὰ τὰ κοῖλα μέρη ἐζωννύοντο τὴν μίτραν· καὶ ἔστι διδασκαλικὸς ὁ τόπος.

οἵη δʼ ἐκ νεφέων ἐρεβεννὴ φαίνεται ἀήρ

καύματος ἐξ ἀνέμοιο δυσαέος ὀρνυμένοιο: πρὸς τὴν πλοκὴν τοῦ ἑξῆς λόγου, οἷα φαίνεται ἀήρ ἐκ νεφέων, δυσαέος ἀνέμου ὀρνυμένου ἐκ καύματος.

σοὶ πάντες μαχόμεσθα· σὺ γὰρ τέκες ἄφρονα κούρην: ἡ διπλῆ, ὅτι ἀντὶ τοῦ διὰ σέ, καὶ ὅτι ἐμφαίνει ὡς ἐκ μόνου τοῦ Διὸς γενομένης τῆς Ἀθηνᾶς.

σοί τʼ ἐπιπείθονται καὶ δεδμήμεσθα ἕκαστος: πρὸς τὸ σχῆμα· ἔδει γὰρ πειθόμεθα καὶ δεδμήμεθα ἕκαστος.

αἰεὶ γάρ τοι ἔρις τε φίλη πόλεμοι τε μάχαι τε: ὁ ἀστερίσκος, ὅτι ἐντεῦθεν μετενήνεκται ἐν τῇ πρώτῃ ῥαψῳδίᾳ ἐπὶ τὸν πρὸς Ἀχιλλέα ὑπὸ Ἀγαμέμνονος λ

μητρός τοι μένος ἐστὶν ἀάσχετον, οὐκ ἐπιεικτόν, Ἥρης· τὴν μὲν ἐγὼ σπουδῇ δάμνημʼ ἐπέεσσιν.

ἡ διπλῆ, ὅτι σαφῶς Ἥρας ὁ Ἄρης, οὐκ Ἐνυοῦς, ὥς τινες.

σπουδῇ: ὅτι μετὰ σπουδῆς καὶ κακοπαθείας

καί κεν δὴ πάλαι ἦσθα ἐνέρτερος Οὐρανιώνων:ἡ διπλῆ περιεστιγμένη, ὅτι Ζηνόδοτος γράφει ἐνέρτατος, οὐ δεῖ δέ· ἡ γὰρ σύγκρισίς ἐστι πρὸς Τιτᾶνας ἀνομοιογενεῖς καὶ ἐν ἑνὶ κατηγμένους τόπῳ· τούτων οὖν ἐνέρτερος ὁ μὴ κατὰ γένος ὢν ἐξ αὐτῶν.

ὣς φάτο, καὶ Παιήονʼ ἀνώγειν ἰήσασθαι: ἡ διπλῆ, ὅτι ἰατρὸν τῶν θεῶν ἕτερον παρὰ τὸν Ἀπόλλωνα παραδίδωσι τοῦτον.

τὸν δʼ Ἥβη λοῦσεν: ἡ διπλῆ, ὅτι παρθενικὸν τὸ λούειν. οὐκ οἶδεν ἄρα ὑφʼ Ἡρακλέους αὐτὴν γεγαμημένην, ὡς ἐν τοῖς ἠθετημένοις ἐν Ὀδυσσείᾳ.

πὰρ δὲ Διὶ Κρονίωνι καθέζετο κύδεϊ γαίων: ἡ διπλῆ σὺν ἀστερίσκῳ, ὅτι οὐ δεόντως ἐκ τοῦ περὶ Βριάρεω λόγου ἐνθάδε μετάκειται ὁ στίχος· οὐ γὰρ καὶ κύδους ἄξιον πέπρακται αὐτῷ· καὶ ὅτι ἄτοπον ἐπὶ τῷ κύδει γαυριᾶν τὸν ὑπὸ θνητοῦ ἡττημένον.

πολλὰ δʼ ἄρʼ ἔνθα καὶ ἔνθʼ ἴθυσε μάχη πεδίοιο ἀλλήλων ἰθυνομένων χαλκήρεα δοῦρα, μεσσηγὺς Σιμόεντος ἰδὲ Ξάνθοιο ῥοάων.

ἡ διπλῆ, ὅτι ἐλλείπει ἡ διά, ἵνʼ ᾖ διὰ πεδίου.

ἀλλήλων ἰθυνομένων: ἡ διπλῆ, ὅτι ἀντὶ τοῦ ἐπʼ ἀλλήλους ἰθυνόντων, καὶ παρεῖται ἡ ἐπί πρόθεσις.

ἡ διπλῆ, ὅτι ἐν τοῖς ἀρχαίοις ἐγέγραπτο μεσσηγὺς ποταμοῖο Σκαμάνδρου καὶ στομαλίμνης· διὸ καὶ ἐν τοῖς ὑπομνήμασι φέρεται· ὕστερον δὲ περιπεσὼν ἔγραψε μεσσηγὺς Σιμόεντος ἰδὲ Ξάνθοιο ῥοάων. τοῖς γὰρ τοῦ ναυστάθμου τόποις ἡ γραφὴ συμφέρει, πρὸς οὓς μάχονται

φόως δʼ ἑτάροισιν ἔθηκεν: φόως

τόν ῥʼ ἔβαλε πρῶτος: ἡ διπλῆ, ὅτι ἀντὶ τοῦ ἔπαισε.

πάντας γὰρ φιλέεσκεν ὁδῷ ἔπι οἴκια ναίων: ἡ διπλῆ, ὅτι ἀντὶ τοῦ ἐξένιζεν. ἡ δὲ ἐπί ἀντὶ τῆς παρά, ὡς τὸ ἐπὶ λιμένι οἰκῶν

ἀλλʼ ἄμφω θυμὸν ἀπηύρα αὐτὸν καὶ θεράποντα Καλήσιον, ὅς ῥα τόθʼ ἵππων ἔσκεν ὑφηνίοχος:

ἡ διπλῆ πρὸς τὸ σχῆμα· ἀμφοτέρους τὴν ψυχὴν ἀφείλετο ἀντὶ τοῦ ἀμφοτέρων· τὸ γὰρ ἄμφω ἢ ἀμφότεροι ἢ ἀμφοτέρους σημαίνει.

ἡ διπλῆ, ὅτι ὀνοματοθετικὸς ὁ ποιητής· ἀπὸ γὰρ τοῦ καλεῖν ἐπὶ τὰ ξένια Καλήσιος.

ὑφηνίοχος: ἡ διπλῆ, ὅτι παρέλκει ἡ πρόθεσις ὡς ἐν τῷ Ποσειδάωνος ὑποδμώς.

σκότιον δέ ἑ γείνατο μήτηρ· ποιμαίνων δʼ ἐπʼ ὄεσσι μίγη φιλότητι καὶ εὐνῇ.

ἡ διπλῆ, ὅτι τοὺς μὴ ἐκ φανερᾶς συνουσίας λαθραίας δὲ μίξεως γεγονότας σκοτίους καλεῖ, τοὺς δὲ αὐτοὺς καὶ παρθενίους.

ἐπʼ ὄεσσι: ἀντὶ τοῦ παρʼ ὄεσσι, καὶ ὅτι ἐν τῷ τόπῳ τῶν ὀίων λέγει.

ναῖε δὲ Σατνιόεντος ἐυῤῥείταο παρʼ ὄχθας: ἡ διπλῆ, ὅτι Ζηνόδοτος γράφει ὃς ναῖε Σατνιόεντος, ὁ Ἔλατος. κακόφωνον δὲ γίνεται.

ἵππω γάρ οἱ ἀτυζομένω πεδίοιο: ἡ διπλῆ, ὅτι ἐλλείπει ἡ διά, καὶ ἵππω δϋικῶς ὡς ἐπὶ ξυνωρίδος ἔφη

ἐν πρώτῳ ῥυμῷ: ἡ διπλῆ, ὅτι πρώτῳ ἀντὶ τοῦ ἄκρῳ, καὶ ὅτι εἷς ῥυμός.

φοβέοντο: ἡ διπλῆ, ὅτι ἀντὶ τοῦ ἔφευγον· ἐπὶ τούτου γὰρ ἀεὶ τὴν λέξιν τίθησιν

πρηνὴς ἐν κονίῃσιν ἐπὶ στόμα: ἡ διπλῆ, ὅτι ἐξηγήσατο τί ἐστι τὸ πρηνής, ὡς μῆλʼ, ὀϊές τε καὶ αἶγες.

πεπύθοντο: ἡ διπλῆ πρὸς τὸν ἀναδιπλασιασμόν, ὡς λελάχωσιν, ἀντὶ τοῦ πύθοντο.

τὸν δὲ κρείων Ἀγαμέμνων οὖτα κατὰ λαπάρην· ὁ δʼ ἀνετράπετʼ, Ἀτρεί-δης δὲ—

ἡ διπλῆ πρὸς τὴν ἐπανάληψιν.

πόνος ὔμμι μάλιστα: ὅτι τὸ κατὰ τὸν πόλεμον ἔργον πόνον εἴρηκε πάλιν.

ἡ δὲ ξυνάγουσα γεραίας οἴξασα κληῖδι θύρας ἱεροῖο δόμοιο.

ξυνάγουσα: ἡ διπλῆ, ὅτι ὁ χρόνος ἐνήλλακται, ἀντὶ τοῦ συναγαγοῦσα

θεῖναι Ἀθηναίης ἐπὶ γούνασιν ἠυκόμοιο· ἐπί: ἡ διπλῆ, ὅτι ἀντὶ τῆς παρά, ἵνʼ ᾖ παρὰ γούνασιν· ὀρθὰ γὰρ τὰ Παλλάδια κατεσκεύασται. καὶ ἔστιν ὅμοιον τῷ ἡ μὲν ἐπʼ ἐσχάρῃ ἀντὶ τοῦ παρʼ ἐσχάρῃ.

Ἰλίου ἱρῆς: ἡ διπλῆ, ὅτι θηλυκῶς τῆς Ἰλίου.

ἀνέρες ἔστε, φίλοι, μνήσασθε δὲ θούριδὸς ἀλκῆς: ἡ διπλῆ περιεστιγμένη, ὅτι Ζηνόδοτος γράφει ἀνέρες ἔστε θοοί, καὶ ἀμύνετον ἄστεϊ λώβην. συγχεῖται δὲ τὸ δυικὸν πρὸς πολλοὺς λεγόμενον.

ἀμφὶ δέ μιν σφυρὰ τύπτε καὶ αὐχένα δέρμα κελαινόν: ἡ διπλῆ, ὅτι περιφερεῖς καὶ ἀνδρομήκεις αἱ ἀσπίδες ἕως σφυρῶν καὶ αὐχένος καλύπτουσαι.

Γλαῦκος δʼ Ἱππολόχοιο πάις καὶ Τυδέος υἱός—: ἡ διπλῆ ὅτι μετατιθέασί τινες ἀλλαχόσε ταύτην τὴν σύστασιν.

εἰ δέ τις ἀθανάτων γε κατʼ οὐρανοῦ εἰλήλουθας: ἡ διπλῆ, ὅτι οὐ καθόλου τὴν ἀχλὺν ἀφῃρέθη πρὸς τῆς Ἀθηνᾶς

οὐδὲ γὰρ οὐδὲ Δρύαντος υἱὸς κρατερὸς Λυκόοργος δὴν ἦν, ὅς ῥα θεοῖσιν ἐπουρανίοισιν ἔριζεν, ὅς ποτε μαινομένοιο Διωνύσοιο τιθήνας σεῦε κατʼ ἠγάθεον Νυσήιον.

Λυκόοργος: ὁμώνυμος οὗτος ὁ Λυκοῦργος ἐκείνῳ τὸν Λυκοῦργος ἔπεφνεν καὶ ὁ Δρύας δὲ τῷ Λαπίθῃ.

σημειοῦνταί τινες, ὅτι ὡς περὶ θεοῦ τοῦ Διονύσου διαλέγεται.

ἡ διπλῆ, ὅτι μαινομένοιο ἤτοι μανιοποιοῦ, βακχείας παρασκευαστικοῦ· ἢ αὐτοῦ μαινομένου, ἐνθουσιαστοῦ ἢ βακχευτοῦ.

Διώνυσος δὲ φοβηθείς

δύσεθʼ ἁλὸς κατὰ κῦμα: ἡ διπλῆ, ὅτι Ζηνόδοτος γράφει χολωθείς, καὶ ὅτι περισσὸς ὁ δέ. αἱ δʼ ὅτε πᾶσαι

οἵη περ φύλλων γενεή, τοίη δὲ καὶ ἀνδρῶν τοίη δέ· ἡ διπλῆ, ὅτι—

ἔστι πόλις Ἐφύρη μυχῷ Ἄργεος ἱπποβότοιο: ἡ διπλῆ, ὅτι Ἐφύρην τὴν Κόρινθον ἐξ ἡρωικοῦ προσώπου εἶπεν. ἔστι δὲ καί τις Θεσπρωτίας Ἔφυρα πόλις. Ἄργος δὲ ἱππόβοτον τὴν Πελοπόννησον καλεῖ, τὴν δὲ Θετταλίαν Ἄργος Πελασγικόν

ἔνθα δὲ Σίσυφος ἔσκεν, ὃ κέρδιστος γένετʼ ἀνδρῶν

Σίσυφος Αἰολίδης: ἡ διπλῆ, ὅτι τὸν συνετὸν καὶ κερδαλέον κέρδιστον λέγει. οἱ δὲ νεώτεροι τὸν φιλοκερδῆ ἐξεδέξαντο

ἡ διπλῆ πρὸς τὴν ἐπανάληψιν τοῦ ὀνόματος· καὶ ὅτι ἐν Ἰλιάδι συνεχῶς ταῖς ἐπαναλήψεσι κέχρηται, ἐν δὲ Ὀδυσσείᾳ ἅπαξ κατʼ ἀρχάς Αἰθίοπες τοὶ διχθά.

τῷ δὲ γυνὴ Προίτου ἐπεμήνατο, διʼ Ἄντεια: ἡ διπλῆ, ὅτι Ὅμηρος Ἄντειαν, οἱ δὲ νεώτεροι Σθενέβοιαν. καὶ ὅτι ἀκαίρως τὸ δῖα· μάχεται γὰρ ἡ μάχλος.

γράψας ἐν πίνακι πτυκτῷ θυμοφθόρα πολλά, δεῖξαι δʼ ἠνώγειν ᾧ πενθερῷ, ὄφρʼ ἀπόλοιτο.

ἡ διπλῆ, ὅτι ἔμφασίς ἐστι τοῦ τῆς λέξεως γράμμασι χρῆσθαι· οὐ δεῖ δὲ τοῦτο δέξασθαι, ἀλλʼ ἔστι γράψαι τὸ ξέσαι. οἷον οὖν ἐγχαράξας εἴδωλα, διʼ ὧν ἔδει γνῶναι τὸν πενθερὸν τοῦ Προίτου. τοῦ τῆς λέξεως τοῖς τ. λ.

ᾧ πενθερῷ: ἡ διπλῆ, ὅτι τοῦτον οἱ νεώτεροι Ἰοβάτην φασίν.

ἐννῆμαρ ξείνισσε καὶ ἐννέα βοῦς ἱέρευσεν. ἀλλʼ ὅτε δὴ δεκάτη ἐφάνη ῥοδοδάκτυλος ἠώς, καὶ τότε μιν ἐρέεινε καὶ ᾔτεε σῆμα ἰδέσθαι.

ἡ διπλῆ, ὅτι ἐπίφορός ἐστι πρὸς τὸν ἐννέα ἀριθμόν.

ἡ διπλῆ, ὅτι ἔθος ἦν παρὰ τοῖς παλαιοῖς ξενίζειν πρότερον, εἶτα πυνθάνεσθαι, τίνος ἕνεκεν παραγεγόνασιν οἱ ξένοι.

ἡ διπλῆ, ὅτι σημεῖα λέγει, οὐ γράμματα· εἴδωλα ἄρα ἐνέγραψεν.

πρόσθε λέων, ὄπιθεν δὲ δράκων, μέσση δὲ Χίμαιρα: ἡ διπλῆ, ὅτι ἓν σῶμα ἡ Χίμαιρα.

καὶ τὴν μὲν κατέπεφνε θεῶν τεράεσσι πιθήσας: ἡ διπλῆ, ὅτι οὐδὲν περὶ τῆς κατὰ τὸν Πήγασον ἱστορίας ἐμφαίνει.

τοὶ δʼ οὔτι πάλιν οἶκον δὲ νέοντο: ἡ διπλῆ πρὸς τὸ πάλιν, ὅτι οὐ χρονικῶς.

ἀλλʼ ὅτε δὴ γίγνωσκε θεοῦ γόνον: ἡ διπλῆ, ὅτι ἐκ τῶν πραττομένων τοῦτο συνέβαλεν. εἰ δὲ προσέκειτο καὶ ὁ Πήγασος, πολὺ πλέον αὐτοῦ τὴν δόξαν ἐπιστώσατο.

τέμενος τάμον: ἡ διπλῆ, ὅτι παρετυμολογεῖ τὸ τέμενος ἀπὸ τοῦ τεμεῖν καὶ ἀφορίσαι.

Ἴσανδρόν τε καὶ Ἱππόλοχον καὶ Λαοδάμειαν.

Λαοδαμείῃ μὲν παρελέξατο μητίετα Ζεύς,

ἡ δʼ ἔτεκʼ ἀντίθεον Σαρπηδόνα χαλκοκορυστήν.

Λαοδαμείῃ μέν: ἡ διπλῆ, ὅτι πρὸς τὸ δεύτερον πρότερον ἀπήντηκεν.

ἡ διπλῆ, ὅτι καθʼ Ὅμηρον Σαρπηδὼν υἱὸς Εὐρώπης οὐκ ἔστιν, οὐδʼ ἀδελφὸς Μίνωος, ὡς οἱ νεώτεροι· καὶ γὰρ οἱ χρόνοι εὔδηλοι.

ἤτοι ὁ κὰπ πεδίον Ἀλήιον οἶος ἀλᾶτο: ἡ διπλῆ, ὅτι παρετυμολογεῖ τὸ Ἀλήιον ἀπὸ τῆς γενομένης ἐν αὐτῷ τοῦ Βελλεροφόντου πλάνης.

ἔν τʼ Ἐφύρῃ ἐγένοντο: ἡ διπλῆ, ὅτι οἱ μὲν ἥρωες Ἔφυραν παράγονται λέγοντες, αὐτὸς δὲ Κόρινθον λέγει τὴν πόλιν.

Οἰνεὺς γάρ ποτε δῖος ἀμύμονα Βελλεροφόντην—

Οἰνεὺς μὲν—Βελλεροφόντης δέ—: σημειοῦνταί τινες, ὅτι πρὸς τὸ πρῶτον ἀπήντηκεν.

ἑκατόμβοια: ἑκατὸν βοῶν ἄξια· οὐ γὰρ νομίσμασιν ἐχρῶντο ὅθεν καὶ ἀλφεσίβοιαι.

Ἕκτωρ δʼ ὡς Σκαιάς τε πύλας καὶ φηγὸν ἵκανεν: ἡ διπλῆ, ὅτι τὰς Σκαιάς ὀνοματικῶς Δαρδανίας λέγει.

εἰρόμεναι παῖδάς τε κασιγνήτους τε ἔτας τε: ἡ διπλῆ πρὸς τὸ σχῆμα, ἀντὶ τοῦ περὶ παίδων καὶ κασιγνήτων ἐρωτῶσαι.

ὁ δʼ ἔπειτα θεοῖς εὔχεσθαι ἀνώγει πάσας ἑξείης: ἡ διπλῆ, ὅτι ἔν τισι γράφεται πᾶσι μάλʼ ἑξείης, κατὰ τὸ ἑξῆς λέγων τοῖς θεοῖς εὔχεσθαι, ἀλλὰ μὴ κατὰ τὸ τυχόν.

τέγεοι θάλαμοι: ἡ διπλῆ, ὅτι ὑπερῷοι ἦσαν, διὸ τέγεοι, ἵνα μὴ διοδεύωνται. ἐπιμελῶς δὲ Ὅμηρος καὶ διὰ τῆς Ἰλιάδος καὶ διὰ τῆς Ὀδυσσείας τοὺς γυναικείους θαλάμους ὑπερῴους συνίστησιν. ἵνα μὴ ὑπὸ διοδευομένων κατοπτεύωνται αἱ γυναῖκες. ἵνα μὴ εὐδίοπτοι ὦσιν.

Λαοδίκην ἐς ἄγουσα: ὅτι πρὸς Λαοδίκην πορευομένη. εἰς Ἀγαμέμνονα.

ἄκρης πόλιος: ὅτι διαλελυμένως ἄκραν πόλιν εἶπε τὴν ἀκρόπολιν.

ἔπειτα δέ κʼ αὐτὸς ὀνήσεαι: ὅτι τὸ πλῆρές ἐστι κέ αὐτός. Ὁμηρικὸν δὲ τὸν κέ περιττὸν εἶναι.

ὡς τύνη κέκμηκας: ἡ διπλῆ, ὅτι ἄκρως Δώριον τὸ τύνη.

μή μοι οἶνον ἄειρε: ἡ διπλῆ, ὅτι ἀντὶ τοῦ πρόσφερε, δίδου.

μή μʼ ἀπογυιώσῃς μένεος, ἀλκῆς τε λάθωμαι: ἡ διπλῆ πρὸς τὸ δοκοῦν μάχεσθαι· ἡ γὰρ Ἑκάβη λέγει μένος μέγα οἶνος ἀέξει, ὁ δὲ Ἕκτωρ μή μʼ ἀπογυιώσῃς. ἔστι δὲ διάφορα τὰ λέγοντα πρόσωπα, καὶ ἑκάτερον πρός τι εἴρηται.

χερσὶ δʼ ἀνίπτοισιν: ἡ διπλῆ, ὅτι Ζηνόδοτος γράφει ἀνίπτῃσιν. οὐκ ἔστι δὲ ἡ εὐθεῖα ἀνίπτη

Ἰλίου ἱρῆς: ἡ διπλῆ, ὅτι θηλυκῶς τὴν Ἴλιον.

φόβοιο: ἡ διπλῆ, ὅτι πάλιν φόβον τὴν φυγήν.

εἰ κεῖνόν γε ἴδοιμι κατελθόντʼ Ἄιδος εἴσω,

φαίην κε φρένʼ ἄτερ που οἰζύος ἐκλελαθέσθαι.

ἡ διπλῆ, ὅτι τὸ σημαινόμενον, εἰ ἐκεῖνον ἴδοιμι τετελευτηκότα, δόξαιμι ἂν ἐκλελῆσθαι τῆς κακοπαθείας καὶ χωρὶς αὐτῆς γεγονέναι ἔνιοι δὲ ἀγνοήσαντες γράφουσιν ἀτέρπου.

ἔνθʼ ἔσαν οἱ πέπλοι παμποίκιλοι: ἡ διπλῆ, ὅτι ἐγκεκλιμένως ἀναγνωστέον οὕτως δύο τόνοις, καίτοι πυῤῥιχιακῆς οὔσης τῆς λέξεως, ἵνα μὴ ἄρθρον νοηθῇ τὸ οι ἀλλʼ ἀντωνυμία.

ἤγαγε Σιδονίηθεν: ἡ διπλῆ, ὅτι ἀπὸ μιᾶς πόλεως τῆς Σιδόνος τὴν Φοινίκην σημαίνει.

τὴν ὁδὸν ἣν Ἑλένην περ ἀνήγαγεν εὐπατέρειαν: ἡ διπλῆ, ὅτι τὸν ἐκ Πελοποννήσου ἐπὶ Ἴλιον πλοῦν ἀναγωγὴν λέγει.

ἐπὶ γούνασιν: ἡ διπλῆ, ὅτι πάλιν παρὰ γούνασιν.

ὣς ἔφατʼ εὐχομένη, ἀνένευε δὲ Παλλὰς Ἀθήνη:ἀθετεῖται, ὅτι πρὸς οὐδὲν τὸ ἐπιφώνημα καὶ οὐκ εἰθισμένον· κατὰ μὲν γὰρ τὸ ἐναντίον ὁ Ζεὺς ἐπιβεβαιοῖ κατανεύων. καὶ ἑξῆς δʼ ἐπιλεγομένου ὣς αἱ μέν ῥʼ εὔχοντο σαφῶς γίνεται περισσὸς ὁ στίχος. γελοία δὲ καὶ ἡ ἀνανεύουσα Ἀθηνᾶ.

πόλει ἄκρῃ: ἡ διπλῆ, ὅτι πάλιν διῃρημένως εἴρηκεν.

τὸν δʼ Ἕκτωρ νείκεσσεν ἰδὼν αἰσχροῖς ἐπέεσσιν.νείκεσσεν: ἡ διπλῆ ὅτι κυκλικῶς κατακέχρηται· οὐδὲν γὰρ λέγεται ἐπιπληκτικόν.

δαιμόνιʼ, οὐ μὲν καλὰ χόλον τόνδʼ ἔνθεο θυμῷ: ἡ διπλῆ, ὅτι ἄπορον ποῖον χόλον. λύοιτο δʼ ἂν ἐξ ὑποθέσεως. μήποτʼ οὖν ἀκούων τοὺς Τρῶας καταρᾶσθαι αὑτῷ ἐχολοῦτο· ἀμείβεται γοῦν οὔτοι ἐγὼ τόσσον χόλῳ οὐδὲ νεμέσσει

πυρὸς δηίοιο θέρηται: ἡ διπλῆ, ὅτι ἐλλείπει ἡ ὑπό πρόθεσις, ὑπὸ πυρός.

οὔ τοι ἐγὼ Τρώων τόσσον χόλῳ οὐδὲ νεμέσσι ἥμην ἐν θαλάμῳ.

ἡ διπλῆ, ὅτι σαφὲς γέγονε τὸ ἐν τοῖς ἐπάνω ἄδηλον διὰ τοῦ δαιμόνιʼ οὐ μὲν καλὰ χόλον τόνδʼ ἔνθεο θυμῷ

νῦν δέ με παρειποῦσʼ ἄλοχος μαλακοῖς ἐπέεσσιν ὥρμησʼ ἐς πόλεμον.

ἡ διπλῆ, ὅτι οὐ κατὰ τὸ ῥητὸν παραγήοχε τὴν παραμυθίαν, δεῖ δὲ κατὰ τὸ σιωπώμενον νοῆσαι· διὸ καὶ εὑρίσκεται περὶ τὰ ὅπλα ἀσχολούμενος.

μή με κάθιζʼ Ἑλένη, φιλέουσά περ· οὐδέ με πείσεις: ὅτι ὁ δέ ἀντὶ τοῦ γάρ· οὐ γάρ με πείσεις.

δόμους εὖ ναιετάοντας: ἡ διπλῆ, ὅτι ἀντὶ τοῦ εὖ ναιομένους.

ἄλοχος πολύδωρος: πολλὰ ἕδνα παρὰ τοῦ ἀνδρὸς λαβοῦσα.

Ἀνδρομάχη, θυγάτηρ μεγαλήτορος Ἠετίωνος, Ἠετίων, ὃς ἔναιεν—

ἡ διπλῆ πρὸς τὴν ἐπανάληψιν, ὅτι πλεονάζει ἐν Ἰλιάδι, καὶ τὸ τῶν πτώσεων ἀκατάλληλον.

τοῦ περ δὴ θυγάτηρ ἔχεθʼ Ἕκτορι χαλκοκορυστῇ: ἡ διπλῆ, ὅτι ἀντὶ τοῦ εἴχετο ὑφʼ Ἕκτορος. ἡ γὰρ γυνὴ ἔχεται, ὁ δὲ ἀνὴρ ἔχει.

παῖδʼ ἐπὶ κόλπῳ ἔχουσʼ ἀταλάφρονα: ἡ διπλῆ, ὅτι κόλπον τὰς ἀγκάλας νῦν εἶπεν. εἴωθε δὲ καὶ τὸ ἄνω τοῦ πέπλου οὕτως καλεῖν· κόλπον ἀνιεμένη. οὐδʼ ἐλεαίρεις

παῖδά τε νηπίαχον καὶ ἔμʼ ἄμμορον: ἡ διπλῆ, ὅτι τινὲς γράφουσι καὶ ἐμὸν μόρον, οὐκ εὖ.

κατὰ δʼ ἔκτανεν Ἠετίωνα οὐδέ μιν ἐξενάριξε, σεβάσσατο γὰρ τό γε θυμῷ, ἀλλʼ ἄρα μιν κατέκηε σὺν ἔντεσι δαιδαλέοισιν—

ἡ διπλῆ, ὅτι διδάσκει τί τὸ ἐξενάριξεν·

ἐπιφέρει γάρ ἀλλʼ ἄρα μιν κατέκηε σὺν ἔντεσιν.

λαὸν δὲ στῆσον παρʼ ἐρινεόν, ἔνθα μάλιστα ἀμβατός ἐστι πόλις καὶ ἐπίδρομον ἔπλετο τεῖχος. τρὶς γὰρ κτλ. —

ἀθετοῦνται στίχοι ἑπτὰ ἕως τοῦ ἤ νυ καὶ αὐτῶν θυμός, ὅτι ἀνοίκειοι οἱ λόγοι τῇ Ἀνδρομάχῃ· ἀντιστρατηγεῖ γὰρ τῷ Ἕκτορι. καὶ ψεῦδος περιέχουσιν· οὐ γὰρ παρέδωκεν εὐεπίδρομον τὸ τεῖχος κατὰ τοῦτο τὸ μέρος, οὐδʼ οὕτως ἐστὶ πλησίον ἡ μάχη τοῦ τείχους. καὶ ὁ Ἕκτωρ πρὸς τὰ πρότερα ἀπαντᾷ λέγων ἦ καὶ ἐμοὶ τάδε πάντα.

ἦ καὶ ἐμοὶ τάδε πάντα μέλει γύναι: ὅτι πρὸς τὴν λέγουσαν ἀλλʼ ἄγε νῦν ἐλέαιρε καὶ μὴ παῖδʼ ὀρφανικὸν θήῃς οἰκείως ἀπήντηκεν· ὁ δὲ διασκευαστὴς ἐπλανήθη.

ἔσσεται ἦμαρ, ὅτʼ ἄν ποτʼ ὀλώλῃ Ἴλιος ἱρή: ἡ διπλῆ, ὅτι θηλυκῶς τὴν Ἴλιον.

καί κεν ὕδωρ φορέοις Μεσσηίδος ἢ Ὑπερείης: ἡ διπλῆ, ὅτι κατὰ τὸ προστυχὸν οὕτως εἰπόντος Ὁμήρου, οἱ νεώτεροι τῷ ὄντι ὑδροφοροῦσαν εἰσάγουσιν αὐτήν.

καί ποτέ τις εἴπῃσιν ἰδὼν κατὰ δάκρυ χέουσαν: ἡ διπλῆ, ὅτι τὸ εἴπῃσιν ἀντὶ τοῦ εἴποι ἄν. ἡ δὲ ἀναφορὰ πρὸς Φιλητᾶν γράφοντα θρώσκων τις κατὰ κῦμα μέλαιναν φρῖχʼ ὑπαλύξει. οὗτος γὰρ μὴ νοήσας, ὅτι τὸ ὑπαΐξει ἐστὶ τὸ ἐφορμῆσαι ὑπὸ τὴν φρῖκα, τουτέστι τὸ τοῦ ὕδατος ἐπανάστημα, ὃς φάγοι ἂν Λυκάονος τοῦ δημοῦ, τὴν φρῖκα ἐδέξατο τὴν ὑπὸ τοῦ ψύχους γινομένην φρίκην, καί φησι τοὺς πιμελώδεις τῶν ἰχθύων ὑπομένειν τὸ ψῦχος, ὥστε ὃς ἂν τὸ τοῦ Λυκάονος λίπος φάγῃ ἐκκλίνει τὴν φρίκην.

ἀλλά με τεθνηῶτα χυτὴ κατὰ γαῖα καλύπτοι: ἡ διπλῆ, ὅτι οὐ πᾶσα γῆ οὕτως λέγεται παρʼ αὐτῷ, ἀλλʼ ἡ τοῖς νεκροῖς ἐπιχεομένη.

αὐτίκʼ ἀπὸ κρατὸς κόρυθʼ εἵλετο φαίδιμος Ἕκτωρ· σημειοῦνταί τινες τοῦτον διὰ τὸ τὸν τραγικὸν Ἀστυδάμαντα παράγειν τὸν Ἕκτορα λέγοντα· δέξαι κοινήν μοι πρὸς πόλεμον δὲ καὶ φοβηθῇ παῖς. «δέξαι κυνῆν μοι πρόσπολε· πεφόβηθʼ ὁ παῖς»

καί ποτέ τις εἴπῃσι «πατρός γʼ ὅδε πολλὸν ἀμείνων»'

ἐκ πολέμου ἀνιόντα· ἤλλακται πτῶσις, ἀντὶ τοῦ ἐκ πολέμου ἀνιόντος.

ἀλλʼ εἰς οἶκον ἰοῦσα τὰ σʼ αὐτῆς ἔργα κόμιζε, ἱστόν τʼ ἠλακάτην τε, καὶ ἀμφιπόλοισι κέλευε ἔργον ἐποίχεσθαι. πόλεμος δʼ ἄνδρεσσι μελήσει πᾶσιν, ἐμοὶ δὲ μάλιστα, τοὶ Ἰλίῳ ἐγγεγάασιν.

τέσσαρσι στίχοις ἑξῆς ἀστερίσκοι παράκεινται, ὅτι νῦν μὲν ὀρθῶς κεῖνται καὶ πρὸ τῆς μνηστηροφονίας, ἐν δὲ τῇ Α ῥαψῳδίᾳ τῆς Ὀδυσσείας οὐκέτι.

ὡς δʼ ὅτε τις στατὸς ἵππος ἀκοστήσας ἐπὶ φάτνῃ

δεσμὸν ἀποῤῥήξας θείῃ πεδίοιο κροαίνων—

—ὁ δʼ ἀγλαΐηφι πεποιθώς, ῥίμφα ἑ γοῦνα φέρει μετά τʼ ἤθεα καὶ νομὸν ἵππων.

καὶ τούτοις ὁμοίως ἀστερίσκοι παράκεινται, ὅτι τὴν παραβολὴν ὅλην ἐπὶ Ἕκτορος βληθέντος λίθῳ ὑπʼ Αἴαντος μετήνεγκεν ἐντεῦθεν.

ἡ διπλῆ πρὸς τὸ ἀκοστήσας, ὅτι ἄλλοι ἄλλως ἀπέδωκαν· ἔστι δὲ ἤτοι ἐν ἄχει γενόμενος διὰ τὴν στάσιν, ἢ ἄκος τι καὶ βοήθημα τῆς στάσεως ζητῶν.

πεδίοιο: ἡ διπλῆ, ὅτι ἐλλείπει ἡ διά καὶ τὸ κροαίνων οὐκ ἔστιν ἐπιθυμῶν, ὡς Ἀρχίλοχος ἐξέλαβεν, ἀλλʼ ἐπικροτῶν τοῖς ποσὶ διὰ τοῦ πεδίου.

ὁ δʼ ἀγλαΐηφι πεποιθώς: ἡ διπλῆ πρὸς τὸ σχῆμα, ὅτι ἀντὶ τοῦ τὸν δὲ ἀγλαΐηφι πεποιθότα.

ῥίμφα ἑ γοῦνα φέρει: Ζηνόδοτος ῥίμφʼ ἑὰ γοῦνα φέρει· Ποσειδώνιος δὲ ὁ ἀναγνωστὴς Ἀριστάρχου ἄνευ διαιρέσεως τὸ ε ψιλῶς προφέρεται, παρέλκειν αὐτὸ λέγων, ὡς ἐν τῷ ἠὲ σὺ τόνδε δέδεξο καὶ λύεται τὸ σολοικοφανές. ὁ δὲ Ὅμηρος ὑπὸ τῶν γονάτων καὶ ποδῶν φέρεσθαι λέγει· τὸν μὲν ἄρʼ ὣς εἰπόντα πόδες φέρον. ἐβεβήκει

καγχαλόων, ταχέες δὲ πόδες φέρον: ἡ διπλῆ. ὅτι ὑπὸ τῶν ποδῶν φέρεται, οὐκ αὐτὸς τοὺς πόδας φέρει, πρὸς ἔλεγχον Ζηνοδότου

ἐπεί κε κάμωσιν: ὅτι ἔν τισι γράφεται ἐπήν. ἐὰν δὲ οὕτως ἔχῃ, προενεκτέον ὑφʼ ἕν, κεκάμωσιν, ὡς λελάχωσιν.

γυῖα λέλυνται: ἡ διπλῆ πρὸς τὸ σχῆμα, ὡς σπάρτα λέλυνται.

ἔνθʼ ἑλέτην ὁ μὲν υἱὸν Ἀρηιθόοιο ἄνακτος, Ἄρνῃ ναιετάοντα Μενέσθιον, ὃν κορυνήτης γείνατʼ Ἀρηίθοος καὶ Φυλομέδουσα βοῶπις.

ἡ διπλῆ, ὅτι ἑλέτην συλληπτικῶς, ὕστερον δὲ προσδιασαφεῖ. καὶ ὅτι πρὸς τὸ δεύτερον πρότερον ἀπήντηκε· τὸν γὰρ Ἀλέξανδρον δεύτερον κατείρηκεν

Ἄρνῃ: ὅτι Ζηνόδοτος ἐν μὲν τῷ καταλόγῳ πεποίηκεν οἵ τε πολυστάφυλον Ἄσκρην ἔχον, ἐνθάδε δὲ εἴασε τὴν Ἄρνην. διὸ ἡ διπλῆ. ἐν τῷ Ἄρνῃ.

ἡ διπλῆ, ὅτι οὗτος τοῦ Ἀρηιθόου ὁμώνυμός ἐστι τοῦ ὑπὸ Νέστορος λεγομένου τεύχεʼ ἔχων ὤμοισιν Ἀρηιθόοιο ἄνακτος· καὶ ὅτι ἐνθάδε μόνον ἐφʼ ἡρωίνης τὸ ἐπίθετον, καὶ ἐν τῷ ἀθετουμένῳ Αἴθρη Πιτθῆος θυγάτηρ, Κλυμένη δὲ βοῶπις.

βάλε—Δεξιάδην ὦμον· ὁ δʼ ἐξ ἵππων χαμάδις πέσε, λύντο δὲ γυῖα. ἡ διπλῆ, ὅτι ἀντὶ τοῦ κατὰ τὸν ὦμον. ἡ διπλῆ ὅτι ἀντὶ τοῦ

Ἴλιον εἰς ἱερήν: ἡ διπλῆ, ὅτι θηλυκῶς τὴν Ἴλιον.

ἀλλήλοισι δὲ τώ γε συναντέσθην παρὰ φηγῷ: ἡ διπλῆ, ὅτι πρὸ τῶν πυλῶν τὴν φηγὸν ταύτην ὑποτίθεται. πρὸ πολλοῦ δὲ ὁ Ἀπόλλων ἐστὶν ἐπὶ τῆς Περγάμου.

ἤν τινά που Δαναῶν προκαλέσσεται οἰόθεν οἶος: ἡ διπλῆ, ὅτι συνέσταλται διὰ τοῦ ε τὸ η. ἔστι γὰρ προκαλέσσηται καὶ πρὸς τὸ σχῆμα μονόθεν μόνος ἀντὶ τοῦ μόνος πρὸς μόνον.

οἱ δέ κʼ ἀγασσόμενοι χαλκοκνήμιδες Ἀχαιοί

οἶον ἐπόρσειαν πολεμίζειν Ἕκτορι δίῳ: ὅτι τὸ ἀγάσσασθαι ποτὲ μὲν ἐπὶ τοῦ ἀποδέχεσθαι, ποτὲ δὲ ἐπὶ τοῦ φθονεῖν τίθησι. περιττεύει δὲ καὶ ὁ κέ σύνδεσμος.

τῶν δʼ Ἕλενος Πριάμοιο φίλος παῖς σύνθετο θυμῷ: ἡ διπλῆ, ὅτι μαντικῶς συνῆκεν, οὐκ ἀκούσας αὐτῶν τῆς φωνῆς

ὣς γὰρ ἐγὼν ὄπʼ ἄκουσα θεῶν αἰειγενετάων:ἀθετεῖται. διὰ τῆς μαντικῆς αὐτῶν συνῆκεν, ὡς εἴρηται

οἵη δὲ Ζεφύροιο ἐχεύατο πόντον ἔπι φρίξ ὀρνυμένοιο νέον, μελάνει δέ τε πόντον ὑπʼ αὐτῇ.

ἡ διπλῆ, ὅτι ἐὰν μὲν γράφηται πόντος ὑπʼ αὐτοῦ, ἔσται μελαίνεται ὁ πόντος ὑπὸ τοῦ Ζεφύρου ἐὰν δὲ πόντον ὑπʼ αὐτῇ, ἔσται μελαίνει δὲ πόντον ὁ Ζέφυρος ὑπὸ τῇ φρίκῃ.

δεῦρʼ ἴτω ἐκ πάντων πρόμος ἔμμεναι Ἕκτορι δίῳ: ἡ διπλῆ, ὅτι ἰδίως ὡς περὶ ἑτέρου καὶ ὅτι πρόμον τὸν πρόμαχον κατὰ συγκοπήν καὶ ὅτι ἀκαίρως δῖον ἑαυτὸν ὁ Ἕκτωρ

ἐπιμάρτυρος: ὅτι οὕτως λέγει ὁ μάρτυρος, ἀφʼ οὗ οἱ μάρτυροι· ἀπὸ δὲ τοῦ μάρτυς μάρτυρες.

ὄφρα πυρός με

Τρῶες καὶ Τρώων ἄλοχοι λελάχωσι θανόντα: ἡ διπλῆ, ὅτι καθʼ ὅλου διὰ πυρὸς οἶδε γιγνομένας τὰς ταφάς.

λελάχωσι: ἡ διπλῆ, ὅτι ἀντὶ τοῦ λαχεῖν ποιήσωσιν. ἀναδιπλασιασμὸς λελάχωσι

ὄφρα ἑ ταρχύσωσι καρηκομόωντες Ἀχαιοί

σῆμά τέ οἱ χεύωσιν ἐπὶ πλατεῖ Ἑλλησπόντῳ: ἡ διπλῆ, ὅτι οὐ κατεκομίζετο τὰ ὀστᾶ εἰς τὰς πατρίδας πλατεῖ δὲ καθʼ ὃ μέρος ἐστὶ πλατύς, καὶ ἀντὶ τοῦ παρὰ πλατεῖ

νίκης πείρατʼ ἔχονται: ἡ διπλῆ, ὅτι τῷ ἀπηρτισμένῳ κέχρηται, νίκης πείρατʼ ἔχονται, οὐκ ἔχεται.

μηδʼ ἔθελε: ἡ διπλῆ, ὅτι τὸ ἐθέλω ἀεὶ ἀπὸ τοῦ ε ἄρχεται.

ὅ πέρ σεο πολλὸν ἀμείνων: Ζηνόδοτος χωρὶς τοῦ ν ἀμείνω γράφει.

τούτῳ δὲ πρόμον ἄλλον ἀναστήσουσιν Ἀχαιοί: ἡ διπλῆ, ὅτι πρόμον τὸν πρόμαχον κοινῶς λέγει. κοινῶς ἐπὶ πάντων, ἐπὶ μόνων βασιλέων.

ἦ κε μέγʼ οἰμώξειε γέρων ἱππηλάτα Πηλεύς,

ὅς ποτέ μʼ εἰρόμενος μέγʼ ἐγήθεεν ᾧ ἐνὶ οἴκῳ, πάντων Ἀργείων ἐρέων γενεήν τε τόκον τε.

ἡ διπλῇ, ὅτι Ζηνόδοτος γράφει μέγα δʼ ἔστενεν, ἐξ οὗ φανερός ἐστιν ἀνεγνωκὼς μειρόμενος, οἷον στερόμενος. ὁ δὲ Ὅμηρος τὸ μείρεσθαι οὐκ ἐπὶ τοῦ στέρεσθαι τίθησιν, ἀλλʼ ἐπὶ τοῦ μερίζεσθαι· καὶ ἥμισυ μείρεο τιμῆς δέον οὖν εἰρόμενος, ἐρωτῶν. προκρίνει δὲ ὁ Ἀρίσταρχος τὴν μέγʼ ἐγήθεεν γραφήν.

ἡβῷμʼ, ὡς ὅτʼ ἐπʼ ὠκυρόῳ κελάδοντι μάχοντο Φειᾶς πὰρ τείχεσσιν, Ἰαρδάνου ἀμφὶ ῥέεθρα.

ὠκυρόῳ κελάδοντι: ἡ διπλῆ ὅτι ἰδίως τὰ ἐπίθετα προτάξας τὸ κύριον ἐπήγαγεν Ἰαρδάνου ἀμφὶ ῥέεθρα.

Φειᾶς: ἡ διπλῆ, ὅτι ἐν Ὀδυσσείᾳ πληθυντικῶς ἡ δὲ Φεαῖς ἐπέβαλλεν ἐπειγομένη Διὸς οὔρῳ, ὡς Μυκήνην καὶ Μυκήνας.

τοῖσι δʼ Ἐρευθαλίων πρόμος ἵστατο: ἡ διπλῆ, ὅτι τὸ πρόμος ἀντὶ τοῦ πρόμαχος κοινῶς.

τεύχεʼ ἔχων ὤμοισιν Ἀρηιθόοιο ἄνακτος,

δίου Ἀρηιθόου: ἡ διπλῆ, ὅτι πυκναὶ ἐν Ἰλιάδι αἱ ἐπαναλήψεις, ἅπαξ δὲ ἐν Ὀδυσσείᾳ καὶ ὅτι οὗτος ὁ Ἀρηίθοος Ἀρκὰς ὢν ὁμώνυμός ἐστι τῷ Βοιωτῷ

ὑποφθάς: ὅτι ἀντὶ τοῦ ὑποφθάσας Ἰακῶς.

τεύχεα τʼ ἐξενάριξε: ἡ διπλῆ, ὅτι κυρίως τὸ ἐξενάριξε νῦν, τὰ ἔναρα περιεῖλεν.

αὐτὰρ ἐπεὶ Λυκόοργος ἐνὶ μεγάροισιν ἐγήρα, δῶκε δʼ Ἐρευθαλίωνι φίλῳ θεράποντι φορῆναι.

ἐγήρα: ὅτι ἀντὶ τοῦ ἐγήρασε τὸν παρατατικὸν ἔταξεν.

δῶκε δέ: ὅτι οὕτως εἴωθε φράζειν. καὶ ὅτι περιττὸς ὁ δέ. τινὲς δὲ γράφουσι δῶκεν Ἐρευθαλίωνι.

ἀλλʼ ἐμὲ θυμὸς ἀνῆκε πολυτλήμων πολεμίζειν

θάρσεϊ ᾧ: ἡ διπλῆ, ὅτι Ζηνόδοτος θάρσει ἐμῷ. ἀδιανόητον δὲ γίνεται, ἡ ψυχή με ἀνέπεισε τῷ θάρσει τῷ ἐμῷ.

πολλὸς γάρ τις ἔκειτο παρήορος ἔνθα καὶ ἔνθα: σημειοῦνταί τινες διὰ τὸ παρήορος, ὅτι παρηρτημένος καὶ κεχυμένος.

τῷ κε τάχʼ ἀντήσειε μάχης κορυθαίολος Ἕκτωρ: ἤντησεν ἄν.

ὣς νείκεσσʼ ὁ γέρων, οἱ δʼ ἐννέα πάντες ἀνέσταν: ἡ διπλῆ πρὸς τὸ νείκεσσεν, ὅτι ἀντὶ τοῦ ἐπέπληξεν, οὐδέποτε δὲ ἐπὶ τοῦ ἔκρινεν, ὡς ἐν τῷ ὃς νείκεσσέν τε θεάς καὶ ὅτι παρέλκει συνήθως αὐτῷ τὸ πάντες.

κλήρῳ νῦν πεπάλασθε διαμπερές, ὅς κε λάχῃσιν: ὅτι τηρεῖ τὴν διαφορὰν τοῦ κληρώσασθαι καὶ λαχεῖν. καὶ πρὸς τὸ λάχῃσιν, ὅτι ὃς ἂν λάχοι. ἡ δὲ ἀναφορὰ πρὸς τὸ ἰχθὺς, ὅς κε φάγῃσι πρὸς Φιλητᾶν. ὃς ἂν λάχοι

ὣς ἔφαθʼ, οἱ δὲ κλῆρον ἐσημήναντο ἕκαστος: ἡ διπλῆ, ὅτι σημείοις χρῶνται, οὐ γράμμασιν.

πολυχρύσοιο Μυκήνης: ἡ διπλῆ, ὅτι ἀλλαχοῦ πληθυντικῶς Μυκήνας.

ἐκ δʼ ἔθορε κλῆρος κυνέης: ἡ διπλῆ, ὅτι ἀνέσειον τοὺς κλήρους, οὐκ ἐξῃροῦντο, ὡς ἡμεῖς νῦν.

ὅς μιν ἐπιγράψας κυνέῃ βάλε, φαίδιμος Αἴας: ἡ διπλῆ, ὅτι οὐ γράμμασι τῆς λέξεως, ἀλλʼ ἐγχαράξας σημεῖα· εἰ γὰρ κοινῶς ᾔδεσαν γράμματα, ἔδει τὸν κήρυκα ἀναγνῶναι καὶ τοὺς ἄλλους οἷς ἐπεδείκνυτο ὁ κλῆρος

τόφρʼ ὑμεῖς εὔχεσθε Διὶ Κρονίωνι ἄνακτι σιγῇ ἐφʼ ὑμείων, ἵνα μὴ Τρῶές γε πύθωνται, ἠὲ καὶ ἀμφαδίην, ἐπεὶ οὔ τινα δείδιμεν ἔμπης· οὐ γάρ τίς με βίῃ γε ἑλὼν ἀέκοντα δίηται, οὐδέ τι ἰδρείῃ, ἐπεὶ οὐδʼ ἐμὲ νήιδά γʼ οὕτως ἔλπομαι ἐν Σαλαμῖνι γενέσθαι τε τραφέμεν τε.

ἕως τοῦ ἔλπομαι ἐν Σαλαμῖνι στίχοι πέντε ἀθετοῦνται, ὅτι οὐ κατὰ τὸν Αἴαντα οἱ λόγοι καὶ ἑαυτῷ ἀνθυποφέρει γελοίως.

Ζεῦ πάτερ, Ἴδηθεν μεδέων: ἡ διπλῆ, ὅτι τὸ θεν παρέλκει νῦν· ἔστι γὰρ ἀντὶ τοῦ Ἴδης.

σκυτοτόμων ὄχʼ ἄριστος, Ὕλῃ ἔνι οἴκια ναίων: ἡ διπλῆ, ὅτι ἐνταῦθα συνεσταλμένως, ἐν δὲ τῷ καταλόγῳ ἐκτεταμένως ἠδʼ Ὕλην καὶ Πετεῶνα

οἶδʼ ἐπὶ δεξιά, οἶδʼ ἐπʼ ἀριστερὰ νωμῆσαι βῶν

ἀζαλέην, τό μοί ἐστι ταλαύρινον πολεμίζειν: ἡ διπλῆ, ὅτι τὴν ἀσπίδα ξηρὰν λέγει βῶν διὰ τὸ ἐκ βοείων εἶναι δερμάτων καὶ ὅτι προτάξας θηλυκὸν οὐδέτερον ἐπήνεγκεν, τό μοί ἐστι πρὸς τὸ σημαινόμενον, ὡς νεφέλη δέ μιν, τὸ μὲν οὔ ποτε. τὸ δὲ ταλαύρινον παρῆκται, εὔτολμον· οὐ γὰρ ἡ ῥινὸς ἔγκειται, ὡς ᾠήθησάν τινες.

τὼ δʼ ἐκσπασσαμένω δολίχʼ ἔγχεα χερσὶν ἅμʼ ἄμφω σύν ῥʼ ἔπεσον, λείουσιν ἐοικότες ὠμοφάγοισιν ἢ συσὶ κάπροισιν, τῶν τε σθένος οὐκ ἀλαπαδνόν. Πριαμίδης μὲν ἔπειτα—

ἡ διπλῆ ὅτι κυρίως ἔγχη τὰ δόρατα, οὐχ ὥς τινες τὰ ξίφη. λέγει δὲ τὰ ἐνεχόμενα ταῖς ἀσπίσιν, ἃ προήκαντο

Δίδυμος ὁ Χαλκέντερος τοὺς στίχους τούτους οὐ προσίενται ἔνιοι, ὥσπερ οὐδὲ Ζηνόδοτος, ἀλλὰ τὸ τῆς συνεπείας οὕτως ἔχει παρʼ αὐτῷ ὥσπερ καὶ ὁ Ἀριστόνικος ἐκτίθησιν, ἣν περιττὸν ἐνομίσαμεν γράψαι.

καί νύ κε δὴ ξιφέεσσʼ αὐτοσχεδὸν οὐτάζοντο· ἡ διπλῆ, ὅτι ἀρτίως ἐπὶ τὸ τοῖς ξίφεσι χρῆσθαι ἐληλύθασιν. ὅταν δὲ λέγῃ τὼ δʼ ἐκσπασσαμένω δολίχʼ ἔγχεα τὰ δόρατα λέγει ἐκ τῶν ἀσπίδων ἀπεσπάσαντο

ὁ μὲν Τρώων ὁ δʼ Ἀχαιῶν χαλκοχιτώνων,

Ταλθύβιός τε καὶ Ἰδαῖος: ὅτι πρὸς τὸ δεύτερον πρῶτον· ὁ γὰρ Ταλθύβιός ἐστιν Ἀχαϊκός.

νὺξ δʼ ἤδη τελέθει, ἀγαθὸν καὶ νυκτὶ πιθέσθαι: ὁ ἀστερίσκος, ὅτι ἐντεῦθεν εἰς τὰ ἑξῆς μετενήνεκται· ὁ μὲν γὰρ κῆρυξ αἰτίαν λέγει, διʼ ἣν οὐ πολεμητέον, ὁ δὲ Ἕκτωρ ἑαυτὸν μετὰ προφάσεως μὴ συλλυέτω.

ἀστερίσκος σὺν ὀβελῷ, ὅτι ἀπὸ τοῦ λόγου τοῦ κήρυκος μετενήνεκται.

ὡς σύ τʼ ἐυφρήνῃς πάντας παρὰ νηυσὶν Ἀχαιούς, σούς τε μάλιστα ἔτας καὶ ἑταίρους, οἵ τοι ἔασιν.

ἀθετεῖται ὡς καθαιρῶν τὰ προειρημένα ὡς σύ τʼ ἐυφρήνῃς πάντας. ἔχει δὲ καὶ διλογίαν ἔτας καὶ ἑταίρους.

αἵ τέ μοι εὐχόμεναι θεῖον δύσονται ἀγῶνα: ἡ διπλῆ, ὅτι οὕτως τὴν ἄγυριν καὶ συναγωγὴν τῶν θεῶν, διὰ τὸ πολλῶν θεῶν ἐν ταὐτῷ εἶναι ἀγάλματα.

δῶκε ξίφος: σημειοῦνταί τινες, ὅτι ἀφώπλισεν ἑαυτὸν δοὺς τὸ ξίφος ὁ Ἕκτωρ.

Αἴας δὲ ζωστῆρα δίδου φοίνικι φαεινόν. τὼ δὲ διακρινθέντε ὁ μὲν μετὰ λαὸν Ἀχαιῶν ἤιʼ, ὁ δʼ ἐς Τρώων ὅμαδον κίε.

φοίνικι φαεινόν: ἡ διπλῆ, ὅτι ἀντὶ τοῦ φοινικῷ ἄνθει πεφωτισμένον, ὅ ἐστι κεχρωτισμένον.

τὼ δὲ διακρινθέντε ὁ μέν: οὕτως εἴρηκεν ἀντὶ τοῦ τῶν δὲ διακρινθέντων ὁ μέν, ὁ δέ. καὶ ὅτι πρὸς τὸ δεύτερον πρότερον ἀπήντηκεν

εἰς Ἀγαμέμνονα δῖον ἄγον: ἡ διπλῆ, ὅτι ἀντὶ τοῦ πρὸς Ἀγαμέμνονα.

οἱ δʼ ὅτε δὴ κλισίῃσιν ἐν Ἀτρείδαο γένοντο,

τοῖσι δὲ βοῦν ἱέρευσεν: ὅτι ὁ δέ περισσός.

αὐτὰρ ἐπεὶ παύσαντο πόνου τετύκοντό τε δαῖτα: ὅτι ἀντὶ τοῦ ἔργου.

Ἀτρείδη τε καὶ ἄλλοι ἀριστῆες Παναχαιῶν,

πολλοὶ γὰρ τεθνᾶσιν: ἡ διπλῆ, ὅτι ἀπὸ τοῦ γάρ αἰτιώδους εἰσέβαλεν ἀρχαϊκῶς.

ψυχαὶ δʼ Ἄιδόσδε κατῆλθον: ἡ διπλῆ, ὅτι συμφώνως τῷ κατὰ τὴν ἀρχὴν τῆς Ἰλιάδος πολλὰς δʼ ἰφθίμους ψυχάς. οὐκ ἄρα γραπτέον κεφαλάς.

ἀτὰρ κατακήομεν αὐτούς τυτθὸν ἀποπρὸ νεῶν, ὥς κʼ ὀστέα παισὶν ἕκαστος οἴκαδʼ ἄγῃ, ὅτʼ ἂν αὖτε νεώμεθα πατρίδα γαῖαν. τύμβον τʼ ἀμφὶ πυρὴν ἕνα χεύομεν ἐξαγαγόντες ἄκριτον ἐκ πεδίου.

ἀθετοῦνται, ὅτι οὐ διὰ τοῦτο ἐκαίοντο, ὅπως τὰ ὀστᾶ κομίσωνται, ἀλλὰ συνηθείᾳ· καὶ γὰρ οἱ ἐπὶ τῆς ἰδίας τελευτῶντες ἐκαίοντο. καθόλου οὖν οἶδε πυρὶ καιομένους τοὺς πάλαι, καὶ ἐνταῦθα τιθεμένους ὅπου καὶ ἐτελεύτησαν. ἐναντιοῦνται δὲ καὶ τὰ ἑξῆς τύμβον τʼ ἀμφὶ πυρὴν—ἄκριτον ἐκ πεδίου ἀδιαχώριστον ἀδιάστατον, τουτέστι πολυάνδριον· πῶς οὖν ὥς κʼ ὀστέα παισὶν ἕκαστος;

τὸ ἐξαγαγόντες ὅμοιόν ἐστι τῷ Λαοδίκην ἐς ἄγουσα ἀντὶ τοῦ εἰσερχομένη. οὕτω καὶ τὸ ἐξαγαγόντες ἀντὶ τοῦ ἐξελθόντες τοῦ πεδίου.

ἐν δʼ αὐτοῖσι πύλας ποιήσομεν εὖ ἀραρυίας: ἡ διπλῆ, ὅτι πληθυντικῶς, καὶ ὅτι μία ὑπόκειται πύλη ἐν τῷ τείχει.

ἐν πόλει ἄκρῃ: ἡ διπλῆ, ὅτι διαλελυμένως τῇ ἀκροπόλει. τῷ οὔ νύ τι κέρδιον ἥμιν

ἔλπομαι ἐκτελέεσθαι, ἵνα μὴ ῥέξομεν ὧδε: ἀθετεῖται, ὅτι ἀγνοήσας τις, ὅτι ὑπακοῦσαι δεῖ τῷ οὔ νύ τι κέρδιον ἥμιν τὸ ἔσται, ὡς ἐλλείποντος τοῦ λόγου προσανεπλήρωσεν καὶ ὅτι τὸ ἵνα οὐχ ὁμηρικῶς παρείληπται ἀντὶ τοῦ ἐάν.

κτήματα μὲν ὅσʼ Ἀλέξανδρος κοίλῃς ἐνὶ νηυσίν

ἠγάγετο Τροίην δʼ—ὡς πρὶν ὤφελλʼ ἀπολέσθαι—: ἡ διπλῆ, ὅτι σαφῶς ὑπὸ τῶν Τρώων ἐμισεῖτο ὁ Ἀλέξανδρος, πρὸς Ζηνόδοτον γράφοντα ἀλλὰ μᾶλλον Τρῶες ἐλεήμονες.

κουριδίην δʼ ἄλοχον Μενελάου κυδαλίμοιο: ἡ διπλῆ, ὅτι οὐ προγεγάμηται ἑτέρῳ κατʼ Ὅμηρον ἡ Ἑλένη.

οἱ δʼ ἄρα πάντες ἐπίαχον υἷες Ἀχαιῶν, μῦθον ἀγασσάμενοι Διομήδεος ἱπποδάμοιο.

ὁ ἀστερίσκος, ὅτι ἐντεῦθεν μετάκειται εἰς τὴν ἀποπρέσβειαν.

Ἰδαῖʼ, ἤτοι μῦθον Ἀχαιῶν αὐτὸς ἀκούεις

ὥς τοι ὑποκρίνονται: ἡ διπλῆ, ὅτι πρόθεσις ἐνήλλακται ἀντὶ τοῦ ἀποκρίνονται.

Ἴλιον ἱρήν: ἡ διπλῆ, ὅτι θηλυκῶς τὴν Ἴλιον.

ἠέλιος μὲν ἔπειτα νέον προσέβαλλεν ἀρούρας

ἐξ ἀκαλαῤῥείταο βαθυῤῥόου Ὠκεανοῖο: ἡ διπλῆ ὅτι αὐτὸς μὲν ἐξ Ὠκεανοῦ ἀνατέλλειν καὶ εἰς Ὠκεανόν φησι καταδύεσθαι τὸν ἥλιον· ὁπόταν δὲ πρόσωπον ἡρωϊκὸν εἰσάγῃ ὑπὲρ γῆς καὶ ὑπὸ γῆν τὸ αὐτὸ δὲ ποιεῖ καὶ ἐν Ὀδυσσείᾳ.

ἐν δὲ πυρὶ πρήσαντες ἔβαν ποτὶ Ἴλιον ἱρήν: ἡ διπλῆ, ὅτι ἐκαίοντο οἱ νεκροί, καὶ ὅτι θηλυκῶς τὴν Ἴλιον.

ἀμφιλύκη νύξ: ἡ διπλῆ, ὅτι ἅπαξ μόνον ἐνταῦθα τῇ λέξει κέχρηται.

τύμβον δʼ ἀμφʼ αὐτὴν ἕνα ποίεον ἐξαγαγόντες:ἡ διπλῆ, ὅτι πολυάνδριον. πῶς οὖν ὥς κʼ ὀστέα παισὶν ἕκαστος οἴκαδʼ ἄγῃ

οἱ δὲ θεοὶ πὰρ Ζηνὶ καθήμενοι ἀστεροπητῇ θηεῦντο μέγα ἔργον Ἀχαιῶν χαλκοχιτώνων. τοῖσι δὲ μύθων ἦρχε Ποσειδάων ἐνοσίχθων. «Ζεῦ πάτερ, ἦ ῥά τίς ἐστι βροτῶν ἐπʼ ἀπείρονα γαῖαν, ὅς τις ἔτʼ ἀθανάτοισι νόον καὶ μῆτιν ἐνίψει; κτλ. — τοῦ δʼ ἐπιλήσονται

τείχους, τὸ ἐγὼ καὶ Φοῖβος Ἀπόλλων ἥρῳ Λαομέδοντι πολίσσαμεν ἀθλήσαντες.» τὸν δὲ μέγʼ ὀχθήσας προσέφη νεφεληγερέτα Ζεύς κτλ.

ὣς οἱ μὲν τοιαῦτα πρὸς ἀλλήλους ἀγόρευον.

ἕως τοῦ ὣς οἱ μὲν τοιαῦτα ἀθετοῦνται στίχοι κβʹ, ὅτι περὶ τῆς ἀναιρέσεως τοῦ τείχους λέγει πρὸ τῆς τειχομαχίας, ὡς ἂν μὴ προειρηκὼς ἐνθάδε.

ἀθανάτοισι: ἡ διπλῆ, ὅτι ὡς καὶ αὐτὸς οὐκ ὢν ἀθάνατος λέγει. καὶ ἐν ἄλλοις δὲ κέχρηται τῷ γένει

ἥρῳ: ἡ διπλῆ, ὅτι δισυλλάβως καὶ ἐν Ὀδυσσείᾳ ἥρῳ.

δύσετο δʼ ἠέλιος, τετέλεστο δὲ ἔργον Ἀχαιῶν: σημειοῦνταί τινες ὅτι ἀντὶ τοῦ ἐδύετο.

τὰς προἕηκεν Ἰησονίδης Εὔνηος,

τόν ῥʼ ἔτεχʼ Ὑψιπύλη ὑπʼ Ἰήσονι ποιμένι λαῶν:ὅτι καὶ τὰ Ἀργοναυτικὰ οἶδεν. οἰκεία δὲ Εὐνήῳ ἡ ἐμπορία καὶ πρὸς ὁμοφύλους γινομένη.

ἔνθεν ἄρʼ οἰνίζοντο καρηκομόωντες Ἀχαιοί, ἄλλοι μὲν χαλκῷ, ἄλλοι δʼ αἴθωνι σιδήρῳ, ἄλλοι δὲ ῥινοῖς, ἄλλοι δʼ αὐτῇσι βόεσσιν, ἄλλοι δʼ ἀνδραπόδοισι· τίθεντο δὲ δαῖτα θάλειαν.

ἡ διπλῆ, ὅτι ἀμοιβαῖς ἐχρῶντο οἱ παλαιοί, καὶ οὐ νομίσμασιν.

ἡ διπλῆ, ὅτι ῥινοῖς ταῖς βύρσαις, αὐταῖς δὲ βουσὶν ἀντὶ τοῦ ζώσαις.

ἀθετεῖται, ὅτι νεωτερικὴ ὀνομασία τοῦ ἀνδράποδον· οὐδὲ γὰρ παρὰ τοῖς ἐπιβεβληκόσιν Ὁμήρῳ κεῖται. λυπεῖ δὲ καὶ τὸ ἄλλοι πλεονάζον. ἡ δὲ τῶν ἀνδραπόδων λέξις νεωτερική ἔστι κατὰ τοὺς παλαιούς· διὸ καὶ Ἀριστοφάνης καὶ Ζηνόδοτος ἠθέτουν τὸ ἔπος, ἐν ᾧ κεῖται ἡ λέξις αὕτη.

κοιμήσαντʼ ἄρʼ ἔπειτα καὶ ὕπνου δῶρον ἕλοντο: ὅτι διέστειλε τὸ κοιμηθῆναι καὶ τὸ ὑπνῶσαι. τοῦτο δὲ πρὸς τὸ ἐν Ὀδυσσείᾳ Εὐρυνόμη δʼ ἄρʼ ἐπὶ χλαῖναν βάλε κοιμηθέντι· ἐπιφέρει γὰρ κεῖτʼ ἐγρηγορῶν. Ζηνόδοτος δὲ καὶ τοῦτον καὶ τὸν πρῶτον τῆς ἑξῆς ῥαψῳδίας ἦρκε στίχον

ἠὼς μὲν κροκόπεπλος ἐκίδνατο πᾶσαν ἐπʼ αἶαν: ὅτι Ζηνόδοτος μετατίθησι τὴν ἀνατολὴν κάτω πρὸς τὸ οἱ δʼ ἄρα δεῖπνον ἕλοντο, ὥστε τὴν τῶν θεῶν ἀγορὰν ὀψὲ γίνεσθαι ἀπρεπῶς.

ἀκροτάτῃ κορυφῇ πολυδειράδος Οὐλύμποιο:ἡ διπλῆ, ὅτι ἀντὶ τοῦ ἄκρᾳ, καὶ ὅτι λείπει ἡ ἐπὶ, καὶ ὅτι τὰ ἐπίθετα ὡς ἐπὶ ὄρους

τόσσον ἔνερθʼ Ἀίδεω ὅσον οὐρανός ἐστʼ ἀπὸ γαίης: ἡ διπλῆ πρὸς τὴν καθʼ Ὅμηρον τοῦ κόσμου τάξιν. καὶ ὅτι οὐδὲν τοιοῦτον ἐπὶ τοῦ Ὀλύμπου λέγει. καὶ ὅτι λείπει τὸ ὕπερθεν, ὅσον ἐστὶν ὕπερθεν.

σειρὴν χρυσείην ἐξ οὐρανόθεν κρεμάσαντες πάντες δʼ ἐξάπτεσθε θεοὶ πᾶσαί τε θέαιναι· ἀλλʼ οὐκ ἂν ἐρύσαιτʼ ἐξ οὐρανόθεν πεδίον δέ Ζῆνʼ ὕπατον μήστωρʼ, οὐδʼ εἰ μάλα πολλὰ κά-μοιτε. ἀλλʼ ὅτε δὴ καὶ ἐγὼ πρόφρων ἐθέλωμι ἐρύσσαι αὐτῇ κεν γαίῃ ἐρύσαιμʼ, αὐτῇ δὲ θαλάσσῃ. σειρὴν μέν κεν ἔπειτα περὶ ῥίον Οὐλύμποιο δησαίμην, τὰ δέ κʼ αὖτε μετήορα πάντα γένοιτο. τόσσον ἐγὼ περί τʼ εἰμὶ θεῶν περί τʼ εἴμʼ ἀν-θρώπων.

ἡ διπλῆ, ὅτι εἰ μὴ ἐκδεξώμεθα Ὄλυμπον τὸ ἐπὶ Μακεδονίας ὄρος, οὐ συμφωνήσει τῇ διαθέσει ταύτῃ· ἐπὶ γὰρ τοῦ οὐρανοῦ στάς φησι τὸν Ὄλυμπον ἀνέλκειν τῆς σειρᾶς ἐκ τοῦ ῥίου ἐκδεθείσης. καὶ ὅτι ἡ ἐξ περισσή.

Ζῆνʼ ὕπατον μήστωρα: ἡ διπλῆ, ὅτι ἀντὶ τοῦ ἐμέ, ὡς περὶ ἄλλου

ἔπειτα: ὅταν θελήσω ἐρύσαι φησίν.

περὶ ῥίον Οὐλύμποιο: ἵνα αὐτὸ δεσμεύσας καὶ τὰ λοιπὰ ἐπάρῃ, συνεῤῥιζωμένης αὐτῷ μὲν τῆς γῆς, τῇ δὲ γῇ τῆς θαλάσσης.

δείκνυσιν ὅτι βέβηκεν ὁ Ὄλυμπος καὶ οὐκ ἔστι μετέωρος.

ἡ διπλῆ, ὅτι Ζηνόδοτος ἀμφοτέρους ἠθέτηκεν. διʼ αὐτῶν δὲ διδασκόμεθα, πῶς σπάσει τὴν γῆν σὺν τῇ θαλάσσῃ.

ὣς ἔφαθʼ, οἱ δʼ ἄρα πάντες ἀκὴν ἐγένοντο σιωπῇ κτλ. — ὡς μὴ πάντες ὄλωνται ὀδυσσαμένοιο τεοῖο.

τὴν δʼ ἐπιμειδήσας προσέφη νεφεληγερέτα Ζεύς «θάρσει τριτογένεια, φίλον τέκος· οὔ νύ τι θυμῶ πρόφρονι μυθέομαι, ἐθέλω δέ τοι ἤπιος εἶναι.»

ἐντεῦθεν ἕως τοῦ πρόφρονι μυθέομαι ἀθετοῦνται στίχοι ιγʹ, ὅτι ἐξ ἄλλων τόπων μετάκεινται καὶ ἐν τοῖς κατὰ μέρος διαπίπτει, οὐκ ὀρθῶς χρώμενος ταῖς λέξεσιν, ὀδυσσαμένοιο τεοῖο. τοῦτο γάρ ἐστι τοῦ σοῦ, θέλει δὲ ὁ λόγος ὀργισθέντος σοῦ, ἀσυνάρθρως. τεοῖο, τοῦ σοῦ οὐδετέρως, ὡς εἰ λέγοι, ἐπεὶ τὰ σὰ οὕτως πρὸς αὐτοὺς ἔχει. τεοῦ. ἀθετοῦσιν οὐδὲ ἐν τῇ Ζηνοδότου δὲ ἐφέρετο τὸ γὰρ τεοῖο συγχεῖ τὸν λόγον.

ἡ διπλῆ, ὅτι ὑπὸ Διὸς πάλιν λέγονται πρὸς Ἀθηνᾶν πρὸ τῆς Ἕκτορος τελευτῆς ἐναντιοῦνται δὲ ἐνθάδε τοῖς ὑποκειμένοις.

χρυσὸν δʼ αὐτὸς ἔδυνε περὶ χροΐ, γέντο δʼ ἱμάσθλην: ἡ διπλῆ, ὅτι ἀντὶ τοῦ χρυσῆν πανοπλίαν. καὶ ὅτι ἐνθάδε λεγομένου τοῦ Διὸς ἀνειληφέναι τὴν ἰδίαν πανοπλίαν οὐκέτι ἑξῆς ἐγχωρεῖ τὴν αὐτὴν ταύτην πανοπλίαν ἀνειληφέναι τὴν Ἀθηνᾶν. καὶ ὅτι τὸ γέντο ἐκ τῶν συμφραζομένων νοεῖται τεταγμένον ἀντὶ τοῦ ἔλαβεν.

μεσσηγὺς γαίης τε καὶ οὐρανοῦ ἀστερόεντος: ἡ διπλῆ, ὅτι οὐδέποτε εἶπε μεσσηγὺς γαίης τε καὶ Ὀλύμπου νιφόεντος, οὐδὲ τὸν Ὄλυμπον ἀστερόεντα· διαφέρει γὰρ κατʼ αὐτὸν ὁ Ὄλυμπος τοῦ οὐρανοῦ.

Ἴδην δʼ ἵκανεν πολυπίδακα, μητέρα θηρῶν,

Γάργαρον: ἡ διπλῆ πρὸς τὴν ἰδιότητα τῆς φράσεως, ἀντὶ τοῦ τῆς Ἴδης εἰς Γάργαρον ἦλθεν· προτάξας γὰρ τὸ γενικὸν, τὸ εἰδικὸν ἐπήνεγκεν. μέρη γὰρ τῆς Ἴδης ἄλλα τε καὶ τὸ Γάργαρον.

οἱ δʼ ἄρα δεῖπνον ἕλοντο καρηκομόωντες Ἀχαιοί: ἡ διπλῆ, ὅτι πρὸ τούτου τὴν ἀνατολὴν τίθησι Ζηνόδοτος. τὸ δὲ συνεχὲς τοῦ λόγου οὕτως ἐστίν, ἡμέρας ἐνστάσης ὁ μὲν Ζεὺς θεῶν ἀγορὰν ἐποιεῖτο, οἱ δὲ Ἀχαιοὶ δεῖπνον εἵλοντο.

Τρῶες δʼ αὖθʼ ἑτέρωθεν ἀνὰ πτόλιν ὁπλίζοντο,

παυρότεροι: ἡ διπλῆ, ὅτι ἐλάσσους ἀεὶ τοὺς Τρῶας σὺν τοῖς ἐπικούροις λέγει. ἡ δὲ ἀναφορὰ πρὸς ἐκεῖνα τὰ ἀθετούμενα πολλέων ἐκ πολίων ἐγχεσπάλοι ἄνδρες καὶ πρὸς Ζηνόδοτον γράφοντα μυρία δʼ ἐν πεδίῳ.

πᾶσαι δʼ ὠίγνυντο πύλαι: ἡ διπλῆ, ὅτι μία ἐστὶν ἱππήλατος πύλη, καὶ πληθυντικῶς εἶπε πύλαι. τὸ δὲ πᾶσαι ἀντὶ τοῦ ὅλαι, ὡς θριξὶ δὲ πάντα νέκυν καταείνυον.

σύν ῥʼ ἔβαλον ῥινούς, σὺν δʼ ἔγχεα καὶ μένεʼ ἀνδρῶν

χαλκεοθωρήκων· ἀτὰρ ἀσπίδες ὀμφαλόεσσαι

ἔπληντʼ ἀλλήλῃσι: ἡ διπλῆ, ὅτι ταὐτὸν ἐξ ἐπαναλήψεως εἶπεν· προειπὼν γὰρ ῥινούς, ἐπενήνοχεν ἀτὰρ ἀσπίδες ὀμφαλόεσσαι, ἐξ ἀμφοτέρων ταὐτὰ σημαίνων.

ἔνθα δʼ ἅμʼ οἰμωγή τε καὶ εὐχωλὴ πέλεν ἀνδρῶν

ὀλλύντων καὶ ὀλλυμένων, ῥέε δʼ αἵματι γαῖα: ἡ διπλῆ, ὅτι ἀντὶ τοῦ ἐῤῥεῖτο ἡ γῆ, καὶ ὅτι πρὸς τὸ δεύτερον πρότερον ἀπήντηκεν

ὄφρα μὲν ἠὼς ἦν καὶ ἀέξετο ἱερὸν ἦμαρ: ἡ διπλῆ, ὅτι νῦν τὴν πρὸ μεσημβρίας ὥραν ἠῶ λέγει.

ἦμος δʼ ἠέλιος μέσον οὐρανὸν ἀμφιβεβήκει: ἡ διπλῆ, ὅτι οὐδέποτε ἐν Ὀλύμπῳ τὸν ἥλιον, ἀλλʼ ἐν οὐρανῷ· οὐκ ἄρα ὁ αὐτὸς τῷ οὐρανῷ

καὶ τότε δὴ χρύσεια πατὴρ ἐτίταινε τάλαντα

ἐν δʼ ἐτίθει δύο κῆρε τανηλεγέος θανάτοιο: μίαν ὑπὲρ ἑκατέρου στρατεύματος· καὶ ὅτι τὰς θανατηφόρους μοίρας λέγει. ὁ δὲ Αἰσχύλος νομίσας λέγεσθαι τὰς ψυχὰς ἐποίησε τὴν ψυχοστασίαν, ἐν ᾗ ἐστὶν ὁ Ζεὺς ἱστὰς ἐν τῷ ζυγῷ τὴν τοῦ Μέμνονος καὶ Ἀχιλλέως ψυχήν.

αἱ μὲν Ἀχαιῶν κῆρες ἐπὶ χθονὶ πουλυβοτείρῃ

ἑζέσθην, Τρώων δὲ πρὸς οὐρανὸν εὐρὺν ἄερθεν.

ἀθετοῦνται, ὅτι ὑπὲρ ἑκάστου στρατεύματος κῆρα ζυγοστατεῖ ὁ Ζεύς, οὐ πλείους, ὡς ἐπὶ Ἀχιλλέως καὶ Ἕκτορος ὁ δὲ διασκευαστὴς ἐξέλαβε πολλάς. εἰ δέ τις δύο ὑπὲρ ἑκατέρου ἵστασθαί φησι, ῥυόμενος τὴν σύγχυσιν τοῦ δυικοῦ σχήματος, ἄλογον· πρὸς τί γὰρ δύο, ἀλλʼ οὐ μία;

ἀλγήσας δʼ ἀνέπαλτο, βέλος δʼ εἰς ἐγκέφαλον δῦ: ὅτι ὁ δέ ἀντὶ τοῦ γάρ· βέλος γάρ.

θρασὺν ἡνίοχον φορέοντες

Ἕκτορα: ἡ διπλῆ, ὅτι τὸν παραιβάτην Ἕκτορα ἡνίοχον εἶπεν.

ὣς ἔφατʼ, οὐδʼ ἐσάκουσε πολύτλας δῖος Ὀδυσσεύς: ἡ διπλῆ πρὸς τὸ ἀμφίβολον, πότερον οὐκ ἀντελάβετο καθόλου τῆς φωνῆς διὰ τὸν θόρυβον, ἢ ἀκούσας παρεπέμψατο· ὅπερ δέχεται ὁ Ἀρίσταρχος.

Τυδείδης δʼ αὐτός περ ἐὼν προμάχοισιν ἐμίχθη: ἡ διπλῆ, ὅτι ἐν ἴσῳ τῷ μόνος.

οἷοι Τρώιοι ἵπποι, ἐπιστάμενοι πεδίοιο κραιπνὰ μάλʼ ἔνθα καὶ ἔνθα διωκέμεν ἠδὲ φέ-βεσθαι, οὕς ποτʼ ἀπʼ Αἰνείαν ἑλόμην, μήστωρε φόβοιο. τούτω μὲν θεράποντε κομείτων, τώδε δὲ νῶι Τρωσὶν ἐφʼ ἱπποδάμοις ἰθύνομεν.

ἡ διπλῆ, ὅτι ἐλλείπει ἡ διά.

ἡ διπλῆ, ὅτι ἀντὶ τοῦ φεύγειν ἀεὶ τὸ φέβεσθαι παρʼ αὐτῷ, καὶ ὅτι ἐντεῦθεν τὸ φόβον Ἄρηος φορεούσας.

ἀθετεῖται, ὅτι ἄτοπον προστιθέναι τὴν ἱστορίαν τῷ εἰδότι, καὶ ὁ καιρὸς δεῖται συντομίας· καὶ ὅτι τὸ ποτέ χρονικὴν ἔχει ἔμφασιν, τῆς ἀφαιρέσεως γεγονυίας τῇ πρὸ ταύτης ἡμέρᾳ.

ἡ διπλῆ, ὅτι τετήρηται παρʼ αὐτῷ καθαρῶς τὰ δυικά, καὶ νῦν ὡς ἐπὶ δύο ἵππων διαλέγεται.

Εὐρυμέδων: ἡ διπλῆ, ὅτι ὁμώνυμος οὗτος τῷ Ἀγαμέμνονος ἡνιόχῳ.

Ἕκτορα δʼ αἰνὸν ἄχος πύκασε φρένας ἡνιόχοιο. τὸν μὲν ἔπειτʼ εἴασε, καὶ ἀχνύμενός περ ἑταίρου.

ἡ διπλῆ, ὅτι ἐλλείπει ἡ περί καὶ ὅτι ἀντὶ τοῦ Ἕκτορος φρένας

ὅτι καὶ ἐνθάδε λείπει ἡ περί

Ἰφιτίδην Ἀρχεπτόλεμον θρασύν, ὅν ῥα τόθʼ ἵππων

ὠκυπόδων ἐπέβησε: ἡ διπλῆ ὅτι Ζηνόδοτος ἐνταῦθα μὲν γράφει Ἐρασιπτόλεμον, ἐν δὲ τοῖς μετὰ ταῦτα εἴασεν Ἀρχεπτόλεμον.

ἔνθα κε λοιγὸς ἔην καὶ ἀμήχανα ἔργα γένοντο, καὶ νύ κε σήκασθεν κατὰ Ἴλιον ἠύτε ἄρνες.

ἡ διπλῆ, ὅτι κατὰ τοῦ οὐδετέρου τὸ πληθυντικόν, ὡς σπάρτα λέλυνται.

ὅτι τὸ σήκασθεν αὐτὸς ἐπεξηγεῖται εἰπών ἠύτε ἄρνες.

Τυδείδη, ἄγε δʼ αὖτε φόβον δʼ ἔχε μώνυχας ἵππους: ἡ διπλῆ, ὅτι πάλιν φόβον τὴν φυγήν καὶ ὅτι Ζηνόδοτος γράφει ἄγε νῶι φόβον δέ, ὅ ἐστιν ἡμεῖς ἢ ἡμᾶς, ὧν οὐδέτερον ἁρμόζει.

Τυδείδης ὑπʼ ἐμεῖο φοβεύμενος ἵκετο νῆας: ἡ διπλῆ, ὅτι σαφῶς φοβεύμενος ἀντὶ τοῦ φεύγων.

τότε μοι χάνοι εὐρεῖα χθών: ὅτι οὐκ ἐν τῷ καθόλου εὐρεῖαν λέγει, ἀλλʼ ἐμοὶ εὐρεῖα ἡ γῆ γένοιτο, ἀντὶ τοῦ εὐρὺ χάσμα ποιήσειεν.

ἔρρε κακὴ γλήνη, ἐπεὶ οὐκ εἴξαντος ἐμεῖο πύργων ἡμετέρων ἐπιβήσεαι, οὐδὲ γυναῖκας ἄξεις ἐν νήεσσι· πάρος τοι δαίμονα δώσω.

ἀθετοῦνται στίχοι τρεῖς, ὅτι εὐτελεῖς εἰσὶ τῇ κατασκευῇ, καὶ τὸ πάρος τοι δαίμονα δώσω τελείως ἐστὶν οὐ κατὰ τὸν ποιητήν· ἀνάρμοστα δὲ καὶ τὰ λεγόμενα τοῖς προσώποις.

ὣς φάτο, Τυδείδης δὲ διάνδιχα μερμήριξεν,

ἵππους τε στρέψαι καὶ ἐναντίβιον μαχέσασθαι: ἡ διπλῆ, ὅτι ὑποτάσσουσιν ἢ μήτε στρέψαι μήτʼ ἀντίβιον μαχέσασθαι· οὐκ ἔστι δέ· τὸ γὰρ διάνδιχα οὐκ ἔστι δύο ἐμερίμνησεν ἐναντία, ἀλλʼ ἐπὶ τὸ αὐτὸ φερόμενα, στρέψαι τοὺς ἵππους καὶ μάχεσθαι.

μνημοσύνη τις ἔπειτα πυρὸς δηίοιο γενέσθω,

ὡς πυρὶ νῆας ἐνιπρήσω, κτείνω δὲ καὶ αὐτούς.

ὣς εἰπὼν ἵπποισιν ἐκέκλετο φώνησέν τε· Ξάνθε τε καὶ σὺ Πόδαργε, καὶ Αἴθων Λάμπε τε δῖε, νῦν μοι τὴν κομιδὴν ἀποτίνετον.

ἀθετεῖται ὅτι οὐδαμοῦ Ὅμηρος τεθρίππου χρῆσιν παρεισάγει. μάχεται δὲ καὶ τὰ ἐπαγόμενα δυικά, καὶ ἡ προσφώνησις εὐήθης.

ἡ διπλῆ, ὅτι ἐπὶ δυεῖν ἡ φράσις ἀλλʼ οὐκ ἐπὶ τεσσάρων.

ὑμῖν πὰρ προτέροισι μελίφρονα πυρὸν ἔθηκεν οἶνόν τʼ ἐγκεράσασα πιεῖν, ὅτε θυμὸς ἀνώγοι.

γελοιότατος ἐπὶ ἵππων ὁ στίχος ὅτι οἶνον ἵπποι οὐ πίνουσι. καὶ ὅτε θυμὸς ἀνώγοι εἰς μέθην γελοῖον. οἷον εἰς μέθην

ἀλλʼ ἐφομαρτεῖτον καὶ σπεύδετον: ἡ διπλῆ, ὅτι ὡς πρὸς δύο τοῖς δυικοῖς σχήμασι χρῆται· διὸ ἀθετητέον τὸν προκείμενον στίχον, ἐν ᾧ τέσσαρά ἐστιν ὀνόματα.

ἀσπίδα πᾶσαν χρυσείην ἔμεναι: ἀντὶ τοῦ ὅλην, ὡς πᾶσαι πύλαι ὅλη πύλη.

μακρὸν Ὄλυμπον: ἡ διπλῆ, ὅτι μακρὸν Ὄλυμπον ὡς ὄρος. εὐρύοπα Ζῆ-

νʼ αὐτοῦ κʼ ἔνθʼ ἀκάχοιτο καθήμενος οἶος ἐν Ἴδῃ: ἡ διπλῆ, ὅτι Ζηνόδοτος ἀνάπαλιν αὐτοῦ κʼ ἔνθα κάθοιτʼ ἀκαχήμενος. ἀνάπαλιν τοῦ κ, ἔνθα κτλ.

Ἥρη ἀπτοεπές, ποῖον τὸν μῦθον ἔειπες: ἡ διπλῆ, ὅτι δασύνουσιν ἁπτοεπές, καθαπτομένη τοῖς ἔπεσιν. Ἀρίσταρχος δὲ ψιλοῖ. ἐμφατικώτερον δὲ τὸ ψιλοῦν. καὶ ἴσως ἦν παρὰ τὸ πτοεῖσθαι, ἡ ἄγαν πτοοῦσα. ἢ παρὰ τὸ ἁπτόν, τὸ ἰσχυρόν, ὥστε εἶναι δεινοεπές. ἀπτοεπές· τινὲς δασύνουσι· καὶ Ἥρη ἁπτοεπής, ὡς καθαπτομένη τοῖς ἔπεσιν. ἐμφατικώτερον δὲ τὸ ψιλοῦν· ἄαπτον γάρ ἐστι τὸ δεινόν ὥστε εἶναι δεινοεπές.

τῶν δʼ ὅσον ἐκ νηῶν ἀπὸ πύργου τάφρος ἔεργεν, πλῆθεν ὁμῶς ἵππων τε καὶ ἀνδρῶν ἀσπιστάων.

ὅτι ἔν τισι γράφεται ἀπὸ τάφρου πύργος ἔεργεν. οὐ δύναται δὲ τὸ ἐκ νηῶν συναφὲς εἶναι τῷ ἀπὸ τάφρου· πρὸς γὰρ ταῖς ναυσὶ μᾶλλον ὁ πύργος ἢ ἡ τάφρος· καὶ ἔστι τὸ λεγόμενον, τὸ μεταξὺ τοῦ τείχους καὶ τῆς τάφρου πλῆρες ἦν ἵππων καὶ ἀνδρῶν. ἐκ νηῶν δὲ λέγει ἀπὸ τοῦ κατὰ τὰς ναῦς τόπου. σημειωτέον δὲ ὅτι μεταξὺ τοῦ τείχους καὶ τῆς τάφρου διάστημα ἀπελείπετο κατὰ τὴν τοποθεσίαν τῆς νεωλκίας. δύναται δὲ τὸ ἐκ νηῶν

πορφύρεον μέγα φᾶρος ἔχων ἐν χειρὶ παχείῃ, στῆ δʼ ἐπʼ Ὀδυσσῆος μεγακήτεϊ νηὶ μελαίνῃ, ἥ ῥʼ ἐν μεσσάτῳ ἔσκε, γεγωνέμεν ἀμφοτέρωσε.

πρὸς τὸ ἔχων ἐν χειρί, τί ποτε σημαίνει; ὁ μὲν Ἀπολλόδωρος, ὅτι περιειλήσας εἶχεν ἐν τῇ χειρί, ὁ δὲ Διονύσιος, πρὸς τὸ κατασείειν εὐθέτως λαβόμενος τοῦ φάρους. σημειοῦνται τινές, ὅτι τὸ εἰς νῆσιν εὔθετον μήρυμα ἐρίου νῆμα εἶπεν.

πρὸς τὴν τάξιν τῆς νεωλκίας ἡ παρατήρησις καὶ πρὸς τὸ γεγωνέμεν, ὅτι οὐ ψιλῶς ἐστὶ φωνεῖν ἀλλʼ ἀκουστὸν φθέγγεσθαι

πῇ ἔβαν εὐχωλαί, ὅτε δὴ φάμεν εἶναι ἄριστοι, ἅς, ὁπότʼ ἐν Λήμνῳ, κενεαυχέες ἠγοράασθε, ἔσθοντες κρέα πολλὰ βοῶν ὀρθοκραιράων, πίνοντες κρητῆρας ἐυστεφέας οἴνοιο, Τρώων ἀνθʼ ἕκατόν τε διηκοσίων τε ἕκαστος στήσεσθʼ ἐν πολέμῳ· νῦν δʼ οὐδʼ ἑνὸς ἄξιοί εἰμεν Ἕκτορος, ὃς τάχα νῆας ἐνιπρήσει πυρὶ κηλέῳ.

ἡ διπλῆ, ὅτι τοῦτο γινόμενον μὲν οὐ παρέστησεν, ὡς γενόμενον δὲ παραδίδωσιν. τὸ δὲ ὁπότε ἀντὶ τοῦ ὅτε.

περιττὸς ὁ στίχος· ἐκ γὰρ τοῦ πίνειν, οὐκ ἐκ τοῦ ἐσθίειν τὸ καυχᾶσθαι συμβαίνει.

Τρώων ἀνθʼ ἑκατόν: ἡ διπλῆ πρὸς τὴν ἀνάγνωσιν, ὅτι οὕτως προενεκτέον.

ὁ ὀβελός, ὅτι ἐκλύει καὶ ἀπαμβλύνει τὸν ὀνειδισμὸν ὁ στίχος· κρείσσων γὰρ καθολικώτερον ἐᾶσαι, οὑδήποτε ἀνδρός, ἀλλʼ οὐχὶ τοῦ διαφορωτάτου.

οὐ μὲν δή ποτέ φημι— παρελθέμεν ἐνθάδε ἔρρων: ἡ διπλῆ, ὅτι τὸ ἔρρων οὐκ ἔστι ψιλῶς παραγινόμενος, ἀλλὰ μετὰ φθορᾶς· δυσαρεστεῖ γὰρ τῇ παρουσίᾳ.

ἔνθα πανομφαίῳ Ζηνὶ ῥέζεσκον Ἀχαιοί: ἡ διπλῆ, ὅτι οὐκ ἔστι καθολικὸν ἐπίθετον ὁ πανομφαῖος, ὁ κληδόνιος καὶ πάσης κληδόνος παραίτιος· καὶ ὅτι ἅπαξ ἐνταῦθα τὸ ἐπίθετον. τουτέστιν ὁ κληδόνιος. Φοίβου ἀφήτορος Ι

Τεῦκρος δʼ εἴνατος ἦλθε, παλίντονα τόξα τιταίνων: ἡ διπλῆ, ὅτι πάντων ὑποστρεψάντων μόνος ὁ Ὀδυσσεὺς παρέμεινε πρὸς ταῖς ναυσίν, ὥστε τὸ ἐπάνω εὐκρινὲς γίνεσθαι, τὸ ὣς ἔφαθʼ οὐδʼ ἐσάκουσεν ὅτι ἑκουσίως παρεπέμψατο.

παλίντονα τόξα: εἰς τοὐπίσω τεινόμενα

πατρί τε σῷ Τελαμῶνι, ὅ σʼ ἔτρεφε τυτθὸν ἐόντα καί σε νόθον περ ἐόντα κομίσσατο ᾧ ἐνὶ οἴκῳ.

παρὰ Ζηνοδότῳ οὐδὲ ἦν· ἠθέτητο δὲ καὶ παρὰ Ἀριστοφάνει, ὅτι ἄκαιρος ἡ γενεαλογία, καὶ οὐκ ἔχουσα προτροπὴν ἀλλὰ τοὐναντίον, ὀνειδισμὸν καὶ ἀποτροπήν.

ἢ τρίποδʼ ἠὲ δύω ἵππους: ἡ διπλῆ, ὅτι δύο ἵπποις ἐχρῶντο.

Ἀτρείδη κύδιστε, τί με σπεύδοντα καὶ αὐτόν

ὀτρύνεις; σπεύδοντα: ἀντὶ τοῦ προθύμως ἐνεργοῦντα.

τοῦτον δʼ οὐ δύναμαι βαλέειν κύνα λυσσητῆρα: ὅτι ἀντὶ τοῦ παῖσαι τὸ βαλεῖν.

βαλέειν δέ ἑ ἵετο θυμός: ἡ διπλῆ πρὸς τὸ βαλέειν.

μήκων δʼ ὣς ἑτέρωσε κάρη βάλεν, ἥ τʼ ἐνὶ κήπῳ

καρπῷ βριθομένη νοτίῃσί τε εἰαρινῇσιν·

ὣς ἑτέρωσʼ ἤμυσε κάρη πήληκι βαρυνθέν.

ἡ διπλῆ, ὅτι ἔξωθεν προσληπτέον τὸ ἔστιν, εἰ μὴ ἡ μετοχὴ ἀντὶ ῥήματος παρείληπται, βριθομένη ἀντὶ τοῦ βρίθεται, ἢ κοινὸν τὸ κάρη βάλεν.

ἑτέρωσʼ: ὅτι τὸ πλῆρες ἑτέρωσε.

ἀλλʼ Ἀρχεπτόλεμον θρασὺν Ἕκτορος ἡνιοχῆα ἱέμενον πόλεμον δὲ βάλε στῆθος παρὰ μαζόν.

ἐνταῦθα καταλέλοιπε Ζηνόδοτος Ἀρχεπτόλεμον, πεποίηκε δὲ ἄνω Ἰφιτίδην Ἐρασιπτόλεμον.

ἡ διπλῆ πρὸς τὸ βάλεν ἀντὶ τοῦ ἔπαισεν.

Ἕκτορα δʼ αἰνὸν ἄχος πύκασε φρένας ἡνιόχοιο. τὸν μὲν ἔπειτʼ εἴασε καὶ ἀχνύμενός περ ἑταίρου: ἡ διπλῆ, ὅτι ἐλλείπει ἡ περί, περὶ ἑταίρου.

αὐτὸς δʼ ἐκ δίφροιο χαμαὶ θόρε παμφανόωντος σμερδαλέα ἰάχων· ὁ δὲ χερμάδιον λάβε χειρί, βῆ δʼ ἰθὺς Τεύκρου, βαλέειν δέ ἑ θυμὸς ἀνώγει.

ἡ διπλῆ, ὅτι ὡς περὶ ἑτέρου ὁ δὲ χερμάδιον ἐπὶ τὸ αὐτὸ ἀναφέρων πρόσωπον, ὡς εἰ ἔλεγεν οὗτος δὲ αὐτὸς χερμάδιον λάβε χειρί.

βαλέειν: ὅτι ἐπὶ τοῦ τρῶσαι.

τὸν δʼ αὖ κορυθαίολος Ἕκτωρ αὐερύοντα παρʼ ὦμον, ὅθι κληὶς ἀποέργει αὐχένα τε στῆθός τε, μάλιστα δὲ καίριόν ἐστιν, τῇ ῥʼ ἐπὶ οἷ μεμαῶτα βάλεν λίθῳ ὀκριόεντι, ῥῆξε δέ οἱ νευρήν· νάρκησε δὲ χεῖρʼ ἐπὶ καρπῷ.

