On Human Nature and Barbarians is a philosophical treatise from the late 5th century BCE, attributed to the Sophist Antiphon of Athens. The work, surviving only in fragments, is a collection of passages that interrogate the relationship between universal human nature and man-made convention. Its central and radical thesis posits an identical biological nature shared by all humans, Greeks and non-Greeks alike, arguing that distinctions between ethnic groups are artificial social constructs rather than reflections of innate difference. The text systematically contrasts the natural, physical capacities common to all people—such as breathing, sensory perception, and emotional expression—with the particular laws and customs that divide them. Interpreted by scholars as a direct engagement with core sophistic debates of the period, the treatise is considered a provocative critique of Athenian societal norms, particularly during the Peloponnesian War. It stands as one of the earliest explicit statements of philosophical universalism and human equality in the Western tradition, challenging the foundational Greek dichotomy between civilized Hellenes and barbarians. The extant fragments are known primarily through later quotations, most notably by the Christian writer Hermias, who preserved them for polemical purposes centuries after their composition.
| 1364 fr a,col 1 | []του [] . []ο []λ [ἀνθ]ρώποις []ματα []ητης []ηλου· ε []ωcενε [τε]κμαίρε[σθαι δὲ] παρέχει [] . [ . ]ταc []ειcτων []ρων ⟧ []τα ε[]αν []κ[ .. ] [] [] [] [] [] [] [] [] [] [] [] [] [] []νο []ν []υc ⟧ ουκ . [] []εν[] |
| 1364 fr a,col 2 | ρων ἐπ[ιστάμε‐] θά τε κ[αὶ σέβομεν·] τοὺς δὲ [τῶν τη‐] λοῦ οἰκ[ούν]των, οὔτε ἐπι[στ]άμε θα οὔτε σέβομεν. ἐν τ[ο]ύτῳ οὖν πρὸς ἀλλήλους βεβαρβαρώμεθα, ἐπεὶ φύσει γε πάντα πάντες ὁμοίως πεφύκ[α‐] μεν καὶ βάρβαροι καὶ ἕλλην[ες] εἶναι. σκοπεῖν δ[ὲ] παρέχει τὰ τῶν φύσει [ὄντων] ἀναγκαῖ[α ἐν] πᾶσιν ἀν[θρώ‐] ποις, π[οριζόμενά] τε κατὰ τ[ὰς αὐτὰς] δυνά[μεις ἅπασι,] καὶ ἐν [αὐτοῖς τού‐] τοις οὔτε β[άρβα‐] ρος ἀφώρι[σται] ἡμῶν ο[ὐδείς,] οὔτε ἕλλην. ἀναπνέομέν τε γὰρ εἰς τὸν ἀέρ[α] ἅπαντες κατὰ τὸ στόμ[α] [κ]αὶ κατ[ὰ] τὰς ῥῖνας· κ[αὶ γελῶ‐] [με]ν χ[αίροντες τῷ] |
