eul_wid: oba-aa
Νίνου Ἀποσπάσματα Α–ΒNinus Fragments A–B
Narrative Fiction Work Anonymous Ninus Fragments A–B PDF
| A [110] | [ ............. ]π̣λουσε [ .. ]νον [ ............. ]α̣ρεστιπο ... [ ....... ὁ Νίνος] ὁ σφόδρα ἐρῶν [ ............. ]ομενον . [ . ] . χ̣α[ριέστατον δὲ] ὑπολαμβ[άν]ων [αὐτὸν τὸν κίν]δυνον, ἐν ὧι [τοῦ τάχα τυχεῖ]ν τῆς εὐχ[ῆ]ς ἀ[γαθήν γε εἶχεν] ἐλπίδα· [ἐδ]ά[κρυε δὲ ἡ κόρη] πολὺ καὶ ἡ συ̣ν̣ή[θης ταῖς γυναι]ξὶν αἰδὼς ἀ[π]ε[στέρησεν αὐτὴ]ν θάρσος· ὁ δὲ [Νίνος εὐθὺς γαμ]εῖν ἐβούλετο [ἄλλα τ’ ἐννοηθ]ε̣ὶς καὶ ταῦτα, [ὅτι ἐγγὺς οὐ]κ ἦσαν τῶν ἀ[ρχ]α̣ι̣[οτάτων αὐτ]ῶν γονέων ἀ̣[ξι[ούντων πόρρ]ω πλανήσ̣εσθαι [τὸν νύμφιον] χρόνους, ἐν οἷς [αὑτὸν ἀδιάφθ]ορον καὶ ἀπεί[ρατον ἀφροδίτ]ης φυλάξειν [αὐτῆι διομω]μ̣όκει• ἀπίθα[νον δὲ ἐκ τῆ]ς φυλακῆ[ς] τὸν [υἱὸν τὸ λοιπὸν] γενήσεσθαι [τοῖς γονεῦσι πρ]ὸς τ[ὴ]ν ἀναβο[λὴν τῶν γάμων·] ἀλλ’ ἀδεῶ̣ς [ἐμμεῖναι (πάν]τ̣α μὲν δουλῶ[σαι τέως καὶ] λέγοντα καὶ [πράττοντα). ἀλλ’ οἱ] μὲν οὐδὲ τό[τε αὐτοῖς τἀληθ]ῆ ὐπέμειναν [ὁμολογεῖν τὸ] αὐτὸ βουλόμε[νοι τοῦ ἔρωτος] τὴν πεῖραν. [ἔτι δ’ οὔτε ὁ Νίνο]ς ἀνήνεγκεν * [τὴν σιωπὴν οὔ]τ̣ε ἡ παῖς ἐτόλ[μα λαλεῖν· ἐβούλο]ντο δὲ τοὺς [πενθεροὺς πεῖσαι· ἐ]θάρρουν γὰρ ἀμ[φότεροι τ]ὰς τηθίδας μᾶλ[λον ἢ τὰς ἰδίας μ]ητέρας• ὁ [μὲν οὖν Νίνος π]ρὸς τὴν Δερ[κείαν ἀφικόμε]νος· ‘Ὦ μῆτερ, εἶπεν, εὐορκήσας ἀφῖγμαι καὶ εἰς τὴν σὴν ὄψιν καὶ εἰς τὰς περιβολὰς τῆς ἐμοὶ τερπνοτάτης ἀνεψιᾶς • καὶ τοῦτο ἴστωσαν μὲν οἱ θεοὶ πρῶτον, ὥσπερ δὴ καὶ ἴσασιν • τεκμηριώσομαι δὲ κἀγὼ τάχα καὶ τῶι νῦν λόγωι̣· διελθὼν γὰρ τοσαύτην γῆν καὶ τοσούτων δεσπόσας ἐθνῶν ἢ δορικτήτων ἢ π[α]τρώιωι κράτει θεραπευόντων με καὶ προσκυνούντων ἐδυν̣άμην εἰς κόρον ἐκπλῆσαι πᾶσαν ἀπόλαυσιν• ἦν τε ἄν μοι τοῦτο ποιήσαντι δι’ ἐλάττονος ⟦ ο ⟧ ἴσως ἡ ἀνεψιὰ πόθου • νῦν δὲ ἀδιάφθορος ἐληλυθὼς ὑ̣π̣[ὸ τοῦ θεοῦ νικῶμαι καὶ ὑπὸ τῆς