ἡ διπλῆ, ὅτι αὐερύοντα σαφῶς εἰς τοὐπίσω ἕλκοντα· καὶ παλίντονα τόξα ἀπὸ τούτου,

ὅτι ἐν τοῖς ἑξῆς τούτου μνημονεύει νευρὴν δʼ ἐξέῤῥηξε νεοστρεφέα. καὶ ὅτι οὕτως εἶπε τὸ ἐνάρκησεν ἐν ἴσῳ τῷ ναρκᾷν ἐποίησε τὴν χεῖρα κατὰ τὸν καρπόν. τῷ ναρκᾷν ἐποίησε οἰδάνειν ποιεῖ Ι.

Αἴας δʼ οὐκ ἀμέλησε κασιγνήτοιο πεσόντος

ἀλλὰ θέων περίβη: ἡ διπλῆ, ὅτι ἀπὸ τῶν ὑπερμαχούντων τοῖς ἐκγόνοις ζῴων, πρὸς τὸ Χρύσην ἀμφιβέβηκε.

ἰσχία τε γλουτούς τε: σημειοῦνταί τινες ὅτι ὑγιῶς διέσταλκε.

Γοργοῦς οἴματʼ ἔχων ἠὲ βροτολοιγοῦ Ἄρηος: ὁ Ζηνόδοτος γράφει Γοργόνος ὄμματʼ ἔχων ἠὲ βροτολοιγοῦ Ἄρηος. ὁ δὲ Ὅμηρος χωρὶς τοῦ ν λέγει τῇ δʼ ἐπὶ μὲν Γοργώ ὡς Σαπφώ· διὸ λέγει Γοργοῦς ὡς Σαπφοῦς.

ἀλλὰ πατὴρ οὑμὸς φρεσὶ μαίνεται οὐκ ἀγαθῇσιν

σχέτλιος: σημειοῦνταί τινες ὅτι ἀντὶ τοῦ ἀγνώμων, οὐκ ἐν καθόλου δέ, ἀλλʼ εἰς ταύτην μόνην.

ἐξ Ἐρέβευς ἄξοντα κύνα στυγεροῦ Ἀίδαο: ἡ διπλῆ, ὅτι τούτου μόνου τοῦ ἄθλου μέμνηται κατὰ τὸ ῥητόν. καὶ ὅτι κύνα μόνον λέγει, Κέρβερον δὲ οὐκ ὀνομάζει, ὡς οἱ νεώτεροι.

Θέτιδος δʼ ἐξήνυσε βουλάς, ἥ οἱ γούνατʼ ἔκυσσε καὶ ἔλλαβε χειρὶ γενείου, λισσομένη τιμῆσαι Ἀχιλλῆα πτολίπορθον.

ἀθετοῦνται δύο στίχοι, ὅτι οὐκ ἔδει κατὰ μέρος διηγήσασθαι, καὶ ταῦτα πρὸς τὴν καλῶς εἰδυῖαν· καὶ μὴν οὐδὲ ἡμεῖς περισσόν τι προσιστοροῦμεν. οὐδὲ παρὰ Ζηνοδότῳ ἦσαν.

ἔσται μὰν ὅτʼ ἂν αὖτε φίλην γλαυκώπιδα εἴπῃ: ἡ διπλῆ πρὸς τὸ τῆς ἑρμηνείας ἴδιον, ὡς ἐκεῖ ἔσσεται ἦμαρ ὅτʼ ἄν ποτʼ ὀλώλῃ Ἴλιος ἱρή ἀντὶ τοῦ ὅτʼ ὀλεῖται.

ἢ νῶι γηθήσει προφανείσα: ἡ διπλῆ ὅτι Ζηνόδοτος γράφει σὺν τῷ ν νῶιν. τοῦτο δὲ τίθεται ἀντὶ τοῦ ἡμῖν ἢ ἡμῶν· οὐδέτερον δὲ ἁρμόζει· τὸ γὰρ νῶι ἐστὶν ἢ ἡμεῖς ἢ ἡμᾶς.

πέπλον μὲν κατέχευεν ἑανὸν πατρὸς ἐπʼ οὔδει, ποικίλον, ὅν ῥʼ αὐτὴ ποιήσατο καὶ κάμε χερσίν, ἡ δὲ χιτῶνʼ ἐνδῦσα Διὸς νεφεληγερέταο τεύχεσιν ἐς πόλεμον θωρήσσετο δακρυόεντα.

ἀθετοῦνται στίχοι τρεῖς ὅτι ἐν τῇ τοῦ Διομήδους ἀριστείᾳ καλῶς ἐπεξείργασται· πράττεται γάρ τινα. ἐνταῦθα δὲ πρὸς οὐδὲν ἀναλαμβάνει τὴν παντευχίαν. ἠθέτει δὲ καὶ Ἀριστοφάνης· Ζηνόδοτος δὲ οὐδὲ ἔγραφεν.

λάζετο δʼ ἔγχος βριθὺ μέγα στιβαρόν, τῷ δάμνησι στίχας ἀνδρῶν ἡρώων, τοῖσίν τε κοτέσσεται ὀβριμοπάτρη.

ἀθετοῦνται καὶ οὗτοι, ὅτι ἀκαίρως ἐκεῖθεν μετηνέχθησαν.

πύλαι μύκον οὐρανοῦ: ἡ διπλῆ, ὅτι πύλας οὐρανοῦ τὰ νέφη ὑποτίθεται· τὸν γὰρ ὑπὲρ τὰ νέφη τόπον ὁμωνύμως τῷ στερεμνίῳ οὐρανὸν καλεῖ. πρὸς τὰ περὶ Ὀλύμπου.

βάσκʼ ἴθι Ἶρι ταχεῖα: ἡ διπλῆ ὅτι οὐκ ἔστι κοινὸν νῦν ἐπίθετον τὸ ταχεῖα, ἀλλὰ πορεύου ταχεῖα.

ὄφρʼ εἰδῇ γλαυκῶπις, ὅτʼ ἂν ᾧ πατρὶ μάχηται.

Ἥρῃ δʼ οὔ τι τόσον νεμεσίζομαι οὐδὲ χολοῦμαι·

αἰεὶ γάρ μοι ἔωθεν ἐνικλᾷν ὅττι κεν εἴπω.

οἱ ἀστερίσκοι, ὅτι τῷ τοῦ Διὸς προσώπῳ ἁρμόζουσιν οἱ λόγοι, τῷ δὲ τῆς Ἴριδος οὐκέτι.

βῆ δʼ ἐξ Ἰδαίων ὀρέων ἐς μακρὸν Ὄλυμπον. βῆ δʼ ἐξ Ἰδαίων ὀρέων βῆ δὲ κατʼ

πρώτῃσιν δὲ πύλῃσι πολυπτύχου Οὐλύμποιο: οὐχ ὡς καὶ ἄλλων οὐσῶν, ἀλλʼ ἀντὶ τοῦ ἄκραι ὡς τὸ ἄξαντʼ ἐν πρώτῳ ῥυμῷ ἀντὶ τοῦ ἄκρῳ.

ὄφρʼ εἰδῇς γλαυκῶπις— ὅττι κεν εἴπῃ. ἀλλὰ σύ γʼ αἰνοτάτη, κύον ἀδεές, εἰ ἐτεόν γε τολμήσεις Διὸς ἄντα πελώριον ἔγχος ἀεῖραι.

ἀθετοῦνται στίχοι πέντε, ὅτι ἐκ τῶν ἐπάνω μετάκεινται. ἱκανὸν δὲ ἦν εἰπεῖν ὅτι οὐκ ἐᾷ ὁ Ζεύς, καὶ ἀποκαθίσταται ἐπιεικὲς ὂν τὸ τῆς Ἴριδος πρόσωπον· οὐ γὰρ ἂν εἶπεν κύον ἀδεές.

νῶι ἐῶ Διὸς ἄντα βροτῶν ἕνεκα πτολεμίζειν: ἡ διπλῆ, ὅτι τινὲς γράφουσι σὺν τῷ ν κακῶς.

ἅρματα δʼ ἔκλιναν πρὸς ἐνώπια παμφανόωντα:ἡ διπλῆ, ὅτι τὰ ὀχήματα ἅρματα λέγει.

Ζεὺς δὲ πατὴρ Ἴδηθεν ἐύτροχον ἅρμα καὶ ἵππους

Οὔλυμπον δὲ δίωκε: ἡ διπλῆ, ὅτι κυρίως διώκειν λέγεται, ὅταν προφεύγῃ τις· νῦν δὲ ἐπὶ τοῦ συντόνως ἐλαύνοντος.

αἱ δʼ οἶαι Διὸς ἀμφὶς Ἀθηναίη τε καὶ Ἥρη

ἥσθην: ἡ διπλῆ, πρὸς τὴν καθέδραν, ὅτι ἑκατέρωθεν τοῦ Διὸς Ἥρα καὶ Ἀθηνᾶ. χωρὶς ἥσθην Ω

τίφθʼ οὕτω τετίησθον Ἀθηναίη τε καὶ Ἥρη;

οὐ μέν θην κάμετόν γε μάχῃ ἔνι κυδιανείρῃ: ἡ διπλῆ, ὅτι Ζηνόδοτος γράφει καμέτην διὰ τοῦ η. ἔστι δὲ ἀντὶ τοῦ ἔκαμον. τὸ δὲ κάμετον πρὸς τὸ πρόσωπον ἀντὶ τοῦ ἐκάμετε, ὃ καὶ συμφωνεῖ.

οὐκ ἂν ἐθʼ ὑμετέρων ὀχέων πληγέντε κεραυνῷ

ἂψ ἐς Ὄλυμπον ἵκεσθον: ἡ διπλῆ, ὅτι ἀρσενικῶς τὸ δυικὸν ἐσχημάτισται, πληγέντε ἀντὶ τοῦ πληγείσα. καὶ Ἡσίοδος προλιπόντʼ ἀνθρώπων ἐπὶ αἰδοῦς καὶ νεμέσεως ἀντὶ τοῦ προλιποῦσαι.

ἤτοι Ἀθηναίη ἀκέων ἦν οὐδέ τι εἶπεν: ἡ διπλῆ, ὅτι ἀντὶ τοῦ ἀκέουσα.

εὖ νυ καὶ ἡμεῖς ἴδμεν ὅ τοι σθένος οὐκ ἀλα-παδνόν. ἀλλʼ ἔμπης Δαναῶν ὀλοφυρόμεθʼ αἰχμητάων, οἵ κεν δὴ κακὸν οἶτον ἀναπλήσαντες ὄλωνται.

ἡ διπλῆ ὅτι ἐντεῦθεν ἄνω μετάκεινται.

ἠοῦς δὴ καὶ μᾶλλον ὑπερμενέα Κρονίωνα

ὄψεαι: ὅτι Ζηνόδοτος γράφει ἄας δὴ καὶ μᾶλλον, ἀντὶ τοῦ ἐσαύριον. ἔστι δὲ ἡ λέξις οὐχ Ὁμηρική.

πρὶν ὄρθαι παρὰ ναῦφι ποδώκεα Πηλείωνα, ἤματι τῷ ὅτʼ ἂν οἱ μὲν ἐπὶ πρύμνῃσι μάχωνται στείνει ἐν αἰνοτάτῳ, περὶ Πατρόκλοιο πεσόντος.

ἀθετοῦνται στίχοι δύο, ὅτι διὰ τοῦ ἤματι τῷ πλείονος χρόνου ὑπέρθεσιν σημαίνει, τῇ δὲ ἑξῆς ἐπὶ τὸν τάφρον παράγει τὸν Ἀχιλλέα καὶ ἀκριβολογεῖν οὐκ ἀναγκαῖον κατὰ τίνα καιρὸν ἐξαναστήσεται, ἀρκεῖ δὲ πρὶν ὄρθαι παρὰ ναῦφι ποδωκέα Πηλείωνα. τό τε ἐπιφερόμενον ψεῦδός τι ἔχει· οὐ γὰρ ἐν τῷ στείνει μάχονται.

ἐν δʼ ἔπεσʼ Ὠκεανῷ λαμπρὸν φάος ἠελίοιο: ἡ διπλῆ, ὅτι αὐτὸς μὲν εἰς Ὠκεανὸν δύνοντα καὶ ἐξ Ὠκεανοῦ ἀνίσχοντα λέγει τὸν ἥλιον, ἐξ ἡρωικοῦ δὲ προσώπου οὐκέτι.

τρίλλιστος: ἡ διπλῆ ὅτι τὰ τρία ἐπὶ πλήθους τρίλλιστος οὖν πολυλιτάνευτος. πλεονάζει τὸ λ.

ἐν καθαρῷ, ὅθι δὴ νεκύων διεφαίνετο χῶρος:ἡ διπλῆ ὅτι οὐκέτι γέγονε νεκρῶν ἀναίρεσις. πρὸς Ἴστρον.

μῦθον τόν ῥʼ Ἕκτωρ ἀγόρευε διίφιλος ἐν δʼ ἄρα χειρί ἔγχος ἔχʼ ἑνδεκάπηχυ· πάροιθε δὲ λάμπετο δουρός αἰχμὴ χαλκείη, περὶ δὲ χρύσεος θέε πόρκης. τῷ ὅ γʼ ἐρεισάμενος ἔπεα Τρώεσσι μετηύδα.

ἡ διπλῆ περιεστιγμένη ὅτι Ζηνόδοτος περιγράφει ἀπὸ τούτου τέσσαρας στίχους κατὰ τὸ ἑξῆς διὰ τὸ καὶ ἐν ἄλλῳ τόπῳ γεγράφθαι. ὁ δὲ Ἀρίσταρχος οἰκειότερον ἐνταῦθα κεῖσθαι λέγει διὰ τὸ ἐν τῷ στρατεύματι διαλέγεσθαι.

Ἴλιον ἠνεμόεσσαν: ἡ διπλῆ ὅτι θηλυκῶς τὴν Ἴλιον. τὸ νῦν ἐσάωσε μάλιστα

Ἀργείους καὶ νῆας ἐπὶ ῥηγμῖνι θαλάσσης: ἡ διπλῆ ὅτι Ζηνόδοτος γράφει ἐπεὶ Διὸς ἐτράπετο φρήν. ἐξ ἄλλου δὲ στίχου τὸ ἡμιστίχιόν ἐστι νῦν ἀναρμόστως προστεθειμένον· οὐ γὰρ κατὰ Διὸς προαίρεσιν νὺξ ἐγένετο.

δόρπα τʼ ἐφοπλισόμεσθα: ἡ διπλῆ περιεστιγμένη, ὅτι Ζηνόδοτος γράφει ἐφοπλίζεσθον. συγχεῖ δὲ τὸ δυικόν.

ἐκ πόλιος δʼ ἄξεσθε βόας: ἡ διπλῆ ὅτι οὐ μέλλοντα σημαίνει τὸ ἄξεσθε, ἀλλʼ ἐν ἴσῳ τῷ ἄγετε.

μὴ μὰν ἀσπουδί γε νεῶν ἐπιβαῖεν ἕκηλοι: ἡ διπλῆ ὅτι ἀντὶ τοῦ μὴ ῥᾳδίως, μή πως χωρὶς σπουδῆς.

ἀλλʼ ὥς τις τούτων γε βέλος καὶ οἴκοθι πέσσῃ: ἡ διπλῆ ὅτι βέλος εἴρηκε τὸ τρῶμα ὁμωνύμως τῷ τιτρώσκοντι.

κήρυκες δʼ ἀνὰ ἄστυ διίφιλοι ἀγγελλόντων: ἡ διπλῆ ὅτι ἀντὶ τοῦ ἀγγελλέτωσαν.

λέξασθαι περὶ ἄστυ θεοδμήτων ἐπὶ πύργων: ἡ διπλῆ ὅτι ἀντὶ τοῦ ἐγκοιμηθῆναι.

πῦρ μέγα καιόντων: ἡ διπλῆ ὅτι ἀντὶ τοῦ καιέτωσαν.

μῦθος δʼ ὃς μὲν νῦν ὑγιής, εἰρημένος ἔστω, τὸν δʼ ἠοῦς Τρώεσσι μεθʼ ἱπποδάμοις ἀγορεύσω.

ἀθετοῦνται δύο στίχοι, διότι τῇ ἑξῆς οὐδὲν λέγει, καὶ τὸ ὑποτακτικὸν ἄρθρον ἀντὶ προτακτικοῦ παρείληπται, ὃς μέν ἀντὶ τοῦ ὁ μέν.

εὔχομαι ἐλπόμενος Διί τʼ ἄλλοισίν τε θεοῖσιν: ἡ διπλῆ ὅτι Ζηνόδοτος γράφει ἔλπομαι εὐχόμενος. οὐ κατὰ τὸν Ἕκτορα δὲ τὸν οὕτως ἐπῃρμένον λέγει, ἐλπίζω εὐχόμενος τοῖς θεοῖς· ἐπιεικὲς γάρ· τοὐναντίον γὰρ οἰκεῖον εὔχομαι ἐλπόμενος, καυχῶμαι ἐλπιδοποιούμενος ὑπὸ τοῦ Διὸς καὶ τῶν ἄλλων θεῶν

ἐξελάαν ἐνθένδε κύνας κηρεσσιφορήτους οὓς κῆρες φορέουσι μελαινάων ἐπὶ νηῶν.

ἀθετεῖται, ὅτι περισσός· ἐν γὰρ τῷ κηρεσσιφορήτους τὸ αὐτὸ συντόμως εἴρηκεν. ὁ δὲ Ζηνόδοτος οὐδὲ ἔγραφεν αὐτόν.

εἴσομαι ἤ κέ μʼ ὁ Τυδείδης κρατερὸς Διομήδης πὰρ νηῶν πρὸς τεῖχος ἀπώσεται: ἡ διπλῆ ὅτι τὸ εἴσομαι πολλὰ σημαίνει, νῦν μὲν γνώσομαι, ἐν ἄλλοις δὲ πορεύσομαι· εἴσομαι ἐξ ἁλόθεν καὶ ἀντὶ τοῦ ἐφάνη· εἴσατο δʼ ὡς ὅτε ῥινεός.

αὔριον ἣν ἀρετὴν διαείσεται, εἴ κʼ ἐμὸν ἔγχος μείνῃ ἐπερχόμενον. ἀλλʼ ἐν πρώτοισιν, ὀίω, κείσεται οὐτηθείς, πολέες δʼ ἀμφʼ αὐτὸν ἑταῖροι, ἠελίου ἀνιόντος ἐς αὔριον. εἰ γὰρ ἐγὼν ὥς

εἴην ἀθάνατος καὶ ἀγήρως ἤματα πάντα, ὡς νῦν ἡμέρη ἥδε κακὸν φέρει Ἀργείοισιν.

ὅτι ἢ τούτους δεῖ τοὺς τρεῖς στίχους μένειν, οἷς τὸ ἀντίσιγμα παράκειται ἢ τοὺς ἑξῆς τρεῖς, οἷς αἱ στιγμαὶ παράκεινται· εἰς γὰρ τὴν αὐτὴν γεγραμμένοι εἰσὶ διάνοιαν. ἐγκρίνει δὲ μᾶλλον ὁ Ἀρίσταρχος τοὺς δευτέρους διὰ τὸ καυχηματικωτέρους εἶναι τοὺς λόγους· ὁ δὲ Ζηνόδοτος τοὺς πρώτους τρεῖς οὐδὲ ἔγραφεν. τὰ αὐτὰ δὲ λέγει περὶ τῶν στίχων τούτων ὁ Δίδυμος καὶ ὁ Ἀριστόνικος· διὸ οὐκ ἐγράψαμεν τὰ Διδύμου.

τιοίμην δʼ ὡς τίετʼ Ἀθηναίη καὶ Ἀπόλλων—

ἐκ πόλιος δʼ ἄξοντο βόας: τὸ ἄξοντο οὐ τὸν μέλλοντα σημαίνει, ἀλλʼ ἀντὶ τοῦ ἤγοντο.

ὡς δʼ ὅτʼ ἐν οὐρανῷ ἄστρα φαεινὴν ἀμφὶ σελήνην.

ὅτε τʼ ἔπλετο νήνεμος αἰθήρ· ἔκ τʼ ἔφανεν πᾶσαι σκοπιαὶ καὶ πρώονες ἄκροι καὶ νάπαι· οὐρανόθεν δʼ ἄρʼ ὑπεῤῥάγη ἄσπετος αἰθήρ.

ἀθετεῖται ὅτι οἰκειότερον ἔχει κατὰ τὴν Πατρόκλου ἐπιφάνειαν. καὶ ὁ ἑξῆς δὲ συναθετεῖται αὐτῷ. ἐκεῖ γὰρ αἰφνίδιον βούλεται ἐπίλαμψιν παραστῆσαι αἰφνιδίως Πατρόκλου ἐπιφανέντος, ἐνταῦθα δὲ παρατεταμένην νηνεμίαν κατʼ εὐδίαν. οὐκ ἐφέροντο δὲ οὐδὲ παρὰ Ζηνοδότῳ. ἠθέτει δὲ καὶ Ἀριστοφάνης.

ὡς δʼ ὅτʼ ἐν οὐρανῷ ἄστρα—

τόσσα μεσηγὺ νεῶν ἠδὲ Ξάνθοιο ῥοάων: ἡ διπλῆ ὅτι τῷ ὡς ὁμοιωματικῷ ὄντι ἀκαταλλήλως ἀποδίδοται τὸ τόσσα, ποσότητος ὂν δηλωτικόν· διὸ καί τινες γράφουσιν ὣς τὰ μεσηγὺ νεῶν. τὸ μὲν οὖν παραβολικὸν τὸ τῆς ἀντεικασίας ἔχει, τὸ δʼ ἀνταποδιδόμενον τὸ τοῦ πλήθους παρεμφαίνει. καὶ ὅτι οὐ προσυστήσας τὸν Σκάμανδρον Ξάνθον καλεῖ, ἀλλὰ διὰ τῶν ἑξῆς ὃν Ξάνθον καλέουσι θεοί, ἄνδρες δὲ Σκάμανδρον.

χίλιʼ ἄρʼ ἐν πεδίῳ πυρὰ καίετο, πὰρ δὲ ἑκάστῳ εἵατο πεντήκοντα σέλαι πυρὸς αἰθομένοιο.

ἡ διπλῆ ὅτι Ζηνόδοτος γράφει μύρια. ἐπιφέρει δὲ ἐν δὲ ἑκάστῳ εἵατο πεντήκοντα σέλαι, ὥστε γίνεσθαι μυριάδας πεντήκοντα, ἐὰν δὲ γράφηται χίλια, πέντε μυριάδας συμφώνως· διὰ παντὸς γὰρ τοὺς βαρβάρους ἐλάσσονας τῶν Ἑλλήνων συνίστησιν.

φύζα φόβου κρυόεντος ἑταίρη: ἡ διπλῆ, ὅτι φύζα ἀεὶ μὲν σημαίνει τὴν μετὰ δέους φυγήν, ὅθεν καὶ φυζακίνῃς ἐλάφοισι νῦν δὲ ἔκπληξις—

πένθεϊ δʼ ἀτλήτῳ βεβολήατο πάντες ἄριστοι: ἡ διπλῆ, ὅτι ἔνιοι βεβλήατο, καὶ Ζηνόδοτος οὕτως. ἐπὶ δὲ τῆς κατὰ ψυχὴν τρώσεως καὶ ἀλγηδόνος ἀεὶ τοῦτο τάττει, ἐπὶ δὲ τῆς κατὰ σῶμα πληγῆς οὐκέτι οὕτως.

Ἀτρείδης δʼ ἄχεϊ μεγάλῳ βεβολημένος ἦτορ: ἡ διπλῆ ὅτι πάλιν τὸ βεβολημένος διὰ τοῦ ο ἐπὶ ψυχῆς λέγει.

αὐτὸς δὲ μετὰ πρώτοισι πονεῖτο: ἡ διπλῆ ὅτι τὸ πονεῖν ἀεὶ ἐπὶ τοῦ ἐνεργεῖν τίθησιν. ἂν δʼ Ἀγαμέμνων

ἵστατο δακρυχέων ὥς τε κρήνη μελάνυδρος: ἡ διπλῆ ὅτι Ζηνόδοτος γράφει μετὰ δʼ Ἀργείοισιν ἔειπεν Ὦ φίλοι Ἀργείων. περιῄρηκε δὲ πάντα τὰ κατὰ τὴν παράθεσιν. ἀναγκαῖα δέ ἐστιν εἰς αὔξησιν.

ὣς ὁ βαρὺ στενάχων ἔπεʼ Ἀργείοισι μετηύδα: ἡ διπλῆ ὅτι τινὲς γράφουσιν ὣς ὅ γε δακρυχέων διὰ τὸ ἀκαταλλήλως πρὸς τὰ δάκρυα τὸ στενάχων ἀποδεδόσθαι. ἔστι δὲ ἐν τῷ στενάχειν καὶ δακρύειν ἀπὸ προηγουμένου νοούμενον.

ὦ φίλοι Ἀργείων ἡγήτορες ἠδὲ μέδοντες: ἡ διπλῆ ὅτι ἐνθάδε οὕτως γραπτέον· πρὸς γὰρ τοὺς ἀρίστους, οὐ πρὸς τὸ πλῆθος ὁ λόγος. ὅταν δὲ ἀπόπειραν τῷ πλήθει προσάγῃ, προσφυέστερον γράφεται ὦ φίλοι ἥρωες Δαναοὶ θεράποντες Ἄρηος.

Ζεύς με μέγα Κρονίδης ἄτῃ ἐνέδησε βαρείῃ σχέτλιος, ὃς τότε μέν μοι ὑπέσχετο καὶ κατέ-νευσεν.

ἡ διπλῆ ὅτι μέγα δεῖ γράφειν ἀντὶ τοῦ μεγάλως, ὡς σάφα. ἀδόκιμος δὲ πάνυ ἡ μετὰ τοῦ σ, μέγας.

ἡ διπλῆ ὅτι νῦν οὕτως γραπτέον τότε μέν μοι· ἀναφέρει γὰρ ἐπὶ τὸ πρώην κατὰ τὸν ὄνειρον· ἐν ἐκείνοις μέντοι πρὶν μέν μοι· χρόνια γὰρ ἐσήμαινε τὰ κατὰ τὴν πρώτην ἔξοδον τῶν Ἑλλήνων.

δυσκλέα Ἄργος ἱκέσθαι, ἐπεὶ πολὺν ὤλεσα λαόν. οὕτω που Διὶ μέλλει ὑπερμενέι φίλον εἶναι, ὃς δὴ πολλάων πολίων κατέλυσε κάρηνα ἠδʼ ἔτι καὶ λύσει· τοῦ γὰρ κράτος ἐστὶ μέγιστον.

ἀθετοῦνται στίχοι τρεῖς, ὅτι ἄμεινον ταῦτα λέγειν ἐν τῇ ἀποπείρᾳ. νῦν δὲ οὐκ ἀποπειρᾶται, ἀλλὰ περὶ ἀποστάσεως ἀληθῶς λέγει ἐγκεκυρηκὼς τοῖς τοῦ Διὸς ἐλαττώμασιν

ἡ διπλῆ, ὅτι Ζηνόδοτος ἦρκε τοὺς στίχους πρὸς οὐδὲν ἀναγκαῖον, ἀλλʼ ἕνεκα τοῦ κατʼ ἄλλους τόπους φέρεσθαι. τοιοῦτος δέ ἐστιν ἐπὶ τῶν διφορουμένων. τὴν δὲ συνέπειαν οὕτως ποιεῖ δυσκλέα Ἄργος ἵκεσθαι—ἤτοι ὅ γʼ ὣς εἰπὼν κατʼ ἄρʼ ἕζετο, θυμὸν ἀχεύων. τοῖσι δʼ ἀνιστάμενος μετέφη κρατερὸς Διομήδης

ἴσασʼ Ἀργείων ἠμὲν νέοι ἠδὲ γέροντες: ἡ διπλῆ, ὅτι Ζηνόδοτος γράφει ἡγήτορες ἠδὲ μέδοντες. βέλτιον δὲ καθολικώτερον γεγράφθαι· καταλείπεται γὰρ ἐν πᾶσιν ἡ δόξα τἀνδρός. καὶ ὅτι νῦν γέροντας τοὺς καθʼ ἡλικίαν. ἐπεὶ μικρῷ πρότερον τὸν Νέστορα αὐτὸς ἐσεσώκει ἐν τῷ πολέμῳ. τὸν Νέστορα αὐτός ὁ Νέστωρ αὐτόν.

ἔρχεο· πάρ τοι ὁδός, νῆες δέ τοι ἄγχι θαλάσσης ἑστᾶσʼ, αἵ τοι ἕποντο Μυκήνηθεν μάλα πολλαί:

ἡ διπλῆ ὅτι ἀπὸ κοινοῦ τοῦ πάρ τοι ὁδός τὸ πάρεισί σοι. ὅπερ οὐ συνέντες τινὲς προστεθείκασι τὸν ἑξῆς.

ἀθετεῖται ὅτι περισσός ἐστι καὶ μὴ προσκειμένου αὐτοῦ ἐμφαντικώτερος ὁ λόγος γίνεται· ἐφορμοῦσιν αἱ νῆες πορευσόμεναι. οἱ δὲ γράφουσιν νῆες μέν τοι ἀμφιέλισσαι, ὥστε παντελῶς ἀποκρίνεσθαι τὸν στίχον.

Τυδείδη, περὶ μὲν πολέμῳ ἔνι καρτερός ἐσσι: ὅτι τὸ περί ἀντὶ τοῦ περισσῶς.

οὐδὲ πάλιν ἐρέει: τὸ πάλιν οὐκ ἔστιν ἐκ δευτέρου, ὡς ἡμεῖς, ἀλλʼ ἀντὶ τοῦ ἔμπαλιν ἐρεῖ, ἐναντίως.

ἦ μὲν καὶ νέος ἐσσί, ἐμὸς δέ κε καὶ πάις εἴης

ὁπλότατος γενεῆφιν: ἡ διπλῆ, ὅτι οὐχ ἁρμόζει τῷ τρεῖς γενεὰς βεβιωκότι λέγειν· ἐμὸς ἂν παῖς εἴης— κατὰ τὴν ἡλικίαν, πρὸς ἐπιτίμησιν τοῦ πολέμου. ἀφρήτωρ ἀθέμιστος—ὃς πολέμου ἔραται.

λεξάσθων παρὰ τάφρον: ἡ διπλῆ ὅτι ἀντὶ τοῦ λεξάσθωσαν.

πλεῖαί τοι οἴνου κλισίαι: ἡ διπλῆ ὅτι πλεῖαι ἀντὶ τοῦ πλήρεις. πρὸς τὸ παρῴχηκε δὲ πλέω νύξ ἀντὶ τοῦ πλήρης.

τίς ἂν τάδε γηθήσειεν: ἡ διπλῆ ὅτι προσυπακουστέον τὸ «καὶ οὐ μὴ μᾶλλον θρηνήσει καὶ κόψεται»; καὶ ὅτι ἔξωθεν τὸ ἰδών.

ἀντί νυ πολλῶν λαῶν ἐστὶν ἀνὴρ, ὅν τε Ζεὺς κῆρι φιλήσῃ.

ἡ διπλῆ ὅτι τὸ ἀντί ἐπὶ τοῦ ἴσου ἐστί· τὸ γὰρ λεγόμενον, ἴσος ἐστὶ πολλοῖς ὁ εἷς ἀνήρ, ὅταν ᾖ θεοφιλής.

ἀλλʼ ἐπεὶ ἀασάμην φρεσὶ λευγαλέῃσι πιθήσας: ἡ διπλῆ ὅτι οἱ νεώτεροι λευγαλέον τὸ δίυγρον ἐπὶ τοῦ Ἀχιλλέως· νῦν δέ με λευγαλέον θάνατον ἔστι δὲ λευγαλέον τὸ ὀλέθριον παρὰ τὸν λοιγόν,

δώσω δʼ ἑπτὰ γυναῖκας ἀμύμονα ἔργα ἰδυίας: ἡ διπλῆ ὅτι χωρὶς τοῦ σ γραπτέον οὐ γάρ ἐστι κατὰ τῶν γυναικῶν ἀλλὰ τῶν ἔργων. ὕστερον δὲ ἐπὶ τῶν γυναικῶν αἳ κάλλει ἐνίκων. οὕτως Ἀρίσταρχος μετὰ τοῦ σ ἀμύμονας.

τὰς μέν οἱ δώσω, μετὰ δʼ ἔσσεται ἣν τότʼ ἀπηύρων, κούρη Βρισῆος· ἐπὶ δὲ μέγαν ὅρκον ὀμοῦμαι, μή ποτε τῆς εὐνῆς ἐπιβήμεναι ἠδὲ μιγῆναι.

ἡ διπλῆ περιεστιγμένη, ὅτι ἐντεῦθεν πλανηθεὶς Ζηνόδοτος συναριθμεῖσθαι ἐν ταῖς ἑπτὰ καὶ τὴν Βρισηίδα ἔδοξεν, καὶ ἐν ἄλλοις γράφει ἐκ δʼ ἄγεν ἑπτὰ γυναῖκας, ἀμύμονα ἔργʼ εἰδυίας, Ἕξ, ἀτὰρ ἑβδομάτην Βρισηίδα καλλιπάρῃον. ἔστι δὲ ἐκτὸς ἡ Βρισηίς.

τῆς εὐνῆς: ἡ διπλῆ ὅτι ἔξωθεν δεῖ λαβεῖν τὸ ἄρθρον· τὸ γὰρ τῆς νῦν ἀντὶ τοῦ ταύτης παρείληπται, καὶ ἔστιν ὁ λόγος, μήποτε τῆς ταύτης εὐνῆς ἐπιβήμεναι.

νῆα ἅλις χρυσοῦ καὶ χαλκοῦ νηησάσθω: ἡ διπλῆ ὅτι παρετυμολογεῖ τὴν ναῦν ἀπὸ τοῦ νῆσαι, ὅ ἐστι σωρεῦσαι —καὶ ἐν Ὀδυσσείᾳ τὰ ὀνόματα ἀπὸ τοῦ ἑτοίμου λαμβάνει, Τερπιάδην τὸν Φήμιον ἀπὸ τοῦ τέρπειν τὸν κιθαρῳδόν ὁ αὐτὸς ἄρα ποιητής.

αἵ κε μετʼ Ἀργείην Ἑλένην κάλλισται ἔωσιν:ἡ διπλῆ ὅτι ἔνιοι ὑποτάσσουσι στίχον τὴν γὰρ ἀπʼ αὖτις ἐγὼ δώσω ξανθῷ Μενελάῳ, εὐήθως πάνυ.

εἰ δέ κεν Ἄργος ἱκοίμεθʼ Ἀχαιικόν: ἡ διπλῆ ὅτι τὴν Πελοπόννησον Ἀχαιικὸν Ἄργος λέγει καὶ Ἴασον· εἰ πάντες σε ἴδοιεν ἀνʼ Ἴασον Ἄργος, Πελασγικὸν δὲ Ἄργος τὴν Θεσσαλίαν.

τρεῖς δέ μοί εἰσι θύγατρες ἐνὶ μεγάρῳ εὐπήκτῳ Χρυσόθεμις καὶ Λαοδίκη καὶ Ἰφιάνασσα· τάων ἥν κʼ ἐθέλῃσι, φίλην ἀνάεδνον ἀγέσθω.

ἡ διπλῆ ὅτι οὐκ οἶδε τὴν παρὰ τοῖς νεωτέροις σφαγὴν Ἰφιγενείας.

ἡ διπλῆ, ὅτι ἕδνα ἐδίδοσαν οἱ νυμφίοι ταῖς παρθένοις.

ἐγὼ δʼ ἐπιμείλια δώσω: ἡ διπλῆ ὅτι καὶ ὑπὸ τᾶν πατέρων ἐπεδίδοτο ταῖς θυγατράσιν οὐχ ὑπὸ τῶν ἀνδρῶν μόνων ἐπέμπετο, ἃ λέγει ἐπιμείλια.

πᾶσαι δʼ ἐγγὺς ἁλός νέαται Πύλου ἠμαθόεντος: ἡ διπλῆ ὅτι νέαται ἀντὶ τοῦ ναίονται. ἔνιοι δὲ ἀντὶ τοῦ ἔσχαται, οὐκ εὖ.

καί οἱ ὑπὸ σκήπτρῳ λιπαρὰς τελέουσι θέμιστας: ἡ διπλῆ, ὅτι χρόνος ἐνήλλακται, τελέουσιν ἀντὶ τοῦ τελέσουσιν.

καί μοι ὑποστήτω, ὅσσον βασιλεύτερός εἰμι: ἡ διπλῆ ὅτι τὸ ὅσσον οὐκ ἔστι πλήθους, ἀλλʼ ἀντὶ τοῦ καθʼ ὅσον εἰμὶ βασιλικώτερος.

ἀλλʼ ἄγετε, κλητοὺς ὀτρύνομεν: ἡ διπλῆ, ὅτι τοὺς ἀπὸ τοῦ καλεῖσθαι αἱρουμένους. καὶ ἐν Ὀδυσσείᾳ οὗτοι γὰρ κλητοί γε. καὶ τὸ ὀτρύνομεν ἀντὶ τοῦ ὀτρύνωμεν.

Φοῖνιξ μὲν πρώτιστα διίφιλος ἡγησάσθω, αὐτὰρ ἔπειτʼ Αἴας τε μέγας καὶ δῖος Ὀδυσσεύς· κηρύκων δʼ Ὁδίος τε καὶ Εὐρυβάτης ἅμʼ ἑπέσθων.

ἡ διπλῆ, ὅτι ὁ Φοῖνιξ προέρχεται καὶ οὐ συμπρεσβεύεται τοῖς περὶ τὸν Ὀδυσσέα, ὥστε μὴ συγχεῖσθαι διὰ τῶν ἑξῆς τὰ δυικά.

ἡ διπλῆ, ὅτι τὸ ἔπειτα Ἀρίσταρχος ἀντὶ χρονικοῦ παραλαμβάνει, ἀντὶ τοῦ μετὰ ταῦτα, ὡς καὶ Ἑρμείας μὲν ἔπειτα. βούλεται γὰρ πρῶτον τὸν Φοίνικα ἀπεληλυθότα εἰς τὸ σκήνωμα, εἶτα τὸν Ὀδυσσέα καὶ τὸν Αἴαντα ὡς πρεσβεύοντας. ὁ δὲ Κράτης τὸ ἔπειτα ἀντὶ τοῦ δή συνδέσμου λαμβάνει.

Εὐρυβάτης: ἡ διπλῆ, ὅτι οὐ τὸν Ἀγαμέμνονος ὑποληπτέον νῦν λέγεσθαι, ἀλλὰ τὸν Ὀδυσσέως, ἐπεὶ κἂν ἐξωργίσθη, τῆς διʼ αὐτοῦ γενομένης ἀφαιρέσεως ὑπομνησθείς. ἑπέσθων ἀντὶ τοῦ ἐπέσθωσαν

τοῖσι δὲ πόλλʼ ἐπέτελλε Γερήνιος ἱππότα Νέστωρ,

δενδίλλων ἐς ἕκαστον, Ὀδυσσῆι δὲ μάλιστα: ἡ διπλῆ ὅτι παρόντος τοῦ Φοίνικος ἔτι ταῦτα ὁ Νέστωρ ποιεῖ, διὸ καὶ ἁρμόσει τὸ ἐς ἕκαστον πληθυντικῶς ἐξενηνεγμένον, καὶ οὐκ εἰς ἑκάτερον, ὅπερ ἐπὶ δύο τίθεται, καὶ τὸ μάλιστα ὑπερθετικῶς εἰρημένον.

τὼ δὲ βάτην: ἡ διπλῆ, ὅτι ἐπὶ Ὀδυσσέως καὶ Αἴαντος τὸ δυικόν· κεχώρισται γὰρ ὁ Φοῖνιξ μετὰ τὴν Νέστορος ἐντολήν, οὗτοι δὲ μετὰ ταῦτα.

τὴν ἄρετʼ ἐξ ἐνάρων, πόλιν Ἠετίωνος ὀλέσσας: ἡ διπλῆ, ὅτι ἀστεῖον τὸ μὴ οἴκοθεν κομίσαι ὥσπερ μέλλοντα ἐν πολέμῳ ἄνεσιν ἔχειν, ἀλλʼ ἐκ τῶν λαφύρων ἀνῃρῆσθαι ἁρμόνιον καὶ οὐκ ἄμουσον.

Πάτροκλος δέ οἱ οἶος ἐναντίος ἧστο σιωπῇ δέγμενος Αἰακίδην.

ἡ διπλῆ, ὅτι οὐ μόνος ἐν τῇ κλισίᾳ, ἀλλὰ μόνος Αἰακίδην δεδεγμένος ἀντίος ἧστο· καὶ γὰρ Αὐτομέδων ἐπὶ τῆς κλισίας ἦν, ὁμοίως καὶ ὁ Φοῖνιξ. ἐπὶ τῆς σκηνῆς Χ

τὼ δὲ βάτην προτέρω, ἡγεῖτο δὲ δῖος Ὀδυσσεύς: ἡ διπλῆ, ὅτι ἐπὶ Ὀδυσσέως καὶ Αἴαντος τὸ δυικόν· παρόντος γὰρ τοῦ Φοίνικος ἀπίθανον λέγειν ἡγεῖτο δὲ δῖος Ὀδυσσεύς.

χαίρετον. ἦ φίλοι ἄνδρες ἱκάνετον: ἡ διπλῆ, ὅτι χωρὶς τοῦ δυικῶς ἐσχηματίσθαι πρὸς Ὀδυσσέα καὶ Αἴαντα, καὶ τὰ τῆς διαθέσεως οὐκ ἐμφαίνει συμπαρόντα τὸν Φοίνικα· οὐ γὰρ ἂν οὕτως ἐκπλαγεὶς ἀνεπήδησεν, ἢ ἐδεξιοῦτο ὡς αἰφνιδίως παραγενομένους.

αὖταρ ὅ γε κρεῖον μέγα κάββαλεν ἐν πυρὸς αὐγῇ: ἡ διπλῆ ὅτι Εὐφορίων κρεῖον τὸ κρέας ἐξεδέξατο, Ὅμηρος δὲ τὸ κρεοδόχον ἀγγεῖον. καὶ πρὸς τὸ ἐν πυρὸς αὐγῇ, τόπον ἀπὸ τοῦ πυρὸς φωτιζόμενον. ἐν πυρὸς αὐγῇ: ἐν τῷ πεφωτισμένῳ καὶ πεφλογισμένῳ ἀπὸ τοῦ πυρός. γαστέρες αἵδʼ αἰγῶν κέατʼ ἐν πυρί. ὁ δὲ Ἀριστοφάνης ἐν πυρί, ἐν τῷ καταφωτιζομένῳ τόπῳ ὡς ἐν Ἰλιάδι

αὐτὰρ ἐπεὶ κατὰ πῦρ ἐκάη καὶ φλὸξ ἐμαράνθη: ἔν τισι γράφεται αὐτὰρ ἐπεὶ πυρὸς ἄνθος ἀπέπτατο, παύσατο δὲ φλόξ. γελοῖον δὲ πυρὸς ἄνθος ὡς ῥόδων ἄνθος, τοῦ ποιητοῦ τὸ πῦρ δεινοποιήσαντος.

θεοῖσι δὲ θῦσαι ἀνώγει

Πάτροκλον ὃν ἑταῖρον· ὁ δʼ ἐν πυρὶ βάλλε θυηλάς:ἡ διπλῆ, ὅτι θῦσαι οὐ σφάξαι, ὡς ὁ Τιμόθεος ὑπέλαβεν καὶ Φιλόξενος, ὁμοίως τῇ ἡμετέρᾳ συνηθείᾳ, ἀλλὰ θυμιᾶσαι. καὶ ὅτι θυηλὰς τὰς ἐπιθυομένας ἀπαρχάς. καὶ ἐν Ὀδυσσείᾳ ἦ ῥα καὶ ἄργματα θῦσε θεοῖς αἰειγενέτῃσιν.

αὐτὰρ ἐπεὶ πόσιος καὶ ἐδητύος ἐξ ἔρον ἕντο: κυκλικώτερον κατακέχρηται τῷ στίχῳ, δεδειπνηκότων αὐτῶν πρὸ ὀλίγου. οὐ γὰρ ἤρων δαιτός.

πλησάμενος δʼ οἴνοιο δέπας δείδεκτʼ Ἀχιλῆα. «χαῖρʼ Ἀχιλεῦ. δαιτὸς μὲν ἐίσης οὐκ ἐπιδεύῃ ἠμὲν ἐνὶ κλισίῃ Ἀγαμέμνονος Ἀτρείδαο ἠδὲ καὶ ἐνθάδε νῦν».

ἡ διπλῆ πρὸς τὸ ἔθος ὅτι πλήρη καὶ οὐ κενὰ προὔπινον ὀρέγοντες τὰ ποτήρια. δεῖ δὲ νοῆσαι ὅτι κατὰ τὸ σιωπώμενον ἐδέξατο ὁ Ἀχιλλεύς. ἰδίως δὲ οὐχ ὑπέθηκε καί μιν φωνήσας. ὅτι οἱ ἑστιώμενοι παρʼ Ὁμήρῳ τοῖς ἑστιῶσι προπίνουσιν, ὡς Ὀδυσσεὺς Ἀχιλλεῖ, καὶ Εὐμαίῳ ὁ αὐτός

ἡ διπλῆ, ὅτι προστιθέασί τινες τὸ σ, οὐκ ἐπιδευεῖς, κακῶς. οὗτοι δὲ καὶ τὸ ἑξῆς περισπῶσιν ἠμὲν ἐνὶ κλισίῃ, ἦμεν ἐτυγχάνομεν. Ἀρίσταρχος δὲ χωρὶς τοῦ σ.

οὐδʼ ἔτι φασίν

σχήσεσθʼ ἀλλʼ ἐν νηυσὶ μελαίνῃσιν πεσέεσθαι.

ὅτι ἐπὶ τῶν Τρώων ἐστίν· ἐμπεσοῦνται ταῖς ναυσίν, ἐνσείσουσιν

στεῦται γὰρ νηῶν ἀποκόψειν ἄκρα κόρυμβα: διορίζεται· στάσιν γὰρ ψυχῆς σημαίνει ἡ λέξις. ἡ δὲ ἐπαναφορὰ τῆς σημειώσεως πρὸς τὸ ἐν Ὀδυσσείᾳ στεῦτο δὲ διψάων,

αὐτάς τʼ ἐμπλήσειν μαλεροῦ πυρός: ἡ διπλῆ, ὅτι Ἀρίσταρχος ἐμπλήσειν σημειοῦνται δέ τινες, ὅτι ἀντὶ τοῦ μαλερῷ πυρί

φθίσθαι ἐνὶ Τροίῃ, ἑκὰς Ἄργεος ἱπποβότοιο: σημειοῦνταί τινες ὅτι τὴν ὅλην Πελοπόννησον· τὸ δὲ ὄνομα οὐκ οἶδεν ὁ ποιητής, Ἡσίοδος δέ.

ὦ πέπον, ἦ μὲν σοί γε πατὴρ ἐπετέλλετο Πηλεύς

ἤματι τῷ, ὅτε σʼ ἐκ Φθίης Ἀγαμέμνονι πέμπεν,

«τέκνον ἐμόν»: σημειοῦνταί τινες ὅτι παρεῖται τὸ τάδε λέγων

ἄξια δῶρα δίδωσι μεταλλήξαντι χόλοιο: ὅτι ἀντιφράζει τῇ μήνιδι τὸν χόλον.

εἰ δὲ σὺ μέν μευ ἄκουσον, ἐγὼ δέ κέ τοι καταλέξω: ἡ διπλῆ πρὸς τὸ σχῆμα, ὅτι ἀντὶ τοῦ ἐγὼ δʼ ἂν σοὶ καταλέξαιμι, ἢ περισσὸς ὁ κέ.

δώσει δʼ ἑπτὰ γυναῖκας ἀμύμονα ἔργα ἰδυίας

Λεσβίδας: ἡ διπλῆ ὅτι τὰς ζʹ Λεσβίδας ὑπισχνεῖται, οὐχ ὡς ὁ Ζηνόδοτος ἐν ταῖς ζʹ καὶ τὴν Βρισηίδα τάττει· ἔστι γὰρ Λυρνησσία.

νῆα ἅλις χρυσοῦ καὶ χαλκοῦ νηήσασθαι:ἀντὶ προστακτικοῦ.

οἵ κέ σε δωτίνῃσι θεὸν ὣς τιμήσονται: ἡ διπλῆ ὅτι τῷ παθητικῷ ἀντὶ τοῦ ἐνεργητικοῦ ἐχρήσατο· οὕτως γὰρ Ἀρίσταρχος τιμήσονται, ὡς ἐλεύσονται. ὅτι περισσὸς ὁ κέ

ὅς χʼ ἕτερον μὲν κεύθῃ ἐνὶ φρεσίν, ἄλλο δὲ εἴπῃ: ἡ διπλῆ, ὅτι δοκεῖ συγκεχύσθαι τὸ ἄλλο πρὸς τὸ ἕτερον· ἔδει γὰρ ἕτερον δὲ εἴπῃ, ἑτέρου πρὸς ἕτερον ἀντιδιαστελλομένου· τὸ γὰρ ἄλλο ἐπὶ πλειόνων τίθεται. τὸ ἄλλο πρὸς

ὡς δʼ ὄρνις ἀπτῆσι νεοσσοῖσι προφέρῃσιν μάστακʼ, ἐπεί κε λάβῃσι, κακῶς δʼ ἄρα οἱ πέλει αὐτῇ, ὣς καὶ ἐγὼν πολλὰς μὲν ἀύπνους νύκτας ἴαυον.

ὅτι οἱ γλωσσογράφοι μάστακα τὴν ἀκρίδα, δέον μάσημα καὶ βρῶμα. ἐνιότε δὲ καὶ αὐτὸ τὸ στόμα ὁμωνύμως, καθάπερ χοίνικα τὸ μετροῦν καὶ τὸ μετρούμενον· ἀλλʼ Ὀδυσεὺς ἐπὶ μάστακα χερσὶ πίεζεν.

ἀνδράσι μαρνάμενος ὀάρων ἕνεκα σφετεράων: ἡ διπλῆ ὅτι ὄαροι αἱ τῶν ἀνδρῶν καὶ γυναικῶν ὁμιλίαι. νῦν δὲ λέγει τῶν γυναικῶν.

δώδεκα δὴ σὺν νηυσὶ πόλεις ἀλάπαξʼ ἀνθρώπων.

τί δὲ λαὸν ἀνήγαγεν ἐνθάδʼ ἀγείρας: ἡ διπλῆ ὅτι οὕτως εἴωθε λέγειν ἀναγωγὴν καὶ ἀνάπλουν τὸν ἐκ τῆς Εὐρώπης εἰς τὴν Ἀσίαν πλοῦν, διὰ τὸ τὰ πρὸς ἄρκτους ὑψηλότερα εἶναι.

ἀλλʼ Ὀδυσεῦ, σὺν σοί τε καὶ ἄλλοισιν βασιλεῦσιν

φραζέσθω νήεσσιν ἀλεξέμεναι δήιον πῦρ: ἡ διπλῆ πρὸς τὸ ἐν Ὀδυσσείᾳ ζητούμενον νεῖκος Ὀδυσσῆος καὶ Πηλείδεω Ἀχιλῆος, ὅτι ἐμφαίνει καὶ νῦν ἀναιρῶν τὴν ἐπιχείρησιν τῶν περὶ Ὀδυσσέα λεγόντων βουλῇ καὶ λόγῳ αἱρεθήσεσθαι τὴν πόλιν νῦν γὰρ οἷον ἐπισαρκάζων λέγει.

ἀλλʼ ὅσον ἐς Σκαιάς τε πύλας καὶ φηγὸν ἵκανεν: ἡ διπλῆ ὅτι πληθυντικῶς εἶπε τὴν πύλην μίαν οὖσαν. Σκαιαὶ δὲ καὶ Δαρδάνιαι αἱ αὐταί. ἡ δὲ δρῦς πρὸ τῆς Ἰλίου ἦν.

ἔστι δέ μοι μάλα πολλά, τὰ κάλλιπον ἐνθάδε ἔρρων: ὅτι τὸ ἔρρων οὐ λέγει ψιλῶς παραγινόμενος, ἀλλὰ δυσαρεστῶν τῇ παρουσίᾳ φησίν, ἐνθάδε μετὰ φθορᾶς παραγενόμενος.

ἄξομαι, ἅσσʼ ἔλαχόν γε: ἡ διπλῆ ὅτι παραπλησίως καὶ κατʼ ἀρχὴν τῆς μήνιδος λέγει τῶν δʼ ἄλλων ἅ μοί ἐστι. τὰ μὲν γὰρ ἄλλα κατὰ κλῆρον ἔλαβε, τὴν δὲ Βρισηίδα ἐξαίρετον παρʼ Ἀγαμέμνονος.

τίω δέ μιν ἐν καρὸς αἴσῃ: ἡ διπλῆ ὅτι συνέσταλται Ἰακῶς ἐν καρός ἀντὶ τοῦ ἐν κηρός· ὅμοιον γάρ ἐστι τῷ ἶσον γάρ σφισι πᾶσιν ἀπήχθετο κηρὶ μελαίνῃ.

αἵ τʼ ἑκατόμπυλοί εἰσι, διηκό-σιοι δʼ ἀνʼ ἑκάστας ἀνέρες ἐξοιχνεῦσι σὺν ἵπποισιν καὶ ὄχεσφιν.

ἡ διπλῆ ὅτι ἀνʼ ἑκάστας πληθυντικῶς τὰς πύλας, ὡς εἶναι ἑκατὸν τάγματα· οὕτως δὲ ἀνʼ ἑκάστας δεῖ γράφειν· οὐδέποτε γὰρ ἑνικῶς Ὅμηρος πύλην φησίν, ἀλλὰ πύλας.

οὐδʼ εἴ μοι τόσα δοίη ὅσα ψάμαθός τε κόνις τε: ἡ διπλῆ πρὸς τὴν διαφορὰν τῆς ψαμάθου καὶ ἀμάθου, ὅτι ἡ παραθαλάσσιος ψάμαθος, κόνις δὲ ἡ πεδιὰς ἄμμος· καὶ οὐ δὶς τὸ αὐτὸ λέγει.

πολλαὶ Ἀχαιίδες εἰσὶν ἀνʼ Ἑλλάδα τε Φθίην τε: ἡ διπλῆ ὅτι τὴν Θετταλίαν οὕτως λέγει μόνην, τὴν δὲ ὅλην ἤπειρον οὐκ οἶδεν οὕτως καλουμένην. νόθα οὖν ἐκεῖνα ἐγχείῃ δʼ ἐκέκαστο Πανέλληνας καὶ Ἀχαιούς καθʼ Ἑλλάδα καὶ μέσον Ἄργος.

οὐ γὰρ ἐμοὶ ψυχῆς ἀντάξιον οὐδʼ ὅσα φασίν

Ἴλιον ἐκτῆσθαι: ἐνίους φησὶν ὁ Ἀρίσταρχος γράφειν οὐ γὰρ ἐμῆς ψυχῆς. ἀλαζονικὸς δὲ ὁ λόγος, οὐδὲν τῆς ἐμῆς ψυχῆς ἄξιον. ἄμεινον ἐμοί γράφειν.

οὐδʼ ὅσα λάινος οὐδὸς ἀφήτορος ἐντὸς ἐέργει Φοίβου Ἀπόλλωνος, Πυθοῖ ἔνι πετρηέσσῃ·

ἡ διπλῆ πρὸς τοὺς γλωσσογράφους, ἀφήτορος τοῦ στροφέως ἀποδιδόντας. καὶ Ζηνόδοτος δὲ οὕτως ἐκδέδεκται· τὸν γὰρ ἑξῆς μετέγραφε νηοῦ Ἀπόλλωνος. ἀφήτορα δὲ τὸν Ἀπόλλωνα ἐπιθετικῶς, οὐ κοινότερον, ἀλλὰ τὸν Πύθιον, οἷον ὁμοφήτορα, διὰ τὸ εἰς λόγους ἔρχεσθαι τοῖς χρησμῳδουμένοις.

ἡ διπλῆ περιεστιγμένη, ὅτι Ζηνόδοτος γράφει νηοῦ Ἀπόλλωνος.

μήτηρ γάρ τέ μέ φησι θεὰ Θέτις ἀργυρόπεζα,

διχθαδίας κῆρας φερέμεν θανάτοιο τέλος δέ.

ὤλετό μοι κλέος ἐσθλόν, ἐπὶ δηρὸν δέ μοι αἰώνἔσσεται, οὐδέ κέ μʼ ὦκα τέλος θανάτοιο κιχείη.

ἀθετεῖται, ὅτι νομίσας τις κρέμασθαι τὸν λόγον προσέθηκεν αὐτόν. καὶ γὰρ κατὰ τὸ περισσὸν ἐπιλέγεται, οὐδέ κέ μʼ ὦκα. δεῖ οὖν κοινὸν λαβεῖν τὸ ἔσται ἀπὸ τοῦ προκειμένου τοῦ ἄφθιτον ἔσται

Ἰλίου αἰπεινῆς: ἡ διπλῆ ὅτι θηλυκῶς τὴν Ἴλιον.

οὐδʼ εἴ κέν μοι ὑποσταίη θεὸς αὐτός, γῆρας ἀποξύσας θήσειν νέον ἡβώοντα, οἷον ὅτε πρῶτον λίπον Ἑλλάδα καλλιγύναικα.

ἡ διπλῆ ὅτι οὐ λέγει νέον κατὰ τὴν ἡλικίαν ἀλλὰ κατὰ μεσότητα, ἀντὶ τοῦ νεωστὶ ἡβῶντα

Ἑλλάδα: ἡ διπλῆ ὅτι πάλιν τὴν Θετταλικὴν πόλιν οὕτως εἶπεν καὶ ὅτι Ζηνόδοτος τοῖον ὅτε πρῶτον, ἐξ οὗ φανερός ἐστι τὸ νέον ὀνοματικῶς δεδεγμένος

μή ποτε γούνασιν οἷσιν ἐφέσσεσθαι φίλον υἱόν: ἡ διπλῆ ὅτι τινὲς γράφουσιν ἐμοῖσιν. λέγει δὲ οὐ περὶ ἑαυτοῦ ὁ Φοῖνιξ, ἀλλὰ περὶ τοῦ Ἀμύντορος.

τὸν μὲν ἐγὼ βούλευσα κατακτάμεν ὀξέι χαλκῷ ἀλλά τις ἀθανάτων παῦσεν χόλον, ὅς ῥʼ ἐνὶ θυμῷ δήμου θῆκε φάτιν καὶ ὀνείδεα πόλλʼ ἀνθρώπων, ὡς μὴ πατροφόνος μετʼ Ἀχαιοῖσιν καλεοίμην.

πῦρ, ἕτερον μὲν ὑπʼ αἰθούσῃ εὐερκέος αὐλῆς,

ἄλλο δʼ ἐνὶ προδόμῳ πρόσθεν θαλάμοιο θυράων: ἡ διπλῆ ὅτι πάλιν δοκεῖ τὸ ἄλλο πρὸς τὸ ἕτερον συγκεχύσθαι. πιθανεύονται δὲ οἱ λέγοντες τρία φῶτα εἶναι, ἓν μὲν ὑπὸ ταῖς αἰθούσαις, ἕτερον δὲ ἐν τῷ οἴκῳ, ἄλλο δὲ ἐν τῷ προδόμῳ τοῦ οἴκου· ἀπίθανον γάρ φασιν εἶναι ἐν μὲν τῷ προδόμῳ πῦρ εἶναι, ἐν δὲ τῷ οἴκῳ ἐλλείπειν.

ὅτι πληθυντικῶς θύρας· ἀντὶ τοῦ θύραν.

φεῦγον ἔπειτʼ ἀπάνευθε διʼ Ἑλλάδος εὐρυχόροιο: Ἑλλὰς πόλις ὁμώνυμος τῇ χώρᾳ Μυρμιδόνες δὲ καλεῦντο καὶ Ἕλληνες.

καί με φίλησʼ ὡς εἴ τε πατὴρ ὃν παῖδα φιλήσῃ: ἡ διπλῆ ὅτι τὸ ἐφίλησε κατὰ τὴν ἡμετέραν χρῆσιν. καὶ ὅτι πρεσβύτερος Πηλεὺς Φοίνικος

ναῖον δʼ ἐσχατιὴν Φθίης, Δολόπεσσιν ἀνάσσων:Δολόπων. μέρος τῆς Φθιώτιδος χώρας· διὸ καὶ παραλέλοιπεν αὐτοὺς ἐν τῷ καταλόγῳ

πρίν γʼ ὅτε δή σʼ ἐπʼ ἐμοῖσιν ἐγὼ γούνεσσι καθίσσας

ὄψου τʼ ἄσαιμι προταμὼν καὶ οἶνον ἐπισχών: ὅτι πᾶν τὸ προσεσθιόμενον ὄψον ἔλεγον οἱ παλαιοί. καὶ ὅτι οὐχ ὑπὸ Χείρωνος ἐτράφη ὁ Ἀχιλλεύς, ἀλλὰ τὴν ἰατρικὴν μόνον ἐπαιδεύθη.

ἡ δʼ ἄτη σθεναρή τε καὶ ἀρτίπος, οὕνεκα πάσας πολλὸν ὑπεκπροθέει, φθάνει δέ τε πᾶσαν ἐπʼ αἶαν βλάπτουσʼ ἀνθρώπους· αἱ δʼ ἐξακέονται ὀπίσσω.

ὅτι οὕνεκα ἀντὶ τοῦ τούνεκα.

ἐκτατέον τὸ φθάνει διὰ τὸ μέτρον. ἡ δὲ διπλῆ περιεστιγμένη, ὅτι Ζηνόδοτος γράφει φθανέει

ὃς μέν τʼ αἰδέσεται κούρας Διὸς ἄσσον ἰούσας,

τὸν δὲ μέγʼ ὤνησαν: ὅτι περισσὸς ὁ δέ σύνδεσμος διὸ οὐ δεῖ συνεγκλίνειν τῷ ἄρθρῳ τὸν σύνδεσμον,

ἄνδρας δὲ λίσσεσθαι ἐπιπροἕηκεν ἀρίστους: ἡ διπλῆ ὅτι οὐ συμπεριλαμβάνει ἑαυτὸν ὁ Φοῖνιξ, ὡς ἂν μηδὲ χώραν ἔχων πρεσβευτοῦ.

μέμνημαι τόδε ἔργον ἐγὼ πάλαι, οὔ τι νέον γε: ἡ διπλῆ ὅτι τὸ νέον νεωστί.

Κουρῆτές τʼ ἐμάχοντο καὶ Αἰτωλοὶ μενεχάρμαι—

Αἰτωλοὶ μὲν ἀμυνόμενοι Καλυδῶνος ἐραννῆς: ἡ διπλῆ, ὅτι πρὸς τὸ δεύτερον πρότερον ἀπήντησε καὶ ὅτι λείπει ἡ περί, περὶ Καλυδῶνος

οἴῃ δʼ οὐκ ἔρρεξε Διὸς κούρῃ μεγάλοιο.

ἢ λάθετʼ ἢ οὐκ ἐνόησεν: ἡ διπλῆ ὅτι Ζηνόδοτος γράφει ἐκλάθετʼ οὐδʼ ἐνόησεν, ὥστε τὸ αὐτὸ διλογεῖσθαι. οὐκ ἐνόησε δὲ ὅτι διαφέρει· τὸ μὲν γὰρ ἐλάθετο, ἑκὼν παρέπεμψεν, τὸ δὲ οὐκ ἐνόησεν, οὐδὲ τὴν ἀρχὴν κατὰ νοῦν ἔσχεν.

ὃς κακὰ πόλλʼ ἔρδεσκεν ἔθων Οἰνῆος ἀλωήν πολλὰ δʼ ὅ γε προθέλυμνα χαμαὶ βάλε δένδρεα μακρά αὐτῇσιν ῥίζῃσι καὶ αὐτοῖς ἄνθεσι μηλῶν.

ὅτι οἱ γλωσσογράφοι τὸ ἔθων ἀποδιδόασι βλάπτων. ἔστι δὲ ἐξ ἔθους ἐπιφοιτῶν.

προθέλυμνα: ἡ διπλῆ ὅτι ἄλλα ἐπʼ ἄλλοις· ἔνιοι δὲ πρόρριζα.

ὅτι μῆλα πάντα τὰ ἀκρόδρυα ἔλεγον οἱ παλαιοί, οὐχ ὡς ἡμεῖς εἰδικῶς καὶ ὅτι εἴωθεν ἡ σύν πρόθεσις ἐλλείπειν.

τόσσος ἔην, πολλοὺς δὲ πυρῆς ἐπέβησʼ ἀλεγεινῆς: ἡ διπλῆ ὅτι ἐκ τοῦ παρακολουθοῦντος σημαίνει ἀνεῖλεν. καὶ ὅτι διὰ πυρὸς ἔθαπτον

ἀλλʼ ὅτε δὴ Μελέαγρον ἔδυ χόλος, ὅς τε καὶ ἄλλων

οἰδάνει ἐν στήθεσσι νόον, πύκα περ φρονεόντων: ἡ διπλῆ ὅτι οἰδάνει ἀντὶ τοῦ οἰδάνειν ποιεῖ, ὅμοιον τῷ πάντας μέν ῥʼ ἔλπει ἀντὶ τοῦ ἐλπίζειν ποιεῖ.

κεῖτο παρὰ μνηστῇ ἀλόχῳ, καλῇ Κλεοπάτρῃ

κούρῃ Μαρπήσσης καλλισφύρου Εὐηνίνης—

τὴν δὲ τότʼ ἐν μεγάροισι πατὴρ καὶ πότνια μήτηρ

Ἀλκυόνην καλέεσκον ἐπώνυμον: ἡ διπλῆ ὅτι οὐ τὴν Μάρπησσαν, ἀλλὰ τὴν Κλεοπάτραν.

πόλλʼ ἀχέουσʼ ἠρᾶτο κασιγνήτοιο φόνοιο: ἡ διπλῆ ὅτι λείπει ἡ περί

πολλὰ δὲ καὶ γαῖαν πολυφόρβην χερσὶν ἀλοία κικλήσκουσʼ Ἀίδην καὶ ἐπαινὴν Περσεφόνειαν, πρόχνυ καθεζομένη, δεύοντο δὲ δάκρυσι κόλποι, παιδὶ δόμεν θάνατον· τῆς δʼ ἠεροφοῖτις Ἐρινύς ἔκλυεν ἐξ Ἐρέβεσφιν, ἀμείλιχον ἦτορ ἔχουσα.

ἡ διπλῆ ὅτι οἱ τοὺς χθονίους θεοὺς ἐπικαλούμενοι ταῖς χερσὶ τὴν γῆν ἐπέκρουον.

ἡ διπλῆ ὅτι ἐπικαλεῖται μὲν τὸν Ἅιδην καὶ τὴν Περσεφόνην, ὑπακούουσι δὲ αἱ Ἐρινύες ὡς ὑπηρετίδες

ἡ διπλῆ ὅτι αἱ Ἐρινύες ὥσπερ ὑπηρετίδες ὑπακούουσιν, καὶ οὐ μάχεται τὸ κικλήσκουσʼ Ἀίδην καὶ ἐπαινὴν Περσεφόνειαν

πέμπον δὲ θεῶν ἱερῆας ἀρίστους: ὅτι ἐντεῦθεν Σοφοκλῆς ἐν τῷ Μελεάγρῳ τὸν χορὸν ἀπὸ ἱερέων παρήγαγεν.

ἔνθα μιν ἤνωγον τέμενος περικαλλὲς ἑλέσθαι: ἡ διπλῆ ὅτι συντελικῶς τὸ ἑλέσθαι.

ἄνδρας μὲν κτείνουσι, πόλιν δέ τε πῦρ ἀμαθύνει, τέκνα δέ τʼ ἄλλοι ἄγουσι βαθυζώνους τε γυναῖκας.

ἀμαθύνει: ὅτι ἄμαθον ποιεῖ· οὕτως δὲ λέγει τὴν πεδιάσιμον κόνιν. ὁ δὲ Αἰσχύλος ἐπὶ τοῦ διαφθείρειν ψιλῶς τέταχε, περὶ τοῦ Ἀκταίωνος λέγων κύνες διημάθυνον ἄνδρα δεσπότην

ἡ διπλῆ ὅτι Ζηνόδοτος γράφει τέκνα δὲ δήιοι ἄγουσι.

ὣς ὁ μὲν Αἰτωλοῖσιν ἀπήμυνεν κακὸν ἦμαρ

εἴξας ᾧ θυμῷ: ἡ διπλῆ ὅτι οὐ τῷ θυμικῷ πάθει λέγει, ἀλλὰ τῇ ἐπιθυμίᾳ ὑποχωρήσας, ἀντὶ τοῦ οὐκ ἀντιταξάμενος.

οὐκέθʼ ὁμῶς τιμῆς ἔσεαι, πόλεμόν περ ἀλαλκών: ἡ διπλῆ ὅτι τινὲς προφέρονται τιμῆς ἵνʼ ᾖ τιμήεις. Ὁμηρικὸν δὲ τὸ τιμῆς ἔσεαι, ἀντὶ τοῦ τιμῆς μεθέξεις. καὶ ὁ Ἀχιλλεὺς ἀποκρινόμενός φησιν οὐ τί με ταύτης χρεὼ τιμῆς

Φοῖνιξ, ἄττα γεραιέ: ἡ διπλῆ ὅτι τὸ ἄττα προσφώνησίς ἐστι πρὸς τροφέα ἀμετάφραστος.

μή μοι σύγχει θυμὸν ἐνὶ στήθεσσιν ἀχεύων: ὅτι Ζηνόδοτος γράφει ὀδυρόμενος, κινυρίζων, οἷον θρηνῶν. ἔστι δὲ οὐχ Ὁμηρικόν, καὶ παρὰ τὸ πρόσωπον.

ἶσον ἐμοὶ βασίλευε, καὶ ἥμισυ μείρεο τιμῆς: ὅτι τὸ μείρεο ἀντὶ τοῦ μερίζου, πρὸς Ζηνόδοτον μεταγράφοντα ὅς ποτε μειρόμενος, μέγα δʼ ἔστενεν ἀντὶ τοῦ μέγʼ ἐγήθεεν, ἵνʼ ᾖ στερισκόμενος τῆς στρατείας. οὐ τίθησι δὲ τὸ μείρεσθαι ἀντὶ τοῦ στερίσκεσθαι ἀλλʼ ἀντὶ τοῦ μερίζεσθαι.

φρασσόμεθʼ ἤ κε νεώμεθʼ ἐφʼ ἡμέτερʼ ἦ κε μένωμεν: ἡ διπλῆ ὅτι οὐδέν ἐστι μαχόμενον, ἀλλʼ αἰδεσθεὶς παραπέπεισται.

ἦ, καὶ Πατρόκλῳ ὅ γʼ ἐπʼ ὀφρύσι νεῦσε σιωπῇ

Φοίνικι στορέσαι πυκινὸν λέχος, ὄφρα τάχιστα

ἐκ κλισίης νόστοιο μεδοίατο.

ἡ διπλῆ ὅτι τὸ ὄφρα νῦν ἀντὶ τοῦ ἵνα κεῖται.

ἡ διπλῆ ὅτι νόστοιο μεδοίατο λέγει νόστου ἐπιμελοῖντο, πάλιν τῆς ἀφόδου μνείαν λάβοιεν οἱ περὶ Ὀδυσσέα.

καὶ μέν τίς τε κασιγνήτοιο φονῆος

ποινὴν ἢ οὗ παιδὸς ἐδέξατο τεθνηῶτος: ἡ διπλῆ, ὅτι παρεῖται πρόθεσις, ἀντὶ τοῦ καὶ μέν τίς τε παρὰ κασιγνήτου φονέως. καὶ πρὸς τὸ ἡρωικὸν ἔθος.

νῦν δέ τοι ἑπτὰ παρίσχομεν ἔξοχʼ ἀρίστας: ἡ διπλῆ ὅτι Ζηνόδοτος ἐλέγχεται γράφων ἕξ, ἀτὰρ ἑβδομάτην Βρισηίδα. χωρὶς γάρ εἰσιν αἱ ἑπτά

ὑπωρόφιοι δέ τοί εἰμεν πληθύος ἐκ Δαναῶν: ὅτι Ζηνόδοτος γράφει ἁθρόοι ἐκ Δαναῶν. πῶς δὲ ἁθρόοι ἐληλυθέναι δύνανται δύο ὄντες;

ὣς ἔφαθʼ, οἱ δὲ ἕκαστος ἑλὼν δέπας ἀμφικύπελλον σπείσαντες παρὰ νῆας ἴσαν πάλιν· ἦρχε δʼ Ὀδυσσεύς.

ἡ διπλῆ, ὅτι ἥρμοζεν ἐπὶ τῶν δύο λέγειν ἑκάτερος, διὰ δὲ τὸ μέτρον, οὕτως εἴρηται· οὐ γὰρ ἁρμόζει τῷ μέτρῳ τὸ ἑκάτερος. ἢ δεῖ λέγειν, ὅτι καὶ ἐπὶ τῶν κηρύκων λέγει ἕκαστος.

ἡ διπλῆ ὅτι καὶ ἐν τοῖς ἔμπροσθεν ἡγεῖτο Ὀδυσσεύς ἡγεῖτο δὲ δῖος Ὀδυσσεύς. καὶ ὅτι οὐ συμπρεσβεύει ὁ Φοῖνιξ, ἐπεί τοι κἂν ἀποπρεσβεύων ἡγεῖτο.

τῷ δʼ ἄρα παρκατέλεκτο γυνή, τὴν Λεσβόθεν ἦγεν: ὅτι Ζηνόδοτος γράφει τῷ δὲ γυνὴ παρέλεκτο Κάειρʼ, ἣν Λεσβόθεν ἦγε. πῶς δὲ δύναται ἡ Καρίνη Λεσβία εἶναι, εἰ μὴ ἄρα ῥητέον, ὅτι τὴν Λέσβον τότε Κᾶρες κατῴκουν;

Σκῦρον ἑλὼν αἰπεῖαν, Ἐνυῆος πτολίεθρον: ἡ διπλῆ, ὅτι διὰ τούτων καὶ τὴν Σκῦρον πεπολιορκημένην ὑπὸ Ἀχιλλέως μετὰ τῶν ἄλλων πόλεων παραδίδωσι

αὐτὸς δʼ ἠπείλησεν ἅμʼ ἠοῖ φαινομένηφιν

νῆας ἐυσσέλμους ἅλαδʼ ἑλκέμεν ἀμφιελίσσας: ἡ διπλῆ, ὅτι τὸ ἠπείλησε νῦν κατὰ τὴν ἡμετέραν χρῆσιν

καὶ δʼ ἂν τοῖς ἄλλοισιν ἔφη παραμυθήσασθαι οἴκαδʼ ἀποπλείειν, ἐπεὶ οὐκέτι δήετε τέκμωρ Ἰλίου αἰπεινῆς.

ἀπὸ τοῦ διηγηματικοῦ ἐπὶ τὸ μιμητικὸν μετέβη· οὐ γὰρ εἶπε δήουσιν ἀλλὰ δήετε.

ἡ διπλῆ ὅτι θηλυκῶς τὴν Ἴλιον.

ὣς ἔφατʼ· εἰσὶ καὶ οἵδε τάδʼ εἰπέμεν, οἵ μοι ἕποντο, Αἴας καὶ κήρυκε δύω, πεπνυμένω ἄμφω. Φοῖνιξ δʼ αὖθʼ ὁ γέρων κατελέξατο· ὣς γὰρ ἀνώγει, ὄφρα οἱ ἐν νήεσσι φίλην ἐς πατρίδʼ ἕπηται αὔριον, ἢν ἐθέλῃσιν· ἀνάγκῃ δʼ οὔ τι μιν ἄξει.

ἀθετοῦνται στίχοι πέντε ἕως τοῦ αὔριον, ἢν ἐθέλῃσιν, ὅτι κοινότεροι τοῖς νοήμασι, καὶ τῇ συνθέσει πεζότεροι, καὶ ὅτι ὡς ἀπιστησόμενος μάρτυρας ἐπισπᾶται.

ὣς ἔφαθʼ, οἱ δʼ ἄρα πάντες ἀκὴν ἐγένοντο σιωπῇ μῦθον ἀγασσάμενοι· μάλα γὰρ κρατερῶς ἀγό-ρευσεν.

ὅτι ἐξ ἄλλων τόπων ἐστὶν ὁ στίχος· νῦν γὰρ οὐχ ἁρμόζει· τότε γὰρ εἴωθεν ἐπιφωνεῖσθαι, ὅταν ὁ αὐθεντῶν τοῦ λόγου καταπληκτικά τινα προενέγκηται. νῦν δὲ πῶς ἂν ἐπὶ Ὀδυσσέως λέγοιτο τοῦ μηνύοντος τὰ ὑπʼ Ἀχιλλέως εἰρημένα;

μηδʼ ὄφελες λίσσεσθαι ἀμύμονα Πηλείωνα: ἀντὶ τοῦ οὐδʼ ὄφελες.

ὁ δʼ ἀγήνωρ ἐστὶ καὶ ἄλλως: ἡ διπλῆ ὅτι ἐνίοτε μὲν ἐπὶ ἐπαίνου ὁ ἀγήνωρ, ὁ ἄγαν τῇ ἠνορέῃ καὶ τῇ ἀνδρείᾳ χρώμενος, νῦν δὲ ἐπὶ ψόγου, ὁ ἄγαν ὑβριστικὸς καὶ διὰ τῆς ἀνδρείας ὑπερπεπτωκὼς εἰς ὕβριν.

καρπαλίμως πρὸ νεῶν ἐχέμεν λαόν τε καὶ ἵππους

ὀτρύνων, καὶ δʼ αὐτὸς ἐνὶ πρώτοισι μάχεσθαι: ἡ διπλῆ ὅτι τὸν λόγον τοῦτον ἀκήκοεν κατὰ τὸ σιωπώμενον ὁ Ἀχιλλεύς. διό φησιν οὐ γὰρ Τυδείδεω Διομήδεος ἐν παλάμῃσι Μαίνεται ἐγχείη. καὶ ὅτι τῷ ἀπαρεμφάτῳ ἀντὶ τοῦ προστακτικοῦ κέχρηται καὶ ὅτι τῇ ἐχομένῃ Ἀγαμέμνων ἀριστεύει.

ἄλλοι μὲν παρὰ νηυσὶν ἀριστῆες Παναχαιῶν:παραιτητέον τοὺς γράφοντας ὧν ἐστὶ καὶ Ζηνόδοτος ὦλλοι μέν

ὣς δʼ ὅτʼ ἂν ἀστράπτῃ πόσις Ἥρης ἠυκόμοιο— τεύχων ἢ πολὺν ὄμβρον ἀθέσφατον ἠὲ χάλαζαν ἢ νιφετόν, ὅτε πέρ τε χιὼν ἐπάλυνεν ἀρούρας— ὣς πυκίνʼ ἐν στήθεσσιν ἀνεστενάχιζʼ Ἀγαμέμνων.

νειόθεν ἐκκραδίης, τρομέοντο δέ οἱ φρένες ἐντός.

ἡ διπλῆ, ὅτι παραβάλλει τὸν στεναγμόν· ὡς δʼ ὅτʼ ἄν—οὕτως καὶ ἡ τοῦ Ἀγαμέμνονος ψυχὴ ἐστέναζεν. καθʼ ἕκαστα δὲ οὐκ ἐπεξείργασται, διότι οὐκ ἔστι πρὸς ἅπαντα ἡ εἰκών.

ὅτι ὑγιῶς χρώμενοι νείφειν μὲν λέγουσι τὸ χιονίζειν κτλ.

τρομέοντο: ὅτι Ζηνόδοτος γράφει φοβέοντο. τὸν δὲ φόβον εἴωθε λέγειν Ὅμηρος τὴν μετὰ φυγῆς δειλίασιν ἐλέγχεται δὲ ὁ Ζηνόδοτος ἁμαρτάνων ἐκ τοῦ ὣς δʼ αὔτως Μενέλαον ἔχε τρόμος

αὐλῶν συρίγγων τʼ ἐνοπήν, ὁμαδόν τʼ ἀνθρώπων:ἡ διπλῆ ὅτι ἐνθάδε καὶ ἐπὶ τῆς ὁπλοποιίας τῶν αὐλῶν μέμνηται· αὐλοὶ φόρμιγγές τε βόων.

ἀμφὶ δʼ ἔπειτα δαφοινὸν ἑέσσατο δέρμα λέοντος: ἡ διπλῆ ὅτι ἐπὶ τῷ χιτῶνι λεοντῆν τέθεικεν ἀντὶ τῆς χλανίδος· διὸ καὶ ἑξῆς λέγει τὸν δʼ εὗρʼ ἀμφʼ ὤμοισι τιθήμενον ἔντεα καλά. ἔντεα δὲ ἀπὸ τοῦ ἐντὸς ἔχειν τὸν ἄνδρα. καὶ ὅτι οὐ καθοπλίζονται νύκτωρ, ἀλλʼ ἕνεκα φυλακῆς ὁ μὲν παρδαλῆν ἐνδύεται οἱ δὲ λεοντῆν

ὣς δʼ αὔτως Μενέλαον ἔχε τρόμος: ἡ διπλῆ ὅτι ἀνταποδοτικόν ἐστι τοῦ ἄνω τρομέοντο δέ οἱ· ἡ δὲ ἀναφορὰ πρὸς Ζηνόδοτον. πρὸς τὴν Ζηνοδότου γραφήν

πουλὺν ἐφʼ ὑγρήν: ἡ διπλῆ πρὸς τὸ σχῆμα, ὅτι ἀρσενικῶς, πουλὺν ὑγρήν.

τὸν δʼ εὗρʼ ἀμφʼ ὤμοισι τιθήμενον ἔντεα καλά: ὅτι ἔντεα εἴρηκεν, ἣν προσυνέστακε λεοντῆν.

νηὶ παρὰ πρύμνῃ: ἡ διπλῆ ὅτι πτῶσις ἐνήλλακται, ἀντὶ τοῦ παρὰ νηὸς πρύμνῃ.

τίφθʼ οὕτως ἠθεῖε κορύσσεαι; ἦ τινʼ ἑταίρων ὀτρυνέεις Τρώεσσιν ἐπίσκοπον;

ἡ διπλῆ ὅτι τὸ ἠθεῖε προσφώνησίς ἐστι σεπτικὴ νεωτέρου πρὸς πρεσβύτερον λεγομένη

ἡ διπλῆ ὅτι ἀντὶ τοῦ ὀτρύνων.

κερδαλέης βουλῆς ἥ τίς κεν ἐρύσσεται ἠδὲ σαώσει

Ἀργείους καὶ νῆας, ἐπεὶ Διὸς ἐτράπετο φρήν.

ἡ διπλῆ ὅτι περισσὸς ὁ κέν σύνδεσμος, ἢ ῥῆμα ἐνήλλακται, ἀντὶ τοῦ ἥτις ἂν ἐρύσσαιτο. καὶ πρὸς τὸ ἐνθάδε Σίσυφος ἔσκεν ὁ κέρδιστος.

ἐπεὶ Διὸς ἐτράπετο φρήν: ἡ διπλῆ ὅτι φανερῶς ὁ Ζεὺς ἐβοήθει τοῖς Ἕλλησι, πρὶν ἱκετευθῆναι ὑπὸ τῆς Θέτιδος· καὶ ὅτι τὸ ἡμιστίχιον ὁ Ζηνόδοτος μετήνεγκεν ἐπὶ τὸν Ἕκτορος λόγον κατὰ τὴν κόλον μάχην

ἔργα δʼ ἔρεξʼ ὅσα φημὶ μελησέμεν Ἀργείοισιν δηθά τε καὶ δολιχόν· τόσα γὰρ κακὰ μησατʼ Ἀχαιούς.

ἀθετοῦνται στίχοι δύο ὅτι παλιλλογεῖται· διʼ ἄλλων γὰρ προείρηται ὅσσʼ Ἕκτωρ ἔρρεξε διίφιλος υἷας Ἀχαιῶν. καὶ ὅτι ἐπὶ ταὐτὸν φέρει δηθά καὶ δολιχόν. καὶ Ἀριστοφάνης προηθέτει.

ἀλλʼ ἴθι νῦν, Αἴαντα καὶ Ἰδομενῆα κάλεσσον ῥίμφα θέων παρὰ νῆας·

ὅτι ἐκ τούτων καὶ τῶν τοιούτων τὰ περὶ τοῦ ναυστάθμου ὁ Ἀρίσταρχος ἐπραγματεύσατο. ῥητῶς γὰρ λέγεται πλησίον τοῦ Αἴαντος ὁ Ἰδομενεὺς νενεωλκηκέναι.

ἐλθεῖν ἐς φυλάκων ἱερὸν τέλος: ὅτι οἱ γλωσσογράφοι ἱερὸν τέλος τὸ μέγα τάγμα.

αὖθι μένειν: ὅτι τῷ ἀπαρεμφάτῳ ἀντὶ τοῦ προστακτικοῦ, μένειν ἀντὶ τοῦ μένε.

πατρόθεν ἐκ γενεῆς ὀνομάζων ἄνδρα ἕκαστον: ὅτι ἀρχαϊκὴ ἡ συνήθεια, ὥστε εἴ που τοιοῦτον εὑρίσκομεν, εἰδέναι δεῖ ὅτι οὐκ ἐπιθέτου ἔχει χώραν.

παρὰ δʼ ἔντεα ποικίλʼ ἔκειτο ἀσπὶς καὶ δύο δοῦρε φαεινή τε τρυφάλεια.

ὅτι ἔντεα οὐ πάντα τὰ ὅπλα, ἀλλὰ κυρίως μὲν ἀσπὶς καὶ περικεφαλαία, τὰ δὲ δόρατα κατʼ ἐπικράτειαν.

πὰρ δὲ ζωστὴρ κεῖτο παναίολος: ἡ διπλῆ ὅτι δοκοῦσί τινες ταὐτὸν εἶναι ζῶμα καὶ ζωστῆρα· οὐκ ἔστι δέ, ἀλλὰ ζῶμα καλεῖ τὸ συναπτόμενον ὑπὸ τὸν στατὸν θώρακα, τὸ δὲ ἔξωθεν συνδέον πάντα ζωστῆρα. καὶ ὅτι τὸ παναίολον ἐπὶ τῶν λαμπόντων.

ἠέ τινʼ οὐρήων διζήμενος ἤ τινʼ ἑταίρων: ἀθετεῖται ὅτι οὐρήων βούλεται λέγειν τῶν φυλάκων, καὶ οὐκ ἐκράτησε τοῦ σχήματος· οὖρον γὰρ λέγει ὡς κοῦρον τὸν φύλακα, οὐρέα δὲ τὸν ἡμίονον. καὶ ὅτι ἄκαιρος ἡ ἐρώτησις.

μὴ τοὶ μὲν καμάτῳ ἀδηκότες ἠδὲ καὶ ὕπνω

κοιμήσωνται: ἡ διπλῆ ὅτι Ζηνόδοτος μὴ νοήσας τὸ σημαινόμενον γράφει ἀδηκότες ἡδέι ὕπνῳ κοιμήσωνται. ἔτι δὲ καὶ νῦν λέγομεν ὕπνου μεστὸν οὐ τὸν ἐξυπνωκότα, ἀλλὰ τὸν πολὺ τὸ ὑπνωτικὸν ἐν αὑτῷ ἔχοντα.

ἠδʼ Αἴαντα ταχὺν καὶ Φυλέος ἄλκιμον υἱόν: ἡ διπλῆ ὅτι πλησίον τοῦ Λοκροῦ Αἴαντος ὁ Μέγης ἐνενεωλκήκει· καὶ διέσταλκε δέ, προσθεὶς ταχύν. ἡ δὲ ἀναφορὰ πρὸς τὰ περὶ ναυστάθμου.

ἀντίθεόν τʼ Αἴαντα καὶ Ἰδομενῆα ἄνακτα:πρὸς τὰ περὶ τοῦ ναυστάθμου, ὅτι πλησίον ὁ Ἰδομενεὺς Αἴαντος τοῦ Τελαμωνίου ἐνενεωλκήκει.

σοὶ δʼ οἴῳ ἐπέτρεψεν πονέεσθαι: ἡ διπλῆ ὅτι τὸ πονέεσθαι ἐπὶ τοῦ ἐνεργεῖν.

χρειὼ γὰρ ἱκάνεται οὐκέτʼ ἀνεκτός: ἡ διπλῆ ὅτι ἀνεκτὸς ἡ χρειώ, οὐκ ἀνεκτή.

ἵνα γάρ σφιν ἐπέφραδον ἠγερέθεσθαι: ὅτι Ζηνόδοτος γράφει μίν ἔστι δὲ ἑνικὸν τὸ μίν, βούλεται δὲ ὁ ποιητὴς διὰ τοῦ σφίν αὐτοῖς σημῆναι.

ἐκ δʼ ἦλθε κλισίης Ὀδυσσεύς: σημειοῦνταί τινες ὅτι ἔνδον καθεύδει Ὀδυσσεύς, ἀλλʼ οὐχ ὁ Διομήδης· ἐκτὸς ἀπὸ κλισίης

τὸν παρστὰς ἀνέγειρε Γερήνιος ἱππότα Νέστωρ,

λὰξ ποδὶ κινήσας, ὤτρυνέ τε νείκεσέ τʼ ἄντην:ὁ ἀστερίσκος, ὅτι ἐντεῦθεν εἰς τὴν Ὀδύσσειαν μετάκειται ἐπὶ τοῦ Πεισιστράτου, ἐπὶ κλινιδίου καθεύδοντος παρὰ Μενελάῳ. πρὸς τί οὖν ποδί, ἀλλʼ οὐχὶ τῇ χειρί; νῦν μὲν γὰρ εἰκότως ἐπὶ τῆς γῆς κοιμώμενον οὕτως ἐγείρει.

σχέτλιός ἐσσι γεραιέ· σὺ μέν πόνου οὔποτε λήγεις: ἡ διπλῆ ὅτι σεπτικῶς τὸ σχέτλιος καὶ οὐ μεμπτικῶς, εἰς ἑαυτὸν ἀγνώμων. καὶ ὅτι πόνον τὴν ἐργασίαν

σὺ δʼ ἀμήχανός ἐσσι γεραιέ: ἡ διπλῆ ὅτι ἀμήχανος δύο σημαίνει, ἓν μὲν ἀνίκητος, ἓν δὲ ἀντὶ τοῦ πρὸς ὃν οὐκ ἔστι μηχανὴν εὑρεῖν. ὅπερ καὶ νῦν σημαίνει, ἵνα τῶν πόνων ἀποστῇ.

νῦν γὰρ δὴ πάντεσσιν ἐπὶ ξυροῦ ἵσταται ἀκμῆς: ἡ διπλῆ ὅτι ἀντὶ τοῦ τὰ πράγματα ἡμῶν τριχὸς ἤρτηται, ὅ ἐστιν ἐν ἐσχάτῳ κινδύνῳ ἐστὶν καὶ ἐπὶ ὀξύτητος κινδύνων, μεταφορικῶς.

Αἴαντα ταχὺν καὶ Φυλέος υἱόν: ἡ διπλῆ, ὅτι διαστέλλει τῷ ἐπιθέτῳ τὸν Λοκρὸν τοῦ Τελαμωνίου, καὶ πρὸς Ζηνόδοτον γράφοντα ἐκεῖ Φυλείδην τε Μέγην τε, τὸν Φυλείδην οἰόμενον ὄνομα κύριον.

ὣς τῶν νήδυμος ὕπνος ἀπὸ βλεφάροιιν ὀλώλει, νύκτα φυλασσομένοισι κακήν· πεδίον δὲ γὰρ αἰεί τετράφαθʼ, ὁππότʼ ἐπὶ Τρώων ἀίοιεν ἰόντων.

ἡ διπλῆ ὅτι σαφῶς τὸ νήδυμος σὺν τῷ ν. καὶ ἐπὶ τῶν ἀμφιβόλων οὖν οὕτως γράφεται.

φυλασσομένοισι: ἡ διπλῆ ὅτι ἀντὶ τοῦ φυλάσσουσι, παθητικὸν ἀντὶ ἐνεργητικοῦ.

ἡ διπλῆ ὅτι οὐ λέγει ὁππότʼ ἀκούοιεν τῶν Τρώων ἐπιόντων, τότε πρὸς τὸ πεδίον τετραμμένοι ἦσαν· οὐδὲ γὰρ ἐπεληλύθεισαν· ἀλλὰ φοβούμενοι, μὴ ἐπελεύσονται οἱ Τρῶες, τετραμμένοι ἦσαν πρὸς τὸ πεδίον.

ὅσοι κεκλήατο βουλήν: ὅτι ἐλλείπει ἡ εἴς, ἵνʼ ᾖ εἰς βουλήν.

ἐν καθαρῷ, ὅθι δὴ νεκύων διεφαίνετο χῶρος·πρὸς Ἴστρον, ὅτι οὐ γέγονε νεκρῶν ἀναίρεσις.

ὦ φίλοι, οὐκ ἂν δή τις ἀνὴρ πεπίθοιθʼ ἑῷ αὐτοῦ

θυμῷ τολμήεντι: ἡ διπλῆ ὅτι κατὰ τὸ πλῆρες τὰ τοιαῦτα ἐκφέρει ἑῷ αὐτοῦ καὶ ἀλλʼ ἐμὸν αὐτοῦ χρεῖος καὶ τὰ τοιαῦτα καὶ ἐπὶ τῶν πληθυντικῶν αὐτῶν γὰρ σφετέρῃσιν. τὸ γὰρ αὐτοῦ καὶ αὐτῶν κοινόν ἐστιν ἐπίταγμα τῶν τριῶν προσώπων.

ἅσσα τε μητιόωσι μετὰ σφίσιν, ἢ μεμάασιν αὖθι μένειν παρὰ νηυσὶν ἀπόπροθεν, ἦε πόλιν δέ ἂψ ἀναχωρήσουσιν, ἐπεὶ δαμάσαντό γʼ Ἀχαιούς.

ἀστερίσκοι, ὅτι κακῶς ἐν τοῖς μετὰ ταῦτα κεῖνται, ὅτε τὸν Δόλωνα συλλαμβάνουσιν οἱ περὶ Διομήδη.

τῶν πάντων οἱ ἕκαστος ὄιν δώσουσι μέλαιναν

θῆλυν ὑπόρρηνον: ἡ διπλῆ ὅτι ἡ μὲν ἐπαγγελία τοῦ δώρου ῥητή, τὸ δὲ ἀποτέλεσμα ὑποσεσιώπηται· δεῖ δὲ ἡμᾶς συνεκδέξασθαι

σύν τε δύʼ ἐρχομένω, καί τε πρὸ ὁ τοῦ ἐνόησεν ὅππως κέρδος ἔῃ· μοῦνος δʼ εἴ πέρ τε νοήσῃ, ἀλλὰ τέ οἱ βράσσων τε νόος, λεπτὴ δέ τε μῆτις.

ἡ διπλῆ πρὸς τὸ σχῆμα, ὅτι ὅμοιόν ἐστιν ἐκείνῳ ἄμφω δʼ ἑζομένω. συνερχόμενοι δύο ἀντὶ τοῦ συνερχομένων. ἔνιοι δὲ μὴ νοήσαντες τὸ ν προστιθέασι, κακῶς.

εἴ πέρ τε· ἡ διπλῆ ὅτι περισσὸς ὁ τέ.

ἡ διπλῆ ὅτι οἱ γλωσσογράφοι βράσσων ἀντὶ τοῦ ἐλάσσων, ἀπὸ τοῦ βραχύς. ἀλλʼ οὐδαμοῦ κέχρηται τούτῳ Ὅμηρος. ἀποδοτέον οὖν βρασσόμενος, ταρασσόμενος διὰ τὸ δέος, οὐχ ἑστηκὼς διὰ τὴν ἀγωνίαν. ἅπαξ δὲ ἐνταῦθα κέχρηται τῇ λέξει. ἀπὸ τοῦ βραχύς, ἀλλʼ—

ὁ τλήμων Ὀδυσεύς: ἡ διπλῆ ὅτι τλήμονα οἱ νεώτεροι τὸν ἀτυχῆ, ὁ δὲ Ὅμηρος τὸν τλητικόν, τὸν ὑπομενητικόν.

ὣς ἔφατʼ, ἔδδεισεν δὲ περὶ ξανθῷ Μενελάῳ: ἀθετεῖται, ὅτι περισσὸς ὁ στίχος καὶ παρέλκων, καὶ μὴ ἐπιλεγόμενος ἀπαρτίζει τὴν διάνοιαν. ἡ δὲ διπλῆ ὅτι ἔξωθεν ἐκ τοῦ ἰδίου προσώπου ἀναφωνεῖ, ὡς καὶ τὸ νήπιος, οὐδʼ ἄρʼ ἔμελλε κακὰς ὑπὸ κῆρας ἀλύξας. οὐδὲ ἐν τῇ Ζηνοδότου δὲ ἦν.

εἰ μὲν δὴ ἕταρόν γε κελεύετέ μʼ αὐτὸν ἑλέσθαι: ὅτι ἕταρον νῦν οὐ φίλον ἀλλὰ συνεργὸν λέγει. ἡ δὲ ἀναφορὰ πρὸς τὸ ἑταιρίσσαιτο, ἀντὶ τοῦ συνεργὸν λάβοι

ἄστρα δὲ δὴ προβέβηκε, παρῴχηκεν δὲ πλέων νύξ τῶν δύο μοιράων, τριτάτη δʼ ἔτι μοῖρα λέλειπται.