| 1364 fr a,col 3 | [νῷ ἢ] δακρύομε[ν] λυπούμενοι· καὶ τῇ ἀκοῇ τοὺς φθόγγους εἰσδεχόμεθα· καὶ τῇ αὐγῇ μετὰ τῆς ὄψεως ὁρῶμεν· καὶ ταῖς χερσὶν ἐργαζόμεθα· καὶ τοῖς ποσὶν βαδ[ίζο‐] μεν . υβ[] [Break in Text (point at which text breaks off for an unknown length)] |
| 1364 fr a,col 4 | . [] τ[] .. μ . [] λοι εἰσιν [ κα‐] τὰ τὸ ἀρέ[σκον συν‐] εχώρη[σαν] ἑκαστοι . [] καὶ τοὺς νόμ[ους ἔθεν‐] το· κ . [ .´ ] .... [] [Break in Text (point at which text breaks off for an unknown length)] |
| 1364 fr b,col 1 | []θου []νοη []ημε [] .. νευ [] νόμι[μον·] δικαιοσύνη [δ’ οὖ]ν τὰ τῆς πό[λεω]ς νόμιμα [ἐν ᾗ] ἂν πολι[τεύ]ηταί τις μὴ [ παρ]αβαίνειν. χρῷτ’ ἂν οὖν ἄνθρωπος μάλιστα ἑαυτῷ ξυμφ[ε]ρόντως δικαιο[σ]ύνῃ, εἰ μετὰ μὲν μαρτύρων τ[ο]ὺς νόμους μεγά[λο]υς ἄγοι, μονούμενος δὲ μαρτύρων τὰ τῆς φύ σεως· τὰ μὲν γὰρ τῶν νόμων [ἐπίθ]ετα, τὰ δὲ [τῆς] φύσεως ἀ[ναγ]καῖα· καὶ τὰ [μὲν] τῶν νό[μω]ν ὁμολογη[θέντ]α οὐ φύν[τα ἐστί]ν, τὰ δὲ [τῆς φύσ]εως φύν[τα οὐχ] ὁμολογη‐ |
| 1364 fr b,col 2 | θ[έ]ντα. [ ⟦ ο] υχ[ο] ⟧ ⟦ μολογηθεν ⟧ ⟦ τα ⟧ τὰ οὖν νόμιμα παραβαίνων εἰ ἂν λάθῃ τοὺς ὁμολογήσαντας καὶ αἰσχύνης καὶ ζημίας ἀπήλλακται, μὴ λαθὼν δ’ οὔ· τῶν δὲ τῇ φύσει ξυμφύτων ἐάν τι παρὰ τὸ δυνατὸν βιάζηται, ἐάν τε πάντας ἀνθρώπους λάθῃ, οὐδὲν ἔλαττον τὸ κακόν, ἐάν τε πάντες ἴδωσιν, οὐδὲν μεῖζον· οὐ γὰρ διὰ δόξαν βλάπτεται, ἀλλὰ δι’ ἀλήθειαν. ἔστι δὲ τῶνδε ἕνεκα τούτων ἡ σκέψις, ὅτι τὰ πολλὰ τῶν κατὰ νόμον δικαίων πολεμίως τῇ φύσ[ει] κεῖται· νενο[μο]θ[έ]τηται γὰρ [ἐ]πί τε τοῖς ὀφ[θ]αλμοῖς, ἃ δεῖ |