ἡλικίας• ἑπτακαιδέκατον ἔτος ἄγω καθάπερ οἶσθας καὶ ἐνεκρίθην μὲν εἰς ἄνδρας ἤδη πρὸ ἐνιαυτοῦ• παῖς δὲ ἄχρι νῦν εἰμι νήπιος• καὶ εἰ μὲν οὐκ ἠισθανόμην ἀφροδίτης, μακάριος ἂν ἦν τῆς στερρότητος • νῦν δὲ [τ]ῆς ὑμετέρας θυγατρὸς οὐκ [α]ἰ̣σχ̣ρ̣ῶ〈σ〉 ἀλλὰ ὐμῶν ἐθελησάντ[ων αἰχμάλωτος ἄχρι τίνος ἑαλωκὼς ἀρνήσομαι• καὶ ὅτι μὲν οἱ ταύτης τῆς ἡλικίας ἄνδρες ἱκανοὶ γαμεῖν δῆλον • πόσοι γὰρ ἄχρι πεντεκαίδεκα̣ ἐ̣φυ̣λάχθησαν ἐτῶν ἀδιάφθοροι; νόμος δὲ βλάπτει με οὐ γεγραμμένος, ἄλλως δὲ ἔθει φλυάρωι πληρούμενος, ἐπειδὴ παρ’ ἡμῖν πεντεκαίδεκα ὡς ἐπὶ τὸ πλεῖστον ἐτῶν γαμοῦνται παρθένοι• ὅτι δὲ ἡ φύσις τῶν τοιούτων συνόδων κάλλιστός ἐστι νόμος, τίς ἂν εὖ φρονῶν ἀντείποι; τετρακαίδεκα ἐτῶν κυοφοροῦσιν γυναῖκες καί τινες νὴ̣ Δία καὶ τίκτουσιν• ἡ δὲ σὴ̣ θυγάτηρ οὐδὲ γαμήσεται; δύ’ ἔτη περιμείνωμεν, εἴποι̣ς̣ ἄν· ἐκδεχώμεθα, μῆτερ, εἰ̣ κ̣α̣ὶ ἡ Τύχη περιμένει• θνητὸ[ς] δ̣ὲ ἀνὴρ θνητὴν ἡρμοσάμην παρθένον• καὶ οὐδὲ τοῖς κοινοῖς τούτοις ὑπεύθυ]νός εἰμι μόνον, νόσ̣οις λέγ]ω̣ καὶ Τύχηι πολλάκις καὶ τοὺς ἐπ]ὶ τῆς οἰκείας ἑστίας ἠρεμοῦντας ἀνα̣ιρούσηι• ἀλλὰ ναυτιλίαι μ’ ἐκδέχονται καὶ ἐκ πολέμων πόλεμοι καὶ οὐδὲ ἄτολμος ἐγὼ καὶ βοηθὸν ἀσφαλείας δειλίαν προκαλυπτόμενος, ἀλλ’ οἷον [ο]ἶσθας, ἵνα μὴ φορτικὸς ὦ{ι} λ̣[έ]γ̣ων• σπε̣υσάτω δὴ ἡ βασιλεία, σπευσάτω δὴ ἡ ἐπιθυμία, σπευσάτω τὸ ἀστάθμητον καὶ ἀτέκμαρτον τῶν ἐκδε̣χομένων με χρόνων, προλαβ̣έ̣τω τι καὶ φθήτω καὶ τὸ μονογενὲς ἡμῶν ἀμφοτέρων, ἵνα κἂν ἄλλως ἡ Τύχη κακό̣ν̣ τι βουλεύηται περὶ ἡμῶν καταλείπωμεν ὑμῖν ἐνέχυρα. |
| A (100) [155] | ἀν̣αιδῆ τάχα με ἐρεῖς περὶ το̣ύτ̣ω̣ν διαλεγόμενον· ἐγὼ δὲ ἀναιδὴς ἂν ἤμην λάθραι πειρῶν καὶ κλεπτομένην ἀπόλαυσιν ἁρπάζων καὶ νυκτὶ καὶ μέθηι καὶ θερά̣ποντι καὶ τιθηνῶι κοινούμενος τὸ πάθος• οὐ̣κ ἀναιδὴς δὲ μητρὶ περὶ γάμων θυγατρὸς εὐκταίων διαλεγόμενος καὶ ἀπαιτῶν, ἃ ἔδωκας, καὶ δεόμενος τὰς κοινὰς τῆς [ο]ἰκίας