ἡ διπλῆ διὰ τὸ πολυθρύλλητον ζήτημα καὶ τὰς γεγονυίας ἀποδόσεις.

ἀθετεῖται, ὅτι αὔταρκες τὸ κεφαλαιωδῶς εἰπεῖν ἄστρα δὲ δὴ προβέβηκε· τὸ γὰρ τοῦ καιροῦ τοῦτο ἀπαιτεῖ· τὸ δὲ προσδιασαφεῖν κατὰ τὸ ἀκριβὲς τὸ παρεληλυθὸς καὶ τὸ περιλειπόμενον, ὥσπερ ἀστρονόμου τινός. οὐχ Ὁμηρικὸν δὲ καὶ τὸ τῶν δύο. οἱ δύο μὲν γὰρ λέγει καὶ τοὺς δύο, τῶν δύο δὲ ἢ τοῖς δύο οὐκ ἔστιν εὑρεῖν παρʼ Ὁμήρῳ. Ζηνόδοτος οὐδὲ ἔγραφεν, Ἀριστοφάνης ἠθέτει.

κυνέην ταυρείην ἄφαλόν τε καὶ ἄλοφον: ἡ διπλῆ ὅτι κυνέην μὲν καταχρηστικῶς τὴν ἐκ ταυρείου δέρματος, ἄφαλον δὲ καὶ ἄλοφον κατʼ ἐπιτήδευσιν, ἵνα λανθάνῃ· φάλοι γὰρ τὰ ἐπὶ τῶν περικεφαλαιῶν λαμπρὰ ἀσπιδίσκια, λόφοι δὲ αἱ τριχώσεις.

μέσσῃ δʼ ἐνὶ πῖλος ἀρήρει ἡ διπλῆ ὅτι τὸ κοινὸν καὶ συμβεβηκὸς ταῖς περικεφαλαίαις εἰπόντος τοῦ ποιητοῦ, ζωγράφοι καὶ πλάσται πιλίον ἐπέθεσαν τῷ Ὀδυσσεῖ.

τήν ῥά ποτʼ ἐξ Ἐλεῶνος Ἀμύντορος Ὀρμενίδαο ἐξέλετʼ Αὐτόλυκος πυκινὸν δόμον ἀντιτορήσας, Σκάνδειαν δʼ ἄρα δῶκε Κυθηρίῳ Ἀμφιδάμαντι.

Ἀμύντορος: ἡ διπλῆ ὅτι ὁμώνυμος οὗτος τῷ τοῦ Φοίνικος πατρὶ, Βοιωτός· Ἐλεῶνος δὲ πόλεως.

Σκάνδειαν δʼ ἄρα: ἡ διπλῆ ὅτι οὕτως εἶπεν ἀντὶ τοῦ εἰς Σκάνδειαν ἀπέστειλεν, ὡς πεύθετο γὰρ Κύπρον δέ ἀντὶ τοῦ εἰς Κύπρον ἠκούετο διὰ τὸ διαγγέλλεσθαι ἐκ τόπου εἰς τόπον.

χαῖρε δὲ τῷ ὄρνιθʼ Ὀδυσεύς: ὅτι ἐπὶ τῷ ὄρνιθι. καὶ ἐν Ὀδυσσείᾳ καί τέ σφιν ἰαίνομαι εἰσορόωσα ἐπʼ αὐτοῖς

δὸς δὲ πάλιν ἐπὶ νῆας ἐυκλεῖας ἀφικέσθαι, ῥέξαντας μέγα ἔργον, ὅ κε Τρώεσσι μελήσει.

ἡ διπλῆ, ὅτι τὸ πάλιν ἀντὶ τοῦ εἰς τοὐπίσω καὶ ὅτι Ἰακὸν τὸ συστέλλειν, εὐκλεῖας καὶ δυσκλέα· οἱ δὲ Ἀττικοὶ ἐκτείνουσι τὰ τοιαῦτα

ἡ διπλῆ ὅτι ὁ κέ σύνδεσμος περιττός.

ὅτε τε πρὸ Ἀχαιῶν ἄγγελος ᾔει: ἡ διπλῆ ὅτι ἡ πρό ἀντὶ τῆς ὑπέρ.

βάν ῥʼ ἴμεν ὥς τε λέοντε δύω διὰ νύκτα μέλαιναν ἂμ φόνον, ἂν νέκυας, διά τʼ ἔντεα καὶ μέλαν αἷμα.

διά τʼ ἔντεα καὶ μέλαν αἷμα: ἡ διπλῆ ὅτι ἐντεῦθεν τὸ ἡμιστίχιον μετενήνεκται εἰς τὸν ἐπὶ Πατρόκλῳ ἀγῶνα περὶ τῶν μονομαχούντων ψαύσῃ δʼ ἐνδίνων διά τʼ ἔντεα. καὶ ὅτι πτῶσις ἐνήλλακται διʼ ἐντέων καὶ μέλανος αἵματος. καὶ πρὸς Ἴστρον, ὅτι οὐ γέγονε νεκρῶν ἀναίρεσις, εἰ μὴ ἅπαξ.

οὐδὲ μὲν οὐδὲ Τρῶας ἀγήνορας εἴασʼ Ἕκτωρ

εὕδειν—: ἡ διπλῆ ὅτι οὐχ ὡς ἡ τῶν ἐπῶν ἔχει τάξις, οὕτω καὶ τὰ πράγματα. οὐ γὰρ προεληλυθότων ἤδη τῶν περὶ Ὀδυσσέα καλεῖ τοὺς προβούλους ὁ Ἕκτωρ, ἀλλὰ καθʼ ὃν καιρὸν καὶ ὁ Ἀγαμέμνων· οὕτω γὰρ καὶ ἑαυτοῖς συμπεσοῦνται οἱ ἀπεσταλμένοι: διὸ καὶ ἀντιδιασταλτικῶς λέγει, οὐδὲ μὴν οὐδὲ ὁ Ἕκτωρ εἴασε τοὺς Τρῶας εὕδειν

αὐτὰρ ὁ μοῦνος ἔην μετὰ πέντε κασιγνήτῃσιν:ἡ διπλῆ ὅτι Ζηνόδοτος γράφει κασιγνήτοισι. παραιρεῖται δὲ τὸ πιθανὸν τοῦ ποιητοῦ· οὐ γὰρ μετὰ ἀρσένων αὐτὸν τεθραμμένον παρίστησιν, οἷς ἐξισούμενος ἂν εἰς ἀνδρείαν ἐτράπη. τό τε παρακείμενον μάχεται· πῶς γὰρ ἔτι μόνος ἦν, εἰ πέντε ἦσαν;

ἀλλʼ ἄγε μοι τὸ σκῆπτρον ἀνάσχεο καί μοι ὄμοσσον ἦ μὲν τοὺς ἵππους τε καὶ ἅρματα ποικίλα χαλκῷ δωσέμεν, οἳ φορέουσιν ἀμύμονα Πηλείωνα.

τὸ σκῆπτρον: ἀντὶ τοῦ τοῦτο τὸ σκῆπτρον ἐφόρει δὲ Ἕκτωρ ἐπεὶ ἐδημηγόρει

τοὺς ἵππους: ἡ διπλῆ ὅτι τὸ τούς οὐκ ἔστιν ἄρθρον, ἀλλʼ ἀντὶ τοῦ τούτους παρείληπται ἐν τάξει ἀντωνυμίας. ἐν τάξει ἄρθρου.

ὅθι που μέλλουσιν ἄριστοι βουλὰς βουλεύειν—μέλλουσιν: ἀντὶ τοῦ ἐοίκασι.καὶ οὕτως ἀεὶ κέχρηται τῇ λέξει.

μὴ μὲν τοῖς ἵπποισιν ἀνὴρ ἐποχήσεται ἄλλος: καὶ νῦν τοῖς ἀντὶ τοῦ τούτοις τοῖς ἵπποις, ὥστε ἔξωθεν προσλαμβάνειν δέον τὸ τοῖς ἄρθρον.

ὣς φάτο, καί ῥʼ ἐπίορκον ἐπώμοσε, τὸν δʼ ὀρόθυνεν: τοῦτο ἔξωθεν ἐπιπεφώνηται, ὅρκον ἐπίορκον ὤμοσεν, οὐχ οἷον ἑκουσίως, ἀλλὰ διὰ τὸ μὴ ἀποτελεσθῆναι τοῦτο ὅπερ ὤμοσεν.

κρατὶ δʼ ἐπὶ κτιδέην κυνέην, ἕλε δʼ ὀξὺν ἄκοντα: ἡ διπλῆ ὅτι νῦν μὲν ἀμφίβολον πότερον κτιδέην ἢ συναλοιφὴν ἐκδεκτέον, ἰκτιδέην· διὰ μέντοι τῶν ἑξῆς ἀναμφισβητήτως κτιδέην λέγει· τοῦ δʼ ἀπὸ μὲν κτιδέην κυνέην

ἀλλʼ ὅτε δή ῥʼ ἵππων τε καὶ ἀνδρῶν κάλλιφʼ ὅμιλον: ἡ διπλῆ ὅτι νῦν μὲν ὅμιλον τὸ πλῆθος καὶ ἄθροισμα τῶν Τρώων λέγει. ἐν μὲν οὖν τῇ Ἰλιάδι πυκνότερον τὴν μάχην ὅμιλον καλεῖ, ἐν Ὀδυσσείᾳ δὲ τὸ ἄθροισμα.

οὐκ οἶδʼ ἢ νήεσσιν ἐπίσκοπος ἡμετέρῃσιν, ἦ τινὰ συλήσων νεκύων κατατεθνηώτων.

ὁ ἀστερίσκος, ὅτι ἐνταῦθα καλῶς ὁ στίχος τέτακται, μετὰ ταῦτα δὲ οὐκέτι, λεγόμενος πρὸς Δόλωνα.

αἰεί μιν ἐπὶ νῆας ἀπὸ στρατόφι προτιειλεῖν: ἡ διπλῆ ὅτι ἀπαρεμφάτῳ ἀντὶ προστακτικοῦ κέχρηται.

ὅσσον τʼ ἐπὶ οὖρα πέλονται: πρὸς τὸ σχῆμα, πέλονται ἀντὶ τοῦ πέλεται, ὁμοίως τῷ οὐδʼ εὐήρεʼ ἐρετμά, τά τε πτερὰ νηυσὶ πέλονται.

ἑλκέμεναι νειοῖο βαθείης πηκτὸν ἄροτρον: ἡ διπλῆ ὅτι ἐλλείπει ἡ διά, διὰ νειοῖο.

τὼ μὲν ἐπεδραμέτην: ἡ διπλῆ ὅτι τὸ μὲν ἐπιδραμεῖν τίθησιν, ὅτε οὐ γινώσκει ὁ διωκόμενος, ὅτε δὲ γινώσκει, διώκειν καὶ διῶξαι.

ἔλπετο γὰρ κατὰ θυμὸν ἀποστρέψοντας ἑταίρους ἐκ Τρώων ἰέναι πάλιν Ἕκτορος ὀτρύναντος.

ἡ διπλῆ, ὅτι τὸ πάλιν συναπτέον τῷ ἀποστρέψοντας, ἵνα ᾖ εἰς τοὐπίσω ἀποστρέψοντας. λαιψηρὰ δὲ γούνατʼ ἐνώμα φευγέμεναι·

τοὶ δʼ αἶψα διώκειν ὁρμήθησαν: ἡ διπλῆ ὅτι νῦν ὀρθῶς διώκειν λέγει, ὅτε φεύγει ἐπιγνοὺς αὐτοὺς πολεμίους ὄντας.

ὡς δʼ ὅτε καρχαρόδοντε δύω κύνε, εἰδότε θήρης,

ἢ κεμάδʼ ἠὲ λαγωὸν ἐπείγετον ἐμμενὲς αἰεί—:

ἡ διπλῆ ὅτι τῷ ἐπείγετον ὁριστικῷ ἀντὶ ὑποτακτικοῦ τοῦ ἐπείγητον.

λαοῦ ἀποτμήξαντε διώκετον ἐμμενὲς αἰεί:ὅτι τὸ διώκετον σημαίνει διώκουσιν, οὐ τὸ ἐδιωκέτην ὡς Ἐρατοσθένης. ἔστιν οὖν τὸν Δόλωνα διώκουσιν ἀντὶ τοῦ ἐδίωκον, ὃν τρόπον αἱ μὲν ἀλετρεύουσι μύλῃσʼ ἔπι ἀντὶ τοῦ ἠλέτρευον.

ἦ ῥα, καὶ ἔγχος ἀφῆκεν, ἑκὼν δʼ ἡμάρτανε φωτός: ἡ διπλῆ, ὅτι θέλοντες ζήτημα ποιεῖν μεταγράφουσι τὸ ἡμιστίχιον οὕτως καὶ βάλεν οὐδʼ ἀφάμαρτεν, ἑκὼν δʼ ἡμάρτανε φωτός. καὶ λύουσιν ἔξωθεν προσλαμβάνοντες τὸν ἄν σύνδεσμον· καὶ βάλεν, οὐδʼ ἀφάμαρτεν ἄν, ἑκὼν δʼ ἡμάρτανεν. ἀγνοοῦσι μέντοι ὅτι Ὅμηρος τὸ βαλεῖν ἐπὶ τοῦ ἐπιτυχεῖν τίθησιν.

ζωγρεῖτʼ, αὐτὰρ ἐγὼν ἐμὲ λύσομαι: ἡ διπλῆ ὅτι παρὰ τὸ σύνηθες ἐξενήνοχεν, ἐμὲ λύσομαι ἀντὶ τοῦ ἐμαυτόν.

εἴ κεν ἐμὲ ζωὸν πεπύθοιτʼ ἐπὶ νηυσὶν Ἀχαιῶν: ἡ διπλῆ ὅτι ἐπὶ τοῦ ἀκοῦσαι ἀεὶ τάσσει τὴν λέξιν, καὶ ὅτι συνήθως ἀναδιπλώσει κέχρηται, πεπύθοιτο ἀντὶ τοῦ πύθοιτο

θάρσει, μηδέ τί τοι θάνατος καταθύμιος ἔστω: ἡ διπλῆ ὅτι τὸ καταθύμιος ἐνθύμιος, οὐχ ὡς ἡμεῖς.

ἦ σʼ Ἕκτωρ προἕηκε διασκοπιᾶσθαι ἕκαστα νῆας ἔπι γλαφυράς; ἦ σʼ αὐτὸν θυμὸς ἀνῆκεν; ἦ τινὰ συλήσων νεκύων κατατεθνηώτων;

ἡ διπλῆ. ὅτι ἐκ τῶν ἐπάνω ὧδε μετάκειται, ἤδη παρεληλυθότων αὐτῶν τοὺς νεκρούς. καὶ ὁ Ὀδυσσεὺς ἀσύνετος ἔσται πρόφασιν αὐτῷ πορίζων. ἠθέτει καὶ Ἀριστοφάνης.

ἦ ἤδη χείρεσσιν ὑφʼ ἡμετέρῃσι δαμέντες φύξιν βουλεύουσι μετὰ σφίσιν, οὐδʼ ἐθέλουσιν νύκτα φυλασσέμεναι, καμάτῳ ἀδηκότες αἰνῷ.

ὅτι οὕτως γραπτέον βουλεύουσι καὶ ἐθέλουσι τὸ γὰρ σφίσιν ἐν τῷ περί τινων ἐστι λόγῳ ἀντὶ τοῦ αὐτοῖς, ᾧ ἀκόλουθα δεῖ εἶναι τὰ ῥήματα.

ταῦτα ὁ Ἀριστόνικος περὶ τῆς γραφῆς ταύτης φησί, διπλῆν βάλλων τῷ στίχῳ· ἐν μέντοι τῇ τετραλογίᾳ Νεμεσίωνος οὕτως εὗρον περὶ τῶν στίχων τούτων· τῶν παρακειμένων ὀβελῶν οὐκ ἔστιν αἰτίαν εὑρεῖν διὰ τῶν Ἀρισταρχείων ὑπομνημάτων. Ἀμμώνιος δὲ ὁ Ἀριστάρχειος πρῶτον μὲν στιγμαῖς φησὶ τὸν Ἀρίσταρχον παρασημειώσασθαι αὐτούς, εἶτα δὲ καὶ τέλειον ἐξελεῖν τάχα διὰ τὸ ἐπὶ δευτέρου προσώπου τὸ σφίσι τετάχθαι καὶ ἄνωθεν μετενηνέχθαι.

βουλὰς βουλεύει θείου παρὰ σήματι Ἴλου: παρὰ σήματι, παρὰ τῷ τάφῳ· ἦν γὰρ μέσσον κὰπ πεδίον. ἀπέχει δὲ τῆς πόλεως καὶ τῶν νεᾶν τὸ ἴσον.

καὶ Λέλεγες καὶ Καύκωνες δῖοί τε Πελασγοί, πρὸς Θύμβρης δʼ ἔλαχον Λύκιοι Μυσοί τʼ ἀγέ-ρωχοι καὶ Φρύγες ἱππόμαχοι καὶ Μῄονες ἱπποκορυσταί.

ἡ διπλῇ ὅτι ὡς ὕστερον ἐληλυθότων τούτων μνημονεύει, ὡς καὶ τῶν περὶ τὸν Ῥῆσον· οὐδεμίαν γὰρ αὐτῶν διὰ τοῦ καταλόγου μνήμην πεποίηται.

ἡ διπλῆ ὅτι οὐ μόνον ἐπὶ Ῥοδίων χρῆται τῷ ἀγέρωχοι, ἕνεκα τοῦ ἀγείρειν τὴν ὀχήν, τουτέστι τὴν τροφήν, ἀλλʼ ἐπὶ Μυσῶν καὶ Τρώων οἷον γεραόχων, σεμνῶν καὶ ἐντίμων.

ἡ διπλῆ ὅτι ἑτέρους τῶν Τρώων οἶδε τοὺς Φρύγας καὶ ὅτι Ὅμηρος οὐκ οἶδε καλουμένους Λυδοὺς ἀλλὰ Μῄονας. πρὸς τὰ περὶ ἡλικίας Ἡσιόδου.

ἠὲ κατʼ αἶσαν ἔειπον ἐν ὑμῖν ἦε καὶ οὐκί: πρὸς τὸ οὐκί, ὅτι ὑγιῶς διὰ τοῦ ψιλοῦ ἀντιστοίχου

μὴ δή μοι φύξιν γε Δόλων ἐμβάλλεο θυμῷ ἡ διπλῆ ὅτι ζητεῖται πῶς τὸ ὄνομα ἔγνω· διό τινες ἀνέγνωσαν δολῶν ὡς νοῶν. ἑξῆς μέντοι γε πάλιν λέγει οὓς νῶι πίφαυσκε Δόλων ὃν ἐπέφνομεν. εἰκὸς δέ τινων γινώσκεσθαι ὀνόματα ὡς ἂν δεκαετοῦς γεγονότος χρόνου, καὶ μάλιστα τοῦ Δόλωνος· ἦν γὰρ κήρυκος υἱός, πολύχρυσος πολυχαλκός

τοῦ δʼ ἀπὸ μὲν κτιδέην κυνέην κεφαλῆφιν ἕλοντο: ἡ διπλῆ ὅτι κτιδέην λέγει ῥητῶς, χωρὶς τοῦ ι

καὶ τά γʼ Ἀθηναίῃ ληίτιδι δῖος Ὀδυσσεύς ὑψόσʼ ἀνέσχεθε χειρί, καὶ εὐχόμενος ἔπος ηὔδα.

ληίτιδι: λαφυραγωγῷ, πολεμικῇ, ἢ τῇ παραιτίᾳ γιγνομένῃ τοῦ λείαν λαβεῖν.

ἡ διπλῆ ὅτι συνήθως ἡμῖν νῦν κέχρηται τῷ εὐχόμενος.

δέελον δʼ ἐπὶ σῆμά τʼ ἔθηκεν: ἡ διπλῆ ὅτι ὃ ἡμεῖς λέγομεν δῆλον, αὐτὸς εἶπε διελὼν δέελον.

τὼ δὲ βάτην προτέρω διά τʼ ἔντεα καὶ μέλαν αἷμα, αἶψα δʼ ἐπὶ Θρῃκῶν ἀνδρῶν τέλος ἷξον ἰόντες.

ἡ διπλῆ ὅτι τὸ προτέρω ἀντὶ τοῦ ἔμπροσθεν, τοπικῶς· καὶ ὅτι ἐρριμμένοι εἰσὶν οἱ νεκροί· καὶ ὅτι ἀντὶ τοῦ διʼ ἐντέων καὶ αἵματος

ἡ διπλῆ ὅτι τέλος καὶ νῦν τὸ τάγμα.

δίζυγες ἵπποι: ἡ διπλῆ ὅτι συνωρίσιν ἐχρῶντο· διὸ δίζυγες.

τὸν δʼ Ὀδυσεὺς προπάροιθεν ἰδὼν Διομήδεϊ δεῖξεν: ἡ διπλῆ ὅτι καὶ ἐν Ἰλιάδι νῦν τὸ προπάροιθεν ἐπὶ χρόνου τέταχεν, οὐχ ὡς οἱ χωρίζοντες ἐν Ὀδυσσείᾳ μόνον, ἐν Ἰλιάδι δὲ τοπικῶς

οὓς νῶιν πίφαυσκε Δόλων, ὃν ἐπέφνομεν ἡμεῖς ἡ διπλῆ ὅτι ἐπίσταται τὸ τοῦ Δόλωνος ὄνομα καὶ ἐνταῦθα

ἑστάμεναι μέλεον σὺν τεύχεσιν: ἡ διπλῆ ὅτι οἱ νεώτεροι μέλεον τὸν ἀτυχῆ, ὁ δὲ Ὅμηρος ἀντὶ τοῦ ματαίως.

ὡς δὲ λέων μήλοισιν ἀσημάντοισιν ἐπελθών, αἴγεσιν ἢ ὀίεσσι, κακὰ φρονέων ἐνορούσῃ, ὣς μὲν Θρήικας ἄνδρας ἐπῴχετο Τυδέος υἱός, ὄφρα δυώδεκʼ ἔπεφνεν. ἀτὰρ πολύμητις Ὀδυσσεύς, ὅν τινα Τυδείδης ἄορι πλήξειε παραστάς, τὸν δʼ Ὀδυσεὺς μετόπισθε λαβὼν ποδὸς ἐξερύ-σασκεν.

ἡ διπλῆ ὅτι μῆλα οἱ νεώτεροι πάντα τὰ τετράποδα, Ὅμηρος δὲ αἶγας καὶ ὄις· μῆλʼ ὄιές τε καὶ αἶγες.

ἡ διπλῆ ὅτι ἐπεξηγεῖται τίνα τὰ μῆλα.

ἡ διπλῆ ὅτι χωρὶς τοῦ Ῥήσου δώδεκα ἑταίρους αὐτοῦ ἀναιρεῖ, ἀλλʼ οὐ σὺν αὐτῷ δώδεκα, ὥς τινες.

ἡ διπλῆ ὅτι ἰδίως προειπὼν ἀτὰρ πολύμητις Ὀδυσσεύς, ἐπενήνοχεν αὐτοῦ τὸ ὄνομα, τὸν δʼ Ὀδυσεύς· καὶ ὅτι ὁ δέ σύνδεσμος περιττός

ἀλλʼ ὅτε δὴ βασιλῆα κιχήσατο Τυδέος υἱός,

τὸν τρισκαιδέκατον μελιηδέα θυμὸν ἀπηύρα: ἡ διπλῆ ὅτι νῦν μὲν τοῖς δώδεκα Θρᾳξὶν ἐπαριθμεῖ τὸν Ῥῆσον, πρὸς τὸ τρεισκαιδέκατον σκοπόν. καὶ ὅτι ἐν σχήματι ἐξήνεγκε, τὸν τρεισκαιδέκατον τὴν ψυχὴν ἀφείλετο

κακὸν γὰρ ὄναρ κεφαλῆφιν ἐπέστη, τὴν νύκτʼ, Οἰνείδαο πάις, διὰ μῆτιν Ἀθήνης.

ἀθετεῖται, ὅτι καὶ τῇ συνθέσει εὐτελής· καὶ μὴ ῥηθέντος δὲ νοεῖται ὅτι ὡς ὄναρ ἐφίσταται τῷ Ῥήσῳ ὁ Διομήδης. καὶ τὸ διὰ μῆτιν Ἀθήνης λυπεῖ· μᾶλλον γὰρ διὰ τὴν Δόλωνος ἀπαγγελίαν.

σὺν δʼ ἤειρεν ἱμᾶσι, καὶ ἐξήλαυνεν ὁμίλου ἡ διπλῆ ὅτι καὶ νῦν ὅμιλον τὸ ἄθροισμα εἶπεν. διὰ τὴν περίστασιν δὲ ἀναγκασθέντες ἐπὶ γυμνοῖς τοῖς ἵπποις καθίζουσιν οἱ ἥρωες, συναρτήσαντες αὐτοὺς τοῖς ἱμᾶσι· καὶ μιμεῖται τὸ γινόμενον ἐν ταῖς ταραχαῖς

αὐτὰρ ὁ μερμήριζε μένων ὅτι κύντατον ἔρδοι, ἢ ὅ γε δίφρον ἑλών, ὅθι ποικίλα τεύχεʼ ἔκειτο, ῥυμοῦ ἐξερύοι ἢ ἐκφέροι ὑψόσʼ ἀείρας, ἦ ἔτι τῶν πλεόνων Θρῃκῶν ἀπὸ θυμὸν ἕλοιτο.

ἡ διπλῆ ὅτι πρὸς ἓν ληπτέον μέρος τὸ λεγόμενον ἐκ τοῦ· ἢ ὅγε δίφρον ἑλών—ῥυμοῦ ἐξερύοι ἢ ἐκφέροι ὑψόσʼ ἀείρας· ἔστι γὰρ ἢ τὸν δίφρον ἐκ τοῦ ῥυμοῦ λαβόμενος ἐξέλκοι, ἢ μετέωρον ἄρας ἐξενέγκοι, ὥστε τὸ περὶ τοῦ δίφρου μέρος ἔχειν. πρὸς τοῦτο δὲ ἀντιδιέσταλκεν ἦ ἔτι τῶν πλεόνων Θρῃκῶν. πρός τι ληπτέον ὥστε περὶ τοῦ δίφρου μέρος. «ὥστε περὶ τὸ τοῦ δίφρου μέρος ἔχειν.» — ὥστε τὸ περὶ τοῦ δίφρου ἓν μέρος ἔχειν.

οὐδʼ ἀλαοσκοπίην εἶχʼ ἀργυρότοξος Ἀπόλλων: ἡ διπλῆ ὅτι Ζηνόδοτος γράφει ἀλαὸν σκοπιήν ὁ δʼ ἐξ ὕπνου ἀνορούσας

ὡς ἴδε χῶρον ἐρῆμον ὅθʼ ἕστασαν ὠκέες ἵπποι,

ἄνδρας τʼ ἀσπαίροντας ἐν ἀργαλέῃσι φονῇσιν,

ᾤμωξέν τʼ ἄρʼ ἔπειτα.

ἡ διπλῆ ὅτι Ζηνόδοτος ἐναλλὰξ τὸν τρίτον πρῶτον τίθησιν ὁ δʼ ἐξ ὕπνου ἀνορούσας ᾤμωξέν τʼ ἄρʼ ἔπειτα—ὡς ἴδε χῶρον ἐρῆμον—ἄνδρας τʼ ἀσπαίροντας. πρῶτα δὲ ἰδόντα ἔδει κλαίειν. Ζηνόδοτος τὸ ἐναλλὰξ τῷ τόπῳ τούτῳ.

ἔναρα βροτόεντα: ἡ διπλῆ ὅτι περιεκτικῶς καὶ τὰ τόξα καὶ τὸ δόρυ ἔναρα εἴρηκε σὺν τοῖς ἄλλοις. κυρίως δὲ ἔναρα λέγεται οἷς ἐνάρηρε τὰ σώματα καὶ ἐνήρμοσται, θώραξ καὶ κυνέα καὶ κνημῖδες.

Νέστωρ δὲ πρῶτος κτύπον ἄιε, φώνησέν τε.

εἴπʼ ἄγε μʼ ὦ πολύαινʼ Ὀδυσεῦ, μέγα κῦδος Ἀχαιῶν,

ὅππως τούσδʼ ἵππους λάβετον: ἡ διπλῆ ὅτι Ζηνόδοτος γράφει λαβέτην. ἔστι δὲ τοῦτο τρίτου προσώπου ἀντὶ τοῦ ἔλαβον· λέγει δὲ νῦν πρὸς αὐτούς.

ἦ τίς σφωε πόρεν θεὸς ἀντιβολήσας: ἡ διπλῆ ὅτι Ζηνόδοτος γράφει σφῶι. τοῦτο δὲ τίθεται ἀντὶ τοῦ ὑμεῖς ἢ ὑμᾶς, ὧν οὐδέτερον ἁρμόζει, τὸ δὲ σφωέ· ἔστι γὰρ αὐτοὺς τοὺς δύο.

τὸν δέ σφιν ἄνακτʼ ἀγαθὸς Διομήδης

ἔκτανε, πὰρ δʼ ἑτάρους δυοκαίδεκα πάντας ἀρίστους. τὸν τρισκαιδέκατον σκοπὸν εἵλομεν ἐγγύθι νηῶν.

ἡ διπλῆ ὅτι ἰδίως τὸν ἄνακτα αὐτοῖς ἀντὶ τοῦ αὐτῶν.

ἡ διπλῆ ὅτι τοῖς δώδεκα Θρᾳξὶ τὸν Δόλωνα ἐπαριθμεῖ χωρίσας τὸν Ῥῆσον διὰ τῶν προειρημένων τὸν δέ σφιν ἄνακτʼ ἀγαθὸς Διομήδης. πλανηθέντες δέ τινες γράφουσιν τὸν τετρακαιδέκατον σκοπὸν εἵλομεν.

νηὶ δʼ ἐνὶ πρύμνῃ ἔναρα βροτόεντα Δόλωνος θῆκʼ Ὀδυσεύς, ὄφρʼ ἱρὸν ἑτοιμασσαίατʼ Ἀθήνῃ.

νηὶ δʼ ἐνὶ πρύμνῃ: ἡ διπλῆ, ὅτι ἀντὶ τοῦ νεὼς πρύμνῃ καὶ ὅτι κοινῶς τὰ ἔναρα.

ἡ διπλῆ ὅτι περὶ μὲν τῆς θυσίας σαφῶς λέγει, περὶ δὲ τῆς δόσεως τῶν δώρων ἐσιώπησεν, ἀρκεσθεὶς τῷ ἄνω κεφαλαιωδῶς εἰρημένῳ

κνήμας τε ἰδὲ λόφον ἀμφί τε μηρούς: ἡ διπλῆ ὅτι λόφον αὐτὸν νῦν τὸν τένοντα· ἔνθεν καὶ ἐν Ὀδυσσείᾳ καταλοφάδειαν ἀντὶ τοῦ κατὰ τὸν τένοντα.

αὐτὰρ ἐπεί σφιν κῦμα θαλάσσης ἱδρῶ πολλόν

νίψεν ἀπὸ χρωτός: ἡ διπλῆ ὅτι δοτικῇ ἀντὶ γενικῆς ἐχρήσατο.

τὼ δὲ λοεσσαμένω καὶ ἀλειψαμένω λίπʼ ἐλαίῳ δείπνῳ ἐφιζανέτην, ἀπὸ δὲ κρητῆρος Ἀθήνῃ πλείου ἀφυσσόμενοι λεῖβον μελιηδέα οἶνον.

ἡ διπλῆ ὅτι ἐπὶ πάντων τοῦτο νοητέον, οὐκ ἐπὶ μόνου Διομήδους καὶ Ὀδυσσέως. καὶ ὅτι ἠριστοποιοῦντο ἡ γὰρ πρωινὴ ἐπέστη.

πλείου: ἡ διπλῆ ὅτι ἀντὶ τοῦ πλῆρες τὸ δὲ συγκριτικόν, ἀπὸ τοῦ πλείων, πλειόνος.

ἔριδα πολέμοιο τέρας μετὰ χερσὶν ἔχουσαν: ἡ διπλῆ ὅτι πολέμοιο τέρας τὸν εἰδωλοποιούμενον πόλεμον, τὸν ποιητικὸν τοῦ ἐνεργουμένου πολέμου, ὡς καὶ ἐν ἄλλοις κυδοιμοῦ εἴδωλόν φησι τὴν Ἐνυὼ ἔχειν· ἡ μὲν ἔχουσα κυδοιμὸν ἀναιδέα.

στῆ δʼ ἐπʼ Ὀδυσσῆος μεγακήτεϊ νηὶ μελαίνῃ, ἥ ῥʼ ἐν μεσσάτῳ ἔσκε γεγωνέμεν ἀμφοτέρωσε, ἠμὲν ἐπʼ Αἴαντος κλισίας Τελαμωνιάδαο ἠδʼ ἐπʼ Ἀχιλλῆος, τοί ῥʼ ἔσχατα νῆας ἐίσας εἴρυσαν, ἠνορέῃ πίσυνοι καὶ κάρτεϊ χειρῶν.

ἡ διπλῆ πρὸς τὰ περὶ τοῦ ναυστάθμου, ὅτι ἐν μέσῳ τὰς τοῦ Ὀδυσσέως ὑποτίθεται, ἐφʼ ἑκατέρου δὲ κέρατος τὰς Ἀχιλλέως καὶ Αἴαντος.

Ἀχαιοῖσιν δὲ μέγα σθένος ἔμβαλʼ ἑκάστῳ: ἡ διπλῆ ὅτι διὰ τὸ ἠλαττῶσθαι κατὰ τὴν κόλον μάχην νῦν μέγα σθένος ἑκάστῳ ἐντίθησι πρὸς τὸ πολεμεῖν, οὐχ ἵνα μὴ εἰς οἶκον ἀνακομισθῶσιν, ὡς ὁ διασκευάσας τοὺς ἑξῆς.

τοῖσι δʼ ἄφαρ πόλεμος γλυκίων γένετʼ ἠὲ νέεσθαι ἐν νηυσὶ γλαφυρῇσι φίλην ἐς πατρίδα γαῖαν.

οὗτος καὶ ὁ ἑξῆς ἀθετοῦνται. παράκεινται δὲ ἀστερίσκοι, ὅτι κατὰ τὴν Β ῥαψῳδίαν ὀρθῶς κεῖνται, ὅτι ἐλπίδας ἔσχον ἀνακομιδῆς ἐπὶ τὴν πατρίδα. καὶ παρὰ Ἀριστοφάνει δὲ ἠθετοῦντο, παρὰ Ζηνοδότῳ δὲ οὐδὲ ἦσαν.

ἐν δʼ αὐτὸς ἐδύσατο νώροπα χαλκόν.

κνημῖδας μὲν πρῶτα περὶ κνήμῃσιν ἔθηκεν: ἡ διπλῆ ὅτι ἐπανείληφεν ἐξεργαστικώτερον τὰ περὶ τῶν ὁπλισμῶν τοῦ Ἀγαμέμνονος, προεπιτηδεύων αὐτοῦ τὴν ἀριστείαν

πεύθετο γὰρ Κύπρον δὲ μέγα κλέος, οὕνεκʼ Ἀχαιοί ἐς Τροίην νήεσσιν ἀναπλεύσεσθαι ἔμελλον.

ἡ διπλῆ ὅτι οὕτως εἴρηκεν εἰς Κύπρον ἠκούετο διὰ τὸ εἰς τόπον ἐκ τόπου διαγγέλλεσθαι, ὅμοιον τῷ Σκάνδειαν δʼ ἄρα δῶκε.

ἡ διπλῆ ὅτι ἀνάπλουν τὸν ἐκ Πελοποννήσου εἰς Τροίαν πλοῦν λέγει.

ἴρισσιν ἐοικότες: ἡ διπλῆ ὅτι Ζηνόδοτος γράφει Ἐρίδεσσιν. οὐκ ἔστι δὲ ἡ αὐτὴ Ἔρις καὶ Ἶρις καθʼ Ὅμηρον, ὡς ὑπέλαβεν.

ἀμφὶ δʼ ἄρʼ ὤμοισιν βάλετο ξίφος· ἐν δέ οἱ ἧλοι

χρύσειοι πάμφαινον: ἡ διπλῆ ὅτι νῦν μὲν χρυσόηλον, ἐν ἄλλοις δὲ ἀργυρόηλον. ἤτοι κατʼ ἐπιφοράν, ἢ διὰ τὴν ἀριστείαν κοσμεῖ διαφορωτέρᾳ πανοπλίᾳ.

ἂν δʼ ἕλετʼ ἀμφιβρότην πολυδαίδαλον ἀσπίδα θοῦριν: ἡ διπλῆ ὅτι ἀνδρομήκεις αἱ ἀσπίδες. πρὸ δὲ τῆς περικεφαλαίας ἀναλαμβάνει τὴν ἀσπίδα, ὡς ἂν διʼ ἀναφορέων χρωμένων ταῖς ἀσπίσιν. ὁ δὲ Ζηνόδοτος ἐπὶ τοῦ Ἀλεξάνδρου τὸν ὁπλισμὸν ἐνήλλαχεν.

τῇ δʼ ἐπὶ μὲν Γοργώ—

τῆς δʼ ἐξ ἀργύρεος τελαμὼν ἦν: ὅτι ἐκ τελαμώνων αἱ ἀσπίδες ἤρτηντο.

εἵλετο δʼ ἄλκιμα δοῦρε δύω, κεκορυθμένα χαλκῷ, ὀξέα· τῆλε δὲ χαλκὸς ἀπʼ αὐτόφιν οὐρανὸν εἴσω λάμπʼ. ἐπὶ δʼ ἐγδούπησαν Ἀθηναίη τε καὶ Ἥρη, τιμῶσαι βασιλῆα πολυχρύσοιο Μυκήνης.

εἵλετο δʼ ἄλκιμα δοῦρε: ἡ διπλῆ ὅτι καὶ ἐπὶ τῆς Ἀλεξάνδρου μονομαχίας τὸ ὅμοιον.

οὐρανὸν εἴσω: ἡ διπλῆ ὅτι ἀντὶ τοῦ εἰς οὐρανόν. καὶ ὅτι, ὅταν ἐπʼ Ἀχιλλέως λέγῃ ὡς τοῦ χαλκὸς ἔλαμπε, νοητέον ἀπὸ τοῦ δόρατος τὴν λαμπηδόνα ἀνταυγεῖν· τὰ γὰρ ἄλλα χρυσᾶ εἶχεν.

ἐγδούπησαν: ἡ διπλῆ ὅτι διὰ τὸ μέτρον παράκειται τὸ γ· τὸν δὲ δοῦπον οὐκ ἂν εἴποι γδοῦπον.

ἡ διπλῆ ὅτι νῦν ἑνικῶς τὴν Μυκήνην. καὶ ὅτι ἐν Μυκήναις τὰ Ἀγαμέμνονος βασίλεια, οὐκ ἐν Ἄργει, ὡς οἱ νεώτεροι

ἡνιόχῳ μὲν ἔπειτα ἑῷ ἐπέτελλεν ἕκαστος ἵππους εὖ κατὰ κόσμον ἐρυκέμεν αὖθʼ ἐπὶ τάφρῳ αὐτοὶ δὲ πρυλέες σὺν τεύχεσι θωρηχθέντες—:

ἡ διπλῆ ὅτι φανερῶς πρυλέες οἱ πεζοί· ἀντιδιέσταλκε γὰρ τοὺς ἱππεῖς.

φθὰν δὲ μέγʼ ἱππήων ἐπὶ τάφρῳ κοσμηθέντες, ἱππῆες δʼ ὀλίγον μετεκίαθον.

ἡ διπλῆ πρὸς τὸ δοκοῦν μάχεσθαι· εἰ γὰρ μεγάλως ἔφθασαν, πῶς οἱ ἱππεῖς ὀλίγον μετεκίαθον; λέγει δὲ φθὰν δὲ μέγα χρονικῶς, ἀντὶ τοῦ πολλῷ χρόνῳ προέλαβον, ὀλίγον δὲ μετεκίαθον τοπικῶς, οἷον ὀλίγῳ τόπῳ διεστῶτες μετʼ αὐτοὺς ἔκιον.

ὀλίγον: ἡ διπλῆ ὅτι τῷ τόπῳ καὶ τῇ τάξει, οὐ τῷ χρόνῳ.

κατὰ δʼ ὑψόθεν ἧκεν ἐέρσας αἵματι μυδαλέας ἐξ αἰθέρος, οὕνεκʼ ἔμελλεν πολλὰς ἰφθίμους κεφαλὰς Ἄιδι προιάψειν.

ἡ διπλῆ ὅτι δοκεῖ σημεῖον εἶναι, ὅταν ἐπιψεκάσῃ, οὐχ ὅταν ὕσῃ· καὶ ὅτι τὸ ἔμελλε πάλιν ἀντὶ τοῦ ἐῴκει

ἡ διπλῆ ὅτι ἐνταῦθα μὲν γράφειν κεφαλάς οὐδὲν κωλύει, περιφραστικῶς ἀπὸ μέρους τῶν ὅλων σημαινομένων. κατὰ δὲ τὸ τῆς Ἰλιάδος προοίμιον οὐκ ἐνδέχεται, ἐπιφερομένου τοῦ αὐτοὺς δὲ ἑλώρια.

Τρῶες δʼ αὖθʼ ἑτέρωθεν ἐπὶ θρωσμῷ πεδίοιο:ὅτι κοινὸν ἐπὶ τοῦτον τὸ ἐθωρήσσοντο

οἷος δʼ ἐκ νεφέων ἀναφαίνεται οὔλιος ἀστήρ: ἡ διπλῆ ὅτι τινὲς γράφουσιν αὔλιος, ὅ ἐστιν ἑσπέριος, πρὸς ὃν αὐλίζεται τὰ ζῷα. καὶ Καλλίμαχος ὃς δυθμὴν εἶσι μετʼ ἠελίου. ἔστι δὲ ἀλύπως καὶ εἰς ἀνάπαυσιν ἄγων τὰ ζῷα. γραπτέον οὖν οὔλιον, ἵνα τὸν τοῦ κυνὸς σημαίνῃ, τὸν φθοροποιὸν καὶ λαμπρότατον, ᾧ καὶ τὸν Ἀχιλλέα ὁμοιοῖ· λάμφʼ ὥς τʼ ἀστὴρ ὅς ῥά τʼ ὀπώρης εἶσιν.

πᾶς δʼ ἄρα χαλκῷ

λάμφʼ ὥς τε στεροπή—πᾶς: σημειοῦνταί τινες ὅτι τοῦτο ἀντὶ τοῦ ὅλος.

οἱ δʼ ὥς τʼ ἀμητῆρες ἐναντίοι ἀλλήλοισιν

ὄγμον ἐλαύνωσιν: ἡ διπλῆ ὅτι τὸ ἐλαύνωσι τύπτωσι· καὶ τίθησιν ἐπὶ τῆς ἐκ χειρὸς πληγῆς τὸ ἐλάσαι.

οὐδʼ ἕτεροι μνώοντʼ ὀλοοῖο φόβοιο: ἡ διπλῆ ὅτι φόβον τὴν φυγήν, ὃν δὲ ἡμεῖς φόβον, δέος λέγει.

ἴσας δʼ ὑσμίνη κεφαλὰς ἔχεν: ἡ διπλῆ ὅτι Ἀρίσταρχος ὑσμίνη γράφει χωρὶς τοῦ ι· φησὶ γάρ, ἥ τε τῶν Ἑλλήνων ὑσμίνη καὶ βαρβάρων ἰσοκέφαλος ἦν.

οἱ δʼ ἄλλοι οὔ σφιν πάρεσαν θεοί: ἡ διπλῆ πρὸς τὴν ἑξῆς ἀθέτησιν· οὐ γὰρ ἦσαν ἐπὶ τοῦ αὐτοῦ πάντες οἱ θεοί.

πάντες δʼ ᾐτιόωντο κελαινεφέα Κρονίωνα, οὕνεκʼ ἄρα Τρώεσσιν ἐβούλετο κῦδος ὀρέξαι. τῶν μὲν ἄρʼ οὐκ ἀλέγιζε πατήρ· ὁ δὲ νόσφι λιασθείς τῶν ἄλλων ἀπάνευθε καθέζετο κύδεϊ γαίων, εἰσορόων Τρώων τε πόλιν καὶ νῆας Ἀχαιῶν χαλκοῦ τε στεροπήν, ὀλλύντας τʼ ὀλλυμένους τε.

ἀθετοῦνται στίχοι ἕξ, ὅτι ψεῦδος· οὐ γὰρ δύνανται πάντες τὸν Δία αἰτιᾶσθαι βοηθοῦντα τοῖς Τρωσίν, ἀλλʼ οἱ τῶν Ἑλλήνων βοηθοί. καὶ τὸ ὁ δὲ νόσφι λιασθεὶς τῶν ἄλλων ἀπάνευθε καθέζετο ὡς ἐπὶ ταὐτὸ συνηθροισμένων αὐτῶν λέγει· προείρηκε δὲ οἱ δʼ ἄλλοι οὔ σφιν πάρεσαν θεοί. ἀπό τε τοῦ Ὀλύμπου οὐ παρεισάγεται θεωρῶν τὴν ἐπὶ τῆς Τροίας μάχην, ἀλλʼ ἀπὸ τῆς Ἴδης, ὅθεν διὰ τῶν ἑξῆς μεταβαίνει εἰς αὐτόν.

ἦμος δὲ δρυτόμος περ ἀνὴρ ὁπλίσσατο δεῖπνον: ὅτι Ζηνόδοτος γράφει δόρπον. οὐ λέγει δὲ δεῖπνον τὴν ἑσπερινὴν τροφὴν νῦν, ἀλλὰ δεῖπνον καλεῖ ὃ ἡμεῖς ἄριστον· καθʼ ἣν ὥραν καὶ ὁ δρυτόμος ἀριστοποιεῖται, ἤγουν ὁ ὑλοτόμος, ὁ ξυλοτόμος· δρῦν γὰρ ἐκάλουν οἱ παλαιοὶ ἀπὸ τοῦ ἀρχαιοτέρου πᾶν δένδρον ἕλε δʼ ἄνδρα Βιάνορα ποιμένα λαῶν,

αὐτόν, ἔπειτα δʼ ἑταῖρον Ὀιλῆα πλήξιππον: ἡ διπλῆ ὅτι τὸ ἔπειτα ἀντὶ τοῦ μετὰ ταῦτα. πρὸς τὸ αὐτὰρ ἔπειτʼ Αἴας τε μέγας.

ἤτοι ὅ γʼ ἐξ ἵππων κατεπάλμενος ἀντίος ἔστη: ἡ διπλῆ ὅτι δύο προθέσεις παρείληφεν, κατά, ἀπό, τῆς ἑτέρας ἀρκούσης

οὐδὲ στεφάνη δόρυ οἱ σχέθε χαλκοβάρεια, ἀλλὰ διʼ αὐτῆς ἦλθε καὶ ὀστέου, ἐγκέφαλος δέ ἔνδον ἅπας πεπάλακτο· δάμασσε δέ μιν μεμαῶτα.

ἡ διπλῆ ὅτι Ἀπολλώνιος ποιεῖ ἐγκέφαλον δέ καὶ τὸν ἑξῆς ἀθετεῖ.

καὶ τοὺς μὲν λίπεν αὖθι ἄναξ ἀνδρῶν Ἀγαμέμνων

στήθεσι παμφαίνοντας ἐπεὶ περίδυσε χιτῶνας: ἡ διπλῆ ὅτι ἔν τισι γράφεται ἐπεὶ κλυτὰ τεύχεʼ ἀπηύρα. ἔσονται δὲ αὐτοὶ οἱ νεκροὶ τοῖς στήθεσι παμφαίνοντες· οὐ λέγει δὲ τοῦτο, ἀλλὰ τοὺς ἐπὶ τοῖς στήθεσι παμφαίνοντας χιτῶνας.

αὐτὰρ ὁ βῆ ῥʼ Ἶσόν τε καὶ Ἄντιφον ἐξεναρίξων— Ἄντιφος αὖ παρέβασκε περικλυτός·

ὥ ποτʼ Ἀχιλλεύς Ἴδης ἐν κνημοῖσι δίδη μόσχοιο λύγοισιν, ποιμαίνοντʼ ἐπʼ ὄεσσι λαβών, καὶ ἔλυσεν ἀποίνων.

ὥ: ἡ διπλῆ ὅτι Ζηνόδοτος γράφει ὅν. μήποτε δὲ πεπλάνηται, γεγραμμένου τοῦ ο ὑπʼ ἀρχαικῆς σημασίας ἀντὶ τοῦ ω, προσθεὶς τὸ ν· ἔστι γὰρ περὶ δυεῖν ὁ λόγος, διὸ καὶ ἐπιφέρει καὶ γάρ σφε πάρος παρὰ νηυσίν. καὶ ὅτι οἱ μαχόμενοι παραβάται ἦσαν.

ποιμαίνοντʼ: ἡ διπλῆ ὅτι τὸ πλῆρες ποιμαίνοντε. Ζηνόδοτος δὲ ἔοικε δέχεσθαι ποιμαίνοντα· καὶ γὰρ ὅν ποτε γράφει.

τὸν μὲν ὑπὲρ μαζοῖο κατὰ στῆθος βάλε δουρί, Ἄντιφον αὖ παρὰ οὖς ἔλασε ξίφει, ἐκ δʼ ἔβαλʼ ἵππων.

Ἄντιφον: ἡ διπλῇ ὅτι ἐπανείληφε τὸ ὄνομα διὰ τὸ προειρηκέναι δύο ἵνα σαφηνίσῃ κατὰ τίνα τόπον ἑκάτερος ἐπλήγη.

καὶ γάρ σφε πάρος παρὰ νηυσὶ θοῇσιν

εἶδεν—ἡ διπλῆ ὅτι σφέ ἀντὶ τοῦ αὐτούς· καὶ οὐκ ἔστι περὶ ἑνὸς ὁ λόγος. ἡ δὲ ἀναφορὰ πρὸς Ζηνόδοτον

ἡ δʼ εἰ πέρ τε τύχῃσι μαλὰ σχεδόν: ἡ διπλῆ ὅτι δύναται ἑκατέρως ἀναγινώσκεσθαι, καὶ κατὰ διαστολὴν τύχῃσι καὶ τετύχῃσι ὡς λελάχωσι.

ὑπʼ Ἀργείοισι φέβοντο: ἡ διπλῆ ὅτι ἀντὶ τοῦ ὑπʼ Ἀργείων. πάλιν δὲ φέβοντο ἀντὶ τοῦ ἔφευγον.

χρυσὸν Ἀλεξάνδροιο δεδεγμένος, ἀγλαὰ δῶρα: ἡ διπλῆ πρὸς τὸ σημαινόμενον, ἐπεί ἐστι τὸ λεγόμενον χρυσᾶ δῶρα. ἡ διπλῆ ἐπεὶ πρὸς τὸ σημ. ἐστι

ἐκ γάρ σφεας χειρῶν φύγον ἡνία σιγαλόεντα: ἡ διπλῆ ὅτι τῇ αἰτιατικῇ σφέας ἀντὶ τῆς γενικῆς, ἀντὶ τοῦ αὐτῶν.

Ἀτρείδης. τὼ δʼ αὖτʼ ἐκ δίφρου γουναζέσθην: ἡ διπλῆ ὅτι δυωδεκασύλλαβος ὁ στίχος, καὶ σπανίως χρῆται, ὡς καὶ ἐν Ὀδυσσείᾳ τὼ δʼ ἐν Μεσσήνῃ ξυμβλήτην ἀλλήλοιιν. ἡ δὲ ἀναφορὰ πρὸς ἐπίκρισιν τῆς στιχοποιίας, ὅτι εὐτελεῖς τῇ κατασκευῇ δοκοῦσιν εἶναι οἱ τοιοῦτοι. καὶ ὅτι τὸ γουναζέσθην καταχρηστικῶς ἀντὶ τοῦ ἱκέτευον.

νῦν μὲν δὴ τοῦ πατρὸς ἀεικέα τίσετε λώβην:ἡ διπλῆ ὅτι Ζηνόδοτος γράφει οὗ πατρός. ἔστι δὲ ἑνικὸν τοῦ ἑαυτῆς ἢ τοῦ ἑαυτοῦ, ὅπερ οὐχ ἁρμόζει. ἐλλείπει δὲ ἡ πρόθεσις, καὶ ἔστιν ἀντὶ τοῦ περὶ τοῦ πατρός.

δουρὶ βαλὼν πρὸς στῆθος· ὁ δʼ ὕπτιος οὔδει ἐρείσθη: ἡ διπλῆ ὅτι ἀπὸ τῆς πληγῆς, οὐκ ἐπὶ τὴν πληγὴν πίπτει.

ὅλμον δʼ ὣς ἔσσευε κυλίνδεσθαι διʼ ὁμίλου: ἡ διπλῆ ὅτι ἅπαξ ἐνταῦθα κέχρηται· καὶ ὅτι καὶ ἐν Ἰλιάδι εὐτελέσι κέχρηται λεξιδίοις, οὐ μόνον ἐν Ὀδυσσείᾳ, χοίνικος καὶ λύχνου. πρὸς τοὺς χωρίζοντας.

ὡς δʼ ὅτε πῦρ ἀίδηλον ἐν ἀξύλῳ ἐμπέσῃ ὕλῃ: ἡ διπλῆ πρὸς τὴν ἄξυλον ὅτι πολλὰς ἐκδοχὰς ἔσχηκεν. οἱ μὲν γὰρ τὴν θρυώδη ἀποδεδώκασιν, οἱ δὲ τὴν πολύξυλον. βέλτιον δὲ ἀφʼ ἧς οὐδεὶς ἐξυλίσατο, ὡς Ἡσίοδος τῆλε γὰρ ἀξυλίῃ κατεπύθετο κήλεα νηῶν

Ἕκτορα δʼ ἐκ βελέων ὕπαγε Ζεὺς ἔκ τε κονίης: ἡ ἐκ νῦν ἐπίπαν εἶναι ἀντὶ τοῦ ἐκτός κεῖται. οὕτως οὖν καὶ ἐν Ὀδυσσείᾳ κεῖται θάνατος δὲ ἐξ ἁλὸς αὐτῷ

οἱ δὲ παρʼ Ἴλου σῆμα παλαιοῦ Δαρδανίδαο μέσσον κὰπ πεδίον, παρʼ ἐρινεὸν ἐσσεύοντο.

ἡ διπλῆ πρὸς τὸ περὶ τοῦ ναυστάθμου διάγραμμα· τὸ γὰρ Ἴλου σῆμα κατὰ μέσον εἶναί φησιν ἐν τῷ πεδίῳ

ἅς τε λέων ἐφόβησε: ἡ διπλῆ ὅτι ἀντὶ τοῦ εἰς φυγὴν ἔτρεψεν

πολλοὶ δὲ πρηνεῖς τε καὶ ὕπτιοι ἔκπεσον ἵππων Ἀτρείδεω ὑπὸ χερσί· περιπρὸ γὰρ ἔγχεϊ θῦεν.

ἀθετοῦνται ἀμφότεροι, καὶ ἀστερίσκοι παράκεινται, ὅτι κατὰ τὴν Πατρόκλου ἀριστείαν τάξιν ἔχουσι, νῦν δὲ οὔ· προείρηται γὰρ πολλοὶ δʼ ἐριαυχένες ἵπποι κείνʼ ὄχεα κροτάλιζον ἀνὰ πτολέμοιο γεφύρας. Ζηνόδοτος οὐκ ἔγραφεν· Ἀριστοφάνης δὲ ἠθέτει τὸν Ἀτρείδεω ὑπὸ χερσίν. Πατρόκλου ὑπὸ χερσί· περιπρὸ γὰρ ἔγχεϊ θῦεν. τότε δή ῥα πατὴρ ἀνδρῶν τε θεῶν τε

Ἴδης ἐν κορυφῇσι καθέζετο πιδηέσσης: ἡ διπλῆ ὅτι διὰ τούτων συνίστησι τὸν Δία ἐπὶ τὴν Ἴδην πεπορευμένον ἐκ τοῦ Ὀλύμπου.

βάσκʼ ἴθι Ἶρι ταχεῖα: ἡ διπλῆ ὅτι οὐ κατʼ ἐπίθετον τὸ ταχεῖα, ἀλλʼ ἀντὶ τοῦ ταχέως, οἷον καὶ τότε μοι χάνοι εὐρεῖα χθών.

αὐτὰρ ἐπεί κʼ ἢ δουρὶ τυπεὶς ἢ βλήμενος ἰῷ εἰς ἵππους ἅλεται.

ἡ διπλῆ πρὸς τὴν διαφορὰν τοῦ τύψαι καὶ βαλεῖν.

ἅλεται: ἡ διπλῆ ὅτι ἀντὶ τοῦ ἅληται.

βῆ δὲ κατʼ Ἰδαίων ὀρέων εἰς Ἴλιον ἱρήν:ἡ διπλῆ ὅτι θηλυκῶς τὴν Ἴλιον. καὶ ὅτι νῦν γραπτέον κατʼ Ἰδαίων ὀρέων. ὅταν δὲ ἀπὸ τῆς Ἴδης ἐπὶ τὸν Ὄλυμπον βῆ δʼ ἐξ Ἰδαίων ὀρέων ἐπὶ μακρὸν Ὄλυμπον, ὡς ἀπʼ ἴσου ἐπʼ ἴσον.

Ζεύς με πατὴρ προἕηκε τεῒν τάδε μυθήσασθαι:σημειοῦνταί τινες ὅτι ἐν ἴσῳ τῷ σοί ἡ τεΐν.

πρῶτος ὄρουσʼ, ἔθελεν δὲ πολὺ προμάχεσθαι ἁπάντων: πρὸς τὸ ἔθελεν, ὅτι διὰ παντὸς ἀπὸ τοῦ ε ἄρχεται παρὰ τῷ ποιητῇ. ἡ δὲ ἀναφορὰ πρὸς τὸ μήτε σύ, Πηλειδἤθελε ὅτι ἐγκλιτέον τὴν ἀνάγωσιν, ἵνʼ ᾖ ἔθελε.

ἔσπετε νῦν μοι μοῦσαι Ὀλύμπια δώματʼ ἔχουσαι,

ὅς τις δὴ πρῶτος Ἀγαμέμνονος ἀντίος ἦλθεν—

Ἰφιδάμας Ἀντηνορίδης: ἡ διπλῆ ὅτι ὡς ἐμπνευσθεὶς ἀνταποδέδωκε καθάπερ ἐν ἀρχῇ τῆς Ἰλιάδος, τίς τάρ σφωε θεῶν, εἶτα Λητοῦς καὶ Διὸς υἱός.

Κισσῆς αὐτοῦ μιν κατέρυκε, δίδου δʼ ὅ γε θυγατέρα ἥν: ἡ διπλῆ ὅτι ὅμοιος ὁ γάμος Διομήδους καὶ Ἰφιδάμαντος· ἀμφότεροι γὰρ μητρὸς ἀδελφὰς ἐγάμησαν, ὁ μὲν Αἰγιάλειαν τὴν Ἀδράστου, Ἰφιδάμας δὲ Κισσέως θυγατέρα, ὢν Θεανοῦς υἱὸς τῆς Κισσέως.

Ἰφιδάμας δὲ κατὰ ζώνην θώρηκος ἔνερθε νύξʼ, ἐπὶ δʼ αὐτὸς ἔρεισε.

ἡ διπλῆ ὅτι οὐ λέγει διὰ τοῦ θώρακος ἔνερθεν ἐντὸς θώρακος, ἀλλὰ κατὰ ζώνην θώρακος, τὴν θωρακοζώνην λεγομένην· τὸ δὲ ἔνερθεν εἰς τὸ κάτω μέρος τῆς θωρακοζώνης, ὡς ὅταν λέγῃ νύξε δέ μιν κατὰ χεῖρα μέσην ἀγκῶνος ἔνερθεν, οὐχ ὑποκάτω τοῦ ἀγκῶνος, ἀλλὰ κατὰ τὸ ἔνερθε μέρος τοῦ ἀγκῶνος. ὁ δὲ λόγος οὗτος, τῆς θωρακοζώνης εἰς τὸ κάτω μέρος ἔνυξεν.

πρῶθʼ ἑκατὸν βοῦς δῶκεν, ἔπειτα δὲ χίλιʼ ὑπέστη: ἡ διπλῆ ὅτι θρέμματα ἐδίδοσαν οἱ μνηστευόμενοι πρὸς τὴν ἐξήγησιν τῶν ἀλφεσιβοίων παρθένων, ὅτι εἰσὶν αἱ ἀλφαίνουσαι βόας, ὅ ἐστιν εὑρίσκουσαι.

νύξε δέ μιν κατὰ χεῖρα μέσην, ἀγκῶνος ἔνερθεν: ἡ διπλῆ ὅτι οὐ λέγει ὑποκάτω τοῦ ἀγκῶνος, ἀλλὰ κατὰ τὸ ἔνερθε μέρος τοῦ ἀγκῶνος. καὶ ἐν τοῖς ἐπάνω Ἰφιδάμας δὲ κατὰ ζώνην θώρηκος ἔνερθεν

ἀνεμοτρεφὲς ἔγχος: ἡ διπλῆ ὅτι διὰ τοῦ ἀνεμοτρεφές βούλεται σημαίνειν τὸ εὔτονον· τὰ γὰρ ἐν εὐηνέμῳ χωρίῳ φυόμενα εὔτονα γίνεται, παλλόμενα καὶ κραδαινόμενα. διὸ καὶ τὴν Ἀχιλλέως μελίαν Πηλίου ἐκ κορυφῆς λέγει τετμῆσθαι.

ὑπʼ Ἀτρείδῃ βασιλῆι πότμον ἀναπλήσαντες ἡ διπλῆ ὅτι ἀντὶ τοῦ ὑπʼ Ἀτρείδου βασιλέως, πρὸς τὴν μετάληψιν τῆς πτώσεως.

ὄφρα οἱ αἷμʼ ἔτι θερμὸν ἀνήνοθεν ἐξ ὠτειλῆς: ἡ διπλῆ ὅτι τὴν ἐκ χειρὸς πληγὴν ὠτειλὴν λέγει, παρὰ τὸ οὐτάσαι.

μογοστόκοι Εἰλείθυιαι: ἡ διπλῆ ὅτι ποτὲ μὲν ἑνικῶς, ποτὲ δὲ πληθυντικῶς Εἰλειθυίας λέγει. ἀριθμὸν δὲ αὐτῶν οὐδὲ ὀνόματα παραδίδωσιν, ὥσπερ οὐδὲ Μουσῶν. Εἰλείθυιαι δὲ Διὸς καὶ Ἥρας θυγατέρες, τῶν τοκετῶν προιστάμεναι.

οὐκ ἄκοντε: ἡ διπλῆ ὅτι διὰ τοῦ ἐναντίου τὸ ἐναντίον.

καὶ Δόλοπα Κλυτίδην καὶ Ὀφέλτιον ἠδʼ Ἀγέλαον ἡ διπλῆ πρὸς τὴν ὁμωνυμίαν, ὅτι καὶ τῶν Τρώων ἐστὶ Δόλοψ· τόφρα δὲ τῷ ἐπόρουσε Δόλοψ αἰχμῆς εὖ εἰδώς, Λαμπετίδης, λάμπου υἱὸς τοῦ Πριάμου ἀδελφοῦ. καὶ τῶν μνηστήρων εἷς Ἀγέλαος.

ὡς ὁπότε νέφεα Ζέφυρος στυφελίξῃ

ἀργεστᾶο Νότοιο, βαθείῃ λαίλαπι τύπτων: πρὸς τὸ σημαινόμενον, ὅτι τὰ συνιστάμενα ὑπὸ τοῦ Λευκονότου νέφη ὁ Ζέφυρος διατινάσσει.

ἡ διπλῆ ὅτι—

ἄλλʼ ἄγε δεῦρο πέπον παρʼ ἔμʼ ἵστασο σημειοῦνταί τινες ὅτι ἀριστείαν ἐνταῦθα Ὀδυσσέως παράγει. τὸ δὲ δεῦρο εἰς τοῦτον τὸν τόπον.

ἡ διπλῆ ὅτι βόλεται ἀντὶ τοῦ βούλεται.

παλινορμένω: ἡ διπλῆ ὅτι ἀντὶ τοῦ ὀπίσω ὁρμῶντες ὡς παλιμπλαγχθέντες.

ἔνθʼ ἑλέτην δίφρον τε καὶ ἀνέρε δήμου ἀρίστω: ἡ διπλῆ ὅτι συλληπτικῶς εἴρηκεν ἑλέτην, καὶ κοινὸν ποιεῖ τοῦ ἑτέρου τὸ κατόρθωμα. ἔστι δὲ Διομήδης μόνος ὁ ἀνελών· ἐπιφέρει γοῦν τοὺς μὲν Τυδείδης.

τοὺς μὲν Τυδείδης δουρικλειτὸς Διομήδης

θυμοῦ καὶ ψυχῆς κεκαδὼν κλυτὰ τεύχεʼ ἀπηύρα:ἡ διπλῆ ὅτι διὰ τούτου συνίσταται ὁ Διομήδης μόνος ἀνῃρηκὼς τοὺς προειρημένους.

καὶ βάλεν οὐδʼ ἀφάμαρτε: σημειοῦνταί τινες, ὅτι οὕτως εἴρηται καὶ ἐπέτυχεν.

στῆ δὲ γνὺξ ἐριπών, καὶ ἐρείσατο χειρὶ παχείῃ γαίης· ἀμφὶ δὲ ὄσσε κελαινὴ νὺξ ἐκάλυψεν.

ὁ ὀβελὸς καὶ ὁ ἀστερίσκος, ὅτι ἐν ἄλλῳ τόπῳ ὀρθῶς κεῖται, ἐνταῦθα δὲ οὔ· οὐ γέγονε γὰρ σφοδρὰ πληγή, ὡς ἐπʼ Αἰνείου· οὐ θλάσσε δέ οἱ κοτύλην πῶς οὖν ἐσκοτώθη; ἐνταῦθα δὲ οὔ

ἦ, καὶ Παιονίδην δουρικλυτὸν ἐξενάριζεν. αὐτὰρ Ἀλέξανδρος, Ἑλένης πόσις ἠυκόμοιο, Τυδείδῃ ἔπι τόξα τιταίνετο, ποιμένι λαῶν.

ἤτοι ὁ μὲν θώρηκα Ἀγαστρόφου ἰφθίμοιο αἴνυτʼ ἀπὸ στήθεσφι παναίολον ἀσπίδα τʼ ὤμων, καὶ κόρυθα βριαρήν· ὁ δὲ τόξου πῆχυν ἄνελκεν καὶ βάλεν· οὐδʼ ἄρα μιν ἅλιον βέλος ἔκφυγε χειρός.

ἡ διπλῆ ὅτι Ζηνόδοτος γράφει ἐξενάριξεν συντελικῶς. ἄρτι δὲ ἔμελλε σκυλεύειν· ἐπιφέρει γοῦν ἤτοι ὁ μὲν θώρηκα Ἀγαστρόφου ἰφθίμοιο. διὰ τοῦ ζ οὖν γραπτέον παρατατικῶς· σκυλεύοντα γὰρ αὐτὸν βάλλει ὁ Ἀλέξανδρος.

ἡ διπλῆ ὅτι τὸ βάλεν ἀντὶ τοῦ ἐπέτυχεν καὶ ὅτι ἐν σχήματι εἴρηκεν, οὐδὲ ἅλιον αὐτὸν ἐξέφυγε τῆς χειρός— ἀντὶ τοῦ αὐτοῦ τὴν χεῖρα.

τοξότα, λωβητήρ, κέραι ἀγλαέ, παρθενοπῖπα: ἡ διπλῆ ὅτι κέραι οὐ τῇ τριχὶ ψιλῶς, ἀλλʼ ἐμπλοκῆς τι γένος· εἰς κέρατος τρόπον ἀνεπλέκοντο οἱ ἀρχαῖοι. Σώφρων κορώνας ἀνδούμενοι. καὶ οἱ Ἀθηναῖοι τέττιγας ἐνεπλέκοντο· καὶ παρʼ Ὁμήρῳ πλοχμοί θʼ οἳ χρυσῷ τε καὶ ἀργύρῳ. ἔνιοι δέ, τῷ τόξῳ ἀγαλλόμενε· προείρηκε δὲ τοξότα λωβητήρ.

οὐκ ἄν τοι χραίσμῃσι βιός: ἀντὶ τοῦ χραίσμοι.

κωφὸν γὰρ βέλος ἀνδρὸς ἀνάλκιδος οὐτιδανοῖο: ἡ διπλῆ ὅτι κατὰ μεταφορὰν ἀπὸ τοῦ κατὰ τὴν ἀκοὴν ἐπὶ τὸ κατὰ τὴν ἁφὴν κωφὸν τὸ ἀνεπαίσθητον.

οὐδέ τις αὐτῷ Ἀργείων παρέμεινεν, ἐπεὶ φόβος ἔλλαβε πάντας: ἡ διπλῆ ὅτι νῦν φανερῶς φόβος ἡ φυγή

αἴ κε φέβωμαι πληθὺν ταρβήσας: ἡ διπλῆ ὅτι ἔξωθεν ἡ εἴς πρόθεσις, εἰς πληθύν

ὃς δέ κʼ ἀριστεύῃσι μάχῃ ἔνι: ἡ διπλῆ ὅτι περισσὸς ὁ κέ

ἔλσαν δʼ ἐν μέσσοισι μετὰ σφίσι πῆμα τιθέντες: ἡ διπλῆ ὅτι Ζηνόδοτος γράφει μετὰ σφίσι, πῆμα δὲ ἔλσαν. καὶ εὐτελὴς γίνεται ἡ σύνθεσις, καὶ ἀδιανόητον τὸ λεγόμενον· οὐ γὰρ λέγει ἑαυτοῖς πῆμα τιθέντες οἱ Τρῶες, ἀλλὰ τῷ Ὀδυσσεῖ.

Ἔννομον: ἡ διπλῆ ὅτι οὗτος ὁ Ἔννομος ὁμώνυμός ἐστι τῷ ἐν τῷ διακόσμῳ Μυσῶν δὲ Χρόμις ἦρχε καὶ Ἔννομος.

ἡ διπλῆ ὅτι ἅπαξ τὴν πρότμησιν ὠνόμασεν.

ὦ Ὀδυσεῦ πολύαινε, δόλων ἆτʼ ἠδὲ πόνοιο: ὅτι ἐμφαίνει τὸν Ὀδυσσέα ἐξ ἱστορίας παρειληφὼς δόλιον καὶ ἐπὶ τούτῳ διαβεβλημένον. καὶ ἐν Ὀδυσσείᾳ ἐνίκα δῖος Ὀδυσσεὺς παντοίοισι δόλοισιν. ὥστε ἄμφω ἑνὸς τὰ σωμάτια. —

τοιώδʼ ἄνδρε κατακτείνας καὶ τεύχεʼ ἀπούρας: ἡ διπλῆ ὅτι ἀκαίρως προσέρριπται τὸ ἡμιστίχιον· οὐ γὰρ ἐπιτρέπει τὰ τῆς περιστάσεως σκυλεύειν.

γνῶ δʼ Ὀδυσεὺς ὅ οἱ οὔ τι τέλος κάτα καίριον ἦλθεν.

ὣς εἰπὼν Σώκοιο δαΐφρονος ὄβριμον ἔγχος

ἔξω τε χροὸς ἕλκε καὶ ἀσπίδος ὀμφαλοέσσης: ἡ διπλῆ πρὸς τὴν ἀμφιβολίαν, πότερον ἐκ τοῦ Σώκου χρωτὸς τὸ ἑαυτοῦ ἔγχος εἷλκεν ὁ Ὀδυσσεύς, ἢ ἐκ τοῦ ἰδίου χρωτὸς τὸ τοῦ Σώκου δόρυ. ὃ καὶ ἔστιν ὑγιές· λέγει γὰρ κῆδε δὲ θυμόν οὐ τοῦ νεκροῦ ἀλλὰ τοῦ Ὀδυσσέως· τὸ δὲ ἑαυτοῦ ἔγχος εἴασεν οὕτως. καὶ ἔστιν ὑγιές.

τρὶς μὲν ἔπειτʼ ἤυσεν, ὅσον κεφαλὴ χάδε φωτός: ὅτι παρῆκε τὸ τί φωνῶν, οἷον βοηθεῖτε.

ἐν νέμεϊ σκιερῷ: ἡ διπλῆ ὅτι Ζηνόδοτος γράφει γλαφυρῷ. τοῦτο δὲ σπηλαίῳ ἢ ἄντρῳ οἰκεῖον, νομὰς δὲ ἔχοντι συνδένδρῳ τόπῳ ἀνάρμοστον. νέμος ὁ σύνδενδρος τόπος καὶ νομὴν ἔχων· ἐν νέμεϊ σκιερῷ, σκιὰν μεγάλην ἔχοντι.

ὡς δʼ ὁπότε πλήθων ποταμὸς πεδίον δὲ κάτεισιν—

πολλὰς δὲ δρῦς ἀζαλέας, πολλὰς δέ τε πεύκας ἐσφέρεται—

κάτεισι: ἡ διπλῆ ὅτι Ζηνόδοτος γράφει δίηται. τὸ δὲ κάτεισι τὴν ἐξ ὕψους καταφορὰν δηλοῖ.

δρῦς ἀζαλέας: ἡ διπλῆ πρὸς τὸ σημαινόμενον, πότερον ὅτι φυλλοροεῖ καὶ κατὰ ταύτην τὴν ὥραν ξηραινόμενα τὰ δένδρα ἐκ ῥιζῶν ἀναβάλλεται ἐκ τῶν χειμάρρων· ἢ ὅτι οἱ δρυτόμοι εἰς τοὺς ποταμοὺς ἐμβάλλουσι κόπτοντες, ἵνα ἐπὶ τοῦ καιροῦ συγκαταφέρωνται τῷ ῥεύματι, ὃ καὶ ὑγιές.

Ἕκτωρ μὲν μετὰ τοῖσιν ὁμίλει μέρμερα ῥέζων: ἡ διπλῆ ὅτι ὁμίλει ἀντὶ τοῦ ἐμάχετο, ἀπὸ τοῦ ὁμοῦ τὰς ἴλας συμβάλλειν.

εἰ μὴ Ἀλέξανδρος Ἑλένης πόσις ἠυκόμοιο

παῦσεν ἀριστεύοντα Μαχάονα ποιμένα λαῶν: ἡ διπλῆ ὅτι μηδὲν προδιασυστήσας κατὰ συμπέρασμα παῦσεν ἀριστεύοντά φησιν. ἡ δὲ ἀναφορὰ πρὸς τὸ τῷ οὔ πώ τις ὁμοῖος ἐπιχθόνιος γένετʼ ἀνὴρ Κοσμῆσαι ἵππους τε καὶ ἀνέρας ἀσπιδιώτας.

ἰητρὸς γὰρ ἀνὴρ πολλῶν ἀντάξιος ἄλλων

ἰούς τʼ ἐκτάμνειν ἐπί τʼ ἤπια φάρμακα πάσσειν.

ἀθετεῖται, ὅτι οὐκ ἀναγκαία ἡ ἐξαρίθμησις· μειοῖ γὰρ, εἰ μόνον ἰοὺς ἐκτάμνειν καὶ φαρμακεύειν οἶδεν. καὶ Ἀριστοφάνης προηθέτει, Ζηνόδοτος δὲ οὐδὲ ἔγραφεν.

Ἕκτορ, νῶι μὲν ἐνθάδʼ ὁμιλέομεν Δαναοῖσιν: ἡ διπλῆ ὅτι κυρίως λέγει ὁμιλέομεν, ὁμοῦ τὰς ἴλας συμβάλλομεν.

κεῖσʼ ἵππους τε καὶ ἅρμʼ ἰθύνομεν: ἡ διπλῆ ὅτι Ζηνόδοτος γράφει κεῖθʼ ἵππους. γίνεται δὲ ἐν ἐκείνῳ τῷ τόπῳ· τὸ δὲ ἐκεῖσε εἰς ἐκεῖνον τὸν τόπον, ὃ δὴ νῦν ἁρμόζει.

τοὶ δὲ πληγῆς ἀίοντες: ἡ διπλῆ ὅτι τῷ εἴδει τὸ γένος δεδήλωκε· τὸ γὰρ ἀίοντές ἐστιν ἀκούοντες, θέλει δὲ εἰπεῖν ἐπαισθόμενοι τῆς πληγῆς· ἡ γὰρ ἀκοὴ εἶδός ἐστι τῆς αἰσθήσεως.

ὄπιθεν δὲ σάκος βάλεν: ἡ διπλῆ ὅτι ἐκ τελαμώνων ἀνήρτηντο αἱ ἀσπίδες· οὐ γὰρ ἂν ἄλλως ἠδύνατο εἰς τοὐπίσω μεταλαμβάνεσθαι.

ὡς δʼ αἴθωνα λέοντα βοῶν ἀπὸ μεσσαύλοιο—:ἡ διπλῆ ὅτι ἀπὸ τούτου Ζηνόδοτος ἀθετεῖ ἕως τοῦ ἤιε πολλʼ ἀέκων ἴσως ὅτι νῦν μὲν λέοντι παραβέβληκεν, ἑξῆς δὲ ὄνῳ. ἔστι δὲ πρὸς διάφορα σημαινόμενα· ὁ μὲν γὰρ λέων πρὸς τὴν πρᾶξιν, ὁ δὲ ὄνος πρὸς τὴν ὑπομονήν.

περὶ γὰρ δίε νηυσὶν Ἀχαιῶν: ὅτι ἀντὶ τοῦ περὶ τῶν νεῶν τῶν Ἀχαιῶν.

σπουδῇ δʼ ἐξήλασσαν, ἐπεί τʼ ἐκορέσσατο φορβῆς: ἡ διπλῆ ὅτι σπουδῇ λέγει ἀντὶ τοῦ μόλις καὶ μετὰ πολλῆς κακοπαθείας καὶ ὅτι ἐκορέσσατο εἶπεν ἀντὶ τοῦ ἐκορέσθη

Αἴας δʼ ἄλλοτε μὲν μνησάσκετο θούριδος ἀλκῆς

ὁτὲ δὲ τρωπάσκετο φεύγων: ἡ διπλῆ πρὸς τὸ ὁτὲ δὲ τρωπάσκετο.

ἄλλα μὲν ἐν σάκεϊ μεγάλῳ πάγεν ὄρμενα πρόσσω, πολλὰ δὲ καὶ μεσσηγύ, παρὸς χρόα λευκὸν ἐπαυρεῖν, ἐν γαίῃ ἵσταντο, λιλαιόμενα χροὸς ἆσαι.

ἡ διπλῆ πρὸς τὴν ἐξήγησιν τοῦ ὁ δὲ χασσάμενος πελεμίχθη ἀναχωροῦντες γὰρ τὰ ἐμπεπηγότα δόρατα ταῖς ἀσπίσιν ἐτίνασσον.

τὰ δόρατα ἵσταντο. καὶ ὅτι ἀπὸ τῶν ἐμψύχων μεταφέρει.

ἆσαι: ἐνεργητικὸν ἀντὶ παθητικοῦ· ὤφειλε γὰρ ἄσασθαι.

ἕλκετʼ ἐπʼ Εὐρυπύλῳ, καί μιν βάλε μηρὸν ὀιστῷ δεξιόν· ἐκλάσθη δὲ δόναξ, ἐβάρυνε δὲ μηρόν.

ἡ διπλῆ ὅτι ἀντὶ τοῦ καὶ αὐτοῦ τὸν μηρὸν ἔτρωσεν.

δόναξ: ἡ διπλῆ ὅτι ὁ τοῦ βέλους κάλαμος· τὰ γὰρ βέλη ξύλινα καὶ καλάμινα ἦν. πρὸς τὰ κῆλα θεοῖο ὅτι τὰ βέλη λέγει, καίτοι ἐξ ἄλλης ἦν ὕλης ἐκεῖνα.

ἀμύνετε νηλεὲς ἦμαρ Αἴανθʼ, ὃς βελέεσσι βιάζεται: ἡ διπλῆ ὅτι Ζηνόδοτοςγράφει Αἴαντος βελέεσσι. γενικὴ μὲν οὖν οὐχ ἁρμόζει, ὥστε δέχεσθαι τοῦ Αἴαντος· εἰ δὲ καὶ κατὰ συναλοιφὴν ἐν τῷ ψιλῷ ἀντιστοίχῳ γέγραφεν, ἵνʼ ᾖ τὸ πλῆρες Αἴαντʼ ὃς βελέεσσιν, οὐκ ἔστι τῆς καθʼ Ὅμηρον Ἰάδος τὰ τοιαῦτα.

ἑστήκει γὰρ ἐπὶ πρύμνῃ μεγακήτεϊ νηί: ἡ διπλῆ ὅτι ἡ πτῶσις ἤλλακται, ἀντὶ τοῦ πρυμνῇ μεγακήτεος νηός.

εἰσορόων πόνον αἰπὺν ἰῶκά τε δακρυόεσσαν: ὅτι τινὲς γράφουσιν ἰῶ, εἶτα καταδακρυόεσσαν. γίνεται δὲ ἔκθεσμον· ὁ γὰρ Ὅμηρος ἰῶκα τὴν ἰωκήν, οἷον δίωξιν, ὡς Ἡσίοδος τὴν κρόκην κρόκα.

ἔκμολεν ἶσος Ἄρηι, κακοῦ δʼ ἄρα οἱ πέλεν ἀρχή: σημειοῦνταί τινες ὅτι οὐ πόρρωθεν ἡ προαναφώνησις· κἀκεῖ οὖν οὐκ ἐπὶ τὰ πόρρω ἡ ἀπότασις Διὸς δʼ ἐτελείετο βουλή.

τί δέ σε χρεὼ ἐμεῖο: ἡ διπλῆ ὅτι πτῶσις ἤλλακται, αἰτιατικὴ ἀντὶ δοτικῆς, τὸ σέ ἀντὶ τοῦ σοί

Νέστορʼ ἔρειο ὅν τινα τοῦτον ἄγει βεβλημένον ἐκ πολέμοιο: ἡ διπλῆ ὅτι ἀντὶ τοῦ τετρωμένον· τῷ εἰδικῷ τὸ γενικὸν ἐσήμανεν.

ἵππους δʼ Εὐρυμέδων θεράπων λύε τοῖο γέροντος: ἡ διπλῆ ὅτι καὶ Ἀγαμέμνονος ἡνίοχος ἦν Εὐρυμέδων.

τοὶ δʼ ἱδρῶ ἀπεψύχοντο χιτώνων στάν τε ποτὶ πνοιὴν παρὰ θῖνʼ ἁλός.

τοί: ὅτι σαφὲς ὅτι οὗτοι.

ἡ διπλῆ ὅτι ψύχειν μὲν λέγει πρὸς ἄνεμον, τέρσεσθαι δὲ ἐν ἡλίῳ· ἤματα δʼ ἠελίοιο μέν τερσήμεναι αὐγῇ.

ἡ διπλῆ ὅτι σαφῶς οὗτοι πρὸς τῇ θαλάσσῃ νενεωλκήκασιν.

κρόμυον, ποτῷ ὄψον: ὅτι πᾶν προσόψημα ὄψον οἱ ἀρχαῖοι.

οὔατα δʼ αὐτοῦ τέσσαρʼ ἔσαν, δοιαὶ δὲ πελειάδες ἀμφὶς ἕκαστον

χρύσειαι νεμέθοντο, δύω δʼ ὑπὸ πυθμένες ἦσαν: ἡ διπλῆ πρὸς τὴν κατασκευὴν τοῦ ποτηρίου ὅτι δεδιπλασιασμένον αὐτὸ ὑποτίθεται· τέσσαρα γὰρ ὦτα καὶ δύο πυθμένας.

ἄλλος μὲν μογέων ἀποκινήσασκε τραπέζης

πλεῖον ἐόν, Νέστωρ δʼ ὁ γέρων ἀμογητὶ ἄειρεν:πρὸς τὸ ζητούμενον, πῶς ὁ γέρων ἀμογητί, οἱ δὲ ἄλλοι μετὰ κακοπαθείας. οὐ δεῖ δὲ οὔτε δασύνειν τὴν προφοράν ἅλλος, οὔτε ἐπαίρειν τὴν προσῳδίαν ἀλλʼ ὅς—, ἀλλὰ νοεῖν ὅτι καὶ τοῦτο τῶν ἐπαίνων λεγομένων Νέστορός ἐστι, καθὸ καὶ τὸ Νέστωρ δὲ πρῶτος κτύπον ἄϊε φωνῆς.

ὅ με προἕηκε πυθέσθαι ὅν τινα τοῦτον ἄγεις βεβλημένον: οὕτως ἀντὶ τοῦ ἤγαγες. ἤλλακται δὲ ὁ χρόνος.

οἱ γὰρ ἄριστοι ἐν νηυσὶν κέαται βεβλημένοι οὐτάμενοί τε: ἡ διπλῆ ὅτι συλληπτικῶς τὸ κατʼ ἀμφοτέρων κεκοινοποίηκεν· οὐ γὰρ οἱ αὐτοὶ βέβληνται καὶ οὐτασμένοι εἰσίν. διαστέλλει μέντοι ἐν τοῖς ἑξῆς, λέγων βέβληται μὲν ὁ Τυδείδης—οὔτασται δʼ Ὀδυσεύς.

πυρὸς δηίοιο θέρωνται: ὅτι λείπει ἡ ὑπό, ὑπὸ πυρός.

γεγήθει δὲ φρένα Νηλεύς: ἡ διπλῆ ὅτι διαφωνοῦσιν οἱ νεώτεροι, τὸν Νηλέα λέγοντες ἀνῃρῆσθαι ὑφʼ Ἡρακλέους, ὅτε τὴν Πύλον ἐπόρθησεν. φαίνεται γὰρ καθʼ Ὅμηρον περιὼν καὶ μετὰ τὸ πορθηθῆναι· ὁ γὰρ πρὸς Ἠλείους πόλεμος τῶν Πυλίων μεταγενέστερος τοῦ πρὸς Ἡρακλέα.

οἷσι χρέως ὠφείλετʼ ἐν Ἤλιδι δίῃ: ὅτι τὰ περιελασθέντα ἐκ τῆς Πύλου ὑπὸ τῶν Ἐπειῶν θρέμματα χρέος καλεῖ.

πολέσιν γὰρ Ἐπειοὶ χρεῖος ὄφειλον: ὅτι σπανίως Ἠλείους καλεῖ. ὡς ὁπότʼ Ἠλείοισι—

δώδεκα γὰρ Νηλῆος ἀμύμονος υἱέες ἦμεν: ἡ διπλῆ πρὸς τοὺς χωρίζοντας, ὅτι ἐν μὲν Ἰλιάδι δώδεκα Νηλῆος παῖδας λέγει, ἐν δὲ τῇ Ὀδυσσείᾳ τρεῖς γεγονέναι γενεαλογεῖ· καὶ Χλῶριν εἶδον περικαλλέα καὶ ἐν τοῖς ἑξῆς Νέστορά τε Χρομίον τε Περικλύμενόν τʼ ἀγέρωχον. ἐνδέχεται δὲ προγεγονότων αὐτῷ ἐξ ἑτέρας γυναικὸς παίδων ὕστερον ἐκ Χλώριδος τοὺς τρεῖς γεγονέναι· καὶ γὰρ ὁ Πρίαμός φησι πεντήκοντά μοι ἦσαν, ὅτʼ ἤλυθον υἷες Ἀχαιῶν· ἐννεακαίδεκα μέν μοι ἰῆς ἐκ νηδύος ἦσαν· τοὺς δʼ ἄλλους μοι ἔτικτον ἐνὶ μεγάροισι.

Ἐπειοί: ἡ διπλῆ ὅτι ἔν τισι γράφεται Ἀχαιοί· τοὺς δὲ Ἠλείους Ἐπειοὺς καλεῖ Ὅμηρος.

τέσσαρες ἀθλοφόροι ἵπποι αὐτοῖσιν ὄχεσφιν: ἡ διπλῆ ὅτι φαντασίαν ὁ τόπος ἔχει ὡς τετρώρῳ ἅρματι χρωμένων τῶν ἡρώων· καὶ γὰρ λέγει τὸν δʼ ἐλατῆρʼ ἀφίει ἀκαχήμενον ἵππων. ἐνδέχεται δὲ δύω συνωρίδας ἐπὶ τὸν ἀγῶνα πεπορεῦσθαι, μή τι περὶ τὴν ἑτέραν γένηται· εἰρῆσθαι δὲ τὸν ἐλατῆρʼ ἀφίει συλληπτικῶς, τὸν ἑκατέρας ἐλατῆρα, ὡς ἀμφίπολος δʼ ἄρα οἱ κεδνὴ ἑκάτερθε παρέστη οὐ μία ἐπὶ ἀμφοτέρων τῶν μερῶν, ἀλλʼ ἑκατέρωθεν μία. — οἱ δὲ ὡς Ποσειδῶνος υἱὸν τετρώρῳ φασὶ χρῆσθαι· ἵππιος γὰρ ὁ θεός —

ἐξέλετʼ ἄσπετα πολλά· τὰ δʼ ἄλλʼ ἐς δῆμον ἔδωκεν

δαιτρεύειν, μή τίς οἱ ἀτεμβόμενος κίοι ἴσης: ἐκ τῶν περὶ τῆς κοινωνίας λεγομένων ἐν Ὀδυσσείᾳ μετάκειται ὁ στίχος· ἔνθα καὶ εὔλογον αὐτοὺς τὰ λάφυρα ἐξ ἴσου μερίζεσθαι. ἐνταῦθα δὲ οὐκ ἐπέβαλλεν ἐξ ἴσου μερίζεσθαι, ἀλλʼ ἀνάλογον ἑκάστῳ τοῖς ὀφειλομένοις· οὐ γὰρ ἐκ πολέμου λαφυραγωγίας. Ζηνόδοτος οὐδὲ ἔγραφεν.

Μολίονε: ὅτι ἀπὸ τῆς μητρὸς Ὅμηρος οὐ σχηματίζει· μήποτʼ οὖν ἀπὸ τοῦ ταύτης πατρὸς Μόλου οὕτως αὐτοὺς εἶπεν.

Θρυόεσσα: ἡ διπλῆ ὅτι ἣν ἐν τῷ καταλόγῳ εἴρηκε Θρύον καὶ Θρύον Ἀλφειοῖο πόρον, νῦν Θρυόεσσαν λέγει.

οὐδʼ ἀέκοντα Πύλον κάτα λαὸν ἀγείρειν ἀλλὰ μάλʼ ἐσσυμένους πολεμίζειν: τὸν λαόν, πρὸς τὸ σημαινόμενον.

δόρπον ἔπειθʼ ἑλόμεσθα: ἡ διπλῆ ὅτι Ζηνόδοτος γράφει δεῖπνον. δόρπον δὲ λέγει τὴν ἑσπερινὴν τροφήν· εὐθέως γὰρ κατακοιμῶνται.

ἀλλά σφι προπάροιθε φάνη μέγα ἔργον Ἄρηος: ἡ διπλῆ ὅτι τὸ προπάροιθε οὐ τοπικῶς ἀλλὰ χρονικῶς πρὶν ἢ πορθῆσαι τὸ ἄστυ—ἐφάνη αὐτοῖς μέγας ὁ ἐσόμενος πόλεμος. … καὶ ὅτι τὸ ἐφάνη μέγα ἔργον Ἄρηος σημαίνει ἐνεδείκνυτο μέγα ἔργον πολέμου, οὐ κατὰ διάνοιαν ἐφάνη αὐτοῖς μέγας κτλ.

εὖτε γὰρ ἠέλιος φαέθων ὑπερέσχεθε γαίης: ἡ διπλῆ ὅτι ἐξ ἡρωικοῦ προσώπου ὑπὲρ γῆς τὴν ἀνατολὴν λέγει, αὐτὸς δὲ ἐκ τοῦ ἰδίου προσώπου ἐξ Ὠκεανοῦ.

ἀλλʼ ὅτε δὴ Πυλίων καὶ Ἐπειῶν ἔπλετο νεῖκος: ἡ διπλῆ ὅτι τινὲς καὶ Ἀχαιῶν γράφουσιν· Ὅμηρος δὲ Ἐπειοὺς τοὺς Ἠλείους λέγει. καὶ ὅτι νεῖκος οὐ μόνον ἡ διὰ λόγων ἐπίπληξις, ἀλλὰ καὶ ἡ διὰ χειρῶν μάχη, ὡς νῦν.

αὐτὰρ ἐγὼν ἐπόρουσα κελαινῇ λαίλαπι ἶσος· ἡ διπλῆ ὅτι ἐκπέπτωκεν εἰς ποιητικὴν κατασκευὴν τὸ παρηγμένον ἡρωικὸν πρόσωπον κατὰ τὴν ποίησιν.

καὶ νύ κεν Ἀκτορίωνε Μολίονε παῖδʼ ἀλάπαξα, εἰ μή σφωε πατὴρ εὐρυκρείων ἐνοσίχθων ἐκ πολέμου ἐσάωσε.

ἡ διπλῆ ὅτι ἐντεῦθεν Ἡσίοδος Ἄκτορος κατʼ ἐπίκλησιν καὶ Μολιόνης αὐτοὺς γεγενεαλόγηκεν, γόνῳ δὲ Ποσειδῶνος. οὐδέποτε δὲ Ὅμηρος ἀπὸ μητρὸς σχηματίζει

ἡ διπλῆ πρὸς τὰ περὶ τῆς φύσεως τῶν Ἄκτορος παίδων, πότερον μία ἀμφοτέρων συμφυία ἢ ἑκάτερος αὐτῶν διφυὴς ἦν.

διὰ σπιδέος πεδίοιο: ἡ διπλῆ πρὸς τὸ σημαινόμενον τὸ ἀπὸ τῆς λέξεως.

ἔνθʼ ἄνδρα κτείνας πύματον λίπον· αὐτὰρ Ἀχαιοί ἂψ ἀπὸ Βουπρασίοιο Πύλον δʼ ἔχον ὠκέας ἵππους.

ἡ διπλῆ ὅτι τὸ ἔνθα ἐν ἐκείνῳ τῷ τόπῳ· καὶ ὅτι τοὺς Πυλίους Ἀχαιοὺς λέγει νῦν, τοὺς δὲ Ἠλείους Ἐπειούς

νῶι δέ τʼ ἔνδον ἐόντες ἐγὼ καὶ δῖος Ὀδυσσεύς:ἡ μὲν διπλῆ ὅτι χωρὶς τοῦ ν νῶι Ὁμηρικῶς, ἡμεῖς ἢ ἡμᾶς. ἀθετοῦνται δὲ ἀπὸ τούτου στίχοι ιθʹ, ἕως τοῦ σοὶ δʼ αὖθʼ ἐπέτελλεν, ὅτι ἡ σύνθεσις αὐτῶν πεζή, καὶ διαφωνεῖ τοῖς ἐν ταῖς Λιταῖς ταῦτα Πηλεὺς μὲν ᾧ παίδʼ ἐπέτελλʼ Ἀχιλῆι· ἐκεῖ γὰρ ὁ Πηλεύς φησι τέκνον ἐμόν, κάρτος μὲν Ἀθηναίη τε καὶ Ἥρη δώσουσʼ αἴ κʼ ἐθέλωσι σὺ δὲ μεγαλήτορα θυμόν. καὶ ὅτι, ἃ Πηλεῖ ἐπέβαλλε ποιεῖν, ὁ Ἀχιλλεὺς πράσσει, αὐτὸς δὲ ὡς εἴδωλον σπένδει· ἐς δʼ ἄγε χειρὸς ἑλών, κατὰ δʼ ἑδριάασθαι ἄνωγεν, ξείνιά τʼ εὖ παρέθηκεν· ὁ δὲ Πηλεὺς οὐδʼ εἰ πάρεισι προσποιεῖται. εὐτελὴς δὲ ἡ σύνθεσις καὶ τοῦ ἦρχον ἐγὼ μύθοιο κελεύων ὔμμʼ ἅμʼ ἕπεσθαι. ἠθετοῦντο καὶ παρὰ Ἀριστοφάνει οἱ ιθʹ.

τέκνον ἐμόν, γενεῇ μὲν ὑπέρτερός ἐστιν Ἀχιλλεύς: ἡ διπλῆ ὅτι Ἀρχίλοχος ὑπερτέραν τὴν νεωτέραν ἐδέξατο· οἴην Λυκάμβεος παῖδα τὴν ὑπερτέρην ἀντὶ τοῦ τὴν νεωτέραν. καὶ τὸ ἔτυμον δὲ ἀντιπίπτει· ὁ γὰρ ὑπερέχων κατά τί ἐστιν ὑπέρτερος. καὶ νῦν λέγει, τῷ γένει, τῇ εὐγενείᾳ ὑπερέχει, διὰ τὸ εἶναι θεᾶς μητρός· σὺ δὲ πρεσβύτερος εἶ

εἰ δέ τινα φρεσὶν ᾗσι θεοπροπίην ἀλεείνει

καί τινά οἱ πὰρ Ζηνὸς ἐπέφραδε πότνια μήτηρ:ἡ διπλῆ ὅτι Ζηνόδοτος ἐκ τούτου καὶ τὸν ἑξῆς περιέγραψεν, ἀναγκαίους ὄντας εἰς ἐρεθισμὸν Ἀχιλλέως.

ῥεῖα δέ κʼ ἀκμῆτες κεκμηότας ἄνδρας ἀυτῇ ὤσαισθε προτὶ ἄστυ νεῶν ἄπο καὶ κλισιάων.

