ΑΓΡΟΙΚΟΣ
καὶ πρῶτα μὲν
αἴρω ποθεινὴν μᾶζαν, ἣν φερέσβιος
Δηὼ βροτοῖσι χάρμα δωρεῖται φίλον·
ἔπειτα πνικτὰ τακερὰ μηκάδων μέλη,
χλόην καταμπέχοντα, σάρκα νεογενῆ.
Β. τί λέγεις; Α. τραγῳδίαν περαίνω Σοφοκλέους.
ἔστιν δʼ ἑταίρα τῷ τρέφοντι συμφορά·
εὐφραίνεται γὰρ κακὸν ἔχων οἴκοι μέγα.
ὅλην μύσας ἔκπινε. Β. μέγα τὸ φορτίον.
Α. οὐχ ὅστις αὐτῆς ἐστιν ἐμπείρως ἔχων.
Ἁρμόδιος ἐπεκαλεῖτο, παιὰν ᾔδετο,
μεγάλην Διὸς σωτῆρος ἄκατον ᾖρέ τις.
ὡς δὴ σύ τι
ποιεῖν δυνάμενος ὀρτυγίου ψυχὴν ἔχων.
κραμβίδιον ἑφθὸν χαρίεν ἀστεῖον πάνυ.
ῥαγδαῖος, ἄμαχος, πρᾶγμα μεῖζον ἢ δοκεῖς.
ἐκ διαδοχῆς
καθαρὸς δοῦλος
μεῖζον μεῖζον, μικρὸν μικρόν
ἐπίδημος
ΑΔΕΛΦΑΙ
ἀνακάμψει
ΑΔΩΝΙΣ
ἀνὰ μέσον
ἀκληρίαν
κατάλυσιν
ΑΘΑΜΑΣ
χλαμύδα καὶ λόγχην ἔχων,
ἀξυνακόλουθος, ξηρός, αὐτολήκυθος.
ΑΙΓΥΠΤΙΟΙ
ἀναβῆναι
ΑΙΟΛΟΣ
Μακαρεὺς ἔρωτι τῶν ὁμοσπόρων μιᾶς
πληγείς, τέως μὲν ἐπεκράτει τῆς συμφορᾶς
κατεῖχέ θʼ αὑτόν· εἶτα παραλαβών ποτε
οἶνον στρατηγόν, ὃς μόνος θνητῶν ἄγει
τὴν τόλμαν εἰς τὸ πρόσθε τῆς εὐβουλίας,
νύκτωρ ἀναστὰς ἔτυχεν ὧν ἐβούλετο.
τοῦτον οὖν
διʼ οἰνοφλυγίαν καὶ πάχος τοῦ σώματος
ἀσκὸν καλοῦσι πάντες οὑπιχώριοι.
ΑΚΕΣΤΡΙΑ
κρέας δὲ τίνος ἥδιστʼ ἂν ἐσθίοις; Β. τίνος;
εἰς εὐτέλειαν. τῶν προβάτων μὲν οἷς ἔνι
μήτʼ ἔρια μήτε τυρός, ἀρνός, φίλτατε.
τῶν δʼ αἰγιδίων κατὰ ταὔθʼ ἃ μὴ τυρὸν ποιεῖ,
ἐρίφου· διὰ τὴν ἐπικαρπίαν γὰρ τῶν ἁδρῶν
ταῦτʼ ἐσθίων τὰ φαῦλʼ ἀνέχομαι.
τῆς οἰκίας τὸ κλισίον,
ὃ πρότερον ἦν τοῖς ἐξ ἀγροῦ βουσὶ σταθμὸς
καὶ τοῖς ὄνοις, πεποίηκεν ἐργαστήριον.
ΑΚΟΝΤΙΖΟΜΕΝΗ
γείτων ἐστί τις
κάπηλος. οὗτος εὐθύς, ὅταν ἔλθω ποτὲ
διψῶσα, μόνος οἶδʼ ὥς γʼ ἐμοὶ κεράννυται,
οὔθʼ ὑδαρὲς οὔτʼ ἄκρατον. Β. οἶδʼ ἐγώ ποτε
πιοῦσα.
ΑΛΕΙΠΤΡΙΑ
ἐὰν δὲ τοὐργαστήριον ποιῆτε περιβόητον,
κατασκεδῶ, νὴ τὴν φίλην Δήμητρα, τὴν μεγίστην
ἀρύταιναν ὑμῶν ἐκ μέσου βάψασα τοῦ λέβητος
ζέοντος ὕδατος· εἰ δὲ μή, μηδέποθʼ ὕδωρ πίοιμι
ἐλευθέριον.
ΑΛΙΕΥΟΜΕΝΗ
τὰς σηπίας δὸς πρῶτον. Ἡράκλεις ἄναξ,
ἅπαντα τεθολώκασιν. οὐ βαλεῖς πάλιν
εἰς τὴν θάλατταν καὶ πλυνεῖς; μὴ φῶσί σου,
Δωριάς, ἀλούτους σηπίας εἰληφέναι.
τὸν κάραβον δὲ τόνδε πρὸς τὰς μαινίδας
ἀπόθες· παχύς γε, νὴ Δίʼ. ὦ Ζεῦ, τίς ποτε,
ὦ Καλλιμέδων, σὲ κατέδετʼ ἄρτι τῶν φίλων;
οὐδεὶς ὃς ἂν μὴ κατατιθῇ τὰς συμβολάς.
ὑμᾶς δʼ ἔταξα δεῦρο πρὸς τὰ δεξιὰ
τρίγλας, ἔδεσμα τοῦ καλοῦ Καλλισθένους·
κατεσθίει γοῦν ἐπὶ μιᾷ τὴν οὐσίαν.
καὶ τὸν Σινώπης γόγγρον ἤδη παχυτέρας
ἔχοντʼ ἀκάνθας τουτονὶ τίς λήψεται
πρῶτος προσελθών; Μισγόλας γὰρ οὐ πάνυ
τούτων ἐδεστής. ἀλλὰ κίθαρος οὑτοσί,
ὃν ἂν ἴδῃ τὰς χεῖρας οὐκ ἀφέξεται.
καὶ μὴν ἀληθῶς τοῖς κιθαρῳδοῖς ὡς σφόδρα
ἅπασιν οὗτος ἐπιπεφυκὼς λανθάνει.
ἀνδρῶν δʼ ἄριστον κωβιὸν πηδῶντʼ ἔτι
πρὸς Πυθιονίκην τὴν καλὴν πέμψαι με δεῖ·
ἁδρὸς γάρ ἐστιν. ἀλλʼ ὅμως οὐ γεύσεται·
ἐπὶ τὸ τάριχός ἐστιν ὡρμηκυῖα γάρ.
ἀφύας δὲ λεπτὰς τάσδε καὶ τὴν τρυγόνα
χωρὶς Θεανοῖ δεῦρʼ ἔθηκʼ ἀντιρρόπους.
δεκατώνια
ὁρμιάν
ΑΛΚΗΣΤΙΣ
ἐπὶ τὸ καινουργεῖν φέρου,
οὕτως, ἐκείνως, τοῦτο γιγνώσκων ὅτι
ἓν καινὸν ἐγχείρημα, κἂν τολμηρὸν ᾖ,
πολλῶν παλαιῶν ἐστι χρησιμώτερον.
ΑΝΑΣΩΙΖΟΜΕΝΟΙ
διαφέρον
ΑΝΔΡΟΜΕΔΑ
λείψας
ΑΝΤΑΙΟΣ
ὦ ʼτάν, κατανοεῖς τίς ποτʼ ἐστὶν οὑτοσὶ
ὁ γέρων; Β. ἀπὸ τῆς μὲν ὄψεως Ἑλληνικός·
λευκὴ χλανίς, φαιὸς χιτωνίσκος καλός,
πιλίδιον ἁπαλόν, εὔρυθμος βακτηρία,
βαιά τε πέζα· τί μακρὰ δεῖ λέγειν; ὅλως
αὐτὴν ὁρᾶν γὰρ τὴν Ἀκαδήμειαν δοκῶ.
ΑΝΤΕΙΑ
ἐν ταῖς σπυρίσι δὲ τί ποτʼ ἔνεστι, φίλτατε;
Β. ἐν ταῖς τρισὶν μὲν χόνδρος ἀγαθὸς Μεγαρικός.
Α. οὐ Θετταλικὸν τὸν χρηστὸν εἶναί φασι δέ;
Β. . . . τῆς Φοινίκης . . .
σεμίδαλις, ἐκ πολλῆς σφόδρʼ ἐξηττημένη.
πρὸς τῷ μυροπώλῃ γευόμενον κατελίμπανον
αὐτὸν περὶ μύρον . . . μέλλει τε συνθείς σοι φέρειν
τὰ κινναμώμινα ταῦτα καὶ τὰ νάρδινα.
ταῖς δʼ ἐνδύτοις στολαῖσι, τετραγῳδημέναις
σκελέαις, τιάραις.
ΑΝΤΕΡΩΣΑ
λαγγάζει
ΑΠΟΚΑΡΤΕΡΩΝ
στρωματεῖς
ΑΡΓΥΡΙΟΥ ΑΦΑΝΙΣΜΟΣ
καὶ τότε
περιπατήσεις κἀπονίψει κατὰ τρόπον
τὰς χεῖρας, εὐώδη λαβὼν τὴν γῆν.
ΑΡΚΑΣ
οὔτε γὰρ νήφοντα δεῖ
οὐδαμοῦ, πάτερ, παροινεῖν, οὔθʼ ὅταν πίνειν δέῃ
νοῦν ἔχειν. ὅστις δὲ μεῖζον ἢ κατʼ ἄνθρωπον φρονεῖ
. . . μικρῷ πεποιθὼς ἀθλίῳ νομίσματι,
εἰς ἄφοδον ἐλθὼν ὅμοιον πᾶσιν αὑτὸν ὄψεται,
ἂν σκοπῇ τὰ τῶν ἰατρῶν τοῦ βίου τεκμήρια
τὰς φλέβας θʼ ὅποι φέρονται, τὰς ἄνω καὶ τὰς κάτω
τεταμένας, διʼ ὧν ὁ θνητὸς πᾶς κυβερνᾶται βίος.
ΑΡΠΑΖΟΜΕΝΗ
λαβὼν ἐπανάξω σύαγρον εἰς τὴν οἰκίαν
τῆς νυκτὸς αὐτῆς καὶ λέοντα καὶ λύκον.
ΑΡΧΕΣΤΡΑΤΗ
τίς δʼ ἐγχέλειον ἂν φάγοι
ἢ κρανίον σινόδοντος;
ΑΡΧΩΝ
ἐν Λακεδαίμονι
γέγονας; ἐκείνων τῶν νόμων μεθεκτέον
ἐστίν. βάδιζʼ ἐπὶ δεῖπνον εἰς τὰ φειδίτια,
ἀπόλαυε τοῦ ζωμοῦ, φόρει τοὺς βύστακας
μὴ καταφρόνει, μηδʼ ἕτερʼ ἐπιζήτει καλά,
ἐν τοῖς δʼ ἐκείνων ἔθεσιν ἴσθʼ ἀρχαιικός.
ΑΣΚΛΗΠΙΟΣ
τὴν δὲ γραῦν τὴν ἀσθενοῦσαν πάνυ πάλαι, τὴν Βρυττικήν,
ῥίζιον τρίψας τι μικρὸν δελεάσας τε γεννικῇ
τὸ μέγεθος κοίλῃ λεπαστῇ τοῦτʼ ἐποίησʼ ἐκπιεῖν.
ΑΣΩΤΟΙ
ΑΥΛΗΤΗΣ
ποίαν, φράσον γάρ, ᾖδε τὴν συναυλίαν;
ταύτην, ἐπίσταται γάρ, ἀλλʼ ηὔλουν ἔτι
μαθόντες . . ὥστε τοὺς αὐλοὺς σύ τε
αυτη τελετη ψεθειθαμεν συντυγχάνεις
αὐλῶν πέραινε. δέξεται δὲ τἄλλα σοι.
ἡδύ τι κοινόν ἐστιν, οὗ χωρὶς πάλιν
συννεύματʼ οὐ προβλήμαθʼ οἷς σημαίνεται
ἕκαστα.
ΑΥΛΗΤΡΙΣ Η ΔΙΔΥΜΑΙ
ὁ μὲν Μενέλεως ἐπολέμησʼ ἔτη δέκα
τοῖς Τρωσὶ διὰ γυναῖκα τὴν ὄψιν καλήν,
Φοινικίδης δὲ Ταυρέᾳ διʼ ἔγχελυν.
ΑΥΤΟΥ ΕΡΩΝ
τροφαλίδας τε λινοσάρκους, μανθάνεις; τυρὸν λέγω.
ἀρυβάλλους
ΑΦΡΟΔΙΣΙΟΣ
Α. πότερʼ, ὅταν μέλλω λέγειν σοι τὴν χύτραν, χύτραν λέγω,
ἢ τροχοῦ ῥύμαισι τευκτὸν κοιλοσώματον κύτος
πλαστὸν ἐκ γαίας, ἐν ἄλλῃ μητρὸς ὀπτηθὲν στέγῃ,
νεογενοῦς ποίμνης δʼ ἐν αὑτῇ πνικτὰ γαλατοθρέμμονα
τακεροχρῶτʼ εἴδη κύουσαν; Β. Ἡράκλεις, ἀποκτενεῖς
ἆρά μʼ, εἰ μὴ γνωρίμως μοι πάνυ φράσεις κρεῶν χύτραν.
