The Fragments of an Uncertain Author constitutes a bibliographic entry from the Pinakes, the monumental catalog of the Library of Alexandria compiled by the scholar-poet Callimachus. This entry did not list Callimachus's own compositions but functioned as an essential cataloging category for texts of disputed or unknown provenance within the library's vast collection. As a catalog record, its content was organizational, exemplifying the advanced scholarly practices of textual criticism and bibliographic taxonomy by systematically isolating and classifying anonymous works. The work itself is entirely lost, preserved only through a later citation by the biographer Diogenes Laertius in the third century CE, who references it when discussing spurious works erroneously attributed to Plato. The entry's significance lies in its demonstration of Hellenistic scholarly rigor. By formally establishing a separate category for works of uncertain authorship, Callimachus set a critical precedent for the study of attribution and authorial corpora, a methodological innovation that profoundly influenced subsequent biographers and doxographers.
| 814 | FRAGMENTA INCERTI AUCTORIS ἔμπα γε μὴν ἴθι δεῦρο εὐναίας τ’ ἐβάλοντο τοῦτό γέ μοι χάρισαι εὐσεβίη τέθνηκεν ἀδρανίη †τοδεπολλον† τὴν θεῦν Ἄρτεμιν οἷ’ ἔπαθεν πολλὰ μάτην κεράεσσιν ἐς ἠέρα θυμήναντα Λαάγου φίλος υἱὸς ἀρίζηλος Πτολεμαῖος Μνημοσύνης ᾖδ’ (?) ὧδε γόνου χαρίεντος ἔπισσα ἆ πάντη πάντα θαλυκρὸς ἐγώ φὴ νέος οὐκ ἀπάλαμνος ἀμίσαλλοί τε γέροντες πολὺ τρύος ἤλασεν ἔξω νιψάμεναι κρήνης ἔδραμον Ἀργαφίης ἀχρὴς δ’ ἀνέπαλτο κέντορι Βασσαρίδων ὀνομακλεῖ† Βουθούη Δρίλωνος ἐπὶ προχοῇσιν ἐνάσθη Βύνης καταδέκτριαι αὐδηέσσης δέχνυσο μῆτερ μή μιν ἔδουσιν ἄσαι; ἐσχατίην ὑπὸ πέζαν ἐλειήταο Λέοντος ἠγαλέην κάλπιν ἀειρομένη τρασιῆς ψευδόμενον φύλακα Κιδαλίης κρηνῖδος ὡς δ’ ἐνὶ κορσωτῆρος ὑπὸ τρίχα καλλύνονται αὐτίκα 〈–〉 μύρμων πλείονες ἢ ψιάδων ὅτε γλώσσῃ πλεῖστος ὄλισθος ἔνι σὺ †δ’ οὔτι† τεὰς ἀνὰ λοφνίδας ἴσχων μύρσον ἐς ὠτώεντα παλαιφαμένης ἄγνοιο φθέγγεο κυδίστη πλειοτέρῃ φάρυγι οὐδὲ Κροτωνίτης ἐξεκάθαιρε Μίλων τὼς δ’ ἐφθέγξατο Καλλιόπεια Τίρυνς οὐδέ τι τεῖχος ἐπήρκεσε Γάλλαι μητρὸς ὀρείης φιλόθυρσοι δρομάδες, αἷς ἔντεα παταγεῖται καὶ χάλκεα κρόταλα μέσφα περιπλέγδην πολιὴ δ’ ἀνεκήκιεν ἅλμη γάζης κεκορεσμένος ἐννύχιον κρύπτεις ἑσπέριον ξένον ἤβολον ἦμαρ ἠκαλέον γελόωσα Ἰὼ Καλλιθύεσσα Κλειτόεν ὕδωρ κλεψίρρυτον ὕδωρ κουρὶξ αἰνυμένους κυλικήρυτον αἷμα Λευκοῦ πεδίου οὐδ’ ἐπινυκτίδιος οὔθατα βόσκει κοῦραι πετράων ἤριπον ἐξ ὑπάτων πάντων δ’ ἔπτυσε πουλὺ κάτα ὡς ἐτὰ Τημενίδος χρύσεον γένος ἀκμήν τοι βρύα τῆμος ἐπὶ στήθεσσι κέχυνται ⏑⏑–⏑⏑ παρθένον κόρην οὐδ’ ὅσσον μυίης στυγερῶν ἐμπάζετο μύθων †δίκρανον ἤρυγε φιτρὸν ἐπαιρόμενος Ἄρτεμι Κρητάων (?) πότνια τοξοφόρων ψευδόμενοί σε Παλαῖμον νύμφα φίλη, καὶ βλητὶ λίθῳ ἐνὶ δάκρυον ἧκας τὴν θρινάκην κατέθεντο Θαυμακίης ἱερὸν Ἀρτέμιδος ἀνέρα δὲ Τροίη Θρηΐκιον οὔτι φορήσει δέξονται Φολόης οὔρεα Παρρασίδος Πειρήτιδος ἱερὸς ὄρνις ἐς ὀλίζονας ἀστέρας ἄρκτου λίστροισιν ἐοικότα λῖες μέντοι† λίεσσι αὐτόν με πρώτιστα συνοικιστῆρα †γαίας† ἔσδεξαι τεμενοῦχον Πακτωλοῦ χρυσέοισιν ἐπ’ ἀνδήροισι θάασσον |