ἀθετοῦνται ἀμφότεροι, καὶ ἀστερίσκοι παράκεινται, ὅτι οἰκειότερον κεῖνται πρὸ τῆς Πατρόκλου ἐξόδου, ὅτε καὶ τῷ ὄντι κεκμήκασι, τῆς ἐπὶ ναυσὶ μάχης συνεστώσης· οὐδὲ γὰρ νῦν συμβέβηκεν ἤδη τοὺς Τρῶας ἐπὶ ταῖς ναυσὶν αὐταῖς καὶ ταῖς κλισίαις εἶναι ἐντὸς τοῦ τείχους γεγονότας. οὐδὲ γὰρ νῦν οὐδὲ γὰρ ἄν.

ἀλλʼ ὅτε δὴ κατὰ νῆας Ὀδυσσῆος θείοιο

ἷξε θέων Πάτροκλος, ἵνα σφʼ ἀγορή τε θέμις τε: ἡ διπλῆ πρὸς τὸ τοῦ στρατοπέδου διάγραμμα, ὅτι ὑποτίθεται κατὰ μέσον τοῦ ναυστάθμου θεατροειδῆ τόπον εἰς ὄχλου συναγωγήν.

ὡς ἄρʼ ἐμέλλετε, τῆλε φίλων καὶ πατρίδος αἴης ἄσειν ἐν Τροίῃ ταχέας κύνας ἀργέτι δημῷ.

ἐμέλλετε: ἡ διπλῆ ὅτι ἀντὶ τοῦ ὡς εἰκὸς ἦν, ὡς ὑποκείμενον ἦν ὑμῖν τὸ παθεῖν.

οὐκέτι διογενὲς Πατρόκλεις ἄλκαρ Ἀχαιῶν

ἔσσεται, ἀλλʼ ἐν νηυσὶ μελαίνῃσιν πεσέονται: ἡ διπλῆ ὅτι τοῦτο ἐπὶ τῶν Τρώων λέγει· ἐμπεσοῦνται ταῖς ναυσίν, οἷον ἐνσείσουσιν.

ὃν Χείρων ἐδίδαξε, δικαιότατος Κενταύρων: ἡ διπλῆ ὅτι Ὅμηρος δεδιδάχθαι μέν φησιν ἐνταῦθα τὴν ἰατρικὴν ὑπὸ Χείρωνος τὸν Ἀχιλλέα, περὶ μέντοι τῆς παρʼ αὐτῷ τροφῆς οὐδὲν συνέστακεν, ἀλλὰ καὶ τοὐναντίον διὰ τῶν πραγμάτων ἐπιμαρτυρεῖ, τροφέα τὸν Φοίνικα συνεστακὼς τούτου.

δικαιότατος Κενταύρων: τὸ ὑπερθετικὸν κεῖται ἀντὶ ἀπολύτου· ἔστι δὲ ὁ μόνος ἐν Κενταύροις δίκαιος. ὅμοιον δὲ τούτῳ τὸ μελάντερον ἠύτε πίσσα

ἰητροὶ μὲν γὰρ Ποδαλείριος ἠδὲ Μαχάων,

τὸν μὲν ἐνὶ κλισίῃσιν ὀίομαι ἕλκος ἔχοντα: ἡ διπλῆ ὅτι πρὸς τὸ δεύτερον πρότερον ἀπήντησεν· ὁ γὰρ Μαχάων ἐστὶν ὁ τετρωμένος.

ἔνθα μιν ἐκτανύσας ἐκ μηροῦ τάμνε μαχαίρῃ

ὀξὺ βέλος περιπευκές—ἡ διπλῆ, ὅτι μάχαιραν καλεῖ τὸ παραξιφίδιον, εἰς τὰς τοιαύτας χρείας εὐθετοῦν.

ὣς ὁ μὲν ἐν κλισίῃσι Μενοιτίου ἄλκιμος υἱός ἰᾶτʼ Εὐρύπυλον βεβλημένον· οἱ δʼ ἐμάχοντο Ἀργεῖοι καὶ Τρῶες ὁμιλαδόν. οὐδʼ ἄρʼ ἔμελλεν τάφρος ἔτι σχήσειν Δαναῶν καὶ τεῖχος ὕπερθεν.

ἡ διπλῆ ὅτι τὰ ἅμα γινόμενα οὐ δύναται ἅμα ἐξαγγέλλειν· ἐν ὅσῳ δὲ οὗτος ἰᾶτο, ἐκεῖνοι ἐμάχοντο.

δὴ τότε μητιόωντο Ποσειδάων καὶ Ἀπόλλων τεῖχος ἀμαλδῦναι, ποταμῶν μένος εἰσαγαγόντες.

σημειοῦνταί τινες πρὸς τὰ ἐν τῇ Η ἀθετούμενα, ὅτι καὶ ἐκ τούτων διαβάλλεται πρὸς τὸ πρόσωπον γινόμενα. ἑοῖο: ἐν τῷ περί τινος λόγῳ τίθεται, νῦν δὲ πρὸς πρόσωπον ἐστι. τὸ δὲ κάμετόν πρὸς τὸ πρόσωπόν ἐστι.

Γρήνικός τε καὶ Αἴσηπος δῖός τε Σκάμανδρος καὶ Σιμόεις, ὅθι πολλὰ βοάγρια καὶ τρυφάλειαι κάππεσον.

ἡ διπλῆ ὅτι ἀμφίβολον μὲν ἐπὶ ποτέρου τῶν ποταμῶν λέγει, τοῦ Σκαμάνδρου ἢ τοῦ Σιμοῦντος· δεκτέον δὲ ἐπὶ τοῦ Σιμοῦντος. διὰ μέσου γὰρ τοῦ πεδίου φέρεται. καὶ ὅτι ἀνέγνω Ἡσίοδος τὰ Ὁμήρου ὡς ἂν νεώτερος τούτου· οὐ γὰρ ἐξενήνοχε τοὺς ποταμούς, μὴ ὄντας ἀξιολόγους, εἰ μὴ διʼ Ὅμηρον· καὶ τῷ Σιμοῦντι προσέθηκεν ἐπίθετον τὸ θεῖόν τε Σιμοῦντα.

ὣς ἄρʼ ἔμελλον ὄπισθε Ποσειδάων καὶ Ἀπόλλων θησέμεναι· τότε δʼ ἀμφὶ μαχὴ ἐνοπή τε δεδήει τεῖχος ἐύδμητον, κανάχιζε δὲ δούρατα πύργων βαλλόμενʼ. Ἀργεῖοι δέ—

ἡ διπλῆ ὅτι Ζηνόδοτος γράφει ὣς ἤμελλον ὄπισθε· ἔστι δὲ βάρβαρον· τὰ γὰρ ἀπὸ συμφώνου ἀρχόμενα ἐπὶ τοῦ παρεληλυθότος χρόνου ἀπὸ τοῦ ε ἄρχεται. καὶ ὅτι τὸ ἔμελλον ἀντὶ τοῦ ἐῴκεσαν.

ἡ διπλῆ ὅτι πύργων ἀντὶ τοῦ πύργους καὶ ἐλλείπει ἡ ἐπί, ἵνʼ ᾖ κανάχιζε δὲ δούρατα ὡς ἐπὶ πύργους βαλλόμενα, οὐ τὰ ἐπῳκοδομημένα τῷ τείχει ἐκανάχιζε ξύλα. Διονύσιος δὲ ὁ Σιδώνιος τὴν μὲν πτῶσιν οὐκ ἐνήλλαξε, τὴν δὲ πρόθεσιν προσλαβὼν εἴρηκεν ἐπὶ πύργων βαλλόμενα. τοῦ δʼ οὔποτε κυδάλιμον κῆρ

ταρβεῖ οὐδὲ φοβεῖται: ἡ διπλῆ ὅτι οὐ τὸ αὐτὸ σημαίνει διʼ ἀμφοτέρων, ἀλλὰ διὰ μὲν τοῦ ταρβεῖ δέδιεν, ὃ ἡμεῖς φοβεῖται, διὰ δὲ τοῦ φοβεῖται φεύγει. λέγει οὖν οὔτε φεύγει.

κρημνοὶ γὰρ ἐπηρεφέες περὶ πᾶσαν ἵστασαν ἀμφοτέρωθεν, ὕπερθεν δὲ σκολόπεσσιν ὀξέσιν ἠρήρει, τοὺς ἔστασαν υἷες Ἀχαιῶν.

δὴ τότε Πουλυδάμας θρασὺν Ἕκτορα εἶπε παραστάς: ἡ διπλῆ ὅτι ἐλλείπει ἡ πρός, πρὸς Ἕκτορα, ὡς καὶ τότʼ ἄρʼ Αἴας εἶπε βοὴν ἀγαθὸν Μενέλαον.

στεῖνος γὰρ ὅθι τρώσεσθαι ὀίω: ἡ διπλῆ ὅτι τὸ στένωμα τὸ κατὰ τὴν γέφυραν τῆς τάφρου λέγει.

εἰ δέ χʼ ὑποστρέψωσι, παλίωξις δὲ γένηται: ἡ διπλῆ πρὸς τὴν παλίωξιν, ὅτι ἐστὶ πάλιν δίωξις, ὅταν μεταβαλλόμενοι διώκωσιν οἱ διωκόμενοι. ἡ δὲ ἀναφορὰ πρὸς τὸ ἐκ τοῦ δʼ ἄν τοι ἔπειτα παλίωξιν παρὰ νηῶν αἰὲν ἐγὼ τεύχοιμι. κακῶς· διὸ ἀθετεῖται.

ἵππους μὲν θεράποντες ἐρυκόντων ἐπὶ τάφρῳ, αὐτοὶ δὲ πρυλέες σὺν τεύχεσι θωρηχθέντες Ἕκτορι πάντες ἑπώμεθʼ ἀολλέες.

ἡ διπλῆ ὅτι σαφῶς τοὺς πεζοὺς ὁπλίτας πρυλέας.

τῶν δʼ ἑτέρων Πάρις ἦρχε: ἡ διπλῆ ὅτι ὡς ἐπὶ δευτέρου τάγματος ἑτέρων εἴρηκεν· καὶ ὅτι τηρεῖ τὴν ἐν τούτοις διαφοράν.

τρίτος δʼ ἦν Ἄσιος ἥρως Ἄσιος Ὑρτακίδης: ἡ διπλῆ ὅτι πλεονάζει ἐν Ἰλιάδι τὰς ἐπαναλήψεις, ἐν Ὀδυσσείᾳ δὲ ἅπαξ. πρὸς τοὺς χωρίζοντας.

Ἀρίσβηθεν ποταμοῦ ἀπὸ Σελλήεντος: ἡ διπλῆ ὅτι Σελλήεις ποταμὸς ἐπʼ Ἀσίας οὗτος, ἕτερος δὲ ἐπὶ Θεσπρωτίας.

οἱ δʼ ἐπεὶ ἀλλήλους ἄραρον τυκτῇσι βόεσσι: σημειοῦνταί τινες ὅτι βόας τὰς ἀσπίδας εἴρηκεν

βάν ῥʼ ἰθὺς Δαναῶν λελιημένοι, οὐδʼ ἔτʼ ἔφαντο σχήσεσθʼ, ἀλλʼ ἐν νηυσὶ μελαίνῃσιν πεσέεσθαι:ἡ διπλῆ ὅτι ἐπὶ τῶν Τρώων ἀκουστέον, ἐμπεσεῖν ταῖς ναυσίν

ἀλλὰ σὺν αὐτοῖσιν πέλασεν νήεσσι θοῇσιν, νήπιος, οὐδʼ ἄρʼ ἔμελλε κακὰς ὑπὸ κῆρας ἀλύξας ἂψ ἀπονοστήσειν προτὶ Ἴλιον ἠνεμόεσσαν.

ἐκ τοῦ ἰδίου προσώπου τὸ δὲ ἔμελλεν ἀντὶ τοῦ ἐῴκει.

ἡ διπλῆ ὅτι θηλυκῶς τὴν Ἴλιον. ἡ δὲ ἀναφορὰ πρὸς τὸ Ἴλιον αἰπὺ ἕλοιεν, ὅτι οὐδετέρως· διὸ ἀθετεῖται.

εἴσατο γὰρ νηῶν ἐπʼ ἀριστερά, τῇ περ Ἀχαιοί ἐκ πεδίου νίσσοντο σὺν ἵπποισιν καὶ ὄχεσφιν.

ἡ διπλῆ ὅτι πολλὰ σημαίνει τὸ εἴσατο, νῦν μὲν τὸ ὥρμησε καὶ ἐπορεύθη ἀπὸ τοῦ εἶμι, ἐν ἑτέροις δὲ ἐφάνη, εἴσατο δʼ ὡς ὅτε ῥινόν καὶ τὸ γνῶναι εἴσομαι αἴ κέ μʼ ὁ Τυδείδης. καὶ ὅτι κατὰ ἀριστερὰ τοῦ ναυστάθμου ἡ πύλη. καὶ ὅτι μία. καὶ ὅτι εἴσατο νηῶν ἀντὶ τοῦ ἐπὶ τὰς ναῦς

οὐδὲ πύλῃσιν εὗρʼ ἐπικεκλιμένας σανίδας καὶ μακρὸν ὀχῆα.

ἡ διπλῆ ὅτι πληθυντικῶς τὴν πύλην.

ἡ διπλῆ ὅτι ἑνικῶς εἴρηκεν ὀχῆα, δύο δέ εἰσιν· δοιοὶ δʼ ἔντοσθεν ὀχῆες εἶχον ἐπημοιβοί

ἔφαντο γὰρ οὐκέτʼ Ἀχαιούς σχήσεσθʼ ἀλλʼ ἐν νηυσὶ μελαίνῃσιν πεσέεσθαι: ὅτι ἐπὶ τῶν Τρώων λέγει ἀντὶ τοῦ ἐμπεσεῖν ἐνσεῖσαι. ἐν δὲ πύλῃσι δύʼ ἀνέρας εὗρον ἀρίστους

υἷας ὑπερθύμους Λαπιθάων αἰχμητάων: Ἀρίσταρχος ἐκ τούτων φησὶν ὅτι Λαπίθαι μετὰ Ἰδομενῆα νενεωλκήκασιν.

οἱ δʼ ἰθὺς πρὸς τεῖχος ἐύδμητον, βόας αὔας ὑψόσʼ ἀνασχόμενοι ἔκιον μεγάλῳ ἀλαλητῷ Ἄσιον ἀμφὶ ἄνακτα καὶ Ἰαμενὸν καὶ Ὀρέστην Ἀσιάδην τʼ Ἀδάμαντα Θόωνά τε Οἰνόμαόν τε.

ἡ διπλῆ ὅτι οὕτως τὰς ἀσπίδας βόας αὔας ἰθὺς δὲ τὸ κατʼ εὐθεῖαν

Ὀρέστην: ἡ διπλῆ ὅτι τῷ Ἀγαμέμνονος υἱῷ ὁμώνυμος εἷς τῶν βαρβάρων.

πρὸς τὴν ὁμωνυμίαν τοῦ Οἰνομάου.

Δαναῶν γένετο ἰαχή τε φόβος τε: ἡ διπλῆ ὅτι τὸ φόβος ἀντὶ τοῦ φυγή.

ἀμυνόμενοι σφῶν τʼ αὐτῶν καὶ κλισιάων: ἡ διπλῆ ὅτι λείπει ἡ ὑπέρ πρόθεσις.

ὣς τῶν ἐκ χειρῶν βέλεα ῥέον: ἡ διπλῆ πρὸς τὴν συνήθειαν τοῦ ποιητοῦ, ὅτι καταλλήλως τῷ βέλεα πληθυντικῷ ῥέον ἐπενήνοχεν.

οὐ γὰρ ἔγωγʼ ἐφάμην ἥρωας Ἀχαιούς

σχήσειν—ὅτι πάντας κοινῶς καὶ οὐ τοὺς ἡγεμόνας μόνους ἥρωας καλεῖ.

ἄλλοι δʼ ἀμφʼ ἄλλῃσι μάχην ἐμάχοντο πύλῃσιν· ἀργαλέον δέ με ταῦτα θεὸν ὣς πάντʼ ἀγορεῦσαι· πάντῃ γὰρ περὶ τεῖχος ὀρώρει θεσπιδαὲς πῦρ λάινον. Ἀργεῖοι δὲ, καὶ ἀχνύμενοί περ, ἀνάγκῃ νηῶν ἠμύνοντο. θεοὶ δʼ ἀκαχείατο θυμόν πάντες, ὅσοι Δαναοῖσι μάχης ἐπιτάρροθοι ἦσαν.

ἀπὸ τούτου ἕως τοῦ πάντες ὅσοι Δαναοῖσιν ἀθετοῦνται στίχοι ϛʹ, ὅτι παρῴδηνται ἐκ τοῦ ἄλλοι δʼ ἀμφʼ ἄλλῃσι μάχην ἐμάχοντο νέεσσι. πρὸς ποίας δὲ πύλας ἐμάχοντο; οὐδέπω γὰρ διαβεβήκασι τὴν τάφρον. γελοῖον δὲ καὶ τὸ ἀργαλέον δέ με ταῦτα θεὸν ὣς πάντʼ ἀγορεῦσαι· τί γὰρ εἴρηται ἤδη τῆς τειχομαχίας; πόθεν δὲ θεσπιδαὲς πῦρ; οὐδέπω γὰρ πυρὶ κέχρηνται, ἀλλʼ ὕστερον λέγει ὁ Ἕκτωρ οἴσετε πῦρ. εὔηθες δὲ καὶ τὸ λέγειν ὅτι ἠνιῶντο οἱ βοηθοῦντες τοῖς Ἕλλησι θεοὶ ἐπὶ τῷ ἐλαττοῦσθαι αὐτούς. τῷ δὲ λάϊνον Ἀργεῖοι δέ διπλῆν παρατιθέασιν ἔνιοι διὰ τὸ ὑπερβατόν, περὶ τεῖχος λάϊνον. ἠθετοῦντο δὲ καὶ παρὰ Ἀριστοφάνει· παρὰ Ζηνοδότῳ δὲ οὐδὲ ἐγράφοντο.

Ὀρέστην: ἡ διπλῆ πρὸς τὴν ὁμωνυμίαν.

αἰετὸς ὑψιπέτης ἐπʼ ἀριστερὰ λαὸν ἐέργων:ἡ διπλῆ ὅτι ἀφορίζων ἔφη ἐπὶ τὰ ἑαυτοῦ ἀριστερὰ ὁ ἀετός.

αὐτὸς δὲ κλάγξας πέτετο πνοιῇς ἀνέμοιο: ἡ διπλῆ ὅτι λείπει τὸ ἅμα, ἅμα πνοιῇσιν ἀνέμοιο.

δὴ τότε Πουλυδάμας θρασὺν Ἕκτορα εἶπε παραστάς· Ἕκτορ, ἀεὶ μὲν πώς μοι ἐπιπλήσσεις ἀγορῇσιν.

ἡ διπλῆ ὅτι λείπει ἡ πρός, πρὸς Ἕκτορα.

σημειοῦνταί τινες ὅτι τοῦτο ὡς γενόμενον λέγει, γινόμενον δὲ οὐ παρίστησι. καὶ παρεῖται ἡ πρόθεσις· ἐν ἀγορῇσι γάρ. τινὲς δὲ οὕτως, ὅτι ἀγορῇσιν ἀντὶ τοῦ ἀγορεύσεσιν εἴρηκεν.

δῆμον ἐόντα παρὲξ ἀγορευέμεν: ἡ διπλῆ ὅτι ἀντὶ τοῦ δημότην, ἰδιώτην.

μὴ ἴομεν: ἡ διπλῆ ὅτι ἀντὶ τοῦ μὴ ἴωμεν συνέσταλκεν.

ὧδέ χʼ ὑποκρίναιτο θεοπρόπος: ἡ διπλῆ ὅτι τὸ ὑποκρίναιτο ἀντὶ τοῦ ἀποκρίναιτο.

τὸν δʼ ἄρʼ ὑπόδρα ἰδὼν προσέφη κορυθαίολος Ἕκτωρ: ἡ διπλῆ περιεστιγμένη, ὅτι Ζηνόδοτος γράφει τὸν δʼ ἠμείβετʼ ἔπειτα μέγας κορυθαίολος Ἕκτωρ. βέλτιον δὲ τὸν δʼ ἄρʼ ὑπόδρα ἰδών· εὐθέως γὰρ τὸ δυσάρεστον ἐμφαίνει διὰ τῆς ὄψεως.

εἴτʼ ἐπὶ δεξίʼ ἴωσι πρὸς ἠῶ τʼ ἠέλιόν τε εἴτʼ ἐπʼ ἀριστερὰ τοί γε ποτὶ ζόφον ἠερόεντα.

ἡ διπλῆ ὅτι δύο διαστάσεις οἶδεν Ὅμηρος κοσμικὰς, ἀνατολὴν καὶ δύσιν· καὶ δεξιὰ μὲν τὰ πρὸς ἀνατολάς, ἀριστερὰ δὲ τὰ πρὸς δυσμὰς λέγει. ἐπὶ δὲ Ζεὺς τερπικέραυνος

ὦρσεν ἀπʼ Ἰδαίων ὀρέων ἀνέμοιο θύελλαν: ἡ διπλῆ ὅτι διὰ τῶν ἀποτελουμένων φανερὸν ὅτι τὴν αἰγίδα ἔσεισεν ὁ Ζεύς.

ἥ ῥʼ ἰθὺς νηῶν κονίην φέρεν: ἡ διπλῆ ὅτι τὸ ἰθὺς τοπικῶς τίθησιν, ἀντὶ τοῦ ἐπʼ εὐθείας καταντικρὺ τῶν νεῶν.

κρόσσας μὲν πύργων ἔρυον καὶ ἔρειπον ἐπάλξεις: ὅτι κρόσσας ἐν μὲν τοῖς ὑπομνήμασι κεφαλίδας, ἐν δὲ τοῖς περὶ τοῦ ναυστάθμου κλίμακας. καὶ τὸ πύργων ἔρυον ἀντὶ τοῦ ὡς ἐπὶ τοὺς πύργους εἷλκον. κρόσσας κλιμακίδας. ἐν μὲν τοῖς ὑπομνήμασιν ἀποδίδωσι τὰς τῶν ἐπάλξεων στεφάνας, οἱονεὶ κεφαλίδας, ἐν δὲ τοῖς περὶ ναυστάθμου κλίμακας.

τὰς οἵ γʼ αὖ ἔρυον: ἡ διπλῆ ὅτι εἰς τοὐπίσω εἷλκον, πρὸς τὸ αὐέρυσαν μὲν πρῶτα.

ὅτε τʼ ὤρετο μητίετα Ζεύς νειφέμεν, ἀνθρώποισι πιφαυσκόμενος τὰ ἃ κῆλα: ἡ διπλῆ ὅτι κῆλα τὰ βέλη Διός, χιὼν καὶ ὑετός νίφειν δὲ τὸ χιονίζειν λέγει.

κῦμα δέ μιν προσπλάζον ἐρύκεται: ἡ διπλῆ ὅτι ἀντὶ τοῦ ἐρύκει.

οὐδʼ ἄν πω τότε γε Τρῶες καὶ φαίδιμος Ἕκτωρ

τείχεος ἐρρήξαντο πύλας καὶ μακρὸν ὀχῆα: ἡ διπλῆ ὅτι πάλιν τὴν πύλην πύλας, καὶ τὸν μοχλὸν ἕνα, διὰ τῶν ἑξῆς δύο παραδιδούς.

αὐτίκα δʼ ἀσπίδα μὲν πρόσθʼ ἔσχετο πάντοσʼ ἐίσην

καλὴν χαλκείην ἐξήλατον, ἣν ἄρα χαλκεύς

ἤλασεν: ἡ διπλῆ ὅτι Ζηνόδοτος γράφει ἐξέλασʼ· ἐξ οὗ φανερός ἐστι τὸ προκείμενον ψιλῶς ἀνεγνωκώς ἐξήλατον· δεῖ δὲ δασέως, ἵνα ἀριθμὸς δηλωθῇ.

κέλεται δέ ἑ θυμὸς ἀγήνωρ

μήλων πειρήσοντα καὶ ἐς πυκινὸν δόμον ἐλθεῖν:ἡ διπλῆ, ὅτι πειρήσοντα διάπειραν ληψόμενον, ἐνεδρεύσοντα· καὶ ὅτι ὁ καί περισσός ἐστιν. ὁ δὲ Διονύσιος, ὅτι δύναται σημαίνειν τι πλέον, οὕτως ἐνδεὴς τροφῆς ὥστε καὶ ἐπὶ πεπυκνωμένον καὶ ἠσφαλισμένον δόμον ἐλθεῖν. δόμον δὲ τὴν ἔπαυλιν.

σὺν κυσὶ καὶ δούρεσσι φυλάσσοντας περὶ μῆλα: σημειοῦνταί τινες ἐνταῦθα ὅτι περισσὴ ἡ πρόθεσις ἡ περί.

ἴομεν, ἠέ τῳ εὖχος ὀρέξομεν ἦέ τις ἡμῖν: ἡ διπλῆ ὅτι ἀντὶ τοῦ ἴωμεν καὶ ὀρέξωμεν, καὶ ὅτι συνεκδέξασθαι δεῖ τὸ ὀρέξῃ, ὅπερ οὐ συνέντες τινὲς ὑποτιθέασι στίχον· δώσει ἀποκτάμενος κλυτὰ τεύχεα καὶ δόρυ μακρόν.

ἐς δʼ ἐνόησʼ Αἴαντε δύω, πολέμου ἀκορήτω ἑσταότας, Τεῦκρον δὲ νέον κλισίηθεν ἰόντα.

ἡ διπλῆ ὅτι ἐν τοῖς ἀριστεροῖς μέρεσι τοῦ ναυστάθμου γέγονεν ἡ μάχη, ὅπου καὶ οἱ Αἴαντες ἐσκήνουν.

ὅτι νέον ἀντὶ τοῦ νεωστί.

καὶ πυλέων· πάσας γὰρ ἐπώχατο: ὅτι τὸ πάσας ἀντὶ τοῦ ὅλας· οὐ γὰρ ἦσαν πολλαὶ πύλαι ἀλλὰ μία. τὸ δὲ ἐπῴχατο διὰ τοῦ α καὶ σὺν τῷ ι, οἷον ἐπικεκλιμέναι ἦσαν, ἐπέκειντο. Ζηνόδοτος ἐπῴχετο.

αἶψα δʼ ἐπʼ Αἴαντα προΐει κήρυκα Θοώτην· ἔρχεο δῖε Θοῶτα, θέων Αἴαντα κάλεσσον.

ἡ διπλῆ ὅτι οἰκεῖον ὄνομα κήρυκος, ἀπὸ τοῦ ταχύνειν, καὶ ὅτι ὀνομαθετικὸς ὁ ποιητής. Ζηνόδοτος δὲ ἐν ἀμφοτέροις τοῖς στίχοις Αἴαντε γράφει.

ἡ διπλῆ ὅτι παρετυμολογεῖ τὸν Θοώτην ἀπὸ τοῦ θέειν.

ὧδε γὰρ ἔβρισαν Λυκίων ἀγοί, οἳ τὸ πάρος περ ζαχρηεῖς τελέθουσι κατὰ κρατερὰς ὑσμίνας. εἰ δέ σφιν καὶ κεῖθι πόνος καὶ νεῖκος ὄρωρεν, ἀλλά περ οἶος ἴτω Τελαμώνιος ἄλκιμος Αἴας, καί οἱ Τεῦκρος ἅμʼ ἑσπέσθω τόξων εὖ εἰδώς.

ἡ διπλῆ περιεστιγμένη πρὸς Ζηνόδοτον, ὅτι ἔοικεν ἐξειληφέναι τὸ ὧδε τοπικῶς· ἑξῆς γὰρ γράφει κεῖσε γὰρ ἔβρισαν. ἔστι δὲ ἀντὶ τοῦ οὕτω. κεῖσε γὰρ ἔβρισαν εἰ δέ σφιν καὶ κεῖθι.

ἡ διπλῆ ὅτι Ζηνόδοτος γράφει εἰ δέ σφιν κἀκεῖσε. οὐ δεῖ δέ, εἰ εἰς ἐκεῖνον τόπον ὁ πόλεμός ἐστιν, ἀλλʼ ἐν ἐκείνῳ. οὐ δεῖ δέ

ἀθετεῖται· οὐ γὰρ πιθανὸν ὥσπερ ἐξ ἐπιτάγματος παρεῖναι τὸν Τεῦκρον· διὰ παντὸς γὰρ ὑπασπιστὴς Αἴαντος φαίνεται. καὶ Ἀριστοφάνης ἠθέτει.

ὧδε γὰρ ἔβρισαν Λυκίων ἀγοί: ἡ διπλῆ περιεστιγμένη ὅτι Ζηνόδοτος γράφει κεῖσε γὰρ ἔβρισαν, οὐχ ὑγιῶς εἰς ἐκεῖνον τὸν τόπον· δεῖ γὰρ ἐν ἐκείνῳ τῷ τόπῳ. δεῖ δὲ γράφειν ὧδε· τὸ γὰρ λεγόμενόν ἐστιν, οὕτως ἐπεβάρησαν ὥστε χρείαν ἔχειν ἡμᾶς συμμαχίας.

καί οἱ Τεῦκρος ἅμʼ ἑσπέσθω τόξων εὖ εἰδώς:ἀθετεῖται ὁ στίχος καὶ ὑπὸ τοῦ κήρυκος λεγόμενος διὰ τὰ αὐτά

αὐτίκʼ Ὀιλιάδην ἔπεα πτερόεντα προσηύδα. Αἶαν, σφῶι μὲν αὖθι, σὺ καὶ κρατερὸς Λυκομήδης, ἑσταότες Δαναοὺς ὀτρύνετον ἶφι μάχεσθαι· αὖταρ ἐγὼ κεῖσʼ εἶμι καὶ ἀντιόω πολέμοιο.

ἡ διπλῆ περιεστιγμένη ὅτι Ζηνόδοτος γράφει αὐτίκʼ ἄρʼ Ἰλιάδην. Οἰλιάδην δὲ διὰ παντὸς Ὅμηρος λέγει. καὶ ὅτι λείπει ἡ πρός

ἡ διπλῆ ὅτι Ζηνόδοτος γράφει σφῶε. τοῦτο δέ ἐστιν αὐτούς, ὅπερ οὐχ ἁρμόζει. τὸ δὲ σφῶι ὑμεῖς.

ἡ διπλῆ περιεστιγμένη ὅτι Ζηνόδοτος γράφει κεῖθι. τοῦτο δέ σημαίνει ἐν ἐκείνῳ τῷ τόπῳ. τὸ δὲ κεῖσε, εἰς ἐκεῖνον τὸν τόπον πορεύσομαι, ὅπερ νῦν ἁρμόζει.

καί οἱ Τεῦκρος ἅμʼ ᾖε κασίγνητος καὶ ὄπατρος. τοῖς δʼ ἅμα Πανδίων Τεύκρου φέρε κάμπυλα τόξα.

εἴρηται ὅτι ἐκ τούτου διεσκεύασται ὁ ἐπάνω δὶς κείμενος

ἀθετεῖται· διὰ τί γὰρ μὴ ἑαυτῷ βαστάζει;

οἱ δʼ ἐπʼ ἐπάλξεις βαῖνον: ἡ διπλῆ ὅτι εἰ μὴ νοήσωμεν κρόσσας τὰς κλίμακας, πῶς ἂν ἄλλως δύναιντο ἀναβαίνειν ἐπὶ τὸ τεῖχος;

ἀλλʼ ὅ γε Θεστορίδην Ἀλκμάονα δουρὶ τυχήσας: ἡ διπλῆ ὅτι οὐ Κάλχαντος ἀδελφὸς Ἀλκμαίων ἀλλʼ ὁμώνυμος ἐπεὶ προσέθηκεν ἄν τι εἰς διάγνωσιν.

τὸν δʼ Αἴας καὶ Τεῦκρος ὁμαρτήσανθʼ ὁ μὲν ἰῷ

βεβλήκει—ὅτι πρὸς τὸ δεύτερον πρότερον ἀπήντησεν.

μέγα δέ σφισι φαίνετο ἔργον: ἡ διπλῆ ὅτι τὸ σημαινόμενόν ἐστι μέγα ἤδη αὐτοῖς ἐνεδείκνυτο τῆς μάχης ἔργον, οὐ κατὰ διάνοιαν.

ἀσπίδας εὐκύκλους λαισήιά τε πτερόεντα:πρὸς τὸ λαισήια, ὅτι οἱ μὲν κατὰ ἀντιπαράθεσιν τῶν εὐκύκλων παραμήκεις τὰ λαισήια, οἱ δὲ ἐλαφρά.

πρίν γʼ ὅτε δὴ Ζεὺς κῦδος ὑπέρτερον Ἕκτορι δῶκεν—

ἤυσεν δὲ διαπρύσιον, Τρώεσσι γεγωνώς: ἡ διπλῆ ὅτι ἐπὶ τοῦ Διὸς τοῦτό φησιν, οὐκ ἐπὶ τοῦ Ἕκτορος· διὸ καὶ ἐπήνεγκεν, ὣς φάτʼ ἐποτρύνων, οἱ δʼ οὔασι πάντες ἄκουον

ὣς φάτʼ ἐποτρύνων, οἱ δʼ οὔασι πάντες ἄκουον: ὅτι διὰ τούτου εὐκρινὲς γίνεται τὸ τῆς προκειμένης ἀμφιβολίας. οὐ γὰρ δὴ ἄλλως ἐδύναντο πάντες ἀκούειν, εἰ μὴ ὁ Ζεὺς ἐπεφώνησεν.

κροσσάων ἐπέβαινον ἀκαχμένα δούρατʼ ἔχοντες: ἡ διπλῆ ὅτι Ζηνόδοτος γράφει ἐπεὶ θεοῦ ἔκλυον αὐδήν.

ὁ δέ μιν ῥέα πάλλε καὶ οἶος. τόν οἱ ἐλαφρὸν ἔθηκε Κρόνου παῖς ἀγκυλομήτεω:ἡ διπλῆ, ὅτι ἐκλύει τὴν τοῦ βαστάζοντος δύναμιν. καὶ Ἀριστοφάνης ἠθέτει, Ζηνόδοτος δὲ οὐδὲ ἔγραφεν. —

δοιοὶ δʼ ἔντοσθεν ὀχῆες εἶχον ἐπημοιβοί, μία δὲ κληὶς ἐπαρήρει: ἡ διπλῆ ὅτι δύο φησὶ μοχλοὺς εἶναι ἐπὶ τῆς πύλης, ἐξ ἑκατέρας φλιᾶς ἕνα, ἐπαλλασσομένους κατὰ μέσον, καὶ ἐπὶ τοῖς ἄκροις ἐπικλειομένους διὰ τὴν συμβολὴν μιᾷ κλειδί.

ἵνα μή οἱ ἀφαυρότερον βέλος εἴη: ἡ διπλῆ ὅτι πᾶν τὸ βαλλόμενον βέλος λέγει, καὶ νῦν τὸν λίθον· καὶ ὅτι ἐκ τοῦ ἐναντίου τὸ ἐναντίον ἡρμήνευκεν.

νυκτὶ θοῇ ἀτάλαντος ὑπώπια: ἡ διπλῆ ὅτι τὰ φοβερὰ νυκτὶ ὁμοιοῖ. πρὸς τὸ ὁ δʼ ἤιε νυκτὶ ἐοικώς. ὁ δὲ Ζηνόδοτος γράφει νυκτὶ ἐλυσθείς.

οἱ δὲ κατʼ αὐτάς ποιητὰς ἐσέχυντο πύλας. Δαναοὶ δʼ ἐφόβηθεν νῆας ἀνὰ γλαφυρὰς, ὅμαδος δʼ ἀλίαστος ἐτύχθη.

ἡ διπλῆ ὅτι μία πύλη, πληθυντικῶς δὲ εἴρηται. καὶ ὅτι ἔφευγον ὡς ἐπὶ τὰς ναῦς. διὰ ταύτης δὲ εἰσέρχονται τῆς πύλης διʼ ἧς ὁ Ἕκτωρ.

Ζεὺς δʼ ἐπεὶ οὖν Τρῶάς τε καὶ Ἕκτορα νηυσὶ πέλασσεν, τοὺς μὲν ἔα παρὰ τῇσι πόνον τʼ ἐχέμεν καὶ ὀιζύν.

ἡ διπλῆ ὅτι κεχώρικε τῶν Τρώων τὸν Ἕκτορα, ὡς κἀκεῖ οὐ γὰρ ἔτʼ Οἰνῆος μεγαλήτορος—οὐδέ τʼ αὐτὸς ἔην θάνε δὲ ξανθὸς Μελέαγρος.

ὅτι πόνον τὸ κατὰ πόλεμον ἔργον εἴρηκεν.

Σάμου ὑληέσσης Θρηικίης: ἡ διπλῆ ὅτι οὐδέποτε συνθέτως εἴρηκε Σαμοθρᾴκην.

Τρωσὶν δαμναμένους: ὅτι ἀντὶ τοῦ ὑπὸ Τρώων.

Αἰγάς, ἔνθα τέ οἱ κλυτὰ δώματα βένθεσι λίμνης: ἡ διπλῆ ὅτι κατὰ τὰς Αἰγὰς ἐν βυθῷ τὴν οἴκησιν τοῦ Ποσειδῶνος ὑποτίθεται ἀόρατον ἀνθρώποις, ὥσπερ ἐπὶ τοῦ Ὀλύμπου τῶν ἄλλων θεῶν.

ἄταλλε δὲ κήτεʼ ὑπʼ αὐτοῦ παντόθεν ἐκ κευθμῶν, οὐδʼ ἠγνοίησαν ἄνακτα: ἡ διπλῆ ὅτι ἠγνοίησαν γραπτέον· σύνηθες γὰρ Ὁμήρῳ οὕτως λέγειν, ἠγνοίησαν τὰ κήτη, καὶ οὐκ ἠγνοίησεν. καὶ ὅτι κευθμῶν εἴρηκεν. ἡ δὲ ὀρθή ἐστι κευθμός ὡς αὐλός.

ἄβρομοι αὐίαχοι: ἡ διπλῆ ὅτι ἀντὶ τοῦ ἄγαν βρομοῦντες καὶ ἄγαν ἰαχοῦντες, κατʼ ἐπίτασιν τοῦ α κειμένου· ἑκάστοτε γὰρ θορυβώδεις τοὺς Τρῶας παρίστησιν.

εἰσάμενος Κάλχαντι: ἡ διπλῆ ὅτι τὸ εἰσάμενος πολλὰ σημαίνει, νῦν μὲν ὁμοιωθείς, ἐν ἄλλοις δὲ καί ῥʼ ἐπιεισαμένη ἐφορμήσασα. εἴσατο δʼ ὡς ὅτε ῥινόν ἀντὶ τοῦ ἐφάνη.

ἀμφοτέρω κεκοπώς: ἡ διπλῆ ὅτι ἀντὶ τοῦ κόπτων.

γυῖα δʼ ἔθηκεν ἐλαφρά, πόδας καὶ χεῖρας ὕπερθεν:ὁ ἀστερίσκος, ὅτι νῦν ὑγιῶς κεῖται ὁ στίχος, ἐπὶ δὲ Ὀδυσσέως κατὰ τὸν ἐπὶ Πατρόκλῳ ἀγῶνα οὐκέτι.

ὥς τʼ ἴρηξ ὁρμήσῃ πεδίοιο διώκειν ὄρνεον ἄλλο: ἡ διπλῆ ὅτι λείπει ἡ διά, διὰ πεδίου, καὶ τὸ ἄλλο δοκεῖ συγκεχυκέναι ἐπὶ τοῦ ἑτέρου, εἰ μὴ ἄρα τὸ ἄλλο ἐπὶ τοῦ ἀλλοιογενοῦς ἀκουσόμεθα.

τοῖιν δʼ ἔγνω πρόσθεν Ὀιλῆος ταχὺς Αἴας: ἡ διπλῆ πρὸς τὸ δυικὸν σχῆμα. ἡ δὲ ἀναφορὰ πρὸς τὰ περὶ τῶν Σειρήνων, νηάων, Σειρήνοιιν ὅτι ὁ λόγος ὡς περὶ δύο.

Αἶαν: ἡ διπλῆ ὅτι ἀναλόγως ἐκφέρει τὰ τοιαῦτα ὁ ποιητής, καὶ οὐ δεόντως ὁ Ζηνόδοτος ἔγραφεν ᾧ τε αὖ Κάλχα χωρὶς τοῦ ν

χάρμῃ γηθόσυνοι: ἡ διπλῆ ὅτι ἐλλείπει ἡ ἐπί, ἵνʼ ᾖ ἐπὶ χάρμῃ.

γυῖα λέλυντο: ἡ διπλῆ πρὸς τὸ σχῆμα, ὅτι ὡς σπάρτα λέλυνται.

ἀλλʼ ἀκεώμεθα θᾶσσον· ἀκεσταί τε φρένες ἐσθλῶν: ὅτι ἀμφίβολον τὸ ἀκεώμεθα, πότερον ἰαθῶμεν ἢ ἀκεώμεθα· ὃ καὶ ὑγιές, οἷον τὸ ἐλάττωμα ἰασώμεθα.

φάλαγγες ἃς οὔτʼ ἄν κεν Ἄρης ὀνόσαιτο μετελθών: ἡ διπλῆ πρὸς τὴν τοῦ χρόνου ἀλλαγήν· ἔστι γὰρ ἀντὶ τοῦ ὠνόσατο. καὶ ὅτι δὶς παρείληφε τὸν σύνδεσμον, ἄν καὶ κέν.

νύσσοντες ξίφεσίν τε καὶ ἔγχεσιν ἀμφιγύοισιν ὦσαν ἀπὸ σφείων· ὁ δὲ χασσάμενος πελεμίχθη.

ἡ διπλῆ πρὸς τὸ ἀμφιγύοισιν, ὅτι οἱ μέν, ἐπεὶ ἀμφοτέραις ταῖς χερσὶ διερείδοντες χρῶνται, οἱ δὲ ἀπὸ τοῦ γυῶσαι, ὅτι βλάπτει ἀμφοτέρωθεν· οἱ δὲ μεταφορικῶς ἀπὸ τῶν γυίων, ὅτι ἑκατέρωθεν ἄκρον ἔχει· γυῖα γὰρ τὰ ἄκρα.

ὁ δὲ χασσάμενος πελεμίχθη: ἡ διπλῆ ὅτι Ζηνόδοτος γράφει ὁ δὲ χάσσατο πολλὸν ὀπίσσω. ἠγνόησε δὲ ὅτι τὰ ἐμπεπηγότα δόρατα τῇ ἀσπίδι ἀναχωροῦντες διατινάσσουσιν, ἵνα ἀποπέσῃ.

Μηριόνης δʼ αὐτοῖο τιτύσκετο δουρὶ φαεινῷ: ἡ διπλῆ ὅτι παραλέλειπται πρόθεσις ἡ ἐπί καὶ ἡ γενικὴ ἀντὶ τῆς αἰτιατικῆς κεῖται· τὸ γὰρ ὅλον ἀντὶ τοῦ ἐπʼ αὐτόν, ὡς καὶ τὸ ἀλλʼ ἄγʼ ὀίστευσον Μενελάου.

ἂψ δʼ ἑτάρων εἰς ἔθνος ἐχάζετο, χώσατο δʼ αἰνῶς ἀμφότερον, νίκης τε καὶ ἔγχεος ὃ ξυνέαξεν.

ἡ διπλῆ ὅτι νῦν χώσατο ἀντὶ τοῦ συνεχύθη

ἡ διπλῆ ὅτι λείπουσιν αἱ προθέσεις, περὶ νίκης καὶ περὶ ἔγχους.

Ἴμβριον αἰχμητήν, πολυίππου Μέντορος υἱόν.

ναῖε δὲ Πήδαιον: ἡ διπλῆ ὅτι Ζηνόδοτος γράφει ὃς νάε Πήδαιον, ἵνα κατάλληλον τὸν λόγον κατὰ συναφὴν ποιήσῃ. ἀγνοεῖ δὲ ὅτι Ὅμηρος διακόπτει τὰς φράσεις, ἵνα μὴ μακροπερίοδος γένηται. ἄλλως τε καὶ κακόμετρον τὸ ἔπος ποιεῖ.

ὁ δʼ Ἀμφίμαχον Κτεάτου υἷʼ Ἀκτορίωνος: ὅτι καὶ τὸ υἷες ὁ μὲν Κτεάτου, ὁ δʼ Εὐρύτου Ἀκτορίωνε ἀντὶ τοῦ Ἀκτοριώνων.

ἀλλʼ οὔ πῃ χρόος εἴσατο: ἡ διπλῆ ὅτι διῄρηκε χρόος ἀντὶ τοῦ χρώς· διὸ βαρυτονητέον. καὶ ὅτι τὸ εἴσατο νῦν ἀντὶ τοῦ ἐφάνη

Αἴαντε, μεμάοτε θούριδος ἀλκῆς: ἡ διπλῆ ὅτι συνεχῶς κέχρηται τοῖς δυικοῖς· ἡ δὲ ἀναφορὰ πρὸς τὰ περὶ τῆς πατρίδος· Ἀθηναίων γὰρ ἴδιον.

κόψεν Ὀιλιάδης κεχολωμένος Ἀμφιμάχοιο: ἡ διπλῆ ὅτι ἐλλείπει ἡ περί, περὶ Ἀμφιμάχου καὶ ὅτι Ζηνόδοτος ἄρθρον ἐνόμιζε τὸ ο, Ἰλέως τὸν Αἴαντα καὶ οὐκ Ὀιλέως ἀκούων· διὸ καὶ ἔγραφε κόψε γὰρ Ἰλιάδης

Ἕκτορι δὲ προπάροιθε ποδῶν πέσεν ἐν κονίῃσιν: ἡ διπλῆ ὅτι πτῶσις ἤλλακται, ἀντὶ τοῦ Ἕκτορος

τὸν μὲν ἑταῖροι ἔνεικαν: ἡ διπλῆ ὅτι ἔνεικαν εἴρηκεν ὡς βασταζομένου αὐτοῦ διὰ τὸ τραῦμα

ὃς πάσῃ Πλευρῶνι καὶ αἰπεινῇ Καλυδῶνι

Αἰτωλοῖσιν ἄνασσε—ἡ διπλῆ ὅτι πτῶσις ἤλλακται, ἀντὶ τοῦ ὃς πάσης Πλευρῶνος.

ὦ Θόαν: ἡ διπλῆ ὅτι σὺν τῷ ν ἡ κλητική. ἡ δὲ ἀναφορὰ πρὸς τὸ ᾧ τε σύ, Κάλχαν, ὅτι Ζηνόδοτος χωρὶς τοῦ ν.

πάντες γὰρ ἐπιστάμεθα πτολεμίζειν: ἡ διπλῆ ὅτι ἐπιστάμεθα τὸ δυνάμεθα

μέλλει δὴ φίλον εἶναι ὑπερμενέι Κρονίωνι: ἡ διπλῆ ὅτι ἀντὶ τοῦ ἔοικε τὸ μέλλει

ταῦτα δʼ ἅμα χρή σπεύδειν, αἴ κʼ ὄφελός τι γενώμεθα καὶ δύʼ ἐόντε: ἡ διπλῆ ὅτι τὸ σπεύδειν οὐκ ἔστιν ἐπὶ τοῦ ταχύνειν, ἀλλʼ ἐπὶ τοῦ ἐνεργεῖν μετὰ κακοπαθείας καὶ ταλαιπωρίας

ἦέ τευ ἀγγελίης μετʼ ἔμʼ ἤλυθες: ὀντὶ τοῦ ἄγγελος.

ἔρχομαι, εἴ τι τοι ἔγχος ἐνὶ κλισίῃσι λέλειπται,

οἰσόμενος· τό νυ γὰρ κατεάξαμεν, ὃ πρὶν ἔχεσκον: ἡ διπλῆ ὅτι πληθυντικῶς κατεάξαμεν, καὶ ἑνικῶς οἰσόμενος καὶ ἔχεσκον.

οἶδʼ ἀρετὴν οἷός ἐσσι· τί σε χρὴ ταῦτα λέγεσθαι; εἰ γὰρ νῦν παρὰ νηυσὶ λεγοίμεθα πάντες ἄριστοι—

ἡ διπλῆ ὅτι παραλλήλως τὸ λεγοίμεθα— ἀπριάτην ἀνάποινον Α τηλόθεν ἐξ ἀπίης Α βάσκʼ ἴθι Β ἤδη ποτέ Γ ἦ δή Φ πρὸς τὸν μηνιθμόν, ὅτι παραλλήλως τέταχε τῷ χόλῳ ὅτι παραλλήλως νεώτεροι μὲν ἀντὶ τοῦ νέοι, ὁπλότεροι δὲ συγκριτικῶς ἀντὶ τοῦ ἐμοῦ νεώτεροι. Ε πόρτιος ἠὲ βοός: παραλλήλως τὸ εἶδος τῷ γένει τέταχεν. Ο ὅτι παραλλήλως καὶ διδασκαλικῶς ἡ διαφορὰ τοῦ νῶιν καὶ νῶι. ὅτι τῇ αὐτῇ λέξει παραλλήλως οὐκ ἐπὶ τοῦ αὐτοῦ σημαινομένου κέχρηται.

οὐδέ κεν ἔνθα τεόν γε μένος καὶ χεῖρας ὄνοιτο: ἡ διπλῆ ὅτι ἐλλείπει τὸ τίς, ὄνοιτό τις

εἴ περ γάρ κε βλεῖο πονεύμενος ἠὲ τυπείης: ἡ διπλῆ ὅτι διέσταλκε τὸ βαλεῖν καὶ τύψαι

οἷος δὲ βροτολοιγὸς Ἄρης πόλεμον δὲ μέτεισιν, τῷ δὲ Φόβος φίλος υἱὸς ἅμα κρατερὸς καὶ ἀταρβής—

τὼ μὲν ἄρʼ ἐκ Θρῄκης Ἐφύρους μέτα θωρήσ-σεσθον.

ἡ διπλῆ ὅτι ῥητῶς Ἄρεως υἱὸς Φόβος. ἡ δὲ ἀναφορὰ πρὸς τὴν ἀμφιβολίαν τοῦ καί ῥʼ ἵππους κέλετο Δεῖμόν τε Φόβον τε.

ἡ διπλῆ ὅτι πόλις ἐστὶν ἐπὶ Θεσπρωτίας ἡ Ἔφυρα, ἀφʼ ἧς Ἔφυροι οἱ κατοικοῦντες λέγονται. λέγει δέ ποτε καὶ τὴν Κόρινθον Ἔφυραν, ἐξ ἡρωικοῦ προσώπου.

τὸν καὶ Μηριόνης πρότερος πρὸς μῦθον ἔειπεν: ἡ διπλῆ ὅτι περισσὸς ὁ καί σύνδεσμος

οἵ μιν ἄδην ἐλόωσι καὶ ἐσσύμενον πολέμοιο:ἡ διπλῆ ὅτι Ζηνόδοτος ἀγνοήσας τὸ σημαινόμενον πεποίηκε καὶ ἐσσύμενον πολεμίζειν. ἔστι δὲ τὸ ἄδην ἐλόωσιν ἀντὶ τοῦ κορεσθῆναι αὐτὸν ποιήσουσι τοῦ πολέμου, καίπερ προθυμίαν ἔχοντα.

αἰπύ οἱ ἐσσεῖται, μάλα περ μεμαῶτι μάχεσθαι: ἡ διπλῆ ὅτι αἰπύ μεταφορικῶς ἀντὶ τοῦ δυσπρόσβατον, δυσχερές, καὶ ὅτι ὁ πέρ σύνδεσμος περισσός

νῶιν δʼ ὧδʼ ἐπʼ ἀριστέρʼ ἔχε στρατοῦ, ὄφρα τάχιστα εἴδομεν ἠέ τῳ εὖχος ὀρέξομεν ἦέ τις ἡμῖν.

ἡ διπλῆ ὅτι τὸ νῶιν δύο πτώσεις σημαίνει, γενικὴν καὶ δοτικήν, ἡμῶν καὶ ἡμῖν· νῦν δὲ κεῖται ἀντὶ τοῦ ἡμῶν ἐπʼ ἀριστερά.

ἡ διπλῆ ὅτι ἔξωθεν συνυπακοῦσαι δεῖ ὀρέξει, ἦ τις ἡμῖν ὀρέξει.

μάλα κεν θρασυκάρδιος εἴη ὃς τότε γηθήσειεν ἰδὼν πόνον οὐδʼ ἀκάχοιτο.

ἡ διπλῆ ὅτι ἤλλακται τὸ ῥῆμα, εἴη ἀντὶ τοῦ ἦν

ἡ διπλῆ πρὸς τὴν ἀλλαγὴν τοῦ ῥήματος, ἀντὶ τοῦ ἐγήθησεν. καὶ ὅτι πόνον τὸ ἔργον. καὶ ὅτι ἀντικειμένως ἀποδέδωκεν οὐδʼ ἀκάχοιτο· πρὸς τὸ σύνηθες.

τὼ δʼ ἀμφὶς φρονέοντε δύω Κρόνου υἷε κραταιώ

ἀνδράσιν ἡρώεσσι τετεύχετον ἄλγεα λυγρά: ἡ διπλῆ ὅτι ἀντὶ τοῦ τετευχέτην ἢ τεύχουσι. χρόνος δὲ ἤλλακται· ἔστι γὰρ ἀντὶ τοῦ ἔτευχον, ὡς ἐπὶ τοῦ ἢ κεμάδʼ ἠὲ λαγωὸν ἐπείγετον ἀντὶ τοῦ ἤπειγον. «λαὸν ἀποτμήξαντε διώκετον.»

οὐδʼ ὅ γε πάμπαν ἤθελε λαὸν ὀλέσθαι Ἀχαιικὸν Ἰλιόθι πρό,

ἀλλὰ Θέτιν κύδαινε καὶ υἱέα καρτερόθυμον:ἀθετεῖται ὅτι οὐκ ἀναγκαῖος· προείρηται γὰρ κυδαίνων Ἀχιλῆα πόδας ταχύν

τοὶ δʼ ἔριδος κρατερῆς καὶ ὁμοιίου πολέμοιο

πεῖραρ ἐπαλλάξαντες ἐπʼ ἀμφοτέροισι τάνυσσαν: ἡ διπλῆ ὅτι παραλληγορεῖ, δύο πέρατα ὑποτιθέμενος, ἕτερον μὲν ἔριδος ἕτερον δὲ πολέμου, ἐξαπτόμενα κατʼ ἀμφοτέρων τῶν στρατευμάτων.

ᾔτεε δὲ Πριάμοιο θυγατρῶν εἶδος ἀρίστην

Κασσάνδρην ἀνάεδνον—ἡ διπλῆ ὅτι νῦν μὲν τὴν Κασσάνδραν εἶδος ἀρίστην, ἐν ἄλλοις δὲ τὴν Λαοδίκην, καὶ οὐ μάχεται. ἡ δὲ ἀναφορὰ πρὸς τοὺς χωρίζοντας· λύεται γὰρ τοιούτοις— τὰ ἐκείνων ἀπορήματα.

ἡ διπλῆ ὅτι ἕδνα ἐδίδοσαν οἱ μνηστευόμενοι· διὸ οὗτος ὑποσχόμενος ἐξελάσαι τοὺς Ἕλληνας ἀνάεδνον αἰτεῖ τὴν Κασσάνδραν

οὐδʼ ἤρκεσε θώρηξ χάλκεος: ἡ διπλῆ ὅτι χαλκοῖ οἱ θώρηκες, πρὸς τὸ ὀλίγος μὲν ἔην, λινοθώρηξ. ὁ δʼ ἐπεύξατο φώνησέν τε

«Ὀθρυονεῦ, περὶ δή σε βροτῶν αἰνίζομʼ ἁπάντων

εἰ ἐτεὸν δὴ πάντα τελευτήσεις ὅσʼ ὑπέστης.»

ἐπεὶ οὔ τοι ἐεδνωταὶ κακοί εἰμεν: ἡ διπλῆ ὅτι ἕδνα ἐδίδοσαν οἱ μνηστῆρες.

Ἀσίου ἀχνύμενος: ἡ διπλῆ ὅτι παρεῖται ἡ πρόθεσις, περὶ Ἀσίου.

τῇ ὕπο πᾶς ἐάλη: ἡ διπλῆ ὅτι τὸ πᾶς ἀντὶ τοῦ ὅλος. ἡ δὲ ἀναφορὰ πρὸς τὸ πᾶσαι δʼ ὠίγνυντο πύλαι ἀντὶ τοῦ ὅλαι

Ἱππασίδην Ὑψήνορα.

εἰς Ἄιδός περ ἰόντα πυλάρταο κρατεροῖο: ἡ διπλῆ, ὅτι τοῦ ἰσχυρῶς τὰς πύλας ἐπαρτῶντος, ὅ ἐστιν ἁρμόζοντος. ἀμφότερα γὰρ πρὸς ἓν ληπτέον.

ἀλλὰ θέων περίβη καί οἱ σάκος ἀμφεκάλυψεν: ἡ διπλῆ πρὸς τὴν ἐξήγησιν τοῦ ὃς Χρύσην ἀμφιβέβηκας ἀντὶ τοῦ ὑπερμαχεῖς, κατὰ μεταφορὰν τῶν τετραπόδων.

νῆας ἔπι γλαφυρὰς φερέτην βαρέα στενάχοντε: ἡ διπλῆ περιεστιγμένη, ὅτι Ζηνόδοτος γράφει στενάχοντα, ἑνικῶς.

ἢ αὐτὸς δουπῆσαι ἀμύνων λοιγὸν Ἀχαιοῖς: ἡ διπλῆ ὅτι ἐκ παρεπομένου τὸ ἀπολέσθαι· οἱ γὰρ ἐν πολέμῳ πίπτοντες ψόφον ἀποτελοῦσι τοῖς ὅπλοις. ἡ δὲ ἀναφορὰ πρὸς τοὺς γλωσσογράφους οὗτοι γὰρ ἕν ἀνθʼ ἑνὸς ἐδέξαντο δεδουπότος ἀντὶ τοῦ τεθνηκότος.

ῥῆξεν δέ οἱ ἀμφὶ χιτῶνα χάλκεον—ἡ διπλῆ ὅτι σαφῶς τὸν θώρακα χιτῶνα χαλκοῦν.

ἢ τινά που Τρώων ἑταρίσσαιτο μεγαθύμων: ὅτι ἀντὶ τοῦ συνεργὸν λάβοι. πρὸς τὸ ἴκμενον οὖρον ἵει πλησίστιον.

ἀλλʼ ἕπευ, Ἀλκαθόῳ ἐπαμύνομεν: ἡ διπλῆ ὅτι ἐπαμύνομεν ἀντὶ τοῦ ἐπαμύνωμεν.

ἀλλʼ οὐκ Ἰδομενῆα φόβος λάβε τηλύγετον ὥς, ἀλλʼ ἔμενʼ ὡς ὅτε τις σῦς οὔρεσιν ἀλκὶ πεποιθώς.

ἡ διπλῆ ὅτι σαφῶς φόβος ἀντὶ τοῦ φυγή

ἡ διπλῆ ὅτι ἀντιδιέσταλται τῷ φόβῳ τὸ ἔμενε, ἐξ οὗ σαφὲς ὅτι ὁ φόβος τὴν φυγὴν σημαίνει

ὀφθαλμὼ δʼ ἄρα οἱ πυρὶ λάμπετον: ἡ διπλῆ ὅτι πτῶσις ἤλλακται καὶ πρόθεσις παρεῖται, ἀντὶ τοῦ ὑπὸ πυρὸς λάμπετον.

ὣς μένεν Ἰδομενεὺς δουρικλυτός, οὐδʼ ὑπεχώρει

Αἰνείαν ἐπιόντα βοηθόον: ἡ πτῶσις ἤλλακται, ἀντὶ τοῦ Αἰνείου ἐπιόντος ὡς εἴ τε μετὰ κτίλον ἕσπετο μῆλα

πιόμενʼ ἐκ βοτάνης: ἡ διπλῆ ὅτι ἐκ βοτάνης ἐστὶ μετὰ τὴν βόσκησιν, ὡς λέγομεν «ἐξ ἀρίστου παρέσομαι» ἀντὶ τοῦ μετὰ τὸ ἄριστον.

οἱ δʼ ἀμφʼ Ἀλκαθόῳ αὐτοσχεδὸν ὁρμήθησαν: ἡ διπλῆ πρὸς τὸ αὐτοσχεδόν, ὅτι ὡς σχέδην καὶ συστάδην ἀγωνιούμενοι.

ἀκόντισεν Ἰδομενῆος: ἡ διπλῆ πρὸς τὸ σχῆμα, ὅτι ἐλλείπει ἡ πρόθεσις καὶ πτῶσις ἤλλακται, ἀντὶ τοῦ ὡς ἐπʼ Ἰδομενῆα

ῥῆξε δὲ θώρηκος γύαλον: ὅτι οὐ κεχωρισμένος τοῦ θώρακος τόπος τὸ γύαλον, ἀλλὰ καθόλου τὸ κύτος

τρέσσαι δʼ οὐκέτι ῥίμφα πόδες φέρον ἐκ πολέμοιο: ἡ διπλῆ ὅτι τρέσσαι φυγεῖν.

ἀπὸ δὲ φλέβα πᾶσαν ἔκερσεν,

ἥ τʼ ἀνὰ νῶτα θέουσα διαμπερὲς αὐχένʼ ἱκάνει·

τὴν ἀπὸ πᾶσαν ἔκερσεν· ὁ δʼ ὕπτιος ἐν κονίῃσιν

κάππεσεν—ἡ διπλῆ ὅτι πᾶσαν ἀντὶ τοῦ ὅλην καὶ ὅτι ἐπὶ τὴν πληγὴν πέπτωκε διὰ τὸ παραλελύσθαι τὴν νωτιαίαν φλέβα καὶ μηκέτι εἶναι τὸ ἀντέχον νεῦρον.

κυανοχαῖτα Ποσειδάων: ἡ διπλῆ ὅτι ἀντὶ τοῦ κυανοχαίτης.

ἡ διπλῆ ὅτι ἅπαξ τὸ σκῶλος.

τὸν δὲ σκότος ὄσσε κάλυψεν: ἡ διπλῆ ὅτι ἡ πτῶσις ἤλλακται ἀντὶ τοῦ τοῦ δὲ σκότος ὄσσε.

τὼ δʼ ἄρʼ ὁμαρτήδην ὁ μὲν ἔγχεϊ ὀξυόεντι ἵετʼ ἀκοντίσσαι, ὁ δʼ ἀπὸ νευρῆφιν ὀιστῷ. Πριαμίδης μὲν ἔπειτα κατὰ στῆθος βάλεν ἰῷ.

ἡ διπλῆ ὅτι ἐπὶ τοῦ Ἑλένου ὕστερον εἰπών ἀπʼ αὐτοῦ ἤρξατο εἰπών Πριαμίδης μὲν ἔπειτα, πρὸς τὸ δεύτερον— ἡ διπλῆ ὅτι τὸ ἔπειτά ἐστι μετὰ ταῦτα, πρὸς τὸ Φοῖνιξ μὲν πρώτιστα, αὐτὰρ ἔπειτʼ Αἴας τε μέγας.

Ἀτρείδης δὲ ἐρυσσάμενος ξίφος ἀργυρόηλον:ἡ διπλῆ ὅτι Ζηνόδοτος γράφει χείρεσσι μάχαιραν. ἀγνοεῖ δὲ ὅτι Ὅμηρος τὴν παραξιφίδα μάχαιραν καλεῖ, τὸ δὲ πολεμιστήριον ξίφος.

ὄσσε πὰρ ποσὶν αἱματόεντα χαμαὶ πέσον ἐν κονίῃσιν: οὕτως πέσον αἱ Ἀριστάρχου διὰ τοῦ ο, ὡς ἐκεῖ ὣς τῶν ἐκ χειρῶν βέλεα ῥέον.

ἄλλης μὲν λώβης τε καὶ αἴσχεος οὐκ ἐπιδευεῖς,

ἣν ἐμὲ λωβήσασθε κακαὶ κύνες: ἡ διπλῆ ὅτι πρὸς τὴν λώβην μόνην ἀπαντήσας ἐπήνεγκεν ἣν ἐμὲ λωβήσασθε.

οἵ μευ κουριδίην ἄλοχον καὶ κτή-ματα πάντα μὰψ οἴχεσθʼ ἀνάγοντες: ἡ διπλῆ πρὸς τὴν κουριδίαν,ὡς ἐκ παρθενίας αὐτὴν ἔσχεν ὁ Μενέλαος, καὶ οὐκ οἶδε τὰ περὶ τῆς Θησέως ἁρπαγῆς.

ἡ διπλῆ περιεστιγμένη ὅτι Ζηνόδοτος γράφει μὰψ οἴχεσθον ἄγοντες. καὶ τὸ δυικὸν συγχεῖται ἐπὶ πολλῶν τασσόμενον· καὶ ἠγνόηκεν ὅτι ἀναγωγὴν καλεῖ τὸν ἐκ Πελοποννήσου εἰς Τροίαν πλοῦν.

κτεῖναι δʼ ἥρωας Ἀχαιούς: ἡ διπλῆ ὅτι σαφῶς πάντας τοὺς Ἕλληνας ἥρωας καλεῖ, πρὸς Ἴστρον λέγοντα μόνους τοὺς βασιλεῖς ἥρωας λέγεσθαι ὑφʼ Ὁμήρου

ἔνθα οἱ ὑιὸς ἐπᾶλτο Πυλαιμένεος βασιλῆος Ἁρπαλίων, ὅ ῥα πατρὶ φίλῳ ἕπετο πτολεμίζων ἐς Τροίην, οὐδʼ αὖτις ἀφίκετο πατρίδα γαῖαν.

ἡ διπλῆ πρὸς τὴν περὶ τοῦ Πυλαιμένους ζήτησιν

μή τις χρόα χαλκῷ ἐπαύρῃ: ἡ διπλῆ ὅτι πτῶσις ἤλλακται, χρόα ἀντὶ τοῦ χρωτός

ἐς δίφρον δʼ ἀνέσαντες ἄγον προτὶ Ἴλιον ἱρήν ἀχνύμενοι. μετὰ δέ σφι πατὴρ κίε δάκρυα λείβων. ποινὴ δʼ οὔ τις παιδὸς ἐγίγνετο τεθνηῶτος.

ἀθετοῦνται ἀμφότεροι, ὅτι πλανηθείς τις ἐκ τοῦ ὅς ῥα πατρὶ φίλῳ ἕπετο ἔταξεν αὐτούς, ἵνα καὶ ὁ πατὴρ τὸν υἱὸν ὀδύρηται. οὐ λέγει δὲ νῦν ἕπετο, ἀλλʼ ὅτε τὸ πρῶτον ἐκ τῆς πατρίδος παρεγίνετο. διὸ καὶ πρόσκειται τὸ ἐς Τροίην, οὐδʼ αὖτις ἀφίκετο. εἰ δὲ μένοιεν οἱ στίχοι οὗτοι, νοητέον ὁμωνυμίαν εἶναι

ἦν δέ τις Εὐχήνωρ Πολυΐδου μάντιος υἱός, ἀφνειός τʼ ἀγαθός τε, Κορίνθοθι οἰκία ναίων.

ἡ διπλῆ ὅτι δισσὰς εἱμαρμένας ὑποτίθεται τοῦ Εὐχήνορος, καθάπερ καὶ ἐπʼ Ἀχιλλέως, διχθαδίας κῆρας φερέμεν.

Κορίνθοθι: ὅτε ἥρως λέγει, Ἔφυραν ὀνομάζει.

ἔνθʼ ἔσαν Αἴαντός τε νέες καὶ Πρωτεσιλάου: ἡ διπλῆ ὅτι τοῦ Λοκροῦ λέγει Αἴαντος· οὗτος γὰρ πλησίον ἐνεώλκει τοῦ Πρωτεσιλάου. πρὸς τὰ περὶ τοῦ ναυστάθμου

σπουδῇ ἐπαΐσσοντα νεῶν ἔχον: ἡ διπλῆ ὅτι τὸ σπουδῇ ἀντὶ τοῦ μόγις καὶ δυσέργως ἀπὸ τῶν νεῶν αὐτὸν ἀπεῖργον, ἐπεῖχον

αὐτὰρ Ἐπειῶν ἦρχε Φυλείδης τε Μέγης Ἀμφίων τε Δρακίος τε.

καὶ μὴν Ἀμφίμαχος καὶ Θάλπιος Ἠλείων ἦσαν ἡγεμόνες. Ἀρίσταρχος δὲ καὶ τοὺς ἐκ Δουλιχίου Ἐπειοὺς καλεῖ κτλ.

μεταξὺ ἦσαν Ἀθηναίων καὶ Λοκρῶν· διό φησιν Αἴαντα ταχὺν ἢ Φυλέος υἱὸν ἄνωγον

ἡ διπλῆ περιεστιγμένη, ὅτι ἐν ἄλλοις οὐ νοῶν Ζηνόδοτος ὅτι Μέγης Φυλέως ἐστί, γράφει Φυλείδην τε Μέγην τε.

ἤτοι ὁ μὲν νόθος υἱὸς Ὀιλῆος θείοιο: ἡ διπλῆ ὅτι σαφῶς Ὀιλεὺς σὺν τῷ ο· πρόκειται γὰρ ἄρθρον, ὁ μὲν νόθος υἱός. πρὸς Ζηνόδοτον γράφοντα ἀλλʼ οὐκ Ἰλιάδῃ αὐτίκʼ ἄρʼ Ἰλιάδην.

τὼ μέν τε ζυγὸν οἶον ἐύξοον ἀμφὶς ἐέργει

ἱεμένω κατὰ ὦλκα: ἡ διπλῆ ὅτι ἀντὶ τοῦ ἱεμένους· τὸ γὰρ ἱεμένω ὀρθὴν καὶ αἰτιατικὴν σημαίνει.

οὐδʼ ἄρʼ Ὀιλιάδῃ μεγαλήτορι Λοκροὶ ἕποντο·

οὐ γὰρ ἔχον κόρυθας χαλκήρεας ἱπποδασείας.

ἡ διπλῆ ὅτι Ζηνόδοτος γράφει ἀλλʼ οὐκ Ἰλιάδῃ. ὁ δὲ Ὅμηρος σὺν τῷ ο λέγει Ὀιλιάδῃ

Ἴλιον ἠνεμόεσσαν: ἡ διπλῆ ὅτι θηλυκῶς τὴν Ἴλιον.

εἰ μὴ Πουλυδάμας θρασὺν Ἕκτορα εἶπε παραστάς: λείπει ἡ πρός, ἵνʼ ᾖ πρὸς θρασύν.

ἀλλʼ οὔ πως ἅμα πάντα δυνήσεαι αὐτὸς ἑλέσθαι.ἄλλῳ δʼ ὀρχηστύν—

μάλιστα δέ κʼ αὐτὸς ἀνέγνω: ἡ διπλῆ ὅτι κατὰ συναλοιφὴν ἐκληπτέον, ἵνα διαιρῆται, μάλιστα δέ κε αὐτός.

πάντῃ γάρ σε περὶ στέφανος πολέμοιο δέδηεν: ἡ διπλῆ ὅτι στέφανον ἡρωικὸν πρόσωπον ὠνόμακε· οὐδέποτε δὲ χρωμένους εἰσήγαγε διὰ τῶν γενομένων αὐτῶν· οὐ γὰρ οἱ τῆς Πηνελόπης μνηστῆρες οὐθʼ οἱ Φαίακες οὐθʼ οἱ ἐπὶ τῶν θυσιῶν ἐστέφοντο. ἀλλʼ ἴσως ἀπὸ τῆς κατὰ τὴν ἐμπλοκὴν στεφάνης διὰ τὸ κυκλοτερὲς εἴρηται. ἐπὶ τούτου τοῦ στίχου πάντῃ γάρ σε περὶ στέφανος πολέμοιο δέδηε Κομανός φησι τὴν περὶ αὐτὸν τοῦ πολέμου καὶ τῶν ὅπλων στάσιν, ἀπὸ μεταφορᾶς τῆς στεφάνης, ἥ ἐστιν ἐπιπόλαιον γυναικείας κεφαλῆς. —

ἀλλʼ ἀναχασσάμενος κάλει ἐνθάδε πάντας ἀρίστους: ἡ διπλῆ ὅτι ἀρίστους τοὺς ἀριστέας. πρὸς τὸ οὕνεκʼ ἄριστος ἔην

δείδω μὴ τὸ χθιζὸν ἀποστήσωνται Ἀχαιοί: ἡ διπλῆ ὅτι μεταφορικῶς χθιζὸν χρεῖος τῷ ἴσῳ σταθμῷ ἀποκαταστήσωσι, τουτέστι μὴ ὃ ἡμεῖς ἐλάβομεν χθὲς νικῶντες, σήμερον εἰσπράξωσιν.

ἦ ῥα, καὶ ὁρμήθη ὄρεϊ νιφόεντι ἐοικώς: ἡ διπλῆ ὅτι νιφόεντα τὰ ὄρη. καὶ Ὄλυμπος τοιγαροῦν ὄρος· νιφόεις γὰρ λέγεται.

τοὺς δʼ εὗρʼ οὐκέτι πάμπαν ἀπήμονας οὐδʼ ἀνολέθρους, ἀλλʼ οἱ μὲν δὴ νηυσὶν ἔπι πρύμνῃσιν Ἀχαιῶν χερσὶν ὑπʼ Ἀργείων κέατο ψυχὰς ὀλέσαντες οἱ δʼ ἐν τείχει ἔσαν βεβλημένοι οὐτάμενοί τε.

ἡ διπλῆ ὅτι συλληπτικῶς ἐπὶ τῶν τετρωμένων καὶ τῶν ἀπολωλότων. οὐ πάμπαν μὲν γὰρ ἀπήμονες οἱ τραυματίαι, οὐκ ἀνόλεθροι δὲ οἱ τετελευτηκότες.

κέατο ψυχὰς ὀλέσαντες: πρὸς τὸ δεύτερον ἀπήντησε, τὸ οὐδʼ ἀνολέθρους.

βεβλημένοι οὐτάμενοί τε: ὅτι πάλιν συλληπτικῶς· οἱ μὲν γὰρ ἐβέβληντο, οἱ δὲ οὐτάμενοι ἧσαν.

τὸν δὲ τάχʼ εὗρε μάχης ἐπʼ ἀριστερὰ δακρυοέσσης: ἡ διπλῆ ὅτι τοῦ ναυστάθμου τὰ ἀριστερὰ λέγει.

νῦν ὤλετο πᾶσα κατʼ ἄκρης Ἴλιος αἰπεινή· νῦν τοι σῶς αἰπὺς ὄλεθρος: ἡ διπλῆ ὅτι θηλυκῶς ἡ Ἴλιος, καὶ τὸ τοί παρέλκει· οὐ γὰρ αὐτῷ μόνῳ ἦν ὄλεθρος, ἀλλὰ καὶ τοῖς ἄλλοις.

ἄλλοτε δή ποτε μᾶλλον ἐρωῆσαι πολέμοιο

μέλλω: ἡ διπλῆ ὅτι τὸ μέλλω ἀντὶ τοῦ ἔοικεν.

οἴχεσθον, μακρῇσι τετυμμένω ἐγχείῃσιν: ἡ διπλῆ ὅτι συλληπτικῶς τὸ τῷ ἑτέρῳ συμβεβηκὸς ἐπʼ ἀμφοτέρων τέταχεν· οὐ γὰρ ἀμφότεροι ἐτύπησαν, ἀλλʼ ὁ μὲν Ἕλενος ἐβλήθη, ὁ δὲ Δηίφοβος ἐτύπη.

οἵ ῥʼ ἐξ Ἀσκανίης ἐριβώλακος ἦλθον ἀμοιβοί: ἡ διπλῆ ὅτι ἀμοιβοὶ οἱ διαδεξάμενοι τοὺς ἔμπροσθεν παραγενομένους ἐπικούρους, ἤτοι οἱ ἐξ ἀμοιβῆς καὶ ἐναλλάξεως παραγεγονότες συμμαχῆσαι τοῖς Τρωσὶν ἀντὶ τῶν πρότερον συνεργούντων αὐτοῖς πολιτῶν· διὰ γὰρ τὸ ἐπὶ δέκα ἔτη τὸν πόλεμον ἀνύεσθαι, οἱ πρῶτοι, κεκμηκότες κατὰ μάχην, ἰσαρίθμων αὐτοῖς ἄλλων ἀποστελλομένων ἀπεπέμποντο, ὡς εἰκός.

ἀλλʼ οὐ σύγχει θυμὸν ἐνὶ στήθεσσιν Ἀχαιῶν: ἡ διπλῆ ὅτι Ζηνόδοτος ὑποτάσσει· λίην γάρ σφι πᾶσιν ἐκέκριτο θάρσεϊ πολλῷ. τοῦτο δὲ ἐπὶ τῶν προκειμένων δηλοῦται.

κονίοντες πεδίοιο: ἡ διπλῆ ὅτι ἐλλείπει ἡ διά, διὰ πεδίου.

βρότον αἱματόεντα: ἡ διπλῆ ὅτι οὐ πᾶν αἷμα βρότος, ἀλλὰ τὸ ἀπὸ βροτοῦ πεφονευμένου.

αὐτὰρ ἐγὼν ἐλθὼν τάχα εἴσομαι ἐς περιωπήν: ἡ διπλῆ ὅτι τὸ τάχα ἀντὶ τοῦ ταχέως, καὶ ὅτι περιωπὴ τόπος ἐξ οὗ περιόψεταί τις ταῦτα.

στῆ δʼ ἐκτὸς κλισίης, τάχα δʼ εἴσιδεν ἔργον ἀεικές: ἡ διπλῆ ὅτι οὐ κατὰ τὸ ἀκριβὲς ἐκτὸς τῆς κλισίας ἔστη, ἀλλʼ ἐπὶ τὴν περιωπὴν προῆλθεν.

ὡς δʼ ὅτε πορφύρῃ πέλαγος μέγα κύματι κωφῷ: ἡ διπλῆ ὅτι πορφύρῃ μελανίζῃ. εἴωθε δέ, ὅταν ἀρχὴν λαμβάνῃ κινήματος ἡ θάλασσα, μελανίζειν· διὸ μεταφέρει ἐπὶ τοὺς κατὰ ψυχὴν μεριμνῶντας καὶ ταρασσομένους. καὶ ὅτι κωφῷ λέγει τῷ ἀφώνῳ καὶ μηδέπω καχλάζοντι καὶ ἀποτελοῦντι ἠχήν· μηδέπω γὰρ ἀνέμου εὐκρινοῦς ὄντος τὸ κῦμα ἠρεμεῖ. οἱ δʼ ἀλλήλους ἐνάριζον μαρνάμενοι·

λάκε δέ σφι περὶ χροῒ χαλκὸς ἀτειρής: ἡ διπλῆ ὅτι οἱ μὲν ἠλλάχθαι τὸν χρόνον, οἱ δὲ ἀντὶ τοῦ ἔληκε, ἐνδείᾳ τοῦ ε καὶ Ἰωνικῇ συστολῇ τοῦ η εἰς α λάκε. ὠνοματοπεποίηται δέ. ὅθεν καὶ ἡ λάκις.

Νέστορι δὲ ξύμβληντο διοτρεφέες βασιλῆες

πὰρ νηῶν ἀνιόντες, ὅσοι βεβλήατο χαλκῷ.

πὰρ νηῶν: ἀπὸ τῶν πρὸς θάλασσαν ἐπὶ τὰς ἐν τῷ τείχει. ἡ διπλῆ ὅτι συλληπτικῶς εἴρηκε βεβλήατο ἐπὶ τῶν οὐτασμένων.

τὰς γὰρ πρώτας πεδίον δέ εἴρυσαν, αὐτὰρ τεῖχος ἐπὶ πρύμνῃσιν ἔδειμαν—ὅτιοὐκ ἐν διστιχίᾳ ἦσαν, ὥς φησι Κράτης· εἶπε γὰρ ἂν προτέρας· καὶ νηῶν μὲν ἐχώρησαν καὶ ἀνάγκῃ τῶν πρωτέων.

τῷ ῥα προκρόσσας ἔρυσαν: ἡ διπλῆ ὅτι προκρόσσας τὰς κλιμακηδὸν νενεωλκημένας ἑτέρας πρὸ ἑτέρων, ὥστε θεατροειδὲς φαίνεσθαι τὸ νεώλκιον· κρόσσαι γὰρ αἱ κλίμακες.

τώ ῥʼ οἵ γʼ ὀψείοντες ἀυτῆς καὶ πολέμοιο ἔγχει ἐρειδόμενοι, κίον ἁθρόοι.

ὅτι Ζηνόδοτος γράφει ὀψαΐοντες. εἴτε δὲ μετὰ πολὺν χρόνον πορευόμενοι ἤθελεν ἀκούειν, εἴτε μετὰ πολὺν, χρόνον ἀκούοντες, ψεῦδος· εὐθέως γὰρ ἀκούσαντες ὥρμησαν. καὶ τὸ ὀψά ἀνελλήνιστον. οὕτω γὰρ εἴωθε λέγειν ὀψὲ δὲ δὴ μετέειπε.

ἔγχει: ἡ διπλῆ ὅτι οὐχ ἑνὶ πάντες ἐρειδόμενοι, καὶ ὅτι ἁθρόοι ἐπὶ τῶν τριῶν· ἀρχὴ γάρ ἐστι πληθυντικοῦ ἀριθμοῦ τὰ τρία.

ὁ δὲ ξύμβλητο γεραιός Νέστωρ, πτῆξε δὲ θυμὸν ἐνὶ στήθεσσιν Ἀχαιῶν: ἀθετεῖται ὅτι καὶ ἐκ τῶν προειρημένων νοοῦμεν ὅτι Νέστωρ ἐστὶν ὁ γεραιός. καὶ τὸ πτῆξε ἄκυρον· ἐπὶ γὰρ τῶν ἀπολελυμένων τῆς ἀγωνίας καὶ τοῦ τῆς ψυχῆς παλμοῦ ἁρμόζει.

δείδω μὴ δή μοι τελέσῃ ἔπος ὄβριμος Ἕκτωρ,

ὥς ποτʼ ἐπηπείλησεν ἐνὶ Τρώεσσʼ ἀγορεύων: ἡ διπλῆ ὅτι ταῦτα ἀναφέρεται ἐπʼ ἐκεῖνα ἔλπομαι εὐχόμενος Διί καὶ μνημοσύνη τις ἔπειτα πυρὸς δηίοιο γενέσθω, ὡς πυρὶ νῆας. ἐξάκουστα δὲ ἐγίνετο παρὰ τοῖς πολεμίοις, ὡς καὶ τὰ περὶ Ὀθρυονέα.

οὐδέ κεν ἄλλως Ζεὺς ὑψιβρεμέτης αὐτὸς παρατεκτήναιτο: ἡ παρά περιττή.

οὐδʼ ἂν ἔτι γνοίης, μάλα περ σκοπιάζων, ὁπποτέρωθεν Ἀχαιοὶ ὀρινόμενοι κλονέονται—

ἡ διπλῆ ὅτι Ὁμηρικὸν τὸ ἔθος, ὥστε ἔξωθεν τὸ τίς προσλαμβάνειν, ἀντὶ τοῦ γνοίη τις ἄν· εἴωθε γὰρ καὶ μὴ ὑποκειμένου προσώπου πρὸς ὃ γίνεται ὁ λόγος, οὕτως χρῆσθαι· οὐδέ κε φαίης ἀντὶ τοῦ φαίη τις ἄν.

οὐ γάρ πως βεβλημένον ἐστὶ μάχεσθαι: ἡ διπλῆ ὅτι πάλιν συλληπτικῶς· οὐ γὰρ πάντες ἐβέβληντο.

οὕτω που Διὶ μέλλει ὑπερμενέι φίλον εἶναι:ἡ διπλῆ ὅτι τὸ μέλλει ἀντὶ τοῦ ἔοικεν.

νὺξ ἀβρότη: ἡ διπλῆ ὅτι ἤτοι κατὰ παράλειψιν τοῦ μ ἀντὶ τοῦ ἀμβρότη, οἷον ἀθάνατος· ἢ ἀβρότη, καθʼ ἣν βροτοὶ οὐ φοιτῶσιν.

οὐλόμενε ἡ διπλῆ ὅτι τινὲς ἀποδεδώκασιν οὐλόμενε, δεινέ· οὐ γὰρ ἂν λέγοι τῷ Ἀγαμέμνονι ὁ Ὀδυσσεὺς ὀλέθρου ἄξιε. οὐ δυσωπητέον μέντοι γε, ἀλλʼ εἰς τὴν ἐνεστῶσαν περίστασιν ἀτενιστέον· ἐπʼ ὠφελείᾳ γὰρ λέγει τοῦ Ἀγαμέμνονος καὶ τῶν ἄλλων συμμάχων· διὸ καὶ ἐπιφέρει ὦ Ὀδυσεῦ, μάλα πώς με καθίκεο θυμὸν ἐνιπῇ ἀργαλέῃ

νῦν δέ σευ ὠνοσάμην πάγχυ φρένας, οἷον ἔειπες: ἀθετεῖται ὅτι εἰ μὲν ἀπεδέχετο αὐτὸν κατά τι, ἐνεχώρει, νῦν δὲ μόνον ἐμέμφετο. καὶ διὰ τὸ ἐν ἄλλῳ τόπῳ δεόντως φέρεσθαι. Ζηνόδοτος δὲ γράφει νῦν δέ σε ὠνοσάμην πάγχυ φρένας. καὶ Ἀριστοφάνης δὲ προηθέτει. διὰ τὸ ἐν ἄλλῳ.

ὦ Ὀδυσεῦ, μάλα πώς με καθίκεο θυμὸν ἐνιπῇ

Τυδέος, ὃν Θήβῃσι χυτὴ κατὰ γαῖα κάλυψεν: ὅτι χυτὴ γῆ ἡ ἐπὶ τοῖς νεκροῖς ἐπιχεομένη, οὐ καθολικῶς, ὡς μέλαινα καὶ φερέσβιος. Ζηνόδοτος δὲ ἠθέτει· παρὰ Ἀριστοφάνει δὲ οὐκ ἦν

ὅτι οὐ κατὰ τοὺς τραγικοὺς ἐν Ἐλευσῖνι μετηνέχθησαν οἱ περὶ τὸν Καπανέα.

ἱππότα Οἰνεύς· ἡ διπλῆ περιεστιγμένη … ὅτι ἐλέγχονται οἱ τὸν ἱππότην ἀποδιδόντες φυγάδα· ὁ γὰρ Οἰνεὺς κατέμεινεν ἐπὶ τῆς πατρίδος.

ἀλλʼ ὁ μὲν αὐτόθι μεῖνε: ὅτι ὁ Οἰνεὺς κατέμεινεν ἐπὶ τῆς πατρίδος, ὁ δὲ ἱππότης ἄρα οὐ φυγὰς ἀλλʼ ἱππικός. καὶ ὁ Ἡσίοδος δὲ οὕτως ἀκήκοεν· ἰδὼν δʼ ἱππηλάτα κῆρυξ ἀντὶ τοῦ ἱππικός.

πολλὰ δέ οἱ πρόβατʼ ἔσκε: ἡ διπλῆ ὅτι πρόβατα πάντα τὰ τετράποδα. διὰ τὸ ἑτέραν βάσιν ἔχειν πρὸ τῆς ὀπισθίας, καθὼς καὶ Ἡσίοδός φησι χαλεπὸς προβάτοις, χαλεπὸς δʼ ἀνθρώποις.

τὰ δὲ μέλλετʼ ἀκουέμεν: ἡ διπλῆ ὅτι ἀντὶ τοῦ ἐοίκατε ἀκηκοέναι.

δεῦτʼ ἴομεν πόλεμον δέ, καὶ οὐτάμενοί περ, ἀνάγκῃ: ἡ διπλῆ ὅτι συλληπτικῶς καὶ ἐπὶ τῶν βεβλημένων οὐτάμενοι εἴρηκεν.

οὐδʼ ἀλαοσκοπίην εἶχε κλυτὸς ἐννοσίγαιος, ἀλλὰ μετʼ αὐτοὺς ἦλθε παλαιῷ φωτὶ ἐοικώς.

ἡ διπλῆ ὅτι Ζηνόδοτος οὐδʼ ἀλαὸν σκοπιήν

ἡ διπλῆ ὅτι Ζηνόδοτος ὑποτάσσει ἀντιθέῳ Φοίνικι ὀπάονι Πηλείωνος. οὐχ ἁρμόζουσι δὲ Φοίνικι οἱ ἐπιφερόμενοι λόγοι. βέλτιον οὖν καθολικώτερον γέροντι ἀπεικάσθαι.

ἀλλʼ ὁ μὲν ὣς ἀπόλοιτο, θεὸς δέ ἑ σιφλώσειεν:περισσὸς ὁ στίχος, καὶ ἡ λέξις νεωτέρων.

ἐπεσσύμενος πεδίοιο: ἡ διπλῆ ὅτι ἐλλείπει ἡ διά, διὰ πεδίου

Ἥρη δʼ εἰσεῖδε χρυσόθρονος ὀφθαλμοῖσιν στᾶσʼ ἐξ Οὐλύμποιο, ἀπὸ ῥίου· αὐτίκα δʼ ἔγνω τὸν μὲν ποιπνύοντα μάχην ἀνὰ κυδιάνειραν,

Ζῆνα δʼ ἐπʼ ἀκροτάτης κορυφῆς πολυπίδακος Ἴδης ἥμενον εἰσεῖδε, στυγερὸς δέ οἱ ἔπλετο θυμῷ.

ὅτι ὄρος ὁ Ὄλυμπος, καὶ ῥία ἔχει, καὶ ἀπὸ τῶν ὀρῶν ἐπιθεωροῦσιν.

ἡ διπλῆ ὅτι τὸ ποιπνύοντα ἐνεργοῦντά ἐστιν, οὐχ ὡς οἱ γλωσσογράφοι ποιοῦσι τὸ ποιπνύειν διακονεῖν ἐκ τοῦ ὡς ἴδον Ἥφαιστον διὰ δώματα ποιπνύοντα. γέγονε δὲ παρὰ τὸ πονῶ ..... πονύω πνύω ποιπνύω ἀναδίπλωσις.

περισσόν· δύναται γὰρ ἀπὸ κοινοῦ τὸ ἔγνω.

εὖ ἐντύνασαν ἓ αὐτήν: ἡ διπλῆ περιεστιγμένη ὅτι Ζηνόδοτος γράφει ἑωυτήν.

πυκινὰς δὲ θύρας σταθμοῖσιν ἐπῆρσεν: ἡ διπλῆ ὅτι πληθυντικῶς τὴν θύραν θύρας

ἔνθʼ ἥ γʼ εἰσελθοῦσα θύρας ἐπέθηκε φαεινάς. ἀμβροσίῃ μὲν πρῶτον ἀπὸ χροὸς ἱμερόεντος λύματα πάντα κάθηρεν, ἀλείψατο δὲ λίπʼ ἐλαίῳ ἀμβροσίῳ ἑδανῷ, τό ῥά οἱ τεθυωμένον ἦεν· τοῦ καὶ κινυμένοιο Διὸς κατὰ χαλκοβατὲς δῶ ἔμπης ἐς γαῖάν τε καὶ οὐρανὸν ἵκετʼ ἀυτμή.

ἡ διπλῆ περιεστιγμένη ὅτι Ζηνόδοτος γράφει θύρας ἐπιθεῖσα φαεινάς, ἵνα συναφὴς ὁ λόγος γένηται· ὁ δὲ Ὅμηρος ἄλλας ἀρχὰς λαμβάνει, ἵνα μὴ ἀσαφὴς ἡ περίοδος γένηται ἤτοι ὑστεροπερίοδος.

ἡ διπλῆ ὅτι ἐκ τούτου τοῦ τόπου πλανηθέντες τινὲς ὑπέλαβον τὴν ἀμβροσίαν εἶναι ὑγρὰν τροφήν.

ἡ διπλῆ ὅτι μύρον μὲν οὐκ ὀνομάζει, τεθυμιαμένον δὲ ἔλαιον τὸ μύρον λέγει, ὥστε εἰδέναι μὲν τὴν χρῆσιν, τὸ δὲ ὄνομα μή. λέγει δέ που καὶ ῥοδόεντι δὲ χρῖεν ἐλαίῳ καὶ κάλλεϊ μέν οἱ πρῶτα μύρου τι γένος ὀνοματοποιήσας.

ἡ διπλῆ πρὸς τὰ περὶ τοῦ Ὀλύμπου, ὅτι οὐκ ἔστιν ὁ αὐτὸς τῷ οὐρανῷ οὐδὲ τόπος τοῦ οὐρανοῦ· ἀπʼ αὐτοῦ γάρ φησι τὴν ὀσμὴν τοῦ μύρου ὁμοίως καὶ εἰς οὐρανὸν ἀφικνεῖσθαι καὶ εἰς γῆν. τοῦτο δὲ ἐπὶ τῶν ἀνωτάτω τοῦ ὄρους κορυφῶν συμφωνήσει, ἴσον διάστημα ἐπὶ γῆν καὶ οὐρανὸν λαμβάνειν.

ἀμφὶ δʼ ἄρʼ ἀμβρόσιον ἑανὸν ἕσαθʼ, ὅν οἱ Ἀθήνη: ἡ διπλῆ ὅτι ἑανὸς ὁ αὐτὸς τῷ πέπλῳ. καὶ καθόλου πρὸς τὸν στολισμόν

χρυσείῃς δʼ ἐνετῇσι κατὰ στῆθος περονᾶτο: ἡ διπλῆ ὅτι κατὰ τὸ στῆθος ἐπερονῶντο, οὐχ ὡς ἡμεῖς κατὰ τὴν κατάκλειδα τοῦ ὤμου

ἕρματα τρίγληνα μορόεντα: ἡ διπλῆ ὅτι τρίγληνα τρίκορα, ὡς τριῶν ζῳδίων ἐφʼ ἑκατέρου δεδημιουργημένων. μορόεντα δὲ πεπονημένα τῇ κατασκευῇ, ἀπὸ τοῦ μορῆσαι, ὅ ἐστι κακοπαθῆσαι.

τελέσαι δέ με θυμὸς ἄνωγεν εἰ δύναμαι τελέσαι γε καὶ εἰ τετελεσμένον ἐστίν: ἡ διπλῆ ὅτι περιώρικε· τὸν γὰρ ἐπιδεχόμενον τελέσαι δυνατὸν εἶναι δεῖ, καὶ αὐτὸ τὸ πρᾶγμα δυνατὸν εἶναι πρὸς τελείωσιν.

τοὺς εἶμʼ ὀψομένη καί σφʼ ἄκριτα νείκεα λύσω· ἤδη γὰρ δηρὸν χρόνον ἀλλήλων ἀπέχονται εὐνῆς καὶ φιλότητος, ἐπεὶ χόλος ἔμπεσε θυμῷ.

ἡ διπλῆ ὅτι νῦν καλῶς λέγονται, ἐν δὲ τοῖς κάτω πρὸς τὸν Δία οὐκέτι.

ὅτι παραλλήλως δηρὸν καὶ χρόνον.

εἰς εὐνὴν ἀνέσαιμι ὁμωθῆναι φιλότητι: ἡ διπλῆ ὅτι τὸ ὁμωθῆναι οὐκ ἔστιν ὁμοιωθῆναι, ἀλλʼ ὁμόσε ἐλθεῖν φιλότητι.

οὐκ ἔστʼ οὐδὲ ἔοικε τεὸν ἔπος ἀρνήσασθαι·

Ζηνὸς γὰρ τοῦ ἀρίστου ἐν ἀγκοίνῃσιν ἰαύεις:ἀθετεῖται, ὅτι ἐκλύει τὴν χάριν, εἰ ἕνεκα τοῦ Διὸς δίδωσι καὶ οὐκ αὐτῆς. προηθέτει δὲ καὶ Ἀριστοφάνης.

ἦ, καὶ ἀπὸ στήθεσφιν ἐλύσατο κεστὸν ἱμάντα: ἡ διπλῆ ὅτι κεστὸς ἐκ παρεπομένου ὁ ποικίλος, ἀπὸ τοῦ διὰ τὰς ῥαφὰς κεκεντῆσθαι, ἐμπεποικιλμένης τῆς φιλότητος καὶ ἱμέρου καὶ ὀαριστύος. καὶ οὐκ ἔστι κύριον ὄνομα ὡς ἔνιοι τῶν ἀρχαίων· διὸ καὶ ἐπʼ ἄλλου λέγει· ἄγχε δέ μιν πολύκεστος ἱμάς.

τόν ῥά οἱ ἔμβαλε χερσίν: ἡ διπλῆ ὅτι ἡ πτῶσις ἤλλακται, ἀντὶ τοῦ αὐτῆς ταῖς χερσίν.

τῆ νῦν, τοῦτον ἱμάντα τεῷ ἐγκάτθεο κολπῷ: ἡ διπλῆ ὅτι τὸ κατὰ τὸ στῆθος κόλπωμα τοῦ πέπλου κόλπον εἶπε, καὶ ὅτι τὸ τῆ λάβε ἐστίν.

μειδήσασα δʼ ἔπειτα ἑῷ ἐγκάτθετο κόλπῳ: ἡ διπλῆ ὅτι ἐπὶ τῇ φήμῃ οἰωνισαμένη ἐμείδησε· προείρηκε· γὰρ «οὐκ ἔσῃ ἄπρακτος». καὶ ἐν Ὀδυσσείᾳ τὸ ὅμοιον· Ζεύς τοι δοίη ξεῖνε, ὅττι μάλιστʼ ἐθέλεις· ὣς ἄρʼ ἔφη, χαῖρεν δὲ κλῃδόνι δῖος Ὀδυσσεύς.