| 1364 fr b,col 3 | αὐτο[ὺ]ς ὁρᾶν καὶ ἃ οὐ [δε]ῖ· καὶ ἐπὶ τοῖς ὠσίν, ἃ δεῖ αὐτὰ ἀκούειν καὶ ἃ οὐ δεῖ· καὶ ἐπὶ τῇ γλώττῃ, ἅ τ[ε] δεῖ αὐτὴν λέγειν καὶ ἃ οὐ δεῖ· καὶ ἐπὶ ταῖς χερσίν, ἅ τε δεῖ αὐτὰς δρᾶν καὶ ἃ οὐ δεῖ· καὶ ἐπὶ τοῖς ποσίν, ἐφ’ ἅ τε δεῖ αὐτοὺς ἰέναι καὶ ἐφ’ ἃ οὐ δεῖ· καὶ ἐπὶ τῷ νῷ, ὧν τε δεῖ αὐτὸν ἐπιθυμεῖν καὶ ὧν μή. [ἧττο]ν οὖν οὐδὲν τ[ῇ] φύσει φιλιώτ[ερ]α οὐδ’ οἰκειότε[ρα] ἀφ’ ὧν οἱ νόμο[ι ἀ]ποτρέπουσι τ[οὺς] ἀν[θ]ρώπ[ους] ἢ ἐφ’ ἃ [ἐπιτρέ‐] πουσ[ιν.] τ[ὸ γὰρ] ζῆν [ἐ]στι τῆς φύσεως κ[αὶ τ]ὸ ἀποθαν[εῖ]ν, καὶ τὸ μὲν [ζ]ῆν αὐτ[οῖς] ἐστι[ν ἀ]πὸ τῶν ξυμ[φερό]ντω[ν,] τὸ δὲ ἀ[ποθανεῖν] ἀπὸ τ[ῶν μὴ ξυμ‐] |
| 1364 fr b,col 4 | φερόντω[ν. τὰ] δὲ ξυμφέρ[οντα,] τὰ μὲν ὑπ[ὸ τῶν] νόμων κε[ί‐] μενα δεσμ[οὶ] τῆς φύσεώς ἐ[στι,] τὰ δ’ ὑπὸ τῆς φύ σεως ἐλεύθερα. [οὔ‐] κουν τὰ ἀλγύνοντα ὀρθῷ γε λ[ό‐] γῳ ὀνίνησιν τὴ[ν] φύσιν μᾶλλον ἢ τὰ εὐφραίνον τα· οὔκουν [ἂ]ν οὐδὲ ξυμφέροντ’ εἴη τὰ λυποῦ[ντα] μᾶλλον ἢ τ[ὰ ἥ‐] δοντ[α]· τὰ γὰρ τῷ ἀλη[θε]ῖ ξυμφέρ[οντ]α οὐ βλάπ[τει]ν δεῖ, ἀλ[λ’ ὠ‐] φ[ε]λεῖν. τὰ τοίνυ[ν] τῇ φύσει ξυμφέροντα τ[α]υτ[ .. ] [ ] [ ] [ ] [ ...... ]οτια[ .. ] [ ...... ]απ[ ... ] [ ...... ]ανα[] [ ..... ]καιοι . [ . ] [ ..... ]νται, κα[ὶ] [οἵτινε]ς ἂν πα‐ |
| 1364 fr b,col 5 | [θόν]τες ἀμύνων[ται κ]αὶ μὴ αὐτοὶ [ἄρχ]ωσι τοῦ δρᾶν· [καὶ ο]ἵτινε[ς] ἂν [τοὺς] γειναμέ[νου]ς καὶ κακοὺς ὄντας εἰς αὐτοὺς εὖ ποιῶσιν· καὶ οἱ κατόμνυσθαι διδόντες ἑτέροις, αὐτοὶ δὲ μὴ κατομνύμε[ νοι.] καὶ τούτων τῶν εἰρημένων πολλ’ ἄν τις εὕροι πολέμια τῇ φύσει· ἔνι τ’ ἐν αὐτοῖς ἀλγύνεσθαί τε μᾶλλον, ἐξὸν ἥττω, καὶ ἐλάττω ἥδεσθαι, ἐξὸν πλείω, καὶ κακῶς πάσχειν, ἐξὸν μὴ πάσχειν. εἰ μὲν οὖν τις [τ]οῖς τοιαῦτα προ〈σ〉[ι]εμένοις ἐπικού[ρ]ησις ἐγίγνε[το] παρὰ τῶν νό[μ]ων, τοῖς δὲ μὴ [π]ρο〈σ〉ιεμένοις, ἀλ[λ’ ἐ]ναντιουμέ[ν]οις, ἐλάττωσις, |
| 1364 fr b,col 6 | οὐκ ἀν[ωφελὲς ἂν] ἦν τ[ὸ ἐν τοῖς νό‐] μοις πεῖ[σμα· νῦν] δὲ φαίνε[ται τοῖς] προσιεμ[ένοις] τὰ τοιαῦτα τὸ ἐ[κ] νόμου δίκαι[ον] οὐχ ἱκανὸν ἐπικουρεῖν· ὅ γε πρῶτον μὲν ἐπιτρέπει τῷ πάσχοντι παθεῖν καὶ τῷ δρῶντι δρᾶσαι· καὶ οὔτε ἐνταῦθα διεκώλυε τὸν πάσχοντα μὴ παθεῖν οὔτε τὸν δρῶντα δρᾶσαι, εἴς τε τὴν τιμωρίαν ἀναφερόμενον οὐδὲν ἰδιώτερον ἐπὶ [τ]ῷ πεπονθότι ἢ τῷ δεδρακό[τι·] πεῖ[σ]αι γὰρ δ[εῖ] α[ὐ]τὸν [το]ὺς τ[ιμω‐] ρ[ήσοντ]ας ὡς ἔπαθεν, [ἢ] δύνασθαι ἀπ[άτ]ῃ δί κην [ἔχει]ν. ταὐτὰ δὲ κ[α]ταλείπετα[ι] καὶ τῷ δράσαντ[ι ἀ]ρνεῖσθαι |