Α. εὖ λέγεις. ξουθῆς μελίσσης νάμασιν δὲ συμμιγῆ
μηκάδων αἰγῶν ἀπόρρουν θρόμβον, ἐγκαθήμενον
εἰς πλατὺ στέγαστρον ἁγνῆς παρθένου Δηοῦς κόρης,
λεπτοσυνθέτοις τρυφῶντα μυρίοις καλύμμασιν;
ἢ σαφῶς πλακοῦντα φράζω σοι; Β. πλακοῦντα βούλομαι.
Α. Βρομιάδος δʼ ἱδρῶτα πηγῆς; Β. οἶνον εἰπὲ συντεμών.
Α. λιβάδα νυμφαίαν δροσώδη; Β. παραλιπὼν ὕδωρ φάθι.
Α. κασιόπνουν δʼ αὔραν διʼ αἴθρας; Β. σμύρναν εἰπέ, μὴ μακράν,
μηδὲ τοιοῦτʼ ἄλλο μηδέν, μηδὲ τοὔμπαλιν λέγων,
ὅτι δοκεῖ τοῦτʼ ἔργον εἶναι μεῖζον, ὥς φασίν τινες,
αὐτὸ μὲν μηδέν, παρʼ αὐτὸ δʼ ἄλλα συστρέφειν πυκνά.
πενθεῖν δὲ μετρίως τοὺς προσήκοντας φίλους·
οὐ γὰρ τεθνᾶσιν, ἀλλὰ τὴν αὐτὴν ὁδόν,
ἣν πᾶσιν ἐλθεῖν ἔστʼ ἀναγκαίως ἔχον,
προεληλύθασιν. εἶτα χἠμεῖς ὕστερον
εἰς ταὐτὸ καταγωγεῖον αὐτοῖς ἥξομεν,
κοινῇ τὸν ἄλλον συνδιατρίψοντες χρόνον.
εὐειματεῖν
ΑΦΡΟΔΙΤΗΣ ΓΟΝΑΙ
τονδὶ λέγω, σὺ δʼ οὐ συνιεῖς; κότταβος
τὸ λυχνίον ἐστί. πρόσεχε τὸν νοῦν· ᾠὰ μὲν
. . . . . . . πέντε νικητήριον.
Β. περὶ τοῦ; γέλοιον. κοτταβιεῖτε τίνα τρόπον;
Α. ἐγὼ διδάξω καθʼ ὅσον ἂν τὸν κότταβον
ἀφεὶς ἐπὶ τὴν πλάστιγγα ποιήσῃ πεσεῖν—
Β. πλάστιγγα; ποίαν; τοῦτο τοὐπικείμενον
ἄνω τὸ μικρόν, τὸ πινακίσκιον λέγεις;
Α. τοῦτʼ ἔστι πλάστιγξ—οὗτος ὁ κρατῶν γίνεται.
Β. πῶς δʼ εἴσεταί τις τοῦτʼ; Α. ἐὰν θίγῃ μόνον
αὐτῆς, ἐπὶ τὸν μάνην πεσεῖται καὶ ψόφος
ἔσται πάνυ πολύς. Β. πρὸς θεῶν, τῷ κοττάβῳ
πρόσεστι καὶ μάνης τις ὥσπερ οἰκέτης; . . . . . . . . . . . . . . .
Β. ᾧ δεῖ λαβὼν τὸ ποτήριον δεῖξον νόμῳ.
Α. αὐλητικῶς δεῖ καρκινοῦν τοὺς δακτύλους,
οἶνόν τε μικρὸν ἐγχέαι, καὶ μὴ πολύν·
ἔπειτʼ ἀφήσεις. Β. τίνα τρόπον; Α. δεῦρο βλέπε.
τοιοῦτον. Β. ὦ Πόσειδον, ὡς ὑψοῦ σφόδρα.
Α. οὕτω ποιήσεις. Β. ἀλλʼ ἐγὼ μὲν σφενδόνῃ
οὐκ ἂν ἐφικοίμην αὐτόσʼ. Α. ἀλλὰ μάνθανε.
ΒΑΚΧΑΙ
ἐπεὶ δὲ τοῦτʼ οὐκ ἔστι, κακοδαίμων σφόδρα
ὅστις γαμεῖ γυναῖκα, πλὴν ἐν τοῖς Σκύθαις·
ἐκεῖ μόνον γὰρ οὐχὶ φύετʼ ἄμπελος.
ΒΑΤΑΛΟΣ
ΒΟΙΩΤΙΣ
ἀλλὰ ταυτὶ λάμβανε,
παρθένε, τὰ μῆλα. Β. καλά γε. Α. καλὰ δῆτʼ, ὦ θεοί·
νεωστὶ γὰρ τὸ σπέρμα τοῦτʼ ἀφιγμένον
εἰς τὰς Ἀθήνας ἐστὶ παρὰ τοῦ βασιλέως.
Β. παρʼ Ἑσπερίδων, ᾤμην γε. Α. νὴ τὴν Φωσφόρον,
φησὶν τὰ χρυσᾶ μῆλα ταῦτʼ εἶναι. Β. τρία
μόνον ἐστίν. Α. ὀλίγον ἐστὶ τὸ καλὸν πανταχοῦ
καὶ τίμιον.
ἐνεγκεῖν ἐξ ἀγροῦ μοι τῶν ῥοῶν
τῶν σκληροκόκκων.
καλέσας τε παρατίθησιν ἐν παροψίδι
βολβούς.
κάνθαρος
ΒΟΜΒΥΛΙΟΣ
τὰς προσφόρους
ὑμῖν τροφάς, σκορόδια, τυρόν, κρόμμυα,
κάππαριν . . . πάντα ταῦτʼ ἐστὶν δραχμῆς.
κνισολοιχός
ΒΟΥΣΙΡΙΣ
βότρυς, ῥόας, φοίνικας, ἕτερα νώγαλα.
τὸ χερνιβεῖον πρῶτον· ἡ πομπὴ σαφής.
δρᾶμʼ ἀκοῦσαι
ΒΟΥΤΑΛΙΩΝ
Α. καὶ μὴν ἑστιάσω τήμερον
ὑμᾶς ἐγώ· σὺ δʼ ἀγοράσεις ἡμῖν λαβών,
Πίστʼ, ἀργύριον. Π. ἄλλως γὰρ οὐκ ἐπίσταμαι
χρηστῶς ἀγοράζειν. Α. φράζε δή, Φιλούμενον,
ὄψῳ τίνι χαίρεις; Φ. πᾶσι. Α. καθʼ ἕκαστον λέγε·
ἰχθὺν τίνʼ ἡδέως φάγοις ἄν; Φ. εἰς ἀγρὸν
ἦλθεν φέρων ποτʼ ἰχθυοπώλης μαινίδας
καὶ τριγλίδας, καὶ νὴ Δίʼ ἤρεσεν σφόδρα
ἡμῖν ἅπασιν. Α. εἶτα καὶ νῦν, εἰπέ μοι,
τούτων φάγοις ἄν; Φ. κἄν τις ἄλλος μικρὸς ᾖ·
τοὺς γὰρ μεγάλους τούτους ἅπαντας νενόμικα
ἀνθρωποφάγους ἰχθῦς. Α. τί φής, ὦ φίλτατε,
ἀνθρωποφάγους; πῶς; Π. ὧν ἂν ἄνθρωπος φάγοι,
δῆλον ὅτι. ταῦτα δʼ ἐστὶν Ἑλένης βρώματα,
ἅ φησιν οὗτος, μαινίδας καὶ τριγλίδας.
ΒΥΖΑΝΤΙΟΣ
πορφύρας ὀκτὼ κύκλοι
ΓΑΜΟΣ
πατάνια, σεῦτλον, σίλφιον, χύτρας, λύχνους,
κορίαννα, κρόμμυʼ, ἅλας, ἔλαιον, τρύβλιον.
κογχίον τε μικρὸν ἀλλᾶντός τε προστετμημένον
ἐκτεμὼν χορδῆς μεσαῖον
ΓΑΝΥΜΗΔΗΣ
τῶν οἰκιῶν οὖν ὧν ὁρᾷς, ἐν τῇδε μὲν
ὁ τῶν Φρυγῶν τύραννος οἰκῶν τυγχάνει
γέρων, ἀπʼ ἀρχῆς Λαομέδων καλούμενος.
Π. οἴμοι περιπλοκὰς
λίαν ἐρωτᾷς. Λ. ἀλλʼ ἐγὼ σαφῶς φράσω.
τῆς ἁρπαγῆς τοῦ παιδὸς εἰ ξύνοισθά τι,
ταχέως λέγειν χρὴ πρὶν κρέμασθαι. Π. πότερά μοι
γρῖφον προβάλλεις τοῦτον εἰπεῖν, δέσποτα,
τῆς ἁρπαγῆς τοῦ παιδὸς εἰ ξύνοιδά τι,
ἢ τί δύναται τὸ ῥηθέν; Λ. ἔξω τις δότω
ἱμάντα ταχέως οἷον. Π. οὐκ ἔγνων ἴσως.
ἔπειτα τοῦτο ζημιοῖς με; μηδαμῶς·
ἅλμης δʼ ἐχρῆν τι περιφέρειν ποτήριον.
Λ. οἶσθʼ οὖν ὅπως δεῖ τοῦτό σʼ ἐκπιεῖν; Π. ἐγώ;
κομιδῆ γε. Λ. πῶς; Π. ἐνέχυρον ἀποφέροντά σου.
Λ. οὐκ ἀλλʼ ὀπίσω τὼ χεῖρε ποιήσαντα δεῖ
ἕλκειν ἀπνευστί.
ΓΛΑΥΚΟΣ
καλυψάμενος τριβωνίῳ
διεπαρθένευσα.
ΓΟΡΓΥΘΟΣ
ἧττόν τʼ ἀποσταίην ἂν ὧν προειλόμην
ἢ Καλλιμέδων γλαύκου πρόοιτʼ ἂν κρανίον.
ΔΕΥΚΑΛΙΩΝ
τάριχος ἀντακαῖον εἴ τις βούλετʼ ἢ
Γαδειρικόν, Βυζαντίας δὲ θυννίδος
ὀσμαῖσι χαίρει.
σησαμίδας ἢ μελίπηκτα ἢ τοιοῦτό τι.
ΔΗΛΙΑ
λάχανα κνήστʼ ἢ στέμφυλα
ΔΙΔΥΜΟΙ
ὁ γὰρ παράσιτός ἐστιν, ἂν ὀρθῶς σκοπῇς,
κοινωνὸς ἀμφοῖν, τῆς τύχης καὶ τοῦ βίου.
οὐδεὶς παράσιτος εὔχετʼ ἀτυχεῖν τοὺς φίλους,
τοὐναντίον δὲ πάντας εὐτυχεῖν ἀεί.
ἔστιν πολυτελὴς τῷ βίῳ τις, οὐ φθονεῖ,
μετέχειν δὲ τούτων εὔχετʼ αὐτῷ συμπαρών.
κἄστιν φίλος γενναῖος ἀσφαλής θʼ ἅμα,
οὐ μάχιμος, οὐ πάροξυς, οὐχὶ βάσκανος,
ὀργὴν ἐνεγκεῖν ἀγαθός· ἂν σκώπτῃς, γελᾷ·
ἐρωτικός, γέλοιος, ἱλαρὸς τῷ τρόπῳ,
πάλιν στρατιώτης ἀγαθὸς εἰς ὑπερβολήν,
ἂν ᾖ τὸ σιτάρχημα δεῖπνον εὐτρεπές.
τὸ ποτήριόν μοι τὸ μέγα προσφέρει λαβών.
ἐνεχεάμην ἄκρατον οὐχὶ παιδιᾷ,
κυάθους θεῶν τε καὶ θεαινῶν μυρίους·
ἔπειτʼ ἐπὶ τούτοις πᾶσι τῆς σεμνῆς θεᾶς,
καὶ τοῦ γλυκυτάτου βασιλέως διμοιρίαν.
ἀπέλαυσα πολλῶν καὶ καλῶν ἐδεσμάτων,
πιών τε προπόσεις τρεῖς ἴσως ἢ τέτταρας
ἐστρηνίων πως, καταβεβρωκὼς σιτία
ἴσως ἐλεφάντων τεττάρων.
οἰνογευστεῖ, περιπατεῖ
ἐν τοῖς στεφάνοις.
συμπάσχειν
ΔΙΠΛΑΣΙΟΙ
Α. τί οὖν ἐνέσται τοῖς θεοῖσιν; Β. οὐδὲ ἕν,
ἂν μὴ κεράσῃ τις. Α. ἴσχε, τὸν ᾠδὸν λάμβανε.
ἔπειτα μηδὲν τῶν ἀπηρχαιωμένων
τούτων περάνῃς, τὸν Τελαμῶνα, μηδὲ τὸν
Παιῶνα, μηδʼ Ἁρμόδιον.
οὐδεὶς πώποτε,
ὦ δέσποτʼ, ἀπέθανʼ ἀποθανεῖν πρόθυμος ὤν,
τοὺς γλιχομένους δὲ ζῆν κατασπᾷ τοῦ σκέλους
ἄκοντας ὁ Χάρων ἐπὶ τὸ πορθμεῖόν τʼ ἄγει
σιτιζομένους καὶ πάντʼ ἔχοντας ἀφθόνως.
ὁ δὲ λιμός ἐστιν ἀθανασίας φάρμακον.
ΔΡΑΠΕΤΑΓΩΓΟΣ
κοσμίως ποιῶν τὴν ἔνθεσιν
μικρὰν μὲν ἐκ τοῦ πρόσθε, μεστὴν δʼ ἔνδοθεν
τὴν χεῖρα, καθάπερ αἱ γυναῖκες, κατέφαγεν
πάμπολλα καὶ ταχύτατα.