Ἥρη δʼ ἀίξασα λίπεν ῥίον Οὐλύμποιο, Πιερίην δʼ ἐπιβᾶσα καὶ Ἠμαθίην ἐρατεινήν—

ἡ διπλῆ ὅτι ὄρος ὁ Ὄλυμπος·

τὸ γὰρ ῥίον ἰδίως ἐπʼ ὄρους τάσσεται.

ἡ διπλῆ ὅτι Μακεδονικὸς Ὄλυμπος θεῶν οἰκητήριον· ἡ γὰρ Πιερία τούτου ἀκρώρεια, καὶ Ἠμαθία τὸ πρότερον ἡ Μακεδονία ἐκαλεῖτο. παράκειται δὲ καὶ ἡ Θρᾴκη. καὶ ἐν Ὀδυσσείᾳ ἐπὶ τοῦ Ἑρμοῦ, Πιερίην δʼ ἐπιβὰς ἐξ αἰθέρος ἔμπεσε πόντῳ.

πείθευ· ἐγὼ δέ κέ τοι ἰδέω χάριν ἤματα πάντα: ἔδει ἤτοι εἰδείην, ἵνʼ ᾖ τὸ ῥῆμα ἠλλαγμένον, ἢ ἐκ περισσοῦ νοουμένου τοῦ κέ ἐγὼ δὲ σοὶ εἴσομαι χάριν.

Ἥφαιστος δέ κʼ ἐμὸς παῖς ἀμφιγυήεις

τεύξει—ἡ διπλῆ ὅτι οὐκ ἐκληπτέον κατὰ συναλοιφὴν τὸν καὶ ἀλλὰ τὸν κέ· ἔστι γὰρ Ἥφαιστος δʼ ἐμὸς πᾶις τεύξει, ὥστε περισσὸν νοεῖσθαι τὸν κέ Ὁμηρικῶς.

προσεφώνεε νήδυμος ὕπνος: ἡ διπλῆ ὅτι νήδυμος σὺν τῷ ν.

νήδυμος ἀμφιχυθείς

τὴν ἱκόμην φεύγων: ἱκέτευσα.

εὐρύοπα Ζῆ-νʼ ὡς Ἡρακλῆος περιχώσατο

Χαρίτων μίαν ὁπλοτεράων: ἡ διπλῆ ὅτι δύο γενέσεις Χαρίτων ὑποτίθεται, πρεσβυτέρας καὶ νεωτέρας· διὸ συγκριτικῶς λέγει ὁπλοτεράων

χειρὶ δὲ τῇ ἑτέρῃ: ἡ διπλῆ ὅτι ἐπὶ δύο τῷ ἑτέρῳ χρῆται.

μάρτυροι ὦσʼ οἱ ἔνερθε θεοί: ἡ διπλῆ περιεστιγμένη ὅτι Ζηνόδοτος μάρτυρες γράφει, ἀγνοῶν ὅτι μάρτυροι λέγειν δεῖ ἀκολούθως τῷ μάρτυρος

θεοὺς δʼ ὀνόμηνεν ἅπαντας τοὺς ὑποταρταρίους, οἳ Τιτῆνες καλέονται:ἡ διπλῆ ὅτι τοὺς περὶ Κρόνον θεοὺς ὑποταρταρίους προσαγορεύει. πρὸς τὸ ὁππότε μιν ξυνδῆσαι Ὀλύμπιοι, ὅτι οὐ τοὺς περὶ Κρόνον λέγει Ὀλυμπίους.

Ἴδην δʼ ἱκέσθην πολυπίδακα, μητέρα θηρῶν,

Λεκτόν: ἡ διπλῆ ὅτι ἰδίως εἴρηκεν ἀντὶ τοῦ Ἴδης εἰς Λεκτόν· καὶ Ἴδην δʼ ἵκανε πολυπίδακα Γάργαρον καὶ ἐν Ὀδυσσείᾳ τὸ ὅμοιον· ἡ δʼ ἄρα Κύπρον ἵκανε φιλομμειδὴς Ἀφροδίτη ἐς Πάφον.

μακροτάτη πεφυυῖα διʼ ἠέρος αἰθέρʼ ἵκανεν: ἡ διπλῆ ὅτι καθʼ Ὅμηρον ἀὴρ ὁ ἀπὸ γῆς μέχρι νεφῶν τόπος· ὁ δὲ ὑπὲρ τὰ νέφη τόπος αἰθὴρ, καὶ ὁμωνύμως τῷ στερεμνίῳ οὐρανός. διὸ τὰ νέφη λέγει πύλας οὐρανοῦ

ἔρχομαι ὀψομένη κτλ.

τοὺς εἶμʼ ὀψομένη κτλ. —ἀθετοῦνται στίχοι γʹ, καὶ ἀστερίσκοι παράκεινται, ὅτι πρὸς μὲν Ἀφροδίτην δεόντως λέγονται, πρὸς δὲ τὸν Δία οὐκέτι· οὐ γὰρ προσεδεῖτο προφάσεως, ἔχουσα τὸν κεστὸν ἱμάντα. καὶ τάχʼ ἂν συνεφώρμησεν αὐτῇ· οὐ δεῖ οὖν παρακινδυνεύειν.

οὐ γάρ πώ ποτέ μʼ ὧδε θεᾶς ἔρος οὐδὲ γυναικός θυμὸν ἐνὶ στήθεσσι περιπροχυθεὶς ἐδάμασσεν, οὐδʼ ὁπότʼ ἠρασάμην Ἰξιονίης ἀλόχοιο κτλ.

οὐδʼ ὁπότε Λητοῦς ἐρικυδέος, οὐδὲ σεῦ αὐτῆς.

ἡ διπλῆ ὅτι ἐξαρκεῖ τὸ κεφαλαιωδῶς εἰπεῖν· τὸ δὲ ἐξ ὀνόματος ἐπιφέρειν ἐνέκοπτε μᾶλλον ἢ ἔπειθεν.

ἀπὸ τούτου ἕως τοῦ οὐδʼ ὁπότε Λητοῦς ἐρικυδέος ἀθετοῦνται στίχοι ιαʹ, ὅτι ἄκαιρος ἡ ἀπαρίθμησις τῶν ὀνομάτων· μᾶλλον γὰρ ἀλλοτριοῖ τὴν Ἥραν ἢ προσάγεται. καὶ ὁ ἐπειγόμενος συγκοιμηθῆναι διὰ τὴν τοῦ κεστοῦ δύναμιν πολυλογεῖ. καὶ Ἀριστοφάνης προηθέτει.

οὐδʼ ὅτε περ Σεμέλης οὐδʼ Ἀλκμήνης ἐνὶ Θήβῃ,

ἥ ῥʼ Ἡρακλῆα κρατερόφρονα γείνατο παῖδα: ὅτι ἔχει τι Ὁμηρικόν· πρὸς γὰρ τὸ δεύτερον πρότερον ἀπήντηκε.

ἔστιν τοι θάλαμος, τόν τοι φίλος υἱὸς ἔτευξεν

Ἥφαιστος—ἡ διπλῆ ὅτι ἐκ Διὸς καὶ Ἥρας καθʼ Ὅμηρον ὁ Ἥφαιστος. καὶ νῦν μὲν ἴσως τις ἐρεῖ ἀμφιβολίαν εἶναι· ἐν Ὀδυσσείᾳ δὲ σαφῶς λέγει ὁ Ἥφαιστος, ὁ δὲ Ἡσίοδος ἐκ μόνης Ἥρας.

βῆ δὲ θέειν ἐπὶ νῆας Ἀχαιῶν νήδυμος ὕπνος: ἡ διπλῆ ὅτι σὺν τῷ ν νήδυμος.

ἀλλʼ ὁ μὲν οὕτω φησὶ καὶ εὔχεται: ἡ διπλῆ ὅτι Ζηνόδοτος γράφει καὶ ἔλπεται. ἁρμόζει δὲ τῷ προσώπῳ τὸ εὔχεται, καυχᾶται.

ὃς δέ κʼ ἀνὴρ μενέχαρμος, ἔχει δʼ ὀλίγον σάκος ὤμῳ χείρονι φωτὶ δότω, ὁ δʼ ἐν ἀσπίδι μείζονι δύτω.

οὗτος καὶ ὁ ἑξῆς ἀθετοῦνται, ὅτι γελοῖον μὴ τὰ ἁρμόζοντα ἀναλαμβάνειν, ἀλλὰ μείζονα εἰς ἐμποδισμὸν τῆς χρήσεως. τό τε μενεχαρμός φησιν οὐκ οἶδεν ὁ ποιητής. Ζηνόδοτος δὲ προηθέτει.

τοὺς δʼ αὐτοὶ βασιλῆες ἐκόσμεον οὐτάμενοί περ Τυδείδης Ὀδυσεύς τε καὶ Ἀτρείδης Ἀγαμέμνων.

συλληπτικῶς τὸ οὐτάμενοι· Διομήδης γὰρ βέβληται

ἐσθλὰ μὲν ἐσθλὸς ἔδυνε, χέρηα δὲ χείρονι δόσκεν: ἡ διπλῆ ὅτι οὗτος ὁ στίχος τοὺς προκειμένους ἀναιρεῖ· βελτίονα μὲν γὰρ τῇ κατασκευῇ ἐνδέχεται ἀναλαμβάνειν, μείζονα δὲ οὔ.

δή ῥα τότʼ αἰνοτάτην ἔριδα πτολέμοιο τάνυσσαν κυανοχαῖτα Ποσειδάων καὶ φαίδιμος Ἕκτωρ. ἤτοι ὁ μὲν Τρώεσσιν ὁ δʼ Ἀργείοισιν ἀρήγων.

οὕτως διὰ τοῦ α γραπτέον τάνυσσαν.

ἡ διπλῆ ὅτι πρὸς τὸ δεύτερον πρότερον ἀπήντηκεν

οὔτε θαλάσσης κῦμα τόσον βοάᾳ ποτὶ χέρσον,

οὔτε πυρὸς τόσσος γε πέλει βρόμος αἰθομένοιο,

οὔτʼ ἄνεμος τόσσον γε ποτὶ δρυσὶν ὑψικόμοισιν—

ἡ διπλῆ περιεστιγμένη, ὅτι Ζηνόδοτος τούτων τῶν ὁμοιώσεων τὴν πρώτην τρίτην τέταχεν. ὁ δὲ Ὅμηρος τὰ ἐπιτατικώτερα ὕστερα λέγει· πάντων δὲ ἐπιτατικώτερον ἀνέμου φορά, ἥτις καὶ τὰ ἄλλα κινεῖ, θάλασσαν καὶ πῦρ.

Αἴαντος δὲ πρῶτος ἀκόντισε φαίδιμος Ἕκτωρ: ὅτι πρόθεσις παρεῖται καὶ πτῶσις ἤλλακται, ἀντὶ τοῦ ἐπʼ Αἴαντα.

τῇ ῥα δύω τελαμῶνε περὶ στήθεσσι τετάσθην, ἤτοι ὁ μὲν σάκεος, ὁ δὲ φασγάνου ἀργυροήλου τώ οἱ ῥυσάσθην τέρενα χρόα. χώσατο δʼ Ἕκτωρ.

ὅτι καὶ τὰ ξίφη καὶ τὰς ἀσπίδας ἐκ τελαμώνων ἀνῆπτον· διὸ δύο.

ἡ διπλῆ ὅτι χώσατο νῦν συνεχύθη, καὶ ὅτι οὐκ ἄτρωτος ὁ Αἴας καθʼ Ὅμηρον· εἰ γὰρ μὴ οἱ τελαμῶνες ἐσκέπαζον, ἐτρώθη ἂν.

τὸν δʼ οὔπερ ἔχει θράσος, ὅς κεν ἴδηται: ἡ διπλῆ ὅτι τὸ ἀντικείμενον δεῖ ὑπακούειν, ἀλλὰ δέος

ὣς ἔπεσʼ Ἕκτορος ὠκὺ χαμαὶ μένος ἐν κονίῃσιν: ἡ διπλῆ ὅτι ὠκύ γραπτέον εἴτε ἐπιθετικῶς εἴτε κατὰ μεσότητα ἀντὶ τοῦ ὠκέως, ὡς ὀξὺ δὲ κωκύσασα.

οἱ δὲ μέγα ἰάχοντες: ἡ διπλῆ ὅτι τὸ ἰάχοντες ὡς ὀρέγοντες. ὅθεν βαρυτονεῖν δεῖ ἰάχων ὡς ὀρέγων.

οὐτάσαι οὐδὲ βαλεῖν: ἡ διπλῆ ὅτι διαστέλλει τὸ οὐτάσαι καὶ βαλεῖν.

ἀλλʼ ὅτε δὴ πόρον ἷξον ἐυρρεῖος ποταμοῖο

Ξάνθου δινήεντος: ἡ διπλῆ ὅτι μὴ προσυστήσας εἰ ὁ Σκάμανδρος Ξάνθος καλεῖται, ὡς πρὸς εἰδότας κέχρηται τῷ ὀνόματι.

βέλος δʼ ἔτι θυμὸν ἐδάμνα: ὅτι βέλος τὸν βεβλημένον τόπον.

ἔνθα πολὺ πρώτιστος Ὀιλῆος ταχὺς Αἴας: ἡ διπλῆ ὅτι οἱ τοιοῦτοι τόποι ἐπλάνησαν τὸν Ζηνόδοτον, ὥστε δέξασθαι χωρὶς τοῦ ο Ἰλῆος.

λικριφὶς ἀίξας: ἡ διπλῆ ὅτι δὶς κέχρηται τῇ λέξει, νῦν καὶ ἐν Ὀδυσσείᾳ. σημαίνει δὲ πλάγιος ὁρμήσας, ἀπὸ τοῦ λέχριος, κατὰ κοινωνίαν τῶν συμφώνων.

ἀμφὶ κασιγνήτῳ βεβαώς: ἡ διπλῆ πρὸς τὸ ὃς Χρύσην ἀμφιβέβηκας ὅτι ἐστὶν ὑπερμαχεῖς.

ἵνα μή τι κασιγνήτοιό γε ποινή δηρὸν ἄτιτος ἔῃ. τῷ καί κέ τις εὔχεται ἀνήρ

γνωτὸν ἐνὶ μεγάροισιν ἀρῆς ἀλκτῆρα λιπέσθαι: ἡ διπλῇ ὅτι ἀντιπέφρακε τὸν γνωτὸν τῷ κασιγνήτῳ σαφῶς· ἐστὶ γὰρ ἀδελφός

ὁ δὲ φῆ κώδειαν ἀνασχών,

πέφραδέ τε Τρώεσσι καὶ εὐχόμενος ἔπος ηὔδα: ἡ διπλῆ ὅτι ἀναγνόντες τινὲς φη κώδειαν ὑφʼ ἕν, ἵνʼ ᾖ ὡς κώδειαν, προσεπέταξαν τὸν ἠθετημένον. οὐδέποτε δὲ Ὅμηρος τὸ φη ἀντὶ τοῦ ὥς τέταχεν. ἴσως δὲ καὶ Ἀντίμαχος ἐντεῦθεν ἐπλανήθη φη γέρων οἷσιν εἰπών. δεῖ δὲ ἔξωθεν προσλαμβάνειν τὸ ὡς, καὶ ἀθετεῖν τὸν στίχον· ταυτολογίαν γὰρ περιέχει.

ἀνδράγριʼ Ἀχαιῶν: ἡ διπλῆ ὅτι νῦν καὶ ἐν Ὀδυσσείᾳ … ἅπαξ εἴρηκεν ἀνδράγρια.

Ἀτρείδης δʼ ἄρʼ ἔπειθʼ Ὑπερήνορα ποιμένα λαῶν

οὖτα κατὰ λαπάρην—ἡ διπλῆ ὅτι οὗτος ἴσως ἐστὶν Ὑπερήνωρ, οὗ μέμνηται κατὰ τὴν πρὸς Εὔφορβον σύστασιν Μενέλαος· οὐδὲ μὲν οὐδὲ βίη Ὑπερήνορος ἱπποδάμοιο ἧς ἥβης ἀπόνηθʼ ὅτε. ἀλλὰ νῦν τούτων τῶν λόγων οὐ μέμνηται, κατʼ ἐπιδρομὴν ἐκφέρων τοὺς ἀνῃρημένους.

κατʼ οὐταμένην ὠτειλήν: ἡ διπλῆ ὅτι παρετυμολογεῖ τὴν ὠτειλὴν ἀπὸ τοῦ οὔτασε.

ἀνδρῶν τρεσσάντων, ὅτε τε Ζεὺς ἐν φόβον ὄρσῃ: ὅτι οὐ λέγει τρεσσάντων δεισάντων, ἀλλὰ φυγόντων· τρέσσαι δʼ οὐκέτι ῥίμφα πόδες.

αὐτὰρ ἐπεὶ διά τε σκόλοπας καὶ τάφρον ἔβησαν:ἀντὶ τοῦ διὰ σκολόπων καὶ τάφρου, ὡς τὸ διά τʼ ἔντεα καὶ μέλαν αἷμα.

τοὺς μὲν ὀρινομένους, τοὺς δὲ κλονέοντας ὄπισθεν

Ἀργείους, μετὰ δέ σφι Ποσειδάωνα ἄνακτα: ἡ διπλῆ ὅτι πρὸς τὸ δεύτερον πρότερον ἀπήντησεν. ἕνεκα δὲ σαφηνείας ἐπανέλαβε τοὺς Ἀργείους.

ὁ δʼ ἀργαλέῳ ἔχετʼ ἄσθματι κῆρ ἀπινύσσων αἷμʼ ἐμέων, ἐπεὶ οὔ μιν ἀφαυρότατος βάλʼ Ἀχαιῶν.

ἡ διπλῆ ὅτι κατὰ τὸ πλῆρες ἐκληπτέον κῆρ, εἶτα ἀπινύσσων, τὸ κέαρ ἀπινυτῶν.

αἷμʼ ἐμέων: ἡ διπλῆ—πρὸς τὸ αἷμʼ ἀπέμασσεν τοῦτο ἄν τις σημειώσαιτο.

οὔ μιν ἀφαυρότατος: ὅτι τὸ ἐναντίον ὑπακουστέον, ἀλλʼ ἰσχυρότατος οὐ γὰρ ἐκ πλήρους ἀποδέδωκεν, ὡς ἐπὶ τοῦ δὸς φίλος, οὐ γάρ μοι δοκέεις ὁ κάκιστος Ἀχαιῶν ἔμμεναι ἀλλʼ ὤριστος.

ἦ μάλα δὴ κακότεχνος ἀμήχανε, σὸς δόλος, Ἥρη, Ἕκτορα δῖον ἔπαυσε μάχης, ἐφόβησε δὲ λαούς.

ἀμήχανε: ἡ διπλῆ ὅτι δύο σημαίνει ἡ λέξις, ἤτοι μὴ δυναμένη μηχανὴν εὑρεῖν, ἢ πρὸς ἣν οὐκ ἔστι μηχανήσασθαι· ὅπερ καὶ θέλει εἰπεῖν.

ἡ διπλῆ ὅτι ἀφʼ ἑαυτοῦ ὁ Ζεὺς δῖον τὸν Ἕκτορα καὶ ἑξῆς τὴν θάλασσαν ἢ εἰς ἅλα δῖαν, πρὸς τὸ μὴ ὑποπτεύειν τὰ ἐν Ὀδυσσείᾳ πῶς ἂν ἔπειτʼ Ὀδυσῆος ἐγὼ θείοιο λαθοίμην;

σὺ δʼ ἐν αἰθέρι καὶ νεφέλῃσιν ἐκρέμω. ἠλάστεον δὲ θεοὶ κατὰ μακρὸν Ὄλυμπον:ἡ διπλῆ ὅτι ἐκ δυεῖν τόπων, τούτου τε καὶ τοῦ κατὰ τὴν Α ῥαψῳδίαν, ὁ ποιητὴς τῆς Ἡφαίστου ῥίψεως καὶ τῶν Ἥρας δεσμῶν πληροῦται μῦθον

ἡ διπλῆ ὅτι μακρὸς ὁ Ὄλυμπος ὡς ὄρος· τὸν δὲ οὐρανὸν εὐρὺν καλεῖ. ὃν δὲ λάβοιμι

ῥίπτασκον τεταγὼν ἀπὸ βηλοῦ: ἡ διπλῆ ὅτι ταῖς αὐταῖς λέξεσι κέχρηται κατʼ ἀμφοτέρους τοὺς τόπους

ἴστω νῦν τόδε γαῖα καὶ οὐρανὸς εὐρὺς ὕπερθεν

μὴ διʼ ἐμὴν ἰότητα Ποσειδάων ἐνοσίχθων πημαίνει Τρῶάς τε καὶ Ἕκτορα, τοῖσι δʼ ἀρήγει.

ἡ διπλῆ ὅτι παρακέκρουσται τὸν ὅρκον· οὐ γὰρ διὰ τὴν αὐτῆς βούλησιν ὁ Ποσειδῶν τοῖς Ἕλλησι βοηθεῖ αὐτὴ μέντοι συνεργεῖ κοιμήσασα τὸν Δία. καὶ ὅτι ἡ ἀπαγόρευσις ἡ μή ἀντὶ ἀρνήσεως τῆς οὔ

Ἶρίν τʼ ἐλθέμεναι καὶ Ἀπόλλωνα κλυτότοξον, ὄφρʼ ἡ μὲν μετὰ λαὸν Ἀχαιῶν χαλκοχιτώνων ἔλθῃ κτλ.

ἀπὸ τούτου ἕως τοῦ λισσομένη τιμῆσαι ἀθετοῦνται στίχοι κβʹ, ὅτι οὐκ ἀναγκαίως παλιλλογεῖται περὶ τῶν ἑξῆς ἐπεισαχθησομένων, καὶ κατὰ τὴν σύνθεσίν εἰσιν εὐτελεῖς· καὶ ὅτι ὡς ἐπίπαν πρὸς τὸ δεύτερον πρότερον ἀπαντᾷ, νῦν δὲ πρὸς τὸ πρότερον ἀπήντηκεν ὄφρʼ ἡ μὲν μετὰ λαὸν Ἀχαιῶν. ψεῦδος δὲ καὶ τὸ φεύγοντες δʼ ἐν νηυσὶ πολυκλήισι πέσωσι Πηλείδεω Ἀχιλῆος· οὔτε γὰρ παραγεγόνασιν ἕως τῶν Ἀχιλλέως νεῶν, οὔτε τὸν Πάτροκλον ἀνέστησεν ἐπὶ τὸν πόλεμον ὁ Ἀχιλλεύς. καὶ τὸ πέσωσιν οὐχ Ὁμηρικόν· μᾶλλον γὰρ ἐκεῖνος τὸ ἐμπεσεῖν ἐπὶ τοῦ ἐνσεῖσαι τίθησιν· ἔφαντο γὰρ οὐκέτʼ Ἀχαιοὺς σχήσεσθʼ ἀλλʼ ἐν νηυσὶ μελαίνῃσι πεσέεσθαι. ἡ δὲ παλίωξις οὐχ Ὁμηρικῶς παρείληπται· οὐ γὰρ λέγεται οὕτως ψιλῶς παρʼ αὐτῷ ἡ φυγή, ἀλλʼ ὅταν ἐκ μεταβολῆς οἱ πρότερον φεύγοντες διώκωσι· σαφῶς γὰρ ἐν ἄλλοις φησὶν εἰ δέ χʼ ὑποτρέψω καὶ παλίωξις δὲ γένηται. ἀσύνηθες δὲ καὶ οὐδετέρως τὸ Ἴλιον νῦν ῥηθέν Ἴλιον αἰπὺ ἕλοιεν. πάντοτε γὰρ θηλυκῶς λέγει. ἔν τε τῷ λισσομένη τιμῆσαι, φησὶν ὁ Ἀρίσταρχος ὅτι οὐδαμῇ τὸν Ἀχιλλέα πτολίπορθον εἴρηκεν, ἀλλὰ ποδάρκη καὶ ποδώκη. ἡ διπλῆ ὅτι πλεονάζει ἐπʼ Ὀδυσσέως τὸ πτολίπορθος — νῦν δὲ ἅπαξ ἐπʼ Ἀχιλλέως, οὐδʼ Ὁμηρικὸν ἔθος τὸ εἰπεῖν πτολίπορθον τὸν Ἀχιλλέα;

φεύγοντες δʼ ἐν νηυσὶ πολυκλήισι πέσωσιν Πηλείδεω Ἀχιλῆος. ὁ δʼ ἀνστήσει ὃν ἑταῖρον.

ἀθετοῦνται ὅτι ψεῦδος.

ἐκ τοῦ δʼ ἄν τοι ἔπειτα παλίωξιν παρὰ νηῶν

αἰὲν ἐγὼ τεύχοιμι—ἡ διπλῆ σὺν ἀστερίσκῳ, ὅτι οὐχ Ὁμηρικῶς ἡ παλίωξις.

Ἴλιον αἰπύ: σημείωσαι τοῦτο ὅτι οὐδετέρως τὸ Ἴλιον ἐνθάδε φησὶ μόνον. διὸ καὶ ἀθετεῖται ὁ στίχος οὗτος.

βῆ δʼ ἐξ Ἰδαίων ὀρέων ἐς μακρὸν Ὄλυμπον:Ζηνόδοτος βῆ δʼ ἐξ Ἰδαίων· ἀπὸ ἴσου γὰρ ἐπὶ τὸ ἴσον ἡ διόδος.

ὡς δʼ ὅτʼ ἂν ἀίξῃ νόος ἀνέρος— ὣς κραιπνῶς μεμαυῖα διέπτατο πότνια Ἥρη.

ἡ διπλῆ ὅτι τὸ θεῖον τάχος τῆς ἐπιπτήσεως τῶν τόπων τῇ κατὰ διάνοιαν κινήσει ἀντιπαρέθηκεν ὑπερβολικῶς, καὶ ὅτι τὸ παροιμιακόν, τὸ «διέπτατο δʼ ὥστε νόημα» ἐκ τε τούτων καὶ τῶν κατὰ τὴν Ὀδύσσειαν σύγκειται· τῶν νέες ὠκεῖαι ὡσεὶ πτερὸν ἠὲ νόημα, οὐκ ὂν παρʼ οὐδενὶ ποιητῇ. ὅτι τὸ κατὰ διάνοιαν θεῖον τάχος τῆς ἐπιπτήσεως τῶν τόπων τὸ κατὰ κίνησιν ἀντιπαρέθηκεν κτλ.

πάντες ἀνήιξαν καὶ δεικανόωντο δέπασσιν: Ἀρίσταρχος σημειοῦται ὅτι οὕτως μόνως γραπτέον δέπασσιν· φησὶ γοῦν ἐν τοῖς ἑξῆς· Θέμιστι δὲ καλλιπαρῄῳ δέκτο δέπας. ἐν ἐνίοις δὲ κάλεόν τέ μιν εἰς ἓ ἕκαστος, οὐκ εὖ· ἰδίαν γὰρ ἔχει καθέδραν· πῶς οὖν πρὸς ἑαυτὸν ἕκαστος καλεῖ; ἐπὶ μὲν τῆς Ἴριδος ἁρμόζει τῆς πρὸς τοὺς ἀνέμους παραγεγονυίας. ἀλλὰ μὴν οὐδʼ ἐπέεσσι γραπτέον· ἐπιδίδωσι γὰρ ἡ Θέμις αὐτῇ τὸ ποτήριον. ὁ δὲ Θρᾲξ Διονύσιος παρακεῖσθαί φησι τὸ σημεῖον ὅτι διὰ παντὸς τοὺς θεοὺς συνίστησι πίνοντας καὶ ταύτην ἀρίστην διαγωγὴν ἔχοντας, πρὸς τὸ ἐν Ὀδυσσείᾳ οὐ γὰρ ἔγωγέ τί φημι τέλος χαριέστερον εἶναι ἢ ὅταν εὐφροσύνη μὲν ἔχῃ. —ταὐτὰ ὁ Δίδυμος τῷ Ἀριστονίκῳ λέγει περὶ τῆς γραφῆς δέπασσι

Θέμιστι δὲ καλλιπαρῄῳ

δέκτο δέπας—ὅτι πτῶσις ἤλλακται καὶ πρόθεσις παρεῖται, ἀντὶ τοῦ παρὰ Θέμιδος.

οἷος ἐκείνου θυμὸς ὑπερφίαλος καὶ ἀπηνής: ἡ διπλῆ ὅτι τὸ ὑπερφίαλος νῦν μὲν ἐπὶ ψόγου, ὁ ὑπέρσπονδος, βέλτιον δὲ ὁ ὑπέρμετρος· ἐν ἄλλοις δὲ ἐν τάξει ἐγκωμίου· οὐκ ἀγαπᾷς ὃ ἕκηλος ὑπερφιάλοισι μεθʼ ἡμῖν, ἀντὶ τοῦ ἀγαθοῖς.

ὣς φάτο καί ῥʼ ἵππους κέλετο Δεῖμόν τε Φόβον τε ζευγνύμεν—ἡ διπλῆ ὅτι ἀντὶ τοῦ Δείμῳ καὶ Φόβῳ, καὶ ὅτι ἐντεῦθεν ἡ πλάνη γέγονε τοῖς δεξαμένοις Δεῖμον καὶ Φόβον ἵππων ὀνόματα. εἰσὶ δὲ Ἄρεως υἱοί· ἐν ἄλλοις γὰρ ῥητῶς φησί, τῷ δὲ Φόβος φίλος υἱός. —τὸ δὲ γένος τῆς ἀμφιβολίας ἔστιν εὑρεῖν καὶ ἀλλαχῇ· τὸν δέ τʼ ἄνδρα ἑλεῖν καὶ εἰς ὁρμὴν ἔγχεος ἐλθεῖν καὶ ἐν Ὀδυσσείᾳ αἰδὼς δʼ αὖ νέον ἄνδρα γεραίτερον ἐξερέεσθαι, ὅπερ ἀγνοήσαντές τινες ἔγραψαν νέῳ ἀνδρί.

ἔνθα κʼ ἔτι μείζων—χόλος καὶ μῆνις ἐτύχθη: ἡ διπλῆ ὅτι ἐκ παραλλήλου ὡς ἰσοδυναμοῦντα τὸν χόλον καὶ τὴν μῆνιν.

εἰ μὴ Ἀθήνη πᾶσι περιδδείσασα θεοῖσιν

ὦρτο διὲκ προθύρου—

—ἡ δʼ ἐπέεσσι καθάπτετο θοῦρον Ἄρηα: ἡ διπλῆ ὅτι ἐξ ἐπαναλήψεως τὰ ἄρθρα λαμβάνει. ὅμοιον δέ ἐστι τοῦτο τῷ αὐτὰρ Ἀθηναίη κούρη Διός, εἶτα, ἡ δὲ χιτῶνʼ ἐνδῦσα Διός.

τῷ σʼ αὖ νῦν κέλομαι μεθέμεν χόλον υἷος ἑῆος: ἡ διπλῆ ὅτι Ζηνόδοτος γράφει υἷος ἑοῖο. τοῦτο δὲ ἐν τῷ περί τινος λόγῳ τίθεται· νῦν δὲ πρὸς πρόσωπόν ἐστι, καὶ δεῖ γράφειν ἑῆος. ἠγνόηκε δὲ τὴν λέξιν· ἔστι γὰρ ἑῆος ἀγαθοῦ, καὶ δοτῆρες ἑάων.

Ζεὺς σφὼ εἰς Ἴδην κέλετʼ ἐλθέμεν ὅττι τάχιστα· αὐτὰρ ἐπὴν ἔλθητε, Διός τʼ εἰς ὦπα ἴδησθε, ἔρδειν ὅττι κε κεῖνος ἐποτρύνῃ καὶ ἀνώγῃ.

ἀθετοῦνται ἀμφότεροι, ὅτι ἀνηθοποιητοί εἰσι· καὶ γὰρ εἰ μὴ ἐνετείλατο ἡ Ἥρα, ὤφειλον ὑπακούειν τῷ Διί. καὶ λόγον ἂν εἶχεν ἡ ἐντολή, εἰ κεχαρισμένον τι αὐτῇ ἐπετέλουν καὶ μὴ ἐναντίον, ὥστʼ ἔδει μᾶλλον παρακαλεῖν εἰς τὸ παριδεῖν τι τῶν ὑπὸ Διὸς προστασσομένων.

ἀμφὶ δέ μιν θυόεν νέφος ἐστεφάνωτο: ἡ διπλῆ ὅτι— ἰστέον δὲ ὅτι σημειοῦνται οἱ παλαιοί, ὡς Ὅμηρος τῷ ἐκ μεταφορᾶς ὁμοιώματι σημαινόμενος εἰδέναι τὸν στέφανον— ὅμως οὐδέ τινας εἰσήγαγεν ἐστεφανωμένους.

οὐδέ σφωιν ἰδὼν ἐχολώσατο θυμῷ: ἡ διπλῆ ὅτι τὸ ἐναντίον ὑπακοῦσαι δεῖ, ἀλλʼ ἀπεδέξατο.

βάσκʼ ἴθι Ἶρι ταχεῖα: ἡ διπλῆ ὅτι οὐκ ἔστιν ἐπίθετον τὸ ταχεῖα, ἀλλʼ ἀντὶ τοῦ ταχέως.

ἔρχεσθαι μετὰ φῦλα θεῶν ἢ εἰς ἅλα δῖαν: ἡ διπλῆ ὅτι ἀφʼ ἑαυτοῦ ὁ Ζεὺς τὴν θάλασσαν δῖαν εἴρηκεν.

ἐπεί ἑό φημι βίῃ πολὺ φέρτερος εἶναι καὶ γενεῇ πρότερος. τοῦ δʼ οὐκ ὄθεται φίλον ἦτορ ἶσον ἐμοὶ φάσθαι, τόν τε στυγέουσι καὶ ἄλλοι.

ἀθετοῦνται ἀμφότεροι, καὶ ἀστερίσκοι παράκεινται, ὅτι τοὺς ὕστερον λεγομένους ὑπὸ τῆς Ἴριδος διʼ ἐπιείκειαν ἐνθάδε τις μετενήνοχεν· ἀναρμόστως γὰρ ὁ Ζεύς, ὥσπερ δεδοικὼς καὶ συλλυθῆναι βουλόμενος, εἰξάτω μοι, φησί, καθόσον εἰμὶ προγενέστερος· τὰ γὰρ τοιαῦτα τῶν δεομένων· καί μοι ὑποστήτω ὅσον βασιλεύτερός εἰμι ἠδʼ ὅσον γενεῇ προγενέστερος.

βῆ δὲ κατʼ Ἰδαίων ὀρέων εἰς Ἴλιον ἱρήν: ἡ διπλῆ περιεστιγμένη ὅτι Ζηνόδοτος γράφει ἐξ Ἰδαίων. ἁρμόζει δὲ μᾶλλον κατʼ Ἰδαίων· κατάβασιν γὰρ δηλοῖ

ὡς δʼ ὅτʼ ἂν ἐκ νεφέων πτῆται νιφὰς ἠὲ χάλαζα:ὅτι διέσταλκε νιφάδα καὶ χάλαζαν.

ἶσόν οἱ φάσθαι τόν τε στυγέουσι καὶ ἄλλοι:ἡ διπλῆ ὅτι τὸ στυγέουσιν ἀπὸ μιᾶς ἀρχῆς ἐν διαφορᾷ μετάγεται, νῦν μὲν δεδίασιν, ὅταν δὲ εἴπῃ σμερδαλέʼ εὐρώεντα, τά τε στυγέουσι θεοί περ ἀντὶ τοῦ μισοῦσιν· κατὰ δʼ ἔστυγε μῦθον ἀκούσας κατεστύγνασεν. οἱ δὲ ἀστερίσκοι ὅτι ἐντεῦθεν μετάκεινται ἄνω οὐχ ὑγιῶς.

τριχθὰ δὲ πάντα δέδασται: ὅτι τὸ πάντα κατὰ παρολκήν, ὡς οἱ δʼ ἐννέα πάντες ἀνέσταν.

Ζεὺς δʼ ἔλαχʼ οὐρανὸν εὐρὺν ἐν αἰθέρι καὶ νε-φέλῃσιν. γαῖα δʼ ἔτι ξυνὴ πάντων καὶ μακρὸς Ὄλυμπος.

εὐρύν: ἡ διπλῆ ὅτι Ζηνόδοτος αἰπύν. τοῦτο δὲ ὄρεος ἐπίθετον.

ἡ διπλῆ ὅτι συναφὴς τῇ γῇ ὁ Ὄλυμπος, ὣς ἂν ὄρος τὸ δὲ ὅμοιον πεποίηκε καὶ ἐν Ὀδυσσείᾳ· ναιετάω δʼ Ἰθάκην εὐδείελον· ἐν δʼ ὄρος αὐτῇ κεχώρικε γὰρ τὸ ὄρος τῆς Ἰθάκης, οὐχ ὡς μὴ ὂν ἐπʼ αὐτῆς, καθάπερ καὶ τὸν Ὄλυμπον ἐπίγειον ὄντα τῆς γῆς· εἰ γὰρ ὁ αὐτὸς τῷ οὐρανῷ ἢ μέρος ἐπουράνιον, οὐκ ἂν κοινὸς ἀλλʼ ἴδιος τοῦ Διός.

οἶσθʼ ὡς πρεσβυτέροισιν ἐρινύες αἰὲν ἕπονται: ἡ διπλῆ ὅτι τοῦτο παρʼ ἑαυτῆς προσέθηκεν ἡ Ἶρις. καὶ τὰ ἐν τοῖς ἐπάνω οὖν οὐχ ὑπὸ τοῦ Διὸς εἴρηται καὶ γενεῇ πρότερος

ἄλλο δέ τοι ἐρέω καὶ ἀπειλήσω τό γε θυμῷ. αἴ κεν ἄνευ ἐμέθεν καὶ Ἀθηναίης ἀγελείης, Ἥρης Ἑρμείω τε καὶ Ἡφαίστοιο ἄνακτος Ἰλίου αἰπεινῆς πεφιδήσεται, οὐδʼ ἐθελήσει ἐκπέρσαι, δοῦναι δὲ μέγα κράτος Ἀργείοισιν, ἴστω τοῦθʼ, ὅτι νῶιν ἀνήκεστος χόλος ἔσται.

ἀπὸ τούτου ἕως τοῦ ἴστω τοῦθʼ ὅθι νῶιν ἀθετοῦνται στίχοι ἕξ, ὅτι εὐτελῆ τὰ κατὰ τὴν σύνθεσιν καὶ τὰ κατὰ τὴν διάνοιαν. προειπὼν γὰρ νεμεσσηθεὶς ὑποείξω οἱονεὶ μεταμεληθεὶς ἐπιφέρει ἀπειλήσω. ὅ τε Ποσειδῶν ἐπίσταται ὅτι οὐκ εἰς τέλος φείσεται τῆς πόλεως, ἀλλʼ ὅσον μόνον ἕνεκα τοῦ τιμῆσαι τὸν Ἀχιλλέα ἐπαμύνει τοῖς Τρωσίν. τά τε τῶν θεῶν ὀνόματα μετενήνοχέ τις ἀπὸ τῆς θεομαχίας, συναθροίσας τῶν ἐναντιουμένων τοῖς βαρβάροις θεοῖς, οὐκέτι ἐπιστήσας ὡς οὔτε τῷ Ἑρμῇ οὔτε τῷ Ἡφαίστῳ ἔμελεν ἰδίᾳ τὰ τῆς πορθήσεως, ἀλλʼ ἕνεκα τῆς ἀντικαταστάσεως μόνον παρείληφεν αὐτούς.

οἵπερ ἐνέρτεροί εἰσι θεοί, Κρόνον ἀμφὶς ἐόντες: ὅτι Ζηνόδοτος γράφει οἵπερ νέρτατοι. πρὸς οὐδὲν δὲ τὸ ὑπερθετικὸν μετάκειται· τούτων γὰρ τῶν κατωτέρων κατώτερος οὐδείς ἐστιν. ἐνερτέρους δὲ καλεῖ καὶ οὐρανίωνας καὶ ὑποταρταρίους καὶ Τιτᾶνας τοὺς περὶ Κρόνον θεούς.

ἀλλὰ σύ γʼ ἐν χείρεσσι λάβʼ αἰγίδα θυσσανόεσσαν· ὅτι τοῦ Διὸς ἡ αἰγὶς ὅπλον· Ἀπόλλωνι γοῦν δίδωσιν.

τὴν μάλʼ ἐπισσείων φοβέειν ἥρωας Ἀχαιούς. σοὶ δʼ αὐτῷ μελέτω ἑκατηβόλε φαίδιμος Ἕκτωρ· τόφρα γὰρ οὖν οἱ ἔγειρε μένος μέγα, τόφρʼ ἂν Ἀχαιοί φεύγοντες νῆάς τε καὶ Ἑλλήσποντον ἵκωνται. κεῖθεν δʼ αὐτὸς ἐγὼ φράσομαι ἔργον τε ἔπος τε, ὥς κε καὶ αὖθις Ἀχαιοὶ ἀναπνεύσωσι πόνοιο.

ἥρωας καλεῖ, καὶ οὐ μόνον τοὺς βασιλέας, ὡς Ἴστρος.

ἀπὸ τούτου ἕως τοῦ ὥς κε καὶ αὖτις Ἀχαιοί ἀθετοῦνται στίχοι πέντε, ὅτι ἄκαιροι οἱ λόγοι, ἐπὶ τοσοῦτον ἔγειρε τὸν Ἕκτορα ἕως ἐπὶ τὰς ναῦς φύγωσι· μετὰ δὲ ταῦτα ἐγὼ βουλεύσομαι ὡς δεῖ τοὺς φεύγοντας ἀναπνεῦσαι. καὶ ἄκαιρος ἡ πρόρρησις καὶ οὐ κεχαρισμένη τῷ Ἀπόλλωνι. καὶ παρὰ Ἀριστοφάνει ἠθετοῦντο.

νέον δʼ ἐσαγείρετο θυμόν,

ἀμφὶ ἓ γινώσκων ἑτάρους: ἡ διπλῆ ὅτι τὸ γινώσκων ἴσον ἐστὶ τῷ ἀναλεγόμενος καὶ ἀναμιμνησκόμενος τῆς ἑκάστου ὄψεως, οὐκ ἐκ προχείρου γινώσκων, ἀλλʼ οἷον ἀναγνωρίζων.

ἐπεὶ φίλον ἄιον ἦτορ: ἡ διπλῆ ὅτι ἄιον ἀντὶ τοῦ ἐπῃσθόμην, τοῦτο δέ ἐστι, τῆς ψυχῆς μου ἥψατο. καὶ ἐν ἄλλοις τοὶ δὲ πληγῆς ἀίοντες, ἐπαισθόμενοι τῆς πληγῆς· τῷ εἴδει τὸ γένος.

νηυσὶν ἔπι γλαφυρῇσιν ἐλαυνέμεν ὠκέας ἵππους: δοτικὴ ἀντὶ αἰτιατικῆς, ὡς τὸ ἐπʼ ἄνθεσιν εἰαρινοῖσιν.

ὡς δʼ ὅτε τις στατὸς ἵππος, ἀκοστήσας ἐπὶ φάτνῃ δεσμὸν ἀπορρήξας θείῃ πεδίοιο κροαίνων, εἰωθὼς λούεσθαι ἐυρρεῖος ποταμοῖο, κυδιόων· ὑψοῦ δὲ κάρη ἔχει, ἀμφὶ δὲ χαῖται ὤμοις ἀίσσονται· ὁ δʼ ἀγλαΐηφι πεποιθώς, ῥίμφα ἑ γοῦνα φέρει μετά τʼ ἤθεα καὶ νομὸν ἵππων· ὣς Ἕκτωρ λαιψηρὰ πόδας καὶ γούνατʼ ἐνώμα.

ἀπὸ τούτου ἕως τοῦ ῥίμφα ἑ γοῦνα φέρει ἀθετοῦνται στίχοι δʼ, καὶ ἀστερίσκοι παράκεινται, ὅτι οἰκειότερον ἐπʼ Ἀλεξάνδρου καὶ τὸ τῆς καλλονῆς καὶ τὸ τῆς ὅλης μορφῆς καὶ τὸ τῆς στάσεως τοῦ ἵππου πρὸς τὸν ἐν θαλάμῳ διατετριφότα ἀντιπαράκειται, ἥ τε κατὰ τὴν αἰφνίδιον ἐξόρμησιν ὁμοιότης. καὶ τὸ κυδιόων, ὑψοῦ δὲ κάρη ἔχει ἐφʼ Ἕκτορος τοῦ ἀρτίως ἑαυτὸν ἀνιστῶντος ἐκ τῆς λιποθυμίας οὐχ ἁρμόζει. τοὺς μέντοι προκειμένους τῶν ἠθετημένων δύο στίχους δεῖ μένειν, πρὸς οὓς καὶ ἡ ἀνταπόδοσις γίνεται.

ἦ θήν μιν μάλα ἔλπετο θυμὸς ἑκάστου—: ὅτι τὸ θήν ἀντὶ τοῦ ὄντως που.

οὐ γὰρ ἄτερ γε

Ζηνὸς ἐριγδούπου πρόμος ἵσταται ὧδε μενοινῶν: ὅτι πρόμος σαφῶς ὁ πρόμαχος.

ἡ πληθὺς ἐπὶ νῆας Ἀχαιῶν ἀπονέοντο: ἡ διπλῆ πρὸς τὸ σχῆμα ὅτι πληθυντικῶς ἀπήντηκεν.

αἰγίδα Ἥφαιστος Διὶ δῶκε φορήμεναι ἐς φόβον ἀνδρῶν: ἡ διπλῆ ὅτι σαφῶς Διὶ ἐσκεύασται ἡ αἰγίς, καὶ οὐκ ἔστιν Ἀθηνᾶς, καθὼς οἱ νεώτεροι ποιηταὶ λέγουσιν.

πάρος χρόα λευκὸν ἐπαυρεῖν: ἡ διπλῆ ὅτι ἀντὶ τοῦ χροὸς λευκοῦ.

Ἕκτωρ μὲν Στιχίον καὶ Ἀρκεσίλαον ἔπεφνεν,

τὸν μὲν Βοιωτῶν ἡγήτορα χαλκοχιτώνων: ἡ διπλῆ ὅτι πρὸς τὸ δεύτερον πρότερον ἀπήντηκεν· ὁ γὰρ Ἀρκεσίλαός ἐστι Βοιωτός.

Αἰνείας δὲ Μέδοντα καὶ Ἴασον ἐξενάριξεν.

ἤτοι ὁ μὲν νόθος υἱὸς Ὀιλῆος θείοιο

ἔσκε Μέδων: ἡ διπλῆ, ὅτι τὸ Ὀιλεύς σὺν τῷ ο, καὶ ὅτι πρὸς τὸ πρότερον ἀπήντηκε παρὰ τὸ ἔθος, καὶ ἐξ ὀνόματος ἐπανέλαβεν.

γνωτὸν μητρυιῆς Ἐριώπιδος: ἡ διπλῆ ὅτι γνωτὸς ὁ ἀδελφός, καὶ Ἐρίωπις ὄνομα κύριον.

Ἕκτωρ δὲ Τρώεσσιν ἐκέκλετο μακρὸν ἀύσας·

«νηυσὶν ἐπισσεύεσθαι, ἐᾶν δʼ ἔναρα βροτόεντα:» ἡ διπλῆ ὅτι Ζηνόδοτος γράφει ἐπισσεύεσθον. συγχεῖται δὲ τὸ δυικὸν κατὰ πλειόνων τασσόμενον.

οὐδέ νυ τόν γε γνωτοί τε γνωταί τε πυρὸς λελάχωσι θανόντα, ἀλλὰ κύνες ἐρύουσι πρὸ ἄστεος ἡμετέροιο.

λελάχωσι: ἀντὶ τοῦ λαχεῖν ποιήσωσιν.

ἡ διπλῆ ὅτι ἐνεστῶτι ἀντὶ μέλλοντος κέχρηται, ἐρύουσιν ἀντὶ τοῦ ἐρύσουσιν.

προπάροιθε δὲ Φοῖβος Ἀπόλλων

ῥεῖʼ ὄχθας καπέτοιο βαθείης ποσσὶν ἐρείπων:ἡ διπλῆ ὅτι Ζηνόδοτος γράφει χερσίν. εὐλογώτερον δὲ μὴ κατακύπτειν τὸν θεόν, ἀλλὰ τοῖς ποσὶ συγχεῖν.

μηδʼ οὕτω Τρώεσσιν ἔα δάμνασθαι Ἀχαιούς:ἡ διπλῆ ὅτι πτῶσις ἤλλακται καὶ πρόθεσις παρεῖται ἀντὶ τοῦ ὑπὸ Τρώων.

ὣς ἔφατʼ εὐχόμενος, μέγα δʼ ἔκτυπε μητίετα Ζεύς: ἡ διπλῆ περιεστιγμένη, ὅτι Ζηνόδοτος γράφει μέγα δʼ ἔκλυε. οὐχ ὑπήκουσε δὲ αὐτοῖς ὥστε πεισθῆναι, ἀλλὰ κατʼ αὐτῶν ἐγένετο—

ἵππους δʼ εἰσελάσαντες, ἐπὶ πρύμνῃσι μάχοντο ἔγχεσιν ἀμφιγύοις αὐτοσχεδόν, οἱ μὲν ἀφʼ ἵππων, οἱ δʼ ἀπὸ νηῶν ὕψι μελαινάων ἐπιβάντες.

ἡ διπλῆ πρὸς τὴν ἰδιότητα τῆς μάχης ὅτι οἱ μὲν ἐπιβεβηκότες ταῖς πρύμναις τῶν νεῶν, οἱ δὲ ἀποστρέψαντες τὰ ἅρματα ἐπὶ τῶν δίφρων, ἵνʼ ᾖ ἀπʼ ἴσου

ἧστό τε καὶ τὸν ἔτερπε λόγοις: ἅπαξ ἐνταῦθα ἐν τῇ Ἰλιάδι τὸ λόγοις. καὶ ἅπαξ ἐν τῇ Ὀδυσσείᾳ.

τίς δʼ οἶδʼ εἰ κέν οἱ σὺν δαίμονι θυμὸν ὀρίνω: ἡ διπλῆ ὅτι οὕτως εἴρηκεν, αὐτῷ τὸν θυμὸν ὀρίνω, ἀντὶ τοῦ εἰ αὐτοῦ τὸν θυμὸν ὀρίναιμι. παρέλκει δὲ ὁ κέν.

τὸν μὲν ἄρʼ ὣς εἰπόντα πόδες φέρον· αὐτὰρ Ἀχαιοί Τρῶας ἐπερχομένους μένον ἔμπεδον, οὐδʼ ἐδύ-ναντο παυροτέρους περ ἐόντας ἀπώσασθαι παρὰ νηῶν.

ἡ διπλῆ ὅτι οἱ πόδες αὐτὸν ἔφερον, οὐκ αὐτὸς τοὺς πόδας. ἡ δὲ ἀναφορὰ πρὸς Ζηνόδοτον γράφοντα ῥίμφʼ ἑὰ γοῦνα φέρει.

ἡ διπλῆ ὅτι σαφῶς οἱ Τρῶες ἐλάττονες συνίστανται τῶν Ἑλλήνων, καὶ τῶν ἐπικούρων ἐξεληλυθότων.

ἄλλοι δʼ ἀμφʼ ἄλλῃσι μάχην ἐμάχοντο νέεσσιν:ἡ διπλῇ ὅτι ἐκ τούτου διεσκεύασται ὁ τῆς τειχομαχίας στίχος ἄλλοι δʼ ἀμφʼ ἄλλῃσι μάχην ἐμάχοντο πύλῃσιν.

τὼ δὲ μιῆς περὶ νηὸς ἔχον πόνον—

ἔνθʼ υἷα Κλυτίοιο Καλήτορα φαίδιμος Αἴας: ἡ διπλῆ ὅτι οὗτος ὁ Κλυτίος ἐστὶν ἀδελφὸς Πριάμου· Λαομέδων δʼ ἄρα Τιθωνὸν τέκετο Πρίαμον Λάμπον τε Κλυτίον τε.

νεῶν ἐν ἀγῶνι πεσόντα: ἡ διπλῆ ὅτι ἀγῶνι τῷ ἀθροίσματι τῶν νεῶν, ὅ ἐστι τῷ ναυστάθμῳ

ἄνδρα κατέκτα Κυθήροισι ζαθέοισιν: ἡ διπλῆ ὅτι ἐλλείπει ἡ ἔν ἔστι γὰρ ἐν Κυθήροις. καὶ ὅτι ἀπόδειξις τοῦ συνεσταλμένως ἐκφέρειν τὸ κατέκτα· καὶ ἐν Ὀδυσσείᾳ ἔκτα σὺν οὐλομένῃ ἀλόχῳ.

Τεῦκρε πέπον, δὴ νῶιν ἀπέκτατο πιστὸς ἑταῖρος Μαστορίδης, ὃν νῶι Κυθηρόθεν ἔνδον ἐόντα ἶσα φίλοισι τοκεῦσιν ἐτίομεν ἐν μεγάροισιν.

ἡ διπλῆ ὅτι παραλλήλως καὶ διδασκαλικῶς ἡ διαφορὰ τοῦ νῶιν καὶ νῶι.

τοκεῦσιν: ἡ διπλῆ περιεστιγμένη ὅτι Ζηνόδοτος γράφει τέκεσσιν, οὐχ ἁρμόζει δὲ τοὺς περὶ τὸν Αἴαντα νέους ὄντας λέγειν τέκεσσιν· πρὶν γὰρ παιδοποιῆσαι ἐστρατεύσαντο.

τόξον, ὅ τοι πόρε Φοῖβος Ἀπόλλων: ἡ διπλῆ ὅτι τόξον λέγει οὐ τὸ σκεῦος τὸ πολεμικόν, ἀλλὰ τὴν τοξικὴν τέχνην.

καί ῥʼ ἔβαλε Κλεῖτον Πεισήνορος ἀγλαὸν υἱόν,

τῇ γὰρ ἔχʼ ᾗ ῥα πολὺ πλεῖσται κλονέοντο φά-λαγγες, Ἕκτορι καὶ Τρώεσσι χαριζόμενος· τάχα δʼ αὐτῷ ἦλθε κακόν, τό οἱ οὔ τις ἐρύκακεν ἱεμένων περ. αὐχένι γὰρ οἱ ὄπισθε πολύστονος ἔμπεσεν ἰός.

ἀθετοῦνται στίχοι γʹ, καὶ ἀστερίσκοι παράκεινται, ὅτι ἐπὶ Ἱπποθόου τοῦ ἐπικούρου ἁρμόζει ἐν τῇ Ρ Ἕκτορι καὶ Τρώεσσι χαριζόμενος, ἐπὶ δὲ τούτου καθάπερ νῦν, οὐχ ἁρμόζει· οὐ γὰρ Ἕκτορι χαριζόμενος ἀλλʼ ἑαυτῷ καὶ πατρί. καὶ τὰ τῆς πληγῆς ἀνακόλουθα· πῶς γὰρ ὁ ἀντίον ἡνιοχῶν ἐπὶ τὰ ὄπισθε κατὰ τὸν αὐχένα τύπτεται; —ὕστερον δὲ ἀπολογεῖται τὸν γὰρ ἡνίοχόν φησιν ἀπεστράφθαι πρὸς τὸ πεδίον καὶ τοὺς ἵππους, τὸν δὲ παραιβάτην πρὸς τὰς ναῦς ἐπὶ τοῦ δίφρου, ἵνα ἀπὸ τοῦ ἴσου γένηται ἡ μάχη. ἔστι δὲ καὶ ἀλλαγὴν πτώσεως νοῆσαι, ἀντὶ τοῦ αὐχένος ὄπισθεν

Τεῦκρον Τελαμώνιον εὖχος ἀπηύρα: ἡ διπλῆ ὅτι ἐνήλλακται ἡ πτῶσις, Τεῦκρον ἀντὶ τοῦ Τεύκρου.

ὅς οἱ ἐυστρεφέα νευρὴν ἐν ἀμύμονι τόξῳ

ῥῆξʼ ἐπὶ τῷ ἐρύοντι: ὅτι πτώσεως γέγονεν ἐναλλαγή, δοτικὴ ἀντὶ γενικῆς, ἐρύοντι ἀντὶ τοῦ ἐρύοντος τὴν νευρὰν ἐπὶ τούτῳ.

νευρὴν δʼ ἐξέρρηξε νεόστροφον, ἣν ἐνέδησα

πρώιον, ὄφρʼ ἀνέχοιτο θαμὰ θρώσκοντας ὀιστούς: ὅτι Ζηνόδοτος γράφει πρῴην· ἔμφασις δὲ γίνεται πλείονος χρόνου. τὸ δὲ πρώιόν ἐστι πρωίας· καὶ γὰρ γέγονεν οὕτως· τῇ πρὸ ταύτης ἡμέρᾳ ῥῆξε δέ οἱ νευρήν, νάρκησε δέ ὥστε εὔλογον τῇ ἑξῆς ἐκείνης πρωίας ἐνῆφθαι. νευρὴν δʼ ἐξέρρηξε νεόστροφον, ἣν ἐνέδησα πρώιον ἀντὶ τοῦ ἕωθεν, ὄρθρου· ἢ πρόσφατον, νεωστὶ ἐστραμμένην, καινήν.

μὴ μὰν ἀσπουδί γε, δαμασσάμενοί περ, ἕλοιεν

νῆας ἐυσσέλμους—ἡ διπλῆ ὅτι ἀσπουδί χωρὶς κακοπαθείας.

αὐτὰρ ὅ γʼ ἀμφʼ ὤμοισι σάκος θέτο τετραθέλυμνον,

κρατὶ δʼ ἐπʼ ἰφθίμῳ κυνέην εὔτυκτον ἔθηκεν: ἡ διπλῆ ὅτι πρότερον τὴν ἀσπίδα εἴληφεν, εἶτα τὴν περικεφαλαίαν· ὁ δὲ Ζηνόδοτος ἐνήλλαχεν ἐπὶ τῆς Ἀλεξάνδρου μονομαχίας. καὶ ὅτι οὐκ εἶχον κόρυθας οἱ τοξόται. καὶ ἐπὶ τῶν Λοκρῶν οὐ γὰρ ἔχον κόρυθας χαλκήρεας.

ἀλλὰ μάχεσθʼ ἐπὶ νηυσὶν ἀολλέες.

βλήμενος ἠὲ τυπείς: ἡ διπλῆ ὅτι διαστέλλει τὸ βαλεῖν καὶ τύψαι.

ἦ ἔλπεσθʼ, ἢν νῆας ἕλῃ κορυθαίολος Ἕκτωρ,

ἐμβαδὸν ἵξεσθαι ἣν πατρίδα γαῖαν ἕκαστος: ἡ διπλῆ ὅτι ἤτοι ἠθικῶς λέγει ἐλπίζετε ἐμβήσεσθαι ἐπὶ τὰς καησομένας ναῦς, ἢ καὶ ἐλπίζετε ἐμβάντες ἐπὶ τὴν θάλασσαν ἀφίξεσθαι ἐπὶ τὰς πατρίδας, ὅ ἐστι βάδην ἐπὶ τῆς θαλάσσης πορευόμενοι.

βέλτερον ἢ ἀπολέσθαι ἕνα χρόνον ἠὲ βιῶναι ἢ δηθὰ στρεύγεσθαι ἐν αἰνῇ δηιοτῆτι ὧδʼ αὔτως παρὰ νηυσὶν ὑπʼ ἀνδράσι χειροτέ-ροισιν.

ἡ διπλῆ ὅτι οὐκ ἐκληπτέον τρεῖς διαστολάς, ἀλλὰ τὸ ἐκ τοῦ ἀπολέσθαι ἕνα χρόνον ἠὲ βιῶναι περὶ ἓν μέρος, πρὸς ἕτερον δὲ τὸ ἢ δηθὰ στρεύγεσθαι. ὁ γὰρ λόγος, βέλτιον καθʼ ἕνα χρόνον συντόμως ἀπολέσθαι ἢ πολὺν χρόνον φθείρεσθαι· τὸ γὰρ στρεύγεσθαί ἐστι στραγγίζεσθαι κατʼ ὀλίγον ἐκλείποντας. ἡ διπλῆ—διαστολάς, ἀλλʼ ἐκ τοῦ ἢ αὐτοσχεδίῃ, βέλτερον ἢ ἀπολέσθαι καθʼ ἕνα χρόνον περὶ ἓν μέρος, πρότερον δὲ τὸ ἠὲ βιῶναι. ὁ γὰρ λόγος κτλ.

ἡ διπλῆ ὅτι τὸ ὧδʼ ἀντὶ τοῦ οὕτως. οὐ τοπικῶς.

ἔνθʼ Ἕκτωρ μὲν ἕλε Σχεδίον Περιμήδεος υἱόν,

ἀρχὸν Φωκήων—ἡ διπλῆ ὅτι οὗτός ἐστι Σχεδίος ὁμώνυμος τῷ ἐν καταλόγῳ καὶ ἀμφότεροι ὑφʼ Ἕκτορος ἀνῄρηνται· ἀλλʼ ἐκεῖνος μὲν Ἰφίτου πατρός· οὗτος δὲ Περιμήδους. ἡ δὲ ἀναφορὰ πρὸς τὰ περὶ Πυλαιμένους.

Πουλυδάμας δʼ Ὦτον Κυλλήνιον ἐξενάριξεν, Φυλείδεω ἕταρον, μεγαθύμων ἀρχὸν Ἐπειῶν.

ἡ διπλῆ ὅτι οὐκ ἀπὸ Κυλλήνης τοῦ ἐν Ἀρκαδίᾳ ὄρους, ἀλλʼ ἐπίνειόν ἐστιν Ἠλείων Κυλλήνη. οὗτοι δέ εἰσιν Ἐπειοί.

—Δόλοψ—

Λαμπετίδης, ὃν Λάμπος ἐγείνατο φέρτατος ἀνδρῶν,

Λαομεδοντιάδης—ἡ διπλῆ ὅτι οὗτος Τρωικὸς Δόλοψ, Λάμπου υἱὸς τοῦ ἀδελφοῦ Πριάμου, ὁμώνυμος τῷ ἐν τῇ Λ Δόλοπι· καὶ Δόλοπα Κλυτίδην καὶ Ὀφέλτιον.

πυκινὸς δέ οἱ ἤρκεσε θώρηξ, τόν ῥʼ ἐφόρει γυάλοισιν ἀρηρότα· τόν ποτε Φυλεύς ἤγαγεν ἐξ Ἐφύρης, ποταμοῦ ἀπὸ Σελλήεντος— ὅς οἱ καὶ τότε παιδὸς ἀπὸ χροὸς ἤρκεσʼ ὄλεθρον.

ἡ διπλῆ ὅτι τὰ κύτη καὶ τὰ κοιλώματα τοῦ θώρακος γύαλα, οὐχ ὡρισμένος τόπος.

ἡ διπλῆ ὅτι τῆς Θεσπρωτιακῆς Ἐφύρας λέγει, οὐκ ἐκ τῆς Κορίνθου. δῆλον δὲ ἐκ τοῦ Σελλήεντος, ἀφʼ οὗ καὶ Σελλοὶ οἱ περίοικοι. καὶ ὅτι ἕτερός ἐστι Σελλήεις ποταμός.

περιττὸς ὁ στίχος· ἤδη γὰρ εἶπεν ἀνωτέρω πυκινὸς δέ οἱ ἤρκεσε θώρηξ.

λόφος νέον φοίνικι φαεινός: ἡ διπλῆ ὅτι τὸ σημαινόμενόν ἐστι νεωστὶ πεφοινιγμένος.

τὼ μὲν ἐεισάσθην χαλκήρεα τεύχεʼ ἀπʼ ὤμων συλήσειν· Ἕκτωρ δὲ κασιγνήτοισι κέλευσεν.

ἐεισάσθην: ἡ διπλῆ ὅτι ἀμφίβολόν ἐστι πότερον ἐφώρμησαν, ἀπὸ τοῦ ἰέναι, ἢ ἔδοξαν, φαντασίαν ἔλαβον τοῦ συλῆσαι τὸν νεκρόν.

ἡ διπλῆ ὅτι κασίγνητοι κοινότερον οἱ συγγενεῖς.

Ἴλιον αἰπεινήν: ἡ διπλῆ ὅτι θηλυκῶς τὴν Ἴλιον.

εἴ τινά που Τρώων ἐξάλμενος ἄνδρα βάλοισθα: ὅτι τὸ βαλεῖν προέμενόν ἐστιν ἐπιτυχεῖν.

ὣς ἐπὶ σοὶ Μελάνιππε θόρʼ Ἀντίλοχος μενεχάρμης: ἡ διπλῆ πρὸς τὴν ἀποστροφήν.

θηρί ὅς τε κύνα κτείνας ἢ βούκολον ἀμφὶ βόεσσιν φεύγει, πρίν περ ὅμιλον ἀολλισθήμεναι ἀνδρῶν.

ἡ διπλῆ ὅτι Ζηνόδοτος γράφει ἀμφί οἱ αὐτῷ. γίνεται δὲ τὸ ὑπερβατὸν οὐ καθʼ Ὅμηρον, ὅστε κύνα κτείνας ἢ βούκολον φεύγει πρίν περ ὅμιλον ἀολλισθήμεναι ἀνδρῶν ἀμφί οἱ αὐτῷ.

ἐκ γὰρ δὴ τοῦ ἔμελλε παλίωξιν παρὰ νηῶν

θησέμεναι Τρώων—ἡ διπλῆ ὅτι ὑγιῶς παλίωξιν, πάλιν δίωξιν, ὅταν ἐξ ὑποστροφῆς διώκωσιν οἱ διωκόμενοι. καὶ πρὸς τὸ ἔμελλεν ὅτι ἀντὶ τοῦ ἐῴκει

ἀμφί κροτάφοισι τινάσσετο μαινομένοιο.

Ἕκτορος· αὐτὸς γάρ οἱ ἀπʼ αἰθέρος ἦλθεν ἀμύντωρ Ζεύς, ὅς μιν πλεόνεσσι μετʼ ἀνδράσι μοῦνον ἐόντα τίμα καὶ κύδαινε. μινυνθάδιος γὰρ ἔμελλεν ἔσσεσθʼ· ἤδη γάρ οἱ ἐπώρνυε μόρσιμον ἦμαρ Παλλὰς Ἀθηναίη ὑπὸ Πηλείδαο βίηφιν.

ἀθετοῦνται στίχοι εʹ· ἐπιστάμεθα γὰρ ὅτι περὶ Ἕκτορός ἐστιν ὁ λόγος. καὶ τὴν ἔνθουν ὁρμὴν τοῦ Ἕκτορος ταῦτα παρενειρμένα ἐκλύει· συναπτόμενα γοῦν τὰ γνήσια τὴν δεινότητα σώζει. καὶ κυκλικῶς ταυτολογεῖται· προείρηται γὰρ τὰ φρονέων νήεσσιν ἔπι γλαφυρῇσιν ἔγειρεν Ἕκτορα Πριαμίδην· πρὸς τί οὖν παλιλλογεῖται Ἕκτορος· αὐτὸς γάρ οἱ ἀπʼ αἰθέρος ἦλθεν ἀμύντωρ. οὐ κυκλικῶς τὸ δέκτῃ ὀνομαστικῶς δʼ ἀκούει ὁ κυκλικός τὸ δέκτῃ ὀνόματικῶς ἀκούει,

κύματά τε τροφόεντα, τά τε προσερεύγεται αὐ-τήν· ὣς Δαναοὶ Τρῶας μένον ἔμπεδον οὐδʼ ἐφέβοντο.

ἡ διπλῆ ὅτι ἔν τισι γράφεται ἐξ ἁλός, ὣς Δαναοί. αἴρεται δὲ τὸ κινοῦν τὴν ἔμφασιν τῆς ἐμμόνου στάσεως· μένον γὰρ ἔμπεδόν φησιν, ὡς πέτρα ἐναρηρυῖα τῷ πεδίῳ.

ἡ δέ τε πᾶσα ἄχνῃ ὑπεκρύφθη, ἀνέμοιο δὲ δεινὸς ἀήτη ἱστίῳ ἐμβρέμεται.

ἡ διπλῆ ὅτι Ζηνόδοτος χωρὶς τοῦ ι ἄχνη.

ὅτι ἀρσενικῶς δεινὸς ἀήτη, ἀλλʼ οὐ δεινή, ὡς κλυτὸς Ἱπποδάμεια. ἔνιοι δὲ ἀγνοοῦντες ποιοῦσι δεινὸς ἀήτης.

ὃς Εὐρυσθῆος ἄνακτος

ἀγγελίης οἴχνεσκε βίῃ Ἡρακληείῃ: ἡ διπλῆ περιεστιγμένη, ὅτι Ζηνόδοτος γράφει ἀγγελίην: γίνεται δὲ τὸ οἴχνεσκε κρεμάμενον. καὶ νῦν δὲ ἀγγελίης ἀντὶ τοῦ ἄγγελος.

ἀσπίδος τὴν αὐτὸς φορέεσκε ποδηνεκέʼ, ἕρκος ἀκόντων: ἡ διπλῆ ὅτι ἀνδρομήκεις αἱ ἀσπίδες.

ἀχνύμενοί περ ἑταίρου: ἡ διπλῆ ὅτι ἐλλείπει ἡ περί, περὶ ἑταίρου Ἑλλάνικος δὲ Αἰολικῶς νομίζει τὴν περί πέρ εἰρῆσθαι.

Ἀργεῖοι δὲ νεῶν μὲν ἐχώρησαν καὶ ἀνάγκῃτῶν πρώτεων.

τῶν ὕπερ ἐνθάδʼ ἐγὼ γουνάζομαι οὐ παρεόντων

ἑστάμεναι κρατερῶς· μηδὲ τρωπᾶσθε φόβον δέ: ἡ διπλῆ πρὸς τὸ ἀκατάλληλον τῆς φράσεως· ἔδει γάρ, μὴ τρωπᾶσθαι δέ. καὶ ὅτι φόβον δέ εἰς φυγήν

τοῖσι δʼ ἀπʼ ὀφθαλμῶν νέφος ἀχλύος ὦσεν Ἀθήνη θεσπέσιον· μάλα δέ σφι φόως γένετʼ ἀμφοτέ-ρωθεν, ἠμὲν πρὸς νηῶν καὶ ὁμοιίου πολέμοιο. Ἕκτορα δὲ φράσσαντο βοὴν ἀγαθὸν καὶ ἑταίρους, ἠμὲν ὅσοι μετόπισθεν ἀφέστασαν οὐδʼ ἐμάχοντο, ἠδʼ ὅσσοι παρὰ νηυσὶ μάχην ἐμάχοντο θοῇσιν.

ἀπὸ τούτου ἕως τοῦ ἠδʼ ὅσσοι παρὰ νηυσίν ἀθετοῦνται στίχοι ϛʹ, ὅτι οὐ προσυνίσταται ἀχλύς, ἀλλὰ συνεχῶς μάχονται. νῦν δέ φησιν Ἕκτορα δὲ φράσσαντο βοὴν ἀγαθὸν καὶ ἑταίρους· πρότερον δὲ οὐ καθεώρων, ὅτε ἔλεγε τὼ δὲ μιῆς περὶ νηὸς ἔχον πόνον καὶ ὅτε παρεκάλει αὐτούς ἀλλὰ μάχεσθʼ ἐπὶ νηυσὶν ἀολλέες πῶς δὲ καὶ ἔφυγον σκότους ὄντος; ἥ τε Ἀθηνᾶ οὐ πάρεστι διὰ τὴν τοῦ Διὸς ἀπειλήν.

ὡς δʼ ὅτʼ ἀνὴρ ἵπποισι κελητίζειν εὖ εἰδώς: ἡ διπλῆ ὅτι κέλητα αὐτὸς μὲν οἶδε, χρωμένους δὲ τοὺς ἥρωας οὐ συνίστησιν.

φαίης κʼ ἀκμῆτας καὶ ἀτειρέας ἀλλήλοισιν

ἄντεσθʼ ἐν πολέμῳ—ὅτι ὡς πρός τινα διαλέγεται. οὐκ ἔστι δέ· ἀλλʼ ἔστι φαίη τις ἄν.

ὀξέσι δὴ πελέκεσσι καὶ ἀξίνῃσι μάχοντο καὶ ξίφεσιν μεγάλοισι καὶ ἔγχεσιν ἀμφιγύοισιν.

ἀθετεῖται ὅτι εὐτελὴς ὁ στίχος καὶ ἰδιότης τῆς μάχης οὐ σώζεται· ξίφεσι μὲν γὰρ καὶ ἔγχεσι πάντοτε μάχονται, νῦν δὲ πελέκεσι καὶ ἀξίναις. ὁ δὲ Διονύσιος, πῶς οὖν ἐπιφέρει, πολλὰ δὲ φάσγανα—ἄλλα μὲν ἐκ χειρῶν χαμάδις πέσον, εἰ μὴ εἶχον ξίφη;

πολλὰ δὲ φάσγανα καλὰ μελάνδετα κωπήεντα

ἄλλα μὲν ἐκ χειρῶν χαμάδις πέσον, ἄλλα δʼ ἀπʼ ὤμων: ἡ διπλῆ ὅτι οὐ χρωμένων τοῖς ξίφεσι πρὸς μάχην χαμάδις ἔπιπτον, ἀλλὰ τῶν ὤμων κοπτομένων τοῖς πελέκεσι—καὶ τῶν καρπῶν σὺν τοῖς ξίφεσι.

Ἕκτωρ δὲ πρύμνηθεν ἐπεὶ λάβεν, οὐχὶ μεθίει: ἡ διπλῆ περιεστιγμένη ὅτι Ζηνόδοτος γράφει οὐκ ἐμεθίει. ὥστε βαρβαρίζειν τὸν Ὅμηρον —

οἴσετε πῦρ: ἡ διπλῆ ὅτι οἴσετε ἀντὶ τοῦ φέρετε· οὐ γὰρ τὸν μέλλοντα δηλοῖ τὸ οἴσετε, ἀλλʼ ἀπὸ τοῦ οἶσε θεεῖον ἐστὶν ἀνάλογον τῷ φέρε.

οἵ μʼ ἐθέλοντα: ἡ διπλῆ ὅτι δεῖ κατὰ τὸ τέλειον προφέρεσθαι ἐθέλοντα.

ἔνθʼ ἄρʼ ὅ γʼ ἑστήκει δεδοκημένος: ἡ διπλῆ ὅτι παθητικῶς δεδοκημένος ἀντὶ τοῦ δοκεύων, ἐπιτηρῶν, ὡς ῥάβδῳ πεπληγυῖα.

ὅς τις δὲ Τρώων κοίλῃς ἐπὶ νηυσὶ φέροιτο:ἀντὶ τοῦ ἐπὶ ναῦς.

κούρη ἥ θʼ ἅμα μητρὶ θέουσʼ ἀνελέσθαι ἀνώγει,

εἱανοῦ ἁπτομένη: ἡ διπλῆ ὅτι ἑανὸς καὶ πέπλος τὸ ἔνδυμα—

ἦε σύ γʼ Ἀργείων ὀλοφύρεαι: ἡ διπλῆ ὅτι ἐλλείπει ἡ περί, περὶ Ἀργείων.

τὸν δὲ βαρὺ στενάχων προσέφης Πατρόκλεις ἱππεῦ: ἡ διπλῆ πρὸς τὴν τοῦ λόγου ἀποστροφήν.

ὅσοι πάρος ἦσαν ἄριστοι

ἐν νηυσὶν κέαται βεβλημένοι οὐτάμενοί τε: ἡ διπλῆ πρὸς τὴν σύλληψιν· οἱ μὲν γὰρ βεβλημένοι ἦσαν, οἱ δὲ οὐτασμένοι.

τοὺς μέν τʼ ἰητροὶ πολυφάρμακοι ἀμφιπένονται: ἡ διπλῆ ὅτι οὐ μόνον οἱ περὶ Μαχάονα καὶ Ποδαλείριον συνεπεπλεύκεισαν ἰατροί, ἀλλὰ καὶ ἄλλοι πλείονες.

σὺ δʼ ἀμήχανος ἔπλευ Ἀχιλλεῦ: ἡ διπλῆ ὅτι νῦν ἀμήχανος, πρὸς ὃν οὐκ ἔστι μηχανήσασθαι, οὐκ αὐτὸς μὴ δυνάμενος μηχανήσασθαι.

μὴ ἔμεγʼ οὖν οὗτός γε λάβοι χόλος, ὃν σὺ φυ-λάσσεις αἰναρέτη. τί σευ ἄλλος ὀνήσεται ὀψίγονός περ;

ἡ διπλῆ ὅτι ὁ χόλος ἀντιμετείληπται, ὡς ἰσοδυναμῶν τῇ μήνιδι

ἡ διπλῆ ὅτι τινὲς γράφουσιν αἴνʼ ἀρετῆς, καὶ ἐκφέρουσι κατὰ τὸ περισπώμενον, ἵνʼ ᾖ πρότερον αἰνέ, εἶτα πρὸς τὰ κάτω τὸ ἀρετῆς, ἀρετῆς τί σευ ἄλλος ὀνήσεται. πιθανώτερον δὲ συνθέτως αἰναρέτη, ἐπὶ κακῷ τὴν ἀρετὴν ἔχων.

γλαυκὴ δέ σʼ ἔτικτε θάλασσα: ἡ διπλῆ ὅτι νῦν ἅπαξ τὴν θάλασσαν ἐπιθετικῶς γλαυκὴν εἶπεν.

αἴ κʼ ἐμὲ σοὶ εἴσκοντες ἀπόσχωνται πολέμοιο: ἡ διπλῆ ὅτι τὸ εἴσκοντες ἀνάλογόν ἐστι τῷ κατὰ διαίρεσιν ἐίσκοντες, ὁμοιοῦντες· ἔικτο δὲ θέσκελον αὐτῷ. ἡ δὲ ἀναφορὰ πρὸς τοὺς ἀπεκδεξαμένους τὸ ἴσκεν ψεύδεα πολλὰ λέγων ἐτύμοισιν τὸ γὰρ ἴσκεν ὑπολαμβάνουσι κεῖσθαι ἀντὶ τοῦ ἔλεγεν οὐκ ὀρθῶς

ῥεῖα δέ κʼ ἀκμῆτες κεκμηότας ἄνδρας ἀυτῇ

ὤσαιμεν προτὶ ἄστυ νεῶν ἄπο καὶ κλισιάων: οἱ ἀστερίσκοι, ὅτι ὑπὸ Νέστορος οὐκ ὀρθῶς λέγονται.

ὣς φάτο λισσόμενος, μέγα νήπιος· ἦ γὰρ ἔμελλεν οἷ αὐτῷ θάνατόν τε κακὸν καὶ κῆρα λιτέσθαι

ἡ διπλῆ ὅτι καὶ νῦν τὸ ἔμελλε σαφῶς οὐκ ἐπὶ χρόνου· οὐ γὰρ ἔμελλε λιτανεύσειν, ἀλλʼ ἐλιτάνευσεν. ἔστι δὲ ἀντὶ τοῦ ἐῴκει. καὶ ὅτι διὰ μέσου ἀναπεφώνηται τὸ ἦ γὰρ ἔμελλεν οἷ αὐτῷ θάνατόν τε κακὸν καὶ κῆρα λιτέσθαι, ὡς καὶ ἐν Ὀδυσσείᾳ οὐδʼ ἔνθα πεφυγμένος ἦεν ἀέθλων καὶ μετὰ οἷσι φίλοισι.

δουρὶ δʼ ἐμῷ κτεάτισσα πόλιν εὐτείχεα πέρσας: ἡ διπλῆ ὅτι ἰδίως καὶ παρὰ τὴν ἡμετέραν συνήθειαν κτεάτισσα κατὰ τὸ ἐνεργητικόν, ἀντὶ τοῦ ἐκτησάμην. καὶ ἐν Ὀδυσσείᾳ πολλὰ κτεατίσσας ἀντὶ τοῦ κτησάμενος.

σημειωτέον τοῦτο πρὸς τὸ δῷσι πόλιν Τροίης εὐτείχεος ὅτι οὐ μόνον Τροία εὐτειχής.

τὴν ἂψ ἐκ χειρῶν ἕλετο κρείων Ἀγαμέμνων

Ἀτρείδης ὡς εἴ τινʼ ἀτίμητον μετανάστην: ἡ διπλῆ ὅτι ἀντὶ τοῦ ἀτιμήτου μετανάστου, ὡς τὸ ἐπεί μʼ ἀφελέσθε γε δόντες ἀντὶ τοῦ ἐμοῦ.

ἀλλὰ τὰ μὲν προτετύχθαι ἐάσομεν· οὐδʼ ἄρα πως ἦν ἀσπερχὲς κεχολῶσθαι ἐνὶ φρεσίν· ἤτοι ἔφην γε οὐ πρὶν μηνιθμὸν καταπαυσέμεν.

ἡ διπλῆ ὅτι τὸ ἐάσομεν ἀντὶ τοῦ ἐάσωμεν.

ὅτι τὸ ἔφην γε ἀντὶ τοῦ διενοήθην.

πρὸς τὸ μηνιθμόν, ὅτι παραλλήλως τέταχε τῷ χόλῳ

Τρώων δὲ πόλις ἐπὶ πᾶσα βέβηκεν

θάρσυνος: ἡ διπλῆ ὅτι ἀντὶ τοῦ τεθαρσηκυῖα.

οὐ γὰρ Τυδείδεω Διομήδεος ἐν παλάμῃσιν

μαίνεται ἐγχείη Δαναῶν ἀπὸ λοιγὸν ἀμῦναι.

ἡ διπλῆ ὅτι ἔοικεν ἀκηκοότι τὰ εἰρημένα ὑπὸ Διομήδους μετὰ τὴν πρεσβείαν.

μὴ δὴ πυρὸς αἰθομένοιο

νῆας ἐνιπρήσωσι—ἡ διπλῆ ὅτι παθητικὸν ἀντὶ τοῦ ἐνεργητικοῦ, αἰθομένοιο ἀντὶ τοῦ αἴθοντος καὶ ὅτι ἡ ὑπό πρόθεσις ἐλλείπει, ὑπὸ πυρός.

μὴ σύ γʼ ἄνευθεν ἐμεῖο λιλαίεσθαι πολεμίζειν Τρωσὶ φιλοπτολέμοισιν· ἀτιμότερον δέ με θήσεις. μηδʼ ἐπαγαλλόμενος πολέμῳ καὶ δηιοτῆτι, Τρῶας ἐναιρόμενος, προτὶ Ἴλιον ἡγεμονεύειν, μή τις ἀπʼ Οὐλύμποιο θεῶν αἰειγενετάων κτλ.

ἡ διπλῆ περιεστιγμένη ὅτι Ζηνόδοτος τοῦτον καὶ τὸν ἑξῆς ἦρκεν, πεποίηκε δὲ οὕτως μὴ σύ γʼ ἀγαλλόμενος πολέμῳ καὶ δηιοτῆτι, ἵνʼ ἐπιβάλλῃ ἡ συνέπεια, ἀναγκαῖοι δέ εἰσι· σκοπὸς γὰρ τῷ Ἀχιλλεῖ μὴ ἀτιμωθῆναι τούτου κατευημερήσαντος

ὅτι Ζηνόδοτος προτὶ Ἴλιον αἰπὺ δίεσθαι.

ἡ διπλῆ περιεστιγμένη ὅτι Ζηνόδοτος κατὰ τὸ ἑξῆς τέσσαρας ἀπὸ τούτου ἦρκε, γράφει δὲ ἀντὶ αὐτῶν τοῦτον μή σʼ ἀπομουνωθέντα λάβῃ κορυθαίολος Ἕκτωρ. ἔστι δὲ εὐτελὴς καὶ τῇ συνθέσει καὶ τῇ διανοίᾳ.

αἲ γάρ, Ζεῦ τε πάτερ καὶ Ἀθηναίη καὶ Ἄπολλον, μήτε τις οὖν Τρώων θάνατον φύγοι, ὅσσοι ἔασιν, μήτε τις Ἀργείων, νῶιν δʼ ἐκδύμεν ὄλεθρον, ὄφρʼ οἶοι Τροίης ἱερὰ κρήδεμνα λύωμεν.

ἀθετοῦνται στίχοι τέσσαρες, διότι κατὰ διασκευὴν ἐμφαίνουσι γεγράφθαι ὑπό τινος τῶν νομιζόντων ἐρᾶν τὸν Ἀχιλλέα τοῦ Πατρόκλου· τοιοῦτοι γὰρ οἱ λόγοι, πάντες ἀπόλοιντο πλὴν ἡμῶν. καὶ ὁ Ἀχιλλεὺς οὐ τοιοῦτος, συμπαθὴς δέ.

Αἴας δʼ οὐκέτʼ ἔμιμνε· βιάζετο γὰρ βελέεσσιν:τρωτὸς ἦν ἄρα. καὶ ὅσσον ἐμῇ κεφαλῇ περιδείδια μή τι πάθῃσι.

πήληξ βαλλομένη καναχὴν ἔχε, βάλλετο δʼ αἰεί καὶ φάλαρʼ εὐποίηθʼ. ὁ δʼ ἀριστερὸν ὦμον ἔκαμνεν.

ἡ διπλῆ ὅτι τινὲς γράφουσι τύπτετο δʼ αἰεί. προείρηκε δὲ βαλλομένην καὶ βάλλοντες. τὸ δὲ βαλεῖν ἐστὶ πόρρωθεν, τὸ δὲ ἐκ χειρός, τύψαι.

ἡ διπλῆ ὅτι ἔν τισι γράφεται καπφάλαρα. ὑπερβατὸν δέ ἐστι· δεινὴν δὲ καναχὴν ἡ πήληξ ἔσχε καὶ τὰ φάλαρα, ἐβάλλετο δὲ συνεχῶς. φάλαρα δὲ τὰ κατὰ τὸ μέσον τῆς περικεφαλαίας μικρὰ ἀσπιδίσκια, ἅτινα κόσμου χάριν ἐντίθεται.

ὁ δέ: ὡς περὶ ἑτέρου. ὅμοιον δέ ἐστι τῷ ὁ δʼ ἐρεύγετο οἰνοβαρείων.

ἀντικρὺ δʼ ἀπάραξε· τὸ μὲν Τελαμώνιος Αἴας πῆλʼ αὔτως ἐν χειρὶ κόλον δόρυ, τῆλε δʼ ἀπʼ αὐτοῦ αἰχμὴ χαλκείη χαμάδις βόμβησε πεσοῦσα.

ἡ διπλῆ ὅτι δοκεῖ μάχεσθαι· εἰ γὰρ ἀπήραξε κατὰ συμπέρασμα, ὅ ἐστιν ἀπέθραυσεν, πῶς ἐπιφέρει, τῆλε δʼ ἀπʼ αὐτοῦ αἰχμὴ χαλκείη χαμάδις, ὡς πρότερον μὴ ἀποκεκομμένου, ἀλλʼ ὅτε διέσεισεν ὁ Αἴας ἀποπεπτωκότος; ὁ μὲν οὖν Ἀρίσταρχος τὸ συμπέρασμα λέγει προειρῆσθαι, εἶτα κατὰ μέρος ἐπηκριβῶσθαι, ὡς εἴ τις λέγοι· «ὅδε τις τόνδε εἰς τὰ σπλάγχνα δόρατι παίσας ἀπέκτεινεν· ἐκσπασθέντος δὲ τοῦ δόρατος ἀπέθανεν», ὡς ἐγένετο ὕστερον ἐπιδιηγούμενος. οὕτως ἀπάραξε καὶ κόλον δόρυ λέγει κατὰ συμπέρασμα· ὡς δὲ ἀπέπεσεν ὕστερον ἡ αἰχμὴ διακραδαθέντος τοῦ δόρατος, ἐπεξηγεῖται. φαίνεται γὰρ ὁ Αἴας μικροῦ τινὸς ἔτι διακρατοῦντος τὴν ἐπιδορατίδα πειράζων κραδᾶναι, ἀποπεσούσης δὲ ταύτης παντελῶς ἀπεγνωκέναι ὅτι ἠχρείωται τὸ δόρυ. διὸ καὶ τὸ αὔτως πρόσκειται, ὅτι κατὰ κενὸν ἐκράδανεν, οὐ δυνάμενος αὐτῷ χρῆσθαι. τινὲς δὲ καὶ τὸν δέ ἀντὶ τοῦ γάρ λαμβάνουσιν· τῆλε γὰρ ἀπʼ αὐτοῦ. τὸν γάρ ἀντὶ τοῦ δέ.

νηὶ θοῇ· τῆς δʼ αἶψα κατʼ ἀσβέστη κέχυτο φλόξ: ἡ διπλῆ ὅτι ἔστι μὲν ἐκ πλήρους λαβεῖν κατά, εἶτα σβεστή τὸ συμβαῖνον ἐπιθετικῶς· ἔστι δὲ καὶ κατὰ συναλοιφὴν ἀσβέστη, οἷον ἀκατάσβεστος, ὅ ἐστι δυσκόλως σβεστή. ὃ καὶ μᾶλλον· οὕτως γὰρ εἴωθε λέγειν· ἄσβεστος δʼ ἄρʼ ἐνῶρτο γέλως. τὸ δὲ σβεστή ἀνέμφατον. καὶ τὸ σχῆμα Ὁμηρικόν, ἀσβέστη, καθάπερ ῥεῖα δʼ ἀριγνώτη πέλεται ἀντὶ τοῦ ἀρίγνωτος

ὣς τὴν μὲν πρύμνην πῦρ ἄμφεπεν: πρὸς τὴν φράσιν, ὅτι οὕτως εἴρηκε τὴν μὲν πρύμνην ἀντὶ τοῦ τῆς μὲν τὴν πρύμνην.

μὴ δὴ νῆας ἕλωσι καὶ οὐκέτι φυκτὰ πέλωνται: ἡ διπλῆ ὅτι οὕτως εἴρηκε πληθυντικῶς πέλωνται καὶ οὐ πέληται, ὁμοίως τῷ σπάρτα λέλυνται.

δύσεο τεύχεα θᾶσσον, ἐγὼ δέ κε λαὸν ἀγείρω: ὅτι ἀντὶ τοῦ ἀγείραιμι.

ἔγχος δʼ οὐχ ἕλετʼ οἶον ἀμύμονος Αἰακίδαο:Ζηνόδοτος τοῦτον ἀθετήσας τοὺς ἑξῆς τέσσαρας οὐκ ἔγραφεν.

ἀλλά μιν οἶος ἐπίστατο πῆλαι Ἀχιλλεύς: ἡ διπλῆ ὅτι ἀντὶ τοῦ ἐδύνατο, μόνος ἐδύνατο χρήσασθαι τῷ δόρατι τὸ γὰρ πῆλαι ἐκ παρεπομένου τὴν χρῆσιν σημαίνει.

μελίην Πηλίου ἐκ κορυφῆς.

τὸν μετʼ Ἀχιλλῆα ῥηξήνορα τῖε μάλιστα: ἡ διπλῆ ὅτι Πάτροκλος μὲν Ἀχιλλέως ἡνίοχος, Πατρόκλου δὲ Αὐτομέδων.

τοὺς ἔτεκε Ζεφύρῳ ἀνέμῳ ἅρπυια Ποδάργη: ἡ διπλῆ περιεστιγμένη ὅτι Ζηνόδοτος γράφει Ἅρπυια πόδαργος, ὡς ἐπιθετικόν, ἵνʼ ᾖ ποδώκης. ἔστι δὲ τὸ κύριον ὄνομα Ποδάργη. σαφὲς δὲ καὶ ἐκ τούτων Ξάνθε τε καὶ Βαλίε, τηλεκλυτὰ τέκνα Ποδάργης.

καί τʼ ἀγεληδὸν ἴασιν ἀπὸ κρήνης μελανύδρου

λάψοντες γλώσσῃσιν ἀραιῇσιν μέλαν ὕδωρ: ἡ διπλῆ περιεστιγμένη ὅτι Ζηνόδοτος γράφει λάψαντες διὰ τοῦ α. ἔσονται δὲ ἤδη πεπωκότες, καὶ ἐκλέλυται ἡ ἔμφασις· οἱ μὲν γὰρ αἵματος ἐμπεφορημένοι καὶ διὰ δίψαν ὁρμῶντες ἐπὶ τὴν κρήνην σώζουσι τὸ παράστημα. ἐπλάνησε δὲ τὸν Ζηνόδοτον τὸ ἑξῆς, δεξάμενον ἀπὸ κρήνης ἴασιν· οὐκ ἔδει δέ, ἀλλʼ εἰς κρήνην πιόμενοι πορεύονται.

περιστένεται δέ τε γαστήρ: ἡ διπλῆ ὅτι ἔστι μὲν ἐκδέξασθαι καὶ τὸ στενοχωρεῖται ὥστε καταστρέφειν εἰς τὸ βαρύνεται· βέλτιον δὲ παρεμπεπτωκέναι τὸ σ ὡς ἐπὶ τῆς φερεσβίου, ὥστε εἶναι καὶ τὸ περιστένεται ἀντὶ τοῦ περιτείνεται, διὰ τὸ ἐμπλησθῆναι τοῦ αἵματος.

ὃν τέκε Πηλῆος θυγάτηρ καλὴ Πολυδώρη: ἡ διπλῆ ὅτι Φερεκύδης τὴν Πολυδώραν φησὶν ἀδελφὴν Ἀχιλλέως· οὐκ ἔστι δὲ καθʼ Ὅμηρον διαβεβαιώσασθαι. πιθανώτερον οὖν ὁμωνυμίαν εἶναι, ὥσπερ καὶ ἐπʼ ἄλλων.

ὅς ῥʼ ἀναφανδὸν ὄπυιε, πορὼν ἀπερείσια ἕδνα: ὅτι ἕδνα τὰ ὑπὸ τῶν γαμούντων διδόμενα ταῖς γαμουμέναις.

παρθένιος, τὸν ἔτικτε χορῷ καλὴ Πολυμήλη: ἡ διπλῆ ὅτι παρθένιος λέγεται ὁ ἐξ ἔτι παρθένου νομιζομένης γεννώμενος, σκότιος δὲ ὁ κατὰ λαθραίαν μίξιν καὶ οὐκ ἀπὸ νομίμου γάμου. καὶ ὅτι τὸ χορῷ καλή πρὸς ἓν ἐκληπτέον, καλλίχορος, διαπρέπουσα ἐν τῷ χορεύειν.

αὐτίκα δʼ εἰς ὑπερῷʼ ἀναβὰς παρελέξατο λάθρῃ

Ἑρμείας ἀκάκητα—ἡ διπλῆ ὅτι οἱ τῶν θηλειῶν θάλαμοι ὑπερῷοι, ἵνα μὴ εὐδίοπτοι ὦσιν.

ἡ διπλῆ ὅτι τῇ προσαγορευτικῇ ἀντὶ τῆς ὀρθῆς κέχρηται, ἀντὶ τοῦ ἀκακήτης, ὡς κυανοχαῖτα ἀντὶ τοῦ κυανοχαίτης,

εἰλείθυια ἐξάγαγεν φώως δέ: ἡ διπλῆ περιεστιγμένη ὅτι Ζηνόδοτος γράφει πρὸ φόως ἀγνοεῖ δὲ ὅτι ἐπὶ μὲν Εὐρυσθέως οὕτως γράφειν ἐγχωρεῖ· πρὸ γὰρ τοῦ τεταγμένου ταῖς τικτούσαις χρόνου ἐγεννήθη, διὸ καὶ ἠλιτόμηνος εἴρηται· ἐπὶ δὲ τῶν ἄλλων οὐκέτι.

Ἀλκιμέδων Λαέρκεος υἱὸς ἀμύμων: ὁμώνυμος αὐτῷ ὁ Πύλιος χρυσοχόος.

ἀπειλεῖτε Τρώεσσιν πάνθʼ ὑπὸ μηνιθμόν, καί μʼ ᾐτιάασθε ἕκαστος «σχέτλιε Πηλέος υἱέ, χόλῳ ἄρα σʼ ἔτρεφε μήτηρ.»

μʼ ᾐτιάασθε: ἡ διπλῆ περιεστιγμένη, ὅτι Ζηνόδοτος ἓν ποιῶν γράφει χωρὶς τοῦ ι μητιάασθε, λαμβάνων ἀπὸ τῆς μήτιδος, οἷον ἐβουλεύεσθε. γίνεται δὲ ἀδιανόητον· διὸ δεῖ σὺν τῷ ι γράφειν ᾐτιάασθε. καὶ ὅτι πάνθʼ ὑπὸ μηνιθμόν ἤτοι μετὰ πάσης μήνιδος καὶ χόλου, ἢ κατὰ πάντα τὸν τῆς μήνιδος χρόνον.

ἡ διπλῆ ὅτι ἀπέστροφε τὸν λόγον ἀπὸ τοῦ διηγηματικοῦ ἐπὶ τὸ μιμητικόν, καὶ ἐλλείπει τὸ τάδε λέγων ἕκαστος ἐμὲ ᾐτιάασθε. καὶ ὅτι χόλῳ ἀρσενικῶς ἀντὶ τοῦ χολῇ. ὑπερβολικῶς οὐ γάλακτι, ἀλλὰ χολῇ.

κακὸς χόλος ἔμπεσε θυμῷ: νῦν ὁμοίως ἡμῖν τὸ περὶ ψυχὴν πάθος φησίν.

