Gnomic Poetry FragmentsΓνωμικῆς Ποιήσεως Ἀποσπάσματα
Alphabetical Commentary Gnomic Poetry Fragments PDF
Overview
The work titled Gnomic Poetry Fragments by Alphabetical Commentary (Γνωμικῆς Ποιήσεως Ἀποσπάσματα) is not attested within standard reference works for ancient Greek literature. Metadata describes it as a grammatical treatise comprising nine passages. The title implies a scholarly compilation that collected and commented on gnomic verse fragments, arranged alphabetically, a common organizational method in Hellenistic and later scholarship for lexica and collections of sayings.
Content
The proposed content would involve ethical maxims from earlier gnomic poets, such as Theognis or Solon, accompanied by explanatory commentary. Its classification within the domain of "Grammar" suggests it was likely an educational or illustrative text used to exemplify poetic usage and interpretation.
Transmission
There is no record of this specific treatise in accounts of textual transmission. Its existence and described structure are known only from the provided metadata.
Significance
If genuine, such a work would exemplify the Alexandrian scholarly tradition of cataloging and analyzing poetic fragments, highlighting the grammatical and exegetical practices applied to gnomic literature in antiquity.
| 1.2 | []κεφαλὴ στεφανω[ []ν μετὰ τοῦ μέλαν[ος []κω καὶ κλωνία [ []ω μετ’ ἐμοῦ δύο κ[ []οις φανερῷ γὰρ ε . [ [] . οι καὶ σ〈ε〉ίσατε τω[ []κ̣ων ἀνέμων ι̣ . [ []ς περὶ δάκτυλον[ [π]λοκαμοὺς λευκ[οὺς []θ̣ανεῖν ὅτι πα[ []ε γούνατα ν . [ [ ]σ̣σ̣οθε[ [ ] . [ . |
| 2.1 | [ ]ν [ ] [ ]ν̣ω [ ]υς. αὔλ〈ε〉ι μο[ι [ ]ω[ .... ]ου [] . [ ...... ] [ ]εσας [ ]η̣ς̣. αὔλ〈ε〉ι μο[ι . |
| 2.1 | [Θ....... μηδ’ ἀδικεῖν ζήτει, μηδ’ ἂν ἀδι[κῇ πρ]οσερίσῃς, φεῦγε φόνους καὶ φεῦγε μάχας, φ[εῖ]σ̣αι̣ δι̣α̣φρο̣ν̣ε[ῖ]ν̣, εἰς δ’ ὀλίγον πονέσεις, καὶ δεύτερον οὐ μεταμέλῃ. |
| 2.1 | αὔ[λει μοι. 〈ε〉Ἶδες ἔαρ, χειμῶνα, θέρος· ταῦτ’ ἐστὶ διόλου· ἥλιος αὐτὸς [ἔδυ], καὶ νὺξ τὰ τεταγμέν’ ἀπέχει· μὴ κοπία ζητεῖν πόθεν ἥλιος ἢ πό̣θ̣ε̣[ν] ὕδωρ, ἀλλὰ π[ό]θεν τ[ὸ] μύρον καὶ τοὺς στεφάνου[ς] ἀγοράσῃς. |
| 2.1 | αὔλει μο[ι. Κρήνας αὐτορύ[το]υς μέλ[ιτ]ος τρεῖς ἤθελον ἔχειν, πέντε γαλακτορύτους, οἴνου δέκα, δ[ώδε]κα μύρου, καὶ δύο πηγαίων ὑδάτων, καὶ τρεῖς χ̣ι̣ο̣ν̣έ̣ων· παῖδα κατὰ κρήνην καὶ παρθένον ἤθελον ἔχειν. |
| 2.1 | αὔλει μο[ι. Λύδιος αὐλὸς ἐμοὶ τά τε Λύδια παίγματα λύρας κα̣[ὶ] Φρύ̣γ̣[ιο]ς κάλαμος, τὰ δὲ τ̣α̣ύρ̣ε̣α τύμπανα πονεῖ· ταῦτα ζ̣ῶ̣ν̣ ᾆσα̣ί̣ τ’ ἔραμαι, καὶ ὅταν ἀποθάνω αὐλὸν ὑπὲρ κεφαλῆς θέτε μοι, παρὰ ποσ〈σ〉ὶ δὲ λύρη[ν. |
| 2.1 | αὔλει μοι. Μέτρα τί[ς] ἀ̣ν̣ πλούτου, τίς ἀνεύρατο μέτρα πενίας, ἢ τίς ἐν ἀνθρώποις χρυσοῦ πάλιν εὕρατο μέτρον; νῦν γὰρ ὁ χρήματ’ ἔχων ἔτι πλε[ί]ονα χρήματα θέλει, πλούσιος ὢν δ’ ὁ τάλας βασανίζεται ὥσπερ ὁ πένης. |
| 2.1 | αὔλ[ει μοι. Νεκρὸν ἐάν ποθ’ ἴδῃς καὶ μνήματα κωφὰ παράγῃς, κοινὸν ἔσοπτρον ὁρᾷ〈σ〉· ὁ θανὼν οὕτως προσεδόκα. ὁ χρό[ν]ος ἐστὶ δάνος, τὸ ζῆν πικρός ἐσθ’ ὁ δανίσας, κἂν τότ’ ἀπαιτῆσαί σε θέλει, κλαίων [ἀ]ποδιδοῖς. |
| 2.1 | αὔλει μοι. Ξέρξης ἦν βασιλε[ὺ]ς ὁ λέγων Διὶ πάντα μερίσαι, ὃς δυσ〈ὶ〉 πηδα̣λ̣[ί]ο[ι]ς μόνος ἔσχισε Λήμνιον ὕδωρ· ὄλβι〈ο〉ς ἦν ὁ Μίδας, τρὶς δ’ ὄλβιος ἦ̣ν̣ ὁ̣ [Κ]ι̣ν̣ύρ̣[α]ς̣· ἀλλὰ̣ τ̣ί̣ς̣ ε̣ἰ̣ς̣ Ἀ̣ί̣δ̣α̣ ὀβολοῦ πλέον ἤλυθεν ἔχων; αὔλει μοι. |