eul_wid: brc-ab
ἈποσπάσματαOn Nature and Justice
Antiphon the Sophist of Athens On Nature and Justice PDF
| book 1.1 | Διὰ τοῦτο οὐδενὸς δεῖται, οὐδὲ προσδέχεται οὐδενός |
| book 1.2 | τι, ἀλλ’ ἄπειρος καὶ ἀδέητος (Suidas, I, p. 94, cf. Harpocr., s. u. ἀδέητος). |
| book 2.1 | Καὶ ἡ σηπεδὼν |
| book 2.2 | τοῦ ξύλου ἔμβιος γένοιτο (Harpocr., s. u. ἔμβιος). —...(φησιν Ἀντιφῶν ὅτι) εἴ τις κατορύξειε κλίνην καὶ λάβοι δύναμιν ἡ σηπεδὼν ὥστ’ ἀνεῖναι βλαστόν, οὐκ ἂν γενέσθαι κλίνην, ἀλλὰ ξύλον (Arist., Phys., II,[ln_5]193 a). |
| book 3.1 | Πᾶσι γὰρ ἀνθρώποις ἡ γνώμη |
| book 3.2 | τοῦ σώματος ἡγεῖται καὶ εἰς ὑγιείαν καὶ νόσον καὶ εἰς τὰ ἄλλα πάντα (Galenus, XVIII, 2). |
| book 4.1 | ... Δικα[ιο]σύνη πάντα 〈τὰ〉 τῆς πό[λεω]ς νόμιμα ἐν ᾗ ἂν |
| book 4.2 | πολι[τεύ]ηταί τις μὴ [παρ]αβαίνειν· χρῷτ’ ἂν οὖν ἄνθρωπος μάλιστα ἑαυτῷ ξυμφ[ε]ρόντως δικαιοσύνῃ εἰ μετὰ μὲν μαρτύρων τ[ο]ὺς νόμους μεγά[λο]υς ἄγοι·[ln_5]μονούμενος δὲ μαρτύρων, τὰ τῆς φύσεως· τὰ μὲν γὰρ τῶν νόμων [ἐπίθ]ετα, τὰ δὲ τῆς φύσεως ἀ[ναγ]καῖα· καὶ τὰ [μὲν] τῶν νό[μω]ν ὁμολογη[θέντ]α, οὐ φύν[τ’ ἐστί]ν, τὰ δὲ [τῆς φύσ]εως φύν[τα, οὐχ] ὁμολογητά· τὰ οὖν νόμιμα |
| book 4.3 | παραβαίνων, ᾖ ἂν λάθῃ τοὺς ὁμολογήσαντας, καὶ αἰσχύνης[ln_10]καὶ ζημίας ἀπήλλακται, μὴ λαθὼν δ’ οὔ· τῶν δὲ τῇ φύσει ξυμφύτων ἐάν |
| book 4.4 | τι παρὰ τὸ δυνατὸν βιάζηται, ἐάν |
| book 4.5 | τε πάν‐ τας ἀνθρώπους λάθῃ, οὐδὲν ἔλαττον κακόν, ἐάν |
| book 4.6 | τε πάντες ἴδωσιν, οὐδὲν μεῖζον· οὐ γὰρ διὰ δόξαν βλάπτεται, ἀλλὰ δι’ ἀληθείαν. |
| book 4.1 | [ln_15]Ἔστι δὲ πάντων ἕνεκα |
| book 4.2 | τούτων ἡ σκέψις, ὅτι τὰ πολλὰ τῶν κατὰ νόμον δικαίων |
| book 4.3 | πολεμίως τῇ φύσ[ει] κεῖται· νενο[μο]θ[έ]τηται γὰρ [ἐ]πί τε |
| book 4.4 | τοῖς ὀφ[θ]αλμοῖς ἃ δεῖ αὐτοὺς ὁρᾶν καὶ ἃ οὐ [δ]εῖ, καὶ ἐπὶ τοῖς ὠσὶν ἃ δεῖ αὐτὰ ἀκούειν καὶ ἃ οὐ δεῖ, καὶ ἐπὶ τῇ γλώττῃ ἅ τ[ε] δεῖ αὐτὴν[ln_20]λέγειν καὶ ἃ οὐ δεῖ, καὶ ἐπὶ ταῖς |