χηλοῦ τήν οἱ Θέτις ἀργυρόπεζα

θῆκʼ ἐπὶ νηὸς ἄγεσθαι—ἡ διπλῆ ὅτι οὐ δωδεκαταῖον ἀπέλιπε τὸν Ἀχιλλέα γεννήσασα ἡ Θέτις, καθάπερ οἱ νεώτεροι ποιηταί, ἀλλὰ συνεβίου Πηλεῖ. ἐκπέμπει γοῦν ἐπὶ τὸν πόλεμον Ἀχιλλέα, καί φησιν τὸν δʼ οὐχ ὑποδέξομαι αὖτις οἴκαδε νοστήσαντα δώμοιο πηλ— ὡς ἂν ἐπὶ τοῦ οἴκου μένουσα.

Δωδώνης μεδέων δυσχειμέρου· ἀμφὶ δὲ Σελλοί: ἡ διπλῆ πρὸς τὸ τῆς γραφῆς ἀμφίβολον· οἱ μὲν γὰρ Σελλούς, οἱ δὲ Ἑλλοὺς ἐξεδέξαντο. δεῖ δὲ νοεῖν ὡς ἔστιν ἐκ πλήρους Σελλοί· καὶ γὰρ ὁ συνορίζων τοῖς τόποις ποταμὸς Σελλήεις, ἀφʼ οὗ εἰκὸς τοὺς παροίκους Σελλοὺς καλεῖσθαι.

ἠμὲν δή ποτʼ ἐμὸν ἔπος ἔκλυες εὐξαμένοιο, τιμήσας μὲν ἐμέ, μέγα δʼ ἴψαο λαὸν Ἀχαιῶν.

ἡ διπλῆ ὅτι οὐ προσυνέσταται περὶ τῆς τῶν Ἀχαιῶν κακώσεως εὐχόμενος οὐδὲ κατʼ εὐχὴν τετίμηται, ἀλλὰ διὰ τὰς τῆς Θέτιδος λιτάς. διὸ ἀθετητέον τὸν ἑξῆς τιμήσας μὲν ἐμέ. καθολικῶς γὰρ λέγει, καὶ οὐκ ἀφωρισμένον ἀναφέρει καιρὸν τὸν τῆς μήνιδος.

ὁ μὲν ὀβελὸς πρὸς τὴν προειρημένην ἀθέτησιν, ὁ δὲ ἀστερίσκος, ὅτι ἐκ τῆς τοῦ Χρύσου εὐχῆς μετενήνεκται.

μενέω νηῶν ἐν ἀγῶνι: ὅτι νηῶν ἀγῶνι τῷ ἀθροίσματι καὶ ναυστάθμῳ

εἴσεται ἤ ῥα καὶ οἶος ἐπίστηται πολεμίζειν:ἡ διπλῆ περιεστιγμένη ὅτι Ζηνόδοτος γράφει ἐπιστέαται. ἀγνοεῖ δὲ ὅτι τὰ τοιαῦτα ῥήματα πληθυντικά ἐστι, καὶ νῦν ἀνάλογον ἕξει τὸ ἐπιστέαται τῷ ἐπίστανται, ὅπερ οὐ συμφωνεῖ. ἔστιν οὖν ἀντὶ τοῦ ἐπίσταται, καὶ μετείληπται τὸ α εἰς τὸ η.

σφήκεσσι εἰνοδίοις οὓς παῖδες ἐριδμαίνωσιν ἔθοντες, αἰεὶ κερτομέοντες ὁδῷ ἔπι οἰκίʼ ἔχοντας.

ἡ διπλῆ ὅτι τὴν αὐτὴν διάνοιαν ἔχει τῷ ἑξῆς καὶ ὑγιέστερον εἴρηται.

ἀθετεῖται. τὸ κερτομεῖν οὐ τίθησιν ἐπὶ τοῦ διʼ ἔργων ἐρεθίζειν, ἀλλὰ διὰ λόγων. καὶ ὅτι διὰ τοῦ προειρημένου στίχου ταὐτὸν εἴρηται· τὸ γὰρ εἰνοδίοις ταὐτόν ἐστι τῷ ὁδῷ ἔπι οἰκίʼ ἔχοντας, καὶ τὸ ἐριδμαίνωσιν τῷ κερτομέοντες, καὶ τὸ ἀεί τῷ ἔθοντες, ἐξ ἔθους συνεχῶς ἐπιφοιτῶντες. ἠθέτει καὶ Ἀριστοφάνης. οἱ δʼ ἄλκιμον ἦτορ ἔχοντες

πρόσσω πᾶς πέτεται: ἡ διπλῆ ὅτι πληθυντικῶς εἰπών οἱ δʼ ἄλκιμον ἦτορ ἔχοντες ἑνικὸν ἐπιφέρει πᾶς πέτεται, διὰ τὸ τὴν ἔννοιαν τοῦ πᾶς πληθυντικὴν εἶναι, μόνον δὲ τὸ σχῆμα ἑνικόν, ὅμοιον τῷ ἀγρόμενοι πᾶς δῆμος.

ὅτʼ ἄριστον Ἀχαιῶν οὐδὲν ἔτισεν: ἡ διπλῆ ὅτι τὸ δεν παρέλκεται· ἔστι γὰρ ὅτι τὸν ἄριστον τῶν Ἀχαιῶν οὐκ ἔτισεν

ἐκίνηθεν δὲ φάλαγγες Ἐλπόμενοι: ἡ διπλῆ ὅτι ἰδίως εἴρηκε φάλαγγες ἐλπόμενοι πρὸς τὸ νοητόν· σύστημα γὰρ ἀνδρῶν εἰσὶν αἱ φάλαγγες. ἢ δεῖ τὴν πτῶσιν μεταλαβεῖν, ἐλπόμενοι ἀντὶ τοῦ ἐλπομένων.

ὡς δʼ ὅτʼ ἀφʼ ὑψηλῆς κορυφῆς ὄρεος μεγάλοιο κινήσῃ πυκινὴν νεφέλην στεροπηγερέτα Ζεύς, ἔκ τʼ ἔφανεν πᾶσαι σκοπιαὶ καὶ πρώονες ἄκροι καὶ νάπαι, οὐρανόθεν δʼ ἄρʼ ὑπερράγη ἄσπετος αἰθήρ.

ὅτι ἐνταῦθα οἰκείως κεῖνται. ἐν δὲ τῇ Θ κακῶς.

Μενέλαος ἀρήιος οὖτα Θόαντα: ἡ διπλῆ πρὸς τὴν ὁμωνυμίαν, ὅτι Τρωικὸς ὁ Θόας οὗτος.

Νεστορίδαι δʼ ὁ μὲν οὔτασʼ Ἀτύμνιον ὀξέι δουρί: ἡ διπλῆ πρὸς τὸ σχῆμα, ὅτι ἀντὶ τοῦ Νεστοριδῶν ὁ μὲν Ἀντίλοχος οὔτασεν Ἀτύμνιον, ὁ δὲ Θρασυμήδης Μάριν

ὣς τὼ μὲν δοιοῖσι κασιγνήτοισι δαμέντε: ἡ διπλῆ ὅτι πτῶσις ἤλλακται, δοτικὴ ἀντὶ γενικῆς, καὶ ἡ ὑπό πρόθεσις παρεῖται· ἔστι γὰρ ἀντὶ τοῦ ὣς τὼ μὲν ὑπὸ δοιῶν κασιγνήτων δαμέντε.

πᾶν δʼ ὑπεθερμάνθη ξίφος αἵματι: ἀντὶ τοῦ ὅλον.

μέλεον δʼ ἠκόντισαν ἄμφω: ἡ διπλῆ ὅτι μέλεον ἀντὶ τοῦ μελέως, ματαίως. καὶ διὰ παντὸς οὕτως Ὅμηρος χρῆται· οἱ δὲ τραγικοὶ ἐπὶ τοῦ οἰκτροῦ καὶ τάλανος, καὶ ἡ συνήθεια. πρὸς ὅ καὶ ἡ σημείωσις.

ὡς δὲ λύκοι ἄρνεσσιν ἐπέχραον ἢ ἐρίφοισιν σίνται, ὑπὲκ μήλων αἱρεύμενοι, αἵ τʼ ἐν ὄρεσσιν ποιμένος ἀφραδίῃσι διέτμαγεν.

μήλων: προβάτων καὶ αἰγῶν. ἐν ἄλλοις μῆλʼ, ὄϊές τε καὶ αἶγες.

ἡ διπλῆ ὅτι οὕτως δεῖ γράφειν διέτμαγεν ὡς κόσμηθεν, ἵνʼ ᾖ διετμάγησαν, παθητικῶς· τὸ γὰρ διέτμαγον ἐνεργητικόν ἐστιν.

Αἴας δʼ ὁ μέγας: ἡ διπλῆ ὅτι συγκριτικῶς λέγεται πρὸς τὸν ἕτερον Αἴαντα ὁ μέγας, ὁ Τελαμώνιος, ἐπεὶ ἐκεῖνος μείων.

σκέπτετʼ ὀιστῶν τε ῥοῖζον καὶ δοῦπον ἀκόντων: ἡ διπλῆ ὅτι σκέπτετο ἴσον τῷ οἷον ἀπεσκόπευε καὶ παρετήρει εἰς τὸ μὴ πληγῆναι.

ὡς δʼ ὅτʼ ἀπʼ Οὐλύμπου νέφος ἔρχεται οὐρανὸν εἴσω αἰθέρος ἐκ δίης, ὅτε τε Ζεὺς λαίλαπα τείνῃ.

ἡ διπλῆ ὅτι σαφῶς οὐκ ἔστιν Ὄλυμπος καὶ οὐρανὸς ὁ αὐτός· ὡς γὰρ ἀφʼ ἑτέρου ἐφʼ ἕτερόν φησι τὸ νέφος ἔρχεσθαι. οὐδὲ μὴν τόπος ἐπουράνιος· ὁ γὰρ Ὅμηρος ἀπὸ τῶν γινωσκομένων πᾶσι ποιεῖται τὰς ὁμοιώσεις. καταλείπεται τοίνυν τὸ ὄρος σημαίνεσθαι· καὶ γὰρ ἀπὸ τῶν ὀρῶν λέγει τὰ συνεστῶτα νέφη μεταχωρεῖν· ὡς δʼ ὅτʼ ἀφʼ ὑψηλῆς κορυφῆς ὄρεος μεγάλοιο κινήσῃ πυκινὸν νέφος. τοιγαροῦν καὶ ὅταν λέγῃ ὡς δʼ ὅτʼ ἀπʼ Οὐλύμπου νέφος ἔρχεται, ἀπὸ ὄρους σημαίνει.

τάχα οὖν συγχεῖται ὁ ἀήρ πρὸς τὸν αἰθέρα.

ἵπποι ἄξαντʼ ἐν πρώτῳ ῥυμῷ λίπον ἅρματʼ ἀνάκτων: ἡ διπλῆ ὅτι ἀντὶ τοῦ ἄκρῳ, καὶ οὐχ ὡς δευτέρου ὄντος ῥυμοῦ· εἷς γάρ ἐστι. πρώτῃσιν δὲ πύλῃσιν ἀντὶ τοῦ ἄκραις.

πρὸς τὰς συνωρίδας αἷς ἐχρῶντο Τρῶες τὸ δυικόν.

οἳ βίῃ εἰν ἀγορῇ σκολιὰς κρίνωσι θέμιστας:ὅτι θέμιστας ἀντὶ τοῦ δίκας.

χάραδραι—ῥέουσαι ἐξ ὀρέων ἐπὶ κάρ: ἡ διπλῆ ὅτι ἐπὶ κάρα ἐστὶ κατʼ ἀποκοπήν. σημαίνει δὲ τὴν ἄνωθεν καταφορὰν τοῦ ὕδατος.

ἔνθʼ ἤτοι Πρόνοον πρῶτον βάλε δουρὶ φαεινῷ—

δούπησεν δὲ πεσών.

ὁ δὲ Θέστορα Ἤνοπος υἱόν—: ἡ διπλῆ ὅτι ὡς περὶ ἄλλου ἐπήνεγκεν ὁ δὲ Θέστορα, τοῦ λόγου ὄντος περὶ τοῦ αὐτοῦ.

ἐκ γὰρ πλήγη φρένας: ἡ διπλῆ ὅτι τὸ ἐκ γὰρ πλήγη ἀντὶ τοῦ ἐξεπλάγη γάρ, κατὰ μετάληψιν τοῦ η εἰς τὸ α.

ἕλκε δὲ δουρὸς ἑλὼν ὑπὲρ ἄντυγος, ὡς ὅτε τις φώς πέτρῃ ἔπι προβλῆτι καθήμενος ἱερὸν ἰχθύν ἐκ πόντοιο θύραζε λίνῳ καὶ ἤνοπι χαλκῷ.

ἡ διπλῆ ὅτι οὐκ ἐπί τι εἶδος ἰχθύος φερόμενος εἴρηκε ἱερὸν ἰχθύν, καθάπερ τινὲς ἀποδεδώκασι τὸν πομπίλον, οἱ δὲ τὸν κάλλιχθυν· ἀλλὰ κοινότερον τὸν ἀνετὸν καὶ εὐτραφῆ, ὡς ἱερὸν βοῦν λέγομεν τὸν ἀνειμένον.

λινῷ: αἱ γὰρ ὁρμιαὶ λιναῖ περὶ ἃς ἧπτον συρίγγια κεράτινα, ἵνα μὴ ἀποτρώγωσιν οἱ ἰχθύες τὸ λίνον.

Ἥρην δὲ προσέειπε κασιγνήτην ἄλοχόν τε ἡ διπλῆ περιεστιγμένη ὅτι Ζηνόδοτος καθόλου περιγράφει τὴν ὁμιλίαν τοῦ Διὸς καὶ τῆς Ἥρας, οὐκ αἰσθόμενος ὅτι πολλὰ κατὰ συμπέρασμα λέγει ὁ ποιητὴς σιωπωμένως γεγονότα, καὶ οὐ δέον ἐπιζητεῖν, πῶς ἡ μικρὸν ἔμπροσθεν ἐπὶ τὸν Ὄλυμπον παρακεχωρηκυῖα νῦν ἐπὶ τῆς Ἴδης ἐστίν.

πέμπειν μιν θάνατόν τε φέρειν καὶ νήδυμον ὕπνον: ἡ διπλῆ ὅτι σαφῶς νήδυμον μετὰ τοῦ ν. καὶ ἐπὶ τῶν ἀμφιβόλων ἄρα τόπων σὺν τῷ ν ἐκληπτέον καὶ ὅτι τῷ ἀπαρεμφάτῳ κέχρηται ἀντὶ προστακτικοῦ τοῦ πέμπε

Σαρπηδὼν δʼ αὐτοῦ μὲν ἀπήμβροτε δουρὶ φαεινῷ

δεύτερος ὁρμηθείς, ὁ δὲ Πήδασον οὔτασεν ἵππον: ἡ διπλῆ ὅτι ἐξ ἐπαναλήψεως τὸ ἄρθρον εἴληφε κατὰ τοῦ αὐτοῦ προσώπου καὶ οὐ περὶ ἑτέρου λέγει, ἀντὶ τοῦ Πήδασον δὲ οὔτασεν καὶ ὅτι δοκεῖ συγκεχύσθαι τὸ οὔτασε· βεβλήκει γὰρ τὸ δόρυ.

ἀλλʼ ἔβαλʼ ἔνθʼ ἄρα τε φρένες ἔρχαται ἀμφʼ ἀδινὸν κῆρ: ἡ διπλῆ ὅτι σαφῶς διὰ τοῦ ἔβαλε σημαίνει τὸ ἔτυχεν εἰς ἐκεῖνον τὸν τόπον, ὅπου αἱ φρένες ἐγκαθειργμέναι εἰσὶ περὶ τὴν ψυχήν.

κτεινόμενος μενέαινε: ἡ διπλῆ ὅτι τὸ μενέαινεν ἐνθάδε μὲν ἐλιποθύμει, ἐν ἄλλοις δὲ προεθυμεῖτο, ὡς τὸ μενέαινε κῦδος ἀρέσθαι. ἢ ἐθυμοῦτο.

πρῶτα μὲν ὄτρυνον Λυκίων ἡγήτορας ἄνδρας

πάντῃ ἐποιχόμενος, Σαρπηδόνος ἀμφιμάχεσθαι:ἡ διπλῆ ὅτι ἤτοι ἀπέστροφε τὸν λόγον, ὡς περὶ ἑτέρου λέγων Σαρπηδόνος ἀντὶ τοῦ ἐμοῦ· ἢ ἐλλείπει τὸ τάδε λέγων καὶ τὸ ἀπαρέμφατον ἀντὶ προστακτικοῦ κεῖται, ἵνʼ ᾖ ὄτρυνον Λυκίων ἡγήτορας ἄνδρας τάδε λέγων, Σαρπηδόνος ἀμφιμάχεσθαι.

νεῶν ἐν ἀγῶνι: ἡ διπλῆ ὅτι νεῶν ἀγῶνα τὸ ἄθροισμα, τὸ ναύσταθμον, καὶ ἐν ἄλλοις εἴ που δύσονται ἀγῶνα, τὴν συναγωγὴν τῶν θεῶν.

ἵππους ἐπεὶ λίπεν ἅρματʼ ἀνάκτων: ὅτι Ζηνόδοτος γράφει ἐπεὶ λίπον, ἀγνοῶν ὅτι τὸ λίπεν νῦν οὐκ ἔστιν ἑνικόν, ἀλλὰ ἀνάλογον τῷ ἐλείφθησαν τὰ ἅρματα, ὥσπερ κόσμηθεν καὶ ποιμένος ἀφραδίῃσι διέτμαγεν ἀντὶ τοῦ διετμάγησαν. εἴωθε γὰρ τοῖς οὐδετέροις πληθυντικοῖς πληθυντικὰ ῥήματα συντάσσειν, ὡς σπάρτα λέλυνται.

δύνασαι δὲ σὺ πάντοσʼ ἀκούειν: ἡ διπλῆ ὅτι οὕτως εἴωθε λέγειν πάντοσε ἀκούειν, εἰς πάντα τόπον ἀκούειν ἐπὶ τῶν ἐκ τόπου εἰς τόπον ἀφικνουμένων· πεύθετο γὰρ Κύπρον δὲ μέγα κλέος εἰς Κύπρον ἠκούετο διὸ καὶ νῦν κατὰ συναλοιφὴν ἀκουστέον, ἵνʼ ᾖ τὸ πλῆρες πάντοσε ἀκούειν.

ὁ δʼ οὐδʼ οὗ παιδὸς ἀμύνει: ἡ διπλῆ ὅτι ἐλλείπει ἡ περί· ἔστι γάρ, οὐδὲ περὶ τοῦ οὗ παιδὸς ἀμύνει οἱ δὲ ἀγνοήσαντες γράφουσιν ὁ δʼ οὐδʼ ᾧ παιδὶ ἀμύνει.

Δαναῶν κεχολωμένοι: ἡ διπλῆ ὅτι ἐλλείπει ἡ περί πρόθεσις, περὶ Δαναῶν.

Ἕκτωρ χωόμενος Σαρπηδόνος: ὅτι ἐλλείπει ἡ περί, καὶ ὅτι τὸ χωόμενος ἀντὶ τοῦ συγχεόμενος

ἀλλʼ εἴ μιν ἀεικισσαίμεθʼ ἑλόντες: ἡ διπλῇ ὅτι ἔξωθεν προσυπακουστέον τὸ καλῶς ἂν ἔχοι· εἰ αὐτὸν ἀνελόντες ἀεικισαίμεθα, καλῶς ἂν ἔχοι. καὶ ἐν Ὀδυσσείᾳ ἀτὰρ πελέκεάς γε καὶ εἴ κʼ εἰῶμεν ἅπαντας. πελέκεα αἰεὶ κείωμεν.

καί τινʼ ἑταίρων Αὐτοῦ ἀμυνομένων: ἡ διπλῆ ὅτι ἀμφίβολον εἰ λείπει ἡ περί, ἵνʼ ᾖ περὶ αὐτοῦ ἢ τοπικῶς ἐκληπτέον τὸ αὐτοῦ, ἐν τῷδε τῷ τόπῳ.

ἐς Πηλῆʼ ἱκέτευσε καὶ ἐς Θέτιν ἀργυρόπεζαν: ἡ διπλῆ ὅτι οὐκ ἀπολελοίπει ἡ Θέτις τὸν Πηλέως οἶκον ὡς οἱ νεώτεροι, ἀλλὰ συνῴκει αὐτῷ.

ὣς ἰθὺς Λυκίων, Πατρόκλεις ἱπποκέλευθε

ἔσσυο καὶ Τρώων, κεχόλωσο δὲ κῆρ ἑτάροιο.

καί ῥʼ ἔβαλε Σθενέλαον: ἡ διπλῆ ὅτι μεταβέβηκεν ἐκ τοῦ πρὸς τὸν Πάτροκλον λόγου εἰς τὸν περὶ αὐτοῦ· εἴρηκε γὰρ ἔβαλε καὶ οὐχὶ ἔβαλες ὦ Πάτροκλε

αἰγανέης—ταναοῖο: ἡ διπλῆ πρὸς τὸ σχῆμα, ὅτι ταναοῖο εἴρηκεν ἀρσενικῶς ἀντὶ τοῦ ταναῆς

τῶν δʼ ὥς τε δρυτόμων ἀνδρῶν ὀρυμαγδὸς ὀρώρει οὔρεος ἐν βήσσῃς· ἕκαθεν δέ τε γίγνετʼ ἀκουή. ὣς τῶν ὤρνυτο δοῦπος ἀπὸ χθονὸς εὐρυοδείης χαλκοῦ τε ῥινοῦ τε βοῶν τʼ εὐποιητάων.

ἡ διπλῆ ὅτι ἀμφιβόλως κεῖται τὸ ὀρώρει, πότερον ἐπὶ τῶν μαχομένων λέγεται, τούτων ὀρώρει ὀρυμαγδὸς ὡς δρυτόμων, ἢ ἐπὶ τῶν δρυτόμων, ὡς δρυτόμων ἀνδρῶν ὀρυμαγδός, οὕτως καὶ τῶν μαχομένων, ὅπερ καὶ βούλεται, ὥστε τὸ ὀρώρει τὸν ἐνεστῶτα χρόνον σημαίνει.

ἡ διπλῆ ὅτι προειπὼν ῥινοῦ τε, ὡς ἕτερόν τι διάφορον συμπλέκει βοῶν τε· καὶ ἤτοι ἐξ ἐπαναλήψεως νοητέον λέγεσθαι τὸ αὐτό, ὡς πυκνοὶ καὶ θαμέες καὶ πόλεμόν τε μάχην τε· ἢ τὸν τέ σύνδεσμον περιττὸν νομιστέον, ἵνʼ ᾖ ῥινοῦ βοῶν, τουτέστι τῶν ἀσπίδων.

καὶ τότʼ Ἀπόλλωνα προσέφη νεφεληγερέτα Ζεύς: ἡ διπλῆ περιεστιγμένη, ὅτι Ζηνόδοτος καὶ ἐνταῦθα διεσκεύακε γράφων καὶ τότʼ ἄρʼ ἐξ Ἴδης προσέφη Ζεὺς ὃν φίλον υἱόν, ἵνʼ ἐκ τῆς Ἴδης προσφωνῇ τὸν ἐν τῷ πεδίῳ Ἀπόλλωνα. γελοῖον δὲ τὸ κραυγάζειν ἀπὸ τῆς Ἴδης τὸν Δία. οὐ νενόηκεν οὖν ὅτι τὰ τοιαῦτα κατὰ τὸ σιωπώμενον ἐνεργούμενα δεῖ παραδέχεσθαι, καθάπερ καὶ ἐν τοῖς ἐπάνω περὶ τῆς Ἥρας

βῆ δὲ κατʼ Ἰδαίων ὀρέων ἐς φύλοπιν αἰνήν ἡ διπλῆ περιεστιγμένη ὅτι Ζηνόδοτος καὶ τοῦτον περιῄρηκε, τηρῶν τὸ σύμφωνον ἑαυτῷ

Διὸς κρείσσων νόος: ἡ διπλῆ ὅτι τινὲς χωρὶς τοῦ ν γράφουσι κρείσσω. τὰ δὲ τοιαῦτα συγκριτικὰ ἐπὶ τῆς ὀρθῆς σὺν τῷ ν λέγεται. καὶ τὸ κρεῖσσον ἐπὶ τοῦ κατὰ δύναμιν τίθησιν ὁ ποιητής

ἔνθα τίνα πρῶτον, τίνα δʼ ὕστατον ἐξενάριξας, Πατρόκλεις— Ἄδρηστον μὲν πρῶτα καὶ Αὐτόνοον καὶ Ἔχεκλον

τοὺς ἕλεν: ἡ διπλῆ περιεστιγμένη ὅτι Ζηνόδοτος γράφει τοὺς ἕλες. ἀγνοεῖ δὲ ὅτι ἀπέστροφε τὸν λόγον ἐκ τοῦ πρὸς αὐτὸν ἐπὶ τὸν περὶ αὐτοῦ καὶ πολλάκις ἀποστροφὰς ποιεῖται

Πατρόκλου ὑπὸ χερσί· περιπρὸ γὰρ ἔγχεϊ θῦεν.

τρὶς μὲν ἐπʼ ἀγκῶνος βῆ τείχεος ὑψηλοῖο: ἡ διπλῆ ὅτι ἀγκῶνος τῆς γωνίας λέγει.

ὣς φάτο, Πάτροκλος δʼ ἀνεχάζετο πολλὸν ὀπίσσω: ἡ διπλῆ περιεστιγμένη ὅτι Ζηνόδοτος γράφει τυτθόν. ὁ δὲ αὐτὸς στίχος καὶ ἐπὶ τοῦ Διομήδους κεῖται. καὶ εὐλόγως ἐκεῖ μὲν γράφεται τυτθόν· συμπάρεστι γὰρ ἡ Ἀθηνᾶ προτρεπομένη θεομαχεῖν· ἐνθάδε δὲ πολλόν· προεντέταλται γὰρ ὁ Ἀχιλλεύς μάλα τόν γε φιλεῖ ἑκάεργος Ἀπόλλων

αὐτοκασίγνητος Ἑκάβης, υἱὸς δὲ Δύμαντος, ὃς Φρυγίῃ ναίεσκε.

ἡ διπλῆ ὅτι Ὅμηρος τὴν Ἑκάβην Δύμαντος, ὁ δὲ Εὐριπίδης Κισσέως

ἡ διπλῆ ὅτι Ὅμηρος ἑτέραν τὴν Φρυγίαν τῆς Τροίας οἶδεν

πολλοὺς ἂν κορέσειεν ἀνὴρ ὅδε τήθεα διφῶν, νηὸς ἀποθρώσκων, εἰ καὶ δυσπέμφελος εἴη.

τήθεα: ἡ διπλῇ ὅτι ἅπαξ εἴρηκε τήθεα. ἔστι δὲ εἶδος θαλασσίων ὀστρέων. πρὸς τοὺς χωρίζοντας· φασὶ γὰρ ὅτι ὁ τῆς Ἰλιάδος ποιητὴς οὐ παρεισάγει τοὺς ἥρωας χρωμένους ἰχθύσιν, ὁ δὲ τῆς Ὀδυσσείας. φανερὸν δὲ ὅτι εἰ καὶ μὴ παράγει χρωμένους, ἴσασιν, ἐκ τοῦ τὸν Πάτροκλον ὀνομάζειν τήθεα. νοητέον δὲ τὸν ποιητὴν διὰ τὸ μικροπρεπὲς παρῃτῆσθαι. καὶ μὴν οὐδὲ λαχάνοις παρεισάγει χρωμένους· ἀλλʼ ὅμως φησὶ δμῶες Ὀδυσσῆος τέμενος μέγα κοπρήσοντες.

ἡ διπλῆ περιεστιγμένη ὅτι Ζηνόδοτος γράφει εἰ καὶ δυσπέμφελοι εἶεν, ὥστε ἐπὶ τῶν ἀνδρῶν εἶναι, οἷον εἰ καὶ δυσάρεστοι εἶεν οἱ συνεσθίοντες, ὡς καὶ Ἡσίοδος πολυξείνου δαιτὸς δυσπέμφελος εἶναι. βέλτιον δὲ ἐπὶ τῆς θαλάσσης, εἰ καὶ δυσχείμερος εἴη καὶ τραχεῖα· τὴν γὰρ τοῦ κολυμβητοῦ ἐντρέχειαν ἀντιπαρατίθησι τῷ ἀπὸ τοῦ δίφρου κεκυβιστηκότι. καὶ Ἡσίοδος δὲ ἐπὶ τῆς θαλάσσης τέταχε καὶ τοῖς οἳ γλαυκὴν δυσπέμφελον ἐργάζονται.

τανυήκεας ὄζους: ἡ διπλῆ ὅτι οὐκ ἐντέτακται ἡ ἀκή, καθάπερ ἐπὶ τοῦ ξίφους τανύηκες ἄορ ἀλλὰ κατὰ παραγωγὴν τανυήκεας ὄζους, οἷον ταναούς, ὡς κελαινεφὲς αἷμα.

κεῖτο μέγας μεγαλωστί, λελασμένος ἱπποσυνάων:ὁ ἀστερίσκος ὅτι εἰς τὴν δευτέραν νέκυιαν μετάκειται, οὐχ ὑγιῶς. καὶ ὅτι Ἰακῶς λελασμένος ἀντὶ τοῦ λελησμένος, πρὸς τὸ ἐν καρὸς αἴσῃ, ὅτι ἀντὶ τοῦ ἐν κηρὸς μοίρᾳ.

ἀλλʼ ὅτε δὴ τὸ τέταρτον ἐπέσσυτο δαίμονι ἶσος,

ἔνθʼ ἄρα τοι Πάτροκλε φάνη βιότοιο τελευτή: ἡ διπλῆ ὅτι ἀπέστροφε τὸν λόγον ἐκ τοῦ πρὸς αὐτὸν εἰς τὸν περὶ αὐτοῦ ἐκ τοῦ περὶ αὐτοῦ εἰς τὸν πρὸς αὐτόν.

τοῦ δʼ ἀπὸ μὲν κρατὸς κυνέην βάλε Φοῖβος Ἀπόλλων.

πᾶν δέ οἱ ἐν χείρεσσιν ἄγη δολιχόσκιον ἔγχος: ἡ διπλῆ ὅτι τὸ πᾶν ἀντὶ τοῦ ὅλον

σχεδόθεν βάλε Δάρδανος ἀνήρ: ἡ διπλῆ περιεστιγμένη ὅτι Ζηνόδοτος γράφει σχεδὸν οὔτασε Δάρδανος ἀνήρ. ἀγνοεῖ δὲ ὅτι ἐκ βολῆς τέτρωται, ὡς διὰ τῶν ἑξῆς δείκνυται ὥς τοι πρῶτος ἐφῆκε βέλος

καὶ γὰρ δὴ τότε φῶτας ἐείκοσι βῆσεν ἀφʼ ἵππων, πρῶτʼ ἐλθὼν σὺν ὄχεσφι, διδασκόμενος πολέμοιο ὅς τοι πρῶτος ἐφῆκε βέλος Πατρόκλεις ἱππεῦ.

ἡ διπλῆ ὅτι σύνηθες ἦν τοῖς ἀρχαίοις ἁρματομαχεῖν, ἐσφαιρωμένοις δόρασι χρωμένους, καὶ ἀνατρέπειν ἐκ τῶν ὀχημάτων. ὁ δὲ Διονύσιος οὐκ ἐπὶ μελέτης, ἀλλʼ ὅτι ἀνεῖλε πρώτως εἰς πόλεμον παραγενόμενος.

ὅτι βέβληται καὶ οὐκ οὔτασται, ὡς Ζηνόδοτος. βέλος γοῦν κέκληκε διὰ τὸ βεβλῆσθαι. καὶ πρὸς τὴν ἀποστροφήν

βεβλημένον ὀξέι χαλκῷ: ὅτι ὁμόλογον τῷ βεβλῆσθαι αὐτόν

δούπησεν δὲ πεσών: ἡ διπλῆ ὅτι ἐκ τῶν τοιούτων ἀπεδέξαντο οἱ γλωσσογράφοι τὸ δουπῆσαι ἓν ἀνθʼ ἑνὸς ἀντὶ τοῦ ἀποθανεῖν, ἀγνοοῦσι δὲ ὅτι οὐκ ἐπὶ παντὸς θανάτου τάσσει τὴν λέξιν, ἀλλʼ ἐπὶ τῶν ἐν πολέμῳ πιπτόντων διὰ τὸν παρακολουθοῦντα ψόφον ἐκ τῶν ὅπλων

Ἕκτωρ Πριαμίδης σχεδὸν ἔγχεϊ θυμὸν ἀπηύρα: ὅτι οὗτος μὲν οὔτασεν, ὁ δὲ Εὔφορβος βέβληκεν

ἀλλά με μοῖρʼ ὀλοὴ καὶ Λητοῦς ἔκτανεν υἱός,

ἀνδρῶν δʼ Εὔφορβος, σὺ δέ με τρίτος ἐξεναρίζεις: ἡ διπλῆ πρὸς τὸ ζητούμενον· γὰρ τρεῖς προειπὼν ἐπιφέρει σὺ δέ με τρίτος. τὴν δὲ κοινὴν πᾶσι παρεπομένην μοῖραν οὐκ ἀριθμεῖ, αὐτοὺς δὲ τοὺς ἐπενεγκόντας αὐτῷ χεῖρας.

ψυχὴ δʼ ἐκ ῥεθέων πταμένη: ἡ διπλῆ ὅτι πάντα τὰ μέλη ῥέθη Ὅμηρος προσαγορεύει. οἱ δὲ Αἰολεῖς μόνον τὸ πρόσωπον.

οὐδʼ ἔλαθʼ Ἀτρέος υἱὸν ἀρηίφιλον Μενέλαον Πάτροκλος Τρώεσσι δαμεὶς ἐν δηιοτῆτι.

οὐδʼ ἔλαθε: καθʼ ὑπερβατόν, οὐκ ἔλαθε δέ.

Τρώεσσι: ἀμφίβολον πότερον Τρώεσσι συνήθως κατὰ ἐναλλαγὴν πτώσεως παρείληπται, ἀντὶ τοῦ Τρώων, ὡς Αἴαντι δὲ μάλιστα ἀντὶ τοῦ Αἴαντος, καὶ ἔστι δαμεὶς ἐν Τρώων δηιοτῆτι, ἐν τῇ τῶν Τρώων μάχῃ ἢ ὡς τὸ ἢν μὴ καὶ σὺ θάνῃς Ἀχιλῆι δαμασθείς οὕτως Τρώεσσι δαμασθείς ἀντὶ τοῦ ὑπὸ Τρώων

ἀμφὶ δʼ ἄρʼ αὐτῷ βαῖνʼ ὥς τις περὶ πόρτακι μήτηρ: τὸ σημεῖον πρὸς τὸ ὃς Χρύσην ἀμφιβέβηκας.

πρόσθε δέ οἱ δόρυ τʼ ἔσχε: ἡ διπλῆ ὅτι ἀντὶ τοῦ οὗ, ὅ ἐστιν αὐτοῦ. Ζηνόδοτος πρόσθε δέ οὑ, κακῶς.

οὐ γάρ τις πρότερος Τρώων κλειτῶν τʼ ἐπικούρων Πάτροκλον βάλε δουρί

ἡ διπλῆ ὅτι βέβληται ὁ Πάτροκλος ὑπὸ Εὐφόρβου καὶ οὐκ οὔτασται, καθάπερ Ζηνόδοτος γράφει σχεδὸν οὔτασε Δάρδανος ἀνήρ.

οὐδὲ μὲν οὐδὲ βίη Ὑπερήνορος ἱπποδάμοιο ἧς ἥβης ἀπόνηθʼ, ὅτε μʼ ὤνατο καί μʼ ὑπέμεινεν.

τὸ σημεῖον Διονύσιος διὰ τὸν Ὑπερήνορά φησιν προείρηται γὰρ Ἀτρείδης δʼ ἄρʼ ἔπειθʼ Ὑπερήνορα ποιμένα λαῶν οὔτασε. καὶ ἴσως κατὰ τὸ σιωπώμενον ἐκεῖ αὐτὸν ὠνείδισεν.

ἀλλά σʼ ἔγωγʼ ἀναχωρήσαντα κελεύω ἐς πληθὺν ἰέναι, μηδʼ ἀντίος ἵστασʼ ἐμεῖο, πρίν τι κακὸν παθέειν· ῥεχθὲν δέ τε νήπιος ἔγνω.

ὁ ἀστερίσκος ὅτι ἄμεινον τὰ ἔπη ταῦτα λέγεται ὑπὸ Μενελάου, ἐπὶ δὲ τῆς Ἀχιλλέως πρὸς Αἰνείαν συστάσεως οὐκέτι· ἐπεξεληλυθὼς γὰρ μόνον οὐχὶ συναρπάσαι ἂν τὴν πόλιν ἕνεκα τῆς Πατρόκλου ἀναιρέσεως.

ἦ μάλα τίσεις

γνωτὸν ἐμὸν ὃν ἔπεφνες: ἡ διπλῆ ὅτι ἰδίως ἐξενήνοχεν· ἔστι γὰρ μάλα τίσεις περὶ τοῦ ἐμοῦ γνωτοῦ δίκας περὶ οὗ ἔπεφνες. τίσεις μου τὸν ἀδελφόν. περὶ τούτου ὃν ἔπεφνες, ἀνθʼ οὗ εἴρηκε τίσεις μου τὸν ἀδελφόν.

ἦ κέ σφιν δειλοῖσι γόου κατάπαυμα γενοίμην: ἡ διπλῆ ὅτι δειλοῖσιν εἶπεν ἀντὶ τοῦ δειλαίοις.

ἂψ δʼ ἀναχαζομένοιο κατὰ στομάχοιο θέμεθλα νύξʼ, ἐπὶ δʼ αὐτὸς ἔρεισε.

στομάχου θέμεθλα: οὐ λέγει τὸ στόμα τῆς κοιλίας, καθάπερ ἡμεῖς, ἀλλὰ τὸν βρόγχον, οἷον τὰ ἔσχατα μέρη τοῦ λαιμοῦ. ἐπιφέρει γοῦν ἀντικρὺ δʼ ἁπαλοῖο διʼ αὐχένος

ἡ διπλῆ πρὸς τὸ αὐτός· οὐ γάρ ἐστι περὶ ἑτέρου ὁ λόγος.

αἵματί οἱ δεύοντο κόμαι χαρίτεσσιν ὁμοῖαι πλοχμοί θʼ οἳ χρυσῷ τε καὶ ἀργύρῳ ἐσφήκωντο.

ἡ διπλῆ περιεστιγμένη ὅτι Ζηνόδοτος γράφει χαρίτεσσι μέλαιναι, ἀδιανόητον ποιῶν.

ἔνθα κε ῥεῖα φέροι κλυτὰ τεύχεα Πανθοίδαο Ἀτρείδης, εἰ μή οἱ ἀγάσσατο Φοῖβος Ἀπόλλων.

ἡ διπλῆ ὅτι τοὺς χρόνους ἐνήλλαχε καὶ τὰ ῥήματα ἔδει γὰρ φάναι, τότε δʼ ἂν ῥᾳδίως ἔφερεν

τὸ ἀγάσσατο νῦν ἀντὶ τοῦ ἐφθόνησεν, οὐκ ἀντὶ τοῦ ἐθαύμασεν.

Κικόνων ἡγήτορι Μέντῃ: ὅτι τοῦτον τὸν Μέντην ἐν τῷ Τρωικῷ διακόσμῳ οὐ παραδέδωκεν, ἀλλὰ Εὔφημον μόνον· Εὔφημος δʼ ἀρχὸς Κικόνων ἦν αἰχμητάων, ὡς ἂν πλείοσιν ἡγεμόσι χρωμένων.

Πατρόκλῳ περιβὰς Τρώων τὸν ἄριστον ἔπεφνενπρὸς τὴν περίβασιν. Τρὼς ἄρα ὁ Εὔφορβος. ἀλλὰ καὶ Δάρδανος· οἱ ἄρα Δάρδανοι Τρῶες. καὶ ὅτι ἀντὶ τοῦ τὸν ἐν τοῖς Τρωσὶν ἄριστον· οὐ γάρ ἐστιν ὡς Μυρμιδόνων τὸν ἄριστον.

οὐταμένην ὠτειλήν: ἡ διπλῆ ὅτι παρητυμολόγησεν τὸ ὄνομα.

κεῖται ἐμῆς ἕνεκʼ ἐνθάδε τιμῆς: ἡ διπλῆ ὅτι ἡ τιμὴ ἀντὶ τῆς τιμωρίας καὶ νῦν τέτακται· ἕνεκα ἐμοῦ κεῖται τιμωρούμενος τοὺς Τρῶας

μή τίς μοι Δαναῶν νεμεσήσεται: ἀντὶ τοῦ νεμεσήσηται.

παχνοῦται, ἀέκων δέ τʼ ἔβη ἀπὸ μεσσαύλοιο: ἡ διπλῆ ὅτι τὴν κατὰ ἀγρὸν ἔπαυλιν μέσσαυλον· οἱ δὲ Ἀττικοὶ τὴν μέσην θύραν τῆς αὐλῆς, τὴν διορίζουσαν τήν τε γυναικωνῖτιν καὶ τὸν ἀνδρῶνα. τὸ δὲ παχνοῦται, πήγνυται, φρίσσει, ἀπὸ τῆς μάχης διὰ τὴν αὐλήν

Αἴαντα μέγαν, Τελαμώνιον υἱόν: ὅτι πάλιν μέγαν εἶπε τὸν Τελαμῶνος Αἴαντα κατὰ σύγκρισιν τοῦ Ὀιλιάδου· ἐκεῖνος γὰρ μικρότερος· μείων οὔ τι τόσος γε ὅσος Τελαμώνιος.

Ἕκτωρ μὲν Πάτροκλον, ἐπεὶ κλυτὰ τεύχεʼ ἀπηύρα,

ἕλχʼ, ἵνʼ ἀπʼ ὤμοιιν κεφαλὴν τάμοι ὀξέι χαλκῷ.

ἡ διπλῆ πρὸς τὸ δοκοῦν μάχεσθαι· οὐ γὰρ αὐτὸς ἦν ὁ Ἕκτωρ ὁ σκυλεύσας τὸν Πάτροκλον, ἀλλʼ ἀπʼ αὐτοῦ περιόντος ἀφείλετο τὰ ὅπλα πρώτως Ἀπόλλων, ὁ δὲ αὐτὸν γυμνὸν ἔτρωσε· λῦσε δέ οἱ θώρηκα ἄναξ Διὸς υἱὸς Ἀπόλλων. ὁ δὲ Διονύσιος τὸ σημεῖόν φησιν, ὅτι ἤλλακται πτῶσις Πάτροκλον ἐπεὶ κλυτὰ τεύχεʼ ἀπηύρα ἀντὶ τοῦ Πατρόκλου ἡ διπλῆ ὅτι ἔοικε παρεπιτιμῶντι ὁ Ἀρίσταρχος τῷ Ὁμήρῳ· οὐ γάρ—

ἡ διπλῆ ὅτι νῦν οἰκείως ἔχει τὴν ὄρεξιν ταύτην ὁ Ἕκτωρ ἕλκειν, ἵνα ἀφέληται τὴν κεφαλήν, τὸ δὲ σῶμα τοῖς κυσὶ ῥίψῃ· οὐδέπω γὰρ ὁ Γλαῦκος ὠνείδισεν αὐτὸν ὡς ἀμελοῦντα τῶν συμμάχων, ὅτι τὸ Σαρπηδόνος σῶμα ὑπὸ τοῖς Ἀχαιοῖς ἀφῆκε γενέσθαι· δεῖν οὖν πολεμήσαντα καὶ ἀνθελκύσαντα τὸν Πάτροκλον ῥυσιάσαι μέχρι ἂν ἀποδῶσιν ἐκεῖνοι τὸν νεκρὸν τοῦ Σαρπηδόνος καὶ τὰ τεύχη, ἀντικομιζόμενοι τὸν Πάτροκλον· δοκοῦσι γὰρ τὸν Σαρπηδόνα ὑπὸ τῶν Ἀχαιῶν ἦρθαι καὶ κεῖσθαι ἐπὶ τῶν νεῶν, οὐκ εἰδότες ὅτι ὑπὸ Ἀπόλλωνος εἰς Λυκίαν ἀναρπασθεὶς ἀποκεκόμισται.

ᾧ ῥά τε νήπιʼ ἄγοντι συναντήσωνται ἐν ὕλῃ ἄνδρες ἐπακτῆρες· ὁ δέ τε σθένεϊ βλεμεαίνει, πᾶν δέ τʼ ἐπισκύνιον κάτω ἕλκεται ὄσσε καλύπτων:

παρὰ Ζηνοδότῳ καὶ ἐν τῇ Χίᾳ οὐκ ἦσαν οἱ γʹ στίχοι. ἴσως φασὶν ἔνιοι, ὅτι οἱ ἄρσενες λέοντες οὐ σκυμναγωγοῦσιν, ἀλλὰ θήλειαι μόναι. κατὰ δὲ τὸ ἀρσενικὸν καὶ ἐπὶ τῆς θηλείας τέτακται ὁ λέων, καὶ ἔστιν ἐπίκοινον.

κάλλιπες Ἀργείοισιν ἕλωρ καὶ κύρμα γενέσθαι: ἡ διπλῆ ὅτι τὰ ἑλώρια οὐκ ἔστι βρώματα, ὡς οἱ γλωσσογράφοι ἀλλʼ ἑλκύσματα

νῦν δʼ οὔ οἱ ἀλαλκέμεναι κύνας ἔτλης: ἡ διπλῆ ὅτι ὑπόνοια τοῖς Τρωσὶν ἐγένετο ὡς κυνοβρώτου τοῦ σώματος ἐσομένου, εἰ μὴ τὸν Πάτροκλον ἀνθελκύσαιεν καὶ ὑφʼ αὑτοὺς ἔχοιεν εἰς ἀνταπόδοσιν τῶν περὶ Σαρπηδόνος· ἄριστος γὰρ οὗτος, ὥστε μὴ ἀμεληθῆναι τὴν ἀνακομιδὴν τοῦ σώματος αὐτοῦ, ἐξ οὗ συνέβαινεν ἀνταποδίδοσθαι τὸν Σαρπηδόνα. διὸ ἐπιφέρει τοίου γὰρ θεράπων πέφατʼ ἀνέρος, ὃς μέγʼ ἄριστος Ἀργείων παρὰ νηυσί τῶν περὶ Σαρπηδόνος τὴν περί. — συνέβαινεν

ἡ διπλῆ περιεστιγμένη, ὅτι Ζηνόδοτος γράφει κύον ἔτλης. ἄλογον δέ.

αἶψά κεν Ἀργεῖοι Σαρπηδόνος ἔντεα καλά

λύσειαν, καί κʼ αὐτὸν ἀγοίμεθα Ἴλιον εἴσω: ἡ διπλῆ ὅτι οὐκ ἴσασιν οἱ περὶ τὸν Γλαῦκον εἰ ἀποκεκόμισται ὁ Σαρπηδὼν εἰς Λυκίαν, ὑπὸ τοῦ ὕπνου καὶ τοῦ θανάτου· διό φησιν ἀντιρυσιάσαι τὸν Πάτροκλον, ὡς ἀνακομίσαι τὸν Σαρπηδόνα. ἕως ἂν κομίσαι.

ὢ πόποι, ἦ τʼ ἐφάμην σε περὶ φρένας ἔμμεναι ἄλλων, τῶν ὅσσοι Λυκίην ἐριβώλακα ναιετάουσιν· νῦν δέ σευ ὠνοσάμην πάγχυ φρένας, οἷον ἔειπες.

μεμείωκε τὴν ἔμφασιν καὶ τὰ τοιαῦτα εἴωθεν ἀθετεῖν ὁ Ἀρίσταρχος

ὅτι νῦν μὲν ὀρθῶς ἔχει, ἐν δὲ τῇ Ξ κακῶς ἐντεῦθεν μετενήνεκται.

ἀφείλετο νίκην

ῥηιδίως, ὅτε δʼ αὐτὸς ἐποτρύνει μαχέσασθαι: ἡ διπλῆ ὅτι ἀκαταλλήλως καὶ ἰδίως ἐπενήνοχε τὸ ὅτε δʼ αὐτός· ἔδει γὰρ ἢ οὕτως εἰπεῖν, τότε δʼ αὐτὸς ἐποτρύνει, ἢ προσληπτέον ἔξωθεν τὸ ἔστιν, ὥστε γίνεσθαι τὸ πλῆρες ἔστι δʼ ὅτε καὶ αὐτὸς ἐποτρύνει μάχεσθαι.

Ἴλιον ἱρήν: ὅτι θηλυκῶς εἶπε τὴν Ἴλιον.

γηράς: ἡ διπλῆ ὅτι οὕτως εἰώθασι σχηματίζειν ἀντὶ τοῦ γηράσας.

ἆ δείλʼ, οὐδέ τί τοι θάνατος καταθύμιός ἐστιν, ὃς δή τοι σχεδὸν εἶσι.

ἡ διπλῆ ὅτι οὕτως εἴρηκε καταθύμιος, ἀντὶ τοῦ κατὰ ψυχήν ἐστιν, οὐ μεριμνᾷς περὶ τοῦ θανάτου. ἡμεῖς δὲ ἐν τῇ συνηθείᾳ λέγομεν καταθύμιον τὸ ἀρεστόν

οὐχ οὕτως παρείληπται ὡς ἡμεῖς ἐν τῇ συνηθείᾳ τάσσομεν διστακτικῶς τὸ σχεδόν, ἀλλʼ ἀντὶ τοῦ ἐγγύς

Ἄρης δεινὸς Ἐνυάλιος: ἡ διπλῆ ὅτι ἐπιθετικῶς ἀπὸ τῆς Ἐνυοῦς πολεμικῆς οὔσης ὁ Ἄρης Ἐνυάλιος, ὡς καὶ Ἀρήϊός τις ἀπὸ τοῦ Ἄρεως· οὐχ ὡς οἱ νεώτεροι Ἐνυοῦς υἱόν, οὐδὲ ὡς Ἀττικοὶ διαφέροντα τοῦ Ἄρεως θεόν τινα. οὐδὲ Ἀττικοὶ ὡς διαφέροντα.

Χρομίον τε καὶ Ἔννομον οἰωνιστήν: ὅτι τὸν ἐν τῷ διακόσμῳ Χρόμιν εἰρημένον νῦν Χρομίον εἴρηκε διὰ τὸ μέτρον. ὁ δὲ Διονύσιος, εἴ τις ζητοίη φησὶ πότερον παραπεποίηται, εἴποιμεν ἂν τὸν Χρομίον· εὔλογον γὰρ ἐκεῖ τὸ ὄνομα πρῶτον εἰρημένον ὑγιὲς εἶναι. καὶ ἕτερον παραδίδωσιν Ἔννομον ὑπὸ Ὀδυσσέως ἀνῃρημένον.

κέκλυτε μυρία φῦλα περικτιόνων ἐπικούρων.οὐ γὰρ ἐγώ—: ἡ διπλῆ ὅτι ἀπὸ τοῦ γάρ ἤρξατο, ὡς καὶ ἐπʼ ἐκείνου ὦ φίλοι, οὐ γάρ τʼ ἴδμεν ὅπῃ ζόφος.

καὶ τότʼ ἄρʼ Αἴας εἶπε βοὴν ἀγαθὸν Μενέλαον: ἡ διπλῆ ὅτι ἡ πρός ἐλλείπει, ἵνʼ ᾖ προσεῖπε τὸν Μενέλαον. καὶ ἐν Ὀδυσσείᾳ ἧστο κάτω ὁρόων, ποτιδέγμενος εἴ τί μιν εἴποι, προσείποι.

οὔ τι τόσον νέκυος πέρι δείδια Πατρόκλοιο: ἡ διπλῆ ὅτι ἄδηλον πότερον περὶ νέκυος Πατρόκλου ἢ περὶ Πατρόκλου τοῦ νέκυος γεγονότος. ἀναστρεπτέον δὲ τὴν πρόθεσιν, ὅπως τὸ ἑξῆς γένηται περὶ νέκυος.

ὅσσον ἐμῇ κεφαλῇ περὶ δείδια. ἐνθάδε οὐκ ἀναστρεπτέον τὴν πρόθεσιν, ἐπεὶ δοκεῖ ἀντὶ τῆς ὑπέρ κεῖσθαι καὶ ἐνηλλάχθαι πτῶσις· ἀντὶ γὰρ τοῦ ὑπὲρ ἐμῆς κεφαλῆς. —διὸ καὶ σημεῖον παράκειται.

ὦ φίλοι Ἀργείων ἡγήτορες ἠδὲ μέδοντες,

οἵ τε παρʼ Ἀτρείδῃς Ἀγαμέμνονι καὶ Μενελάῳ

δήμια πίνουσιν: πρὸς τὴν ἀποστροφήν· οὐ γὰρ εἶπε πίνετε. δήμια δὲ τὰ παρὰ τοῦ δήμου ἐξαιρέτως διδόμενα τοῖς βασιλεῦσιν.

τῶν δʼ ἄλλων τίς κεν ᾗσι φρεσὶν οὐνόματʼ εἴποι, ὅσσοι δὴ μετόπισθε μάχην ἤγειραν Ἀχαιῶν;

ἡ διπλῆ περιεστιγμένη ὅτι Ζηνόδοτος τοῦτον καὶ τὸν ἑξῆς ἠθέτηκεν. οὐδὲν δὲ ἔχουσιν εἰς ἐπαιτίασιν, ἀλλʼ αὔξουσι τὸ μέγεθος τῆς ὑπὲρ Πατρόκλου μάχης.

μίσησεν δʼ ἄρα μιν δηίων κυσὶ κύρμα γενέσθαι.μίσησε: ἰδίως κέχρηται τῇ λέξει, καὶ ἅπαξ γε νῦν μόνον. λέγει δὲ μισητὸν ἡγήσατο ἐγκύρημα γενέσθαι κυσὶ τὸν Πάτροκλον.

Σχεδίον μεγαθύμου Ἰφίτου υἱόν.

ἐν κλειτῷ Πανοπῆι.

διαστάντες τανύουσιν

κυκλόσʼ, ἄφαρ δέ τε—: Ζηνόδοτος κύκλῳ, Ἀρίσταρχος κύκλος ὡς πληθὺς ἀπονέοντο καὶ ἐπὶ Μενελάου ὁμοίως ἐν τῇ Δ

τείχει ὕπο Τρώων: Ζηνόδοτος ἀπὸ τοῦ τείχει ὕπο Τρώων ἕως τοῦ χάλκεον οὐρανόν οὐ γράφει. Ἀρίσταρχος μόνον ἀθετεῖ ὣς δέ τις αὖ Τρώων

ὣς εἰπὼν ἵπποισιν ἐνέπνευσεν μένος ἠύ:οὕτως Ἀρίσταρχος. Ζηνόδοτος δὲ μένος πολυθαρσὲς ἐνῆκε καὶ προστίθησιν αὐτὸς δʼ Οὔλυμπον δὲ μετʼ ἀθανάτοισι … βεβήκει.

οὐρανόθεν καταβᾶσα· προῆκε γὰρ εὐρύοπα Ζεύς: Ζηνόδοτος ἀθετεῖ. τινὲς οὐδὲ γράφουσι. πῶς γὰρ ἐν τῇ Ἴδῃ ὢν ὁ Ζεὺς αὐτὴν πέμπει, ἡ δὲ οὐρανόθεν κάτεισιν; ἢ ὅτι οὐρανὸν τὸν ὑπερνέφιον ὀνομάζει τόπον

Ἕκτορα δʼ ἐγγύθεν ἱστάμενος ὤτρυνεν Ἀπόλλων: ἡ διπλῆ ὅτι Ζηνόδοτος γράφει Ἕκτορα δὲ φρένα δῖος Ἄρης ὄτρυνε μετελθών. πόθεν δὲ οὕτως ὁ Ἄρης ἐξαίφνης πάρεστι;

οἷον δὴ Μενέλαον ὑπέτρεσας, ὃς τὸ πάρος περ

μαλθακὸς αἰχμητής: τὸ σημεῖον ὅτι οὐχ ὡς τῷ ὄντι μαλθακοῦ αἰχμητοῦ ὄντος τοῦ Μενελάου ληπτέον, ἀλλὰ τὸ πρόσωπον πολέμιον ὂν εἰς διαβολὴν λέγει· ἀρηίφιλον γὰρ ὁ ποιητὴς αὐτὸν καλεῖ.

καὶ τότʼ ἄρα Κρονίδης ἕλετʼ αἰγίδα θυσσανόεσσαν μαρμαρέην, Ἴδην δὲ κατὰ νεφέεσσι κάλυψεν, ἀστράψας δὲ μάλα μεγάλʼ ἔκτυπε, τὴν δʼ ἐτίναξεν

ἡ διπλῆ ὅτι ἴδιον ὑποτίθεται τῆς αἰγίδος τὸ ἀνέμων ποιεῖν συστροφάς. ἀπὸ τοῦ αὐτοῦ δὲ καταιγίδες αἱ πνοαὶ αἱ κάτω ἀίσσουσαι. ἀπὸ τοῦ ἀίσσειν. αἰγίδες καὶ καταιγίδες,

ἡ διπλῆ περιεστιγμένη ὅτι Ζηνόδοτος γράφει γῆν δʼ ἐτίναξε· οὐκ εὖ· ταύτην γὰρ ἐπισείων ἀνέμους ποιεῖ, διὸ λέγει αὐτὸς ἐπισσείῃσιν ἐρεμνὴν αἰγίδα πᾶσιν.

φόβοιο: ἡ διπλῆ ὅτι ἀντὶ φυγῆς

βλῆτο γὰρ ὦμον ἄκρον ἐπιλίγδην: ἡ διπλῆ ὅτι τὸ ἐπιλίγδην μεσότητός ἐστιν. καὶ ὅτι νῦν ἅπαξ καὶ ἐν Ὀδυσσείᾳ λίγδην ἄκρον δέ

Ἀλεκτρυόνος: ἡ διπλῆ ὅτι οὐκ εἴρηται παρὰ τὸν ἀλεκτρυόνα τὸ ζῷον τὸ ὄνομα· οὐδέπω γὰρ ἔγνωστο.

Ἰδομενῆος ἀκόντισε: τὸ σημεῖον ὅτι ἐπʼ Ἰδομενέα

τοῖσι δὲ μύθων ἦρχε μέγας Τελαμώνιος Αἴας: ὅτι ἐπὶ δύο τὸ τοῖσι.

Ζεὺς δʼ ἔμπης πάντʼ ἰθύνει: τὸ ἔμπης ἀντὶ τοῦ ὁμοίως τέτακται

οὐδʼ ἔτι φασίν

Ἕκτορος ἀνδροφόνοιο μένος καὶ χεῖρας ἀάπτους

σχήσεσθʼ, ἀλλʼ ἐν νηυσὶ μελαίνῃσιν πεσέεσθαι:ἡ διπλῆ πρὸς τὸ ἀμφίβολον, αὐτοὺς ἐμπεσεῖσθαι ταῖς ναυσίν ἢ τὸν Ἕκτορα. πιθανώτερον δὲ τὸν Ἕκτορα. ἐμπεσεῖσθαι ἐνσείσειν.

ἠέρι γὰρ κατέχονται: ἡ διπλῆ ὅτι ἀέρα τὴν σκοτίαν καλεῖ

αὐτίκα δʼ ἠέρα μὲν σκέδασεν καὶ ἀπῶσεν ὀμίχλην: ἡ διπλῆ ὅτι σαφῶς τὴν σκοτίαν ἀέρα λέγει· ἔστι γὰρ ταὐτὸν τῷ ὀμίχλη· καὶ ἀπῶσε τὸν ἀέρα, ὅ ἐστι ὀμίχλην

καὶ τότʼ ἄρʼ Αἴας εἶπε βοὴν ἀγαθὸν Μενέλαον: ἡ διπλῆ ὅτι οὐκ εἶπε βοὴν ἀγαθῷ Μενελάῳ ἀλλὰ κατὰ παράλειψιν τῆς προθέσεως, πρὸς βοὴν ἀγαθὸν Μενέλαον.

βῆ δʼ ἰέναι ὥς τίς τε λέων ἀπὸ μεσσαύλοιο, ὅς τʼ ἐπεὶ ἄρ κε κάμῃσι κύνας τʼ ἄνδρας τʼ ἐρε-θίζων—

μεσσαύλοιο: τῆς ἐπʼ ἀγρῷ ἐπαύλεως

ὅτι ὁ κέ περισσὸς ἢ ὑφʼ ἓν κεκάμῃσι

περὶ γὰρ δίε, μή μιν Ἀχαιοί ἀργαλέου πρὸ φόβοιο ἕλωρ δηίοισι λίποιεν.

πρὸ φόβοιο: ὅτι ἀντὶ τοῦ ὑπὸ φόβου, ὅ ἐστιν ὑπὸ φυγῆς καὶ ὅτι ἕλωρ ἕλεμα

ὣς τότε σοὶ Μενέλαε διοτρεφὲς ὄσσε φαεινώ παντόσε δινείσθην πολέων κατὰ ἔθνος ἑταίρων, εἴ που Νέστορος υἱὸν ἔτι ζώοντα ἴδοιτο.

οὕτως αἱ Ἀριστάρχειοι, ἴδοιτο. τίς; τὰ προκείμενα ὄσσε; διὸ καὶ τὸ σημεῖον. ἢ νοητέον ἀποστροφὴν λόγου ἀπὸ τοῦ πρὸς τὸν Μενέλαον εἰς τὸν περὶ αὐτοῦ λόγον. ἀποστρ. λ. πρὸς τὸν Μενέλαον ἀπὸ τοῦ περὶ αὐτοῦ λόγου.

Ἀντίλοχος δὲ κατέστυγε μῦθον ἀκούσας: κατεστύγνασεν, ἠνιάθη

τὸν μὲν δακρυχέοντα πόδες φέρον: ἡ διπλῆ ὅτι οὕτως εἴωθε λέγειν, οἱ πόδες ἔφερον, οὐχὶ τοὺς πόδας· πρὸς Ζηνόδοτον μεταγράφοντα ῥίμφʼ ἑὰ γοῦνα φέρει.

οὐδʼ ἄρα σοὶ Μενέλαε διοτρεφὲς ἤθελε θυμός τειρομένοις ἑτάροισιν ἀμυνέμεν.

ἀλλʼ ὅ γε τοῖσιν μὲν Θρασυμήδεα δῖον ἀνῆκεν.

ὅτι πάλιν ἀπέστροφε τὸν λόγον.

ἡ διπλῆ ὅτι ἀπέστροφεν ἐκ τοῦ πρὸς αὐτὸν εἰς τὸν περὶ αὐτοῦ λόγον.

Τρώων ἐξ ἐνοπῆς θάνατον καὶ κῆρα φύγωμεν:ὥσπερ βοὴν λέγει τὴν μάχην ἀπὸ τοῦ ἀλαλαγμοῦ, οὕτως καὶ ἐνοπῆς νῦν ἀπὸ μέρους τῆς μάχης ἐστίν.

νῶι μαχησόμεθα: ἡ διπλῆ ὅτι ἐντεῦθεν τοῖς νεωτέροις ὁ βασταζόμενος Ἀχιλλεὺς ὑπʼ Αἴαντος, ὑπερασπίζων δὲ Ὀδυσσεὺς παρῆκται. εἰ δὲ Ὅμηρος ἔγραφε τὸν Ἀχιλλέως θάνατον, οὐκ ἂν ἐποίησε τὸν νεκρὸν ὑπʼ Αἴαντος βασταζόμενον, ὡς οἱ νεώτεροι.

ψαρῶν νέφος—ἠὲ κολοιῶν ὀξέα κεκλήγοντες: πρὸς τὸ σημαινόμενον ὑπήντησεν.

ἀτυζόμενοι πεδίοιο: ἡ διπλῆ ὅτι λείπει ἡ διά, φεύγοντες διὰ τοῦ πεδίου

καί μοι ἔειπεν Μυρμιδόνων τὸν ἄριστον ἔτι ζώοντος ἐμεῖο χερσὶν ὕπο Τρώων λείψειν φάος ἠελίοιο.

ἡ διπλῆ πρὸς τὸ ἀμφίβολον, πῶς Μυρμιδόνων ἄριστον λέγει τὸν Πάτροκλον Λοκρὸν ὄντα.

χερσὶν ὕπο Τρώων: ἀντὶ τοῦ ὑπὸ τῶν χειρῶν τῶν Τρώων.

ἀμφοτέρῃσι δὲ χερσὶν ἑλὼν κόνιν αἰθαλόεσσαν

χεύατο κὰκ κεφαλῆς—ὅτι τὴν ἀπὸ πυρὸς τέφραν κόνιν λέγει. διὸ καὶ αἰθαλόεσσαν αὐτὴν λέγει

δμωαὶ δʼ, ἃς Ἀχιλεὺς ληίσσατο: ἐκ λαφυραγωγίας ἐκτήσατο.

δείδιε γὰρ μὴ λαιμὸν ἀπαμήσειε σιδήρῳ: ἡ διπλῆ ὅτι ἀμφίβολον, μὴ τὸν ἑαυτοῦ λαιμὸν ὁ Ἀχιλλεύς, ἢ τὸν Ἀντιλόχου.

πᾶσαι ὅσαι κατὰ βένθος ἁλὸς Νηρηίδες ἦσαν. ἔνθʼ ἄρʼ ἔην Γλαυκή τε Θάλειά τε Κυμοδόκη

ὁ τῶν Νηρεΐδων χορὸς προηθέτηται καὶ παρὰ Ζηνοδότῳ ὡς Ἡσιόδειον ἔχων χαρακτῆρα· Ὅμηρος γὰρ κατὰ τὸ κοινὸν Μούσας λέγει καὶ Εἰλειθυίας, ἀλλʼ οὐκ ὀνόματα. γελοῖόν τε ἐξ ὀνόματος προθέμενον εἰπεῖν πάσας, ὥσπερ ἀποκαμόντα εἰπεῖν ἄλλαι δʼ αἱ κατὰ βένθος ἁλὸς Νηρηίδες ἦσαν. ὁ δὲ Καλλίστρατος οὐδὲ ἐν τῇ Ἀργολικῇ φησὶν αὐτοὺς φέρεσθαι. τό τε ἔνθα οὔτε χρόνον σημαίνει οὔτε τόπον. διακόπτεταί τε ἡ λύπη τῷ καταλόγῳ. — κατὰ βένθος ἁλὸς ἦν, ἄλλαι θʼ αἳ κατὰ βένθος ἁλὸς ἦσαν.

τὸν μὲν ἐγὼ θρέψασα φυτὸν ὣς γουνῷ ἀλωῆς

νηυσὶν ἐπιπροἕηκα—ἡ διπλῆ ὅτι ἡ Θέτις οὐκ ἀπελείφθη τοῦ Πηλέως οἴκου, καθάπερ οἱ νεώτεροι, δωδεκαταῖον καταλιποῦσα τὸν Ἀχιλλέα, ὁ δὲ Πηλεὺς Χείρωνι παραδέδωκεν, ἵνα τραφῇ

τὸν δʼ οὐχ ὑποδέξομαι αὖτις

οἴκαδε νοστήσαντα, δόμον Πηλήιον εἴσω: ἡ διπλῆ ὅτι Ὅμηρος οὐκ οἶδεν, ὡς οἱ νεώτεροι ποιηταί, κεχωρισμένην τὴν Θέτιν ἀπὸ τοῦ Πηλέως ὑπὸ τὴν Ἀχιλλέως γένεσιν· ἀλλʼ ὅτι καὶ μετὰ τὸν Τρωικὸν πόλεμον σύνεστι, λέγει

ὀξὺ δὲ κωκύσασα. ὠκύ

παθέειν τʼ ἀἑκήλια ἔργα: ἡ διπλῆ πρὸς τὴν συναλοιφήν, ὅτι ἀἑκήλια ἐκληπτέον κατὰ ἀπόφασιν τοῦ ἑκήλου, ἐφʼ οἷς οὐχ οἷόν τε ἡσυχάζειν.

παιδὸς ἀποφθιμένοιο τὸν οὐχ ὑποδέξεαι αὖτις

οἴκαδε νοστήσαντα: ἡ διπλῆ ὅτι πάλιν συνοικεῖ τῷ Πηλεῖ ἡ Θέτις

Πατρόκλοιο δʼ ἕλωρα Μενοιτιάδεω ἀποτίσῃ: ἡ διπλῆ ὅτι ἕλωρα οὐ βρώματα ἀλλὰ ἑλκύσματα

οἱ δὴ πολέες δάμεν Ἕκτορι δίῳ: ἡ διπλῆ ὅτι ἀντὶ τοῦ ὑφʼ Ἕκτορος δίου

οὐδὲ γὰρ οὐδὲ βίη Ἡρακλῆος φύγε κῆρα: ἡ διπλῆ ὅτι οὐκ οἶδεν ἀθάνατον τὸν Ἡρακλέα.

καί τινα Τρωιάδων—ἀδινὸν στοναχῆσαι ἐφείην

γνοῖεν δʼ ὡς δὴ δηρὸν ἐγὼ πολέμοιο πέπαυμαι: ὅτι ἀντὶ τοῦ ἵνα γνῶσιν.

ἀλλά τοι ἔντεα καλὰ μετὰ Τρώεσσιν ἔχονται: ἡ διπλῆ ὅτι ἔχονται καὶ οὐκ ἔχεται.

ἠῶθεν γὰρ νεῦμαι, ἅμʼ ἠελίῳ ἀνιόντι, τεύχεα καλὰ φέρουσα παρʼ Ἡφαίστοιο ἄνακτος.

ἡ διπλῆ ὅτι τὸ νεῦμαί ἐστιν ἐπὶ τοῦ ἐνεστῶτος, ἀντὶ τοῦ νέομαι· βούλεται δὲ εἰπεῖν ἐλεύσομαι. καὶ ὅτι ἐν μιᾷ νυκτὶ κατεσκεύασται τὰ ὅπλα.

ὑμεῖς μὲν νῦν δῦτε θαλάσσης εὐρέα κόλπον:ὅτι τὸν Ἑλλήσποντον στενὸν ὄντα εὐρέα ἐκάλεσεν.

τὴν μὲν ἄρʼ Οὔλυμπον δὲ πόδες φέρον: πρὸς Ζηνόδοτον μεταγράφοντα ῥίμφʼ ἑὰ γοῦνα φέρει. καὶ ὅτι λέγει πόδες αὐτὴν ἔφερον, οὐκ αὐτὴ τοὺς πόδας.

Ἕκτωρ τε Πριάμοιο πάις, φλογὶ εἴκελος ἀλκήν. τρὶς μέν μιν μετόπισθε ποδῶν λάβε φαίδιμος Ἕκτωρ ἑλκέμεναι μεμαώς, μέγα δὲ Τρώεσσιν ὁμόκλα.

ἡ διπλῆ περιεστιγμένη ὅτι Ζηνόδοτος γράφει οὕτως Ἕκτωρ τε Πριάμοιο πάις συὶ εἴκελος ἀλκήν, ὅς μιν τρὶς μετόπισθε ποδῶν λάβε καὶ μέγʼ ἀύτει, ἑλκέμεναι μεμαώς, κεφαλὴν δέ ἑ θυμὸς ἀνώγει πῆξαι ἀνὰ σκολόπεσσι ταμόνθʼ ἁπαλῆς ἀπὸ δειρῆς, κακῶς. οὐ γὰρ ὑπὸ τοῦτον τὸν καιρὸν ὁ Ἕκτωρ ἑλκύσαι τὸν Πάτροκλον ἐβούλετο, ἵνα αἰκίσηται, ἀλλʼ ἔμπροσθεν. ὅτε δὲ Γλαῦκος ὠνείδισε τῷ προλελοιπότι τὸ σῶμα τοῦ Σαρπηδόνος τοῖς Ἀχαιοῖς, τότε ἑλκύσαι φιλοτιμεῖται τὸν Πάτροκλον εἰς ἀντικατάλλαξιν τοῦ Σαρπηδόνος, οὐκ εἰς αἰκίαν. ὅταν μὲν οὖν ὕστερον ἡ Ἶρις εἴπῃ τῷ Ἀχιλλεῖ, ὅτι βούλεται ὁ Ἕκτωρ τὸν Πάτροκλον αἰκίσασθαι, νοητέον μὴ τἀληθὲς ὑποφαίνειν, ἀλλὰ παρορμῆσαι αὐτὸν εἰς τὴν κατὰ τῶν βαρβάρων ὀργήν.

στάσκε μέγα ἰάχων: ἡ διπλῆ περιεστιγμένη ὅτι Ζηνόδοτος γράφει μέγα ἀχέων. πρὸς τί δὲ λυπούμενος ἑστήκει, ἀλλʼ οὐκ ἰάχων καὶ ἐπεγκελευόμενος τοῖς Τρωσὶν ἀφαιρεῖσθαι τὸν νεκρόν;

οἱ δὲ ἐρύσσασθαι ποτὶ Ἴλιον ἠνεμόεσσαν Τρῶες ἐπιθύουσι. μάλιστα δὲ φαίδιμος Ἕκτωρ ἑλκέμεναι μέμονεν· κεφαλὴν δέ ἑ θυμὸς ἀνώγει πῆξαι ἀνὰ σκολόπεσσι, ταμόνθʼ ἁπαλῆς ἀπὸ δειρῆς.

ἡ διπλῆ περιεστιγμένη ὅτι Ζηνόδοτος γράφει Ἴλιον αἰπὺ θέλοντες, καὶ τοὺς ἑξῆς ἀπὸ τοῦ ἑλκέμεναι μέμονεν ἕως τοῦ πῆξαι ἀνὰ σκολόπεσσι ἄνω μετατέθεικεν. ὁ μὲν οὖν Ἕκτωρ οὐκέτι ταύτην ἔχει τὴν ὁρμήν, ὡς προείρηται· ἡ δὲ Ἶρις ὡς πρὸς τὸ διεγεῖραι τὸν Ἀχιλλέα ταῦτα κελεύει. καὶ οὐδέποτε κατὰ τὸ οὐδέτερον λέγει Ἴλιον.

Ὄλυμπον ἀγάννιφον: ἡ διπλῆ ὅτι ὡς ὄρος τὸν Ὄλυμπον ἀγάννιφον λέγει

στεῦτο γὰρ Ἡφαίστοιο πάρʼ οἰσέμεν ἔντεα καλά: ἡ διπλῆ ὅτι κατὰ διαίρεσιν καὶ τὸ στεῦτο ἀντὶ τοῦ διωρίζετο. ἀναφέρεται δὲ πρὸς τὸ στεῦτο δὲ διψάων ἐν τῇ Ὀδυσσείᾳ.

ὅτε τʼ ἴαχε σάλπιγξ: ὅτι αὐτὸς οἶδε σάλπιγγας, χρωμένους δὲ τοὺς ἥρωας οὐκ εἰσάγει

ὄπα χάλκεον: ἀμέτρως ὁ Ζηνόδοτος ὄπα χαλκέην οὐ συνεὶς ὅτι παραπλήσιόν ἐστι τὸ σχῆμα τῷ κλυτὸς Ἱπποδάμεια καὶ θερμὸς ἀυτμή

ἔνθα δὲ καὶ τότʼ ὄλοντο δυώδεκα φῶτες ἄριστοι ἀμφὶ σφοῖς ὀχέεσσι καὶ ἔγχεσιν.

ἡ διπλῆ περιεστιγμένη ὅτι Ζηνόδοτος γράφει ἐνθάδε κοῦροι ὄλοντο δυώδεκα πάντες ἄριστοι οἷσιν ἐν βελέεσσιν. εἰσὶ δὲ οὔτε τῇ συνθέσει Ὁμηρικοί, οὔτε τὸ οἷσιν βελέεσσιν ὑγιῶς εἴρηται τοῖς ἑαυτῶν. ἔδει γὰρ τοῖς ἀλλήλων.

κείμενον ἐν φέρτρῳ: ὅτι ἅπαξ τὸ φέρτρον· ἔστι δὲ φορεῖον

πάντας γὰρ ἔχε τρόμος: Ζηνόδοτος φόβος, κακῶς, ἀγνοῶν ὅτι φόβος ἐστὶ καθʼ Ὅμηρον ἡ μετὰ δέους φυγή. διὸ ἡ διπλῆ

χαίρεσκον γὰρ ἔγωγε θοῇς ἐπὶ νηυσὶν ἰαύων: ἐπαυλιζόμενος

ἀλλὰ περὶ πτόλιός τε μαχήσεται ἠδὲ γυναικῶν: τοῦτο σημειωτέον πρὸς τὸ ἀμυνέμεναι ὤρεσσιν καὶ ὀάρων ἕνεκα σφετεράων ὅτι κἀκεῖ γυναιξί λέγει.

νύκτα μὲν εἰν ἀγορῇ σθένος ἕξομεν: πρὸς τὸ σημαινόμενον ὅτι ἔστι βουλευσόμεθα, τῇ βουλῇ κρατήσομεν.

οὐδέ ποτʼ ἐκπέρσει· πρίν μιν κύνες ἀργοὶ ἔδονται: ἡ διπλῆ ὅτι τοιοῦτόν ἐστι τὸ λεγόμενον, πρότερον αὐτὸν οἱ κύνες κατέδονται ἢ ἐκπέρσει. καὶ οὐκ ἔστιν ἐλλιπὴς ὁ λόγος, ὥσπερ οὐδʼ ἐπʼ ἐκείνου τὴν δʼ ἐγὼ οὐ λύσω, πρίν μιν καὶ γῆρας ἔπεισιν.

ἦ οὔπω κεκόρησθε ἐελμένοι ἔνδοθι πύργων:ἡ διπλῆ ὅτι Ζηνόδοτος γράφει κεκόρησθον, συγχέων τὸ δυικόν

πολλὰ δὲ δὴ Φρυγίην καὶ Μῃονίην ἐρατεινήν

κτήματα περνάμενʼ ἵκει—ἡ διπλῆ ὅτι ἑτέρα ἡ Φρυγία παρὰ τὴν Τροίαν. καὶ ὅτι ἐλλείπει ἡ εἴς, ἵνʼ ᾖ εἰς Φρυγίαν καὶ Λυδία οὔπω ἐκαλεῖτο.

νῦν μὲν δόρπον ἕλεσθε κατὰ στρατὸν ἐν τελέεσσι: ὅτι ἀντὶ τοῦ μὴ λύσαντες τὰς τάξεις

χεῖρας ἐπʼ ἀνδροφόνους θέμενος στήθεσσιν ἑταίρου: ἀμφίβολον πότερον τὰς ἑαυτοῦ ἀνδροφόνους χεῖρας ὁ Ἀχιλλεὺς ἐπιθεὶς τῷ τοῦ ἑταίρου στήθει ἢ τὰς τοῦ ἀνδροφόνου Πατρόκλου τῷ ἰδίῳ στήθει. βέλτιον δὲ τὸ πρότερον.

ᾧ ῥά θʼ ὑπὸ σκύμνους ἐλαφηβόλος ἁρπάσῃ ἀνήρ: ἡ διπλῆ ὅτι οὕτως τοὺς κυνηγοὺς καταχρηστικῶς λέγει ὁ ποιητής,

οὐδʼ ἐμὲ νοστήσαντα

δέξεται ἐν μεγάροισι γέρων ἱππηλάτα Πηλεύς

οὐδὲ Θέτις μήτηρ, ἀλλʼ αὐτοῦ γαῖα καθέξει: ἡ διπλῆ ὅτι συνεβίω ἡ Θέτις τῷ Πηλεῖ καὶ ὅτι οὐκ ἀπεκόμιζον τὰ ὀστᾶ τῶν τετελευτηκότων ἐπὶ ξένης εἰς τὰς πατρίδας. ἡ δὲ ἀναφορὰ πρὸς τὸ ὥς κʼ ὀστέα παισὶν ἕκαστος οἴκαδʼ ἄγῃ.

ἀμφὶ δὲ σὲ Τρωαὶ καὶ Δαρδανίδες βαθύκολποι:οὐδέποτε τὰς Ἑλληνίδας βαθυκόλπους φησί. πῶς οὖν Ζηνόδοτος γράφει ἕσπετε νῦν μοι μοῦσαι Ὀλυμπιάδες, βαθυκόλποι;

τὰς αὐτοὶ καμόμεσθα: ἐκ παρεπομένου· οἱ γὰρ κτώμενοι κακοπαθοῦσιν.

ἐν δʼ ὠτειλὰς πλῆσαν ἀλείφατος: ὅτι ὑπὸ μὲν Εὐφόρβου βέβληται ὁ Πάτροκλος, ὑπὸ δὲ Ἕκτορος οὔτασται, καὶ συλληπτικῶς εἴρηκε πάντα τὰ τραύματα ὠτειλάς

Ζεὺς δʼ Ἥρην προσέειπε: ἡ διπλῆ ὅτι κατὰ τὸ σιωπώμενον ἐξ Ἴδης εἰς Ὄλυμπον παραγέγονεν ὁ Ζεύς, καὶ οὐ ξενιστέον ὅταν λέγῃ κατὰ συμπέρασμα.

ὣς οἱ μὲν τοιαῦτα πρὸς ἀλλήλους ἀγόρευον:κυρίως τὸ ἐν πλήθει λέγειν ἀγορεύειν, καὶ τὸ ἀλλήλους ἐπὶ πλήθους. ἐνταῦθα δὲ ἐπὶ δύο ἔταξε καταχρηστικῶς.

Ἡφαίστου δʼ ἵκανε δόμον Θέτις ἀργυρόπεζα:ὅτι ἐν Ὀλύμπῳ τὸ χαλκεῖον Ἡφαίστου. φησὶ γοῦν τὴν μὲν ἄρʼ Οὔλυμπον δέ.

εὗρε σπεύδοντα· τρίποδας γὰρ ἐείκοσι πάντας ἔτευχε. ἡ διπλῆ ὅτι τὸ σπεύδοντα ἐνεργοῦντα, καὶ ὅτι τὸ πάντας παρέλκει.

ὄφρα οἱ αὐτόματοι θεῖον δυσαίατʼ ἀγῶνα: ἡ διπλῆ ὅτι ἐγκεκλιμένως ἀναγνωστέον ἵνα ᾖ ὄφρα αὐτῷ. καὶ ὅτι θεῖον ἀγῶνα λέγει τὴν συναγωγὴν τῶν θεῶν

οἱ δʼ ἤτοι τόσσον μὲν ἔχον τέλος, οὔατα δʼ οὔπω

δαιδάλεα παρέκειτο—ὅτι ἐπὶ τῶν παρὰ μικρὸν τετελειωμένων οὕτως λέγει. ὃς τὸ μὲν ἄλλο τόσον φοῖνιξ ἦν. τοῦ δὲ καὶ ἄλλο τόσον μὲν ἔχε χρόα. οἱ δὲ γλωσσογράφοι τόσον ἀντὶ τοῦ σῶμα

Ἥφαιστε, πρόμολʼ ὧδε: ἡ διπλῆ ὅτι τὸ ὧδε οὕτως ὡς ἔχεις, οὐδὲν ὑπερθέμενος, καὶ ἐν Ὀδυσσείᾳ ἀμφίπολοι στῆθʼ οὕτω.

ἀλλὰ Θέτις τε καὶ Εὐρυνόμη ἴσαν, αἵ μʼ ἐσάωσαν.

ἣ νῦν ἡμέτερον δόμον ἵκει: πρὸς τὸ πρῶτον ὑπήντησε.

ὅπλα τε πάντα

λάρνακʼ ἐς ἀργυρέην συλλέξατο, οἷς ἐπονεῖτο: ἡ διπλῆ ὅτι λάρνακα τὴν κιβωτόν· νεωτερικὸν γὰρ ὄνομα ἡ κιβωτός. καὶ ὅτι ἐπονεῖτο ἀντὶ τοῦ ἐνήργει

δῦ δὲ χιτῶνʼ, ἕλε δὲ σκῆπτρον παχύ· ἡ διπλῆ ὅτι οὐ παρέλκει τὸ παχύ, ἀλλὰ πρὸς τὸ ἐπερείδειν χωλὸν ὄντα τὸν Ἥφαιστον, περὶ οὗ φησὶ πέλωρ αἴητον ἀνέστη, ὡς καὶ τὸ στησαμένη μέγαν ἱστόν.

αὐτὰρ ὁ ἔρρων ὅτι ἔρρων οὐ ψιλῶς πορευόμενος, ἀλλὰ διὰ τὴν χωλότητα ἐπαχθῶς βαδίζων

τὸν μὲν ἐγὼ θρέψασα φυτὸν ὣς γουνῷ ἀλωῆς ἡ διπλῆ ὅτι καθʼ Ὅμηρον ἡ Θέτις ἔθρεψε τὸν Ἀχιλλέα, οὐ Χείρων ὡς οἱ νεώτεροι

κούρην ἣν ἄρα οἱ γέρας ἔξελον υἷες Ἀχαιῶν, τὴν ἂψ ἐν χειρῶν ἕλετο κρείων Ἀγαμέμνων ἤτοι ὁ τῆς ἀχέων φρένας ἔφθιεν κτλ.

ἀθετοῦνται στίχοι ιγʹ, ὅτι συνήγαγέ τις τὰ διὰ πολλῶν εἰρημένα εἰς ἕνα τόπον, ὡς ἐκεῖνα ᾠχόμεθʼ ἐς Θήβας ἱερὴν πόλιν. διὰ δὲ τῶν ἑξῆς ἐπιδείκνυσιν ὅτι τε ὁ Πάτροκλος τελευτήσας ἀπώλεσε τὰ ὅπλα καὶ πάρεστιν ἕτερα ληψομένη. διὰ μέντοι τούτων οὐδὲν ἀναγκαῖον λέγεται· καὶ ψεῦδος περιέχουσιν· οὐ γὰρ ταῖς λιταῖς πεισθεὶς Ὀδυσσέως καὶ Αἴαντος ἐξέπεμψε τὸν Πάτροκλον, ἀλλʼ ὕστερον ἑκουσίως ὁ Πάτροκλος κατελεήσας τὴν φθορὰν τῶν Ἑλλήνων ἱκέτευσε δοθῆναι αὐτῷ τοῦ Ἀχιλλέως τὰ ὅπλα.

υἱεῖ ἐμῷ ὠκυμόρῳ δόμεν ἀσπίδα καὶ τρυφάλειαν καὶ καλὰς κνημῖδας ἐπισφυρίοις ἀραρυίας, καὶ θώρηχʼ· ὃ γὰρ ἦν οἱ, ἀπώλεσε πιστὸς ἑταῖρος Τρωσὶ δαμείς· ὁ δὲ κεῖται ἐπὶ χθονὶ θυμὸν ἀχεύων.

ὃ γὰρ ἦν οἱ: ἡ διπλῆ ὅτι καταλλήλως εἴρηκεν, ὃ γὰρ ἦν αὐτῷ ἀντὶ τοῦ ὃν γὰρ εἶχεν· καὶ ὅτι οἱ ἠθετημένοι περισσοί.

ἡ διπλῆ ὅτι εἰ προειρήκει ὅτι Πάτροκλος ἀνῄρηται, οὐκ ἂν ἐκ δευτέρου ἔλεγεν· καὶ ὅτι Τρωσὶν ἀντὶ τοῦ ὑπὸ Τρώων

φῦσαι δʼ ἐν χοάνοισιν ἐείκοσι πᾶσαι ἐφύσων: ὅτι τὸ πᾶσαι παρέλκει· διὸ ἡ διπλῆ.

ἐν μὲν γαῖαν ἔτευξʼ, ἐν δʼ οὐρανόν, ἐν δὲ θάλασσαν: ὅτι Ζηνόδοτος ἠθέτηκεν ἀπὸ τούτου τοῦ στίχου τὰ λοιπά, ἀρκεσθεὶς τῇ κεφαλαιώδει προεκθέσει. Ὅμηρος δὲ οὐκ ἂν προετραγῴδησεν τὰ κατὰ τὰς φύσας, εἰ μὴ καὶ τὴν τῆς ποικιλίας κατασκευὴν ἔμελλε διατίθεσθαι.

νύμφας δʼ ἐκ θαλάμων δαΐδων ὕπο λαμπομενάων

ἠγίνεον ἀνὰ ἄστυ—ἡ διπλῆ ὅτι ἡ ὑπό ἀντὶ τῆς μετά, μετὰ δᾴδων· Ἀρχίλοχος ᾄδων ὑπʼ αὐλητῆρος. καὶ πρὸς τὸ ἀρχαῖον ἔθος, ὅτι οἱ νυμφίοι τὰς νύμφας μετὰ δᾴδων παρελαμβάνοντο.

αὐλοὶ φόρμιγγές τε: ὅτι ἐνθάδε μόνον καὶ ἐν τῇ Κ μέμνηται αὐλῶν

ἱστάμεναι θαύμαζον: ἡ διπλῆ ὅτι θαύμαζον ἐθεῶντο, οὐκ ἐξεπλήττοντο

σκῆπτρα δὲ κηρύκων ἐν χέρσʼ ἔχον ἠεροφώνων: ὅτι καὶ οἱ δημηγοροῦντες καὶ οἱ δικάζοντες σκῆπτρα ἐλάμβανον. καὶ ἐν Ὀδυσσείᾳ στῆ δὲ μέσῃ ἀγορῇ, σκῆπτρον δέ οἱ ἔμβαλε χειρί

δίχα δέ σφισιν ἥνδανε βουλή ἠὲ διαπραθέειν ἢ ἄνδιχα πάντα δάσασθαι—

ἡ διπλῆ πρὸς τὸ ἀρχαῖον ἔθος, ὅτι οἱ πολιορκούμενοι ἐξίστασαν τοὺς πολεμίους ἐπιμεριζόμενοι τὰ κτήματα.

ἀμφὶς ἀριζήλω λαοὶ δʼ ὑπʼ ὀλίζονες ἦσαν: ἡ διπλῆ ὅτι ἅπαξ κέχρηται τῇ λέξει, καὶ σημαίνει ὀλίγοι.

εἰράων προπάροιθε καθήμενοι: ὅτι εἴρας λέγει τὰς ἀγοράς, σχηματίζων ἀπὸ τοῦ εἴρειν, ὅ ἐστι λέγειν.

νεκρούς τʼ ἀλλήλων ἔρυον κατατεθνηῶτας: ἡ διπλῆ ὅτι ἐπὶ τῶν τοιούτων τόπων οἱ γλωσσογράφοι νεκροὺς τοὺς νέους ὑπέλαβον λέγεσθαι.

ἐν δʼ ἐτίθει τέμενος βαθυλήιον: ὅτι τὸν ἀποτετμημένον τόπον τέμενος λέγει.

δεῖπνον ἐρίθοισιν λεύκʼ ἄλφιτα πολλὰ πάλυνον: ἡ διπλῆ ὅτι δεῖπνον τὸ ὑφʼ ἡμῶν ἄριστον, καὶ ὅτι ἔριθος πᾶς ὁ μισθοῦ ἐργαζόμενος.

ἱμερόεν κιθάριζε, λίνον δʼ ὑπὸ καλὸν ἄειδεν: παρὰ Ζηνοδότῳ λίνος δʼ ὑπὸ καλὸν ἄειδε. ὁ δὲ Ἀρίσταρχος βούλεται μὴ τὴν χορδὴν λέγεσθαι, ἀλλὰ γένος τι ὕμνου τὸν λίνον, ὥσπερ εἰ ἔλεγε παιᾶνα ᾖδεν ἤ τι τοιοῦτον. διὸ ἡ διπλῆ.

τὼ μὲν ἀναρρήξαντε βοὸς μεγάλοιο βοείην ἔγκατα καὶ μέλαν αἷμα λαφύσσετον· οἱ δὲ νομῆες αὔτως ἐνδίεσαν ταχέας κύνας ὀτρύνοντες.

ἡ διπλῆ ὅτι χρόνος ἤλλακται· τὸ γὰρ λαφύσσετον λαφύσσουσιν, παρείληπται ὅμοιον τῷ λαοῦ ἀποτμήξαντε διώκετον.

ἡ διπλῆ ὅτι Ζηνόδοτος γράφει οὕτως, οὐ νοήσας ὅτι τὸ αὔτως ἐστὶ κενῶς καὶ πρὸς οὐδέν, διὰ τὸ εἴδωλα εἶναι.

ἐν δὲ χορὸν ποίκιλλε περικλυτὸς ἀμφιγυήεις: τὸν τόπον χορὸν εἴρηκεν, οὐ τὸ σύστημα τῶν χορευόντων.

ἠίθεοι καὶ παρθένοι ἀλφεσίβοιαι—

τῶν δʼ αἱ μὲν λεπτὰς ὀθόνας ἔχον—

καί ῥʼ αἱ μὲν καλὰς στεφάνας ἔχον, οἱ δὲ χιτῶνας εἵατʼ ἐυννήτους, ἦκα στίλβοντας ἐλαίῳ.

ἔντιμοι καὶ διὰ τὴν εὐμορφίαν βόας εὑρίσκουσαι ἕδνα· θρέμματα γὰρ τὸ παλαιὸν ἐδίδοτο πρὸ γάμων δῶρα.

ἡ διπλῆ ὅτι συνήθως πρὸς τὸ δεύτερον πρότερον ἀπήντηκεν

ἀθετοῦνται οἱ δύο, ὅτι οὐδέποτε μάχαιραν εἶπε τὸ ξίφος. ἄλλως τε καὶ οὐ πρέπον χορεύοντας μαχαίρας ἔχειν. οὗτοι δὲ οὐδὲ παρὰ Ἀριστοφάνει ἦσαν. παρὰ Ἀρ. οὐδὲ ἦσαν

χορὸν περιίσταθʼ ὅμιλος τερπόμενοι· δοιὼ δὲ κυβιστητῆρε κατʼ αὐτούς—

ἡ διπλῆ ὅτι πρὸς τὸ σημαινόμενον ἀπήντηκεν, ὅμιλος τερπόμενοι

αὐτὰρ ἐπεὶ πάνθʼ ὅπλα κάμε κλυτὸς ἀμφιγυήεις:τὰ πολεμιστήρια ὅπλα ἐκάλεσεν ὁμοίως ἡμῖν νῦν

παρʼ Οὐλύμπου νιφόεντος.

τέκνον ἐμόν, τοῦτον μὲν ἐάσομεν: ἡ διπλῆ ὅτι ἐάσομεν ἀντὶ τοῦ ἐάσωμεν.

τύνη—δέξο: σημειοῦνταί τινες ὅτι Δωρικὸν τὸ τύνη

Μυρμιδόνας δʼ ἄρα πάντας ἕλε τρόμος, οὐδέ τις ἔτλη ἄντην εἰσιδέειν, ἀλλʼ ἔτρεσαν.

ἡ διπλῆ περιεστιγμένη ὅτι Ζηνόδοτος γράφει ἕλεν φόβος. καθʼ Ὅμηρον δέ ἐστι φόβος ἡ φυγή

ἔτρεσαν: ἡ διπλῆ ὅτι ἐλέγχεται Ζηνόδοτος γράφων ἕλεν φόβος. τὸ γὰρ τρέσαι ἀπὸ τοῦ τρόμου.

μῆτερ ἐμή, τὰ μὲν ὅπλα θεὸς πόρεν οἷ ἐπιεικές:ὅπλα μὲν πάντα κοινῶς τὰ συντελοῦντα εἰς χρείαν τινά· νῦν δὲ τὰ πολεμικά φησιν.

μυῖαι καδδῦσαι κατὰ χαλκοτύπους ὠτειλάς

εὐλὰς ἐγγείνωνται.

συλληπτικῶς εἶπε πάσας ὠτειλάς

ἡ διπλῆ ὅτι ἐν τοῖς Ζηνοδότου ἐγγείνωνται διὸ τοῦ ι γέγραπται δεῖ δὲ σὺν τῷ ε· ἔστι γὰρ ἐγγεννήσωσιν· οὐκ ἐλεαίρεις ἄνδρας, ἐπὴν δὴ γείνεαι αὐτός, ὅ ἐστι γεννήσῃς.

ἀλλὰ σύ γʼ εἰς ἀγορὴν καλέσας ἥρωας Ἀχαιούς: ἡ διπλῆ ὅτι πάντες ἥρωες ἐλέγοντο οὐχ οἱ βασιλεῖς, ὡς Ἴστρος.

στάξε κατὰ ῥινῶν: συλληπτικῶς ἐπὶ τῆς ἀμβροσίας

καί ῥʼ οἵ περ τὸ πάρος γε νεῶν ἐν ἀγῶνι μένεσκον: τὸ ἄθροισμα τοῦ ναυστάθμου

καὶ μὴν οἱ τότε γʼ εἰς ἀγορὴν ἴσαν, οὕνεκʼ Ἀχιλλεύς ἐξεφάνη, δηρὸν δὲ μάχης ἐπέπαυτʼ ἀλεγεινῆς.

ἡ διπλῆ ὅτι τῆς ὑπὸ Ἴλιον στρατιᾶς ἡγεῖτο ὁ Ἀχιλλεὺς καὶ πρὸ τοῦ μηνῖσαι· διὰ νῦν πάλιν ἀποκαθίσταται ἡ ἡγεμονία. τῆς ὑπαίθρου στρατιᾶς, Ἀχιλλεὺς μὲν ᾑρέθη πολέμαρχος, οἱ βασιλεῖς δὲ περὶ τὸν ναύσταθμον ἔμενον, ἵνα οἱ μὲν στενοχωρῶσι τοὺς Τρῶας, ὁ δὲ τὰ πέριξ ληίζηται.

Τυδείδης τε μενεπτόλεμος καὶ δῖος Ὀδυσσεύς, ἔγχει ἐρειδομένω· ἔτι γὰρ ἔχον ἕλκεα λυγρά· — αὐτὰρ ὁ δεύτατος ἦλθεν ἄναξ ἀνδρῶν Ἀγαμέμνων.

