eul_wid: jce-aa
DOI 10.5281/zenodo.20335421 PDFMarkdown

Epigrams by Asclepiades of Samos

The Epigrams of Asclepiades of Samos constitute a seminal collection of short lyric poems from the early Hellenistic period, dating to approximately the first quarter of the third century BCE. Composed primarily in elegiac couplets, these works represent a pivotal evolution in the epigrammatic form, elevating it from its traditional role as a simple inscription into a refined literary vehicle for personal and emotional expression. The poems are characterized by their polished concision, clever wit, and vivid, often domestic, imagery. Their dominant themes explore the vicissitudes of erotic desire, the convivial pleasures of wine and friendship within the symposium setting, and a poignant awareness of youth and beauty as transient commodities.

No independent manuscript of Asclepiades’s original poetic collection survives. His work is preserved exclusively through its inclusion in later anthologies, most notably the Greek Anthology. Approximately forty epigrams are securely attributed to him within these major compilations, with a handful of additional fragments known from quotations by later authors. A larger figure sometimes cited, encompassing over two hundred passages, reflects the total number of poems ever attributed to Asclepiades across all ancient sources; the precise size and contents of his own authored volume remain unknown.

Asclepiades is a foundational architect of the literary erotic epigram. Believed to have been active in both Samos and the intellectual milieu of Alexandria, he moved in circles associated with poets such as Posidippus and Callimachus. His epigrams were crafted for a sophisticated, literate audience, and their emphasis on subjective emotion, insight into character, and technical artistry established core conventions that would profoundly influence subsequent generations of Greek epigrammatists and, later, Roman poets including Catullus and the authors of the Augustan love elegy.

ΑΣΚΛΗΠΙΑΔΟΥ
Λύχνε, σὲ γὰρ παρεοῦσα τρὶς ὤμοσεν Ἡράκλεια
ἥξειν κοὐχ ἥκει· λύχνε, σὺ δʼ, εἰ θεὸς εἶ,
τὴν δολίην ἀπάμυνον· ὅταν φίλον ἔνδον ἔχουσα
παίζῃ, ἀποσβεσθεὶς μηκέτι φῶς πάρεχε.
ΑΣΚΛΗΠΙΑΔΟΥ
Νεῖφε, χαλαζοβόλει, ποίει σκότος, αἶθε, κεραύνου,
πάντα τὰ πορφύροντʼ ἐν χθονὶ σεῖε νέφη·
ἢν γάρ με κτείνῃς, τότε παύσομαι· ἢν δέ μʼ ἀφῇς ζῆν,
καὶ διαθεὶς τούτων χείρονα, κωμάσομαι.
ἕλκει γάρ μʼ ὁ κρατῶν καὶ σοῦ θεός, ᾧ ποτε πεισθείς,
Ζεῦ, διὰ χαλκείων χρυσὸς ἔδυς θαλάμων.
ΑΣΚΛΗΠΙΑΔΟΥ
Φείδῃ παρθενίης. καὶ τί πλέον; οὐ γὰρ ἐς Ἅιδην
ἐλθοῦσʼ εὑρήσεις τὸν φιλέοντα, κόρη.
ἐν ζωοῖσι τὰ τερπνὰ τὰ Κύπριδος· ἐν δʼ Ἀχέροντι
ὀστέα καὶ σποδιή, παρθένε, κεισόμεθα.
ΑΣΚΛΗΠΙΑΔΟΥ
Αὐτοῦ μοι, στέφανοι, παρὰ δικλίσι ταῖσδε κρεμαστοὶ
μίμνετε, μὴ προπετῶς φύλλα τινασσόμενοι,
οὓς δακρύοις κατέβρεξα· κάτομβρα γὰρ ὄμματʼ ἐρώντων.
ἀλλʼ ὅταν οἰγομένης αὐτὸν ἴδητε θύρης,
στάξαθʼ ὑπὲρ κεφαλῆς ἐμὸν ὑετόν, ὡς ἂν ἄμεινον
ἡ ξανθή γε κόμη τἀμὰ πίῃ δάκρυα.
