eul_wid: edi-aa
DOI 10.5281/zenodo.20335421 PDFMarkdown

Golden Age of Plenty by Telecleides the Comic Poet

"The Golden Age of Plenty" is the conventional modern title for the lost Old Comedy Apospasmata by the 5th-century BCE Athenian playwright Telecleides. The work survives only in 85 fragments, primarily brief quotations preserved by later authors such as Athenaeus. The title derives from the most substantial surviving passage, a 15-line fragment describing a mythical era of automatic abundance. The original plot and structure of the play are unrecoverable from these remnants. The extant fragments indicate several thematic concerns, including a satirical depiction of a primordial Golden Age of effortless plenty, social and political critique consistent with the conventions of Old Comedy, references to gastronomy and sensual pleasure, and a utopian framework used to highlight flaws in contemporary Athenian society.

The play is preserved exclusively through fragments quoted by later grammarians and anthologists. The principal source is Athenaeus of Naucratis in his Deipnosophistae; other sources include Pollux and various scholiasts. The standard modern collection is in Greek Comic Poets. The golden age fragment is a key text for understanding comic fantasy and the literary use of myth in Old Comedy. It exemplifies the genre’s technique of subverting traditional motifs for satire. While Telecleides was a recognised figure in antiquity, the loss of his complete works limits his influence to scholarly study of these fragments.

ΑΜΦΙΚΤΥΟΝΕΣ
λέξω τοίνυν βίον ἐξ ἀρχῆς ὃν ἐγὼ θνητοῖσι παρεῖχον.
εἰρήνη μὲν πρῶτον ἁπάντων ἦν ὥσπερ ὕδωρ κατὰ χειρός.
ἡ γῆ δʼ ἔφερʼ οὐ δέος οὐδὲ νόσους, ἀλλʼ αὐτόματʼ ἦν τὰ δέοντα·
οἴνῳ γὰρ ἅπασʼ ἔρρει χαράδρα, μᾶζαι δʼ ἄρτοις ἐμάχοντο
περὶ τοῖς στόμασιν τῶν ἀνθρώπων ἱκετεύουσαι καταπίνειν,
εἴ τι φιλοῖεν τὰς λευκοτάτας. οἱ δʼ ἰχθύες οἴκαδʼ ἰόντες
ἐξοπτῶντες σφᾶς αὐτοὺς ἂν παρέκειντʼ ἐπὶ ταῖσι τραπέζαις.
ζωμοῦ δʼ ἔρρει παρὰ τὰς κλίνας ποταμὸς κρέα θερμὰ κυ- λίνδων,
ὑποτριμματίων δʼ ὀχετοὶ τούτων τοῖς βουλομένοισι παρῆσαν,
ὥστʼ ἀφθονία τὴν ἔνθεσιν ἦν ἄρδονθʼ ἁπαλὴν καταπίνειν.
λεκανίσκαισιν δʼ ἀνάπαιστα παρῆν ἡδυσματίοις κατάπαστα.
ὀπταὶ δὲ κίχλαι μετʼ ἀμητίσκων εἰς τὸν φάρυγʼ εἰσεπέτοντο·
τῶν δὲ πλακούντων ὠστιζομένων περὶ τὴν γνάθον ἦν ἀλα- λητός.
μήτρας δὲ τόμοις καὶ χναυματίοις οἱ παῖδες ἂν ἠστραγά- λιζον.
οἱ δʼ ἄνθρωποι πίονες ἦσαν τότε καὶ μέγα χρῆμα γιγάντων.
ἀλλʼ ὦ πάντων ἀστῶν λῷστοι σεῖσαι καὶ προσκαλέσασθαι,
παύσασθε δικῶν ἀλληλοφάγων.
δουλοπόνηρον ῥυπαρὸν κόλυθρον
ὦ τὰ μὲν κομψοί, τὰ δὲ φαυλότεροι
φαυλίων μήλων.
ὡς καλοὶ καὶ φιβάλεῳ
ΑΨΕΥΔΕΙΣ
τὰ δὲ τήγανα
σίζοντά σοι μολύνεται.
δρεπτόν
ΗΣΙΟΔΟΙ
ἀλλʼ ἡ τάλαινα Φιλοκλέα β δεν οὖν,
εἰ δʼ ἐστὶν Αἰσχύλου φρόνημʼ ἔχων.
κόγχη διελεῖν
διενεγκεῖν
οὐδαμῇ
ΠΡΥΤΑΝΕΙΣ
Δάκης τίς ἐστιν ὅντινʼ ἀνθρώπων ὁρᾷς.
καὶ μελιχρὸν οἶνον ἕλκειν
ἐξ ἡδύπνου λεπαστῆς
τυρίον ἐπεσθίοντα.
εὐχροεῖν, ὀρνιθοθηρᾶν, σωφρονεῖν
ναὶ μὰ τὰς κράμβας
διʼ ἡμέρας
ῥαγδαίους
ΣΤΕΡΡΟΙ
ὡς οὖσα θῆλυς εἰκότως οὖθαρ φορῶ.
φιλῶ πλακοῦντα θερμόν, ἀχράδας οὐ φιλῶ,
χαίρω λαγῴοις ἐπʼ ἀμύλῳ καθημένοις.
ὦ δέσποθʼ Ἑρμῆ, κάπτε τῶν θυλημάτων.
ΑΔΗΛΩΝ ΔΡΑΜΑΤΩΝ
τίς ἥδε κραυγὴ καὶ δόμων περίστασις;
πάντες δὲ τευτάζουσιν οἱ διάκονοι.
σὺ δὲ φρόνιμος αὐτὸς ὢν
ἀπαρτὶ ταύτης τῆς τέχνης.
ξυγγενέσθαι διὰ χρόνου λιπαρείτω μου
δρυπεπέσι μάζαις καὶ διασκανδικίσαι.
Φρύγες ἐστὶ καινὸν δρᾶμα τοῦτʼ Εὐριπίδου,
… ᾧ καὶ Σωκράτης
τὰ φρύγανʼ ὑποτίθησι.
Χαρικλέης μὲν οὖν ἔδωκε μνᾶν, ἵνʼ αὐτὸν μὴ λέγῃ
ὡς ἔφυ τῇ μητρὶ παίδων πρῶτος ἐκ βαλλαντίου.
τέτταρας δὲ μνᾶς ἔδωκε Νικίας Νικηράτου·
ὧν δʼ ἕκατι τοῦτʼ ἔδωκε, καίπερ εὖ εἰδὼς ἐγὼ
οὐκ ἐρῶ· φίλος γὰρ ἁνήρ, σωφρονεῖν δέ μοι δοκεῖ.
πόλεών τε φόρους αὐτάς τε πόλεις τὰς μὲν δεῖν τάς τʼ ἀναλύειν,
λάινα τείχη τὰ μὲν οἰκοδομεῖν τὰ δὲ αὐτὰ πάλιν καταβάλλειν,
σπονδάς, δύναμιν, κράτος, εἰρήνην, πλοῦτόν τʼ εὐδαιμονίαν τε.
ὅδʼ ἀπʼ Αἰγίνης νήσου χωρεῖ δοθιῆνος ἔχων τὸ πρόσωπον.
μόνος ἐκ κεφαλῆς ἑνδεκακλίνου θόρυβον πολὺν ἐξανατέλλει.
τῶν δυνατῶν τι κέλευʼ· οὐ γὰρ παρὰ Κενταύροισιν.
καρηβαρικὸν τὸ πάθος
ἀκροκώλια δίεφθα
παιδοφίλης, παιδέρως Ζεύς
τραχήλου τύλαν
τῆς ἀγορασίας
ἀνηρώτιζεν
ἀπατήσει
βρέχειν
Βρόμιος
ἐργολήπτας
Εὐτρηἵους
ἰβύ
καθεδοῦμαι
λυχνοκῶσα
μανόν
μέμφειραν
μόμφιν
σαβαρίχιν
σάθων
τερπότραμις