| 1364 fr b,col 7 | [] [] [] [ τῷ] [ἀπο]λογ[οῦντί ἐ‐] στιν ἡ ἀπ[ολογία] ὅσηπερ τ[ῷ κα‐] τηγοροῦ[ντι ἡ] κατηγορ[ία, ἡ δὲ] πειθὼ ἀν[τίπαλος] τῷ γε πε[πονθό‐] τι καὶ τῷ [δεδρα‐] κότι ἐγίγ[νετο] γὰρ ν[] μασι κ[] καὶ κ[] δυν[α] δεcα[] ουδ[] μα[] τευ . [] ωcε[] τωι[] εδ[] α[] τ[] θ[] ⟦ α[] ⟦ ν[] ⟦ αc[] η[] ν[] το[] ⟦ ν ⟧ [] |
| 1364 fr c | [Break in Text (point at which text breaks off for an unknown length)] [] .. [] []ν ἱείς· αλ[] []χοι[ . ]ανο[] [] . [ ... ]cαλ[] []γου· ν[] []ενε[] []αυτ[] [Break in Text (point at which text breaks off for an unknown length)] |
| 1364 fr d | [Break in Text (point at which text breaks off for an unknown length)] []ο . [] [] .. [] []υ[] []πο[] []υ· . [] []ακα [] προc |
| 1364 fr e | [Break in Text (point at which text breaks off for an unknown length)] []ιαπ[] []ουcα[] [] . οτ[] []το . [] [Break in Text (point at which text breaks off for an unknown length)] |
| 1364 fr f | [Break in Text (point at which text breaks off for an unknown length)] []αιτ[] [] . μ[] [] . [] [Break in Text (point at which text breaks off for an unknown length)] |
| 1364 fr g | [Break in Text (point at which text breaks off for an unknown length)] [] . αλ[] []τοτ[] []ιθ[] [Break in Text (point at which text breaks off for an unknown length)] |
| 1364 fr h | [Break in Text (point at which text breaks off for an unknown length)] []ιc[] []ν[] [] . ον[] [Break in Text (point at which text breaks off for an unknown length)] |
| 1364 fr i | [Break in Text (point at which text breaks off for an unknown length)] [] . [] []μη[] []φυc[] [Break in Text (point at which text breaks off for an unknown length)] |
| 1364 fr l | [Break in Text (point at which text breaks off for an unknown length)] []α . [] []οια[] [Break in Text (point at which text breaks off for an unknown length)] |