καὶ τῆς βασιλείας ἁπάσης εὐχὰς μὴ εἰς τοῦτον ἀναβάλλεσθαι τὸν καιρόν, ὃς ἐφ’ ὑμῖν οὐκ ἔσ[τ]αι •‘ Ταῦτα πρὸς βουλομένην ἔλεγε τὴν Δερκείαν καὶ τάχ[α] βραδύνας προτέραν ἂν αὐτὴ̣ν ἐβιάσατο τοὺς περὶ τούτων ποιήσασθαι λόγους• ἀκκισαμένη δ’ οὖν βραχέα συνηγορήσει̣ν ὑπισχνεῖτο. τῆι κόρηι δ’ ἐν ὁμοίοις πάθεσιν οὐχ ὁμοία παρρησία τῶν λόγων ἦν πρὸς τὴν Θάμβην. ἡ γὰρ παρθέν̣[ος ἐντὸς τ]ῆς γυναικωνίτιδ[ος ζῶσα] οὐκ εὐπρεπεῖς ἐπο[ίει τοὺς λό]γ̣ους αὑτῆς• αἰτ[ουμένη δ]ὲ καιρὸν ἐδάκρυσ[ε καὶ ἐβο]ύλετό τι λέγειν, [πρὶν δ’ ἄρξ]ασθαι ἀπεπαύετο• τ̣[άχα δὲ μ]έλλησιν αὐτόμ[ατ]ο̣ν̣ [σημ]ήνασα λόγου τὰ χείλη μὲν ἂν διῆιρε καὶ ἀνέβλεψεν ὥ[σπερ τ]ι λέξουσα• ἐφθέγγετο δ[ὲ τελε]ίως οὐδέν• κατερρήγνυ[το δὲ] αὐτῆς δάκρυα• καὶ ἠρυ[θαίν]οντο μὲν αἱ παρειαὶ πρὸ[ς τὴν] α̣[ἰ‐] δῶ τῶν λόγων• ἐξ ὑ[πογύου] δὲ πάλιν ἀρχομένη̣ς [πειρᾶ‐] σθαι λέγειν ὠχραίνο[ντο διὰ] τὸ δέος· μεταξὺ [δ’ ἦν ἐλπίδος] καὶ ἐπιθυμίας καὶ [φόβου καὶ] αἰδοῦς. |
| A (150) [190] | θρασυνομέ[νου μὲν οὖν] τοῦ πάθους, ἀποδεο̣[ύσης δὲ] τῆς γνώμης ἐκύ[μαινεν ἅμα] καὶ μετ̣[ὰ] π̣ο̣λλοῦ κ[λόνου· ἡ δὲ Θάμ‐] βη τὰ [δάκ]ρ̣υ̣α ταῖς χ[ερσὶν ἀπο‐] μάττο[υσα π]ροσέτ[αξε θαρ‐] ρεῖν κα[ὶ] ὅ̣τι βούλοιτ[ο διαλέ‐] γεσθαι • ὡς δὲ οὐδὲν [ἐλάλει,] ἀλλὰ ὁμοίοις ἡ παρθέ[νος κατεί‐] χετο κακοῖς• ‘Ἅπαν[τός, φησιν, ἐ‐] μοὶ λόγου κάλλιον ἡ [σὴ σιωπὴ] διαλέγεται. μήτι μέ[μψηι τὸν] ἐμὸν υ[ἱ]όν, • οὐδὲν μὲ[ν ἀπο‐] τετόλμηκεν οὐδὲ θ[ρασὺς ἡ‐] μῖν ἀπὸ τῶν κατορθω[μάτων] καὶ τροπαίων ἐπανελ̣[ηλυθὼς] ὡ̣ς̣ [πο]λεμιστὴς πεπα[ρώινη‐] κεν εἰς σέ• (τάχα δὲ κ[οὐκ ἂν ἐσι‐] ώπας τοιούτου γενομ[ένου), ἀλλὰ] βραδὺς ὁ νόμος τ[οῖς ἐφω‐] ρίοις γάμων• σπεύδει δ’ [οὖν] ὁ ἐμὸς υἱός• οὐδὲ διὰ τ[οῦτ’ εἰ] κλαίεις, βιασθῆναί σε δ[εῖ.‘ Καὶ] ἅμα μ〈ε〉ιδιῶσα περιέβα[λλεν] αὐτὴν καὶ ἠσπάζετο• δ̣[ι’ αἰδῶ δὲ] φθέγξασθαι μέν τι οὐδ̣[ὲ τό‐] τε ἐτόλμησεν ἡ κόρη, [παλ‐] λομένην δὲ τὴν καρδί[αν τοῖς] στέρνοις αὐτῆς προσθε[ῖσα] καὶ λιπαρέστερον κατα[φιλοῦ‐] σα τοῖς τε πρότερον δάκ[ρυσι] κ̣αὶ τῆι τότε χαρᾶι μονο[νου‐] [χ]ὶ καὶ λάλος ἔδοξεν ε[ἶ]να[ι, ὧν] ἐβούλετο• συνῆλθον οὖ[ν αἱ ἀ‐] δελφαὶ καὶ προτέρα μὲν [ἡ Δερ‐] [κ]εία ‘Περὶ σπουδαίων, ἔφ̣[η ... ] [ . |
| B [85] | ........ —]οὐ γὰρ ἀπελείφθη [κἀκείνη τ]ῆ̣ς μητρὸς ἐν το[σούτωι—ἠκ]ο̣λούθησεν ἀκα[τάπαυστος] καὶ περιερρηγμέ[νος καὶ οὐδ]αμῶς ἰεροπρεπής· [ἔκλαυσε δ]ὲ δακρύων καὶ κο[πτόμενος ἐ]κ τοῦ σχήματος [παντελῶς] εἱρχθεὶς ἅτε με[μηνώς. ἀνα]πηδήσασαν δὲ αὐ[τὴν τῆς κλί]νης καὶ βουλομέ[νην ὀνειδίσ]αι ταῦτα πιέσας [ἐμπαθῶς ταῖς χ]ερσὶν ὁ Νίνος· [‘Ἀλλ’, ἔφη, παρῆν τι]ς εἰπών σοί με [φθορέα παρ]θένων; ἔστω.‘ Κἆι[τα μειδιώσης τ]ῆς μητρὸς καὶ ἡ [γυνὴ κατηφής·] ‘Οὕτως ἀγομέ[νην, ἔφη, ἔχεις κ]αὶ τάχα που κἀγὼ [δηλώσω σαφῶ]ς• οὐ δὴ βούλομαι [τὰ πάντα ἡμ]ῶ̣ν μᾶλλον ἢ πρό[τερον κινδ]υ̣νεύεσθαι •‘ ‘Οὐδ’ αὐ[τὸ τοῦτ’ ἔδει]σα μ[ὴ] ὐπονοή[σηις· νῦν δὲ π]ίστις ἔστω• τοῦ [τε λοιποῦ τ]ὰ̣ ὀμοσθέντα τό[τε πέρα τοῦ ὅρ]κου πεπιστεύσθω.‘ [ Διηλλαγμένοι] δὲ πανημέ[ριοι συνῆσαν] ἀλλήλοις, ὅσα μὴ [ἐκ τῶν στρατ]ιωτικῶν ἀφείλ[κοντο οὐδ’ ἐλ]λιπῶς ὁ Ἔρως ἀνερ[ρίπιζεν αὐτοὺς] κόρωι μὲν τὸ [παρὸν τῆς συν]δ̣ιαιτήσεως ἀμ[βλύνων, ἐτάρατ]τε δ’ εἰς τὰς ἐπι[στάσεις τῆς ἐν χ]ερσὶ διαζεύξε[ως προτρεπό]μενος• οὔπω [γὰρ τοῦ ἔαρος ἀκ]μάζοντος [ ...... ὁ στρατη]γὸς Ἀρμενί[ων ........... ]σ̣ο̣ν ὅση ......... zwei Zeilen verloren. ......... ἀ̣νόπλου συγκροτεῖν τῶν ἐπιχωρίων. δοκοῦν δὴ καὶ τῶι πατρὶ τὸ Ἑλληνικὸν καὶ Καρικὸν ἅπαν σύνταγμα καὶ μυριάδας Ἀσσυρίων ἐπιλέκτους, ἑπτὰ πεζὰς καὶ τρεῖ̣ς ἱππέων, ἀναλαβὼν ὁ Νίνος ἐλέφαντάς τε πεντήκοντα πρὸς τοῖς ἑκατὸν ἤλαυνε• καὶ φόβος μὲν ἦν κρυμῶν καὶ χιόνων περὶ τὰς ὀρείους ὐπερβολάς • παραλογώτατα δὲ θῆλυς καὶ πολὺ θερειότερος τῆς ὥρας ἐπιπεσὼν νότος λῦσαί τε ἐδυνήθη τὰς χιόνας̣ [κ]αὶ τ̣[οῖς ὁδεύ‐] ουσιν ἐπεικῆ π̣έ̣[ρ]α̣ π̣ά̣[σης ἐλ‐] πίδος τὸν ἀέρα παρασχεῖν• ἐμόχθησαν δὴ [τ]α̣ῖς διαβάσεσιν τῶν ποταμῶν μᾶλλον ἢ ταῖς διὰ τῶν ἀ̣κ̣ρ̣ω̣ρ̣ειῶν πορείαις• καὶ ὀλίγος μέν τις ὑποζυγίων φθόρος καὶ τῆς θεραπείας ἐγένετο• ἀπαθὴς δὲ ἡ στρατιὰ καὶ ἀπ’ αὐτῶν ὧν ἐκινδύνευσε θρασυτέρα κατὰ τῶν πολεμίων διεσέσωστο νενικηκυῖα γὰρ ὁδῶν ἀπορίας καὶ μεγέθη ποταμῶν ὐπερβάλλοντα βραχὺν εἶναι πόνον ὐπελάμβανε μεμηνότας ἑλεῖν Ἀρμενίους• εἰς δὲ τὴν ποταμίαν ἐμβαλὼν ὁ Νίνος καὶ λείαν ἐλασάμενος πολλὴν ἐρυμνὸν περιβάλλεται στρατόπεδον ἔν τινι πεδίωι• δέκα τε ἡμέρας ἀναλαβὼν μάλιστα τοὺς ἐλέφαντας ἐν ταῖς πορείαις ἀποτετρυμένους, ὡς ἐκ[εῖνον ἀκούει] μετὰ πολλῶν ὁ[ρμῶντα μυρι‐] άδων, ἐξαγαγὼ[ν τὴν δύνα‐] μιν παρατάττε[ι· κατέστησε] δὲ τὴν μὲν ἵππο̣[ν ἐπὶ τῶν] κεράτων, ψ{ε}ιλοὺ[ς δὲ καὶ γυ‐] μνήτας τό τε ἄγ[ημα τὸ βασιλι‐] κὸν ἅπαν ἐπὶ τῶ[ν πλαγίων] τῶν ἱππέων• μέ[ση δ’ ἡ πεζικὴ φά‐] λαγξ παρέτεινεν̣. |
| B (50) [110] | [πλὴν ἀλλὰ] οἱ ἐλέφαντες ἰκα[νὸν ἀπ’ ἀλ‐] λήλων μεταίχμ[ιον διεστηκό‐] τες πυργηδὸν ὡ[πλισμένοι] προεβέβληντο τῆ[ς φάλαγγος.] καθ’ ἕκαστον δὲ α̣[ὐτῶν ἦν τις] χώρα διεστηκότ[ων τῶν λό‐] χων, ὡς, εἴ τί που τα̣[ραχθείη] θηρίον, ἔχοι διελθ[εῖν τὴν] κατόπιν• οὕτως [γὰρ ἐκεκό‐] σμητο ἡ κατ’ ἐκ[εῖνα ἐπίκαι‐] ρος τῶν λόχων ἔ̣[κταξις, ὥστε] ἐπιμῦσαί τε ὁπότ[ε χρεὼν εἴ‐] η δύνασθαι καὶ πά[λιν αὖ δια‐] στῆναι, τὸ μὲν εἰς [τὴν ὑπο‐] δοχὴν τῶν θηρίω[ν, τὸ δ’ εἰς ἀπο‐] κώλυσιν τῆς εἰσδρ[ομῆς τῶν] πολεμίων• Τοῦτο[ν οὖν τὸν] τρόπον ὁ Νίνος τὴν̣ [ὅλην παρα‐] τάξας δύναμιν ἵππω̣[ι παρεξε‐] λαύνει• καὶ καθάπερ ε̣[ἰς ἱκεσί‐] αν προτείνων τὰς [χεῖρας·] ‘Τὸ θεμέλιον, ἔφη, τ[ά τε κρί‐] σιμα τῶν ἐμῶν ἐλπ[ίδων πάρε‐] στιν· ἀπὸ τῆσδε τῆς [ἡμέρας] ἢ ἄρξομαί τινος μεί[ζονος γῆς] ἢ πεπαύσομαι καὶ τῆ̣[ς ἑώιας. |
| B (100) | ] τῶν γὰρ ἐπ’ Αἰγυπτίο[υς μαχῶν] τὰ τῆς ἄλλης πολεμ[ικῆς ..... ‘] |