ΔΥΣΕΡΩΤΕΣ
ἐκεῖσε δʼ οὐ πλέω
ὅθεν διεσπάσθημεν, ἐρρῶσθαι λέγων
ἅπασιν, ἵπποις, σιλφίῳ, συνωρίσιν,
καυλῷ, κέλησι, μαστοῖς, πυρετοῖς, ὀποῖς.
ΔΥΣΠΡΑΤΟΣ
ὁρᾶν τε κείμενα
ἄμητας ἡμιβρῶτας ὀρνίθειά τε,
ὧν οὐδὲ λειφθέντων θέμις δούλῳ φαγεῖν,
ὥς φασιν αἱ γυναῖκες. ὃ δὲ χολᾶν ποιεῖ,
γάστριν καλοῦσι καὶ λαμυρὸν ὃς ἂν φάγῃ
ἡμῶν τι τούτων.
Σικελῶν τε τέχναις ἡδυνθεῖσαι
δαιτὸς διαθρυμματίδες.
ΔΩΔΩΝΙΣ
πόθεν οἰκήτωρ, ἤ τις Ἰώνων
τρυφεραμπεχόνων ἁβρὸς ἡδυπαθὴς
ὄχλος ὥρμηται;
ΕΠΙΔΑΥΡΙΟΣ
ἐπαίζομεν μὲν ἀρτίως τοῖς ἀστρίχοις.
ἠκρόασο
ΕΠΙΚΛΗΡΟΣ
ὦ γῆρας, ὡς ἅπασιν ἀνθρώποισιν εἶ
ποθεινόν, ὡς εὔδαιμον, εἶθʼ ὅταν παρῇς
ἀχθηρόν, ὡς μοχθηρόν, εὖ λέγει τέ σε
οὐδείς, κακῶς δὲ πᾶς τις ὃς σοφῶς λέγει.
ΕΥΘΥΔΙΚΟΣ
ἔπειτα πουλύπους τετμημένος
ἐν βατανίοισιν ἑφθός.
ἐγὼ ξενιτευόμενος ἐστρατευόμην.
πάνυ συχνὴ σφύραινα. Β. κέστραν ἀττικιστὶ δεῖ λέγειν.
ΕΥΠΛΟΙΑ
λύπη γὰρ ἀνθρώποισι καὶ τὸ ζῆν κακῶς
ὥσπερ πονηρὼ ζωγράφω τὰ χρώματα
πρώτιστον ἀφανίζουσιν ἐκ τοῦ σώματος.
ΕΦΕΣΙΑ
δύστηνος ὅστις ζῇ θαλάττιον βίον·
τῶν γὰρ πλεόντων ζητεῖν. στάδια ἑκατὸν
ἐλθεῖν που δὴ κρεῖττον ἢ πλεῦσαι πλέθρον.
πλεῖς τὴν θάλατταν σχοινίων πωλουμένων;
ἐν γῇ πένεσθαι μᾶλλον ἢ πλουτοῦντα πλεῖν.
ΖΑΚΥΝΘΙΟΣ
εἶτʼ οὐ δικαίως εἰμὶ φιλογύνης ἐγὼ
καὶ τὰς ἑταίρας ἡδέως πάσας ἔχω;
τουτὶ γὰρ αὐτὸ πρῶτον ὃ σὺ ποιεῖς παθεῖν,
μαλακαῖς καλαῖς τε χερσὶ τριφθῆναι πόδας,
πῶς οὐχὶ σεμνόν ἐστιν;
ΖΩΓΡΑΦΟΣ
ἄγαλμα καὶ γραφὴν καὶ ἀνδριάντα
ΗΝΙΟΧΟΣ
ἀνδρὸς διαφέρει τοῦτʼ ἀνήρ· ὁ μὲν κακῶς
πράττων τὸ λυποῦν ἤγαγʼ εἰς παράστασιν,
ὁ δʼ ἐμφρόνως δεξάμενος ἤνεγκεν καλῶς.
ΘΑΜΥΡΑΣ
καὶ σοῦ γʼ ἐπώνυμός τις ἐν φήμαις βροτῶν
Θρῄκης κατάρδων ποταμὸς ὠνομασμένος,
Στρυμών, μεγίστας ἐγχέλεις κεκτημένος.
ΘΕΟΓΟΝΙΑ
ΘΟΡΙΚΙΟΙ Η ΔΙΟΡΥΤΤΩΝ
λοῦται δʼ ἀληθῶς; ἀλλὰ τί;
ἐκ χρυσοκολλήτου γε κάλπιδος μύρῳ
Αἰγυπτίῳ μὲν τοὺς πόδας καὶ τὰ σκέλη,
φοινικίνῳ δὲ τὰς γνάθους καὶ τιτθία,
σισυμβρίνῳ δὲ τὸν ἕτερον βραχίονα,
ἀμαρακίνῳ δὲ τὰς ὀφρῦς καὶ τὴν κόμην,
ἑρπυλλίνῳ δὲ τὸ γόνυ καὶ τὸν αὐχένα.
ΙΑΣΩΝ
ΙΑΤΡΟΣ
ἅπαν τὸ λυποῦν ἐστιν ἀνθρώπῳ νόσος
ὀνόματʼ ἔχουσα πολλά.
τῶν γίγγρων αὐλῶν
ΙΠΠΕΙΣ
πῶς οὖν διαιτώμεσθα; Β. τὸ μὲν ἐφίππιον
στρῶμʼ ἐστὶν ἡμῖν, ὁ δὲ καλὸς πῖλος κάδος,
ψυκτήρ· τί βούλει; πάντʼ, Ἀμαλθείας κέρας.
τῶν δʼ ἀκοντίων
συνδοῦντες ὀρθὰ τρία λυχνείῳ χρώμεθα.
ΚΑΙΝΕΥΣ
ειτʼ ηδηλος φιάλην τὸ ὅπλον Ἄρεως,
κατὰ Τιμόθεον, ξυστόν τε βέλος.
ΚΑΡΕΣ
οὐχ ὁρᾷς ὀρχούμενον
ταῖς χερσὶ τὸν βάκηλον; οὐδʼ αἰσχύνεται
ὁ τὸν Ἡράκλειτον πᾶσιν ἐξηγούμενος,
ὁ τὴν Θεοδέκτου μόνος ἀνευρηκὼς τέχνην,
ὁ τὰ κεφάλαια συγγράφων Εὐριπίδῃ.
ΚΑΡΙΝΗ
τρίποδα καὶ κάδον
παραθέμενος ψυκτῆρά τʼ οἴνου . . .
μεθύσκεται.
πότος ἔσται . . .
σφοδρότερος· οὐκοῦν, εἰ φράσαι τις, οὐκ ἔτι
ἔξεστι κυαθίζειν γάρ . . . . .
τὸν δὲ κάδον ἔξω καὶ τὸ ποτήριον λαβὼν
ἀπόφερε τἄλλα πάντα.
ΚΗΠΟΥΡΟΣ
ΚΙΘΑΡΙΣΤΗΣ
οὐκ ἐφύσων οἱ Λάκωνες ὡς ἀπόρθητοί ποτε;
νῦν δʼ ὁμηρεύουσʼ ἔχοντες πορφυροῦς κεκρυφάλους.
ΚΙΘΑΡΩΙΔΟΣ
οὐ ψεῦδος οὐδέν φησιν
ὀφθαλμὸν ὤρυττέν τις ὥσπερ ἰχθύος
Μάτων προσελθών.
εἰσδυόμενος εἰς πόρκον, ὅθεν ἔξω πάλιν
οὐ ῥᾳδίως ἔξειμι τὴν αὐτὴν ὁδόν.
στειλεὰν
ῥαφανῖδα, σικύους τέτταρας.
ΚΛΕΟΦΑΝΗΣ
τὸ δὲ τυραννεῖν ἐστιν
ἢ τί ποτε τὸ σπουδαῖον; ἀκολουθεῖν ἔρις
ἐν τῷ Λυκείῳ μετὰ σοφιστῶν, νὴ Δία,
λεπτῶν ἀσίτων συκίνων, λέγονθʼ ὅτι
τὸ πρᾶγμα τοῦτʼ οὐκ ἔστιν εἴπερ γίνεται·
οὐδʼ ἔστι γάρ πω γινόμενον ὃ γίνεται,
οὔτʼ εἰ πρότερον ἦν, ἔστιν ὅ γε νῦν γίνεται·
ἔστιν γὰρ οὐκ ὂν οὐδέν· ὃ δὲ μὴ γέγονέ πω,
οὐκ ἔσθʼ ἕωσπερ γέγονεν, ὅ γε μὴ γέγονέ πω·
ἐκ τοῦ γὰρ εἶναι γέγονεν· εἰ δʼ οὐκ ἦν ὅθεν,
πῶς ἐγένετʼ ἐξ οὐκ ὄντος; οὐχ οἷόν τε γάρ.
εἰ δʼ αὐτόθεν ποι γέγονεν, οὐκ ἔσται
κηποι δέποτις εἴη, ποθεν γενήσεται
τοὐκ ὂν εἰς οὐκ ὄν· εἰς οὐκ ὂν γὰρ οὐ δυνήσεται.
ταυτὶ δʼ ὅ τι ἐστὶν οὐδʼ ἂν ἁπόλλων μάθοι.
ΚΝΑΦΕΥΣ
ὅστις τέχνην πρῶτος κατέδειξε τῶν θεῶν,
οὗτος μέγιστον εὗρεν ἀνθρώποις κακόν.
ὅταν γὰρ ἀπορῆταί τις, ἂν μὲν ἀργὸς ᾖ,
ἐλθὼν ἀπεκινδύνευσεν ἡμέραν μίαν,
ὥστʼ ἢ γεγονέναι λαμπρὸς ἢ τεθνηκέναι.
ἡμεῖς δʼ ἔχοντες ἀρραβῶνα τὴν τέχνην
τοῦ ζῆν, ἀεὶ πεινῶμεν ἐπὶ ταῖς ἐλπίσιν,
ἐξόν τε μικρὸν διαπορηθῆναι χρόνον,
τὸν βίον ἅπαντα τοῦτο δρᾶν αἱρούμεθα.
ΚΝΟΙΘΙΔΕΥΣ Η ΓΑΣΤΡΩΝ
ἐγὼ πρότερον μὲν τοὺς κελεύοντας λέγειν
γρίφους παρὰ πότον ᾠόμην ληρεῖν σαφῶς
λέγοντας οὐδέν, ὁπότε προστάξαι τέ τις
εἰπεῖν ἐφεξῆς ὅ τι φέρων τις μὴ φέρει,
ἐγέλων νομίζων λῆρον, οὐκ ἂν γενόμενον
οὐδέποτέ γʼ οἶμαι πρᾶγμα παντελῶς λέγειν,
ἐνέδρας δʼ ἕνεκα. νυνὶ δὲ τοῦτʼ ἔγνωχʼ ὅτι
ἀληθὲς ἦν· φέρομεν γὰρ ἄνθρωποι δέκα
ἔρανόν τινʼ, οὐ φέρει δὲ τούτων τὴν φορὰν
οὐδείς. σαφῶς οὖν ὅ τι φέρων τις μὴ φέρει,
τοῦτʼ ἔστιν, ἦν θʼ ὁ γρῖφος ἐνταῦθα ῥέπων.
καὶ τοῦτο μὲν δὴ κἄστι συγγνώμην ἔχον·
ἀλλʼ οἷα λογοποιοῦσιν ἐν τῷ πράγματι
οἱ τἀργύριον μὴ κατατιθέντες, ὡς σφόδρα
Φίλιππος. ἆρʼ ἦν εὐτυχής τις νὴ Δία.
ἄτοπά γε κηρύττουσιν ἐν τοῖς ἰχθύσιν
κηρύγμαθʼ, οὗ καὶ νῦν τις ἐκεκράγει μέγα
μέλιτος γλυκυτέρας μεμβράδας φάσκων ἔχειν.
εἰ τοῦτο τοιοῦτʼ ἐστίν, οὐδὲν κωλύει
τοὺς μελιτοπώλας αὖ λέγειν βοᾶν θʼ ὅτι
πωλοῦσι τὸ μέλι σαπρότερον τῶν μεμβράδων.
ΚΟΡΙΝΘΙΑ
ἔπειτα κἀκροκώλιον
ὕειον Ἀφροδίτῃ; γέλοιον. Β. ἀγνοεῖς;
ἐν τῇ Κύπρῳ δʼ οὕτω φιληδεῖ ταῖς ὑσίν,
ὦ δέσποθʼ, ὥστε σκατοφαγεῖν ἀπεῖρξε
τὸ ζῷον . . τοὺς δὲ βοῦς ἠνάγκασεν.
ΚΟΡΟΠΛΑΘΟΣ
γύναι, πρὸς αὐλὸν ἦλθες. ὀρχήσει πάλιν
τὴν ἴγδιν . . τὴν θυΐαν ἀγνοεῖς;
τοῦτʼ ἔστιν ἴγδις.
ΚΟΥΡΙΣ
ἐλθών τε πρὸς τὸν τεμαχοπώλην περίμενε,
παρʼ οὗ φέρειν εἴωθα· κἂν οὕτω τύχῃ,
Εὔθυνος . . ἀπολοπίζων αὐτόθι
χρηστόν τι περίμεινον κέλευσον μὴ τεμεῖν.