ΑΣΚΛΗΠΙΑΔΟΥ
Ὡμολόγησʼ ἥξειν εἰς νύκτα μοι ἡ ʼπιβόητος
Νικὼ καὶ σεμνὴν ὤμοσε Θεσμοφόρον·
κοὐχ ἥκει· φυλακὴ δὲ παροίχεται. ἆρʼ ἐπιορκεῖν
ἤθελε; τὸν λύχνον, παῖδες, ἀποσβέσατε.
ΑΣΚΛΗΠΙΑΔΟΥ
Νικαρέτης τὸ πόθοισι βεβλημένον ἡδὺ πρόσωπον,
πυκνὰ διʼ ὑψιλόφων φαινόμενον θυρίδων,
αἱ χαροπαὶ Κλεοφῶντος ἐπὶ προθύροισι μάραναν,
Κύπρι φίλη, γλυκεροῦ βλέμματος ἀστεροπαί.
ΑΣΚΛΗΠΙΑΔΟΥ
Ἑρμιόνῃ πιθανῇ ποτʼ ἐγὼ συνέπαιζον ἐχούσῃ
ζωνίον ἐξ ἀνθέων ποικίλον, ὦ Παφίη,
χρύσεα γράμματʼ ἔχον· «Διόλου,» δʼ ἐγέγραπτο, «φίλει με
καὶ μὴ λυπηθῇς, ἤν τις ἔχῃ μʼ ἕτερος.»
ΗΔΥΛΟΥ οἱ δὲ ΑΣΚΛΗΠΙΑΔΟΥ
Εὐφρὼ καὶ Θαῒς καὶ Βοίδιον, αἱ Διομήδους,
Γραῖαι, ναυκλήρων ὁλκάδες εἰκόσοροι,
Ἆγιν καὶ Κλεοφῶντα καὶ Ἀνταγόρην, ἕνʼ ἑκάστη,
γυμνούς, ναυηγῶν ἥσσονας, ἐξέβαλον.
ἀλλὰ σὺν αὐταῖς νηυσὶ τὰ λῃστρικὰ τῆς Ἀφροδίτης
φεύγετε· Σειρήνων αἵδε γὰρ ἐχθρότεραι.
ΑΣΚΛΗΠΙΑΔΟΥ
Ἡ λαμυρή μʼ ἔτρωσε Φιλαίνιον· εἰ δὲ τὸ τραῦμα
μὴ σαφές, ἀλλʼ ὁ πόνος δύεται εἰς ὄνυχα.
οἴχομʼ, Ἔρωτες, ὄλωλα, διοίχομαι· εἰς γὰρ ἑταίραν
νυστάζων ἐπέβην ἠδʼ ἔθιγον γʼ Ἀίδα.
ΑΣΚΛΗΠΙΑΔΟΥ
Νύξ, σὲ γάρ, οὐκ ἄλλην μαρτύρομαι, οἷά μʼ ὑβρίζει
Πυθιὰς ἡ Νικοῦς, οὖσα φιλεξαπάτης.
κληθείς, οὐκ ἄκλητος, ἐλήλυθα· ταὐτὰ παθοῦσα
σοὶ μέμψαιτʼ ἐπʼ ἐμοὶ στᾶσα παρὰ προθύροις.
ΑΣΚΛΗΠΙΑΔΟΥ
Ὑετὸς ἦν καὶ νὺξ καί, τὸ τρίτον ἄλγος ἔρωτι,
οἶνος· καὶ Βορέης ψυχρός, ἐγὼ δὲ μόνος.
«Ἀλλʼ ὁ καλὸς Μόσχος πλέον ἴσχυε.» Καὶ σὺ γὰρ οὕτως
ἤλυθες οὐδὲ θύρην πρὸς μίαν ἡσύχασας,
τῇδε τοσοῦτʼ ἐβόησα βεβρεγμένος. ἄχρι τίνος, Ζεῦ;
Ζεῦ φίλε, σίγησον, καὐτὸς ἐρᾶν ἔμαθες.