ἡ διπλῆ ὅτι συλληπτικῶς εἴρηκεν· ὁ γὰρ Διομήδης μόνος τὸν πόδα τετρωμένος ὑπέρεισμα ἔχει τὸ δόρυ. ὁ δὲ Διονύσιος τὸ σημεῖόν φησιν, ὅτι οἷον κτλ.

ἡ διπλῆ ὅτι δεύτατος ἀπὸ τοῦ δεύεσθαι ὁ ἔσχατος· τὸ δὲ δεύεσθαι ἐνδεῖν ἐστί. προσυνήχθη δὲ τὸ πλῆθος ὑπʼ Ἀχιλλέως.

τῷ κʼ οὐ τόσσοι Ἀχαιοὶ ὀδὰξ ἕλον ἄσπετον οὖδας

δυσμενέων ὑπὸ χερσίν, ἐμεῦ ἀπομηνίσαντος: ἡ διπλῆ ὅτι ἀντὶ τοῦ ὑπὸ χειρῶν. καὶ ὅτι περισσὴ ἡ ἀπό πρόθεσις, ἀντὶ τοῦ μηνίσαντος

νῦν δʼ ἤτοι μὲν ἐγὼ παύω χόλον, οὐδέ τί με χρή ἀσκελέως αἰεὶ μενεαινέμεν.

ἡ διπλῆ ὅτι ἀντιπέφρακε τῇ μήνιδι τὸν χόλον

μενεαινέμεν: ὅτι νῦν ἀντὶ τοῦ θυμοῦσθαι.

Τρώων πειρήσομαι αἴ κʼ ἐθέλωσʼ ἐπὶ νηυσὶν ἰαύειν: ἡ διπλῆ ὅτι τὸ ἰαύειν οὐκ ἔστι νῦν κοιμᾶσθαι ἀλλʼ ἐπαυλίζεσθαι· ὡς καὶ ἐγὼ πολλὰς μὲν ἀύπνους νύκτας ἴαυον. καὶ ὅτι ἀντὶ τοῦ αἴ κʼ ἐθέλοιεν

τοῖσι δὲ καὶ μετέειπεν ἄναξ ἀνδρῶν Ἀγαμέμνων αὐτόθεν ἐξ ἕδρης, οὐδʼ ἐν μέσσοισιν ἀναστάς.

ἡ διπλῆ ὅτι Ζηνόδοτος τοῦτον μὲν οὐκ ἔγραφε, τὸν δὲ πρὸ αὐτοῦ μόνον οὕτως, τοῖσι δʼ ἀνιστάμενος μετέφη κρείων Ἀγαμέμνων. ὁ δὲ Ἀγαμέμνων οὐκ ὀρθὸς δημηγορεῖ διὰ τὴν τοῦ τραύματος ἀλγηδόνα· διὸ ἐπιφέρει ὑποτιμώμενος, καλὸν μέν ἐστιν ἑστῶτα δημηγορεῖν, ὡς δηλονότι καθήμενος.

ἑσταότος μὲν καλὸν ἀκούειν, οὐδὲ ἔοικεν ὑββάλλειν· χαλεπὸν γὰρ ἐπισταμένῳ περ ἔοντι.

ἡ διπλῆ ὅτι τὸ ὑββάλλειν ἐστὶν ὑποβάλλειν· χαλεπόν ἐστιν ἑτέρῳ ὑποβάλλειν τὸν λόγον, ὃν αὐτός τις εἰπεῖν βούλεται, κἂν ὅτι μάλιστα ἐπιστήμων τις ᾖ

πολλάκι δή μοι τοῦτον Ἀχαιοὶ μῦθον ἔειπον

καί τέ με νεικείεσκον—σημειοῦνταί τινες ὡς ἂν λεγόντων τινῶν ὅτι ἠδίκησεν ἀφελόμενος τὴν Βρισηίδα.

ἀλλʼ ἄρα ἤ γε κατʼ ἀνδρῶν κράατα βαίνει βλάπτουσʼ ἀνθρώπους· κατὰ δʼ οὖν ἕτερόν γε πέδησεν.

ἀθετεῖται ὡς περισσὸς καὶ κακοσύνθετος· τί γὰρ ἄλλο δύναται ποιεῖν ἡ Ἄτη ἢ βλάπτειν; οὐχ ὑγιῶς δὲ οὐδὲ τὸ ἕτερον τέτακται· ἔδει γὰρ ἄλλον. βιάζονται δέ τινες τὸν Ἀγαμέμνονα λέγειν ἐφʼ ἑαυτοῦ καὶ τοῦ Ἀχιλλέως· καθολικὸς δέ ἐστιν ὁ λόγος. κοινότερον γοῦν εἰπὼν ἐπὶ τὸν ἡγεμονικώτατον Δία ἀνῆλθεν. καὶ ὅλως παρῴδηται ἐκ τῶν Λιτῶν βλάπτουσʼ ἀνθρώπους· οἱ δʼ ἐξακέονται ὀπίσσω.

Ἥρη θῆλυς ἐοῦσα: ἡ διπλῆ ὅτι οὕτως σχηματίζει θῆλυς ὡς πῆχυς· ἀφʼ οὗ πίπτει θήλεας ὡς πήχεας

ἤτοι ὁ εὐχόμενος μετέφη πάντεσσι θεοῖσιν: ὅτι τὸ εὐχόμενος σαφῶς ἐστὶν αὐχώμενος.

ὃς πάντεσσι περικτιόνεσσιν ἀνάξει, τῶν ἀνδρῶν γενεῆς, οἵ θʼ αἵματος ἐξ ἐμεῦ εἰσίν.

τῶν: τούτων· λείπει δὲ τὸ τῶν ἄρθρον, ὡς τὸ εἵνεκα τῆς ἀρετῆς ἐριδαίνομεν ἵνʼ ᾖ τῆς γενεῆς τούτων τῶν ἀνδρῶν.

ὅτι τὸ ἑξῆς ἐστίν, οἷς τὸ αἷμα ἐξ ἐμοῦ ἐστίν, οὐχὶ οἳ αἵματος ἐξ ἐμοῦ εἰσίν· ἐπεὶ κἂν ἡ σύναρθρος ἔκειτο. ὅθεν καὶ ἑξῆς φησί τῶν ἀνδρῶν οἳ σῆς ἐξ αἵματός εἰσι γενέθλης. πρὸς ἐνίων καὶ τὸ οἵ θʼ αἵματος ἐξ ἐμεῦ εἰσί διὰ τοῦ ο ἐγράφετο, ἵνα μὴ δόξῃ τὸ αἵματος πλεονάζειν.

ῥίον Οὐλύμποιο: πρὸς τὰ περὶ τοῦ Ὀλύμπου.

Ἄργος Ἀχαιικόν: ἡ διπλῆ ὅτι τὴν Πελοπόννησον Ἄργος Ἀχαϊκὸν λέγει, τὴν Θεσσαλίαν δὲ Ἄργος Πελασγικόν.

ἐκ δʼ ἄγαγε πρὸ φόως δὲ καὶ ἠλιτόμηνον ἐόντα, Ἀλκμήνης δʼ ἀπέπαυσε τόκον, σχέθε δʼ εἰλειθυίας. αὐτὴ δʼ ἀγγελέουσα Δία Κρονίωνα προσηύδα.

ἡ διπλῆ ὅτι νῦν ὑγιῶς γράφεται σὺν τῇ προθέσει πρὸ φόως· πρὸ γὰρ τῶν μηνῶν τῶν καθηκόντων ἐγεννήθη, διὸ ἠλιτόμηνος. ὁ δὲ Ζηνόδοτος καὶ ἐπʼ ἄλλου οὕτως γράφει.

ἡ διπλῆ ὅτι τὰς ὠδῖνας εἰλειθυίας ἔφη.

ἡ διπλῆ ὅτι ἰδίως ἀγγελέουσα προσηύδα· ἐχρῆν γὰρ ἀγγελέουσα ἧκε καὶ προσηύδα.

πότε κέν τις ἀναπνεύσειε πόνοιο: τοῦ ἐν πολέμῳ ἔργου.

Φυλείδην τε Μέγητα. Φυλείδην τε Μέγην τε.

ἕπτʼ, ἀτὰρ ὀγδοάτην Βρισηίδα καλλιπάρῃον:Ζηνόδοτος ἕξ, ἀτὰρ ἑβδομάτην, τοῦ ποιητοῦ λέγοντος, δώσω δʼ ἑπτὰ γυναῖκας Λεσβίδας. ἡ δὲ Βρισηὶς Λυρνησσὶς ἦν.

Ἀτρείδης δὲ ἐρυσσάμενος χείρεσσι μάχαιραν:μάχαιραν τὴν παραξιφίδα

εἴ που ἔτι ζώει γε Νεοπτόλεμος θεοείδης.

τέκνον ἐμόν, δὴ πάμπαν ἀποίχεαι ἀνδρὸς ἑῆος: ἡ διπλῆ ὅτι Ζηνόδοτος γράφει ἑοῖο. τοῦτο δὲ παρὰ τὸ πρόσωπόν ἐστιν.

ἀλλʼ ἴθι οἱ νέκταρ τε καὶ ἀμβροσίην ἐρατεινήν

στάξον ἐνὶ στήθεσσι: ἡ διπλῆ ὅτι κατʼ ἀμφοτέρων τὸ στάξον, τῆς ἀμβροσίας καὶ τοῦ νέκταρος· ἡ γὰρ ἀμβροσία ἐστὶ ξηρὰ τροφή.

θώρηκές τε κραταιγύαλοι: ἡ διπλῆ ὅτι οἱ κραταιοὶ κατὰ τὰ γύαλα καὶ κύτη καὶ κοιλώματα. γύαλον γὰρ πᾶν τὸ κοῖλον τοῦ θώρακος.

τοῦ καὶ ὀδόντων μὲν καναχὴ πέλε, τῶ δέ οἱ ὄσσε λαμπέσθην ὡς εἴ τε πυρὸς σέλας, ἐν δέ οἱ ἦτορ δῦνʼ ἄχος ἄτλητον· ὁ δʼ ἄρα Τρωσὶν μενεαίνων δύσετο δῶρα θεοῦ, τά οἱ Ἥφαιστος κάμε τεύχων.

ἀθετοῦνται στίχοι τέσσαρες· γελοῖον γὰρ τὸ βρυχᾶσθαι τὸν Ἀχιλλέα, ἥ τε συνέπεια οὐδὲν ζητεῖ διαγραφέντων αὐτῶν. ὁ δὲ Σιδώνιος ἠθετηκέναι μὲν τὸ πρῶτόν φησιν αὐτοὺς τὸν Ἀρίσταρχον ὕστερον δὲ περιελεῖν τοὺς ὀβελούς, ποιητικὸν νομίσαντα τὸ τοιοῦτο. ὁ μέντοι Ἀμμώνιος ἐν τῷ περὶ τῆς ἐπεκδοθείσης διορθώσεως οὐδὲν τοιοῦτο λέγει. — διπλῆν δὲ προσθετέον τῷ δῦνʼ ἄχος ἄτλητον, ὁ δʼ ἄρα Τρωσὶ μενεαίνων, ὅτι τὸ μενεαίνων νῦν θυμούμενος σημαίνει.

περὶ δὲ τρυφάλειαν ἀείρας

κρατὶ θέτο βριαρήν—ὅτι ἀναλαβὼν τὴν ἀσπίδα μετὰ ταῦτα ἐπὶ πᾶσι τὴν περικεφαλαίαν τίθησιν.

ἵππουρις τρυφάλεια· περισσείοντο δʼ ἔθειραι

χρύσεαι—ἵππουρις καταχρηστικῶς· οὐ γὰρ τοιαύτη ἦν

πειρήθη δʼ ἕο αὐτοῦ ἐν ἔντεσι δῖος Ἀχιλλεύς:ἡ διπλῆ ὅτι Ζηνόδοτος γράφει ἑοῦ αὐτοῦ. συγχεῖ δὲ τὸ σύναρθρον ἀντὶ ἀπολελυμένου λαμβάνων.

ἔγχος βριθὺ μέγα στιβαρόν· τὸ μὲν οὐ δύνατʼ ἄλλος Ἀχαιῶν κτλ.: ἀθετοῦνται στίχοι τέσσαρες, ὅτι ἐκ τοῦ Πατρόκλου ὁπλισμοῦ μετάκεινται. ἡ δὲ περιεστιγμένη διπλῆ, ὅτι ἐνταῦθα μὲν αὐτοὺς Ζηνόδοτος καταλέλοιπεν, ἐπὶ δὲ Πατρόκλου ἠθέτηκεν. ἐκεῖ δὲ ἀναγκαίως λέγονται, ἵνα γνῶμεν διὰ τί οὐκ ἔλαβε τὴν μελίαν.

Αὐτομέδων τε καὶ Ἄλκιμος: ἡ διπλῆ ὅτι τὸν Ἀλκιμέδοντα νῦν Ἄλκιμον λέγει.

Ξάνθε τε καὶ Βαλίε, τηλεκλυτὰ τέκνα Ποδάργης: σημειοῦνταί τινες ὅτι ἐντεῦθεν ἡ διασκευὴ τοῦ τεθρίππου πεποίηται Ξάνθε τε καὶ σὺ Πόδαργε. Ἅρπυια πόδαργος Π

ἐπεί χʼ ἑῶμεν πολέμοιο: ὅτι δασυντέον τὸ ἑῶμεν· ἔστι γὰρ ἄδην ἔχωμεν, κορεσθῶμεν. ἐάσουσι ὅ ἐστι κορέσουσι.

αὐδήεντα δʼ ἔθηκε θεὰ λευκώλενος Ἥρη: ἀθετεῖται ὡς περιττὸς καὶ ἐναντίον ἔχων· ἐπιφέρει γὰρ ὣς ἄρα φωνήσαντος Ἐρινύες ἔσχεθον αὐδήν, ὣς δηλονότι καὶ παρασχοῦσαι. τοιοῦτος γὰρ ὁ ποιητής· τὸν μὲν ἀρίζηλον θῆκεν θεὸς ὥσπερ ἔφηνεν.

νῶι δὲ καί κεν ἅμα πνοιῇ Ζεφύροιο θέοιμεν ἥν περ ἐλαφροτάτην φάσʼ ἔμμεναι· ἀλλὰ σοὶ αὐτῷ μόρσιμόν ἐστι θεῷ τε καὶ ἀνέρι ἶφι δαμῆναι. ὣς ἄρα φωνήσαντος Ἐρινύες ἔσχεθον αὐδήν.

ἀθετοῦνται στίχοι καὶ οὗτοι οἱ δύο, ὅτι οὐκ ἀναγκαῖοί εἰσιν· οἴδαμεν γὰρ ὅτι ἡ πνοὴ ἐλαφροτάτη ἐστί. τὸ δὲ καὶ προσθεῖναι φασίν ὡς ἀπὸ ἱστορίας ἐστὶ παρειληφότα ἀγνοούμενόν τι, καὶ ἀπίθανον ἵππον λέγειν φασίν ὥσπερ ἄνδρα πολυίστορα.

ἡ διπλῆ πρὸς τὴν ἀθέτησιν τοῦ αὐδήεντα δʼ ἔθηκεν· εἰ γὰρ ἡ Ἥρα παρέσχε, καὶ ἐπισχεῖν ὤφειλεν, οὐχ αἱ Ἐρινύες.

Ζεὺς δὲ Θέμιστα κέλευσε θεοὺς ἀγορὴν δὲ κα-λέσσαι, κρατὸς ἀπʼ Οὐλύμποιο πολυπτύχου.

ἡ διπλῆ ὅτι οὐκ ἀγγέλῳ κελεύει καθάπερ Ἴριδι, ἀλλὰ τῷ τὰς ἀγορὰς διαλύειν καὶ πάλιν συνάπτειν. καὶ ὅτι ἀντὶ τοῦ Θέμιστι

ἡ διπλῆ ὅτι Ὄλυμπος ὄρος· διὸ πολύπτυχος

οὔτε τις οὖν ποταμῶν ἀπέην, νόσφʼ Ὠκεανοῖο: ἡ διπλῆ ὅτι ποταμὸν, οὐ θάλασσαν τὸν Ὠκεανὸν παραδίδωσι

ξεστῇς αἰθούσῃσιν ἐνίζανον ἡ διπλῆ περιεστιγμένη ὅτι Ζηνόδοτος γράφει ἐφίζανον. αἱ δὲ αἴθουσαι οὐκ εἰσὶ θρόνοι ἢ καθέδραι, ἵνα λέγῃ ἐφίζανον, ἀλλὰ στοαὶ καὶ στυλωταὶ ἕδραι, ἢ τόποι ὑφʼ ἡλίου καταλαμπόμενοι.

ὣς οἱ μὲν Διὸς ἔνδον ἀγηγέρατο: ἡ διπλῆ ὅτι Διὸς ἔνδον εἴρηκε τοπικὸν ἐπίρρημα ἀντὶ τῆς ἔν προθέσεως· θέλει γὰρ εἰπεῖν ἐν Διός, ὡς εἴσω ἁλὸς εὐρέα κόλπον.

Ἥρη μὲν μετʼ ἀγῶνα νεῶν καὶ Παλλὰς Ἀθήνη κτλ.

Λητώ τε Ξάνθος τε: ἡ διπλῆ ὅτι οὐ προδιασυστήσας τὸν αὐτὸν ποταμὸν Ξάνθον καὶ Σκάμανδρον ὄντα προκατακέχρηται τῇ τοῦ Ξάνθου ὀνομασίᾳ, ὡς παραδεδομένοις δηλονότι χρώμενος καὶ οὐκ αὐτὸς πλάσσων τὰ ὀνόματα.

αὐτὰρ ἐπεὶ μεθʼ ὅμιλον Ὀλύμπιοι ἤλυθον ἀνδρῶν,

ὦρτο δʼ ἔρις κρατερὴ λαοσσόος, αὖε δʼ Ἀθήνη: ἡ διπλῆ ὅτι ὁ δέ σύνδεσμος περισσός ἐστιν ἐν τῷ αὖε δʼ Ἀθήνη

πὰρ Σιμόεντι θεῶν ἐπὶ Καλλικολώνῃ: ἡ διπλῆ ὅτι τόπος οὕτως καλεῖται ἐπὶ τῆς Ἴδης, θεῶν Καλλικολώνη. οὐ δεόντως οὖν τινὲς ἀνέγνωσαν θέων ἀντὶ τοῦ τρέχων.

γαῖαν ἀπειρεσίην ὀρέων τʼ αἰπεινὰ κάρηνα: ἡ διπλῆ ὅτι διέστειλε τῆς γῆς τὰ ὄρη, ὡς ἐκεῖ γαῖα δʼ ἔτι ξυνὴ πάντων καὶ μακρὸς Ὄλυμπος.

σμερδαλέʼ εὐρώεντα τά τε στυγέουσι θεοί περ. στυγέουσι

ἤτοι ὁ μὲν γὰρ ἔναντα Ποσειδάωνος ἄνακτος ἵστατʼ Ἀπόλλων Φοῖβος, ἔχων ἰὰ πτερόεντα, ἄντα δʼ Ἐνυαλίοιο θεὰ γλαυκῶπις Ἀθήνη.

ἡ διπλῆ ὅτι πυκνῶς κατὰ τὸν τόπον πρὸς τὸ δεύτερον πρότερον ἀπήντηκεν. ἀρξάμενος γὰρ ἀπʼ Ἀχαιικοῦ θεοῦ, καὶ ἀντιτάξας τούτῳ Τρωικὸν θεόν, πάλιν ἀπὸ Τρωικοῦ ἦρκται κατὰ τὸ δεύτερον ζυγόν.

Ἐνυάλιος ὁ Ἄρης ἐπιθετικῶς καὶ οὐχ ἕτερος θεός.

ὃν Ξάνθον καλέουσι θεοί, ἄνδρες δὲ Σκάμανδρον: ἡ διπλῆ ὅτι τὸ διφορούμενον τῆς ὀνομασίας νῦν συνέστησεν

Αἰνείαν δʼ ἰθὺς λαοσσόος ὦρσεν Ἀπόλλων: ὅτι ἀντὶ τοῦ ἐπʼ εὐθείας καὶ κατʼ ἐναντίον.

ἀπειλαί ἃς Τρώων βασιλεῦσιν ὑπίσχεο οἰνοποτάζων: ἡ διπλῆ ὅτι περὶ τὸν οἶνον αἱ καυχήσεις γίνονται, πρὸς τὴν ἀθέτησιν τοῦ ἔσθοντες κρέα πολλά. βασιλεῖς δὲ καὶ τοὺς κατὰ μέρος ἄρχοντας λέγει· δώδεκα γὰρ βασιλῆες ἀριπρεπέες κατὰ δῆμον.

τοῦ γʼ ἰθὺ βέλος πέτετʼ, οὐδʼ ἀπολήγει. εἰς εὐθύ Φ

ἡ μὲν γὰρ Διός ἐσθʼ, ἡ δʼ ἐξ ἁλίοιο γέροντος σεσημείωται πρὸς τοὺς ἑξῆς ἄκαιρον γενεαλογίαν ἔχοντας· καὶ ὅτι ἐκ Διὸς ἡ Ἀφροδίτη καθʼ Ὅμηρον.

λευγαλέοις ἐπέεσσιν: ὅτι λευγαλέοις οὐ διύγροις ὡς οἱ νεώτεροι, ἀλλʼ ὀλεθρίοις, παρὰ τὸν λοιγόν.

ἡ δʼ ἄμυδις στήσασα θεοὺς μετὰ μῦθον ἔειπεν:ἡ διπλῆ περιεστιγμένη ὅτι Ζηνόδοτος γράφει θεοὺς ῥεῖα ζώοντας, ἐξ οὗ φανερός ἐστι κατὰ τὸ περισπώμενον ἀνεγνωκὼς ἦ δʼ ἄμυδις, ἵνʼ ἦ ἔφη, ὡς, ἐκεῖ ἦ καὶ κυανέῃσιν. ἠγνόηκε δὲ ὅτι ἐπί τισι προειρημένοις τίθεται παρʼ Ὁμήρῳ τὸ ἦ, οὐκ ἐν ἀρχῇ λόγου. ἦ ῥʼ ὁ γέρων.

πάντες δʼ Οὐλύμποιο κατήλθομεν ἀντιόωντες τῆσδε μάχης, ἵνα μή τι μετὰ Τρώεσσι πάθῃσιν σήμερον· ὕστερον αὖτε τὰ πείσεται ἅσσα οἱ αἶσα γεινομένῳ ἐπένησε λίνῳ, ὅτε μιν τέκε μήτηρ.

ἕως τοῦ γεινομένῳ ἐπένησε ἀθετοῦνται στίχοι τέσσαρες, ὅτι τοὐναντίον ὁ Ζεὺς λέγει, εἰ γὰρ Ἀχιλλεὺς οἶος ἐπὶ Τρώεσσι μαχεῖται, οὐδὲ μίνυνθʼ ἕξουσι, καὶ σώζει μᾶλλον τὴν Ἀχιλλέως ἀξίαν. ἡ δὲ Ἥρα φησὶ τοὺς θεοὺς κατεληλυθέναι, ὅπως μὴ πάθῃ τι ὑπὸ τῶν Τρώων ὁ Ἀχιλλεύς.

εἰ δέ κʼ Ἄρης ἄρχωσι μάχης ἢ Φοῖβος Ἀπόλλων:ἡ διπλῆ ὅτι Ζηνόδοτος γράφει ἄρχῃσι. ὁ δὲ Ὅμηρος τὸ κατʼ ἀμφοτέρων τῶν ὀνομάτων τιθέμενον ῥῆμα εἴωθέ ποτε, τὸ ἕτερον προτάξας ὄνομα, μεταξὺ τάσσειν· ᾗχι ῥοὰς Σιμόεις συμβάλλετον ἠδὲ Σκάμανδρος καὶ ἔνθα μὲν εἰς Ἀχέροντα Πυριφλεγέθων τε ῥέουσι Κώκυτός τε. καὶ τούτῳ πεπλεόνακεν Ἀλκμάν, διὸ καὶ Ἀλκμανικὸν καλεῖται, οὐχ ὅτι πρῶτος αὐτῷ ἐχρήσατο.

ὄφρα τὸ κῆτος ὑπεκπροφυγὼν ἀλέαιτο: ἡ διπλῆ ὅτι οὕτως εἴρηκε σὺν τῷ ἄρθρῳ τὸ κῆτος ὡς παραδεδομένης τῆς ἱστορίας τῆς περὶ τοῦ κήτους.

ἀγρόμενοι, πᾶς δῆμος: ἡ διπλῆ πρὸς τὸ σχῆμα ὅτι δῆμος ἀγρόμενοι, ἐπεὶ ὁ δῆμος ἔννοιαν πληθυντικὴν ἔχει.

ἦ σέ γε θυμὸς ἐμοὶ μαχέσασθαι ἀνώγει ἐλπόμενον Τρώεσσιν ἀνάξειν ἱπποδάμοισιν τιμῆς τῆς Πριάμου; ἀτὰρ εἴ κεν ἔμʼ ἐξεναρίξῃς, οὔ τοι τοὔνεκά γε Πρίαμος γέρας ἐν χερὶ θήσει· εἰσὶν γάρ οἱ παῖδες, ὁ δʼ ἔμπεδος οὐδʼ ἀεσίφρων. ἦ νύ τί τοι Τρῶες τέμενος τάμον ἔξοχον ἄλλων, καλὸν φυταλιῆς καὶ ἀρούρης, ὄφρα νέμηαι αἴ κεν ἐμὲ κτείνῃς; χαλεπῶς δέ σʼ ἔολπα τὸ ῥέξειν.

ἀθετοῦνται στίχοι ζʹ, ὅτι εὐτελεῖς εἰσὶ τῇ κατασκευῇ καὶ τοῖς νοήμασι, καὶ οἱ λόγοι οὐ πρέποντες τῷ τοῦ Ἀχιλλέως προσώπῳ.

ἀλλʼ οὐ νῦν ἐρύεσθαι ὀίομαι, ὡς ἐνὶ θυμῷ βάλλεαι· ἀλλά σʼ ἔγωγʼ ἀναχωρήσαντα κελεύω ἐς πληθὺν ἰέναι, μηδʼ ἀντίος ἵστασʼ ἐμεῖο, πρίν τι κακὸν παθέειν· ῥεχθὲν δέ τε νήπιος ἔγνω.

ἕως τοῦ πρίν τι κακὸν παθέειν ἀθετοῦνται στίχοι τέσσαρες ὅτι ἐπὶ τῆς Μενελάου πρὸς Εὔφορβον συστάσεως ὀρθῶς λέγονται· σκοπὸς γὰρ ἀμφοτέροις ἐστὶν ἀνελέσθαι τὸν νεκρὸν καὶ τὰ ὅπλα· νῦν δὲ παντελῶς ἐκλελυμένος τις ὁ Ἀχιλλεὺς φαίνεται, τῷ πρώτῳ συστάντι τοιαῦτα λέγων.

ὄψει δʼ οὔτʼ ἄρ πω σὺ ἐμοὺς ἴδες, οὔτʼ ἄρʼ ἐγὼ σούς. φασὶ σὲ μὲν Πηλῆος ἀμύμονος ἔκγονον εἶναι, μητρὸς δʼ ἐκ Θέτιδος καλλιπλοκάμου ἁλοσύδνης· αὐτὰρ ἐγὼν υἱὸς μεγαλήτορος Ἀγχίσαο εὔχομαι ἐκγεγάμεν, μήτηρ δέ μοί ἐστʼ Ἀφροδίτη.

ἕως τοῦ εὔχομαι ἐκγεγάμεν ἀθετοῦνται στίχοι πέντε, ὅτι οὐκ ἀναγκαῖα τὰ διʼ αὐτῶν λεγόμενα, κατὰ τὴν γενεαλογίαν ἀμφοτέρων γινωσκομένων.

εἰ δʼ ἐθέλεις, καὶ ταῦτα δαήμεναι: ἡ διπλῆ ὅτι ἀπαρέμφατον ἀντὶ προστακτικοῦ τοῦ δάηθι.

κτίσσε δὲ Δαρδανίην, ἐπεὶ οὔ πω Ἴλιος ἱρή: ἡ διπλῆ ὅτι θηλυκῶς τὴν Ἴλιον· καὶ ὅτι ἑτέρα τῆς Ἰλίου ἡ Δαρδανία, ὥσπερ καὶ ἡ Φρυγία.

τάων καὶ Βορέης ἠράσσατο ἡ διπλῆ ὅτι ἐλλείπει τὸ τινῶν, τούτων τινῶν· οὐ γὰρ πασῶν ἠράσθη.

ἵππῳ δʼ εἰσάμενος παρελέξατο κυανοχαίτῃ: ἡ διπλῆ ὅτι καταχρηστικῶς ἵππος γὰρ οὐ παρακοιμᾶται ἀλλʼ ἐπιβαίνει. τινὲς δὲ γράφουσιν ἵππῳ δʼ εἰσάμενος ἐμίγη φιλότητι καὶ εὐνῇ.

σημειοῦνταί τινες ὅτι ἁλὸς πολιοῖο ἔφη.

Ἶλός τʼ Ἀσσάρακός τε καὶ ἀντίθεος Γανυμήδης, ὃς δὴ κάλλιστος γένετο θνητῶν ἀνθρώπων· τὸν καὶ ἀνηρείψαντο θεοὶ Διὶ οἰνοχοεύειν κάλλεος εἵνεκα οἷο, ἵνʼ ἀθανάτοισι μετείη.

ἡ διπλῆ ὅτι ὡς ἂν ἁρμόζῃ πρὸς τὸ ἐγκώμιον τίθησι τὸ κάλλιστος· καὶ γὰρ ἄλλους καλλίστους λέγει. καὶ ὅτι πρὸς τὸ δεύτερον πρότερον ἀπήντηκεν

ἡ διπλῆ ὅτι ἐναντιοῦται τοῖς νεωτέροις· οὐ γὰρ διʼ ἔρωτα τὸν Γανυμήδην ὑπὸ Διὸς ἀνηρπάσθαι, ἀλλʼ ὑπὸ θεῶν, ἵνα οἰνοχοῇ τῷ Διὶ διὰ τὸ κάλλος. καὶ ὅτι ὁ καί περισσός

ὁ ἀστερίσκος ὅτι τοῦτον γράφουσι τὸν στίχον καὶ ἐν τῇ Ὀδυσσείᾳ, ἐπὶ τοῦ Κλείτου οὐ δεόντως.

Λάμπον τε Κλυτίον τε.

ἀλλʼ ἄγε μηκέτι ταῦτα λεγώμεθα.

ἀλλὰ τί ἢ ἔριδας καὶ νείκεα νῶιν ἀνάγκη νεικεῖν ἀλλήλοισιν ἐναντίον, ὥς τε γυναῖκας, αἵ τε χολωσάμεναι ἔριδος πέρι θυμοβόροιο νεικεῦσʼ ἀλλήλῃσι μέσην ἐς ἄγυιαν ἰοῦσαι, πόλλʼ ἐτεά τε καὶ οὐκί· χόλος δέ τε καὶ τὰ κελεύει.

ἕως τοῦ πόλλʼ ἐτεά τε καὶ οὐκί ἀθετοῦνται στίχοι πέντε, ὡς ἄκαιροι καὶ ὀχληροὶ προειρημένοι τοῦ ἀλλʼ ἄγε μηκέτι ταῦτα λεγώμεθα. τοῦτο δὲ παραγράφοντός ἐστι τὸν λόγον· πῶς οὖν καθάπερ ἄλλην ἀρχὴν ποιούμενος ἔτι ἀναλαμβάνει ἀλλὰ τί ἢ ἔριδας; καὶ τὰ λεγόμενα ἀνάξια τῶν προσώπων.

σάκος μύκε δουρὸς ἀκωκῇ: ἡ διπλῆ ὅτι ἀντὶ τοῦ ἤχησε καὶ οὐ διεκόπη.

Πηλείδης δὲ σάκος μὲν ἀπὸ ἕο ἔσχετο: ἡ διπλῆ ὅτι Ζηνόδοτος γράφει ἀπὸ οὗ

ὡς οὐ ῥηίδιʼ ἐστὶ θεῶν ἐρικυδέα δῶρα

ἀνδράσι γε θνητοῖσι δαμήμεναι οὐδʼ ὑποείκειν: πρὸς τὴν ἑξῆς ἀθέτησιν· ἄτρωτα γὰρ καὶ ἄθλαστα τὰ ἡφαιστότευκτα.

ἀλλὰ δύω μὲν ἔλασσε διὰ πτύχας, αἱδʼ ἄρʼ ἔτι τρεῖς ἦσαν, ἐπεὶ πέντε πτύχας ἤλασε κυλλοποδίων, τὰς δύο χαλκείας, δύο δʼ ἔνδοθι κασσιτέροιο, τὴν δὲ μίαν χρυσέην, τῇ ῥʼ ἔσχετο μείλινον ἔγχος.

ἀθετοῦνται στίχοι δʼ ὅτι διεσκευασμένοι εἰσὶν ὑπό τινος τῶν βουλομένων πρόβλημα ποιεῖν. μάχεται δὲ σαφῶς τοῖς γνησίοις· ἄτρωτα γὰρ τὰ ἡφαιστότευκτα συνίσταται. ἵνα δὲ μὴ δοκῇ λύσεως ἠπορηκέναι καὶ διὰ τοῦτο ἠθετηκέναι, φησὶν ὅτι τῆς χρυσῆς πτυχῆς πρώτης κατὰ τὴν ἐπιφάνειαν κειμένης νοητέον τὸ δόρυ τῆς πλείονος ὁρμῆς ἐγκοπὴν εἰληφέναι, διακεκόφθαι μέντοι τὸ σάκος ἕως τῆς τρίτης πτυχῆς, ὃν τρόπον ἐπὶ τῆς πτυχῆς Μενελάου λέγει, ἥ οἱ πλεῖστον ἔρυτο, διὰ πρὸ δὲ εἴσατο καὶ τῆς.

δεύτερος αὖτʼ Ἀχιλεὺς προΐει δολιχόσκιον ἔγχος, καὶ βάλεν Αἰνείαο κατʼ ἀσπίδα πάντοσʼ ἐίσην.

ἡ διπλῆ περιεστιγμένη ὅτι Ζηνόδοτος ἐποίησεν οὕτως μελίην ἰθυπτίωνα ἀσπίδα νύξʼ ἐς χαλκὸν ἀμύμονος Αἰνείαο. οὐκ ἐκ χειρὸς δὲ ἐπέτυχεν ὁ Ἀχιλλεύς, ὅπερ διὰ τοῦ νύξε σημαίνεται, ἀλλὰ βέβληκε τὸ δόρυ· διὸ καὶ ἑξῆς αὐτὸ βέλος εἴρηκεν.

ἡ δὲ διαπρό

Πηλιὰς ἤιξεν μελίη

ἐγχείη δʼ ἄρʼ ὑπὲρ νώτου ἐνὶ γαίῃ

ἔστη ἱεμένη—ἡ διπλῆ ὅτι σαφῶς παρίστησιν ὅτι βέβληται

ταρβήσας ὅ οἱ ἄγχι πάγη βέλος: ἡ διπλῆ ὅτι βέβληκε τὸ δόρυ ὁ Ἀχιλλεύς, οὐ νένυχεν ἐκ χειρός, ὥσπερ Ζηνόδοτος πεποίηκεν· τὸ γὰρ ἄγχι παγῆναι οὐκ ἄλλως ἔστιν ἢ ἐκ προέσεως

τὸν δέ κε Πηλείδης σχεδὸν ἄορι θυμὸν ἀπηύρα: ἡ διπλῆ πρὸς τὸ σχῆμα· τὸν δὲ τὴν ψυχὴν ἀφείλετο.

σχεδόν: ἀντὶ τοῦ ἐγγύς, καὶ οὐχ ὡς ἡμεῖς.

ἀλλὰ τί ἢ νῦν οὗτος ἀναίτιος ἄλγεα πάσχει, μὰψ ἕνεκʼ ἀλλοτρίων ἀχέων, κεχαρισμένα δʼ αἰεί δῶρα θεοῖσι δίδωσι, τοὶ οὐρανὸν εὐρὺν ἔχουσι;

ἡ διπλῆ ὅτι Αἰνείας οὐ συνεπεγράφη τῷ τῶν Πριαμιδῶν πολέμῳ· διὸ καὶ ὁ Πρίαμος ὑπώπτευεν αὐτόν, οὐχ ὡς ἔνιοί φασιν ὅτι ἐπετίθετο τῇ βασιλείᾳ

ἡ διπλῆ ὅτι οὕτως εἶπε θεοῖσι καὶ οὐχ ἡμῖν, ὡς οὐκ ὢν καὶ αὐτὸς θεός. καὶ ἐν Ὀδυσσείᾳ περὶ δʼ ἱρὰ θεοῖσι.

νῦν δὲ δὴ Αἰνείαο βίη Τρώεσσιν ἀνάξει: σημειοῦνταί τινες πρὸς τὴν ἱστορίαν, καὶ ἐπεὶ μεταγράφουσί τινες Αἰνείω γενεὴ πάντεσσιν ἀνάξει, ὡς προθεσπίζοντος τοῦ ποιητοῦ τὴν Ῥωμαίων ἀρχήν.

ἤ κέν μιν ἐρύσσεαι ἠὲ σαώσεις: ἡ διπλῆ ὅτι περισσὸς ὁ κέν, καὶ ἔστι τὸ ἑξῆς, ἢ ἐρύσεις ἢ αὐτὸν ἐάσεις. ἡ δὲ ἀναφορὰ πρὸς τὰς τοιαύτας ἀναγνώσεις, ὅτι πρῶτον μέν, ἔπειτα δέ κʼ αὐτὸς ὀνήσεαι μάλιστα δέ κʼ αὐτὸς ἀνέγνω.

Πηλειδῇ Ἀχιλῆι· ὁ δὲ μελίην εὔχαλκον ἀσπίδος ἐξέρυσεν μεγαλήτορος Αἰνείαο. καὶ τὴν μὲν προπάροιθε ποδῶν Ἀχιλῆος ἔθηκεν.

ἀθετοῦνται στίχοι τρεῖς, ὅτι οὐκ ἐνέσχηται τῇ ἀσπίδι τὸ δόρυ τοῦ Ἀχιλλέως, ἀλλὰ διὰ πρὸ Πηλιὰς ἤιξεν μελίη καὶ ἐγχείη δʼ ἄρʼ ὑπὲρ νώτου ἐνὶ γαίῃ. πῶς οὖν ὁ Ποσειδῶν ἐκ τῆς ἀσπίδος ἤρυσε τὸ δόρυ;

οὐδέ τι φῶτα λεύσσω τῷ ἐφέηκα κατακτάμεναι μενεαίνων: ἡ διπλῆ ὅτι βέβληκε τὸ δόρυ ἐπὶ τὸν Αἰνείαν καὶ οὐκ ἐκ χειρὸς ἔτρωσεν, ὡς Ζηνόδοτος γράφει. λέγει γοῦν ῥητῶς ἐφέηκα.

ἀλλὰ μάλα στιχὸς εἶμι διαμπερές: ἡ διπλῆ πρὸς τὸ σημαινόμενον ὅτι διʼ ὅλης τῆς τάξεως πορεύσομαι διʼ ἀνταίας ἀπʼ ἀρχῆς ἕως τοῦ πέρατος τῆς φάλαγγος.

τῷ δʼ ἐγὼ ἀντίος εἶμι, καὶ εἰ πυρὶ χεῖρας ἔοικε

εἰ πυρὶ χεῖρας ἔοικε, μένος δʼ αἴθωνι σιδήρῳ: πρὸς τὴν ἐπανάληψιν ὅτι ἐν Ἰλιάδι συνεχῶς, ἐν δὲ Ὀδυσσείᾳ ἅπαξ.

Ἕκτορα εἶπε παραστὰς Φοῖβος Ἀπόλλων: ἡ διπλῆ ὅτι ἐλλείπει ἡ πρός πρόθεσις, πρὸς Ἕκτορα. καίτοι παρῆν εἰπεῖν Ἕκτορι εἶπεν, ἀλλὰ συνήθως παρέλιπε τὴν πρόθεσιν· καὶ τότʼ ἄρʼ Αἴας εἶπε βοὴν ἀγαθὸν Μενέλαον.

μή πως σʼ ἠὲ βάλῃ ἠὲ σχεδὸν ἄορι τύψῃ: ἡ διπλῆ ὅτι διέσταλκε τὸ βαλεῖν καὶ τὸ τύψαι διδασκαλικῶς προσθεὶς σχεδόν, οἷον σχέδην ἐκ τοῦ σύνεγγυς.

δούπησεν δὲ πεσών: ἡ διπλῆ ὅτι ἐκ τοῦ παρακολουθοῦντος ἀντὶ τοῦ ἀπέθανεν.

κεῖσαι Ὀτρυντείδη ὅτι ὁ Ἀχιλλεὺς γινώσκων αὐτὸν ἐξ ὀνόματος καλεῖ ὡς καὶ Δόλωνα οἱ περὶ Διομήδην.

αὐτὰρ ὁ θυμὸν ἄισθε καὶ ἤρυγεν, ὡς ὅτε ταῦρος

ἤρυγεν—ἡ διπλῆ πρὸς τὴν ἐπανάληψιν τοῦ ἤρυγεν. πρ. τ. ἐπ. τοῦ ἤρ. τὸ σημεῖον,

ὅθι ζωστῆρος ὀχῆες

χρύσειοι σύνεχον καὶ διπλόος ἤντετο θώρηξ: ἡ διπλῆ ὅτι κατὰ τὴν τοῦ ζώματος ἐπιβολὴν πρὸς τὸν στατὸν θώρακα, ὅπου διπλοῦς ἦν ὁ θώραξ …

πνοιῇ Ἀχιλλῆος πάλιν ἔτραπε κυδαλίμοιο,

ἦκα μάλα ψύξασα: ἡ διπλῆ ὅτι ψύξασα, φυσήσασα τῷ ἑαυτῆς πνεύματι ἀπέστρεψε τὸ δόρυ.

ᾧ μέλλεις εὔχεσθαι ἰὼν ἐς δοῦπον ἀκόντων: ἡ διπλῆ ὅτι ἀντὶ τοῦ ᾧ ἔοικας εὔχεσθαι παραγινόμενος εἰς πόλεμον.

νῦν αὖ τοὺς ἄλλους ἐπιείσομαι, ὅν κε κιχείω:ἡ διπλῆ πρὸς τὸ σχῆμα, ὅτι ἰδίως πληθυντικῷ ἑνικὸν ἐπήνεγκεν, ὅν κε κιχείω.

τὸν μὲν δουρὶ βαλών, τὸν δὲ σχεδὸν ἄορι τύψας: ἡ διπλῆ ὅτι πάλιν ἀντιδιέστειλεν.

εἴ πως εὑ πεφίδοιτο. ὁ μέντοι Ἀρίσταρχος γενόμενος κατὰ ταύτην τὴν προσῳδίαν τοῦτο μόνον ἀπεφήνατο, ἐγκλίνοντα δεῖν τῷ τόνῳ καὶ δασύνοντα λέγειν τὴν τρίτην συλλαβήν· σημαίνει γὰρ εἴ πως αὐτοῦ· διὸ καὶ ἡ διπλῆ.

ἵνα τε ξυνέχουσι τένοντες Ἄγκωνος: ἡ διπλῆ ὅτι πάντα τὰ τεταμένα νεῦρα τένοντας Ὅμηρος λέγει.

αὐτὰρ ὁ βῆ ῥʼ ἰέναι μετʼ ἀμύμονα Πείρεω οἱόν: ἡ διπλῆ περιεστιγμένη ὅτι Ζηνόδοτος γράφει Πείρεως υἱόν, ἄμετρον ποιῶν τὸν στίχον καὶ παράλογον. ἔστι γὰρ Πείρως τὸ ὄνομα νῦν δὲ ἐσχημάτικεν ἀπὸ τοῦ Πείρεως, ὡς Μενέλεω. ἄδηλον δὲ εἰ τοῦ Θρακῶν ἡγουμένου ἢ ἑτέρου τινὸς ὁμωνύμου.

ῥέε δʼ αἵματι γαῖα: ἡ γῆ ὑπὸ τοῦ αἵματος ἐρρεῖτο

Ξάνθου δινήεντος, ὃν ἀθάνατος τέκετο Ζεύς:ἡ διπλῆ περιεστιγμένη ὅτι Ζηνόδοτος γράφει ἀθάνατον, ἵνα μὴ ὁ Ζεὺς ἀθάνατος λέγηται ἀλλʼ ὁ Ξάνθος. καὶ ἐν ἄλλοις δὲ εἴρηται υἱὸς Σπερχειοῖο, ὃν ἀθάνατος τέκετο Ζεύς. καὶ καθόλου ἀθανάτοισι θεοῖσιν.

ᾗ περ Ἀχαιοὶ ἀτυζόμενοι φοβέοντο ἤματι τῷ προτέρῳ, ὅτε μαίνετο φαίδιμος Ἕκτωρ.

ἡ διπλῆ ὅτι φοβέοντο ἀντὶ τοῦ ἔφυγον.

τοῦτο ἄν τις σημειώσαιτο πρὸς τὸ τινάσσετο μαινομένοιο γράφουσι γάρ τινες μαρναμένοιο.

αὐτὰρ ὁ διογενὴς δόρυ μὲν λίπεν αὐτοῦ ἐπʼ ὄχθῃ: ἡ διπλῆ ὅτι ἀποτίθεται μὲν τὸ δόρυ ῥητῶς, ἀναλαμβάνει δὲ οὐ κατὰ τὸ ῥητόν, ἀλλʼ ὕστερον αὐτῷ φαίνεται χρώμενος. ἡ δὲ ἀναφορὰ πρὸς Ζηνόδοτον, ἀγνοοῦντα ὅτι πολλὰ δεῖ προσδέχεσθαι κατὰ τὸ σιωπώμενον ἐνεργούμενα.

ἐπὶ στρεπτοῖσι χιτῶσιν: ἡ διπλῆ ὅτι στρεπτοὺς χιτῶνας τοὺς νηστούς· ὑποδύτας γὰρ εἶχον ὑπὸ τοὺς στατοὺς μαλάγματος ἕνεκα· αἷμα δʼ ἀνηκόντιζε διὰ στρεπτοῖο χιτῶνος.

αὐτὰρ ὁ ἂψ ἀπόρουσε δαϊζέμεναι μενεαίνων: ἡ διπλῆ πρὸς τὴν ἐναλλαγὴν τοῦ χρόνου, ὅτι ἀντὶ τοῦ δαΐξαι προθυμούμενος κατὰ τὸ συντελικόν

ἦγε λαβὼν ἐκ πατρὸς ἀλωῆς οὐκ ἐθέλοντα, ἐννύχιος προμολών· ὁ δʼ ἐρινεὸν ὀξέι χαλκῷ τάμνε νέους ὄρπηκας.

ἡ διπλῆ ὅτι ἀλωὴν τὴν δενδροφόρον γῆν νῦν λέγει· ἐπιφέρει γάρ ὁ δʼ ἐρινεόν.

ἡ διπλῆ ὅτι πτῶσις ἤλλακται, ἀντὶ τοῦ ἐρινεοῦ νέους ὄρπηκας.

καὶ τότε μέν μιν Λῆμνον ἐυκτιμένην ἐπέρασσεν: ἡ διπλῆ ὅτι ἐλλείπει ἡ εἴς, εἰς Λῆμνον.

Ἴμβριος Ἠετίων: πρὸς τὴν ὁμωνυμίαν.

ἤτοι ὁ μὲν δόρυ μακρὸν ἀνέσχετο δῖος Ἀχιλλεύς: ὅτι κατὰ τὸ σιωπώμενον ἀνέλαβε τὸ δόρυ

ἀντί τοί εἰμʼ ἱκέταο: ἡ διπλῆ ὅτι ἀντὶ τοῦ ἴσος ἱκέτῃ εἰμί· ἀντὶ κασιγνήτου ξεῖνος ἀντὶ τοῦ ἴσος κασιγνήτῳ.

μέλλω που ἀπέχθεσθαι Διὶ πατρί: ἡ διπλῆ ὅτι ἀντὶ τοῦ ἔοικα ἀπεχθάνεσθαι.

θυγάτηρ Ἄλταο γέροντος,

Ἄλτεω, ὃς Λελέγεσσι φιλοπτολέμοισιν ἀνάσσει: ἡ διπλῆ ὅτι τοὺς Λέλεγας ἐν τῷ καταλόγῳ παρῆκεν, καὶ πρὸς τὴν ἐπανάληψιν τοῦ ὀνόματος.

μή με κτεῖνʼ ἐπεὶ οὐχ ὁμογάστριος Ἕκτορός εἰμι: ἡ διπλῆ περιεστιγμένη ὅτι Ζηνόδοτος γράφει ἐπεὶ οὐκ ἰογάστριος, παρόσον ἐν ἄλλοις ἔφη ἰῆς ἐκ νηδύος Ω ἴα δέ ἐστιν ἡ μία· καὶ οὐ τίθησιν Ὅμηρος τὸ μία ἐπὶ τοῦ ὁμοῦ, οὐδὲ κατὰ σύνθετον ἐκφέρει· τῆς μὲν ἰῆς στιχὸς ἦρχεν.. οὐδὲ κατὰ σύνθετον ἐκφέρει.

ἀλλὰ φίλος, θάνε καὶ σύ.

ἔσσεται ἢ ἠὼς ἢ δείλη ἢ μέσον ἦμαρ: ἡ διπλῆ ὅτι ὅλην τὴν ἡμέραν εἰς τρία διαιρεῖ, ἠῶ τὴν πρωΐαν, μεσημβρίαν πᾶν τὸ μέσον τῆς ἡμέρας, δείλην ὅτε ἐνδεῖ ἡ τοῦ ἡλίου ἕλη τουτέστιν ἡ αὐγή, ὥσπερ καὶ τὴν νύκτα εἰς τρία, ἑσπέραν, ἀμολγόν, ἑῴαν.

εἴσω ἁλὸς εὐρέα κόλπον: ἡ διπλῆ ὅτι τὸ εἴσω ἰσοδυναμεῖ τῷ εἴς, ἀντὶ τοῦ εἰς ἁλός.

θρώσκων τις κατὰ κῦμα μέλαιναν φρῖχʼ ὑπαΐξει ἰχθύς, ὅς κε φάγῃσι Λυκάονος ἀργέτα δημόν.

ἡ διπλῆ πρὸς τὸ σημαινόμενον. Φιλητᾶς γὰρ καὶ Καλλίστρατος γράφουσι φρῖχʼ ὑπαλύξει, λέγοντες ὅτι οἱ πίονες τῶν ἰχθύων καὶ εὔτροφοι τὸ ψῦχος ὑπομένουσι καὶ οὐ φθείρονται. ὁ δὲ ποιητὴς οὐδέποτε φρίκην τὸ ψῦχος εἴρηκεν, ἀλλὰ τὸ ἐκ γαλήνης πρῶτον ἐξορθούμενον κῦμα, ὁμωνύμως δὲ τούτῳ καὶ τὸν ἄνεμον τὸν οἱονεὶ ἐπιστίζοντα τὴν θάλασσαν· οἵη δὲ Ζεφύροιο ἐχεύατο πόντον ἔπι φρίξ καὶ ὡς δʼ ὑπὸ φρικὸς Βορέω. ἔστιν οὖν τὸ λεγόμενον, μέλαιναν φρῖχʼ ὑπαΐξει, τὸ μέλαν κῦμα ὑποτροχάσεται ἰχθὺς ὃς φάγοι ἂν τοῦ Λυκάονος τὸν δημόν, πλοάζοντος καὶ ἐξ ἐπιπολῆς φερομένου τοῦ νεκροῦ. τὸ γάρ ὅς κε φάγῃσι ὃς φάγοι ἄν· καὶ ἐν Ὀδυσσείᾳ τῶν κέν τις τόδʼ ἔχῃσι.

ὅς κε φάγῃσιν: ἡ διπλῆ ὅτι ἀντὶ τοῦ ὃς φάγοι ἄν.

Ἰλίου ἱρῆς: ἡ διπλῆ ὅτι θηλυκῶς τὴν Ἴλιον.

κεχόλωτο δαϊκταμένων αἰζηῶν: ἡ διπλῆ ὅτι λείπει ἡ περί πρόθεσις.

Παίονας ἄνδρας ἄγων δολιχεγχέας: ἡ διπλῆ ὅτι ἕτερος οὗτος Παιόνων ἡγεμών, ὃν οὐ κατείλοχε διὰ τοῦ καταλόγου.

οὐδὲ διαπρό ῥῆξε σάκος· χρυσὸς γὰρ ἐρύκακε δῶρα θεοῖο: ἡ διπλῆ ὅτι ἄτρωτα τὰ ἡφαιστότευκτα ὅπλα. ἡ δὲ ἀναφορὰ πρὸς τοὺς ἠθετημένους ἐν τῇ πρὸ ταύτης ῥαψωδίᾳ ἀλλὰ δύο μὲν ἔλασσε διὰ πτύχας.

τῷ δʼ ἑτέρῳ μιν πῆχυν ἐπιγράβδην βάλε χειρός δεξιτερῆς, σύτο δʼ αἷμα κελαινεφές· ἡ δʼ ὑπὲρ αὐτοῦ γαίῃ ἐνεστήρικτο.

ὅτι ἀρχαικῶς πάλιν τὸν πῆχυν αὐτὸν ἔβαλεν, οὐχὶ τὸν πῆχυν αὐτοῦ.

ὅτι τῷ ἑτέρῳ εἰρηκὼς ἐπήγαγεν, ἡ δʼ ὑπὲρ αὐτοῦ γαίῃ ἐνεστήρικτο.

μελίην ἰθυπτίωνα: ἡ διπλῆ ὅτι Ζηνόδοτος γράφει ἰθυκτίωνα διὰ τὸ κτεδόνας λέγεσθαι τῶν ξύλων τὰς γραμματοειδεῖς διαφύσεις. παρέλκει δὲ νῦν τὸ περὶ τῆς τοῦ ξύλου φύσεως εἰπεῖν. τὸ μέντοι ἰθυπτίωνα εἰς ἰθὺ φερομένην, ἀναφερομένου τοῦ ἐπαίνου εἰς τὸν ἀκοντίζοντα. καὶ δʼ ἄλλως τοῦ γʼ ἰθὺ βέλος πέτετʼ οὐδʼ ἀπολήγει.

μεσσοπαγὲς δʼ ἄρʼ ἔθηκε κατʼ ὄχθης μείλινον ἔγχος. Πηλείδης δʼ ἄορ ὀξὺ ἐρυσσάμενος παρὰ μηροῦ—

ἡ διπλῆ ὅτι ἣν νῦν ὄχθην εἴρηκεν, ἑξῆς κρημνόν·

οὐ δύνατʼ ἐκ κρημνοῖο. πάντα γὰρ τὰ ὑψηλὰ ὄχθαι λέγονται.

ἡ διπλῆ ὅτι ὡς περὶ ἑτέρου λέγει, προειπὼν δεύτερος αὖτʼ Ἀχιλεύς.

τεύχεά τʼ ἐξενάριξε καὶ εὐχόμενος ἔπος ηὔδα:ἡ διπλῆ ὅτι εὐχόμενος ἀντὶ τοῦ καυχώμενος

χαλεπόν τοι ἐρισθενέος Κρονίωνος

παισὶν ἐριζέμεναι ποταμοῖό περ ἐκγεγαῶτι: ἡ διπλῆ ὅτι περισσὸς ὁ πέρ, ὡς ἐκεῖ φυγόντι περ αἰπὺν ὄλεθρον.

τῷ οὔτε κρείων Ἀχελώιος ἰσοφαρίζει οὔτε βαθυρρείταο μέγα σθένος Ὠκεανοῖο ἐξ οὗ περ πάντες ποταμοὶ καὶ πᾶσα θάλασσα.

ἡ διπλῆ περιεστιγμένη ὅτι Ζηνόδοτος αὐτὸν οὐκ ἔγραφε. γίνεται δὲ ὁ Ἀχελῷος πηγὴ τῶν ἄλλων πάντων. ἔστι δὲ κατʼ Ὅμηρον ὁ Ὠκεανὸς ὁ ἐπιδιδοὺς πᾶσι τὰ ῥεύματα· διὸ καὶ κατὰ τιμήν φησιν οὔτε τις οὖν ποταμῶν ἀπέην νόσφʼ Ὠκεανοῖο.

ἦ ῥα, καὶ ἐκ κρημνοῖο ἐρύσσατο χάλκεον ἔγχος: ἡ διπλῆ ὅτι ἀντιπέφρακε τῇ ὄχθῃ τὸν κρημνόν.

τὸν μὲν ἄρʼ ἐγχέλυές τε καὶ ἰχθύες ἀμφεπένοντο:ὅτι Ὅμηρος διαστέλλει τὰς ἐγχέλυας ἀπὸ τῶν ἰχθύων· καὶ ἑξῆς τείροντʼ ἐγχέλυές τε καὶ ἰχθύες.

πλήθει γὰρ δή μοι νεκύων ἐρατεινὰ ῥέεθρα: ἡ διπλῆ ὅτι ἄκαιρον τὸ ἐπίθετον· πεφοίνικται γὰρ ὑπὸ τοῦ αἵματος. ὅμοιον οὖν τῷ ἐσθῆτα φαεινήν καὶ ἄστρα φαεινὴν ἀμφὶ σελήνην.

στεινόμενος νεκύεσσιν: ἡ διπλῆ ὅτι ἀντὶ τοῦ στενοχωρούμενος ὑπὸ τοῦ πλήθους τῶν νεκρῶν, οὐ στενάζων.

δείελος ὀψὲ δύων: ἡ διπλῆ ὅτι ἀρσενικῶς τὴν δείλην δείελον

ὁ δʼ ἄρʼ ἐκ δίνης ἀνορούσας ἤιξεν πεδίοιο ποσὶ κραιπνοῖσι πετέσθαι.

ἡ διπλῆ ὅτι διχῶς γράφεται ἐκ λίμνης καὶ ἐκ δίνης, τὸ μὲν οὖν ἐκ δίνης, ἐκ τῆς συστροφῆς τοῦ ῥοῦ, τὸ δὲ ἐκ λίμνης ἐκ τοῦ καθʼ ὕδατος τόπου, διὸ καὶ τὸν Ὠκεανὸν λίμνην καλεῖ.

ὅτι ἐλλείπει ἡ διά.

ἵνα μιν παύσειε πόνοιο ἡ διπλῆ ὅτι τοῦ πολεμικοῦ ἔργου.

ὕπαιθα δὲ τοῖο λιασθείς

φεῦγʼ, ὁ δʼ ὄπισθε ῥέων ἕπετο—ἡ διπλῆ ὅτι τὸ ὕπαιθα εἰς τοὔμπροσθεν σημαίνει.

τὸ δέ τʼ ὦκα κατειβόμενον κελαρύζει

χώρῃ ἔνι προαλεῖ, φθάνει δέ τε καὶ τὸν ἄγοντα: Ἀρίσταρχος ἐξέτεινε τὸ α διὰ τὸ μέτρον· Ζηνόδοτος φθανέει ὡς νοσέει.

νῦν δέ με λευγαλέῳ θανάτῳ εἵμαρτο ἁλῶναι:ἡ διπλῆ ὅτι ἐκ τούτου οἱ νεώτεροι ἐξεδέξαντο λευγαλέον τὸν δίυγρον· ἔστι δὲ κατὰ κοινωνίαν στοιχείων λευγαλέον ὀλέθριον, παρὰ τὸν λοιγόν. καὶ ἐν Ὀδυσσείᾳ λευγαλέοι τʼ ἐσόμεσθα.

ἐρχθέντα: σημειοῦνταί τινες ὅτι ἅπαξ εἴρηκεν. συφορβόν, ὅτι ἅπαξ ἐν Ἰλιάδι

ὅν ῥά τʼ ἔναυλος ἀποέρσῃ χειμῶνι περῶντα: ἡ διπλῆ ὅτι ἀντὶ τοῦ χειμῶνος διαπερῶντα. ἐναύλους δὲ τοὺς ποταμοὺς τοὺς ἐπιμήκεις

τοῖσι δὲ μύθων ἦρχε Ποσειδάων ἐνοσίχθων:ἡ διπλῆ ὅτι δυεῖν ὄντων πληθυντικῶς εἴρηκε τοῖσι δὲ μύθων ἦρχε.

τοίω γάρ τοι νῶι θεῶν ἐπιταρρόθω εἰμέν

Ζηνὸς ἐπαινήσαντος, ἐγὼ καὶ Παλλὰς Ἀθήνη:ἀθετεῖται ὅτι ἀπίθανον εἰς ἀνδρὸς μορφὴν ὡμοιωμένον λέγειν «ἐγὼ καὶ Παλλὰς Ἀθήνη»· τίς γάρ ἐστιν, οὐ μὴ νοήσῃ.

πρὶν κατὰ Ἰλιόφι κλυτὰ τείχεα λαὸν ἐέλσαι

Τρωικόν, ὅς κε φύγῃσι. σὺ δʼ Ἕκτορι θυμὸν ἀπούρας—: ἡ διπλῆ ὅτι Ἕκτορι ἀντὶ τοῦ Ἕκτορος καὶ φύγῃσιν ὃς ἂν φύγοι

πολὺν δʼ ὀρυμαγδὸν ὄρινε Φιτρῶν καὶ λάων.

τὰ τεύχεα καλά: ἡ διπλῆ ὅτι ἀντὶ τοῦ τὰ καλὰ τεύχεα, ὡς οὕνεκα τὸν Χρύσην ἠτίμησʼ ἀρητῆρα.

εἰλύσω ψαμάθοισιν ἅλις χέραδος περιχεύας: ἡ διπλῆ ὅτι ἅπαξ τὸ χέραδος. ἔστι δὲ τὸ συναγειρόμενον ἐν τῇ ῥύσει πλῆθος ἰλύος καὶ ὀστράκων καὶ λίθων. φησὶ γοῦν πολὺν δʼ ὀρυμαγδὸν ὄρινε φιτρῶν καὶ λαῶν

οὐδέ οἱ ὀστέʼ ἐπιστήσονται Ἀχαιοί

ἀλλέξαι—ἡ διπλῆ ὅτι ἐπιστήσονται ἀντὶ τοῦ δυνήσονται. καὶ ἐν Ὀδυσσείᾳ νῦν δʼ οὔτʼ ἄρ πῃ θέσθαι ἐπίσταμαι ἀντὶ τοῦ οὐ δύναμαι. οὐδέ τί μιν χρεώ

ἔσται τυμβοχοῆσʼ, ὅτε μιν θάπτωσιν Ἀχαιοί: ὅτι τὸ πλῆρές ἐστι τυμβοχοῆσαι· διὸ σημειοῦνταί τινες.

ὄρσεο κυλλοπόδιον, ἐμὸν τέκος· ἄντα σέθεν γάρ Ξάνθον δινήεντα μάχῃ ἠίσκομεν εἶναι.

ἀθετεῖται ὅτι ἄκαιρον τὸ ἐπίθετον· ἡ γὰρ φιλανθρωπευομένη καὶ λέγουσα ἐμὸν τέκος οὐκ ὤφειλεν ἀπὸ τοῦ ἐλαττώματος προσφωνεῖν.

ἀργεστᾶο Νότοιο: τοῦ λεγομένου λευκονότου

εἴσομαι ἐξ ἁλόθεν χαλεπὴν ὄρσουσα θύελλαν ἥ κεν ἀπὸ Τρώων κεφαλὰς καὶ τεύχεα κήαι, φλέγμα κακὸν φορέουσα.

ἡ διπλῆ περιεστιγμένη ὅτι Ζηνόδοτος γράφει ὄρσασα· ἐκ δὲ τούτου φανερός ἐστι δεδεγμένος τὸ εἴσομαι γνώσομαι, καὶ τὸ ἥ κεν ἀπὸ Τρώων ψιλῶς ἀνεγνωκώς. οὐ βούλεται δὲ γνῶναι ἀλλὰ πορευθῆναι κατασκευάσουσα.

ἡ διπλῆ ὅτι τὴν φλόγα κατὰ τὸ οὐδέτερον.

ὣς φάτο, Ἥφαιστος δὲ τιτύσκετο θεσπιδαὲς πῦρ: ἡ διπλῆ πρὸς τὸ ζητούμενον πῶς οὐ κατακαίεται ὁ Ἀχιλλεὺς ἀναζέοντος τοῦ ὕδατος. λέγει δὲ ὁ Ἀρίσταρχος ὅτι πρῶτον τὸ πεδίον ἀνεξήρανται τῇ φλογί, εἶτα εἰς τὸ ῥεῦμα τοῦ ποταμοῦ τρέπει τὴν φλόγα, ὅτε ὁ Ἀχιλλεὺς ἤδη ἐν τῷ πεδίῳ ἐγεγόνει.

πᾶν δʼ ἐξηράνθη πεδίον: ἡ διπλῆ ὅτι ἀντὶ τοῦ ὅλον καὶ ὅτι πρότερον ἀνεξηράνθη τὸ πεδίον.

κὰδ δʼ ἄρα νεκρούς

κῆεν· ὁ δʼ ἐς ποταμὸν τρέψε φλόγα παμφανόωσαν: ὅτι πάλιν ἐπανέλαβεν

τείροντʼ ἐγχέλυές τε καὶ ἰχθύες: ὅτι διέστειλε τὰς ἐγχέλεις ἀπὸ τῶν ἰχθύων.

ὡς δὲ λέβης ζεῖ ἔνδον, ἐπειγόμενος πυρὶ πολλῷ κνίσην μελδόμενος ἁπαλοτρεφέος σιάλοιο.

ἡ διπλῆ ὅτι οἶδεν ἕψησιν κρεῶν, χρωμένους δὲ τοὺς ἥρωας οὐ παρεισάγει.

μελδόμενος: ὅτι ἀντὶ τοῦ μέλδων, τήκων τὰ κνίση, παθητικὸν ἀντὶ ἐνεργητικοῦ.

οὐδʼ ἔθελε προρέειν: ἡ διπλῆ ὅτι ἀντὶ τοῦ οὐκ ἠδύνατο. καὶ ἐν Ὀδυσσείᾳ ἤθελʼ, ἐπεὶ μάλα πολλὸν ἐνίκα δῖος Ὀδυσσεύς

ἀμφὶ δὲ σάλπιγξεν μέγας οὐρανός: ἡ διπλῆ ὅτι αὐτὸς μὲν οἶδε σάλπιγγα, χρωμένους δὲ τοὺς ἥρωας οὐκ εἰσάγει.

κυνάμυια: ἡ διπλῆ ὅτι αὐτὸς ἐσχημάτισε τὸ ὄνομα ἀπὸ τοῦ κυνὸς καὶ τῆς μυίας· ὁ μὲν γὰρ κύων ἀναιδής, ἡ δὲ μυῖα θρασεῖα.

πανόψιον ἔγχος: ὅτι πανόψιον τὸ λαμπρὸν καὶ ἐπιφανές.

αἰγίδα ἣν οὐδὲ Διὸς δάμνησι κεραυνός: ἡ διπλῆ ὅτι ἰδίως ἐπὶ τῆς αἰγίδος τοῦτό φησιν, ἣν Διὸς ὅπλον παραδίδωσιν.

τὸν δʼ ἄγε χειρὸς ἑλοῦσα Διὸς θυγάτηρ Ἀφροδίτη: ἡ διπλῆ ὅτι οἱ χωρίζοντές φασι τὸν τῆς Ἰλιάδος ποιητὴν εἰδέναι συνοῦσαν τῷ Ἄρεϊ τὴν Ἀφροδίτην, τὸν δὲ τῆς Ὀδυσσείας διαφώνως Ἡφαίστῳ. λέγειν δὲ δεῖ ὅτι οὐχ οἱ αὐτοὶ χρόνοι ἦσαν τῆς συμβιώσεως.

καί ῥʼ ἐπιεισαμένη πρὸς στήθεα χειρὶ παχείῃ

ἤλασε—ἡ διπλῆ ὅτι ἐπιεισαμένη ἐστὶν ἐπελθοῦσα, ἐφορμήσασα, ἀπὸ τοῦ εἶμι, ὡς τὸ ἢ τάχα καὶ δαλῷ βεβλημένος εἶσθα θύραζε.

ὧδέ τε θαρσαλέοι καὶ τλήμονες: ὅτι ὑπομενητικοὶ οἱ τλήμονες, καὶ οὐκ ἀτυχεῖς, ὡς οἱ νεώτεροι. ὅτʼ ἀγήνορι Λαομέδοντι

πὰρ Διὸς ἐλθόντες θητεύσαμεν εἰς ἐνιαυτόν: ἡ διπλῆ ὅτι Ὅμηρος οὐ παραδίδωσιν αἰτίαν διʼ ἣν ἐθήτευσαν οὗτοι οἱ θεοὶ Λαομέδοντι.

ἤτοι ἐγὼ Τρώεσσι πόλιν πέρι τεῖχος ἔδειμα: ἡ διπλῆ πρὸς τὴν ἐν τοῖς ἐπάνω ἀθέτησιν, ὅτι διαφωνεῖ ταῦτα ἐν οἷς φησί τότʼ ἐγὼ καὶ Φοῖβος Ἀπόλλων ἥρῳ Λαομέδοντι.

στεῦτο δʼ ὅ γʼ ἀμφοτέρων ἀπολεψέμεν οὔατα χαλκῷ: ἡ διπλῆ ὅτι τὸ στεῦτο κατὰ διάνοιαν ὡρίζετο, διεβεβαιοῦτο, πρὸς τὰ ἐν τῇ νεκυίᾳ ἀθετούμενα καὶ ὅτι καταχρηστικῶς ἀπολεψέμεν ἀντὶ τοῦ ἀποκόψειν.

τὸν δὲ κασιγνήτη μάλα νείκεσε πότνια θηρῶν

Ἄρτεμις ἀγροτέρη, καὶ ὀνείδειον φάτο μῦθον:ἀθετεῖται ὅτι περισσός. τὸν δὲ κασιγνήτη μάλα νείκεσε πότνια θηρῶν. τίς δὲ κυνηγετικὴ θεὸς εἰ μὴ ἡ Ἄρτεμις;

μή σευ νῦν ἔτι πατρὸς ἐνὶ μεγάροισιν ἀκούσω εὐχομένου, ὡς τὸ πρὶν ἐν ἀθανάτοισι θεοῖσιν, ἄντα Ποσειδάωνος ἐναντίβιον πολεμίζειν.

ἀπὸ τούτου ἀθετοῦνται στίχοι γʹ. οὐ δύναται γὰρ ὁ αἰδούμενος πατροκασιγνήτοιο μιγήμεναι ἐν παλάμῃσιν ἀεὶ προκαλεῖσθαι τὸν Ποσειδῶνα ἐν τῷ Ὀλύμπῳ πρὸς μάχην, ἄλλως τε οὐδὲ πολεμικός ἐστιν, ἀλλὰ χοροῖς καὶ φόρμιγγι τέρπεται.

ὣς φάτο· τὴν δʼ οὔ τι προσέφη ἑκάεργος Ἀπόλλων,

ἀλλὰ χολωσαμένη Διὸς αἰδοίη παράκοιτις: ἡ διπλῆ ὅτι κοινὸν δεῖ δέξασθαι τὸ προσέφη· ἀλλὰ χολωσαμένη Διὸς αἰδοίη παράκοιτις προσέφη. οὕτως οὖν κἀκεῖ παῖδα τέ σοι ἀγέμεν Φοίβῳ θʼ ἱερὴν ἑκατόμβην ἀπὸ κοινοῦ γὰρ τὸ ἀγέμεν, καὶ περιττὸς ὁ ἑξῆς ῥέξαι ὑπὲρ Δαναῶν. «νείκεσεν ἰοχέαιραν ὀνειδείοις ἐπέεσσιν»

κατʼ οὔρεα θῆρας ἐναίρειν: ὅτι ἐναίρειν καταχρηστικῶς· θῆρες γὰρ οὐκ ἔχουσι παντευχίαν ὥστε σκυλευθῆναι.

εἰ δʼ ἐθέλεις, πολέμοιο δαήμεναι: ὅτι ἀντὶ τοῦ δάηθι προστακτικοῦ.

ἥ ῥά θʼ ὑπʼ ἴρηκος κοίλην εἰσέπτατο πέτρην

χηραμόν: ἡ διπλῆ ὅτι αὐτὸς ἐξηγεῖται τί ἐστι χηραμός, ὅτι κοίλη πέτρα.

πληκτίζεσθʼ ἀλόχοισι Διός: μάχεσθαι. τῶν ἅπαξ δὲ εἰρημένων ἡ λέξις.

εὔχεσθαι ἐμὲ νικῆσαι: ἡ διπλῆ ὅτι εὔχεσθαι ἀντὶ τοῦ εὔχου, καυχῶ.

ὣς ἄρʼ ἔφη, Λητὼ δὲ συναίνυτο κάμπυλα τόξα

πεπτεῶτʼ ἄλλυδις ἄλλα μετὰ στροφάλιγγι κονίης:ὅτι μέμιχε τὸν κατὰ τοῦ τόξου λόγον τῷ κατὰ τῶν βελῶν· καμπύλα μὲν γὰρ τὰ τόξα, πεπτεῶτα δʼ ἄλλυδις ἄλλῃ τὰ βέλη· ὡς χοῖνιξ τὸ μετροῦν καὶ τὸ μετρούμενον, καὶ κοτύλη, οὕτως καὶ τὰ βάλλοντα καὶ τὰ βαλλόμενα τόξα.

τὸν δʼ αὖτε προσέειπεν ἐυστέφανος κελαδεινή: ἡ διπλῆ ὅτι ἠρκέσθη τοῖς ἐπιθέτοις, περιττὸς οὖν κἀκεῖ τὸ Ἄρτεμις ἰοχέαιρα

Ἴλιον ἱρήν: ἡ διπλῆ ὅτι θηλυκῶς τὴν Ἴλιον.

οἱ μὲν χωόμενοι, οἱ δὲ μέγα κυδιόωντες: ὅτι σαφῶς χωόμενοι συγχεόμενοι.

θεῶν δέ ἑ μῆνις ἀνῆκεν: ἀντὶ τοῦ ἐφῆκε.

αἱ δὲ πετασθεῖσαι τεῦξαν φάος. αὐτὰρ Ἀπόλλων—: ἡ διπλῆ ὅτι Ζηνόδοτος τοὺς στίχους ἠθέτηκε, γελοῖον ἡγούμενος διὰ πύλης φωτίζεσθαι τὴν πόλιν τοῦ παντὸς τόπου ἐναιθρίου ὄντος. λέγει δὲ τεῦξαν φάος ἀντὶ τοῦ τὴν σωτηρίαν τοῖς φεύγουσιν ἐποίησαν, ὡς ἐν τῷ φόως δʼ ἑτάροισιν ἔθηκεν ἄνδρα βαλών.

δίψῃ καρχαλέοι: ἡ διπλῆ ὅτι πτῶσις ἤλλακται, καὶ ὅτι παρεῖται ἡ ὑπό πρόθεσις, ἀντὶ τοῦ ὑπὸ δίψης.

ὁ δὲ σφεδανῶν ἔφεπʼ ἔγχει: ἡ διπλῆ ὅτι σφεδανῶν σφοδρῶς διώκων. τῷ δὲ τόνῳ ὥσπερ ἐνοχλῶν· προκατάρχει γὰρ τοῦ σφεδανός, παρʼ ὃ ἐγένετο σφεδανόν— παρʼ ὃ ἐγένετο σφεδανόν, σφεδανὸν Δαναοῖσι κελεύων.

μενέαινε δὲ κῦδος ἀρέσθαι. μενέαινε

ἔνθα κεν ὑψίπυλον Τροίην ἕλον υἷες Ἀχαιῶν:ἡ διπλῆ ὅτι ὁμωνύμως τῇ χώρᾳ τὴν Ἴλιον Τροίαν εἴρηκεν.

αὐτὰρ ὅ γʼ ὡς ἐνόησεν Ἀχιλλῆα πτολίπορθον: ἡ διπλῆ ὅτι πλεονάζει ἐπʼ Ὀδυσσέως τὸ πτολίπορθος διὰ τὴν Ἰλίου πόρθησιν, νῦν δὲ ἅπαξ ἐπʼ Ἀχιλλέως, πρὸς τοὺς χωρίζοντας· τούτοις γὰρ χρῶνται. τινὲς δὲ Ἀχιλλέα Πηλείωνα ποιοῦσι, ξενισθέντες πρὸς τὸ ἐπίθετον. ἀλλʼ ἤδη αὐτὸς εἶπε δώδεκα δὴ σὺν νηυσὶ πόλεις ἀλάπαξα. ὅτι δώδεκα δὴ σὺν νηυσὶ πόλεις ἀλάπαξεν.

θνητὸν δέ ἕ φασʼ ἄνθρωποι

ἔμμεναι· αὐτάρ οἱ Κρονίδης Ζεὺς κῦδος ὀπάζει:ἀθετεῖται ὅτι ὡς ἐλλείποντος τοῦ λόγου ἐνέταξέ τις αὐτόν. δεῖ δὲ τῷ θνητὸν δέ ἕ φασʼ ἄνθρωποι προσυπακούειν τὸ εἶναι. καὶ ὅτι ἐπιφερόμενον τὸ αὐτάρ οἱ Κρονίδης Ζεῦς κῦδος ὀπάζει ἐναντίον ἐστὶ τῷ προτρέποντι τὸν Ἀγήνορα ἀντιστῆναι Ἀχιλλεῖ.

πάρδαλις—οὐδέ τι θυμῷ ταρβεῖ οὐδὲ φοβεῖται, ἐπεί κεν ὑλαγμὸν ἀκούσῃ: ἡ διπλῆ ὅτι τὸ φοβεῖται ἀντὶ τοῦ φεύγει. καὶ ὅτι ἔν τισι γράφεται κυνυλαγμόν. οὐκ ἀνάγκη δέ ἐστιν· ὁ γὰρ ὑλαγμὸς ἴδιος κυνῶν. σύνδεσμος δέ ἐστιν ὁ κέν, εἶτα ὑλαγμόν.

εἴ περ γὰρ φθάμενός μιν ἢ οὐτάσῃ ἠὲ βάλῃσιν: ἡ διπλῆ πρὸς τὴν ἀντιδιαστολὴν τοῦ οὐτάσαι καὶ βαλεῖν

οὐδʼ ἐπέρησε, θεοῦ δʼ ἠρύκακε δῶρα: ἡ διπλῆ ὅτι ἄτρωτα τὰ ἡφαιστότευκτα ὅπλα, πρὸς τοὺς ἠθετημένους.

τόφρʼ ἄλλοι Τρῶες πεφοβημένοι ἦλθον ὁμίλῳ: ἡ διπλῆ ὅτι πεφοβημένοι ἀντὶ τοῦ φεύγοντες.

Ἰλίου προπάροιθε πυλάων τε Σκαιάων: ἐν ἀριστερᾷ τοῦ τείχους αἱ πύλαι ἔκειντο, αἳ ἐκαλοῦντο Δαρδανίαι. ἡ διπλῆ πρὸς τὰς Σκαιάς.

ἦ νύ τοι οὔ τι μέλει Τρώων πόνος οὓς ἐφόβησας: ἡ διπλῆ ὅτι σαφῶς ὁ πόνος οὐκ ἔστιν ἀλγηδών· ἀλλʼ οὕτως εἴρηκεν ἀντὶ τοῦ οὐ μέλει σοι τὸ περὶ τοὺς Τρῶας πονεῖν καὶ ἐνεργεῖν. καὶ ὅτι ἐφόβησας εἰς φυγὴν ἔτρεψας

ἵππος ὅς ῥά τε ῥεῖα θέῃσι τιταινόμενος πεδίοιο: ὁ διπλῆ ὅτι θέῃσιν ἀντὶ τοῦ θέῃ. πλεονάζει δὲ τῷ τοιούτῳ σχήματι Ἴβυκος. καὶ ὅτι ἐλλείπει ἡ διά, διὰ πεδίοιο

παμφαίνονθʼ ὥς τʼ ἀστέρʼ—ὅς ῥά τʼ ὀπώρης εἶσι.

ὅν τε κύνʼ Ὠρίωνος ἐπίκλησιν καλέουσιν: ἡ διπλῆ ὅτι περισσὸς ὁ τέ σύνδεσμος.

καί τε φέρει πολλὸν πυρετὸν δειλοῖσι βροτοῖσιν: ἡ διπλῆ ὅτι ἅπαξ ἐνταῦθα ὁ πυρετός, καὶ ὅτι πυρετὸν κυρίως λέγει, οὐχ ὥς τινες δέχονται τὴν διάκαυσιν τοῦ ἀέρος· πρὸς γὰρ τὸ φθοροποιὸν ἡ παραβολή. καὶ ὅτι δειλοῖσιν ἀντὶ τοῦ δειλαίοις

Πηλείωνι δαμείς: ἡ διπλῆ πρὸς τὸ σχῆμα.

αἴθε θεοῖσι φίλος τοσσόνδε γένοιτο

ὅσσον ἐμοί—σημειοῦνταί τινες ὅτι ἐκ τοῦ ἐναντίου τὸ ἐναντίον δεδήλωκεν.

ἀλλʼ εἰ μὲν ζώουσι μετὰ στρατῷ, ἦ τʼ ἂν ἔπειτα χαλκοῦ τε χρυσοῦ τʼ ἀπολυσόμεθʼ· ἔστι γὰρ ἔνδον.

ἡ διπλῆ ὅτι περισσὸς ὁ ἄν σύνδεσμος· εἰ γὰρ ἐνετέτακτο κυρίως, ἐπήνεγκεν ἂν ἀπολυσαίμεθα

πολλὰ γὰρ ὤπασε παιδὶ γέρων ὀνομάκλυτος Ἄλτης: ὅτι οἱ πατέρες ταῖς θυγατράσι γαμουμέναις δῶρα παρεῖχον· ἐγὼ δʼ ἐπιμείλια δώσω.

ἄλγος ἐμῷ θυμῷ καὶ μητέρι, τοὶ τεκόμεσθα:ὁμοίως τῷ Δάρδανον αὖ πρῶτον τέκετο ἐπὶ ἀρσενικοῦ.

Ἀχιλῆι δαμασθείς: ἡ διπλῆ πρὸς τὸ σχῆμα ἀντὶ τοῦ ὑπὸ Ἀχιλλέως, ὡς Τρωσὶ δαμείς.

αὐτὸν δʼ ἂν πύματόν με κύνες πρώτῃσι θύρῃσιν ὠμησταὶ ἐρύουσιν, ἐπεί κέ τις ὀξέι χαλκῷ τύψας ἠὲ βαλὼν ῥεθέων ἐκ θυμὸν ἕληται.

ἡ διπλῆ ὅτι πρώτῃσι ἀντὶ τοῦ ἄκραις. πρώτῃσι δὲ πύλῃσι πρὸς τὸ ἄξαντʼ ἐν πρώτῳ ῥυμῷ.

ἐρύουσιν: ἡ διπλῆ ὅτι χρόνος ἤλλακται ἀντὶ τοῦ ἐρύσουσιν· καὶ ἐν Ὀδυσσείᾳ νευρὴν δʼ ἐντανύειν ἀντὶ τοῦ ἐντανύσειν.

ἡ διπλῆ πρὸς τὴν διαστολὴν τοῦ βαλεῖν καὶ τύψαι καὶ ὅτι ῥέθη πάντα τὰ μέλη. οἱ δὲ Αἰολεῖς τὸ πρόσωπον.

κόλπον ἀνιεμένη: ὅτι ἀντὶ τοῦ χαλῶσα, ἀναστέλλουσα· καὶ ἐν Ὀδυσσείᾳ αἶγας ἀνιεμένους ἀναδέροντας. ἔστιν οὖν ἀπογυμνοῦσα τὸ κατὰ τοὺς μαστοὺς κόλπωμα.

τῶν μνῆσαι φίλε τέκνον, ἄμυνε δὲ δήιον ἄνδρα: ἡ διπλῆ ὅτι ἰδίως φίλε τέκνον ἀντὶ τοῦ φίλον τέκνον. καὶ ἄμυνε ἀντὶ τοῦ ἀμύνου

μηδὲ πρόμος ἵστασο τούτω: ὅτι σαφῶς πρόμος ὁ πρόμαχος, οὐχ ὁ βασιλεύς.

ἄλοχος πολύδωρος: ἡ διπλῆ ὅτι ἕδνα ἐδίδοσαν οἱ παλαιοὶ ταῖς θυγατράσι· καὶ πολύδωρον λέγει τὴν πολύεδνον.

πολλὰ λισσομένω· οὐδʼ Ἕκτορι θυμὸν ἔπειθον: ὅτι ὑπερβίβασται ὁ δέ· Ἕκτορι δὲ θυμὸν οὐκ ἔπειθον, πρὸς τὸ οὐδʼ ἵκετο γήραος οὐδόν.

ὡς δὲ δράκων ἐπὶ χειῇ ὀρέστερος ἄνδρα μένῃσιν: ἡ διπλῆ ὅτι τὴν τῶν ὄφεων κατάδυσιν χειὰν εἴρηκεν, ἀπὸ τοῦ χεῖσθαι, ὅ ἐστι χωρῆσαι· εἰς αὐτὸ γὰρ μηχανῶνται οἱ ὄφεις εἰς τὸ χωρῆσαι τὸ σῶμα ὥσπερ ἔλυτρον· οὐδὸς δʼ ἀμφοτέρους ὅδε χείσεται.

πύργῳ ἔπι προὔχοντι φαεινὴν ἀσπίδʼ ἐρείσας:ἡ ἐπί ἀντὶ τῆς παρά, ὡς ἀλλὰ μάχεσθʼ ἐπὶ νηυσὶν ἀολλέες.

ἠέ κεν αὐτῷ ὀλέσθαι ἐυκλειῶς πρὸ πόληος: ἡ διπλῆ ὅτι ὁ κέν περισσός. καὶ ὅτι ἀμφίβολον πότερον ἐμοὶ αὐτῷ ὀλέσθαι, ἢ καθʼ Ὁμηρικὴν συνήθειαν ἀντὶ τοῦ ὑπʼ αὐτοῦ ὀλέσθαι

ἄλλʼ ἀποδάσσεσθαι, ὅσα τε πτόλις ἥδε κέκευθεν:ἡ διπλῆ ὅτι ἀντὶ τοῦ ἀμφιδάσεσθαι, δίχα μερίσεσθαι. πάλιν δέ ὁ τέ σύνδεσμος περισσός Ἀρίσταρχος ἀποδάσσεσθαι διὰ τοῦ ε.

ἄνδιχα πάνια δάσασθαι. ὅτι οἱ πολιορκούμενοι ἐξίστασαν τοὺς πολεμίους ἐπιμεριζόμενοι τὰ κτήματα.

μή μιν ἐγὼ μὲν ἵκωμαι ἰών, ὁ δέ μʼ οὐκ ἐλεήσει: ὅτι τὸ ἵκωμαι ἀντὶ τοῦ ἱκετεύσω. παράκειται οὖν τὸ ἰών, ἐπεὶ προσεγγιζόμεθα οἷς ἂν προσφέρωμεν ἱκέτειαν.

οὐδέ τί μʼ αἰδέσεται: ὅτι αἰδέσεται ὡς ἱκέτην προσδέξεται· αἰδεῖσθαί θʼ ἱερῆα.

τῷ ὀαριζέμεναι ἅ τε παρθένος ἠίθεός τε

πάρθενος ἠίθεός τʼ ὀαρίζετον ἀλλήλοιιν: ἡ διπλῆ πρὸς τὴν ἐπανάληψιν, ὅτι πυκνῶς ἐν Ἰλιάδι. ὀαρισμὸς δέ ἐστιν ἀνδρὸς καὶ γυναικὸς ὁμιλία· ὄαρες γὰρ αἱ γυναῖκες.

βῆ δὲ φοβηθείς: ἀντὶ τοῦ φεύγων ἀπέβη.

ἡ δέ θʼ ὕπαιθα φοβεῖται: ὅτι καὶ νῦν σαφῶς ἀντὶ τοῦ ἔμπροσθεν φεύγει.

τρέσε δʼ Ἕκτωρ Τεῖχος ὕπο Τρώων: ὅτι τὸ τρέσαι οὐ τὴν πτόησιν σημαίνει, ἀλλὰ συνήθως φεύγειν. ἐπήνεγκε γοῦν τεῖχος ὕπο Τρώων.

πηγαί δοιαὶ ἀναΐσσουσι Σκαμάνδρου δινήεντος: ὅτι λείπει πρόθεσις ἡ ἔκ ἢ ἀπό· ἐκ Σκαμάνδρου γὰρ ἢ ἀπό

ἡ μὲν γάρ θʼ ὕδατι λιαρῷ ῥέει—

ἡ δʼ ἑτέρη θέρεϊ προρέει ἐικυῖα χαλάζῃ: ἡ διπλῆ ὅτι ἐκ τῆς ἀντιδιαστολῆς ταύτης σαφὲς ὅτι ἡ ἑτέρα πηγὴ ὕδατι λιαρῷ ῥέει κατὰ χειμῶνα.

ἔνθα δʼ ἐπʼ αὐτάων πλυνοὶ εὐρέες ἐγγὺς ἔασιν: ὅτι πρόθεσις ἤλλακται καὶ πτῶσις, ἀντὶ τοῦ παρʼ αὐταῖς.

φεύγων, ὁ δʼ ὄπισθε διώκων,

πρόσθε μὲν ἐσθλὸς ἔφευγε, δίωκε δέ μιν μέγʼ ἀμείνων: ἡ διπλῆ ὅτι ὑγιῶς διώκεσθαι λέγει τὸν φεύγοντα. ὅτι πρὸς τὸ πρῶτον ὑπήντησε.

ἀλλὰ περὶ ψυχῆς θέον Ἕκτορος ἱπποδάμοιο: ἡ διπλῆ ὅτι ὡς περὶ ἑτέρων λέγει τρεχόντων περὶ τῆς Ἕκτορος ψυχῆς, αὐτοῦ τοῦ Ἕκτορος ἑνὸς ὄντος τούτων.

ὡς δʼ ὅτʼ ἀεθλοφόροι περὶ τέρματα μώνυχες ἵπποι κτλ.

τὸ δὲ μέγα κεῖται ἄεθλον

ἢ τρίπος ἠὲ γυνή, ἀνδρὸς κατατεθνηῶτος: ἡ διπλῆ ὅτι ἀμφίβολον πότερον ἀνδρὸς τεθνεῶτος γυνὴ ἢ ἐπὶ τεθνεῶτι ἀνδρί, ὃ καὶ ὑγιές· οὐκ οἶδε γὰρ ἄλλους ἢ τοὺς ἐπιταφίους ἀγῶνας Ὅμηρος

ὀλοφύρεται ἦτορ Ἕκτορος: ὅτι ἐλλείπει ἡ περί, περὶ Ἕκτορος.

ἐν πόλει ἀκροτάτῃ: ὅτι ὑπερθετικῶς ἀντὶ τοῦ ἀκροπόλει.

θάρσει τριτογένεια, φίλον τέκος· οὔ νύ τι θυμῷ πρόφρονι μυθέομαι, ἐθέλω δέ τοι ἤπιος εἶναι

ὅτι ἐνταῦθα ὑγιῶς λέγονται, κατὰ δὲ τὴν πρὸ τῆς κόλου μάχης ἀγορὰν τῶν θεῶν οὐκέτι.

διά τʼ ἄγκεα καὶ διὰ βήσσας: ὅτι ἀντὶ τοῦ διʼ ἀγκέων καὶ βησσῶν.

ὁσσάκι δʼ ὁρμήσειε πυλάων Δαρδανιάων

ἀντίον ἀίξασθαι—ὅτι ἃς ἄνω Σκαιάς, νῦν Δαρδανίας.

τοσσάκι μιν προπάροιθεν ἀποστρέψασκε παραφθάς: ἡ διπλῆ ὅτι τοπικῶς τὸ προπάροιθε δυνατὸν ἀκούειν, δυνατὸν δὲ καὶ χρονικῶς, πρότερον φθάσας ἀπέτρεπεν αὐτὸν εἰς τὸ πεδίον· ὃ καὶ ὑγιές. καὶ πρὸς τὸ παραφθάς ὅτι Ἰακῶς ἀντὶ τοῦ παραφθάσας.

ὡς δʼ ἐν ὀνείρῳ οὐ δύναται φεύγοντα διώκειν· οὔτʼ ἄρʼ ὁ τὸν δύναται ὑποφεύγειν οὔθʼ ὁ διώκειν· ὣς ὁ τὸν οὐ δύνατο μάρψαι ποσίν, οὐδʼ ὃς ἀλύξαι.

ἀθετοῦνται στίχοι τρεῖς, ὅτι καὶ τῇ κατασκευῇ καὶ τῷ νοήματι εὐτελεῖς· καὶ γὰρ ἀπραξίαν δρόμου καὶ τὸ ἀπαράβατον σημαίνουσιν, ἐναντίως τῷ ὡς δέ τʼ ἀεθλοφόροι περὶ τέρματα μώνυχες ἵπποι

ὅτι τὸ μάρψαι ἐπὶ ποδῶν ἔταξεν.

πῶς δέ κεν Ἕκτωρ κῆρας ὑπεξέφυγεν θανάτοιο, εἰ μή οἱ πύματόν τε καὶ ὕστατον ἤντετʼ Ἀπόλλων.

ἡ διπλῆ πρὸς τὸ ζητούμενον, πῶς ὁ ποδώκης οὐ καταλαμβάνει τὸν Ἕκτορα; λέλυκε δὲ αὐτὸ ὁ ποιητής, ὅτι ὑπὸ Ἀπόλλωνος ἐβοηθεῖτο.

ἀλλʼ ὅτε δὴ τὸ τέταρτον ἐπὶ κρουνοὺς ἀφίκοντο καὶ τότε δὴ χρύσεια πατὴρ ἐτίταινε τάλαντα.

σημειοῦνταί τινες διὰ τὸ δοκοῦν ἄπορον εἶναι, μετὰ μικρὸν τούτων λεγομένων· τρὶς περὶ ἄστυ μέγα Πριάμοιο δίον

ἡ διπλῆ ὅτι ἐντεῦθεν ἡ ψυχοστασία Αἰσχύλου πέπλασται, ὡς τοῦ Διὸς τὰς ψυχὰς ἱστάντος, οὐ θανατηφόρους μοίρας.

νῦν δὴ νῶί γʼ ἔολπα—οἴσεσθαι μέγα κῦδος: ἡ διπλῆ περιεστιγμένη ὅτι Ζηνόδοτος γράφει νῶιν· τοῦτο δέ ἐστιν ἡμῖν ἢ ἡμῶν, ὅπερ οὐ συμφωνεῖ. τὸ δὲ νῶι χωρὶς τοῦ ν σημαίνει ἡμᾶς ἢ ἡμεῖς, ὅπερ νῦν λέγει· ἡμᾶς ἔολπα οἴσεσθαι μέγα κῦδος.

ἡ διπλῆ ὅτι νεωτέρου πρὸς πρεσβύτερον σεπτικὴ προσφώνησίς ἐστι τὸ ἠθεῖε.

οὔ σʼ ἔτι Πηλέος υἱὲ φοβήσομαι: ἡ διπλῆ ὅτι σαφῶς φεύξομαι. ἡ δ. ὅτι σαφῶς τὸ φοβ. ἐστὶ φεύξομαι.

τρὶς περὶ ἄστυ μέγα Πριάμου δίον: ἡ διπλῆ ὅτι τὸ δίον ἐδιώχθην. οὐ μάχεται δὲ τῷ ἄλλʼ ὅτε δὴ τὸ τέταρτον· τρεῖς μὲν γὰρ τελείους κύκλους περιέδραμον, τὸ δὲ τέταρτον ἕως τῶν κρουνῶν ἐλθόντες οὐκέτι περιῆλθον τὴν πόλιν.

ἀλλʼ ἄγε δεῦρο θεοὺς ἐπιδώμεθα· τοὶ γὰρ ἄριστοι

μάρτυροι ἔσσονται—ἐπιδώμεθα: ὅτι ἐπιμαρτυρώμεθα.

ἡ διπλῆ ὅτι μάρτυροι οὐ μάρτυρες· καὶ γὰρ τὸ ἑνικόν Ζεὺς δʼ ἄμμʼ ἐπιμάρτυρος ἔστω.

αἴ κεν ἐμοὶ Ζεὺς δώῃ καμμονίην: ἡ διπλῆ ὅτι καμμονίη νίκη οὐ καθολικῶς, ἀλλὰ ἡ ἐκ καταμονῆς. διὸ ἐπὶ τῶν μονομαχούντων καὶ πυκτευόντων τίθησιν, ἐπὶ δὲ δρομέων οὐκέτι.

νεκρὸν Ἀχαιοῖσιν δώσω πάλιν· ὣς δὲ σὺ ῥέζειν: ὅτι ἀντὶ τοῦ ῥέζε.

οὔτε τι νῶιν ὅρκια ἔσσονται: ὅτι τὰ ὅρκια ἔσσονται, οὐκ ἔσσεται.

ἀλλά τις ἀρτιεπὴς καὶ ἐπίκλοπος ἔπλεο μύθων: ὅτι οὐκ ἐν ἐπαίνῳ ὁ ἀρτιεπής, κατὰ τοὐναντίον τῷ ἀμετροεπεῖ, ἀλλὰ ὁ λάλος καὶ ὁ ἀπηρτισμένον παραλογιζόμενος.

ὡς δή μιν σῷ ἐνὶ χροῒ πᾶν κομίσαιο: ὅτι ἀντὶ τοῦ ὅλον.