Α. ὁ μὲν ἀγρῷ τρεφόμενος
θαλάττιον μὲν οὗτος οὐδὲν ἐσθίει,
πλὴν τῶν παρὰ γῆν, γόγγρον τινʼ ἢ νάρκην τινʼ ἢ
θύννης τὰ πρὸς τῆς ποια τὰ κάτωθεν λέγω.
Β. τούτους φάγοις ἄν; Γ. τοὺς γὰρ ἄλλους νενόμικα
ἀνθρωποφάγους ἰχθῦς. Β. τὸ δεῖνα δʼ ἐσθίεις;
τουτι κακόνωτα πλοῖα Γ. Κωπᾷδας λέγεις;
ἀγρίως γε. Β. παρὰ λίμνην γὰρ γεωργῶν τυγχάνω·
τὰ δʼ ἐγχέλεια γράψομαι λιποταξίου.
κομιδῆ γὰρ οὐκ ἦν οὐδαμοῦ.
ΚΥΒΕΥΤΑΙ
ῥίσκος ἦν ὃν εἶπεν
ΚΥΚΛΩΨ
κέρμα γάρ τι τυγχάνω
ἔστω δʼ ἡμῖν κεστρεὺς τμητός,
νάρκη πνικτή, πέρκη σχιστή,
τευθὶς σακτή, συνόδων ὀπτός,
γλαύκου προτομή, γόγγρου κεφαλή,
βατράχου γαστήρ, θύννου λαγόνες,
βατίδος νῶτον, κέστρας ὀσφύς,
ψήττας κίσχος, μαινίς, καρίς,
τρίγλη, φυκίς·
τῶν τοιούτων μηδὲν ἀπέστω.
τῶν χερσαίων δʼ ὑμῖν ἥξει
παρʼ ἐμοῦ ταυτί·
βοῦς ἀγελαῖος, τράγος ἠλιβάτας,
αἲξ οὐρανία, κριὸς τομίας,
κάπρος ἐκτομίας, ὗς οὐ τομίας,
δέλφαξ, δασύπους, ἔριφοι, . .
τυρὸς χλωρός, τυρὸς ξηρός,
τυρὸς κοπτός, τυρὸς ξυστός,
τυρὸς τμητός, τυρὸς πηκτός.
ΚΩΡΥΚΟΣ
τῶν θαλαττίων δʼ ἀεὶ
ὄψων ἓν ἔχομεν, διὰ τέλους δὲ τοῦθʼ, ἅλας.
. . . . . ἐπὶ δὲ τούτοις πίνομεν
οἰνάριον εἶδος, νὴ Δίʼ, οἰκίας τρόπον
πόσειδος οἷον τοῖς παροῦσι συμφέρει
ἁπαξάπασιν ὀξυβάφῳ ποτηρίῳ.
πρῶτον μὲν ὥσπερ πυθαγορίζων ἐσθίει
ἔμψυχον οὐδέν, τῆς δὲ πλείστης τοὐβολοῦ
μάζης μελαγχρῆ μερίδα λαμβάνων λέπει.
ἐν ὅσῳ δʼ ἀκροῶμαί σου, κέλευσόν μοί τινα
φέρειν ἀπονίψασθαι. Β. δότω τις δεῦρʼ ὕδωρ
καὶ σμῆμα.
ΛΑΜΠΑΣ
τράπεζα φυστημινεις ἀλλὰ μὴν δαίμονος
ἀγαθοῦ μετάνιπτρον, ἐντραγεῖν, σπονδή, κρότος.
ΛΑΜΠΩΝ
κεστρεῖς ἔχων, ἀλλʼ οὐ στρατιώτας, τυγχάνεις
νήστεις.
ὁ δεῖνʼ Ἰᾶπυξ, κέρασον εὐζωρέστερον.
ΛΕΠΤΙΝΙΣΚΟΣ
οἶνον Θάσιον πίνοις ἄν; Β. εἴ τις ἐγχέαι.
Α. πρὸς ἀμυγδάλας δὲ πῶς ἔχεις; Β. εἰρηνικῶς.
μαλακὰς σφόδρα, διʼ ἃς μέλιτι προσπαίζειν βία.
Α. μελίπηκτα δʼ εἴ σοι προσφέροι; Β. τρώγοιμι καὶ
ᾠὸν δὲ καταπίνοιμʼ ἄν. Α. ἄλλου δεῖ τινος;
ΛΕΥΚΑΔΙΟΣ
ἐνταῦθʼ ἀναρίστητος εὐθὺς κιθαριεῖ.
ἀσταφίδος, ἁλῶν, σιραίου, σιλφίου, τυροῦ, θύμου,
σησάμου, νίτρου, κυμίνου, ῥοῦ, μέλιτος, ὀριγάνου,
βοτανίων, ὄξους, ἐλαῶν, εἰς ἀβυρτάκην χλόης,
καππάριδος, ᾠῶν, ταρίχους, καρδάμων, θρίων, ὀποῦ.
ΛΕΩΝΙΔΗΣ
ἀλλὰ πρὶν δεδειπνάναι
ἡμᾶς παρέσται.
ΛΗΜΝΙΑΙ
εἶτʼ ἔστιν ἢ γένοιτʼ ἂν ἡδίων τέχνη
ἢ πρόσοδος ἄλλη τοῦ κολακεύειν εὐφυῶς;
ὁ ζωγράφος πονεῖ τι καὶ πικραίνεται,
ὁ γεωργὸς ἐν ὅσοις ἐστὶ κινδύνοις πάλιν.
πρόσεστι πᾶσιν ἐπιμέλεια καὶ πόνος.
ἡμῖν δὲ μετὰ γέλωτος ὁ βίος καὶ τρυφῆς·
οὗ γὰρ τὸ μέγιστον ἔργον ἐστὶ παιδιά,
ἁδρὸν γελάσαι, σκῶψαί τινʼ, ἐκπιεῖν πολύν,
οὐχ ἡδύ; ἐμοὶ μὲν μετὰ τὸ πλουτεῖν δεύτερον.
παρετέθη τρίπους
πλακοῦντα χρηστόν, ὦ πολυτίμητοι θεοί,
ἔχων ἐν ἀργυρῷ τε τρυβλίῳ μέλι.
ΛΥΔΟΣ
Κολχὶς ἄνθρωπος πάροινος
ΛΥΚΩΝ
τά τʼ ἄλλα δεινούς φασι τοὺς Αἰγυπτίους
εἶναι τὸ νομίσαι τʼ ἰσόθεον τὴν ἔγχελυν·
πολὺ τῶν θεῶν γάρ ἐστι τιμιωτέρα.
τῶν μὲν γὰρ εὐξαμένοισιν ἔσθʼ ἡμῖν τυχεῖν,
τούτων δὲ δραχμὰς τοὐλάχιστον δώδεκα
ἢ πλέον ἀναλώσασιν ὀσφρέσθαι μόνον.
οὕτως ἐσθʼ ἅγιον παντελῶς τὸ θηρίον.
ΜΑΛΘΑΚΗ
ἔρχεται,
μετέρχετʼ αὖ, προσέρχετʼ αὖ, μετέρχεται,
ἥκει, πάρεστι, ῥύπτεται, προσέρχεται,
σμῆται, κτενίζετʼ, ἐκβέβηκʼ, ἐντρίβεται,
λοῦται, σκοπεῖται, στέλλεται, μυρίζεται,
κοσμεῖτʼ, ἀλείφετʼ· ἂν δʼ ἔχῃ τι ἀπάγχεται.
ΜΕΛΑΝΙΩΝ
τοῦτον ἐγὼ κρίνω μετανιπτρίδα τῆς Ὑγιείας
πίνειν ζωροτέρῳ χρώμενον οἰνοχόῳ.
ΜΕΛΕΑΓΡΟΣ
ἀσκοπυτίνην τινὰ
δίψους ἀρωγόν
ΜΕΛΙΤΤΑ
ἐπὶ χρήμασιν δʼ ὢν ἔμπορος φρονεῖ μέγα,
ὧν ἐστι πάντων ἐνίοτʼ ἄνεμος κύριος.
ΜΕΤΟΙΚΟΣ
προσέλαβον ἐλθὼν τουτονὶ
τραπεζοποιόν, ὃς πλυνεῖ σκεύη, λύχνους
ἑτοιμάσει, σπονδὰς ποιήσει, τἄλλʼ ὅσα
τούτῳ προσήκει.
ΜΗΔΕΙΑ
ἦν χιτὼν ἀμόργινος,
ἕτερος δὲ περιηγητός ἐστιν οὑτοσί.
ΜΗΤΡΑΓΥΡΤΗΣ
τήν τε παῖδʼ ἀλείμματα
παρὰ τῆς θεοῦ λαβοῦσαν εἶτα τοὺς πόδας
ἐκέλευʼ ἀλείφειν πρῶτον, εἶτα τὰ γόνατα.
ὡς θᾶττον ἡ παῖς δʼ ἥψατʼ αὐτοῦ τῶν ποδῶν
ἔτριψέ τʼ, ἀνεπήδησεν.
δεδιῳκημένα
ΜΗΤΡΟΦΩΝ
διδοῦσιν
ΜΙΔΩΝ
ἀργυροθήκην
ΜΙΝΩΣ
τρώγοντες μολόχης ῥίζαν
ΜΙΣΟΠΟΝΗΡΟΣ
εἶτʼ οὐ σοφοὶ δῆτʼ εἰσὶν οἱ Σκύθαι σφόδρα,
οἳ γενομένοισιν εὐθέως τοῖς παιδίοις
διδόασιν ἵππων καὶ βοῶν πίνειν γάλα;
κοὐ μὰ Δία τίτθας εἰσάγουσι βασκάνους,
καὶ παιδαγωγοὺς αὖθις, ὧν μεῖζον κακὸν
οὐκ ἔστιν οὐδέν, μετά γε μαίας νὴ Δία·
αὗται δʼ ὑπερβάλλουσι, μετά γε νὴ Δία
τοὺς μητραγυρτοῦντάς γε· πολὺ γὰρ αὖ γένος
μιαρώτατον τοῦτʼ ἔστιν, εἰ μὴ νὴ Δία
τοὺς ἰχθυοπώλας βούλεταί τις λέγειν,
. . . μετά γε τοὺς τραπεζίτας· ἔθνος
τούτου γὰρ οὐδέν ἐστιν ἐξωλέστερον.
ΜΝΗΜΑΤΑ
τῶν Πυθαγοριστῶν δʼ ἔτυχον ἄθλιοί τινες
ἐν τῇ χαράδρᾳ τρώγοντες ἅλιμα καὶ κακὰ
τοιαῦτα συλλέγοντες ἐν τῷ κωρύκῳ.
ΜΟΙΧΟΙ
οὐκ ἔστιν οὐδὲν θηρίον τῶν ἰχθύων
ἀτυχέστερον· τῷ μὴ γὰρ ἀποχρῆν ἀποθανεῖν
αὐτοῖς ἁλοῦσιν, εἶτα κατεδηδεσμένοις
εὐθὺς ταφῆναι, παραδοθέντες ἄθλιοι
τοῖς ἰχθυοπώλαις τοῖς κακῶς ἀπολουμένοις
σήπονθʼ, ἕωλοι κείμενοι δύʼ ἡμέρας
ἢ τρεῖς· μόλις δʼ ἐάν ποτʼ ὠνητὴν τυφλὸν
λάβωσιν, ἔδοσαν τῶν νεκρῶν ἀναίρεσιν
τούτῳ· κομίσας δʼ ἐξέβαλεν . . οἴκαδε
τὴν πεῖραν ἐν τῇ ῥινὶ τῆς ὀσμῆς λαβών.
ΜΥΛΩΝ
βυβλιδίου κόλλημα
ΜΥΣΤΙΣ
σὺ δʼ ἀλλὰ πῖθι. Β. τοῦτο μέν σοι πείσομαι·
καὶ γὰρ ἐπαγωγόν, ὦ θεοί, τὸ σχῆμά πως
τῆς κύλικός ἐστιν ἄξιόν τε τοῦ κλέους
τοῦ τῆς ἑορτῆς. οὗ μὲν ἦμεν ἄρτι γὰρ
ἐξ ὀξυβαφίων κεραμεῶν ἐπίνομεν·
τούτῳ δέ, τέκνον, πολλὰ κἀγάθʼ οἱ θεοὶ
τῷ δημιουργῷ δοῖεν, ὃς ἐποίησέ σε,
τῆς συμμετρίας καὶ τῆς ἀφελείας εἵνεκα.
ταῖς εὐτελείαις οἱ θεοὶ χαίρουσι γάρ·
τεκμήριον δʼ· ὅταν γὰρ ἑκατόμβας τινὲς
θύωσιν, ἐπὶ τούτοις ἅπασιν ὕστατος
. . . πάντων καὶ λιβανωτὸς ἐπετέθη,
ὡς τἄλλα μὲν τὰ πολλὰ παραναλούμενα
δαπάνην ματαίαν οὖσαν αὐτῶν εἵνεκα,
τὸ δὲ μικρὸν αὐτὸ τοῦτʼ ἀρεστὸν τοῖς θεοῖς.
βούλει καὶ σύ, φιλτάτη, πιεῖν;
Β. καλῶς ἔχει μοι. Α. τοιγαροῦν φέρε . . .
μέχρι γὰρ τριῶν δεῖν φασι τιμᾶν τοὺς θεούς.
ΝΕΑΝΙΣΚΟΙ
ἐγὼ τέως μὲν ᾠόμην τὰς Γοργόνας
εἶναί τι λογοποίημα, πρὸς ἀγορὰν δʼ ὅταν
ἔλθω, πεπίστευκʼ· ἐμβλέπων γὰρ αὐτόθι
τοῖς ἰχθυοπώλαις, λίθινος εὐθὺς γίνομαι,
ὥστʼ ἐξ ἀνάγκης ἔστʼ ἀποστραφέντι μοι
λαλεῖν πρὸς αὐτούς· ἂν ἴδω γὰρ ἡλίκον
ἰχθὺν ὅσου τιμῶσι, πήγνυμαι σαφῶς.
ὁ πλοῦτός ἐστι παρακάλυμμα τῶν κακῶν,
ὦ μῆτερ, ἡ πενία δὲ περιφανές τε καὶ
ταπεινόν.
ΝΕΟΤΤΙΣ
παῖς ὢν μετʼ ἀδελφῆς εἰς Ἀθήνας ἐνθάδε
ἀφικόμην ἀχθεὶς ὑπό τινος ἐμπόρου,
Σύρος τὸ γένος ὤν· περιτυχὼν δʼ ἡμῖν ὁδὶ
κηρυττομένοις ὀβολοστάτης ὢν ἐπρίατο,
ἄνθρωπος ἀνυπέρβλητος εἰς πονηρίαν,
τοιοῦτος οἷος μηδὲν εἰς τὴν οἰκίαν
μηδʼ ὧν ὁ Πυθαγόρας ἐκεῖνος ἤσθιεν,
ὁ τρισμακαρίτης, εἰσφέρειν ἔξω θύμου.
ὁ δεσπότης δὲ πάντα τὰ παρὰ τοῦ πατρὸς
ἀπέλαβεν ὥσπερ ἔλαβεν. Β. ἠγάπησεν ἂν
τὸ ῥῆμα τοῦτο παραλαβὼν Δημοσθένης.
ΟΒΡΙΜΟΣ
ἂν κελεύῃ με σταθμοῦχος— Β. ὁ σταθμοῦχος δʼ ἐστὶ τίς;
ἀποπνίξεις δέ με καινὴν πρός με διάλεκτον λαλῶν.
Α. εἰ ʼπιτάττοι μοι στέγαρχος—
ΟΙΝΟΜΑΟΣ Η ΠΕΛΟΨ
τί δʼ ἂν Ἕλληνες μικροτράπεζοι
φυλλοτρῶγες δράσειαν; ὅπου
τέτταρα λήψει κρέα μίκρʼ ὀβολοῦ.
παρὰ δʼ ἡμετέροις προγόνοισιν ὅλους
ὀπτῶσιν βοῦς, ἐλάφους, ἄρνας·
τὸ τελευταῖον δʼ ὁ μάγειρος ὅλον
τέρας ὀπτήσας μεγάλῳ βασιλεῖ
θερμὴν παρέθηκε κάμηλον.
ΟΙΩΝΙΣΤΗΣ
ΟΜΟΙΟΙ
εὖ δʼ ἐγίνεθʼ ὅτι φακῆν
ἕψειν μʼ ἐδίδασκε τῶν ἐπιχωρίων τις εἷς.
εἶτʼ ἐπεισῆγεν χορείαν ἢ τράπεζαν δευτέραν,
καὶ παρέθηκε γέμουσαν πέμμασι παντοδαποῖς.
ὡς δʼ ἐδείπνησαν, συνάψαι βούλομαι γὰρ τἀν μέσῳ,
καὶ Διὸς σωτῆρος ἦλθε θηρίκλειον ὄργανον,
τῆς τρυφερᾶς ἀπὸ Λέσβου σεμνοπότου σταγόνος
πλῆρες, ἀφρίζον, ἕκαστος δεξιτερᾷ δʼ ἔλαβεν.
ΟΜΟΠΑΤΡΙΟΙ
ἐν Ἡλίου μέν φασι γίνεσθαι πόλει
φοίνικας, ἐν Ἀθήναις δὲ γλαῦκας. ἡ Κύπρος
ἔχει πελείας διαφόρους, ἡ δʼ ἐν Σάμῳ
Ἥρα τὸ χρυσοῦν, φασίν, ὀρνίθων γένος,
τοὺς καλλιμόρφους καὶ περιβλέπτους ταὧς.
ΟΜΦΑΛΗ
πῶς γὰρ ἄν τις εὐγενὴς γεγὼς
δύναιτʼ ἂν ἐξελθεῖν ποτʼ ἐκ τῆσδε στέγης;
ὁρῶν μὲν ἄρτους τούσδε λευκοσωμάτους
ἰπνὸν κατέχοντας ἐν πυκναῖς διεξόδοις,
ὁρῶν δὲ μορφὴν κριβάνοις ἠλλαγμένους,
μίμημα χειρὸς Ἀττικῆς, οὓς δημόταις
Θεαρίων ἔδειξεν.
ἐν χύτρᾳ δέ μοι
ὅπως ὕδωρ ἕψοντα μηδένʼ ὄψομαι·
οὐ γὰρ κακὸν ἔχω μηδʼ ἔχοιμʼ· ἐὰν δʼ ἄρα
στρέφῃ με περὶ τὴν γαστέρʼ ἢ τὸν ὀμφαλόν,
παρὰ Φερτάτου δακτύλιος ἔστι μοι δραχμῆς.
οὐ φιλοτάριχος οὐδαμῶς εἰμʼ, ὦ κόρη.
ΟΜΩΝΥΜΟΙ
οἷα δʼ ἡ χώρα φέρει
διαφέροντα πάσης, Ἱππόνικε, τῆς οἰκουμένης,
τὸ μέλι, τοὺς ἄρτους, τὰ σῦκα. Β. σῦκα μὲν νὴ τὸν Δία
πάνυ φέρει. Α. βοσκήματʼ, ἔρια, μύρτα, θύμα, πυρούς, ὕδωρ,
ὥστε καὶ γνοίην ἂν εὐθὺς Ἀττικὸν πίνων ὕδωρ.
ΟΡΦΕΥΣ
βύστραν τινʼ ἐκ φύλλων τινῶν.
ΠΑΙΔΕΡΑΣΤΗΣ
τῆς τε βελτίστης μεσαῖον θυννάδος Βυζαντίας
τέμαχος ἐν τεύτλου λακιστοῖς κρύπτεται στεγάσμασιν.
ΠΑΡΑΣΙΤΟΣ
ἄλλος ἐπὶ τούτῳ μέγας
ἥξει τις ἰσοτράπεζος εὐγενής— Β. τίνα
λέγεις; Α. Καρύστου θρέμμα, γηγενής, ζέων—
Β. εἶτʼ οὐκ ἂν εἴποις; ὕπαγε. Α. κάκκαβον λέγω.
σὺ δʼ ἴσως ἂν εἴποις λοπάδʼ. Β. ἐμοὶ δὲ τοὔνομα
οἴει διαφέρειν, εἴτε κάκκαβόν τινες
χαίρουσιν ὀνομάζοντες εἴτε σίττυβον;
πλὴν ὅτι λέγεις ἀγγεῖον οἶδα.
οἷα δʼ ἐστὶν οἶσθα σύ,
γύναι· σκόροδα, τυρός, πλακοῦντες, πράγματα
ἐλευθέριʼ, οὐ τάριχος, οὐδʼ ἡδύσμασιν
ἀρνεῖα καταπεπλησμένʼ, οὐδὲ θρυμματὶς
τεταραγμένη καὶ λοπάδες, ἀνθρώπων φθοραί.
καὶ μὴν ῥαφάνους γʼ ἕψουσι λιπαράς, ὦ θεοί,
ἔτνος θʼ ἅμʼ αὐτοῖς πίσινον.
ἐγὼ περὶ τὴν ὀψωνίαν μὲν οὐ πάνυ
ἐσπούδακʼ, οὐδʼ αὖ συνέτεμον λίαν πάνυ,
ὡς ἄν τις ἄλλως ἐξενεχθεῖσιν ὅπου
τοῦ διαλάβοι κραιπάλην ἑλληνικῶς.
χοιρίων
σκέλη καπύρʼ. Β. ἀστεῖόν γε νὴ τὴν Ἑστίαν
ἄριστον. Α. ἑφθὸς τυρὸς ἐπεδόνει πολύς.
τάριχος ἀντακαῖον ἐν μέσῳ
πῖον, ὁλόλευκον, θερμόν.
ΠΑΡΕΚΔΙΔΟΜΕΝΗ
ὄμνυμι δʼ ὑμῖν, ἄνδρες, αὐτὸν τὸν θεόν,
ἐξ οὗ τὸ μεθύειν πᾶσιν ἡμῖν γίνεται,
ἦ μὴν ἑλέσθαι τοῦτον ἂν ζῆν τὸν βίον
ἢ τὴν Σελεύκου τοῦ βασιλέως ὑπεροχήν.
ῥοφεῖν φακῆν ἐσθʼ ἡδὺ μὴ δεδοικότα,
μαλακῶς καθεύδειν ἄθλιον δεδοικότα.
ΠΑΡΟΙΜΙΑΙ
ἐγὼ γὰρ ἄν τι τῶν ὑμετέρων φάγοιμι,
μύκητας ὠμοὺς ἂν φαγεῖν ἐμοὶ δοκῶ
καὶ στρυφνὰ μῆλα κεἴ τι πνίγει βρῶμά τι.
στίμμιν, κάτοπτρα, κρωβύλους, κεκρυφάλους.
ΠΛΟΥΣΙΟΙ
Εὔθυνος δʼ ἔχων
σανδάλια καὶ σφραγῖδα καὶ μεμυρισμένος
ἐλογίζετο τῶν πραγμάτων οὐκ οἶδʼ ὅ τι·
Φοινικίδης δὲ Ταυρέας θʼ ὁ φίλτατος,
ἄνδρες πάλαι ὀψοφάγοι τοιοῦτοί τινες,
οἷοι καταβροχθίζειν ἐν ἀγορᾷ τὰ τεμάχη,
ὁρῶντες ἐξέθνῃσκον ἐπὶ τῷ πράγματι,
ἔφερόν τε δεινῶς τὴν ἀνοψίαν πάνυ.
κύκλους δὲ συναγείροντες ἔλεγον ἂν τάδε,
ὡς οὐ βιωτόν ἐστιν οὐδʼ ἀνασχετὸν
τῆς μὲν θαλάττης ἀντιποιεῖσθαί τινας
ὑμῶν ἀναλίσκειν τε πολλὰ χρήματα,
ὄψου δὲ μηδὲν . . εἰσπλεῖν μηδὲ γρῦ.
τί οὖν ὄφελος τῶν νησιαρχῶν ἐστι; δεῖ
νόμῳ κατακλῇσαι τοῦτο, παραπομπὴν ποιεῖν
τῶν ἰχθύων. νυνδὶ Μάτων συνήρπακεν
τοὺς ἁλιέας, καὶ Διογείτων νὴ Δία
ἅπαντας ἀναπέπεικεν ὡς αὑτὸν φέρειν,
κοὐ δημοτικόν γε τοῦτο δρᾷ τοσαῦτα φλῶν.
γάμοι δʼ ἐκείνοις καὶ πότοι νεανικοὶ
ἦσαν.
ΠΟΙΗΣΙΣ
μακάριόν ἐστιν ἡ τραγῳδία
ποίημα κατὰ πάντʼ, εἴ γε πρῶτον οἱ λόγοι
ὑπὸ τῶν θεατῶν εἰσιν ἐγνωρισμένοι,
πρὶν καί τινʼ εἰπεῖν· ὥσθʼ ὑπομνῆσαι μόνον
δεῖ τὸν ποιητήν· Οἰδίπουν γὰρ ἂν μόνον
φῶ, τἄλλα πάντʼ ἴσασιν· ὁ πατὴρ Λάιος,
μήτηρ Ἰοκάστη, θυγατέρες, παῖδες τίνες,
τί πείσεθʼ οὗτος, τί πεποίηκεν. ἂν πάλιν
εἴπῃ τις Ἀλκμέωνα, καὶ τὰ παιδία
πάντʼ εὐθὺς εἴρηχʼ, ὅτι μανεὶς ἀπέκτονεν
τὴν μητέρʼ, ἀγανακτῶν δʼ Ἄδραστος εὐθέως
ἥξει πάλιν τʼ ἄπεισι . . . . .
ἔπειθʼ ὅταν μηδὲν δύνωντʼ εἰπεῖν ἔτι,
κομιδῇ δʼ ἀπειρήκωσιν ἐν τοῖς δράμασιν,
αἴρουσιν ὥσπερ δάκτυλον τὴν μηχανήν,
καὶ τοῖς θεωμένοισιν ἀποχρώντως ἔχει.
ἡμῖν δὲ ταῦτʼ οὐκ ἔστιν, ἀλλὰ πάντα δεῖ
εὑρεῖν, ὀνόματα καινά, τὰ διῳκημένα
πρότερον, τὰ νῦν παρόντα, τὴν καταστροφήν,
τὴν εἰσβολήν. ἂν ἕν τι τούτων παραλίπῃ
Χρέμης τις ἢ Φείδων τις, ἐκσυρίττεται·
Πηλεῖ δὲ ταῦτʼ ἔξεστι καὶ Τεύκρῳ ποιεῖν.
ΠΟΝΤΙΚΟΣ
ὅστις ὠψώνηκʼ ἴσως
τούτους μεγαλείως ταῖς κάκιστʼ ἀπολουμέναις
ὑπογάστριʼ ἐλθών, ὅσα Ποσειδῶν ἀπολέσαι.
τάττειν τε γεννικῶς παρασκευάζεται
πλευρὰν μετʼ αὐτῶν.
ΠΡΟΒΑΤΕΥΣ
Βοιώτιαι μὲν ἐγχέλεις, μῦς Ποντικοί,
θύννοι Μεγαρικοί, μαινίδες Καρύστιαι,
φάγροι δʼ Ἐρετρικοί, Σκύριοι δὲ κάραβοι.
ΠΡΟΒΛΗΜΑ
Α. ἰχθύσιν ἀμφίβληστρον ἀνὴρ πολλοῖς περιβάλλειν
οἰηθείς, μεγάλῃ δαπάνῃ μίαν εἵλκυσε πέρκην·
καὶ ταύτην ψευσθεὶς ἄλλην κεστρεὺς ἴσον αὐτὴν
ἦγεν. βουλομένη δʼ ἕπεται πέρκη μελανούρῳ.
Β. κεστρεύς, ἀνήρ, μελάνουρος, οὐκ οἶδʼ ὅτι λέγεις·
οὐδὲν λέγεις γάρ. Α. ἀλλʼ ἐγὼ σαφῶς φράσω.
ἔστι τις ὃς τὰ μὲν ὄντα διδοὺς οὐκ οἶδε δεδωκὼς
οἷσι δέδωκʼ, οὐδʼ αὐτὸς ἔχων ὧν οὐδὲν ἐδεῖτο.
Β. διδούς τις οὐκ ἔδωκεν οὐδʼ ἔχων ἔχει;
οὐκ οἶδα τούτων οὐδέν. Α. οὐκοῦν ταῦτα καὶ
ὁ γρῖφος ἔλεγεν· ὅσα γὰρ οἶσθʼ οὐκ οἶσθα νῦν,
οὐδʼ ὅσα δέδωκας, οὐδʼ ὅσʼ ἀντʼ αὐτῶν ἔχεις.
τοιοῦτο τοῦτʼ ἦν. Β. τοιγαροῦν κἀγώ τινα
εἰπεῖν πρὸς ὑμᾶς βούλομαι γρῖφον. Α. λέγε.
Β. πίννη καὶ τρίγλη φωνὰς ἰχθῦ δύʼ ἔχουσαι
πόλλʼ ἐλάλουν, περὶ ὧν δὲ πρὸς ὅν τʼ ᾤοντο λέγειν τι
οὐκ ἐλάλουν· οὐδὲν γὰρ ἐμάνθανεν, ὥστε πρὸς ὃν μὲν
ἦν αὐταῖς ὁ λόγος, πρὸς δʼ αὑτὰς πολλὰ λαλούσας
αὐτὰς ἀμφοτέρας ἡ Δημήτηρ ἐπιτρέψει.
ΠΡΟΓΟΝΟΙ
τὸν τρόπον μὲν οἶσθά μου
ὅτι τῦφος οὐκ ἔνεστιν, ἀλλὰ τοῖς φίλοις
τοιουτοσί τίς εἰμι, τύπτεσθαι μύδρος,
τύπτειν κεραυνός, ἐκτυφλοῦν τινʼ ἀστραπή,
φέρειν τινʼ ἄρας ἄνεμος, ἀποπνῖξαι βρόχος,
θύρας μοχλεύειν σεισμός, εἰσπηδᾶν ἀκρίς,
δειπνεῖν ἄκλητος μυῖα, μὴ ʼξελθεῖν φρέαρ,
ἄγχειν, φονεύειν, μαρτυρεῖν, ὅσʼ ἂν μόνον
τύχῃ τις εἰπών, ταῦτʼ ἀπροσκέπτως ποιεῖν
ἅπαντα. καὶ καλοῦσί μʼ οἱ νεώτεροι
διὰ ταῦτα πάντα σκηπτόν· ἀλλʼ οὐδὲν μέλει
τῶν σκωμμάτων μοι· τῶν φίλων γὰρ ὢν φίλος
ἔργοισι χρηστὸς οὐ λόγοις ἔφυν μόνον.
ΠΥΡΑΥΝΟΣ
ΣΑΠΦΩ
Σ. ἔστι φύσις θήλεια βρέφη σῴζουσʼ ὑπὸ κόλποις
αὑτῆς, ὄντα δʼ ἄφωνα βοὴν ἵστησι γεγωνὸν
καὶ διὰ πόντιον οἶδμα καὶ ἠπείρου διὰ πάσης
οἷς ἐθέλει θνητῶν, τοῖς δʼ οὐδὲ παροῦσιν ἀκούειν
ἔξεστιν, κωφὴν δʼ ἀκοῆς αἴσθησιν ἔχουσιν . . . .
Β. ἡ μὲν φύσις γὰρ ἣν λέγεις ἐστὶν πόλις,
βρέφη δʼ ἐν αὑτῇ διατρέφει τοὺς ῥήτορας.
οὗτοι κεκραγότες δὲ τὰ διαπόντια
τἀκ τῆς Ἀσίας καὶ τἀπὸ Θρᾴκης λήμματα
ἕλκουσι δεῦρο, νεμομένων δὲ πλησίον
αὐτῶν κάθηται λοιδορουμένων τʼ ἀεὶ
ὁ δῆμος οὐδὲν οὔτʼ ἀκούων οὔθʼ ὁρῶν.
Σ. πῶς γὰρ γένοιτʼ ἄν, ὦ πάτερ, . . . .
ῥήτωρ ἄφωνος, ἢν μὴ ἁλῷ τρὶς παρανόμων;
Β. καὶ μὴν ἀκριβῶς ᾠόμην ἐγνωκέναι
τὸ ῥηθέν . . . . ἀλλὰ δὴ λέγε.
Σ. θήλεια μέν νύν ἐστι φύσις ἐπιστολή,
βρέφη δʼ ἐν αὑτῇ περιφέρει τὰ γράμματα·
ἄφωνα δʼ ὄντα ταῦτα τοῖς πόρρω λαλεῖ
οἷς βούλεθʼ, ἕτερος δʼ ἂν τύχῃ τις πλησίον
ἑστὼς ἀναγινώσκοντος, οὐκ ἀκούεται.
βυβλιογράφος
ΣΚΛΗΡΙΑΙ
ἔστιν παρʼ αὐτὴν τὴν δίφορον συκῆν κάτω
ΣΚΥΘΑΙ Η ΤΑΥΡΟΙ
ἐπὶ κῶμον δοκεῖ
ἴωμεν ὥσπερ ἔχομεν. Β. οὐκοῦν δᾷδα καὶ
στεφάνους λαβόντες. Χαιρεφῶν οὕτως . .
μεμάθηκε κωμάζειν ἄδειπνος.
ταχὺ γὰρ γίνεται
κἀκκλησιαστὴς οἰκόσιτος.
σαράβαρα καὶ χιτῶνας πάντες ἐνδεδυκότες.
ΣΤΡΑΤΙΩΤΗΣ Η ΤΥΧΩΝ
. . ἐν Κύπρῳ φής, εἰπέ μοι, διήγετε
πολὺν χρόνον; Β. τὸν πάνθʼ ἕως ἦν ὁ πόλεμος.
Α. ἐν τίνι τόπῳ μάλιστα; λέγε γάρ. Β. ἐν Πάφῳ.
οὗ πρᾶγμα τρυφερὸν διαφερόντως ἦν ἰδεῖν
ἄλλως τʼ ἄπιστον. Α. ποῖον; Β. ἐρριπίζετο
ὑπὸ τῶν περιστερῶν, ὑπʼ ἄλλου δʼ οὐδενός,
δειπνῶν ὁ βασιλεύς. Α. πῶς; ἐάσας τἄλλα γὰρ
ἐρήσομαί σε τοῦθʼ. Β. ὅπως; ἠλείφετο
ἐκ τῆς Συρίας ἥκοντι τοιούτου μύρῳ
καρποῦ σύχνʼ οἷόν φασι τὰς περιστερὰς
τρώγειν. διὰ τὴν ὀσμὴν δὲ τούτου πετόμεναι
παρῆσαν, οἷαί τʼ ἦσαν ἐπικαθιζάνειν
ἐπὶ τὴν κεφαλήν· παῖδες δὲ παρακαθήμενοι
ἐσόβουν. ἀπαίρουσαι δὲ μικρόν, οὐ πολύ,
τοῦ μήτʼ ἐκεῖσε μήτε δεῦρο παντελῶς,
οὕτως ἀνερρίπιζον, ὥστε σύμμετρον
αὐτῷ τὸ πνεῦμα, μὴ περίσκληρον, ποιεῖν.
ἐκ τῶν μαγειρείων βαδίζων ἐμβαλὼν
εἰς τοὔψον.
ὅστις ἄνθρωπος δὲ φὺς
ἀσφαλές τι κτῆμʼ ὑπάρχειν τῷ βίῳ λογίζεται,
πλεῖστον ἡμάρτηκεν· ἢ γὰρ εἰσφορά τις ἥρπακεν
τἄνδοθεν πάντʼ, ἢ δίκῃ τις περιπεσὼν ἀπώλετο,
ἢ στρατηγήσας προσῶφλεν, ἢ χορηγὸς αἱρεθεὶς
ἱμάτια χρυσᾶ παρασχὼν τῷ χορῷ ῥάκος φορεῖ,
ἢ τριηραρχῶν ἀπήγξατʼ, ἢ πλέων ἥλωκέ ποι,
ἢ βαδίζων ἢ καθεύδων κατακέκοφθʼ ὑπʼ οἰκετῶν.
οὐ βέβαιον οὐδέν ἐστι, πλὴν ὅσʼ ἂν καθʼ ἡμέραν
εἰς ἑαυτὸν ἡδέως τις εἰσαναλίσκων τύχῃ.
οὐδὲ ταῦτα σφόδρα τι· καὶ γὰρ τὴν τράπεζαν ἁρπάσαι
κειμένην ἄν τις προσελθών· ἀλλʼ ὅταν τὴν ἔνθεσιν
ἐντὸς ἤδη τῶν ὀδόντων τυγχάνῃς κατεσπακώς,
τοῦτʼ ἐν ἀσφαλεῖ νόμιζε τῶν ὑπαρχόντων μόνον.
τῶν ταὧν μὲν ὡς ἅπαξ τις ζεῦγος ἤγαγεν μόνον,
σπάνιον ὂν τὸ χρῆμα, πλείους εἰσὶ νῦν τῶν ὀρτύγων·
χρηστὸν ἄνθρωπον δʼ ἐάν τις ἕνα μόνον ζητῶν ἴδῃ,
ὄψετʼ ἐκ τούτου πονηροὺς πέντε παῖδας γεγονότας.
ΤΙΜΩΝ
ἥκω πολυτελῶς ἀγοράσας εἰς τοὺς γάμους,
λιβανωτὸν ὀβολοῦ τοῖς θεοῖς καὶ ταῖς θεαῖς
πάσαισι, τοῖς δʼ ἥρωσι τὰ ψαίστʼ ἀπονέμων.
ἡμῖν δὲ τοῖς θνητοῖς ἐπριάμην κωβιούς.
ὡς προσβαλεῖν δʼ ἐκέλευσα τὸν τοιχωρύχον,
τὸν ἰχθυοπώλην, «προστίθημι», φησί, «σοὶ
τὸν δῆμον αὐτῶν· εἰσὶ γὰρ Φαληρικοί.»
ἄλλοι δʼ ἐπώλουν, ὡς ἔοικʼ, Ὀτρυνικούς.
ΤΡΑΥΜΑΤΙΑΣ
μὴ μεστὰς ἀεὶ
ἕλκωμεν, ἀλλὰ καὶ λογισμὸς εἰς μέσον
παταξάτω τις, καί τι καὶ μελίσκιον,
στροφὴ λόγων παρελθέτω τις. ἡδύ τοι
ἐστὶν μεταβολὴ παντὸς ἔργου πλὴν ἑνός
. . . . . παραδίδου δʼ ἑξῆς ἐμοὶ
τὸν ἀρκεσίγυιον, ὡς ἔφασκʼ Εὐριπίδης.
Α. Εὐριπίδης γὰρ τοῦτʼ ἔφασκεν; Β. ἀλλὰ τίς;
Α. Φιλόξενος δήπουθεν. Β. οὐδὲν διαφέρει,
ὦ ʼτάν· ἐλέγχεις μʼ ἕνεκα συλλαβῆς μιᾶς.
κατεσκευασμένος
λαμπρότατον ἰατρεῖον εὐχάλκοις πάνυ
λουτηρίοισιν, ἐξαλείπτροις, κυλιχνίσιν,
σικύαισιν, ὑποθέτοισιν.
ΤΡΙΤΑΓΩΝΙΣΤΗΣ
πολύ γʼ ἐστὶ πάντων τῶν ποιητῶν διάφορος
ὁ Φιλόξενος. πρώτιστα μὲν γὰρ ὀνόμασιν
ἰδίοισι καὶ καινοῖσι χρῆται πανταχοῦ·
ἔπειτα τὰ μέλη μεταβολαῖς καὶ χρώμασιν
ὡς εὖ κέκραται. θεὸς ἐν ἀνθρώποισιν ἦν
ἐκεῖνος, εἰδὼς τὴν ἀληθῶς μουσικήν·
οἱ νῦν δὲ κισσόπλεκτα καὶ κρηναῖα καὶ
ἀνθεσιπότατα μέλεα μελέοις ὀνόμασιν
ποιοῦσιν ἐμπλέκοντες ἀλλότρια μέλη.
ΤΥΡΡΗΝΟΣ
ἀρετὴ τὸ προῖκα τοῖς φίλοις ὑπηρετεῖν.
Β. λέγεις ἔσεσθαι τὸν Τιθύμαλλον πλούσιον·
εἰ πράξεται γὰρ μισθὸν ἐκ τοῦ σοῦ λόγου
παρʼ οἷς ἐδείπνει προῖκα, συλλέξει συχνά.
δήμου δʼ Ἁλαιεύς ἐστιν. Β. ἓν γὰρ τοῦτό μοι
τὸ λοιπόν ἐστι, καὶ κακῶς ἀκούσομαι.
Α. τί δῆτα τοῦτο; Β. θρᾷτταν ἢ ψῆττάν τινʼ ἢ
μύραιναν ἢ κακόν τί μοι δώσει μέγα
θαλάττιον.
ΥΔΡΙΑ
οὗτος δʼ ὃν λέγω
ἐν γειτόνων αὐτῷ κατοικούσης τινὸς
ἰδὼν ἑταίρας εἰς ἔρωτʼ ἀφίκετο,
ἀστῆς, ἐρήμου δʼ ἐπιτρόπου καὶ συγγενῶν,
ἦθός τι χρυσοῦν πρὸς ἀρετὴν κεκτημένης,
ὄντως ἑταίρας· αἱ μὲν ἄλλαι τοὔνομα
βλάπτουσι τοῖς τρόποις γὰρ ὄντως ὂν καλόν.
ΥΠΝΟΣ
ΦΑΩΝ
στρώματα,
κλίνας, τύλας.
ΦΙΛΕΤΑΙΡΟΣ
κομψός γε μικρὸς κρωμακίσκος οὑτοσὶ
γαλαθηνός.
ΦΙΛΙΣΚΟΣ
σκεῦός τι ὁλοσίδηρον
ΦΙΛΟΘΗΒΑΙΟΣ
πάντʼ ἔστιν ἡμῖν· ἥ τε γὰρ συνώνυμος
τῆς ἔνδον οὔσης ἔγχελυς Βοιωτία
τμηθεῖσα κοίλοις ἐν βυθοῖσι κακκάβης
χλιαίνετʼ, αἴρεθʼ, ἕψεται, παφλάζεται,
προσκάεθʼ· ὥστε μηδʼ ἂν εἰ χαλκοῦς ἔχων
μυκτῆρας εἰσέλθοι τις, ἐξελθεῖν πάλιν
εἰκῆ· τοσαύτην ἐξακοντίζει πνοήν.
Β. λέγεις μάγειρον ζῶντα; Α. πλησίον δέ γε
ταύτης ἄσιτος ἡμέραν καὶ νύχθʼ ὅλην
κεστρεύς, λοπισθείς . . . πασθείς, στραφείς,
χρωσθείς, ὁμοῦ τι πρὸς τέλος δρόμου περῶν,
σίζει κεκραγώς, παῖς δʼ ἐφέστηκε ῥανῶν
ὄξει, Λίβυς τε καυλὸς ἐξηρασμένος
ἀκτῖσι θείαις σιλφίου παραστατεῖ.
Β. εἶτʼ οὐκ ἐπῳδούς φασιν ἰσχύειν τινές;
ἐγὼ γὰρ ἤδη τρεῖς ὁρῶ μασωμένους,
σοῦ ταῦτα συστρέφοντος. Α. ἥ τε σύννομος
τῆς κυφονώτου σῶμʼ ἔχουσα σηπίας,
ξιφηφόροισι χερσὶν ἐξωπλισμένη
τευθὶς μεταλλάξασα λευκαυγῆ φύσιν
σαρκὸς πυρωτοῖς ἀνθράκων ῥαπίσμασιν,
ξανθαῖσιν αὔραις σῶμα πᾶν ἀγάλλεται,
δείπνου προφήτην λιμὸν ἐκκαλουμένη.
. . . . . ὥστε γʼ εἴσιθι·
μὴ μέλλε, χώρει· δεῖ γὰρ ἠριστηκότας
πάσχειν, ἐάν τι καὶ παθεῖν ἡμᾶς δέῃ.
οὐ δεινόν ἐστι προσφάτους μὲν ἂν τύχῃ
πωλῶν τις ἰχθῦς, συναγαγόντα τὰς ὀφρῦς
τοῦτον σκυθρωπάζοντά θʼ ἡμῖν προσλαλεῖν,
ἐὰν σαπροὺς κομιδῇ δέ, παίζειν καὶ γελᾶν;
τοὐναντίον γὰρ πᾶν ἔδει τούτους ποιεῖν·
τὸν μὲν γελᾶν, τὸν δʼ ἕτερον οἰμώζειν μακρά.
ΦΙΛΟΚΤΗΤΗΣ
σοφόν γέ τοί τι πρὸς τὸ βουλεύειν ἔχει
τὸ γῆρας, ὡς δὴ πόλλʼ ἰδόν τε καὶ παθόν.
ΦΙΛΟΜΗΤΩΡ
ἔμμητρον ἂν ᾖ τὸ ξύλον, βλάστην ἔχει.
μητρόπολίς ἐστιν οὐχὶ πατρόπολις πόλις.
μήτραν τινὲς πωλοῦσιν ἥδιστον κρέας.
Μητρᾶς ὁ Χῖός ἐστι τῷ δήμῳ φίλος.
ΦΙΛΟΠΑΤΩΡ
γεγάμηκε δήπου. Β. τί σὺ λέγεις; ἀληθινῶς
γεγάμηκεν, ὃν ἐγὼ ζῶντα περιπατοῦντά τε
κατέλιπον;
ΦΙΛΩΤΙΣ
οὐκοῦν τὸ μὲν γλαυκίδιον ὥσπερ ἄλλοτε
ἕψειν ἐν ἅλμῃ φημί. Α. τὸ δὲ λαβράκιον;
Β. ὀπτᾶν ὅλον. Α. τὸν γαλεόν; Β. ἐν ὑποτρίμματι
ζέσαι. Α. τὸ δʼ ἐγχέλειον; Β. ἅλες, ὀρίγανον,
ὕδωρ. Α. ὁ γόγγρος; Β. ταὐτόν. Α. ἡ βατίς; Β. χλόη.
Α. πρόσεστι θύννου τέμαχος. Β. ὀπτήσεις. Α. κρέας
ἐρίφειον; Β. ὀπτόν. Α. θάτερον; Β. τἀναντία.
Α. ὁ σπλήν; Β. σεσάχθω. Α. νῆστις; Β. ἀπολεῖ μʼ οὑτοσί—
ΦΡΕΑΡΡΙΟΣ
στακτὴ δυοῖν μναῖν οὐκ ἀρέσκει μʼ οὐδαμῶς.
ΧΡΥΣΙΣ
τῷ σατραποπλούτῳ δʼ, ὡς λέγουσι, νυμφίῳ,
κεκτημένῳ τάλαντα, παῖδας, ἐπιτρόπους,
ζεύγη, καμήλους, στρώματʼ, ἀργυρώματα,
φιάλας, τριήρεις, τραγελάφους, καρχήσια,
γαυλοὺς ὁλοχρύσους— Β. πλοῖα; Α. τοὺς κάδους μὲν οὖν
καλοῦσι γαυλοὺς πάντες οἱ προγάστορες.
τέτταρες δʼ αὐλητρίδες
ἔχουσι μισθὸν καὶ μάγειροι δώδεκα,
καὶ δημιουργοὶ μέλιτος αἰτοῦσαι σκάφας.
ΑΔΗΛΩΝ ΔΡΑΜΑΤΩΝ
τὸ δεῖπνόν ἐστι μᾶζα κεχαρακωμένη
ἀχύροις, πρὸς εὐτέλειαν ἐξωπλισμένη,
καὶ βολβὸς εἷς τις καὶ παροψίδες τινές,
σόγχος τις ἢ μύκης τις ἢ τοιαῦθʼ ἃ δὴ
δίδωσιν ἡμῖν ὁ τόπος ἄθλιʼ ἀθλίοις.
τοιοῦτος ὁ βίος, ἀπύρετος, φλέγμʼ οὐκ ἔχων.
Β. οὐδεὶς κρέως παρόντος ἐσθίει θύμον,
οὐδʼ οἱ δοκοῦντες πυθαγορίζειν . . . . . . . . . . . . . .
τίς γὰρ οἶδʼ ἡμῶν τὸ μέλλον ὅ τι παθεῖν
πέπρωθʼ ἑκάστῳ τῶν φίλων; ταχὺ δὴ λαβὼν
ὄπτα μύκητας πρινίνους τουσδὶ δύο.
τοῦ δʼ ἄν τις ἄλλου πρὸς θεῶν, τίνος εἵνεκα
εὔξαιτο πλουτεῖν εὐπορεῖν τε χρημάτων,
ἢ τοῦ δύνασθαι παραβοηθεῖν τοῖς φίλοις,
σπείρειν τε καρπὸν Χάριτος ἡδίστης θεῶν;
τοῦ μὲν πιεῖν γὰρ καὶ φαγεῖν τὰς ἡδονὰς
ἔχομεν ὁμοίας· οὐχὶ τοῖς λαμπροῖσι δὲ
δείπνοις τὸ πεινῆν παύεται.
οὗτοι δὲ τὰ δεῖπνα τῶν ἐν τῇ πόλει
ἀφορῶσι . . καὶ πέτονται δεξιῶς
ἐπὶ ταῦτʼ ἄκλητοι . . .
οὓς . . ἐκ κοινοῦ . .
ἔδει τρέφειν τὸν δῆμον, ἀεί θʼ ὥσπερ
Ὀλυμπίασί φασι ταῖς μυίαις ποιεῖν
βοῦν τοῖς ἀκλήτοις προκατακόπτειν πανταχοῦ.
τὸ δὲ
ζῆν εἰπέ μοι τί ἐστι; τὸ πίνειν φήμʼ ἐγώ.
ὁρᾷς παρὰ ῥείθροισι χειμάρροις ὅσα
δένδρων ἀεὶ τὴν νύκτα καὶ τὴν ἡμέραν
βρέχεται μέγεθος καὶ κάλλος οἷα γίνεται,
τὰ δʼ ἀντιτείνονθʼ οἱονεὶ δίψαν τινὰ
ἢ ξηρασίαν σχόντʼ αὐτόπρεμνʼ ἀπόλλυται.
ἆρʼ ἔστι λῆρος πάντα πρὸς τὸ χρυσίον·
μόνου γὰρ αὐτοῦ διαμένειν εἴωθʼ ἀεὶ
τὸ χρῶμα ταὐτό· τῶν φίλων δὲ τοὺς τρόπους
οὐδέποθʼ ὁμοίως ζωγραφοῦσιν αἱ τύχαι.
πλοῦτος δὲ βάσανός ἐστιν ἀνθρώπου τρόπων.
ὅταν εὐπορῶν γὰρ αἰσχρὰ πράττῃ πράγματα,
τί τοῦτον ἀπορήσαντʼ ἂν οὐκ οἴει ποιεῖν;
ὁ διδοὺς τὸν ὅρκον τῷ πονηρῷ μαίνεται·
τοὐναντίον γὰρ νῦν ποιοῦσιν οἱ θεοί.
ἐὰν ἐπιορκήσῃ τις αὐτούς, εὐθέως
ὁ διδοὺς τὸν ὅρκον ἐγένετʼ ἐμβρόντητος, ὡς
οἶμαι δικαίως, ὅτι πεπίστευκέν τινι.
σφαῖραν λαβὼν
τῷ μὲν διδοὺς ἔχαιρε, τὸν δʼ ἔφευγʼ ἅμα,
τοῦ δʼ ἐξέκρουσε, τὸν δʼ ἀνέστησεν πάλιν,
κλαγκταῖσι φωναῖς . . . . . . .
ἔξω, μακράν, παρʼ αὐτόν, ὑπὲρ αὐτόν, κάτω,
ἄνω, βραχεῖαν ἀπόδοσιν ἐγκαταστρέφει.
κρύψαι, Φειδία,
ἅπαντα τἄλλα τις δύναιτʼ ἂν πλὴν δυοῖν,
οἶνόν τε πίνων εἰς ἔρωτά τʼ ἐμπεσών.
ἀμφότερα μηνύει γὰρ ἀπὸ τῶν βλεμμάτων
καὶ τῶν λόγων ταῦθʼ· ὥστε τοὺς ἀρνουμένους
μάλιστα τούτους καταφανεῖς ποιεῖ.
ἐξ Ἤλιδος μάγειρος, ἐξ Ἄργους λέβης,
Φλειάσιος οἶνος, ἐκ Κορίνθου στρώματα,
ἰχθῦς Σικυῶνος, Αἰγίου δʼ αὐλητρίδες,
τυρὸς Σικελικός,
μύρον ἐξ Ἀθηνῶν, ἐγχέλεις Βοιώτιαι.
ἄλλοι δὲ καὶ δὴ βακχίου παλαιγενοῦς
ἀφρῷ σκιασθὲν χρυσοκόλλητον δέπας
μεστόν, κύκλῳ χορεῦον, ἕλκουσι γνάθοις
ὁλκοῖς ἀπαύστοις, παντελῶς ἐστραμμένον
τἄνω κάτω δεικνύντες.
ὠνείδισάς μοι γῆρας ὡς κακὸν μέγα,
οὗ μὴ τυχόντι θάνατός ἐσθʼ ἡ ζημία,
οὗ πάντες ἐπιθυμοῦμεν, ἂν δʼ ἔλθῃ ποτέ,
ἀνιώμεθʼ· οὕτως ἐσμὲν ἀχάριστοι φύσει.
οὐδεὶς τὰ πατρῷά πω γέρων κατεδήδοκεν,
ἀλλʼ οὐδὲ κατεμώρανεν, οὐδʼ ἐλύσατο
πορνίδιον, οὐδὲ θυροκοπῶν ὦφλεν δίκην.
οὕτω τὸ γῆρας σωφρονοῦν οὐκ εὐτυχεῖ.
σφόδρʼ ἐστὶν ἡμῶν ὁ βίος οἴνῳ
ὅταν ᾖ τὸ λοιπὸν μικρόν, ὄξος γίνεται.
πρὸς γὰρ τὸ γῆρας ὥσπερ ἐργαστήριον
ἅπαντα τἀνθρώπεια προσφοιτᾷ κακά.
δέσποινʼ, ὅταν τις ὀμνύοντος καταφρονῇ,
ᾧ μὴ σύνοιδε πρότερον ἐπιωρκηκότι,
οὗτος καταφρονεῖν τῶν θεῶν ἐμοὶ δοκεῖ
καὶ πρότερον ὀμόσας αὐτὸς ἐπιωρκηκέναι.
πάρεστιν ὄψον χρηστόν, ἐπαγωγὸν πάνυ,
οἶνός τε Θάσιος καὶ μύρον καὶ στέμματα·
ἐν πλησμονῇ γὰρ Κύπρις, ἐν δὲ τοῖς κακῶς
πράσσουσιν οὐκ ἔνεστιν Ἀφροδίτη βροτοῖς.
βίος θεῶν γάρ ἐστιν ὅταν ἔχῃς ποθὲν
τἀλλότρια δειπνεῖν μὴ προσέχων λογίσμασιν.
Β. μακάριος ὁ βίος· δεῖ μʼ ἀεὶ καινὸν πόρον
εὑρεῖν ὅπως μάσημα ταῖς γνάθοις ἔχω.
ἐς μακαρίαν τὸ λουτρόν, ὡς διέθηκέ με.
ἑφθὸν κομιδῆ πεποίηκεν, ἀποκναίσειεν ἂν
κἂν ὁστισοῦν μου λαβόμενος τοῦ δέρματος.
οὕτω στερεόν τι πρᾶγμα θερμόν ἐσθʼ ὕδωρ.
μεταλλάξαι διάφορα βρώματα
ἔσθʼ ἡδύ, καὶ τῶν πολλάκις θρυλουμένων
διάμεστον ὄντα τὸ παραγεύσασθαί τινος
καινοῦ, παρέσχε διπλασίαν τὴν ἡδονήν.
τὸ γὰρ πεπαιδεῦσθαι, μόνον ἄν τις τοῦτʼ ἔχῃ,
ἀληθές ἐστι καὶ τὸ τῶν ἀδικημάτων
μὴ λαμβάνειν τὰς ἀξίας τιμωρίας,
ἐλεεῖν δὲ πάντως.
τί φής; . . . ἐνθάδʼ οἴσεις τι καταφαγεῖν
ἐπὶ τὴν θύραν, εἶθʼ ὥσπερ οἱ πτωχοὶ χαμαὶ
ἐνθάδʼ ἔδομαι . . . καί τις ὄψεται;
εὐτρεπίζετε
ψυκτῆρα, λεκάνην, τριπόδιον, ποτήριον,
χύτραν, θυΐαν, κάκκαβον, ζωμήρυσιν.
ὡς δυστυχεῖς, ὅσοισι τοῦ κέρδους χάριν
ἐπίπροσθε τᾀσχρὰ φαίνετʼ εἶναι τῶν καλῶν.
ἐπισκοτεῖ γὰρ τῷ φρονεῖν τὸ λαμβάνειν.
ἐγὼ γυναικὶ δʼ ἕν τι πιστεύω μόνον,
ἐπὰν ἀποθάνῃ μὴ βιώσεσθαι πάλιν,
τὰ δʼ ἄλλʼ ἀπιστῶ πάνθʼ ἕως ἂν ἀποθάνῃ.
ὀφθαλμιῶν ἄνθρωπος ἰσχυρῶς, κακὰ
πάμπολλα πάσχων, ἓν ἀγαθὸν πάσχει μόνον,
ὅτι οὐχ ὁρᾷ γυναῖκα τοῦτον τὸν χρόνον.
τί φής; λαθεῖν ζητῶν τι πρὸς γυναῖκʼ ἐρεῖς
τὸ πρᾶγμα; καὶ τί τοῦτο διαφέρειν οἴει
ἢ πᾶσι τοῖς κήρυξιν ἐν ἀγορᾷ φράσαι;
μάλιστα δʼ ἐκπλήττει με τῶν συνειδότων
ὁ χρόνος, ὃν ἀεὶ λανθάνειν ἀμηχανῶ.
τὸ γῆρας ὥσπερ βωμός ἐστι τῶν κακῶν·
πάντʼ ἔστʼ ἰδεῖν εἰς τοῦτο καταπεφευγότα.
ὦ γῆρας, ὡς ἅπασι τοῖς ζητοῦσί σε
ψέγειν ἀφορμὰς παραδίδως τοῦ πράγματος.
οἴμοι τάλας, ὡς ἄδικον ὅταν ἡ μὲν τύχη
λίπῃ τινὸς τὴν τάξιν, ὁ δὲ τρόπος μένῃ.
καλῶς πένεσθαι μᾶλλον ἢ πλουτεῖν κακῶς·
τὸ μὲν γὰρ ἔλεον, τὸ δʼ ἐπιτίμησιν φέρει.
ὁ δὲ πλοῦτος ἡμᾶς, καθάπερ ἰατρὸς κακός,
πάντας βλέποντας παραλαβὼν τυφλοὺς ποιεῖ.
υἱῷ γὰρ ἀγαπητῷ τι πράττων πρὸς χάριν
ἔρανον ἐμαυτῷ τοῦτον οἴομαι φέρειν.
ὅστις δʼ ἐρυθριᾷ τηλικοῦτος ὢν ἔτι
πρὸς τοὺς ἑαυτοῦ γονέας, οὐκ ἔστιν κακός.
ὅστις γὰρ ὁμόλογόν τι μὴ ποιεῖ πατρί,
πάντων ἂν οὗτος κατεφρόνησε τῶν θεῶν.
τοῦ γὰρ πατρὸς κρατεῖν μὲν αἰσχύνην φέρει,
ἡττημένῳ δὲ δόξα νικητήριος.
μὴ ὄμμασιν τὸ σῶμα λαμπρύνειν θέλε,
ἔργοις δὲ καθαροῖς καὶ τρόποις τὴν καρδίαν.
δούλῳ γὰρ οἶμαι πατρίδος ἐστερημένῳ
χρηστὸς γενόμενός ἐστι δεσπότης πατρίς.
τίς δʼ οὐχὶ θανάτου μισθοφόρος, ὦ φιλτάτη,
ὃς ἕνεκα τοῦ ζῆν ἔρχετʼ ἀποθανούμενος;
ἐπεὶ γὰρ ἀποθνήσκειν ἀνάγκῃ γίνεται,
τὸ προῖκʼ ἀποθανεῖν ἐστι φανερὰ ζημία.
οὐκ ἔστιν οὐδὲν λεγόμενον μακρῶς, ὅτε
ὁ λέγων ὑποτάττει τοῖς λόγοις τὰ πράγματα.
τὸ μὴ συνειδέναι γὰρ αὑτοῦ τῷ βίῳ
ἀδίκημα μηδὲν ἡδονὴν πολλὴν ἔχει.
τὰ πονηρὰ κέρδη τὰς μὲν ἡδονὰς ἔχει
μικράς, ἔπειτα δʼ ὕστερον λύπας μακράς.
συνεχῶς γὰρ ἐμπιμπλάμενος ἀμελὴς γίνεται
ἄνθρωπος, ὑποπίνων δὲ πάνυ φροντιστικός.
στεφάνους ἐνεγκεῖν δεῦρο τῶν χρηστῶν δύο,
καὶ δᾷδα χρηστὴν ἡμμένην χρηστῷ πυρί.
οὐδʼ ἧψεν κρέα
οὐδʼ ἐγκέφαλον, ὤπτα δὲ καὶ τὰς κοιλίας·
οὕτω σφόδρʼ ἦν ἀρχαῖος.
ἀεὶ δὲ πρὸς Μούσαισι καὶ λόγοις πάρει,
ὅπου τε σοφίας ἔργον ἐξετάζεται.
νήττας, σχαδόνας, κάρυʼ ἐντραγεῖν, ᾤʼ, ἐγκρίδας,
ῥαφανῖδας ἀπλύτους, γογγυλίδας, χόνδρον, μέλι.
ἓν νόσημα τοῦτʼ ἔχει·
ἀεὶ γὰρ ὀξύπεινός ἐστι. Β. Θετταλὸν
λέγεις κομιδῆ τὸν ἄνδρα.
ἐὰν μὲν ἄρα πέπερι φέρῃ τις πριάμενος,
στρεβλοῦν γράφουσι τοῦτον ὡς κατάσκοπον.
τὸ μὲν ἀτυχῆσαι παντὸς εἶναί μοι δοκεῖ,
ἀνδρὸς δʼ ἐνεγκεῖν ἀτυχίαν ὀρθοῦ τρόπου.
νῦν δεῖ περιόντα πέπερι καὶ καρπὸν βλίτου
ζητεῖν.
ἐχθὲς μετὰ πέντʼ ἔπινον, ἡμέραν τρίτην
μεθʼ ἑπτά.
τὰ τύχης φέρειν δεῖ γνησίως τὸν εὐγενῆ.
οἴμοι κακοδαίμων, τὸν τράχηλον ὡς ἔχω.
φαινίνδα παίζων ᾔεις ἐν Φαινεστίου.
ἄριστον ἐν ὅσῳ . . ὁ μάγειρος ποιεῖ.
συνακρατίσασθαι πῶς ἔχεις μετʼ ἐμοῦ;
δεῖ γὰρ φαγόντας δαψιλῶς βρέχειν.
ἐπεὶ δʼ ὁ τρίπους ἤρθη, κατὰ χειρῶν τʼ εἴχομεν—
ὁ μηδὲν ἀδικῶν οὐδενὸς δεῖται νόμου.
εἰ θνητὸς εἶ, βέλτιστε, θνητὰ καὶ φρόνει.
τῆς ἐπιμελείας δοῦλα πάντα γίνεται.
τρόπος δίκαιος κτῆμα τιμιώτατον.
ὡς ἔστι τὸ γαμεῖν ἔσχατον τοῦ δυστυχεῖν.
ἅπανθʼ ὁ λιμὸς γλυκέα πλὴν αὑτοῦ ποιεῖ. . . . . . . . . . . . . .
πενία γάρ ἐστιν ἡ τρόπων διδάσκαλος.
λύπη μανίας ὁμότοιχος εἶναί μοι δοκεῖ.
μὰ γῆν, μὰ κρήνας, μὰ ποταμούς, μὰ νάματα
περίνησα καὶ περίλευκα καὶ πεντέκτενα
μονοφαγεῖς ἤδη τι καὶ βλάπτεις ἐμέ.
συναγαγὼν
τρεῖς ὄντας εἰς τρίκλινον ὑμᾶς
οἴνῳ . . τὸν οἶνον ἐξελαύνειν,
σάλπιγγι τὴν σάλπιγγα, τῷ κήρυκι τὸν βοῶντα,
κόπῳ κόπον, ψόφῳ ψόφον, τριωβόλῳ δὲ πόρνην,
αὐθαδίαν αὐθαδίᾳ, Καλλίστρατον μαγείρῳ,
στάσιν στάσει, μάχῃ μάχην, ὑπωπίοις δὲ πύκτην,
πόνῳ πόνον, δίκῃ δίκην, γυναικὶ τὴν γυναῖκα.
ἀσπάραγος ἐπηγλαΐζετʼ, ὦχρος ἐξήνθηκέ τις.
πέρδικες,
φάτται, νῆτται, χῆνες, ψᾶρες,
κίττα, κολοιός, κόψιχος, ὄρτυξ,
ὄρνις θήλεια
ἄμητες, ἄμυλοι
ἐπίτοκος ἡ γυνή
συνέλκειν τὰς ὀφρῦς
τρίτῳ καὶ τετάρτῳ ἔτει
ὑπέρχολος γενόμενος
ἁλουργιαῖον
ἀμαρτυρήτους
ἀνώγεων
ἀποδικεῖν
ἀρδεύειν
αὐχένιοι
ἐπιστάτης
εὐκλήρημα
ἤθη
κάθεμα
κασωρῖτιν
κύδαροι
πτωχεύειν
χρήσασθαι
ΑΜΦΙΣΒΗΤΗΣΙΜΑ
εἴ φησι τοὺς ἐρῶντας οὐχὶ νοῦν ἔχειν,
ἦ πού τίς ἐστι τοὺς τρόπους ἀβέλτερος.
εἰ γὰρ ἀφέλοι τις τοῦ βίου τὰς ἡδονάς,
καταλείπετʼ οὐδὲν ἕτερον ἢ τεθνηκέναι.
ψυχὴν ἔχειν δεῖ πλουσίαν· τὰ δὲ χρήματα
ταῦτʼ ἐστὶν ὄψις, παραπέτασμα τοῦ βίου.
οὐπώποτʼ ἐζήλωσα πλουτοῦντα σφόδρα
ἄνθρωπον, ἀπολαύοντα μηδὲν ὧν ἔχει.
οὐκ ἔστιν οὐδὲν βαρύτερον τῶν φορτίων
ὄντως γυναικὸς προῖκα πολλὴν φερομένης.
βέβαιον ἕξεις τὸν βίον δίκαιος ὤν,
χωρίς τε θορύβου καὶ φόβου ζήσεις καλῶς.
οὑτοσὶ δέ σοι
τοῦ λευκοτάτου πάντων ἐλαίου Σαμιακοῦ
ἔστιν μετρητής.
γερόντειαι παλαῖστραι
χολᾶν