ΑΣΚΛΗΠΙΑΔΟΥ
Ἡδὺ θέρους διψῶντι χιὼν ποτόν, ἡδὺ δὲ ναύταις
ἐκ χειμῶνος ἰδεῖν εἰαρινὸν Στέφανον·
ἥδιον δʼ, ὁπόταν κρύψῃ μία τοὺς φιλέοντας
χλαῖνα καὶ αἰνῆται Κύπρις ὑπʼ ἀμφοτέρων.
ΑΣΚΛΗΠΙΑΔΟΥ
Τῶν καρύων ἡμῖν λάβε κώλακας — ἀλλά ποθʼ ἥξει; —
καὶ πέντε στεφάνους τῶν ῥοδίνων. —«Τί, τὸ ...» —Πάξ.
οὐ φὴς κέρματʼ ἔχειν; διολώλαμεν. οὐ τροχιεῖ τις
τὸν Λαπίθην; λῃστήν, οὐ θεράποντʼ ἔχομεν.
οὐκ ἀδικεῖς; —«Οὐδέν.» —Φέρε τὸν λόγον· ἐλθὲ λαβοῦσα,
Φρύνη, τὰς ψήφους. ὢ μεγάλου κινάδους·
πέντʼ οἶνος δραχμῶν, ἀλλᾶς δύο ...
ὦτα, λαγώς, σκόμβροι, σησαμίδες, σχάδονες.
αὔριον αὐτὰ καλῶς λογιούμεθα. νῦν δὲ πρὸς Αἴσχραν
τὴν μυρόπωλιν ἰὼν πέντε λάβʼ ἀργυρέας·
εἰπὲ δὲ σημεῖον, Βάκχων ὅτι πέντʼ ἐφίλησεν
ἑξῆς, ὧν κλίνη μάρτυς ἐπεγράφετο.
ΑΣΚΛΗΠΙΑΔΟΥ
Εἰς ἀγορὰν βαδίσας, Δημήτριε, τρεῖς παρʼ Ἀμύντου
γλαυκίσκους αἴτει καὶ δέκα φυκίδια
καὶ κυφὰς καρῖδας — ἀριθμήσει δέ σοι αὐτός —
εἴκοσι καὶ τέτορας δεῦρο λαβὼν ἄπιθι.
καὶ παρὰ Θαυβορίου ῥοδίνους ἓξ πρόσλαβε πλοχμοὺς
καὶ Τρυφέραν ταχέως ἐν παρόδῳ κάλεσον.
ΑΣΚΛΗΠΙΑΔΟΥ
Νὺξ μακρὴ καὶ χεῖμα, μέσην δʼ ἐπὶ Πλειάδα δύνει,
κἀγὼ πὰρ προθύροις νίσσομαι ὑόμενος,
τρωθεὶς τῆς δολίης κείνης πόθῳ· οὐ γὰρ ἔρωτα
Κύπρις, ἀνιηρὸν δʼ ἐκ πυρὸς ἧκε βέλος.
ΠΟΣΕΙΔΙΠΠΟΥ ἢ ΑΣΚΛΗΠΙΑΔΟΥ
Αὐτοὶ τὴν ἁπαλὴν Εἰρήνιον εἶδον Ἔρωτες,
Κύπριδος ἐκ χρυσέων ἐρχόμενοι θαλάμων,
ἐκ τριχὸς ἄχρι ποδῶν ἱερὸν θάλος, οἷά τε λύγδου
γλυπτήν, παρθενίων βριθομένην χαρίτων,
καὶ πολλοὺς τότε χερσὶν ἐπʼ ἠιθέοισιν ὀιστοὺς
τόξου πορφυρέης ἧκαν ἀφʼ ἁρπεδόνης.
ΑΣΚΛΗΠΙΑΔΟΥ ἢ ΠΟΣΕΙΔΙΠΠΟΥ
Πορφυρέην μάστιγα καὶ ἡνία σιγαλόεντα
Πλαγγὼν εὐίππων θῆκεν ἐπὶ προθύρων,
νικήσασα κέλητι Φιλαινίδα τὴν πολύχαρμον
ἑσπερινῶν πώλων ἄρτι φρυασσομένων.
