eul_wid: qke-aa

On Accents
Περὶ Προσῳδιῶν

Arcadius of Antioch the Grammarian On Accents PDF

_On Accents_ is a grammatical treatise by Arcadius of Antioch, also known as Arcadius the Grammarian. The work is an epitome of the larger, now largely lost work on Greek accents by the second-century CE grammarian Herodian. Organized into 227 sections, it systematically covers the rules of Greek accentuation and is a key source for ancient grammatical theory and post-classical Greek pronunciation. The treatise addresses the three Greek accents—acute, grave, and circumflex—and provides detailed rules for their placement on words of different syllable lengths and morphological categories, including nouns and verbs. The text survives in several manuscripts, most importantly Codex Parisinus graecus 2548. Arcadius’s epitome remains a crucial witness to Herodian’s theories, as the original comprehensive work is almost entirely lost. _On Accents_ served as a standard pedagogical handbook in the Byzantine educational tradition for centuries. For modern scholarship, it is a primary source for reconstructing ancient Greek accentuation rules and understanding the history of grammatical thought.

1 Τὸ ἐφικέσθαι τῆς ἐν προσῳδίαις καθολικῆς ἀναλογίας ποθοῦντας, πρὸς δὲ τὸ μῆκος τῆς Ἡρωδιανοῦ πραγματείας ἀπαγορεύοντας, ἡ δι’ ἐπιτομῆς παράδοσις ὀνήσει πρὸς τὸ βούλημα. Σκόπει οὖν εἴ τι καὶ ἡμῖν ἤνυσται χρήσιμον εἰς συντομίαν, ἀλλὰ καὶ εἰς σαφήνειαν. ἐπεὶ γὰρ τὸ πολύυλον τῶν ὁρισμῶν ἐν πολλοῖς κανόσιν ἀθρόως κείμενον δύσληπτον ἦν, καταδιῃρέθη τοῦτο, ἵν’ εὔληπτα γένηται διαιρεθέντα τὰ ὑφ’ ἓν κείμενα τῷ Ἡρωδιανῷ· τὸ γὰρ ἅμα γένος εἶδος σχῆμα κατάληξιν παράληξιν ἀρχὴν χρόνον στοιχεῖον πάθος παρατηρεῖν, καὶ ὅσα ἄλλα, ἢ τὰ πλεῖστα τούτων, χαλεπὸν καὶ δυσέφικτον. ἐφ’ ἑκάστῳ δὲ τῶν τοιούτων ὁρισμῶν ἡ μὴ [ἐπιπολλοῖς ἅμα διὰ] τῶν παραδειγμάτων εὐθὺς παράθεσις ἀπαγορεύει διάνοιαν, ὥστε ῥᾷον τοῖς ἄλλοις ἀκολουθεῖν.
2 δεῖ δὲ τὸν ἐφ’ ἑκάστου κανόνος περιμένοντας λόγον οὕτως ἔχειν αὐτὸν ἐντελῆ συναγόμενόν τε ἐκ τῶν κατὰ μέρος, ἵνα μὴ συντομία μόνον, ἀλλὰ καὶ σαφήνεια τοῖς ἐντευξομένοις ὑπάρχῃ. συντομίας δὲ χάριν παρεῖται τὸ διὰ ζητήσεως κανονίζειν τῶν μὲν ἀνατρεπομένων λόγον, τῶν δὲ κρατυνομένων· ἱκανὸν γὰρ τῷ κρατοῦντι λόγῳ πείθεσθαι περὶ τῆς ὀρθῆς προσῳδίας, ὥστε τῆς ὀρθότητος τοῦ ἑλληνισμοῦ μὴ διαμαρτάνειν, καὶ τοῦ ταύτην συνιστάντος λόγου μὴ ἀνεπιστήμονα ἔχειν. ἀλλὰ καὶ τὸ πολὺ πλῆθος τῶν παραδειγμάτων, καὶ ἡ περὶ τῶν ἀγνοουμένων ἐν αὐτοῖς ἐξήγησις, καὶ ἡ τῆς χρήσεως αὐτῶν πολλὴ παράθεσις καταλέλειπται τῷ συγγραφεῖ· κἀκεῖθεν αὐτὰ λήψεται ὁ μὴ μόνον τὴν τῶν προσῳδιῶν ὀρθότητα ζητῶν, ἀλλὰ καὶ περὶ τὰς δυνάμεις καὶ χρήσεις φιλομαθῶν. εὐθὺς οὖν τὴν ἐν τῷ προοιμίῳ διατριβὴν περιελόντες, ἐνδεικνυμένην τὸ μέγεθος τῆς πραγματείας, καὶ τῶν πρότερον γεγραφότων τὸ ἐνδεὲς ἐλέγχουσαν, ἐπ’ αὐτὰ ἥξομεν τὰ πρὸς ἐπίγνωσιν τῆς ἀναλογίας κατεπείγοντα. εἰ δὲ τὸ συντομώτερον τοῦ πρὸ ἡμῶν ἐπειγομένου πεποιήκαμεν, ὥσπερ ἐζήτησας, μετὰ τοῦ σαφεστέρου καὶ εὐσυνόπτου τοῖς πολλοῖς, αὐτὸς ἐπικρινεῖς. Πίναξ τοῦ ὅλου βιβλίου τοῦ περὶ τόνων.
3 (1t) Τὸ μὲν οὖν πρῶτον βιβλίον περιέχει τὰ εἰς Ν λήγοντα ὀνόματα ὑπὲρ μίαν συλλαβὴν ἀρσενικὰ καὶ θηλυκά. Τὸ δὲ δεύτερον περιέχει τὰ εἰς Ξ καὶ εἰς Ρ καὶ τὰ εἰς ΑΣ. Τὸ δὲ τρίτον τὴν εἰς ΗΣ κατάληξιν. Τὸ δὲ τέταρτον τὴν εἰς ΙΣ. Τὸ δὲ πέμπτον τὰ εἰς ΩΣ λήγοντα καθαρά. Τὸ δὲ ἕκτον ἀρξάμενον ἀπὸ τῶν εἰς ΒΟΣ συμπληροῖ τὰ εἰς ΛΟΣ· κατὰ γὰρ τὴν τῶν στοιχείων τάξιν ἡ παράθεσις καὶ ἐπὶ τῶν εἰς ΩΝ ληγόντων. Τὸ δὲ ἕβδομον ἀπὸ τῶν εἰς ΜΟΣ μέχρι τῶν εἰς ΠΟΣ. Τὸ δὲ ὄγδοον ἀπὸ τῶν εἰς ΡΟΣ μέχρι καὶ ΨΟΣ καὶ ἔτι περὶ τῶν εἰς ΟΣ οὐδετέρων. Τὸ ἔννατον περὶ τῶν εἰς ΟΣ συνθέτων. Τὸ δὲ δέκατον περιέχει τὰ εἰς ΥΣ ἀρσενικὰ καὶ θηλυκὰ καὶ τὰ ἔχοντα διφθόγγους πρὸ τοῦ Σ· ἔτι τὰ εἰς ΩΣ καὶ Ψ.
4 Τὸ ἑνδέκατον περιέχει τὰ εἰς Α λήγοντα θηλυκά. Τὸ δωδέκατον τὴν εἰς Η κατάληξιν τῶν θηλυκῶν κατὰ τὴν τῶν συμφώνων πάλιν τάξιν, καὶ τὴν εἰς Ω. Τὸ τρισκαιδέκατον περὶ οὐδετέρων ὀνομάτων διέξεισι. Τὸ τεσσαρεσκαιδέκατον περιέχει πᾶν ὄνομα μονοσύλλαβον. Τὸ δέκατον πέμπτον τὰς πλαγίας τῶν ὀνομάτων κανονίζει, καὶ τοὺς κατὰ κλίσιν ἀριθμοὺς καὶ τοὺς κατὰ θέμα εἰρημένους. Τὸ ἑκκαιδέκατον περιέχει τὰ εἰς Ω καὶ εἰς ΜΙ ῥήματα κατὰ πᾶν πρόσωπον. Τὸ δέκατον ἕβδομον περιέχει πᾶν ῥῆμα καὶ πᾶσαν μετοχήν. Τὸ δέκατον ὄγδοον ἀντωνυμίας ἄρθρα καὶ προθέσεις. Τὸ δέκατον ἔννατον περιέχει ἐπιῤῥήματα καὶ συνδέσμους. Τὸ εἰκοστὸν περὶ χρόνων τῶν ἐν φωνήεσι καὶ πνευμάτων. Ἐπὶ δὲ τοῖς εἴκοσι ἐν ἄλλῳ βιβλίῳ τὸ ἀναγνωστικὸν εἶδος κατὰ τὴν σύνταξιν τῶν λέξεων παραδέδοται, ἀκολούθως μετὰ τὴν δήλωσιν τῆς καθ’ ἑκάστην προσῳδίας γινομένης διδασκαλίας περὶ διαστολῆς καὶ συναλοιφῶν καὶ τῶν ἄλλων τῶν παρακολουθούντων τῇ ἀναγνώσει, οἷον ὅτε τὸ Ζεύς ὀξυνόμενον οὐκ ἔχει τὴν ὀξεῖαν ῥωννυμένην, ἐν τῷ Ζεὺς δ ’ ἐπεὶ οὖν Τρῶα ς, ἀλλ’ ἐγκλινομένην διὰ τὴν ἐπιφορὰν τοῦ δέ συνδέσμου.
5 ἐν γοῦν τῷ Ζεύς τε καταχθόνιος ῥώννυται διὰ τὴν ἐπιφορὰν τοῦ τ έ. ἡ δὲ οἱ ἀντωνυμία περισπωμένη ἐν τῷ οἷ αὐτῷ θάνατο ν, οὐκ ἐφύλαξε τὴν περισπωμένην ἐν τῷ καί οἱ ἐπευχόμενο ς, τῆς συντάξεως τοῦτ’ ἀπαιτούσης τοῦ σημαινομένου. οὕτως ἔχει καὶ τὸ μάχῃ ἐνὶ κυδιανείρ ῃ, καὶ ὅσα ἄλλα. Τὰ εἰς Ν.
6 (1t) Βιβλίον α ʹ . Τὰ εἰς ΑΝ λήγοντα ἁπλᾶ ὀνόματα ὀξύνεσθαι θέλει, ἐπ’ εὐθείας πτώσεως μὴ τροπὴν ἀναδεξάμενα ἀπὸ τῶν εἰς ΗΝ βαρυτόνων, οἷον· παιάν Ἰάν Δαρειάν Ἀλκμάν τιτάν πελεκά ν . Τὰ εἰς ΑΝ σύνθετα ἀπὸ ἁπλῶν ῥητῶν πάντα βαρύνονται, οἷον· Αἰγίπαν Ἑρμόπαν αἰνοτίτα ν . τὸ δὲ καρβάν ὀξύνεται, καὶ ὅσα μὴ ἀπὸ ἁπλῶν ῥητῶν. Τὰ εἰς ΗΝ λήγοντα μὴ συντεθειμένα ἀπὸ τῶν εἰς ΗΝ ῥητῶν, εἰ ἔχοι πρὸ τοῦ ΗΝ δασὺ σύμφωνον ἢ ψιλὸν, ὀξύνεσθαι θέλει, οἷον· ἀρχήν εὐχήν ναυχήν κηφήν ὀρφή ν . Τὰ εἰς ΗΝ ἔχοντα ἐν τῇ πρὸ τέλους συλλαβῇ τὸ Α ἤτοι μόνον, ἢ καὶ σὺν ἑτέρῳ φωνήεντι δισσύλλαβα ὀξύνεται, εἰ μὴ ἔχοι οὐδετέρου παρασχηματισμὸν, οἷον· Ἀγήν αὐχήν ἀτμήν ἀπτήν αἰτήν ἁδήν (ἡ νόσος). Τὰ εἰς ΗΝ λήγοντα ἔχοντα πρὸ τοῦ Η τὸ Σ, ἢ διπλοῦν σύμφωνον μὴ παραληγόμενον τῇ ΟΥ διφθόγγῳ(?) ὀξύνεσθαι θέλει, εἰ μὴ παρασχηματίζοιτο οὐδετέρῳ γένει, οἷον· ἐσσήν καμασήν (ὁ ἰχθῦς) νασσήν ἐρσήν Αἰζήν ἀζήν ἀψή ν .
7 Τὰ εἰς ΗΝ λήγοντα ὀξύνεται· βαλλήν Τελλήν Ὠλήν σωλήν κωλήν Πελλή ν . σεσημείωται τὸ Ἕλλην βαρυνόμενον. Τὰ εἰς ΗΝ ἁπλᾶ ἔχοντα δεδιπλασιασμένον σύμφωνον ὀξύνεται· ἐσσήν ὀσσήν Τελλήν βαλλήν πλὴν τοῦ Ἕλλη ν . τὸ δὲ ἄῤῥην ἀττικῶς ἀπὸ τοῦ ἄρσην γέγονε. Τὰ εἰς ΗΝ κατ’ ἐπιπλοκὴν δύο συμφώνων ὀξύνεται· πυθμήν Κεβρή ν , πλὴν τοῦ Ἕκτη ν . Τὰ εἰς ΗΝ ἔχοντά τι τῶν μέσων πρὸ τοῦ Η ὀξύνεται, ὁπότε διχρόνῳ παραλήγοιτο, ἢ φύσει μακρᾷ, οἷον· Ὠγήν ἁδήν ἀττήν ἀτταγήν τριβήν (ὁ τρίπους). Τὰ εἰς ΗΝ ὑπὲρ δύο συλλαβὰς χαίρουσι τῇ ὀξείᾳ, οἷον· ἀτταγήν κορδυλήν μαραθήν δοθιή ν , πλὴν τοῦ περπέρη ν . Τὰ εἰς ΗΝ ἀπὸ ῥητῶν ἤτοι διαλεγομένων τῶν εἰς ΗΝ βαρύνεται, οἷον· Ἕλλην φιλέλλη ν, εἴρην μελλείρη ν , ποιμήν ἀρχιποίμη ν .
8 Τὰ εἰς ΜΗΝ ὀξύνεται, εἰ μὴ σύνθετα ἀπὸ ἁπλῶν εἴη τῶν εἰς ΜΗΝ· Δαμήν λιμήν ὑμήν ποιμή ν . Τὰ εἰς ΡΗΝ καθαρὸν μὴ ἔχοντα πρὸ τέλους συλλαβὴν εἰς τὸ Ε φωνῆεν καταλήγουσαν ὀξύνεται· Σειρήν Πειρήν διπρήν πλὴν τοῦ εἴρη ν . Τὰ εἰς ΡΗΝ καθαρὸν τῷ Ε παραλήγοντα παροξύνεται, οἷον· ἔρην τέρην Θέρην (ποταμὸς) πέρη ν . Τὰ εἰς ΙΝ δικατάληκτα ἁπλᾶ μὲν ὀξύνεται· δελφίν καὶ δελφίς, Τελχίν καὶ Τελχίς, Σαλαμίν καὶ Σαλαμίς, ἀκτίν καὶ ἀκτίς. σύνθετα δὲ βαρύνεται· εὐάκτιν χρυσάκτι ν . Τὰ εἰς ΥΝ λήγοντα βαρύνεται ἐξαιρέτως παρὰ τοῖς Αἰολεῦσι· Φόρκυν Πόλτυν Γόρτυν μόσυν τέκτυν (ὁ τέκτων). Τὰ εἰς ΒΩΝ δισύλλαβα ἀρσενικὰ βαρύνεται, εἰ μὴ μέρος σώματος δηλοῖ, οἷον· Στίβων τρίβων Στράβων ἄμβω ν . Τὰ εἰς ΒΩΝ ὑπερδισύλλαβα ὀξύνεται· Ἀλαβών ἀῤῥαβώ ν .
9 τὸ δὲ Χαρναβῶν περισπᾶται. Τὰ εἰς ΓΩΝ δισύλλαβα ἀρσενικὰ, ὁπότε μὴ περιεκτικὴν ἔχοι δύναμιν ἢ διὰ τοῦ Ο κλίνοιτο κατὰ τὴν πρὸ τέλους συλλαβὴν, βαρύνεται, οἷον· πύγων Αἴγων Μέγω ν . τὸ δὲ φλεγών καὶ ἀγών ὀξύνονται. Τὰ εἰς ΓΩΝ ὑπὲρ δύο συλλαβὰς ὀξύνεται καὶ βαρύνεται. καὶ βαρύνεται μὲν, ὅσα φυλάττει τὸ Ω κατὰ τὴν γενικὴν, καὶ διὰ τοῦ ΝΤ κλίνεται· Οὐκαλέγων Πελάγων προάγων Σαλάγγων Ἐρίγω ν . ὀξύνεται δὲ διὰ τοῦ Ο κλινόμενα, εἰ μὴ ἀπὸ συνθέτου τοῦ ΟΣ παρώνυμα ὑπάρχοι, οἷον· Παφλαγών Λαιστρυγών ἀρηγών (ὁ σύμμαχος), πλὴν τοῦ καταπύγω ν · τὰ γὰρ ἀπὸ συνθέτων εἰς ΟΣ παραχθέντα κατὰ τοῦ αὐτοῦ σημαινομένου βαρύνεται· ἄπειρος ἀπείρων, ἄναιμος ἀναίμω ν , ἀγκύλος ἀγκύλω ν . Τὰ εἰς ΔΩΝ δισύλλαβα ὀξύνεται καὶ βαρύνεται. βαρύνεται μὲν, ὅσα ἐστὶν ἀρσενικὰ διὰ τοῦ ΝΤ κλινόμενα καὶ φυλάττοντα τὸ Ω κατὰ τὴν γενικὴν, χωρὶς τῶν συνεμπιπτόντων πόλει, οἷον· κώδων Φαίδων Φείδων κλύδων κνώδω ν . τὸ δὲ Σιδών πόλις. ὀξύνεται δὲ τὰ διὰ τοῦ Ο μόνου κλινόμενα, οἷον· Μυγδών σαρδών σινδώ ν .
10 Τὰ εἰς ΔΩΝ ὑπὲρ δύο συλλαβὰς, εἰ παραλήγοιτο τῷ Ο ἢ Α ἢ Υ βαρύνεται, οἷον· ἀκόδων κινάδων Κορύδω ν . Τὰ εἰς ΔΩΝ ὑπερδισύλλαβα ὀξύνεται, παραλήγοντα τῷ Υ ἢ Ι, ὀνόματα ὄντα πόλεων ἢ ἐθνικὰ· Ἀμυδών Καλυδών Ἀπιδών χελιδώ ν . Τὰ εἰς ΔΩΝ θηλυκὰ ὀξύνεται· ληθεδών τηκεδών σηπεδών ἀηδώ ν . Τὰ εἰς ΖΩΝ λήγοντα ἀρσενικὰ βαρύνεται, ὁπότε μὴ εἴη ὑπερδισύλλαβα, ἢ πρὸ τέλους ἔχοι μακρὸν τὸ Α ἢ πόλει ὁμωνυμεῖ, οἷον· μείζων Ῥίζων Ὄζων .... . ὀλίζω ν . τὸ δὲ ἀλαζών (ὁ ὑπερήφανος) ὀξύνεται. τὸ δ’ ἐπὶ ἔθνους φυλάττει τὸ Ω ἐν ταῖς πλαγίαις. Τὰ εἰς ΗΩΝ βαρύνεται· παιήων ξυνήω ν . Τὰ εἰς ΘΩΝ δισύλλαβα ἀρσενικὰ βαρύνεται, ὁπότε μὴ ἐθνικὰ εἴη ἢ περιεκτικὰ· μόθων Ὄθων Μάθων (ὁ Θηβαῖος) πίθων (ὁ πίθηκος ὑποκοριστικῶς) Ῥίνθων αἴθω ν . τὸ δὲ Πυθών πόλις καὶ Σιθών καὶ πιθών καὶ κιθών (ὁ χιτὼν) ὀξύνεται. Τὰ εἰς ΘΩΝ ὑπὲρ δύο συλλαβὰς βαρύνεται, ὁπότε μὴ τόπου ἢ ὄρους ὄνομα ὑπάρχοι, ἢ διὰ τοῦ ΝΤ κλίνοιτο, καὶ φυλάττει τὸ Ω τῆς εὐθείας, οἷον· Φαέθων Φαέθοντος, Πυριφλεγέθων Πυριφλεγέθοντος, Κιναίθων ἐνοσίχθω ν .
11 τὸ μέντοι Μαραθών Ἀργανθών ὀξύνεται. τὸ δὲ Ἱπποθῶν περισπᾶται φυλάττον καὶ τὸ Ω μέγα καὶ διὰ τοῦ ΝΤ κλινόμενον. Τὰ εἰς ΚΩΝ δισύλλαβα ἀρσενικὰ, ὁπότε μὴ εἴη περιεκτικὰ, ἢ μέρος σώματος σημαίνοι, βαρύνεται· Χάλκων Δράκων Κίκων Δίκων Λάκω ν . τὸ δὲ κροκών πευκών χαλκών ὡς περιεκτικὰ ὀξύνεται, καὶ τὸ ἀγκών μέρος σώματος, καὶ τὸ Ἀγκών πόλις ὡς θηλυκὸν, καὶ τὸ εἰκώ ν . Τὰ εἰς ΚΩΝ ὑπὲρ δύο συλλαβὰς ὀξύνεται καὶ βαρύνεται καὶ περισπᾶται. τὰ μὲν οὖν διὰ τοῦ ΝΤ κλινόμενα καὶ Ο παραληγόμενα περισπᾶται· Ἱπποκῶν Λαοκῶ ν . τὰ μέντοι μὴ οὕτως καὶ παραληγόμενα τῷ Α ὀξύνεται, εἰ ἔστι τοπικώτερα, οἷον· χαρακών ἀνθρακών φαρμακών (τὸ βαφεῖον)· τοιοῦτο καὶ τὸ γυναικών ἑλικών ὡς τοπικόν· τὸ μέντοι Τριάκων σαλάκων καὶ Αἰολοσίκων ὑγιῶς βαρύνεται· οὐ γάρ εἰσι τοπικά. Τὰ εἰς ΛΩΝ δισύλλαβα βαρύνονται μὴ ὄντα τοπικὰ, οἷον· δόλων Φίλων Γέλω ν . τὸ δὲ αὐλών καὶ μυλών ὡς τοπικὰ ὀξύνονται. Τὰ εἰς ΛΩΝ λήγοντα ὑπὲρ δύο συλλαβὰς βαρύνονται, μὴ ὄντα περιεκτικὰ· Ἀπόλλων Κεφάλω ν .
12 τὸ δὲ ἀμπελών καὶ καμηλών ὡς περιεκτικὰ ὀξύνονται· τὸ Βαβυλών ἀρσενικῶς, ἀφ’ οὗ καὶ ἡ πόλις, ὁμοίως καὶ τὸ μιμαλλών θηλυκὸν, (ἤτοι μαινάς). Τὰ εἰς ΜΩΝ δισύλλαβα μὴ ὄντα τοπικὰ, [ἢ ἐπὶ καιροῦ λαμβάνοιτο, ἢ ἔχοι πρὸ τοῦ τέλους τὸ Υ ἐκτεταμένον,] βαρύνεται· Ἕρμων Σάλμων Τίμων Σίμω ν . τὰ μέντοι ὀξυνόμενα τοπικά ἐστιν, ἢ ἐπὶ καιροῦ λαμβάνεται, ἢ ἔχει τὸ Υ ἐκτεταμένον· καὶ τὸ κρεμών ὀξύνεται. Τὰ εἰς ΜΩΝ ὑπὲρ δύο συλλαβὰς, εἰ παραλήγοιτο φύσει ἢ θέσει μακρᾷ, βαρύνεται· ἀμύμων ἐγκύμων Ἡγήμων Φιλήμω ν . Τὰ εἰς ΜΩΝ ὑπὲρ δύο συλλαβὰς παραληγόμενα Α βραχεῖ καὶ μὴ κλινόμενα διὰ τοῦ Ο ὀξύνεται· εἰ δέ τι ἐβαρύνθη, ὡς κύριον. καὶ ὀξύτονα μὲν Τελαμών (καὶ τὸ κύριον καὶ τὸ προσηγορικὸν), καλαμών πλαταμών κεραμών περιεκτικόν· Κεράμων δὲ τὸ κύριον, ὡς τὸ Ποτάμων ἀσσάμω ν . τὸ δὲ τεράμων βαρύνεται ὡς διὰ τοῦ ΝΤ κλινόμενον. Τὰ εἰς ΜΩΝ ὑπὲρ δύο συλλαβὰς ἔχοντα τὴν πρὸ τέλους συλλαβὴν βραχεῖαν, ὑπεσταλμένης τῆς εἰς τὸ Α παραλήξεως, εἰ μὲν κλίνοιτο διὰ τοῦ ΝΟΣ, τῆς πρὸ τέλους οὔσης διὰ τῆς Ο, ὀξύνεται· εἰ δὲ διὰ τοῦ Ω, βαρύνεται, οἷον ἐπὶ τῶν βαρυτόνων· Ἀρτέμων Πολέμων Διδύμω ν .
13 τῶν δὲ ὀξυτόνων τὸ δαιτυμών ἰτυμών κηδεμών ἀκρεμών ἐθνυμών (τὸ ἔθνος). Τὰ διὰ τοῦ ΑΙΜΩΝ βαρύνεται· δαίμων αἵμων ἀναίμων κακοδαίμω ν . Τὰ εἰς ΝΩΝ μὴ ἔχοντα ἐν ἐπιπλοκῇ σύμφωνον, ἢ κατὰ διάστασιν, εἰ μὴ ἐπὶ πόλεων εἴη ἢ περιεκτικὰ, βαρύνεται· Μέμνων ἄφνων Ἄγνω ν . τὸ Κρανών ὡς ἐπὶ πόλεως ὀξύνεται, καὶ τὸ δαφνών ὡς περιεκτικόν. Τὰ εἰς ΝΩΝ ἔχοντα τὴν πρὸ τέλους εἰς φωνῆεν ἢ φωνήεντα λήγουσαν, εἰ μὴ τοπικὰ εἴη, βαρύνεται ἢ ἰσοδυναμεῖ τοῖς διὰ τοῦ ΩΝΟΣ, οἷον· Κόνων Σίνω ν . τὸ δὲ κανών ὀξύνεται, προσέτι πλατανών καὶ ξενώ ν . Τὰ εἰς ΞΩΝ, ὁπότε μὴ εἴη ἐπίθετα, δυνάμενα καὶ ἐπὶ θηλυκοῦ τάττεσθαι, βαρύνονται· ἄξων πράξω ν . τὸ μέντοι δραξών ὀξύνεται ὡς ἐπιθετικόν. Τὰ εἰς ΠΩΝ μὴ ὄντα περιεκτικὰ βαρύνεται· Λάμπων δράπων (ὁ δραπέτης) Δούπων Ἵππων τὸ κύριον, ἱππών περιεκτικὸν, πέπων τὸ πεπώνιον, πεπών περιεκτικόν.
14 Τὰ εἰς ΡΩΝ μετ’ ἐπιπλοκῆς συμφώνου, εἰ μὴ εἴη περιεκτικὰ, ἢ ἐπὶ πόλεων, ἢ διὰ τοῦ ΝΥ κλινόμενα, βαρύνεται· ἄφρων πρόφρων Μάκρω ν . τὸ μέντοι ἀντρών λουτρών ἀνδρών ὡς περιεκτικὰ ὀξύνεται. τὸ δὲ Δεξικρῶν καὶ Ἑρμοκρῶν ὡς διὰ τοῦ ΝΤ κλινόμενα περισπᾶται. Τὰ εἰς ΡΩΝ μὴ παραληγόμενα τῇ ΟΙ ἢ ΑΙ διφθόγγῳ, εἰ μὴ τοπικὰ εἴη ἢ πόλει ὁμωνυμεῖ, βαρύνονται· Θήρων Νέρων γέρων τήρω ν . τὸ δὲ οἰρών καὶ σχαιρών διὰ τὰς διφθόγγους, καὶ τὸ προθυρών θυρών ἀχυρών Πλευρών ὡς τοπικὰ ἢ ὁμώνυμα. Τὰ εἰς ΣΩΝ ἀρσενικὰ, εἰ μὴ ἐθνικὰ εἴη ἢ περιεκτικὰ, βαρύνονται· Παύσων Θράσων Αἴσων Ἰάσω ν . τὸ δὲ Ὀλοσσών πόλις ....... καὶ τὸ κισσών ὡς περιεκτικόν. Τὰ εἰς ΤΩΝ μὴ περιεκτικὰ ...... διὰ τοῦ Ο κλινόμενα βαρύνεται· εἰ δέ τι ὀξυνθῇ, τοῦτο διαστολὴν ἀνεδέξατο βαρυνομένου· Πλούτων Πλάτων Κράτων Χίτων ποταμός, χιτών δὲ τὸ ἱμάτιον.
15 τὸ Ἀρίστων Ἑκάτων Χαρίτων βαρύνονται· τὸ δὲ κοιτών ἱστών προβατών ὡς περιεκτικὰ ὀξύνεται. Τὰ δὲ διὰ τοῦ ΥΩΝ ὑπὲρ δύο συλλαβὰς καὶ βαρύνεται καὶ ὀξύνεται. καὶ βαρύνεται μὲν, ὅσα κλίνεται διὰ τοῦ Ω, μὴ συνεμπίπτοντα πόλεσιν, ὡς ἔχει Ἀμφιτρύων Ἠλεκτρύω ν . τὸ δὲ σικυών ὀξύνεται. τὰ μέντοι κατὰ γενικὴν τρέποντα τὸ Ω εἰς Ο ὀξύνεται· ἀλεκτρυών Γηρυών Κερκυών ἀμφικτυώ ν . Τὰ εἰς ΦΩΝ ἀρσενικὰ σύνθετα διὰ τοῦ ΝΤ κλινόμενα περισπᾶται· Ἀγλαοφῶν Ξενοφῶν Ἀντιφῶν Δημοφῶ ν . τὸ μέντοι κολοφών καὶ κατηφών ὀξύνεται. Τὰ εἰς ΧΩΝ δισύλλαβα ἀρσενικὰ βαρύνονται μὴ ὄντα μηνῶν ὀνόματα· Βρύχων Τύχων Σπέρχω ν . τὸ δὲ γλήχων ὤφειλε βαρύνεσθαι. εἰ δὲ θηλυκὸν καὶ διὰ τοῦ Β, ὀξύνεται. τὸ δὲ παχών ὀξύνεται ὄνομα μηνὸς παρ’ Αἰγυπτίοις ὄν. τὸ δὲ Πολυσπερχῶν διὰ τοῦ ΝΤ κλινόμενον περιεσπάσθη. Τὰ εἰς ΩΝ ἐν τέλει ἔχοντα τὸν τόνον καὶ κλινόμενα διὰ τοῦ ΝΤ περισπᾶται· Ξενοφῶν Ἱπποκῶ ν . σεσημείωται τὸ Ποσειδῶν καὶ ταῶν καὶ τυφῶν περισπώμενα μὲν, οὐ μέντοι διὰ τοῦ ΝΤ κλινόμενα.
16 Τὰ εἰς ΩΝ θηλυκὰ μὴ ἐπὶ πόλεων κατηγορούμενα ὀξύνεται, ὁπότε μὴ διὰ τοῦ Ω κλίνεται· χιών λαγών τρυγών σταγών γοργώ ν . τὸ δὲ τρήρων μήκων γλήχων βαρύνονται φυλάττοντα τὸ Ω ἐπὶ τῆς γενικῆς. Τὰ εἰς ΩΝ δισύλλαβα ἐπὶ πόλεων ὀξύνονται· εἰ δέ τι βαρυνθῇ, ἑτέρῳ χαρακτῆρι, ἢ διαστολῇ σημαινομένου· Ἠιών Πλευρών Πυθών Σιδώ ν . τὸ Ἴτων βαρύνεται, ὡς [ἐν] ἑτέρῳ χαρακτῆρι ὑποπεσόν· (καθόλου γὰρ τὰ εἰς ΤΩΝ δισύλλαβα φύσει μακρᾷ παραληγόμενα βαρύνεται μὴ ὄντα τοπικὰ, διὰ τὸ κοιτώ ν . τὰ δὲ βαρύτονα· Πλούτων γείτων Τρίτω ν) ... Σούλμων πόλις Σικελίας, πλὴν τοῦ κροτώ ν . Τὰ εἰς ΩΝ ὑπὲρ δύο συλλαβὰς ἐπὶ πόλεων ὀξύνεσθαι θέλει, εἰ μὴ εἰς ΛΩΝ λήγοι ἔχοντα πρὸ τοῦ τέλους Α, ἢ ἔννοιαν συνθέσεως· Ἐλεών Μεδεών Σικυών Βαβυλώ ν . σεσημείωται τὸ Ἀσκάλων καὶ ἀσσάλω ν . Τὰ εἰς ΩΝ σύνθετα ἀπὸ ἁπλῶν, συντεθειμένα ῥητὰ ἀπὸ βαρυτόνων βαρύνονται· Ἀνακρέων Χαμαιλέω ν .
17 τὰ δὲ ἀπὸ περισπωμένων περισπῶνται· φιλοξενοφῶν φιλοκτησιφῶ ν · καὶ τὰ ἀπὸ ὀξυτόνων φυλάττει τὴν ὀξεῖαν· φιλομακεδών ἱππαλεκτρυώ ν . Τὰ εἰς ΩΝ ὀξύτονα δισύλλαβα καὶ μονοσύλλαβα ἐν τῇ συνθέσει ἀναβιβάζουσι τὸν τόνον, ὁπότε μὴ σχέσει τοπικῇ ἥνωται, ὡς ἔχει τὸ κατὰ συνήθειαν· προκοιτών προπυλών προθυρώ ν . τὰ δὲ ἄλλα ἀναβιβάζουσι τὸν τόνον, οἷον· βαθυλείμων ἀχίτων αὐτόχθω ν . Αἱ εἰς ΩΝ λήγουσαι μετοχαὶ δισύλλαβοι ὀξυτονούμεναι ὡς ὀνόματα κλινόμενα μετατιθέασι τὸν τόνον, οἷον· Ἀμφίων Ὑπερίω ν . Καὶ τοσαῦτα περὶ τῶν εἰς Ν ληγόντων ἀρσενικῶν καὶ θηλυκῶν. Τὰ εἰς ΩΝ τοὺς τρεῖς ἐπιδέχεται τόνους· τὰ μὲν γὰρ ὀξύνεται, ὡς αἰώ ν , τὰ δὲ βαρύνεται, ὡς Πλάτω ν , τὰ δὲ περισπᾶται, ὡς Ξενοφῶ ν . Τὰ εἰς ΩΝ συγκριτικὰ καὶ ὑποκοριστικὰ βαρύνεται· .... Ἀτρείων Κρονίων μωτίων Ἡφαιστίω ν . Τὰ διὰ τοῦ ΩΝ ἀρσενικὰ δισύλλαβα παραληγόμενα Α βραχεῖ βαρύνεται, μὴ ὄντα περιεκτικὰ· Φάων Κάων Κρέων λέων Νέω ν , νεών δὲ ὡς περιεκτικόν. Τὰ διὰ τοῦ ΙΩΝ βραχεῖ παραληγόμενα βαρύνεται· Ἠμαθίων Ἐνδυμίω ν .
18 Ἔτι καὶ τὰ ἔχοντα τὸ Ι μακρὸν· κίων πρίων Ἐχίων Δηΐων Ἀμφίων βραχίω ν . Ἔτι τὰ διὰ τοῦ ΑΩΝ· Μαχάων Ποσειδάων Ἀρετάω ν . Τὰ εἰς ΩΝ ὀνόματα μηνῶν ἢ χρόνων ὀξύνεται· Ποσειδεών ἐλαφηβολιώ ν . καὶ τὰ τοπικὰ περιεκτικὰ· ἀγών ἱππών ἀνδρώ ν . Τὰ διὰ τοῦ ΑΙΩΝ ὑπερδισύλλαβα, εἰ μὴ εἴη ὀνόματα μηνῶν ἢ ποταμῶν, βαρύνονται, οἷον· Εὐφραίων Ἀκταίων εὐαίω ν . Περὶ τῶν εἰς Ξ καὶ εἰς Ρ καὶ εἰς ΑΣ ληγόντων ὀνομάτων. Βιβλίον β ʹ . Πᾶν ὄνομα εἰς Ξ λῆγον ὑπὲρ μίαν συλλαβὴν βαρύνεται, εἰ μὴ παρὰ ῥῆμα εἴη συντεθειμένον, καὶ μίαν συλλαβὴν φυλάττοι τοῦ ῥήματος, καὶ ἐπιθετικὸν ὑπάρχοι, μὴ ἐθνικὸν· Φαίαξ θώραξ ἄναξ κλῖμαξ αὖλα ξ · τὸ διασφάξ ὀξύνεται. τὰ δὲ ἀπὸ ῥήματος συγκείμενα· βλεφαριπάξ καὶ λητροβαστάξ καὶ νεκροβαστά ξ . τὸ δὲ Ἄσφαξ βαρύνεται ὡς ἐθνικόν. Τὰ εἰς ΕΞ καὶ ΙΞ καὶ ΟΞ καὶ ΥΞ πάντα βαρύνεται· Λέλεξ πέρδιξ Καππάδοξ κήρυ ξ .
19 Τὰ εἰς ΗΞ μὴ ὄντα σύνθετα ἐπιθετικὰ βαρύνεται· μύρμηξ σκώληξ ἀλώπη ξ . Τὰ εἰς ΗΞ σύνθετα παρὰ ῥῆμα ὀξύνεται, εἰ ἐπιθετικὰ εἴη· βουπλήξ κυμοπλήξ μεθυπλή ξ . τὸ ὕσπληξ καὶ ἀντίπηξ βαρύνεται, ὅτι οὐκ ἐπιθετικά. τὸ δὲ χηναλώπηξ καὶ αὐτὸ βαρύνεται, ὡς τὸ χαμαισκώληξ λεοντομύρμη ξ . Τὰ εἰς ΩΞ ὀξύνεται, ὅσα μίαν συλλαβὴν ἔχει ἐπὶ τέλους ἐν τῇ συνθέσει· ἀποῤῥώξ κυαμοτρώξ θυλακοτρώξ κυμορρώ ξ · τὸ δὲ θηροδίωξ αἰγοδίωξ βαρύνεται, ὡς δύο φυλάξαντα συλλαβὰς ἐν τῇ συνθέσει. Περὶ τῶν ληγόντων εἰς ΑΡ. Τὰ εἰς ΑΡ ὑπὲρ μίαν συλλαβὴν εἴτε ἀρσενικὰ εἴτε οὐδέτερα βαρύνεται· μάκαρ δάμαρ ὄναρ οὖθα ρ . Ἔτι τὰ εἰς ΩΡ· ῥήτωρ κέλωρ ἄπω ρ . Ἔτι τὰ εἰς ΥΡ οἷον· μάρτυρ Κέρκυρ Ἴλλυρ Λίγυ ρ . Τὰ εἰς ΗΡ ὀξύνεται καὶ βαρύνεται. καὶ ὀξύνεται μὲν ἁπλᾶ ὄντα ἀρσενικά.
20 ὁ δὲ λόγος τοῦ Τ προηγουμένου τοῦ Η· στατήρ ἐλατήρ καμπτήρ ἐξαυστή ρ . ἐξαύτηρ δὲ κύριον, ὡς τὸ ἀμάτηρ καὶ ἄντη ρ , καὶ ἄστηρ κύριον (?) ἀρσενικὰ δὲ εἶπε διὰ τὰ θηλυκά. καὶ γὰρ τὰ εἰς ΗΡ θηλυκὰ μὴ μετατιθέμενα κατά τι ἔθος ποιητοῦ εἰς διάφορον γένος βαρύνεται· μήτηρ θυγάτηρ Δημήτη ρ. τὸ δὲ γαστήρ ὀξύνεται. Τὰ εἰς ΗΡ ἐθνικὰ ἢ κύρια, μὴ συνεμπίπτοντα προσηγορικοῖς, βαρύνονται· Ἴβηρ Ἀνίβηρ Δόβηρ Πίη ρ. τὸ μέντοι Ἐλευθήρ ὀξύνεται, ὡς τὸ Ἀστή ρ. Τὰ εἰς ΗΡ [ἁπλᾶ] μὴ ὄντα σύνθετα, μηδὲ ἐθνικὰ, ὀξύνεται· ἀνήρ ἀήρ αἰθήρ σπινθή ρ. τὸ μέντοι ἐρίηρ ὡς σύνθετον βαρύνεται. Τὰ εἰς ΗΡ ὀξύτονα φυλάττοντα τὸ Η κατὰ τὴν γενικὴν φυλάττει καὶ τὸν τόνον ἐν τῇ συνθέσει, οἷον· δετήρ ἀμαλλοδετή ρ, στατήρ ὀβολοστατή ρ. τὸ μέντοι ἀνήρ λιπάνη ρ, δαήρ πολυδάη ρ, πατήρ αἰνοπάτηρ ὡς μὴ φυλάττοντα τὸ Η βαρύνονται. καὶ τὸ πάνθηρ καὶ σατυρόφηρ ἀπὸ μονοσυλλάβων. Τὰ εἰς ΕΙΡ ὑπὲρ μίαν συλλαβὴν ἀσυνήθη μὲν, τὰ δὲ εὑρεθέντα βαρύνεται· Βέχειρ Σάπειρ Ἀλάζειρ Λίγειρ Ἐλάτειρ ἑκατοντάχειρ ἀντίχει ρ.
21 ἔτι καὶ τὰ μονοσύλλαβα. οἷον· χείρ φθείρ Εἴ ρ. Τὰ εἰς ΩΡ πάντα βαρύνονται· Νέστωρ Ἕκτωρ Κάστωρ ἄχωρ (τὸ τῆς κεφαλῆς πιτύρισμα.) τὸ μέντοι ἰχώρ ὀξύνεται. Περὶ τῶν εἰς ΑΣ πολυσυλλάβων. Τὰ εἰς ΑΣ πολυσύλλαβα ἐκτεταμένον ἔχοντα τὸ Α βαρύνεται ἢ περισπᾶται. καὶ βαρύνεται μὲν Αἴας Θόα ς· περισπᾶται δὲ ἀρκᾶς πελεκᾶ ς. οὐδέποτε δὲ ὀξύνεται, χωρὶς εἰ μὴ ὦσιν ἀπὸ παθητικοῦ παρακειμένου σύνθετα, ὅθεν τὸ ἱμάς καὶ ἀνδριάς ὡς ἐκτεταμένον ἔχοντα τὸ ΑΣ σημειούμεθα ὀξυνόμενα, καὶ τὸ χαλκοκράς καὶ γαλακτοκράς ὡς ἀπὸ παθητικοῦ παρακειμένου. βαρύνεται δὲ τὰ εἰς ΑΣ καθαρὸν· Ἀρχίας Λοξίας Γοργία ς. τὸ μέντοι τριάς θηλυκὸν καὶ συστελλόμενον ἔχει τὸ Α. Τὰ εἰς ΒΑΣ βαρύνονται· βίβας Φόρβας Ἄββας (ποταμὸς), τὸ δὲ ἀκριβᾶς περισπᾶται. Τὰ εἰς ΓΑΣ πάντα βαρύνεται, εἰ μὴ ἐπὶ σκώμματος εἴη, ὡς ἔχει τὸ φαγᾶ ς · γίγας μέγα ς.
22 τὸ μέντοι φυγάς ὀξύνεται οὐκ ἔχον τὸ Α ἐκτεταμένον. σεσημείωται τὸ ἀτταγᾶς περισπώμενον, ὅπερ καὶ ἀτταγήν λέγεται. Τὰ εἰς ΔΑΣ βαρύνεται, εἰ μὴ διὰ τοῦ ΔΟΣ κλίνοιτο ἢ συναληλιμμένα εἴη ἢ ὑποκοριστικὰ· Ἴδας Βρασίδα ς. τὸ μέντοι Θευδᾶς περισπᾶται, ὡς Μητρᾶς Ζηνᾶς Πυθᾶ ς· τὸ δὲ Κερκιδᾶς ἀπὸ συναλοιφῆς. Τὰ εἰς ΑΣ ἐκτεταμένον ἔχοντα τὸ πρὸ τῶν διπλῶν βαρύνονται· Βύζας Ἐλίξας ἀλείψα ς. τὸ μέντοι ὑψᾶς περισπᾶται, καὶ τὸ ἑξᾶς ἐπὶ ποσότητος ὄν. Τὸ εἰς ΛΑΣ δι’ ἑνὸς Λ βαρύνονται, εἰ μὴ ἐκ συναλοιφῆς εἴη· Γέλας Ὕλας μέλα ς. τὸ μέντοι ἱλᾶς περισπᾶται ἀπὸ τοῦ ἱλάεις. Τὰ εἰς δύο ΛΛ ἐκτείνεται· μύλλας Πάλλας βάλλας χωρὶς εἰ μὴ ἐπὶ σκώμματος εἴη, ἢ ἔχοι τι ἐντελέστερον. τὸ μέντοι πελλᾶς (ὁ γέρων) περισπᾶται ἐπὶ σκώμματος ὂν, καὶ τὸ ἀλλᾶς καὶ βιλλᾶ ς. Τὰ εἰς ΜΑΣ βαρύνεται· Τόλμας ἀδάμα ς, εἰ μὴ κατὰ τροπὴν εἴη Δωρικὴν, ὡς τὸ Ἑρμᾶς καὶ τὸ Ἀρτεμᾶς ὑποκοριστικόν.
23 σεσημείωται δὲ τὸ ἱμάς ὀξυνόμενον. Τὰ εἰς ΝΑΣ ὁμοίως, εἰ μὴ εἴη ὑποκοριστικὰ, ἢ ἐπὶ σκώμματος· ἁρπύνας ξένα ς . Μηνᾶς μέντοι καὶ Ζηνᾶς ὑποκοριστικά. τὸ δὲ δακνᾶς περισπᾶται, ὅτι ἐπὶ σκώμματος τάσσεται. Ἔτι τὰ εἰς ΡΑΣ μὴ ὄντα ὑποκοριστικὰ, ἢ συναληλιμμένα, ἢ νόμισμα δηλοῦντα· Θήρας Ἀθύρας Πυθαγόρα ς. τὸ μέντοι Μητρᾶς Ἡρᾶς τετρᾶς βορρᾶς περισπᾶται. τὸ δὲ τετράς τετράδος συστέλλεται. Τὰ εἰς ΑΣ σύνθετα πάντα βαρύνεται· παιδοπίπας εὐφαρέτρα ς. Τὸ μέντοι χαλκοκράς ὀξύνεται ἀπὸ τοῦ παθητικοῦ παρακειμένου συντεθέν. τὸ δὲ φιλοπελλᾶς καὶ φιλοβοῤῥᾶς τὸν τῶν ἁπλῶν ἐφύλαξε[ν] τόνον. Τὰ εἰς ΑΣ συνεσταλμένα ἀρσενικὰ καὶ θηλυκὰ ὀξύνεται καὶ διὰ τοῦ ΔΟΣ κλίνεται· ὁ φυγάς καὶ ἡ φυγάς, ὁ Ἀρκάς καὶ ἡ Ἀρκάς, δυάς τριά ς.
24 τὸ μέντοι μέγας καὶ λᾶας ὡς συστελλόμενα βαρύνονται. Πᾶν οὐδέτερον εἰς ΑΣ βαρύνεται· γέρας γῆρας δέπας δέμας σέβα ς. βιβλίον γ ʹ. Πᾶν ὄνομα δισύλλαβον ἁπλοῦν εἰς ΗΣ καθαρεῦον ἀσυνάλειπτον βαρύνεται, εἰ μὴ ἔχοι πρὸ τέλους μόνον τὸ Υ ......· Ναίης Δάης Κλεύης Βρύη ς. τὸ δὲ Ὑῆς περισπᾶται ἔχον τὸ Υ, ὥσπερ καὶ τὸ Θυῆς Κυῆς ἰσοσυλλάβως κλινόμενα. τὰ δὲ περιττοσυλλάβως κλινόμενα βαρύνονται ..... λύης λύεντο ς, ἀπὸ τοῦ λυήεις. καὶ τὸ ζαής ὡς σύνθετον ὀξύνεται. Τὰ εἰς ΒΗΣ δισύλλαβα παραληγόμενα φωνήεντι βαρύνεται· κάβης λέβης Κέβης Χάβης θήβη ς. τὸ δὲ κιβῆς περισπᾶται ἀπὸ τοῦ κιβέας. Τὰ εἰς ΓΗΣ δισύλλαβα βαρύνονται, χωρὶς εἰς μή τι ἐκ συνθέτου καταλελειμένον εἴη, ἢ παρώνυμον ἐπιθετικόν. τότε γὰρ περισπᾶται, ὅτε συναλήλιπται, ἢ βραχείᾳ παραλήγοι, ἢ ἰσοσυλλάβως κλίνοιτο. καὶ ἃ μὲν βαρύτονα· Μέγης Γύγης Σάγγης Μόργη ς.
25 τὸ μέντοι ἀργής ἐπιθετικὸν, ὥσπερ καὶ τὸ ἀγής σύνθετον ἀπὸ τῆς ἀγῆς (ὁ μὴ κλώμενος). τὸ δὲ μογῆς καὶ δρογῆς ἰσοσυλλάβως κλινόμενα περισπᾶται· καὶ τὸ φθογγῆς ἐκ τοῦ φθογγήεις καὶ τὸ Αὐγῆς ἐκ τοῦ Αὐγέα ς. Τὰ εἰς ΔΗΣ δισύλλαβα μὴ διὰ τοῦ ΟΥΣ κλινόμενα βαρύνονται· Πύδης ᾅδης Γράδης μέδη ς. τὸ μέντοι ψευδής καὶ φραδής ἐπιθετικά. καὶ τὸ Ποδῆς καὶ ῥοδῆς περισπάσθη, ὅτι τὸ Ο παραλήγει. Τὰ εἰς ΗΣ ἀσυνάλειπτα βαρύνονται· Ἄνθης Σκύθης Σεύθης Λάχης Πάχη ς. τὸ μέντοι κριτής .... καὶ ψαλτής ἀττικῶς ὀξύνεται· καὶ ἔτι τὸ ληιστής λῃστής. τὸ δὲ δεσπότης ἀρσενικὸν, τὸ δεσπότις θηλυκόν. Τὰ εἰς ΗΣ δισύλλαβα μὴ ὄντα τοπικὰ ἢ συναληλιμμένα βαρύνονται ἔχοντα πρὸ τοῦ ΗΣ ἢ Ξ· Ξέρξης Χρύσης κάση ς. τὸ μέντοι κασῆς (τὸ πιλωτὸν ἱμάτιον) περισπᾶται. τὸ δὲ Κισσῄς ὀξύνεται ὡς ἐπίθετον. Τὰ εἰς ΝΗΣ καὶ ΡΗΣ δισύλλαβα ἁπλᾶ μὴ ἔχοντα κατ’ ἐπιπλοκὴν σύμφωνον βαρύνεται· εἰ δέ τι περισπασθῇ, τοῦτο κατὰ συναλοιφὴν ἐγένετο, ἢ ἰαμβικόν ἐστι καὶ ἰσοσύλλαβον.
26 ὅσα δὲ ὀξύνεται, εἰς ΟΥΣ ἔχει τὴν γενικὴν ἢ εἰς ΤΟΣ. τὰ βαρύτονα· πένης πλάνης Μύνης χλούνης Φάνη ς. τὸ μέντοι σθενῆς τεχνῆς λαχνῆς ζαχρῆς ἀπὸ συναλοιφῆς γίνονται. καὶ τὸ Φανῆς ἰαμβικὸν ἰσοσύλλαβον. Τὰ εἰς ΗΣ δισύλλαβα ἔχοντα πρὸ τοῦ Η ἀμετάβολον μετ’ ἐπιπλοκῆς συμφώνου ἑτέρου κύρια ὄντα ἢ προσηγορικὰ βαρύνεται· Μέσθλης μάσθλης Μάγνης Πίγρης Ὅπλης Πέτρης (λιμήν τις). εἴ τι δὲ περισπασθῇ, κατὰ πάθος γέγονε. τὸ μέντοι γυμνής ἀβλής προβλής ἐπιθετικὰ ὄντα ὀξύνεται. Τὰ εἰς ΗΣ ἐπιθετικὰ δισύλλαβα εἰς ΟΥΣ τὴν γενικὴν ποιοῦντα καὶ μὴ παθόντα συγκοπὴν ὀξύνεται· ψευδής πρηνής ζαής ἀλή ς. τὸ δὲ πλήρης βαρύνεται (πληήρης γὰρ), ὡς ξιφήρης ὀλιγήρη ς. καὶ τὸ Ἄρης κύριον. Τὰ εἰς ΗΣ δισύλλαβα κύρια ἔχοντα Υ ἐν τῇ παραληγούσῃ περισπᾶται· Μυῆς Θυῆς Κυῆ ς. βαρύνεται δὲ τὸ Βρύης Κύης περιττοσύλλαβα. γύης δὲ οὐ κύριον. Τὰ εἰς ΗΣ κύρια ἀπὸ ἐντελεστέρου περισπᾶται· Ἑρμῆς Θαλῆς Πυλῆς Ποδῆ ς. Τὰ παρὰ τὸ κλέος ἐπίθετα μὲν ὄντα ὀξύνεται· εὐκλεής ἀκλεή ς· κύρια δὲ ὄντα ἐν μὲν τῇ ἐντελείᾳ βαρύνεται, ἐν δὲ τῇ συναιρέσει περισπᾶται· Ἡρακλέης Ἡρακλῆ ς.
27 καὶ τὰ εἰς ΕΑΣ· ἀρτεμέας ἀρτεμῆ ς. Τὰ εἰς ΗΣ ἀπὸ τῶν εἰς ΗΕΙΣ περισπῶνται· τιμῆς τεχνῆς δαφνῆ ς. Τὰ εἰς ΗΣ πατρωνυμικὰ ἢ ὡς πατρωνυμικὰ βαρύνεται· Πηλείδης Ἀτρείδης Κρονίδης Εὐριπίδης Θουκυδίδη ς. Ἔτι τὰ διὰ τοῦ ΩΔΗΣ· εὐώδης πετρώδης δυσώδη ς. Ἔτι τὰ πολυσύλλαβα παρώνυμα· εὐπατρίδης ἑπταπόδη ς. τὸ δὲ ἐθελοντής ἀπὸ τοῦ ἐθέλοντος, καὶ ἑκοντής ἀπὸ τοῦ ἑκόντος γενικῆς μετοχῆς. Ἔτι τὰ διὰ τοῦ ΟΛΗΣ καὶ ΟΝΗΣ· Ὀζόλης Μηριόνη ς. τὸ μέντοι ἀολλής ἐπίθετον καὶ εἰς ΟΥΣ τὴν γενικὴν ἔχει. Ἔτι τὰ διὰ τοῦ ΑΝΗΣ κύρια· Ἀριστοφάνης Θεοφάνη ς. τὸ δὲ ἐπίθετον θεοφανής ὀξύνεται. καὶ τὰ εἰς ΗΣ Περσικὰ πάντα· Ἰνταφέρνη ς. Τὰ εἰς ΣΤΗΣ πολυσύλλαβα ὀξύνεται· τευχηστής ὀρχηστής ἀλφηστής Ἔτι τὰ εἰς ΑΡΗΣ, εἰ μὴ ἐπίθετα εἴη· Κυαξάρης Παντάρης Σωχάρη ς. Ἔτι τὰ διὰ τοῦ ΗΡΗΣ· χαλκήρης χρυσήρης θυμήρης φρενήρης τριήρη ς. Ἔτι τὰ διὰ τοῦ ΩΡΗΣ· Διώρης Λυκώρη ς, ὅπερ Καλλίμαχος ὀξύνει.
28 Τὰ εἰς ΤΗΣ ἁπλᾶ ἀρσενικὰ βραχείᾳ παραληγόμενα βαρύνεται· οἰκέτης ὀφειλέτης ἐργάτη ς. τὸ εὑρετής δὲ ὀξύνεται καὶ τὸ ἀθλητής μαθητής ποιητή ς, ὅτι ἔχουσι τὴν παραλήγουσαν μακράν. τὸ δὲ προπετής ἀκρατής τριετής σύνθετα. Τὰ εἰς ΟΙΤΗΣ ἰσοσύλλαβα βαρύνεται· Δαμοίτης Μενοίτης Θυμοίτη ς. Ἔτι τὰ διὰ τοῦ ΑΤΗΣ τὸ Α μακρὸν ἔχοντα, μὴ ὄντα ῥηματικὰ, βαρύνεται· Τεγεάτης Σπαρτιάτης Ἐλεάτη ς. Τὸ δὲ θεατής καὶ πειρατής ῥηματικὰ ὄντα ὀξύνεται. Ἔτι τὰ εἰς ΙΤΗΣ τοῦ Ι μακροῦ ὄντος καὶ ΕΙΤΗΣ· πολίτης τεμενίτης εὐρείτης βαθυῤῥείτη ς, καὶ ὅσα παρώνυμα τὸ Υ μακρὸν ἔχοντα· πρεσβύτης Ἀρχύτης Πιδύτη ς. τὸ μέντοι κωλυτής μηνυτής ῥηματικὰ καὶ οὐ παρώνυμα. Ἔτι τὰ διὰ τοῦ ΩΤΗΣ μὴ ῥηματικὰ· δεσμώτης στρατιώτη ς. Ἔτι τὰ διὰ τοῦ ΕΣΤΗΣ μὴ ὄντα ἐπιθετικὰ· Ὀρέστης Θυέστης Ἀκέστη ς. τὸ μέντοι κηδεστής καὶ ἀργεστής ἐπιθετικὰ ὀξύνοντα ι . Ἔτι βαρύνονται τὰ παρὰ τὸ ὀλ ῶ · πανώλης ἐξώλης προώλη ς.
29 Τὰ εἰς ΗΣ ἐπίθετα παρὰ ῥῆμα σύνθετα εἰς ΟΥΣ ποιοῦντα τὴν γενικὴν ὀξύνεται· εὐσεβής ἀσεβής εὐλαβής θεοφιλής αὐτοσφαγής πολυδευκή ς · Πολυδεύκης δὲ τὸ κύριον βαρύνεται. τὸ μέντοι φιλαλήθης καὶ μισαλήθης καὶ εὐήθης καὶ κακοήθης παρ’ ὄνομά εἰσιν οὐ παρὰ ῥῆμα. Τὰ εἰς ΗΣ κύρια ἀπὸ τῶν εἰς ΟΣ οὐδετέρων σύνθετα βαρύνεται· Δημοσθένης Διογένη ς, καὶ τὰ ...... ἔχοντα Η ἐν τῇ παραληγούσῃ ἀπὸ δισυλλάβου· συνήθης κακοήθη ς. τὰ δὲ μὴ τοιαῦτα ἐπίθετα ὀξύνεται· εὐγενής ἀγενής εὐμενής εὐτυχή ς. Τὰ εἰς ΤΗΣ παρὰ τὸ ἔτος καὶ ἔργον ὀξύνεται· διετής τριετής λεπτουργής ναξιουργή ς. Τὰ εἰς ΗΣ ἀπὸ τῶν εἰς ΥΣ ὀξυτόνων μὲν ὀξύνονται· βριθύς ἐμβριθή ς, βαρύς ἀβαρή ς, βαρυτόνων δὲ βαρύνονται· πῆχυς τριπήχης τετραπήχη ς. Τὰ εἰς ΗΣ σύνθετα τὴν τῶν πρωτοτύπων τάξιν φυλάττει· ἐρανιστής ἀρχερανιστή ς, δανειστής μισοδανειστή ς, λῃστής ἀρχιλῃστή ς, Ἀπελλῆς φιλαπελλῆ ς. σεσημείωται· ἀληθής φιλαλήθη ς, κριτής δικαιοκρίτη ς. τὸ δὲ ὑποκριτής οὐ παρὰ τὸ κριτής, ἀλλὰ παρὰ τὸ ὑποκρίνομαι. Τὰ εἰς ΤΗΣ πολυσύλλαβα θηλυκὰ βαρύνονται· λογιότης λευκότης ποιότη ς.
30 σεσημείωται ταχυτής βραδυτής ἁδροτή ς· καὶ τὰ παρ’ Ἀθηναίοις ὀξύτονα· τραχυτής κουφοτή ς· τὸ μέντοι ποτής καὶ ἐσθής δισύλλαβα. τὸ δὲ νημερτής ἐπίθετον. Περὶ τῶν εἰς ΙΣ ὀνομάτων. Βιβλίον δ ʹ. Τὰ εἰς ΙΣ ὀνόματα συνεσταλμένον τὸ Ι ἔχοντα ἀρσενικὰ καὶ θηλυκὰ καὶ κοινὰ βαρύνεται· ὄφις ὄϊς πάϊς μάντι ς. Τὰ εἰς ΙΣ βαρύτονα καὶ ἐν τῇ συνθέσει βαρύνονται· μῆτις πολύμητι ς, ἴδρις ἄϊδρι ς, πόλις φιλόπολι ς, χάρις εὔχαρι ς. Τὰ εἰς ΙΣ ὀξύτονα πὴ μὲν ἐν τῇ συνθέσει φυλάττουσι τὸν τόνον πὴ δὲ βαρύνονται. καὶ φυλάττουσι μὲν τὰ φυλάττοντα τὸ θηλυκὸν γένος· σκελίς περισκελί ς, νυχίς παννυχί ς. τὰ δὲ κοινωνοῦντα ἀρσενικῷ γένει μετατιθέασιν· ἐλπίς εὔελπι ς, ἀσπίς λεύκασπι ς. Τὰ εἰς ΙΣ πατρωνυμικὰ ἢ τύπον ἔχοντα πατρωνυμικῶν ὀξύνονται· Πριαμίς Τανταλίς Τυνδαρίς (ἡ τοῦ Τυνδάρεω). Τὰ εἰς ΙΣ ὑποκοριστικὰ ἔχοντα ἐν ἴσαις συλλαβαῖς τὴν παραγωγὴν ὀξύνεται· θεραπαινίς ἑταιρίς λυρί ς.
31 τὸ δὲ Ἶφις ἀπὸ τοῦ ἶφι γενόμενον βαρύνεται. Τὰ εἰς ΙΣ ἐσχηματισμένα ἀπὸ βαρυτόνων μελλόντων ἢ δευτέρου προσώπου τοῦ παθητικοῦ παρακειμένου βαρύνονται· ποιήσω ποίησι ς, γνώσω γνῶσι ς, πράξω πρᾶξι ς, πέφανσαι φάνσι ς, μεμίανσαι μίανσι ς. τὸ δὲ ἁψίς σεσημείωται μακρὸν ἔχον τὸ Ι. Τὰ εἰς ΒΙΣ ὑπερδισύλλαβα ὀξύνεται ἢ (προ)παροξύνεται. ὀξύνεται τὰ παρώνυμα καὶ ἐπιθετικὰ· Νιοβίς Λυκαμβίς Πεῤῥαιβί ς. σεσημείωται τὸ κάνναβι ς. τὰ δὲ κύρια ἢ προσηγορικὰ βαρύνεται· Ἀθάρραβις κάνναβι ς. σημείωσαι τὸ καλλαβί ς. Τὰ εἰς ΓΙΣ δισσύλλαβα ὀξύνεται, εἰ μὴ ἄρχοιντο ἀπὸ τοῦ Γ· αἰγίς μαγίς σφαγί ς. τὸ μέντοι Γέργις βαρύνεται· ἀπὸ τοῦ Γ γὰρ, ὥσπερ καὶ τὸ γέλγις γέγγι ς. Ἔτι τὰ εἰς ΙΣ πολυσύλλαβα· στρατηγίς ἁλουργί ς. τὸ δὲ ἄμοργις (ἡ ὑποστάθμη) βαρύνεται. Τὰ εἰς ΘΙΣ δισύλλαβα, εἰ μὴ μετάληψιν ἔχοι εἰς ἀρσενικὸν γένος, ὀξύνεται· πληθίς Ἀτθίς τηθίς (ἡ πατρὸς ἀδελφή).
32 σεσημείωται τὸ αἴθις καὶ κρόθις καὶ Κρᾶθι ς. Ἔτι τὰ εἰς ΘΙΣ ὑπερδισύλλαβα ὀξύνεται μὴ ὄντα ὀνόματα πόλεων Αἰγυπτίων· ἀκανθίς κολοκυνθί ς. τὸ δὲ Ταμίαθις καὶ Μένουθις καὶ Τερένουθις βαρύνεται. Τὰ εἰς ΚΙΣ δισύλλαβα ὀξύνεται· Φωκίς κερκίς χαλκί ς, τὸ δὲ φίκις βαρύνεται· ἔτι καὶ τὰ τρισύλλαβα· παλλακίς πινακίς φαρμακί ς. Τὰ εἰς ΛΙΣ ἁπλᾶ ἔχοντα σύμφωνον κατ’ ἐπιπλοκὴν ἢ διπλασιασμὸν τοῦ Λ ὀξύνεται, εἰ μὴ διὰ τοῦ Θ κλίνοιτο ἢ πόλιν σημαίνοι· φυλλίς κιγκλίς θυλλίς (ὁ θύλακος), τὸ δὲ Τράλλις πόλις· καὶ τὸ δέλλις (τὸ μικρὸν σφηκίον) διὰ τοῦ Θ κλίνεται. καὶ τὸ βάλλις δὲ βαρύνεται (εἶδος ἄνθους, ὃ δοκεῖ ποιεῖν ἀναζῆν τὸν νεκρόν). Τὰ εἰς ΛΙΣ βραχὺ δισύλλαβα, εἰ μὴ ἀπὸ τοῦ Π ἄρχοιτο μήτε ὑποκοριστικὰ εἴη, ὀξύνεται· βολίς φολίς σελίς ψαλίς πυλίς (ὑποκοριστικόν). τὸ δὲ πρύλις βαρύνεται (ἡ ἔνοπλος ὄρχησις), ὥσπερ καὶ ἡ πόλις ἀπὸ τοῦ Π ἀρχομένη.
33 Τὰ εἰς ΛΙΣ δισύλλαβα ἀπὸ συμφώνου ἀρχόμενα, εἰ παραλήγοιτο φύσει μακρᾷ χωρὶς Α μακροῦ, ὀξύνεται· μηλίς (ἡ μηλέα) δουλίς Δαυλί ς. ἐναντιοῦται τὸ μαῦλις (ἡ μάχαιρα) καὶ τὸ τῆλι ς· τὸ δὲ τᾶλις (ἡ μελλέγαμος) τὸ Α μακρὸν ἔχει. Ἔτι βαρύνεται καὶ τὸ Βᾶλις καὶ μᾶλις καὶ τὸ Ἦλις καὶ ὗλις (ἡ ὑλία) καὶ αὖλις (ἡ ἔπαυλις), Αὐλίς δὲ ἡ πόλις ὀξύνεται. Τὰ εἰς ΛΙΣ ὑπερδισύλλαβα εἰς Α βραχὺ προπαραλήγοντα ἢ ὀξύνεται ἢ βαρύνεται. καὶ ὀξύνονται μὲν, ὅσα τυγχάνει ἐπιθετικώτερα, ἢ ἔχει τὴν πρώτην συλλαβὴν καταλήγουσαν εἰς Ν ἀφώνου ἐπιφερομένου· Τανταλίς Πανθαλίς (ἡ θεράπαινα Ἑλένης) ἀγκαλίς (τὸ γὰρ Γ ἐκ τοῦ Ν) δενδαλί ς. τὰ μέντοι προσηγορικὰ ἢ κύρια προπαροξύνονται· βούβαλις δάμαλις βαύκαλι ς. Τὰ εἰς ΛΙΣ ὑπερδισύλλαβα παραληγόμενα Η βαρύνεται· κάπηλις κύβηλις (ὁ πέλυξ) ἔπηλις (τὸ πῶμα τῆς λάρνακος) τρόπηλις (ἡ δέσμη τῶν σκορόδων), πλὴν τοῦ φασηλί ς. Τὰ εἰς δύο ΛΛ ὑπὲρ δύο συλλαβὰς ὀξύνεται, εἰ μὴ ἐπιθετικὰ παρώνυμα εἴη γενόμενα ἀπὸ τῶν εἰς ΗΣ· κορυδαλλίς ἀναβαλλίς (ἡ σφαῖρα) συκαλλίς μοιχαλλίς θρυαλλί ς.
34 τὸ μέντοι κάβαλλις βαρύνεται. Τὰ εἰς ΛΙΣ ὑπερδισύλλαβα, εἰ ἔχοι ἕν τι τῶν φύσει βραχέων ἢ Ι βραχὺ, ὀξύνεται· κυψελίς βασιλίς Αἰολί ς. τὸ μέντοι Ἄζιλις τὸ ΖΙ μακρὸν ἔχει. Τὰ εἰς ΛΙΣ παρώνυμα τῷ Ω ἢ διφθόγγῳ παραληγόμενα ὀξύνεται· Πακτωλίς Αἰτωλίς Ἰουλί ς. τὸ Ἄδουλις προπαροξύνεται καὶ τὸ ἀρτόπωλι ς. Τὰ εἰς ΜΙΣ προσηγορικὰ ὑπὲρ δύο συλλαβὰς ὀξύνεται· πυραμίς σησαμίς καλαμίς πλοκαμίς κεραμί ς. τὸ δὲ Ἄρτεμις Σεμίραμις Χρυσόθεμι ς, κύρια. καὶ τὸ Σαλαμὶς κύριον ὂν ὀξύνεται. Τὰ εἰς ΝΙΣ διβραχέα προσηγορικὰ ὀξύνονται, κατ’ οὐσίας κείμενα Α ἢ Ο παραληγόμενα· ῥανίς χλανίς σανίς ὀνίς κονίς (τὸ ἐπὶ τῆς κεφαλῆς) κόνις δὲ τὸ χῶμα. σπάνις καὶ φρόνις οὐκ ἐπὶ οὐσίας. τὸ δὲ ὕνις βαρύνεται τὸ Υ ἔχον, ὥσπερ τὸ κέρνι ς. Τὰ εἰς ΝΙΣ δισύλλαβα παραληγόμενα φωνήεντι μακρῷ ἢ ἐκτεινομένῳ βαρύνεται μὴ ὑποκοριστικὰ ὄντα· Θῶνις μῆνις νῆνι ς. τὸ μέντοι φωνίς ὑποκοριστικόν ἐστι. Τὰ εἰς ΝΙΣ θηλυκὰ διφθόγγῳ παραληγόμενα ὀξύνεται· μαινίς δαυνίς ἐπιγουνίς θεραπαινίς λεαινί ς.
35 τὸ μέντοι εὖνις βαρύνεται καὶ βοῦνις καὶ χλοῦνι ς. Τὰ εἰς ΑΝΙΣ θηλυκὰ ὑπὲρ δύο συλλαβὰς ὀξύνεται· Ὠκεανίς Τιτανίς στεφανί ς. τὸ δὲ νεᾶνις προπερισπᾶται καὶ τὸ Ἄδανις προπαροξύνεται καὶ τὸ Θήβανι ς. Τὰ εἰς ΕΝΙΣ καὶ ΟΝΙΣ ὑπὲρ δύο συλλαβὰς ὀξύνεται· εὐμενίς εὐγενίς Λυκαονίς Ἀμαζονί ς. Τὰ εἰς ΞΙΣ ἀπὸ μελλόντων ἐσχηματισμένα βαρύνεται· ἕξω ἕξι ς, λέξω λέξι ς, ψύξω ψύξι ς. σεσημείωται ἁψίς ὀξυνόμενον. τὰ μέντοι παρώνυμα ὀξύνεται· ἅμαξα ἁμαξί ς, πύξος πυξί ς, ὄξος ὀξί ς. Τὰ εἰς ΠΙΣ διβράχεα ἀπὸ συμφώνου ἢ συμφώνων ἀρχόμενα ὀξύνεται· πραπίς κοπίς λεπί ς. σεσημείωται τὸ τρόπι ς. τὸ δὲ ὄπις ἀπὸ φωνήεντος ἄρχεται. Τὰ εἰς ΠΙΣ δισύλλαβα θέσει μακρᾷ παραληγόμενα, εἰ μὲν ἀπὸ συμφώνου ἄρχοιτο, βαρύνεται μὴ ὄντα ὑποκοριστικὰ, εἰ δὲ ἀπὸ φωνήεντος, ὀξύνεται. βαρύνεται δὲ ταῦτα· τράμπις σάλπις πόλις κάλπις θέσπις πόρπι ς. ὀξύνεται δὲ ταῦτα μὴ πληθυντικῶς λεγόμενα (?)· ἐλπίς ἀσπίς ἐμπί ς.
36 τὸ δὲ Ἄλπις βαρύνεται. Τὰ διὰ τοῦ ΟΠΙΣ πολυσύλλαβα μὴ ἔννοιαν ἔχοντα συνθέσεως ὀξύνεται· Κεκροπίς Δρυοπίς Αἰθιοπί ς· τὸ φύλοπις δὲ προπαροξύνεται. Τὰ εἰς ΡΙΣ δισύλλαβα ὑποκοριστικὰ ... ἐννοίας ἐχόμενα ὀξύνεται· Τευκρίς χειρί ς. Τὰ εἰς ΚΡΙΣ κύρια μὲν ὄντα βαρύνεται· Μάκρις Πρόκρις Ἄκρι ς· τὰ δὲ μὴ οὕτως ὀξύνεται· ἀκρίς Λοκρί ς. Τὰ εἰς ΡΙΣ ἔχοντα πρὸ τοῦ Ρ ἕν τι τῶν ψιλῶν ὀξύνεται· παλαιστρίς αὐληστρίς ἐπακτρί ς. Τὰ εἰς ΡΙΣ μετ’ ἐπιπλοκῆς μέσου ἢ δασέος ἢ τοῦ Π βαρύνεται· εἰ δὲ μὴ οὕτως, ὀξύνεται, χωρὶς εἰ μὴ σύμφωνον εἴη δεδιπλασιασμένον· ὕβρις Κύπρι ς· ὀξύνεται δὲ τὸ νεβρίς κεδρί ς. τὸ δὲ ἄγγρις δεδιπλασίασται. Τὰ εἰς ΡΙΣ ὑπὲρ δύο συλλαβὰς παραληγόμενα τῷ Α βαρύνεται· κίθαρις εὔμαρις Σύβαρις κάππαρι ς, εἰ μὴ εἴη ὡς ὑποκοριστικὰ ἢ πατρωνυμικὰ, ἢ ἐν τῇ τρίτῃ τὸ Ε ἔχοντα. τότε γὰρ ὀξύνεται· Μεγαρίς βλεφαρίς θεωρίς ἐαρί ς. Τὰ εἰς ΕΡΙΣ ὑπὲρ δύο συλλαβὰς θηλυκὰ ὀξύνεται· Ἀστερίς νυκτερί ς. τὸ δὲ Πάστερις καὶ Κελένδερις βαρύνεται. Τὰ εἰς ΥΡΙΣ μὴ κατὰ τροπὴν γενόμενα ὀξύνεται· ἁλμυρίς πορφυρίς ἀργυρίς Ἰλλυρί ς.
37 τὸ δὲ Θάμυρις προπαροξύνεται. τὸ δὲ ἄγυρις κατὰ τροπὴν ἐγέντο. Τὰ εἰς ΡΙΣ Αἰγύπτια προπαροξύνεται· Βούσιρις Ὄσιρις Ψένυρι ς. Τὰ εἰς ΣΙΣ ἀπὸ μέλλοντος γινόμενα ἢ ἀπὸ δευτέρου προσώπου τοῦ παθητικοῦ παρακειμένου βαρύνονται· ποιήσω ποίησι ς, λύσω λύσι ς, κέκρισαι κρίσι ς. τὰ μέντοι παρώνυμα χαίρουσι τῇ ὀξείᾳ· Χρύσης Χρυσί ς, νῆσος νησί ς. σεσημείωται τὸ ἄσις ὁ ῥύπος ἀπὸ τοῦ ἄσης γεγονός. Τὰ εἰς ΤΙΣ δισύλλαβα ἔχοντα τὸ Ο μικρὸν .... ἢ Ω μέγα πρὸ τοῦ ΤΙΣ .... ἐπιθετικὰ, εἰ μὴ παράκειται ἀρσενικῷ τῷ εἰς ΤΗΣ, ὀξύνεται· φορτίς φροντίς νοτίς οὐτίς Δωτίς ὠτί ς. τὸ δὲ πόρτις ἀπὸ τοῦ πόρις. ....... Τὰ εἰς ΤΙΣ πρὸ αὐτοῦ ψιλὸν ἔχοντα .... βαρύνεται· κλέπτις ἴκτις ( ζῶο ν ) λάκτις (ἡ τορύνη). τὰ δὲ ὀξύνεται· νοκτίς πηκτί ς. Τὰ εἰς ΤΙΣ πρὸ τοῦ ΤΙΣ Υ ἔχοντα σπάνια ὄντα τὰ μὲν βαρύνεται· Σύρτι ς, τὰ δὲ ὀξύνεται· ῥυτίς κυρτί ς.
38 Τὰ εἰς δύο ΤΤ σπάνια ὄντα τὰ μὲν βαρύνεται, οἷον· παιτέττι ς, τὰ δὲ ὀξύνεται· τριοττίς νεοττί ς. Τὰ εἰς ΣΤΙΣ δισύλλαβα βαρύνεται, εἰ μὴ ὑποκοριστικώτερα εἴη· πίστις μνῆστι ς. τὸ μέντοι κιστίς ὀξύνεται ὡς ὑποκοριστικόν. Ἔτι τὰ εἰς ΣΤΙΣ ὑπὲρ δύο συλλαβὰς, εἰ μὴ ἐπίθετα εἴη, προπαροξύνεται· βούβρωστις ἄγρωστι ς. ὀξύνεται τὸ Κεραστίς Λιγυστίς Λιβυστίς ὡς ἐπιθετικά. Τὰ εἰς ΤΙΣ πολυσύλλαβα Ν πρὸ τοῦ Τ ἔχοντα μὴ παρακείμενα τοῖς εἰς ΤΗΣ ὀξύνεται· προποντίς ἑλλησποντί ς . αὐθεντί ς. Τὰ εἰς ΙΣ θηλυκὰ ἀπὸ τῶν εἰς ΗΣ ἀρσενικῶν γενόμενα πρὸ μιᾶς ἔχουσι τὸν τόνον· ὁ κυνηγέτης ἡ κυνηγέτι ς, ὁ δεσπότης ἡ δεσπότι ς, ὁ πολίτης ἡ πολῖτι ς, χωρὶς τῶν ἀπὸ τῆς κοίτης καὶ πωλῶ· ταῦτα γὰρ προπαροξύνονται· ἄκοιτις παράκοιτις ἀρτόπωλις λαχανόπωλι ς. τὸ Σκυθίς δὲ δισυλλαβοῦν ὀξύνεται, ὡς τὸ Περσί ς. Τὰ εἰς ΦΙΣ διβράχεα ὀξύνεται· ῥαφίς γλυφίς σταφί ς. εἰ δὲ ἡ παραλήγουσα εἴη φύσει ἢ θέσει μακρὰ ἐν δισυλλάβοις παροξύνεται· Ἶφις Μέμφι ς. τὸ δὲ Κηφίς ὡς ἐθνικὸν ὀξύνεται, ὡς καὶ Δελφί ς. Τὰ εἰς ΦΙΣ ὑπὲρ δύο συλλαβὰς ὀξύνεται, εἰ μὴ κύρια εἴη· ἀσταφίς κροταφίς ἐλαφί ς.
39 τὸ δὲ Ἱερόσφις ὡς κύριον παροξύνεται. Τὰ εἰς ΧΙΣ ὀξύνεται, εἰ μὴ ὀνόματα πόλεων ἢ νήσων εἴη· Κολχίς Ἀντιοχίς παννυχί ς. τὸ δὲ ῥάχις σεσημείωται. τὸ μέντοι Ἀτάρβηχις Ὕδελχις ἐπὶ πόλεων καὶ νήσων. Τὰ εἰς ΙΣ θηλυκὰ ἐπὶ τέλους ἔχοντα τὸν τόνον καὶ εἰς Α ποιοῦντα τὴν αἰτιατικὴν ὀξύνονται· ἀσπίς ῥανίς κρηπίς κνημίς ἁψί ς. Εἰ δὲ εἰς ΙΝ ἔχουσι τὴν αἰτιατικὴν, περισπῶνται· Βενδῖς Μολῖς Τοτῖς Ἀταργατῖ ς. Περὶ τοῦ τόνου τῶν εἰς ΟΣ ὀνομάτων. Βιβλίον ε ʹ. Τὰ εἰς ΟΣ καθαρὰ δισύλλαβα τῷ Α μακρῷ παραληγόμενα ὀλίγα εἰσὶ, καὶ ὀξύνεται μὲν, ὅσα οὐ κύρια μὴ δὲ ἐπιθετικὰ· παός καὶ πηό ς , ναός καὶ νηό ς , λαός καὶ ληό ς. τὸ Δᾶος ὡς κύριον βαρύνεται, καὶ τὸ πρᾷος δὲ ἐπίθετον. τὸ μέντοι ταός παρ’ Ἀλεξανδρεῦσιν ἀντὶ τοῦ ταὧς σεσημείωται. τὸ δὲ λᾶος παρὰ Σοφοκλεῖ ἀπὸ γενικῆς εἰς εὐθεῖαν μετεποιήθη. Τὰ εἰς ΑΙΟΣ δισύλλαβα, εἰ μὴ εἴη κύρια, ὀξύνεται· λαιός σκαιός τὸ ἐπίθετον.
40 Σκαῖος δὲ τὸ κύριον, ὡς Βαῖος Γραῖος Παῖο ς. Τὰ διὰ τοῦ ΑΥΟΣ δισύλλαβα ὀξύνεται· ναῦος αὖος (ὁ ξηρός). τὸ δὲ ἀγαυός τρισύλλαβον. Τὰ εἰς ΟΙΟΣ δισύλλαβα ὀξύνεται, εἰ μὴ εἴη κύρια καὶ πυσματικὰ, καὶ τὸ Ο πλεονάζει ἐν τῇ ἀρχῇ· σμοιός ἐπίθετον, σκλοιός (ὁ σκολιός) δοιός γλοιός (ἐπὶ κόπρου) βοιός κλοιό ς. τὸ ποῖος τοῖος οἶος (ὁ μόνος) βαρύνεται, ὡς πυσματικά. καὶ τὰ κύρια δὲ ὁμοίως· Μοῖος Βοῖος Κοῖο ς . Οἰός δὲ (ὁ δῆμος τῆς Ἀττικῆς) ὀξύνεται. Τὰ εἰς ΕΙΟΣ δισύλλαβα ἐπιθετικὰ βαρύνεται· λεῖος μεῖος Κεῖος θεῖος πλεῖο ς. τὸ δὲ νειός ... ἀρσενικὸν καὶ μονογενές. Τὰ εἰς ΟΣ καθαρὸν δισύλλαβα παραληγόμενα τῷ Ι μακρῷ ἀρχόμενα ἀπὸ τοῦ ἑνὸς ἢ δύο συμφώνων βαρύνεται· πῖος Χῖος δῖος Θρῖος Φθῖο ς. τὸ κριός σεσημείωται. Τὰ εἰς ΟΣ τὸ δίχρονον ἔχοντα .... βαρύνεται· σάος Ἴος Τίος ἴος (ὁ μόνος) βίος (ἡ ζωή).
41 βιός δὲ (τὸ τόξον). τὸ δὲ νυός (ἡ νύμφη) ὀξύνεται. Τὰ διὰ τοῦ ΟΟΣ καὶ ΕΟΣ δισύλλαβα ἀπὸ συμφώνου ἀρχόμενα καὶ μὴ μόνου τοῦ Θ βαρύνεται· νόος γόος ῥόος πλόος θρόος νέο ς. τὸ δὲ ἐός ὀξύνεται· ἀπὸ φωνήεντος γάρ· καὶ τὸ θεός ὡς ἀπὸ τοῦ Θ μόνου. Τὰ εἰς ΩΟΣ μετὰ προσγεγραμμένου Ι δισύλλαβα [βαρύνεται ἢ] προπερισπᾶται· Κῷος σῷος Λῷο ς. τὸ δὲ κλῳός ἀπὸ τοῦ κλοιός ὀξύνεται καὶ ἔτι τὸ ζῳό ς. Τὰ εἰς ΥΟΣ σπάνια ὄντα ὀξύνεται, οἷον· ὑό ς. Τὰ εἰς ΟΣ τρισύλλαβα ἁπλᾶ τῷ Α μόνῳ παραληγόμενα ὀξύνεται, εἰ μὴ ἡ τρίτη ἀπὸ τέλους φύσει ἢ θέσει μακρὰ εἴη, ἢ κατὰ διάστασιν σύμφωνον ἔχοι· ἀγλαός ἀλαός Δαναό ς. τὸ δὲ γόαος ἐκ τοῦ γόης γέγονε. Τὰ εἰς ΛΕΟΣ τρισύλλαβα ἁπλᾶ ὀξύνεται, μὴ ὄντα κτητικὰ, ἢ διάφορον τόνῳ σημαίνοντα· εἰλεός (ἡ κατάδυσις) φωλεός κολεός μαλεό ς . ἐλεός τὸ κύριον, ἐλέος δὲ τὸ προσηγορικόν (?).
42 τὸ δὲ τέλεος καὶ τέλειος κτητικά. Τὰ διὰ τοῦ ΕΟΣ παροξύνεται ἢ κτητικὰ εἴη, ῥητέος πρακτέος ἀθροιστέο ς. τὸ δ’ ἐτεός ὀξύνεται. Τὰ διὰ τοῦ ΑΛΕΟΣ παράγωγα ὑπὲρ τρεῖς συλλαβάς ἐστι καὶ παροξύνεται, χωρὶς εἰ μὴ ἔνδειαν ἔχῃ τοῦ Ι ἀπὸ κτητικοῦ ὀνόματος, οἷον· νηφαλέος αὐαλέος σμερδαλέος θαρσαλέο ς. πρόσκειται „εἰ μὴ ἔχῃ ἔνδειαν τοῦ Ι ἀπὸ κτητικοῦ ὀνόματοσ“ διὰ τὸ δαιδάλειος δαιδάλεο ς, κονισάλειος κονισάλεο ς. ὅσα δὲ ἀπὸ τῶν κτητικῶν ἐγένετο κατ’ ἔνδειαν τοῦ Ι καὶ προπαροξύνεται· Ἀγαμεμνόνεος Ἑκτόρεος Νεστόρεος τέλεος χάλκεος χρύσεο ς. Τὰ εἰς ΟΣ ὑπὲρ δύο συλλαβὰς ..... τῷ Η παραληγόμενα τὸ αἰζηός ἐστὶν ὀξυνόμενον. τὸ γὰρ παληός καὶ ἀρχῆος κατὰ τροπὴν τῆς ΑΙ διφθόγγου ἐγένετο [καὶ προπαροξύνεται]. τὸ δὲ ὄρηος καὶ αὐτὸ προπαροξύνεται κατὰ τροπὴν τῆς ΕΙ διφθόγγου γεγονός. τὸ δὲ Ἐχένηος καὶ πολύνηος προπαροξύνεται· σύνθετα γάρ. Τὰ διὰ τοῦ ΔΙΟΣ προπαροξύνεται, εἰ μὴ τρισύλλαβα ὄντα τριβράχεα εὑρεθῶσι, καὶ παροξύνονται πρὸς διαστολὴν κυρίων καὶ ἐπιθέτων, ὥσπερ ἔχει τὸ Ῥοδίος καὶ Σχεδίο ς.
43 τὰ δὲ προπαροξύτονα ταῦτα· ἴδιος ἀΐδιος μαψίδιος παυρίδιος ἁρμόδιος νυμφίδιο ς. σεσημείωται τὸ ἐρῳδιός ὀξυνόμενον. Τὰ διὰ τοῦ ΩΝΙΟΣ προπαροξύνεται· Κιθαιρώνιος Μαραθώνιος Ἀπολλώνιο ς. Τὰ εἰς ΝΙΟΣ καθόλου ὑπὲρ τρεῖς συλλαβὰς προπαροξύνεται· Ἐλευσίνιος Σαλαμίνιο ς. τὸ δὲ Κλονίος παροξύνεται ὡς κύριον καὶ τρισύλλαβον ὄν. καὶ τὸ μονιός ὀξύνεται τρισύλλαβον, εἰ δὲ τὸ Υ πλεονάσῃ, προπαροξύνεται· μούνιος γάρ. Ὅσα ἀπὸ τοῦ Ξ ἢ Ρ γίνεται διὰ τοῦ Ι βραχέος, προπαροξύνεται, εἰ μὴ διαστολὴ κυρίου γένοιτο ἐν τρισυλλάβοις καὶ τριβραχέσιν, ὥσπερ τὸ Φρυγίος Φλογίο ς. [καὶ] προπαροξύνεται δὲ ταῦτα· Θρηΐκιος Κιλίκιος Φαιάκιος μακάριος σωτήριο ς. τὸ δὲ Ἰλλυριός οὐκ ἀντίκειται. Τὰ διὰ τοῦ ΙΟΣ ἐθνικὰ ἢ τοπικὰ προπαροξύνονται· θαλάσσιος ἐντόπιος ἐνδάπιο ς.
44 τὸ δὲ χλωριός ὀξύνεται καὶ θαλαμιός (ὁ κωπηλάτης). Τὰ ἀπὸ τῶν εἰς ΟΣ διὰ τοῦ ΙΟΣ προπαροξύνεται συνεσταλμένου τοῦ Ι, εἰ μὴ τριβραχέα ἐπὶ κυρίων εἴη· πολέμιος ποτάμιος μίσθιος ῥύθμιος δέσμιο ς . Φυτίος δὲ τὸ κύριον παροξύνεται. Τὰ διὰ τοῦ ΣΙΟΣ καὶ ΤΙΟΣ προπαροξύνονται, εἰ μὴ κύρια εἴη καὶ τριβράχεα· ἀσπάσιος πρυμνήσιος Ἀτλάντιος θαλάττιο ς. τὸ δὲ πλησίος καὶ ἀντίο ς . Σκοτίος Κλυτίος τριβράχεα καὶ τὸ Φρασίο ς. Τὰ διὰ τοῦ ΙΟΣ καθαρὸν πρὸ τοῦ Ι Η ἢ Ω ἔχοντα προπαροξύνονται· νήϊος δήϊος γήϊος λώϊος πατρώϊο ς. τὸ Ἀσκληπιός ὀξύνεται. Τὰ εἰς ΛΙΟΣ ὑπερτρισύλλαβα προπαροξύνεται, εἰ μὴ ὀρνέου κατηγοροίη· ἐνάλιος Δασάλιος (ὁ Διόνυσος) θεμέλιο ς. Τὸ μέντοι λαλιός πελιός (ὁ πολιός) σκολιός φαλιός (ὁ λευκομέτωπος) ὡς τρισύλλαβα ὀξύνεται. τὸ δὲ ἐγωλιός [ἐρῳδιός] ἐδωλιός βαμβυλιός ὡς ἐπὶ ὀρνέων κατηγορούμενα ὀξύνεται. Ὅσα εἰσὶ μονογενῆ ἀπὸ ἐνεστώτων γενόμενα εἰς ΙΟΣ μὴ ἔχοντα ἐν τῇ τρίτῃ δύο σύμφωνα κατὰ διάστασιν προπαροξύνεται· αἰτῶ αἴτιο ς, ἁρμόζω ἁρμόδιο ς, ἀρκῶ ἄρκιο ς, ἀρτῶ ἄρτιο ς.
45 τὸ δὲ ἀντῶ ἀντίος σεσημείωται. Ἔτι καὶ τὰ ἀπὸ μέλλοντος γινόμενα· ὀρθώσομαι ὀρθώσιο ς, ἀσπάσομαι ἀσπάσιο ς, φυλάξομαι φυλάξιο ς. τὸ μέντοι πλήσω πλησίος καὶ τὸ δέξομαι δεξιός καὶ ἕψομαι ἀνεψιό ς. Τὰ διὰ τοῦ ΙΟΣ τρισύλλαβα εἰ ἔχοιεν Υ ἐν τῇ πρώτῃ συλλαβῇ προπαροξύνεται, εἰ μή τις διαστολὴ εἴη, ἢ κύριον ὑπάρχοι τρίβραχυ· κύριος Κύπριος Τύριος μύλιος Πύλιος Φρύγιο ς. τὸ Τυχίος Φρυγίος Πλυτίος Κλυτίος Σκυφίος παροξύνονται ὡς κύρια. μύριος ὁ ὡρισμένος ἀριθμὸς, μυρίος ὁ ἀόριστος, καὶ νύμφιος οἶκος προπαροξύτονον, νυμφίος δὲ ὁ γαμετὴς παροξύτονον. Ὅσα ἀπὸ ἐπιῤῥημάτων παρῆκται διὰ τοῦ ΙΟΣ, προπαροξύνεται· πρωΐ πρώϊο ς, ὀψέ ὄψιο ς, νόσφιν νοσφίδιο ς, ἶφι ἴφιο ς, ἀεὶ ἀΐδιο ς, ῥέα ῥηίδιο ς. σεσημείωται ἄντην ἀντίο ς, σχεδόν Σχεδίο ς, ὡς κύριον. Τὰ διὰ τοῦ ΙΟΣ τρισύλλαβα κύρια ἔχοντα τὴν τρίτην μακρὰν προπαροξύνεται· Μούλιος Βάκχιος Σέργιο ς. τὸ δὲ Ἐρχίος παροξύνεται. Τὰ εἰς ΙΟΣ ὑπερτρισύλλαβα ἐπὶ ἀλόγων ζώων ὀξύνεται· αἰγυπιός χαραδριός ἐρῳδιό ς.
46 τὸ δὲ σκορπίος κωβίος παροξύνεται ὡς τρισύλλαβα. Ἐξαιρέτως τὰ εἰς ΟΣ καθαρὸν ὑπὲρ δύο συλλαβὰς τῷ Ο μόνῳ παραλήγοντα προπαροξύνονται. τὰ πολλὰ δὲ σύνθετα παροξύτονά τε καὶ προπαροξύτονα. καὶ παροξύτονα μὲν θυοσκόος λαοσσόος βροτοσσόο ς, προπαροξύτονα δὲ πρόχοος δυσήκοο ς. νῦν δὲ περὶ τῶν ἁπλῶν διαληψόμεθα. Τὰ ὥσπερ ἐντελῆ τῶν εἰς ΠΛΟΥΣ ληγόντων ἁπλᾶ ὄντα παροξύνονται· διπλόος τριπλόος ἁπλόο ς. τὸ δὲ πρωτόπλοος καὶ ἁλίπλοος προπαροξύνεται, ὅτι μὴ ἁπλᾶ. τὸ δὲ ἀθρόος παροξύτονον τὸ ἅμα σημαίνει· τὸ δὲ προπαροξύτονον τὸ ἄφωνον. Τὰ διὰ τοῦ ΟΟΣ κύρια προπαροξύνεται· Σίστοος Πείροος Ἄθοος ὁ καὶ Ἀθόω ς. τὸ δὲ ὄγδοος εἰ καὶ ἐπίθετον προπαροξύνεται, ἐπειδὴ τὰ εἰς ΟΣ τακτικὰ βαρύνεται, ὑπεσταλμένων τῶν εἰς ΣΤΟΣ, ἕβδομος ὄγδοος ἔννατος δέκατο ς. τὸ δὲ εἰκοστός τριακοστός καὶ τἄλλα ὀξύνεται. καὶ τὸ ὀλοός ὀξύνεται ἀπὸ τοῦ ὀλῶ. Τὰ εἰς ΟΣ ὑπερδισύλλαβα παραληγόμενα Υ συνεσταλμένῳ προπαροξύνεται· σίκυος Πέρυος φώτιο ς. τὸ δὲ Τιτυός ὀξύνεται καὶ τὸ Υ οὐκ ἔχει συνεσταλμένον. Τὰ εἰς ΟΣ καθαρὸν ὑπὲρ δύο συλλαβὰς τῇ Ω μετὰ Ι προσγεγραμμένου διφθόγγῳ καταχρηστικῇ παραληγόμενα προπερισπᾶται· πατρῷος ἡρῷος Ἀχελῷος αἰδῷο ς· τὸ δὲ κολῳός ὀξύνεται ἀπὸ τοῦ κολοιός.
47 τὸ μέντοι λαγωός καὶ πατρωός ὀξύνονται, διότι οὐκ ἔχουσι τὸ Ι προσγεγραμμένον. Πᾶν εἰς ΟΣ καθαρὸν ὑπὲρ δύο συλλαβὰς τῇ ΑΙ διφθόγγῳ παραληγόμενον, εἰ ἀπὸ ὀξυτονουμένου θηλυκοῦ γένοιτο, προπερισπᾶται· ἀρχή ἀρχαῖο ς, ἀλκή ἀλκαῖο ς, κορυφή κορυφαῖο ς. τὸ μέντοι ἐπιπόλαιος οὐκ ἀπὸ τοῦ ἐπιπολῆς παρῆκτα ι , ἀλλὰ παρὰ τὸ ἐπιπολάζ ω · πλὴν οἱ πλείους αὐτὸ περισπῶσι ν . Τὰ εἰς ΜΑΙΟΣ προπερισπᾶτα ι , εἰ μὴ διαστολὴ γένοιτο ἢ κύριον εἴη σύνθετο ν · πυγμαῖος Ῥωμαῖος Πτολεμαῖος Ἑρμαῖο ς. τὸ δὲ Ἕρμαιος κύριον προπαροξύνεται, καὶ τὸ φιλορώμαιος σύνθετον ὄν. τὸ δὲ Τίμαιος σεσημείωται. Τὰ διὰ τοῦ ΑΙΟΣ ὑπερτρισύλλαβα περισπᾶται, εἰ μὴ διαστολή τις εἴη, ἢ σύνθετον ὑπάρχοι· Ἀθηναῖος Εἰρηναῖος ἀρουραῖο ς. τὸ ἐρυσίχαιος προπαροξύνεται. τὸ δὲ Ἀθήναιος κύριον προπαροξύνεται εἰς διαστολήν. Ἔτι τὰ διὰ τοῦ ΔΑΙΟΣ περισπᾶται· Ἰουδαῖος χυδαῖος Χαλδαῖο ς. Ἔτι τὰ διὰ τοῦ ΑΙΟΣ ἐθνικὰ· Ἀθηναῖος Θηβαῖος Ῥωμαῖο ς. σεσημείωται τὸ Ἀχαιός ὀξυνόμενον καὶ τὸ ἐρυσίχαιος προπαροξυνόμενον. Ἔτι τὰ τρισύλλαβα ἀπὸ Α ψιλουμένου ἀρχόμενα· ἀλκαῖος ἀκμαῖο ς.
48 Ἔτι τὰ διὰ τοῦ ΛΑΙΟΣ· ὑλαῖος βουλαῖος θηλαῖο ς. τὸ δὲ δείλαιος καὶ φύλαιος προπαροξύνεται. ἔτι σημειοῦνται τὰ ἐν ἀρχῇ πρόθεσιν ἔχοντα· ἐπιπόλαιο ς, ἢ ἀπὸ ἐπιῤῥήματος, ὥσπερ τὸ παλαιός ἀπὸ τοῦ πάλαι, καὶ τὰ κατὰ διαστολὴν γινόμενα· Παλαῖος τὸ κύριον, παλαιός δὲ τὸ ἐπίθετον [ ἁραιός ὁ μὴ πυκνός, ἀραῖος ἀπὸ τῆς ἀρᾶς]. Τὰ ἀπὸ ἐπιῤῥημάτων προπερισπῶνται· χύδην χυδαῖο ς, ἄντην ἀνταῖο ς. τὸ μέντοι μάτην μάταιο ς, καὶ τὸ βέβαιος παρὰ τὸ βέβηκα. τὰ δὲ παρώνυμα παρ’ οὐδετέρων γινόμενα ὀξύνεται· γῆρας γηραιό ς, κράτος κραταιό ς, ῥέα ἁραιό ς. Τὰ εἰς ΕΙΟΣ καθαρὸν τρισύλλαβα ἔχοντα ἐν τῇ τρίτῃ Η προπαροξύνεται· θήρειος μήλειος χήνειος κήλειος (ὁ καυστικός). τὸ μέντοι Ἠλεῖος ἠθεῖος προπερισπᾶται οὐκ ἀπὸ συμφώνου ἀρχόμενα. τὸ δὲ Κητειός Πηνειός ὀξύνεται ὡς κύρια· καὶ τὸ Μήδειος κύριον προπαροξύνεται. Τὰ εἰς ΕΙΟΣ ἐπιθετικὰ τρισύλλαβα ἔχοντα τὴν πρώτην φύσει ἢ θέσει μακρὰν, πλὴν τῶν ἐχόντων τὸ Η, περὶ ὧν εἴρηται, καὶ τῶν ἐχόντων ἔννοιαν τοπικὴν, προπαροξύνονται· γλαύκειος δούλειος χρύσειος δούρειος χοίρειο ς.
49 τὸ μέντοι Ὀλμειός Ὀρνειός Σπερχειός Σπονδειός Δαρειός ὡς κύρια ὀξύνεται. τὸ δὲ παιδεῖος (ὁ παιδικός) προπερισπᾶται. Τὰ εἰς ΕΙΟΣ τρισύλλαβα κύρια καὶ τὰ πλείω ὀνόματα ποταμῶν ὀξύνεται· Σπερχειός Ἀλφειός Πηνειός Κητειός Ἐπειό ς. τὸ δὲ Ἀρνεῖος καὶ Δαρεῖος προπερισπῶνται. [προπαροξύνεται δὲ ταῦτα· ἰττέρειος ἀσκάτειο ς.] [τὸ δὲ Δαρδανειός ὀξύνεται.] Τὰ εἰς ΕΙΟΣ τριγενῆ μὴ ἐθνικὰ προπαροξύνεται, εἰ ἀπὸ βραχείας ἄρχοιτο· βρότειος τέλειος φλόγειος λύκειος βόειο ς. τὸ δὲ Ἐπειός κύριον. τὸ δὲ φατειός κατὰ πλεονασμὸν ἔσχε τὴν δίφθογγον. Τὰ εἰς ΕΙΟΣ ὑπερτρισύλλαβα μὴ πλεοναζούσης τῆς ΕΙ διφθόγγου προπαροξύνεται· Αἰάντειος Ὁμήρειος γαλήνειος Ἱππάρχειο ς. τὸ δὲ ἀδελφειός ἀπὸ τοῦ ἀδελφός πλεονάζει τὸ ΕΙ. τὰ μέντοι προπερισπώμενα ἀπὸ τῶν Ὁμήρου λέξεων εὑρεθέντα ταῦτά εἰσι· πρυτανεῖος ἑταιρεῖος μεγαλεῖος γυναικεῖος ἀκατεῖο ς. Τὰ εἰς ΟΙΟΣ ὑπερδισύλλαβα προπερισπῶνται, εἰ ἐπιθετικὰ εἴη ἢ κύρια ὁμοφωνοῦντα τοῖς ἐπιθέτοις· ἀλλοῖος αἰδοῖος ὁμοῖος γελοῖος παντοῖο ς.
50 τὸ δὲ φλοιός δισύλλαβον καὶ τὸ κολοιός προσηγορικόν ..... Τὰ εἰς ΟΣ καθαρὸν ἔχοντα δίφθογγον τὴν διὰ τοῦ Υ ὀξύνεται, ἐπιθετικὰ ὄντα, οὐκ ἐθνικὰ· ἀκουός καὶ ἐπακουό ς , ἀγαυός καὶ τὸ κύριον καὶ τὸ ἐπίθετον. πρόσκειται „εἰ μὴ ἐθνικὰ εἴη, ἀλλὰ κύρια“ ὅτι ταῦτα βαρύνεται· Ἀκάλαυ [ν ]ος Πείραυος Ἄρευο ς. Περὶ τῶν εἰς ΒΟΣ, εἰς ΓΟΣ, καὶ τῶν καθεξῆς μέχρι τῶν εἰς ΜΟΣ. Βιβλίον ϛ ʹ. Τὰ εἰς ΒΟΣ δισύλλαβα κύρια ἢ προσηγορικὰ βαρύνεται· ὄλβος λίβος Λέσβος φλοῖσβος θάμβος (τὸ μονογενές) τάρβο ς. σεσημείωται τὸ ὄλβος παροξυνόμενον, ὅτε προσηγορικόν. Ὀλβός δὲ τὸ κύριον, ὥσπερ λοβός (μέρος τοῦ ἥπατος). Τὰ εἰς ΒΟΣ δισύλλαβα ἐπιθετικὰ ὀξύνεται· στραβός ῥαιβός (ὁ μὴ ὀρθός) καὶ κωβό ς. Τὰ εἰς ΒΟΣ κύρια ἢ προσηγορικὰ ὑπὲρ δύο συλλαβὰς προπαροξύνεται· ἄραβος κόναβος ἴαμβος κάραβος σάραβος ἀττέλαβο ς, ὅπερ οἱ Ἀττικοὶ παραλόγως ὀξύνουσι.
51 Τὰ εἰς ΒΟΣ ἐπιθετικὰ ὑπὲρ δύο συλλαβὰς, εἰ μὴ τῷ Η παραλήγοι ἢ σύνθετα εἴη ἀπὸ τῶν εἰς ΒΟΣ ληγόντων, ὀξύνεται· ἐρεμβός κολοβός βουφορβός ἱπποφορβό ς. τὸ δὲ ἔφηβος ἄνηβος παραλήγουσι τῷ Η. τὸ δὲ φιλόκυβος σύνθετον. Τὰ εἰς ΓΟΣ δισύλλαβα ἔχοντα τὴν πρὸ τέλους συλλαβὴν εἰς σύμφωνον λήγουσαν προσηγορικὰ ὄντα ἢ κύρια βαρύνεται· πύργος σπόγγος φθόγγος Γόργος τὸ κύριον, γοργός δὲ τὸ ἐπίθετον. τὸ δὲ σαργός (ὁ ἰχθῦς) ὀξύνεται. Τὰ εἰς ΓΟΣ ἔχοντα τὴν πρὸ τέλους συλλαβὴν εἰς σύμφωνον λήγουσαν ἐπιθετικὰ ὄντα, εἰ μὴ ἔννοιά τις ὑπάρχοι συνθέσεως, ὀξύνεται· γοργός ἀργό ς. τὸ μέντοι γάγγος βαρύνεται, καὶ τὸ μάργος σύνθετον ἀπὸ τοῦ ΜΑ στερητικοῦ καὶ τοῦ ἔργον· ὁ γὰρ μάργος οὐδὲν ἀγαθὸν ἐργάζεται. Τὰ εἰς ΟΓΟΣ διβράχεα βαρύνεται· λόγος μόγος ψόγο ς. Τὰ διὰ τοῦ ΑΓΟΣ διβράχεα ἐπιθετικὰ καὶ μὴ ἐθνικὰ ὀξύνεται· φαγός κραγός (ὁ κραυγαστικός).
52 τὸ δὲ κράγος βαρύνεται, καὶ τὸ Μάγος ἐθνικόν. Τὰ εἰς ΓΟΣ δισύλλαβα φύσει μακρᾷ παραληγόμενα ὀξύνεται, εἰ μὴ κύρια εἴη· λοιγός φηγό ς. τὸ δὲ Λᾶγος κύριον. Τὰ εἰς ΓΟΣ ὑπερδισύλλαβα βραχείᾳ παραληγόμενα προπαροξύνεται· πάταγος ἔλεγος (ὁ θρῆνος). Τὰ εἰς ΓΟΣ τρισύλλαβα ἀρσενικὰ φύσει ἢ θέσει μακρᾷ παραληγόμενα μὴ διπλασιαζομένου τοῦ Γ ὀξύνεται, χωρὶς εἰ μὴ κύρια εἴη καὶ ἔννοιαν συνθέσεως ἔχοι· ἀρηγός πελαργός ἀμολγός βροτολοιγό ς. τὸ δὲ Ἄμοργος προπαροξύτονον ἐπὶ τῆς νήσου οὐκ ἀρσενικόν. καὶ τὸ Ὄμαργος σύνθετον, ἀπὸ τοῦ ὁμοῦ καὶ τοῦ ἀργός· ἔστι δὲ ὄνομα κυνός. Τὰ εἰς ΔΟΣ διβράχεα ἀρσενικὰ καὶ θηλυκὰ βαρύνονται· εἰ δέ· τι ὀξυνθῇ, τοῦτο θηλυκὸν προσηγορικὸν εὑρέθη τῷ Ο παραλῆγον· κλάδος ἄδος κάδο ς. τὸ μέντοι ὁδός καὶ σποδός ὀξύνεται ὡς θηλυκά. Ἔτι τὰ εἰς ΔΟΣ δισύλλαβα .
53 .... ὀξύνεται· ὁδός σποδός οὐδό ς· τὸ δὲ φροῦδος ἀπὸ τοῦ πρόοδος σύνθετον, καὶ τὸ Μῆδος ἐθνικόν. σεσημείωται τὸ σκοῖδος (παρὰ Μακεδόσιν ὁ οἰκονόμος) καὶ τὸ χλῆδος προπερισπώμενα. Τὰ εἰς ΔΟΣ ἀρσενικὰ φύσει μακρᾷ παραληγόμενα βαρύνεται· Μῆδος νῖδος ζεῦδο ς. τὸ μέντοι καυδός θηλυκὸν, ὥσπερ καὶ τὸ μαυδό ς. Τὰ εἰς ΔΟΣ δισύλλαβα ἔχοντα πρὸ τοῦ Δ σύμφωνον βαρύνεται· ὄγδος ῥάβδος ἄσδος (στήλη λιθίνη). Τὰ εἰς ΔΟΣ δισύλλαβα ἔχοντα πρὸ τοῦ Δ σύμφωνον κατὰ διάστασιν βαρύνεται, εἰ μὴ ἐπιθετικὰ εἴη· λίνδος Σίνδος Πίνδος νάρδος μάρδος (αὐλοῦ εἶδος). σεσημείωται τὸ Ἰνδός (ποταμὸς καὶ τὸ ἐθνικόν). τὸ δὲ κονδός ἐπίθετον καὶ ὁ μυνδός (ὁ ἄφωνος). Τὰ εἰς ΔΟΣ ὑπερδισύλλαβα βραχείᾳ παραληγόμενα προπαροξύνεται· ὄμαδος κέλαδος Τένεδος κόρυδο ς, ὅπερ οἱ Ἀττικοὶ ὀξύνουσιν. Τὰ εἰς ΔΟΣ ὑπερδισύλλαβα ἔχοντα κατ’ ἐπιπλοκὴν σύμφωνον κύρια ἢ προσηγορικὰ βαρύνεται· μόλυβδος σμάραγδο ς.
54 τὸ δὲ ὀρυμαγδός ὀξύνεται. Τὰ εἰς ΔΟΣ ὑπερδισύλλαβα φύσει μακρᾷ παραληγόμενα κύρια προπαροξύνεται· Ἄβυδος Ἔνουδος Ἴσσηδο ς. τὸ μέντοι ἀοιδός ἐπίθετον. τὸ δὲ κίναιδος προπαροξύνεται τῷ λόγῳ τῆς συνθέσεως Τὰ εἰς ΖΟΣ πάντα βαρύνεται· ὄζος ῥοῖζος ταῦζος τρῶζο ς. τὰ δὲ τριγενῆ καὶ τὰ ἀπὸ ἐπιῤῥημάτων ὀξύνεται· πεζός χθιζός πρωϊζό ς. Τὰ εἰς ΘΟΣ μονογενῆ δισύλλαβα φύσει μακρᾷ παραλήγοντα μὴ κοινὰ κατὰ γένος βαρύνεται· μῦθος κῶθος Ζῆθος Ξοῦθος (τὸ κύριον). τὸ δὲ στρουθός κοινὸν τῷ γένει. Τὰ εἰς ΘΟΣ δισύλλαβα μονογενῆ ἔχοντα τὴν πρὸ τέλους συλλαβὴν εἰς σύμφωνον καταλήγουσαν βαρύνεται· πτόρθος γόνθος (ὁ κόγχος) γρόνθος (τὸ ἐπὶ τῆς αὐλήσεως) σμίνθος (ὁ μῦς). τὸ δὲ ξανθός καὶ τυτθός τριγενῆ. Τὰ εἰς ΘΟΣ διβράχεα ὀξύνεται, εἰ μὴ τόπον δηλοῖεν· νόθος πόθος ψόθος ....... (ὁ ψόφος) μόθο ς. τὸ μέντοι βυθός τοπικόν. Τὰ εἰς ΘΟΣ δισύλλαβα τριγενῆ παραληγόμενα φύσει μακρᾷ ἢ θέσει, μὴ προηγουμένου τοῦ Σ, ὀξύνεται· ἀφθός τυτθός ξανθός αἰθός (ὁ διάπυρος).
55 τὸ δὲ λοῖσθος ἔχει τὸ Σ. σεσημείωται τὸ Πάρθος καὶ τὸ ὄνθος Τὰ εἰς ΑΘΟΣ μονογενῆ τρισύλλαβα ἀπὸ βραχείας ἀρχόμενα προπαροξύνεται· ψάμαθος κύαθος κάλαθος καὶ λάπαθο ς. τὸ μέντοι ἀγαθός τριγενές. τὸ δὲ ὁρμαθός καὶ γυργαθός ὀξύνεται ἀπὸ μακρᾶς ἀρχόμενα. Τὰ εἰς ΘΟΣ ὑπὲρ δύο συλλαβὰς παραλήγοντα Ι ἢ Υ ἢ καὶ φύσει μακρᾷ προπαροξύνεται· εἰ δέ τι καὶ ὀξύνεται, ἐπιθετικόν ἐστι· Λάπιθος λέκιθος ἔριθος Μίκυθος ἄκυθος (ἡ μὴ τίκτουσα). τὸ δὲ βοηθός καὶ κακηθός (ὁ κάκιστος) ὀξύνεται. Τὰ εἰς ΘΟΣ ὑπερδισύλλαβα ἔχοντα κατὰ τὴν παραλήγουσαν δύο σύμφωνα μὴ ὄντα ἐπιθετικὰ προπαροξύνονται· Ἐρύμανθος λαβύρινθος Μέλανθος ὄλυνθος (τὸ μὴ πέπειρον). τὸ δὲ ὀλισθός (ὁ ὀλισθηρός) ὀξύνεται ἐπίθετον ὄν. Τὰ εἰς ΚΟΣ μονογενῆ δισύλλαβα φύσει μακρᾷ παραληγόμενα βαρύνεται· Φῶκος Σῶκος ταῦκο ς. τὸ δὲ σηκός ὀξύνεται.
56 τὰ δὲ ἐπιθετικὰ ὀξύνεται· γλαυκός λευκός γραικό ς. Τὰ εἰς ΚΟΣ δισύλλαβα κύρια, εἰ ἔχοι τὴν πρὸ τέλους συλλαβὴν εἰς σύμφωνον καταλήγουσαν βαρύνεται· Μάκκος Ὄγκος (τὸ κύριον) Λύγκος Φόρκο ς. Τὰ εἰς ΚΟΣ δισύλλαβα προσηγορικὰ μὴ παρασχηματιζόμενα εἰς θηλυκὸν γένος, εἰ ἔχοι τὴν πρὸ τέλους συλλαβὴν εἰς σύμφωνον καταλήγουσαν, πλὴν τοῦ Λ, βαρύνεται· λάκκος κόκκος ἄρκος κέρκος ὅρκο ς. σεσημείωται τὸ θριγκό ς. τὸ δὲ χαλκός ἔχει Λ. καὶ τὸ φολκός ἐστι τριγενὲς ἔχον καὶ τὸ Λ. Τὰ εἰς ΚΟΣ δισύλλαβα μετ’ ἐπιπλοκῆς συμφώνου τοῦ Σ ἀπὸ συμφώνου ἀρχόμενα βαρύνεται· δίσκος Φύσκος μύσκο ς. τὸ δὲ ἀσκός ἀπὸ φωνήεντος ἄρχεται. Τὰ εἰς ΚΟΣ διβράχεα μονογενῆ, εἴτε ἀρσενικὰ, εἴτε θηλυκὰ, βαρύνεται, εἰ μὴ διαστολή τις σημαινομένου γένοιτο, οἷον· κύκος Πλάκος πόκος τόκο ς. σεσημείωται τὸ φακός ὀξύτονον. τὸ δὲ Φάκος κύριον ὄνομα ὄρους. Τὰ εἰς ΚΟΣ δισύλλαβα τριγενῆ ὀξύνεται, οἷον· λευκός γλαυκός πλὴν τῶν παραληγόντων τῷ Ω. Τὰ εἰς ΚΟΣ ὑπὲρ δύο συλλαβὰς Α παραληγόμενα, οὗ προηγεῖται σύμφωνον ἢ σύμφωνα, κύρια ὄντα βαρύνεται· Λάβδακος Πίνακος καὶ Ἀμάρακος Ἴθακο ς.
57 σεσημείωται τὸ Ἀσακός καὶ Ἀλακός καὶ Καλλιακό ς. Τὰ εἰς ΚΟΣ ὑπερδισύλλαβα παραληγόμενα τῷ Α προσηγορικὰ ἢ ἐπιθετικὰ ὀξύνεται· λιθακός μαλθακός ψιττακός ἀστακός φυλακός (ὁ φύλαξ, Φύλακος δὲ τὸ κύριον) φαρμακός (ὁ ἐπὶ καθαρμῷ τῆς πόλεως τελευτῶν, φάρμακος δὲ ὁ γόης). σεσημείωται τὸ θύλακος ὕσσακος αἴσακος προπαροξυνόμενα, καὶ τὸ μαίμακος σύνθετον. Τὰ [διὰ τοῦ] εἰς ΑΚΟΣ κτητικὰ ὀξύνεται· Δηλιακός Φρυγιακός Ἰλιακό ς. Τὰ εἰς ΕΚΟΣ ἕν ἐστιν· ἀλώπεκος ἀπὸ τῆς γενικῆς. Τὰ εἰς ΟΚΟΣ ὑπὲρ δύο συλλαβὰς προπαροξύνονται σπάνια ὄντα· Καππάδοκος Σπόρδοκο ς. τὸ δὲ ξενοδόκος βαρύνεται, [καὶ τὸ αἰγοβοσκός ὀξύνεται]. Τὰ εἰς ΚΟΣ ὑπὲρ δύο συλλαβὰς μακρᾷ παραλήγοντα σπάνια ὄντα βαρύνεται· ἔστρηκος Μάληκος πίθηκο ς. τὸ δὲ Ἰωλκός καὶ Ἀρδησκός ὀξύνεται. Τὰ εἰς ΚΟΣ παραληγόμενα ΑΙ ἢ ΟΙ μὴ ἐπιθετικὰ προπαροξύνεται· πάταικος Φάλαικος Μίθαικος σόλοικος μόνοικος (τὸ κατὰ συναλοιφήν).
58 τὸ Εὐβοικός ὀξύνεται ἐπιθετικὸν ὄν. Τὰ εἰς ΚΟΣ ὑπερδισύλλαβα εἰ παραλήγοιτο Ι μακρῷ βαρύνεται· Ἄνικος (κύριον) Κάικος Γρήνικος Φίλικο ς. εἰ δὲ τῇ ΕΙ διφθόγγῳ, ὀξύνεται· δαρεικός βοεικός Δεκελεικός Κεραμεικό ς. σεσημείωται τὸ Καμικός ὀξύτονον καὶ ἔχον τὸ Ι μακρὸν, ὡς τὸ Παλικό ς. Τὰ εἰς ΙΚΟΣ κτητικὰ ἐπιθετικὰ καὶ θηλυκὸν ἔχοντα ὀξύνεται· Γαλατικός Ἰταλικός Πυθαγορικό ς. τὸ δὲ ἄδικος οὐ κτητικόν. τὸ δὲ ἡλίκος καὶ πηλίκος παροξύνονται· οὐ γὰρ κτητικά. Τὰ εἰς ΥΚΟΣ ὑπερδισύλλαβα κύρια ἢ προσηγορικὰ μὴ ἔχοντα κατ’ ἰδίαν θηλυκὰ κτητικῆς ἐννοίας ἐχόμενα βαρύνεται· Ἴβυκος Ἄμυκος Κώρυκος Ἴνυκο ς. τὸ δὲ Λιβυκός καὶ θηλυκός καὶ ἁλυκός ὀξύνεται θηλυκὰ ἔχοντα. Τὰ εἰς ΣΚΟΣ Ι ἢ Υ παραληγόμενα παροξύνεται· σατυρίσκος νεανίσκος παιδίσκο ς. τὸ μέντοι Δαμασκός καὶ Ἀρδησκός ὀξύνεται, ἰῶτα οὐκ ἔχοντα. Τὰ εἰς ΛΟΣ διβράχεα βαρύνεται.
59 εἰ δέ τι ὀξύνεται, διαστολὴν πέπονθεν, ἢ ἕνεκα τριγενείας· πάλος σάλος λάλος φάλος θόλο ς. τὸ δὲ ὀλός (ὁ ὀλέπριος) ὀξύνεται. Τὰ εἰς ΛΟΣ μονογενῆ [ὑπὲρ δύο συλλαβὰς] μὴ ἀπὸ τοῦ Χ ἀρχόμενα ἔχοντα δίχρονον ἐκτεταμένον, εἰ μή τις εἴη διαστολὴ, [καὶ] βαρύνεται· Ἶλος (τὸ κύριον, ἰλός δὲ ὁ διεστραμμένος) πῖλος μύλος στῦλος γρῦλο ς. τὸ δὲ χυλός καὶ χιλός (ἡ τροφὴ) ὀξύνεται ἀπὸ τοῦ Χ ἀρχόμενα. τὸ δὲ ψιλός τριγενές. καὶ τὸ Νεῖλος βαρύνεται. καὶ τὸ δειλός ὀξύνεται. Τὰ εἰς ΛΟΣ δισύλλαβα κύρια τῷ Η παραληγόμενα προπερισπᾶται, οἷον· Μῆλος Βῆλος Δῆλος Σφῆλο ς. Ἔτι τὰ εἰς ΛΟΣ δισύλλαβα προσηγορικὰ ἢ ἐπιθετικὰ τῷ Η παραληγόμενα, εἰ ἔχοι ἄφωνον πρὸ τοῦ Η, ὀξύνεται· πηλός βηλός (ὁ οὐδός), τὸ μέντοι ἧλος καὶ ζῆλος βαρύνεται· οὐδὲ γὰρ ἄφωνον ἔχει. Τὰ εἰς ΑΥΛΟΣ δισύλλαβα μονογενῆ μὴ κύρια ὀξύνεται· αὐλός δαυλός καυλό ς. τὸ δὲ Βραῦλος Παῦλος Δαῦλος κύρια. ... καὶ τὸ ναῦλος μὴ ὂν κύριον. τὸ δὲ φαῦλος ἐπίθετον. Τὰ εἰς ΛΟΣ ἐπιθετικὰ ἔχοντα πρὸ τοῦ ΛΟΣ δίφθογγον τὴν διὰ τοῦ Υ βαρύνεται, οἷον· φαῦλος δοῦλος οὖλο ς.
60 τὸ δὲ τραυλός ὀξύνεται καὶ τὸ δειλός (?). Τὰ εἰς δύο ΛΛ κύρια ἀρσενικὰ βαρύνονται· Ὕλλος Τέλλος Μύλλος (ποιητὴς κωμικὸς) Γάλλος Ψύλλος (τὸ κύριον). τὸ δὲ κυλλός ὀξύνεται ὡς ἐπιθετικὸν, καὶ τὸ Μαλλός θηλυκὸν ὄνομα πόλεως. Τὰ εἰς δύο ΛΛ προσηγορικὰ εἰ μὴ παραλήγοιεν Ι ὀξύνεται· μαλλός φαλλός φελλό ς. τὸ σίλλος καὶ βίλλος (τὸ ἀνδρεῖον αἰδοῖον, τὸ κοινῶς βιλλίν παρὰ Ἐφεσίοις) βαρύνεται. σεσημείωται τὸ ψύλλος τὸ ἐπὶ τοῦ ἔθνους. Τὰ εἰς ΛΟΣ μετ’ ἐπιπλοκῆς συμφώνου βαρύνεται. εἰ δέ τι εἴη ὀξύτονον, ἐπιθετικὸν ὑπάρχει· ὄτλος βύβλος βίβλος ὄχλος κόχλος κύκλο ς. τὸ δὲ τυφλός ὀξύνεται ἐπιθετικὸν ὂν, ὥσπερ καὶ τὸ στρεβλός καὶ ἐσθλό ς. σεσημείωται τὸ μοχλός ὀξυνόμενον. Τὰ εἰς ΑΛΛΟΣ τρισύλλαβα μὴ ἐθνικὰ προπαροξύνεται· κρύσταλλος κίαλλος ὄκταλλος (ὁ ὀφθαλμὸς παρὰ Βοιωτοῖς)· τὸ δὲ Τριβαλλός ἐθνικὸν καὶ τὸ προβαλλός (ἡ ἀσπίς) ὀξυνόμενον. Τὰ ὑπὲρ τρεῖς συλλαβὰς ἐκφερόμενα παραληγόμενα τῷ Α βαρύνεται, εἰ μὴ ἀπὸ τοῦ Κ ἄρχοιτο· ἀρύβαλλος (τὸ μαρσύπιον) περίαλλος (τὸ ἰσχίον) αἰγίθαλλο ς .
61 κραπαταλλός δὲ (εἶδος νομίσματος) καὶ κορυδαλλός ὀξύνεται. Τὰ εἰς ΛΛΟΣ πολυσύλλαβα, ὁποίῳ φωνήεντι παραλήγει πλὴν τοῦ Α, προπαροξύνεται· Μύσκελλος Μάρκελλος Κύριλλος Σόφιλλος δόριλλο ς. τὸ δὲ ὀπτίλλος παροξύνεται. καὶ τὸ νεογιλλός ἔχει θηλυκόν. Τὰ διὰ τοῦ ΑΛΟΣ, εἰ ἔχει τὴν τρίτην ἀπὸ τέλους μακρὰν, προπαροξύνεται· Κώδαλος Τάνταλος Ἅρπαλος ἴξαλος δαίδαλο ς. σεσημείωται τὸ ὀμφαλός καὶ τὸ Θεσσαλό ς. Τὰ διὰ τοῦ ΑΛΟΣ ἔχοντα τὴν τρίτην συνεσταλμένην, θηλυκῶν ἐστερημένα, εἰ μὴ περιεκτικῇ σημασίᾳ ἐκφέρηται, προπαροξύνεται· ἐγκέφαλος πίαλος φίγαλος δάμαλο ς. τὸ δὲ Ἰταλός ὀξύνεται καὶ τὸ αἰγιαλός περιεκτικόν. Τὰ διὰ τοῦ ΑΛΟΣ τριγενῆ ἔχοντα τὴν τρίτην βραχεῖαν ὀξύνεται· ἁπαλός χθαμαλός τροχαλός ἰταλό ς. σεσημείωται δὲ τὸ μεγάλος παροξύτονον. Τὰ διὰ τοῦ ΑΛΟΣ ὑπερδισύλλαβα μετὰ τοῦ Α ἐκτεταμένου βαρύνεται· Φάρσαλος Τάβαλο ς. Τὰ διὰ τοῦ ΕΛΟΣ μονογενῆ προπαροξύνεται, εἰ μὴ πάθος τι γένοιτο· ἄμπελος Σθένελος πύελος κύψελος ἀσφόδελος (ἡ βοτάνη, ἀσφοδελός ὁ τόπος ὁ περιέχων).
62 τὸ δειελός (τὸ δειλινὸν) ὀξύνεται, καὶ τὸ ὀβελός καὶ μυελό ς. Τὰ διὰ τοῦ ΕΛΟΣ ἐπιθετικὰ ὑπερδισύλλαβα ἔχοντα τὴν τρίτην μακρὰν προπαροξύνεται· ἀείδελος εἴκελος εὐτράπελος πέμπελος (ὁ παλαιός). εἰ δὲ τρισύλλαβα εἴη ἐπιθετικὰ μὴ ὄντα σύνθετα ὀξύνεται· Σικελός στροβελός κεφελό ς. τὸ δὲ ζάφελος σύνθετον ὂν προπαροξύνεται. Τὰ διὰ τοῦ ΗΛΟΣ ὑπερδισύλλαβα. .... μὴ ἔχοντα ἴδια θηλυκὰ προπαροξύνεται· εὔκηλος τράχηλος κάπηλο ς. τὸ δὲ ῥιγηλός ἔχει θηλυκόν. Τὰ διὰ τοῦ ΗΛΟΣ ὑπερδισύλλαβα ἁπλᾶ ἔχοντα θηλυκὰ ὀξύνεται· σιγηλός μιμηλός ἀπατηλός ὑψηλός ὑδρηλό ς. Τὰ διὰ τοῦ ΙΛΟΣ ἀρσενικὰ ὑπερδισύλλαβα ἔχοντα τὸ Ι βραχὺ παροξύνεται. εἰ δέ τι προπαροξύτονον εἴη, ἢ πάθει ἢ γένει· ναυτίλος Τρωΐλος Ζωΐλος Πενθίλο ς. τὸ δὲ αἴγιλος θηλυκὸν προπαροξύνεται. τὸ δὲ κόϊλος ἀπὸ τοῦ κοῖλος κατὰ πάθος, καὶ τὸ μύτιλος (ὁ ἔσχατος) προπαροξύνεται.
63 Τὰ διὰ τοῦ ΙΛΟΣ ὑπερδισύλλαβα, εἰ ἔχοι τὸ Ι ἐκτεταμένον, προπαροξύνεται, εἰ μὴ ἡ τρίτη ἔχοι τὸ Α, οὗ προκατάρχει σύμφωνον· στρόβιλος (εἶδος ὀρχήσεως, στροβιλός δὲ ἡ συστροφὴ τοῦ ἐχίνου) ἔσβιλος ὅμιλος Πάμμιλο ς, ἀλλ’ οὐκ ἐν συλλήψει τὰ σύμφωνα. τὸ δὲ Καδμῖλος (ὁ Ἑρμῆς) προπερισπᾶται ἔχον τὸ Α. Τὰ εἰς ΟΛΟΣ ὑπὲρ δύο συλλαβὰς ἁπλᾶ κύρια ἢ προσηγορικὰ προπαροξύνεται· Ἄσβολος ἄκολο ς. τὸ δὲ αἰόλο ς, εἴτε κύριον, εἴτε ἐπίθετον, παροξύνεται. καὶ τὸ βουκόλος παροξύτονον. τὸ δὲ ὀβολός ὀξύνεται. Τὰ διὰ τοῦ ΥΛΟΣ τρισύλλαβα προσηγορικὰ ἢ κύρια, εἰ ἄρχοιτο ἀπὸ φύσει μακρᾶς, παροξύνεται· Κρωβύλος κηρύλος Αἰσχύλος Ῥωμύλο ς. σεσημείωται τὸ αἴτυλος καὶ ὄγκυλο ς. τὸ δὲ αἴσυλος ἐπίθετόν ἐστιν. Τὰ διὰ τοῦ ΥΛΟΣ τρισύλλαβα ἐπιθετικὰ ἁπλᾶ ἔχοντα τὴν τρίτην μακρὰν παροξύνεται· στωμύλος αἱμύλος (ὁ πρᾷος) στρογγύλος ἀγκύλος καμπύλο ς.
64 τὸ δὲ αἴσυλος προπαροξύνεται ὡς σύνθετον, ἀπὸ τοῦ Α καὶ τοῦ συλῶ, ὁ πολλὰ συλῶν. Τὰ εἰς ΥΛΟΣ τρισύλλαβα κύρια ὄντα ἔχοντα τὴν πρώτην συλλαβὴν μηκυνομένην παροξύνεται· προσηγορικὰ δὲ ὄντα προπαροξύνεται. παροξύνεται δὲ Δερκύλος Βακχύλος Χαρμύλο ς. προπαροξύνεται δὲ τὸ κόνδυλος σφόνδυλος δάκτυλος γόγγυλο ς. τὸ δὲ Ἄξυλος καὶ Ὄξυλος κύρια ὄντα τοῖς προσηγορικοῖς κατὰ τὸν τόνον ἠκολούθησαν. Τὰ διὰ τοῦ ΥΛΟΣ τριβράχεα, εἰ ἔχοι ἐν τῇ τρίτῃ συλλαβῇ τὸ Ι ...... εἰ μὴ εἴη παρώνυμον ἐν ἰσοσυλλάβοις, προπαροξύνεται· τίτυλος Ἴτυλος τὸ κύριον. τὸ μέντοι Χρεμύλος καὶ Κρατύλος παροξύνονται οὐκ ἔχοντα Ι ἐν τῇ πρώτῃ. τὸ δὲ Στάφυλος παρώνυμόν ἐστι παρὰ τὸ σταφυλή. καὶ τὸ Ἄγκυλος κύριον προπαροξύνεται. Τὰ διὰ τοῦ ΥΛΟΣ ὑπερτρισύλλαβα παροξύνεται, εἰ μὴ ἔχοι[εν] ἔννοιαν συνθέσεως, οἷον· ἐρωτύλος ἰαμβύλο ς. τὸ μέντοι εὐρύπυλος σύνθετον. Τὰ διὰ τοῦ ΩΛΟΣ μονογενῆ ὑπὲρ δύο συλλαβὰς προπαροξύνεται, εἰ μὴ ἔχοι πρὸ τοῦ Ω δύο σύμφωνα κατ’ ἐπιπλοκὴν, ὧν τὸ δεύτερόν ἐστι Τ, οἷον· Κίμωλος εὐρύσμωλος φάσκωλος (ὁ θύλακος)· Καστωλός δὲ ὀξύνεται ἔχον δύο σύμφωνα, ὧν τὸ ἓν Τ ἐστι.
65 τὸ μέντοι Σπάρτωλος βαρύνεται· τὰ γὰρ δύο σύμφωνα οὐκ εἰσὶν ἐν συλλήψει, ἀλλ’ ἐν διαστάσει. τὸ δὲ Αἰτωλός τριγενές. Τὰ διὰ τοῦ ΩΛΟΣ ὑπερδισύλλαβα ἁπλᾶ ῥηματικὰ ἔχοντα τὴν τρίτην μακρὰν ὀξύνεται· φειδωλός αἰτωλός ἁμαρτωλό ς. τὸ μέντοι ἕωλος (ὁ χθεσινός) προπαροξύνεται ὡς παρώνυμον, καὶ τὴν τρίτην βραχεῖαν ἔχει. Τὰ εἰς ΛΟΣ ὑπερδισύλλαβα παραληγόμενα τῇ διὰ τοῦ Υ διφθόγγῳ προπαροξύνεται· δίαυλος ἴουλος Κάμουλος ὕπουλο ς. Περὶ τῶν εἰς ΜΟΣ ΝΟΣ ΞΟΣ ΠΟΣ. Βιβλίον ζ ʹ . Τὰ εἰς ΜΟΣ ἔχοντα πρὸ τοῦ Μ τὸ Γ ὀξύνεται προσηγορικὰ ὄντα· νυγμός φραγμός τιναγμός ἀλαλαγμός ὑλαγμός διωγμό ς. σεσημείωται τὸ ὄγμος (ἡ τάξις) βαρυνόμενον, καὶ τὸ Ῥίγμος οὐ προσηγορικόν. Τὰ εἰς ΜΟΣ πρὸ τοῦ Μ Δ ἔχοντα ὀξύνεται προσηγορικὰ ὄντα, εἰ δὲ κύρια εἴη, βαρύνεται.
66 ὀξύνεται δὲ ταῦτα· ἀρδμός σκιαδμό ς, βαρύνονται δὲ ταῦτα· Κάδμος Κύδμο ς. Τὰ εἰς ΜΟΣ ἔχοντα πρὸ τοῦ Μ Θ ἢ Χ ὀξύνεται· βαθμός ἰσθμός ῥυθμός σταθμός αὐχμό ς. σεσημείωται τὸ κρίθμος βαρυνόμενον. Τὰ εἰς ΜΟΣ ἔχοντα πρὸ τοῦ Μ τὸ Κ σπάνια μέν εἰσι καὶ βαρύνεται, οἷον· Λάκμος Δέκμο ς. τὸ μέντοι Τρωκμός ὀξύνεται. Τὰ εἰς ΜΟΣ λήγοντα ἔχοντα πρὸ τοῦ Μ τὸ Τ βαρύνονται, οἷον· πότμος Πάτμος Λάτμο ς. σεσημείωται τὸ ἀτμός ὀξυνόμενον. Τὰ εἰς ΜΟΣ λήγοντα ἔχοντα πρὸ τοῦ Μ τὸ Σ προσηγορικὰ ὄντα ὀξύνεται, μὴ ἔχοντα ἐν τῇ πρὸ τέλους συλλαβῇ τὸ Σ εἰς Ο μόνον καταλῆγον, βρυσμός δεσμός δασμός θεσμός χρησμός σπασμό ς. πρόσκειται προσηγορικὰ, ἵνα φύγωμεν τὰ βαρύτονα κύρια τὸ Κροῖσμος καὶ τὸ Κάσμο ς. [οὐκ ἔχοντα τὸ Ο μόνον.] τὸ δὲ κόσμος βαρύνεται, καὶ τὸ κρουσμός ... . ὀξύνεται, καὶ τὸ σύνδεσμος προπαροξύνεται σύνθετον ὄν. Τὰ εἰς ΜΟΣ προσηγορικὰ ἔχοντα τὴν πρὸ τέλους συλλαβὴν εἰς Λ καταλήγουσαν ὀξύνεται. ὀφθαλμός τιλμός ψαλμός παλμός ἰνδαλμό ς.
67 τὸ δὲ Ἄλμος τὸ κύριον καὶ τὸ προσηγορικὸν βαρύνεται. Τὰ εἰς ΜΟΣ ἔχοντα τὴν πρὸ τέλους εἰς Μ καταλήγουσαν ἀρσενικὰ προσηγορικὰ, εἰ ἀπὸ τῆς πρώτης εἴη συζυγίας, ὀξύνεται· γράφω γραμμός τρίβω τριμμός θλίβω θλιμμό ς. τὸ δὲ ἄμμος καὶ ψάμμος θηλυκά. ἔτι καὶ τὸ μνάμμος (ὁ ἔκγονος) βαρύνεται ἐπιθετικὸν ὄν. Τὰ εἰς ΜΟΣ δισύλλαβα τῷ Η παραληγόμενα κύρια ὄντα βαρύνεται· Κνῆμος Σῆμος Ῥῆμο ς. τὰ δὲ προσηγορικὰ ὀξύνεται, εἰ μὴ διαστολή τις εἴη· κημός (ἡ χώνη, τὸ ἐπιτιθέμενον ἐπὶ τῇ ὑδρίᾳ, ἐξ ἧς αἱ ψῆφοι φέρονται) κνημός (ὁ τραχὺς τόπος τῶν ὀρέων) δημός (τὸ λίπος, δῆμος δὲ ὁ ὄχλος). Τὰ εἰς ΑΜΟΣ μονογενῆ δισύλλαβα [μὴ ὄντα τριγενῆ] βαρύνεται· βράμος γάμος Σάμος Ἄμο ς. τὸ μέντοι ἀμός (ὁ ἡμέτερος καὶ ..... μηδαμινὸς) τριγενὲς ὂν ὀξύνεται. Τὰ εἰς ΜΟΣ δισύλλαβα παραληγόμενα τῷ Ο ἢ Ε μὴ ὄντα τριγενῆ βαρύνεται, ἀρχόμενα ἀπὸ συμφώνου ἢ συμφώνων· βρόμος γόμος τρόμος δρόμος ῥόμος (ὁ σκώληξ) τόμος (ὁ τετμημένος, τομός ὁ τέμνων).
68 Τὰ εἰς ΥΜΟΣ ἔχοντα τὸ Υ ἐκτεταμένον δισύλλαβα ὀξύνεται· κρυμός ῥυμός χυμός θυμό ς . θύμος δὲ τὸ κύριον, ἢ ἡ βοτάνη. τὸ δὲ Δρυμός καὶ ἐπὶ τοῦ κυρίου καὶ προσηγορικοῦ ὀξύνεται. Τὰ εἰς ΩΜΟΣ δισύλλαβα προσηγορικὰ ἀρχόμενα ἀπὸ συμφώνου μὴ τοῦ Μ, εἰ ἐπὶ οὐσίας τάττοιτο, ὀξύνεται· βωμός ψωμός ζωμός θωμός (ὁ σωρός). τὸ μέντοι κῶμος (ἡ ᾠδή) βαρύνεται καὶ τὸ μῶμος ἀπὸ τοῦ Μ ἄρχεται, καὶ τὸ ῥῶμος καὶ βρῶμος κύριον βαρύνεται, ὥσπερ τὸ πῶλο ς. Τὰ εἰς ΜΟΣ δισύλλαβα διφθόγγῳ παραλήγοντα ἀπὸ συμφώνου ἀρχόμενα ὀξύνεται· λοιμός λαιμό ς. τὸ Δεῖμος καὶ οἷμος βαρύνεται. Τὰ διὰ τοῦ ΑΜΟΣ τριβράχεα προπαροξύνεται, εἰ μὴ προηγεῖται τῷ Α τὸ Τ· πλόκαμος κέραμος κάλαμος θάλαμος κύαμος Πρίαμο ς. τὸ μέντοι ἰταμός καὶ ποταμός ὀξύνεται ὡς ἔχοντα τὸ Τ πρὸ τοῦ Α. Τὰ διὰ τοῦ ΑΜΟΣ, εἰ ἔχοι τὴν πρώτην θέσει μακρὰν, εἰ μὲν κύρια εἴη, προπαροξύνεται· Πύραμος Σίσαμο ς· εἰ δὲ μὴ, ὀξύνεται· οὐλαμός χηραμός (ἡ κατάδυσις) φωριαμός (τὸ κιβώτιον).
69 Τὰ διὰ τοῦ ΑΜΟΣ, εἰ ἄρχεται ἀπὸ δύο συμφώνων, κύρια ὄντα ἢ ἐπίθετα, προπαροξύνεται· ἄρταμος (ὁ μάγειρος) ὄρχαμος Πέργαμος ἐμπέραμο ς. τὸ μέντοι σχινδαλαμός (ὁ σχισμός) ὀξύνεται προσηγορικὸν ὄν. Τὰ εἰς ΜΟΣ ὑπερδισύλλαβα παραληγόμενα τῷ Ε προπαροξύνεται· Τήλεμος Ἔχεμος πόλεμος ἄνεμο ς. τὸ δὲ θελεμός ἀπὸ τοῦ θελημός ὀξύνεται. Τὰ εἰς ΜΟΣ ἁπλᾶ τῷ Η παραληγόμενα σπάνια ὄντα προπαροξύνεται· ἔρημος (ἀττικῶς, ἐρῆμος δὲ παρὰ τῷ ποιητῇ) ἴημο ς. ἔτι καὶ τὰ σύνθετα· Εὔδημος εὔφημο ς. Τὰ εἰς ΙΜΟΣ ὑπερδισύλλαβα προπαροξύνεται· ἀγώγιμος ὄψιμος πρώϊμος ὠφέλιμος ἄλκιμο ς. Τὰ εἰς ΟΜΟΣ ὑπερδισύλλαβα προπαροξύνεται· κέρτομος ἄνδρομος (ὁ ἀνδρώδης) ἕβδομος Θέομο ς· πλὴν τοῦ καρατόμος ἀγριονόμος ἀπὸ ῥημάτων συντεθέντων. Τὰ εἰς ΥΜΟΣ ἔχοντα τὸ Υ βραχὺ πρὸ τοῦ ΜΟΣ προπαροξύνεται· ἔλυμος ἔτυμος δίδυμος Σόλυμος ἔρυμο ς.
70 τοῦ μέντοι κολυμός καὶ ῥυμός τὸ Υ μακρόν. Τὰ εἰς ΜΟΣ τρισύλλαβα παραληγόμενα τῇ ΟΙ διφθόγγῳ μὴ παρεσχηματισμένα θηλυκῷ γένει ὀξύνεται· κυδοιμός [ ἀθροισμός ἀφλοισμό ς ] (ἡ ταραχή). τὸ δὲ ἕτοιμος ἀττικὸν, τὸ δὲ ἑτοῖμος κοινόν. καὶ τὸ ἀλύδοιμος (ὁ οἰκτρός) προπαροξύνεται. Τὰ εἰς ΝΟΣ ἔχοντα πρὸ τοῦ Ν ἕν τι τῶν μέσων στοιχείων, ἔχοντα θηλυκὸν γένος, ὀξύνεται· στεγνός στυγνός ἁγνός κεδνό ς. τὸ μέντοι λάγνος βαρύνεται· οὐκ ἔχει γὰρ ἴδιον θηλυκόν. ὡσαύτως καὶ τὰ κύρια· Κύδνος Πύδνος Κάλυδνο ς. Τὰ εἰς ΝΟΣ ἁπλᾶ ἔχοντα πρὸ τοῦ Ν ἕν τι τῶν ἀντιστοίχων ὀξύνεται, ἐπιθετικὰ ὄντα καὶ μὴ ἔχοντα πρὸ τοῦ τέλους ΟΡ· πυκνός κραιπνός τερπνός στρυφνός ἰσχνό ς· σεσημείωται τὸ λίχνος βαρύτονον, ὡς σύνθετον παρὰ τὸ λίαν χαίνειν. τὸ δὲ μόρφνος (ὁ μέλας) ἔχει τὸ ΟΡ, καὶ τὸ ὄκνος προσηγορικόν. Τὰ εἰς ΝΟΣ μονογενῆ δισύλλαβα ἔχοντα πρὸ τοῦ ΝΟΣ ἕν τι τῶν ἀντιστοίχων, πλὴν τοῦ Α, βαρύνεται· ὄκνος κύκνος Κύθνος Πέφνος ὕπνος Σίφνο ς.
71 τὸ δὲ καπνός ὀξύνεται ἔχον τὸ Α. Τὰ εἰς ΜΝΟΣ δισύλλαβα, εἰ παραλήγοι Α μετὰ συμφώνου, βαρύνεται· θάμνος ῥάμνο ς. τὸ δὲ ἀμνός ὀξύνεται· ἀπὸ τοῦ Α γὰρ καὶ ἐπιθετικώτερον· ἄμενος γὰρ παρὰ τὸ μὴ ἔχειν μένος. Τὰ εἰς ΜΝΟΣ δισύλλαβα ἔχοντα τὴν πρὸ τέλους μὴ φύσει μακρὰν, μονογενῆ μὲν ὄντα βαρύνεται· ὕμνος σκύμνος τέμνο ς· τριγενῆ δὲ ὀξύνεται· γυμνός σεμνός στυμνός (ὁ σκληρός). Τὰ εἰς ΝΟΣ ὑπερδισύλλαβα κύρια ἢ προσηγορικὰ, μὴ ἔχοντα ἴδια θηλυκὰ, προπαροξύνεται· Λάτυμνος Λύκαμνος Ἐπίδαμνος Αἴσυμνο ς. τὸ μέντοι ἐρεμνός ἔχει θηλυκὸν τὸ ἐρεμνή, ὥσπερ καὶ τὸ ἐρυμνός (ὁ κεκαλυμμένος). Τὰ εἰς δύο ΝΝ βαρύνεται ἀπαρασχημάτιστα ὄντα θηλυκῷ γένει· βλέννος θύννος Κύννος δάθυννος (? ) Ἄργυννος τύραννο ς. τὰ μέντοι ἔχοντα θηλυκὰ ὀξύνεται· ἐραννός (ὁ ποθεινός) ἀργεννός κλεεννός ἐρεβεννό ς. Τὰ εἰς ΕΡΝΟΣ Ἰταλιωτικὰ παροξύνεται· Φαλέρνος πατέρνο ς. Τὰ εἰς ΑΝΟΣ δισύλλαβα κύρια ὄντα ἢ προσηγορικὰ, μὴ ἔχοντα διαστολὴν, βαρύνεται· Τάνος Φάνος (τὸ κύριον) πάνος (ὁ δίφρος).
72 τὰ μέντοι ἐπιθετικὰ ἢ προσηγορικὰ ἔχοντα διαστολὴν ὀξύνεται· φανό ς. τὸ δὲ πλάνος βαρύνεται, καὶ τὸ νᾶνος (ὁ μικρός). Τὰ εἰς ΕΝΟΣ δισύλλαβά τινα μὲν βαρύνονται· ἔνος (ὁ ἐνιαυτός) ξένο ς· τινὰ δὲ ὀξύνονται· κενός στενό ς. Τὰ εἰς ΗΝΟΣ κύρια ἢ προσηγορικὰ βαρύνεται· Τῆνος Φῆνος (ὁ τόπος) Ῥῆνο ς. τὰ δ’ ἐπίθετα ὀξύνεται· φηνός (ὁ λαμπρός) πτηνό ς. ἔτι καὶ τὸ ληνός μὴ ὂν ἐπίθετον. Τὰ εἰς ΙΝΟΣ δισύλλαβα βαρύνεται· Νῖνος πίνος δῖνος σχῖνο ς. τὸ δὲ κλεινός αἰνός δεινός ὀξύνεται μὴ ἔχοντα τὸ Ι μόνον. Τὰ εἰς ΥΝΟΣ δισύλλαβα, εἰ μὴ κύρια εἴη, ὀξύνεται· θυνός ξυνός γρυνός (ἡ ῥίζα τῶν ξύλων ἡ ξηρὰ καὶ παχεῖα) πλυνό ς. Τὰ εἰς ΩΝΟΣ βαρύνεται· Πρῶνος κῶνος ὦνος (ἡ τιμή). Τὰ εἰς ΑΙΝΟΣ καὶ ΟΙΝΟΣ μονογενῆ βαρύνεται· αἶνος Αὔαινος Κόλαινος οἶνος σχοῖνο ς. τὸ μέντοι κοινός τριγενὲς, ὥσπερ τὸ δαφοινός κελαινός καινός αἰνό ς.
73 Τὰ εἰς ΝΟΣ διφθόγγῳ παραληγόμενα τῇ διὰ τοῦ Υ μονογενῆ ὀξύνονται· καυνός γλαυνός βαυνός (ὅπερ οἱ Ἀττικοὶ βαρύνουσι) κρουνός βουνός κεραυνό ς. τὸ μέντοι χαῦνος τριγενές. τὸ δὲ πύραυνος (ὁ χυτρόπους) προπαροξύνεται. Τὰ εἰς ΑΝΟΣ τοῦ Α βραχέος ὄντος, εἰ μὴ θηλυκὰ ἔχοι, εἰ μὴ πρὸ τοῦ Α τὸ Δ ἢ Ε ἢ Ι ὑπάρχοι, προπαροξύνεται· στέφανος κλίβανος λίβανος χόανο ς. σεσημείωται τὸ πελανός οὐρανός Σικανό ς. τὸ δὲ πιθανός ἔχει θηλυκόν. τὸ δὲ „Δ πρὸ τοῦ Α“ διὰ τὰ ἀπὸ τοῦ ΔΑΝΟΣ, ὅτι πάντα ὀξύνεται, χωρὶς εἰ μὴ ὀφθείη πρὸ τοῦ Δ τὸ Ρ καταλῆγον, οἷον· ἡδανός (ὁ ἡδύς) οὐτιδανός ἐλλεδανός (ὁ συστρέφων) ῥιγεδανός Ἀπιδανό ς. ἐφυλάξατο δὲ ὁ κανών „τὸ Ρ πρὸ τοῦ Δ ὑπάρχον“ διὰ τὸ· Δάρδανος Ἰόρδανο ς, ἃ προπαροξύνονται. ...... Τὰ διὰ τοῦ ΑΝΟΣ τριγενῆ ὀξύνεται· στεγανός (ὁ πυκνός) πιθανός (ὁ πρᾷος) ἱκανός ὀρφανό ς. Τὰ διὰ τοῦ ΜΕΝΟΣ μετοχικὰ ὀξύνονται, εἰ μὴ πάθος τι γένηται παρὰ τὴν φωνὴν, τότε γὰρ προπαροξύνεται.
74 τὰ δὲ ὀξύτονα ταῦτα· Τισαμενός Ἀκεσαμενός Φαμενός Ἰαμενός Σωζομενό ς. τὸ Ἰάλμενος προπαροξύνεται ὡς παθὸν, ὥσπερ καὶ τὸ Ὄρμενος Κλύμενος ἴκμενο ς. Τὰ εἰς ΗΝΟΣ ὑπερδισύλλαβα ἁπλᾶ ἢ παρασύνθετα ὀξύνεται, εἰ μὴ παρώνυμα εἴη κατὰ τροπὴν γένους θηλυκοῦ εἰς τὴν εἰς ΟΣ κατάληξιν γενόμενα, ἢ παρὰ γενικῆς ἀναπεμφθέντα, ἢ παρὰ Συρακουσίοις παράγοιτο καθ’ ὁμοιωματικὴν σημασίαν. ὀξύνονται δὲ ταῦτα· Τυρσηνός Ἀβυδηνό ς. τὸ δὲ πανσέληνος σύνθετον, ὥσπερ καὶ τὸ δύστηνος δίμηνος τρίμηνο ς. ..... Τὰ εἰς ΙΝΟΣ ὑπερδισύλλαβα τὸ Ι βραχὺ ἔχοντα σημαίνοντα μετουσίαν προπαροξύνεται· κρίθινος δάφνινος φήγινος πύρινος ξύλινος λίθινο ς. τὰ μέντοι ἀπὸ καιροῦ ἢ ἀπὸ ἐπιῤῥήματος ὀξύνεται, οἷον· θερινός χειμερινό ς. Τὰ εἰς ΙΝΟΣ μακρὸν τὸ Ι ἔχοντα, ὅσα ἐν ὕδατι διαιτᾶται, προπερισπῶνται· ἐχῖνος κορακῖνος φοξῖνο ς . καρκίνο ς. ἐχρῆν καὶ τὸ γυρῖνος προπερισπᾶσθαι (ὁ μικρὸς βάτραχος). σπάνια δὲ τὰ ὀξύτονα· ἐρινός (ὁ ἐρινεός) καὶ ὁ χαλινό ς. Τὰ εἰς ΙΝΟΣ τὸ Ι μακρὸν ἔχοντα κύρια ἐθνικὰ ἢ ἐπιθετικὰ ἢ ὑποκοριστικῶν ἔννοιαν ἔχοντα προπερισπῶνται· Φιλῖνος Κρατῖνος Ἐχῖνος (τὸ κύριον) Λατῖνος Λεοντῖνος Ῥηγῖνος Μαμερτῖνο ς.
75 τὸ δὲ λαρινός ὀξύνεται. Τὰ εἰς ΕΙΝΟΣ ὑπερδισύλλαβα ἁπλᾶ παρώνυμα ὀξύνεται· φαεινός σκοτεινός ἀλγεινός βορεινός ταπεινός (τὸ ἐπίθετον). τὸ δὲ εὔξεινος σύνθετον ὂν προπαροξύνεται. Τὰ εἰς ΥΝΟΣ ὑπερδισύλλαβα προπαροξύνεται· εἰ δέ τι ὀξυτονηθῇ, ἐθνικὸν εὑρέθη· κίνδυνος Πάχυνος πίσυνος βόθυνο ς. τὸ μέντοι Βιθυνός καὶ Μαριανδυνός ἐθνικά. τὸ μέντοι μόσσυνος ἀπὸ γενικῆς μετήχθη. Τὰ εἰς ΩΝΟΣ ἁπλᾶ ὑπερδισύλλαβα ὀξύνεται· κοινωνός οἰωνός Γελωνό ς. τὰ δὲ σύνθετα προπαροξύνεται· τετράγωνος εὔφωνος εὔωνο ς. τὸ δὲ Κόρωνος κύριον, τὸ δὲ κορωνός προσηγορικόν. Τὰ εἰς ΞΟΣ θηλυκὰ βαρύνονται· Λίπαξος Ἄραξος (ἀκρωτήριον) Πύξος (ἡ πόλις καὶ τὸ φυτόν). τὸ μέντοι ἰξός ὡς προσηγορικὸν ὀξύνεται, καὶ τὸ λοξός φοξός ὡς ἐπίθετα, καὶ τὸ Κοραξός ὡς ἐθνικόν. Τὰ εἰς ΠΟΣ δισύλλαβα μὴ ὄντα ἐπιθετικὰ παραλήγοντα διχρόνῳ ἢ μακρῷ φωνήεντι βαρύνεται· ἶπος (ἡ παγίς) ῥύπος ῥῶπος (ὁ παντοδαπὸς φόρτος) κῆπο ς.
76 Τὰ εἰς ΠΟΣ δισύλλαβα παραλήγοντα διχρόνῳ καταλήγοντι εἰς Μ ἢ Π βαρύνεται· ἵππος κάμπος Λάμπος (κύριον· λαμπός δὲ τὸ ἐπίθετον). τὸ δὲ καρπός ὀξύνεται. Τὰ εἰς ΠΟΣ δισύλλαβα μὴ ἐπιθετικὰ ἔχοντα Ο ἐν τῇ παραληγούσῃ μετὰ συμφώνου ἢ συμφώνων, εἰ μὴ διαφοράν τινα ποιοίη, ἢ ὑποστρέφει εἰς ῥῆμα τῷ Ε παραληγόμενον, βαρύνεται· τρόπος ὁ τρέπων τροπός ὁ τετραμμένος, κόμπος τὸ προσηγορικὸν κομπός τὸ ἐπίθετον, τόπος κόπος κόλπος δόρπο ς. τὸ μέντοι σκοπός ὀξύνεται, ὥσπερ τὰ ἐπίθετα· λοιπός γρυπός πομπός χαλεπό ς. Τὰ διὰ τοῦ ΔΑΠΟΣ πάντα παρηγμένα ὀξύνεται· ἡμεδαπός ποδαπός παντοδαπός ἀλλοδαπό ς. ἔτι τὰ ἐπιθετικὰ σύνθετα τῷ Ω παραληγόμενα· αἱμωπός κελαινωπός πολυωπό ς. Τὰ εἰς ΠΟΣ ὑπερδισύλλαβα ἀρσενικὰ ὄντα καὶ ἐπιθετικὰ, εἰ μὴ παραλήγοιτο τῷ Ω, προπαροξύνεται· ἄροπος Ἄναπος ἀστέροπος ὄλυμπος Εὔριπος Χάροπος (τὸ κύριον, χαροπός δὲ τὸ ἐπίθετον).
77 σεσημείωται τὸ ἀτραπός ὀξυνόμενον. τὰ δὲ παραληγόμενα τῷ Ω κύρια ἢ προσηγορικὰ καὶ βαρύνεται καὶ ὀξύνεται. τὰ μὲν οὖν κύρια ἀπὸ φύσει μακρᾶς ἀρχόμενα ὀξύνεται· Ἰνωπός Ἀσωπός Ὠρωπό ς. σημείωσαι τὸ Αἴσωπο ς. τὸ δὲ Κρότωπος καὶ Μελάνωπος κύρια οὐκ ἀπὸ μακρᾶς ἄρχονται. τὸ δὲ ἄνθρωπος προσηγορικὸν προπαροξύνεται. τὸ μέντοι στενωπός ὀξύνεται προσηγορικὸν ὂν ἐπὶ θηλυκοῦ μόνου. ἔτι καὶ τὸ ἀλωπός ὀξύνεται. Περὶ τῶν εἰς ΡΟΣ ΣΟΣ ΤΟΣ ΦΟΣ καὶ τῶν καθεξῆς. Βιβλίον η ʹ. Τὰ εἰς ΡΟΣ δισύλλαβα παραληγόμενα τῷ Α κύρια ὄντα ἢ προσηγορικὰ βαρύνονται· λάρος κάρος Φάρος Σάρος (ποταμός) Πάρο ς. τὰ μέντοι ἐπίθετα ὀξύνεται· μναρός (ὁ ἡδύς) λαρός (ὁ γλυκύς) ψαρός βλαρό ς. Τὰ εἰς ΗΡΟΣ δισύλλαβα κύρια ὄντα βαρύνεται· Σῆρος Τρῆρος Ἦρο ς. τὰ δὲ προσηγορικὰ, εἰ μὴ ἀπὸ συμφώνων ἄρχοιντο, ὀξύνεται· κηρός φηρό ς.
78 τὸ μέντοι κλῆρος βαρύνεται ὡς ἀπὸ δύο συμφώνων ἀρξάμενον. Τὰ εἰς ΗΡΟΣ δισύλλαβα ἐπιθετικὰ ὄντα μετὰ θηλυκῶν, εἰ μὴ ἀπὸ ἡμιφώνου ἄρχοιτο, ὀξύνεται· σκληρός ξηρό ς. τὸ δὲ λῆρος μονογενές. Τὰ εἰς ΡΟΣ δισύλλαβα παραληγόμενα τῷ Ι κύρια ὄντα βαρύνεται· Ἶρος Πεῖρος Τίρος Σκῖρος τὸ κύριον. εἰ μέντοι προσηγορικὰ ἢ ἐπιθετικὰ εἴη, ὀξύνεται· ἱρός (ὁ ἱερός) λιρός (ὁ ἀναιδής) σιρός (τὸ προσηγορικὸν, ὁ κατώγειος οἶκος). Τὰ εἰς ΡΟΣ δισύλλαβα παραληγόμενα τῷ Ο βαρύνεται, ὁπότε γίνεται ἀπὸ τῶν παραληγομένων τῇ Ε ἢ ΕΙ ἢ ΑΙ διφθόγγῳ ῥημάτων, εἰ μή τις διαστολὴ γένοιτο· σπόρος ὅτι σπείρω, πτόρος (ὁ πταρμός) ὅτι πταίρω, φθόρος ὅτι φθείρω, μόρος ὅτι μείρω, κόρος ὅτι κείρω, φόρος ὅτι φέρω, φορός δὲ (ὁ ἄνεμος) ὀξυτόνως, ὅρο ς, εἵρω γὰρ, ὀρός δὲ ὀξυτόνως (τὸ ἀφυλιζόμενον τοῦ γάλακτος). τὸ μέντοι βορός (ὁ πολλὰ ἐσθίων) καὶ τὸ χορός καὶ σορός ὁ τάφος καὶ τορός ὀξύνονται· οὐ γὰρ γίνονται ἀπὸ τοιούτων ῥημάτων.
79 σεσημείωται τὸ δορός (ὁ δεδαρμένος) εἰ καὶ ἐκ τοῦ δείρω γίνεται. Τὰ εἰς ΡΟΣ δισύλλαβα παραληγόμενα τῷ Υ βραχεῖ βαρύνεται· Σύρος Τύρο ς. εἰ δὲ ἔχοι ἐκτεταμένον, κύρια μὲν ὄντα βαρύνεται· Κῦρος Σκῦρος (ἡ νῆσος) Σφῦρο ς· μὴ οὕτω δὲ, ὀξύνεται· πυρός (ὁ σῖτος) τυρός ξυρό ς. Τὰ εἰς ΡΟΣ μονογενῆ δισύλλαβα παραληγόμενα τῷ Ω βαρύνεται· Δῶρος Βῶρος Χλῶρος (τὸ κύριον). σεσημείωται τὸ σωρός (τὸ πλῆθος). τὰ μέντοι ἐπιθετικὰ ὀξύνεται· χλωρός βλωρός (ὁ ὑπόλευκος) ζωρός (ὁ μικρός [?]) μωρός καὶ μῶρος ἀττικῶς. Τὰ εἰς ΡΟΣ δισύλλαβα παραληγόμενα τῇ ΑΙ διφθόγγῳ, εἰ μὲν κύρια εἴη, βαρύνεται· Σφαῖρος Σκαῖρο ς· εἰ δὲ μὴ οὕτως, ὀξύνεται· καιρό ς. τὸ δαῖρος διφορεῖται (ἤτοι ὁ καυστικός). Τὰ εἰς ΡΟΣ δισύλλαβα τῇ ΑΥ διφθόγγῳ παραληγόμενα ἐπὶ ἐμψύχων τιθέμενα βαρύνεται· φλαῦρος σαῦρος καῦρος (ὁ κακός). σημείωσαι τὸ σταυρός ἄψυχον· καὶ τὸ μαῦρος ἀπὸ τοῦ ἀμαυρός γέγονεν. Τὰ εἰς ΡΟΣ δισύλλαβα τῇ ΕΥ παραληγόμενα σπάνια βαρύτονα· εὖρος πλεῦρο ς. τὸ δὲ λευρός ἐπίθετον, καὶ Νευρός ὄνομα ἔθνους. Τὰ εἰς ΡΟΣ δισύλλαβα ἁπλᾶ παραληγόμενα τῇ ΟΥ διφθόγγῳ βαρύνεται, εἰ μή τι εἴη κατὰ διαστολὴν· οὖρος (ὁ ἄνεμος, οὐρός τόπος ὁ περιορίζων τὰς ναῦς) Φροῦρος (τὸ κύριον, φρουρός τὸ ἐπίθετον) κοῦρος θοῦρος λοῦρος (πλακοῦντος εἶδος).
80 τὸ δὲ κηπουρός καὶ οἰκουρός ὡς σύνθετα ὀξύνεται. Τὰ εἰς ΡΟΣ ὑπερδισύλλαβα παραληγόμενα τῷ Α μονογενῆ ἢ κυρία προπαροξύνεται· Πίνδαρος Πάνδαρος κόμαρο ς. Τὰ εἰς ΡΟΣ ὑπερδισύλλαβα δεδιπλασιασμένα κατ’ ἀρχὴν καὶ τὴν πρώτην συλλαβὴν εἰς Ρ καταλήγοντα προπαροξύνεται· βάρβαρος Τάρταρος μάρμαρος κέρβερος πέρπερος βόρβορο ς. Τὰ εἰς ΡΟΣ ὑπερδισύλλαβα παραληγόμενα Α συνεσταλμένῳ ἢ ἐκτεταμένῳ τριγενῆ ὄντα ὀξύνεται, εἰ μὴ δεδιπλασίασται ἐν τῇ ἀρχῇ· χαλαρός λιπαρός χλιαρός ψαφαρός λαγαρός (ὁ ἀσθενής). τὸ μέντοι φλύαρος προπαροξύνεται οὐκ ἔχον θηλυκὸν, καὶ τὸ ἔγκαρος (ἢ ἔγκυος). Τὰ διὰ τοῦ ΤΕΡΟΣ τρισύλλαβα, εἰ ἔχοι τὴν ἄρχουσαν μακρὰν, προπαροξύνεται· φέρτερος βέλτερος κύντερος ὕστερος δεύτερο ς. τὸ δὲ καρτερός ὀξύνεται ἀπὸ τοῦ κρατερός. Τὰ διὰ τοῦ ΤΕΡΟΣ τριβράχεα τότε βαρύνονται, ὅτε πυσματικὴν ἔννοιαν ἔχοι, ἢ ἐκ δύο προσώπων ἕν τι τὸ κατηγόρημα ποιεῖται· πότερος πρότερος ἕτερο ς, οἷς ἠκολούθησε καὶ τὸ ἑκάτερο ς. Τὰ εἰς ΤΕΡΟΣ ὑπερτρισύλλαβα συγκριτικὰ ἢ συγκριτικῶς παραληγόμενα προπαροξύνεται· ἰθύντερος ἀβέλτερος μελάντερος ὀρέστερο ς.
81 τούτοις ἠκολούθησε καὶ τὸ κασσίτερο ς, εἰ καὶ προσηγορικόν ἐστι. τὸ μέντοι ἀριστερός ὀξύνεται, ὡς διὰ ΕΡΟΣ καὶ δεξιτερό ς. τὸ δὲ ἀμφότερος ἐπιθετικόν, τὸ δὲ Ἀμφοτερός ὡς κύριον ὀξύνεται. Τὰ διὰ τοῦ ΕΡΟΣ τριγενῆ ὄντα καὶ τριβράχεα ὀξύνεται, χωρὶς εἰ μὴ ... ἔχοι τὸ Τ πρὸ τοῦ Ε· γοερός νοερός ψογερός δροσερός τρυφερό ς. Τὰ διὰ τοῦ ΗΡΟΣ ὑπὲρ δύο συλλαβὰς, εἴτε κύρια ἢ προσηγορικὰ, εἴτε ἐπίθετα μὴ ἔχοντα κατ’ ἰδίαν θηλυκὰ, προπαροξύνεται· ὅμηρος σίδηρος Φάληρος τριέτηρος πενταέτηρος τετραφάληρο ς. τὰ μέντοι διὰ τοῦ ΗΡΟΣ ὑπὲρ δύο συλλαβὰς ἐπιθετικὰ ἔχοντα κατ’ ἰδίαν θηλυκὰ ὀξύνεται· λαπηρός ἀταρτηρός τυχηρός ὀλισθηρό ς. ἰστέον δὲ, ὅτι τὸ πόνηρος καὶ μόχθηρος [ἀεὶ] οἱ Ἀττικοὶ ἀντὶ τοῦ ὀξύνειν προπαροξύνουσιν, ὅταν τὸν ἐπίμονον καὶ ἐπίμοχθον σημαίνῃ. Τὰ εἰς ΡΟΣ ὑπὲρ δύο συλλαβὰς παραληγόμενα τῇ ΕΙ διφθόγγῳ ἢ μόνῳ τῷ Ι ἐκτεταμένῳ βαρύνεται· Κάμειρος ὄνειρος πέπειρος μάγειρος Στάλιρος Σύσιρο ς.
82 τὸ καυστειρός οὐ μάχεται· ἀπὸ γὰρ τοῦ Η ἐτράπη εἰς ΕΙ. Τὰ εἰς ΡΟΣ ὑπερδισύλλαβα παραληγόμενα τῷ Ο σύνθετα ὄντα προπαροξύνεται· κατήγορος συνήγορο ς, περὶ ὧν ἐν τῷ τέλει λέξομεν· νῦν δὲ διαληψόμεθα περὶ τῶν ἐχόντων τὸν τόνον ἐν τῇ παραληγούσῃ· ἄνορος πάπορος κατάμορο ς. Τὰ εἰς ΡΟΣ ὑπὲρ δύο συλλαβὰς παραληγόμενα τῷ Υ κύρια ἢ προσηγορικὰ, μὴ περιεκτικὰ ἢ ἐπιθετικὰ ἔχοντα κατ’ ἰδίαν θηλυκὰ, προπαροξύνεται· πάπυρος διάπυρος (ὁ θερμός) μάρτυρος ἄργυρο ς. τὸ δὲ ἀχυρός (ὁ ἀχυρών) παρὰ Ἀττικοῖς ὀξύνεται ὡς περιεκτικόν. τὰ δὲ ἔχοντα θηλυκὰ τριγενῆ ὀξύνεται· λιγυρός καπυρός ἁλμυρός ὀχυρός ἐχυρός ἑκυρός (ὁ πενθερός). Τὰ διὰ τοῦ ΩΡΟΣ ὑπερδισύλλαβα κύρια προπαροξύνεται· Θεόδωρος Ἄψωρος Ἰσόδωρο ς. τὰ μέντοι προσηγορικὰ ἢ ἐπιθετικὰ καὶ ὀξύνεται καὶ βαρύνεται. καὶ ὀξύνονται μὲν, ὅσα ἔχει ἔννοιαν τοῦ ὠρῶ ῥήματος· θεωρός ὑληωρός ἰωρός (ὁ γνήσιος φύλαξ) πυλωρό ς.
83 τὰ δὲ ἄλλα βαρύνεται· νέωρος ἀσχέδωρος μετέωρος ὀλίγωρο ς. Τὰ εἰς ΡΟΣ ὑπερδισύλλαβα παραληγόμενα τῇ ΑΙ διφθόγγῳ προπαροξύνονται, κἂν ἐπιθετικὰ ὑπάρχωσιν· εὔκαιρος ἄκαιρο ς. τὸ μέντοι ἑταῖρος προπερισπᾶται. Τὰ εἰς ΡΟΣ ὑπερδισύλλαβα παραληγόμενα τῇ ΑΥ διφθόγγῳ, μὴ ἔχοντα θηλυκὰ, προπαροξύνεται· Πίσαυρος Ἐπίδαυρος Κένταυρος Ἄναυρο ς. τὸ δὲ θησαυρός ὡς περιεκτικὸν ὀξύνεται, ὥσπερ καὶ τὰ τριγενῆ ἀμαυρός ἀφαυρό ς. Τὰ εἰς ΡΟΣ ὑπὲρ δύο συλλαβὰς παραληγόμενα ΟΥ προπαροξύνεται· ἐπίκουρος ἐπάρουρος (ὁ κηπουρός) Ἔλουρος (ἐθνικὸν) μελάνουρος παλίνουρος παλίουρος (τὸ φυτόν). σεσημείωται νομηουρός (ὁ τὴν νομὴν φυλάττων) καὶ ὑλοκουρός (ὁ τὴν ὕλην τέμνων). Τὰ εἰς ΡΟΣ τρισύλλαβα παραληγόμενα τῇ ΟΥ ὀξύνεται, εἰ ἔχοι τὴν ἄρχουσαν μακρὰν· οἰκουρός κηπουρός τηλουρός (ὁ μακρὰν ὤν). τὰ μέντοι προπερισπώμενα τρισύλλαβα ὁρᾶται ἔχοντα ἐν τῇ πρὸ τοῦ ΟΥ δύο σύμφωνα ἢ καὶ πλείω τῶν χαρακτηριστικῶν τῆς δευτέρας συζυγίας τῶν βαρυτόνων· ἀρκτοῦρος ἀγχοῦρος κλαγγοῦρος (ὁ κρακτικός).
84 τὸ δὲ Λάμπουρος προπαροξύνεται καὶ τὸ κέρκουρος εἶδος πλοίου. Τὰ εἰς ΡΟΣ δισύλλαβα μετ’ ἐπιπλοκῆς συμφώνου ἀρχόμενα ἀπὸ τῆς ΝΕ ὀξύνεται· νεκρός νεβρός νεφρό ς. Τὰ εἰς ΡΟΣ δισύλλαβα μετ’ ἐπιπλοκῆς τοῦ Γ βαρύνεται μονογενῆ ὄντα· φάγρος πάγρος γόγγρο ς. τὰ δὲ τριγενῆ ὀξύνεται· λυγρός ὑγρός μεθ’ ὧν καὶ ἀγρό ς. Τὰ εἰς ΡΟΣ δισύλλαβα ἔχοντα Δ μονογενῆ βαρύνεται· Ἄνδρος Κόδρος Φαῖδρος (τὸ κύριον)· φαιδρός δὲ (ὁ λαμπρός) ὀξύνεται, ὡς τὸ καὶ κυδρός (ὁ τίμιος). σεσημείωται τὸ χονδρός ὀξυνόμενον (οὐ τὸ ἐπίθετον τριγενὲς ὂν, ἀλλὰ τὸ προσηγορικὸν, εἶδος ἐντέρου ὄν). Τὰ εἰς ΡΟΣ δισύλλαβα τριγενῆ ἔχοντα δασὺ πρὸ τοῦ Ρ ὀξύνεται· νωθρός σαθρός ψυχρός ἐχθρός αἰσχρός στιφρός (ὁ συνεστραμμένος). σεσημείωται τὸ γλίσχρο ς. Τὰ εἰς ΚΡΟΣ δισύλλαβα ἀπὸ συμφώνου ἀρχόμενα ὀξύνεται· μακρός πικρός μικρός νεκρός Λοκρός Τευκρός (τὸ ἐθνικὸν, Τεῦκρος δὲ τὸ κύριον). Τὸ δὲ ἄκρος καὶ ἴγκρος βαρύνεται. Τὰ εἰς ΡΟΣ δισύλλαβα ἔχοντα Π πρὸ τοῦ Ρ μονογενῆ μὲν παροξύνεται· κόπρος κάπρος Κύπρος Λάμπρος (τὸ κύριον, λαμπρός δὲ τὸ ἐπίθετον).
85 τριγενῆ δὲ ὄντα ὀξύνεται· σαπρός λεπρός λυπρό ς. Τὰ εἰς ΡΟΣ δισύλλαβα ἔχοντα πρὸ τοῦ Ρ τὸ Τ μόνον ἢ μεθ’ ἑτέρου ... μὴ ἐπιθετικὰ βαρύνεται· Χύτρος Λεῦκτρος οἶστρος βόστρος Ἴστρο ς. τὸ δὲ δαιτρός ὀξύνεται καὶ τὸ οἰκτρό ς, ἔτι καὶ τὸ φιτρός (ὁ κορμός). Τὰ εἰς δύο ΡΡ ἐπιθετικὰ ὄντα ὀξύνεται· στεῤῥός πυῤῥός (τὸ ἐπίθετον). Πύῤῥος δὲ τὸ κύριον, ὥσπερ καὶ τὸ ῎Υ ῤῥο ς. Τὰ εἰς ΡΟΣ ὑπερδισύλλαβα μετ’ ἐπιπλοκῆς συμφώνου ὀξύνεται ἐπιθετικὰ ὄντα· φαλακρός μολοβρός ἐρυθρό ς. τὰ δὲ σύνθετα τῆς κατὰ τὸ τέλος συνθέσεως ὑπερβαινούσης μίαν συλλαβὴν βαρύνεται· δείλανδρος ἄνανδρος ἔνυδρος ἄνυδρος ὕπανδρος φίλανδρος ἄϊδρο ς. Τὰ εἰς ΡΟΣ ὑπὲρ δύο συλλαβὰς κύρια ὄντα μετ’ ἐπιπλοκῆς συμφώνου προπαροξύνεται, εἰ μὴ ἐθνικὰ εἴη· Μίνυθρος Ἔρυθρος Χάραδρος (ποταμὸς) Σκάμανδρο ς. τὸ δὲ Οἰνωτρός κύριον, ἀφ’ οὗ τὸ ἔθνος. Τὰ εἰς ΣΟΣ διβράχεα βαρύνεται· Θάσος Κάσος δρόσος πίσος (τὸ ὄσπριον) μέσος ἴσος πόσος [ ὅσος τόσο ς] . Τὰ εἰς ΣΟΣ δισύλλαβα τῷ Η παραληγόμενα βαρύνεται· νῆσος Βῆσος Μνῆσος Ῥῆσο ς. Τὰ εἰς ΣΟΣ θηλυκὰ δισύλλαβα τῷ Ω παραληγόμενα ὀξύνεται· κρωσός (ἡ ὑδρία) Κνωσό ς.
86 τὸ μέντοι Σῶσος ἀπὸ τοῦ σώσω βαρύνεται. Τὰ εἰς ΣΟΣ δισύλλαβα ἀρσενικὰ μονογενῆ παραληγόμενα διχρόνῳ ἐκτεταμένῳ βαρύνεται· Ἶσος (τὸ κύριον) Κῖσος Κρῖσος (τὸ κύριον) Πῖσος (τὸ κύριον). τὸ δὲ Λισός ὀξύνεται καὶ τὸ Μυσός (ἐθνικὸν) καὶ τὸ χρυσό ς. Τὰ εἰς ΣΟΣ δισύλλαβα παραληγόμενα διφθόγγῳ ὀξύνεται, ὅτε ἐπιθετικὰ εἴη, ἢ ἐπὶ πόλεως κεῖται· Παισός (πόλις) Λουσός Πραισός [ἔτι ὅτι ὀξύνεται] καὶ τὰ ἐπιθετικὰ δὲ· βλαισό ς. τὸ μέντοι Ναῖσος βαρύνεται, καὶ τὸ Βλαῖσος (κύριον) καὶ τὸ γαῖσος (προσηγορικὸν, εἶδος δόρατος ὄν). Τὰ εἰς ΣΟΣ δισύλλαβα ἔχοντα πρὸ τέλους συλλαβὴν εἰς ἀμετάβολον λήγουσαν βαρύνεται· εἰ δέ τι εὑρεθῇ ὀξυνόμενον, τοῦτο ὤφθη ἐν τῇ πρὸ τέλους συλλαβῇ ἔχον Ι ἢ Α. καὶ βαρύνεται μὲν ταῦτα· κόρσος (ὁ κρόταφος) μόλσος (ὁ δήμιος καὶ τὸ σέλινον) μόρσος χέρσος θύρσος μύρσο ς. σεσημείωται τὸ πυρσός ὀξυνόμενον, τὸ κιρσός καὶ ἀρσό ς.
87 τὰ δὲ ὑπερδισύλλαβα ἔχοντα πρὸ ἀμεταβόλου τὸ Α ἐν τῇ πρὸ τέλους συλλαβῇ βαρύνεται· Βάγαρσος Μέγαρσο ς. τούτοις ἀκολουθεῖ καὶ τὸ Ἀγάθυρσος εἴτε κύριον εἴτε ἐθνικὸν εἴη. Τὰ εἰς ΣΟΣ δισύλλαβα ἔχοντα καὶ ἕτερον Σ κλιτικὸν ἐν τῇ πρὸ τέλους συλλαβῇ μὴ κατὰ πάθος ὀξύνεται· Βεσσός (τὸ ἐθνικόν) Θυσσός Ἀσσός δισσός τρισσός κισσό ς. ὡσαύτως καὶ τὸ ὕσσος καὶ Νέσσος ἐπὶ τοῦ Κενταύρου. τὸ γὰρ γλωσσός (ὁ λάλος) παρὰ τὸ γλῶσσα γέγονε παρωνύμως. τὸ δὲ κάσσος ἀπὸ τοῦ κάσος γίνεται κατὰ πλεονασμὸν τοῦ Σ· ἔστι δὲ [καὶ] εἶδος [τινος] ἱματίου οὕτω καλουμένου. Τὰ εἰς ΣΟΣ ὑπερδισύλλαβα ἔχοντα τὸ Α συνεσταλμένον, ἑνὸς ὄντος τοῦ Σ, προπαροξύνονται· κόμπασος Ἅρπασος Δάμασος βαύνασος καὶ βάναυσο ς. σημείωσαι τὸ κερασός φυτὸν ὀξυνόμενον, τὴν δὲ πόλιν βαρύνουσι. τὸ μέντοι ἐγγυ α σός ἐκτεταμένον ἔχον τὸ Α ὀξύνεται καὶ τὸ Παρνασσός δύο ΣΣ ἔχον.
88 Τὰ εἰς ΣΟΣ ὑπερδισύλλαβα ἁπλᾶ τῷ Ε παραληγόμενα σπάνια ἓν Σ ἔχοντα προπαροξύνεται· Ἔφεσος Ἔρεσο ς. τὸ μέντοι Θυεσσός δύο ΣΣ ἔχον ὀξύνεται. Τὰ εἰς ΣΟΣ ὑπερδισύλλαβα τῷ Η παραληγόμενα ὀξύνεται· εἰ δέ τι βαρύτονον εἴη, παρώνυμον ἂν εἴη, καὶ ἔννοιαν συνθέσεως ἔχοι· Ταρτησσός Λυρνησσός Λυκαβησσό ς. τὸ μέντοι Κάρησσος τινὲς βαρύνουσι. βαρύνεται δὲ ταῦτα· Μάρπησσος ἀπὸ τοῦ Μάρπησσα. τὸ δὲ Μυόννησος Χεῤῥόνησος Προκόννησος Ἐλαφόνησος καὶ ἔτι τὸ Πελοπόννησος σύνθετα. Τὰ εἰς ΣΣΟΣ ὑπερδισύλλαβα ἔχοντα πρὸ τοῦ τέλους Ι εἰς Σ καταλῆγον μονογενῆ ὄντα προπαροξύνεται· κυπάρισσος νάρκισσος (καὶ τὸ φυτὸν καὶ τὸ κύριον) Μέλισσο ς. τὸ μέντοι περισσός τριγενές. σεσημείωται τὸ Τελμισσό ς. Τὰ εἰς ΣΟΣ ὑπερδισύλλαβα ἔχοντα τὴν πρὸ τέλους συλλαβὴν εἰς Ι ἐκτεταμένον λήγουσαν ὀξύνεται· εἰ δέ τι βεβαρυτόνηται, τοῦτο παρώνυμον ὤφθη ἀπὸ θηλυκοῦ· Κηφισός Ἰλισός Κερδισό ς. τὸ δὲ Ἄρκισος Ἄρκισα, Λάρισος Λάρισα ἀπὸ θηλυκῶν. Τὰ εἰς ΣΟΣ ὑπερδισύλλαβα τῷ Ο παραληγόμενα ἐν διπλασιασμῷ τοῦ Σ ὀξύνεται· νεοσσός κολοσσός Μολοσσό ς.
89 Τὰ εἰς δύο ΣΣ παραληγόμενα τῷ Υ ........ ............................... ....................... προπαροξύνεται· μέθυσος γόγγυσος Διόνυσο ς. Τὰ εἰς ΣΣΟΣ ὑπὲρ δύο συλλαβὰς τῷ Ω παραληγόμενα ὀξύνεται· Κερωσσό ς. τὸ δὲ ἄλωσος ἓν Σ ἔχει. ............................ Τὰ εἰς ΤΟΣ δισύλλαβα παραληγόμενα τῇ ΟΥ ἢ ΟΙ ἢ ΑΙ διφθόγγῳ, μὴ τῇ ΕΙ, ἀρσενικὰ ὄντα μὴ ἐπιθετικὰ βαρύνεται, εἰ μὴ μέρος σώματος σημαίνοι· πλοῦτος οἶτος Κλοῖτος Προῖτος γοῖτος (ὁ ῥῦπος) Λαῖτος βροῦτο ς. τὸ δὲ Κλειτός ἔχει τὴν ΕΙ· καὶ τὸ γλουτός σώματος μέρος δηλοῖ· καὶ τὸ Βουτός θηλυκὸν (κώμη Αἰγύπτου) καὶ τὸ Παιτός ἐθνικόν. Τὰ εἰς ΤΟΣ δισύλλαβα παραληγόμενα ἑνὶ τῶν φύσει μακρῶν κύρια ὄντα βαρύνεται· Κλῆτος Δῶτος Ὦτο ς. τὸ μέντοι λωτός οὐ κύριον. εἰ μέντοι ἐπιθετικὰ εἴη παραληγόμενα τῷ Η ἢ τῷ Ω, ὀξύνεται, εἰ μὴ ἐπὶ ἀριθμοῦ τάττοιτο· ῥητός πλωτός πρωτός (ὁ πεπρωμένος)· πρῶτος δὲ ἐπὶ ἀριθμοῦ.
90 Τὰ εἰς ΤΟΣ διβράχεα μονογενῆ βαρύνεται, ὁπότε μὴ ἐπ’ ἀθροίσματος ἢ κύριά εἰσιν ἀπὸ ἐπιθετικῶν· βάτος λάτος βρότος (τὸ αἷμα, βροτός δὲ ὁ φθαρτὸς τὸ τριγενές) πότος (τὸ συμπόσιον, ποτός δὲ τὸ πινόμενον) πάτος (ἡ ἀναστροφή) Στράτος (τὸ μὴ ἐπὶ τοῦ ἀθροίσματος, στρατός δὲ τὸ σύναγμα). τὸ δὲ Κριτός καὶ Κλιτός ὀξύνεται. Τὰ εἰς ΤΟΣ διβράχεα ἐπιθετικὰ μὴ ἐπὶ ἀριθμοῦ ταττόμενα ὀξύνεται· βατός φατός θετός πλυτό ς. τὸ δὲ τρίτος ἐπὶ ἀριθμοῦ. Τὰ εἰς ΤΟΣ δισύλλαβα παραληγόμενα Ι μακρῷ βαρύνεται· σῖτος Τρῖτος (ὁ ποταμὸς) ῥῖτος (φρέαρ). τὸ μέντοι λιτός τριγενές. Τὰ εἰς ΤΟΣ δισύλλαβα παραληγόμενα τῷ Υ προσηγορικὰ ὀξύνεται· βρυτός (ὁ βρύων) χυτός ῥυτός λυτός κλυτό ς. Τὰ εἰς ΤΟΣ δισύλλαβα ἔχοντα τὴν πρὸ τέλους συλλαβὴν εἰς Ρ καταλήγουσαν ἢ καθ’ ὅλου εἰς ἀμετάβολον βαρύνεται, εἰ μὴ ἐπιθετικὰ εἴη ἔχοντα θηλυκὸν· φόρτος χόρτος Μύρτος (τὸ κύριον) ἄρτος μίλτος δέλτο ς.
91 σεσημείωται κοντός καὶ παλτός ὀξυνόμενα. τὸ δὲ σπαρτός κυρτός καρτός θικτός ὀξύνονται ὡς θηλυκὰ ἔχοντα. Τὰ εἰς ΣΤΟΣ δισύλλαβα μονογενῆ ὀξύνεται, εἰ μὴ ἡ πρὸ τέλους συλλαβὴ ἔχοι τι τῶν φύσει βραχέων· ἱστός Σηστός παστός μαστός ξυστό ς. τὸ Φαῖστος (ἐπὶ τοῦ ἥρωος) βαρύνεται. σεσημείωται τὸ βύστος καὶ Κάστος βαρύτονα. τὸ δὲ Νέστος (πόλις) καὶ κόστος καὶ νόστος βραχεῖ παραλήγουσι. Τὰ εἰς ΤΟΣ δισύλλαβα ἔχοντα πρὸ τοῦ Τ Σ, εἰ παρασχηματίζοιτο εἰς διάφορα γένη, ὀξύνεσθαι θέλει, εἰ μὴ ὑπερθετικὰ εἴη, ἢ ἐκ πλειόνων συλλαβῶν εἰς [διπλασιασμὸν, ἤτοι] δισυλλαβίαν μεταστῇ· πιστός ξυστός [ μαστό ς ] μεστός κεστό ς. τὸ δὲ πλεῖστος λῶστος ῥᾷστος ὑπερθετικὰ ὄντα βαρύνεται· καὶ τὸ δύστος (ὁ δύστηνος) καὶ πόστος ἐκ τοῦ πόσατος γέγονεν. Τὰ εἰς ΤΟΣ ῥηματικὰ, μὴ ὄντα ἀριθμητικὰ, πρὸ τοῦ Τ τὸ Κ ἢ τὸ Π ἔχοντα ὀξύνεται· πλεκτός ἑλκτός πνικτός θρεπτό ς. τὸ δὲ οἶκτος βαρύνεται· οὐ γὰρ ῥηματικὸν· καὶ τὸ ἄρκτος καὶ πέκτος (ὁ πόκος) καὶ τὸ κάκτο ς. τὸ δὲ πέμπτος ἕκτος τὰ ... ἀριθμοῦ βαρύνεται.
92 τὸ μέντοι πεμπτός ὀξύνεται τὸ ἐπιθετικὸν, καὶ τὸ ἑκτός (ὁ ἐχόμενος) ἐκτὸς δὲ τὸ χωρὶς ἐπίῤῥημα. Τὰ εἰς διπλοῦν ΤΤ βαρύνεται, χωρὶς τῶν Ἀττικῶν· κόττος ῥύττος κάττο ς. τὰ δὲ Ἀττικὰ ὁμοτονεῖ τοῖς κοινοῖς, ἐξ ὧν γέγονε· κιττός ὅτι κισσός, τριττός ὅτι τρισσός. Τὰ διὰ τοῦ ΤΑΤΟΣ ὑπερθετικὰ προπαροξύνεται, καὶ ὅσα εἰς ΣΤΟΣ ὑπερθετικὰ· λαμπρότατος ὁσιώτατος σεμνότατος κάλλιστος κύδιστος ἄριστο ς. ὁμοίως καὶ τὸ πλατάνιστος ἀπὸ τοῦ πλάτανος. Τὰ εἰς ΤΟΣ ὑπερδισύλλαβα κύρια ἢ προσηγορικὰ παραληγόμενα τῷ Α προπαροξύνεται· Ἔλατος ὕπατος ἔνατος θάνατος Ἔρατος (τὸ κύριον, ἐρατός ὁ ἐπιθυμητικός). Τὰ διὰ τοῦ ΑΤΟΣ παρηγμένα εἰ μὴ ῥηματικά εἰσιν ἀπὸ τῶν εἰς ΜΙ ληγόντων, ἢ ἀπὸ δευτέρας συζυγίας τῶν περισπωμένων προπαροξύνονται· μέσατος πύματος ὀγδόατος τρίτατος τέταρτος νέατο ς. τὸ μέντοι ἐρατός ἐλατός ὀξύνεται. ὡσαύτως δὲ ὀξύνεται καὶ τὰ ἀπὸ τῆς δευτέρας συζυγίας τῶν περισπωμένων μακρὸν ἔχοντα τὸ Α· περατός θεατός φ .ρατός ἰατό ς. Τὰ εἰς ΕΤΟΣ τρισύλλαβα παραληγόμενα τῷ Ε κύρια ὄντα καὶ προσηγορικὰ προπαροξύνεται· Μέγιστος Πέλετος Ἔχετος Δέρκετος Μένετος (τὸ κύριον, μενετός τὸ ἐπίθετον).
93 τούτοις ἠκολούθησε καὶ τὸ ἔμετο ς, ὡς ἔχον Ε ὥσπερ τὰ ἄνω. τὰ δὲ ἔχοντα Α ὁμοίως· ἄργετος ἄρετος ἄνετος ( ἀνετός δὲ τὸ ἐπίθετον) πάγετο ς, ὅπερ ὀξύνει ἡ συνήθεια. ἔτι ὀξύνεται καὶ τὸ νιφετός ὑετός καὶ τὸ αἰετό ς. Τὰ διὰ τοῦ ΕΤΟΣ τρισύλλαβα προσηγορικὰ ἢ ἐπιθετικὰ ὀξύνεται, εἰ μὴ παρωνύμως τετύπωται· κοπετός πυρετός τοκετός συρφετός ἀφυσγετός (ἡ ἀκαθαρσία). τὸ μέντοι ἄσχετος ἄσπετος γνύπετος (ὁ χαῦνος) προπαροξύνεται. Τὰ εἰς ΤΟΣ κύρια ἢ ἐπίθετα παραληγόμενα τῷ Η μονογενῆ βαρύνονται· Ἄρητος Λάμητος Μέλητος βύνητος (εἶδος ἱματίου παρ’ Αἰγυπτίοις) τρύγητος (ὁ καιρὸς μονογενῶς, τρυγητός δὲ τὸ τρυγώμενον). τοιοῦτον καὶ τὸ ἄμητος καὶ ἀμητός. τὸ δὲ ἑψητός λαλητός ὀξύτονα καὶ ἐπιθετικά· καὶ τὸ ἀλαλητός ἀπὸ τοῦ λαλητὸς προσθέσει τοῦ Α. Τὰ εἰς ΤΟΣ ὑπὲρ δύο συλλαβὰς παραληγόμενα τῷ Η ἁπλᾶ τριγενῆ ὀξύνεται· δωρητός ἀσκητός κοσμητός ἀγαπητός ὠνητό ς.
94 τὸ δὲ ἄῤῥητος ἄκλητος ἄητος (ὁ ἀκατάπαυστος) ἀπὸ τοῦ ἐτός προπαροξύνεται. Τὰ εἰς ΤΟΣ ὑπὲρ δύο συλλαβὰς ἀρσενικὰ παραληγόμενα τῷ Ι μὴ ὄντα ἐπιθετικὰ βαρύνονται· βάρβιτος δήριτος Λήϊτος ἄρκιτο ς. τὰ δὲ θηλυκὰ ὀξύνεται· ἁμαξιτός ἀτραπιτός Λυχνιτός (ἡ πόλις) [ δηριτό ς]. Τὰ εἰς ΤΟΣ τρισύλλαβα ἔχοντα τὴν πρὸ τέλους συλλαβὴν εἰς Ο καταλήγουσαν σπάνιά εἰσιν· ὀνοτός Μολοτό ς. τὸ μέντοι ἄρτος καὶ βίοτος προπαροξύνεται. Τὰ εἰς ΤΟΣ ὑπερδισύλλαβα παραληγόμενα Υ βραχεῖ κύρια ὄντα βαρύνεται· Ἔρυτος Ἄνυτος Αἴπυτος Ὄρνυτο ς. πρόσκειται κύρια διὰ τὰ τριγενῆ ἁπλᾶ ὄντα, ἃ ὀξύνεται· φορυτός πινυτό ς. τὸ δὲ ἄλυτος σύνθετον προπαροξύνεται. τὰ δὲ τρισύλλαβα ἐκτεταμένον τὸ Υ ἔχοντα ὀξύνεται· Βηρυτός κωκυτός Καρδυτός βουλυτό ς· τὸ δὲ Σεβέννυτος προπαροξύνεται ὑπερβαῖνον τὴν τρισυλλαβίαν. Τὰ εἰς ΤΟΣ τρισύλλαβα παραληγόμενα τῷ Ω ὀξύνεται· περνωτός τορνωτός χρυσωτός Βοιωτός μυωτός (εἶδος χιτῶνος) ἁλωτό ς.
95 τὸ δορυάλωτος σύνθετον προπαροξύνεται. τὰ δὲ ἔχοντα ἐν τῇ πρώτῃ Α στερητικὸν προπαροξύνεται· ἄγνωτος ἄτρωτος ἄπτωτο ς· καὶ ἔτι τὰ σύνθετα· ἀνακίδωτος (ἄνευ ἀκίδος) ἀπύργωτος πολύγνωτος ἀκηλίδωτο ς. Τὰ εἰς ΤΟΣ ὑπερδισύλλαβα κύρια, καὶ ἔννοιαν συνθέσεως ἔχοντα, καὶ ἔτι τὴν παραλήγουσαν εἰς ἀμετάβολον καταλήγουσαν βαρύνεται, εἰ μὴ διαστολή τις γένοιτο· Ἁλίαρτος Ἄψυρτος ἄσφαλτος Ἀμάραντος (τὸ κύριον, τὸ δὲ ἐθνικὸν ὀξύνεται). ὀξύνεται δὲ τὰ πρὸ τέλους ΕΝ ἔχοντα· Λωμεντός Λαυρεντός (Σικελικαὶ πόλεις). ἔτι ὀξύνεται καὶ τὸ κονιορτός καὶ κολοσυρτός σύνθετα ὄντα. τὰ μέντοι ἐπιθετικὰ ὀξύνεται· ἱμερτός ἐγερτός ὑφαντό ς. Τὰ εἰς ΤΟΣ ἁπλᾶ ὑπὲρ δύο συλλαβὰς ἔχοντα πρὸ τοῦ Τ ψιλὸν κατ’ ἐπιπλοκὴν ἐπιθετικὰ ὄντα καὶ ῥηματικὰ ὀξύνεται· ἑλικτός ἀμελκτός χαρακτός ὀρεκτό ς. τὸ μέντοι Αἴγυπτος καὶ Πάνακτος καὶ Ναύπακτος μὴ ὄντα ῥηματικὰ προπαροξύνονται. σεσημείωται τὸ δρυφακτός ὀξυνόμενον, (ἡ θύρα τοῦ δικαστηρίου ἢ καὶ κιγκλίδες καλοῦνται). Τὰ εἰς ΣΤΟΣ κύρια ἀρσενικὰ μόνως βαρύνεται· Ἄκαστος Ἄλαστος Ἥφαιστο ς.
96 τὰ δὲ προσηγορικὰ ὀξύνεται· ἀγοστός (ἡ ἀγκάλη) ὀϊστό ς. Τὰ εἰς ΣΤΟΣ ἐπιθετικὰ ἁπλᾶ ῥηματικὰ ὑπὲρ δύο συλλαβὰς ὀξύνεται· ληϊστός μεριστός ὀνομαστό ς. τὰ δὲ σύνθετα προπαροξύνεται· φραστός ἄφραστος ἀλίαστος ἄλαστος (ὁ ἄδικος ἀπὸ τοῦ λαμβάνω). ὡσαύτως καὶ τὰ ὑπερθετικὰ· τάχιστος ἄριστος κάλλιστος μεθ’ ὧν ἕκαστο ς. Τὰ εἰς ΣΤΟΣ ὑπερδισύλλαβα παραληγόμενα Ο ἐπὶ ποσότητος τασσόμενα ὀξύνεται· πολλοστός εἰκοστός τριακοστός πεντηκοστό ς. Τὰ εἰς ΤΟΣ ὑπὲρ δύο συλλαβὰς παραληγόμενα τῇ ΕΥ διφθόγγῳ ἁπλᾶ ὄντα ὀξύνεται· τορνευτός στρατευτός βουλευτό ς. τὸ δὲ ἀστράτευτος σύνθετον. Τὰ διὰ τοῦ ΟΥΤΟΣ προπερισπᾶται· τηλικοῦτος τοιοῦτος τοσοῦτο ς. Τὰ εἰς ΤΟΣ ὑπερδισύλλαβα τῇ ΑΥ διφθόγγῳ παραληγόμενα προπαροξύνεται· ἄπαυστος ἄθραυστος ἄκλαυ [σ ]το ς. σεσημείωται τὸ ἐνιαυτός ὀξυνόμενον. Τὰ εἰς ΦΟΣ δισύλλαβα κύρια ἢ προσηγορικὰ βαρύνεται, εἰ μὴ παραλήγοι τῷ Υ βραχεῖ, ἢ τῷ Λ [τοπικὰ]· Πάφος τάφος Σόφος (τὸ κύριον, σοφός δὲ τὸ ἐπίθετον) ὄρφος (κοινῶς, ὀρφῶς δὲ ἀττικῶς).
97 τὸ δὲ κρυφός καὶ συφός ἔχει τὸ Υ βραχύ. τὸ δὲ κῦφος τὸ ΚΥ μακρόν. τὸ δὲ ἀλφός (τὸ σωματικὸν πάθος) καὶ πολφός (ὄψον τι) ἔχουσι τὸ Λ. τὰ δὲ ἐπίθετα ὀξύνεται· σοφός κυφός κωφό ς. τὸ δὲ κοῦφος προπερισπᾶται. Τὰ εἰς ΦΟΣ ὑπερδισύλλαβα ἁπλᾶ μὴ δηλοῦντα ἐνέργειαν προπαροξύνεται· κρόταφος ἔλαφος Ἔπαφος κόλαφος ἀσκάλαφος ἄργυφος (ὁ λευκός). τὸ δὲ ἀδελφός ὀξύνεται, καὶ τὰ ἐνέργειαν δηλοῦντα παροξύνεται· πορφυροβάφος ὑποδηματοράφος καὶ ἱπποτρόφο ς. Τὰ εἰς ΧΟΣ δισύλλαβα μὴ ὄντα ἐπιθετικὰ βαρύνεται· κόλχος βρόγχος μόσχος κόχλος τρόχος (ὁ τόπος ἐν ᾧ τρέχουσι, τροχός δὲ ὁ κύκλος) βρόχο ς. σεσημείωται τὸ μυχός (ὁ ἐνδότερος τόπος). τὸ δὲ μοιχός πτωχός ἀρχός ἐπιθετικὰ ὄντα ὀξύνεται. Τὰ εἰς ΧΟΣ ὑπερδισύλλαβα προπαροξύνεται· στόμαχος βάτραχος Σωτήριχος δόλιχος (τὸ ὄσπριον, δολιχός δὲ ὁ μακρός). τὸ δὲ μοναχός ὀξύνεται. Τὰ εἰς ΨΟΣ δισύλλαβα ... ἐπιθετικὰ βαρύνεται· μόψος γύψος Τίψος θάψος (εἶδος ξύλου). τὰ δὲ ἐπιθετικὰ πρὸ τοῦ Ψ ἔχοντα Μ ὀξύνεται· κομψός γαμψό ς. Τὰ εἰς ΨΟΣ ὑπερδισύλλαβα ὀξύνεται· Λυκαψός κινδαψός χορδαψό ς.
98 Τὰ εἰς ΟΣ λήγοντα οὐδέτερα ὀνόματα ἀεὶ βαρύνεται· τεῖχος βέλος πάθος πέλαγος ὕψο ς. αἱ δὲ μετοχαὶ οὐδέτεραι ὀξύνονται· τετυφός πεποιηκός γεγραφός ὥσπερ καὶ αἱ ἀρσενικαί. Περὶ τόνου τῶν συντιθεμένων ὀνομάτων. Βιβλίον θ ʹ. Περὶ τῶν εἰς ΟΣ. Τὰ εἰς ΟΣ σύνθετα προπαροξύνεται· φιλαλέξανδρος φιλάνθρωπος εὐστέφανο ς. Τὰ ἀπὸ τῶν εἰς ΟΣ παροξυτόνων προπαροξύνεται· νόος Ἀλκίνοο ς, πόντος Ἑλλήσποντο ς, φίλος Δίφιλο ς. τὸ δὲ ὀστολόγος καὶ οἰκονόμος οὐ παρὰ τὸ λόγος καὶ νόμος, ἀλλὰ παρὰ τὸ λέγω καὶ νέμω. Ὅσα δὲ ὑπερδισύλλαβα παροξύνονται, ἐν τῇ συνθέσει προπαροξύνονται· ποικίλος παμποίκιλο ς, αἰόλος παναίολο ς. τὸ δὲ κορυθαιόλος Ἕκτωρ οὐκ ἀπὸ ὀνόματος, ἀλλ’ ἀπὸ ῥήματος. τὸ μέντοι ἱπποβουκόλος διὰ τὴν ἐνέργειαν παροξύνεται, καὶ ὅτι ἀπὸ τοῦ ῥήματος καὶ αὐτό. τὸ δὲ ἐναντίος ἀπὸ τοῦ ἀντίος παρέλκον ἔχει τὸ ΕΝ. Τὰ ἀπὸ τῶν εἰς ΟΣ δισυλλάβων προπερισπωμένων προπαροξύνεται· ζῆλος ἀρίζηλο ς, δοῦλος σύνδουλο ς, δοῦπος ἐρίγδουπο ς.
99 σεσημείωται τὸ οἰκουρός καὶ κηπουρό ς. ἔτι καὶ τὰ ὑπερδισύλλαβα· Ῥωμαῖος φιλορώμαιο ς, Ἀθηναῖος φιλαθήναιο ς. Τὰ ἀπὸ ὀξυτόνων προπαροξύνονται· δμητός ἄδμητο ς, κτητός δορίκτητο ς, κακός ἄκακο ς. τὰ δὲ παρασύνθετα καὶ φυλάττει καὶ ἀναβιβάζει· ἐκλεκτός ἐκ τοῦ ἐκλέγω, ἐπίλεκτος ἐκ τοῦ λεκτός. τὸ δὲ ἰατρὸς φιλίατρος ἀναβιβάζει, καὶ ἐν τῷ ἀρχιατρός καὶ ἱππιατρός φυλάττει. Τὰ παρὰ τὸ „ᾄδω“ γινόμενα, εἰ μὲν τῇ ΩΙ διφθόγγῳ παραλήγονται, ὀξύνεται· τραγῳδός κωμῳδός μελῳδό ς· εἰ δὲ τῇ ΟΙ διφθόγγῳ, εἰ μὲν ὑπὲρ τρεῖς συλλαβὰς ὦσι, προπαροξύνεται· λιγυάοιδος ὑπεράοιδο ς· εἰ δὲ τρεῖς ὁμοίως· ὑμνάοιδος ἐπάοιδος λυράοιδο ς. τὰ δ’ ἐξ αὐτῶν ὀξύνεται· ὑμνῳδός ἐπῳδός λυρῳδό ς. Ὅσα ἀπὸ γενικῆς εἰς ΟΣ συντίθενται, προπαροξύνεται, πλὴν τῶν παρὰ τοῦ ΩΠΟΣ, οἷον στενωπό ς· πυθμένος ἀπύθμενο ς, λιμένος ἀλίμενο ς, μηνός δίμηνος τρίμηνο ς, πατρός Ἀντίπατρο ς, χάριτος ἀχάριτο ς, θέμιτος ἀθέμιτο ς. Τὰ εἰς ΟΣ συντεθειμένα ἀπὸ τῶν εἰς Α καὶ εἰς Η προπαροξύνεται· ἑστία ἐφέστιο ς, σκιά εὔσκιο ς, μοῦσα φιλόμουσο ς, χρεία ἄχρειος (τὸ κοινὸν, ἀχρεῖος δὲ τὸ Ἀττικὸν, ὡς ἀστεῖος) ἀρχά ταξίαρχο ς, φωνή ἄφωνο ς, μορφή πολύμορφο ς.
100 τὸ δὲ ἱππομάχος καὶ ἱπποκόμος ἀπὸ ῥημάτων καὶ τὸ γηροκόμο ς, καὶ τὸ ἀκαρός ἀπὸ τοῦ κάρη γέγονε. τοῦτο ἠκολούθησε τῷ μαδαρός καὶ πλαδαρός (ὁ ἀσθενής). τὸ δὲ ἀθῷος προπερισπᾶται ἀπὸ τοῦ θῳή. Τὰ εἰς ΟΣ σύνθετα ἀπὸ τῶν εἰς ΟΝ οὐδετέρων ἢ ΟΣ ἢ Α προπαροξύνεται· δῶρον βοτρυόδωρο ς, τόξον κλυτότοξο ς, ξίφος ἄξιφο ς, ὄνομα ἐπώνυμος διώνυμο ς. Τὰ εἰς ΟΣ συντεθειμένα παρὰ τὸ „ἔργον“ μὴ ὄντα κύρια ὀξύνεται· ἐλεφαντουργός αὐτουργό ς. τὸ μέντοι κακοῦργος καὶ πανοῦργος βαρύνεται, ὁμοίως καὶ τὸ ἑκάεργος περίεργος πολύεργος πάρεργο ς. τὰ δὲ ὄντα κύρια βαρύνεται· Λυκοῦργο ς , Φιλοῦργο ς. Περὶ τῶν παρὰ ῥῆμα συντεθειμένων. Τὰ παρὰ τὸ „βόσκω“ ὀξύνονται· πορνοβοσκός ὑοβοσκός χηνοβοσκό ς. Ὅσα παρὰ τὸ „ἕλκω“ καὶ „ἀμέλγω“ ὀξύνεται· γαγγαμουλκός ἀμολγό ς. Τὰ παρὰ τὸ „ἄγω“ καὶ „πήσσω“ ὀξύνεται· φορτηγός στρατηγός κυνηγός ναυπηγό ς. Ἔτι τὰ παρὰ τὸ „ποιῶ“ ὀξύνεται· ἐργοποιός ἐποποιό ς.
101 Ἔτι τὰ παρὰ τὸ „φέρβω“ καὶ „ἀσκῶ“· ἱπποφορβός φωνασκό ς. τὸ δὲ αὐτόφορβος οἱ πλείους βαρύνουσι, καὶ τὸ Εὔφορβος κύριον. Τὰ ἀπὸ ῥήματος κύρια προπαροξύνονται· Ἱππόδαμος Δηΐφοβος Λαόδοκο ς. τὸ μέντοι ξεινοδόκος οὐ κύριον. Τὰ παρὰ τὸ „φέρω“ παροξύνεται· τελεσφόρος δορυφόρος βουληφόρος ἑωσφόρο ς. τὸ μέντοι ἄφορος δίφορος ἀπὸ τοῦ φορά. Ὅσα πρόθεσιν ἔχει ἐν τῇ ἀρχῇ προπαροξύνεται· περίβολος Ὑπέρβολος ἀμφίβολος πρόβολο ς. τὸ δὲ ἐπεσβόλος παροξύνεται ἀπὸ τοῦ ἔπεσι βάλλειν. καὶ χωρὶς τῶν ἀπὸ „κλειτόσ“ καὶ „κλυτόσ“. τὸ δὲ περικλυτός ὀξύνεται, καὶ τὰ παρὰ τὸ „ἔργον“· ὑπουργός συνεργό ς. Τὰ παρὰ τὸ „βάλλειν“ σύνθετα καὶ μὴ παρὰ πρόθεσιν παροξύνονται· λιθοβόλος (ὁ βάλλων λίθους· λιθόβολος δὲ ὁ ὑπὸ λίθων βαλλόμενος). τὸ δὲ πρόβολος καὶ ἀμφίβολος ἀπὸ προθέσεων. Τὰ παρὰ τὸ „πολῶ“ (τὸ ἀναστρέφομαι) σύνθετα καὶ μὴ παρὰ πρόθεσιν παροξύνονται· ἱπποπόλος οἰωνοπόλο ς. τὸ δὲ ἀμφίπολος ἐκ προθέσεως. Τὰ παρὰ τὸ „σκοπῶ“ σύνθετα μὴ ἐκ προθέσεως παροξύνεται· ὀρνιθοσκόπος οἰωνοσκόπο ς.
102 τὸ δὲ ἐπίσκοπος κατάσκοπος ἀπὸ προθέσεων. Τὰ παρὰ τὸ „μάχομαι“ καὶ μὴ παρὰ πρόθεσιν παροξύνεται· λεοντομάχος μονομάχο ς, χωρὶς τοῦ ἀγχέμαχο ς. τὸ δὲ πρόμαχος καὶ σύμμαχος ἐκ προθέσεων. Τὰ παρὰ τὸ „ἀγορῶ“ μετὰ προθέσεως σύνθετα προπαροξύνεται· συνήγορος κατήγορος παρήγορο ς . δημηγόρος δὲ παροξύνεται· οὐ γὰρ ἀπὸ προθέσεως. Ἔτι τὰ παρὰ τὸ „χέω“ σύνθετα παροξύνεται· χρυσοχόος οἰνοχόο ς. τὸ πρόχοος δὲ ἀπὸ προθέσεως. Ὅσα ἐν τῇ ἀρχῇ συντίθεται ἐκ τοῦ „πολύ“ προπαροξύνεται· πολύστροφος πολύκαρπος πολύφιλο ς. τὸ δὲ μογιλάλος παροξύνεται· οὐ γὰρ παρὰ τὸ πολύ. Τὰ παρὰ τὸ „φαγεῖν“ ἐν τῷ τέλει συντεθειμένα παροξύνεται· ἀρτοφάγος μονοφάγος παμφάγο ς. Ὅσα τὸ „εὖ“ μόριον κατ’ ἀρχὴν ἔχει προπαροξύνεται· εὔτοκος εὔτονος εὔμολπο ς, χωρὶς τῶν παρὰ τὸ „ἔργον“· εὐεργό ς. Ὅσα ἀπὸ τοῦ Α στερητικοῦ μορίου συντίθεται, προπαροξύνεται· ἄτολμος ἄτομος ἄστοργο ς. Ὅσα ἐν ἀρχῇ ἔχει τὸ „φιλεῖν“ προπαροξύνεται· φιλόπονος φιλόσοφος φιλόλογος. Τὰ παρὰ τὸ „λέγω“ χωρὶς τῶν παρὰ τὸ „φιλεῖν“ παροξύνεται· δικαιολόγος φυσιολόγος τερατολόγο ς.
103 τὸ δὲ φιλόλογος ἀπὸ τοῦ λόγος καὶ φιλῶ. Τὰ παρὰ τὸ „δυσ“ καὶ „ζα“ μόρια προπαροξύνεται· δύσμορφος δύστηνος ζάπλουτος ζάκοτος ζάθεο ς. Τὰ παρὰ τὸ „ὠκύσ“ προπαροξύνεται· ὠκύμορος ὠκύπορο ς. τὸ δὲ ποντοπόρος παροξύνεται, [καὶ τὸ εὐρύπορος προπαροξύνεται]· οὐ γὰρ ἀπὸ τοῦ ὠκύς. σεσημείωται τὸ ὠκυμάχο ς. Ὅσα ἔχει κατὰ ἀρχὴν τὸ „ναυ“ προπαροξύνεται· ναύαρχος ναύκληρος ναύλοχο ς. τὸ δὲ ναυπηγός ναυηγός ὀξύνεται. Ὅσα παρὰ ἐπίῤῥημα συντίθεται προπαροξύνεται· ὀψίφυγος ἀγχίμολος ἀγχέμαχο ς. τὸ δὲ περικλυτός ἀπὸ τῆς περί. Ὅσα παρὰ τὸ „πάλιν“ καὶ „ἄγαν“ καὶ „αὐτό“ σύνθετα προπαροξύνεται· παλίμβολος παλίγκοτος ἀγάννιφος ἀγάτονος αὐτόμαχος αὐτοδίδακτο ς. Τὰ παρὰ τὸ „ἀκούω“ προπαροξύνεται· ὑπήκοος ἀνήκοο ς. τὸ δὲ ἐπακουός παρασύνθετον [γίνεται γὰρ] ἐκ τοῦ ἐπακούω. Τὰ παρὰ τὸ „ἔχω“ βαρύνεται· ἡνίοχος ἤοχο ς. προπερισπᾶται δὲ τὸ λιχνοῦχος ῥαβδοῦχος σταθμοῦχο ς.
104 Τὰ ἀπὸ δισυλλάβου ῥήματος, οὗ ἡ ἄρχουσα μακρὰ, συντεθειμένα προπαροξύνεται· μυκῶ ἐρίμυκο ς, συλῶ ἱερόσυλο ς, ἄρχω γυμνασίαρχο ς. Τὰ παρὰ τὸ (εἰς) ΙΣ ἐπίῤῥημα ἀριθμοῦ συντεθειμένα προπαροξύνεται· δίφορος τρίφορος τρίπολο ς, μεθ’ ὧν καὶ τετράφορο ς. Τὰ παρὰ τὸ „γράφω“ παροξύνεται· ἱστοριογράφος βιβλιογράφο ς. τὸ δὲ παράγραφος τὸ σημεῖον τὸ ἐν τοῖς μέτροις τιθέμενον προπαροξύνεται. παρὰ τὸ γραφή γάρ. Τὰ ἐπὶ ἐνεργείας τιθέμενα συντεθειμένα ἀπὸ τοῦ „τέμνω φονεύω ὀρύσσω κτείνω νέμω τίκτω“ παροξύνονται· σκυτοτόμος μιαιφόνος τοιχωρύχος πατροκτόνος οἰκονόμος θεοτόκο ς. τὸ δὲ καρατόμος καὶ πρωτοτόκος παροξυνόμενα μὲν ἐπὶ ἐνεργείας τίθενται, προπαροξυνόμενα δὲ ἐπὶ πάθους. Περὶ τόνου τῶν εἰς ΥΣ ληγόντων. Βιβλίον ι ʹ. Τὰ εἰς ΥΣ πολυσύλλαβα κύρια ἢ προσηγορικὰ, μὴ ἐθνικὰ, βαρύνεται· ἄλδυς Πόλτυς βότρυς Ἕρπυς Ἅλυ ς. τὸ ἰχθῦς προσηγορικὸν περιεσπάσθη ἀλόγως, ὥσπερ τὸ μῦ ς , σῦ ς. Τὰ εἰς ΥΣ ἁπλᾶ ἐπιθετικὰ διὰ τοῦ Ε κλινόμενα δισύλλαβα ὄντα ὀξύνεται· ἠύς ἡδύς ταχύς βραδύς ὠκύ ς.
105 τὸ δὲ ἥμισυς προπαροξύνεται καὶ τὸ θῆλυς προπερισπᾶται· καὶ τὸ πρέσβυς βαρύτονον. Πᾶν εἰς ΥΣ λῆγον σύνθετον ἐπιθετικὸν βαρύνεται· ἔπηλυς νέηλυς πολύδακρυς μελάνοφρυ ς. Τὰ εἰς ΥΣ ἀρσενικὰ ὑπερδισύλλαβα βαρύνεται· ἥμισυς πέλεκυς Ῥαδάμανθυ ς. σεσημείωται τὸ ἐλαχύς (ὁ ἐλάχιστος) ὀξυνόμενον. Τὰ εἰς ΥΣ θηλυκὰ συνεσταλμένον ἔχοντα τὸ Υ καὶ διὰ τοῦ ΔΟΣ κλινόμενα ὀξύνεται· χλαμύς πηλαμύ ς. τὰ μέντοι μὴ διὰ τοῦ ΔΟΣ κλινόμενα βαρύνεται· γένυς πίτυς χέλυς γῆρυς ἀτράφαξυς (εἶδος λαχάνου). Τὰ εἰς ΥΣ πάντα σύνθετα συνεσταλμένον ἔχοντα τὸ Υ προπαροξύνεται· σύνοφρυς λεύκοφρυς κάλλιχθυς δίβραχυ ς. Τὰ εἰς ΥΣ θηλυκὰ ἐκτείνοντα τὸ Υ ὀξύνεται· πληθύς ἐδητύς ὀϊζύς ἐριν [ν ]ύς ἰξύς [ἡ ῥάχις]. τὸ δὲ νηδύς ποιητικῇ ἀδείᾳ συστέλλεται. σεσημείωται ἐν τοῖς θηλυκοῖς τὸ ὀφρῦς καὶ ἡ ὀσφῦς (ἡ ῥάχις) περισπώμενα. Τὰ εἰς ΥΣ ὑποκοριστικὰ περισπῶνται· καμμῦς κλαυσῦς λαρδῦς Διονῦς ἀπφῦ ς. τὸ δὲ ἰξῦς ποτὲ μὲν ὀξύνει ὁ Ἡρωδιανὸς, ποτὲ δὲ περισπᾷ.
106 [τὸ δρῦς καὶ μῦς καὶ σῦς περισπῶνται.] Τὰ εἰς ΑΙΣ πολυσύλλαβα αἰολικῶς ὀξύνεται· Ἀτρείδαις ἀντὶ τοῦ Ἀτρείδης Ὀρέσται ς, καὶ τὰ σύνθετα· ἄπαις εὔπαις ἀνδρόπαι ς. [τὸ δὲ παῖς περισπᾶται, καὶ τὸ σταῖς. τὸ δὲ δαὶς ὀξύνεται]. Τὰ εἰς ΕΙΣ πολυσύλλαβα κοινολεκτούμενα παροξύνεται· δαφνήεις κητώει ς. αἱ δὲ μετοχαὶ ὀξύνονται· τυφθείς τυπεί ς. [τὸ δὲ κτείς ὀξύτονον, ὡς μονοσύλλαβον. καὶ τὸ κλείς.] καὶ οἱ Βοιωτοὶ τὸ Η τῶν εἰς ΗΣ εἰς ΕΙ τρέποντες ὀξύνουσιν αὐτὰ· εὐγενείς ἀντὶ εὐγενής, ἀγενείς ἀντὶ ἀγενής. Τὰ εἰς ΑΥΣ πολυσύλλαβα βαρύνονται· χιλιόναυς ὠμόγραυ ς. [τὰ δὲ ἁπλᾶ περισπῶνται· γραῦς ναῦς.] Τὰ εἰς ΕΥΣ κοινῶς μὲν ὀξύνεται· βασιλεύς Πηλεύς Τυδεύ ς· αἰολικῶς δὲ βαρύνεται· Ἄρευ ς. Τὰ εἰς ΟΥΣ πολυσύλλαβα ἁπλᾶ μὲν ὄντα περισπᾶται· ἀδελφιδοῦς θυγατριδοῦς διπλοῦς τριπλοῦ ς, πλὴν τοῦ ὀδού ς. τὰ δὲ σύνθετα βαρύνεται· Πειρίθους Ἀλκίνους εὔπλους πολύνους Οἰδίπου ς. Τὰ εἰς ΩΣ ἀρσενικὰ περιττοσυλλάβως κλινόμενα καὶ διὰ καθαροῦ τοῦ ΟΣ βαρύνονται· ἥρως Μίνως πάτρως μήτρω ς. Τὰ εἰς ΩΣ ἁπλᾶ διὰ τοῦ ΤΟΣ κλινόμενα, εἰ μακρᾷ παραλήγοι, ἢ μετοχικὰ ὄντα ὀξύνεται· εὐρώς ἱδρώς ἀραρώς ὑπερδεδιώ ς.
107 εἰ δὲ ἰαμβικὰ ὑπάρχοι διὰ τοῦ ΤΟΣ κλινόμενα βαρύνεται· γέλως ἔρως Νέπω ς. τὸ δὲ εἵλως ἀπὸ τοῦ ἕλως. Τὰ ἀπὸ παρακειμένου συντεθέντα διὰ τοῦ ΤΟΣ κλινόμενα ὀξύνεται· ἀπτώς ἀγνώ ς. Τὰ εἰς ΩΣ σύνθετα ἀπὸ τῶν εἰς ΩΣ μονοσυλλάβων παροξύνεται· ζώς ἀείζω ς, χρώς λευκόχρω ς. τὸ μέντοι ὑποδμώς ὀξύνεται ὡς παρέλκουσαν ἔχον τὴν ὑπό. Τὰ εἰς ΩΣ σύνθετα πολυσύλλαβα ἀπὸ τῶν εἰς ΩΣ παροξύνεται· ἔρως χρυσέρω ς, ἱδρώς λυσίδρω ς. τὸ δὲ δύσερως καὶ φιλόγελως καὶ τὰ τοιαῦτα Ἀττικὰ ὄντα προπαροξύνονται. Τὰ εἰς ΩΣ Ἀττικὰ ὁμοτονοῦσιν ἐκείνοις, ἀφ’ ὧν ἐσχηματίσθησαν· ναός νεώ ς, λαός λεώ ς, ἀξιόχρεος ἀξιόχρεω ς. τὸ δὲ λαγῶς καὶ ὀρφῶς περισπῶνται, καὶ ..... ὁ τυφῶν καὶ ταῶ ν. Τὰ εἰς ΩΣ Περσικὰ ἢ Αἰγύπτια παροξύνεται· φάργως Ἰνάρω ς. Τὰ εἰς ΩΣ θηλυκὰ πολυσύλλαβα βαρύνεται μὲν, ὅσα βραχείᾳ παραλήγει· Κέως Τέως ἅλως ἕω ς. τὰ δὲ μὴ οὕτως ὀξύνεται· αἰδώς ἠώ ς. Τὰ εἰς Ψ πολυσύλλαβα βαρύνεται· Ἄραψ λαῖλαψ θέρα ψ.
108 τὸ δὲ πλινθοβάψ καὶ πελεθοβάψ ὀξύνεται. Τὰ εἰς Ψ πολυσύλλαβα ἔχοντα πρὸ τοῦ Ψ Ο ἢ Ε βαρύνεται· Πέλοψ Δρύοψ μέροψ βούκλεψ τυρόκλε ψ. Τὰ εἰς Ψ ἔχοντα Ι πρὸ τοῦ Ψ βαρύνεται· σκευότριψ παιδότριψ χέρνι ψ. Τὰ εἰς ΥΨ βαρύνεται· Κίνυψ Χάλυ ψ. Τὰ εἰς ΗΨ βαρύνεται· κώλη ψ. Τὰ εἰς ΩΨ πολυσύλλαβα κύρια ὄντα ἢ προσηγορικὰ βαρύνονται· κύκλωψ ἴωψ μώλω ψ. σεσημείωται, ὥς τινές φασι, τὸ εὐρώψ ὀξυνόμενον. τὰ μέντοι ἐπιθετικὰ ὀξύνεται, ὑπεσταλμένων τῶν ὑποπεπτωκότων κυρίοις, ἢ τῶν ἰδιαζόντων· μονώψ (ὁ μονόφθαλμος) κελαινώψ τυφλώ ψ. τὸ δὲ ἑλίκωψ καὶ μύωψ (ὁ μυὸς ὀφθαλμοὺς ἔχων) βαρύνεται, ὥσπερ τὸ κύκλωψ καὶ κέκρωψ (ὁ δόλιος) καὶ ἴωψ ὁ κυνίσκος. Περὶ τόνου τῶν εἰς Α θηλυκῶν ὀνομάτων. Βιβλίον ια ʹ. Τὰ εἰς Α λήγοντα μακρὸν θηλυκὰ τῶν εἰς ΟΣ ὁμοτονοῦσιν αὐτοῖς, καὶ ἔτι τὰ εἰς Η· φοβερός φοβερ ά, ἰσχυρός ἰσχυρ ά, σοφός σοφ ή, καλός καλ ή, φίλος φίλ η. τὸ μέντοι βαρύτερος βαρυτέρα καὶ τὰ ὅμοια, εἰ καὶ τὸν τόπον ἐνήλλαξαν, ἀλλ’ οὐ τὸν τόνον. Τὰ εἰς Α μακρὸν καὶ εἰς Η τῶν εἰς ΟΥΣ περισπωμένων περισπᾶται· ἀργυροῦς ἀργυρ ᾶ, χρυσοῦς χρυσῆ ς, διπλοῦς διπλ ῆ.
109 Τὰ ἔχοντα τὸ Α βραχὺ διὰ τοῦ ΤΡΙΑ προπαροξύνεται· αὐλήτρια ψάλτρι α. τὸ δὲ μετρία καὶ ἀλλοτρία τὸ Α μακρὸν ἔχουσι. καὶ τὸ πότνια καὶ ὄμπνια προπαροξύνεται. Τὰ εἰς ΕΙΑ ἀπὸ τῶν εἰς ΕΥΣ προπαροξύνεται· βασιλεύς βασίλει α, ἱερεύς ἱέρει α. Ἔτι τὰ ἀπὸ τῶν εἰς ΥΣ βαρυτόνων προπαροξύνεται· ἥμισυς ἡμίσει α, θῆλυς θήλει α. τὰ μέντοι ἀπὸ ὀξυτόνων προπερισπῶνται· ταχύς ταχεῖ α, βραδύς βραδεῖ α, πλὴν τοῦ λίγεια καὶ ἐλάχεια ἀπὸ τοῦ λιγύς καὶ ἐλαχύς. Τὰ εἰς ΝΑ συνεσταλμένον ἔχοντα τὸ Α ἀπὸ τῆς γενικῆς τοῦ ἀρσενικοῦ σχηματιζόμενα προπαροξύνεται· μέλανος μέλαιν α, τάλανος τάλαιν α, Λάκων Λάκαιν α, δράκων δράκαιν α. Ἔτι τὰ εἰς ΡΑ βραχὺ παρεσχηματισμένα· σωτήρ σώτειρ α, μάκαρ μάκαιρ α. Τὰ εἰς ΣΑ ὑπερδισύλλαβα παρεσχηματισμένα προπαροξύνεται, εἰ μὴ κατὰ συναλοιφὴν εἴη ἀπὸ ὀξυτόνων εἰς ΗΣ· δαφνήεσσα φωνήεσσ α. τὸ δὲ τεχνῆσσα ἀπὸ τοῦ τεχνήεσσα. καὶ τὰ ἀπὸ ὀξυτόνων εἰς ΗΣ· χερνής χερνῆσσ α, ἀργῆς ἀργῆσσ α, Κρής Κρητός Κρῆσσ α, θής θῆσσ α. Τὰ εἰς Α βραχὺ ἀπαρασχημάτιστα διὰ διπλοῦ ἐκφερόμενα, εἰ μὲν δισύλλαβα εἴη καὶ μακρᾷ παραλήγει, παροξύνεται· ῥίζα πέζα φύζα δόξα δίψ α.
110 τὰ δὲ ὑπερδισύλλαβα προπαροξύνεται· ἅμαξα λακέρυζ α. Τὰ εἰς ΘΑ ἔχοντα τὸ Α βραχὺ βαρύνεται· μίνθα (τὸ ἡδύοσμον) ἄκανθα κολόκυνθα (ἡ ἀττικῶς κολοκύντη) μεθ’ ὧν καὶ ἡ δίαιτ α. Τὰ εἰς ΜΑ θηλυκὰ σπάνια ὄντα βαρύνεται· τόλμα Θέρμ α· ἀττικῶς δὲ τόλμη καὶ Θέρμη. Τὰ εἰς ΛΑ θηλυκὰ [σπάνια ὄντα] βαρύνεται· ψύλλα Σκύλλα Σίβυλλα ἅμιλλα ἄελλα καὶ ἀνάπαυλ α. Τὰ εἰς ΝΑ μονογενῆ βαρύνεται· Κύννα (ἡ πόρνη) Ἄννα γέννα χλαῖν α, εἰ μὴ κατὰ πάθος γένοιτο, Ἀθηνᾶ μν ᾶ. τὰ δὲ Ἰταλικὰ προπερισπῶνται· Σαβῖνα Φαυστῖνα Ἰουστῖνα Κωνσταντῖν α. Τὰ εἰς ΡΑ δισύλλαβα συνεσταλμένον ἔχοντα τὸ Α βαρύνεται· σφαῖρα μοῖρα πεῖρα σφῦρ α. τὰ δὲ μὴ συνεσταλμένον τὸ Α ἔχοντα ὀξύνεται· ἰρά (ἡ ἐκκλησία) σειρά πυρά οὐρά φρουρά πλευρ ά. Τὰ εἰς ΡΑ ὑπὲρ δύο συλλαβὰς τὸ Α βραχὺ ἔχοντα προπαροξύνεται· [ ἄρουρα Ἄργουρ α ] μάχαιρα χίμαιρα Δηϊάνειρα σκολόπενδρ α. [Τὰ εἰς ΡΑ ὑπὲρ δύο συλλαβὰς πρὸ τέλους ἔχοντα τὸ Υ βαρύνεται· πορφύρα Ἐφύρ α.
111 ] Τὰ εἰς ΡΑ ὑπὲρ δύο συλλαβὰς βραχὺ ἔχοντα τὸ Α, καὶ πρὸ τέλους ἔχοντα ΟΥ προπαροξύνεται· ἄρουρα Ἄργουρα κυνόσουρ α, μεθ’ ὧν καὶ τὸ [ κέρκυρ α] γέφυρα. Τὰ εἰς ΣΣΑ ὑπερδισύλλαβα ἀπαρασχημάτιστα προπαροξύνεται, εἰ μὴ παραλήγοι ΟΥ· θάλασσα Ἰφιάνασσα θέρμασσα (ἡ κάμινος). τὰ δὲ παραλήγοντα τῇ ΟΥ, εἰ μὲν ἔχειν ἓν Σ, προπαροξύνεται· Φαέθουσα Ἀρέθουσα Αἴθουσ α· εἰ δὲ δύο ἔχοιεν, προπερισπῶνται· Πιτυοῦσσα Ῥοδοῦσσα (ὀνόματα νήσων) πλὴν τοῦ Ἔμπουσσα καὶ Συράκουσσ α. Τὰ εἰς ΣΑ δισύλλαβα βαρύνεται· αἶσα μοῦσα πεῖσα (ἡ πειθώ) μεθ’ ὧν γλῶσσα πίσσα νύσσ α. Τὰ διὰ τοῦ ΑΙΑ καὶ ΥΙΑ δισύλλαβα προπερισπᾶται· μαῖα γαῖα Θυῖα μυῖ α. Τὰ εἰς Α συνεσταλμένον μονογενῆ ὑπὲρ δύο συλλαβὰς παραλήγοντα τῇ ΑΙ διφθόγγῳ ἢ τῇ ΕΙ ἢ ΟΙ ἢ ΥΙ προπαροξύνεται· Πλάταια Ἀλεξάνδρεια Θέσπεια ( Θεσπιαί δὲ τὸ πληθυντικόν) εὔνοια πρόνοια ἅρπυια αἴθυια ἄγυια ὄργυι α, ἃ πληθυντικῶς ὀξύνεται. τὸ δὲ μητρυιά μακρὸν ἔχον τὸ Α ὀξύνεται. Τὰ διὰ τοῦ ΑΙΑ μονογενῆ μακρὸν ἔχοντα τὸ Α παροξύνονται· σεληναία Ἀθηναία Ἰουδαία περικεφαλαία [ θυραί α].
112 Τὰ εἰς Α καθαρὸν μονογενῆ παραληγόμενα Ε βαρύνεται, εἰ μὴ προσηγορικὰ ἢ περιεκτικὰ εἴη· Ῥέα θέα (τὸ δὲ θεά ὀξύνεται) πτελέα ἰτέα συκέ α. Τὰ εἰς Α μακρὸν μονογενῆ τῇ ΕΙ ἢ τῷ Ι μακρῷ παραληγόμενα ἐπὶ οὐσίας τιθέμενα ὀξύνεται· χειά ζειά (εἶδος κριθῆς) φλιά θρι ά. τὸ δὲ μνεία χρεία βαρύνονται, οὐ γὰρ ἐπὶ οὐσίας λαμβάνεται, καὶ τὸ λεία δὲ καὶ Φθία βαρύνονται, καὶ τὸ δεία (ἡ ἔνδεια). Τὰ διὰ τοῦ ΙΑ ἐπὶ χωρῶν κείμενα παροξύνεται· Λυκία Ἀσία Κιλικί α. Τὰ γινόμενα ἀπὸ τοῦ ΕΥΩ παροξύνεται· ἑρμηνεία βασιλεία δουλεία κολακεία παιδεία (ἡ παίδευσις, παιδιά δὲ τὸ παίγνιον). τὸ δὲ παρειά καὶ φορβειά καὶ φορειά (ὁ βόρβορος) καὶ ἀρειά (ἡ ἀπειλή) ὀξύνονται· οὐ γὰρ ἀπὸ τῶν διὰ τοῦ ΕΥΩ. Τὰ διὰ τοῦ ΙΑ μακρὸν τὸ Α ἔχοντα παροξύνεται· ἀνία φιλία πενία ξενί α. Τὰ διὰ τοῦ ΙΑ παρὰ μελλόντων γενόμενα παροξύνεται· ὀρέξω ἀνορεξία πέψω ἀπεψία προδώσω προδοσί α. Τὰ διὰ ΣΙΑ τὸ Α μακρὸν ἔχοντα βαρύνεται· ἀθανασία διχοστασία ἱκεσί α.
113 εἴ τι δὲ ὀξυνθῇ, ὄνομα δήμου ἔχει, ἢ περιεκτικὸν ὑπάρχει. τὸ δὲ προστασιά καὶ τρασιά (ὁ τόπος ὅπου ξηραίνονται τὰ σῦκα) καὶ αἱμασιά ὡς ἔννοιαν περιεκτικῶν ἔχοντα ὀξύνεται. τὸ δὲ Κηφισιά καὶ Ὑσιά καὶ Λουσιά ὀνόματα δήμων. Τὰ διὰ τοῦ ΝΙΑ μακρὸν ἔχοντα τὸ Α βαρύνεται· κονία πενία γειτονί α. τὸ δὲ ῥοδωνιά καὶ ἰωνιά περιεκτικὴν τοπικὴν ἔννοιαν δηλοῖ· καὶ τὸ Χελιδονιά δῆμος· καὶ ἔτι τὸ ἱμονιά (τὸ ἀντλητήριον) παρ’ Ἀττικοῖς ὀξύνεται. Τὰ εἰς Α μακρὸν τῇ ΡΙ παραληγόμενα παροξύνεται· αἰθρία κοπρία ὑδρία φατρί α. τὸ μέντοι Στειριά δῆμος. Τὰ εἰς Α μακρὸν παραληγόμενα τῇ ΛΙ ἧς προηγεῖται Α βαρύνεται πρᾶγμα σημαῖνον· διδασκαλία ἀτασθαλία ἢ ὀνόματα χωρῶν· Οἰχαλία Θεσσαλί α· εἰ δὲ μὴ οὕτως ὀξύνεται· ἀπομαγδαλιά φυταλι ά. τὸ δὲ ἀσπαλία (ἡ ἁλεία) βαρύνεται. Τὰ εἰς Α μακρὸν τρισύλλαβα παραληγόμενα τῷ Ι ἐπὶ οὐσίας λαμβανόμενα βαρύνεται, χωρίς τινων· καρδία σχεδία ζημία σηπία οἰκί α.
114 τὸ μέντοι σκοπιά καὶ σποδιά ὀξύνονται, ὡς ἔχοντα τὸ Ο πρὸ τοῦ Ι, ὥσπερ καὶ τὸ πολιά καὶ τροχιά καὶ ἁματροχι ά. Τὰ παραληγόμενα ἀπὸ τῶν εἰς Ξ βαρύνεται· Φρυγία Βεβρυκία Ὀρτυγί α. σεσημείωται τὸ ἀνθρακιά ὀξυνόμενον. Τὰ διὰ τοῦ ΟΑ σπάνια καὶ κατὰ πάθος γενόμενα παρ’ Ἀττικοῖς παροξύνεται· οἴα ὄα (τὸ δέρμα), χροία χρό α. τὰ δὲ ἐν συνθέσει [?] ὀξύνεται· στοιά στο ά, ῥοιά ῥο ά. Τὰ διὰ τοῦ ΟΙΑ μακρὰ, ὅσα ἀπὸ ψιλοῦ συμφώνου ἄρχονται, βαρύνεται· ποία (ἡ βοτάνη) Τροία κοία (ἡ σφαῖρα). οὕτω καὶ Οἴα (ἡ κώμη). τὸ μέντοι χροιά στοιά ὀξύνεται. Τὰ εἰς Α μακροκατάληκτα βαρύνονται παραλήγοντα τῷ Υ· ὀξύα (εἶδος ξύλου) καρύα κωδύα (ἡ τῆς μήκωνος κεφαλή) Δατύα (πόλις). Τὰ εἰς Α μακρὸν καθαρὸν τῷ Ω παραληγόμενα βαρύνεται· ὤα (ἡ μηλωτή) Κριώα ψοθώα (ἡ ψώρα). Τὰ εἰς Α μακρὸν μὴ ἀπὸ συμφώνου ἀρχόμενα πλὴν τοῦ Ρ παροξύνεται· Ἥρα ὀπώρα χώρ α .
115 .. . ........................... . εἰ δέ τι ἄλλο εὑρεθ ῇ , κατὰ διάλεκτον ἢ πάθος ἐγένετ ο , ὡς τὸ Ἑλένα Ἑλένη, Ἀθηνάα Ἀθην ᾶ. Τὰ εἰς ΡΑ μακροκατάληκτα τρισύλλαβα παραληγόμενα τῷ Ε μονογενῆ βαρύνεται, εἰ μὴ ἐπιθετικὰ εἴη· ἡμέρα ἀσκέρα (εἶδος ὑποδήματος) διφθέρα λακέρ α. τὸ δὲ Γλυκερά ὀξύνεται, εἴτε κύριον, εἴτε ἐπιθετικὸν εἴη. καὶ τὸ περιστερά τετρασύλλαβον, καὶ τὸ Ἐλευθεραί πληθυντικῶς λεγόμενον. Τὰ εἰς ΡΑ ὑπὲρ δύο συλλαβὰς τῷ Υ παραληγόμενα βαρύνεται. ἀλλ’ εἰ μὲν ἔχωσι τὸ Α μακρὸν, παροξύνεται· πορφύρα Ἐφύρ α· εἰ δὲ βραχὺ, προπαροξύνεται· Κέρκυρα ἄγκυρα γέφυρ α. τὸ δὲ Γλαφυρά ὀξύνεται, εἴτε ὄνομα πόλεως εἴη, εἴτε ἐπιθετικόν. Τὰ εἰς ΡΑ μακρὸν τῷ Ω παραληγόμενα βαρύνεται· χώρα ψώρα ὥρ α, μεθ’ ὧν καὶ τὸ πρῶρ α, εἰ καὶ συστέλλει τὸ Α. Τὰ εἰς ΡΑ ἁπλᾶ μονογενῆ τρισύλλαβα παραληγόμενα τῷ Ω ἀπὸ φύσει μακρᾶς ἢ βραχείας ἀρχόμενα βαρύνεται· Φαλώρα πληθώρα ληθώρ α.
116 εἰ δὲ ἀπὸ θέσει μακρᾶς, ὀξύνεται· θαλπωρά ἐλπωρ ά. τὸ δὲ πανδώρα σύνθετον ὂν παροξύνεται. Τὰ εἰς ΡΑ μονογενῆ μετ’ ἐπιπλοκῆς συμφώνου παροξύνεται, καὶ μακρὸν ἔχει τὸ Α· ὕδρα πέτρα ῥήτρα φαρέτρα γάστρα μήτρ α. σεσημείωται τὸ Τάναγρα καὶ σκολόπενδρα προπαροξύτονα καὶ συστέλλοντα τὸ Α. Περὶ τόνου τῶν εἰς Η θηλυκῶν. Βιβλίον ιβ ʹ. Τὰ εἰς Η λήγοντα θηλυκὰ παρὰ γενικῆς σχηματισθέντα βαρύνεται· χιτῶνος Χιτών η, ἡγεμόνος Ἡγεμόν η, σώφρονος σωφρόν η, εὔφρονος εὐφρόν η, ἀμύμονος Ἀμυμών η. τὸ δὲ ἁρπαγή ὀξύνεται, διότι ἀπὸ τοῦ ἁρπάζω. τὸ δὲ ἁρπάγη (σιδήριόν τι) βαρυνόμενον, ἀπὸ τοῦ ἅρπαγος. καὶ τὰ παρώνυμα ὁμοίως· ἀμφίρυτος ἀμφιρύτ η, δορύκτητος δορυκτήτ η, ἀμφίλυκος ἀμφιλύκ η. Τὰ εἰς Η σύνθετα καὶ παρασύνθετα βαρύνεται· Ὠκυπέτη Ὑψιπύλη Ἐριπύλη Βερονίκη Πολυκάστ η. Τὰ εἰς Η προσηγορικὰ ἢ βαρύνεται ἢ ὀξύνεται σύνθετα ὄντα.
117 ὅσα οὖν ἔχει τι ἄλλο μέρος λόγου καὶ ἄρχεται χωρὶς προθέσεως βαρύνεται· κυνάγχη βουκάπη (ἡ τῶν βοῶν φάτνη) παντογύνη (ἡ ταραχώδης γυνή) ὀξάλμη τολύπη (ἡ ἐργασία). τὸ δὲ ἀστεροπή ὀξύνεται ὡς σύνθετον παρὰ τὸ ὄπα καὶ ἀστήρ. καὶ τὸ ὑδρορρόη οἱ παλαιοὶ ἐβάρυναν, οἱ δὲ μεταγενέστεροι ὀξύνουσιν οὐχ ὑγιῶς. Τὰ εἰς Η θηλυκὰ προσηγορικὰ ἀπὸ προθέσεως συντεθειμένα τότε μὲν ὀξύνεται, ὅτε τὰ ἑαυτῶν ἁπλᾶ, καὶ τότε βαρύνεται, ὅταν τὰ ἑαυτῶν βαρύνηται· ἀνατολή μεταβολή ἀναβολή ἐπιτολή παραψυχή (τὸ προσηγορικὸν, Παραψύχη δὲ τὸ κύριον). τὸ δὲ ἀναρρόη παροξύνεται, καίτοι ἀπὸ τοῦ ῥοή· καὶ τὸ ἀναδέσμη ἀπὸ τοῦ ἀνάδεσμος. τὰ δὲ βαρύτονα ταῦτα· συνθήκη παρακαταθήκη συγγνώμη συνάγχ η. Τὰ εἰς Η συναληλιμμένα περισπᾶται· λεοντέα λεοντ ῆ , συκέα συκ ῆ, γαλέα γαλ ῆ, ἀμυγδαλέα ἀμυγδαλ ῆ. Τὰ εἰς Η καθαρὸν μονογενῆ οὐ πολλὰ βαρύνεται· Δανά η . Ἀγαυή ὀξύνεται ἐπιθετικὸν ὄν. καὶ τὰ διὰ τοῦ ΕΥΗ παροξύνεται· χλεύη Βεύη δεύ η. τὸ μέντοι σκευή ὀξύνεται, καὶ τὰ ἀπ’ αὐτῆς· κατασκευή ἐπισκευή [ οἰκοσκευ ή].
118 Τὰ εἰς Η καθαρὸν δισύλλαβα τῷ Ο παραληγόμενα ὀξύνεται καὶ βαρύνεται. καὶ βαρύνεται τὰ ἀπὸ δύο συμφώνων προηγουμένου τοῦ δασέος· φθόη (ἡ φθορά) χλόη χνόη (αἱ χοινικίδες τῶν ἁρμάτων). τὰ δὲ μὴ οὕτως ἔχοντα ὀξύνεται· χοή (ἡ σπονδή) βοή θοή (τὸ ἐπίθετον, Θόη δὲ τὸ κύριον) πνο ή. ἔτι καὶ τὰ ὑπερδισύλλαβα· Οἰνόη Χωλό η. τὸ δὲ ἀκοή ἐκ τοῦ ἀκούω. Τὰ εἰς Η δισύλλαβα παραληγόμενα τῷ Υ σπάνια ὄντα τὰ μὲν βαρύνεται· λύη (ἡ στάσις) δύη (ἡ κακοπάθεια) γύη (ἡ γῆ καὶ μέρος ἀρότρου) ψύη (ἡ ψύα καὶ ψόαι)· τὰ δὲ ὀξύνεται· φυή καὶ Φλυή (ὁ δῆμος Ἀττικός). Τὰ διὰ τοῦ ΥΗ ὑπερδισύλλαβα βαρύνεται· θιγύη ὀρύη (εἶδος ὀσπρίου) Λιβύ η. Τὰ διὰ τοῦ ΩΗ ὀξύνεται· ζωή θωή ἐρω ή. Τὰ εἰς ΒΗ ἔχοντα πρὸ τοῦ Β σύμφωνον κατ’ ἐπιπλοκὴν ἢ κατὰ διάστασιν βαρύνεται, εἰ μὴ ῥηματικὰ εἴη προσηγορικὰ καὶ παραλήγοι τῷ Ο· τύρβη Κόμβη (τὸ κύριον) κύμβη (νηὸς εἶδος) Θίσβη κράμβη Ἄλβ η.
119 τὸ δὲ φορβή ἔχει τὸ Ο. Τὰ γὰρ εἰς Η ῥηματικὰ ὀξύνεται· τρέπω τροπ ή, τρέφω τροφ ή, νέμω νομ ή. Τὰ εἰς ΒΗ ὑπερδισύλλαβα μὴ παραληγόμενα τῇ ΟΙ διφθόγγῳ βαρύνεται· Ἀλύβη καλύβη Νιόβη ἀστράβη (εἶδος ἁμάξης) Ἑκάβ η. τὸ δὲ ἀμοιβή ὀξύνεται, ὡς ἔχον τὴν ΟΙ δίφθογγον. Τὰ εἰς ΒΗ ἰαμβικὰ κύρια ἢ παρώνυμα βαρύνεται· Ἄβη κύριον, βλάβ η. ὀξύνεται δὲ ταῦτα· λαβή τριβή ῥηματικὰ ὄντα. Τὰ εἰς ΟΙΒΗ κύρια μὲν ὄντα βαρύνεται· Φοίβη Βοίβ η. προσηγορικὰ δὲ ὀξύνεται· λοιβή στοιβή ἀμοιβ ή. Τὰ εἰς ΒΗ δισύλλαβα φύσει μακρᾷ παραληγόμενα [καὶ] μὴ τῇ ΟΙ βαρύνεται· ἥβη Θήβη στίβη (ἡ ψυχρά) λώβ η. Τὰ εἰς ΓΗ δισύλλαβα ἔχοντα τὴν πρώτην εἰς σύμφωνον λήγουσαν, προσηγορικὰ ὄντα ὀξύνεται· φθογγή κλαγγή ὀργή στοργ ή. τὰ δὲ κύρια βαρύνεται· Βέργη Σέλγη Πέργ η. Τὰ εἰς ΓΗ ἰαμβικὰ ῥηματικὰ ὄντα ὀξύνεται· ταγή ἀπὸ τοῦ τάσσω, φυγή σφαγ ή.
120 παρώνυμα δὲ βαρύνεται· πάγη τρύγη στέγ η. τὸ μέντοι σαγή (τὸ πλῆθος) τινὲς μὲν ὀξύνουσι, τινὲς δὲ βαρύνουσι. Τὰ εἰς ΓΗ δισύλλαβα ἀσυνάλειπτα φύσει μακρᾷ παραληγόμενα, εἰ μὴ διαστολή τις εἴη ἢ ἀπὸ τοῦ Γ ἄρχοιτο, ὀξύνεται· πληγή σιγή κραυγ ή · Κραύγη δὲ τὸ κύριον. τὸ δὲ γύγη ἀπὸ τοῦ Γ ἄρχεται. τὸ δὲ αἰγῆ ἀπὸ τοῦ αἰγέα συναλειφθὲν περισπᾶται. Τὰ εἰς ΓΗ ὑπερδισύλλαβα προσηγορικὰ, ἔχοντα τὴν πρὸ τέλους συλλαβὴν εἰς φωνῆεν λήγουσαν ὀξύνεται· μαρμαρυγή κορκορυγή (ὁ θόρυβος) ὀλολυγή οἰμωγ ή . Λαλάγη δὲ κύριον, ὥσπερ τὸ ἠλύγη (ἡ σκιά) καὶ πανάγη (ἡ ἁγνὴ ἱέρεια). καὶ τὸ πλατάγη δέ τινες βαρύνουσιν. Τὰ εἰς ΓΗ ὑπερδισύλλαβα, εἰ ἔχοι τὴν πρὸ τέλους συλλαβὴν εἰς σύμφωνον καταλήγουσαν, βαρύνεται· ὀλίγγη (ἡ ἀνάπαυσις) Ἐλιβύργη ἀμόργη (ἡ τοῦ ἐλαίου τρύξ). σεσημείωται τὸ ἀμολγή ὀξυνόμενον. Τὰ εἰς ΔΗ ἔχοντα πρὸ τοῦ τέλους τὸ Ο εἰς σύμφωνον καταλῆγον προσηγορικὰ ὄντα ὀξύνεται· χορδή σπονδ ή. τὸ μέντοι Χόνδη κύριον βαρύνεται καὶ τὸ Μένδη κύριον καὶ τὸ ἄλδ η. Τὰ εἰς ΔΗ προσηγορικὰ ὀξύνεται· ᾠδή ἀοιδή σπουδή ἐδωδή αὐδ ή.
121 τὸ μέντοι Λήδη κύριον, καὶ Ἴδη καὶ Μήδ η. Τὰ εἰς ΔΗ λήγοντα ἔχοντα τὴν πρὸ τέλους συλλαβὴν βραχεῖαν μὴ εἰς σύμφωνον καταλήγουσαν, εἰ μὲν κύρια ὦσιν ἢ οὐσίαν σημαίνοι, βαρύνεται· πέδη κνίδη σίδη Νέδ η· εἰ δὲ κατὰ πράγματος τάσσοιτο, ὀξύνεται· κομιδή (ἡ ἐπιμέλεια) ἁδή (ἡ ἡδονή) φραδή (ἡ βουλή) χλιδή (ὁ κόσμος). Τὰ εἰς ΘΗ δισύλλαβα βαρύνεται, εἰ μὴ ἰαμβικὰ εἴη τῷ Ο παραλήγοντα· μάλθη (ὁ κηρός) τίθη Ξάνθη σπάθ η. σεσημείωται τὸ κριθή ὀξυνόμενον καὶ τὸ ποθή ἔχον τὸ Ο. Τὰ εἰς ΘΗ μονογενῆ ὑπερδισύλλαβα βαρύνεται· Καλάθη (πόλις) Βισάνθη Ἰάνθη λυκάνθ η. τὸ δὲ ἀγαθός ἀγαθή τριγενές. Τὰ εἰς ΚΗ δισύλλαβα φύσει μακρᾷ παραληγόμενα ἀσυνάλειπτα βαρύνεται, ἀρχόμενα ἀπὸ συμφώνου ἢ συμφώνων, μὴ ποιότητα φωνῆς ἀλόγου ζώου σημαίνοντα· Γλαύκη (κύριον) Λεύκη (κύριον) πεύκη νίκη φρίκ η. τὸ δὲ μυκή ὀξύνεται, σημαῖνον φωνὴν λέοντος. τὸ δὲ ἠκή ἄρχεται ἀπὸ φωνήεντος. Τὰ εἰς ΚΗ ἰαμβικὰ ἀσυνάλειπτα, εἰ μὲν τῷ Ο παραλήγοιτο, ὀξύνεται ῥηματικὰ ὄντα· πλέκω πλοκή δέκω δοκή (ἡ ὑπόνοια) πέκω ποκή (τὸ ἔριον).
122 τὸ μέντοι κρόκη ἀπὸ τοῦ κροκός. εἰ δὲ ἄλλῳ συμφώνῳ, βαρύνεται· δίκη Λύκη (κύριον) κάκη (ἡ κάκωσις). τὸ μέντοι ἀκή (ἡ ἡσυχία) ὀξύνεται πρὸς ἀντιδιαστολὴν κυρίου. τὸ δὲ φακῆ περισπᾶται ἐκ συναιρέσεως. Τὰ εἰς ΚΗ δισύλλαβα πρὸ τοῦ Κ σύμφωνον ἔχοντα μὴ τὸ Λ βαρύνεται· κάκκη (... ἡ δειλία) λόκκη (ἡ χλαμύς) κρόκκη (ἡ παράλιος ψηφίς) Δίρκη Κίρκη νάρκη Βάρκη ἄσκη (ἡ ἄσκησις). τὸ δὲ ὁλκή καὶ ἀλκή ὀξύνονται, ὡς ἔχοντα τὸ λάμβδα. τὸ δὲ Χάλκη (ἡ πόλις) πρὸς ἀντιδιαστολὴν τοῦ χαλκῆ. Τὰ εἰς ΚΗ ὑπερδισύλλαβα τῷ Α παραληγόμενα, εἴτε κύρια εἴτε προσηγορικὰ, βαρύνεται, εἰ μὴ εἴη ῥηματικὰ· Ἰθάκη Ἀρτάκη Σκυλάκη (πόλις). ἡ δὲ φυλακή ἀπὸ τοῦ φυλάσσω, καὶ ἀϊκή ἀπὸ τοῦ ἀΐσσω. Τὰ εἰς ΚΗ ὑπερδισύλλαβα τῷ Ε ἢ τῷ Ο παραληγόμενα σπάνιά εἰσιν. τὸ Ἀλωπεκή ὀξύνεται. τὸ δὲ βορβορόκη βαρύνεται, καὶ τὸ ψοθόκη (ἡ ἀκαθαρσία). Τὰ εἰς ΚΗ ὑπερδισύλλαβα παραληγόμενα τῷ Ι συνεσταλμένῳ παροξύνεται· Ἑλίκη κύριον μυρίκη Βαιτίκη (χώρα) μηδίκ η.
123 τὰ δὲ ἔχοντα ἔννοιάν τινος προσυπακουομένου ὀξύνονται· μουσική ἰατρική γραμματικ ή. Ἔτι τὰ ἔχοντα τὸ Ι ἐκτεταμένον κύρια ἢ προσηγορικὰ βαρύνεται· Φοινίκη ἐρίκ η. καὶ τὰ ἔχοντα Σ πρὸ τοῦ Κ παροξύνεται· λεκανίσκη παρθενίσκη θυΐσκ η. Τὰ εἰς ΚΗ ὑπερδισύλλαβα παραληγόμενα τῷ Υ βαρύνεται· Καλύκη (κύριον) σαμβύκη (εἶδος ὀργάνου) Ἰτύκη Ἐρύκ η. Τὰ εἰς ΚΗ ὑπερδισύλλαβα παραληγόμενα τῷ Ω ὀξύνεται· ἀκωκή ἰωκή (ἡ δίωξις) .... Τὰ εἰς ΛΗ μετ’ ἐπιπλοκῆς συμφώνου, εἰ μὴ παραλήγοιτο Ο, ἐν προσηγορικοῖς βαρύνεται· ζάγκλη αἴγλη σίγλη (τὸ ἐνώτιον) ζεύγλη φύτλη τρώγλ η. τὸ μέντοι ὁμοκλή καὶ ὁπλή παραλήγουσιν Ο, καὶ τὸ κεβλή ἀπὸ τοῦ κεφαλή γέγονε. Τὰ εἰς ΛΗ μονογενῆ δισύλλαβα ἑτέρῳ Λ παραληγόμενα βαρύνεται· Ἕλλη πέλλ η. τὸ δὲ κυλλή τριγενές. Τὰ εἰς ΛΗ μονογενῆ δισύλλαβα παραληγόμενα τῷ Α ἢ Ε βαρύνεται ἀσυνάλειπτα ὄντα· πάλη σάλη (ἡ φροντίς) ζάλη ἄλη (ἡ πλάνη). Ἁλή δὲ δῆμος τῆς Ἀττικῆς ὀξυνόμενον.
124 τὸ δὲ γαλῆ περισπᾶται ἀπὸ συναιρέσεως. Τὰ διὰ τοῦ ΗΛΗ δισύλλαβα βαρύνεται, εἰ μὴ ἀπὸ δασέος ἄρχοιτο συμφώνου· στήλη μήλη κήλ η, μεθ’ ὧν καὶ ἥλη (ἄθροισις). τὸ δὲ χηλή καὶ θηλή ὀξύνεται ὡς ἀπὸ δασέος ἀρχόμενα. Τὰ εἰς ΛΗ δισύλλαβα μὴ κύρια, παραληγόμενα διφθόγγῳ τῇ διὰ τοῦ Υ, ὀξύνεται· βουλή εὐλή (ὁ σκώληξ) οὐλή (τὸ μονογενές). τὸ γὰρ οὖλος οὔλη βαρύνεται (ὁ ὀλέθριος καὶ ὁ οὐλότριχος). τὸ δὲ Θούλη κύριον καὶ τὸ δούλη τριγενές. Τὰ εἰς ΛΗ δισύλλαβα παραληγόμενα τῷ ΕΙ ἢ τῷ Ι βαρύνεται· εἴλη (ἡ θερμασία) δείλ η. τὸ δὲ δειλή τριγενές. σεσημείωται τὸ σμ [ε ]ιλή (τὸ σμ[ε]ιλίον) ὀξυνόμενον. Τὰ διὰ τοῦ ΑΛΗ ὑπερδισύλλαβα μονογενῆ ἀσυνάλειπτα βαρύνεται· Ἑκάλη μασχάλη αἰθάλη δαμάλ η. τὸ δὲ κεφαλή ὀξύνεται. τὸ ἀλαλή (ὁ θόρυβος) παρὰ τὸ λαλῶ. τὸ δὲ ἀμυγδαλῆ ἐκ συναιρέσεως. Τὰ διὰ τοῦ ΕΛΗ μονογενῆ ὑπερδισύλλαβα παροξύνεται· Σεμέλη ἀγέλη κυψέλη (ὁ ῥύπος τῶν ὤτων, καὶ τὸ ἀγγεῖον τῶν κηρίων). εἰ δέ τι ὀξύνεται, τὴν πρώτην συλλαβὴν μακρὰν ἔχει· πιμελή (τὸ λίπος) καὶ τὸ Ἀγγελή καὶ Πεντελή ὀξύνεται.
125 Τὰ διὰ τοῦ ΗΛΗ ὑπερδισύλλαβα βαρύνεται· Ἀνθήλη Γαβήλη κωβήλ η. τὸ δὲ γαμφηλή ὀξύνεται, καὶ τὸ θυηλή (ἡ θυσία). Τὰ εἰς ΙΛΗ ὑπερδισύλλαβα βαρύνεται· παστίλη ..... (τὸ ἀπόξυσμα τῶν δερμάτων) μαρίλη (ἡ κόνις) μυστίλη (ὁ κοῖλος ἄρτος). τὸ μέντοι ὠτειλή καὶ ἀπειλή καὶ ὀφειλή ὀξύνεται, ὡς ἔχοντα τὸ Ε πρὸ τοῦ Ι. Τὰ διὰ τοῦ ΟΛΗ ὑπερδισύλλαβα βαρύνεται, εἰ μὴ σύνθετα εἴη ἐκ προθέσεως· ἀσβόλη θερσόλ η. τὸ δὲ ἐντολή ἀνατολή καὶ τἄλλα ἐκ προθέσεως ὀξύνονται. Τὰ διὰ τοῦ ΥΛΗ ὑπερδισύλλαβα βαρύνονται· κορδύλη κοτύλη γογγύλη σταφύλη (τὸ τεκτονικὸν ἐργαλεῖον, σταφυλή δὲ ὁ καρπός). τὸ μέντοι Ἀγκυλή καὶ Ἀγρυλή ὀνόματα δήμων ὀξύνονται. Τὰ διὰ τοῦ ΩΛΗ ὑπερδισύλλαβα ὀξύνεται· παυσωλή τερπωλή εὐχωλή ἀδμωλή (ἡ ἄγνοια). τὸ δὲ ἐριώλη (ἡ μεγάλη πνοή) ἀπὸ τοῦ ἐρί καὶ τοῦ ἄω τὸ πνέω βαρύνεται.
126 Τὰ εἰς ΜΗ λήγοντα προσηγορικὰ ἔχοντα κατ’ ἐπιπλοκὴν σύμφωνον, μὴ δασὺ ..... ὀξύνεται· δεσμή δυσμή πυγμ ή. τὸ μέντοι χάσμη βαρύνεται δασὺ ἔχον τὸ σύμφωνον. Τὰ εἰς ΜΗ ἔχοντα σύμφωνον κατὰ διάστασιν βαρύνεται· τόλμη ἅλμη χάρμη σκάλμ η. σεσημείωται τὸ ὁρμή καὶ τὸ γραμμή ὀξυνόμενα. Τὰ διὰ τοῦ ΑΜΗ εἴτε δισύλλαβα εἴτε ὑπερδισύλλαβα μονογενῆ βαρύνεται, εἰ μὴ εἴη ἐκ συναιρέσεως· Σάμη (νῆσος) καλάμη παλάμ η. τὸ δὲ σπιθαμή ὀξύνεται. τὸ δὲ σησαμῆ περισπᾶται ὡς ἐκ συναιρέσεως. Τὰ εἰς ΜΗ ἰαμβικὰ παραληγόμενα τῷ Ο, ἀπὸ ῥημάτων παραληγόντων Ε, ὀξύνεται· δρέμω δρομ ή, τέμνω τομ ή , νομ ή. τὸ μέντοι κόμη βαρύνεται ἀπὸ τοῦ κόσμος γεγονυῖα, κόσμη γάρ. Τὰ εἰς ΜΗ φύσει μακρᾷ παραληγόμενα βαρύνεται· μνήμη κνήμη φήμη λύμη Σύμη (τὸ κύριον). σεσημείωται τὸ τιμή προσηγορικὸν ὀξυνόμενον. Τίμη δὲ τὸ κύριον βαρύνεται. Τὰ εἰς ΝΗ μονογενῆ μετ’ ἐπιπλοκῆς συμφώνου βαρύνεται· πάχνη λάχνη ἄχνη τέχνη Αἴτνη φάτνη δάφνη ὄρφνη (ἡ νύξ).
127 τὸ δὲ ψεδνός ψεδνή τριγενές. Τὰ εἰς ΝΗ μονογενῆ ἔχοντα τὴν πρὸ τέλους εἰς Ρ καταλήγουσαν βαρύνεται· πτέρνη Λέρνη πάρν η. τὸ δὲ φερνή (ἡ προίξ) παρὰ τὸ φέρειν ὀξύνεται. Τὰ διὰ τοῦ ΑΝΗ δισύλλαβα μονογενῆ βαρύνεται· ἄνη (ἡ ἄνυσις) πλάνη Κάνη (κύριον) Σάν η. Τὰ διὰ τοῦ ΑΝΗ μονογενῆ ὑπὲρ δύο συλλαβὰς βαρύνεται· θηγάνη (ἡ ἀκόνη) Ἐργάνη (ἡ Ἀθηνᾶ) ὁρκάνη (ἡ εἱρκτή) σωσάνη πτισ [σ ]άνη δαπάνη λεκάνη βοτάν η. τὸ δὲ μηχανή ὀξύνεται. Τὰ εἰς ΝΗ δισύλλαβα τῷ Ε παραληγόμενα καὶ βαρύνεται καὶ ὀξύνεται. βαρύνεται τὸ ἔν η, ὀξύνεται τὸ Θενή (πόλις) καὶ τὸ εὐνή μετὰ τοῦ Υ. Τὰ διὰ τοῦ ΕΝΗ ὑπερδισύλλαβα μονογενῆ βαρύνεται· ὠλένη Ἑλένη Κλυμέν η. τὸ δὲ Κλαζομεναί πόλις ὀξύνεται, καὶ τὸ δεξαμενή εἰαμενή (ὁ κάθυγρος τόπος) τοπικὴν ἔννοιαν ἔχοντα. Τὰ διὰ τοῦ ΗΝΗ μονογενῆ δισύλλαβα βαρύνεται, εἰ μὴ περιεκτικὰ εἴη· Ῥήνη Σήνη φήνη (τὸ ὄρνεον) γλήνη (ὁ ῥύπος).
128 τὸ μέντοι σκηνή ὀξύνεται ὡς προσηγορικὸν περιεκτικὴν ἔχον ἔννοιαν. Τὰ διὰ τοῦ ΗΝΗ τρισύλλαβα μονογενῆ βαρύνεται· Ἀρήνη Ἀθήνη ἀνθρήνη (εἶδος μελίττης) Μεσσήνη γαλήν η. τὸ δὲ Γερμηνή (ἡ συνήθεια) ὀξύνει. Τὰ διὰ τοῦ ΗΝΗ ὑπερτρισύλλαβα ὀξύνεται· Καμασηνή Μελιτηνή Παλαιστην ή. τὸ δὲ Μιτυλήνη βαρύνεται, καὶ τὸ Πακτυήνη καὶ Δινδυμήν η. Τὰ εἰς ΝΗ δισύλλαβα· μονογενῆ τῷ Ι παραληγόμενα ἢ τῷ ΕΙ βαρύνεται· κλίνη δίνη (ἡ συστροφή) πείνη ῥίνη (ὁ ἰχθῦς, τὸ δὲ ὄργανον ὀξύνεται). Τὰ εἰς ΝΗ ὑπερδισύλλαβα μονογενῆ παραληγόμενα τῷ Ι βαρύνεται· εἰλαπίνη μυρσίνη θριδακίνη ἀξίνη ὑσμίν η. τὸ δὲ ἐχινῆ (ἡ τραχεῖα ...) ἀπὸ τοῦ ἐχινέα γέγονε, διὸ περισπᾶται. Τὰ εἰς ΝΗ δισύλλαβα μονογενῆ παραληγόμενα μὲν τῇ ΟΙ διφθόγγῳ βαρύνονται· οἴνη θοίν η. τὸ δὲ ποινή ὀξύνεται. παραληγόμενα δὲ Ο ὀξύνεται· μονή γονή καὶ φονή (ἡ ὀλεθρία). Τὰ διὰ τοῦ ΟΝΗ ὑπερδισύλλαβα βαρύνονται καὶ ὀξύνονται.
129 βαρύνεται μὲν τὰ παρώνυμα κύρια· Ἀντιγόνη Ἠριγόν η. ἔτι καὶ ταῦτα· σφενδόνη ὀθόνη ἀκόνη βελόνη περόν η. ὀξύνεται δὲ ἡδονή φλεγμονή πλησμον ή. Τὰ εἰς ΝΗ δισύλλαβα τῷ Υ μακρῷ παραληγόμενα βαρύνεται· μύνη (ἡ προτροπή) Βύνη Φρύν η. τὸ δὲ γυνή ὀξύνεται τὸ Υ βραχὺ ἔχον. Τὰ εἰς ΝΗ ὑπερδισύλλαβα μονογενῆ παραληγόμενα τῷ Υ βαρύνεται· αἰσχύνη ὀδύνη δουλοσύνη ἀγνωμοσύν η. Τὰ εἰς ΩΝΗ δισύλλαβα παροξύνεται· ζώνη μνώνη σμώνη (ἡ πλῆξις τοῦ ἀνέμου). τὸ δὲ φωνή ἀπὸ τοῦ φωνῶ καὶ τὸ ὠνή ἀπὸ τοῦ ὠνῶ ὀξύνεται. Τὰ διὰ τοῦ ΩΝΗ κύρια .... ὑπερδισύλλαβα βαρύνεται· Δωδώνη Μοθώνη εἰρεσιώνη χελώνη κορών η. τὸ δὲ Αἰξωνή ὀξύνεται καὶ τὸ Κλεωναί καὶ Μολωναί (πόλεις) πληθυντικῶς λεγόμεναι. Τὰ εἰς ΞΗ· τὸ αὔξη εὕρηται βαρύτονον.
130 Τὰ εἰς ΠΗ δισύλλαβα ἔχοντα τὴν πρὸ τέλους συλλαβὴν εἰς φωνῆεν λήγουσαν μὴ τῷ Ο βαρύνεται· νάπη λύπη σκέπη κώπ η. τὸ δὲ τυπή ὀξύνεται καὶ τὸ ῥοπή καὶ τροπ ή. Τὰ εἰς ΠΗ δισύλλαβα ἔχοντα τὴν πρὸ τέλους εἰς σύμφωνον καταλήγουσαν βαρύνεται· ἅρπη λάμπη Κάλπη (τὸ ὄρος) σάλπη κάμπη (σκώληξ, καμπή δὲ ἡ κάμψις). τὸ μέντοι μολπή ἀπὸ τοῦ μέλπω καὶ πομπή παρὰ τὸ πέμπω ὀξύνεται. τὸ δὲ Πόμπη κύριον ὂν παροξύνεται. Τὰ εἰς ΠΗ κύρια ὄντα ὑπερδισύλλαβα βαρύνεται· Καλλιόπη Ἀντιόπη Στερόπη (τὸ κύριον, στεροπή δὲ ἡ ἀστραπή) Ἀρύπη (πόλις) Σινώπ η. τὸ μέντοι σιωπή ὀξύνεται καὶ τὸ ἐνοπή καὶ ἀστραπή καὶ στεροπή καὶ ἐνιπή (ἡ ἐπίπληξις). σεσημείωται τολύπη βαρύτονον (ἡ ἐργασία). Τὰ εἰς ΡΗ ἰωνικώτερα κατὰ τροπὴν τοῦ Α εἰς Η βαρύνεται· κόρη Ἄσκρη Ὀλύκρη Ἀντισάρη δέρη (ὁ τράχηλος). τὸ δὲ καρή ὀξύνεται. Τὰ εἰς Η λήγοντα προηγουμένου τοῦ Σ βαρύνεται· ἄση (ὁ ῥύπος) κόρση (ὁ κρόταφος) Μέσση (πόλις).
131 τὸ λισσή ὀξύνεται καὶ τὰ τῶν δήμων ὀνόματα Βησσή καὶ Περγασ ή. Τὰ εἰς ΤΗ παραληγόμενα τῷ Α ἢ τῷ Η βαρύνεται, εἰ μὴ ἐπὶ δήμου τάττοιτο· πλάτη καὶ ὠμοπλάτη ἄτη καὶ ἀπάτη ἐλάτη Ἑκάτη Κρήτη Ἀρήτ η. τὸ δὲ Βατή τὸ τοῦ δήμου .... Τὰ εἰς ΤΗ παραληγόμενα τῷ Ε κύρια ὄντα βαρύνεται· Βρεμέτη Ὠκυπέτη Δημαρέτ η. τὸ δὲ Ἀφεταί πληθυντικῶς λέγεται. τὰ δὲ προσηγορικὰ ὀξύνεται· ἀρετή τελετή βιοτ ή. τὸ δὲ μελέτη παροξύνεται σύνθετον ὂν παρὰ τὸ μέλειν καὶ ἐτεόν τὸ ἀληθές. Τὰ εἰς ΤΗ παραληγόμενα τῷ Ι ὑπερδισύλλαβα κύρια ὄντα βαρύνεται· Μελίτη Ἀμφιτρίτη Ἀφροδίτ η. τὸ δὲ λιτή δισύλλαβον. Τὰ εἰς ΤΗ πρὸ τέλους ἔχοντα τὸ Υ ὀξύνεται, ἀϋτή (ἡ βοή) πινυτή (τὸ ἐπίθετον, Πινύτη δὲ τὸ κύριον). Τὰ εἰς ΤΗ ὑπερδισύλλαβα τῷ Ω παραληγόμενα βαρύνεται· Κριθώτη Περκώτη Γεφυρώτ η. τὸ μέντοι μηλωτή κηρωτή ὀξύνεται, καὶ τὸ οἰσπώτη (ὁ ῥύπος). Τὰ εἰς ΤΗ δισύλλαβα διφθόγγῳ παραληγόμενα βαρύνεται· βλαύτη (εἶδος ὑποδήματος) Προίτη κοίτη δροίτη (ἡ πύελος) βαίτη (ἡ διφθέρα) δαίτη (ἡ εὐωχία).
132 τὸ δὲ τελευτή τρισύλλαβον. Τὰ εἰς ΤΗ δισύλλαβα προσηγορικὰ ἔχοντα πρὸ τοῦ Τ σύμφωνον ὀξύνεται, εἰ μὴ παραλήγοι Ι ἢ Α ἢ Λ· βροντή εἱρκτή πηκτή (ὄργανον μουσικόν) ἀκτή βλαστ ή. τοῦτό τινες βαρύνουσιν. τὸ μέντοι κίστη βαρύνεται καὶ τὸ πέλτη (ἡ ἀσπίς). τὰ δὲ κύρια βαρύνεται· Δίκτη Σπάρτ η. Τὰ εἰς ΤΗ ὑπερδισύλλαβα ἔχοντα κατὰ σύλληψιν σύμφωνον, ἢ πρὸ τέλους τὸ Ρ, κύρια ὄντα βαρύνεται· Ἀδρήστη Ἰοκάστ η. τὸ μέντοι ἑορτή ὀξύνεται καὶ τὸ παλαιστή καὶ λεπαστή (ἡ κύλιξ). Τὰ εἰς ΦΗ λήγοντα δισύλλαβα προσηγορικὰ παραληγόμενα Α ὀξύνεται· ἁφή βαφή ῥαφή γραφή σκαφή (τὸ σκάμμα, σκάφη .. τὸ πλοῖον). τὰ δὲ κύρια βαρύνεται· Τράφη Κάρφη καὶ τὰ τοιαῦτα. Τὰ εἰς ΦΗ παραληγόμενα τῷ Ο ἢ τῷ Υ συνεσταλμένῳ ὀξύνεται· ὀμφή μομφή τροφή ὀροφή γλυφή κορυφ ή. Τὰ εἰς ΦΗ παραληγόμενα φύσει μακρᾷ ἢ ἑνὶ φωνήεντι βαρύνεται· Σίφη ἀγρίφη (τὸ σκάφιον) ἀκαλήφη ἡ κνίδη.
133 τὸ δὲ ἀλοιφή ὀξύνεται δύο φωνήεντα ἔχον. Τὰ εἰς ΦΗ ὑπερδισύλλαβα κύρια ἢ παραληγόμενα Α βαρύνεται· ἀράφη Ἀνάφη σκιδάφη (ἡ ἀλώπηξ) Ἐρίφη (κύριον). Τὰ εἰς ΧΗ δισύλλαβα παραληγόμενα φωνήεντι προσηγορικὰ ὀξύνεται· ἠχή βληχή ψυχή βρυχή (ὁ κτύπος) βροχ ή. τὸ δὲ τύχη καὶ μάχη βαρύνεται. Τὰ εἰς ΧΗ ἔχοντα ἄλλο σύμφωνον κατὰ σύλληψιν ἢ διάστασιν βαρύνεται· βάκχη κόγχη λέσχη λόγχ η. τὸ δὲ Λογχή κύριον. τὸ δὲ ἀρχή ὀξύνεται. Τὰ εἰς ΧΗ ὑπερδισύλλαβα εἰς Α ἢ Υ παραληγόμενα εἰ μὴ κύρια εἴη ὀξύνεται· στοναχή ταραχή ἰαχή ἀμυχή διδαχ ή. τὸ δὲ μαλάχη βαρύνεται. Τὰ εἰς ