eul_wid: xia-aa
DOI 10.5281/zenodo.20335421 PDFMarkdown

Genuine Etymological Work by Genuine Etymologicon

Ἀασάμην: Ἀάσχετον: Ἀάπτους: Ἄασας: Ἄατος: Ἄβαξ: Ἀβάκησαν: Ἀβαρνίδα: ἈβληχρόνΣυμεών : Ἀβδία καὶ Ἄβδηρα: Ἄβυσσος: Ἀβλεμέως: Ἀβλῆτα:

Ἄβρα· οὔτε ἡ ἁπλῶς θεράπαινα, οὔτε ἡ εὔμορφος λέγεται, ἀλλʼ ἡ οἰκότριψ καὶ παρὰ χεῖρα θεράπαινα.

Ἀβυρτάκη· βαρβαρικόν τι ἔδεσμα ἐκ δριμέων κατασκευαζόμενον καρδάμων καὶ σκορόδων καὶ σινάπεως.

Ἄβολος· ὁ μηδέπω ἐκβεβληκὼς τοὺς ὀδόντας πῶλος. καὶ γνώμων ὁ ὀδούς, ὅτι ἀπὸ τούτου ἡ ἡλικία γνωρίζεται τῶν πώλων τε καὶ μόσχων· τριάκοντα γὰρ μηνῶν γενόμενοι ἐκβάλλουσι τοὺς πρώτους ὀδόντας, εἶτα ἐνιαυτοῦ παρελθόντος τοὺς δευτέρους, καὶ μετʼ ἄλλον ἐνιαυτὸν τέλειοί εἰσιν οἱ τεττάρων ἡμίσεων ἐτῶν. ἀφʼ οὗ καὶ λειπογνώμονες καλοῦνται οἱ μηκέτι διὰ τῶν ὀδόντων γνωσθῆναι δυνάμενοι.

Ἁβροείμονες· λαμπροφόροι, ἁπαλοφόροι· ἁβρὸν γὰρ τὸ λαμπρὸν καὶ κοῦφον καὶ τρυφερόν· ἁβρὸς οὖν ὁ ἁπαλός· παρὰ τὸ ἅπτω, ὁ εὐαφής. ἢ κατὰ στέρησιν τοῦ βάρους. Ἀβολήτωρ:

Ἀβρότων· κοχλίου εἶδος· οἱ δὲ ἀκρίδων, αἵτινες πολλαὶ γενόμεναι τοὺς καρποὺς διαφθείρουσιν· οἱ δὲ μελιττῶν. οἱ δὲ ἀπρότων φασίν, ὅ ἐστιν ἀντὶ τοῦ λῃστῶν.

Ἀβίων· ἤτοι βιοῖς μὴ χρωμένων, ὅ ἐστι τόξοις. ἢ βίοις, ὅ ἐστι νόμοις καὶ πολιτείαις. ἢ μετὰ τοῦ ἐπιτατικοῦ α, ἵνʼ ᾖ πολυβίων Ἄβρομοι: Ἀβρότη: Ἁβρός: Ἀβροτάξομεν:

Ἀγοράζω· πολὺ μὲν παρʼ αὐτοῖς ἐπὶ τοῦ ἐν ἀγορᾷ διατρίβειν. εἴρηται δὲ καὶ ἐπὶ τοῦ ἀγοράζειν.

Ἄγαμαι· ἄγαμαι αὐτοῦ. καὶ τοῦτο μᾶλλον οὕτω συντάσσουσι καὶ τὸ θαυμάζειν πολλάκις. Ἀγαίεται:

Ἄγγαροι οἱ ἐκ διαδοχῆς γραμματηφόροι. οἱ δὲ αὐτοὶ καὶ ἀστάνδαι. λέγεται δὲ καὶ ἀγγαροφορεῖν ἐπὶ τὸ φορτία φέρειν κατὰ διαδοχήν.

Ἀγκαλιαγωγοί· οἱ ἀγκαλίδας ἄγοντες ἐν πλοίοις. ἢ ἐπὶ θρεμμάτων. ἀγκαλιδοφόροι δὲ αὐτοὶ οἱ φέροντες· ἀγκαλιδοπῶλαι δὲ οἱ πιπράσκοντες. Ἄγαλμα: Ἀγάλακτες: Ἀγαθίς:

Ἄγλιθες· ἐξ ὧν ἡ κεφαλὴ τοῦ σκορόδου σύγκειται. Ἀγαμέμνων:

Ἀγανοῖς· προσηνέσι, πραέσιν. ἀπὸ τοῦ ἀγάζω, τὸ θαυμάζω, γίνεται ἀγανός, ὅπερ ἀπὸ τοῦ ἄγαν γίνεται καὶ τοῦ αἰνεῖσθαι.

Ἀγαπήνωρ· ὁ γενναῖος καὶ ἀνδρεῖος, ὁ ἀγαπῶν τὴν ἠνορέην, ὅ ἐστι τὴν ἀνδρείαν. ἔστι καὶ ὁ ἀγαπώμενος ὑπὸ τῶν ἀνθρώπων.

Ἀγάπη· παρὰ τὸ ἄγαν ποιότητα ἔχειν. … .

Ἀγασάμενοι· θαυμάσαντες. οὐ τότε γʼ Ὀδυσσῆος ἀγασσάμεθʼ εἶδος ἰδόντες. ἀγῶ ἀγάζω. οὕτως Ὠρίων

Ἀγαστόρων· τῶν ὁμογάστρων, τῶν ἀδελφῶν. Λυκόφρων· τῶν φιλτάτων σου τῶν ἀγαστόρων τρόφιν, σημαίνει δὲ τὸν τρόφον καὶ κλίνεται τρόφις τρόφιος

Ἀαγές· ἄθραυστον· ἀπὸ τοῦ ἄγω, τὸ κλάνω, ἀγής, καὶ μετὰ τοῦ ἐπιτατικοῦ α ἀαγής· καὶ τὸ οὐδέτερον τὸ ἀαγές.

Ἀγαυός· ἐκ τοῦ ἀγῶ, τὸ θαυμάζω, γίνεται ἄγημι ἄγαμαι ἄγασται ἀγαός, καὶ πλεονασμῷ τοῦ υ Αἰολικῶς ἀγαυός, ὡς ναός ναυός. ἢ ἀπὸ τοῦ γαίω, τὸ γαυριῶ, γίνεται γαῖος, καὶ τροπῇ τοῦ ι εἰς υ, ὡς δίφρος δύφρος, καὶ μετὰ τοῦ ἐπιτατικοῦ α ἀγαυός.

Ἀγαυρός· παρὰ τὸ ἀπὸ γῆς αἴρεσθαι· ἢ παρὰ τὸ γαίω, τὸ γαυριῶ· ἢ παρὰ τὸ ἄγη, ὃ σημαίνει τὴν ἔκπληξιν, γίνεται ἀγηρός καὶ ἀγαυρός. σημαίνει δὲ καὶ τὸν ὑπερήφανον.

Ἀγαυρίαμα· παρὰ τὸ γαίω, τὸ γαυριῶ, γίνεται γαῖρος, καὶ τροπῇ τοῦ ι εἰς υ, ὡς κλαίω κλαύσω, καίω καύσω, καὶ ἐν ἐπιτάσει τοῦ α ἀγαυρός. καὶ γαυριᾶν, τὸ μεγάλως γαυριᾶν καὶ ἐπαίρεσθαι. οὕτως Μεθόδιος.

Ἀγαυγή· οἷον· Ἀπόλλωνος ἀγαυγή· παρὰ τὸ αὐγή.

Ἀγερσικύβηλιν· κύβηλις λέγεται ὁ πέλεκυς ὁ μαντικός. οἱ δὲ τὸν ἐφʼ ἑαυτῷ ἐγείροντα τὸν πέλεκυν.

Ἀγελαῖος· ἰδιώτης, ῥεμβώδης· παρὰ τὸ ἀγέλη, τὸ δὲ ἀγέλη ἀπὸ τοῦ ἄγω … .

Ἀγορὰ ἐφορία· ἡ πρὸς τοῖς κοινοῖς ὅροις γινομένη τῶν ἀστυγειτόνων· οὗ οἱ ὅμοροι συνιόντες περὶ τῶν κοινῶν ἐβουλεύοντο.

Ἀγγεῖλαι· κυρίως τὸ διὰ λόγων κελεύειν· παρὰ τὸ λέγω ἀνλέγω καὶ καθʼ ὑπερβιβασμὸν ἀγγέλω τροπῇ τοῦ ν εἰς τὸ γ.

Ἀγγεῖον· ἀπὸ τὸ διʼ αὐτοῦ τι ἄγειν καὶ φέρειν. οὕτως Ὠρίων

Ἀγγαροφορεῖν· τὸ κατὰ διαδοχήν τι πεμπόμενον φορτίον

Ἄγγελος· ὥσπερ ἀπὸ τοῦ εἴκω, τὸ ὁμοιῶ, γίνεται εἴκελος, οὕτως καὶ παρὰ τὸ ἄγω γίνεται ἄγγελος πλεονασμῷ ἑτέρου γ. τὰ γοῦν παρʼ αὐτὸ συγκείμενα διὰ τοῦ ε ψιλοῦ γράφονται, οἷον ἀρχάγγελος.

Ἀγγελίην· ἀγγελίην ἐλθόντα, ἀντὶ τοῦ ἄγγελον. δύο δὲ σημαίνει ἡ λέξις παρὰ τῷ ποιητῇ, τὴν πρεσβείαν, ὡς ἐν τῷ ἀγγελίην εἴποιμι περίφρονι Πηνελοπείῃ, καὶ τὸν ἄγγελον, ἤτοι πρέσβυν, ὡς ἐνταῦθα.

Ἀγερμός· οὐκ ἀγυρμός. Πλάτων δὲ ἀγερμὸν εἴρηκεν τὸν συναθροισμόν.

Ἀγελείη· ἡ Ἀθηνᾶ, ἡ ἄγουσα λείαν ἀπὸ τοῦ πολέμου, ὅ ἐστιν ἡ λαφυραγωγός

Ἀγέρωχος· ῥητορικὴ ἡ λέξις, σημαίνει δὲ τὸν αὐθάδη, παρὰ τὸ ἄγαν αὐχεῖν. ἢ ὁ ἔντιμος καὶ ἀνδρεῖος παρὰ τὸ ἄγαν γερουχεῖν.

Ἀγησίλαος· ἐπώνυμον τοῦ ᾍδου· Καλλίμαχος· φοιτάσει μεγάλῳ Ἀγεσιλάῳ. εἴρηται παρὰ τὸ ἄγειν τοὺς λαούς· ἄρχων γὰρ τῶν θανόντων. οὕτως Μεθόδιος.

Ἀγέραστος· οἱ μὲν ἀπὸ τοῦ γέρας, οἱ δὲ ἀπὸ τοῦ γεράζω γεράσω γεγέρακα γεγέρασμαι γεγέρασαι γεραστός καὶ ἀγέραστος.

Ἀγείρατον· ἀγέρατον· γέρας ἡ τιμή· παρὰ τὸ γέρας κατὰ πλεονασμὸν τοῦ ι.

Ἀγήραον· ἄφθαρτον, μὴ γηράσκοντα· παρὰ τὸ γῆρας.

Ἀγείρω· τὸ γει δίφθογγον· ἀγέρρω γὰρ λέγουσιν οἱ Αἰολεῖς. ἢ ὅτι καὶ ἀγερῶ ὁ μέλλων ἐκ τοῦ ἄγω.

Ἄγη· σημαίνει τὸ ἐκπλήττομαι καὶ τὸ θαυμάζω· γέγονε παρὰ τὸ ἄζω ἢ ἀγῶ, τὸ θαυμάζω· οἱ γὰρ ἐκπληττόμενοι εἴς τι ὑπερέχον ἄγονται. ἔστι δὲ ἄκλιτον, ἐπειδὴ τὰ εἰς γη ἰαμβικὰ οὐδέποτε ἀπὸ φωνήεντος ἄρχεται, οἷον στέγη ταγή φυγή. πρόσκειται «ἰαμβικά» διὰ τὸ ἀγή, ὃ σημαίνει τὴν ἀπόκλασιν τοῦ κύματος· τοῦτο γὰρ ἀπὸ φωνήεντος ἄρχεται, ἀλλʼ οὐκ ἔστιν ἰαμβικὸν ἀλλὰ σπονδειακόν, τὸ γὰρ α μακρὸν ἔχει. ἐπεὶ οὖν τὸ ἄγη εἰς γη ἔστιν ἰαμβικὸν καὶ ἀπὸ φωνήεντος ἄρχεται, εἰκότως ὡς μὴ ἔχον τι μιμήσασθαι ἄκλιτον ἔμεινεν.

Ἀγειρέθω· ἐκ τοῦ ἀγείρω, τὸ συναθροίζω, γίνεται ἀγειρέθω καὶ οὐχὶ ἀγειράθω, ἐπειδὴ τὰ εἰς ω λήγοντα ῥήματα βαρύτονα, εἰ μὲν μακρᾷ παραλήγονται, διὰ τοῦ αθω ποιοῦσι τὴν παραλήγουσαν, οἷον κίω κιάθω, εἴκω εἰκάθω, ἀμύνω ἀμυνάθω, εἴργω εἰργάθω, εἰ δὲ βραχείᾳ παραλήγονται, διὰ τοῦ εθω ποιοῦσι τὴν παραλήγουσαν, οἷον φλέγω φλεγέθω, νέμω νεμέθω, ὅθεν τὸ ἀγειρέθω καὶ ἀείρω ἀειρέθω γενόμενον κατὰ παραγωγήν. ἀγερέθω ἀπέβαλε τὸ ι.

Ἀγήνωρ· ἐκ τοῦ ἄγαν καὶ τοῦ ἀνήρ γίνεται ἀγάνωρ καὶ τροπῇ τοῦ α εἰς η ἀγήνωρ· τὸ γὰρ ἀνήρ κατʼ ἀρχὴν μὲν συντιθέμενον τρέπει τὸ α εἰς η καὶ τὸ η εἰς ω, οἷον εὐήνωρ Ἀντήνωρ· τὸ δὲ Νικάνωρ Νικήνωρ κατὰ τροπὴν γέγονε Βοιωτικὴν τοῦ α εἰς η.

Ἀγῆλαι· τιμῆσαι θεόν, ἀγλαΐσαι. Εὔπολις· καὶ προσαγήλωμʼ ἐπελθόντας, καὶ Ἀριστοφάνης· καί σε θυσίαις προσόδοις τε μεγάλαιςἀγελοῦμεν

Ἀγή Ἀγηλάτῳ Ἀγήνωρ Ἀγητοί Ἀγηνορίαις Ἀγηγέρατο Ἀγινῶ Ἀγκάς Ἀγκυλοχείλης Ἀγκοίνη Ἄγκιστρον Ἀγκιστρούμενος: Ἀγραφίου Ἀγκυλομήτεω Ἀγμούς Ἀγκών Ἄγκη Ἀγλαά Ἀγλευκής Ἀγλαϊεῖσθαι Ἄγνος Ἀγνοῶ Ἄγνυμι Ἀγός Ἄγρει Ἀγρεύς Ἄγραυλοι Ἀγρόμενοι ἈγοράασθαιἌγον Ἀγορήν Ἀγορανόμοι Ἀγοστός Ἀγκών Ἀγροτέρας ἐλάφους Ἀγροτέρη Ἄγριος Ἀγρός: Ἄγριοι Ἀγρώσσω Ἀγρωσταί Ἀγύρτας

Ἀγροιώτης·... ἀγροίτης καὶ κατʼ ἐπένθεσιν .... ἀγυιαί· ἄμφοδα, ῥῦμαι· καὶ Ὅμηρος εὐρυάγυιαν λέγει τὴν πλατυάμφοδον, οἷον· νῦν γάρ κεν ἕλοις πόλιν εὐρυάγυιαν. ἢ ἐπιμήκεις ὁδοί, παρὰ τὸ μὴ ἔχειν πως γυῖα καὶ μέλη καὶ κάμψεις, τὰ δὲ ἄμφοδα ἔχουσιν ἑκατέρωθεν διεξόδους καὶ ταύτῃ διαφέρει. ἢ παρὰ τὸ ἄγω, τὸ πορεύομαι· Λαοδίκην ἐσάγουσα θυγατρῶν εἶδος ἀρίστην. οὕτως Ὠρίων

Ἀγυιά· ἡ ὁδός· παρὰ τὸ ἄγω, τὸ πορεύομαι.

Ἄγυρις· ἡ ἄθροισις· παρὰ τὸ ἀγείρω, ἐξ οὗ ἀγορά γίνεται· ἀγορῶ ῥῆμα, ἐξ οὗ ὄνομα θηλυκὸν ἄγορις, καὶ τροπῇ τοῦ ο εἰς υ ἄγυρις.

Ἄγρωστις· ἔστιν ἔδω, τὸ ἐσθίω, ὁ μέλλων ἔσω, ὁ παρακείμενος ἦκα, ὁ παθητικὸς ἦσμαι. τὸ βʹ ἦσαι, τὸ γʹ ἦσται καὶ ἐξ αὐτοῦ ἦστις. καὶ ἐπειδὴ τὰ ἀπὸ τοῦ παθητικοῦ παρακειμένου γινόμενα ὀνόματα συνάρχεσθαι θέλουσι τοῖς ἰδίοις ἐνεστῶσι, γίνεται ἔστις, … καὶ τροπῇ Δωρικῇ τῆς ου διφθόγγου εἰς ω ἄγρωστις.

Ἄγχι· σημαίνει τὸ πλησίον· παρὰ τὸ ἀγχοῦ ἀγχόθι ἄγχι κατὰ συγκοπήν.

Ἄγχειν· παρὰ τὸ ἄγω ἄγειν· τὸ τὸν φάρυγγα συνάγειν.

Ἀγχλάσας· ἀναχαλάσας, ἀνακουφίσας, ἀναβαστάσας.

Ἀγχίμολον· ἐγγύς, πλησίον· παρὰ τὸ ἄγχι καὶ τὸ μολῶ, τὸ παραγίνομαι.

Ἀγχηστῖναι· ἀπὸ τοῦ ἄγχιστος ἀγχιστῖνος καὶ ἀγχιστῖναι. τὸ δὲ ἄγχιστος ἐστὶν ὑπερθετικόν· γίνεται δὲ ἀπὸ τοῦ ἀγχοῦ ἀγχότερος ἀγχίων ἄγχιστος καὶ ἀγχιστίνδην.

Ἄγχαυρον· τὸ καλούμενον λυκόφως· σημαίνει δὲ τὴν ὀρθρινὴν τὴν πλησίον τῆς αὔρας· ἀγχίαυρος καὶ ἄγχαυρος· αὔρα δὲ ἡ ἡμέρα.

Ἀγών· οὐχ εὗρον αὐτοῦ ἐτυμολογίαν. ἐγὼ δέ φημι· παρὰ τὸ ἄγω γίνεται ἀγών, ὁ φέρων πολλὴν ὄχλησιν καὶ ἀδημονίαν .................... ....... καλὸν δʼ εὔρυνον ἀγῶνα … τὸ ἄθροισμα .................... Περὶ πολυσημ. λέξεων

Ἀγχώμαλα· παρὰ μικρὸν ἴσα, ἐγγὺς τοῦ ὁμαλοῦ· ἀπὸ τοῦ ἄγχι, ὃ σημαίνει τὸ ἐγγύς, καὶ τὸ ὁμαλόν γέγονεν ἀγχώμαλος. τὰ παρὰ τὸ ὁμαλός συντεθέντα διὰ τοῦ ω μεγάλου γράφεται ...

Ἀγυιά· ... καὶ ὀξυνόμενον. Περὶ πολυσημ. λέξεων.

Ἀγωνία· ἐπὶ τοῦ εἰς ἀγῶνα μέλλοντος κατιέναι· καταχρηστικῶς δὲ καὶ ἐπὶ τοῦ ἁπλῶς φόβου.

Ἀγγελλόντων· ἀντὶ τοῦ ἀγγελλέτωσαν οἱ Ἀττικοί φασιν· οὗτοι γὰρ ἐπὶ τῶν προστακτικῶν τῶν ἀπὸ ὁριστικῶν γινομένων, τῶν μὴ ἐχόντων τὸ μ κλιτικόν, τὸ τρίτον πρόσωπον πληθυντικῶν ὁμοφώνως ποιοῦσι τῇ γενικῇ τῶν πληθυντικῶν τῶν ἰδίων μετοχῶν· τύπτετε τυπτόντων ἀντὶ τοῦ τυπτέτωσαν. ἐπὶ δὲ τῶν ἐχόντων τὸ μ κλιτικὸν τὸ τρίτον πρόσωπον τῶν πληθυντικῶν ὁμοφώνως ποιοῦσι τῷ τρίτῳ τῶν δυϊκῶν· τύπτεσθε τυπτέσθων ἀντὶ τοῦ τυπτέσθωσαν

Ἀδέκαστος· δίκαιος· παρὰ τὸ δέχω δέδεγμαι δεκαστός καὶ ἀδέκαστος, ὁ μὴ δεχόμενος πρόσωπον ἢ δῶρα.

Ἀδελφός· δελφὺς λέγεται ἡ μήτρα, καὶ μετὰ τοῦ α τοῦ σημαίνοντος τὸ ὁμοῦ γίνεται ἀδελφός, οἱονεὶ ὁμόδελφύς τις ὤν, ἐκ τῆς αὐτῆς δελφύος. καὶ ἀδελφίζειν τὸ ἀδελφὸν καλεῖν.

Ἀδελφιδοῦς· ἰστέον, ὅτι τὰ εἰς δους λήγοντα εἰς ου ἔχει τὴν γενικήν, οἷον ὁ ἀδελφιδοῦς τοῦ ἀδελφιδοῦ, ὁ θυγατριδοῦς τοῦ θυγατριδοῦ. γέγονε δὲ ἀπὸ τοῦ ἀδελφιδέος καὶ θυγατριδέος κατὰ κρᾶσιν· οὐδέποτε γὰρ εὐθεῖα διαλύεται· τὸ γὰρ εἷς ἕεις πλεονασμὸν ἔχει τὸ ε. πρὸς δὲ τοὺς λέγοντας … .

Ἀδαξῆσαι· σημαίνει τὸ κνῆσαι. Ἀδαγμός·

Ἀδαήμων· ἄπειρος· ἀπὸ τοῦ δαίω, τὸ μανθάνω, δαῶ δαήσω δαήμων καὶ ἀδαήμων. ἀπὸ τοῦ δαίω δαῶ, συστολῇ τοῦ ι καὶ μεταθέσει τοῦ τόνου.

Ἀδδεές· ἄφοβε· ἀπὸ τοῦ δέος, ὃ σημαίνει τὸν φόβον, γίνεται δεής καὶ ἀδεής, καὶ τὸ θηλυκὸν ἀδεής καὶ τὸ οὐδέτερον ἀδεές, πλεονασμῷ ἑτέρου δ ἀδδεές.

Ἀδευκής· ὁ ἀπροσδόκητος, ἀνείκαστος, ἄγνωστος· παρὰ τὸ δείκω, τὸ δεικνύω, δεικής καὶ ἀδεικής, καὶ τροπῇ τοῦ ι εἰς υ ἀδευκής.

Ἀδήριτος· ἔστι δῆρις δηρίω, ὡς κόνις κονίω καὶ μῆτις μητίω· τούτου τοῦ δηρίω ὁ παθητικὸς παρακείμενος δεδήριμαι, τὸ γʹ δεδήριται, καὶ ἐξ αὐτοῦ ἀδήριτος. τὰ διὰ τοῦ ιτος ἀποστρέφονται τὴν ει· ἄτιτος ἀκόνιτος Μούνιτος ὄνομα Ἑρμαφρόδιτος Θεοδώρητος λίητος ἐπίκτητος σῖτος μίτος λῖτος, χωρὶς εἰ μὴ ὦσι σύνθετα παρὰ τὸ κλειτος διὰ τὸ Ἡράκλειτος πολύκλειτος. περὶ γὰρ τοῦ Ῥῖτος Ῥῖτοι δʼ εἰσὶ ποταμοὶ δύο διάφοροι δόξαι γεγόνασιν· ὁ μὲν Ἡρωδιανὸς βαρύνει αὐτὸ καὶ διὰ τοῦ ι γράφει ὁμοίως τὸ σῖτος, ὁ δʼ Ὦρος ὀξύνει καὶ διὰ τῆς ει διφθόγγου γράφει ὁμοίως τὸ κλειτός καὶ σειστός· σημαίνει δὲ τὸ σειόμενον, ἀλλʼ οὐκ ἔστι διὰ τοῦ ιτος.

Ἀδευκέος· ἀπεοικυίας ἢ πικρᾶς· δεῦκος γὰρ τὸ γλυκύ, ὅθεν καὶ Πολυδεύκης ἐκλήθη.

Ἀδέψητον· σημαίνει ὠμόν, ἀνέργαστον· δεψῶ δεψήσω δεδέψηκα· ἀπὸ τοῦ ἕψω δὲ γίνεται.

Ἀδηφάγος· παρὰ τὸ ἄδην, τὸ δαψιλῶς, καὶ τοῦ φήγω ἀδηφάγος.

Ἁδεῖν· τὸ ἀρέσαι· ἀπὸ τοῦ ἀδῶ, τὸ ἀρέσκω. ἢ ἥδω ἥσω ἄδον ὁ βʹ ἀόριστος, ἐξ οὗ τὸ ἅδε δʼ Ἕκτορι, ὁ βʹ μέλλων ἁδῶ ἁδεῖς ἁδεῖ καὶ τὸ ἀπαρέμφατον ἁδεῖν

Ἄδην· τὸ κεκορεσμένως. ἔστιν ἑῶ, τὸ δηλοῦν τὸ κορεννύω, οἷον· ἐπεὶ χʼ ἑῶμεν πολέμοιο· ἐξ οὗ παράγωγον ἕδω, καὶ ἄδην ἐξ αὐτοῦ. δηλοῖ δὲ καὶ τὴν ἡδονήν, οἷον· ἥσατο δʼ αἰνῶς. λαμβάνεται δὲ καὶ τὸ τερφθῆναι ἐπὶ τοῦ κορεσθῆναι, οἷον· αὐτὰρ ἐπεὶ σίτοιο τάρφθεν.ἢ ἀπὸ τοῦ ἄσω ὦ ᾆς ᾆ, τὸ δηλοῦν τὸ αὐτό, οἷον· ἄσει ἐν Τροίῃ ταχέας κύνας,γίνεται ῥηματικὸν ὄνομα ἦδος καὶ ἄδος, καὶ ἐξ αὐτοῦ ἄδην.

Ἀδικίου· ὄνομα δίκης κατὰ τῶν ὁπωσοῦν ἀδικούντων. τῆς δὲ δίκης τὸ τίμημα ἀργύριόν ἐστιν ἀποτινύμενον ἁπλοῦν.

Ἀδηκότες· κεκμηκότες, δαμασθέντες, ἀδημονοῦντες, τουτέστιν ὑπὸ κόπου ἀηδῶς διακείμενοι· ἀηδῶ οὖν ἀηδήσω

Ἄδδιξ· μέτρον τι οἶμαι τετραχοίνικον.

Ἀδινάων· παρὰ τὸ ἄδην, τὸ σημαῖνον τὸ πλῆρες, γέγονεν ἀδινός, τὸ θηλυκὸν ἀδινή καὶ ἀδινῶν ἀδινάων. τὸ δι ι· τὰ εἰς νος ὀξύτονα ἀπὸ ἐπιρρήματος γινόμενα διὰ τοῦ ι γράφονται, οἷον πύκα πυκινός, ἄδην ἀδινός.

Ἀδίοπον· τὸ ἄναρχον καὶ ἀφύλακτον.

Ἀδινώτερος· παρὰ τὸ ἄδην ἐπίρρημα γίνεται ἀδινός, τὸ συγκριτικὸν ἀδινώτερος καὶ τὸ οὐδέτερον ἀδινώτερον· σημαίνει δὲ τὸ ἄδην τὸ ἀδιαλείπτως.

Ἀδινῷ· ἀδιαλείπτως· παρὰ τὸ ἄδην ἐπίρρημα.

Ἀδμολίη· ἡ ἄγνοια· εἴρηται παρὰ τὸ εἴδω, τὸ γινώσκω· ἴδμων ἴδμονος ἰδμονία καὶ ἀϊδμονία, καὶ συγκοπῇ καὶ τροπῇ ἀδμολίη.

Ἀδμήτην· ἀδάμαστον· παρὰ τὸ δμῶ, τοῦτο παρὰ τὸ δαμῶ, τὸ δαμάζω, ὁ μέλλων δμήσω, δέδμηκα δέδμημαι δμήτης καὶ ἀδμήτης.

Ἀδῄωτον· ἀπόρθητον· παρὰ τὸ δῃῶ, τὸ σημαῖνον τὸ πορθῶ, τοῦτο παρὰ τὸ δαίω, τὸ κόπτω, τροπῇ τοῦ α εἰς η μετὰ περισπωμένου τόνου δῃῶ, τοῦ ι ἀνεκφωνήτου ὄντος

Ἀδρηστίνη· τὰ διὰ τοῦ ινη μὴ γινόμενα ἀπὸ ἐπιθέτου κύρια μονογενῆ ἀποστρέφονται τὴν ει δίφθογγον πλὴν τοῦ πείνη, οἷον Αἰητίνη δίνη. πρόσκειται «μονογενῆ» διὰ τὸ ἐκεῖνος ἐκείνη, ἐρατεινός ἐρατεινή. πρόσκειται «μὴ γινόμενα ἀπὸ ἐπιθέτου κύρια», ἐπειδὴ φωτεινὸς τόπος, φωτεινὴ οἰκία, καὶ γίνεται ἐκ τοῦ Φωτεινή, ὄνομα κύριον.

Ἀδολεσχία· ἀδολεσχίαν μὲν ἐκάλουν τινὲς καὶ τὴν φλυαρίαν, ἐτάττετο δὲ τοὔνομα ἐπὶ τῶν τὰ μετέωρα λεσχηνευόντων, οὐ τῆς ἀηδίας καὶ τῆς λέσχης συγκειμένης, ὥς τινες ἐξεδέξαντο, ἀλλὰ ἀπὸ τοῦ ἁδεῖν, τοῦ σημαίνοντος τὸ ἀρέσαι. ἡ οὖν τῶν ἀρεσκόντων καὶ αὐτοῖς δοκούντων διάλεξις ἀδολεσχία ἐκαλεῖτο διὰ τὸ μὴ ἐκ κοινῆς ὁρμᾶσθαι δόξης τὴν τοιαύτην ὁμιλίαν, ἀλλʼ ἐξ ἰδίας διαλέξεως καὶ ἀρεσκούσης ὑπολήψεως· διὸ καὶ ἀδολέσχας τοὺς φυσικοὺς ἐκάλουν, οἷον· λέγω δʼ Ὦρον καὶ Σωκράτην πτωχὸν ἀδολέσχην ἔφη. ἢ παρὰ τὸ ἥδω, τὸ εὐφραίνομαι, οὗ ὁ βʹ ἀόριστος ἄδον, καὶ ἐξ αὐτοῦ ἅδος, ἡ εὐφροσύνη· καὶ ἔστι λέσχη ἡ φλυαρία, καὶ κατὰ σύνθεσιν γίνεται ἀδόλεσχος, ὁ ἐν τῇ φλυαρίᾳ εὐφραινόμενος. ἢ ἐκ τοῦ ἁδῶ, τὸ ἀρέσκω, καὶ τοῦ λέσχη, τοῦτο δὲ παρὰ τὸ λέχος, ὃ σημαίνει τὴν κοίτην, ἐπειδὴ τὸ παλαιὸν ἔθος ἦν καὶ τῷ χειμῶνι τόπον εἶχον ἀποκεχωρισμένον, ἐν ᾧ πυρκαϊὰς ποιοῦντες ἐν αὐτῷ καθεζόμενοι διημέρευον φλυαροῦντες καὶ ἀδολεσχοῦντες.

Ἀδολέσχης ἀδολέσχου· ὁ κανών· τὰ ἀπὸ τῶν εἰς η θηλυκῶν εἰς ης γινόμενα ἀρσενικὰ μὴ ἔχοντα οὐδέτερον εἰς ες εἰς ου ἔχει τὴν γενικήν. σημαίνει δʹ· τὸ φιλοσοφῶ· ὁ δὲ δοῦλός σου ἠδολέσχει, καὶ τὸ παίζω· ἐξῆλθεν Ἰακὼβ ἀδολεσχῆσαι εἰς τὸ πεδίον, καὶ τὸ φλυαρῶ, ὡς τὸ «τί ἀδολεσχεῖς, ἄνθρωπε;» καὶ τὸ ὀλιγωρῶ· ἠδολέσχησα καὶ ὠλιγοψύχησε Ἀδράφαξυς

Ἁδρός· ὁ χονδρός· παρὰ τὸ ἥδω, ἡδόμεθα γὰρ τοῖς μεγάλοις καὶ χονδροῖς

Ἀδόροισι· Ἀντίμαχος· ἐν δʼ ἀδόροισι χεύειν εὐήλατον ἄλφι. δόροι γὰρ λέγεται παρὰ τὸ ἐκδεδάρθαι· δορός, καὶ δοροί, κατὰ πλεονασμὸν ἄδοροι. ἢ ἀντὶ τοῦ κακόδοροι. οὕτως Ἡρωδιανός.

Ἀδρανής· δραίνω, τὸ πράττω, δρανῶ ἔδρανον δρανής, καὶ μετὰ τοῦ στερητικοῦ α ἀδρανής, ὁ ἀνίσχυρος καὶ μὴ πρᾶξαί τι δυνάμενος, ὅθεν καὶ ἀδράνεια τὸ θηλυκόν.

Ἀδραστειδῶν· Ἄδραστος Ἀδραστίδης Ἀδραστιδῶν, καὶ πλεονασμῷ τοῦ ε Ἀδραστειδῶν, οἷον· Ἀδραστειδῶν θάλος

Ἀδρίας· τὸ πέλαγος· Διονύσιος Σικελίας τύραννος, ὃς πρότερον ἐπὶ τῆς Ὀλυμπιάδος πόλιν ἔκτισεν Ἀδρίαν ἐν τῷ Ἰωνικῷ κόλπῳ, ἀφʼ ἧς καὶ τὸ πέλαγος Ἀδρίας καλεῖται. Εὔδοξος δὲ ἕνα τῶν Ἱστοριῶν τὸ πέλαγος καὶ τὴν πόλιν ὀνομασθῆναι Ἀδρίαν ἀπὸ Ἀδρίου τοῦ Μεσαππίου τοῦ Παύσωνος.

Ἀδύτῳ· τῷ ἐνδοτάτῳ καὶ θειοτάτῳ μέρει τοῦ ναοῦ· ἄδυτα γὰρ καλοῦνται οἱ τό ποι τῶν ἱερῶν, εἰς οὓς οὐκ ἔξεστιν εἰσιέναι οὐδὲ εἰσδῦναι πᾶσιν. ἀπὸ τοῦ δύω δῦμι δύσω δέδυκα δέδυμαι δέδυται δυτός καὶ ἄδυτος.

Ἄδωνις· δύναται ὁ καρπὸς εἶναι ὁ ἀδώνιος, οἷον «ἀδώνειος καρπός», ἀρέσκον

Ἁδρύνω· τὸ αὐξάνω· Νίκανδρος ἔνθα· ῥωγαλέον φορέουσα περιστιγὲς αἰόλον ἔρφος· τὴν μὲν ὅθʼ ἁδρύνηται ὀροιτύποι οἱ ἀβατῆρες κόψαντες ῥάδικα πολυστρεφέος κοτίνοιο

Ἀεθλεύειν· ἀγωνίζεσθαι· ἀπὸ τοῦ ἄεθλον, ὅπερ ἀπὸ τοῦ ἆθλον· τοῦτο παρὰ τὸ τλῶ, τὸ καρτερῶ, τλόν καὶ ἄτλον, καὶ τροπῇ ἆθλον. τὸ δὲ ἄεθλον ἀρσενικῶς μὲν λεγόμενον τὸν τόπον καὶ τὸ ἀγώνισμα δηλοῖ· οὗτος μὲν δὴ ἄεθλος ἄατος· οὐδετέρως δὲ τὸ ἐπὶ ἀγῶνος διδόμενον· νηῶν δʼ ἐκφέρετʼ ἄεθλα λέβητάς τε τρίποδάς τε

Ἀεικίας· τὰς ὕβρεις καὶ αἰσχύνας· ἀπὸ τοῦ αἰκίας πλεονασμῷ τοῦ ε ἀεικίας.

Ἀεικέλιος· ἀπρεπής, ἀνόμοιος, σκληρός· ὡς πέμπω πέμπελος, οὕτως γίνεται εἴκω, τὸ ὁμοιῶ, εἴκελος εἰκέλιος καὶ ἀεικέλιος. τὸ δὲ εἴκελος, εἰ μέν ἐστι σύνθετον, πάντοτε διὰ τῆς ει διφθόγγου γράφεται, εἰ δὲ ἁπλοῦν, διὰ τοῦ ι.

Ἄεισι· παρὰ τὸ ἄω, τὸ πνέω, παράγωγον τῶν εἰς μι ἄημι. οὗ τὸ γʹ ἄησι καὶ τὸ δυϊκὸν ἄετον, καὶ κατʼ ἔκτασιν ἄητον, οἷον· τὼ δʼ ἐκ Θρῄκηθεν ἄητον·ἐξ οὗ καὶ τὸ γʹ τῶν πληθυντικῶν ἄεισι Αἰολικώτερον· ἐχρῆν γὰρ ἀεῖσι, ὥσπερ ἱεῖσι· ἄλλοτε δʼ ἄλλῃ ἄεισι

Ἀείδελον· σημαίνει τὸ ἀόρατον· ἔστιν εἴδω, τὸ γινώσκω, ᾧ ἀντιπαράκειται τὸ οἶδα· γίνεται εἴδελος, ὡς πέμπω πέμπελος, καὶ συνθέσει ἀείδελος, ὁ μὴ θεωρούμενος. παρὰ δὲ Νικάνδρῳ ἐπὶ τοῦ ἀεὶ φανεροῦ κεῖται, περὶ οὗ ἔστιν εἰπεῖν, ὅτι ἀπὸ τοῦ ἀείδηλον γέγονε κατὰ συστολὴν τοῦ η εἰς ε. τὸ δὲ ἀΐδηλον, τὸ ἀφανιστικόν, ἀπὸ τοῦ εἴδω τοῦ σημαίνοντος τὸ γινώσκω ἢ τὸ βλέπω γίνεται ἰδνόν καὶ μετὰ τοῦ δῆλος γέγονεν ἀϊδνόδηλος καὶ συγκοπῇ ἀΐδηλον

Ἄεθλον· ἀπὸ τοῦ ἐθέλω, ἐθέλον τι· ἔστι μετὰ τοῦ ἐπιτατικοῦ α ἀέθελον, τὸ πάνυ θελητόν, καὶ συγκοπῇ ἄεθλον καὶ κράσει τοῦ αε ἆθλον, καὶ ἆθλος τὸ ἀρσενικόν.

Ἄειλα· τὰ πολύσκια χωρία· κατὰ στέρησιν τῆς ἕλης

Ἀειλογία· τὸ ἀεὶ λόγους καὶ εὐθύνας ὑπέχειν

Ἀείζωτος· … ἄζωτος ἡ ναῦς ἐστι καὶ ἀνυπήλιφος· ἀζώτους δὲ τὰς ἀνασεσυρμένας γυναῖκας.

Ἀεικής· ὁ σκληρός, ὁ μὴ εἴκων· εἴκω εἰκής καὶ ἀεικής, ἀφʼ οὗ τὸ ἀεικέα λοιγὸν ἀμῦναι, καὶ αἰκία. λαμβάνεται δὲ καὶ ἐπὶ τοῦ ἀπρεποῦς· σὸν γένος, οὔ οἱ ἀεικές

Ἀείδω· ἀντιπαράκειται τὸ ἀοιδή. γέγονε δὲ παρὰ τὸ εἴδω, τὸ γινώσκω, καὶ μετὰ τοῦ ἐπιτατικοῦ α ἀείδω. τὸ δὲ εἴδω σύνθετον εἰς ὄνομα ἀποβάλλει τὸ ε· νῆις, ὁ ἄπειρος, καὶ πολύιδος· καὶ παραγόμενον, οἷον ἴδμων ἴστωρ. ἰστέον δέ, ὅτι τὰ κατὰ τὴν κοινὴν διάλεκτον τὰ ἀπαθῆ οὐ λέγονται, οἷον τὸ πατέρος καὶ μητέρος καὶ ἀνέρος, ἀλλὰ τὰ πεπονθότα, οἷον τὸ πατρός· οὕτως οὖν καὶ τὸ ἀείδω εἰς α μακρὸν ᾄδω κατὰ κρᾶσιν τοῦ εα καὶ συναιρέσει τοῦ αι εἰς τὴν αι δίφθογγον

Ἀεικίσσωσιν· ὡς εὐγενής εὐγενίζω, οὕτως ἀεικής ἀεικίζω, ὅπερ ἀπὸ τοῦ εἴκω. ἢ παρὰ τὸ αἰκίζω ἀεικίζω κατὰ πλεονασμὸν τοῦ ε· εὐλὰς ἐγγιωνται, ἀεικίσουσι δὲ νεκρόν

Ἀέκητι· ἔστιν ἀεκάζω, οὗ ἡ μετοχὴ πόλλʼ ἀεκαζομένη, ἐξ αὐτοῦ ἐπίρρημα ἀεκαστί, ὡς δωρίζω δωριστί, καὶ κατὰ ἀποβολὴν τοῦ σ ἀεκατί, καὶ τροπῇ τοῦ ι Ἰωνικῇ καὶ ἀναβιβάσει τοῦ τόνου ἀέκητι· ἡ γὰρ ἀποβολὴ πολλάκις ἀναβιβάζει τοὺς τόνους

Ἀεκήλια· κατὰ ἀπόφασιν τοῦ ἑκήλου, ἐφʼ οἷς οὐχ οἷόν τε ἡσυχάζειν, οἷον οὐχ ἥσυχα οὐδʼ εἰρηναῖα, ἀλλὰ ταραχώδη· ἢ ἀκούσια, ἃ οὐκ ἄν τις ἑκὼν πάθοι

Ἀειρομένη· ἀπὸ τοῦ ἀήρ ἀέρος ἀέρω, καὶ πλεονασμῷ τοῦ ι ἀείρω, ἡ μετοχὴ ἀειρόμενος

Ἄελλα· ἡ ἄγαν εἰλοῦσα. ἢ παρὰ τὸ ἄω, τὸ πνέω, οἷον· Βορέης καὶ Ζέφυρος, τώ τʼ ἐκ Θρῄκηθεν ἄητον· ὁ μέλλων ἀήσω καὶ ἀέσω, καὶ ἐξ αὐτοῦ ἄελλα κατὰ πλεονασμὸν τοῦ λ

Ἀελλής· παρὰ τὸ ἕλλω. ἢ παρὰ τὸ εἰλῶ, τὸ συστρέφω, ἀποβολῇ τοῦ ι γίνεται ἐλλής καὶ μετὰ τοῦ ἐπιτατικοῦ α ἀελλής, ὥσπερ ἀτερπής, ἐξ οὗ καὶ τὸ ἀολλίζω, ὃ σημαίνει τὸ συναθροίζω· ἔρχεο σὺν θυέεσσιν, ἀολλίσασα γεραιάς

Ἀελπτέοντες· ἀνελπιστοῦντες, οὐκ ἐλπίζοντες· ἀπὸ τοῦ ἔλπω ἀέλπτω

Ἀελλόπος· ἰστέον, ὅτι τὰ παρὰ τὸ πούς συντιθέμενα τὴν τοῦ ἁπλοῦ φυλάττουσι κλίσιν καὶ διὰ τοῦ δος κλίνονται, οἷον πούς ποδός, οἰδίπους οἰδίποδος, τὰ γὰρ ἀποβολῇ τοῦ ς ποιοῦντα τὴν γενικὴν Ἀττικά εἰσιν, οἷον ὁ τρίπους τοῦ τρίπου καὶ ὁ Οἰδίπους τοῦ Οἰδίπου. ἰστέον, ὅτι τὰ παρὰ τὸ πούς ἀποβάλλουσι τὸ υ κατὰ τὴν εὐθεῖαν· ὦρτο δʼ ἀελλόπος, καὶ ἢ τρίπος ἠὲ γυνή. οὕτως Χοιροβοσκός

Ἀέντες· ἔστιν ἀῶ περισπώμενον, ὅτι δέ ἐστι περισπώμενον δῆλον ἐκ τοῦ ἄησις καὶ ἄημι· καὶ οἱ Αἰολεῖς τὴν ἀῶν μετοχήν, καθὰ ποιῶν καὶ φιλῶν, ἀείς ἐροῦσιν, ὡς φιλείς καὶ ποιείς· καὶ ἡ εὐθεῖα τῶν πληθυντικῶν ἀέντες, ἡ γενικὴ ἀέντων, ὡς ποιέντων, οἷον καὶ ἀνέμων μένος ὑγρὸν ἀέντων. εἰ δὲ ἦν βαρύτονον, ἄεντες ἂν ἐρρήθη· πνοιῇσι λιγυρῇσι διασκιδνᾶσιν ἀέντες

Ἀένναος· νάω νάος, ἐν συνθέσει ἀέναος, ὁ ἀεὶ ῥέων

Ἀέξει· αὔξει· ἀπὸ τοῦ ἔχω, τοῦ σημαίνοντος τὸ ἐλαύνω, ὁ μέλλων ἕξω καὶ ἀέξω, ὡς τὸ ἀνδρὶ δὲ κεκμηῶτι μένος μέγα οἶνος ἀέξει

Ἄερθεν· ἀείρω ἀερῶ ἄερκα ἄερμαι ἀέρθην ἀέρθησαν καὶ ἄερθεν, ὡς τὸ κόσμηθεν

Ἀερσίποδες· αἴροντες εἰς ὕψος τοὺς πόδας· παρὰ τὸ ἀείρω ἀερῶ ἀερίποδες, καὶ πλεονασμῷ τοῦ σ ἀερσίποδες· ἧχι ἑκάστῳ ἵπποι ἀερσίποδες

Ἀεσίφρων· ὁ μὴ διεγηγερμένας ἔχων τὰς φρένας· ἄω, τὸ κοιμῶμαι, ὁ μέλλων ἀέσω, ὅθεν καὶ ἀέσσεται

Ἀεργεία· Ἡσίοδος· ἀεργίη δέ τʼ ὄνειδος

Ἄζειν· τὸ στόμα ἀθρόως προσπνεῖν.

Ἀζεΐδαο· δόμῳ Ἄκτορος Ἀζεΐδαο. εὗρον ἐν Ὑπομνήματι Βοιωτίας σχόλιον. ἀπὸ τοῦ Ἀζεύς Ἀζείδης τὸ πατρωνυμικὸν καὶ ἐκεῖθεν Ἀζεΐδαο

Ἀζηχές· ἀδιαλείπτως· κατὰ τροπὴν τοῦ δ εἰς ζ Δωρικῶς, ἀδηχές γάρ. ἄδην δέ ἐστι τὸ ἀδιάλειπτον ἢ μεγαλόψυχον, οἷον· ἀζηχὲς μεμακυῖαι· σημαίνει δὲ τὸ σκληρὸν ἀπὸ τῆς ἄζης, ὃ σημαίνει τὴν ξηρασίαν.

Ἄζη· ἡ ξηρασία, ὅτι τοῦ ζῆν καὶ ρηται.