Κύπρι φίλη, σὺ δὲ τῇδε πόροις νημερτέα νίκης
δόξαν, ἀείμνηστον τήνδε τιθεῖσα χάριν.
ΑΣΚΛΗΠΙΑΔΟΥ
Λυσιδίκη σοί, Κύπρι, τὸν ἱππαστῆρα μύωπα,
χρύσεον εὐκνήμου κέντρον ἔθηκε ποδός,
ᾧ πολὺν ὕπτιον ἵππον ἐγύμνασεν· οὐδέ ποτʼ αὐτῆς
μηρὸς ἐφοινίχθη κοῦφα τινασσομένης·
ἦν γὰρ ἀκέντητος τελεοδρόμος· οὕνεκεν ὅπλον
σοὶ κατὰ μεσσοπύλης χρύσεον ἐκρέμασεν.
ΑΣΚΛΗΠΙΑΔΟΥ
Αἱ Σάμιαι Βιττὼ καὶ Νάννιον εἰς Ἀφροδίτης
φοιτᾶν τοῖς αὐτῆς οὐκ ἐθέλουσι νόμοις,
εἰς δʼ ἕτερʼ αὐτομολοῦσιν, ἃ μὴ καλά. δεσπότι Κύπρι,
μίσει τὰς κοίτης τῆς παρὰ σοὶ φυγάδας.
ΠΟΣΕΙΔΙΠΠΟΥ ἢ ΑΣΚΛΗΠΙΑΔΟΥ
Σήν, Παφίη Κυθέρεια, παρʼ ἠιόνʼ εἶδε Κλέανδρος
Νικοῦν ἐν χαροποῖς κύμασι νηχομένην·
καιόμενος δʼ ὑπʼ Ἔρωτος ἐνὶ φρεσὶν ἄνθρακας ὡνὴρ
ξηροὺς ἐκ νοτερῆς παιδὸς ἐπεσπάσατο.
χὠ μὲν ἐναυάγει γαίης ἔπι, τὴν δὲ θαλάσσης
ψαύουσαν πρηεῖς εἴχοσαν αἰγιαλοί.
νῦν δʼ ἴσος ἀμφοτέροις φιλίης πόθος· οὐκ ἀτελεῖς γὰρ
εὐχαὶ τὰς κείνης εὔξατʼ ἐπʼ ἠιόνος.
ΑΣΚΛΗΠΙΑΔΟΥ
Τῷ θαλλῷ Διδύμη με συνήρπασεν· ὤμοι, ἐγὼ δὲ
τήκομαι ὡς κηρὸς πὰρ πυρί, κάλλος ὁρῶν.
εἰ δὲ μέλαινα, τί τοῦτο; καὶ ἄνθρακες· ἀλλʼ ὅτε κείνους
θάλψωμεν, λάμπουσʼ ὡς ῥόδεαι κάλυκες.
ΑΣΚΛΗΠΙΑΔΟΥ
Νικήσας τοὺς παῖδας, ἐπεὶ καλὰ γράμματʼ ἔγραψεν,
Κόνναρος ὀγδώκοντʼ ἀστραγάλους ἔλαβεν·
κἀμὲ χάριν Μούσαις τὸν κωμικὸν ὧδε Χάρητα,
πρεσβύτην θορύβῳ θῆκέ με παιδαρίων.
ΑΣΚΛΗΠΙΑΔΟΥ
Ὁ γλυκὺς Ἠρίννης οὗτος πόνος, οὐχὶ πολὺς μέν,
ὡς ἂν παρθενικᾶς ἐννεακαιδεκέτευς,
ἀλλʼ ἑτέρων πολλῶν δυνατώτερος· εἰ δʼ Ἀίδας μοι
μὴ ταχὺς ἦλθε, τίς ἂν ταλίκον ἔσχʼ ὄνομα;
ΑΣΚΛΗΠΙΑΔΟΥ
Ἅδʼ ἐγὼ ἁ τλάμων Ἀρετὰ παρὰ τῷδε κάθημαι
Αἴαντος τύμβῳ κειρομένα πλοκάμους,
θυμὸν ἄχει μεγάλῳ βεβολημένα, εἰ παρʼ Ἀχαιοῖς
ἁ δολόφρων Ἀπάτα κρέσσον ἐμεῦ δύναται.
ΑΣΚΛΗΠΙΑΔΟΥ
Ἀρχεάνασσαν ἔχω, τὰν ἐκ Κολοφῶνος ἑταίραν,
ἇς καὶ ἐπὶ ῥυτίδων ὁ γλυκὺς ἕζετʼ Ἔρως.
ἆ νέον ἥβης ἄνθος ἀποδρέψαντες ἐρασταὶ
πρωτοβόλου, διʼ ὅσης ἤλθετε πυρκαϊῆς.
ΑΣΚΛΗΠΙΑΔΟΥ
Ὀκτώ μευ πήχεις ἄπεχε, τρηχεῖα θάλασσα,
καὶ κύμαινε βόα θʼ, ἡλίκα σοι δύναμις·
ἢν δὲ τὸν Εὐμάρεω καθέλῃς τάφον, ἄλλο μὲν οὐδὲν
κρήγυον, εὑρήσεις δʼ ὀστέα καὶ σποδιήν.
ΑΣΚΛΗΠΙΑΔΟΥ
Ὦ παρʼ ἐμὸν στείχων κενὸν ἠρίον, εἶπον, ὁδῖτα,
εἰς Χίον εὖτʼ ἂν ἵκῃ, πατρὶ Μελησαγόρῃ,
ὡς ἐμὲ μὲν καὶ νῆα καὶ ἐμπορίην κακὸς Εὖρος
ὤλεσεν, Εὐίππου δʼ αὐτὸ λέλειπτʼ ὄνομα.
ΑΣΚΛΗΠΙΑΔΟΥ
Λύδη καὶ γένος εἰμὶ καὶ οὔνομα· τῶν δʼ ἀπὸ Κόδρου
σεμνοτέρη πασῶν εἰμι διʼ Ἀντίμαχον.
τίς γὰρ ἔμʼ οὐκ ἤεισε; τίς οὐκ ἀνελέξατο Λύδην,
τὸ ξυνὸν Μουσῶν γράμμα καὶ Ἀντιμάχου;
ΑΣΚΛΗΠΙΑΔΟΥ, οἱ δὲ ΑΡΧΙΟΥ
Αὐταὶ ποιμαίνοντα μεσαμβρινὰ μῆλά σε Μοῦσαι
ἔδρακον ἐν κραναοῖς οὔρεσιν, Ἡσίοδε,
καί σοι καλλιπέτηλον, ἐρυσσάμεναι περὶ πᾶσαι,
ὤρεξαν δάφνας ἱερὸν ἀκρεμόνα,
δῶκαν δὲ κράνας Ἑλικωνίδος ἔνθεον ὕδωρ,
τὸ πτανοῦ πώλου πρόσθεν ἔκοψεν ὄνυξ·
οὗ σὺ κορεσσάμενος μακάρων γένος ἔργα τε μολπαῖς
καὶ γένος ἀρχαίων ἔγραφες ἡμιθέων.
ΑΣΚΛΗΠΙΑΔΟΥ, τινὲς δὲ ΑΝΤΙΠΑΤΡΟΥ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΕΩΣ
Εἰμὶ Μέθη τὸ γλύμμα σοφῆς χερός, ἐν δʼ ἀμεθύστῳ
γέγλυμμαι· τέχνης δʼ ἡ λίθος ἀλλοτρίη.
ἀλλὰ Κλεοπάτρης ἱερὸν κτέαρ· ἐν γὰρ ἀνάσσης
χειρὶ θεὸν νήφειν καὶ μεθύουσαν ἔδει.
ΑΣΚΛΗΠΙΑΔΟΥ, οἱ δὲ ΔΙΟΤΙΜΟΥ ΑΔΡΑΜΥΤΤΗΝΟΥ
Νῦν αἰτεῖς, ὅτε λεπτὸς ὑπὸ κροτάφοισιν ἴουλος
ἕρπει καὶ μηροῖς ὀξὺς ἔπεστι χνόος·
εἶτα λέγεις· «Ἥδιον ἐμοὶ τόδε.» καὶ τίς ἂν εἴποι
κρείσσονας αὐχμηρὰς ἀσταχύων καλάμας;
ΑΣΚΛΗΠΙΑΔΟΥ
Οὐκ εἴμʼ οὐδʼ ἐτέων δύο κεἴκοσι καὶ κοπιῶ ζῶν.
Ὤρωτες, τί κακὸν τοῦτο; τί με φλέγετε;
ἢν γὰρ ἐγώ τι πάθω, τί ποιήσετε; δῆλον, Ἔρωτες,
ὡς τὸ πάρος παίξεσθʼ ἄφρονες ἀστραγάλοις.
ΑΣΚΛΗΠΙΑΔΟΥ
Πῖνʼ, Ἀσκληπιάδη. τί τὰ δάκρυα ταῦτα; τί πάσχεις;
οὐ σὲ μόνον χαλεπὴ Κύπρις ἐληίσατο,
οὐδʼ ἐπὶ σοὶ μούνῳ κατεθήξατο τόξα καὶ ἰοὺς
πικρὸς Ἔρως. τί ζῶν ἐν σποδιῇ τίθεσαι;
πίνωμεν Βάκχου ζωρὸν πόμα· δάκτυλος ἀώς.
ἦ πάλι κοιμιστὰν λύχνον ἰδεῖν μένομεν;
πίνομεν· οὐ γὰρ ἔρως· μετά τοι χρόνον οὐκέτι πουλύν,
σχέτλιε, τὴν μακρὰν νύκτʼ ἀναπαυσόμεθα.
ΑΣΚΛΗΠΙΑΔΟΥ
Εἰ πτερά σοι προσέκειτο καὶ ἐν χερὶ τόξα καὶ ἰοί,
οὐκ ἂν Ἔρως ἐγράφη Κύπριδος, ἀλλὰ σύ, παῖς.
ΑΣΚΛΗΠΙΑΔΟΥ ἢ ΠΟΣΕΙΔΙΠΠΟΥ
Εἰ καθύπερθε λάβοις χρύσεα πτερὰ καί σευ ἀπʼ ὤμων
τείνοιτʼ ἀργυρέων ἰοδόκος φαρέτρη
καὶ σταίης παρʼ Ἔρωτα, φίλʼ Ἄγλαον, οὐ μὰ τὸν Ἑρμῆν,
οὐδʼ αὐτὴ Κύπρις γνώσεται, ὃν τέτοκεν.
ΑΣΚΛΗΠΙΑΔΟΥ
Μικρὸς Ἔρως ἐκ μητρὸς ἔτʼ εὐθήρατος ἀποπτὰς
ἐξ οἴκων ὑψοῦ Δάμιδος οὐ πέτομαι·
ἀλλʼ αὐτοῦ, φιλέων τε καὶ ἀζήλωτα φιληθείς,
οὐ πολλοῖς, εὐκρὰς δʼ εἷς ἑνὶ συμφέρομαι.
ΑΣΚΛΗΠΙΑΔΟΥ
Οἶνος ἔρωτος ἔλεγχος· ἐρᾶν ἀρνεύμενον ἡμῖν
ἤτασαν αἱ πολλαὶ Νικαγόρην προπόσεις·
καὶ γὰρ ἐδάκρυσεν καὶ ἐνύστασε καί τι κατηφὲς
ἔβλεπε, χὠ σφιγχθεὶς οὐκ ἔμενε στέφανος.
ΑΣΚΛΗΠΙΑΔΟΥ
Πρόσθε μοι Ἀρχεάδης ἐθλίβετο· νῦν δὲ τάλαιναν
οὐδʼ ὅσσον παίζων εἰς ἔμʼ ἐπιστρέφεται.