| book 4.5 | χερσὶν ἅ τε δεῖ αὐτὰς δρᾶν καὶ ἃ οὐ δεῖ, καὶ ἐπὶ τοῖς |
| book 4.6 | ποσὶν ἐφ’ ἅ τε δεῖ αὐτοὺς ἰέναι καὶ ἐφ’ ἃ οὐ δεῖ, καὶ ἐπὶ τῷ νῷ ὧν |
| book 4.7 | τε δεῖ αὐτὸν ἐπιθυμεῖν καὶ ὧν μή. [Ἔστι]ν οὖν οὐδὲν τῇ φύσει |
| book 4.8 | φιλιώ‐ τ[ερ]α οὐδ’ οἰκειότε[ρα] ἀφ’ ὧν οἱ νόμο[ι ἀ]ποτρέπουσι[ln_25]τ[οὺς] ἀν[θ]ρώπ[ους] ἢ ἐφ’ ἃ προτρέπουσ[ιν]· τ[ὸ γὰρ] ζῆν [ἐ]στι τῆς φύσεως κ[αὶ τ]ὸ ἀποθανεῖν, καὶ τὸ μὲν ζ]ῆν αὐτ[οῖς] ἐστι[ν ἀ]πὸ τῶν ξυμ[φερό]ντων, τὸ δὲ ἀποθανεῖν ἀπὸ τῶν μὴ ξυμφερόντων· τὰ δὲ ξυμφέροντα, τὰ μὲν ὑπὸ τῶν νόμων κε[ί]μενα δεσμ[ὰ] τῆς φύσεως |
| book 4.1 | [ln_30]ἐ[στί], τὰ δ’ ὑπὸ τῆς φύσεως ἐλεύθερα· οὔκουν τὰ ἀλγύ‐ νοντα ὀρθῷ γε λ[ό]γῳ ὀνίνησιν τὴ[ν] φύσιν μᾶλλον ἢ τὰ εὐφραίνοντα· οὔκουν ἂν οὐδὲ ξυμφέροντ’ εἴη τὰ λυποῦ[ντα] μᾶλλον ἢ τ[ὰ ἥ]δοντ[α]· τὰ γὰρ τῷ ἀληθεῖ ξυμφέρ[ο]ντα οὐ βλάπ[τ]ειν δεῖ, ἀλλ’ ὠφ[ε]λεῖν· τὰ τοίνυν τῇ φύσει[ln_35]ξυμφέροντα .τ... ... [Οἵτινε]ς ἂν |
| book 4.2 | πα[θόν]τες ἀμύνων[ται κ]αὶ μὴ αὐτοὶ ἄρχωσι |
| book 4.3 | τοῦ δρᾶν, [καὶ ο]ἵτινες ἂν [τοὺς] γειναμέ[νου]ς, καὶ κακοὺς ὄντας εἰς αὐτοὺς, εὖ ποιῶσιν, καὶ οἳ κατό‐ μνυσθαι διδόντες ἑτέροις, αὐτοὶ μὴ κατομνύμε[νοι], καὶ |
| book 4.1 | [ln_40]τούτων τῶν εἰρημένων πόλλ’ ἄν |
| book 4.2 | τις εὕροι |
| book 4.3 | πολέμια τῇ φύσει· ἔνι γε αὐτοῖς ἀλγύνεσθαί τε μᾶλλον, ἐξὸν ἥττω, καὶ ἐλάττω ἥδεσθαι, ἐξὸν |
| book 4.4 | πλείω, καὶ κακῶς πάσχειν, ἐξὸν μὴ πάσχειν· εἰ μὲν οὖν |
| book 4.5 | τις [τ]οῖς |
| book 4.6 | τοιαῦτα |
| book 4.7 | προ[ϊ]εμένοις ἐπικού[ρ]ησις ἐγίγνε[το] παρὰ τῶν νό[μ]ων, τοῖς δὲ μὴ[ln_45]προϊεμένοις, ἀλ[λ’ ἐ]ναντιουμέ[ν]οις, ἐλάττωσις, οὐκ ἀν[ωφελὲς ἂν] ἦν τ[οῖς νό]μοις |
| book 4.8 | πεί[θεσθαι· νῦν] δὲ φαίνε[ται] τοῖς |
| book 4.9 | προσιεμ[ένοις] τὰ τοιαῦτα τὸ ἐ[κ] νόμου δίκαι[ον] οὐχ ἱκανὸν ἐπικουρεῖν, ὅ γε |
| book 4.10 | πρῶτον μὲν ἐπι‐ τρέπει τῷ πάσχοντι |
| book 4.11 | παθεῖν καὶ τῷ δρῶντι δρᾶσαι, καὶ |
| book 4.1 | οὔτε ἐνθαῦτα διεκώλυε τὸν πάσχοντα μὴ παθεῖν οὐδὲ τὸν δρῶντα δρᾶσαι, εἴς |
| book 4.2 | τε τὴν |
| book 4.3 | τιμωρίαν ἀναφερόμενον οὐδὲν ἰδιώτερον ἐπὶ [τ]ῷ [π]επονθότι ἢ τῷ δεδρακό[τι] ..... ταῦτα δὲ κ[α]ταλείπετα[ι] καὶ τῷ δράσαντ[ι ἀ]ρνεῖσθαι (Oxy. pap., XI, no1364, fr. 1). |
| book 5.1 | ...ρων ἐπ[αιδούμε]θά τε κ[αὶ σεβόμεθα], τοὺς δὲ [ἐκ |
| book 5.2 | φαύ]λου οἴκ[ου ὄντας] οὔτε ἐπ[αιδούμε]θα οὔτε |
| book 5.3 | σεβόμεθα· ἐν τ[ο]ύτῳ γὰρ |
| book 5.4 | πρὸς ἀλλή[λους] βεβαρβαρώ[με]θα, ἐπεὶ φύσει πάντα πάντ[ες] ὁμοίως |
| book 5.5 | πεφύκ[α]μεν καὶ βάρβαροι[ln_5]καὶ Ἕλλην[ες] εἶναι· σκοπεῖν δ[ὲ] παρέχει τὰ τῶν φύσει [ὄντων] ἀναγκαί[ων] πᾶσιν ἀν[θρώ]ποις π..... [para]Οὔτε β[άρβα]ρος ἀφώρισται ἡμῶν οὐδεὶς οὔτε Ἕλλην· ἀναπνέομέν |
| book 5.6 | τε γὰρ εἰς τὸν ἀέρ[α] ἅπαντες κατὰ τὸ στόμ[α κ]αὶ κατ[ὰ] τὰς ῥῖνας. Κ[αὶ ... (Ib., fr. 2). |
| book 6.1 | Ὅταν οὖν γένωνται ἐν τῷ ἀέρι ὄμβροι |
| book 6.2 | τε καὶ πνεύ‐ ματα ὑπεναντία ἀλλήλοις, τότε |
| book 6.3 | συστρέφεται τὸ ὕδωρ καὶ πυκνοῦται κατὰ πολλὰ· ὅ τι γὰρ ἂν τῶν ξυμπιπτόντων κρατηθῇ, τοῦτ’ ἐπυκνώθη καὶ συνεστράφη ὑπό τε |
| book 6.4 | τοῦ[ln_5]πνεύματος εἰλούμενον καὶ ὑπὸ τῆς βίας (Galenus, XVII, 1). |
| book 7.1 | Ἄνθρωπος, ὅς |
| book 7.2 | φησι μὲν πάντων θηρίων θεαιδέστα‐ τον γενέσθαι (Phot., Lex., p. 81, 19; Suidas, I, p. 1120; Et. Mag., p. 444; Eust. ad Il., III, 36). |
| book 8.1 | Ἀναθέσθαι δὲ, ὥσπερ |
| book 8.2 | πεττὸν, τὸν βίον οὐκ ἔστιν (Harpocr., s. u. ἀναθέσθαι). |
| book 9.1 | Πολλοὶ δ’ ἔχοντες φίλους οὐ γιγνώσκουσιν, ἀλλ’ ἑταίρους |
| book 9.2 | ποιοῦνται θῶπας |
| book 9.3 | πλούτου καὶ τύχης κόλακας (Suidas, I, p. 1199). |
| book 10 | Νόσος δειλοῖσιν ἑορτή· οὐ γὰρ ἐκπορεύονται ἐπὶ πρᾶξιν (Stobaei Flor., VIII, 18). |
| book 11.1 | Κακὸς δ’ ἀεὶ ἐπ’ ἀποῦσι μὲν καὶ μέλλουσι |
| book 11.2 | τοῖς κινδύνοις τῇ γλώττῃ θρασύνεται καὶ τῷ θέλειν ἐπείγει, τὸ δ’ ἔργον ἂν |
| book 11.3 | παρῇ, ὀκνεῖ (Suidas, II, p. 1074). |
| book 12.1 | Οἱ δὲ ἐργαζόμενοι μὲν καὶ φειδόμενοι καὶ ταλαιπω‐ ροῦντες καὶ προστιθέντες ἥδονται, οἷα δή τις ἂν εἰκάσειεν ἥδεσθαι· ἀφαιροῦντες δὲ καὶ χρώμενοι ἀλγοῦσιν, ὥσπερ ἀπὸ τῶν |
| book 12.2 | σαρκῶν ἀφαιρούμενοι (Stobaei Flor., X, 40). |
| book 13.1 | Εἰσί τινες οἳ τὸν |
| book 13.2 | παρόντα μὲν βίον οὐ ζῶσιν, ἀλλὰ παρασκευάζονται |
| book 13.3 | πολλῇ σπουδῇ, ὡς ἕτερόν |
| book 13.4 | τινα βίον βιωσόμενοι, οὐ τὸν |
| book 13.5 | παρόντα, καὶ ἐν |
| book 13.6 | τούτῳ παραλειπόμενος ὁ χρόνος οἴχεται (Stobaei Flor., XVI, 19). |
| book 14.1 | Ἔστι δέ τις λόγος, ὡς ἄρα ἰδὼν ἀνὴρ ἄνδρα ἕτερον ἀργύριον ἀναιρούμενον |
| book 14.2 | πολὺ ἐδεῖτό οἱ δανεῖσαι ἐπὶ τόκῳ, ὁ δ’ οὐκ ἠθέλησεν, ἀλλ’ ἦν οἷος ἀπιστεῖν |
| book 14.3 | τε καὶ μὴ ὠφελεῖν μηδένα, φέρων δ’ ἀπέθετο ὅποι δή· καί τις καταμαθὼν[ln_5]τοῦτο |
| book 14.4 | ποιοῦντα ὑφείλετο, ὑστέρῳ δὲ χρόνῳ ἐλθὼν οὐχ ηὕρισκε τὰ χρήματα ὁ καταθέμενος. Περιαλγῶν οὖν τῇ συμφορᾷ τά τε ἄλλα καὶ ὅτι οὐκ ἔχρησε τῷ δεομένῳ, ὃ ἂν αὐτῷ καὶ σῶον ἦν καὶ ἕτερον |
| book 14.5 | προσέφερεν, ἀπαντήσας δὴ τῷ ἀνδρὶ τῷ τότε δανειζομένῳ ἀπωλοφύρετο τὴν |
| book 14.6 | συμφοράν, |
| book 14.1 | [ln_10]ὅτι ἐξήμαρτε καὶ ὅτι οἱ μεταμέλει οὐ χαρισαμένῳ, ἀλλ’ ἀχαριστήσαντι, ὡς πάντως οἱ ἀπολόμενον τὸ ἀργύριον. Ὁ δ’ αὐτὸν ἐκέλευε μὴ φροντίζειν, ἀλλὰ νομίζειν αὑτῷ εἶναι καὶ μὴ ἀπολωλέναι, καταθέμενον λίθον εἰς τὸ αὐτὸ χωρίον· πάντως γὰρ οὐδ’ ὅτε ἦν |
| book 14.2 | σοι ἐχρῶ αὐτῷ, ὅθεν μηδὲ[ln_15]νῦν νόμιζε |
| book 14.3 | στέρεσθαι μηδενός. Ὅτῳ γάρ |
| book 14.4 | τις μὴ ἐχρήσατο μηδὲ χρήσεται, ὄντος ἢ μὴ ὄντος αὐτῷ οὐδὲν οὔτε |
| book 14.5 | πλέον οὔτε ἔλασσον βλάπτεται. Ὅταν γὰρ ὁ θεὸς μὴ παντελῶς βούληται ἀγαθὰ διδόναι ἀνδρὶ, χρημάτων 〈μὲν〉 πλοῦτον |
| book 14.6 | παρασχών, 〈τοῦ δὲ〉 φρονεῖν καλῶς πένητα |
| book 14.7 | ποιήσας, τὸ[ln_20]ἕτερον ἀφελόμενος ἑκατέρων ἀπεστέρησεν (Stobaei Flor., XVI, 29). |
| book 15.1 | Ὅστις δὲ ἰὼν ἐπὶ τὸν |
| book 15.2 | πλησίον κακῶς |
| book 15.3 | ποιήσων δειμαίνει, μὴ ἃ θέλει |
| book 15.4 | ποιῆσαι ἁμαρτὼν |
| book 15.5 | τούτων, ἃ μὴ θέλει ἀπενέγκηται, σωφρονέστερος. Ἐν ᾧ γὰρ δειμαίνει, μέλλει· ἐν ᾧ δὲ μέλλει, πολλάκις ὁ διὰ μέσου |
| book 15.6 | χρόνος[ln_5]ἀπέστρεψε τὸν νοῦν τῶν θελημάτων· καὶ ἐν μὲν τῷ γεγε‐ νῆσθαι οὐκ ἔνεστιν, ἐν δὲ τῷ μέλλειν ἐνδέχεται τὸ μὴ γενέσθαι. Ὅστις δὲ δράσειν μὲν οἴεται |
| book 15.7 | τοὺς πέλας κακῶς, πείσεσθαι δὲ οὔ, οὐ σωφρονεῖ. Ἐλπίδες δ’ οὐ πανταχοῦ ἀγαθόν· πολλοὺς γὰρ |
| book 15.8 | τοιαῦται ἐλπίδες κατέβαλον εἰς[ln_10]ἀνηκέστους |
| book 15.9 | συμφοράς, ἃ δ’ ἐδόκουν |
| book 15.10 | τοὺς πέλας |
| book 15.11 | ποιήσειν, παθόντες |
| book 15.12 | ταῦτα ἀνεφάνησαν αὐτοί. Σωφροσύνην δὲ ἀνδρὸς οὐκ ἂν ἄλλο ὀρθότερόν |
| book 15.13 | τις κρίνειεν, ἢ ὅστις |
| book 15.14 | τοῦ θυμοῦ ταῖς |
| book 15.15 | παραχρῆμα ἡδοναῖς ἐμφράσσει αὐτὸς ἑαυτὸν 〈καὶ〉 κρατεῖν |
| book 15.16 | τε καὶ νικᾶν ἠδυνήθη αὐτὸς ἑαυτόν· ὃς δὲ θέλει |
| book 15 | [ln_15]χαρίσασθαι τῷ θυμῷ παραχρῆμα, θέλει τὰ κακίω ἀντὶ τῶν ἀμεινόνων (Stobaei Flor., XX, 66). |
| book 16.1 | Ὅστις δὲ τῶν αἰσχρῶν ἢ τῶν κακῶν μήτε ἐπεθύ‐ μησε μήτε ἥψατο, οὔκ ἐστι σώφρων· οὐ γὰρ ἔσθ’ ὅτου κρατήσας αὐτὸς ἑαυτὸν κόσμιον |
| book 16.2 | παρέχεται (Stobaei Flor., V, 53). |
| book 17.1 | Φέρε δὴ προελθέτω ὁ βίος εἰς τὸ πρόσθεν καὶ γάμων καὶ γυναικὸς ἐπιθυμησάτω. Αὕτη ἡ ἡμέρα, αὕτη ἡ νὺξ καινοῦ δαίμονος ἄρχει, καινοῦ πότμου· μέγας γὰρ ἀγὼν γάμος ἀνθρώπῳ. Εἰ γὰρ τύχοι μὴ ἐπιτήδεια γενόμενα, τί[ln_5]χρὴ τῇ συμφορᾷ χρῆσθαι; χαλεπαὶ μὲν ἐκπομπαί, τοὺς φίλους ἐχθροὺς |
| book 17.2 | ποιῆσαι, ἴσα |
| book 17.3 | φρονοῦντας, ἴσα |
| book 17.4 | πνέοντας, ἀξιώσαντα καὶ ἀξιωθέντα· χαλεπὸν δὲ κεκτῆσθαι κτῆμα |
| book 17.5 | τοιοῦτον, δοκοῦντα ἡδονὰς κτᾶσθαι λύπας ἄγεσθαι. Φέρε δή, μὴ τὰ παλίγκοτα λέγωμεν, γενέσθω τὰ πάντων ἐπιτη‐[ln_10]δειότατα. Τί γὰρ ἥδιον ἀνθρώπῳ γυναικὸς καταθυμίας; τί δὲ γλυκύτερον, ἄλλως |
| book 17.6 | τε καὶ νέῳ; ἐν τῷ αὐτῷ δέ γε |
| book 17.7 | τούτῳ, ἔνθα τὸ ἡδύ, ἔνεστι |
| book 17.8 | πλησίον |
| book 17.9 | που καὶ τὸ λυπηρόν. αἱ γὰρ ἡδοναὶ οὐκ ἐπὶ σφῶν αὐτῶν ἐμπορεύονται, ἀλλ’ ἀκολουθοῦσιν αὐταῖς λῦπαι καὶ πόνοι. Ἐπεὶ καὶ ὀλυμπιονῖ‐ |
| book 17.1 | [ln_15]και καὶ πυθιονῖκαι καὶ οἱ τοιοῦτοι ἀγῶνες καὶ σοφίαι καὶ πᾶσαι ἡδοναὶ ἐκ μεγάλων λυπημάτων ἐθέλουσι |
| book 17.2 | παρα‐ γίγνεσθαι· τιμαὶ γὰρ καὶ ἆθλα, δελέατα ἃ ὁ θεὸς ἔδωκεν ἀνθρώποις, μεγάλων πόνων καὶ ἱδρώτων εἰς ἀνάγκας καθιστᾶσιν. Ἐγὼ γάρ, εἴ μοι γένοιτο σῶμα ἕτερον |
| book 17.3 | τοιοῦτον[ln_20]οἷον ἐγὼ ἐμαυτῷ, οὐκ ἂν δυναίμην ζῆν, οὕτως ἐμαυτῷ πολλὰ πράγματα |
| book 17.4 | παρέχων ὑπέρ |
| book 17.5 | τε τῆς ὑγιείας |
| book 17.6 | τοῦ σώματος ὑπέρ |
| book 17.7 | τε τοῦ καθ’ ἡμέραν βίου ἐς τὴν ξυλλογὴν ὑπέρ |
| book 17.8 | τε δόξης καὶ σωφροσύνης καὶ εὐκλείας καὶ τοῦ εὖ ἀκούειν. Τί οὖν, εἴ μοι γένοιτο σῶμα ἕτερον |
| book 17.9 | τοιοῦτον, ὅ γε[ln_25]μοι οὕτως ἐπιμελὲς εἴη; οὐκοῦν δῆλον ὅτι γυνὴ ἀνδρὶ, ἐὰν ᾖ καταθυμία, οὐδὲν ἐλάσσους τὰς |
| book 17.10 | φιλότητας |
| book 17.11 | παρέχεται καὶ τὰς ὀδύνας ἢ αὐτὸς αὑτῷ ὑπέρ |
| book 17.12 | τε τῆς ὑγιείας δισσῶν |
| book 17.13 | σωμάτων ὑπέρ |
| book 17.14 | τε τοῦ βίου [καὶ] τῆς |
| book 17.15 | συλλογῆς ὑπέρ |
| book 17.16 | τε τῆς |
| book 17.17 | σωφροσύνης καὶ τῆς εὐκλείας. Φέρε δή, καὶ παῖδες |
| book 17.1 | [ln_30]γενέσθων· φροντίδων ἤδη πάντα |
| book 17.2 | πλέα καὶ ἐξοίχεται τὸ νεοτήσιον |
| book 17.3 | σκίρτημα ἐκ τῆς γνώμης καὶ 〈τὸ〉 πρόσωπον οὐκέτι τὸ αὐτό (Stobaei Flor., LXVIII, 37). |
| book 18.1 | Εὐκατηγόρητος πᾶς ὁ βίος 〈καὶ ὁ〉 θαυμαστῶς ὡ〈σ〉 μακάριος, καὶ οὐδὲν ἔχων |
| book 18.2 | περιττὸν οὐδὲ μέγα καὶ σεμνὸν, ἀλλὰ πάντα |
| book 18.3 | σμικρὰ καὶ ἀσθενῆ καὶ ὀλιγοχρόνια καὶ ἀναμεμιγμένα λύπαις μεγάλαις (Stobaei Flor., XCVIII,[ln_5]56). |
| book 19.1 | Τὸ ζῆν ἔοικε |
| book 19.2 | φρουρᾷ ἐφημέρῳ, [τό τε μῆκος |
| book 19.3 | τοῦ βίου ἡμέρᾳ μιᾷ, ὡς ἔπος εἰπεῖν], ἣν ἀναβλέψαντες |
| book 19.4 | πρὸς τὸ φῶς |
| book 19.5 | παρεγγυῶμεν |
| book 19.6 | τοῖς ἐπιγιγνομένοις ἑτέροις (Stobaei Flor., XCVIII, 63). |
| book 20.1 | Πρῶτον οἶμαι τῶν ἐν ἀνθρώποις ἐστὶ παίδευσις· ὅταν γάρ |
| book 20.2 | τις |
| book 20.3 | πράγματος κἂν ὁτουοῦν τὴν ἀρχὴν ὀρθῶς |
| book 20.4 | ποιήσηται, εἰκὸς καὶ τὴν |
| book 20.5 | τελευτὴν ὀρθῶς γίγνεσθαι. Καὶ γὰρ τῇ γῇ οἷον ἄν |
| book 20.6 | τις τὸ σπέρμα ἐναρόσῃ, τοιαῦτα καὶ τὰ[ln_5]ἔκφορα δεῖ προσδοκᾶν, καὶ ἐν νέῳ σώματι ὅταν |
| book 20.7 | τις τὴν |
| book 20.8 | παίδευσιν γενναίαν ἐναρόσῃ, ζῇ τοῦτο καὶ θάλλει διὰ παντὸς |
| book 20.9 | τοῦ βίου καὶ αὐτὸ οὔτε ὄμβρος οὔτε ἀνομβρία ἀφαιρεῖται (Stobaei Append. Flor., XVI, 36). |
| book 21.1 | Ἀναρχίας δ’ οὐδὲν κάκιον ἀνθρώποις· τοῦτο γιγνώσ‐ κοντες οἱ πρόσθεν ἄνθρωποι ἀπὸ τῆς ἀρχῆς εἴθιζον |
| book 21.2 | τοὺς |
| book 21.3 | παῖδας ἄρχεσθαι καὶ τὸ κελευόμενον |
| book 21.4 | ποιεῖν, ἵνα μὴ ἐξανδρούμενοι εἰς μεγάλην μεταβολὴν ἰόντες ἐκπλήσσοιντο[ln_5](Stobaei Append. Flor., XVI, 37). |
| book 22.1 | Αἱ νέαι |
| book 22.2 | φιλίαι ἀναγκαῖαι μέν, αἱ δὲ παλαιαὶ ἀναγ‐ καιότεραι (Exc. Vind., 44). |
| book 23.1 | Οἵῳ τις ἂν τὸ πλεῖστον τῆς ἡμέρας |
| book 23.2 | συνῇ, τοιοῦτον ἀνάγκη γενέσθαι καὶ αὐτὸν |
| book 23.3 | τοὺς |
| book 23.4 | τρόπους (Stobaei App. Flor., XVI, 37). |