| 1364 fr m | [Break in Text (point at which text breaks off for an unknown length)] []ητ[] []π[] [Break in Text (point at which text breaks off for an unknown length)] |
| 1364 fr n | [Break in Text (point at which text breaks off for an unknown length)] []υ[] |
| 1797 fr a,col 1 | [ ...... ] τοῦ δικαίου [ ...... ] . ου δοκουν[ .... τὸ] μαρτυρεῖν [ἐν ἀλ]λήλοις τἀληθῆ [δίκαιο]ν νομίζεται [εἶναι] καὶ χρήσιμον [οὐδὲν] ἧττον εἰς [τὰ τῶν] ἀνθρώπων [ἐπιτ]ηδεύματα. [τοῦτο] τοίνυν οὐ δί[καιος] ἔσται ὁ ποιῶν, [εἴπε]ρ τὸ μὴ ἀδικεῖν [μηδ]ένα μὴ ἀδι[κού]μενον αὐτὸν [δίκ]αιόν ἐστιν· ἀνάγ[κη] γὰρ τὸν μαρτυ[ροῦ]ντα, κἂν ἀλη[θῆ μ]αρτυρῇ, ὅμως [ἄλλον π]ως ἀδικεῖν, [εἶτα δὲ α]ὐτὸν ἀ[δι]κεῖσθαι, [ἐν μίσει] [οὖ]ν ἐνε[χόμενος.] [ἐ]ν ᾧ διὰ τ[ὰ ὑπ’ ἐκεί‐] [ν]ου μαρτ[υρηθέν‐] τα ἁλίσκ[ε]ται ὁ καταμαρτυρούμενος καὶ ἀπόλλυσιν ἢ χρήματα ἢ αὐτὸν [δ]ιὰ τοῦτον ὃν οὐδὲν [ἀ]δικεῖ, ἐν μὲν οὖν τούτῳ τὸν κατα[μ]αρτυρούμενον [ἀ]δικεῖ, ὅτι οὐκ ἀδι[κο]ῦντα ἑαυτὸν ἀ[δι]κεῖ, αὐτὸς δ’ ἀδικεῖ[ται ὑ]πὸ τοῦ καταμαρ[τυρηθ]έντος, ὅτι μι[σεῖται] ὑπ’ αὐτοῦ τἀ‐ |
| 1797 fr a,col 2 | ληθῆ μαρτυ[ρή‐] σας· καὶ οὐ μόν[ον] τῷ μίσει, ἀλλὰ κ[αὶ] ὅτι δεῖ αὐτὸν τ[ὸν] αἰῶνα πάντα φυλάττεσθαι τοῦτο[ν] οὗ κατεμαρτύρ[η‐] σεν· ὡς ὑπάρχε[ι] γ’ αὐτῷ ἐχθρὸς τοιο[ῦ‐] τος, οἷος καὶ λέγειν καὶ δρᾶν εἴ τι δύν[αι‐] το κακὸν αὐτόν. κα[ί‐] τοι ταῦτα φαίνεται οὐ σμικρὰ ὄντα τἀδικήματα, οὔτε ἃ αὐτὸς ἀδικεῖται οὔτε ἃ ἀδικεῖ· οὐ γὰρ οἷόν τε ταῦτά τε δίκαια εἶναι καὶ τὸ μη[δ]ὲν ἀδικεῖν μη[δὲ] αὐτὸν ἀδικεῖσθαι· [ἀλ]λ’ ἀνάγκη ἐστὶν [ἢ] τὰ ἕτερα αὐτῶν [δ]ίκαια εἶναι ἢ ἀμ φότερα ἄδικα. φαίνεται δὲ καὶ τὸ δικάζειν καὶ τὸ κρίνειν καὶ τὸ διαιτᾶν ὅπως ἂν περαίνηται οὐ δίκαια ὄντα· τὸ γὰρ [ἄ]λλους ὠφελοῦν ἄλ[λο]υς βλάπτει· ἐν δὲ [τού]τῳ οἱ μὲν ὠφελού[μενο]ι οὐκ ἀδικοῦ[ν‐] [ται, οἱ] δὲ βλαπτόμε[νοι] [ἀδικο]ῦντα[ι ...... ] [ ..... ]μην[ ........ ] [ .... ] . ινου[ ....... ] |
| 1797 fr b | [Break in Text (point at which text breaks off for an unknown length)] [] τοὺς νόμ[ους] [Break in Text (point at which text breaks off for an unknown length)] |
Also published as PDF.