οὐδʼ ὁ μελιχρὸς Ἔρως ἀεὶ γλυκύς· ἀλλʼ ἀνιήσας
πολλάκις ἡδίων γίνετʼ ἐρῶσι θεός.
ΑΣΚΛΗΠΙΑΔΟΥ
Δόρκιον ἡ φιλέφηβος ἐπίσταται ὡς ἁπαλὸς παῖς
ἕσθαι πανδήμου Κύπριδος ὠκὺ βέλος
ἵμερον ἀστράπτουσα κατʼ ὄμματος, ἠδʼ ὑπὲρ ὤμων
σὺν πετάσῳ, γυμνὸν μηρὸν ἔφαινε χλαμύς.
ΤΟΥ ΑΥΤΟΥ
Οὔπω τοξοφορῶν οὐδʼ ὥριος, ἀλλὰ νεογνὸς
οὑμὸς Ἔρως παρὰ τὴν Κύπριν ὑποστρέφεται
δέλτον ἔχων χρυσέην· τὰ Φιλοκράτεος δὲ Διύλλου
τραυλίζει ψυχῇ φίλτρα κατʼ Ἀντιγένους.
ΤΟΥ ΑΥΤΟΥ
Εὗρεν Ἔρως τι καλῷ μῖξαι καλόν, οὐχὶ μάραγδον
χρυσῷ, ὃ μήτʼ ἀνθεῖ μήτε γένοιτʼ ἐν ἴσῳ,
οὐδʼ ἐλέφαντʼ ἐβένῳ, λευκῷ μέλαν, ἀλλὰ Κλέανδρον
Εὐβιότῳ, πειθοῦς ἄνθεα καὶ φιλίης.
ΑΣΚΛΗΠΙΑΔΟΥ
Τοῦθʼ, ὅ τι μοι λοιπὸν ψυχῆς, ὅ τι δήποτʼ, Ἔρωτες,
τοῦτό γʼ ἔχειν πρὸς θεῶν ἡσυχίην ἄφετε·
εἰ μή, ναὶ τόξοις μὴ βάλλετέ μʼ, ἀλλὰ κεραυνοῖς,
ναὶ πάντως τέφρην θέσθε με κἀνθρακιήν.
ναὶ ναὶ βάλλετʼ, Ἔρωτες· ἐνεσκληκὼς γὰρ ἀνίαις
ὀξύτερον τούτων, εἴ γέ τι, βούλομʼ ἔχειν.
ΑΣΚΛΗΠΙΑΔΟΥ
Ἰὼ παρέρπων, μικρόν, εἴ τι κἀγκονεῖς, ἄκουσον
τὰ Βότρυος περισσὰ δῆτα κήδη,
ὃς πρέσβυς ὀγδώκοντʼ ἐτῶν τὸν ἐκ νέων ἔθαψεν
ἤδη τι τέχνᾳ καὶ σοφὸν λέγοντα.
φεῦ τὸν τεκόντα, φεῦ δὲ καὶ σέ, Βότρυος φίλος παῖ,
ὅσων ἄμοιρος ἡδονῶν ἀπώλευ.
ΑΣΚΛΗΠΙΑΔΟΥ, οἱ δὲ ΠΟΣΕΙΔΙΠΠΟΥ
Κύπριδος ἅδʼ εἰκών· φέρʼ ἰδώμεθα, μὴ Βερενίκας·
διστάζω, ποτέρᾳ φῇ τις ὁμοιοτέραν.
ΑΡΧΕΛΑΟΥ, οἱ δὲ ΑΣΚΛΗΠΙΑΔΟΥ
Τόλμαν Ἀλεξάνδρου καὶ ὅλαν ἀπεμάξατο μορφὰν
Λύσιππος· τίνʼ ὁδὶ χαλκὸς ἔχει δύναμιν.
αὐδάσοντι δʼ ἔοικεν ὁ χάλκεος ἐς Δία λεύσσων·
«Γᾶν ὑπʼ ἐμοὶ τίθεμαι, Ζεῦ, σὺ δʼ Ὄλυμπον ἔχε.»