χώσατο δʼ Ἕκτωρ ὅττι ῥά οἱ βέλος ὠκὺ ἐτώσιον ἔκφυγε χειρός

χώσατο: ὅτι ἀντὶ τοῦ συνεχύθη.

Δηίφοβον δʼ ἐκάλει λευκάσπιδα: ἡ διπλῆ ὅτι ἅπαξ εἴρηκε λευκάσπιδα.

μὴ μὰν ἀσπουδί γε καὶ ἀκλειῶς ἀπολοίμην: ἡ διπλῆ ὅτι ἀσπουδί χωρὶς μόγου καὶ κακοπαθείας.

οἴμησεν δὲ ἀλεὶς ὥς τʼ αἰετὸς ὑψιπετήεις:ὅτι κἀκεῖ γραπτέον αἰετοῦ οἴματʼ ἔχων, οὐχ ὡς Φιλητᾶς ὄμματα.

καλαὶ δὲ περισσείοντο ἔθειραι Χρύσεαι: νῦν καταχρηστικῶς αἱ χαῖται τῆς κόρυθος.

ἕσπερος, ὃς κάλλιστος ἐν οὐρανῷ ἵσταται ἀστήρ: ἡ διπλῆ ὅτι νῦν τὸν ἕσπερον κάλλιστον, ἐν ἄλλοις δὲ τὸν ἑωσφόρον φαάντατον· καὶ οὐ δεῖ ὡς μαχόμενον λαμβάνειν. ἕτερον δὲ τὸν ἕσπερον, ὡς ἂν παλαιὸς, οἶδε τοῦ ἑωσφόρου.

ὣς αἰχμῆς ἀπέλαμπʼ εὐήκεος: ὅτι ἐπὶ τῶν αἰχμὰς ἐχόντων εὐήκεος λέγει καὶ τανυήκεος· τὴν γὰρ αἰχμὴν ἀκὴν λέγει. καὶ ὅτι κυρίως ἐνταῦθα ἐπὶ τῆς ἐπιδορατίδος τῆς εὖ ἠκονημένης, ἐκεῖ δὲ παρῆκται τὸ τανυήκεας ὄζους.

τοῦ δὲ καὶ ἄλλο τόσον μὲν ἔχε χρόα χάλκεα τεύχεα: οὕτως εἴωθε λέγειν ἄλλο τόσον, ἐπειδὰν ἀπολείπῃ τι τοῦ ὅλου μικρὸν μέρος οἱ δή τοι τόσσον μὲν ἔχον τέλος. καὶ ἐνθάδε οὖν τὸ μὲν ἄλλο σῶμα καθώπλιστο, γυμνὸν δὲ μόνον διεφαίνετο ἀπὸ τῶν ὤμων ἐπὶ τὸν αὐχένα. οἱ δὲ γλωσσογράφοι τόσον ἀντὶ τοῦ τὸ σῶμα.

οὐδʼ ἄρʼ ἀπʼ ἀσφάραγον μελίη τάμε χαλκοβάρεια,

ὄφρα τί μιν προτιείποι ἀμειβόμενος ἐπέεσσιν:ἀθετεῖται ὅτι γελοῖος, εἰ ἡ μελία ἐπετήδευσε μὴ ἀποτεμεῖν τὸν ἀσφάραγον, ἵνα προσφωνήσῃ τὸν Ἀχιλλέα. ἀπολογούμενοι δέ φασιν ὅτι τὸ ἐκ τύχης συμβεβηκὸς αἰτιατικῶς ἐξενήνοχεν. διὰ τὸ ὅμοιον ἀθετεῖται κἀκεῖνο εὖθʼ ὁ δεδειπνήκει, ὁ δὲ παύσατο θεῖος ἀοιδός.

σῶμα δὲ οἴκαδʼ ἐμὸν δόμεναι πάλιν, ὄφρα πυρός με Τρῶες καὶ Τρώων ἄλοχοι λελάχωσι θανόντα.

ἡ διπλῆ ὅτι οἱ ἐπὶ τῆς ἰδίας πατρίδος τελευτῶντες διὰ πυρὸς ἐθάπτοντο.

ἡ διπλῆ ὅτι ἀντὶ τοῦ λαχεῖν ποιήσωσιν.

εἰκοσινήριτʼ ἄποινα: σημειοῦνταί τινες πρὸς τὴν εἰκοσινήριτα λέξιν, ὅτι πρὸς εἴκοσι ἐξισούμενα, εἰκοσαπλᾶ.

οὐδʼ εἴ κέν σʼ αὐτὸν χρυσῷ ἐρύσασθαι ἀνώγοι

Δαρδανίδης Πρίαμος ἡ διπλῆ ὅτι ὑπερβολικῶς λέγει. ὁ δὲ Αἰσχύλος ἐπʼ ἀληθείας ἀνθιστάμενον χρυσὸν πεποίηκε πρὸς τὸ Ἕκτορος σῶμα ἐν Φρυξίν.

ἦ σʼ εὖ γιγνώσκων προτιόσσομαι, οὐδʼ ἄρʼ ἔμελλον πείσειν—ἡ διπλῆ ὅτι ἀπὸ τῶν ὄσσων ἡ μεταφορά. προβλέπω τῷ νῷ, ἀντὶ τοῦ προέβλεπον· ἤλλακται γὰρ ὁ χρόνος. καὶ πρὸς τὸ οὐδʼ ἄρʼ ἔμελλον ἀντὶ τοῦ οὐκ εἰκὸς ἦν με πείσειν

ψυχὴ δʼ ἐκ ῥεθέων πταμένη Ἄιδόσδε βεβήκει: σημειοῦνταί τινες ὅτι μόνη κάτεισιν εἰς Αἵδου ἡ ψυχή, καὶ οὐ δεῖται τῆς Ἑρμοῦ παραπομπῆς.

ὣς ἄρα τις εἴπεσκε καὶ οὐτήσασκε παραστάς: ἡ διπλῆ ὅτι οὐ πάντως πρότερον ἔλεγον, ἀλλʼ ἅμα παίοντες ἐπεφώνουν, ὥστʼ εἶναι, ὣς ἄρα τις ἔλεγε καὶ οὐτήσασκε.

ὦ φίλοι Ἀργείων ἡγήτορες ἠδὲ μέδοντες: ἡ διπλῆ ὅτι Ζηνόδοτος ἀντὶ τούτου πεποίηκεν Ἀτρείδη τε καὶ ἄλλοι ἀριστῆες Παναχαιῶν. οὐ πάρεστι δὲ ὁ Ἀγαμέμνων ἐπὶ ταύτης τῆς μάχης, ἀλλʼ ἐπὶ τῆς σκηνῆς ἔτι τραυματίας ὤν.

ἐπεὶ δὴ τόνδʼ ἄνδρα θεοὶ δαμάσασθαι ἔδωκαν— εἰ δʼ ἄγετʼ ἀμφὶ πόλιν σὺν τεύχεσι πειρηθῶμεν κτλ.

ὅτι τὴν αἰτίαν προτέταχεν ἐπειδὴ τόνδʼ ἄνδρα θεοί. ἔδει δὲ οὕτως εἰ δʼ ἄγετʼ ἀμφὶ πόλιν σὺν τεύχεσι πειρηθῶμεν, ὄφρα κʼ ἔτι γνῶμεν Τρώων νόον, ἢ καταλείψουσιν πόλιν ἄκρην τοῦδε πεσόντος, ἦε μένειν μεμάασιν, ἐπεὶ δὴ τόνδʼ ἄνδρα θεοὶ δαμάσασθαι ἔδωκαν. ὁ δὲ Διονύσιος διστάζει μὴ πρὸς τὴν ἀπόλειψιν τοῦ χρόνου· παρασκευάζει γὰρ τὸ ἐπειδὴ νῆάς τε καὶ Ἑλλήσποντον ἵκοντο καὶ ἐπίτονος βέβλητο τὰ γὰρ τοιαῦτα ἐσημειοῦντο πρὸς κρίσιν ποιημάτων, ὅτι σπανίως Ὅμηρος κακομέτρους ποιεῖ.

ἠράμεθα μέγα κῦδος· ἐπέφνομεν Ἕκτορα δῖον, ᾧ Τρῶες κατὰ ἄστυ θεῷ ὣς εὐχετόωντο.

ἀθετοῦνται στίχοι δύο, ὅτι παρὰ τὴν ἀξίαν Ἀχιλλέως οἱ λόγοι· αὐτὸς γὰρ ἦν ὁ λέγων ὄφρα καὶ Ἕκτωρ εἴσεται ἤ ῥα καὶ οἶος ἐπίστηται πολεμίζειν ἡμέτερος θεράπων.

ἀμφοτέρων μετόπισθε ποδῶν τέτρηνε τένοντε: ἡ διπλῆ ὅτι νῦν τένοντας εἶπε τὰ διατεταμένα τῶν σφυρῶν νεῦρα ὄπισθεν τῆς κνήμης.

Ἴλιος ὀφρυόεσσα: ἡ διπλῆ ὅτι θηλυκῶς ἡ Ἴλιος.

καί μʼ οἶον ἐάσατε—ἱκέσθʼ ἐπὶ νῆας Ἀχαιῶν

λίσσωμʼ ἀνέρα τοῦτον: λείπει ὁ ἵνα, ἵνα λίσσωμαι.

ἀλλʼ ἥ γʼ ἱστὸν ὕφαινε μυχῷ δόμου ὑψηλοῖο ἡ διπλῆ ὅτι ἀσυμπαθὴς ἡ Ἀνδρομάχη ἐν τοσούτῳ θορύβῳ κατʼ οἶκον ἀτρεμοῦσα, καὶ ταῦτα τὴν Ἀχιλλέως ἔφοδον οὐκ ἀγνοοῦσα. ἔοικεν οὖν, φησὶν ὁ Ἀρίσταρχος, προκαταχρησάμενος ὁ ποιητὴς τῷ τῆς Ἀνδρομάχης προσώπῳ κατὰ τὴν πρὸς Ἕκτορος κοινολογίαν, ἀπεσχῆσθαι νῦν τοῦ προσώπου.

τῆλε δʼ ἀπὸ κρατὸς βάλε δέσματα σιγαλόεντα:ὅτι βελτίων ἂν ἦν ἡ διάθεσις, εἰ μὴ ἐκπεπληγμένη τὰ ἐπὶ τῆς κεφαλῆς ἀπέβαλεν, ἀλλʼ ὕστερον ὅτε ἀναπινύσκεταί τε καὶ ἑαυτὴν ἀναλαμβάνει, ἵνʼ ᾖ οὕτως ἡ δʼ ἐπεὶ οὖν ἄμπνυτο καὶ ἐς φρένα θυμὸν ἀγέρθη ἀμβλήδην γοόωσα—τῆλε δʼ ἀπὸ κρατὸς χέε δέσματα.

οὔτε σὺ τούτῳ ἔσσεαι Ἕκτορ ὄνειαρ, ἐπεὶ θάνες, οὔτε σοὶ οὗτος. ἤν περ γὰρ πόλεμόν γε φύγῃ πολύδακρυν Ἀχαιῶν αἰεί τοι τούτῳ γε πόνος καὶ νείκεʼ ὀπίσσω ἔσσοντʼ ἄλλοι γάρ μιν ἀπουρήσουσιν ἀρούρας. ἦμαρ δʼ ὀρφανικὸν παναφήλικα παῖδα τίθησιν· πάντα δʼ ὑπεμνήμυκε, δεδάκρυνται δὲ παρειά. δευόμενος δέ τʼ ἄνεισι πάις ἐς πατρὸς ἑταίρους, ἄλλον μὲν χλαίνης ἐρύων, ἄλλον δὲ χιτῶνος· τῶν δʼ ἐλεησάντων κοτύλην τις τυτθὸν ἔπεσχεν, χείλεα μέν τʼ ἐδίηνʼ, ὑπερῴην δʼ οὐκ ἐδίηνεν. τὸν δὲ καὶ ἀμφιθαλὴς ἐκ δαιτύος ἐστυφέλιξεν, χερσὶν πεπληγὼς, καὶ ὀνειδείοισιν ἐνίσσων· «ἔρρʼ οὕτως· οὐ σός γε πατὴρ μεταδαίνυται ἡμῖν.» δακρυόεις δέ τʼ ἄνεισι πάις ἐς μητέρα χήρην Ἀστυάναξ, ὃς πρὶν μὲν ἑοῦ ἐπὶ γούνασι πα-τρός κτλ.

ἀπὸ τούτου ἕως τοῦ δακρυόεις δέ τʼ ἄνεισι ἀθετοῦνται στίχοι ιγʹ, ὅτι ἀδιάθετοι· τὸ γὰρ περιέρχεσθαι τὸν Ἀστυάνακτα, καὶ τὸν φίλον τοῦ πατρὸς τὸν μὲν χλαίνης ἐρύειν τὸν δὲ χιτῶνος, ἵνα βρόγχον πίῃ, Πριάμου περιόντος καὶ ἄλλων ἀδελφῶν Ἕκτορος καὶ αὐτῆς τῆς Ἀνδρομάχης, ἄτοπον. διὰ τί δὲ ἔμελλον ἀφαιρεῖσθαι τὰς ἀποτετμημένας ἀρούρας, κατὰ τὸ βασιλικὸν γένος κληρονόμου τοῦ υἱοῦ Ἀστυάνακτος ὄντος; ὅλως δὲ οὐδʼ ἔστιν ἴδιον τοῦ περὶ τὸν Ἀστυάνακτα οἴκτου, ἀλλὰ κοινῶς ἐπὶ παντὸς ὀρφανοῦ ἁρμόζει τὰ λεγόμενα. βέλτιον οὖν οὕτως ἐπιβαλεῖν· οὔτε σὺ τούτῳ ἔσσεαι Ἕκτορ ὄνειαρ, ἐπεὶ θάνες, οὔτε σοὶ οὗτος Ἀστυάναξ ὃς πρὶν μὲν ἑοῦ.

ἐς πατρὸς ἑταίρους: ὅτι ἀντὶ τοῦ πρὸς πατρὸς ἑταίρους, ὡς εἰς Ἀγαμέμνονα δῖον.

ὅτι εἶδος ποτηρίου ἡ κοτύλη. καὶ ἐν Ὀδυσσείᾳ πύρνον καὶ κοτύλην ὁμωνύμως τὸ ἀγγεῖον τῷ ὑγρῷ.

ἐνίσσων: ὅτι ἀντὶ τοῦ πλήσσων.

νῦν δʼ ἂν πολλὰ πάθῃσι φίλου ἀπὸ πατρὸς ἁμαρτών: ἡ διπλῆ ὅτι ἀντὶ τοῦ πάθοι ἄν. πρὸς τὸ ἰχθὺς ὅς κε φάγῃσι.

ὡς οἱ μὲν στενάχοντο: ἡ διπλῆ ὅτι εἰ ἦν στεναχῶν ὡς φρονῶν, οὐκ ἂν οὕτως ἔλεγεν στενάχοντο· ἀλλʼ ὥσπερ ἀπὸ τοῦ φέρων φέροντο, οὕτως ἀπὸ τοῦ στενάχων στενάχοντο λέγει.

μὴ δή πω ὑπʼ ὄχεσφι λυώμεθα μώνυχας ἵππους, ἀλλʼ αὐτοῖς ἵπποισι καὶ ἅρμασιν ἄσσον ἰόντες Πάτροκλον κλαίωμεν· ὃ γὰρ γέρας ἐστὶ θανόντων.

μὴ δή πω: ἡ διπλῆ ὅτι ἀντὶ τοῦ μηδέ πω.

αὐτοῖς ἵπποισι: ὅτι λείπει ἡ σύν.

ὃ γὰρ γέρας: ἡ διπλῆ ὅτι ἀντὶ τοῦ τὸ γὰρ γέρας. ἢ περισσὸς ὁ γάρ.

δεύοντο δὲ τεύχεα φωτῶν δάκρυσι· τοῖον γὰρ πόθεον μήστωρα φόβοιο.

ἡ διπλῆ ὅτι ὡς σπάρτα λέλυνται.

ἡ διπλῆ ὅτι αὐξητικῶς τὸ τοῖον, οὐχ ὡς οἱ γλωσσογράφοι ἀξιοῦσιν, ἀγαθόν.

χεῖρας ἐπʼ ἀνδροφόνους θέμενος στήθεσσιν ἑταίρου: ἡ διπλῆ πρὸς τὸ ἀμφίβολον, πότερον τὰς ἑαυτοῖ χεῖρας εἰς τὰ τοῦ Πατρόκλου στήθη ἢ τὰς τοῦ Πατρόκλου εἰς τὰ ἑαυτοῦ.

αὐτὰρ ὁ τοῖσι τάφον μενοεικέα δαίνυ: ἡ διπλῆ ὅτι τάφον τὸ δεῖπνον τὸ περὶ τὴν ταφὴν γινόμενον.

ἡ διπλῆ ὅτι ψιλῶς προενεκτέον κοτυλήρυτον· οὐ γὰρ ἀπὸ τῆς ῥύσεως, ἀλλʼ ἀπὸ τοῦ ἀρύσαι.

εἰς Ἀγαμέμνονα: ὅτι τῇ εἴς ἐπʼ ἐμψύχων· ὤφειλε γὰρ τὴν πρός.

σπουδῇ παρπεπιθόντες, ἑταίρου χωόμενον κῆρ: ἡ διπλῆ ὅτι σπουδῇ μετὰ πολλῆς κακοπαθείας. καὶ ἐλλείπει ἡ πρόθεσις· ἔστι γὰρ ἀντὶ τοῦ περὶ ἑταίρου. καὶ τὸ χωόμενον ἀντὶ τοῦ συγχεόμενον

οἱ μὲν κακκείοντες ἔβαν κλισίην δὲ ἕκαστος: ὅτι σύνηθες ἦν ἀναλύειν, ὡς καὶ ἐν Ὀδυσσείᾳ ἐπὶ τῶν μνηστήρων.

νήδυμος ἀμφιχυθείς: ἡ διπλῆ ὅτι σαφῶς ἀπὸ τοῦ ν ἄρχεται τὸ ὄνομα

Ἴλιον ἠνεμόεσσαν: ἡ διπλῆ ὅτι θηλυκῶς τὴν Ἴλιον.

ψυχὴ Πατροκλῆος δειλοῖο: ἡ διπλῆ ὅτι ἀπʼ εὐθείας τῆς ὁ Πατροκλῆς. καὶ τὸ δειλοῖο δειλαίου

θάπτε με ὅττι τάχιστα, πύλας Ἀίδαο περήσω: ἡ διπλῆ ὅτι λείπει τὸ ἵνα ἢ ὅπως.

τῆλέ με εἴργουσιν ψυχαί, εἴδωλα καμόντων

οὐδέ μέ πω μίσγεσθαι ὑπὲρ ποταμοῖο ἐῶσιν: ἡ διπλῆ ὅτι ἐκτὸς τοῦ ποταμοῦ ὑποτίθεται τὰς τῶν ἀτάφων ψυχάς, καὶ μὴ ἐπιμισγομένας ταῖς ἐν τῷ ἐρέβει. ἡ δὲ ἀναφορὰ πρὸς τὰ ἀθετούμενα ἐν τῇ νεκυίᾳ

καί μοι δὸς τὴν χεῖρʼ, ὀλοφύρομαι: ὅτι τὸ ἵνα λείπει καὶ συνέσταλκεν, ἀντὶ τοῦ ἵνα ὀλοφύρωμαι

ἀμφʼ ἀστραγάλοισι χολωθείς: ὅτι ἅπαξ τῆς διὰ τῶν ἀστραγάλων παιδιᾶς μέμνηται.

ὣς δὲ καὶ ὀστέα νῶιν ὁμὴ σορὸς ἀμφικαλύπτοι, χρύσεος ἀμφιφορεύς, τόν τοι πόρε πότνια μήτηρ.

ἡ διπλῆ ὅτι ἅπαξ ἡ σορός.

ἀθετεῖται ὅτι εἰ σορὸν δέδωκεν, ἣν ἐν ἄλλοις λάρνακα καλεῖ, πρὸς τί καὶ ἀμφιφορῆα; μετενήνεκται οὖν ἐκ τῆς δευτέρας νεκυίας. τὸ γὰρ οἰκόθεν ἐπάγεσθαι δυσοιώνιστον.

τίπτε μοι ἠθείη κεφαλὴ δεῦρʼ εἰλήλουθας;

ἠθείη κεφαλή: προσφώνησις νέου πρὸς πρεσβύτερον. δῆλον ὅτι πρεσβύτερος Ἀχιλλέως ὁ Πάτροκλος. Χαμαιλέων γράφει ὦ θείη κεφαλή. γελοῖον δὲ ἐπὶ νεκρῷ τὸ θείη· διὸ ἡ διπλῆ.

ἀλλά μοι ἄσσον στῆθι· μίνυνθά περ ἀμφιβαλόντε

ἀλλήλους ὀλοοῖο τεταρπώμεσθα γοοῖο: καὶ ἐνταῦθα ὡς εἴρηται, λείπει ὁ ἵνα.

ὦ πόποι, ἦ ῥά τις ἔστι καὶ εἰν Ἀίδαο δόμοισιν

ψυχὴ καὶ εἴδωλον, ἀτὰρ φρένες οὐκ ἔνι πάμπαν: ἡ διπλῆ ὅτι τὰς τῶν ἀτάφων ψυχὰς Ὅμηρος ἔτι σωζούσας τὴν φρόνησιν ὑποτίθεται.

ἔικτο δὲ θέσκελον αὐτῷ.

οὐρῆάς τʼ ὤτρυνε καὶ ἀνέρας ἀξέμεν ὕλην: ἡ διπλῆ ὅτι σαφῶς οὐρῆες οἱ ἡμίονοι, πρὸς τὸ οὐρῆας μὲν πρῶτον ἐπῴχετο.

ταὶ δὲ δρῦς μεγάλα κτυπέουσαι πῖπτον. τὰς μὲν ἔπειτα διαπλήσσοντες Ἀχαιοί—

ἡ διπλῆ ὅτι τὸ ἐναντίον ἔφη· πίπτουσαι γὰρ κτύπον παρεῖχον.

οὕτως διαπλήσσοντες διὰ τοῦ η αἱ Ἀριστάρχου, ἀντὶ τοῦ διακόπτοντες. ἄλλοι δὲ διαπλίσσοντες διὰ τοῦ ι. παρασημειώσαιτο δʼ ἄν τις τοῦτο πρὸς τὸ ἐν τῇ Ὀδυσσείᾳ τῷ οἱ ἀποπλήξας κεφαλήν, ἀντὶ τοῦ ἀποκόψας.

ἂν δʼ ἔβαν ἐν δίφροισι παραιβάται ἡνίοχοί τε: ὅτι νῦν παραιβάτας εἴρηκε. ὅτι νῦν παραιβάτας εἴρηκε διὸ ἡ διπλῆ.

θριξὶ δὲ πάντα νέκυν καταείνυσαν: ἡ διπλῆ ὅτι τὸ πάντα ἀντὶ τοῦ ὅλον, πρὸς τὸ πᾶσαι δʼ ὠίγνυντο πύλαι

μενοείκεα νήεον ὕλην: ἡ διπλῆ ὅτι τινὲς τὸ μενοεικές πολύ ἀπέδοσαν. ἔστι δὲ τὸ τῷ μένει ἐοικός, οἷον τὸ ἀρεστόν, ἐξ οὗ τὴν ἱκανὴν βούλεται σημᾶναι.

εἰ μὴ Ἀχιλλεὺς αἶψʼ Ἀγαμέμνονα εἶπε παραστάς: ἡ διπλῆ ὅτι ἔξωθεν τὴν πρός ληπτέον· ἔστι γὰρ πρὸς Ἀγαμέμνονα.

λαὸς Ἀχαιῶν Πείσονται μύθοισιν: ὅτι πρὸς τὸ νοητὸν ἀπήντηκεν, ὁ λαὸς πείσονται.

οἷσι μάλιστα κήδεός ἐστι νέκυς· παρὰ δʼ οἵ τʼ ἀγοὶ ἄμμι μενόντων: ἡ διπλῆ ὅτι— ἡ διπλῆ ὅτι φρόντιδος ἄξιος τὸ δὲ μενόντων ἀντὶ τοῦ μενέτωσαν.

δρατὰ σώματα: ἡ διπλῆ πρὸς τὴν μετάθεσιν, ὅτι ἀντὶ τοῦ δαρτά.

Ἕκτορα δʼ οὔ τι δώσω Πριαμίδην πυρὶ δαπτέμεν, ἀλλὰ κύνεσσιν: ἡ διπλῆ ὅτι ἀπὸ κοινοῦ τὸ δαπτέμεν.

ῥοδόεντι δὲ χρῖεν ἐλαίῳ: ἡ διπλῆ ὅτι μύρου τὴν μὲν ὀνομασίαν ἀγνοεῖ, τὴν δὲ σκευασίαν οἶδεν· τὸ γὰρ ῥόδινον οὕτως νῦν εἶπεν ἔλαιον ῥοδόεν.

τῷ δʼ ἐπὶ κυάνεον νέφος ἤγαγε Φοῖβος Ἀπόλλων.

πάντες ἀνήιξαν, κάλεον τέ μιν εἰς ἓ ἕκαστος.

ψυχὴν κικλήσκων Πατροκλῆος δειλοῖο: ἡ διπλῆ ὅτι δωδεκασύλλαβος καὶ ἐκ σπονδείων.

ἦμος δʼ ἑωσφόρος εἶσι φόως ἐρέων ἐπὶ γαῖαν: ἡ διπλῆ ὅτι μεταφορικῶς ἐρέων ἀντὶ τοῦ ἀπαγγελῶν. τοῦτο δέ ἐστι προσημαίνων· οὐ γὰρ διὰ λόγου τοῦτο ποιεῖ ἀλλὰ διʼ ἐπιτολῆς.

τῆμος πυρκαιὴ ἐμαραίνετο: καὶ ἐκεῖ οὖν φλὸξ ἐμαράνθη γραπτέον.

καὶ τὰ μὲν ἐν χρυσέῃ φιάλῃ καὶ δίπλακι δημῷ θείομεν, εἰς ὅ κεν αὐτὸς ἐγὼν Ἄιδι κλεύθωμαι· τύμβον δʼ οὐ μάλα πολλὸν ἐγὼ πονέεσθαι ἄνωγα.

δίπλακι: ὅτι ἀρσενικῶς.

θείομεν: ἡ διπλῆ ὅτι συνέσταλκεν ἀντὶ τοῦ θείωμεν καὶ ὅτι κατὰ συγκοπὴν κλεύθωμαι ἀντὶ τοῦ κελεύθωμαι οἷον πορεύομαι.

ἡ διπλῆ ὅτι τὸ πονέεσθαί ἐστιν ἐνεργεῖν.

οἵ κεν ἐμεῖο δεύτεροι ἐν νήεσσι πολυκλήισι λίπησθε: ὕστεροι. καὶ δεύτατος ἦλθεν ἀντὶ τοῦ ἔσχατος.

εἶθαρ δὲ χυτὴν ἐπὶ γαῖαν ἔχευαν: ἡ διπλῆ ὅτι οὐ πᾶσα ἡ γῆ χυτή, ἀλλʼ ἡ τοῖς νεκροῖς ἐπιχεομένη.

θῆκε γυναῖκα ἄγεσθαι ἀμύμονα ἔργα ἰδυῖαν καὶ τρίποδʼ ὠτώεντα δυωκαιεικοσίμετρον.

ἡ διπλῆ πρὸς τὴν ἀμφιβολίαν, πότερον ἀμύμονα γυναῖκα ἢ ἀμύμονα ἔργα. καὶ ὅτι συνεκδέξασθαι δεῖ τῷ καὶ τρίποδʼ ὠτώεντα τὸ φέρεσθαι· ἀκριβὴς γὰρ ὁ ποιητὴς περὶ τὰ ἀκτὰ καὶ φορητά

αὐτὰρ τῷ τριτάτῳ ἄπυρον κατέθηκε λέβητα: σημειοῦνταί τινες ὅτι ἀντὶ τοῦ τρίτῳ, καὶ ὅτι ἄπυρον τὸν ἀναθηματικόν, ἕτερον τοῦ ἐμπυριβήτου.

καλόν, τέσσαρα μέτρα κεχανδότα: ὅτι ὥριστο τὸ μέτρον.

τῷ δὲ τετάρτῳ θῆκε δύω χρυσοῖο τάλαντα: ἡ διπλῆ ὅτι οὐκ ἴσον τῷ καθʼ ἡμᾶς ταλάντῳ τὸ παρὰ τοῖς ἀρχαίοις ἦν· ὡς γὰρ ἧσσον τοῦ τρίποδος καὶ τοῦ ἵππου καὶ τοῦ λέβητος τίθεται.

πέμπτῳ δʼ ἀμφίθετον φιάλην: ἡ διπλῆ ὅτι φιάλην οὐ τὸ παρʼ ἡμῖν ποτήριον, ἀλλὰ γένος τι λέβητος ἐκπέταλον ἐκ παντὸς μέρους δυνάμενον ἔχειν· διὸ ἀμφίθετον.

ἱππῆας τάδʼ ἄεθλα δεδεγμένα κεῖτʼ ἐν ἀγῶνι: ἡ διπλῆ ὅτι τὸ δεδεγμένα ἀντὶ τοῦ προσδεχόμενα, κατὰ μεταφορὰν τὴν ἀπὸ τῶν ἐμψύχων. τινὲς δὲ γράφουσιν ἱππεῦσιν τάδʼ ἄεθλα.

ἴστε γὰρ ὅσσον ἐμοὶ ἀρετῇ περιβάλλετον ἵπποι: ὅτι δυικῶς περιβάλλετον· συνωρίδι γὰρ ἐχρῶντο.

τοίου γὰρ κλέος ἐσθλὸν ἀπώλεσαν ἡνιόχοιο ὅτι ἡνίοχος Πάτροκλος Ἀχιλλέως.

ὣς φάτο Πηλείδης, ταχέες δʼ ἱππῆες ἔγερθεν:ἡ διπλῆ ὅτι ἀντὶ μεσότητος τοῦ ταχέως οὐ κατὰ τῶν ἵππων.

Αἴθην τὴν Ἀγαμεμνονέην τὸν ἑόν τε Πόδαργον: ἡ διπλῆ ὅτι ἐντεῦθεν παρῴδηται τὰ ὀνόματα τῶν Ἕκτορος ἵππων, Αἴθων καὶ Πόδαργος οὐ γὰρ εἰσάγει τετρώρῳ χρωμένους.

Ἀγχισιάδης Ἐχέπωλος: ἡ διπλῆ ὅτι ἄδηλον πότερον τὸ κύριον ὄνομα, μᾶλλον δὲ τὸ Ἐχέπωλος.

Ἴλιον ἠνεμόεσσαν: ἡ διπλῆ ὅτι θηλυκῶς τὴν Ἴλιον.

ὠκύποδες φέρον ἅρμα: ἡ διπλῆ ὅτι κοινότερον κατακέχρηται τῷ ἐπιθέτῳ· ἐπιφέρει γοῦν βάρδιστοι θείειν

Ἀντίλοχʼ, ἤτοι μέν σε νέον περ ἐόντʼ ἐφίλησαν Ζεύς τε Ποσειδάων τε, καὶ ἱπποσύνας ἐδίδαξεν.

ἡ διπλῆ ὅτι Ζηνόδοτος γράφει ἐδίδαξαν, Ἀρίσταρχος δὲ ἐδίδαξεν, ἐπὶ τοῦ Ποσειδῶνος· ἵππειος γάρ.

ἀλλά τοι ἵπποι βάρδιστοι θείειν.

τῶν δʼ ἵπποι μὲν ἔασιν ἀφάρτεροι: ἡ διπλῆ πρὸς τὸ ἀφάρτεροι, ὅτι ἅπαξ ἐνταῦθα.

τὸν δεξιὸν ἵππον κένσαι ὁμοκλήσας, εἶξαί τέ οἱ ἡνία χερσίν: ἡ διπλῆ ὅτι εἶξαι ἀντὶ τοῦ χαλάσαι.

οὐκ ἔσθʼ ὅς κε σʼ ἕλῃσι: ἡ διπλῆ ὅτι ἀντὶ τοῦ ὃς ἂν ἕλοι σε

στὰν δὲ μεταστοιχί: ὅτι ἀντὶ τοῦ ἐπὶ στίχου· οὐ γὰρ ἀπὸ ταὐτοῦ τέρματος ὥσπερ ἐπὶ τῶν δρομέων ἡ ἄφεσις γίνεται· διὸ καὶ κληροῦνται περὶ τῆς στάσεως. οὐ δεόντως οὖν ἐπὶ τῶν δρομέων μετάκειται ὁ στίχος ἐντεῦθεν

οἱ δʼ ὦκα διέπρησσον πεδίοιο: ἡ διπλῆ ὅτι λείπει ἡ διά, διὰ πεδίου.

οἱ δʼ ἐπέτοντο κονίοντες πεδίοιο: ἡ διπλῆ ὅτι λείπει ἡ διά, διὰ πεδίοιο.

καί νύ κεν ἢ παρέλασσʼ ἢ ἀμφήριστον ἔθηκεν.

τοῖο δʼ ἀπʼ ὀφθαλμῶν χύτο δάκρυα χωομένοιο: ἡ διπλῆ ὅτι χωομένοιο ἀντὶ τοῦ συγκεχυμένου.

ἔμβητον καὶ σφῶι: ἡ διπλῆ ὅτι ὑγιῶς κεῖται ἡ ἀντωνυμία χωρὶς τοῦ ν.

ἤτοι μὲν κείνοισιν ἐριζέμεν οὔ τι κελεύω Τυδείδεω ἵπποισι δαΐφρονος, οἷσιν Ἀθήνη νῦν ὤρεξε τάχος καὶ ἐπʼ αὐτῷ κῦδος ἔθηκεν.

ἀθετοῦνται οἱ δύο· πῶς γὰρ τὸ ἐκ τῆς Ἀθηνᾶς γενόμενον οἶδεν ὁ Ἀντίλοχος; καὶ τὸ τοῦ Τυδείδεω ἵπποισι περισσόν· καὶ γὰρ ἄνευ τούτου δῆλον ὅτι περὶ τῶν ἵππων τοῦ Διομήδους ἐστὶν ὁ λόγος.

μὴ σφῶιν ἐλεγχείην καταχεύῃ Αἴθη: ἡ διπλῆ ὅτι σφῶιν ὑμῖν ἢ ὑμῶν. ἄνω δὲ ἔμβητον καὶ σφῶι· τιταίνετον ἀντὶ τοῦ ἔμβητε ὑμεῖς.

οὐ σφῶιν κομιδὴ παρὰ Νέστορι ποιμένι λαῶν

ἔσσεται—ἡ διπλῆ πρὸς τὸ σφῶι ὅτι οὐχ ὑμῖν. πρὸς τὸ σφῶιν, ὅτι ὑμῖν.

αἴ κʼ ἀποκηδήσαντε φερώμεθα χεῖρον ἄεθλον: ἡ διπλῆ ὅτι ἔδει ἀποκηδησάντων ὑμῶν.

ὅσσα δὲ δίσκου οὖρα κατωμαδίοιο πέλονται: ἡ διπλῆ πρὸς τὸ σχῆμα ὅτι οὖρα πέλονται καὶ οὐ πέλεται.

ὃς τὸ μὲν ἄλλο τόσον φοῖνιξ ἦν: οὕτως εἴωθε λέγειν τὸ παρὰ μικρὸν, ἀντὶ τοῦ ὃς μὲν τὸ λοιπὸν σῶμα. οἱ δὲ γλωσσογράφοι τόσον ἀντὶ τοῦ τὸ σῶμα.

ἄλλοι μὲν δοκέουσι παροίτεροι ἔμμεναι ἵπποι: ἡ διπλῆ πρὸς τὸ παροίτεροι, ὅτι τοπικῶς ἀντὶ τοῦ πρότεροι κατὰ τὸν δρόμον.

δοκέει δέ μοι ἔμμεναι ἀνήρ

Αἰτωλὸς γενεήν, μετὰ δʼ Ἀργείοισιν ἀνάσσει,

Τυδέος ἱπποδάμου υἱός—ἀθετεῖται ὅτι τὸ ἐπεξηγεῖσθαι ποιητικόν, οὐχ ἡρωικοῦ προσώπου.

ἵπποι ἀερσίποδες πολέος πεδίοιο δίενται:ὅτι διὰ πολλοῦ πεδίου.

ἀλλʼ αἰεὶ μύθοις λαβρεύεαι. οὐδέ τί σε χρή λαβραγόρην ἔμεναι· πάρα γὰρ καὶ ἀμείνονες ἄλλοι.

οὐδέ τί σε χρή: ἀπὸ κοινοῦ τὸ λαβρεύεσθαι· ὃ μὴ νοήσας τις προσέθηκε τὸν ἑξῆς στίχον.

ἀθετεῖται ὅτι οὐκ ἀναγκαῖος· πρόκειται γὰρ τὸ ἀλλʼ αἰεὶ μύθοισι λαβρεύεαι. καὶ τὸ πάρα γὰρ καὶ ἀμείνονες ἄλλοι οὐ δεόντως ἐπιλέγεται· οὐ γὰρ ἀμεινόνων ἔργον τὸ λαβρεύεσθαι.

εὔληρα: ἡ διπλῆ ὅτι ἅπαξ τὰς ἡνίας οὕτως κέκληκεν ἐνταῦθα.

δεῦρό νυν, ἢ τρίποδος περιδώμεθον ἠὲ λέβητος: ὅτι ἀντὶ τοῦ ἄγε τὸ δεῦρο.

ἴστορα δʼ Ἀτρείδην Ἀγαμέμνονα θείομεν ἄμφω: ἡ διπλῆ ὅτι ἴστορα ἀντὶ τοῦ μάρτυρα, οἷον συνθηκοφύλακα.

ἅρματα ἵπποις ὠκυπόδεσσιν ἐπέτρεχον: ὅτι τὰ ἅρματα ἐπέτρεχον καὶ οὐκ ἐπέτρεχεν.

αὐτὸς δʼ ἐκ δίφροιο χαμαὶ θόρε παμφανόωντος:ἡ διπλῆ ὅτι τοῦτο διακρίνει τὴν ἐν ἄλλοις ἀμφιβολίαν. πρὸς τὸ ἐνώπια παμφανόωντα δείκνυται γὰρ τὰ ἅρματα παμφανόωντα.

δῶκε δʼ ἄγειν ἑτάροισιν ὑπερθύμοισι γυναῖκα

καὶ τρίποδʼ ὠτώεντα φέρειν: αἱ διπλαῖ πρὸς τὴν διαφορὰν τοῦ ἄγειν καὶ φέρειν.

Ἀντίλοχος Νηλήιος: ἡ διπλῆ ὅτι ἀπὸ τοῦ προπάτορος ὁ Ἀντίλοχος Νηλήιος.

ἵππος—ὅς ῥα ἄνακτα ἕλκῃσιν πεδίοιο τιταινόμενος σὺν ὄχεσφιν: ἡ διπλῆ ὅτι διὰ πεδίου.

πολέος πεδίοιο θέοντος: ἡ διπλῆ ὅτι διὰ πεδίου.

δίσκουρα: σημειοῦνταί τινες ὅτι ἃ ἄνω εἶπε δίσκου οὖρα, νῦν δὲ συνθέτως δίσκουρα.

τῷ κέν μιν παρέλασσʼ οὐδʼ ἀμφήριστον ἔθηκεν: ἡ διπλῆ περιεστιγμένη ὅτι Ζηνόδοτος γράφει ἢ ἀμφήριστον ἔθηκεν, οὐκ εὖ· νῦν γὰρ οὐχ ἁρμόζει, ἐπὶ Διομήδους δὲ τοῦ σύνεγγυς τρέχοντος. διὰ δὲ τούτου βούλεται λέγειν οὐδʼ ὅλως ἀμφήριστον.

ἡ διπλῆ ὅτι τὸ ἤκιστος τῶν ἅπαξ εἰρημένων ἐστιν.

ἕλκων ἅρματα καλά, ἐλαύνων πρόσσοθεν ἵππους: ἡ διπλῆ ὅτι Ζηνόδοτος γράφει ἐλαύνων ὠκέας ἵππους, ὡς ἡνιοχοῦντος αὐτοῦ· συντετριμμένου δὲ τοῦ ἅρματος ἔμπροσθεν γενόμενος ἐλαύνει, τὰς πλευρὰς τῶν ἵππων τύπτων.

δεύτερʼ· ἀτὰρ τὰ πρῶτα φερέσθω Τυδέος υἱός: ὅτι ἔν τισιν ὑποτάσσονται τούτῳ τὰ τρίτα δʼ Ἀντίλοχος, τέτρατα ξανθὸς Μενέλαος, πέμπτα δὲ Μηριόνης θεράπων ἐὺς Ἰδομενῆος. χωρὶς δὲ τοῦ μηδὲ τὸν χαρακτῆρα ἔχειν Ὁμηρικόν, ἔτι καὶ πρὸς οὐδὲν γίνεται ἡ ἐξαρίθμησις τῆς τάξεως.

ὦ Ἀχιλεῦ, μάλα τοι κεχολώσομαι αἴ κε τελέσσῃς: σημειοῦνταί τινες ὅτι ἀντὶ τοῦ μηνίσω.

μέλλεις γὰρ ἀφαιρήσεσθαι ἄεθλον: ἡ διπλῆ ὅτι ἀντὶ τοῦ ἔοικας.

τῶν οἱ ἔπειτʼ ἀνελὼν δόμεναι καὶ μεῖζον ἄεθλον: ἡ διπλῆ ὅτι τὸ ἔπειτα ἀντὶ τοῦ μετὰ ταῦτα· ἀντιδιέσταλται γοῦν τὸ αὐτίκα· ἡ δὲ ἀναφορὰ πρὸς τὸ Φοῖνιξ μὲν πρώτιστα, αὐτὰρ ἔπειτʼ Αἴας τε μέγας.

ἐν δʼ ἄρα κῆρυξ χερσὶ σκῆπτρον ἔθηκεν: ἡ διπλῆ πρὸς τοὺς δημηγοροῦντας, ὅτι σκῆπτρα ἔλαβον.

ἐς μέσον ἀμφοτέροισι δικάσσατε, μηδʼ ἐπʼ ἀρωγῇ: ἡ διπλῆ ὅτι οὐκ εἰς τὸ μέσον παρελθόντες, ἀλλὰ μέσον δικάσατε, μήτε τούτω προσχαριζόμενοι μήτε ἐμοί. διὸ ἐπιφέρει μηδʼ ἐπʼ ἀρωγῇ.

Ἀντίλοχʼ, εἰ δʼ ἄγε δεῦρο διοτρεφές, ἣ θέμις ἐστίν: ἀθετεῖται ὅτι ἀκαίρως λέγει διοτρεφές, ὀργιζόμενος αὐτῷ.

νῦν μέν τοι ἐγὼν ὑποείξομαι αὐτός χωόμενος, ἐπεὶ οὔ τι παρήορος οὐδʼ ἀεσίφρων ἦσθα πάρος· νῦν αὖτε νόον νίκησε νεοίη.

ἡ διπλῆ ὅτι παρήορος ὁ παρηρτημένος τὰς φρένας, οὐκ ἀραρὼς οὐδὲ κατὰ χώραν ἔχων αὐτάς. καὶ ὅτι χωόμενος νῦν ἀντὶ τοῦ χολούμενος

ἡ διπλῆ ὅτι νῦν μόνον οὕτως ἐσχημάτισε, νεοίη ἀντὶ τοῦ νεότης.

ἀμφίθετος φιάλη: ἡ διπλῆ πρὸς τὴν ἀμφίθετον, ὅτι ἡ πανταχόθεν ὑπέρεισιν ἔχουσα καὶ ὅτι οἰκονομικῶς ὑπολείπεται ἔπαθλον, ἵνα μὴ ὁ Νέστωρ ἄτιμος γένηται ἐν τῷ ἐπὶ Πατρόκλῳ ἀγῶνι.

οὐ γὰρ πύξ γε μαχήσεαι οὐδὲ παλαίσεις: ἡ διπλῆ ὅτι προτάσσει τὴν πυγμήν, ὡς καὶ ἐν Ὀδυσσείᾳ οὐ γὰρ πύγμαχοί εἰμεν. ὁ αὐτὸς ἄρα ποιητής.

οὐ γὰρ ἔτʼ ἔμπεδα γυῖα φίλος πόδες, οὐδʼ ἔτι χεῖρες: ἡ διπλῆ ὅτι ἀπὸ τοῦ γάρ ἦρκται, τὸ αἰτιατικὸν προτάξας· καὶ ὅτι ἐπεξηγήσατο τὴν ἔμπεδα γυῖα λέξιν.

ὡς ὁπότε κρείοντʼ Ἀμαρυγκέα θάπτον Ἐπειοί: ἡ διπλῆ ὅτι τῶν ἐπιταφίων ἀγώνων μέμνηται, ἱερῶν δὲ οὔ.

πὺξ μὲν ἐνίκησα Κλυτομήδεα Ἤνοπος υἱόν Ἀγκαῖον δὲ πάλην Πλευρώνιον, ὅς μοι ἀνέστη.

ἡ διπλῆ ὅτι τὴν ὁμοίαν τάξιν καὶ ὁ Νέστωρ τηρεῖ τῶν ἀγωνισμάτων

ἡ διπλῆ πρὸς τὸ ὅς μοι ἀνέστη· δεῖ γὰρ αὐτὸν ὑποστήσασθαι καθήμενον, τοῦ δὲ κήρυκος παλαιστὰς καλέσαντος ἀνιστάμενον.

οἴοισίν μʼ ἵπποισι παρήλασαν Ἀκτορίωνε πλήθει πρόσθε βαλόντες, ἀγασσάμενοι περὶ νίκης.

σεσημείωται ὁ τόπος πρὸς τὰ περὶ τῶν Μολιονιδῶν ζητούμενα.

οἱ δʼ ἄρʼ ἔσαν δίδυμοι· ὁ μὲν ἔμπεδον ἡνιόχευεν,

ἔμπεδον ἡνιόχευʼ ὁ δʼ ἄρα μάστιγι κέλευεν: ἡ διπλῆ πρὸς τὴν ἐπανάληψιν ὅτι πυκνῶς μὲν ἐν Ἰλιάδι, ἅπαξ δὲ ἐν Ὀδυσσείᾳ.

ἄνδρε δύω περὶ τῶνδε κελεύομεν, ὥ περ ἀρίστω,

πὺξ μάλʼ ἀνασχομένω πεπληγέμεν—ἡ διπλῆ ὅτι ἰσαρίθμους τοῖς ἐπάθλοις ἀγωνιστὰς καλεῖ καὶ τοῦτο ἐπὶ πάντων τάττει

ᾧ δέ κʼ Ἀπόλλων δώῃ καμμονίην: ὅτι οὐκ ἔστιν ἓν ἀνθʼ ἑνὸς καμμονίη νίκη, ὡς οἱ γλωσσογράφοι ἀλλʼ ἡ ἐκ καταμονῆς· διὸ ἐπὶ δρομέων οὐ τάσσει, ἀλλʼ ἐπὶ τῶν πυκτευόντων καὶ μονομαχούντων· μετὰ γὰρ καταμονῆς. ἡ ἐκ πολλῶν ἡ ἐκ καταμονῆς μία γὰρ καταμ.

Εὐρύαλος Μηκιστέος υἱὸς Ταλαϊονίδαο ἄνακτος, ὅς ποτε Θήβας ἦλθε, δεδουπότος Οἰδιπόδαο ἐς τάφον· ἔνθα δὲ πάντας ἐνίκα Καδμείωνας.

ἡ διπλῆ ὅτι ἐπὶ τοῦ Μηκιστέως ἀκουστέον ὅς ποτε Θήβας ἦλθεν, οὐκ ἐπὶ τοῦ Εὐρυάλου, ὡς ὁ Κράτης. καὶ ὅτι οἱ νεώτεροι παρὰ τὸν Ὅμηρον τὸν Οἰδίπουν φασὶν ἑαυτὸν τυφλώσαντα ποδηγούμενον εἰς Ἀθήνας ἐλθεῖν καὶ ἐκεῖ τελευτῆσαι· νῦν δὲ ὁμόλογον ὅτι ἐν Θήβαις ἐτελεύτησεν. καὶ πρὸς τὸ δεδουπότος· οἱ γλωσσογράφοι γὰρ ἓν ἀνθʼ ἑνὸς τεθνηκότος ἐξεδέξαντο. ἐκ παρεπομένου δὲ νοητέον ὅτι ἤτοι ἐν πολέμῳ τετελεύτηκε· ψοφοῦσι γὰρ οἱ πίπτοντες· δούπησεν δὲ πεσών ἢ κατεκρήμνισεν ἑαυτόν· καὶ γὰρ οὗτος ὁ θάνατος μετὰ ψόφου.

ζῶμα δέ οἱ πρῶτον παρακάββαλεν: ἡ διπλῆ πρὸς τὸ παλαιὸν ἔθος, ὅτι ἐν ἑνὶ περιζώματι ἠγωνίζοντο.

ὡς δʼ ὅθʼ ὑπὸ φρικὸς Βορέω ἀναπάλλεται ἰχθύς.

ὄρνυσθʼ οἳ καὶ τούτου ἀέθλου πειρήσεσθον:ἡ διπλῆ ὅτι ἰσαρίθμους τοῖς ἐπάθλοις δύο καλεῖ.

ἀλλʼ ὅτε δή ῥʼ ἀνίαζον ἐυκνήμιδας Ἀχαιούς: ἡ διπλῆ ὅτι ἀντὶ τοῦ εἰς ἀνίαν ἦγον καὶ ἐχρόνιζον. τοῦτο δὲ μὴ νοήσαντες μετέγραψαν ἐυκνήμιδες Ἀχαιοί.

δόλου δʼ οὐ λήθετʼ Ὀδυσσεύς: ἡ διπλῆ ὅτι τὸ δόλιον τοῦ ἥρωος καὶ διὰ τούτων δείκνυται, καὶ ὅτι οὐδέπω τέχνην ᾔδεσαν ἐν τῷ παλαίειν.

κόψʼ ὄπιθεν κώληπα: σημειοῦνταί τινες καὶ τὸ κόψʼ ὄπιθεν κώληπα, ὅτι τὸ κῶλον οὕτως εἶπεν.

ἓξ δʼ ἄρα μέτρα Χάνδανεν: ὡρισμένον ἦν τὸ μέτρον.

ὄρνυσθʼ οἳ καὶ τούτου ἀέθλου πειρήσεσθε:ἡ διπλῆ περιεστιγμένη ὅτι Ζηνόδοτος γράφει πειρήσεσθον τριῶν ὄντων τῶν κεκλημένων πρὸς τὸν δρόμον.

στὰν δὲ μεταστοιχί, σήμηνε δὲ τέρματʼ Ἀχιλλεύς: ὀβελὸς σὺν ἀστερίσκῳ, ὅτι μετενήνεκται ἐνθάδε ἀπὸ τῆς ἁρματοδρομίας

γυῖα δʼ ἔθηκεν ἐλαφρά, πόδας καὶ χεῖρας ὕπερθεν: ὀβελὸς σὺν ἀστερίσκῳ ὅτι ἐπὶ Διομήδους ὀρθῶς ἐτέτακτο. ἐνταῦθα δὲ ὀλίγῳ λείπεται τοῦ Αἴαντος· εἰ οὖν τὰ γυῖα ἐλαφρὰ ἐποίησεν, ἐνίκα ἂν πάντως. πρὸς τί οὖν ἔτι τὸν Αἴαντα κατέβαλεν;

ἡ διπλῆ ὅτι ἅπαξ ἐνταῦθα ὠμογέροντα εἶπεν.

Ἀντίλοχʼ, οὐ μέν τοι μέλεος εἰρήσεται αἶνος: ἡ διπλῆ ὅτι μάταιος καὶ πρὸς οὐδέν· οἱ δὲ νεώτεροι τὸν ταλαίπωρον μέλεον

Σαρπήδοντος: ἡ διπλῆ ὅτι ἀπʼ εὐθείας βαρυτόνου ὡς Χαλκώδων.

ὁππότερός κε φθῇσιν ὀρεξάμενος χρόα καλόν,

ψαύσῃ δʼ ἐνδίνων διά τʼ ἔντεα καὶ μέλαν αἷμα:ἀθετεῖται ὅτι ἐνδίνων θέλει λέγειν τῶν ἐντοσθίων, σπλάγχνων, ὅπερ οὐχ ἁρμόζει· ἕως γὰρ τοῦ ἀμύξαι μόνον τὸν χρῶτα μονομαχοῦσι. καὶ διά τʼ ἔντεα καὶ μέλαν αἷμα ἐκ τῆς Δολωνείας μετάκειται. ὅπερ οὐχ ἁρμόζει ἐνδίνων τῶν ἐντοσθιδίων, οἷον τῶν ἐντὸς χρωτός. τῶν ἅπαξ εἰρημένων. ἔνδινα τὰ ἔντερα. Ὅμηρός φησι ψαύει δʼ ἐνδίνων. ὁ δὲ Ἀρίσταρχος ἐτυμολογεῖ ἔνια τινα ὄντα τὰ ἐντὸς τῶν ἰνῶν ἢ ἁπλῶς τῶν μελῶν. ἢ παρὰ τὸ ἐντὸς εἶναι τῶν ὅπλων. οὕτως εὗρον ἐν ὑπομνήματι τῆς Ἰλιάδος.

τεύχεα δʼ ἀμφότεροι ξυνήια ταῦτα φερέσθων

καί σφιν δαῖτʼ ἀγαθὴν παραθήσομεν ἐν κλισίῃσιν:ἀθετεῖται ὅτι ἔδει καὶ πᾶσιν, ἀλλʼ οὐχὶ τούτοις μόνον· τί γὰρ τούτοις πέπρακται πλέον;

καὶ τότε δή ῥʼ Αἴαντι περιδδείσαντες Ἀχαιοί παυσαμένους ἐκέλευσαν ἀέθλια ἶσʼ ἀνελέσθαι. αὐτὰρ Τυδείδῃ δῶκεν μέγα φάσγανον ἥρως σὺν κολεῷ τε φέρων καὶ ἐυτμήτῳ τελαμῶνι.

ἡ διπλῆ ὅτι ἐκ τούτων καὶ τῶν τοιούτων φαίνεται καθʼ Ὅμηρον μὴ ὢν ἄτρωτος ὁ Αἴας.

ἠθέτηνται· συλλύσεως γὰρ γενομένης ἔδει κοινῇ διελέσθαι τὰ ἔπαθλα· καὶ γὰρ προείρηται ἀέθλια ἶσʼ ἀνελέσθαι. προηθετοῦντο δὲ παρὰ Ἀριστοφάνει.

αὐτὰρ Πηλείδης θῆκεν σόλον αὐτοχόωνον: σημειοῦνταί τινες ὅτι σόλον τὸν δίσκον εἶπεν.

χειρὸς ἄπο στιβαρῆς, καὶ ὑπέρβαλε σήματα πάντων: ἀθετεῖται ὅτι δυεῖν προδεδισκευκότων ἔδει εἰπεῖν ἀμφοτέρων. μετενήνεκται δὲ ἐκ τῆς Ὀδυσσείας καὶ ἐκεῖ εὐλόγως ἔστιν ὑπέρβαλε σήματα πάντων, πλείονες γὰρ δισκεύουσιν.

ὅσσον τίς τʼ ἔρριψε καλαύροπα βουκόλος ἀνήρ· ἡ δέ θʼ ἑλισσομένη πέτεται διὰ βοῦς ἀγελαίας.

ἡ διπλῆ ὅτι ἅπαξ καλαύροπα. σημαίνει δὲ τὸ ῥόπαλον, ἀπὸ τοῦ καλοῦ καὶ τοῦ ῥέπειν.

διὰ βοῦς: διὰ βοῶν, ὡς τὸ διά τʼ ἔντεα.

αὐτὰρ ὁ τοξευτῇσι τίθει ἰόεντα σίδηρον, κὰδ δʼ ἐτίθει δέκα μὲν πελέκεας, δέκα δʼ ἡμι-πέλεκκα.

ἡ διπλῆ ὅτι τινὲς ἰόεντα τὸν μέλανα, ὡς ἰοειδέα πόντον βέλτιον δὲ τὸν εἰς ἰοὺς εὐθετοῦντα· οἰκεῖον γὰρ τὸ ἔπαθλον τοξόταις.

ἡ διπλῆ ὅτι καὶ ἐν Ὀδυσσείᾳ ὁ αὐτὸς τρόπος· πελέκεις γὰρ τίθησι διʼ ὧν παρακελεύει τοξεύειν τοὺς μνηστῆρας· καὶ νῦν τὸ αὐτὸ τοῦτο ἔπαθλον γίνεται.

τρήρωνα—ἧς ἄρʼ ἀνώγει τοξεύειν. «ὃς μέν κε βάλῃ τρήρωνα πέλειαν»—: ἡ διπλῆ ὅτι ἀπὸ τοῦ διηγηματικοῦ ἐπὶ τὸ μιμητικὸν μετῆλθεν.

ὃς δέ κε μηρίνθοιο τύχῃ ὄρνιθος ἁμαρτών: ἡ διπλῆ ὅτι βέλτιον ἦν τοῦτο μὴ προλέγεσθαι ὑπὸ Ἀχιλλέως, ὥσπερ προγινώσκοντος τὸ ἀπὸ τύχης συμβησόμενον.

οὐδʼ ἠπείλησεν ἄνακτι ῥέξειν ἑκατόμβην: ἡ διπλῆ ὅτι νῦν ἠπείλησεν ἀντὶ τοῦ ηὔξατο.

ὠκὺς δʼ ἐκ μελέων θυμὸς πτάτο: ἡ διπλῆ ὅτι ὠκύς ἀντὶ τοῦ ὠκέως, ὅ ἐστιν εὐθέως.

ἂν δʼ ἄρα Μηριόνης πελέκεας δέκα πάντας ἄειρεν: ἡ διπλῆ ὅτι παρέλκει τὸ πάντας.

καί ῥʼ ἥμονες ἄνδρες ἀνέσταν: ἡ διπλῆ ὅτι ἥμονες οἱ ἀκοντισταὶ ἀπὸ τοῦ ἱέναι. τινὲς δὲ ἀνέγνωσαν ῥήμονες, οἰόμενοι τοὺς ῥήτορας· οὐκ ἔστι δὲ λογιστικὸς ὁ ἀγών.

δυνάμει τε καὶ ἥμασιν ἔπλευ ἄριστος: ἡ διπλῆ ὅτι ἥμασιν ὁμοίως ἀκοντίσμασι.

ἀλλʼ ἐστρέφετʼ ἔνθα καὶ ἔνθα Πατρόκλου ποθέων ἀνδροτῆτά τε καὶ μένος ἠύ ἠδʼ ὁπόσα τολύπευσε σὺν αὐτῷ καὶ πάθεν ἄλγεα, ἀνδρῶν τε πτολέμους ἀλεγεινά τε κύματα πείρων. τῶν μιμνησκόμενος θαλερὸν κατὰ δάκρυον εἶβεν. ἄλλοτʼ ἐπὶ πλευρὰς κατακείμενος, ἄλλοτε δʼ αὖτε

ἕως τοῦ τῶν μιμνησκόμενος ἀθετοῦνται στίχοι δʹ, ὅτι εὐτελεῖς εἰσίν, ἀρθέντων δὲ αὐτῶν καὶ ἐμφαντικώτερον δηλοῦται ἡ τοῦ Ἀχιλλέως λύπη· ἀλλʼ ἐστρέφετʼ ἔνθα καὶ ἔνθα, ἄλλοτʼ ἐπὶ πλευράς. καὶ οὐδέποτε ἀνδροτῆτα εἴρηκε τὴν ἀνδρείαν, ἀλλʼ ἠνορέαν. ἔχει δὲ καὶ τι δυσεξείληπτον τῶν μιμνησκόμενος· καὶ γὰρ ἄνω εἴρηκεν ἑτάρου μεμνημένος. προηθετοῦντο δὲ καὶ παρὰ Ἀριστοφάνει. ἀθετοῦνται δέ, ὅτι ἀνδροτής ἐστιν ἡ τοῦ ἀνδρὸς φύσις, ἀνδροτῆτα δὲ οὐ τὴν ἀνδρείαν, ἀλλὰ τὴν ἀνθρωπότητα, τὴν ἀνδρὸς φύσιν.

ἀλλʼ ὅγʼ ἐπεὶ ζεύξειεν ὑφʼ ἅρμασιν ὠκέας ἵππους, Ἕκτορα δʼ ἕλκεσθαι δησάσκετο δίφρου ὄπισθεν, τρὶς δʼ ἐρύσας περὶ σῆμα Μενοιτιάδαο θανόντος αὖτις ἐνὶ κλισίῃ παυέσκετο, τὸν δὲ δʼ ἔασκεν. ἐν κόνι ἐκτανύσας προπρηνέα· τοῖο δʼ Ἀπόλλων πᾶσαν ἀεικείην ἄπεχε χροΐ, φῶτʼ ἐλεαίρων καὶ τεθνηότα περ· περὶ δʼ αἰγίδα πάντα κά-λυπτεν χρυσείην, ἵνα μή μιν ἀποδρύφοι ἑλκυστάζων.

περισσὸς ὁ δέ.

ἡ διπλῆ ὅτι παρεῖται ἡ ἀνά, καὶ ἔστιν ἀναπαυέσκετο. καί ὅτι ὁ δέ πάλιν περισσός· οὐ γάρ ἐστι λέγειν ὅτι ἐδέσμευεν ἀλλὰ χωρὶς ὁ δέ, εἶτα ἔασκεν ἀντὶ τοῦ εἴα.

προπρηνέα: ὅτι οὐδὲν πλέον τοῦ πρηνέα.

ἀθετοῦνται· ἀρκεῖ γὰρ τὸ προειρῆσθαι πᾶσαν ἀεικείην ἄπεχε χροΐ, φῶτʼ ἐλεαίρων.

τὸν δʼ ἐλεαίρεσκον μάκαρες θεοὶ εἰσορόωντες, κλέψαι δʼ ὀτρύνεσκον ἐύσκοπον ἀργειφόντην. ἔνθʼ ἄλλοις μὲν πᾶσιν ἑήνδανεν, οὐδέ ποθʼ Ἥρῃ οὐδὲ Ποσειδάωνʼ οὐδὲ γλαυκώπιδι κούρῃ, ἀλλʼ ἔχον ὥς σφιν πρῶτον ἀπήχθετο Ἴλιος ἱρή καὶ Πρίαμος καὶ λαός, Ἀλεξάνδρου ἕνεκʼ ἄτης, ὃς νείκεσσε θεάς, ὅτε οἱ μέσσαυλον ἵκοντο, τὴν δʼ ᾔνησʼ ἥ οἱ πόρε μαχλοσύνην ἀλεγεινήν.

ἕως τοῦ τὴν δʼ ᾔνησʼ ἥ οἱ πόρε μαχλοσύνην ἀθετοῦνται στίχοι ϛʹ γέλοιον γὰρ τὸ οὐδέποθʼ Ἥρῃ οὐδὲ Ποσειδάωνι οὐδὲ γλαυκώπιδι κούρῃ· τίνες μὲν γὰρ ἔτι ἐλείποντο τῶν τριῶν σεμνότεροι μετὰ τὸν Δία τῶν μὴ συνευδοκούντων; τήν τε περὶ τοῦ κάλλους κρίσιν οὐκ οἶδεν πολλαχῇ γὰρ ἂν ἐμνήσθη. καὶ τὸ νείκεσσε οὐκ ἔστι κρῖναι, ἀλλʼ ἐπιπλῆξαι ἢ διαφέρεσθαι· νεικείων Ἕλενόν τε Πάριν ἀντὶ τοῦ ἐπιπλήσσων· δύο δʼ ἄνδρες ἐνείκεον εἵνεκα ποινῆς, διεφέροντο. καὶ ἡ μαχλοσύνη κοινῶς ἐπὶ γυναικὸς μανίᾳ· δέδωκε δʼ αὐτῷ οὐ ταύτην, ἀλλὰ τὴν καλλίστην τῶν τότε Ἑλένην. Ἡσιόδειος δʼ ἐστὶν ἡ λέξις· ἐκεῖνος γὰρ πρῶτος ἐχρήσατο ἐπὶ τῶν Προίτου θυγατέρων. ἐπὶ γυναικὶ μανία, … ἐπὶ γυναικὸς μανία, ἡ ἐν γυναιξὶ μανία.

ἕνεκʼ ἄτης: οὕτως Ἀρίσταρχος· τὸ γὰρ ἕνεκα τοῦ ἀπολογουμένου ἐστίν. ἀθετεῖ Ἀρίσταρχος· τὸ γὰρ ἕνεκʼ ἄτης ἀπολογουμένου ἐστιν

τοί τέ μιν ὦκα ἐν πυρὶ κήαιεν καὶ ἐπὶ κτέρεα κτερίσαιεν: ἡ διπλῆ ὅτι οὐ μόνον οἱ ἐπὶ ξένης τελευτῶντες ἐκαίοντο, ἀλλὰ καὶ οἱ ἐπὶ τῆς ἰδίας πατρίδος.

ὣς Ἀχιλεὺς ἔλεον μὲν ἀπώλεσεν, οὐδέ οἱ αἰδώς

γίγνεται, ἥ τʼ ἄνδρας μέγα σίνεται ἠδʼ ὀνίνησιν:ἀθετεῖται, ὅτι ἐκ τῶν Ἡσιόδου μετενήνεκται ὑπό τινος νομίσαντος ἐλλείπειν τὸν λόγον· καὶ γὰρ τοῖς ὑποκειμένοις ἐναντίον τι πεποίηκεν· εἰ γὰρ βλάπτει ἡ αἰδώς, εὔλογον εἰ Ἀχιλλεὺς ἀναιδέστατος βούλοιτο εἶναι.

μέλλει μέν πού τις καὶ φίλτερον ἄλλον ὀλέσσαι, ἠὲ κασίγνητον ὁμογάστριον ἠὲ καὶ υἱόν.

μέλλει: ἀντὶ τοῦ ἔοικεν.

ἡ διπλῆ ὅτι τοῦτο προσέθηκεν, ἐπεὶ κασιγνήτους τοὺς ἀνεψιούς που λέγει. πάλιν δὲ ὁμογάστριος λέγει, καὶ οὐχ ὡς Ζηνόδοτος ἔγραφεν ἐκεῖ μή με κτεῖνʼ ἐπεὶ οὐκ ἰογάστριος Ἕκτορος.

κωφὴν γὰρ δὴ γαῖαν ἀεικίζει μενεαίνων: ἀντὶ τοῦ ἀναίσθητον. κέχρηται δὲ τῷ εἰδικῷ ἀντὶ γενικοῦ

γυναῖκά τε θήσατο μαζόν: ἡ διπλῆ ὅτι ἀντὶ τοῦ γυναικὸς μαζόν. Ὁμηρικὸν δὲ τὸ ἔθος· ὣς τὴν μὲν πρυμνὴν ἄμφεπε.

ἀλλʼ ἤτοι κλέψαι μὲν ἐάσομεν—οὐδέ πῃ ἔστιν λάθρῃ Ἀχιλλῆος—θρασὺν Ἕκτορα· ἦ γάρ οἱ αἰεί μήτηρ παρμέμβλωκεν ὁμῶς νύκτας τε καὶ ἦμαρ.

ἀθετοῦνται στίχοι γʹ, ὅτι ψεῦδος περιέχουσιν· οὐ γὰρ διὰ παντὸς συνδιατρίβει αὐτῷ ἡ Θέτις· τὸ δὲ ἐάσομεν νῦν ἀντὶ τοῦ παρῶμεν, οἷον μηδὲ λέγωμεν· ὅπερ ἀγνοήσαντες οἱ περὶ Ἀντίμαχον ἐποίησαν κλέψαι μὲν ἀμήχανον

ἀλλʼ εἴ τις καλέσειε θεῶν Θέτιν ἄσσον ἐμεῖο—

ὣς ἔφατʼ, ὦρτο δὲ Ἶρις ἀελλόπος ἀγγελέουσα: ἡ διπλῆ ὅτι ἐξ ὀνόματος μὴ καλέσαντος τοῦ Διὸς ἡ πρὸς τοῦτο τεταγμένη Ἶρις ὑπακούει, ὥστε καὶ ὅταν ὁ Ἀχιλλεὺς λέγῃ κοινότερον ἀλλʼ ἄγε δή τινα μάντιν, εὐλόγως οὖν πάλιν ἐρεῖ ὁ Κάλχας ὦ Ἀχιλεῦ κέλεαι με.

μεσσηγὺς δὲ Σάμου τε καὶ Ἴμβρου: ἡ διπλῆ ὅτι τὴν Σαμοθρᾴκην οὕτως εἶπεν.

μολυβδαίνῃ ἥ τε κατʼ ἀγραύλοιο βοὸς κέρας ἐμβεβαυῖα: ἡ διπλῆ ὅτι οὐ λέγει βοὸς κέρας βοὸς τρίχα διὰ τὸ τριχίνην εἶναι τὴν ὁρμιάν· λιναῖς γὰρ ἐχρῶντο· ἐκ πόντοιο θύραζε λίνῳ ἐπὶ ἤνοπι χαλκῷ. οἱ δὲ νῦν οὐδὲ βοείαις χρῶνται, ἀλλʼ ἱππείαις. λέγοι ἂν οὖν βοὸς κέρας κυρίως· κατεσκεύαζον γὰρ σύριγγα ἐκ κέρατος βοείου, ἣν παρετίθεσαν τῇ ὁρμιᾷ ὑπὲρ τὸ ἄγκιστρον, ὅπως μὴ οἱ ἰχθύες ἀποτρώγωσι τὸν λίνον.

κλαῖε μόρον οὗ παιδὸς ἀμύμονος, ὅς οἱ ἔμελλεν φθίσεσθʼ ἐν Τροίῃ ἐριβώλακι, τηλόθι πάτρης· ἀθετεῖται ὅτι περισσός ἐστι· τὸ γὰρ οἷ ἐστὶν αὐτῷ, καὶ τὸ ἔμελλεν ἀντὶ τοῦ ἐῴκει συνήθως Ὁμήρῳ· οὐχὶ τῇ Θέτιδι ἔμελλεν ἐν Τροίᾳ φθίσεσθαι. ἀντὶ τοῦ ἐῴκει. Ὁμήρῳ οὐχὶ τῇ Θέτιδι κτλ.

ἀκτὴν δʼ ἐξαναβᾶσαι ἐς οὐρανὸν ἀιχθήτηνπρὸς τὰ περὶ τοῦ Ὀλύμπου· οὐρανὸν γὰρ νῦν εἰπών, ὑποβάς φησιν ἤλυθες Οὔλυμπον δέ. παρʼ ὅσον ἐπουράνιά τινα μέρη ἐστὶ τοῦ Ὀλύμπου, ὑπὲρ τὰ νέφη διήκοντα.

ἡ δʼ ἄρα πὰρ Διὶ πατρὶ καθέζετο, εἶξε δʼ Ἀθήνη. Ἥρη δὲ χρύσεον καλὸν δέπας ἐν χερὶ θῆκεν καί ῥʼ εὔφρηνʼ ἐπέεσσι· Θέτις δʼ ὤρεξε πιοῦσα.

ἡ διπλῆ πρὸς τὴν καθέδραν Ἀθηνᾶς καὶ Ἥρας ὅτι ἑκατέρωθεν τοῦ Διός. καὶ ὅταν λέγῃ αἱ δʼ οἶαι Διὸς ἀμφίς, τὸ αὐτὸ σημαίνει, Διὸς ἑκατέρωθεν, οὐχ ὥς τινες δέχονται, χωρίς.

ἀντὶ τοῦ ὀρέξασα ἔπιεν.

ἤλυθες Οὔλυμπον δὲ θεὰ Θέτι: ὅτι ἄνω εἶπεν εἰς οὐρανὸν ἠιχθήτην, νῦν δὲ εἰς Ὄλυμπον παραγεγονέναι· αἱ γὰρ κορυφαὶ τοῦ Ὀλύμπου ἐπουράνιοι.

Ἕκτορος ἀμφὶ νέκυι: ἡ διπλῆ ὅτι οὕτως λέγει Ἕκτορος νέκυι, οὐχ Ἕκτορι

κλέψαι δʼ ὀτρύνουσιν ἐύσκορον ἀργειφόντην: ἐντεῦθεν γέγονεν ἡ προδιασκευή ἀλλʼ ἤτοι κλέψαι μὲν ἐάσομεν.

αὐτὰρ ἐγὼ τόδε κῦδος Ἀχιλλῆι προϊάπτω: ἡ διπλῆ ὅτι προϊάπτω Ἀρίσταρχος. καὶ ταὐτόν ἐστι τῷ προϊάλλω.

βῆ δὲ κατʼ Οὐλύμποιο καρήνων ἀίξασα:ἡ διπλῆ ὅτι πάλιν ἐξ Ὀλύμπου λέγει κατιέναι· ἄνω δέ οὐρανὸν ἀϊχθήτην.

ἐντύνοντο ἄριστον: ἡ διπλῆ ὅτι ἅπαξ νῦν ἐν Ἰλιάδι καὶ ἅπαξ ἐν Ὀδυσσείᾳ τὸ ἄριστον. ἔστι δὲ τὸ πρώϊνον ἔμβρωμα· τρὶς γὰρ τροφὰς ἐλάμβανον οἱ ἥρωες.

σὴν ἔδεαι κραδίην μεμνημένος οὔτε τι σίτου οὔτʼ εὐνῆς; ἀγαθὸν δὲ γυναικί περ ἐν φιλότητι μίσγεσθʼ· οὐ γάρ μοι δηρὸν βέῃ, ἀλλά τοι ἤδη ἄγχι παρέστηκεν θάνατος καὶ μοῖρα κραταιή.

ἀθετοῦνται στίχοι γʼ, ὅτι ἀπρεπὲς μητέρα υἱῷ λέγειν ἀγαθόν ἐστι γυναικὶ μίσγεσθαι. καὶ τὸ λέγειν ὅτι ὁ θάνατός σου ἐγγύς ἐστιν ἄκαιρον. διεσκεύακε δέ τις αὐτοὺς οἰηθεὶς ἀποκρέμασθαι οὐδέ τι σίτου.

σκύζεσθαί σοί φησι θεούς, ἑὲ δʼ ἔξοχα πάντων: ἡ διπλῆ ὅτι οὕτως εἶπεν ἀντὶ τοῦ ἑαυτόν, ἑέ.

Ἴλιον ἱρήν: ἡ διπλῆ ὅτι θηλυκῶς τὴν Ἴλιον.

βάσκʼ ἴθι Ἶρι ταχεῖα: ἡ διπλῆ ὅτι ἀντὶ τοῦ ταχέως.

ἄγγειλον Πριάμῳ μεγαλήτορι Ἴλιον ἴσω

λύσασθαι φίλον υἱόν—ἡ διπλῆ ὅτι τοπικῶς ἀντὶ προθέσεως· θέλει γὰρ εἰπεῖν εἰς Ἴλιον.

νεκρὸν ἄγοι προτὶ ἄστυ, τὸν ἔκτανε δῖος Ἀχιλλεύς: ἡ διπλῆ ὅτι οὕτως εἴρηκεν, νεκρὸν ὃν ἔκτεινεν, ἀντὶ τοῦ ὃν κτείνας νεκρὸν ἐποίησεν, ὡς ἐπὶ τοῦ ἕλκος ἀναψύχοντα τό μιν βάλε Πάνδαρος ἰῷ.

ἔσω κλισίην: εἰς κλισίην.

ἐντυπὰς ἐν χλαίνῃ κεκαλυμμένος· ἀμφὶ δὲ πολλή κόπρος ἔην κεφαλῇ τε καὶ αὐχένι τοῖο γέροντος.

ἡ διπλῆ ὅτι ἐν ἴσῳ τῷ ἐντυπαδίῳ, ὥστε διὰ τοῦ ἱματίου τὸν τοῦ σώματος τύπον φαίνεσθαι

ἡ διπλῆ ὅτι τὸ τοῖο οὐκ ἔστιν ἀγαθοῦ ὡς οἱ γλωσσογράφοι, ἀλλὰ θαυμαστικῶς τοιούτου. καὶ ὅτι κόπρος ἡ τέφρα.

οὐ μὲν γάρ τοι ἐγὼ κακὸν ὀσσομένη τόδʼ ἱκάνω: ἡ διπλῆ ὅτι ἀπὸ τῶν ὄσσων προορωμένη, καὶ τὸ τόδε τοπικῶς ἀντὶ τοῦ ἐνταῦθα.

Διός ὅς σευ ἄνευθεν ἐὼν μέγα κήδεται ἠδʼ ἐλεαίρει: ἀστερίσκος ὅτι ἐνταῦθα ὑγιῶς λέγεται, ἐκεῖ δὲ κακῶς ὑπὸ τοῦ Ὀνείρου πρὸς τὸν Ἀγαμέμνονα.

ἡ διπλῆ ὅτι νεκρὸν ὃν ἔκτανε.

ἔσω κλισίην: ἡ διπλῆ ὅτι ἀντὶ τοῦ εἰς κλισίην.

ἔσω στρατόν: ἀντὶ τοῦ εἰς στρατόν.

σιδήρειόν νύ τοι ἦτορ: ἡ διπλῆ ὅτι ὑποτάσσουσι στίχον ὡς ἐλλείποντος τοῦ λόγου ἀθάνατοι ποίησαν Ὀλύμπια δώματʼ ἔχοντες πλείων δέ ἐστιν ἔμφασις μὴ προσκειμένου αὐτοῦ.

οὔ σʼ ἐλεήσει οὐδέ τί σʼ αἰδέσεται: ἡ διπλῆ ὅτι ἀντὶ τοῦ προσδέξεται ὡς ἱκέτην· μή μιν ἐγὼ μὲν ἵκωμαι ἰών.

τῷ δʼ ὥς ποθι μοῖρα κραταιή γεινομένῳ ἐπένησε λίνῳ, ὅτε μιν τέκον αὐτή: ἡ διπλῆ ὅτι ἐνταῦθα καλῶς κεῖται, ἐπὶ δὲ Ἀχιλλέως ἐν τῇ Υ οὐκέτι.

Τρωιάδων βαθυκόλπων: ἡ διπλῆ πρὸς τοὺς γράφοντας ἔσπετε νῦν μοι Μοῦσαι Ὀλυμπιάδες βαθύκολποι, ὅτι ἐπὶ βαρβάρων τὸ ἐπίθετον τίθησιν.

ψεῦδός κεν φαῖμεν καὶ νοσφιζοίμεθα μᾶλλον:ὁ ἀστερίσκος ὅτι ἐνταῦθα ἁρμοζόντως λέγεται ὁ στίχος, ὑπὸ δὲ Νέστορος ἐν τῇ Β οὐκέτι.

ἦ, καὶ φωριαμῶν ἐπιθήματα κάλʼ ἀνέῳγεν, ἔνθεν δώδεκα μὲν περικαλλέας ἔξελε πέπλους, δώδεκα δʼ ἁπλοΐδας χλαίνας, τόσσους δὲ τάπητας, τόσσα δὲ φάρεα καλά, τόσους δʼ ἐπὶ τοῖσι χιτῶνας.

ἡ διπλῆ ὅτι ἐπιθήματα τῶν κιβωτίων τὰ πώματα, καταχρηστικῶς δὲ πίθων καὶ τῶν ὁμοίων. ὅτι νῦν ἅπαξ εἴρηκεν.

ἡ διπλῆ ὅτι διέσταλκε τὸν πέπλον ἀπὸ τῶν χλαινῶν, καὶ τὰ φάρη ὡς διαπρέποντα τὸν πέπλον οὕτως προσηγόρευσεν. εἰ καὶ ἀλλαχοῦ τὸν πέπλον οὕτως προσηγόρευσεν, ὅτι κοινότερον νῦν τὸν πέπλον φᾶρος εἴρηκεν.

δέκα πάντα τάλαντα: ἡ διπλῆ ὅτι παρέλκει τὸ πάντα.

ἦ οὔνεσθʼ ὅτι μοι Κρονίδης Ζεὺς ἄλγεʼ ἔδωκεν: ἡ διπλῆ ὅτι οὔνεσθε ἐκφαυλίζετε καὶ οὐδενὸς ἄξιον ἡγεῖσθε.

νεικείων Ἕλενον τε Πάριν τε. νεικεῖν

Δηίφοβόν τε καὶ Ἱππόθοον καὶ Δῖον ἀγαυόν: ἡ διπλῆ ὅτι ὁμώνυμος ὁ Ἱππόθοος τῷ Πελασγῷ· Ἱππόθοος δʼ ἄγε φῦλα Πελασγῶν. καὶ ὅτι ἄδηλον πότερόν ἐστι τὸ κύριον ὁ Δῖος ἢ ὁ Ἀγαυός.

Τρωίλον ἱππιοχάρμην: ἡ διπλῆ ὅτι ἐκ τοῦ εἰρῆσθαι ἱππιοχάρμην τὸν Τρωίλον οἱ νεώτεροι ἐφʼ ἵππου διωκόμενον αὐτὸν ἐποίησαν. καὶ οἱ μὲν παῖδα αὐτὸν ὑποτίθενται, Ὅμηρος δὲ διὰ τοῦ ἐπιθέτου τέλειον ἄνδρα ἐμφαίνει· οὐ γὰρ ἄλλος ἱππόμαχος λέγεται.

ἀνδρός γε θνητοῦ πάις ἔμμεναι ἀλλὰ θεοῖο: Στησίχορος Ἀπόλλωνος αὐτόν φησιν, οὐ νοήσας τὴν ὑπερβολήν.

πέζῃ ἔπι πρώτῃ: ἡ διπλῆ ὅτι πρώτῃ ἀντὶ τοῦ ἄκρᾳ ἄξαντʼ ἐν πρώτῳ ῥυμῷ.

τὼ μὲν ζευγνύσθην ἐν δώμασιν ὑψηλοῖσιν

κῆρυξ καὶ Πρίαμος πυκινὰ φρεσὶ μήδεʼ ἔχοντε:ἡ διπλῆ ὅτι εἰ μὴ προσέθηκε τὸν στίχον, οἱ θέλοντες συγχεῖσθαι τὰ δυικὰ παρʼ Ὁμήρῳ, Ἐρατοσθένης καὶ Κράτης ἔλεγον ἂν ἐπὶ τῶν ἐννέα Πριαμιδῶν τετάχθαι τὼ μὲν ζευγνύσθην.

καί εὑ κράτος ἐστὶ μέγιστον: ἡ διπλῆ ὅτι Ζηνόδοτος γράφει καὶ οὗ.

ἡ δὲ παρέστη χέρνιβον ἀμφίπολος πρόχοόν θʼ ἅμα χερσὶν ἔχουσα: ἀθετεῖται ὅτι παρὰ τὸ σύνηθες αὐτῷ χέρνιβον τὸ ἀγγεῖον τὸ ὑποδεχόμενον τὸ ὕδωρ, ὡς ἡμεῖς· τοῦτο δὲ αὐτὸς εἴωθε καλεῖν λέβητα, τὸ δὲ κατὰ τῶν χειρῶν διδόμενον ὕδωρ χέρνιβα. ἔνιοι δὲ διπλῇ σημειοῦνται ὡς ἅπαξ ἐνταῦθα εἰρημένον.

νιψάμενος δὲ κύπελλον ἐδέξατο ἧς ἀλόχοιο: λείπει ἡ παρά.

εὔχετʼ ἔπειτα στὰς μέσῳ ἕρκεϊ: ἡ διπλῆ ὅτι ἐλλείπει ἡ πρόθεσις, ἀντὶ τοῦ ἐν μέσῳ ἕρκει στὰς εὔχετο.

αὐτίκα δʼ αἰετὸν ἧκε, τελειότατον πετεηνῶν:ἡ διπλῆ ὅτι οὐ τὸν τῷ σώματι τέλειον, ἀλλὰ τὸν ἐπιτελεστικώτατον.

θύρη ἐυκλήις ἀραρυῖα: ἡ διπλῆ ὅτι δύναται καὶ κατὰ σύνθεσιν ἐυκλήις, εὐεπίκλειστος, χωρὶς δὲ τὸ ἀραρυῖα· δύναται δὲ καὶ κατὰ συναλοιφήν, εὖ ταῖς κλεισὶν ἀραρυῖα.

τὼ δʼ οὐ λάθον εὐρύοπα Ζῆνʼ ἐς πεδίον προφανέντε: ἡ διπλῆ πρὸς τὴν συναλοιφήν, ὅτι ἐν δύο στίχοις· τὸ γὰρ πλῆρές ἐστι Ζῆνα ἐς πεδίον φανέντε.

ὡς μήτʼ ἄρ τις ἴδῃ μήτʼ ἄρ τε νοήσῃ: ἡ διπλῆ ὅτι ἴδῃ καὶ νοήσῃ παραλλήλως καὶ οὐ ταὐτόν ἐστιν.

Πηλείωνα δʼ ἱκέσθαι: ἡ διπλῆ ὅτι οὕτως εἴρηκε Πηλείωνα δέ, εἰς Πηλείωνα, ἀντὶ τοῦ πρὸς Πηλείωνα ἢ ἐπὶ Πηλείωνα. ὁμοίως τῷ εἰς Ἀγαμέμνονα δῖον ἄγον.

καλὰ πέδιλα ἀμβρόσια χρύσεια, τά μιν φέρον ἠμὲν ἐφʼ ὑγρήν ἠδʼ ἐπʼ ἀπείρονα γαῖαν ἅμα πνοιῇς ἀνέμοιο

ὁ ἀστερίσκος ὅτι ἐνταῦθα ὀρθῶς κεῖνται, καὶ ἐπὶ τοῦ πρὸς Καλυψὼ διαπεραιουμένου Ἑρμοῦ, ἐν δὲ τῇ Α ῥαψῳδίᾳ τῆς Ὀδυσσείας οὐκέτι.

εἴ τίς σε ἴδοιτο τοσσάδʼ ὀνείατʼ ἄγοντα: ἡ διπλῆ ὅτι οὐ πάντως βρώματα τὰ ὀνείατα, ὡς οἱ γλωσσογράφοι, ἀλλὰ πάντα τὰ ὄνησίν τινα περιποιοῦντα, ὡς νῦν τὰ δῶρα. καὶ ὅτι ἄγοντα εἴρηκεν, οὐ φέροντα· οὐ γὰρ αὐτὸς ἐβάσταζεν.

ἀλλʼ ἐγὼ οὐδέν σε ῥέξω κακά: ἡ διπλῆ ὅτι τὸ δεν παρέλκεται.

Ἴλιον ἱρήν: ἡ διπλῆ ὅτι θηλυκῶς τὴν Ἴλιον.

ἡμεῖς δʼ ἑσταότες θαυμάζομεν: ἡ διπλῆ ὅτι ἀντὶ τοῦ μετʼ ἐκπλήξεως ἐθεώμεθα.

κεχολωμένος Ἀτρείωνι: ὅτι τὴν μῆνιν διὰ τοῦ χόλου ἀντέφρασεν.

νέον δʼ ἀπέληγεν ἐδωδῆς

ἔσθων καὶ πίνων· ἔτι καὶ παρέκειτο τράπεζα.

πεντήκοντά μοι ἦσαν, ὅτʼ ἤλυθον υἷες Ἀχαιῶν. πρὸς τοὺς χωρίζοντας.

ἐννεακαίδεκα μέν μοι ἰῆς ἐκ νηδύος ἦσαν.

τῶν δὲ στοναχὴ κατὰ δώματʼ ὀρώρει: ἡ διπλῆ ὅτι καταχρηστικῶς τὰς σκηνὰς οὕτως εἶπεν.

αὐτὰρ ἐπεί ῥα γόοιο τετάρπετο δῖος Ἀχιλλεύς,

καί οἱ ἀπὸ πραπίδων ἦλθʼ ἵμερος ἠδʼ ἀπὸ γυίων: ἀθετεῖται· προείρηται γὰρ ἱκανῶς διὰ τοῦ αὐτὰρ ἐπεί ῥα γόοιο, καὶ ἀκύρως τέθειται τὸ γυίων· οὐ γὰρ οὕτως λέγει πάντα τὰ μέλη, ἀλλὰ μόνον τὰς χεῖρας καὶ τοὺς πόδας.

ἀλλʼ ἄγε δὴ κατʼ ἄρʼ ἕζευ ἐπὶ θρόνου, ἄλγεα δʼ ἔμπης

ἐν θυμῷ κατακεῖσθαι ἐάσομεν—ὅτι τὸ ἁπλοῦν ἔστιν ἕζευ· τούτῳ δὲ ἀνάλογον τὸ σύνθετον κατʼ ἄρʼ ἕζευ, οὐχὶ ἵζευ καὶ ὅτι τὸ ἔμπης ἀντὶ τοῦ ὅμως. ἔσθʼ ὅτε δὲ ἀντὶ τοῦ ὁμοίως· ἔμπης μοι δοκέει δαΐδων σέλας.

δοιοὶ γάρ τε πίθοι κατακείαται ἐν Διὸς οὔδει δώρων οἷα δίδωσι, κακῶν, ἕτερος δὲ ἑάων.

ἡ διπλῆ ὅτι ἐντεῦθεν Ἡσιόδῳ τὸ περὶ τοῦ πίθου μύθευμα, καὶ ὅτι δύο τοὺς πάντας λέγει πίθους. τινὲς δὲ τῶν νεωτέρων ἕνα μὲν τῶν ἀγαθῶν, δύο δὲ τῶν κακῶν ἐδέξαντο

ἡ διπλῆ ὅτι τὸ ἑάων ἀντὶ τοῦ ἀγαθῶν· καὶ τὸ υἷος ἑῆος ἀγαθοῦ. διὰ δὲ ἄγνοιαν ὁ Ζηνόδοτος γράφει ἑοῖο. καὶ ὅτι τὸ ἕτερος ἐπὶ δύο.

ὅσσον Λέσβος ἄνω, Μάκαρος ἕδος, ἐντὸς ἐέργει: ἡ διπλῆ ὅτι τὸ ἄνω ἀντὶ τοῦ ἀνά, καὶ πρὸς τὸ ἐέργει, ἵνʼ ᾖ ἀνείργει καὶ περιορίζει.

καὶ Φρυγίη καθύπερθε: ἡ διπλῆ ὅτι ἑτέρα καθʼ Ὅμηρον ἡ Φρυγία τῆς Τροίας. οἱ δὲ νεώτεροι συγχέουσιν.

οὐ γάρ τι πρήξεις ἀκαχήμενος υἷος ἑῆος, οὐδέ μιν ἀνστήσεις, πρὶν καὶ κακὸν ἄλλο πά-θῃσθα.

ἡ διπλῇ περιεστιγμένη ὅτι Ζηνόδοτος γράφει ἑοῖο. καὶ ὅτι λείπει ἡ περί

ἡ διπλῆ ὅτι οὐ λέγει, οὐκ ἀναστήσεις αὐτόν, ἂν μὴ πρότερον κακὸν πάθῃς, ἀλλὰ πρότερον κακὸν πείσῃ ἢ ἀναστήσεις αὐτόν. τοιοῦτο δέ ἐστι καὶ τὸ τὴν δʼ ἐγὼ οὐ λύσω, πρίν μιν καὶ γῆρας ἔπεισιν.

σὺ δὲ δέξαι ἄποινα πολλὰ τά τοι φέρομεν. σὺ δὲ τῶνδʼ ἀπόναιο καὶ ἔλθοις σὴν ἐς πατρίδα γαῖαν, ἐπεί με πρῶτον ἕασας.

ἀθετοῦνται ὅτι ἀνάρμοστοι τῷ προσώπῳ αἱ εὐχαὶ καὶ ἐπαυτόφωρος ἡ ὑπόκρισις. αὐτόν τε ζώειν καὶ ὁρᾶν φάος ἠελίοιο— ὅρα ὅτι τὸ ἔασας ἔλλειψιν ἔχει μυστικωτέραν.

οὐδὲ γὰρ ἂν φυλακοὺς λάθοι: ἡ διπλῆ ὅτι οὕτως ἐσχημάτισε τοὺς φύλακας.

Πηλείδης δʼ οἴκοιο λέων ὣς ἆλτο θύραζε:καταχρηστικῶς τὴν κλισίαν δῶμα οἶκον δόμον εἶπεν.

Αὐτομέδων καὶ Ἄλκιμος: ἡ διπλῆ ὅτι συγκέκοφε τὸν Ἀλκιμέδοντα Ἄλκιμον εἰπών.

ἐς δʼ ἄγαγον κήρυκα καλήτορα τοῖο γέροντος: ἡ διπλῆ ὅτι τὸν Ἰδαῖον ἐπιθετικῶς καλήτορα εἶπεν.

Ἕκτορα δῖον ἔλυσα πατρὶ φίλῳ, ἐπεὶ οὔ μοι ἀει-κέα δῶκεν ἄποινα. σοὶ δʼ αὖ ἐγὼ καὶ τῶνδʼ ἀποδάσσομαι, ὅσσʼ ἐπέοικεν.

ἀθετοῦνται, ὅτι οὐκ ὀρθῶς ἕνεκα δώρων λέγει ἀπολελυκέναι τὸν νεκρόν· ὑπὸ γὰρ τοῦ Διὸς ἠναγκάσθη, ἐπεὶ οὐκ ἂν τὴν ὑπὲρ Πατρόκλου τιμωρίαν δώρων ἠλλάξατο.

Νιόβης ἓξ μὲν θυγατέρες, ἓξ δʼ υἱέες ἡβώοντες τοὺς μὲν Ἀπόλλων πέφνεν ἀπʼ ἀργυρέοιο βιοῖο.

ἡ διπλῆ ὅτι οἱ νεώτεροι διαφωνοῦσι περὶ τοῦ ἀριθμοῦ τῶν Νιόβης παίδων· οἱ μὲν γὰρ δεκατέσσαρας οἱ δὲ εἴκοσι τοὺς Νιοβίδας λέγουσιν.

ἡ διπλῆ ὅτι πρὸς τὸ δεύτερον πρότερον ἀπήντηκεν.

ἡ δʼ ἄρα σίτου μνήσατʼ, ἐπεὶ κάμε δακρυχέουσα. νῦν δέ που ἐν πέτρῃσιν ἐν οὔρεσιν οἰοπόλοισιν, ἐν Σιπύλῳ, ὅθι φασὶ θεάων ἔμμεναι εὐνάς νυμφάων, αἵ τʼ ἀμφʼ Ἀχελώιον ἐρρώσαντο, ἔνθα λίθος περ ἐοῦσα θεῶν ἐκ κήδεα πέσσει.

ἡ διπλῆ πρὸς τὴν διαφωνίαν τῶν νεωτέρων· φασὶ γὰρ καὶ αὐτὴν ἀπολελιθῶσθαι, Ὅμηρος δὲ οὔ.

ἀθετοῦνται στίχοι δʹ, ὅτι οὐκ ἀκόλουθοι τῷ ἡ δʼ ἄρα σίτου μνήσατʼ· εἰ γὰρ ἀπελιθώθη, πῶς σιτία προσηνέγκατο; καὶ ἡ παραμυθία γελοία· φαγέ, ἐπεὶ καὶ ἡ Νιόβη ἔφαγε καὶ ἀπελιθώθη. ἔστι δὲ Ἡσιόδεια τῷ χαρακτῆρι, καὶ μᾶλλόν γε τὸ ἀμφʼ Ἀχελώιον ἐρρώσαντο. καὶ τρὶς κατὰ τὸ συνεχὲς τὸ ἔν. πῶς δὲ καὶ λίθος γενομένη θεῶν ἐκ κήδεα πέσσει; προηθετοῦντο δὲ καὶ παρʼ Ἀριστοφάνει.

ὤπτησαν δὲ περιφραδέως ἐρύσαντό τε πάντα: σημειοῦνταί τινες ὅτι Ἡσίοδος ἐποίησεν ὤπτησαν μὲν πρῶτα, περιφραδέως δʼ ἐρύσαντο. οὐδεὶς δὲ περιφραδέως ἐξέλκει κρέα, ἀλλὰ μᾶλλον ὀπτᾷ.

αὐτὰρ ἐπεὶ πόσιος καὶ ἐδητύος ἐξ ἔρον ἕντο: ἡ διπλῆ ὅτι κατακέχρηται τῷ στίχῳ. ὁ γὰρ Ἀχιλλεὺς ἤδη κεκόρεσται· λέγει γὰρ νέον δʼ ἀπέληγεν ἐδωδῆς

τῇ δεκάτῃ δέ κε θάπτοιμεν δαινῦτό τε λαός: ὅτι μετὰ τοσαύτας ἡμέρας ἔκαιον καὶ μετὰ τὴν ταφὴν περίδειπνον ἐποίουν. ὅτι μετὰ τούτων τῶν ἡμερῶν ἔκαιον καὶ μετὰ τὴν ταφὴν τὸν δεῖπνον ἐποίουν.

κήρυκά τε ἀστυβοώτην: ἐπιθετικῶς τὸν κήρυκα, ἀπὸ τοῦ ἐν τῷ ἄστει βοᾶν.

ῥίψει χειρὸς ἑλὼν ἀπὸ πύργου, λυγρὸν ὄλεθρον: ἡ διπλῆ ὅτι ἐντεῦθεν κινηθέντες οἱ μεθʼ Ὅμηρον ποιηταὶ ῥιπτόμενον κατὰ τοῦ τείχους ὑπὸ τῶν Ἑλλήνων εἰσάγουσι τὸν Ἀστυάνακτα.

καὶ τά γε χρυσείην ἐς λάρνακα θῆκαν ἑλόντες:ἡ διπλῆ ὅτι τὴν σορὸν λάρνακα εἶπεν

On Signs in the Iliad by Aristonicus of Alexandria

Other Works by Aristonicus of Alexandria

More Grammar Works