Ἀζαλέην· ξηρὰν ἢ σκληράν· παρὰ τὸ ἄζω, τὸ ξηραίνω. ἔστι ζῶ καὶ κατὰ στέρησιν τοῦ α ἄζω· τὸ γὰρ ζῶν καὶ ὑγρόν ἐστιν. οὕτως Ὦρος. ὁ δὲ Ἡρωδιανὸς λέγει, ὅτι παράγωγόν ἐστιν ἀπὸ τοῦ ἅγος· ὡς σκέλος σκελίζω, τεῖχος τειχίζω, οὕτως καὶ ἅγος ἁγίζω καὶ κατὰ συγκοπὴν ἅζω. πόθεν δὲ δῆλον; ἐκ τοῦ τὸν Ἀλκμᾶνα εἰπεῖν· ἀγίσδεο· ἀντὶ τοῦ ἅζεο ἀγίσδεο εἶπεν

Ἀζήν· σημαίνει τὸν πώγωνα κατὰ Φρύγας καὶ κλίνεται ἀζένος· ἐκ τούτου λέγεται καὶ τὸ αἰζηός γίνεσθαι. καὶ ὤφειλε κλίνεσθαι διὰ τοῦ η ὡς μὴ ἔχον τὸ μ ἀπʼ εὐθείας, ἀλλὰ σεσημείωται ὡς τὸ ἀδήν ἀδένος, σημαίνει δὲ τὸν βουβῶνα. καὶ ἔστιν εἰπεῖν, ὅτι τὰ εἰς ην ὀξύτονα ἔχοντα ἐν τῇ παραληγούσῃ τὸ α καὶ σημαίνοντα μέρος σώματος ἢ πάθος τρέπει τὸ η εἰς τὸ ε, οἷον αὐχήν αὐχένος, ἀδένος, ἀζένος· τὸ γὰρ λειχήν οὐκ ἔχει τὸ α.

Ἀηδών· παρὰ τὸ ἀείδω ἀειδών, καὶ τροπῇ Αἰολικῇ τῆς ει διφθόγγου εἰς η ἀηδών. ἄλλοι δὲ τροπὴν μόνον λέγουσι γεγονέναι τοῦ ε εἰς η καὶ μένει τὸ ι προσγεγραμμένον

Ἄη· ὥσπερ παρὰ τὸ φιλῶ γέγονεν ἐφίλει διὰ τῆς ει διφθόγγου, κατὰ δὲ Αἰολεῖς ἐφίλη διὰ τοῦ η, οὕτως καὶ παρὰ τὸ ἄω ἄει καὶ κατὰ Αἰολεῖς ἄη· καὶ Ὅμηρος· μῆνα δὲ πάντʼ ἄληκτον ἄη νότος

Ἀήδιζον· ἰστέον, ὅτι τὰ ἀπὸ φωνήεντος ἀρχόμενα ῥήματα χρονικῶς αὔξονται ἐν τῷ παρατατικῷ, οἷον ἄγω ἦγον, αἴρω ἀρῶ ᾖρον, αἰτῶ ᾔτουν. δεῖ προσθεῖναι «χωρὶς τῶν Ἰωνικῶν καὶ τῶν ποιητικῶν»· οἱ γὰρ ποιηταὶ καὶ οἱ Ἴωνες συναρχομένους πολλάκις ποιοῦσι τοὺς παρῳχημένους τοῖς ἰδίοις ἐνεστῶσιν, οἷον ἄγω ἄγεν· ἄγε δέ ἑ μοῖρα βαρεῖα, καὶ ἅψατο δʼ ἡμιόνων, ἀντὶ τοῦ ἥψατο· καὶ «χωρὶς τῶν ἀπὸ προθέσεων ἀρχομένων»· ἐπὶ τούτων γὰρ ἡ ἀρχή τοῦ ἐνεστῶτος φυλάττεται καὶ ἐν τῷ παρατατικῷ· καὶ «χωρὶς τοῦ εὐαρεστῶ εὐηρέστουν, εὐορκῶ εὐώρκουν»· ἐπὶ τούτων γὰρ ἔσωθεν ἐγένετο ἡ κλίσις. δεῖ προσθεῖναι «χωρὶς τοῦ ἀηθέσσω ἀήθεσσον», ἀηθέσσω δέ ἐστι τὸ ἀήθης ὑπάρχω· καὶ «χωρὶς τοῦ ἐν τῇ συνηθείᾳ λεγομένου ἀηδίζομαι καὶ ἀηδιζόμην». ταῦτα μὲν ὁ Χοιροβοσκός. ὁ δὲ Ζηνόβιος λέγει εἰς τὸ Ῥηματικὸν τοῦ Ἀπολλωνίου, ὅτι καὶ τὸ ἀΐω, τὸ σημαῖνον τὸ ἀκούω, ὡς παρὰ τῷ ποιητῇ, οἷον· οὐκ ἀΐεις, καὶ τὸ ἄω, τὸ σημαῖνον τὸ πνέω, οὐ τρέπει τὸ α εἰς η ἐν τῷ παρατατικῷ. καὶ ἐπὶ μὲν τοῦ ἀΐω διὰ τοῦτο οὐ τρέπεται τὸ α εἰς η, ἵνα μὴ συνεμπέσῃ τὸ ἦεν τὸ γενόμενον ἀπὸ τοῦ ἔω, τὸ σημαῖνον τὸ ὑπάρχω. τὸ δὲ ἀηθέσσω καὶ ἀηδίζομαι, ἵνα μὴ εὑρεθῇ ἀλλεπάλληλον τὸ η

Ἀήρ· παρὰ τὸ αἴρω, τὸ σημαῖνον τὸ κουφίζω, γίνεται ἀήρ· κουφίζονται γὰρ ἐν αὐτῷ καὶ αἴρονταί τινα ζῷα. ἢ ὁ κοῦφος, παρὰ τὸ ἀήρω. ἢ παρὰ τὸ ἄω, τὸ πνέω, ἀήρ· καὶ γὰρ ἡ κίνησις αὐτοῦ ποιεῖ τὸν ἄνεμον.

Ἀήσυλος· ἀπὸ τοῦ ἄσω μέλλοντος, τοῦ δηλοῦντος τὸ βλάπτω, οἷον· ἠδʼ ἀασάμην, γίνεται ὄνομα ῥηματικὸν ἀήσυλος, καὶ κατὰ πλεονασμὸν τοῦ α ἀήσυλος, ὁ ἡμαρτημένος καὶ ἄτοπος. οὕτως Ὦρος. ἢ ἀπὸ τοῦ ἥδω ἥσω ἥσυλα καὶ ἀήσυλα, τὰ μὴ τέρποντά τινα, ἄτακτα, μωρά· ἢ ἄδικα καὶ ἁμαρτωλά

Ἀήσυρον· ἀσθενὲς καὶ κενόν.

Ἀήτης· ὁ ἄνεμος· παρὰ τὸ ἀῶ, τὸ πνέω, ὁ μέλλων ἀήσω, ὄνομα ῥηματικὸν ἀήτης.

Ἄητον· ὥσπερ παρὰ τὸ φιλῶ γίνεται φιλεῖτον, οὕτως καὶ παρὰ τὸ ἀῶ ἀεῖτον τὸ δυϊκόν, ὡς παρὰ Αἰολεῦσιν ἄητον καὶ ποίητον· εἰ γὰρ ἦν βαρύτονον, ἄετον ὤφειλεν εἶναι, ὡς λέγετον τύπτετον. ἢ παρὰ τὸ ἀῶ γίνεται παράγωγον ἄημι καὶ τὸ γʹ ἄησι καὶ τὸ δυϊκὸν ἄετον καὶ κατʼ ἔκτασιν ἄητον. οὕτως ὁ Φιλόξενος εἰς τὸ Ῥηματικὸν αὑτοῦ.

Ἀθαμάντιον· πεδιάς ἐστιν ἐν Θεσσαλίᾳ καλουμένη Ἀθαμαντία διὰ τὸ ἐκεῖσε τὸν Ἀθάμαντα πλανᾶσθαι μετὰ τὸ φονεῦσαι τὸν ἴδιον υἱὸν Κλέαρχον χόλῳ τῆς Ἥρας, ὅτι ἀνέθρεψε τὸν Διόνυσον. ἐφόνευσε δὲ αὐτὸν μανεὶς εἰς θήραν δόρατι νομίσας ἔλαφον εἶναι, ὅθεν καὶ τῆς βασιλείας ἐξέπεσε καὶ τῆς Ἰνοῦς τῆς γυναικὸς ἐστερήθη καὶ τοῦ ἰδίου υἱοῦ Μελικέρτου ἀμφοτέρων εἰς θάλασσαν ἐμπεσόντων καὶ οἰκησάντων προνοίᾳ Ποσειδῶνος ἐν αὐτῇ. οὕτως σχόλιον εὗρον εἰς τὰ Ἀργοναυτικά

Ἀθέμιστος· ἄδικος, ἄνομος· θέμιστος καὶ ἀθέμιστος.

Ἀθέριζον· τὸ ἐκρίπτειν καὶ ἀποβάλλειν, ἀπὸ μεταφορᾶς τῶν ἀθέρων, τῶν μὴ δυναμένων θερίζεσθαι καρπῶν· οἱ γὰρ λικμῶντες ἐκρίπτουσι τοὺς ἀθέρας, τουτέστι τὰ ἄχυρα. ἐκ τοῦ θέρος θερίζω, μετὰ τοῦ στερητικοῦ α ἀθερίζω· Ὅμηρος· οὔ ποτέ μʼ ἀθέριζον. τὸ δὲ θέρος παρὰ τὸ θέρω, τὸ θερμαίνω, ὁ μέλλων θερῶ καὶ θέρσω Αἰολικῶς, καὶ Θερσίτης καὶ θερμός

Ἀθέσφατον· πολύν· ἐκ τοῦ θεός καὶ τοῦ φατός, τοῦτο ἐκ τοῦ φημί, τοῦ λέγω, θεόφατός τις ὤν, καὶ κατὰ συγκοπὴν καὶ πλεονασμῷ τοῦ σ θέσφατον, καὶ μετὰ τοῦ ἐπιτατικοῦ α ἀθέσφατον· ὃν οὐδὲ ὁ θεὸς ἑρμηνεύει διὰ τὸ πλῆθος.

Ἀθηνᾶ· οἱονεὶ ἀθρηνᾶ τις οὖσα, παρὰ τὸ τὸν νοῦν ἀθρεῖν. ἢ παρὰ τὸν θήσω μέλλοντα τὸν δηλοῦντα τὸ θηλάσω, οἷον· γυναῖκά τε θήσατο μαζόν, γέγονεν ὄνομα ῥηματικὸν θήνη, καὶ μετὰ τοῦ στερητικοῦ α Ἀθηνᾶ· ἀμήτωρ γὰρ ἡ θεός ἐστιν· ἐκ γὰρ τῆς κεφαλῆς τοῦ Διός φασιν αὐτὴν γεννηθῆναι. ἔστι δὲ Ἀθηνάα, καὶ ὥσπερ Ναυσικάα κατὰ κρᾶσιν τῶν δύο αα, οὕτως Ἀθηνᾶ

Ἀθήνῃσι, Θήβῃσι· ἔχουσι τὸ ι προσγεγραμμένον· ἔστι γὰρ ἡ δοτικὴ τῶν πληθυντικῶν Ἀθήναις καὶ Θήβαις· καὶ κατὰ τροπὴν Ἰωνικὴν τοῦ α εἰς η Θήβῃσι καὶ Ἀθήνῃσι, καὶ μένει τὸ ι προσγεγραμμένον

Ἀθηρηλοιγόν· τὸ πτύον τὸ τοὺς ἀθέρας διαλέγον καὶ διαχωρίζον· ἀθερολοιγόν τὸ αὐτό. γίνεται δὲ κατὰ πλεονασμὸν τοῦ ι, ὑφʼ ἓν δὲ ὀξυτόνως ἀναγνωστέον

Ἆθλος· ὅτι μετὰ τὸν κατακλυσμὸν ἐξηργηκότων ἤδη τῶν ἀγώνων καὶ πάντων τῶν ἐν Ἕλλησι καλῶν, ὕστερον Ἀέθλιος ὁ Ἐνδυμίωνος πατὴρ ἐπιμέλειαν ἐποιήσατο τοῦ Ὀλυμπιακοῦ ἀγῶνος. ἀπὸ τούτου οὖν ἆθλα καὶ ἀθληταὶ καλοῦνται.

Ἀθλήσας· τὸν μὲν ἐγὼν ἔνθε ῥυσάμην καὶ ἀνήγαγον αὖτις Ἄργος ἐς ἱππόβοτον, καὶ πολλὰ ἀθλήσαντα

Ἀθριβής· πόλις Αἰγύπτου· τὸ δεντάτης νησιευομένης Αἰγύπτου ἐστὶ κεφαλὴ κατὰ καρδίας σχῆμα τῶν περιεχομένων εἴλῳ μεθυσκόμενον· ὅθεν τὸν νομὸν Ἀθριβὴν προσηγόρευσαν, ὅπερ, εἴ τις ἑλληνιστὶ βούλοιτο φράζειν, οὐκ ἄλλως ἔχει λέξαι πλὴν καρδίαν

Ἀθίγγανος· ὁ μὴ θέλων τινὶ προσεγγίσαι· ἀπὸ τοῦ θίγω, οἱ γὰρ τὴν αἵρεσιν ταύτην ἔχοντες οὐδὲν παρʼ ἄλλου λαμβάνουσιν

Ἄθροος· θροῦς λέγεται τὸ αἰφνίδιον, καὶ κλίνεται θρόος· οὐ γὰρ πάντων ἦεν ὁμὸς θρόος, οὐδʼ ἴα γῆρυς, καὶ μετὰ τοῦ ἐπιτατικοῦ α ἄθροος· ὀξύνεται ἐπὶ τοῦ ἀθροίζειν

Ἀθρῶν· τὸ μετʼ ἐπιτάσεως θεωρεῖν· θεωρῶ γὰρ κατὰ συγκοπὴν καὶ ἐπιτάσει ἀθρῶ. ἢ ἀπὸ τοῦ δρῶ, τὸ βλέπω, καὶ μετὰ τοῦ ἐπιτατικοῦ α ἀδρῶ, καὶ τροπῇ τοῦ δ εἰς θ ἀθρῶ

Ἀθροίζω· ἐκ τοῦ θροῦς, ὃ σημαίνει τὸν θόρυβον, γίνεται θροΐζω, καὶ κατὰ συναίρεσιν καὶ μετὰ τοῦ ἐπιτατικοῦ α ἀθροίζω

Ἄθηλον· τὸ μὴ τεθηλακός

Ἀθέλδεται· διηθεῖται

Ἀθύρ· ὁ μήν· καὶ τὴν Ἀφροδίτην Αἰγύπτιοι καλοῦσιν Ἀθώρ· καὶ μῆνά γε τὸν τρίτον ἐπώνυμον ταύτης πεποιήκασιν

Ἀθύρματα· παρὰ τὸ θύω, τὸ ὁρμῶ· θύω θύρω καὶ ἀθύρω καὶ ἄθυρμα. ἢ ἀθρήματά τινα ὄντα παρὰ τὸ ἀθρεῖν, θεάματα

Ἄθως· Ἥρη δὲ νισομένοισιν Ἄθω ἀνέτειλε κολώνη· ἀκρωτήριον Θρᾴκης. Σοφοκλῆς· Ἄθω σκιάζειν ὦτα Λημνίας βοός· ἐν γὰρ τῇ Λήμνῳ βοῦς χαλκῆ ἵδρυται, ἐφʼ ᾗ τοῦ Ἄθω ἡ σκιὰ φθάνει

Ἀθῷος· ὥσπερ ἀπὸ τοῦ ζῶ ζωή χωρὶς τοῦ ι καὶ ἀπὸ τοῦ ἰῶ ἰωή, σημαίνει δὲ τὴν ἐκπεμπομένην φωνήν, τὸν αὐτὸν τρόπον καὶ ἀπὸ τοῦ θῶ, τοῦ σημαίνοντος τὸ καταβάλλω, γιγνόμενον τὸ θωή· ὁ γὰρ ζημιούμενος καταβάλλεταί τι. οὐκ ὀφείλει ἔχειν διὰ τοῦ ι, ἀλλὰ παραλόγως ἔχει αὐτό, ἐπειδὴ εὕρηται θωιή, ὡς παρὰ Ἀρχιλόχῳ· τούτου χάριν τὸ ἀθῷος ἀπὸ τοῦ θωιή γινόμενον ἔχει τὸ ι. ὤφειλε δὲ προπαροξύνεσθαι, ἐπειδὴ τὰ ἀπὸ τῶν εἰς α καὶ η θηλυκῶν εἰς ος γινόμενα ὀνόματα σύνθετα προπαροξύνονται, χωρὶς «εἰ μὴ χαρακτὴρ κωλύσει», διὰ τὸ κάρη ἀκαρός, ὀξύνεται γὰρ ὁμοίως τῷ μαδαρός. προπερισπᾶται δὲ τὸ ἀθῷος διὰ τὸν χαρακτῆρα τοῦτον, τὰ γὰρ διὰ τοῦ ῳος ἔχοντα τὸ ι ὑπὲρ δύο συλλαβὰς προπερισπῶνται χωρὶς τοῦ κολῳός, ὃ σημαίνει τὸν θόρυβον, οἷον πατρῷος Ἀχελῷος αἰδῷος ἠῷος· οὕτως οὖν καὶ ἀθῷος. πρόσκειται «ἔχοντα τὸ ι» διὰ τὸ λαγωός καὶ πατρωός, σημαίνει δὲ τὸν ἐν τῇ συνηθείᾳ λεγόμενον πατροιόν· ταῦτα γὰρ ὀξύνονται, ἀλλʼ οὐ γράφονται σὺν τῷ ι. πρόσκειται «ὑπὲρ δύο συλλαβάς» διὰ τὸ κολοιός, σημαίνει δὲ τὰ σίδηρα, ἃ φοροῦσιν οἱ κατάδικοι, ἅπερ ἐν τῇ συνηθείᾳ κοῖλα λέγουσιν

Ἄθωος· σημαίνει δὲ τὸν ἐν Ἄθῳ ὄρει τιμώμενον. οὐκ ἔχει τὸ ι καὶ ὤφειλεν ἔχειν αὐτὸ κατὰ τὴν ἀκρίβειαν καὶ προπερισπᾶσθαι, ἐπειδὴ ἀπὸ τοῦ Ἄθως τοῦ σημαίνοντος ὄνομα ὄρους ἐγένετο. τὰ δὲ ἀπὸ τῶν εἰς ως διὰ τοῦ ωος παράγωγα σὺν τῷ ι γράφονται καὶ προπερισπῶνται, οἷον Μίνως Μινῷος, ἥρως ἡρῷος, πάτρως πατρῷος, μήτρως μητρῷος· οὕτως οὖν καὶ Ἄθως Ἀθῷος ὤφειλεν, ἀλλὰ πρὸς ἀντιδιαστολὴν τοῦ ἀθῷος τοῦ ἐπὶ τοῦ ἀζημίου προπαροξύνεται καὶ τὸ ι ἀποβάλλει. οὕτως ὁ Χοιροβοσκός

Ἀθώου Διός· Διὸς ἱερὸν ἄκρῳ Ἄθῳ, τοῦ ὄρους Ἀθώου καλουμένου

Αἴγινα· τὰ διὰ τοῦ ινα ἀποστρέφονται τὴν ει χωρὶς τοῦ πεῖνα, οἷον τέρεινα, τὸ ἁπαλόν, Βέμβινα Καμάρινα Βέλβινα, ὄνομα πόλεως, Ἅρπινα, ὄνομα ἵππου, ὅπερ τινὲς διὰ δύο λέγουσι νν, Καμάρινα δὲ λίμνη δυσώδης, ὡς καὶ ἡ χρῆσις δηλοῖ· μὴ κίνει Καμάριναν· ἀκίνητος γὰρ ἄμεινον, τοῦτο εἴρηται δὲ διὰ τὴν ἐν αὐτῇ δυσωδίαν, κινουμένης γὰρ αὐτῆς φθορὰ ἐγένετο σώματος. οὕτως καὶ Αἴγινα

Αἴ· σημαίνει τὸ εἴθε, οἷον· αἲ γὰρ δὴ οὕτως εἴη φίλος, ὦ Μενέλαε. ἰστέον, ὅτι τὸ αἴ ἐκ τοῦ εἰ γέγονεν εὐκτικοῦ ἐπιρρήματος· ἔστι γὰρ εἰ, ὃ σημαίνει τὸ εἴθε, οἷον· οὗτος πατὴρ τῆς παιδός; εἰ γὰρ ὤφελεν, ἀντὶ τοῦ εἴθε

Αἰάζειν· παρὰ τὸ αἴ σχετλιαστικὸν ἐπίρρημα γέγονεν αἰάζω, ὡς λίαν λιάζω.

Αἰαίη· ἡ Μήδεια· Αἰαίη δολόεσσα· καὶ Αἰαίη Μήδεια Πελασγιδῶν γαῖαν ἵκηται, ἀπὸ τῆς Αἴης πόλεως Ἀπολλώνιος

Αἶα· ἡ γῆ· παρὰ τὸ γαῖα αἶα ἀποβολῇ τοῦ γ ἢ ἀπὸ τοῦ αὔω, τὸ ξηραίνω, αὖα, καὶ τροπῇ τοῦ υ εἰς ι αἶα

Αἰγίς· ἡ τοῦ Διός, ἔνθεν αἰγίοχος· αἰγὶς δέ ἐστιν ὅπλον Διὸς ἡφαιστότευκτον· οὐχ, ὥς τινές φασιν, ἀπὸ τῆς Ἀμαλθείας αἰγὸς τῆς ἀναθρεψάσης τὸν Δία, ἀλλʼ ἀπὸ τοῦ τὰς συστροφὰς τῶν ἀνέμων ποιεῖν κινουμένην, αἰγίδες καὶ καταιγίδες· τὸ δὲ αἰγίς παρὰ τὸ ἀΐσσω, τὸ ὁρμῶ

Αἰγυπτιάζειν· τὸ πανουργεύειν καὶ κακοτροπεύεσθαι

Αἰγανέη· ἀκόντιόν τι μικρόν· ἀπὸ τοῦ ἄγαν νεῖσθαι, τουτέστι πορεύεσθαι. ἢ ἀπὸ τοῦ ἄγαν ἵεσθαι. ἢ διὰ τὰς αἶγας· ἐπʼ αὐτὰς γὰρ μάλιστα ἵεται. ἢ διὰ τὸ εὐθετεῖν αὐτὰς εἰς αἰγῶν ἄγρας

Αἴγειρος· διὰ τῆς ει διφθόγγου· εὕρηται γὰρ καὶ χωρὶς τοῦ ι· καὶ ἀγέρων ἔφυσαν εὐγενέστεραι, σημαίνει καὶ τὸ εὐθαλέστεραι καὶ εὐθρεπτότεραι. καὶ ὅτι τὰ εἰς ρος ῥηματικὰ τῇ ει διφθόγγῳ θέλουσι παραλήγεσθαι, οἷον μάσσω μάγειρος, πέπτω πέπειρος, ὀνῶ ὄνειρος σημαίνει δὲ τὸ ὀνῶ τὸ ὠφελῶ, πολλοὶ γὰρ ἐκ τῶν ἰδίων ὀνείρων ὠφελήθησαν, οὕτως καὶ ἀΐσσω αἴγειρος. ἢ παρὰ τὸ αἴρω, τουτέστι τὸ εἰς ὕψος αἴρεσθαι καὶ αὔξεσθαι· μακεδνῆς αἰγείροιο. πρόσκειται «ῥηματικά» διὰ τὸ Κάμιρος· τοῦτο γὰρ διὰ τοῦ ι γράφεται, ἀλλʼ οὐκ ἔστι ῥηματικὸν ἀλλʼ ὄνομα κύριον. δεῖ δὲ γινώσκειν, ὅτι τὸ παρὰ Θεοκρίτῳ, οἷον· ἀπʼ Αἰγίρω ἰσχάδα τρώγοις, διὰ τοῦ ι γράφεται· ἀπὸ γὰρ τοῦ Αἴγιρον ἐστὶν ὄνομα πόλεως. τινὲ δὲ διὰ τῆς ει διφθόγγου γράφουσιν αὐτό, οἷον· καὶ ἀπʼ Αἰγείρω ἰσχάδα τρώγοις. οὕτως ὁ Χοιροβοσκός

Αἰγίλιψ· δύσβατος καὶ ὑψηλὸς τόπος· ἥ τε κατʼ αἰγίλιπος πέτρης δνοφερὸν χέει ὕδωρ. γέγονε παρὰ τὸν λείψω μέλλοντα λείψ, καὶ ἀποβολῇ τοῦ ε λίψ, καὶ ἐν συνθέσει μετὰ τῆς αἴξ γίνεται αἰγίλιψ, ἧς καὶ αἲξ … μὴ δυναμένη ἀναβῆναι

Αἰγιάλεια· ὄνομα κύριον· Ἀδράστου θυγατρός, Διομήδους γυνή

Αἰγάς· Ἑλίκην τε καὶ Αἰγάς· πόλις Εὐβοίας. τὸ ἐθνικὸν Αἰγαῖος Αἰγαίων:

Αἴγισθος· παρὰ τὸ θῶ, τὸ θηλάζω, καὶ τὸ αἴξ Αἴγιθος, πλεονασμῷ τοῦ σ Αἴγισθος· ἱστοροῦσι γὰρ τοῦτον αἰγείῳ γάλακτι τροφῇ χρήσασθαι

Αἰγίλουρος· αἴλουρος καὶ πλεονασμῷ τῆς γι συλλαβῆς αἰγίλουρος

Αἴγλη· παρὰ τὸ ἀΐσσω, τὸ ὁρμῶ, καὶ τὸ λίαν γίνεται αἴγλη· πάνυ γάρ ἐστιν ὁρμητικὴ ἡ αἴγλη. οὕτως εὗρον ἐν Ἐπιμερισμοῖς τοῦ Ψαλτῆρος. σημαίνει δὲ λαμπηδόνα

Αἰγαῖον πέλαγος· Αἰγέτης Εὐβοίας, νῆσος δυσχείμερος, ἀφʼ ἧς καὶ τὸ πέλαγος Αἰγαῖον ἐκλήθη. οἱ δὲ ἀπὸ Ποσειδῶνος οὕτως ὠνομάσθη· οὕτως γὰρ λέγεται θεός. οἱ δὲ ἀπʼ Αἰγέως τοῦ πατρὸς Θησέως κατακρημνίσαντος ἑαυτὸν ἀπὸ τῆς ἀκροπόλεως εἰς τὴν θάλασσαν· οὐ πολὺ γὰρ ἀπέχει ἡ ἀκρόπολις τῆς θαλάσσης περιπλέοντι νήσῳ οὕτως Ὦρος.

Αἰγυπιοῖσι· οἱ μὲν εἶδος ἀετοῦ, οἱ δὲ τοὺς γῦπας. αἰγυπιός αἰγυπιοῦ· παρὰ τὸ ἀΐσσω.

Αἴγυπτος· ἀπὸ Αἰγύπτου βασιλέως, τοῦ Βήλου· ἢ ἀπὸ Αἰγύπτου τοῦ Νείλου· ἢ Αἴγυπτος αἰγίποτος παρὰ τὸν τράγον, ὃν Αἰγύπτιοι σέβουσι, ἐξαιρέτως δὲ τοὺς Μενδησίου· ἢ Αἴγυπτος διὰ τὸ αἶγας πίονας ἔχειν. οὕτως Ὦρος.

Αἰγιαλός· παρὰ τὸ τὴν αἶαν γείτονα εἶναι τῆς ἁλός· ἢ ἀπὸ τοῦ γαίω.

Αἰγοφάγος· ὁ Ζεύς, ὡς παρὰ Νικάνδρῳ ἐν Θηριακοῖς.

Αἰαίην· οἷον· Αἰαίην δʼ ἐς νῆσον. ἀπὸ τοῦ αἲ αἴ θρηνητικοῦ ἐπιρρήματος· λέγουσι τῆς Κίρκης τὴν νῆσον πλησίον εἶναι τοῦ ᾍδου, ὅθεν καὶ τὸ ὄνομα εἰληφέναι ἀπὸ τῶν στεναγμάτων τῶν ἐν αὐτῇ.

Αἰδοῖα· παρὰ τὴν αἰδῶ· γυμνῶσαι γὰρ ταῦτα ἢ ὀνομάσαι ταῦτα αἰδούμεθα. ἢ παρὰ τὸ ἀνοιδαίνειν ἐν τῇ συνουσίᾳ ὀργῶντα. ἔστιν οὖν αἰδοῖα καὶ τροπῇ τοῦ ο εἰς α αἰδοῖα.

Αἰδοῖος· ὁ αἰδοῦς καὶ τιμῆς ἄξιος, οἷον· αἰδοῖός τέ μοί ἐσσι. ἀπὸ τοῦ αἰδώς γίνεται αἰδῷος· τὰ γὰρ ἀπὸ τῶν εἰς ως διὰ τοῦ ωος παράγωγα σὺν τῷ ι γράφονται καὶ προπερισπῶνται, οἷον Μίνως Μινῷος, ἥρως ἡρῷος, πάτρως πατρῷος· οὕτως οὖν καὶ ἠώς ἠῷος καὶ αἰδώς αἰδῷος καὶ κατὰ τροπὴν Βοιωτικὴν τῆς ῳ διφθόγγου εἰς τὴν οι δίφθογγον ἠοῖος καὶ αἰδοῖος. οὕτως ὁ Χοιροβοσκός. Αἰδοῖός τέ μοι

Αἰδομένω· αἰδεσθέντες· τὼ μὲν ταρβήσαντε καὶ αἰδομένω. αἰδέω, ὁ παθητικὸς ἐνεστὼς αἰδέομαι αἰδοῦμαι, ἡ μετοχὴ αἰδεόμενος αἰδούμενος, τὸ δυϊκὸν αἰδεομένω αἰδουμένω καὶ ἀποβολῇ τοῦ υ αἰδομένω.

ᾌδω· ἀπὸ τοῦ εἴδω γίνεται ἀείδω καὶ κράσει ᾄδω· ἄξιον δέ ἐστι ζητῆσαι διὰ τί τὸ α μακρὸν ὂν ἐτράπη ἐν τῷ παρατατικῷ· καὶ ἔστιν εἰπεῖν, ὅτι εἰς τὰ τελεώτατα μεγέθη δεῖ τὰς ἐπεκτάσεις γίνεσθαι, τὰ δὲ φύσει μακρὰ τὸ τελεώτατον ἔχει μέγεθος. οὕτως Ζήνων.

Αἰδέσεται· αἰδεσθῇ· ἀπὸ τοῦ αἰδῶ· αἰδέομαι Τρῶας, καὶ ὃς μέν τʼ αἰδέσεται

Αἰδεῖσθαι θʼ ἱερῆα· αἰδοίους τοὺς οἰκέτας λέγει διὰ τὸ … ἀξίου εἶναι καὶ ἐντροπῆς

Αἰδοιέστατον· ἰστέον, ὅτι τὸ ἀρχέστατον, ὡς παρʼ Αἰσχύλῳ ἐν τῇ Πηνελόπῃ, οἷον· γένος μέν τʼ εἰμι Κρὴς ἀρχέστατον· καὶ τὸ αἰδοιέστατον καὶ ἀφθονέστατον ποιητικά εἰσι κατʼ ἔθος Ἰώνων γενόμενα· τὰ γὰρ διὰ τοῦ ου συγκριτικὰ οὗτοι διὰ τοῦ εσ προσφέρουσιν, οἷον δικαιέστερος καὶ ἀρχαιέστερος Αἰδώς: ἐτυμολογοῦσι τὴν αἰδῶ ... παρὰ τὸ α στερητικὸν μόριον καὶ τὸ ἰδεῖν. …

Αἰδῶ· ἰστέον, ὅτι ἡ αἰδώ ὅτε μέν ἐστιν εὐθεῖα ὀξύνεται, ὡς Λητώ καὶ Σαμφώ, ὅτε δὲ αἰτιατικὴ περισπᾶται, ὡς ἐνταῦθα· τά τʼ αἰδῶ ἀμφικαλύπτει· οὐ γὰρ πτωτικόν ἐστι τὸ ω, ἀλλʼ ἀπὸ κράσεως· ἀπὸ γὰρ τοῦ αἰδῶα αἰδῶ περισπᾶται. οὕτως εὗρον.

Αἰεὶ νέον ἐρχομενάων· ἠΰτʼ ἔθνεα εἶσι μελισσάων ἁδινάων πέτρης ἐκ γλαφυρῆς αἰεὶ νέον ἐρχομενάων. τὸ «νέον ἐρχομενάων» ἀντὶ τοῦ νεωστὶ ἀεὶ ἐρχομενάων, ὡς τὸ κεῖνος γὰρ νέον ἄλλοθεν εἰληλούθει. σημαίνει οὖν τὸ συνεχῶς προΐεσθαι, ὡς νεωστὶ δοκεῖν αὐτὰς ἄρχεσθαι τὰς μελίσσας· καὶ γὰρ τοῖς μὲν ἄλλοις ζῴοις αἱ πτήσεις ἀποτεταμέναι γίνονται, αἱ δὲ μέλισσαι βραχεῖαν τὴν κίνησιν ποιούμεναι ἐφίζουσι τοῖς ἄνθεσι καὶ ἐπαρθεῖσαι πέτονται πάλιν καὶ πάλιν ἐφίζουσι· κατʼ ὀλίγον οὖν ἡ πτῆσις αὐτῶν ὥσπερ ἄρτι ἐρχομένων γίνεται καὶ φαντασίαν παρέχει ὡς ἄρτι ἐξορμωμένων. συμβέβηκε δὲ καὶ ἄλλο ταῖς μελίσσαις ὁμότονον ἀεὶ τὴν πτῆσιν ποιεῖσθαι ἀπʼ ἀρχῆς ἕως πέρατος, οὐ κατʼ ὀλίγον ὥσπερ καὶ τὰ ἄλλα πτηνὰ καὶ χερσαῖα ζῷα. πάντως οὖν τὸν καιρὸν τῆς φύσεως αὐτῶν ἐπισημαίνεται ὡς ἄρτι ποιουμένων. οὕτως εὗρον ἐν Ὑπομνήματι Ἰλιάδος. ἐμοὶ δὲ δοκεῖ τὴν ὥραν μηνύειν μᾶλλον, ὅτε πέτονται· πέτονται δὲ τοῦ ἦρος αἰεί, νέον δὲ τὸ ἔαρ ἐκάλουν καὶ νέον ἔτος ἀπὸ τοῦ ἦρος ἐκάλουν. καὶ ἀλλαχοῦ δέ φησιν· ἔαρος νέον ἱσταμένοιο· πατέρα τε τῶν καιρῶν τὸν χειμῶνα Πυθαγόρας καλεῖ. ὅτι γὰρ τὸ ἔαρ καλεῖ, δηλοῖ· ἐπάγει γάρ· βοτρυδὸν δὲ πέτονται

Αἰειγενέτῃσι· τοῖς ἀεὶ τελεσιουργοῦσιν· ἢ τοῖς ἀεὶ ὑπάρχουσιν

Αἰέλουρος· τοῦτο οὐκ ἔστι πλεονασμὸς ἀλλὰ ἀντίθεσις· παρὰ γὰρ τὸ αἰολεῖν τὴν οὐρὰν ἐτυμολογεῖται αἴλουρος.

Αἰετός· οἷον· αἰετὸς ἀργὴν χῆνα φέρων ὀνύχεσσι πέλωρον· καὶ αὐτίκα δὲ αἰετὸν ἧκε, τελειότατον πετεηνῶν· τελειότατον δέ, ἤτοι μέγιστον, ἢ ἐντελῆ σημεῖα φαίνοντα. παρὰ τὸ ἀΐσσειν γέγονεν αἰετός, ὅθεν καὶ ἀναλογώτερον οἱ Ἀττικοὶ ἀετός λέγουσιν χωρὶς τοῦ ι, ὡς κλαίω κλάω. οὕτως Ὠρίων. Αἰέν

Αἰζηός· νεανίας· παρὰ τὸ ἄζω, τὸ σέβομαι. δεῖ γινώσκειν, ὅτι οὐκ ἔχει τὸ ι προσγεγραμμένον. ὁ δὲ Ἀπολλώνιος λέγει ἐκ τοῦ αἰζήιος αὐτὸ γεγονέναι, πρὸς ὃν ἀντιλέγει ὁ Τεχνικός, ὅτι, εἰ ἦν ἀπὸ τοῦ αἰζήιος, οὐκ ὤφειλεν ὀξύνεσθαι, ἀλλὰ προπερισπᾶσθαι· ἡ γὰρ ὀξεῖα καὶ ἡ βαρεῖα εἰς περισπωμένην συνέρχεται, οἷον Ἀχελώιος Ἀχελῷος, ὑπερώιον ὑπερῷον. περὶ δὲ τοῦ αἰζήιος λέγει ὁ Τεχνικός, ὅτι, ὥσπερ ἀπὸ τοῦ Αἰτωλός γίνεται Αἰτώλιος κατὰ παραγωγὴν τοῦ αὐτοῦ σημαινομένου φυλαττόμενον, καὶ ἀπὸ τοῦ κάπρος κάπριος, οὕτως καὶ ἀπὸ τοῦ αἰζηός αἰζήιος. γράφεται δὲ κατὰ τὴν παραλήγουσαν τὸ αἰζηός διὰ τοῦ η· τὰ εἰς ος λήγοντα καθαρὸν ἁπλᾶ κατὰ τὴν κοινὴν διάλεκτον τῷ η παραληγόμενα οὐκ ἔστιν εὑρεῖν, εἰ μὴ τὸ αἰζηός καὶ πηός, καὶ αὐτὰ ἐκ πάθους. πρόσκειται «κατὰ τὴν κοινὴν διάλεκτον», ἐπεὶ τὸ παληός ἀρχηός Βοιώτιά εἰσι κατὰ τροπὴν τῆς ει διφθόγγου εἰς η, ὡς τὸ ὄρηος καὶ λύκηος Λακωνικά. πρόσκειται «ἁπλᾶ» διὰ τὸ Πολύνηος Ἐχένηος· παρὰ γὰρ τὸ νηός συνετέθησαν. ἐτυμολογεῖται δὲ ἀπὸ τοῦ ἀεὶ ζῆν τὸ αἷμα τῆς ἡλικίας, τουτέστι θερμὸν εἶναι. οὕτως ὁ Χοιροβοσκός.

Αἰήτης· κατὰ πλεονασμὸν τοῦ ι ἀΐτης· Αἰήτη, κείνην μὲν ἄφαρ διέχευαν ἄελλαι, Ἀπολλώνιος. ἔδει εἰπεῖν Αἰῆτα, ὡς τοξότης τοξότα, Ὀρέστης Ὀρέστα, ἀλλʼ Ἰωνικῶς ἔτρεψε τὸ α εἰς ηἈπολλωνίου τοῦ Ῥοδίου Σχόλια .

Αἰηνές· τὸ δεινὸν καὶ πολύστονον· Ἀρχίλοχος· προύθηκε παισὶ δεῖπνον αἰηνὲς φέρων. εἴρηται παρὰ τὸ αἲ αἴ· ἢ τὸ αἰώνιον, μετὰ τοῦτο γὰρ οὐκ ἔστι φαγεῖν τὸν ἀποθνῄσκοντα. οὕτως Μεθόδιος.

Αἶθος· ἰστέον, ὅτι αἶθος ἐστὶν ὁ αἴθων· παρὰ τὸ αἴθω, τὸ καίω. αἰθός δὲ ὁ αἰθόμενος οὕτως Φιλόξενος εἰς τὸ Ῥηματικὸν αὑτοῦ Αἰθαλόεν: Αἰθύσσειν: Αἰθίοψ ἀπὸ τοῦ αἴθω ... διὰ τὸ ἐπικεκαῦσθαι τὴν ὄψιν ὑπὸ τοῦ ἡλίου. ἀρὰ τὸ αἴθω, τὸ καίω, καὶ τὸ ὄπτω ὄψω παρῆκται ὁ Αἰθίοψ ὡς ἐπικεκαυμένος τὴν ὄψιν.

Αἴθων· πυρώδης, καυστικός· ἐξ οὗ καί· αἰετὸς αἴθων· ἀπὸ τοῦ αἴθω

Αἴθωνι· λαμπρῷ, ὀξεῖ· ἐπὰν γὰρ ὁ σίδηρος ὀξυνθῇ, λαμπρότερος γίνεται.

Αἴθωνας· τοὺς πρὸς τὸ πῦρ ἐπιτηδείους, τοὺς καλουμένους ἐμπυριβάτας.

Αἰθούσῃσι· στοαῖς ταῖς καταλαμπομέναις ὑπὸ τοῦ ἡλίου· αἴθουσαι δὲ ἀπὸ τοῦ αἴθεσθαι ἐν αὐταῖς τοῦ χειμῶνος ἢ διὰ τὴν ἡλίου βολήν

Αἰθαλίδην· οἷον· Αἰθαλίδην κήρυκα θοόν, τῷ πέρ τε μέλεσθαι Ἑρμείας. ὁ Αἰθαλίδης Ἑρμοῦ παῖς ἦν ἑτερήμερος καὶ μίαν ὑπὸ τὸν ᾍδην διῆγεν, ἑτέραν δὲ ὑπὸ τὴν γῆν.

Αἰθάλη· παρὰ τὸ αἴθω, τὸ καίω, γέγονεν αἰθάλη. τὰ δὲ παρὰ τὸ αἴθω, ὃ δηλοῖ τὸ καίω, συγκείμενα διὰ τῆς αι διφθόγγου γράφονται, αἰθάλη αἰθήρ καὶ τὰ ὅμοια.

Αἰθαλήτης· ἡ Λῆμνος ἐκαλεῖτο, ἴσως ἀπὸ τῶν ἀναδιδομένων αἰθαλῶν ἐκ τῶν Ἡφαίστου χαλκείων.

Αἰθήρ· παρὰ τὸ αἴθω αἰθήρ· πυρώδης γὰρ ὁ τόπος.

Αἴθοπα οἶνον· τὸν μέλανα· ἢ τὸν ποιοῦντα ἐρυθρούς· ἢ τὸν καυστικόν

Αἴθρῳ καὶ καμάτῳ· ὅτι ἐπιμελῶς ἐν ταῖς αἰθρίαις τὸ ψῦχος γίνεται. ἄλλοι δὲ ἀγνοοῦντες γράφουσι· λύθρῳ καὶ καμάτῳ· τῷ γὰρ ναυαγῷ οὔτε ἱδρὼς ἁρμόζει οὔτε αἷμα, ἐκεχώριστο γὰρ ἀμφοῖν, ὑπὸ δὲ τῆς αἰθρίας ἐδεδάμαστο ὡς ναυαγὸς ἀσκεπής. κατὰ δὲ τὸ ἀρσενικὸν τὴν αἴθραν εἶπεν, ὡς τὴν πύλην πύλον, οἷον· ἐν Πύλῳ ἐν νεκύεσσι βαλών, καὶ τὴν δείλην δείελον· εἰς ὅ κε δείελος ἔλθῃ

Αἴθρῳ· τῷ ψύχει· ἀπὸ τῆς αἰθρίας

Αἰθρηγενέτης· ὁ Βορέας· ὁ αἴθρου καὶ ψύχους αἴτιος

Αἴθουσαι· αἱ στυλωταὶ καθέδραι, περίστυλα ἔχουσαι· ἀπὸ τοῦ αἴθεσθαι ἐν αὐταῖς τὰ πυρά, οἷον· πῦρ, ἕτερον μὲν ὑπʼ αἰθούσης. ἤ, ὡς ἔνιοι, καταλαμπόμεναι.

Αἰθέρος· αἰθέρος ἐκ δίης ὅποτε Ζεὺς λαίλαπα τείνει, ὅτε ὁ Ζεὺς μετὰ αἰθρίαν κατάστασιν ἐμβολὴν ἀνέμου διεγείρει

Αἰκίζω· ἀπὸ τοῦ ἀεικής, ὃ σημαίνει τὸν σκληρόν· ἀπὸ τούτου γίνεται ἀεικίζω, καὶ ἀποβολῇ τοῦ ε αἰκίζω.

Αἴλιος· Ἀδριανὸς ὁ βασιλεὺς Αἴλιος ἐκαλεῖτο, ὅθεν Αἴλιοι χρηματίζουσιν. ὅτι δὲ Αἴλιος ἐκαλεῖτο, Διογενιανὸς ἐν τοῖς Χρονικοῖς φησιν· «ἐκ τούτου οὖν Αἴλιοι χρηματίζουσιν». οὕτως Ὠρίων.

Αἱμασιά· τὸ ἐκ χαλικίων ᾠκοδομημένον τειχίον, ἤγουν φραγμός· ἀπὸ τοῦ αἱμάττεσθαι τοὺς ὑπερβαίνοντας ὑπὸ τῶν κειμένων τοὺς σωροὺς τῶν λίθων, ὡς παρὰ Νικάνδρῳ· τρόχμαλά θʼ αἱμασιά τε καὶ ἰλύος ἐρέοντες. ἔστι δὲ καὶ ῥητορικὴ ἡ λέξις.

Αἷμα· παρὰ τὸ αἴθω, τὸ καίω, ὁ παθητικὸς παρακείμενος ᾖσμαι, αἷσμα καὶ αἷμα.

Αἱμύλος· ὁ ἔμπειρος· ἔστι δαίω, τὸ μανθάνω, ἐξ οὗ τὸ δαίμων καὶ κατὰ ἀποβολὴν τοῦ δ αἵμων, οἷον· αἵμονα θήρης. τούτου τὸ ὑποκοριστικὸν αἱμύλος, τὸ κτητικὸν αἱμύλιος, καὶ αἱμυλίοις, τουτέστι κολακευτικοῖς, ἐμπείροις καὶ συνετοῖς. καὶ Ἡσίοδος· αἱμύλα κωτίλλουσα

Αἱμωδεῖν· τὸ τοὺς ὀδόντας ὀδυνᾶσθαι μετὰ κνησμοῦ, ὡς καὶ αἱμασσᾶσθαι. παρὰ τὸ αἷμα· αἱμωδία γὰρ λέγεται ἡ τῶν ὀδόντων νάρκη. οὕτως Μεθόδιος.

Αἵμων· ὁ ἔμπειρος· αἵμονα θήρης. παρὰ τὸ δαίω, τὸ γινώσκω, ἀφʼ οὗ δάσκαλος καὶ διδάσκαλος, καὶ δαίαλος καὶ πλεονασμῷ τοῦ δ δαίδαλος, ὁ ἐπιστήμων, καὶ δαίμων, ὁ αὐτοδίδακτος, καὶ ἀφαιρέσει τοῦ δ αἵμων. ἔστι καὶ ὄνομα κύριον· Ἀλάστορά τε Χρόμιόν τεΑἵμονά τε κρείοντά τε Αἱμούς

Αἰνείας· ὁ ἥρως, ὁ υἱὸς Ἀγχίσου· παρὰ τὸν αἰνόν, τὸν δεινόν, γίνεται Αἰνέας καὶ Αἰνείας. οὕτως Μεθόδιος Αἵνειν αἵνειν· τὸ ἀναβράττειν ἀληλεσμένον σῖτον ... οἱ δὲ τὸ ἀναποιεῖν ταῖς χερσὶ τὸν σῖτον ὕδατι ῥάναντας ... αἰνεῖν καὶ τὸ συγκατατίθεσθαι, ὃ δὴ καὶ συναινεῖν λέγεται. καὶ ἄλλως δὲ αἰνεῖν κατʼ εὐφημισμοῦ σχῆμα τὸ ἔρρειν ἐᾶν, ὡς τὸ νῆʼ ὀλίγην αἰνεῖν, ἀντὶ τοῦ ἔρρειν ἔα τὴν μικρὰν νῆα, οἶδεν ἡ ὀρθὴ μάθησις.Λεξικὰ Σεγουηριανά, Σχόλια εἰς Ἡσίοδον

Αἰναρέτη· ἐπὶ κακῷ κεκτημένε τὴν ἀρετήν· αἰνόν γὰρ τὸ χαλεπὸν καὶ δεινὸν καὶ κακόν

Αἰναρέτης· ἰστέον, ὅτι ἡ κλίσις αὐτοῦ ἔχει τὸ η τῇ εὐθείᾳ

Αἰνετός· ἐκ τοῦ αἰνέσω αἰνεστός καὶ αἰνετός κατʼ ἔνδειαν τοῦ σ. οὕτως Φιλόξενος εἰς τὸ Ῥηματικὸν αὑτοῦ

Αἴνιγμα· παρὰ τὸ αἰνίσσω, τὸ ἐν παραβολαῖς λέγω, τοῦτο παρὰ τὸ αἰνός· αἴνιγμα δὲ ὁ δεινὸς καὶ σκοτεινὸς λόγος

Αἰνίζομαι· ἐπαινῶ· Ὀθρυονεῦ, περὶ δή σε βροτῶν αἰνίζομαι ἁπάντων

Αἶνος· νῦν δʼ αἶνον βασιλεῦσʼ ἐρέω φρονέουσι καὶ αὐτοῖς. γέγονε δὲ παρὰ τὸ ἰαίνω, τὸ τέρπω, … διαχέω, ἴαινος, ὁ διαχέων τὴν ψυχήν, καὶ ἀφαιρέσει τοῦ ι, ὡς ἴηος ἦος γέγονεν ἴαινος αἶνος, ὁ ἔπαινος, προπερισπώμενον καὶ ῥῆμα ἐξ αὐτοῦ αἰνῶ παρὰ τὸ ἰαίνω, τὸ διαχέω

Αἰνός· ὁ φοβερὸς καὶ πονηρὸς καὶ κακός, ἀφʼ οὗ αἰνόθεν καὶ αἰνός καὶ αἰνότατος· παρὰ τὸ δεινός τροπῇ τοῦ ε εἰς α καὶ ἀποβολῇ τοῦ δ αἰνός, ὁ μάχιμος. οὕτως Ὠρίων· ἀλλά μοι αἰνὸν ἄχος σέθεν ἔσσεται, ὦ Μενέλαε, αἴ κε θάνῃς· δεινὴ λύπη μοι γενήσεται, ὦ Μενέλαε, ἐὰν ἀποθάνῃς καὶ τὸ μεμοιραμένον τοῦ βίου σου ἐκπληρώσῃς. σημαίνει καὶ τὸ λίαν· αἰνῶς ἀκτίνεσιν ἐοικότες ἠελίοιο

Αἴνυμαι· τὸ ἀφαιρῶ ἢ λαμβάνω· Ὅμηρος· ὁ δʼ ἐξαίνυτο καμπύλα τόξα· καὶ αἰνύμενος καὶ ἀπαινύμενος. παρὰ τὸ αἰρῶ ἀρνῶ, ὡς περῶ περνῶ, ἀφʼ οὗ· πέρνασκε νήσων ἐπὶ τηλεδαπάων· παράγωγον αἴρνυμι καὶ αἴρνυμαι καὶ ἀποβολῇ τοῦ ρ αἴνυμαι. οὕτως Μεθόδιος

Αἰνά· τί νύ σʼ ἔτρεφον αἰνὰ τεκοῦσα, ἐπὶ κακῷ γεννήσασα

Αἴξ· τὸ ζῷον· παρὰ τὸν ἀΐξω μέλλοντα τὸν δηλοῦντα τὸ ὁρμῶ γίνεται ἀΐξ καὶ κατὰ συναίρεσιν αἴξ· καὶ Ὅμηρος· ἰξάλου αἰγός, ὁρμητικῆς δηλονότι

Αἰξωνεύεσθαι· τὸ κατηγορεῖν· βλάσφημοι γὰρ οἱ Αἰξωνεῖς. δῆμος δὲ ἡ Αἰξωνὴ τῆς Κεκροπίδος ἐστὶ φυλῆς

Αἰολομίτρην· ποικίλην μίτραν ἔχοντα, ἐξ οὗ εὐκίνητον, πολεμιστήν

Αἰόλος· ὄνομα κύριον, οἷον· Αἰόλος Ἱπποτάδης· καὶ ἐπίθετον, οἷον· αἰόλος ὄφις. παρὰ τὸ ἀΐειν, ὃ δηλοῖ τὴν ἀνυπόστατον κίνησιν· ἔνθεν καὶ ἀΐειν, τὸ ὁρμᾶν καὶ ἀΐσσειν. Μεθόδιος

Αἰολοπώλους· ταχυπώλους ἢ ποικίλους ἱππαζομένους· παρὰ τὸ αἰολεῖν καὶ κινεῖν ἢ πώλους

Αἰολεῖς· Ὀρέστης κατὰ χρησμὸν συνήθροισε πολλοὺς … τοὺς ὠνομασμένους Αἰολεῖς, ὡς μέν τινες ὅτι πλεῖστοι … , ἤτοι Βοιωτοὶ ἦσαν, ὡς δὲ Μενεκλῆς διὰ τὸ ἐκ πολλῶν ἐθνῶν συνηθροῖσθαι, ἀπὸ τοῦ αἰολλίζω. οὕτως Ὦρος

Αἰπὰ ῥέεθρα· βράχε δʼ αἰπὰ ῥέεθρα,ὑψηλά· παρὰ τὸ αἰπύ αἰπέα καὶ κατὰ συγκοπὴν αἰπά, ὅθεν τὸ α βραχύ. αἰπὰ οὖν ῥέεθρα τὰ δύσβατα ἀπὸ μεταφορᾶς τῶν ἀκρωτηρίων, αἶπος γὰρ τὸ ἀκρωτήριον

Αἰπεῖα· πόλις· ἀπὸ τοῦ αἰπύς οἶμαι. εἴρηται εἰς τὸ φηράς

Αἰπόλος· αἰγονόμος, ἤτοι αἰγοπόλος τις ὤν, ὁ περὶ τὰς αἶγας ἀναστρεφόμενος. ἢ οἱ περὶ τὰ αἰπά, ὅ ἐστιν ὑψηλοῖς τόποις, περιπολοῦντες· χαίρουσι γὰρ τοῖς ὑψηλοῖς, ὅθεν καὶ αἰπόλια τὰ αἰγονόμια, αἰγοπόλια ὄντα

Αἰπεινῆς· ὑψηλῆς· ἀπὸ τοῦ αἰπύς αἰπεινός, ὡς παρώνυμον

Αἶπος· ὑψηλὸς τόπος, ἀκρωτήριον

Αἰπύς· ὁ χαλεπὸς καὶ σκληρός· ἢ ὁ ὑψηλός. παρὰ τὸ αἶπος, ἀκρωτήριον τὸ σκληρόν Αἰπόλος Αἰπόλιον Αἰπύν

Αἴπυτος· ὄνομα κύριον· παρὰ τὸ αἰπύς, τὸ σημαῖνον τὸν ὑψηλὸν τόπον, ὡς εὐρύς Εὔρυτος

Αἰπύκερως· ὁ ὑψηλὰ κέρατα ἔχων

Αἶρα· ἡ σφαῖρα· Καλλίμαχος· αἰράων ἔργα διδασκόμενοι.παρὰ τὸ ῥαίω, τὸ σημαῖνον τὸ φθείρω· τὸ δὲ αὐτὸ καὶ ῥαιστὴρ λέγεται. γίνεται ῥαῖα καὶ ὑπερθέσει αἶρα, ἡ τὰ τυπτόμενα διαφθείρουσα. ἢ ἀπὸ τοῦ αἴρω

Αἶρα· σπέρμα ἐστὶ σιτῶδες ἐκ παραφθορᾶς τοῦ σίτου γιγνόμενον παρὰ τὸ ῥαίω, τὸ φθείρω.

ᾌρας· δεῖ γινώσκειν, ὅτι ἔχει τὸ ι προσγεγραμμένον κατὰ τὴν παράδοσιν. γυμνάσωμεν δὲ καὶ ἡμεῖς καὶ δείξωμεν, ὅτι οὐκ ὤφειλεν ἔχειν τὸ ι. ἔστι γὰρ αἴρω ἀρῶ· τοῦτο τῷ λόγῳ μὲν τῆς παραληγούσης γίνεται κατὰ τὸν ἀόριστον Ἀττικῶς ἆρα, ὡς μιαίνω μιανῶ ἐμίανα, καὶ λοιπὸν ἐκ τούτου γίνεται ἡ μετοχὴ ἄρας χωρὶς τοῦ ι· λόγῳ δὲ ἀρχούσης ἐστὶν ᾖρα ὁ πρῶτος ἀόριστος σὺν τῷ, ι, ὥσπερ αἰτῶ ᾔτησα καὶ αἰσχύνω ᾔσχυνα, καὶ ὤφειλεν ἡ μετοχὴ ἐκφωνεῖν τὸ ι· τὰ γὰρ τοιαῦτα ἐν ταῖς μετοχαῖς ἐκφωνοῦσι τὸ ι, οἷον ᾔτησα αἰτήσας, ᾔσχυνα αἰσχύνας, οὕτως οὖν καὶ ᾖρα αἴρας ὤφειλεν εἶναι καὶ οὐκ ᾄρας. ἄρα οὖν μὴ ἐκφωνοῦν τὸ ι οὐκ ἔχει αὐτό. ἀλλʼ ἐπειδή φησιν ὁ Τεχνικὸς «ἡ παράδοσις ἔχει τὸ ι», σχηματιστέον αὐτὸ οὕτως· ἔστιν ἀείρω, ὁ μέλλων ἀερῶ καὶ ἀόριστος ἤειρα, ὥσπερ ἤγειρα, καὶ ἡ μετοχὴ ἀείρας, καὶ κράσει τοῦ αε εἰς α μακρὸν γίνεται ἄιρας καὶ μένει τὸ ι μὴ ἐκφωνούμενον διὰ τὸ μέγεθος τοῦ α. οὕτως ὁ Χοιροβοσκός

Αἰριπολίοιο δμωαί· Σιμωνίδης. ἐκ τοῦ αἰριοπόλοιο συγκοπῇ τοῦ ο. οὕτως Ἡρωδιανός

Αἱρεύμενον· λαμβάνοντα, αἴροντα· Ἡσίοδος· καί σε ἔολπαγηθήσειν βιότου αἰρεύμενον ἔνδον ἐόντος.παρὰ τὸ αἱρῶ τὸ σημαῖνον λαμβάνω

Αἴρω· ἀπὸ τοῦ ἀείρω κατὰ κρᾶσιν τοῦ αε εἰς α μακρὸν αἴρω. οὕτως εἰς τὴν Ποσότητα

Αἱρείτω· καταλάβοι

Αἰρόπινον· τὸ ἀραιὸν κόσκινον· παρὰ τὸ τὰς αἴρας ποιεῖν ἀπεῖναι καὶ χωρίζειν. αἶρα δὲ σπέρμα σιτῶδες ἐκ παραφθορᾶς τοῦ σίτου γενόμενον

Αἶσα· ἡ εἱμαρμένη, ἡ μοῖρα· ἐπεί νύ τοι αἶσα μίνυνθά περ, οὔτι μάλα δήν.παρὰ τὸ δαίω, τὸ μερίζω, ὁ μέλλων δαίσω, γίνεται δαῖσα, ὡς βήσω βῆσα καὶ πείσω πεῖσα, ἡ πεισμονή, καὶ ἀποβολῇ τοῦ δ αἶσα ἡ ἑκάστῳ μεμερισμένη. ἢ παρὰ τὸ ἀεὶ ἴση εἶναι ἡ μὴ μεταβαλλομένη· πᾶσι γὰρ ἴσως ἔπεισιν

Αἶσθα· εἴρηται εἰς τὸ ἀΐσθω

Αἰσιμία· ἡ μαντεία, ἢ τὸ καθῆκον· παρὰ τὴν αἶσαν, τὴν μοῖραν. οὕτως Μεθόδιος

Αἴσιμος· ὥσπερ παρὰ τὸ σπορά γίνεται σπόριμος καὶ παρὰ τὸ ἀλκή ἄλκιμος, οὕτως καὶ παρὰ τὸ αἶσα, οἷον· πάντα κατʼ αἶσαν εἶπας

Αἰσυητήρ· ὡς μέν τινες ὁ ἐντρεχὴς καὶ κεκινημένος, τινὲς δὲ νεανίαν, Νίκανδρος νομέα· Ὅμηρος δὲ μᾶλλον ἐπὶ τοῦ κοσμίου καὶ καθήκοντος. ἀπὸ τῆς αἴσης παραγώγως· καὶ Ὅμηρος δὲ τὴν αἶσαν ἐπὶ τοῦ καθήκοντος τάττει. αἶσα αἴσω αἰσύω αἰσυτήρ καὶ πλεονασμῷ τοῦ η αἰσυητήρΜεθόδιος

Αἴσυλα· ἁμαρτωλά, παράνομα, ἄδικα· ὃς οὐκ ὤθετο αἴσυλα ῥέζων. παρὰ τὴν αἶσαν, ἵνʼ ᾖ τὰ τῆς αἴσης σεσυλημένα. λέγεται δὲ καὶ ἀήσυλα πλεονασμῷ τοῦ η. ἢ παρὰ τὸ ἄσω, τὸ δηλοῦν τὸ βλάπτω, οἷον· ἆσέ με δαίμονος αἶσα κακή, γίνεται ἄσυλος, ὡς ἄξω ἄξυλος, καὶ ἐξ αὐτοῦ ἄσυλον καὶ πλεονασμῷ τοῦ ι αἴσυλον καὶ αἴσυλα. ἢ παρὰ τὴν αἶσαν, ὃ σημαίνει τὸ καθῆκον καὶ πρέπον, γίνεται αἴσυλα καὶ μετὰ τοῦ στερητικοῦ α ἀαίσυλα, τὰ μὴ καθήκοντα, καὶ ἀφαιρέσει τῆς στερήσεως αἴσυλα. οὕτως ἔχει καὶ τὸ ἐτώσιον ἄχθος ἀρούρης· παρὰ τὸ ἐτός, ὃ σημαίνει τὸ ἀληθές, γίνεται ἐτώσιον καὶ ἐν συνθέσει τῆς α στερήσεως· ἀετώσιον, τὸ μὴ ἀληθές, καὶ κατὰ ἀφαίρεσιν τοῦ α ἔμεινεν τὸ αὐτὸ σημαινόμενον

Αἴσυλος· ὁ ἄδικος καὶ ἁμαρτωλός, καὶ ἐν συνθέσει αἰσυλοεργός, οἷον· σχέτλιος αἰσυλοεργός. παρὰ τὸ συλῶ ἄσυλος πλεονασμῷ τοῦ α τοῦ ἐπιτατικοῦ, ὡς τὸ «ἀχανὲς πέλαγος», τὸ λίαν κεχηνός, καὶ πλεονασμῷ τοῦ ι αἴσυλος, οἱονεὶ ὁ πάνυ συλῶν καὶ ἁμαρτάνων. ἀντὶ δὲ τοῦ ι ἔστιν ὅτε καὶ τὸ η πλεονάζει, οἷον ἀήσυλος. ἢ ἀπὸ τοῦ ἆσαι, τὸ βλάψαι, ἄσυλος καὶ αἴσυλος, ὁ βλαπτικός

Αἰσυμνητήρ· ὁ βασιλεύς, ὁ τὸ καθῆκον ὑμνῶν καὶ σέβων. ἢ αἰσυμενετήρ, ὁ ἐν τῷ καθήκοντι μένων. οἱ δὲ παρὰ τὸ αἰσυμνᾶν, τουτέστι τῶν αἰσίων μνείαν ποιεῖσθαι. ἢ αἰσομήτης, ὁ αἴσια βουλευόμενος· ὁ γὰρ τύραννος τοὐναντίον Αἰσυμνῆται

Αἰσύμηθεν· ἀπὸ Αἰσύμης πόλεως Θρᾳκικῆς

Αἰγυπιός· Μηριόνης δʼ ἐξαῦτις ἐπάλμενος, αἰγυπιὸς ὥς

Αἰτωλοί· οἱ Καλυδώνιοι, ἐπεὶ καὶ οἱ Κουρῆτες Αἰτωλοί· Καλυδὼν δὲ πόλις πρώτη τῆς Ἰταλίας

Αἰσχρός· ὁ μετέχων αἰσχύνης· αἰσχρὸν γὰρ τόδε γʼ ἐστίν· παρὰ τὸ αἶσχος αἰσχρός, ὡς κῦδος κυδρός, ψῦχος ψυχρός, καὶ ἀπὸ τῶν θηλυκῶν σάθη σαθρός καὶ λύπη λυπρός· οὐ γὰρ ἀπὸ τοῦ αἰσχηρός συγκέκοπται

Αἶσχος· ἡ ὕβρις καὶ ἡ αἰσχύνη· παρὰ τὸ ἴσχω ἴσχος καὶ μετὰ τοῦ στερητικοῦ α αἶσχος, τὸ πάνυ ἴσχον τοὺς λαμβάνοντας αὐτό

Αἰσχύλος· ὁ ποιητὴς ὁ τραγῳδοποιός· αἶσχος Αἰσχύλος, ὡς σιμός Σιμύλος, παρʼ ὃ Αἰσχίνης Αἴσχρων Αἰσχινάδης· παρὰ τὸ εἶναι ἀδήμονα

Αἴσων· ὁ ἥρως· παρὰ τὴν αἶσαν, τὴν μοῖραν, καὶ τὸ καθῆκον· δοκεῖ ἀπὸ πλεονασμοῦ γεγονέναι

Αἴτνα· ὄρος Σικελίας· παρὰ τὸ αἴθω, τὸ καίω, Αἴτνη, ὡς φάγω φάτνη, πήσσω πάχνη

Αἰχμάλωτος· παρὰ τὴν αἰχμήν, ὅ ἐστι τὸ ξίφος καὶ τὸ ἁλῶναι, ὃ σημαίνει τὸ πορθῆσαι

Αἰχμάσσω· τὸ πολεμῶ· ἀπὸ τοῦ αἰχμή

Αἰχμή· παρὰ τὸ ἀΐσσω αἰχμή ἐν συνθέσει ὡς δράξω δραγμή, τὸ λεπτὸν νόμισμα

Αἰχμητής· πολεμικός· ἡ εὐθεῖα τῶν πληθυντικῶν αἰχμηταί καὶ ἡ γενικὴ τῶν αἰχμητῶν καὶ Δωρικῶς· αἰχμητάων

Αἰφηρήτης· ὄνομα· τὸ αι δίφθογγον· ὦκα δʼ ἔπειτα Αἰφηρητιάδαο ποδώκεες ἔκφερον ἵπποι

Αἶψα· ταχέως· εἴρηται κατὰ στέρησιν τοῦ ἶψαι, ὃ σημαίνει τὸ βλάψαι, τὸ δὲ βλάψαι καὶ ἐμποδίζειν ἀνάγκη, τὸ δὲ ἀνεμπόδιστον ταχὺ γίνεται. ἢ παρὰ τὸ ἅψω, αἶψα· δοκεῖ γὰρ τὰ ταχέως γινόμενα ἀλλήλων ἅπτεσθαι κατὰ τὴν συνέχειαν

Αἰών· ἡ ζωή, θηλυκῶς· Ὅμηρος· αὐτὸς δὲ φίλης αἰῶνος ἀμερθῇς. παρὰ τὸ ἀΐειν, ὅ ἐστι πνέειν· καὶ ἄημα τὸ πνεῦμα, καὶ ἀήτης ὁ ἄνεμος, καὶ ἔμπνουν δὲ τὸν ζῶντά φαμεν. σημαίνει δὲ πέντε· τὴν ζωήν· ἔπειτά με καὶ λίπῃ αἰών· καὶ ὁ τῶν χιλίων ἐτῶν ἀριθμός· καὶ ὁ ἀΐδιος καὶ ὁ ἀτελεύτητος, αἰὼν γὰρ οὔτε χρόνος … · λέγεται καὶ ἑπτὰ αἰῶνες ἀπὸ τοῦ οὐρανοῦ καὶ τῆς γῆς κτίσεως μέχρι τῆς κοινῆς τῶν ἀνθρώπων ἀναστάσεως· αἰών λέγεται καὶ ὁ νωτιαῖος μυελὸς τοῦ ἀνθρώπου, ὡς τὸ «ἄνθρωπος νοσήσας τὸν αἰῶνα ἑβδομαῖος ἀπέθανεν»

Αἰώρα· ἀπὸ τοῦ αἴρω αἶρα πλεονασμῷ τοῦ ω αἰώρα, ἐξ οὗ καὶ αἰώρημα καὶ ἐναιώρημα, ὡς περισπώμενον

Ἀΐγδην· ἐπίρρημα μεσότητος· σημαίνει δὲ τὸ ὁρμητικόν, οἷον· ἀΐγδην μέσας δὲ σὺν ὀστέῳ ἶνας ἔκερσεν.παρὰ τὸ ἀΐσσω, τὸ ὁρμῶ

Ἀΐδηλον ἀφανιστικόν· σοὶ πάντες μαχόμεσθα,ἀντὶ τοῦ διὰ σέ. καὶ μετʼ ὀλίγον· ταύτην δʼ οὔτʼ ἔπεϊ προτιβάλλεαι οὔτε τι ἔργῳ,ἀλλʼ ἀνίης, ἐπεὶ αὐτὸς ἐγείναο παῖδα ἀΐδηλον.τὸ δὲ προτιβάλλεαι ἀντὶ τοῦ σωφρονίζεις

Ἀΐδηλος· κεῖνος δʼ αὖτʼ ἀΐδηλος ἀνήρ,ὁ ὀλοθρευτικός. καὶ ὁ μὲν Μεθόδιος λέγει ἀπὸ τοῦ ἀΐδω ἴδηλον καὶ ἀΐδηλον, ὁ δὲ Χοιροβοσκὸς εἰς τὴν Ὀρθογραφίαν αὑτοῦ λέγει ἀπὸ τοῦ ἀϊδνόν, τὸ σημαῖνον τὸ ἀφανιστικόν, ὅπερ διὰ τοῦ ι γράφεται, ἀϊδνόδηλος καὶ κατὰ συγκοπὴν ἀΐδηλος. καὶ τὸν μὲν ἀΐδηλον θῆκε θεός·ἀπὸ τοῦ ἀϊδνόδηλος γίνεται. ὁ δὲ Ἡρωδιανὸς λέγει αὐτὸ εἶναι ἀπὸ τοῦ ζῆλος ἄζηλος πλεονασμῷ τοῦ ι καὶ τροπῇ τοῦ ζ ἀΐδηλος

Ἀϊδνός· εἴδω, τὸ βλέπω ἢ φαίνω, ῥηματικὸν ὄνομα ἰδνός καὶ μετὰ τοῦ στερητικοῦ α ἀϊδνός, ὡς στίλβω στιλπνός, ἐξ οὗ καὶ Ἀϊδωνεύς, ὁ ᾍδης, εἰς ὃν οὐκ ἔστιν ἰδεῖν

Ἀϊδωνεύς· Ἡσίοδος ἐν Θεογονίᾳ· ἣν Ἀϊδωνεὺς ἥρπασεν, ἧς παρὰ μητρός· ἔδωκε δὲ μητίετα Ζεύς. σημαίνει δὲ τὸν ᾍδην

Ἄιδος κυνέην· νέφος τι καὶ ἀορασία· ἢ περιφραστικῶς τὴν περικεφαλαίαν· ἐν γὰρ αὐτῇ τὸ πρόσωπον ἔκρυψεν ἡ Ἀθηνᾶ διὰ τὸ μὴ ὁρᾶσθαι ὑπὸ τοῦ Ἄρεως

Ἀϊδνές· ἀφανές, τὸ μὴ ὁρώμενον· ἀϊδές καὶ κατὰ πλεονασμὸν τοῦ ν ἀϊδνές

Ἄιδι· Σέλευκος μὲν ἀπʼ εὐθείας τῆς Ἄις φησίν, ἀλλὰ τὰ εἰς δος λήγοντα ὀνόματα ἀπὸ βαρυτόνων εὑρίσκομεν παρʼ Ἴωσιν καθʼ ὑφαίρεσιν τοῦ δ λεγόμενα, οἷον μήνιδος μήνιος, Πάριδος Πάριος· τὴν δὲ Ἄις γενικὴν οὐδεὶς Ἰώνων Ἄιος εἶπεν, οὐκ ἄρα ἡ εὐθεῖα Ἄις, ἀλλὰ γέγονεν ἀπὸ τοῦ εἴδω ἴδης καὶ κατὰ στέρησιν Ἀΐδης, ὁ ἀγνώστους ποιῶν, ἡ γενικὴ Ἀΐδου καὶ ἡ δοτικὴ Ἀΐδῃ καὶ κατὰ μεταπλασμὸν Ἄιδι, ὥσπερ ἀπὸ τῆς ὑσμίνῃ δοτικῆς κατὰ μεταπλασμὸν ὑσμῖνι καὶ λιτῷ λιτί. τὸ δὲ ἀϊδής τὸ ἐπίθετον ὀξύνεται, τὸ οὐδέτερον ἀϊδές

Ἄιδρις· Ὅμηρος· ἀΐδρι φωτὶ ἐοικώς. ἔστι ῥῆμα εἴδω, τὸ σημαῖνον τὸ ἐπίσταμαι, ὁ μέλλων εἴσω, οἷον· εἴσομαι αἴ κε μʼ ὁ Τυδεΐδης, ῥηματικὸν ὄνομα εἴδις καὶ πλεονασμῷ τοῦ ρ καὶ ἀποβολῇ τοῦ ε ἴδρις καὶ μετὰ τοῦ στερητικοῦ α ἄιδρις, ἡ γενικὴ ἀΐδρεως, ὡς ὄφις ὄφεως, καὶ ἀΐδρεϊ καὶ ἀΐδρει· οὐ γὰρ δεῖ διὰ τοῦ δ, οὐ γάρ ἐστι παρώνυμον μακροκατάληκτον, ὥστε ἁμάρτημα τὸ παρὰ τῇ Σαπφοῖ πολυΐδριδι καὶ παρὰ Σοφοκλεῖ πολυΐδριδα καὶ παρὰ Φρυνίχῳ ἴδριδες. οὕτως εὗρον σχόλιον ἐν Ὑπομνήματι Ἰλιάδος

Ἀϊδρεία· ἀπειρία· οὐ γάρ τίς με βίῃ γε ἑκὼν ἀέκοντα δίηται οὐδʼ ἀϊδρείῃ

Ἀϊκάς Ἱπποτάδην Αἴολον ὠκείας ἀνέμων ἀϊκάς· ἀπὸ τοῦ ἀΐσσω ῥήματος. τὸ δὲ ἀϊκάς καὶ προπαροξύνεται καὶ ὀξύνεται· ἀπὸ μὲν γὰρ τοῦ ἀϊκή ὀξυτόνου ἀϊκάς ὀξύνεται, ὡς ἰωκή ἰωκάς· ἀπὸ δὲ τοῦ ἄιξ δισυλλάβου καὶ προπαροξύνεται ἄικας, ἄικες δὲ αἱ ἐν τῷ πολέμῳ κλίσεις ἐφʼ ἑκάτερα, Ἀπολλώνιος δὲ τὰς αὐτὰς ἐπιπνοίας τῶν ἀνέμων. Ὅμηρος· οὐδʼ ἄρα τοί γε τόξων ἀϊκὰς ἀμφὶς μένον, ἀντὶ τοῦ περιέμενον, σημαίνει δὲ διώξεις, ὁρμάς Ἄικες:

Ἀΐλιον· κακοΐλιον· οὐ γὰρ πλεονασμός

Ἄιστος· ὁ ἄδηλος καὶ ἄγνωστος καὶ ἀφανής· καὶ ἀϊστῶσαι καὶ ἀϊστωθῆναι. γέγονε δὲ ἀπὸ τοῦ ἴσημι, ὅπερ ἀπὸ τοῦ εἴδω εἴσω γέγονε, Δωρικῶς ἴσαμι, ἰστός, ὡς δίδωμι δοτός, καὶ ἄιστος κατὰ στέρησιν· ἀπὸ δὲ τοῦ ἰστός γίνεται ἰστῶ, τὸ γινώσκω, παράγωγον ἴστημι ψιλῶς, ὅθεν τὸ ἐπίσταμαι· οὕτως Μεθόδιος. ὁ δὲ Φιλόξενος εἰς τὸ Ῥηματικὸν αὑτοῦ οὕτως αὐτὸ γενέσθαι λέγει· ἀπὸ τοῦ εἴδω ἰστός, ὡς εἷμαι ἱμάτιον

Ἀϊστῶσαι· ἀπὸ τοῦ ἀϊστῶ, τοῦτο παρὰ τὸ ἱστῶ καὶ μετὰ τοῦ στερητικοῦ α ἀϊστῶ καὶ ἀϊστῶσαι καὶ ἀϊστώσειαν ὡς τύψειαν· τὰ γὰρ μὴ ἱστάμενα ἀφανῆ εἰσι. σημαίνει δὲ τὸ ἀφανίσαι

Ἄιον· ἐπεὶ φίλον ἄιον ἦτορ· ἐπεί· ἀφʼ οὗ ἀπέπνευσα τὴν ψυχήν, ἢ ᾐσθόμην ἀλγήσας τὴν ψυχήν· ἄιον γὰρ νῦν τὸ ᾐσθόμην

Ἀΐσθων· ὁ ἐκπνέων· ὁ δʼ ἔβραχε θυμὸν ἀΐσθων. ἀπὸ τοῦ ἀΐω ῥήματος γίνεται παράγωγον ὄνομα ἄιστος, ἐκ τούτου γίνεται ῥῆμα ἀϊστῶ καὶ τροπῇ τοῦ τ εἰς θ ἀΐσθω, ἐξ οὗ ἡ μετοχὴ ἀΐσθων καὶ κατὰ συναίρεσιν αἴσθων. οὕτως καὶ ἀπὸ τοῦ ἐγείρω γίνεται ἐγερτός καὶ κατὰ τροπὴν τοῦ τ εἰς θ ἐγέρθω. οὕτως Ζηνόβιος

Ἄισθε· αὐτὰρ ὁ θυμὸν ἄισθε καὶ ἤρυγεν, ὡς ὅτε ταῦρος ἤρυγεν ἑλκόμενος Ἑλικώνιον ἀμφὶ ἄνακτα· λέγει δὲ τὸν Ποσειδῶνα, ὅτι ἐν Ἑλικῶνι ὄρει τῆς Βοιωτίας τιμᾶται· ἢ ἀπὸ Ἑλίκης, Ἑλίκη δέ ἐστι νῆσος τῆς Ἀχαΐας

Ἀΐτης· ὁ ἐρώμενος· παρὰ τὸ ἄειν, ὅ ἐστι πνέειν τὸν ἔρωτα τῷ ἐραστῇ. γενέσθαι φασὶ τὸν ἔρωτα διὰ τὸ εἰσπνεῖσθαι ἐκ τῆς μορφῆς, ὅθεν καὶ εἰσπνήλας καλεῖσθαι τοὺς ἐραστὰς παρὰ Λάκωσιν. ἢ ἀΐτης κυρίως ὁ μέσος, ὁ μήτε θρασὺς μήτε ἰταμός· ἀΐτης οὖν ὁ μὴ ἰταμὸς ἀλλὰ θυμήρης, ὡς ἐραστής. ἢ ὁ ἅμα τινὶ ἰών, τοῦ α τὸ ὁμοῦ σημαίνοντος

Ἀϊτίας· χορδάς· σημαίνει δὲ τὰς ἐρωτικάς

Ἀϊχθῆναι· ὁρμηθῆναι· ὦσεν ὑπὲκ δίφροιο ἐτώσιον ἀϊχθῆναι

Ἀΐω· Ἡσίοδος· σὺ δʼ ἄιε δίκης, ἀντὶ τοῦ ἄκουε

Ἄκαινα· Ἀπολλώνιος. ἐργατίνης ὥς τίς τε Πελασγίδι νύσεν ἀκαίνῃ· ἀκαίνη δέ ἐστι Θεσσαλικὴ ῥάβδος τὸ καλούμενον βούκεντρον. ὠνομάσθη δὲ οὕτως· Νεῖλος ὁ τῶν Αἰγυπτίων ποταμὸς ἀναβλύζων καὶ ἀνερχόμενος διὰ τοῦ θέρους τὰ ὅρια τῶν Αἰγυπτίων τῇ ὑγρασίᾳ λύων καὶ μιγνὺς ἀπώλλυεν. ἐλαττουμένου δὲ αὐτοῦ πάλιν καὶ ἀποβαίνοντος μάχη καὶ ἀμφισβήτησις τοῖς Αἰγυπτίοις περὶ τῶν ὅρων τοσαύτη ἐγένετο, ὥστε καὶ ἀλλήλους φονεύειν. ὕστερον δὲ ῥάβδον λαβόντες τὰς ἑαυτῶν γᾶς ἐμέτρουν πρὸ τῆς ἀναβάσεως τοῦ ποταμοῦ καὶ ἐσημειοῦντο, καὶ πάλιν μετὰ τὴν ἀπόβασιν τοῦ ποταμοῦ τῇ αὐτῇ ῥάβδῳ γεωμετροῦντες ὧν ἕκαστος τὴν ἰδίαν γῆν ἀπελάμβανε δίχα μάχης καὶ φόνου. ἐκλήθη οὖν ἡ ῥάβδος, ἐν ᾗ ἐγεωμέτρουν, ἄκαινα, ἡ στεροῦσα αὐτοὺς τοῦ καίνειν ἀλλήλους. λέγεται δέ, ὅτι Θεσσαλὸς εὑρεθεὶς ἐν τῇ Αἰγύπτῳ ἐπενοήσατο τῇ ῥάβδῳ γεωμετρεῖν τὴν γῆν· ἔνθεν καὶ «Πελασγίδι» εἶπεν ἀντὶ τοῦ «Θεσσαλικῇ»

Ἀκαδήμεον· γυμνάσιον· ἔστι τόπος πρὸ τοῦ ἄστεος ἀπὸ Ἀκαδήμου ὠνομασμένος, διὸ καὶ Ἀκαδημία τότε ἐκαλεῖτο. διττὴ δὲ ἡ ἀρχὴ τοῦ ὀνόματος· οἱ μὲν ἀπὸ τοῦ α τὸν Ἀκάδημον, οἱ δὲ ἀπὸ τοῦ ε τὸν Ἑκάδημον. οὕτως Ὦρος

Ἀκακήτης· ὥσπερ παρὰ τὸ γύμνης γύμνητος γίνεται ὁ γυμνήτης καὶ Οἰδίπους Οἰδίποδος Οἰδιπόδης, οὕτως καὶ ἀκάκητος ἀκακήτης

Ἀκαλήφη· ἔστιν οὖν θαλάττιον φυτὸν … δῆξιν καὶ κνησμὸν ἐν τῷ ἅπτεσθαι ἐμποιοῦσα, κατὰ ἀντίφρασιν ἡ ἔχουσα ἀκαλὴν τὴν ἁφήν, ἧς οὐκ ἔστιν ἀκαλῶς, ὅ ἐστιν ἡσύχως, ἅπτεσθαι, ὅθεν καὶ τὸ λη η· τὰ γὰρ διὰ τοῦ ηφη μονογενῆ διὰ τοῦ ι γράφονται, Σίφη ἡ πόλις, ἀγρίφη ἡ σκάφη· τὸ κνήφη, ἀκαλήφη, ἡ κνίδη, σεσημείωνται διὰ τοῦ η γραφόμενα

Ἀκαλανθίς· κύων· ἴσως ἐπισήμου κυνὸς ὄνομα. ἀκαλανθίς παρὰ τὸ ἀκαλὸν θεῖν

Ἀκαλός· ὁ ἥσυχος· ἔστιν ἦκα, τὸ ἠρέμα, ἐκ τούτου γίνεται ἤκαλος, ὡς πέμπω πέμπελος καὶ ἄγω ἄγελος καὶ ἄγγελος, καὶ κατὰ συστολὴν ἀκαλός

Ἀκαλαρείτης· ὄνομα ποταμοῦ, οἷον· ἐξ ἀκαλλαρείταο βαθυρρόου Ὠκεανοῖο. … ἐκ τούτου γίνεται ἤκαλος, ὁ ἥσυχος, καὶ προπαροξύνεται ὁμοίως τῷ πάσσαλος Τάνταλος κόκαλος. ἐκ δὲ τοῦ ἤκαλος γίνεται ἀκαλός κατὰ συστολὴν τοῦ η εἰς α καὶ ὀξύνεται ὁμοίως τῷ ἁπαλός ὁμαλός χθαμαλός. ἐκ τοῦ οὖν ἀκαλός γίνεται ἀκαλά· ἀκαλὰ προρέων, ἀντὶ τοῦ ἡσύχως. ἐκ τούτου τοῦ ἀκαλά γίνεται ἀκαλαρείτης, ὡς παρὰ τῷ ποιητῇ· ἐξ ἀκαλλαρείταο βαθυρρόου Ὠκεανοῖο, ἀντὶ τοῦ ἡσύχως ῥέοντος, ὅθεν καὶ τὸ ρει δίφθογγον· τὰ γὰρ παρὰ τὸ ῥέω συγκείμενα διὰ τῆς ει διφθόγγου γράφονται, οἷον βαθυρείτης ἀκαλαρείτης. οὕτως ὁ Χοιροβοσκός

Ἀκαμαντοχάρμαν· οὐκ ἔστι πλεονασμός, ἀλλὰ πλάνη κλίσεως· ἀκαμαντοχάρμας γάρ, ἡ κλητικὴ ἀκαμαντοχάρμα· εἰ γὰρ ἦν πλεονασμός, ἐκτείνεσθαι ἐχρῆν τὸ α· νῦν δὲ συστέλλεται, πλάνη ἄρα κλίσεως Ἀκάματον πῦρ

Ἀκάμανος· ἡ κάμηλος· παρὰ τὸ μὴ κάμνειν· ἢ ἀκάματος, πολύμοχθον γὰρ τὸ ζῷον

Ἄκανθος· πόλις τῆς Μακεδονίας, ὅτι ἀντὶ ἐρυμάτων ῥάχοις, ὅ ἐστιν ἀκάνθαις καὶ ἀκανθώδεσι φυτοῖς, περιβέβληται. οὕτως Μεθόδιος Ἀκανθίς

Ἄκανθα· ἀπὸ τοῦ τῇ ἀκῇ ἀνθεῖν, ὅ ἐστι τῇ ὀξύτητι

Ἀκαμύθιος· ἡ κάμηλος· παρὰ τὸ αἰκάλλειν τοὺς ἰδίους δεσπότας. οὕτως Μεθόδιος

Ἀκάμπιος· ὁ ἐπʼ εὐθείας περίπατος· παρὰ τὸ κάμπτειν μὴ ἔχειν. οὕτως Μεθόδιος

Ἄκαρα· πόλις τῆς Ἀσίας, ἡ νῦν καλουμένη Νύσσα· ταύτην Ἄθυμβρος Κρής, τῷ γένει ἀπὸ Ῥαδαμάνθυος, παρὰ Καρσὶν οἰκήσας καὶ τιμηθεὶς μετῴκισεν εἰς τὸν τόπον τοῦτον καὶ ὠνόμασεν Ἄκαρα, τὰ μηκέτι Καρῶν, καὶ τὸν διὰ τῆς πόλεως ῥέοντα ποταμὸν ἀφʼ ἑαυτοῦ Θύμβρον

Ἀκαχμένον· ἀπὸ τοῦ ἀκάζω. οὕτως Ἐπαφρόδιτος. σημαίνει δὲ τὸ ἠκονημένον

Ἀκαχίζεο· ἄχθου, λυποῦ· ἀπὸ τοῦ ἀχῶ ἀχίζω καὶ ἀκαχίζω

Ἀκαχείατο· ἀπὸ τοῦ ἀκαχῶ ἀκαχήσω ἠκάχηκα ἠκάχημαι ἠκαχήμην καὶ Ἰωνικῶς ἀκαχέατο καὶ πλεονασμῷ τοῦ ι ἀκαχείατο. οὕτως Ζηνόβιος

Ἀκαχήμενος· εἴρηται εἰς τὸ ἀλαλήμενος

Ἀκαχοίατο· λυποῖτο· ἀπὸ τοῦ ἀκαχῶ, τοῦτο παρὰ τὸ ἄχος· ἄχω ἀχῶ ἀκαχῶ

Ἀκαρής· ὁ ἐλάχιστος καιρός· ἐτίθεσαν δὲ κυρίως ἐπὶ οἱουδήποτε ἐλαχίστου· Μένανδρος· ὁρᾷς; ἀκαρὴς παραπόλωλας ἀρτίως. παρὰ τὸν καιρὸν καὶ τὴν στέρησιν ἀκαίραιόν τι ὄν, κατʼ ἔλλειψιν ἀκαιραῖον, τὸ μὴ καιρὸν ἔχον ἀλλʼ ἐλάχιστον. ἢ παρὰ τὸ κάρα ἀκαρής, τὸ ἀκέφαλον καὶ μηδὲ ἀρχὴν ἔχον. ἢ ὃ οὐ δύναταί τις κεῖραι διὰ σμικρότητα Ἀκαρός

Ἄκαστος· ὁ υἱὸς Πελίου, ὁ πατὴρ Ἀλκήστιδος· Εὐριπίδης· ἦ τʼ ἄρʼ Ἄκαστος οὐκ ἔστιν ἐν ἀνδράσιν. παρὰ τὸ κάζω ῥῆμα, τὸ σημαῖνον τὸ κοσμῶ, κεκασμένος, ὁ κόσμιος, καὶ ἐν συνθέσει Ἄκαστος, τοῦ α ἐπιτατικοῦ ὄντος, ὁ πάνυ κεκοσμημένος

Ἄκατος· τὸ μικρὸν πλοῖον, ὅ τινες μὲν ἐπακτρίδα, τινὲς δὲ πορθμίδα, τινὲς δὲ κάραβον ὀνομάζουσι. παρὰ τὸ ἄγω γίνεται ἀκτός καὶ πλεονασμῷ τοῦ α ἄκατος, ἡ ἄγουσα καὶ διακομίζουσα, ἐξ οὗ τὸ ὑποκοριστικὸν ἀκάτιον, τὸ μικρὸν πλοιάριον. ἢ ἀπὸ τοῦ ἀκτή γίνεται ἄκατος, ἡ ἀπὸ ἀκτῆς εἰς ἀκτὴν περιερχομένη, ὡς καὶ πορθμίς λέγεται ἡ πελαγοδρομοῦσα.

Ἀκέανος· εἶδος ὀσπρίου ὅμοιον φακῇ· παρὰ τὸ σκληρὸν καὶ ἄθλαστον κατὰ στέρησιν τοῦ κεάσαι, ὅ ἐστι θραῦσαι. οὕτως Μεθόδιος

Ἀκεσώδυνος· ὁ ἰατρός, ὁ τὰς ὀδύνας παύων· ἀπὸ τοῦ ἀκῶ ἀκέσω καὶ τοῦ ὀδύνη Ἀκειόμενον

Ἀκεσταί· εὐθεράπευτοι, εὐίατοι· αἱ γὰρ τῶν ἀγαθῶν φρένες ῥᾳδίως πρὸς τὸ κρεῖττον μετατίθενται εὐθεράπευτοι οὖσαι. ἢ θεραπευτικαί

Ἀκέστωρ· … ἀκέσω ἀκέστωρ. εἴρηται εἰς τὸ Ἀκέομαι

Ἀκερσεκόμης· παρὰ τὸν κείρω μέλλοντα, Αἰολικῶς κέρσω, καὶ τὴν κόμην γίνεται κερσεκόμης διὰ τοῦ ο· πᾶς γὰρ ἐνεστὼς ἢ μέλλων ἐν πρώτῳ προσώπῳ λαβὼν σύνθεσιν τρέπει τὸ ω εἰς ο, οἷον λείπω λειποτακτίτης μείζω μειζοπόλιος

Ἀκέραιος· ὁ ὑγιής· ἀπὸ τοῦ κέρας κεραῖος κεραία, κυρίως ὁ μὴ θυμούμενος καὶ διὰ τοῦ κέρατος βλάπτων ἢ βλαπτόμενος· ἀπὸ μεταφορᾶς τῶν τοῖς κέρασιν ἀμυνομένων ζῴων. κεραῖος καὶ μετὰ τῆς α στερήσεως ἀκέραιος, ὁ ἀόργητος καὶ ἀβλαβής

Ἀκέων· βῆ δʼ ἀκέων· παρὰ τὸ μὴ χαίνειν γίνεται ἀχήν καὶ ἀκήν, οἷον· ἀκὴν ἐγένοντο· καὶ ἐξ αὐτοῦ ἀκέων· ἀλλʼ ἀκέων δὴν ἧστο,ἀπὸ μεταφορᾶς τῆς ὀξύτητος τοῦ σιδήρου· ἀκή γὰρ ἡ ὀξύτης. ἢ παρὰ τὸ κέω, τὸ κοιμῶμαι, κέων ἡ μετοχή· ὦρσο κέων, ὦ ξεῖνε, πλεονασμῷ τοῦ α

Ἀκή· φόλις Φοινίκης, ἡ νῦν καλουμένη Πτολεμαΐς· οἱ δὲ Ἀκήν φασι καλεῖσθαι τὴν ἀκρόπολιν τῆς Πτολεμαΐδος, ὅτι Ἡρακλῆς δηχθεὶς ὑπὸ ὄφεως καὶ ἐν αὐτῇ θεραπευθεὶς Ἀκὴν ἐκ τοῦ ἀκέσθαι προσηγόρευσε τὸν τόπον

Ἀκηδία· ἔστιν ὄνομα Μακεδονικόν, γέγονε δὲ κατὰ πλεονασμὸν τοῦ κ, ἀηδία γάρ. οὕτως Ὠρίων. Ἀπολλώνιος δὲ ὁ τὰ Ἀργοναυτικὰ τὸ δει δίφθογγον· μηδέ μʼ ἀκηδείῃσιν ἀφορμήθητε λιπόντες

Ἀκήν· ἐπʼ ἄκρας ἡσυχίας, οἷον· ἀκὴν ἐγένοντο σιωπῇ· παρὰ τὸ ἄγην, ὃ σημαίνει τὴν ἔκπληξιν ἡ γὰρ ἔκπληξις ἀφωνίαν οἶδεν ποιεῖν, γίνεται ἄγην, ὃ σημαίνει τὴν ἔκπληξιν, καὶ τροπῇ τοῦ γ εἰς τὸ κ. ἢ παρὰ τὸ μὴ χαίνειν γέγονεν ἀχήν καὶ ἀκήν

Ἀκή· ἡ ὀξύτης· παρὰ τὸ ἥκω γίνεται ἠκή, ὃ σημαίνει τὴν ὀξύτητα· Ἀρχίλοχος· ἵστη κατʼ ἠκὴν κύματος κυανέου· καὶ κατὰ συστολὴν ἀκή

Ἀκηδής· ἀφρόντιστος, ἀνελεήμων, κηδεμόνα μὴ ἔχων

Ἀκήδεστοι· ἀφρόντιστοι, ἀνελεήμονες, κηδεμόνα μὴ ἔχοντες

Ἀκήδεσαν· ἠμέλησαν· κήδω γὰρ τὸ ἐπιμελοῦμαι

Ἀκήριον· ἀσθενές, ἀδύνατον, ἀψυχοποιόν, νεκροποιόν, οἷον· ὀρθωθεὶς δʼ εὐνῆθεν ἀκήριον ἠΰτʼ ὄνειρον· τὸ ἀκήριον τὸ ἀσθενὲς καὶ ἀδύνατον ἢ ἄψυχον ὄνειρον. οὐδετέρως δὲ νῦν τὸ ὄνειρον εἶπεν, ὅτι ὄνειρος, τὸ ὄνειρον καὶ ὄνειραρ ὀνείρατος, ὡς ἧπαρ ἥπατος

Ἀκήρατος· παρὰ τὸ κηραίνω ὤφειλεν εἶναι ἀκήραντος, ἀλλὰ ἀκήρατος ποιητικῶς. οὕτως Φιλόξενος. ἢ παρὰ τὸ γῆρας γήρατος καὶ μετὰ τοῦ στερητικοῦ α ἀγήρατος καὶ ἀκήρατος, ὁ ἄφθαρτος καὶ μὴ γηρῶν

Ἀκηχέδαται· λυποῦνται· νηυσὶν ἀκηχέδαται· παρὰ τὸ ἀχῶ ἀχάζω, ὡς ἀνιῶ ἀνιάζω, ἤχακα, ὁ μέσος ἤχαδα, ὁ παθητικὸς ἤχασμαι ἤχαται καὶ Ἰωνικῶς ἠχάδαται καὶ μετὰ ἀναδιπλασιασμοῦ Ἀττικοῦ καὶ τροπῇ τοῦ α εἰς η ἀκηχέδαται

Ἀκήματα· ἀκήματα φάρμακα πάσσων, καὶ ἐπὶ δʼ ἕλκεϊ λυγρῷ φάρμακʼ ἀκήματʼ ἔπασσεν. παρὰ τὸ ἀκῶ ἀκέσω, ὡς νεμῶ νεμέσω καὶ τελῶ τελέσω, ἐντεῦθεν ἀκεστρίς καὶ ἀκέστρια καὶ ἐπίθετον ἀνήκεστος, οἷον· ἀνήκεστον λάβεν ἄλγος

Ἀκινάγματα· τὰ τινάγματα τῶν ποδῶν μετὰ ῥυθμοῦ καὶ τῶν χειρῶν, οἷον· χειρῶν ἠδὲ ποδῶν ἀκινάγματα, κινήματα καὶ πλεονασμῷ τοῦ α καὶ τροπῇ τοῦ η εἰς α καὶ πλεονασμῷ τοῦ γ ἀκινάγματα

Ἀκιδνός· ὁ ἀσθενής· Ὅμηρος· οὐδὲν ἀκιδνότερον γαῖα τρέφει ἀνθρώποιο. παρὰ τὸ αἰκίζω αἰκιδνός καὶ ἀκιδνός, ὁ εὐτελὴς ἐν αἰκισμοῖς ὤν, ὡς παίζω παιδνός, ἀλαπάζω ἀλαπαδνός. ἢ παρὰ τὸ κινῶ ἄκινος καὶ πλεονασμῷ τοῦ δ ἄκιδνος, ὁ μὴ κινούμενος

Ἀκιδαλίη· ἔστι δὲ ὄνομα κύριον καρήνης· ἔστιν Ἀκίς Ἀκίδος ὄνομα κύριον, καὶ ἐκ τούτου Ἀκίδαλος καὶ Ἀκιδαλίη

Ἀκινάκης· εἶδος ἀκοντίου Περσικοῦ· παρὰ τὴν ἀκήν, ἣ σημαίνει τὴν ὀξύτητα καὶ παρὰ τὴν ἀκίδα, ἀλλήλοις συντεθέντων τῶν δύο ὁμοιοσήμων καὶ δῆλον, ὅτι ἐτράπη τὸ δ εἰς τὸ ν, ὡς καὶ ἐπὶ τοῦ Ἐρεχθεύς καὶ Ἐριχθόνιος παρὰ τὴν ἔραν καὶ τὴν χθόνα. Ἡρόδοτος δὲ διὰ τοῦ ω ὠκινάκην φησί, καὶ εἰκὸς τροπῇ τοῦ α εἰς ω, ὡς ἀκή ἀκίς καὶ ὠκύς, καὶ τὴν ἀκήν ὠκινάκης. οὕτως Μεθόδιος

Ἀκίνητον· σημαίνει ὡς ἐνταῦθα τὸν τάφον· Ἡσίοδος· μηδʼ ἐπʼ ἀκινήτοισι καθίζειν

Ἀκίς· τὸ τοῦ βέλους σίδηρον· παρὰ τὸ ἀκή, ὃ σημαίνει τὴν ὀξύτητα, ὃ κατʼ ἐπένθεσιν τοῦ μ γίνεται ἀκμή. παρὰ τὸ ἀκή οὖν γίνεται ὑποκοριστικὸν ἀκίς, ὡς σκάφη σκαφίς, ἄμνη ἀμνίς οὕτως Μεθόδιος

Ἀκιώτατον· σημαίνει ἄσηπτον, ἄβρωτον· κίς γὰρ λέγεται ὁ ἐν τοῖς ξύλοις σκώληξ· δάφνης ἢ πτελέης ἀκιώτατοι ἱστοβοῆες

Ἀγκίζεσθαι· τὸ μωραίνειν ἢ προσποιεῖσθαι εὐήθειαν. εἴρηται οὖν ἀπὸ Ἀκκοῦς τινος, ἥτις ἱστορεῖται μωροτάτη ὡς καὶ τῷ κατόπτρῳ διαλέγεσθαι

Ἀκίχητα· ἀκατάληπτα· ἀπὸ τοῦ κιχῶ· Ἕκτορ, σὺ μὲν ὧδε θέεις ἀκίχητα διώκων

Ἀκλειῶς· ἀκληδονίστως, ὡς μηδὲ φήμην τινὰ γενέσθαι· μὴ μὰν ἀσπουδή γε καὶ ἀκλειῶς ἀπολλοίμην

Ἀκμαῖος· ὁ νεανίας, τὸν μὴ ἀποκάμνοντα πρὸς τοὺς πόνους· ἢ παρὰ τὴν ἀκμὴν ὁ ἀκμὴν ἔχων τῆς ἡλικίας καὶ ἀκμάζων τῇ ἡλικίᾳ

Ἀκμή· ἡ ἀκρότης καὶ ὀξύτης τοῦ σιδήρου κυρίως· Ὅμηρος· ἐπὶ ξυροῦ ἵσταται ἀκμῆς· παρὰ τὸ ἥκω γίνεται ῥηματικὸν ὄνομα ἠκή, ὃ σημαίνει τὴν ὀξύτητα, ἡ διὰ παντὸς ἰοῦσα, ἀκή καὶ πλεονασμῷ τοῦ μ ἀκμή. ἐκ δὲ τοῦ ἀκή γίνεται ἐπίρρημα ἀκήν, οἷον· ἀκὴν ἐγένοντο. ἢ παρὰ τὸ κάμω γέγονε κατὰ συγκοπὴν κμῶ καὶ μετὰ τοῦ στερητικοῦ α ἀκμή, ἡ μὴ κάμνουσα διὰ νεότητα ἢ πόνους μὴ δυναμένη ὑποστῆναι

Ἀκμῆτες· μὴ κεκοπιακότες· παρὰ τὸ κάμω κατὰ συγκοπὴν κμῶ καὶ μετὰ τοῦ στερητικοῦ α ἀκμής· ῥεῖα δέ κʼ ἀκμῆτες

Ἄκμηνος· ὁ ἄγευστος· ἄκμηνος σίτοιο διὰ τοῦ η· ὁ γὰρ διὰ τοῦ ηνος τύπος τὴν ὀξεῖαν ποθεῖ. καὶ οἱ μὲν ἁπλῆν παρὰ τὸ ἀκμήν λέγουσιν, οὕτως γὰρ τὴν ἀσιτίαν οἱ Αἰολεῖς λέγουσιν· ἡ δὲ συνήθεια ἤτοι κατὰ στέρησιν τοῦ κομεῖν, ὥστε δηλοῦσθαι τὸν ἀτημέλητον· οἱ δὲ κατὰ στέρησιν τῆς ἰκμάδος· οἱ δὲ τὸν μὴ κεκμηκότα περὶ τὰ σιτία. ὁ δὲ Ἀρίσταρχος τὸν ἄκμηνον λέγει προπαροξύνεσθαι παρὰ τὴν ἀκμήν· Θέων δʼ ὀξύνεσθαι ἀξιοῖ ὡς ἀγαθός· ἔνιοι δὲ προπερισπᾶσθαι

Ἄκμων· σημαίνει τόν τε σίδηρον, ἐφʼ οὗ οἱ χαλκεῖς τύπτουσιν, καὶ τὸν Οὐρανοῦ πατέρα· οὕτως γὰρ αὐτὸν γενεαλογοῦσιν. εἴρηται δὲ ὁ μὲν τοῦ σιδήρου ἄκμων παρὰ τὸ ἀκάμων τις ὤν, ὁ ἀκαμάτως φέρων. ὁ δὲ τοῦ Οὐρανοῦ πατὴρ ἀπὸ τῆς τοῦ οὐρανοῦ ἀκαμάτου φύσεως, τῶν θεολόγων αἰνισσομένων τὸ ἄκμητον αὐτοῦ τῆς περιφορᾶς ἢ προλαμβάνοντες αὐτὸν ἄφθαρτός ἐστι· κεκμηκέναι γὰρ λέγομεν τοὺς τετελευτηκότας. τινὲς δὲ Ἄκμωνα τὸν Ὠκεανόν φασι διὰ τὸ τοὺς ποταμοὺς ἀκαμάτους λέγεσθαι, οἷον· Σπερχειῷ ἀκάμαντι, γυνὴ θεῷ εὐνηθεῖσα· Ὠκεανοῦ δὲ υἱὸν τὸν Οὐρανόν. οἱ δὲ Ἄκμονα τὸν Αἰθέρα, Αἰθέρος δὲ παῖς ὁ Οὐρανός· ὁ δὲ Αἰθὴρ ἀκάματος, ἐπειδὴ τὸ πῦρ ἀκάματον, οἷον· ἀκάμαντον πῦρ

Ἄκνηστις· ἡ ῥάχις· παρὰ τὸ μὴ δύνασθαί τινα κνήσασθαι αὐτὴν τῇ ἰδίᾳ χειρί

Ἄκοιτις· ἡ γυνή, ἡ ἐκ παρθενίας ἄλλης κοίτης μὴ πειραθεῖσα. ἢ ὁμόκοιτις. καταχρηστικῶς καὶ ἡ δευτέρου γάμου μετεσχηκυῖα

Ἀκοή· οὐχὶ ἀκουή· τὰ γὰρ εἰς ο καθαρὸν λήγοντα βαρύτονα ῥηματικὰ … ἔχοντα τὴν παραλήγουσαν ἐν τοῖς ῥηματικοῖς ὀνόμασι βραχεῖαν αὐτὴν ἔχουσιν· κονίω κονία, φύω φυή, ἀκούω ἀκοή

Ἄκολος· ὁ ψωμός· αἰτίζων ἀκόλους οὐκ ἄορας οὐδὲ λέβητας. εἴρηται ὁ μικρὸς ψωμός, ὁ μηκέτι κωλύεσθαι δυνάμενος καὶ εἰς μικρὰ τέμνεσθαι

Ἀκόνη· ὁ λίθος, διʼ οὗ ὀξύνεται ὁ σίδηρος· παρὰ τὸ κονῶ, τὸ φθείρω καὶ λεπτύνω, τοῦ α ἐπιτατικοῦ ὄντος, ἡ διαφθείρουσα καὶ λεπτύνουσα τὸν σίδηρον. καὶ Εὐριπίδης· κατακονᾷ μὲν οὖν ἀβίοτος βίου· κονεῖν γὰρ τὸ λεπτύνειν, ὡς τὸ σποδεῖν, τουτέστι κινεῖν ποιοῦσα. ἢ παρὰ τὴν ἀκήν, τὴν ὀξύτητα

Ἀκονητί· ἄνευ πόνου, οὗ τὸ ἐναντίον ἐγκονητί, μετὰ πόνου, κατὰ τροπὴν τοῦ π εἰς κ ἀπονητί ἀκονητί Ἰωνικῶς, ὡς τὸ πῶς κῶς, πότε κότε

Ἀκόνητον· βοτάνη δηλητηριώδης· ὅτι ἐν τοῖς Ἀκοναίοις ὄρεσι τῆς Μαρυανδυνίας φύεται. ἢ ὅτι ἀκαταπάλαιστον καὶ ἀήττητόν ἐστιν, ἀπὸ μεταφορᾶς τῶν ἀθλητῶν, ὧν οἱ νικηταὶ ἀήττητοι ὄντες οὐ κονιορτοῦνται· κονιοῦσθαι γὰρ τὸ παλαίειν

Ἀκοῦμαι καὶ ἄκεον· τὸ θεραπεύω· ἱδρῶ ἀπεψύχοντο, πίον τʼ ἀκέοντό τε δίψαν. παρὰ τὸ ἄχος ἀχοῦμαι καὶ ἀκοῦμαι, ἵνʼ ᾖ τὸ ἄχος ἰῶμαι. ἢ παρὰ τὴν ἀκὴν τοῦ διωξυμμένου σιδήρου θεραπεύειν. καὶ ἀκέστωρ, ὁ ἰατρός, καὶ Ἀκεστορίδης

Ἀκουός· Καλλίμαχος· ἀλλʼ ἐπʼ ἀκουοὺς οὐκ ἔσχεν, ἐπακούοντας.

Ἀκούω· ἀπὸ τοῦ οὖς οἶμαι· πάντα μάλʼ ἐν μεγάροισιν ἠκούομεν

Ἀκοστήσας· κριθιάσας, οἱονεὶ ἀχοστήσας, τουτέστιν ἐπὶ τῇ στάσει δυσχεράνας, ὅθεν ἐπιφέρει· δεσμὰ διαρρήξας θείῃ πεδίοιο κροαίνων. ἢ ἀκοσταί, αἱ κριθαί, ἵνʼ ᾖ κριθιάσας καὶ ὑπὸ τῆς τροφῆς ἀκρατὴς ὤν· ἢ ὑψαυχενήσας καὶ ἀτιμαγέλης γεγονώς, παρὰ τὸ ἄγω ἄγος καὶ ἀκοστής κατὰ τροπὴν τοῦ γ εἰς κ, ὁ ἔμπροσθεν θέλων εἶναι καὶ προηγεῖσθαι

Ἄκοσμα· ἀπρεπῆ, ἄτακτα, μωρά

Ἄκος· ἡ θεραπεία· παρὰ τὴν ἀκήν, ἀκή γὰρ κυρίως ἡ ὀξύτης τοῦ σιδήρου, καὶ ἡ ἀπʼ αὐτοῦ θεραπεία ἄκος λέγεται· ἐντεῦθεν καὶ τὸν ἰατρὸν οἱ Φρύγες ἀκεστὴν λέγουσιν. οὕτως Ὠρίων. ἐγὼ δὲ παρὰ τὸ ἄχος φημὶ ἄκος, ἵνʼ ᾖ τὸ τὴν λύπην ἰώμενον

Ἀκόλαστος· κυρίως ὁ ἀπαίδευτος· παρὰ τὸ μὴ κολάσεως τετυχηκέναι, τουτέστι παιδείας· ἐπὶ δὲ τοῦ κατωφεροῦς παρὰ τὸ μὴ κολάσαι τὴν ἐπιθυμίαν. οὕτως Ὠρίων

Ἀκόρητος· ἀπλήρωτος. εἴρηται εἰς τὸ …

Ἀκοντοδόκος· δοκιμάζειν λέγεται τὸ ἐπιτηρεῖν, ὅθεν ἀκοντοδόκος. οὕτως Ὠρίων

Ἀκολουθήσας· Ἑρμῆς δὲ σιμώνακτος ἀκολουθήσας· ἔκτασις τοῦ α. οὕτως Ἡρωδιανός

Ἄκρις· βαρυτόνως τὸ ἀκρωτήριον. εἴρηται παρωνύμως παρὰ τὸ ἄκρα ἄκρις, ὡς χαρά χάρις

Ἀκρίσιος· ὁ ἥρως· ἀπὸ τῆς ἐν τῷ Ἄργει ἄκρας. οὕτως Μεθόδιος. ὁ δὲ Ὦρος λέγει ἀπὸ τοῦ ἀκρίζω Ἀκρίσιος, ὥσπερ παρὰ τὸ θαυμάζω θαυμάσιος. ἢ παρὰ τὸ κρίσις κρίσιος καὶ Ἀκρίσιος, ὁ ἄκριτος καὶ ὠμός· Δανάης καλλισφύρου Ἀκρισιώνης

Ἀκριτόμυθε· ἄκριτε περὶ τοὺς λόγους καὶ ἄτακτε

Ἄκριας· τὰς ἀκρωρείας· ἀπὸ τοῦ ἄκρις ἄκριος ἄκριας, οἷον· αὐτίκα δʼ ἀκροτάτας ὑπερέσχεθεν ἄκριας ἀστήρ· οὕτως Ἀπολλώνιος

Ἀκροθίνιον· ἀκροθίνια λέγονται αἱ ἀπαρχαί, κυρίως δὲ αἱ τῶν θινῶν ἀπαρχαί, ἤγουν σωρῶν, ἤδη δὲ καὶ ἀπὸ θήρας καὶ ἄλλων. παρὰ τὸ θίν, ὃ σημαίνει τὸν σωρόν, θινός τῶν χρημάτων θίνιον καὶ ἀκροθίνιον ἀκροθίνια· τὰς τῶν ἐνιαυσιαίων καρπῶν ἀπαρχάς. ἀκροθίνια δὲ κυρίως καλεῖσθαί φασιν, ἃς ἀνατιθέασιν οἱ ἐξ ἐμπορίας, παρὰ τὸ ἀπὸ θινός, τουτέστι τοῦ αἰγιαλοῦ, σεσῶσθαι αὐτά. ἄλλοι δὲ τὰ ἀπὸ τῶν πολέμων, παρὰ τὸ σίνεσθαι ἐν τῷ πολέμῳ πολλούς, τουτέστι βλάπτεσθαι. ἢ τὰ ἄκρα τῶν σωρῶν. γράφεται δὲ διὰ τοῦ ι· τὰ γὰρ διὰ τοῦ ιον ὑπὲρ δύο συλλαβὰς οὐδέτερα μονογενῆ διὰ τοῦ ι γράφεται καὶ τὴν πρὸ αὐτῆς τὴν αὐτὴν τῷ πρωτοτύπῳ ἔχει γραφήν, οἷον Ἐλευσίν Ἐλευσῖνος Ἐλευσινίου, σκηνή προσκήνιον καὶ περισκήνιον, θίν θινός θίνιον καὶ ἀκροθίνιον. οὕτως ὁ Θεόγνωστος ἐν τῇ Ὀρθογραφίᾳ.

Ἀκρόπολις· καρόπολίς τις οὖσα, ἡ κεφαλὴ τῆς πόλεως

Ἀκροπόλοισιν· ὧν τὰ ἄκρα καὶ αἱ κορυφαὶ περιπολοῦνται καὶ κινοῦνται

Ἀκρόκομοι· Θρήικες ἀκρόκομοι, ἄκρως κομῶντες, τουτέστι μᾶλλον τῶν ἄλλων κομῶντες, ἢ τὰ ἄκρα τῶν κεφαλῶν κομῶντες

Ἀκραής· ἀκραεῖ ζεφύρῳ· παρὰ τὸ ἄκρως ἀέντι καὶ πνέοντι Ἀκραῆ·

Ἀκράαντον· ἀτελείωτον, ἀπλήρωτον· κραίνω, τὸ ἐπιτελῶ, κραντόν καὶ ἄκραντον Ἄκρητος· Ἀκρατοκώθωνες·

Ἄκρον· … τὸ πέρας καὶ τὸ ἔξοχον· παρὰ τὸ ἄχρι καὶ τὸ ὄν ἄχρον καὶ ἄκρον. ἢ ἄρχον τι ὄν. ὁ δὲ Φίλων παρὰ τὴν ἀκήν ἄκαιρος καὶ κατὰ συγκοπὴν ἄκρος

Ἄκριτον· ἀδιαχώριστον· παρὰ τὸ μὴ διακρῖναι, ὅ ἐστι διαχωρίσαι. Ὠρίων

Ἄκριτα· ἀδιαχώριστα, πολλά· ἐκ τοῦ κρίνω, τὸ διαχωρίζω

Ἀκρίς· ὀξυτόνως τὸ ζῷον· παρὰ τὸ κάρη καρίς καὶ μετὰ τοῦ στερητικοῦ α ἀκρίς, ἡ κάραν μὴ ἔχουσα, ἡ μικροκέφαλος. ἢ παρὰ τὸ μεγάλην κεφαλὴν ἔχειν· διάφορα γὰρ τὰ γένη τῶν ζῴων. ἢ παρὰ τὴν ἄκραν. οἱ δὲ παρὰ τὸ τὰ ἄκρα τῶν ἀσταχύων ἐσθίειν Ἀκροκώλια·

Ἀκρασία· παρὰ τὸ κερῶ κρῶ κράσω κρασία, καὶ μετὰ τοῦ ἐπιτατικοῦ α ἀκρασία· ἀκρασία γὰρ πᾶν τὸ περιττόν

Ἀκριβής· παρὰ τὸ κρύβω κρυβής καὶ ἀκριβής κατὰ τροπὴν τοῦ υ εἰς τὸ ι· καὶ γὰρ τὸν ἀκριβῆ οὐδεὶς δύναται κρύψαι ἢ λαθεῖν. ἢ παρὰ τὸ ἄχρι καὶ τὸ βαιόν γίνεται ἀχριβής καὶ ἀκριβής· ὁ γὰρ ἀκριβὴς καὶ ἄχρι μικροῦ καταγίνεται Ἀκροφύσια

Ἀκροῶ· παρὰ τὸ ἀκούω ἀκοῶ, ὥσπερ σύρω σαρῶ καὶ κύρω κυρῶ, καὶ πλεονασμῷ τοῦ ρ ἀκροῶ. εἴρηται δὲ καὶ περὶ τῆς παραληγούσης αὐτοῦ εἰς τὸ ἀρόσω

Ἀκρέμων· ὁ κλάδος· ὁ αὐτὸς γὰρ καὶ κρέμων λέγεται πρὸς διάφορον ἐτυμολογίαν· ἢ γὰρ παρὰ τὸ ἄκρον γίνεται ἀκρέμων, ὁ ἐπʼ ἄκρων τοῦ δένδρου ὤν, ἢ παρὰ τὸ κρεμῶ ἀκρέμων, ὁ κρεμώμενος

Ἀκραιφνής· ὁ καθαρός, κυρίως δὲ ὁ περιφανής· παρὰ τὸ ἀκέραιον καὶ τὸ φαίνω ἀκεραιοφανής καὶ κατὰ συγκοπὴν ἀκραιφνής. Ἡρωδιανὸς δέ φησι μὴ γίνεσθαι δύο συλλαβῶν συγκοπήν. ἢ ἀκροφανής καὶ ἀκραιφνής, τοῦ ο εἰς α τραπέντος, ὡς ἐπὶ τοῦ μεσαίπο μεσαιπόλιος

Ἄκρατον· ἔστι ῥῆμα κερῶ, ὁ μέλλων κεράσω καὶ κατὰ συγκοπὴν κράσω, ῥηματικὸν ὄνομα κρατός καὶ μετὰ τοῦ στερητικοῦ α ἄκρατος· ἐξ οὗ καὶ κρατήρ, ἀφʼ οὗ κιρνᾶται ὁ οἶνος

Ἀκτή· ἡ Ἀττική· οἱ μὲν ἀπό τινος βασιλεύοντος Ἀκταίωνος, οἱ δὲ ἀπὸ τοῦ τὰ πλείονα μέρη εἰς θάλασσαν νενευκέναι

Ἀκτή· ὁ παραθαλάσσιος τόπος. σημαίνει δὲ δύο· καὶ ἐπὶ μὲν τοῦ καρποῦ παρὰ τὸ κατάγνυσθαι ἐν τῷ ἀλήθεσθαι, οἷον· Δημήτερος ἀκτή· ἐπὶ δὲ τοῦ θαλασσίου παρὰ τὸ κατάγνυσθαι καὶ κλᾶσθαι εἰς αὐτὴν τὰ κύματα

Ἀκροστόλιον· ἀκροστόλιον λέγεται τὸ ἄκρον τοῦ στόλου· στόλος δὲ λέγεται τὸ ἐξέχον ἀπὸ τῆς τύχης καὶ διῆκον μέχρι τῆς πρῴρας ξύλον, ἔνθα τὸ τῆς νεὼς ἐπιγράφεται ὄνομα. ἔστιν οὖν ἀκροστόλιον τὸ ἄφλαστον τὸ κατὰ τὴν πρῷραν, ἀλλʼ Ὅμηρος ἐπὶ τῆς πρύμνης αὐτὸ παραδίδωσι λέγων· ἄφλαστον μετὰ χεῖραν ἔχων

Ἄκτιον· τὸν Πᾶνα Θεόκριτος εἴρηκεν· ἄκτιος, ἢ ὁ θηρατήρ· καὶ γὰρ ἐπακτῆρες οἱ θηραταί. ἢ ὅτι ἐπὶ ταῖς ἀκταῖς ὑπὸ τῶν ἁλιέων ἱδρυμένος· ἀγρευτὴς γὰρ ὁ θεός. … ὁ ἐν Ἀθήναις τιμώμενος· Ἀκτὴ γὰρ ἡ Ἀττικὴ ἐκαλεῖτο

Ἄκτωρ· Μενοιτίου Ἄκτορος υἱός· ἄγω βαρύτονον, ἐξ οὗ ἀγάγω· παρὰ τὸ ἄγω ὁ παρακείμενος ἦκται, Ἄκτωρ ὁ διακομίζων καὶ ἡ γενικὴ Ἄκτορος, καὶ ἀνατρέχει εἰς εὐθεῖαν. ἔστι δὲ καὶ προσηγορικὸν καὶ κύριον, ὅ φασί τινες ἀπὸ τοῦ ἄγω βαρυτόνου, ὃ σημαίνει τὸ κλῶ, ἀφʼ οὗ· ἄγεν ὀξέες ὄγκοι, καὶ ἆξον δὴ ἔγχος· ἄγω οὖν ἦκται Ἄκτωρ

Ἀκτάζων· ἀντὶ τοῦ ἐξανιστάμενος· ἀπὸ τοῦ ἄττω ἀττάζω καὶ ἀκτάζω τροπῇ τοῦ τ εἰς κ ὡς Ἀττική, Ἀκτική γὰρ παρὰ τὴν ἀκτήν· οὕτως δὲ καὶ νυττέλιος καὶ νυκτέλιος

Ἀκταίνειν· τὸ μετεωρίζεσθαι καὶ ἐπαίρεσθαι καὶ γαυριᾶν· παρὰ τὸ ἦκται ἀκτός καὶ ῥῆμα ἀκτῶ, ἀφʼ οὗ ἀκταίνω, μετοχὴ ἀκταίνων καὶ ἀκταῖνον μένος, τὸ ἀνάγον καὶ δυνάμενον ἀνορθοῦν

Ἀκταίωρος· παρὰ τὸ τὴν ἀκτὴν ὠρεῖν, ὅ ἐστι φυλάσσειν

Ἀκτίς· παρὰ τὸ ἄγω ἄξω ἦχα ἦγμαι γέγονεν ἀκτίς, οἱονεὶ ἡ πανταχοῦ φερομένη· ἡ γὰρ ἀκτὶς τοῦ ἡλίου πανταχοῦ φέρεται. ἢ ἀπὸ τοῦ ἐκτείνω γέγονεν ἐκτίς καὶ ἀκτίς· ἡ γὰρ ἀκτὶς τοῦ ἡλίου πάνυ ἐστὶν ἐκτεταμένη. καὶ ἀπὸ τοῦ ἀΐσσω, τοῦ σημαίνοντος τὸ ὁρμῶ, ὁ μέλλων ἀΐξω ἤιχα ἤιγμαι ἤικται ἀκτίς· ἡ γὰρ ἀκτὶς τοῦ ἡλίου ὁρμητική ἐστιν

Ἄκυτος· παρὰ τὸ κύω κυτός καὶ ἄκυτος. Καλλίμαχος ἄκυθος εἰπὼν μεταλήψει στοιχείου ἐχρήσατο ἁμαρτὼν περὶ σημαινομένου· δηλοῖ γὰρ ἡ λέξις ἐνεργητικὸν σημαινόμενον, ταῖς μὴ κυούσαις

Ἄκυθος· ἡ ἄγονος· οὐδʼ ἀγάλακτεςὄιες οὐδʼ ἄκυθοι, πᾶσαι δέ κεν εἶεν ὕπαρνοι·παρὰ τὸ κύω ἄκυος καὶ πλεονασμῷ τοῦ θ ἄκυθος. ἢ παρὰ τὸ κωκυτός καὶ ἄκυτος, ὡς λύω λυτός καὶ ἄλυτος καὶ ὦρται ὀρτός καὶ ὀρθός. ἢ παρὰ τὸ κύθω, τὸ κρύπτω, ἄκυθος. ἢ παρὰ τὸ μὴ ἔχειν σπέρμα ἐν τῇ μήτρᾳ. ἔστι δὲ καὶ κανόνα εἰπεῖν· τὰ διὰ τοῦ υθος ὑπὲρ δύο συλλαβὰς διὰ τοῦ υ ψιλοῦ γράφεται, οἷον ἄκυθος, Μίκυθος, μαμμάκυθος ὁ μωρός Ἄκυλος

Ἀκωκή· ἡ ὀξύτης τοῦ βέλους· παρὰ τὸ ἀκή γίνεται κατὰ ἀναδιπλασιασμὸν ἀκωκή, ὡς ἔδω ἐδωδή. γράφεται δὲ διὰ τοῦ ω μεγάλου· τὰ διὰ τοῦ ωκη ὑπὲρ δύο συλλαβὰς τῷ ω παραληγόμενα σπάνιά εἰσιν· ὀξύτονα μέν ἐστι δύο, ἀκωκή καὶ ἰωκή· καὶ τὸ Σεώκη βαρύτονον, ἔστι δὲ ὄνομα πόλεως. ἢ οὕτως· τὰ ἔχοντα ἐν τῇ πρώτῃ συλλαβῇ τὸ αὐτὸ σύμφωνον διὰ τοῦ ω μεγάλου γράφονται, οἷον ἔδω ἐδωδή, ἄκω ἀκωκή

Ἀλάβαστρον· ἡ μυροθήκη· εἴρηται κατὰ πλεονασμὸν τοῦ ρ, ἀλάβαστός τις ὤν, οὗ λαβέσθαι διὰ λειότητα ἀδύνατον

Ἀλαζών· ὁ ἀπατεὼν ἢ κομπαστής, ὁ ἐν ἄλῃ καὶ πλάνῃ ζῶν. ἢ ὁ ἐκ τοῦ ἀλᾶν ζῶν οὐκ ἐξ ἐπιτηδεύματος, ἀλλʼ ἀπὸ ἀπάτης

Ἀλαίνω· τὸ πλανῶμαι· παρὰ τὸ ἄλη ἀλῶ, παράγωγον ἀλαίνω, ὡς δρῶ δραίνω

Ἀλαλή· ὁ θόρυβος· καὶ ῥῆμα παρʼ αὐτὴν ἀλαλάζω, καὶ ἀλάλαγμα οὕτως ἔχει, καὶ τὸ ἀλαλητός, εἰ καὶ ἄλλως δοκεῖ Ἡρωδιανῷ. εἴρηται δὲ παρὰ τὴν ἅλα, τὴν ἀεὶ ἠχοῦσαν, ἀλή καὶ διπλασιασμῷ ἀλαλή, ἐξ οὗ ἄλλη καὶ ἀλάλαγμα

Ἀλαλητός· ὁ θόρυβος· παρὰ τὴν ἀλαλήν, ἣ σημαίνει τὸν θόρυβον καὶ τὴν ἄναρθρον φωνήν, γίνεται ἀλαλητός. ἢ κατὰ στέρησιν τοῦ λαλεῖν. ἢ κατʼ ἐπίτασιν, οἷον ὁ πολύλαλος

Ἀλαλκομενηίς· ἐπίθετον Ἀθηνᾶς παρʼ Ὁμήρῳ, παρὰ δὲ τοῖς ἄλλοις καὶ Ἥρας καὶ Διός, οἷον Ἀλαλκομενεὺς Ζεύς· ἡ ἀπαλεξητικὴν προθυμίαν ἔχουσα ἢ ἐν ἀλκῇ μένουσα· ἀλκή δὲ ἡ μάχη καὶ ἀλκάζειν τὸ μάχεσθαι. παρὰ ἀ … ἀλαλκομένη καὶ Ἀλαλκομενηίς ἐν διπλασιασμῷ, ὡς ἀταρτηρός καὶ ἐτήτυμος καὶ ἀτιτάλλειν. ἢ ἀπὸ Ἀλαλκομενέως τινὸς ἱδρυσαμένου αὐτῆς ναὸν Ἀλαλκομενηίς, ὡς βασιλεύς βασιληίς καὶ Θησηίς καὶ Οἰνηΐς. ἢ Ἀλαλκομενηίς, ἡ ἀλαλκοῦσα τῷ μένει, ὅ ἐστι τῇ δυνάμει βοηθοῦσα. ἢ ἡ ἐν Ἀλαλκομεναῖς πόλει τῆς Βοιωτίας τιμωμένη, ἔνθα καὶ Ἀλαλκομένιον Ἀθηνᾶς ἱερόν. ἢ ἀπὸ Ἀλαλκομενηΐου ὄρους Ἀττικῆς

Ἀλαλύκτημαι· τὸ ἀδημονῶ καὶ πεπλάνημαι· καὶ οἱ μὲν παρακειμένου, οἱ δὲ ἐνεστῶτός φασιν, οἷον· οὐδέ μοι ἦτορ ἔμπεδον ἀλλαλύκτημαι. ἔστιν οὖν ἀλῶ, ἀφʼ οὗ ἀλύω, ὡς ἄνω ἀνύω, ἀφʼ οὗ ἀλύσσω, ὡς ὀρύσσω· καὶ ὥσπερ ὀρύσσω ὀρυκτός, οὕτως ἀλύσσω ἀλυκτός, καὶ ὡς ἄτακτος ἀτακτῶ, οὕτως καὶ ὁ παρακείμενος ἠλύκτηκα καὶ Ἀττικῶς ἀλαλύκτημαι συσταλέντος τοῦ η εἰς α· ἔθος δὲ τῷ ποιητῇ ποιεῖσθαι ἐπὶ τοῦ ῥήματος τούτου Ἀττικώτερον ὡς τὸ ἀλαλῆσθαι. καὶ οὕτως μὲν παρακείμενος· εἰ δὲ ἐνεστώς, οὕτως λαμβανέτω· ἔστιν ἀλυκτῶ, οὗ παράγωγον τῶν εἰς μι ἀλύκτημι, οὗ ὁ παθητικὸς Αἰολικῶς ἀλύκτημαι, ἐκεῖνοι γὰρ οὕτως κλίνουσι ποίημαι λέγοντες καὶ νόημαι, καὶ ἐν διπλασιασμῷ ἀλαλύκτημαι, ἐπειδὴ ὁ ποιητὴς πολλοῖς Αἰολικοῖς χρῆται, καὶ μάλιστα ἐν μετοχαῖς· ἀκαχήμενος ἀκαχμένος. δύναται δὲ καὶ αὐτὸ ἀπὸ τοῦ θορυβεῖσθαι· παρὰ τὴν ἀλαλὴν σημαίνουσαν τὸν θόρυβον ἀλαλῶ, ἀφʼ οὗ ἀλαλύσω, ἀφʼ οὗ ῥηματικὸν ὄνομα ἀλάλυκτος καὶ ἀλαλυκτῶ καὶ ἀλαλύκτημαι, τὸ τεθορύβημαι

Ἀλαός· ὁ τυφλός, ὁ ἐστερημένος τοῦ λάειν, ὅ ἐστι βλέπειν· Ὅμηρος· ἀσπαίροντα λάων, ἀντὶ τοῦ βλέποντα. ἢ παρὰ τὸ ἀλῶ, τὸ πλανῶ, ἀλαός, ὁ περιπλανώμενος. ἢ παρὰ τὸ ἀλᾶσσαι, ὃ σημαίνει τὸ ἐλαττῶσαι, ὁ ἐλαττωθεὶς τοῖς ὀφθαλμοῖς

Ἀλαοσκοπιήν· οὐδʼ ἀλαοσκοπιὴν εἶχε ἀργυρότοξος Ἀπόλλων, τουτέστιν οὐδὲ τυφλὴν τὴν σκοπὴν εἶχεν, οὐκ ἐλαττώθη αὐτόν· ἀλαός γὰρ ὁ τυφλός

Ἀλαπάξαι· ἐκπορθῆσαι· παρὰ τὴν λάπαθον τὴν βοτάνην, ἥ ἐστι κενωτικὴ γαστρός. καὶ Δημόκριτος τοὺς βόθρους τοὺς παρὰ τῶν κυνηγετῶν γενομένους πάθους καλεῖ διὰ τὸ κεκενῶσθαι. ἀλαπάξαι οὖν τὸ ἐκκενῶσαι κυρίως

Ἀλάστωρ· ὁ ἁμαρτωλὸς ἢ ὁ φονεὺς ἢ ὁ ἐφορῶν τοὺς φόνους Ζεύς. κατὰ μὲν Χρύσιππον τὸν φιλόσοφον ἐπὶ τοῦ ἁμαρτωλοῦ καὶ φονέως, ὁ ἄξιος ἐλάσεως διὰ φόνον, ἢ ἀπὸ τοῦ ἀλᾶσθαι, τὸ πλανᾶσθαι, ἢ ὁ ἄλαστα δρῶν, κατὰ δὲ Ἀπολλόδωρον ἀπὸ τοῦ ἀλιτεῖν, ὅ ἐστιν ἀλιτανεύτως ἀδικεῖν. μήποτε δέ ἐστιν ὁ διὰ μέγεθος τῶν πεπραγμένων αὐτῷ λιτῆς μὴ καταξιούμενος. ἢ ὁ τοιαῦτα τολμήσας πράττειν, ὧν μή ἐστιν ἐπιλαβέσθαι. ἐπὶ δὲ τοῦ Διός, οἷον «ἀλάστωρ Ζεύς», ἐτυμολογεῖται ἀπὸ … τοῖς τὰ ἀλαστὰ πάσχουσιν ἐπαμύνειν. ἢ ὁ τὰ ἀλαστὰ τηρῶν, τουτέστι τὰ χαλεπά· Μένανδρος· ὁ δʼ ἀλάστωρ ἐγὼ καὶ ζηλότυπος ἄνθρωπος

Ἀλαῶσαι· τυφλῶσαι· παρὰ τὴν ἄλην, τὴν πλάνην, οἱ γὰρ τυφλώττοντες ἀλοῦνται. ἢ κατὰ στέρησιν τοῦ λάειν, ὅ ἐστι βλέπειν

Ἀλάλημαι· πεπλάνημαι· ἀλλʼ αὔτως ἀλάλημαι ἀνʼ εὐρυπυλὲς Ἄιδος δῶ. παρὰ τὴν ἄλην, τὴν πλάνην, γίνεται ῥῆμα ἀλῶ, παράγωγον ἄλημι καὶ κατὰ μεταβολὴν τῆς συζυγίας καὶ διπλασιασμῷ ἀλάλημαι ὁ παθητικὸς καὶ ἀλάλησθα. ὁμολογεῖ δὲ καὶ ἡ μετοχὴ προπαροξυνομένη ὅτι οὐκ ἔστι παρακείμενος· εἰ γὰρ ἦν παρακείμενος, ἂν παρωξύνετο. ὁ δὲ Ἡρωδιανὸς λέγει, ὅτι ἀπὸ τοῦ ἀλάλημι ὁ παθητικὸς παρακείμενος ἤλαμαι καὶ ὁ Ἀττικὸς ἀλήλαμαι, ἔνθεν τὸ ἀληλαμένοι περὶ κύκλον, καὶ καθʼ ὑπερβιβασμὸν ἀλάλημαι Ἀλαλήμενος

Ἀλαλκεῖν· εἴρηται εἰς τὸ η στοιχεῖον εἰς τὸ ἤλαλκον

Ἀλαλκών· βοηθήσας. εἴρηται εἰς τὸ ἤλαλκον

Ἀλαῖος· ὁ Ἀπόλλων· Φιλοκτήτης γὰρ παραγενάμενος εἰς Ἰταλίαν ἀπὸ τοῦ συμβεβηκότος ἱδρύσατο Ἀπόλλωνος Ἀλαίου ἱερόν, ἐν ᾧ καὶ τὸ τόξον ἀπέθετο. οὕτως Ὦρος

Ἀλαστός· ἀπὸ τοῦ ἀλαστῶ ἀλαστεῖς, παρὰ δὲ τοῦτο γίνεται ἄλαστος, ὡς ἀπιστῶ ἄπιστος. ὁ δὲ Φιλόξενος λέγει, ὅτι ἔστιν ῥῆμα ἀλῶ, τὸ σημαῖνον τὸ πλανῶ, καὶ γίνεται παράγωγον ἀλάζω, ὡς ἀνιῶ ἀνιάζω καὶ σκεδῶ σκεδάζω· ἐκ δὲ τοῦ ἀλάζω ἀλαστός, ὡς σκευάζω σκευαστός, καὶ ἐξ αὐτοῦ παράγεται ῥῆμα ἀλαστῶ, τὸ σημαῖνον τὸ χαλεπαίνω· οἱ γὰρ πλανώμενοι χαλεπαίνουσιν. ἄλαστος δὲ λέγεται ὁ μέθης ἄξια ποιῶν διὰ τὴν κακοπραξίαν. οὕτως Ὠρίων

Ἄλαστα· τὰ κακά, ἀνεπίληστά τινα ὄντα. ἢ παρὰ τὸ λάζω, τὸ λαμβάνω, οἷον· λάζετο δʼ ἔγχος, γέγονεν ἄλαστα, ὧν οὐκ ἄν τις λάβοι, ἀντὶ τοῦ φευκτά

Ἄλαστον ἤλυθες Οὔλυμπόνδε, θεὰ Θέτι, πένθος ἄλαστον ἔχουσα

Ἀλαστήσας· σχετλιάσας, δεινοπαθήσας· ἀπὸ τοῦ ἀλαστῶ

Ἀλαπαδνός· ὁ ἀσθενής· παρὰ τὸ ἀλαπάζω, σημαίνει δὲ τὸ ἐκκενῶ καὶ πορθῶ, γίνεται ἀλαπαδνός, ὡς αἰκίζω αἰκιδνός, ὁ κενὸς δυνάμεως· λάπαθος γὰρ βοτάνη κενωτικὴ γαστρός

Ἀλαλάζειν· τὸ ἐν μάχαις λέγειν· παρὰ τὴν ἀλαλήν, ὃ σημαίνει τὸν θόρυβον, γίνεται ἀλαλάζω καὶ ἀλάλαγμα ἐξ αὐτοῦ

Ἀλακάτη καὶ ἀλακάτη Ἰωνικῶς· παρὰ τὸ ἄγω ἄξω γίνεται ὄνομα ῥηματικὸν ἀκτός καὶ τὸ θηλυκὸν ἄκτη καὶ πλεονασμῷ τοῦ α ἀκάτη· καὶ πάλιν ὑπεισελθούσης τῆς αλ συλλαβῆς, ὥσπερ εἴωθεν, γίνεται ἀλακάτη, ἡ ἄγουσα τὸ ἔριον ἢ λίνον. οὕτως Ὠρίων

Ἄλγος· ἡ λύπη· ἀπὸ τοῦ ἀλέγω, τὸ φροντίζω· τὰ γὰρ πολυπαθῆ φροντίδος ἄξια. ἢ ἃ μὴ λέγοι τις καὶ ὀνομάζοι

Ἀλδήμιος ἢ Ἄλδιος· ὁ Ζεύς … ἐν Γάζῃ τῆς Συρίας τιμᾶται· παρὰ τὸ ἀλδαίνω, τὸ αὐξάνω, … ἐπὶ τῆς ἀλδήσεως τῶν καρπῶν· Ὅμηρος· λήιον ἀλδήσκοντος

Ἀλδήσκω· τοίου δὲ … θυμὸς ἰάνθη, ὡς εἴ τε περὶ σταχύεσσιν ἐέρση λήιον ἀλδήσκων, καὶ ἀναλδήσκοντες ὑπὸ χθόνα, ἀντὶ τοῦ ἀναδιδόμενοι, αὐξόμενοι. εἴρηται παρὰ τὸ ἀλῶ ἀλήσω ἀλήσκω, πλεονασμῷ τοῦ δ ἀλδήσκω κατὰ μεταφοράν· τὸ γὰρ ἀληλεσμένον οὐκ αὐξάνει. ἢ παρὰ τὸ ἅλλεσθαι, τουτέστι πηδᾶν, κατὰ τὴν αὔξησιν Ἀλδαίνειν Ἀλεαίνω.

Ἀλέγω· τὸ φροντίζω· παρὰ τὸ λέγω, τὸ φροντίζω, ἀφʼ οὗ λόγος, ἡ φροντίς· Μένανδρος· οὐδὲ λόγον ὑμῶν, οὐδʼ ἐπιστροφὴν ἔχω· καὶ ἀλέγω μετὰ τοῦ ἐπιτατικοῦ α καὶ οὐκαλέγω, καὶ ἐπὶ κυρίου· Οὐκαλέγων τε καὶ Ἀντήνωρ. ἀλέγω, ἀλεγίζω παράγωγον, καὶ ἀλεγύνων δαῖτα

Ἀλεγεινός καὶ ἀλεγεινῆς· ἀντὶ τοῦ ἀλγεινῆς, χαλεπῆς· οὐκ ἀπὸ τοῦ ἀλέγω ἀλεγεινός οὐδὲ ἀπὸ τοῦ ἐλέω ἐλεεινός, ἐπεὶ ὤφελον γράφεσθαι διὰ τοῦ ι, τὰ γὰρ εἰς νος ὀξύτονα μὴ ὄντα παρώνυμα διὰ τοῦ ι γράφονται, τάχα ταχινός, ἀληθές ἀληθινός, χθές χθεσινός, πύκα πυκινός, ἀλλʼ ἀπὸ τοῦ ἄλγος ἀλγεινός καὶ ἔλεος ἐλεεινός διὰ τῆς ει διφθόγγου ὡς παρώνυμα Ἀλεγεινοί

Ἀλεξῶ· παρὰ τὴν ἄλοχον· κυρίως τὸ γυναικὶ βοηθῆσαι, καταχρηστικῶς δὲ καὶ τὸ ὁπωσδήποτε. ἢ ἀπὸ τοῦ ἀλκῶ ἀλξῶ καὶ πλεονασμῷ τοῦ ε ἀλεξῶ, ὅπερ εἰς ἐνεστῶτα ἀναχθὲν βαρύνεται ὑπὸ τῶν Ἀττικῶν

Ἀλεός· ὁ ἥρως ὁ πατὴρ Αὐγῆς· παρὰ τὸ ἀλῶ παράγωγον ἀλεύω, καὶ ὥσπερ τὸ λοχεύω λοχεός, κελεύω κελεός, σωρεύω σωρεός, οὕτως ἀλεύω Ἀλεός

Ἀλεσούριος· εἶδος ἰχθύου θαλασσίου, ὅν τινες κατʼ εὐφημισμὸν καλλιώνυμον καλοῦσιν· ἔστι δὲ τὸ λεγόμενον θαλάσσιον αἰδοῖον, οἷον ἁλὸς οὐρά, ἁλοσούριόν τι ὄν· οὐρὰν γὰρ καὶ τὸ αἰδοῖον εἰώθαμεν καλεῖν

Ἀλευάδα· εἴρηται εἰς τὸ φεῦ δᾶ· οἱ γὰρ Δωριεῖς τὴν γῆν δᾶν λέγουσιν καὶ δίαν, ὡς καὶ τὸν γνόφον δνόφον· φεῦ δᾶ οὖν φεῦ γῆ. οὕτως οὖν καὶ τὸ ἀλευάδα ἀλέου δῆ, τοῦ δῆ ἀντὶ τοῦ δᾶ κειμένου

Ἀλεωρή· ἡ φυλακὴ καὶ ἡ φυγή. ἡ μὲν φυλακὴ παρὰ τὴν ἀλέαν, τὴν θερμασίαν, καὶ τὸ ὠρεῖν, τὸ φυλάσσειν· ἡ δὲ φυγὴ παρὰ τὸ ἀλέασθαι εὐπαραφυλάκτως. ἀλέω οὖν ἀλεωρή

Ἄλες· ἔστιν ἀολλέες, τὸ σημαῖνον τὸ ὁμοῦ, καὶ κατὰ κρᾶσιν τοῦ αο εἰς α μακρὸν ἀποβολῇ τοῦ ἑνὸς λ ἀλέες καὶ ἄλες

Ἀλεώμεθα· ἐκκλίνομεν, φεύγομεν· Διὸ δʼ ἀλεώμεθα μῆνιν·παρὰ τὸ ἀλῶ, τὸ πλανῶμαι· οἱ γὰρ φεύγοντες πλανῶνται.

Ἀλευρόττησις· σήθω σήσω σῆσις, καὶ τροπῇ τοῦ σ εἰς τ τῆσις καὶ πλεονασμῷ τοῦ τ μετὰ τοῦ ἄλευρον γίνεται ἀλευρόττησις, τὸ κόσκινον. οὕτως Φίλων Α

Ἀλεξίκακος καὶ ἀλεξιφάρμακος· εἴρηται εἰς τὸ ε στοιχεῖον εἰς τὸ εἰλίπους

Ἀλεξίκακος· ἀποτρεπτικὴ τῶν κακῶν. ἡ ἐτυμολογία εἰς τὸ εἰλίπους

Ἀλεύατο· καὶ ἀλεύατο πολὺν ὅμιλον·τὸ ἀλεύατο, ἐφυλάξατο· εἴρηται ἀπὸ τοῦ χεύω χεύατο καὶ τροπῇ καὶ στερήσει ἀλεύατο, ὥστε μεταφορικῶς … Ἀλετρίβανον

Ἀλεγίζω· παρὰ τὸ ἀλέγω ἀλεγίζω· σέθεν δʼ ἐγὼ οὐκ ἀλεγίζω

Ἀλετρεύουσα· ἀλήθουσα· ὀρφναίης ἐνὶ χαλκὸν ἀλετρεύουσα καλιῇ,ὅτι τὴν Ἀντιόπην ὁ Νυκτεύς, βασιλεὺς Θηβῶν, θυγατέρα ἑαυτοῦ οὖσαν, ἐγκλείσας ἐποίησε χαλκᾶς ἀλήθειν κριθάς

Ἀλεξιάρη· Ἡσίοδος ἐν Ἔργοις καὶ Ἡμέραις· νειὸν δὲ σπείρειν ἔτι κουφίζουσαν ἄρουραν·νειὸς ἀλεξιάρη παίδων εὐκηλήτειρα.εὔχεσθαι Διὶ χθονίῳ Δημήτερί θʼ ἁγνῇ.σχόλιον· εὐσεβεῖν διδάσκει τὸν γεωργοῦντα. νειόν· τὴν ἀνανεουμένην γῆν, ἤγουν τὴν νενεασμένην. εὐκηλήτειραν δὲ τὴν ἡσυχάστριαν. ἀλεξιάρη· ἀπαλέξουσα καὶ ἀπείργουσα τὴν ἀρήν, τουτέστιν τὴν ἐκ τοῦ λιμοῦ βλάβην, καὶ τοὺς παῖδας ἥδουσα καὶ θάλλουσα. κουφίζουσαν δὲ ἄρουραν ἀντὶ τοῦ κεκουφισμένην, ἁπαλήν

Ἀλέα· σημαίνει δὲ τὴν θερμασίαν· Ἡσίοδος ἐν Ἔργοις καὶ Ἡμέραις· ἐν θυμῷ δὲ πάντα φυλάσσεο· μηδέ σοι λήθῃμήτʼ ἔαρ γινόμενον πολιὸν μήθʼ ὥριος ὥρα.πὰρ δʼ ἴθι χάλκειον θῶκον καὶ ἐπαλέα λέσχηνὥρῃ χειμερίῃ, ὁπότε κρύος ἀνέρας ἔργωνἴσχει, ἔνθʼ ἄοκνος ἀνὴρ μέγα οἶκον ὀφέλλει ............................................πολλὰ δʼ ἀεργὸς ἀνήρ ...προσελέξατο θυμῷ.............................................ᾧ μὴ βίος ἄρκιος εἴη.σχόλιον· πάριθι χάλκειον θῶκον· τὰ χαλκεῖα παρὰ τοῖς παλαιοῖς ἄθυρα ἦν καὶ οἱ βουλόμενοι εἰσῄουν καὶ ἐθερμαίνοντο καὶ πένητες ἐκεῖ ἐκοιμῶντο. παραπλήσιον δὲ τούτων ἐστὶν ἡ λέσχη· καὶ ἡ Μελάνθη πρὸς Ὀδυσσέα λέγει· οὐ θέλεις εὕδειν χαλκήιον ἐς δόμον ἐλθών,ἤ που ἐς λέσχην.φησὶν οὖν ὁ Ἡσίοδος· πάριθι τὸν χάλκειον θῶκον, τουτέστιν παρέρχου· καὶ τὴν ἐπαλέα λέσχην, τουτέστιν θερμασίαν· ἐν οἷς τόποις καθεζόμενοι θερμαίνονται καὶ τῶν ἔργων ἀπέχονται. παρέρχου, φησί, τούτους τοὺς τόπους· τότε γὰρ μὴ ὀκνῶν ἀνὴρ μεγάλως αὔξει τὸν ἑαυτοῦ οἶκον.

ἄλλως· ἀλέα λέγεται ὁ τόπος ὁ ὑπὸ τοῦ ἡλίου θερμαινόμενος, παρὰ τὸν ἥλιον—ἅλιος γὰρ ὁ ἥλιος λέγεται—, μεταφορικῶς δὲ καὶ πάντα τόπον θέρμην ἔχοντα, λέσχην δὲ τὴν γενομένην ἐκεῖ φλυαρίαν τῶν καθεζομένων. ἔνιοι δὲ λέσχην, ἐν ᾗ ἀθροίζονται ἅλις καὶ ὁμιλοῦσιν. ὁ δὲ νοῦς οὕτως· ἀπερχόμενος, φησίν, ἐπὶ τὸ ἔργον σου, μή, ἐὰν εὕρῃς τόπον θέρμην ἔχοντα, στῇς καὶ φλυαρῇς, ἀλλὰ πάρελθε. πολλὰ δʼ ἀεργὸς ἀνήρ, κενεὴν ἐπὶ ἐλπίδα μίμνων,ἐλπίζων πάντα αὐτομάτως ἔσεσθαι αὐτῷ, ὡς ἂν αἰτιάσαιτο, ἐλοιδόρησεν. ἢ κακὰ συνῆξεν τῇ ἑαυτοῦ ψυχῇ ἢ διελογίσατο κακά· «ληστεύσω, ἁρπάσω». ἡ δὲ ἐλπὶς οὐκ ἀγαθὴ οὐδὲ δυνατὴ εἰς τὸν χρείαν ἔχοντα βίου ἄνδρα, οὐκ ἐπιτηδεία εἰς τὸ ἐπιμελείας ἀξιοῦν ἀργὸν ἄνδρα

Ἀλεείνων· ἐκκλίνων, ἐκφεύγων. ἔστιν ἀλέα, ἡ θερμασία· ἐκ τούτου γίνεται ἀλεείνω, οἱονεὶ εἰς τὴν θερμασίαν ἐκ τοῦ ψύχους ἀποφεύγω. τὰ διὰ τοῦ εινω ῥήματα ὑπὲρ δύο συλλαβὰς διὰ τῆς ει διφθόγγου γράφονται, ἀλεείνω φαείνω, πλὴν τοῦ ὀρίνω, καὶ ἕως τοῦ παρατατικοῦ κλίνεται

Ἀλεύω· σημαίνει δὲ τὸ ἀποφεύγω· παρὰ τὴν ἀλέαν, ὃ σημαίνει τὴν θερμασίαν, γίνεται ἀλέω καὶ ἀλεύω· κυρίως τὸ ἀπὸ τοῦ ψύχους εἰς θερμασίαν φεύγω· Ἡσίοδος ἐν Ἔργοις καὶ Ἡμέραις· δεινὴν δὲ βροτῶν ὑπαλεύεο φήμην· φήμη γάρ τε κακὴ πέλεται, κούφη μὲν ἀεῖραι ῥεῖα μάλʼ, ἀργαλέον δὲ φέρειν, χαλεπὴ δʼ ἀποθέσθαι. σχόλιον· ἀπόφευγε τὰς διαβολάς· ἡ γὰρ κακὴ φήμη καὶ ἐλαφρὴ μέν ἐστι καὶ εὐχερῶς αὐτὴν λαμβάνεις, ἀλλὰ χαλεπή ἐστιν εἰς τὸ φέρειν αὐτήν.

ἄλλως· ῥᾴδιον γὰρ κακὴν φήμην λαβεῖν, ὅσον οὐ ῥᾴδιον ἀγαθήν· φήμη δʼ οὔ τις πάντων ἀπόλλυται, ἥν τινα πολλοὶ λαοὶ φημίξουσι· θεός νύ τίς ἐστι καὶ αὐτή

Ἀλεύας· μετοχή· ἀλέω ἀλεύω, τὸ δὲ ἀλέω παρὰ τὸ ἀλῶ· οἱ γὰρ φεύγοντες πλανῶνται. ἡ μετοχὴ ἀλεύας, καὶ ἀλεύατο κῆρα μέλαιναν. οὕτως Ἡρωδιανὸς Περὶ παθῶν

Ἀλέρα Ἐλάρα· Ἐλάρας γενεά· οὕτως παρὰ Σιμωνίδῃ ἡ Ἐλάρα, Ἀλέρα δὲ παρὰ Πινδάρῳ, οἷον· Ἀλέρας υἱόν· ὅτι τούτου τὸ πρῶτόν ἐστι πίστις ἐκ τοῦ Ἡσιόδου μετὰ πλεονασμοῦ τοῦ ι τὸ πατρωνυμικὸν εἰπών· Εἰλαρίδην Τιτυόν. ἐὰν γένηται Ἀλέρα, ὑπέρθεσις δηλονότι. οὕτως Ἡρωδιανὸς ἐν τῷ Περὶ παθῶν

Ἀλεγεινός· παρὰ τὸ ἄλγος ἀλγεινός, καὶ πλεονασμῷ τοῦ ε ἀλεγεινός. οὕτως Ὠρίων

Ἀλέκτωρ· τὸ ζῷον τὸ κατοικίδιον· παρὰ τὸ ἀλέγω, τὸ κοιμῶμαι, οἷον· τῷ δʼ ἄρα παρκατέλεκτο γυνή· ῥηματικὸν ὄνομα λέκτωρ, καὶ ἀλέκτωρ, ὁ ἐλάχιστα κοιμώμενος· ἢ ὁ ἀπὸ τῶν λέκτρων, τουτέστιν τῶν κοιτῶν, ἡμᾶς διεγείρων. καὶ ὁ ἥλιος δὲ ἀλέκτωρ λέγεται· ἀκάματον γὰρ αὐτὸν λέγει Ὅμηρος, ἐπεὶ ἀγρύπνως τὸν συνήθη δρόμον ἐκτελεῖ, ἢ ἑλίκτωρ τις ὢν παρὰ τὴν ἑλικοειδῆ αὐτοῦ κίνησιν

Ἄλεται, ἄλεν, ἀλέντες· εἴρηται εἰς τὸ ἄλλεται ἔμπροσθεν

Ἀλειπής· πηγὴ ἐν Ἐφέσῳ καλουμένη παρὰ τὸ μηδέποτε ἐπιλείπειν ἢ πλεονάζειν ἢ χειμῶνος ἢ θέρους

Ἀλείτης· σημαίνει δὲ τὸν ἁμαρτωλὸν καὶ ἄδικον διὰ τῆς ει διφθόγγου, ὡς ἐνταῦθα· φάτο γὰρ τίσασθαι ἀλείτην. καὶ λέγει ὁ Χοιροβοσκὸς εἰς τὴν Ὀρθογραφίαν αὑτοῦ, ὅτι ἀνεφάνη τὸ ο ἐν τῷ ἀλοίτης, ὅπερ σημαίνει καὶ αὐτὸ τὸν ἁμαρτωλόν, καὶ διὰ τοῦτο καὶ διὰ τῆς ει διφθόγγου γράφεται· τὰ γὰρ ἔχοντα τὸ ο ἀναφαινόμενον ἔχουσι τὸ ε ἐγκείμενον, οἷον σπείρω σπορά, ἀλείφω ἀλοιφή. οὕτως οὖν καὶ ἀλείτης ἀλοίτης· τοῦτο δὲ παρὰ τὸ ἀλῶ, τὸ πλανῶ ἢ ὀλοθρεύω

Ἄλειφα· σημαίνει τὸ ἄλειμμα· ἀπὸ τοῦ ἀλείφω ἄλειφαρ καὶ κατὰ ἀποκοπὴν ἄλειφα· Ἡσίοδος ἐν Θεογονίᾳ· χερσὶ δʼ ὅ γʼ ἀμφοτέρῃσιν ἀνείλετο λευκὸν ἄλειφα· κλίνεται ἀλείφατος· ἐν δʼ ὠτειλὰς πλῆσαν ἀλείφατος ἐννεώροιο

Ἄλεισον· λέγεται δὲ καὶ ἀρσενικῶς, οἷον· γίνωσκε τὸν ἄλεισον καὶ τὰ γράμματα Ἀριστοφάνης. ἔστι δὲ εἶδος ποτηρίου. ἐτυμολογεῖται δὲ διαφόρως. οἱ μὲν γὰρ λέγουσιν, ὅτι παρὰ τὸ ἅλις, ἐξ οὗ ἔστι πιεῖν δαψιλῶς καὶ ἀθρόως. οὗτοι δὲ οὐκ ἀκριβῶς λέγουσι, πρῶτον μὲν ὅτι ἀντίκειται αὐτῷ ἡ γραφή· τὸ γὰρ ἄλεισον διὰ τῆς ει διφθόγγου, εἰ δὲ ἦν ἀπὸ τοῦ ἅλις, ὤφειλεν διὰ τοῦ ι γράφεσθαι· δεύτερον δὲ καὶ τὸ πνεῦμα ἀντίκειται αὐτῷ· τὸ μὲν γὰρ ἄλεισον ψιλοῦται, τὸ δὲ ἅλις δασύνεται, εἰ δὲ ἦν τὸ ἄλεισον ἀπὸ τοῦ ἅλις, ὤφειλεν δασύνεσθαι· καὶ γὰρ τὸ ἁπανταχοῦ ἐκ τοῦ ἅπας παραχθὲν τὴν δασεῖαν τοῦ ἅπας ἐφύλαξεν. ἄλλοι δὲ λέγουσιν, ὧν ἐστι καὶ ὁ Τεχνικός, ὅτι παρὰ τὸ ἄλες ἐστί, τὸ σημαῖνον τὸ ἀθρόον, οἷον ἐξ οὗ ἔστιν ἀθρόως πιεῖν. τούτοις δὲ ὁ χρόνος ἀντίκειται· τὸ μὲν γὰρ ἄλες ὤφειλεν φυλάττειν τὸν μακρὸν χρόνον αὑτοῦ. κρεῖττον οὖν λέγει Ἀπολλώνιος ὁ τοῦ Ἀρχιβίου, ὅτι παρὰ τὸ λεῖον γέγονεν ἄλειον, καὶ ἐπενθέσει τοῦ σ ἄλεισον, τοῦ α ἐπιτατικοῦ ὄντος ἢ στερητικοῦ τουτέστιν τὸ μὴ ὂν ὁμαλὸν ἀλλὰ περιφερές. καὶ εὐλόγως ψιλοῦται, ἐπειδὴ τὸ α ἢ στερητικὸν ἢ ἐπιτατικὸν ὂν ψιλοῦται. οὕτως ὁ Χοιροβοσκός

Ἀλείσιον· τόπος οὕτως καλούμενος, ὡς λέγει ὁ Χοιροβοσκός, ἀπὸ τοῦ ἀλῶ ἀλέσω Ἀλείσιον· πέτρης τʼ Ὠλενίης καὶ Ἀλεισίου ἔνθα κολώνη κέκλιται, ἀντὶ τοῦ ὅπου ἡ κολώνη κέκλιται, ὅ ἐστι παράκειται

Ἀλείπτης· ἀπὸ τοῦ ἀλείφω ἤλειπται ἀλείπτης διὰ τῆς ει διφθόγγου· ὅσα γὰρ ὀνόματα ἐκ τοῦ ἀλείφω γίνονται, εἰ μὲν διὰ τοῦ πτ ἐκφέρονται, φυλάττουσι τὴν ει δίφθογγον, ἀλείπτω ἀλείπτης, ἄλειπτον φάρμακον, ἀνήλειπτος ὁ μὴ ἀλειφθείς. εἰ δὲ διὰ τοῦ φ ἐκφέρονται σύνθετα ὄντα, οὐ φυλάττουσιν τὴν ει δίφθογγον, ἀλλὰ διὰ τοῦ ι γράφονται, οἷον ὑπηλιφής ἀνυπηλιφής, σημαίνει δὲ τὴν ναῦν τὴν μὴ ἀλειφθεῖσαν πίσσῃ. πρόσκειται «σύνθετα» διὰ τὸ ἄλειφα, τὸ σημαῖνον τὸ ἄλειμμα, διὰ τοῦ φ ἐκφερόμενον καὶ γραφόμενον διὰ τῆς ει διφθόγγου· ἀλλʼ οὐκ ἔστι σύνθετον· ἁπλοῦν γάρ ἐστιν ἀπὸ τοῦ ἀλείφω ἄλειφα ἄλειμμα. δεῖ γινώσκειν, ὅτι γέγραπται Διφίλῳ τῷ κωμικῷ δρᾶμα ἐπιγεγραμμένον Ἀλείπτρια. τὸ δὲ ἀρσενικὸν τὸ ἀλείπτης ἀπηγόρευται· ἀντὶ δὲ τοῦ ἀλείπτης παιδοτρίβης εἴωθε λέγεσθαι, ἐκ δὲ τοῦ ἀλείπτης φιλαλειπτῶ, οἷον· «ὡς οὐκ ἔστι πίστις ἐν ἀνδρὶ φιλαλειπτοῦντι καὶ περὶ τὰς παλαίστρας ἔχοντι καὶ πολυπραγμονοῦντι ὅ τι ἕκαστον τῶν μειρακίων.»

Ἀληθές· τὸ μὴ λήθῃ ὑποπῖπτον τοῦ δικαίου. οὕτως Ὠρίων

Ἀληθής· εἴρηται εἰς τὸ κριτής

Ἀλήθω· τὸ ἐπὶ τῆς μύλης σῖτον ἢ κριθὴν ἀλευροποιεῖν· ἀπὸ τοῦ ἀλῶ ἀλήθω, ὡς πρῶ πρήθω, νῶ νήθω, κνῶ κνήθω· ἀλήθω τὸ αὐτὸ σημαῖνον τῷ πρωτοτύπῳ. οὕτως Μεθόδιος

Ἁλήπεδον· τὸ ὁμαλὸν πεδίον· κυρίως δὲ τὸ παραθαλάσσιον χωρίον, τὸ ἁλὸς πέδον· ἢ τὸ ὁμαλὸν καὶ τετριμμένον καὶ οἷον ἀληλεσμένον πεδίον. γράφεται καὶ διὰ τοῦ ι, ἃς αἰτίας εὑρήσεις εἰς τὸ α καὶ λ καὶ ι. οὕτως Μεθόδιος

Ἀλησία· κατὰ στέρησιν τοῦ ληίζεσθαι. οὕτως Μεθόδιος

Ἀλησιάς· ἡ Ἀφροδίτη, διὰ τὸ περὶ πᾶν ζῷον ἀλᾶσθαι τὴν θεόν, πολλῶν ἐρασθεῖσαν καὶ πλανωμένην. πιθανώτερον δὲ ἡ ἐν Κολοφῶνι ἐπὶ τοῦ Ἅλεντος ἱδρυμένη ποταμοῦ. οὕτως Μεθόδιος

Ἀλήτης· ὁ Ἡρακλέους ἀπόγονος ὁ τῆς Κορίνθου βασιλεύς, υἱὸς δὲ Ἱππότου, ἀφʼ οὗ καὶ οἱ Κορίνθιοι Ἀλητίδαι. εἴρηται, ὅτι Ἱππότης διὰ τὸν Κάρνιδος φόνον ὑπὸ τῶν Ἡρακλειδῶν ἐκβληθεὶς καὶ ληστεύων ἔσχεν αὐτόν

Ἀλήτης· σημαίνει δὲ τὸν πλανήτην. καὶ δεῖ γινώσκειν ὅτι, ὥσπερ τὸ κομήτης καὶ πεδήτης καὶ πλανήτης οὐ ῥηματικὰ ἀλλὰ παρώνυμα, ἀπὸ γὰρ τοῦ πέδη πεδήτης καὶ πλάνη πλανήτης καὶ κόμη κομήτης, οὕτως καὶ παρὰ τὸ ἄλη, ὃ σημαίνει τὴν πλάνην, γίνεται ἀλήτης. οὕτως Φιλόξενος εἰς τὸ Ῥηματικὸν αὑτοῦ. ἀλίτης δὲ διὰ τοῦ ι γραφόμενον εὗρον ἐγὼ σημαῖνον τὸν ἁμαρτωλόν, ἀπὸ τοῦ μὴ ἔχειν λιτήν, ὅ ἐστι δέησιν

Ἀλῆτις· τινὲς τὴν Ἠριγόνην λέγουσι τὴν Ἰκαρίου θυγατέρα, ὅτι πανταχοῦ ζητοῦσα τὸν πατέρα ἠλᾶτο· οἱ δὲ Αἰγίσθου καὶ Κλυταιμνήστρας φασίν· οἱ δὲ τὴν τοῦ Μαλεώτου τοῦ Τυρρηνίου θυγατέρα· οἱ δὲ τὴν Μήδειαν, ὅτι μετὰ φόνον τοῦ παιδὸς πρὸς Αἰγέα κατέφυγεν ἀλητεύσασα· οἱ δὲ τὴν Φερσεφόνην, διότι τοὺς πυροὺς ἀλοῦντες πέμματά τινα προσφέρουσιν αὐτῇ. οὕτως Μεθόδιος

Ἄλη· ἔστι πλάνη καὶ κατʼ ἀρχὴν ἀποβάλλον τὰ δύο σύμφωνα γίνεται ἄνη καὶ τροπῇ ἄλη

Ἀλήατα· τὰ ἄλευρα τὰ ἐκ πυροῦ ἀληλεσμένα

Ἄλητα· Σώφρων· ἀμφʼ ἄλητα, ἀλήατα κατὰ συγκοπήν. οὕτως Ἡρωδιανὸς ἐν τῷ Περὶ παθῶν

Ἄληκτον· ἀκατάπαυστον· παρὰ τὸ λήγω. ἡ χρῆσις εἰς τὸ κήδιστοι.

Ἀλητῶ· ἀπὸ τῆς ἄλης, τῆς πλάνης· σημαίνει δὲ τὸ πλανῶ

Ἀλητεύω· ἀπὸ τοῦ ἀλητῶ ἀλητεύω· σημαίνει δὲ τὸ πλανῶμαι

Ἀλήιον· οἷον· ἤτοι κὰπ πεδίον τὸ Ἀλήιον οἶος ἀλᾶτο· ὅτι παρετυμολογεῖται τὸ Ἀλήιον ἀπὸ τῆς γενομένης ἐν αὐτῷ τοῦ Βελλεροφόντου πλάνης, ὅτι ὁ Βελλεροφόντης ἀνελὼν Βέλλερον, τῶν Κορινθίων δυνάστην, Βελλεροφόντης ἐκλήθη. λαβὼν οὖν παρὰ Ποσειδῶνος τὸν Μεδούσης τῆς Γοργόνης Πήγασον πτερωτὸν ἵππον, ἐξ οὗ καὶ τὴν προσηγορίαν ἔσχεν, ὅτι ἐκπεπηδήκοι ἐκ τοῦ τῆς Γοργόνης τραχήλου. λέγεται δὲ αὐτὸν ἐπαρθέντα ἐφʼ οἷς ἔπραξεν θελῆσαι μετὰ τοῦ Πηγάσου τὸν οὐρανὸν κατοπτεῦσαι, τὸν δὲ Δία μηνίσαντα οἶστρον ἐμβαλεῖν τῷ Πηγάσῳ· ὅθεν ἐκπεσεῖν μὲν τὸν Βελλεροφόντην καὶ κατενεχθῆναι εἰς τὸ τῆς Λυκίας πεδίον, τὸ ἀπʼ αὐτοῦ καλούμενον Ἀλήιον πεδίον, ἀλᾶσθαι δὲ κατὰ τοῦτο πηρωθέντα, τὸν δὲ ἵππον λαβεῖν τὴν Ἠῶ δεηθεῖσαν τοῦ Διὸς δῶρον πρὸς τὸ ἀκόπως περιιέναι τὰς τοῦ κόσμου περιόδους. ἡ ἱστορία παρὰ τῷ Ἀσκληπιάδῃ ἐν Τραγῳδουμένοις. ἰστέον δέ, ὅτι οἱ μὲν ἐψίλωσαν αὐτὸ ἀπὸ τῆς ἄλης τοῦ Βελλεροφόντου, οἱ δὲ ἐδάσυναν ἀπὸ τοῦ τοὺς ἅλας ἐκεῖ πήγνυσθαι. βέλτιον τὸ πρότερον

Ἀλήιος· οὔ κεν ἀλήιος εἴη ἀνήρ, ᾧ τόσσα γένοιτο. τὸ ἀλήιος πένης, ἄπορος· ἤτοι ἀπὸ τοῦ μὴ ἔχειν λήιον, ἤγουν σιτοφόρον χωρίον. ἢ ἀπὸ τοῦ μὴ ἔχειν λείαν, ἤγουν ἀγέλας τῶν προβάτων. οὕτως εὗρον ἐν Ὑπομνήματι Ἰλιάδος

Ἀλήμεναι· ἀθροισθῆναι καὶ συστραφῆναι, οἷον· πάντας ἐπὶ πρύμνῃσιν ἀλήμεναι υἷας Ἀχαιῶν. ὥσπερ παρὰ τὸ βῆναι γίνεται βήμεναι, οὕτως καὶ παρὰ τὸ ἀλῆναι ἀλήμεναι. ψιλοῦται δὲ πᾶς ὁ σχηματισμὸς αὐτοῦ

Ἀλθαία· μήτηρ Μελεάγρου, γυνὴ δὲ Οἰνέως

Ἄλθετο· τὸ ὑγιασθῆναι· παρὰ τὸ ἄλδειν, ὅ ἐστιν αὔξειν· τὸ γὰρ ὑγιὲς αὔξεται· ἄλδειν δὲ τὸ αὔξειν. οὕτως Ὠρίων

Ἀλθαίνω· παρὰ τὸ ἄλθω ἀλθαίνω· ἢ παρὰ τὸ ἀλδαίνω. Λυκόφρων· κακὸν μίασμʼ ἔμφυλον ἀλθαίνων κακῷ

Ἄλθαινος· ποταμὸς Ἰταλίας, ὅν φασιν ὀνομασθῆναι Τίμαιος διὰ τὸ ἀλθαίνειν τὰ τραύματα τῶν ἐν αὐτῷ λουομένων. οὕτως Ὦρος

Ἁλιβδύειν· τὸ καταδύνειν εἰς θάλασσαν, μεταφορικῶς δὲ καὶ τὸ κρύβειν καὶ ἀφανίζειν· παρὰ τὴν ἅλα καὶ τὸ δύειν Αἰολικῶς πλεονασμῷ τοῦ β, ὡς σίδη σίβδη, ἁλιδύειν ἁλιβδύειν. οὕτως Μεθόδιος. καὶ ἁλιβδύσασα Λυκόφρων· εἱρκτῆς ἁλιβδύσασα λυγαίας δέμας. οὕτως Ὠρίων

Ἁλιζῶνες· οἱ Βιθυνοί, οἷον· αὐτὰρ Ἁλιζώνων Ὀδίος καὶ Ἐπίστροφος ἦρχον· ὅτι ἡ γῆ αὐτῶν θαλάσσῃ διέζωσται καὶ οἱονεὶ χερσόνησός ἐστιν ὑπὸ τοῦ Εὐξείνου καὶ τῆς Προποντίδος διεζωσμένη. οὕτως Μεθόδιος. οἱ δὲ ἔθνος Θρᾳκῶν

Ἀλιμοῦς· δῆμος τῆς Ἀττικῆς· ἀπὸ τῶν ἐκεῖσε ἁλῶν ἀλιμόεις καὶ Ἀλιμοῦς. πολλὰ γὰρ καὶ ἄλλα χωρία οὕτως ὠνομάσθη· καὶ γὰρ καὶ ἀπὸ τῶν ῥάμνων Ῥαμνοῦς, δῆμος τῆς Ἀττικῆς, καὶ Κυπάρισσος ἀπὸ τῶν κυπαρίσσων· Ὅμηρος· καὶ Κυπαρισσήεντα καὶ Ἀμφιγένειαν ἔναιον

Ἀλινδεῖσθαι· τὸ κυλίεσθαι, οἷον· μέλλοντας ἤδη παρθένους ἀλινδεῖσθαι· καὶ ἀλινδήθρας, τὰς ἐν τοῖς κηρώμασι κυλήθρας. παρὰ τὸ κυλίνδω ἀφαιρέσει τοῦ κ καὶ τροπῇ τοῦ υ εἰς α ἀλινδεῖσθαι. ἢ παρὰ τὸ ἀλῶ ἀλίω καὶ ἀλινδῶ, ὡς κυλινδῶ. ἢ παρὰ τὸ ἅλις καὶ τὸ δινῶ καὶ κατὰ συγκοπὴν ἀλινδῶ. οὕτως Μεθόδιος

Ἀλινδῶ· τὸ κυλίω, οἷον· μέλλοντας ἤδη παρθένους ἀλινδεῖσθαι· παρὰ τὸ ἀλίω ἀλινδῶ, ὡς κυλίω κυλινδῶ, ἔνθεν τὸ ἀλίσω, καὶ· ἄπαγε τὸν ἵππον ἐξαλίσας οἴκαδε

Ἀλίω· παρὰ τὸ ἀλῶ, τὸ πλανῶ. ἢ ἀπὸ τοῦ κυλίω καὶ τροπῇ τοῦ υ εἰς τὸ α καὶ ἀποβολῇ τοῦ κ ἀλίω ἀλίσω ἤλισα καὶ ἀλίσαι, οἷον· ἄπαγε τὸν ἵππον ἐξαλίσας οἴκαδε

Ἀλίωσε· μάταιον ἐποίησεν· οὐδʼ ἀλίωσε βέλος

Ἁλιτενής· ὁ παρατεταμένος τόπος τῇ θαλάσσῃ. οὕτως Μεθόδιος

Ἀλιτηρία Δημήτηρ καὶ ἀλιτήριος Ζεύς· ὅτι λιμοῦ συντόνου γενομένου τοὺς ἀλοῦντας πάντες ἐφύλαττον διὰ τὸ μὴ κλέπτειν τι τῶν ἀλουμένων· ὡς οὖν ἐπόπτας καὶ τηρητὰς τῶν ἀλουμένων τοὺς θεοὺς οὕτως ὠνόμαζον

Ἀλιτήριος· ὁ ἁμαρτωλὸς καὶ ἄδικος. ἀλιτήριοι δὲ ἐντεῦθεν ἐκαλοῦντο. λιμὸς κατέλαβέν ποτε τοὺς Ἀθηναίους· ἥρπαζον οὖν τινες ἀλούμενα τὰ ἄλευρα· ἀπὸ γοῦν ἐκείνων τοὺς πονηροὺς ἀλιτηρίους ἐκάλουν. καὶ ἄλλως· ἀλιτήριος λέγεται, ὅτι λιμὸς ἐγένετο ἐν Ἀθήναις καὶ οἱ πένητες τὰ τῶν ἀλούντων ἄλευρα διήρπαζον· ἐλέχθησαν οὖν οἱ τοὺς ἀλοῦντας τηροῦντες καὶ ἁρπάζοντες ἀλιτήριοι. παρέτεινε δὲ τὸ ὄνομα καὶ ἐπὶ τῶν μετὰ βίας τι ποιούντων ἀπὸ τῆς σιτοδείας τῆς κατὰ τὸν Αἰτωλικὸν πόλεμον γενομένης. ἔστι δὲ καὶ παράγωγον ἀπὸ τοῦ ἀλιτραίνειν, ὅ ἐστιν ἁμαρτάνειν. ταῦτα ἐκ τοῦ λεξικοῦ· σχηματίζεται καὶ ἄλλως

Ἀλιτήμων· ἔστιν ἀλίτω βαρύτονον καὶ ἀλιτῶ περισπώμενον· ἀπὸ γοῦν τοῦ ἀλιτῶ περισπωμένου ῥήματος, ὁ μέλλων ἀλιτήσω, γίνεται ἀλιτήμων, ὡς φιλῶ φιλήσω φιλήμων, οἷον· οὔτʼ ἄσκοπος οὔτʼ ἀλιτήμων· καὶ ἐν τῇ Ὀδυσσείᾳ· οὐ γάρ τι θεοὺς ἀλιτήμονάς ἐστιν. ἀπὸ δὲ τοῦ ἀλίτω βαρυτόνου γίνεται ἀλίτης ὄνομα καὶ ἐξ αὐτοῦ ἀλιτήρ, ὡς ἀρότης ἀροτήρ, καὶ ἐκ τοῦ ἀλιτήρ ἀλιτῆρος γίνεται ἀλιτήριος, ὡς σωτήρ σωτῆρος σωτήριος. τὸ ρι ι· τὰ γὰρ ἀπὸ τῶν εἰς ρ ληγόντων διὰ τοῦ ριος γινόμενα διὰ τοῦ ι γράφονται, τῆς τρίτης ἀπὸ τέλους τῆς παραληγούσης τῆς γενικῆς θεωρουμένης, οἷον ἀήρ ἀέρος ἀέριος, αἰθήρ αἰθέρος αἰθέριος, σωτήρ σωτῆρος σωτήριος· οὕτως οὖν καὶ ἀλιτήρ ἀλιτῆρος ἀλιτήριος. ἀπὸ δὲ τοῦ ἀλιτήριος γίνεται κατὰ συγκοπὴν ἀλιτρός, ὁ ἁμαρτωλὸς καὶ ἄδικος· αἰὲν ἀλιτρός, ἐμῶν μενέων ἀπερωεύς, ἀντὶ τοῦ τῆς ἐμῆς δυνάμεως καὶ προθέσεως κωλυτής. ἢ ἀπὸ τοῦ ἀλιτῶ γίνεται ῥῆμα ἀλιταίνω, ἐξ οὗ τὸ ἀλιτρός καὶ ἀλιτραίνω

Ἁλικαρνασός· διὰ τὸ πρὸς τῇ ἁλὶ τῆς Καρίας ᾠκίσθαι. οὕτως Ὦρος

Ἁλίαρτος· ἡ πόλις. ἢ ὅτι ἐκ τῶν ἁλιέων καὶ τοῦ ἄρτου

Ἀλίαστος· σημαίνει δὲ τὸν ἀκατάπαυστον· οἱ δʼ ἐπὶ νηυσὶ θοῇσι μάχην ἀλίαστον ἔχουσι· καὶ ὅμαδος δʼ ἀλίαστος ἐτύχθη· παρὰ τὸ λιάζω, τὸ σημαῖνον τὸ ἐκκλίνω, οἷον· ἀμφὶ δʼ ἄρα σφι λιάζετο κῦμα θαλάσσης, ὁ μέλλων λιάσω, γίνεται ῥηματικὸν ὄνομα λιαστός καὶ μετὰ τοῦ στερητικοῦ α ἀλίαστος, ὃν οὐκ ἄν τις ἐκκλίνοι. ἢ παρὰ τὸ ἀλῶ ῥῆμα, ἀφʼ οὗ τὸ ἀλεύατο νίφα πολλήν, γίνεται ἀλίζω, ὡς φοιτῶ φοιτίζω· Καλλίμαχος· φοιτίζων ἀγαθοὶ πολλάκις θεοὶ ἐΐσης ὀάρους ἐθέλουσιν. ἀλίζω οὖν καὶ καθʼ ὑπέρθεσιν λιάζω λιαστός καὶ ἀλίαστος. οὕτως Ὠρίων

Ἀλιταίνω ὅς τέ τευ ἀφραδίῃς ἀλιταίνεται ὀρφανὰ τέκνα ὅστις τοκῆʼ ἐς γέροντα κακῷ ἐπὶ γήραος οὐδῷ· καὶ ὅστις τῇ ἑαυτοῦ ἀφροσύνῃ ἁμαρτήσει εἰς τὰ ὀρφανά, ἀπὸ τοῦ ἀλιτῶ ἢ ἀπὸ τοῦ ἀλίτω γίνεται ἀλιταίνω. ἢ ἀπὸ τῆς ἄλης· ὃς ἂν εἰς ἄλην ἀγάγῃ τῶν καταπονουμένων τὰ τέκνα. Ἡσίοδος ἐν Ἔργοις καὶ Ἡμέραις

Ἀλιτῶ· ἔστι δὲ καὶ βαρύτονον καὶ περισπώμενον ἀλίτω καὶ ἀλιτῶ, σημαίνει δὲ τὸ ἁμαρτάνειν· ἀπὸ γὰρ τοῦ λιτή γίνεται τὸ ἀλιτῶ, τὸ λιτῆς καὶ ἱκεσίας στερεῖσθαι· ὅθεν καὶ ἀλίτης, ὁ ἁμαρτωλός, παρὰ τὸ μὴ ἔχειν λιτήν, ὅ ἐστι δέησιν. ἡ χρῆσις τοῦ βαρυτόνου εἰς τὸ ἱκέτης, καὶ τοῦ περισπωμένου· καί ἑ κατακτείνειε, Διὸς δʼ ἀλίτηται ἐφετμάς

Ἅλιος· νῦν ἐπίθετον, ἔστι δὲ καὶ κύριον· παρὰ τὸ ἅλς ἁλός ἅλιος, ὡς χθών χθονός χθόνιος καὶ πτύξ πτυχός πτύχιος. οὕτως Ἡρωδιανὸς ἐν Ἐπιμερισμοῖς

Ἅλιον· σημαίνει δὲ τὸ μάταιον· ἦ ῥʼ ἅλιον τὸν μῦθον ὑπέστημεν Μενελάῳ. παρὰ τὸ ἅλς ἁλός ἅλιον, ὡς πτύξ πτυχός πτύχιον καὶ χθών χθονός χθόνιον, οἱονεὶ τὸ εἰς θάλασσαν ῥιπτόμενον καὶ ἀφανιζόμενον· ἢ ἀπὸ μεταφορᾶς τοῦ θαλαττίου ὕδατος ἀχρήστου ὄντος εἰς πόσιν. οὕτως Ὠρίων

Ἅλιας· ἔστιν ἅλις, καὶ πλεονασμῷ τοῦ α ἅλιας. ἔστι δὲ μονῆρες τὸ ἐπίρρημα· οὐδὲν γάρ ἐστιν εἰς ας ἐπίρρημα προπαροξυνόμενον, τοῦτο δὲ μόνον, τὸ δὲ αἴτιον τοῦ τόνου ὁ πλεονασμός· ἀλλʼ ἢ ὀξύνονται, ὡς ἐπὶ τοῦ ἑκάς ἐντυπάς, ἢ παροξύνονται, ὡς ἀτρέμας, οἷον· ἀτρέμας ἧσο. οὕτως Ἡρωδιανὸς ἐν τῷ Περὶ παθῶν

Ἁλίσκεται· καταλαμβάνεται, κρατεῖται. εἴρηται εἰς τὸ

Ἁλῶ

Ἅλις· τὸ πλῆρες καὶ κεκορεσμένον, αὐτάρκως ἅμα· αἱ μέν τʼ ἔνθα ἅλις πεποτήαται, αἱ δέ τε ἔνθα. ἔστι δὲ ἐπίρρημα πρωτότυπον, ἀφʼ οὗ ἅλιθα καὶ ἥλιθα. δύναται δὲ καὶ παρὰ τὴν ἅλα εἶναι, πολλὴν οὖσαν καὶ μεγάλην

Ἀλίβας· ὁ νεκρός· παρὰ τὸ μὴ ἔχειν λιβάδα, ὅ ἐστιν ὑγρότητα· οἱ γὰρ ζῶντες ὑγροί. σημαίνει δὲ καὶ ὄξος, ὡς παρὰ Καλλιμάχῳ· ἔβηξαν οἶνον ἀλίβαντα πίνοντες· παρὰ τὸ μὴ λείβειν, ὁ μὴ λειβόμενος ἢ σπενδόμενος

Ἄλιππα· παρὰ τὸ ἀλείφω γίνεται ἄλιμμα, καὶ Αἰολικῶς ἄλιππα. οὕτως Φιλόξενος εἰς τὸ Ῥηματικὸν αὑτοῦ

Ἁλίπλοα· τῇ θαλάσσῃ πλέοντα· ἁλίπλοα τείχεα θείη

Ἁλιεύς· παρὰ τὸ ἁλός ἅλιος καὶ ἁλιεύς, ὡς Αἰακίδης Αἰακιδεύς καὶ ναύτης ναυτεύς. οὕτως Φιλόξενος

Ἀλκαία· ἡ οὐρά· κυρίως δὲ ἡ τοῦ λέοντος οὐρὰ διὰ τὸ εἰς ἀλκὴν αὐτὸν προτρέπειν· Ὅμηρος· οὐρῇ δὲ πλευράς τε καὶ ἰσχία ἀμφοτέρωθεν μαστίεται, ἑὲ δʼ αὐτὸν ἐποτρύνει μαχέσασθαι. οὕτως Μεθόδιος

Ἄλκαρ· δύναμις, σωτηρία· παρὰ τὴν ἀλκὴν ἄλκαρ

Ἀλκή· ἡ δύναμις· παρὰ τὸ ἀλκῶ ἄλξω, ἀφʼ οὗ τὸ ἀλκτὴρ ἀθανάτοιο ἀρῆς, γέγονεν ἀλκή, ὡς παρὰ τὸ ἕλκω ὁλκή, καὶ κατὰ μεταπλασμὸν ἀλκί, οἷον· ἀλκὶ πεποιθώς. ἢ ἀρκή τις οὖσα ἐπὶ βοηθείας· τὸ γὰρ ἀρκεῖν κυρίως τὸ βοηθεῖν σημαίνει. οὕτως Ὠρίων. ἢ ἀπὸ τοῦ ἄλξ ἀλκός, ὡς πλάξ πλακός

Ἄλκιμος· παρὰ τὴν ἀλκὴν ἄλκιμος

Ἀλκμάν· ὄνομα κύριον· παρὰ τὴν ἀλκὴν ἀλκάν καὶ πλεονασμῷ τοῦ μ Ἀλκμάν. ἢ παρὰ τὴν ἀκμὴν ἀκμάν καὶ πλεονασμῷ τοῦ λ Ἀλκμάν. ἢ παρὰ τὸ ἄλκιμος ἀλκιμάν καὶ ἐν συγκοπῇ Ἀλκμάν. κλίνεται δὲ Ἀλκμᾶνος. ζήτει δὲ εἰς τὸν ιεʹ κανόνα τῶν ἀρσενικῶν ὀνομάτων Γεωργίου Χοιροβοσκοῦ

Ἀλκμάρες· τὸ ἀλεξητήριον· κατὰ πλεονασμὸν τοῦ μ ἀλκμάρες· ἀλκάρες γάρ ἐστι τὸ ἀλαλκοῦν, ὅ ἐστι βοηθοῦν τὴν ἀρὰν καὶ ἀπεῖργον τὴν βλάβην. οὕτως Μεθόδιος

Ἀλκμήνη· παρὰ τὴν ἀλκὴν Ἀλκήνη, ὡς πύλη Πυλήνη, μέση Μεσήνη, καὶ πλεονασμῷ τοῦ μ Ἀλκμήνη, ὡς Ἀλκάων Ἀλκμάων. ἢ παρὰ τὴν ἀκμὴν ἀκμήνη καὶ Ἀλκμήνη· οὐδὲν γὰρ ἔχομεν εἰπεῖν ἐπὶ τούτου πλέον· κύριον γάρ ἐστι τὸ ὑποκείμενον. οὐ δεῖ γὰρ ἐπὶ τῶν κυρίων ἐτυμολογίας λαμβάνειν. οὕτως Ἡρωδιανὸς, Περὶ παθῶν

Ἀλκάος· ὃν γὰρ τρόπον οἱ Ἴωνες ἐκβάλλουσι τὸ ι τῶν κτητικῶν, ἤγουν τῆς ει διφθόγγου, τὸν αὐτὸν τρόπον καὶ οἱ Αἰολεῖς τῆς αι διφθόγγου ἐκβάλλουσιν τὸ ι, οἷον Θηβαῖος Θηβάος, ἀρχαῖος ἀρχάος, Ἀλκαῖος Ἀλκάος. οὕτως Ἡρωδιανὸς Περὶ παθῶν

Ἀλκυών· εἶδος ὀρνέου· παρὰ τὸ κύειν ἐν ἁλί, τουτέστιν ἐν θαλάσσῃ

Ἀλκυονίς· λέγεται δὲ καὶ ὑποκοριστικῶς ἀλκυονίς· καί φασιν, ὅτι κύματος αὐτῆς ἀφανίζοντος τὰ ὠὰ καὶ ἐπὶ πολὺ οὔσης ἀτέκνου ὁ Ζεὺς ἐλεήσας αὐτὴν ὥρισεν ἡμέρας τινὰς εὐδιεινάς, ἃς λέγουσιν ἀλκυονίδας

Ἀλκυόνην· φερώνυμον τῆς Μαρπήσσης γυναικὸς τοῦ Μελεάγρου, οἷον· τὴν δὲ τότʼ ἐν μεγάροισι πατὴρ καὶ πότνια μήτηρ Ἀλκυόνην καλέεσκον. Κήυξ ὁ Φωσφόρου τοῦ ἀστέρος γήμας Ἀλκυόνην τὴν Αἰόλου μέγα φρονήσας ἐφʼ ἑαυτῷ θεὸς ἐβούλετο νομίζεσθαι, διόπερ ἥ τε γαμετὴ διὰ παντὸς ἐκάλει αὐτὸν Δία κἀκεῖνος Ἥραν. Ζεὺς δὲ ἀγανακτήσας μετέβαλεν αὐτοὺς εἰς ὄρνεα χωρὶς ἀλλήλων βιοῦντα, ἐκλήθη δὲ ἡ μὲν Ἀλκυόνη, ὁ δὲ Κήυξ. παρὰ δὲ τοῖς αἰγιαλοῖς τῆς ἀλκυόνος τικτούσης τὰ ἔγγονα αὐτῆς τὰ κύματα διέφθειρεν. Ζεὺς δὲ θεασάμενος αὐτὴν κλαίουσαν κατελεήσας ἐπέταξε τοῖς ἀνέμοις, καθʼ ὃν ἂν καιρὸν αὕτη τίκτῃ, μὴ πνεῖν μέχρι τεσσάρων καὶ δέκα ἡμερῶν. ὥσπερ οὖν ἡ Ἀλκυόνη τὸν ἑαυτῆς ἄνδρα ἐζήτει τὸν Κήυκα, οὕτως καὶ ἡ Μάρπησσα τὸν ἑαυτῆς ἄνδρα τὸν Ἴδαν

Ἀλκυδών· ἀλκυών, καὶ πλεονασμῷ τοῦ δ ἀλκυδών. καὶ ἔστι μονῆρες· οὐδὲν γὰρ εἰς δων καθαρὸν λῆγον πλεονάζει τὸ δ, ἀλλὰ μόνον τοῦτο. οὕτως Ἡρωδιανὸς ἐν τῷ Περὶ παθῶν

Ἀλλόκοτον· τὸ ἀνόμοιον· ἀλλότοκον καὶ καθʼ ὑπερβιβασμὸν ἀλλόκοτον. ἢ παρὰ τὸ ἀλλαχοῦ κεῖσθαι καὶ μὴ κατʼ αὐτὸ ὄν. ὡς τύπτω τύπτιλος καὶ πίτυλος, καὶ παρὰ τὸ σκέπω σκέπος καὶ πέσκος

Ἀλλάσσω· παρὰ τὸ ἄλλος ἀλλάσσω. οὕτως Ἡρωδιανός

Ἀλλοδαπής καὶ ἀλλοδαπός· ἀλλοεθνής, ξένος, ὁ ἀπὸ ἄλλου δαπέδου, ἤγουν γῆς ὤν· δάπεδον γὰρ ἡ γῆ. ἡ χρῆσις εἰς τὸ κατηφείη

Ἀλλοπρόσαλλος· δίγνωμος, διπρόσωπος, ἄλλοτε ἄλλον φιλῶν

Ἄλλως· σημαίνει τὸ μάτην· ἄλλως ἄρʼ ἐξηπατώμεθα ὑπὸ τῶν πρέσβεων, Ἀριστοφάνης. παρὰ τὸ ἠλός, τὸ μάταιος, οἷον· μαινόμενε, φρένας ἠλέ, διέφθορας· παρὰ τὸ ἠλός ἠλῶν ἠλῶς ἐπίρρημα σημαῖνον τὸ ματαίως, καὶ διπλασιασμῷ τοῦ λ καὶ συστολῇ τοῦ η ἄλλως· εἰώθασι γὰρ οἱ Δωριεῖς διπλασιάζοντες τὰ ἀμετάβολα συστέλλειν τὰς ὑπερκειμένας συλλαβὰς εἴτε φωνῆεν ᾖ ἢ καὶ δίφθογγος. οὕτως Μεθόδιος. οἷον· ἀλλʼ ἄλλως τὸ θυρίδιον κλαυσιάων, Ἀριστοφάνης, ἀντὶ τοῦ ματαίως

Ἀλλότριος· ξένος· ἔστιν ἀλλοόριος καὶ κατὰ συγκοπὴν ἀλλόριος, ὁ ἄλλων ὁρίων ὑπάρχων, καὶ κατὰ πλεονασμὸν τοῦ τ ἀλλότριος. οὕτως Ὠρίων

Ἀλλʼ ἴθι· εἴρηται εἰς τὸ ἴθι

Ἀλλʼ ἤ· σύνδεσμος διασαφητικός· ἐκ τοῦ ἀλλά συνδέσμου καὶ τοῦ ἤ διαζευκτικοῦ

Ἄλλος· ἀπὸ τοῦ ἄλαλος κατὰ συγκοπὴν ἄλλος· ἀναιρετικὸν γάρ ἐστι τῶν ὡρισμένων, οἷον· «ἄλλος, οὐκ ἐγώ», «ἄλλος, οὐ σύ». ὅθεν γράφεται καὶ διὰ δύο λλ πρὸς ἀντιδιαστολὴν ἑτέρου σημαινομένου· ἔστιν Ἄλος, πόλις Θεσσαλίας, καὶ γράφεται διʼ ἑνὸς λ πρὸς ἀντιδιαστολήν. ἰστέον, ὅτι τοῦ ἄλλος ἡ κλητικὴ οὐκ ἔστιν, οἷον ἄλλε· ἡ γὰρ φύσις τῆς κλήσεως μάχεται τῷ σημαινομένῳ τοῦ ὀνόματος· ἡ μὲν γὰρ κλητικὴ πρὸς παρόν ἐστι πρόσωπον καὶ γνωριζόμενον, τὸ δὲ ἄλλος ἀγνοουμένου ἐστὶ καὶ ἀπόντος. ὁμοίως δὲ καὶ τὰ κλητικὰ τῶν πυσματικῶν, λέγω δὲ τοῦ τίς ποῖος πόσος, ἐκλελοίπασιν, ἐπειδὴ τὰ πυσματικὰ περὶ ἀπόντων καὶ ἀγνοουμένων γίνονται προσώπων, αἱ δὲ κλητικαὶ παρόντων εἰσὶν ὑπʼ ὄψιν καὶ ἐγνωσμένων κλήσεις. εἰ τοίνυν τὸ πυσματικὸν εἰς κλητικὴν κλιθείη, ἅμα περὶ τοῦ αὐτοῦ ὡς ἀπόντος καὶ παρόντος λέξει, ἀπόντος μὲν διὰ τὴν τοῦ πυσματικοῦ φύσιν, παρόντος δὲ διὰ τὴν κλῆσιν. τοῦτο δὲ ἀδύνατον· οὐ γὰρ ἐνδέχεται τὸ αὐτὸ πρόσωπον καὶ ὡς παρὸν καλεῖν καὶ ὡς ἀπὸν ζητεῖν διὰ τοῦ πυσματικοῦ. οὕτως Ζηνόβιος

Ἀλλά· Ἡσίοδος ἐν Ἔργοις καὶ Ἡμέραις· ἀλλὰ τίη μοι ταῦτα περὶ δρῦν ἢ περὶ πέτρην; τύνη, Μουσάων ἀρχώμεθα, ταὶ Διὶ πατρὶ ὑμνεῦσι, τέρπουσι μέγαν νόον ἐντὸς Ὀλύμπου. σχόλιον· ἀλλὰ τί μοι ταῦτα, ὥσπερ ἄκαιρος αὐτῷ ἡ ὁμιλία ἦν, ἤρξατο λέγειν, ὅτι ἔδωκάν μοι αἱ Μοῦσαι καὶ τὰ ἄλλα, τί μοι ταῦτα τὰ ῥήματα ὡς τὰ περὶ δρυὸς ἢ περὶ πέτρης, τουτέστιν τί μοι χρεία ἀρχαιολογεῖν; τὸ τύνη Δωρικῶς πρὸς ἑαυτόν, τὸ δὲ ταί ἀντὶ τοῦ αἵτινες, πτῶσις ἀντὶ πτώσεως

Ἄλλιξ· σημαίνει δὲ κατὰ Θετταλοὺς τὴν χλαμύδα· Καλλίμαχος· ἄλλικα χρυσείῃσιν ἐπεργομένην ἐνέτῃσιν. ἀλλάσσω ἄλλαξ καὶ ἄλλιξ

Ἄλλεται· εἰς ἵππους ἄλλεται. ψιλοῦται, εἴτε ἐπὶ τοῦ ἐκκλίνειν τάσσεται, ὥς φησιν ὁ Ἀσκαλωνίτης, εἴτε ἐπὶ τοῦ συστραφῆναι, ᾧ καὶ μᾶλλον συγκατατίθεμαι. ἔστι δὲ δεύτερος ἀόριστος· ἔστιν ἀλῶ, τὸ πλανῶ, ὅπερ ψιλοῦται, ὁ δεύτερος ἀόριστος ἦλον, τὸ δεύτερον ἦλες, τὸ τρίτον ἦλε, καὶ τὸ πρῶτον τῶν πληθυντικῶν ἄλομεν καὶ κατὰ συγκοπὴν ἄλεν· οἱ δή τοι εἰς ἄστυ ἄλεν, καὶ ἡ μετοχὴ ἀλείς, ὡς φανείς· αὐτὰρ ἐπεί κʼ ἐς τεῖχος ἀναπνεύσωσιν ἀλέντες. τούτου τὸ ὑποτακτικὸν ἐὰν ἀλῶμαι, ἐὰν ἀλῆται. συστολὴ οὖν ἐγένετο καὶ μεταβολὴ τοῦ τόνου ἄλλεται. οὕτως εὗρον ἐν Ὑπομνήμασιν Ἰλιάδος

Ἅλμενος· εἴ τινά που Τρώων ἐξάλμενος· ἐξαλόμενος, καὶ κατὰ συγκοπὴν ἐξάλμενος. οὕτως Ἡρωδιανὸς Περὶ παθῶν

Ἄλλυδις· Τρῶες δὲ διέτρεσαν ἄλλυδις ἄλλος, ἀντὶ τοῦ ἄλλος ἄλλῃ

Ἁλμυρόν· ἐπεὶ πίες ἁλμυρὸν ὕδωρ. ὥσπερ παρὰ τὸ τόλμη γίνεται τολμηρός καὶ παρὰ τὸ ἄτη ἀτηρός, οὕτως καὶ παρὰ τὸ ἅλμη ἁλμηρός καὶ τροπῇ τοῦ η εἰς τὸ υ ἁλμυρός, ὡς τηρός τυρός. ἢ κυρίως τίθεται ἡ λέξις ἐπὶ τῶν εἰς ἅλα μυρομένων ποταμῶν, ὅ ἐστιν ἐκχεομένων, ὥστε οὐ τροπῇ κατὰ Ἀπολλώνιον. οὕτως Μεθόδιος

Ἄλμα· τὸ ἄλσος· Λυκόφρων· ἵνʼ ἄλμα πάππου καὶ χαμευνάδος διπλοῖ. λέγεται καὶ ὁ κλάδος παρὰ τοῖς Αἰολεῦσι. γίνεται παρὰ τὸ ἄλδω, τὸ αὐξάνω, ἐξ οὗ τὸ παράγωγον αὐτοῦ ἀλδάνω, οἷον· μέλεʼ ἤλδανε ποιμένι λαῶν, ὁ παρακείμενος παθητικὸς ἦλμαι, τὸ δεύτερον ἦλσαι, τὸ τρίτον ἦλται, καὶ ῥηματικὸν ὄνομα ἄλμα, τὸ αὐξανόμενον τοῖς φυτοῖς, καὶ ὁ κλάδος δὲ ἀπʼ αὐτοῦ ὁ αὐξανόμενος. οὕτως Ὠρίων. ἀφʼ οὗ καὶ ἄλσος, τὸ εὐαξὲς χωρίον· παρὰ τὸ ἄλδω ἄλσω ἄλσος

Ἅλμη· παρὰ τὴν ἁλός γενικὴν γίνεται ἅλιμος καὶ τὸ θηλυκὸν ἁλίμη καὶ κατὰ συγκοπὴν ἅλμη. ἢ παρὰ τὴν ἁλός ἅλη καὶ πλεονασμῷ τοῦ μ ἅλμη. οὕτως Ὠρίων

Ἄλξ· ἡ δύναμις· ἀπὸ τῶν εἰς κη ληγόντων θηλυκῶν κατὰ ἀφαίρεσιν τοῦ η καὶ τροπῇ τοῦ προκειμένου κ εἰς ξ γίνεται, ὡς φοινίκη φοῖνιξ, φρίκη φρίξ, κρόκη κρόξ, πυκνή Πνύξ, τὸ ἐν Ἀθήναις βουλευτήριον· ἀλκή, ἄρσει τοῦ η καὶ τροπῇ ἄλξ. οὕτως Μεθόδιος

Ἀλογήσει· λόγον οὐ ποιήσει, καταφρονήσει· εἰ δέ μοι οὐκ ἐπέεσι ἐπιπείσεται ἀλλʼ ἀλογήσει

Ἀλοιμός· τὰς χρίσεις καὶ τὰς ἐπαλείψεις ἀλοιμοὺς ἔλεγον· Σοφοκλῆς· μαριεὺς ἀλοιμός, ἡ ἐπάνω τῆς τοῦ θαλάμου γανώσεως ἐνιεῖσα ἐπάλειψις καθαπερανεὶ πετάλωσις οὖσα ἐν αὐτῷ. ἐγὼ οὖν ὡς λείπω λοιμός, οὕτως ἀλείφω ἀλοιμός. οὕτως Ὠρίων

Ἀλοιτός· ὁ ἁμαρτωλός· παρὰ τὸ ἀλιτῶ ἀλιτός καὶ ἐπενθέσει τοῦ ο ἀλοιτός. ἢ ὁ ἀνδροφόνος· παρὰ τὸ ἀλοιᾶν, τὸ τύπτειν, ἔνθεν πατραλοίας. Μεθόδιος

Ἀλοία· ἔτυπτεν· παρὰ τὸ ἀλοιῶ, ὅθεν καὶ πατραλοίας, οἱ τὸν πατέρα τύπτων

Ἄλοξ· ἡ αὖλαξ, οἷον· μὴ σπεῖρε τέκνων ἄλοκα δαιμόνων βίᾳ· παρὰ τὸ αὖλαξ ἐλλείψει τοῦ υ καὶ τροπῇ τοῦ α ἄλοξ. Μεθόδιος

Ἀλόπη· χώρα, ἡ καλουμένη Λυκία, πρὸς τῇ Ἐφέσῳ· ἀπὸ τοῦ ἐν τῇ παραλίᾳ αὐτῆς πρῶτον αὐτομάτως ἅλας πηχθῆναι. οὕτως Μεθόδιος

Ἄλος· πόλις Θεσσαλίας· ἀπὸ τῆς Ἀθάμαντος ἄλης περὶ τοὺς τόπους γενομένης ἐκείνους, καὶ ὑπʼ αὐτοῦ κτισθεῖσα. λέγεται δὲ καὶ ἀρσενικῶς. οὕτως Μεθόδιος

Ἁλοσύδνη· καὶ ἐπʼ αὐτῆς τῆς θαλάσσης· Ὅμηρος· νέποδες καλῆς ἁλοσύδνης· λέγεται δὲ καὶ ἐπιθετικῶς ἐπὶ τῶν φωκῶν, γίνεται δὲ παρὰ τὴν ἁλός καὶ τὸ δύνω ἁλοσδύνη καὶ κατὰ μετάθεσιν ἁλοσύδνη, ἡ κατὰ τῆς ἁλὸς δύνουσα· ἢ παρὰ τὸ ἐν ἁλὶ σεύεσθαι. ἐπὶ δὲ τῆς θαλάσσης παρὰ τὴν ἁλός γενικὴν ἁλόσυνος καὶ τὸ θηλυκὸν ἁλοσύνη, ὡς παρὰ τὸ γηθόσυνος γηθοσύνη, καὶ ἁλοσύδνη κατὰ πλεονασμὸν τοῦ δ. οὕτως Ὠρίων. μητρός τʼ ἐκ Θέτιδος καλλιπλοκάμου ἁλοσύδνης

Ἁλὸς ἄχνη· τὸ χορτῶδες τῆς θαλάσσης ἀπόβλημα, τὸν ἀφρόν, ὅπερ καὶ φύκιον λέγεται. εἴρηται εἰς τὸ ἄχνη ἡ ἐτυμολογία

Ἀλλοδαπός· ξένος· ἠέ πῃ ἐκπέμπεις κειμήλια πολλὰ καὶ ἐσθλὰ ἄνδρας ἐς ἀλλοδαπούς, ἵνα τοι τάδε περ σόα μίμνῃ

Ἁλουργίς· ἐκ τοῦ ἅλς ἁλός καὶ τὸ ἔργον· ἡ ἀπὸ θαλασσίου κόχλου γινομένη καὶ ἐργαζομένη, ἡ λεγομένη πορφύρα

Ἄλοχος· γυνή· κυρίως ἡ ἐκ παρθενίας ἑτέρου λέχους ἄπειρος. ἤ ἐστι λέχος, ἡ κοίτη, καὶ λόχος καὶ μετὰ τοῦ α τοῦ σημαίνοντος τὸ ὁμοῦ ἢ ἅμα γίνεται ἄλοχος, οἱονεὶ ὁμόλοχός τις οὖσα, ἡ μετέχουσα τῆς κοίτης τοῦ ἀνδρός. οὕτως Ὠρίων Ἄλογοι

Ἄλπια· ὄρος τῆς Κελτικῆς· καὶ πληθυντικῶς. λέγεται ἀπό τινος Ἄλπιδος ὑπὸ τοὺς τόπους ἀνῃρημένου. ἢ διὰ τὸ πλῆθος τῆς λευκῆς χιόνος Ἄλπις ἐκλήθη τὰ ὄρη. ἢ παρὰ τὸ ἄλτον, ὅ ἐστιν ὑψηλόν, Ἄλτις κεκλῆσθαι. λέγεται δὲ καὶ πληθυντικῶς Ἄλπεια

Ἄλπιος· Ἄλπιον, ὄρος μέγα τῆς Εὐρώπης, ἀφʼ οὗ ῥεῖ ὁ Ἴστρος, καὶ ἄλλο δυτικώτερον, ἀφʼ οὗ ῥεῖ ὁ Ῥῆνος ποταμός. Ἄλπιος δὲ λέγεται ἀπό τινος Ἄλπιδος ὑπὸ τοὺς τόπους ἀνῃρημένου. ἢ παρὰ τὸ ἄλτον, ὅ ἐστιν ὑψηλόν, Ἄλτις κεκλῆσθαι· Διονύσιος ἐν Περιηγήσει, οἷον· τῆσδε πρὸς ἀντολίην διαφαίνεται Ἄλπιος ἀρχή

Ἄλσος· τὸ σύμφυτον χωρίον· παρὰ τὸ ἄλδω ἄλσω ἄλσος. ἢ ἀπὸ τοῦ ἄρδω, ὁ μέλλων ἄρσω, ἐξ αὐτοῦ ἄλσος. ἄλδω, τὸ αὐξάνω, παράγωγον ἀλδάνω, ὡς αὐξάνω, καὶ ὡς ἀπὸ περισπωμένων ἀλδήσω καὶ ἀλδήσκω, οἷον· ληίου ἀλδήσκοντος. ἢ παρὰ τὸ ἄλλω τὸ ἀλλόμενον, ἄλλος καὶ διὰ τὴν συνέμπτωσιν τὴν πρὸς τὸ ἄλλος γίνεται ἄλσος κατὰ τροπὴν τοῦ λ εἰς σ. Μεθόδιος

Ἅλς· ἡ θάλασσα· παρὰ τὸ ἁλές, τὸ συνεστραμμένον καὶ ἠθροισμένον· Καλλίμαχος· εἰς τὸ πρὸς τεῖχον ἱρὸν ἅλεες δεῦτε· καὶ τὸ ἅλις, τὸ σημαῖνον τὸ ἀρκοῦν, καὶ τὸ ἁλείς, τὸ συστραφείς. ἅλς οὖν τὸ συστραφὲν καὶ συνεστραμμένον ὕδωρ. ἰστέον δέ, ὅτε μέν ἐστι θηλυκόν, δηλοῖ τὴν θάλασσαν καὶ ἕως τῶν ἑνικῶν κλίνεται μόνον· οὐχὶ μία ἐστὶν ἡ θάλασσα, ἀλλὰ πολλαί εἰσιν θάλασσαι, οἷον ἡ Νεκρὰ καὶ ἡ Ἐρυθρὰ καὶ ἄλλαι, ἀλλʼ ὅτι ἐν χρήσει οὐχ εὕρηται αὐτῆς οὔτε δυϊκὸν οὔτε πληθυντικόν. ὅτε δὲ τὸ ἁλμυρὸν δηλοῖ, ὅπερ ἐν τῇ συνηθείᾳ οὐδετέρως ἅλας φαμέν, ἀρσενικῶς λέγεται καὶ διʼ ὅλου κλίνεται. ζήτει δὲ καὶ περὶ τούτου πλατικώτερον εἰς τὸν ιηʹ κανόνα τῶν ἀρσενικῶν Γεωργίου τοῦ Χοιροβοσκοῦ

Ἆλτο· καθήλατο· ἥλατο, καὶ ἆλτο χαμᾶζε. ἡ χρῆσις εἰς τὸ χαμᾶζε

Ἁλτὴρ καὶ ἁλτῆρες· κατασκεύασμά τι ἀπὸ μολύβδου, ᾧ κέχρηνται οἱ σωμασκοῦντες ἐν ταῖς γυμνασίαις· παρὰ τὸ ἅλλομαι· βαστάζοντες γὰρ αὐτοὺς καὶ περιφέροντες ἥλλοντο ἐν τῷ γυμνάζεσθαι. οὕτως Μεθόδιος. ὁ δὲ Φιλόξενος ἐν τῷ Περὶ Ῥωμαίων διαλέκτου ἀντὶ τοῦ ἀρτήρ τροπῇ τοῦ ρ εἰς τὸ λ

Ἀλυκρόν· ἀντὶ τοῦ θαλυκρόν, οἷον· ἀπάντη πάντα θαλυκρὸς ἐγώ,εἶτα· γέντο δʼ ἀλυκρά,ἔνδεια, καὶ διὰ τοῦ θ καὶ χωρὶς τοῦ θ. οὕτως Ἡρωδιανὸς Περὶ παθῶν καὶ Ὠρίων

Ἀλυκτέων· ἄλλο οὖν ἐστι παράδειγμα ὁ κίρκος, ἄλλο οὖν ἐστι τὸ ἀλυκτέων. τὸ ὑλακτέων ἀλυκτέων· οὕτως Ἡρωδιανὸς Περὶ παθῶν

Ἀλυίω· ἰστέον, ὅτι τοῦ ὀπυίω καὶ ἀλυίω καὶ τῶν παραπλησίων ἐκλελοίπασιν οἱ χρόνοι οἱ διὰ συμφώνου γινόμενοι· οὐδέποτε γὰρ μετὰ τὴν υι δίφθογγον σύμφωνον ἐπιφέρεται, οἷον αἴθυια Ἅρπυια μυῖα. οὕτως Ζηνόβιος

Ἀλύσκω· ἰστέον, ὅτι τὸ ἀλύσκω οὐκ ἔστιν ἐκ τοῦ ἀλύω· τὸ μὲν γὰρ ἀλύω ἢ τὸ ἀδημονῶ σημαίνει καὶ ἀπορῶ ἀπὸ τοῦ λύσιν μὴ ἔχειν ἢ τὸ χαίρω, τὸ δὲ ἀλύσκειν τὸ ἐκκλίνειν καὶ ἀποφεύγειν δηλοῖ. καὶ μήποτε δύναται παράγωγον εἶναι ἐκ τοῦ λύω, τοῦ α ἢ κατὰ πλεονασμὸν ἢ κατὰ ἐπαύξησιν λαμβανομένου. ὁ μέλλων ἀλύσω καὶ πλεονασμῷ τοῦ κ ἀλύσκω, ὡς μεθύω μεθύσω μεθύσκω. ἀλύσκειν οὖν τὸ οἱονεὶ λελύσθαι. οὕτως Ζηνόβιος

Ἅλυς· οἷον ἀκτῇ ἐπὶ προβλῆτι ῥοαὶ Ἅλυος ποταμοῖο δεινὸν ἐρεύγονται μετὰ τὸν δʼ ἀγχίρροος Ἶρις. Ἅλυς ποταμὸς Παφλαγονίας, Ἶριν δὲ αὐτὸν λέγει Καλλίμαχος. εἴρηται δὲ Ἅλυς, οἱονεὶ ἄλης τις ὢν καὶ πλανήτης, πολλὴν γὰρ διοδεύει γῆν· τροπῇ τοῦ η εἰς υ, ὡς τηρός τυρός. οὕτως Ἀπολλώνιος ὁ τὰ Ἀργοναυτικά

Ἀλυκτοπέδῃσι· ταύτην γάρ οἱ μοῖραν ἐδάσσατο μητίετα Ζεύς. δῆσε δʼ ἀλυκτοπέδῃσι Προμηθέα ποικιλόβουλον δεσμοῖς ἀργαλέοισι, μέσον διὰ κίονʼ ἐλάσσας· καί οἱ ἐπʼ αἰετὸν ὦρσε τανύπτερον· αὐτὰρ ὅ γʼ ἦπαρ ἤσθιεν ἀθάνατον, τὸ δʼ ἀέξατο ἶσον πάντοθεν νυκτός, ὅσον πρόπαν ἦμαρ ἔδυ τανυσίπτερος ὄρνις τὸν μὲν ἄρʼ Ἀλκμήνης καλλισφύρου ἄλκιμος υἱὸς Ἡρακλέης ἔκτεινε, κακὴν δʼ ἀπὸ νοῦσον ἄλαλκε. κίονα λέγει τὰ Καυκάσια ὄρη. … ἤτοι διὰ μέσου κίονος δήσας τὸν Προμηθέα, ἢ ἀναγωγικῶς λέγουσιν, ὅτι ἡ ἄγνοια ἀπὸ τοῦ σώματός ἐστιν ὁ κίων. ἧπαρ δὲ τὴν κίνησιν τοῦ λογισμοῦ. νυκτὸς ὅσον πρόπαν ἦμαρ ἔδυ τανυσίπτερος, ἐπειδὴ ἐν ἡμέρᾳ ἐλαττοῦται τὸ προνοητικὸν διὰ τοὺς συντυγχάνοντας καὶ ποιοῦντας θυμωθῆναι. τὸν μὲν ἄρʼ Ἀλκμήνης καλλισφύρου ἄλκιμος υἱός· τὸν ἥλιον λέγουσιν εἶναι αἴτιον τῆς ἀναιρέσεως τοῦ ζῴου τούτου, ὃν καὶ Ἡρακλέα καλοῦσιν. ὅταν, φησίν, ἀποθάνῃ τις, τότʼ ἀπαλλάσσεται μερίμνης. οὕτως Ἡσίοδος ἐν Θεογονίᾳ. Ἀπολλώνιος δὲ ὁ τὰ Ἀργοναυτικά· καὶ δὴ νισσομένοισι μυχὸς διεφαίνετο πόντου ἠλιβάτοιο, τόθι γυῖα περὶ στυφελοῖσι πάγοισιν ἰλλόμενος χαλκῇσιν ἀλυκτοπέδῃσι Προμηθεὺς αἰετὸν ἥπατι φέρβεν παλιμπετὲς ἀΐσσοντα. ἀλυτοπέδαις πλεονασμῷ τοῦ κ, τουτέστιν δεσμοῖς, ὧν οὐκ ἔστι λυθῆναι. ἰστέον, ὅτι ἧπαρ λέγεται παρὰ πολλοῖς ἡ εὔκαρπος γῆ· Ἀετὸς δὲ ποταμὸς τῆς χώρας Προμηθέως, ὃς ὀξέως κατιὼν ἄφνω ἥρπαζε τὴν γῆν πᾶσαν τῶν ἀγρῶν καὶ ἐδαπάνα. τοῦτόν ποτε Ἡρακλῆς τὸν ποταμὸν διορύξας διʼ ἑτέρων τόπων ἐξωχέτευσεν καὶ ἀπέτρεψεν· καὶ ἔμεινεν ὁ μῦθος, ὡς Ἡρακλῆς τὸν ἀετὸν ἐκώλυσεν τοξεύσας τοῦ τὸ ἧπαρ ἐσθίειν Προμηθέως

Ἁλυκός· παρὰ τὴν ἅλα ἁλικός καὶ ἁλυκός τροπῇ τοῦ ι εἰς υ, ὡς τριφάλεια τρυφάλεια. οὕτως Μεθόδιος

Ἅλυσις· ἡ ἐκ χαλκοῦ ἢ σιδήρου ἢ ἀργύρου ἢ χρυσοῦ περιπεπλεγμένη σειρά. Ὅμηρος δὲ αὐτὴν σειρὰν καλεῖ, οἷον· σειρὴν χρυσείην. Εὐριπίδης δὲ ἅλυσιν, ὅτι ἄλυτός ἐστιν, ἢ ὅτι ἄλλη ἄλλης ἐξήρτηται. οὕτως Μεθόδιος

Ἀλύσσω· τὸ ἀδημονῶ· Ὅμηρος· οὐκ ἐμὸν αἷμα πίνοντες ἀλύσσοντες περὶ θυμῷ. παρὰ τὸ ἀλῶ ἀλύσσω, ὡς ὀρύσσω, ἐξ οὗ καὶ ἄλυς, ἡ πλάνη τῆς διανοίας. ἢ παρὰ τὴν λύσσαν. καὶ ἔστι τὸ λύσσω βαρύτονον, ὡς νύσσω, παρʼ Ὁμήρῳ λύσσοντες καὶ ἐν ἐπιτάσει ἀλύσσοντες. ἢ παρὰ τὸ λυσσῶ περισπώμενον ἐντελὲς λυσσάω, ὡς ἐλῶ ἐλάω, λυσσάοντες, καὶ ἐν ὑπερθέσει τοῦ α ἀλύσσοντες. Μεθόδιος

Ἀλύξαι· τὸ ἐκκλίναι· ἀπὸ τοῦ ἀλύσκω. ἢ ἀπὸ τοῦ λύω ἀλύω, τοῦ α ἢ πλεονάσαντος ἢ κατʼ ἐπίτασιν. ἀλύω οὖν ἀλύσσω, ὁ μέλλων ἀλύξω ἤλυξα καὶ ἀλύξαι· αὐτοῦς δή περ ἔασον ὑπεκφυγέειν καὶ ἀλύξαι· αὐτοὺς δή ἀντὶ τοῦ ἡμᾶς αὐτούς.

Ἀλυτάρχης· ὁ τῆς ἐν τῷ Ὀλυμπιακῷ ἀγῶνι εὐκοσμίας ἄρχων. Ἠλεῖοι γὰρ τοὺς ῥαβδοφόρους ἢ μαστιγοφόρους παρὰ τοῖς ἄλλοις καλουμένους ἀλύτας καλοῦσι, καὶ τὸν τούτων ἄρχοντα ἀλυτάρχην. Ἡδύλος δὲ εἰς τὰ Ἐπιγράμματα Καλλιμάχου διὰ τῶν δύο λλ ὀνομάζει τοὺς ἀλύτας ἀλλύτας. οὕτως Μεθόδιος

Ἀλυσκάζειν· τὸ φεύγειν· παρὰ τὴν ἄλην, τὴν πλάνην· οἱ γὰρ φεύγοντες πλανῶνται

Ἀλύειν· δηλοῖ τὸ δυσφορεῖν καὶ λυπεῖσθαι, δηλοῖ δὲ καὶ τὸ χαίρειν· ἦ ἀλύεις, ὅτι Ἶρον ἐνίκησας τὸν ἀλήτην; γίνεται δὲ τὸ μὲν πρῶτον παρὰ τὸ λύω, καὶ μετὰ τοῦ στερητικοῦ α ἀλύω, ἵνʼ ᾖ τὸ μὴ λύσιν εὑρίσκειν τῶν κακῶν. ἢ παρὰ τὸ ἀλῶ, τὸ πλανῶ, γίνεται ἀλύω, ὡς πλήθω πληθύω καὶ ὀρῶ ὀρύω καὶ ὀρούω· οἱ γὰρ λυπούμενοι ἐν πλάνῃ εἰσίν. τὸ δὲ δεύτερον γίνεται μὲν καὶ αὐτὸ παρὰ τὸ ἀλῶ, τὸ πλανῶ, ἀλύω· πλανῶνται γὰρ καὶ τῶν χαιρόντων αἱ ψυχαί. ἢ παρὰ τὸ ἄγαν λελύσθαι καὶ διακεχύσθαι αὐτήν

Ἀλφειός· ὁ ἐν Ἤλιδι ποταμός· παρὰ τὸ τοὺς ἀλφοὺς θεραπεύειν. ἢ παρὰ τὸ ἄλφειν, ὅ ἐστι θεραπεύειν καὶ ὠφελεῖν· ὠφέλιμον γὰρ αὐτοῦ τὸ ὕδωρ. Μεθόδιος

Ἄλφιτα· ἐπὶ δʼ ἄλφιτα λευκὰ πάλυνεν. παρὰ τὸ ἀλφαίνειν, ἡ πρῶτον εὑρεθεῖσα τροφή. ἢ ἀλήφατά τινα ὄντα, τὰ ἀληλεσμένα, πρὸς ἀντιδιαστολὴν τῶν ὅλων, ἀλήφατα ἄλφιτα

Ἀλφός· παρὰ τὸ ἐναλλάσσειν τὴν χροιάν· τὸ γὰρ ἐναλλάσσειν παρὰ τοῖς ἀρχαίοις ἀλφαίνειν ἐλέγετο. σημαίνει δὲ τὸ πάθος, ἀλλόφως τις ὤν, ὁ ἀλλοιοφανὲς τὸ χρῶμα ποιῶν. λέγεται γὰρ τὸ ἀλλοῖον καὶ ἕτερον, καὶ ἐπὶ τῶν ἐπὶ τῶν ἐπὶ τὸ χεῖρον ἐξηλλαγμένων. Μεθόδιος

Ἀλφηστής· ὁ εὑρετικός· οἱ μὲν γὰρ ἐπίθετον τοῦ ἀνθρώπου, οἱ δὲ αὐτὸν τὸν ἄνθρωπον. παρὰ τὸ ἄλφειν, τὸ εὑρίσκειν· μόνος γὰρ ὁ ἄνθρωπος εὑρετικός. ἐξ οὗ ἡ γενικὴ τῶν πληθυντικῶν ἀλφηστῶν καὶ ἀλφηστάων· ὅθεν καὶ ἄλφα τὸ στοιχεῖον ὠνόμασται, παρὰ τὸ ἄλφω, τὸ εὑρίσκω· πρῶτον γὰρ τῶν ἄλλων στοιχείων εὑρέθη. ἢ ἀπὸ τοῦ κατὰ ἀμοιβὰς πολιτεύεσθαι· ἄλφειν γὰρ τὸ ἀμείβειν, ὅθεν καὶ ἀλφεσίβοιαι

Ἀλφησταί· Σώφρων εἰς Ἀνδρείους Μίμους· καταπυγοτέραν ἀλφηστᾶν. Ἀπολλόδωρος δέ φησιν· «ἰχθῦς τινες οἱ ἀλφησταί, τὸ μὲν ὅλον κιρροειδεῖς, πορφυρίζοντες κατά τινα μέρη. φασὶ δὲ αὐτοὺς ἁλίσκεσθαι σύνδυο· καὶ φαίνεσθαι τὸν ἕτερον ἐπὶ τοῦ ἑτέρου κατʼ οὐρὰν ἑπόμενον. ἀπὸ γοῦν τοῦ κατὰ τὴν πυγὴν ἑτέρῳ τὸν ἕτερον ἐπακολουθεῖν τῶν ἀρχαίων τινὲς τοὺς ἀκρατεῖς καὶ καταφερεῖς οὕτω λέγουσιν.»

Ἀλφεσίβοιαι· ἔστι δὲ κύριον παρὰ Θεοκρίτῳ καὶ ἐπίθετον παρὰ τῷ ποιητῇ, οἷον· παρθένοι ἀλφεσίβοιαι, αἱ παρθένοι, αἱ βόας ἐφʼ ἑαυτὰς εὑρίσκουσαι τῷ τοὺς πατέρας τοὺς ἄνδρας ἀλλασσομένους ὑπὲρ αὐτῶν. ἔστιν οὖν ἄλφω, τὸ εὑρίσκω καὶ ἀμείβω, καὶ ἐξ αὐτοῦ γίνεται ἀλφόβοιαι· πολλάκις δὲ τὸ ο ἐν ταῖς συνθέσεσιν εἰς ε μεταβάλλεται καὶ τὴν σι συλλαβὴν προσλαμβάνει, οἷον ἑλκόπεπλος ἑλκεσίπεπλος, Πρωτόλαος Πρωτεσίλαος, πηγόμαλλος πηγεσίμαλλος· οὕτως οὖν ἀλφόβοιαι καὶ ἀλφεσίβοιαι. Μεθόδιος

Ἀλφίτου ἀκτήν· τὸ ἀλφίτου ἀκτή κατὰ ἀφαίρεσιν εἰρῆσθαι· εἶναι γὰρ μακτήν. οἱ δέ φασιν, ὅτι ἀλφίτου ἀκτὴν εἰρῆσθαι, ὅτι ἄκρον ἐκάλουν τὸν καρπόν, ἔνθεν καὶ ἀκρόδρυα. ἢ ὅτι ὥσπερ ὁ εἰς θάλασσαν καθήκων τόπος ἔσχατος ὢν τῆς ἠπείρου ἀκτὴ λέγεται, οὕτως καὶ τὸ ἔσχατον τοῦ ἀλεύρου εἶναι προπονηθέντων εἰς τὸν καρπόν. ἢ ἀπὸ τοῦ ᾄσσεσθαι ὑπὸ τοῦ μύλου, καθάπερ καὶ τὰ κύματα τῆς θαλάσσης ἐν τῷ αἰγιαλῷ, ὃς ἀκτὴ καλεῖται. οὕτως Φιλόξενος εἰς τὸ Ῥηματικὸν αὑτοῦ

Ἀλῶ· σημαίνει τὸ πλανῶ· τὸ παθητικὸν ἀλῶμαι, ἀλώμενος ἡ μετοχή· παρὰ τὸ λῶ, ὅπερ ἀπὸ τοῦ θέλω γίνεται κατὰ ἀφαίρεσιν· τοῦτο τὸ λῶ γίνεται μετὰ τοῦ στερητικοῦ α ἀλῶ· οἱ γὰρ πλανώμενοι ὧν οὐ θέλουσιν ἐπιτυγχάνουσιν. Μεθόδιος

Ἁλῶ· τὸ συλλαμβάνω, ὅπερ Ὅμηρος ἁλώω ἔφη, οἷον· ἤ κεν ἁλώω· παράγεται δὲ ἀπὸ τούτου καὶ τὸ ἁλίσκω. εἴρηται παρὰ τὴν ἅλα, τὴν θάλασαν· ἀπὸ τῶν τοὺς κατὰ θάλατταν λαμβανομένους πρῶτον ἁλίσκεσθαι νομιζόντων. Μεθόδιος

Ἁλώνητα· τὰ βάρβαρα ἀνδράποδα· τοὺς γὰρ ἅλας διδόντες τοῖς Θρᾳξὶν ὠνοῦντο ἀνδράποδα

Ἀλωπεκία· τὸ πάθος τὸ ψιλωτικὸν τῶν τριχῶν καὶ τῶν γενείων, ἀπὸ τῆς ἀλώπεκος ἡ μεταφορά· ἡ γὰρ ἀλώπηξ, τὸ ζῷον, ἔνθα ἂν οὐρήσῃ, τὸν τόπον ἄκαρπον ποιεῖ ξηραίνουσα καὶ τὴν προϋπάρχουσαν βοτάνην καὶ ἑτέραν ἀναβλαστῆσαι οὐ συγχωρεῖ. Μεθόδιος

Ἀλωπεκόννησος· ὄνομα νήσου· ὅτι Ἀθηναίοις ἀποικίαν στελλομένοις ὁ θεὸς ἔχρησεν ἐκεῖ κατοικῆσαι, ἔνθα ἂν ἀλώπηξ φανῇ· καὶ ἐν τῇ νήσῳ φανείσης τῆς ἀλώπεκος ᾤκησαν. Μεθόδιος

Ἁλωρῆται· τοὺς τὰς ἅλως φυλάττοντας οὕτως ὑπὸ Λυκίων καλεῖσθαι· ὠρεῖν γὰρ τὸ φυλάττειν

Ἅλως· ἣ καὶ ἁλωή λέγεται· παρὰ τὴν τῶν ἀσταχύων ἀλοίησιν. ἢ παρὰ τὸ ἅλες, τὸ σημαῖνον τὸ ἄθροισμα· ἐκεῖ γὰρ συναθροίζονται οἱ στάχυες. ἢ παρὰ τὸ ἅλις καὶ ἱκανῶς ἔχειν τοὺς καρπούς. οὕτως Μεθόδιος

Ἅλωα· ἰστέον, ὅτι τὰ εἰς ως βαρύτονα τὰ μὲν βραχείᾳ παραληγόμενα διὰ τοῦ τος κλίνονται, ἔρωτος Νέπωτος ἔστι δὲ ὄνομα ὄρους. τὰ δὲ μακρᾷ παραληγόμενα διὰ καθαροῦ τοῦ ος, Μίνως Μίνωος, ἥρως ἥρωος. σεσημείωται τὸ εἵλως εἵλωτος, περὶ οὗ ἔστιν εἰπεῖν, ὅτι ἕλως ἐστὶ καὶ ἐκλίθη ἕλωτος ὡς βραχείᾳ παραληγόμενον, λοιπὸν ἐπλεόνασε τὸ ι· εἵλωτες δέ εἰσιν οἱ περὶ τὴν Μεσσηνιακὴν οἰκοῦντες Πελοπόννησον. καὶ πῶς τὸ κάλως, ὃ σημαίνει τὸ σχοινίον, βαρύτονον ὂν καὶ βραχείᾳ παραληγόμενον οὐ κλίνεται διὰ τοῦ τος, ἀλλὰ διὰ καθαροῦ τοῦ ος, ὡς μαρτυρεῖ Ἀπολλώνιος ὁ τὰ Ἀργοναυτικὰ εἰπὼν κάλωες, ὥσπερ ἥρωες; οὐ γὰρ δυνάμεθα εἰπεῖν, ὅτι Ἀττική ἐστιν ἡ κλίσις· οἱ γὰρ Ἀθηναῖοι κατὰ ἀποβολὴν τοῦ ς κλίνουσιν, οἷον ὁ κάλως τοῦ κάλω. ἔστιν οὖν εἰπεῖν, ὅτι οὐκ ἔστιν αὕτη ἡ τοῦ κάλως τοῦ κάλωος κλίσις, ἀλλʼ ἐπέκτασις· ἔστι γὰρ ὁ κάλως τοῦ κάλω, καὶ κατʼ ἐπέκτασιν τῆς ος συλλαβῆς κάλωος, ὥσπερ ἡ ἅλως τῆς ἅλω, καὶ ἅλωος, ἐξ οὗ ἡ αἰτιατικὴ τὴν ἅλωα, ὥσπερ Καλλίμαχος ἐν τῇ Ἑκάβῃ· δινομένην περὶ βουσὶν ἐμὴν ἐφύλαττον ἅλωα. σημαίνει δὲ καὶ τὸ νεφελῶδες τὸ περὶ τὴν σελήνην καὶ τὸν ἥλιον. οὕτως ὁ Χοιροβοσκός

Ἀλωήν· τὸ σύμφυτον χωρίον καὶ σύνδενδρον ἢ καὶ ἁλωνίαι· παρὰ τὴν ἄλσιν, τὴν αὔξησιν. περὶ δὲ τῶν ἁλωνιῶν εἴρηται εἰς τὸ ἅλως

Ἀλῳάς· ἁλωνίας, οἱ τόποι ὅπου οἱ πυροὶ πατοῦνται. σημαίνει δὲ καὶ τὴν δενδροφόρον καὶ σύμφυτον γῆν. καὶ εἰ μὲν διὰ τοῦ ι γράφεται τὸ σημαῖνον τὴν ἅλωνα, ἀπὸ τοῦ ἀλοιῶ γέγονεν παρὰ τὴν τῶν ἀσταχύων ἀλοίησιν. εἰ δὲ ἄνευ τοῦ ι, παρὰ τὸ ἅλες, τὸ σημαῖνον τὸ ἄθροισμα· ἐκεῖ γὰρ συναθροίζονται οἱ στάχυες. ἢ παρὰ τὸ ἅλις, ὅ ἐστιν ἱκανῶς ἔχειν τοὺς καρπούς. ἐπὶ δὲ τοῦ συμφύτου τόπου παρὰ τὴν ἄλσιν, τὴν αὔξησιν· ἄλδω οὖν ἀλωή χωρὶς τοῦ ι

Ἀλώπηξ· κλίνεται ἀλώπεκος· σεσημείωται, ὅτι ἔτρεψεν τὸ η εἰς ε ἐν τῇ γενικῇ. καὶ ἔστιν εἰπεῖν, ὅτι τὰ εἰς ηξ θηλυκὰ οὐ φαίνεται παραληγόμενα τῷ ω, οἷον πήληξ ἡ περικεφαλαία, ἀντίπηξ ἡ κιβωτός, ὕσπληξ ἡ ἀφετηρία τοῦ δρόμου. τὸ γὰρ σκώληξ παραληγόμενον τῷ ω οὐκ ἀντίκειται, ἐπεὶ ἀρσενικόν ἐστιν. ἐπεὶ οὖν τὸ ἀλώπηξ θηλυκόν ἐστι παραληγόμενον τῷ ω, εἰκότως ὡς παραλλάξαν κατὰ τὴν παραλήγουσαν παρήλλαξε καὶ κατὰ τὴν κλίσιν. οὕτως ὁ Χοιροβοσκός

Ἁλωτός· ληπτός, χειρωτός. εἴρηται περὶ τούτου εἰς τὸ δῶρον εἰς τὸ Δ στοιχεῖον. ἔστι δὲ ῥηματικόν.

Ἁλῴη· ἔχει τὸ ι ἐν τῇ παραληγούσῃ· ἔστι γὰρ ἐὰν ἁλῶ, ἐὰν ἁλῷς, ἐὰν ἁλῷ· καὶ κατὰ πλεονασμὸν τοῦ η γίνεται ἐὰν ἁλῴη, ὥσπερ ἐὰν στῶ, ἐὰν στῇς, ἐὰν στῇ καὶ ἐὰν στῄη, οἷον· στῄη ἐπʼ ὠκυρόῳ ποταμῷ, καὶ ἐὰν φῶ, ἐὰν φῇς, ἐὰν φῇ καὶ ἐὰν φῄη· Ὅμηρος ἐν Ὀδυσσείᾳ· φῄη ἀθηρηλοιγὸν ἔχειν ἀνὰ φαιδίμῳ ὤμῳ, σημαίνει δὲ ἀθηρηλοιγὸν τὸ πτυάριον. δύναται δὲ καὶ τὸ ἐὰν ἁλῴη μὴ ἔχειν τὸ ι κατὰ τὴν παραλήγουσαν, ἀλλὰ κατὰ τὴν λήγουσαν, ἵνα εἴπωμεν αὐτὸ ἀπὸ τρισυλλάβου, ἀπὸ τοῦ ἐὰν ἁλώω, ἐὰν ἁλώῃς, ἐὰν ἁλώῃ. ἀλλʼ ἐπειδή εἰσι πολλὰ ἐν τῇ παραληγούσῃ ἔχοντα τὸ ι ἀπὸ πλεονασμοῦ τοῦ η, οἷον στῄη φῄη, τούτου χάριν καὶ τὸ ἁλῴη ἔχει ἐν τῇ παραληγούσῃ τὸ ι καὶ ἀπὸ πλεονασμοῦ τοῦ η. οὕτως ὁ Χοιροβοσκὸς εἰς τὴν Ποσότητα. σημαίνει δὲ τὸ ληφθείη, πορθηθείη

Ἁλῶναι· εἴρηται εἰς τὸ θεῖναι καὶ εἶναι

Ἅμα· τὸ ἐπίρρημα· παρὰ τὸ θαμά, τὸ συνεχῶς, καὶ κατὰ ἀποβολὴν τοῦ θ ἅμα· τὸ γὰρ πυκνῶς γινόμενον κατὰ τὸν αὐτὸν ἀποτελεῖται χρόνον. τὸ δὲ θαμά γέγονεν οὕτως· ἔστι θαμός, ἐξ οὗ τὸ θαμειός, ὡς ἀδελφός ἀδελφειός, καὶ τὸ θηλυκὸν θαμειά καὶ τὸ οὐδέτερον θαμόν, ἡ εὐθεῖα τῶν πληθυντικῶν θαμά καὶ τὸ ἐπίρρημα θαμά. οὐ γὰρ ἀπὸ τοῦ θαμύς θαμειός, ἀφʼ οὗ τὸ θαμέες γὰρ ἄκοντες· οὐ γὰρ ἂν ὠξύνετο τὸ θαμειός. οὕτως Μεθόδιος

Ἁμάδιος· ἐπιρρηματικῶς, ἅμα τῷ προελθεῖν· ἀπὸ τοῦ ἅμα παράγωγον διὰ τοῦ διος, καὶ πολὺς ὁ τοιοῦτος χαρακτήρ. οὕτως Μεθόδιος

Ἄμαθος· ἡ ψάμμος· τύχε γάρ ῥʼ ἀμάθοιο βαθείης. παρὰ τὸ ψάμαθος καὶ ἀποβολῇ τοῦ ψ ἄμαθος. ἢ ἄμυθός τις οὖσα, τουτέστιν ἡ ἀνεπίγνωστος, ἣν οὐκ ἔστιν ἀριθμῆσαι καὶ καταμαθεῖν. Μεθόδιος

Ἀμαιμάκετος· ὁ μακρός, οἷον· ἱστὸν ἀμαιμάκετον. παρὰ τὸ μῆκος μάκετος καὶ διπλασιασμῷ μαμάκετος καὶ πλεονασμῷ τοῦ ι καὶ μετὰ τοῦ ἐπιτατικοῦ α ἀμαιμάκετος, ὁ μακρὸς καὶ ὑπερφυής. τὸ δὲ πνείουσαν ἀμαιμάκετον πῦρ παρὰ τὸ μαιμῶ μαίμακα, ὃ καὶ μαιμάω φησὶν Ὅμηρος· ὡς δʼ ἀναμαιμάει

Ἀμαιμακέτην· ἄμαχον, ἀκαταγώνιστον, φοβεράν· παρὰ τὸ μαιμάω μαιμάκετον, ἐξ οὗ τὸ θηλυκὸν ἀμαιμακέτην, οἷον· πρῶτον μέν ῥα Χίμαιραν ἀμαιμακέτην ἐκέλευσε πεφνέμεν. ἢ παρὰ τὴν μάχην ἀμαιμάχητος καὶ ἀμαιμάκετος καὶ ἀμαιμακέτην. οὕτως Μεθόδιος

Ἀμαλδύνω· κυρίως μὲν τὸ διὰ πυρὸς ἀφανίσαι· παρὰ τὸ μαίρω, τὸ λάμπω, ὁ μέλλων μαρῶ, ἀφʼ οὗ τὸ μαραίνω, καὶ μετὰ τοῦ στερητικοῦ α ἀμαρῶ, καὶ τροπῇ τοῦ ρ εἰς λ ἀμαλῶ, καὶ κατὰ παραγωγὴν ἀμαλύνω, καὶ πλεονασμῷ τοῦ δ ἀμαλδύνω. ἢ τὸ ἁπλῶς ἀφανίσαι ἢ ὁμαλίσαι, οἷον· τεῖχος ἀμαλδῦναι. παρὰ τὴν ἄμμον, οἷον ἄμμος ἀμῶ, ὡς δοῦλος δουλῶ καὶ φίλος φιλῶ, παράγωγον ἀμύνω καὶ πλεονασμῷ τῆς αλ συλλαβῆς καὶ τοῦ δ ἀμαλδύνω. οὕτως Ὠρίων. ὁ δὲ Μεθόδιος παρὰ τὸ ὁμαλός ὁμαλύνω, ὡς κακός κακῶ κακύνω, καὶ ἐπενθέσει τοῦ δ καὶ τροπῇ τοῦ ο εἰς α ἀμαλδύνω· ὥς κέν τοι μέγα τεῖχος ἀμαλδύνηται Ἀχαιῶν

Ἀμαλλοδετῆρες· οἱ τὰς ἀμάλλας δεσμοῦντες· ἄμαλλα δὲ ἡ ἐκ πολλῶν δραγμάτων συναγωγή Ἄμαλλαι

Ἀμαλή· ἡ ἁπαλή. ἡ δὲ λέξις Μακεδόνων· ὅθεν καὶ πρόμαλα εἴρηται ἡ πρὸ τοῦ δέοντος αὐξομένη μυρίκη· μαλεῖν γὰρ τὸ αὔξειν καὶ ὁ τριχῶν ἔχων αὔξησιν μάλη. ἔστι δὲ ἁπαλή καὶ τροπῇ ἀμαλή· Καλλίμαχος· ἣν μόνη ῥύετο παῖς ἀμαλή. Μεθόδιος

Ἀμάλθεια· ἡ τροφὸς τοῦ Διός· Καλλίμαχος· σὺ δὲ θήσαο πίονα μαζὸν αἰγὸς Ἀμαλθείης. εἰσὶ δʼ οἵ φασι παραπεπλάσθαι τὸ ὄνομα· εἶναι γὰρ αὐτὴν ἀμαλακιστίαν, παρὰ τὸ μὴ μαλάσσεσθαι. διὰ τοῦτο καὶ τὸν Ἡρακλέα καρτερικώτατον γενόμενον ἔχειν αὐτῆς τὸ κέρας ἐμυθολόγησανΜεθόδιος

Ἀμάμαξυς· ἡ ἀναδενδράς· παρὰ τὸ ἀμμίξαι, ἡ συνδεδεμένη· ἀναδεσμοῦνται γὰρ αἱ ἀναδενδράδες· ἀμμιξύς, καὶ ἐν πλεονασμῷ καὶ τροπῇ ἀμάμαξυς· Ἐπίχαρμος ἐν Γᾷ καὶ θαλάσσᾳ· οὐδʼ ἀμαμάξυας φέρει· Σαπφὼ δὲ διὰ τοῦ δ· ἀμαμάξυδες λέγει. Μεθόδιος

Ἀμάρα· ὁ ὀχετός, διʼ οὗ τὸ ἐν τοῖς κήποις ὕδωρ φέρεται· παρὰ τὸ ἅμα ῥεῖν τὸ ὕδωρ. ἢ ὅτι τὰ φυόμενα πλησίον οὐκ ἐᾷ μαραίνεσθαι. ἢ διὰ τὸ παρὰ τὰς αἱμασιὰς ῥεῖν, αἱμασιαὶ δέ εἰσιν τὰ περιφράγματα καὶ οἱ τοῖχοι. Μεθόδιος. ὡς δʼ ὅτʼ ἀνὴρ ὀχετηγὸς ἀπὸ κρήνης μελανύδρου ἀμφυτὰ καὶ κήπους ὕδατι ῥόον ἡγεμονεύῃ χερσὶ μάκελλαν ἔχων, ἀμάρης ἐξ ἔχματα βάλλων· τοῦ μέν τε προρέοντος ὑπὸ ψηφῖδες ἅπασαι ὀχλεῦνται· τὸ δέ τʼ ὦκα κατειβόμενον κελαρύζει χώρῳ ἔνι προαλεῖ, φθάνει δέ τε καὶ τὸν ἄγοντα·

Ἀμαρία· παρὰ τὸ ἄγω ἅμα παραγώγως τὸ αὐτὸ σημαινόμενον

Ἁμαρτία· κυρίως ἡ ἀποτυχία· παρὰ τὸ μάρπτω ἁμαρπτία, καὶ ἐλλείψει τοῦ π ἁμαρτία, ἡ ὃ βούλεται μὴ μάρπτουσα, ὅ ἐστιν ἐπιτελοῦσα· ἔνθεν καὶ μάρτυς, ὁ μάρψας καὶ εἰδὼς τὸ ἀληθές. ἢ ἀπαρτία παρὰ τὸ ἀρτῶ, σημαίνει δὲ τὸ ἁρμόζω, πόρρω οὖσα τοῦ συνηρμόσθαι ὃ βούλεται, τῆς ἀπό προθέσεως τὸ ἄποθεν δηλούσης. οὕτως Μεθόδιος

Ἁμαρτάνω· τὸ ἀποτυγχάνω· ἀπὸ τοῦ ἁμάρτω ἁμαρτάνω, ὡς ἥδω ἁνδάνω.

Ἀμάρυγμα καὶ ἀμαρυγάς· σημαίνει τὰς τῶν ὀφθαλμῶν ἐκλάμψεις· Ἡσίοδος Γυναικῶν καταλόγῳ· Χαρίτων ἀμαρύγματʼ ἔχουσα. σημαίνει δὲ καὶ τὰς τοῦ μετώπου ῥυτίδας, αἵτινες εἴρηνται διὰ τὸ ἀμαυρὸν καὶ ἀλαμπεῖς εἶναι καὶ ἀμυδραί. ἢ παρὰ τὸ ἀμάραις ἐοικέναι, τουτέστιν ὀχετοῖς· ὡς γὰρ ἐκεῖναι τὸ ὕδωρ, οὕτως καὶ αὗται τὸν ἱδρῶτα μετάγουσιν ἐπὶ τὰ παρʼ ἑκάτερα μέρη τῆς κεφαλῆς. αἱ δὲ ἐκλάμψεις εἴρηνται παρὰ τὸ μαίρω, τὸ λάμπω, ὁ μέλλων μαρῶ, ἐξ οὗ παράγωγον μαρύσσω καὶ πλεονασμῷ τοῦ α ἀμαρύσσω ἠμάρυγμαι ἀμαρυγμή καὶ ἀμάρυγμα. οὕτως Μεθόδιος

Ἀμαρύσσω· τὸ λάμπω· Ἡσίοδος· ὑπʼ ὀφρύσι πῦρ ἀμάρυσσεν. παρὰ τὸ μαίρω, τὸ λάμπω, ἐξ οὗ τὸ μαρμαίρω καὶ μαρμαρυγή καὶ μάρμαρον, ἀφʼ οὗ κύριον ὄνομα ἐκ τοῦ μαρῶ μέλλοντος γίνεται Μάρων, ἐξ οὗ μαρύσσω, πλεονασμῷ τοῦ α ἀμαρύσσω, καὶ ἀμάρυγμα. Μεθόδιος

Ἁμαρτῶ· τὸ ἀποτυγχάνω· ἀπὸ τοῦ μάρπτω, τὸ καταλαμβάνω, ὅθεν καὶ μάρτυς. ἁμαρτῶ οὖν τὸ οὐ καταλαμβάνω· ἀλλʼ ὅ γε καὶ τόθʼ ἅμαρτε

Ἁμάρτῃ· ἁμάρτω βαρύτονον. ἡ χρῆσις εἰς τὸ νηλεές

Ἁμαρτῇ· σημαίνει τὸ ὁμοῦ καὶ κατὰ τὸ αὐτό, ὅπῃ καὶ πῇ. δεῖ γινώσκειν, ὅτι σὺν τῷ ι γράφεται. τὰ γὰρ εἰς η λήγοντα ἐπιρρήματα ἔχουσι τὸ ι προσγεγραμμένον, οἷον ἄλλῃ πάντῃ κρυφῇ ἡσυχῇ ἁμαρτῇ κομιδῇ, σημαίνει δὲ τὸ πάνυ καὶ μετʼ ἐπιμελείας, σπουδῇ, οἷον· σπουδῇ δʼ ἕζετο λαός, εἰκῇ ὅπῃ πῇ, οἷον· πῇ ἔβη Ἀνδρομάχη, ᾗ, ἐξ οὗ τὸ ᾗχι κατʼ ἐπέκτασιν, οἷον· ᾗχι ἑκάστῳ δώματα, σημαίνει δὲ καὶ τὸ καθάπερ, ὡς παρʼ Εὐριπίδῃ· οὗτος γὰρ ἁνὴρ ᾗ μάλιστʼ ἐκάμνομεν, ἀντὶ τοῦ καθά. εἰσὶ δέ τινα εἰς η λήγοντα μὴ ἔχοντα τὸ ι προσγεγραμμένον· εἰσὶν δὲ ταῦτα· ἥ, οἷον· ἣ θέμις, σημαίνει δὲ τὸ ὡς θέμις· φή, οἷον· φὴ νέος οὐκ ἀπάλαμνος, σημαίνει δὲ τὸ ὡς νέος· μή, οἷον «μὴ τύψῃς»· νή, οἷον «νὴ τὴν Ἀθηνᾶν»· ἰή, ἔστι δὲ σχετλιαστικὸν ἐπίρρημα καὶ θαυμαστικόν· ὠή, ἔστι δὲ κλητικὸν ἐπίρρημα· ὠή, τίς ἐν πύλαις δωμάτων κυρεῖ, σημαίνει δὲ τὸ κυρεῖ τὸ τυγχάνει· ἔστι δὲ καὶ τὸ ἰωή, σχετλιαστικὸν ἐπίρρημα· ἔστι δὲ καὶ τὸ ἤδη, χρονικὸν ἐπίρρημα, οἷον «ἤδη ἔγραψα»· ἔστι δὲ καὶ τὸ νῦν δή, σημαίνει δὲ τὸ ἀρτίως. τοῦτο δὲ τὸ νῦν δή οὐκ ἀνέχεται τὰς συντάξεις τοῦ νῦν· τὸ μὲν γὰρ νῦν συντάσσεται ἐπὶ τριῶν χρόνων, οἷον «νῦν γράφω», «νῦν ἔγραψα», «νῦν γράψω», τὸ δὲ νῦν δή παρῳχημένῳ μόνον χρόνῳ συντάττεται, ὡς παρὰ τῷ ποιητῇ, οἷον· νῦν δή τοι ξυμβλήμενος ἐγγὺς ὁδίτης. ἔστι δὲ καὶ τὸ δηλαδή καὶ τὸ βῆ, ὅπερ περισπᾶται, τῶν ἄλλων τῶν μὴ ἐχόντων τὸ ι μὴ περισπωμένων, ἔστι δὲ μίμημα φωνῆς προβάτων, ἔστι δὲ παρὰ Κρατίνῳ ἡ λέξις. ἔστι δὲ καὶ τὸ ἀκαρῆ, σημαίνει δὲ τὸ ἐν ὀλίγῳ χρόνῳ.

Τὸ δὲ ἁμαρτή σημαίνει δὲ τὸ ὁμοῦ καὶ τὸ ἀποτυχεῖν ὁ μὲν Ἀρίσταρχος χωρὶς τοῦ ι λέγει γράφεσθαι αὐτὸ λέγων, ὅτι ἀπὸ τοῦ ἁμαρτήδην γέγονεν κατὰ ἀποκοπήν, ᾧτινι οὐ συνᾴδουσι τὰ τῆς παραδόσεως· ἡ γὰρ παράδοσις σὺν τῷ ι οἶδεν γεγραμμένον αὐτό. Ἡρωδιανὸς δέ φησιν σύνθετον εἶναι ἀπὸ τοῦ ἅμα καὶ τοῦ ἀρτῶ, καὶ γίνεται ἀπὸ ἀμφοτέρων ἐπίρρημα ἁμαρτῇ καὶ ὁμαρτῇ. λέγει δὲ ὁ Τεχνικὸς τὸ ἡσυχῇ καὶ ἄλλῃ καὶ πάντῃ καὶ τὰ τοιαῦτα διὰ τοῦτο σὺν τῷ ι γράφεσθαι, ἐπειδὴ ἀπὸ δοτικῆς γεγόνασιν· ὅτι γὰρ ἀπὸ δοτικῆς γεγόνασι, δηλοῖ τὸ ταύτῃ· ἔστι γὰρ αὕτη εὐθεῖα, ἡ γενικὴ ταύτης καὶ ἡ δοτικὴ ταύτῃ. εἰ ἄρα οὖν λέγομεν «ταύτῃ ἀπέλθωμεν» καὶ οὐ λέγομεν «αὕτη ἀπέλθωμεν», δῆλον ὅτι ἀπὸ δοτικῆς γέγονεν. εἰ δὲ τοῦτο ἀπὸ δοτικῆς γέγονεν, δῆλον ὅτι καὶ τὰ ἄλλα τὰ ἔχοντα τὸ ι ἀπὸ δοτικῆς γεγόνασιν. οὕτως ὁ Χοιροβοσκὸς εἰς τὴν Ποσότητα

Ἀμαζών· ἡ μὴ μάζαις χρωμένη ἀλλὰ κρέασιν. ἢ ὅτι τὴν μίαν θηλὴν ἔκαιον, τὴν δεξιάν, ἵνα μὴ ἐμποδίζωνται τοξεύουσαι. οὕτως Ὠρίων

Ἁμαρτοεπής· ὁ ἁμαρτάνων ἐν τῷ λέγειν, ἤγουν φλύαρος. ἡ μεταφορὰ ἀπὸ τῶν ἁμαρτανόντων τῆς ὁδοῦ. οὕτως Ὠρίων.

Ἀμαυρόν· τὸ ἀλαμπὲς καὶ μὴ ὁρώμενον· παρὰ τὸ μαίρω, τὸ λάμπω, ἐξ οὗ καὶ μάρμαρον, ὁ μέλλων μαρῶ, καὶ κατὰ πλεονασμὸν τοῦ υ μαυρῶ, ὡς καίω καύσω καὶ κλαίω κλαύσω, καὶ ἐξ αὐτοῦ ῥηματικὸν ὄνομα μαυρός καὶ μετὰ τοῦ στερητικοῦ α ἀμαυρός, ὁ ἀλαμπής. οὕτως Ὠρίων

Ἀμαθύνειν· τὸ ἀφανίζειν, τουτέστιν τὸ εἰς ἄμαθον διαλύειν καὶ κόνιν ποιεῖν· παρὰ τὴν ἄμαθον ἀμαθύνω· πόλιν δέ τε πῦρ ἀμαθύνει

Ἄμαντες· οἱ περὶ Ἐλεφήνορα μετὰ Τροίας ἅλωσιν διέβησαν εἰς τὴν Ἤπειρον καὶ ᾤκησαν παρὰ τὰ Κεραύνια ὄρη. ἔκτισαν δὲ καὶ Εὔβοιαν … , ὅθεν Ἄβαντες ἐκλήθησαν καὶ κατὰ μεταφορὰν Ἄμαντες. Σεξτίων δὲ ἐν Ὑπομνήματι Λυκόφρονος λέγει, ὅτι Ἄβαντες ἐκλήθησαν ἀντὶ Ἀμάντων. οὕτως Ὦρος. κεῖθεν δὲ Κεραύνια μέλλον Ἀμάντων οὔρεα Νεσταίους τε καὶ Ὤρικον εἰσαφικέσθαι· Νέστις καὶ Ὤρικος πόλεις

Ἀμάρυνθος· πόλις Εὐβοίας· ὠνομάσθη δὲ ἀπὸ Μαράνθου βασιλέως. ἢ ὥς τινες ἀπὸ τοῦ μὴ μαραίνεσθαι τὸν τόπον, σύνδενδρος γάρ. οὕτως Ὦρος

Ἀμαστρίς· Ἀμαστρὶς ἡ Ξάνθου θυγάτηρ ἔκτισε πόλιν καὶ ἀφʼ ἑαυτῆς ἐκάλεσεν

Ἀμαραντῶν· Ἀπολλώνιος ὁ τὰ Ἀργοναυτικά, οἷον· ἔνθα δὴ ἠπείροιο Κυταΐδος ἠδʼ Ἀμαραντῶν. Κύτος πόλις τῆς Κολχίδος. ἔστι δὲ καὶ ἑτέρα Κύτα τῆς Εὐρώπης κατʼ ἀρχὰς τοῦ εἴσπλου τοῦ Πόντου, ἐκεῖθεν δὲ τὴν ἀρχὴν λαμβάνουσα. λέγεται δὲ οὕτως ὀνοματικῶς, ὅθεν Κυταΐδα τὴν Μήδειαν. Ἀμαραντά· πόλις ἐν τῷ Πόντῳ, ὡς δὲ ἔνιοι ὄρη τῆς Κολχίδος, ἐξ ὧν καταφέρεται ὁ Φᾶσις. ὅπερ ἀγνοήσας ὁ Ἐφέσιος Ἡγησίστρατος Ἀμαραντίους λιμένας ἀπέδωκεν τοῦ Φάσιδος διὰ τὸ εὐθαλεῖς εἶναι … τῆς Κολχίδος· ὁ δὲ Φᾶσις ποταμὸς φαίνεται ἀπὸ Ἀρμενίων ὀρῶν εἰς Κόλχους κατὰ θάλασσαν. τὸ δὲ Ἀμαραντῶν ἐνταῦθα ἐπὶ τῶν ὀρέων περισπᾶται ὡς κύριον καὶ τὰ Ἀμαραντά ὀξυτόνως λεκτέον· πρὸς διαφορὰν σημαινομένου τοῦ ἀμάραντα σώματα δῆλον οὕτως λέγονται

Ἁμαδρυάδες· Ἀπολλώνιος ὁ τὰ Ἀργοναυτικά, οἷον· ἀλλʼ ὅ γε πατρὸς ἑοῖο κακὴν τίνεσκεν ἀμοιβὴν ἀμπλακίης· ὁ γὰρ οἶος ἐν οὔρεσι δένδρεα τάμνων δή ποτʼ Ἀμαδρυάδος νύμφης ἀθέριξε λιτάων, ἥ μιν ὀδυρομένη ἀδινῷ μειλίσσετο μύθῳ. Ἁμαδρυάδες νύμφαι λέγονται διὰ τὸ ἅμα ταῖς δρυσὶ γεννᾶσθαι ἢ ἐπειδὴ δοκοῦσιν ἅμα ταῖς δρυσὶ φθείρεσθαι. Χάρων γὰρ ὁ Λαμψακηνὸς ἱστορεῖ, ὡς Ῥοῖκος δρῦν θεασάμενος ἤδη μέλλουσαν ἐπὶ γῆν καταφέρεσθαι προσέταξε τοῖς παισὶ ταύτην ὑποστηρίξαι. ἡ δὲ μέλλουσα συμφέρεσθαι τῇ δρυῒ νύμφη ἐπιστᾶσα τῷ Ῥοίκῳ χάριν μὲν ἔφασκεν εἰδέναι ὑπὲρ τῆς σωτηρίας, ἐπέτρεπε δὲ αἰτήσασθαι ὅ τι βούλοιτο. ὡς δὲ ἐκεῖνος ἠξίου συγγενέσθαι αὐτῇ, ἐπιζήμιον μὲν ἔλεγεν εἶναι τοῦτο, φυλάξασθαι δὲ ὅμως ἑτέρας γυναικὸς ὁμιλίαν. ἔσχον δὲ μεταξὺ αὐτῶν ἄγγελον μέλισσαν. καί ποτε πεσσεύοντος αὐτοῦ περιίπτατο ἡ μέλισσα· πικρότερον δέ τι ἀποφθεγξάμενος εἰς ὀργὴν ἔτρεψε τὴν νύμφην, ὥστε πηρωθῆναι. καὶ Πίνδαρος· ἰσοδένδρου τέκμαρ αἰῶνος λαχοῖσαι

Ἁμαρτίνους· εἴρηται εἰς τὸ στοιχεῖον εἰς τὸ εἰλίπους. παρὰ τὸ ἁμαρτῶ ἁμαρτίνους· σημαίνει δὲ τὸν ἡμαρτημένον κατὰ τὸν νοῦν, ὡς οἰδῶ Οἰδίπους

Ἄμαξα· παρὰ τὸ ἄγω ἄξω ἄξα καὶ ἄμαξα· Ἡσίοδος ἐν Ἔργοις καὶ Ἡμέραις· φησὶ δʼ ἀνὴρ φρένας ἀφνειὸς πήξασθαι ἄμαξαν, νήπιος, οὐδὲ τὸ οἶδʼ· ἑκατὸν δέ τε δούρατʼ ἀμάξης. σχόλιον· φησὶ δʼ οὗτος οὐκ ἀληθῶς πλούσιος, ἀλλὰ τῇ ψυχῇ δοκῶν πλουτεῖν, ὁ ἑαυτὸν ἐξαπατῶν. ἢ φρένας ἀφνειὸς κατὰ ἀντίφρασιν ἄφρων. ἄλλως· πολλάκις γάρ τις ἐρεῖ τῶν τὴν ψυχὴν ἐπηρμένην ἐχόντων· «τί γάρ ἐστι δυσχερὲς τοῦ ποιῆσαι ἅμαξαν ἢ ἄροτρον;» ὁ δὲ ἄφρων οὐκ οἶδεν, ὡς ἑκατὸν ξύλων ἀντὶ τοῦ πολλῶν ξύλων ἔσται συναγωγή. ἄλλως· τοῦτο εἶπεν πρὸς τοὺς θαρροῦντας ἔχειν καὶ μὴ πρὸ καιροῦ εὐτρεπίζοντας. ἔχει γάρ τις εἰπεῖν θαρρῶν, ὅτι ἔχει ὕλην· «ἐξέλθετε, ποιήσατέ μοι ἅμαξαν», μὴ εἰδώς, ὅτι πολλὴν δυσχέρειαν ἔχει· καὶ γὰρ ἑκατόν εἰσι τὰ ξύλα τῆς ἁμάξης

Ἁμάς· τὸ ἁμάς ἐκτείνεται κατὰ τὸ τέλος· ἔστι τοίνυν ἁμετέρας καὶ κατὰ συγκοπὴν ἁμάς, οἷον· ὔμμιν ἔγωγε μαρναμένοισι πέποιθα σαωσέμεναι νέας ἁμάς

Ἁματροχιάς· ἁματροχιά δέ ἐστι τὸ ἅμα τρέχειν καὶ μὴ ἀπολείπεσθαι, οἷον ὁμοδρομία τις οὖσα· τροχοὺς γὰρ τοὺς δρόμους ἔλεγον. ὀξυτονεῖται δὲ ὡς φυταλιά, καὶ δασύνεται ἡ ἄρχουσα. ἐν Ὑπομνήματι Ἰλιάδος. ἁματροχιά δέ ἐστιν ὁ τύπος καὶ ἡ ἐγχάραξις τοῦ τροχοῦ

Ἀμβαλώμεθα· ἀναβαλλώμεθα, ὑπερτιθέμεθα

Ἀμάνδαλον· τὸ ἀφανὲς παρʼ Ἀλκαίῳ. ἀμαλδύνω τὸ ἀφανίζω· ὥς κεν τοι μέγα τεῖχος ἀμαλδύνηται ἀμαλδύνηται Ἀχαιῶν. ἀμαλδύνω οὖν τὸ ἀφανίζω, ἀμάλδανον τὸ ἀφανὲς καὶ ἀφανιζόμενον, καὶ καθʼ ὑπέρθεσιν ἀμάνδαλον. οὕτως Ἡρωδιανὸς Περὶ παθῶν

Ἀμᾶν· τὸ θερίζειν· παρὰ τὸ ὁμοῦ ἐπισπᾶν, οἷον ἁμασπᾶν. οὕτως Ὠρίων

Ἀμβλυώττειν· τὸ μὴ ὀξυδερκεῖν Ἀττικῶς· παρὰ τὸ ἀμβλεῖς ἔχειν τοὺς ὄσσους, τῶν δύο σσ εἰς ττ μεταβληθέντων. Μεθόδιος

Ἀμβλῶσαι· τὸ ἀτελὲς βρέφος ἀποβαλεῖν· καὶ τὰ πρὸς τοῦτο φάρμακα ἀμβλωθρίδια καλοῦσιν οἱ ἰατροί· Ἀριστοφάνης, οἷον· καὶ φροντίδʼ ἐξήμβλωκας ἐξηυρημένην. ἀπὸ μεταφορᾶς τῶν ἀμπέλων· ὁπότε γὰρ αὗται τοὺς λεγομένους ὀφθαλμοὺς ἀποκαυθεῖεν, λέγομεν αὐτὰς ἀμβλυώττειν ἀντὶ τοῦ «οὐ τελεσφοροῦσιν καρπόν». καὶ ἐπὶ τῶν γυναικῶν τῶν ἀτελῆ τὰ βρέφη ἐκβαλουσῶν λέγομεν ἀμβλυώττειν καὶ κατὰ συγκοπὴν ἀμβλώττειν. ἢ ἐκ τοῦ ἀμαλῆσαι, ὅ ἐστι τὴν γονὴν ἀφανίσαι, ἀμβλῆσαι καὶ τροπῇ τοῦ η εἰς ω ἀμβλῶσαι

Ἄμβη· …

Ἄμβων· κυρίως τὸ χεῖλος τῆς λοπάδος· παρὰ τὸ ἐν ἀναβάσει εἶναι, οἷον· πολλῶν ἤδη λοπάδων τοὺς ἄμβωνας περιλείξας. λέγονται δὲ καὶ οἱ ὀρεινοὶ καὶ ὑψηλοὶ τόποι, οἷον· ἐπʼ οὔρεος ἀμβώνεσσι. παρὰ τὸ βῶ βών, ὡς γηρύω Γηρυών, καὶ ἀνάβων καὶ κατὰ συγκοπὴν ἄμβων

Ἀμβωμοῖσι· ἅρματα δʼ ἀμβωμοῖσι, ἀντὶ τοῦ περὶ τοὺς βωμούς· Χρύσιππος ὑφʼ ἓν προφέρεται. ὁ μέντοι Ἀρίσταρχος δύο μέρη λόγου παραλαμβάνει καὶ προπερισπᾷ· λέγει γοῦν καὶ ἀλλαχοῦ· χρύσειοι δʼ ἄρα κοῦροι ἐϋδμήτων ἐπὶ βωμῶν. χρὴ γινώσκειν, ὅτι διὰ τοῦ μ γράφεται κἂν παράθεσις ᾖ, ὁμοίως τῷ· ἂμ φόνον, ἂν νέκυας

Ἀμβλύς· ὁ σίδηρος ὁ μὴ ὀξύς· παρὰ τὸ μῶλος, ὅ ἐστιν ἐγχρονισμὸς τῆς μάχης, γέγονε μωλύς, ὡς ἵππος Ἱππύς, καὶ κατὰ στέρησιν ἀμωλύς, ὁ μὴ ἐπὶ μῶλον καὶ πόλεμον ἐπιτήδειος· συγκοπῇ καὶ πλεονασμῷ τοῦ β ἀμβλύς. οὕτως Ὠρίων

Ἀμβρόσιος ὕπνος· θεῖος, θαυμαστός, ὃν οὐχ οἷόν τε βροτοῖς ἅψασθαι. ἢ ὁ ὑγρός· ὑγρὸς γάρ ἐστιν ὁ ὕπνος, οἷον· νήδυμος ἀμφιχυθείς· καὶ ἀμβρόσιος οὖν διὰ τοῦτο λέγεται ὁ ὑγρός. οὕτως Ὦρος. ὁ δὲ Θεόγνωστος γράφει τὸ σει δίφθογγον· τὰ γὰρ διὰ τοῦ σιος ἅπαντα πλὴν τῶν μετουσιαστικῶν διὰ τοῦ ι γράφονται, οἷον διπλάσιος ἀσπάσιος Ταράσιος ἀμβρόσιος ἱκέσιος Ἐφέσιος ἀνάρσιος Συρακόσσιος οὕτως γὰρ Ἡρωδιανὸς ἐν τῇ Καθολικῇ διὰ δύο σσ γράφει τὸ ὄνομα διαπρύσιος. ὁμοίως καὶ τὰ ἐπʼ ἀριθμῶν τασσόμενα διὰ τοῦ σιος διὰ τοῦ ι γράφονται, οἷον διακόσιοι τριακόσιοι. εἶπον «μὴ σημαίνοντα μέρος σώματος ἢ μετουσίαν δηλοῦντα» διὰ τὸ ὕειος κάρα καὶ χρύσειος σταυρός διὰ τῆς ει διφθόγγου γραφόμενα

Ἀμβροσίην διὰ νύκτα· διὰ τῆς θείας νυκτός

Ἀμβροσία· θεία τροφή, ἧς βροτοὶ οὐ μετέχουσιν· ἢ ἧς οὐχ οἱόν τε βροτὸν ἅψασθαι. ἔστιν οὖν βρόσις βροσία, καὶ κατὰ στέρησιν καὶ πλεονασμῷ τοῦ μ ἀμβροσία

Ἀμβροσίου· θείου, οὗ βροτοὶ οὐ μετέχουσιν· καὶ ἀμβρόσιαι χαῖται

Ἄμβροτον· ἀθάνατον, οὗ βροτοὶ οὐχ ἅπτονται

Ἄμβροτοι· διότι ἀθάνατοι οἱ θεοί, τὸ ἄμοιροι εἶναι βρότου, ὅ ἐστιν αἵματος. Ὠρίων

Ἀμβρακία· πόλις Ἠπείρου, ἀφʼ ἧς ἐκλήθη ἡ χώρα Ἀμβρακία· ἤδη μὲν ποτὶ κόλπον ἐπώνυμον Ἀμβρακιήων· Ἀπολλώνιος

Ἀμβολιεργός· ἀναβαλλόμενος … · Ἡσίοδος· αἰεὶ δʼ ἀμβολιεργὸς ἀνὴρ ἄτῃσι παλαίει

Ἀμβολάδην· ἀναβάλλων

Ἀμβαλόμεθα· πᾶσα πρόθεσις συγκοπὴν πάσχουσα τοῦ ἐσχάτου φωνήεντος τὸ καταλειπόμενον σύμφωνον ...

Ἀμβατός· ἀνάβασιν ἔχουσα· ἡ ὁδὸς ἡ πρὸς τῷ τείχει αὐτῷ οὖσα

Ἀμέγαρτος· ποτὲ μὲν δηλοῖ τὸ εὐτελὲς καὶ μὴ ἄξιον φθόνου, οἷον· ἀμέγαρτε συβῶτα. δηλοῖ δὲ καὶ τὸ πολύ, ὡς τὸ πόνον δʼ ἀμέγαρτον ὄφελλεν. ἐπὶ μὲν τοῦ εὐτελοῦς κατὰ στέρησιν τοῦ α παρὰ τὸ μεγαίρω, τὸ φθονῶ, μέγαρον καὶ μεγαρτός καὶ ἀμέγαρτος, ὁ μὴ φθόνου ἄξιος· φθόνος γὰρ τοῖς εὐτελέσιν οὐ προσγίνεται. ἐπὶ δὲ τοῦ πολὺ κατʼ ἐπίτασιν τοῦ α, ἵνʼ ᾖ ἀμέγαρτον, τὸ πολλοῦ φθόνου ἄξιον· τὰ γὰρ μεγάλα φθονεῖται, τὰ δὲ εὐτελῆ οὔ· πρὸς γὰρ τὸν ἔχοντα ὁ φθόνος ἕρπει· Σοφοκλῆς Αἴαντι. Μεθόδιος

Ἀμέλγω· παρὰ τὸ ἅμα ἕλκειν

Ἀμενηνός· ὁ ἀσθενής. καὶ ἀμενήνωσεν· ἀσθενῆ ἐποίησεν. παρὰ τὸ μένος ἄμενος, καὶ πλεονασμῷ τῆς νη συλλαβῆς ἀμενηνός. ἢ παρὰ τὸ μένω μενηνός, ὡς πέτω πετηνός, καὶ ἀμενηνός, ἐξ οὗ καὶ ῥῆμα· ἀμενήνωσεν δέ οἱ αἰχμήν

Ἀμέρδω· κυρίως τὸ μέρους στερῶ, καταχρηστικῶς δὲ καὶ ἐπὶ τοῦ στεροῦμαι, οἷον· ὁπότε δὴ τὸν ὅμοιον ἀνὴρ ἐθέλῃσιν ἀμέρσαι. ὥσπερ παρὰ τὸ σκαίρω σκαρῶ γίνεται σκαρίζω καὶ εἴρω ἐρῶ ἐρίζω, οὕτως καὶ παρὰ τὸ μείρω μερῶ γίνεται μερίζω καὶ κατὰ συγκοπὴν καὶ τροπῇ τοῦ ζ εἰς δ μέρδω καὶ μετὰ τοῦ στερητικοῦ α ἀμέρδω

ἢ παρὰ τὸ μείρω, τὸ μερίζω, ὁ μέλλων μερῶ καὶ Αἰολικῶς μέρσω, ὡς φθείρω φθερῶ φθέρσω καὶ κείρω κερῶ κέρσω, καὶ ἀμέρσαι ἐξ αὐτοῦ

Ἀμένης· σημαίνει τὸν παῖδα, παρὰ τὸ μὴ ἔχειν μένος, καὶ κλίνεται ἀμένης ἀμένητος, ὥσπερ Ἀμέλης Ἀμέλητος. εἰσί τινα εἰς ης ὑπὲρ δύο συλλαβὰς ἔχοντα πρὸ τοῦ η ἀμετάβολον καὶ πρὸ τοῦ ἀμεταβόλου φωνῆεν μὴ τὸ η, μὴ τὸ ο, μὴ τὸ ι, μὴ τὸ υ, μὴ τὸ ω, ἅτινα διὰ τοῦ τος κλίνονται· Ἐπιάλης Ἐπιάλητος, Ἀκέλης Ἀκέλητος ἔστι δὲ ὄνομα ποταμοῦ, Ἀμέλης Ἀμέλητος ἔστι καὶ αὐτὸ ὄνομα ποταμοῦ, ἀμένης ἀμένητος. πρόσκειται «μὴ τὸ η, μὴ τὸ ο, μὴ τὸ ι, μὴ τὸ υ, μὴ τὸ ω», ἐπειδὴ ταῦτα εἰς ου ἔχουσιν τὴν γενικήν, οἷον Αἰσχίνης Αἰσχίνου, Μηριόνης Μηριόνου, Κερβύνης Κερβύνου, τελώνης τελώνου. οὕτως ὁ Χοιροβοσκὸς εἰς τὸν εʹ κανόνα τῶν ἀρσενικῶν

Ἀμεύσιμος· ἀμεύω, τὸ πορεύομαι, οἷον· ὅπῃ καὶ ἀμεύσιμον ᾖ, τουτέστι πορεύσιμον

Ἀμεύω· παρὰ τὸ ἅμα καὶ τὸ σεύω. ἢ παρὰ τὸ νεύω νεύσιμος καὶ ἀνεύσιμος, τοῦ α τὸ ὁμοῦ ἢ πλεονασμὸν δηλοῦντος, τροπῇ τοῦ ν εἰς μ ἀμεύσιμος. Ἀπολλώνιος ὁ τὰ Ἀργοναυτικά

Ἀμείλιχος· ἀμείλικτος, ἀσυμπαθής, ἀπηνής· ἀπὸ τοῦ μειλίσσω

Ἀμεινίας· ὄνομα κύριον· παρὰ τὸ ἀμείνων ἀμείνονος Ἀμεινονίας καὶ Ἀμεινίας. ἢ παρὰ τὸ μένος μενίας καὶ Ἀμεινίας κατὰ στέρησιν, οἱονεὶ ὁ ἀπρόθυμος καὶ ἀόργητος. Μεθόδιος καὶ Χοιροβοσκός

Ἀμείνων· παρὰ τὸ μείων, οἷον· μείων μὲν κεφαλῇ Ἀγαμέμνονος, γέγονεν ἀμείων καὶ πλεονασμῷ τοῦ ν ἀμείνων, οἱονεὶ ὁ μὴ ἐλάσσων τινός. ἢ παρὰ τὸ μένω γέγονεν ἀμένων καὶ πλεονασμῷ τοῦ ι ἀμείνων, τουτέστιν ὁ μὴ μένων, ἀλλʼ ὑπὸ πάντων αἰρόμενος· τὸν γὰρ κρείττονα πάντες αἴρουσιν

Ἀμείνω· καὶ χωρὶς τοῦ ν καὶ ι· κλέπτῃ δέ τε νυκτὸς ἀμείνω· ἔστι δὲ αἰτιατικὴ χωρὶς τοῦ ν, ἔστι γὰρ ἀμείνονα καὶ ἀμείνοα καὶ κατὰ κρᾶσιν ἀμείνω. τὸ δὲ Ἀμεινῷ μετὰ τοῦ ι ἐστὶ δοτικὴ ἀπὸ τῆς ἡ Ἀμεινώ τῆς Ἀμεινῶς τῇ Ἀμεινῷ

Ἀμείδητος· ἀμειδήτους· ᾧ ἐν ἀμειδήτους ἁγίας ηὐλίζετο νύκτας, τὰς φρικτάς, ἐν αἷς οὐκ ἔστι μειδιᾶσαι οὐδὲ γελάσαι, ἢ ὅτι φοβεραί εἰσιν καὶ σκοτειναί. ἁγίας δὲ τὰς ἁγνὰς διὰ τὸ ἐν αὐταῖς ἄγεσθαι τὰ μυστήρια. Ἀπολλώνιος ὁ τὰ Ἀργοναυτικά

Ἀμήρυτον· εἴρηται εἰς τὸ ἀμύρητον

Ἀμήχανος· ἦ μάλα δὴ κακότεχνος, ἀμήχανε. ἰστέον, ὅτι δύο σημαίνει ἡ λέξις· ἢ τὸν μὴ δυνάμενον μηχανὴν εὑρεῖν, ἢ πρὸς ὃν οὐκ ἔστιν μηχανήσασθαι, ὅπερ καὶ ἐνταῦθα λέγει

Ἀμήχανα· πρὸς ἃ οὐκ ἔστι μηχανὴν εὑρεῖν, ἐξ οὗ δεινὰ καὶ χαλεπά

Ἄμη· τὸ γεωργικὸν ἢ οἰκοδομικὸν ἐργαλεῖον· παρὰ τὸ ἅμα γέγονεν ἄμη, τὸ ἅμα καὶ ὑφʼ ἓν ἕλκον πολλά. δύναται δὲ καὶ παρὰ τὸ ἀμᾶν, ὅ ἐστι κόπτειν καὶ θερίζειν. οὕτως Ὠρίων

Ἀμητῆρες· θερισταί· παρὰ τὸ ἀμᾶν. ἡ χρῆσις εἰς τὸ ὄγμον

Ἀμήτειρα· ἡ χρῆσις εἰς τὸ Ζήτης

Ἀμᾶν· τὸ θερίζειν· παρὰ τὸ ἅμα ἀμῶ, τὸ ἅμα καὶ ὑφʼ ἓν πολλὰ ἕλκω, οἷον· ἀτὰρ καθύπερθεν ἔρεψαν λαχνήεντʼ ὄροφον λειμωνόθεν ἀμήσαντες

Ἄμηρον· οἷον· «τὸ Ἄμηρον» οὐδετέρως. ἔστιν ὄνομα ὄρους

Ἄμης· ποιός τις πλακοῦς· Ἀριστοφάνης· ἄμητα προσαπέπεμψεν ἡμῖν τουτονί. ἀπὸ τοῦ ἐξαμᾶσθαι αὐτὸν σπουδαίως ὑφʼ ἡδονῆς ὡς μέλιτι καταρδόμενον. ἢ παρὰ τὸ πολλῶν ἅμα εἰς αὐτὸν ἀναγομένων καὶ ἐμβαλλομένων εἰς τὴν κατασκευὴν αὐτοῦ. Μεθόδιος

Ἀμιθρῆσαι· Σιμωνίδης τὸν ἀριθμὸν ἄμιθρον εἶπεν καθʼ ὑπερβιβασμόν, οἷον· κύματʼ ἄμιθρον. ἐκ δὲ τοῦ ἄμιθρος ἀμιθρῶ καὶ ἀμιθρήσω καὶ ἀμιθρῆσαι τὸ ἀριθμῆσαι. ἢ ἀπὸ τοῦ ἀριθμῆσαι κατὰ μετάθεσιν τῶν στοιχείων, ὡς πίτυλος τύπιλος. οὕτως Ἡρωδιανὸς Περὶ παθῶν καὶ Μεθόδιος

Ἀμίς· τὸ οὐροδόχον ἀγγεῖον· Ἀριστοφάνης· εἶτʼ ᾔτησεν ἀμίδα. παρὰ τὸ ὀμιχῶ, τὸ οὐρῶ· Ἡσίοδος· μήδʼ ἀντʼ ἠελίοιο τετραμμένος ὀρθὸς ὀμιχεῖν. παρὰ τὸ ὀμιχεῖν οὖν ὀμίς καὶ ἀμίς, ὡς ὀκριόεις ἀκριόεις. ἢ παρωνύμως ὑποκοριστικὸν ἄμη ἀμίς, ὡς σκάφη σκαφίς. Μεθόδιος

Ἀμία· ἔστι δὲ ἰχθύς· ὥς φησιν Ἀριστοτέλης, «εἶναι καρχαρόδοντος καὶ τῶν συναγελαζομένων καὶ σαρκοφάγων, χολὴν δὲ ἔχει ἰσομήκη τῷ ἐντέρῳ καὶ σπλῆνα». εἴρηται δὲ παρὰ τὸ ἅμα ἰέναι τοῖς παραπλέουσιν· ἔστι γὰρ συναγελαστικόν

Ἀμίσαλλος· οἷον· ἀμίσαλλοί τοι γέροντες, κατʼ ἔνδειαν τοῦ γ, ἀμίσγαλλος, ὁ δυσάρεστος, ὁ μὴ ἄλλῳ μισγόμενος

Ἀμίστυλλον· σημαίνει τὸν μὴ κεκομμένον· θέντες ἀμίστυλλον ταῦρον ἐπισχαδ. Φιλόξενος

Ἀμισώδαρος· ὄνομα κύριον· υἷες ἀκοντισταὶ Ἀμισωδάρου, ὅς ῥα Χίμαιραν θρέψεν

Ἀμιτροχίτωνας· ἀζώστους. ἢ μίτρᾳ καὶ θώρακι μὴ χρωμένους

Ἀμιχθαλόεσσαν· σημαίνει δὲ τὴν θάλασσαν τὴν ἀπρόσμικτον οὖσαν τῇ γῇ διὰ τὸ μὴ ἔχειν λιμένα· καὶ Λῆμνον ἀμιχθαλόεσσαν. γέγονε παρὰ τὸ ἄμικτος ἀμικτόεις, ὡς βροτός βροτόεις, καὶ τροπῇ τοῦ κ εἰς χ ἀμιχθόεις καὶ τὸ θηλυκὸν ἀμιχθόεσσα, ὡς αὐδήεις αὐδήεσσα, καὶ πλεονασμῷ τῆς αλ συλλαβῆς ἀμιχθαλόεσσα. ἢ διὰ τὸ τῶν οἰκούντων ἀπρόσιτον καὶ ἀνήμερον, ὥς φησιν Ὅμηρος· οἴχεται εἰς Λῆμνον μετὰ Σίντιας ἀγριοφώνους. οὕτως Ὠρίων

Ἀμμεῖναι· εἴρηται εἰς τὸ ἀμβαλόμεθα

Ἄμμορον· δύσμορον, κακόμορον· μόρος γὰρ ὁ θάνατος

Ἄμναμοι· οἱ ἀπόγονοι· κυρίως δὲ παρὰ τὴν τῶν Κυρηναίων διάλεκτον οἱ τῶν ἀμνῶν ἀμνοί ἄμναμοι λέγονται, τουτέστιν τῶν ἀρνῶν ἄρνες· πρὸ γὰρ τοῦ κερατοφυῆσαι ἄμναμοι λέγονται. ἀπὸ τοῦ ἀμνός ἄμναμος. οὕτως Ὠρίων καὶ ἄλλοι

Ἀμνίον· τὸ αἱμοδόχον ἀγγεῖον· παρὰ τὸ αἷμα αἰμνίον καὶ ἀμνίον, οἷον· Περσεὺς δʼ ἀμνίον εἶχεν ἱππηλάτα Νέστωρ

Ἄμνιος· εἴρηται εἰς τὸ ἀρνειός

Ἀμνειός· ποταμὸς περὶ τὸ Θεμίσκυρον εἴρηται, ὅτι διὰ τὴν τραχύτητα μνείαν οὐκ ἔχει· μνειός καὶ Ἀμνειός. οὕτως Μεθόδιος

Ἀμνός· τὰ πρόβατα, μάλιστα τὰ μικρά· παρὰ τὸ μένος ἄμενος καὶ κατὰ συγκοπὴν ἀμνός, οἱονεὶ ὁ ἀδύνατος, καὶ παρώνυμον ὑποκοριστικὸν ἀμνίς. ἢ παρὰ τὸ μνοῦς, ὅπερ σημαίνει τὴν ἐκ γενετῆς μαλθακὴν αὐτοῦ τρίχα, ἐξ οὗ μνούδην, γίνεται ἀμνός, οἱονεὶ ὁ ἐστερημένος τῶν νηπίων τριχῶν. Μεθόδιος

Ἀμογητί· ἄνευ μόγου καὶ κόπου. εἰς τὸ νεμέθοντο

Ἀμολγῷ· τῷ μεσονυκτίῳ, καθʼ ὃ οὐκ ἀμέλγουσιν· ἑσπέρας γὰρ καὶ ἡμέρας εἰώθασι τοῦτο ποιεῖν. ἢ παρὰ τὸ μολῷ καὶ κατὰ πλεονασμὸν τοῦ γ μολγῷ, καὶ μετὰ τοῦ στερητικοῦ α ἀμολγῷ, ἐν ᾗ οὐδεὶς μολίσκει. οὕτως Ὠρίων. ἢ ἐν καιρῷ, ἐν ᾧ συμβέβηκεν ἀμέλγεσθαι τὰ πρόβατα

Ἀμορβής καὶ ἀμορβές· σημαίνει τὸ μεσονύκτιον· παρὰ τὸ ὄρφνην ἀμορφνής καὶ ἐλλείψει τοῦ ν καὶ τροπῇ τοῦ φ εἰς τὸ β, ὡς ἐν τῷ κυφός κύβος, Φερενίκη Βερενίκη. σημαίνει καὶ τὸν ἀκόλουθον, ὁ ἅμα τινὶ ὁρμῶν, τροπῇ τοῦ μ εἰς τὸ β ἀμορβός καὶ ἀμορβής. οὕτως Μεθόδιος

Ἀμόργινος· χιτῶνα σημαίνει … ἐκδέχονται, καθὰ καὶ Θηραῖον τὸν ἀπὸ Θήρας τῆς νήσου. δηλοῖ καὶ χρήματος ὁμοιότητα, παρὰ τὴν ἀμόργην … δηλοῦν ὁμοίαν βύσσῳ καὶ πολυτελῆ ἐσθῆτα. Μεθόδιος

Ἄμοχθος· σημαίνει τὸν ἀκακοπαθοῦντα· παρὰ τὸ μόχθος ἄμοχθος, τοῦτο παρὰ τὸ μόγος καὶ πλεονασμῷ τοῦ χ καὶ τροπῇ. τὸ δὲ μόγος παρὰ τὸ μὴ ἐᾶν γάνυσθαι τὴν ψυχήν

Ἁμός· ὥσπερ ἀπὸ τοῦ σφέτερος γίνεται Δωρικῇ διαλέκτῳ σφός καὶ ἀπὸ τοῦ ὑμέτερος ὑμός, οὕτως καὶ ἀπὸ τοῦ ἁμέτερος ἁμός Δωρικῶς. ἢ θέμα ἐστὶ τῆς Δωρίδος διαλέκτου. οὕτως Ἡρωδιανός

Ἀμοπάονα· Πολυαιμονίδην Ἀμοπάονα. ψιλωτέον πάντα, ἵνα κύρια γένηται· παραιτητέον δὲ τοὺς διαλύοντας τὸ Ἀμοπάονα, πιθανώτερον γάρ ἐστι κύριον αὐτὸ παραλαβεῖν, ἵνα τὸ προκείμενον αὐτοῦ πατρωνυμικὸν τυγχάνῃ. οὕτως ἐν Ὑπομνήματι

Ἄμοτον· ἀπλήρωτον· παρὰ τὸ μένω γίνεται μοτός καὶ ἄμοτος καὶ ἄμοτον, οἷον· ἄμοτον μεμαῶτι μάχεσθαι, ἀνυπομόνητον, ἵνα ἐστὶ τὸ α ἐπιτατικόν. ἢ μότα λέγονται τὰ ῥάκη τὰ πληρωτικὰ τῶν πληγῶν, καὶ ἄμοτον κατὰ ἀπόφασιν τὸ μὴ πεπληρωμένον, ἀπὸ μεταφορᾶς τῶν μὴ πεπληρωμένων τραυμάτων, τουτέστιν τῶν μότων. οὕτως μὲν Ὠρίων. ἐγὼ δὲ εὗρον ἐν Ὑπομνήμασιν Ἰλιάδος, ὅτι ἄμοτον λέγεται τὸ ἀπλήρωτον, ἔνθεν καὶ μότα τὰ πληρωτικὰ τῶν πληγῶν· ἴσως ἀπὸ τοῦ μετρῶ ἄμετρον ἄμοτρον καὶ ἄμοτον

Ἀμορμεύοντο· σημαίνει δὲ τὸ διεκόμιζον· Νικανδρος ἐν Θηριακοῖς· νωθεῖ γὰρ κάμνοντες ἀμορμεύοντο λοπάργῳ, τῷ ὄνῳ, ἐπεὶ κατὰ τὴν κοιλίαν λευκός ἐστιν

Ἀμορμεύεσκεν· συνωδοιπόρει, οἷον· σὺν ἡμῖν δʼ ὁ πελαργὸς ἀμορμεύεσκεν ἀλοίτης. παρὰ τὸ ἀμορμεύειν, τοῦτο παρὰ τὸ ἅμα ὁρμᾶν καὶ πορεύεσθαι

Ἀμοιβήδην· Ἀπολλώνιος ὁ τὰ Ἀργοναυτικά· ἀμφὶ δὲ χαλκείας κόρυθας κεφαλῇσιν ἔθεντο δεινὸν λαμπομένας, ἐπὶ δὲ λόφοι ἐσσείοντο φοινίκεοι· καὶ τοὶ μὲν ἀμοιβήδην ἐλάασκον, τοὶ δʼ αὖτʼ ἐγχείῃσι καὶ ἀσπίσι νῆʼ ἐκάλυψαν. ἄλλῳ δʼ ἔμπεδον ἄλλος ὁμῶς ἐπαμοιβὸς ἄρηρεν. σημαίνει δὲ τὸ ἀμοιβήδην τὸ ἐνηλλαγμένως, τὸ δὲ ἐπαμοιβός τὸ ἀλλεπαλλήλως

Ἀμοιβοί· σημαίνει δὲ τὸ ἐπάλληλοι· οἵ ῥʼ ἐξ Ἀσκανίης ἐριβώλακος ἦλθον ἀμοιβοί. ἢ ἐξ ἀμοιβῆς καὶ ἐναλλάξεως παραγεγονότες συμμαχῆσαι τοῖς Τρωσίν

Ἀμπεχόνη· εἴρηται εἰς τὴν ἀμφί πρόθεσιν

Ἄμπαυμα· ἀνάπαυμα, καὶ κατὰ συγκοπὴν ἄμπαυμα· Ἡσίοδος ἐν Θεογονίᾳ, οἷον· λησμοσύνην τε κακῶν ἄμπαυμά τε μερμηράων

Ἀμπίσχουσα· εἴρηται εἰς τὴν ἀμφί πρόθεσιν

Ἀμπνύνθη· ἀνέπνευσεν. ἀναπνύω εἰς τὸ ἴφθιμος

Ἀμπείραντες· διαπείραντες

Ἄμ πόνον· σημαίνει δὲ ἐπὶ τὸν πόλεμον· ὁ μὲν αὖτις ἔβη θεὸς ἂμ πόνον ἀνδρῶν

Ἀμπρόν· σχοινίον τι, καὶ ἀμπρεύειν δὲ τὸ ἕλκειν· Καλλίμαχος· ἄνδρες ἐλαιοὶ δʼ ἐκ λειόθεν ἀμπρεύοντες· οἷον ἀμπερόν τι ὄν, τὸ διαμπερὲς τῶν ζυγῶν δεδεμένον. Μεθόδιος

Ἀμπρεύω· ὁ μὲν Καλλίμαχος κυρίως ἐπὶ τοῦ ἕλκειν ἔλαβεν τὴν λέξιν, οἷον· ἄνδρες ἐλαιοὶ δʼ ἐκ λειόθεν ἀμπρεύοντες· ἀμπρὸν γὰρ κυρίως καλεῖται τὸ σχοινίον τὸ ἕλκον τοὺς βόας ἢ τὸ ξύλον … τοῖς αὐχέσι τῶν ὑποζυγίων. ὁ δὲ Λυκόφρων ἐπὶ τοῦ κακοπαθεῖν ἔλαβεν τὴν λέξιν, οἷον· ἄχλαινον ἀμπρεύσουσι νήλιποι βίον

Ἄμπυξ· τὸ γυναικεῖον ἀνάδεμα, ὅ ἐστι στρόφιον. καὶ ἐπὶ χαλινοῦ δὲ εἴρηται, οἷον· χρυσάμπυκας ᾔτεεν ἵππους· παρὰ τὸ ἀμφέχειν ἄμφυξ καὶ ἄμπυξ. ἢ παρὰ τὸ ἀναπυκάζειν καὶ ἀνέχειν τὰς τρίχας. Μεθόδιος

Ἄμπελος· παρὰ τὸ … ἀνάπηλός τις οὖσα, ἡ ἔχουσα ἐν ἑαυτῇ τὸν πηλόν, ἤγουν τὸν οἶνον. ἢ παρὰ τὸ πάλλε ιν καὶ σείειν ἡμᾶς πίνοντας Ἀμορραῖοι

Ἄμπωτις· ἡ ξηρασία, ἡ ῥιχία· Διονύσιος ὁ Περιηγητής, οἷον· ἄλλοτε μὲν πλημμυρὶς ἐγείρεται, ἄλλοτε δʼ αὖτε ἄμπωτις ξηρῇσιν ἐπιτροχάει ψαμάθοισι. κυρίως λέγεται ἡ ἀναχώρησις τῆς θαλάσσης, ἤγουν ἡ ἀναπινομένη θάλασσα· ἐκ τοῦ πῶμι πώσω πῶσις καὶ ἀνάπωσις καὶ ἄμπωσις κατὰ συγκοπήν, καὶ τροπῇ ἄμπωτις. καταχρηστικῶς δὲ καὶ ἐπὶ τῶν ἡμετέρων σωμάτων ἡ ἐκ τῆς ἐπιφανείας εἰς τὸ βάθος ὑποχώρησις τῆς ὕλης. οὕτως Ἡρωδιανὸς ἐν τῷ Περὶ ἐξηγήσεως τῶν λέξεων Ἱπποκράτους

Ἀμπλάκημα· ἁμάρτημα. δώομεν ἀμπλακίην ὡς καὶ πάρος εὐμενέοντες. Ἀπολλώνιος

Ἀμύρητον· τὸ ἀτέλεστον καὶ τέλος μὴ ἔχον, ἀπὸ μεταφορᾶς τῶν ἀπὸ τῶν ἐρίων μηρυμάτων, μήρυτον καὶ ἀμήρυτον. Μεθόδιος

Ἀμυμώνη· ἡ θυγάτηρ Δαναοῦ. ἐν ἴσαις συλλαβαῖς ἀπὸ γενικῆς παράγεται θηλυκὰ εἰς η, πέρατος περάτη, κάλυκος Καλύκη, ἅρπαγος ἁρπάγη βαρύνεται δʼ ὡς ἐπὶ τοῦ ἐργαλείου, σώφρονος σωφρόνη, χιόνος Χιόνη ὄνομα ἡρωίδος, καὶ ἀμύμονος Ἀμυμόνη καὶ Ἀμυμώνη. Μεθόδιος

Ἄμυκος· γέγονεν τῶν Βεβρύκων βασιλεύς, δέδωκε δὲ νόμον, ἵνʼ ὅστις ἀπὸ ξένης ἔλθῃ εἰς τὴν αὐτοῦ χώραν ἀποπειρᾶν αὐτὸν εἰς πένταθλον καὶ οὐκ εἴα ἀναχωρῆσαι, πρὶν ἢ πεῖραν αὐτοῦ σχῇ· ὃς καὶ ἐπὶ ξείνοισιν ἀεικέα θεσμὸν ἔθηκεν,μή τινʼ ἀποστείχειν πρὶν πειρήσασθαι ἑοῖο.ἔστι δὲ καὶ πόλις Ἄμυκος ἀπʼ αὐτοῦ κληθεῖσα

Ἀμῦναι· τὸ ἀποσοβῆσαι· βούλεται ἀντιάσας ἡμῖν ἀπὸ λοιγὸν ἀμῦναι· ἢ τὸ βοηθῆσαι· ὄφρʼ ἐπαμύνω Τρώεσσʼ οἳ μέγʼ ἐμεῖο ποθὴν ἀπεόντος ἔχουσιν. παρὰ τὴν μύνην, τὴν πρόφασιν, οἷον· ἀλλʼ ἄγε μὴ μύνῃσι παρέλκεται· ἀμῦναι οὖν κυρίως τὸ ἀπροφασίστως βοηθῆσαι· ἢ μύνας σημαίνει τοὺς μελλησμούς, ἔνθεν ἀμύνειν τὸ ἀμελλητὶ βοηθεῖν. ἢ παρὰ τὸ ἀμεύω, τὸ πορεύομαι, γίνεται ἀμεύνω, ὡς δύω δύνω καὶ θύω θύνω, καὶ ἐνδείᾳ τοῦ ε ἀμύνω, τὸ μετὰ δρόμου βοηθεῖν. ἢ παρὰ τὸ ἀμείβω ἀμεύω καὶ προσθέσει τοῦ ν καὶ ἀποβολῇ τοῦ ε ἀμύνω, τὸ ὑπὲρ χάριτος βοηθεῖν. ἀναγκαία δὲ ἡ τοῦ ν ἐπιστολή τὸ γὰρ ν τῇ ευ διφθόγγῳ οὐκ ἐπεντίθεται, ἐπὶ δὲ τοῦ υ γίνεται πυκνῶς, οἷον δύω δύνω, θύω θύνω, ἀρτύω ἀρτύνω. Μεθόδιος

Ἀμύντωρ· ὁ βοηθός· ἀπὸ τοῦ ἀμύνω

Ἀμύξ· ἐπίρρημα σημαῖνον τὸ ἀμυκτικῶς· παρὰ τὸν μέλλοντα γίνεται ἐπιρρήματα ἀποβολῇ τοῦ ω, ὡς ἀπὸ τοῦ δήξω δάξω δάξ καὶ αὐτόδαξ, κλάζω κλάξω κλάξ καὶ ὄκλαξ, οὕτως ἀμύσσω ἀμύξω ἀμύξ. Μεθόδιος

Ἄμυρος· πόλις Θεσσαλίας

Ἀμύσσω· παρὰ τὸ αἷμα αἱμάσσω, τροπῇ τοῦ α εἰς υ ἀμύσσω, ὡς μάθω μάθος καὶ μῦθος. Μεθόδιος. σημαίνει δὲ τὸ αἱματῶ καὶ ξέω

Ἄμυστις· ἡ ἀπνευστὶ πόσις· παρὰ τὸ μὴ μύειν, ὅ ἐστι χανδὸν πιεῖν ἐπὶ πολὺ μὴ μύοντα καὶ συνάγοντα τὰ χείλη. ἢ παρὰ τὸ ἅμα πιεῖν χωρὶς τοῦ διαπνεῦσαι, ὅ ἐστιν ἀπνευστί. ἔστι δὲ καὶ φιάλης εἶδος μεγάλης. Μεθόδιος

Ἀμυσχρός· ὁ καθαρός· καὶ ἀμυσχρά … ὁ μὴ μύσει χρανθείς. ἢ παρὰ τὸ μύσος μυσαχρός, ὁ μυσαρός, καὶ μυσχρός καὶ ἀμυσχρός, ὁ ἀμίαντος. Μεθόδιος

Ἀμυχή· τὸ ἕλκος, τὸ ἐπὶ τοῦ σώματος ξέσμα· γενύων τʼ ἀμυχάς, Εὐριπίδης. παρὰ τὸ ἀμύσσειν, ὅπερ ἐκ τοῦ αἱμάσσω γίνεται. ἢ παρὰ τὸ μυχόν μυχή καὶ ἀμυχή, ἡ μὴ εἰς βάθος πληγή. Μεθόδιος

Ἄμυδις· σημαίνει δὲ τὸ ἅμα· ἄμυδις δέ τε κῦμα κελαινὸν κορθύεται. παρὰ τὸ ἅμα ἅμαδις καὶ τροπῇ τοῦ α εἰς υ, ὡς σάρκες σύρκες, τοῦ πνεύματος μεταβληθέντος

Ἀμυδρός· παρὰ τὸ μύδρος, ὃ σημαίνει τὸν πεπυρακτωμένον σίδηρον, ἀμυδρός, ὁ ἀλαμπὴς καὶ σκοτεινός

Ἀμυγδάλη· παρὰ τὸ ἐν τῇ καλύφῃ· τὸ μετὰ τὸ ἔξω χλωρὸν πολλὰς ἀμυχὰς ἔχον. Ὠρίων

Ἀμύμων· ἀμώμητος, ἄψογος· παρὰ τὸ μύω, τὸ ὑποκαμμύω, ὁ μέλλων μύσω, ἐξ οὗ ῥηματικὸν ὄνομα μύμων καὶ ἀμύμων, ὁ μὴ κεκαμμυμένος. ἢ παρὰ τὸ μῶμος γίνεται ἄμωμος καὶ ἀμώμων καὶ τροπῇ τοῦ ω εἰς υ ἀμύμων, ὡς χελώνη χελύνη

Ἄμυκος· ἔστιν ὄνομα πόλεως. εἴρηται εἰς τὸ σταθμός περὶ αὐτοῦ

Ἀμύξεις· κνήσεις, λυπήσεις· σὺ δʼ ἔνδοθι θυμὸν ἀμύξεις. τὸ θέμα ἀμύσσω, ὁ μέλλων ἀμύξω. τὸ δὲ ἀμύσσω παρὰ τὸ μῦ ἐπίρρημα γίνεται· μύζω καὶ ἀμύζω, τὸ λίαν οἰμώζειν· τὸ δὲ ζ τρέπεται εἰς δύο σσ Αἰολικῶς καὶ γίνεται ἀμύσσω. ἢ ἀπὸ τοῦ μύζειν καὶ ἐκθλίβειν τὴν ψυχήν

Ἀμφασίαν· τὴν ἀφωνίαν καὶ ἔκπληξιν· δὴν δέ μιν ἀμφασίη ἐπέων λάβε· οὐκ ἀφασίαν. ἰὸν ἀμφοτέρῃσι διασχόμενος παλάμῃσιν ἧκʼ ἐπὶ Μηδείᾳ· τὴν δʼ ἀμφασίη λάβε θυμόν, Ἀπολλώνιος

Ἀμφαδίην· φανερῶς, ἀναφανδόν· ἀμφαδίη· ἠὲ καὶ ἀμφαδίην

Ἀμφαδόν· φανερῶς· ἀναφανδόν καὶ ἀμφαδόν· ἀλλʼ ἀμφαδόν, αἴ κε τύχοιμι

Ἀμφαῦον· κόρυθες δʼ ἀμφαῦον ἀΰτευν· δύο μέρη λόγου εἰσίν, ἀμφί καὶ αὖον, οὗ τὸ πληθυντικὸν οἶδεν· αὖα πάλαι, περίκηλα

Ἀμφεπονεῖτο· διέτριβεν, οἷον· ἐν μεγάρῳ Ἑκάτης πανήμερος ἀμφεπονεῖτο

Ἄμφηκες· ἀμφοτέρωθεν ἠκονημένον· ἀπὸ τοῦ ἥκω

Ἀμφεποτᾶτο· περὶ τῶν τέκνων αὐτῆς λυπουμένη ἐπέτατο

Ἀμφίδυμοι· πάντοθεν κατάδυσιν ἔχοντες καὶ σκέπην καὶ καταγωγήν, οἷον ἀμφίδυνοι, ἀπὸ τοῦ δύνειν, τὸ σκεπόμενον. λέγεται δὲ καὶ ὁ λιμὴν τῆς Κυζίκου ἀμφίδυμος, δισσὰς εἰσόδους ἑκατέρωθεν μέρους ἔχων, οἷον· χέρσῳ ἐπιπρηνὴς καταείμενος· ἐν δέ οἱ ἀκταὶ ἀμφίδυμοι, κεῖνται δʼ ὑπὲρ ὕδατος Αἰσήποιο, ἔστι δὲ ποταμός

Ἀμφικαρῆ· ἀμφικέφαλα … ἐν αὐτῷ. Ὦρος

Ἀμφιάραος ἢ Ἄμφιάρεως· ὁ ἥρως, Ὀϊκλέους· ἢ παρὰ τὸν ἀέρα Ἀμφιάρεως· ἢ παρὰ τὰς ἀράς, μάντις γὰρ ἦν Ἀμφιάρεως. Μεθόδιος

Ἀμφίκαυτις· ἡ ὀρεινὴ κριθή, ἣν ἡμεῖς εὔστραν καλοῦμεν· καὶ οὕτω μὲν οἱ τραγικοί, οἱ δὲ κωμικοὶ … τῶν αἰδοίων ἀμφίκαυστις ἀπὸ τοῦ περικεκαῦσθαι. οἱ δὲ τὴν πρώτην ἔκφυσιν τῶν πυρῶν. ἣν ἡλήιον προσαγορεύουσιν, ὡραῖον, διὰ τὸ τοὺς πρωίμους καέντων τῶν ἀχύρων ἐπιτηδείους εἶναι εἰς τροφήν. οὕτως Μεθόδιος

Ἀμφίγυα· Ὅμηρος ἐπὶ τῶν δοράτων λέγει, οἷον· ἔγχεσιν ἀμφιγύοισιν, οἱονεὶ τὰ ἑκατέρωθεν γυῶσαι δυνάμενα, ὅ ἐστι χωλῶσαι καὶ πλῆξαι διὰ τῆς ἐπιδορατίδος καὶ τοῦ σαυρωτῆρος, οἷον· γυώσω μέν σφωιν ὑφʼ ἅρμασιν ὠκέας ἵππους, τουτέστιν χωλώσομαι. Ὠρίων

Ἀμφιβέβηκας· ὑπερμαχεῖς

Ἀμφίβασιν· ὑπερμάχησιν· δεῖσε δʼ ὅ γʼ ἀμφίβασιν κρατερὴν Τρώων ἀγερώχων, ἀντὶ τοῦ ἐφοβήθη γὰρ τὴν ἰσχυρὰν ὑπερμάχησιν τῶν Τρώων

Ἀμφιγυήεις· ὁ Ἥφαιστος, ὁ βραδὺς ἐν τῷ πορεύεσθαι· παρὰ τὰ γυῖα, ὅ ἐστιν ἄκρα, χεῖρες καὶ πόδες. ἢ ὁ ἀμφοτέροις τοῖς γυίοις, ὅ ἐστι τοῖς ποσί, χωλός

Ἀμφίδρυφοι· ἔστι δρύπτω, τὸ ξαίνω, … τὸ ἀμφοτέρωθεν ἐξεσμένον

Ἀμφιδέδηε· περιειλεῖται, περιορίζει, ἤγουν ἀμφοτέρωθεν περιεκύκλωσεν· ἀπὸ τοῦ δαίω, μέσος παρακείμενος· ἄστυ τόδʼ ἀμφιδέδηε. δαιμόνιʼ, οὐ μὲν καλὰ χόλον τόν γʼ ἔνθεο θυμῷ, ἀντὶ τοῦ οὐ καλῶς νῦν τὴν ὀργήν, ἣν κατὰ τῶν Τρώων ἔχεις διὰ τὸ παραδοῦναί σε τῷ Μενελάῳ βούλεσθαι, οὐδὲ ἐν καιρῷ ταῦτα ποιεῖς. ἢ οὐ καλῶς νῦν ὀργίζῃ ἡγούμενος τοὺς Τρῶας ἀγανακτεῖν κατὰ σοῦ

Ἀμφικέφαλος· κλίνης εἶδος παρʼ Ἀθηναίοις· παρὰ τὸ ἑκατέρωθεν ἀνάκλισιν ἔχειν καὶ προσκεφάλαιον. Μεθόδιος

Ἀμφιλαφές· τὸ δασύ, ἀμφιλαβές τι ὄν, τὸ ἑκατέρωθεν ληπτὸν … μέρος διὰ τὴν δασύτητα, τροπῇ τοῦ β εἰς φ. ἤ παρὰ τὴν ἁφήν

Ἀμφιελίσσας· αἱ νῆες αἱ ἀμφοτέρωθεν ταῖς κώπαις ἐλαυνόμεναι· ἢ ἑκάτερα τὰ πλευρὰ στρεφόμεναι

Ἀμφίπολις· πόλις Ἀθηναίων Θρᾴκης, ἥτις ἐκαλεῖτο πρότερον Ἐνάοδοι διὰ τὸ περιέχεσθαι καὶ περιοδεύεσθαι ὑπὸ τοῦ Στρυμῶνος ποταμοῦ. Μεθόδιος

Ἄμφις· τοῦτο οὐ συγκοπή, ἀλλὰ μετασχηματισμός· ἀπὸ γὰρ τοῦ Ἀμφιάραος Ἄμφις, ὡς παρʼ Αἰσχύλῳ, ὥσπερ ἀστράγαλος ἄστρις καὶ Ἰφιάνασσα Ἶφις καὶ Θρασυκλῆς Θράσυλλος καὶ Βαθυκλῆς Βάθυλλος ὑποκοριστικά. ταῦτα γὰρ μετασχηματισμοὶ καλοῦνται, ἐπειδὴ οὐ συμφωνεῖ ἡ κατάληξις. οὐδέποτε γὰρ συγκοπὴ γίνεται τριῶν συλλαβῶν. ἀλλʼ οὐδὲ πάλιν δυνάμεθα λέγειν ἀποκοπήν, ἐπεὶ τὸ ς ἔχει τῆς τελευταίας συλλαβῆς· ὅπου γὰρ τῆς τελευταίας συλλαβῆς τηρηθῇ στοιχεῖον, οὐ λέγομεν ἀποκοπήν· ὥστε μετασχηματισμός ἐστιν. οὕτως Ἡρωδιανὸς Περὶ παθῶν

Ἀμφίς· ἀπὸ τῆς ἀμφί προθέσεως γίνεται ἀμφίς ἐπίρρημα, τὸ σημαῖνον τὸ χωρίς, οἷον· εἴπερ νέρτεροί εἰσιν θεοῦ Κρόνου ἀμφὶς ἐόντες. οὐδὲ γὰρ δυνάμεθα λέγειν πρόσθεσιν ἢ πλεονασμὸν τοῦ ς. Ἡρωδιανός

Ἀμφίβασιν· στῆσε δʼ ἀμφίβασιν Τρώων. κυρίως ἀμφίβασις λέγεται ἡ περὶ τοῦ νεκροῦ μάχη· περιβάντες γὰρ τὸν νεκρὸν ἀγωνίζονται ὑπὲρ τοῦ σωθῆναι

Ἀμφισβητεῖν· τὸ ζητεῖν, πλεονασμῷ τοῦ β· ἔστι γὰρ ἀμφισητεῖν. ἢ παρὰ τὸ ἀμφίς καὶ τὸ βάζειν, ἵνα σημαίνῃ τὸ ἀμφιλογεῖν. πολλάκις δὲ πλεονάζει τὸ β ὡς ἐν τῷ ἄδηρον ἄβδηρον, ἄδηρος γάρ τίς ἐστι, καὶ σίδαι σίβδαι. καὶ οὕτως μὲν ὁ Μεθόδιος· ὁ δὲ Ζηνόβιος λέγει, ὅτι δύναται μὴ παρὰ τὴν ἀμφί συγκεῖσθαι πρόθεσιν, ἀλλὰ παρὰ τὸ ἀμφίς ἐπίρρημα, ἵνα σημαίνῃ τὸ κεχωρισμένως βαίνειν· τοιοῦτοι γὰρ οἱ διστάζοντες. εἰ δὲ τοῦτο, εὐλόγως μὲν ἔξωθεν κέκλιται, σημειῶδες δέ, εἰ παρʼ ἐπίρρημα συνετέθη. εἰ δὲ παρὰ τὴν ἀμφί πρόθεσιν σύγκειται, πλεονασμὸν δέξηται τοῦ σ καὶ παραλόγως ἔξωθεν κλιθείη. Ἀττικῶς οὖν παρὰ προθέσεως οὔσης τῆς συνθέσεως ἔσωθέν τε καὶ ἔξωθεν τὴν κλίσιν πεποίηται· Πλάτων ἐν Γοργίᾳ· «ἔοικεν ἄρα οὐ περὶ τούτου, ὦ φίλε, ἠμφισβητησάμην, σὺ μὲν τὸν Ἀρχέλαον εὐδαιμονίζων»· Ἀνδοκίδης ἐν τῷ Περὶ τῶν μυστηρίων· «περὶ τούτων ἠμφισβήτουν οὗτοί γε οἱ μηνύσαντες.» ἡ δὲ ἔσωθεν κλίσις πάντη παράλογος ῥητοῦ μὴ ὄντος τοῦ ἁπλοῦΜεθόδιος

Ἀμφιέννυται· παρὰ τὸ ἕω, τὸ ἐνδύομαι, πλεονασμῷ τοῦ ν ἕνω ἑνύω εἵνυτο. καὶ οἱ Αἰολεῖς πλεονάζοντες τὸ ἀμετάβολον ἀποβάλλουσι τὸ ι, ὡς τὸ φθείρω φθέρρω

Ἀμφιτρύων· ὁ ἥρως· παρὰ τὸ τρύος, ὅ ἐστι πόνος, οἷον καὶ πολύτρυος ἤλασεν ἔξω. Μεθόδιος

Ἀμφιφῶν· εἶδος πλακοῦντος τελούμενον τῇ Ἀρτέμιδι, οἷον· μαστοὺς τροφαλίδας ἀμφιφῶντας ἰτρία· διὰ τὸ φωτίζεσθαι ὑπὸ τῶν δᾴδων· ἢ διὰ τὸ πανσελήνου οὔσης πέμπεσθαι τῇ Ἑκάτῃ … τοῦ οὐρανοῦ. Μεθόδιος

Ἀμφιλύκη νύξ· λυκόφως, σκοτεινή. ἔστι λυγαῖον, τὸ σκοτεινόν, παρὰ τὸ λύειν τὴν αὐγὴν καὶ μὴ ἐᾶν συστῆναι αὐτήν· ἐξ αὐτοῦ γίνεται λύγη, καὶ τροπῇ τοῦ γ εἰς τὸ κ λύκη καὶ ἀμφιλύκη. οὕτως Ὠρίων

Ἀμφιδρόμια· τὰ δὲ ἀμφιδρόμια ἑορτή ἐστιν Ἀθήνησι συντελουμένη, καθʼ ἣν ἐγκρυφίου ἄρτου ὀπτωμένου ἐπὶ τῆς ἑστίας ἐπιτρέχουσι. τὸ δʼ αὐτὸ ποιοῦσι καὶ μετὰ σκευῆς τὰ βρέφη περὶ τὴν ἑστίαν περιφέροντες, ἐπειδὴ κουροτρόφος ἡ θεὸς ἐπί τινων πεφήμισται. μέμνηται Πλάτων ἐν Θεαιτήτῳ· «τοῦτο μὲν δή, ὡς ἔοικεν, μόγις ἐγεννήσαμεν, ὅ τι δή ποτε τυγχάνει ὄν, μετὰ δὲ τὸν τόκον τὰ ἀμφιδρόμια ὡς ἀληθῶς ἐν κύκλῳ περιθρεκτέον τῷ λόγῳ.»

Ἀμφικύπελλον· ποτήριον· παρὰ τὸ κυφόν κύφελον καὶ κύπελον, καὶ μετὰ τῆς ἀμφί προθέσεως ἀμφικύπελλον πλεονασμῷ ἑτέρου λ, τὸ ἐκ περιφερείας κυφόν, ὅθεν καὶ τὰ πρὸς ἡμᾶς κάτω νεύοντα νέφη κύφελλα λέγονται. ἢ παρὰ τὸ χέω χύπελλον, τουτέστιν ὅπου ὁ πηλός, ἤγουν ὁ οἶνος, χεῖται. Ἀρίσταρχος δέ φησι σημαίνειν τὴν λέξιν τὴν διὰ τῶν ὤτων ἑκατέρωθεν περιφέρειαν, ἐφʼ ὧν καὶ ῥητῶς ἀποδιδοὺς λέγει· ἤτοι ὁ καλὸν ἄλεισον ἀναιρήσεσθαι ἔμελλε, χρύσεον ἄμφωτον

Ἀμφικτύονες· οἱ περιοικοῦντες· τὸ γὰρ κτίσαι ἐπὶ τοῦ οἰκίσαι ἔλαβον οἱ παλαιοί, ὥς φησιν Ὅμηρος· ἐϋκτίμενον πτολίεθρον, καὶ ἐϋκτιμένην κατʼ ἀλωήν. ἔστιν οὖν οἰκίζω οἰκίσω οἰκιών καὶ οἰκτιών, κατὰ πλεονασμὸν τοῦ τ, καὶ μετὰ τῆς ἀμφί προθέσεως ἀμφικτιών, καὶ τροπῇ τοῦ ι εἰς υ ἀμφικτύων, ὡς τριφάλεια τρυφάλεια. Ὠρίων

Ἀμφιειμένοι· σημαίνει δὲ τὸ ἐνδεδυμένοι, οἷον· ὤ μοι, ἀναιδείην ἐπιειμένε· γέγονεν δὲ παρὰ τὸ ἕω, τὸ σημαῖνον τὸ ἐνδύομαι, ὁ μέλλων ἕσω, ὁ παρακείμενος εἷκα, ὁ παθητικὸς εἷμαι καὶ ἡ μετοχὴ εἱμένος, οἷον· εἱμένος ὤμοιιν νεφέλην· καὶ ἐν συνθέσει ἀμφιειμένοι. οὕτως Γεώργιος ὁ Χοιροβοσκός

Ἀμφίβληστρον· σημαίνει δὲ τὸ δίκτυον. Ὠρίων μὲν ἐτυμολογεῖ παρὰ τὸ βάλλω βλῶ βλήσω βλῆτρον καὶ μετὰ τῆς ἀμφί προθέσεως καὶ πλεονασμῷ τοῦ σ ἀμφίβληστρον. Ἡσίοδος δὲ χρᾶται αὐτῷ εἰς τὴν Ἀσπίδα οὕτως· αὐτὰρ ἐπʼ ἀκταῖςἧστο ἀνὴρ ἁλιεὺς δεδοκημένος· εἶχεν δὲ χειρὶκαὶ ἰχθεῦσιν ἀμφίβληστρον ἀπορρίψαντι ἐοικώς

Ἀμφιτρίτη· σημαίνει δὲ καὶ τὴν θάλασσαν. ὤφειλε δὲ ὅσον ἐκ τῆς ἐτυμολογίας, ὡς λέγει ὁ Χοιροβοσκὸς καὶ Ὠρίων, διὰ τῆς ει διφθόγγου γράφεσθαι· παρὰ γὰρ τὸ τρεῖν λέγεται Ἀμφιτρίτη, ἡ ἀμφοτέρωθεν φόβον ἡμῖν ἐμποιοῦσα. ἀλλὰ τῷ χαρακτῆρι τῶν εἰς τη θηλυκῶν διὰ τοῦ ι γράφεται. τὰ γὰρ εἰς τη λήγοντα θηλυκὰ βαρύτονα ὑπὲρ μίαν συλλαβὴν ἑνὶ φωνήεντι θέλουσι παραλήγεσθαι, οἷον ἐρέτη μελέτη Ἀφροδίτη· οὕτως οὖν καὶ Ἀμφιτρίτη. πρόσκειται «βαρύτονα» διὰ τὸ τελευτή ὀξύτονον· πρόσκειται «ὑπὲρ δύο συλλαβάς» διὰ τὸ χαίτη. ἐχρήσατο δὲ τὴν λέξιν Διονύσιος ὁ Περιηγητὴς οὕτως, οἷον· ὑψόθι μορμύρων, ἕτερος πόρος Ἀμφιτρίτης οὖρον δʼ ἐς Τένεδον τεκμαίρεται ἐσχατόωσαν· τεκμαίρεται σημαίνει τὸ τελειοῦται

Ἀμφιβρότης· βροτός καὶ ἀμφιβρότη, ἡ ἑκατέρωθεν τὸν βροτὸν σκέπουσα ἀσπίς

Ἀμφί· πρόθεσις. ἰστέον, ὅτι ἡ ἀμφί πρόθεσις λέγεται καὶ ἀμπί παρὰ τοῖς Αἰολεῦσιν, οἷον ἀμπεχόνη ἀμπίσχουσα. ἀμπεχόνη δὲ λέγεται ἀντὶ τοῦ περιβολῆς ἱματίου, ἤγουν πάλλιον· ἡ χρῆσις εἰς τὸ βλαύτην· καὶ «ἦν γὰρ αὐτῇ ἱμάτια, ὡς καὶ παράζωμά τε καὶ ἀμπεχόνια δύο καὶ χιτών»

Ἀμφιρεφέαν· τὴν ἀμφοτέρωθεν ἐσκεπασμένην τῶν βελῶν θήκην· ἔστι γὰρ θηλυκὸν αἰτιατικῆς πτώσεως. ἀπὸ τοῦ ῥέφω, τὸ σημαῖνον τὸ σκεπάζω, καὶ τὴν ἀμφί

Ἀμφιῶ· εἴρηται εἰς τὸ κρεμῶ.

Ἀμφιέννυμαι ἠμφιεννύμην· μήποτε δὲ κἀνταῦθα περιττή ἐστιν ἡ πρόθεσις; τί γὰρ διαφέρει τὸ ἕννυμαι τοῦ ἀμφιέννυμαι; … καὶ αὐτὴ δὲ … φᾶρος μέγα ἕννυτο νύμφη. τί γὰρ πλέον τοῦ «ἀμφιέσασθαι χιτῶνα»; οὕτως Ζηνόβιος

Ἀμφικινυρόμεναι ἐνδυκὲς ἀνέρας ἀμφικινυρόμεναι προχέοντο, χερσί τε καὶ μύθοισιν ἐδεικανόωντο ἕκαστον.Ἀπολλώνιος. κινυρόμεναι· μέλπουσαι, ᾄδουσαι· ἀπὸ τῆς κινύρας

Ἀμφίων· ἔστιν ὄνομα κύριον· ἀπὸ τῆς ἀμφί προθέσεως καὶ τῆς ἰών μετοχῆς γέγονεν ἀμφιιών, καὶ κατὰ κρᾶσιν τῶν δύο ιι εἰς ι μακρὸν Ἀμφίων βαρυτόνως. βαρυτόνως δὲ γέγονεν, ἐπειδὴ αἱ μετοχαὶ συντιθέμεναι, ἐὰν μὲν φυλάξωσι τὸ αὐτὸ μέρος τοῦ λόγου, καὶ τὸν αὐτὸν τόνον φυλάττουσιν, οἷον βάς ἀναβάς, στάς ἀναστάς, ἐὰν δὲ ἐναλλάξωσι τὸ αὐτὸ μέρος τοῦ λόγου, καὶ τὸν τόνον ἐναλλάσσουσιν, οἷον βάς Ἄβας, τλάς Ἄτλας, φάς Περίφας. ἐπεὶ οὖν ἡ ἰών μετοχὴ ἐν τῷ Ἀμφίων ἐνήλλαξε τὸ μέρος τοῦ λόγου, τούτου χάριν καὶ τὸν τόνον ἐνήλλαξεν. δοκεῖ δὲ παράλογος εἶναι ἡ σύνθεσις τοῦ Ἀμφίων, ἐπειδὴ αἱ εἰς φωνῆεν λήγουσαι προθέσεις δέχονται καὶ τὸν λόγον τῆς ἐκθλίψεως καὶ τὸν λόγον τῆς κράσεως· καὶ αἱ δεχόμεναι τὸν λόγον τῆς ἐκθλίψεως οὐ δέχονται τὸν λόγον τῆς κράσεως, οἷον προέστη· «προύστητέ μου», ἀναέρχομαι ἀνέρχομαι· αἱ δὲ δεχόμεναι τὸν λόγον τῆς κράσεως οὐ δέχονται τὸν λόγον τῆς ἐκθλίψεως, οἷον προέστη προύστη, περιίαχε περίαχε, οἷον· περίαχε πόντος ἀπείρων· ὅθεν σημειούμεθα τὴν διά πρόθεσιν· αὕτη γὰρ δεχομένη τὸν λόγον τῆς ἐκθλίψεως δέχεται καὶ τὸν λόγον τῆς κράσεως, ὡς ἐπὶ τοῦ διάκονος· ἀπὸ γὰρ τοῦ ἐνέκω, τοῦ σημαίνοντος τὸ φέρω, γέγονε διαένοκος καὶ καθʼ ὑπερβιβασμὸν διαέκονος καὶ κατὰ κρᾶσιν τοῦ αε εἰς α μακρὸν διάκονος. εἰ ἄρα οὖν ἡ ἀμφί δέχεται τὸν λόγον τῆς ἐκθλίψεως, οἷον ἀμφὶ ἀγαθόν, ἀμφʼ ἀγαθὸν θεράποντα, οὐκ ὤφειλεν δέξασθαι τὸν λόγον τῆς κράσεως. λέγει δὲ Εὐριπίδης ὁ τραγικὸς ἐτυμολογῶν τὸ Ἀμφίων, ὅτι Ἀμφίων ἐκλήθη παρὰ τὴν ἄμφοδον, ἤγουν περὶ τὴν ὁδόν, γεννηθῆναι· ὁ δὲ Ἀριστοφάνης κωμικευόμενος λέγει, ὅτι οὐκοῦν Ἄμφοδος ὤφειλεν κληθῆναι. ἄλλοι δὲ λέγουσιν, ὅτι οὐ γέγονεν ἀπὸ τῆς ἀμφί προθέσεως καὶ τῆς ἰών μετοχῆς τὸ Ἀμφίων, ἀλλὰ ἀπὸ τῆς ἀμφί προθέσεως γέγονεν κατὰ παραγωγὴν καὶ ἐξέτεινε τὸ ι ποιητικῶς, ὥσπερ τὸ Ἰξίων καὶ Δολίων. οὕτως ὁ Χοιροβοσκὸς εἰς τὴν Ὀρθογραφίαν

Ἄμφιος· λέγουσί τινες, ὅτι ὥσπερ ἀπὸ τοῦ Ἀκταίων γίνεται Ἀκταῖος καὶ ἀπὸ τοῦ πλείων πλεῖος καὶ ἀπὸ τοῦ ῥᾴων ῥᾷος καὶ ἀπὸ τοῦ ἀρείων ἀρεῖος, τὸν αὐτὸν τρόπον καὶ ἀπὸ τοῦ Ἀμφίων γίνεται Ἄμφιος· καὶ ἐπειδὴ τὸ Ἀμφίων διὰ τοῦ ι γράφεται, τούτου χάριν καὶ τὸ Ἄμφιος διὰ τοῦ ι. οἷστισιν ἀντίκειται ἡ σημασία· τὰ γὰρ ἀπὸ τῶν εἰς ων κυρίων εἰς ος γινόμενα ὀνόματα κατὰ τοῦ αὐτοῦ σημαινομένου λαμβάνονται, οἷον τὸ Ἀκταῖος ἀπὸ τοῦ Ἀκταίων ἐγένετο καὶ τὴν σημασίαν τοῦ Ἀκταίων ἐφύλαξεν· ὁ αὐτὸς γὰρ λέγεται καὶ Ἀκταίων καὶ Ἀκταῖος. εἰ ἄρα οὖν τὸ Ἄμφιος ἀπὸ τοῦ Ἀμφίων ἐγένετο, ὤφειλεν καὶ ἐπὶ τοῦ αὐτοῦ σημαινομένου τὰ δύο ὀνόματα ληφθῆναι. ἀλλὰ μὴν οὐ λαμβάνεται ἐπὶ τοῦ αὐτοῦ σημαινομένου τὰ δύο ὀνόματα· Ἀμφίων μὲν γάρ ἐστιν ὁ ἀδελφὸς τοῦ Ζήθου ὁ κτίσας τὰς Θήβας, ὁ υἱὸς τοῦ Διὸς καὶ τῆς Ἀντιόπης, Ἄμφιος δὲ ὁ τοῦ Σελάγου υἱός. ὥστε δῆλον, ὅτι οὐ γέγονεν ἀπὸ τοῦ Ἀμφίων τὸ Ἄμφιος, ἀλλʼ ἔστιν εἰπεῖν, ὅτι ὥσπερ παρὰ τὴν ὑπό πρόθεσιν γίνεται Ὕπιος, οἷον Ὕπιος Ζεύς, ἔστι δὲ καὶ ὄνομα ποταμοῦ, ὡς παρὰ Ἀπολλωνίῳ οἷον· παρʼ εἱαμεναῖς Ὑπίοιο, εἱαμεναὶ δέ εἰσιν οἱ δίυγροι τόποι, οὕτως καὶ παρὰ τὴν ἀμφί πρόθεσιν γέγονεν Ἄμφιος, ἐκτάσεως γενομένης τοῦ ι ποιητικῆς. οὕτως ὁ Χοιροβοσκός

Ἀμφιφορίτης· ὅτι ἐν Αἰγίνῃ ἔδραμον περὶ τὴν Ἀσωπίδα κρήνην ὑδρεύσασθαι, ὅθεν καὶ ἀγὼν ἄγεται Ἀμφιφορίτης λεγόμενος παρὰ τοῖς Αἰγινήταις, ἐν ᾧ οἱ ἐκεῖσε ἀγωνιζόμενοι τοὺς κεράμους ὕδατος πεπληρωμένους ἀναλαβόντες κατὰ τῶν ὤμων τρέχουσι περὶ τῆς νίκης φιλονεικοῦντες κατὰ μίμησιν τῶν ἡρώων

Ἀμφίπολος· θεραπαινίς, δουλίς· παρὰ τὴν ἀμφί πρόθεσιν καὶ τοῦ πολῶ

Ἀμφίφαλον· ἀμφοτέρωθεν φάλους ἔχουσαν περὶ ἑαυτήν. φάλοι δέ εἰσιν οἱ κατὰ τὸ μέτωπον τῆς περικεφαλαίας ἀσπιδίσκοι χάριν κόσμου τιθέμενοι

Ἀμφοῦδις· παρὰ τὸ ἔδαφος· ἔστι ῥῆμα οὐδίζω, ὁ μέλλων οὐδίσω, ἀποβολῇ οὖν οὖδις καὶ ἐν συνθέσει ἀμφοῦδις. οὕτως Ὠρίων

Ἀμφορεύς· τὸ ἑκατέρωθεν … δίωτον σταμνίον, ὥς φησι Θεόκριτος· ἀμφορεὺς νεοτευχής. ἢ τὸ ἑκατέρωθεν αἰρόμενον ἀμφοαιρές, καὶ ἀμφορεύς κατὰ συγκοπὴν καὶ πλεονασμῷ τοῦ υ

Ἀμφῶες· τὰ δύο ὦτα ἔχον· παρὰ τὸ οὖας ἐλλείψει τοῦ υ ὄας, καὶ ὡς οὖδας οὖδος, γῆρας γῆρος, οὕτως ὄας ὄος, … ὡς γένος εὐγενής, οὕτως ἀμφώης καὶ ἀμφῶες. Μεθόδιος

Ἀμφωτίδες· χαλκᾶ τινα, ἅπερ οἱ παλαισταὶ τοῖς ὠσὶ περιετίθεσαν· περιωτίδες οὖν εἰσι καὶ ἀμφωτίδες, τῆς ἀμφί τὴν περί σημαινούσης. Μεθόδιος

Ἀμφόνον· ἰστέον, ὅτι τὸ ἀμφόνον κατὰ συγκοπὴν οὐκ ἐγένετο, ἐπειδὴ αἱ συγκοπαὶ ἐν μιᾷ λέξει γίνονται, οἷον πατέρος πατρός, ἀναμεῖναι ἀμμεῖναι· τὸ δὲ ἀμφόνον δύο μέρη λόγου εἰσίν· ἀνὰ φόνον γάρ. ἀλλʼ οὔτε δὲ κατʼ ἔκθλιψιν ἐγένετο, ἐπειδὴ αἱ ἐκθλίψεις οὐδέποτε συμφώνου γίνονται, ἀλλὰ φωνήεντος ἐπιφερομένου, οἷον κατὰ Ἀπολλωνίου κατʼ Ἀπολλωνίου, βούλομαι ἐγώ βούλομʼ ἐγώ. κρεῖττον δὲ ἔστιν εἰπεῖν, ὅτι τὸ τοιοῦτον σχῆμα εἶδός ἐστι συγκοπῆς. οὕτως ὁ Χοιροβοσκὸς εἰς τὴν Ποσότητα

Ἄμφω· σημαίνει τὸ ἀμφοτέρους, οἷον· ἄμφω ὁμῶς θυμῷ φιλέουσα. ἀπὸ τοῦ δευτέρου τὸ πρῶτον διδάξω. τί ἐστιν «ἀπὸ τοῦ δευτέρου τὸ πρῶτον»; ἐπειδὴ τὸ ἄμφω θέμα ἐστὶν ὡς τὸ δύο. διαφέρει δὲ τὸ ἄμφω τοῦ δύο, ὅτι τὸ μὲν δύο πρώτην γνῶσιν τίθησιν τοῦ ἀριθμοῦ, τὸ δὲ ἄμφω ἀναφορὰν ὑπισχνεῖται δυάδος. τὸ γὰρ ἀμφότεροι μέμασαν πολεμίζειν κατηγορεῖ τῶν ἐγνωσμένων διὰ τῶν προκειμένων λόγων· λέγει δὲ Ἕκτορα καὶ Ἀλέξανδρον. ὥστε ὅπερ ἐστὶν οἱ δύο, τοῦτό ἐστιν ἄμφω. διὰ τοῦτο τὸ δύο λαμβάνει ἄρθρου παράθεσιν, οἱ δύο, τῶν δύο, τὸ δὲ ἄμφω οὐ λαμβάνει· οὐδὲ γὰρ λέγομεν οἱ ἄμφω, ἤδη γὰρ τὴν ἀναφορὰν ἔχει. πρῶτον οὖν ἐστι παρὰ τὸ ἄμφω ἀμφότερος, οἷον· ἀμφότεροι μέμασαν, ἀμφοτέροισι δʼ ἀρήγετε· εἶτα δυϊκὸν ἀμφοτέρω καὶ κατὰ συγκοπὴν ἄμφω, κατʼ ἔκτασιν τοῦ ο εἰς τὸ ω. διὰ τοῦτο οὖν εἶπον, ὅτι ἀπὸ τοῦ δευτέρου τὸ πρῶτον θέλει. ἀμφότερα γάρ, εἶτα ἄμφω κατὰ συγκοπὴν καὶ ἐκτάσει. οὕτως Ἡρωδιανὸς ἐν τῷ Περὶ παθῶν

Ἀμφοτέρωθεν· τὰ εἰς θεν ἐπιρρήματα ἀπὸ ὀνομάτων γινόμενα διὰ τοῦ ο μικροῦ γράφονται, οἷον κύκλῳ κυκλόθεν Ἰλιόθεν Λεσβόθεν, πλὴν τοῦ ἀμφότερος ἀμφοτέρωθεν, ἑκάτερος ἑκατέρωθεν, ἕτερος ἑτέρωθεν

Ἄμωμος· παρὰ τὸ μῶμος, καὶ ἄμωμος. οὕτως Ὠρίων

Ἀναβέβρυκεν· ἀναπέπωκεν. ἐὰν δὲ ἀναβέβρυχεν, τὸ ἀναβρύει, ὅ ἐστιν ἀναπηδᾷ καὶ ἀναβάλλεται μετὰ ψόφου

Ἁμωσγέπως· ὁπωσδήποτε, ἑνί γέ τινι, καθʼ ὁντιναοῦν τρόπον. ἔστι δὲ ῥητορικὴ ἡ λέξις. ἔστιν οὖν ὄνομα ἁμός ἰσοδυναμοῦν τῷ τὶς Δωρικῶς, ὥς φησιν Ὅμηρος ἐν Ὀδυσσείᾳ· τῶν ἁμόθεν γε, θεά, θύγατερ Διός, ἀντὶ τοῦ ἀπό τινος μέρους. καὶ ὥσπερ ἀπὸ τοῦ καλός γίνεται ἐπίρρημα καλῶς, οὕτως καὶ ἀπὸ τοῦ ἁμός γίνεται ἐπίρρημα ἁμῶς, καὶ ἐν συνθέσει ἁμωσγέπως. ἀπὸ δὲ τοῦ ἁμός γίνεται ἁμόθεν ἐπίρρημα· καὶ ὥσπερ ἀπὸ τοῦ καλός γίνεται ἐπίρρημα καλά, οὕτως καὶ ἀπὸ τοῦ οὐδαμῶς οὐδαμά ἀντὶ τοῦ οὐδαμῶς. οὕτως Ὠρίων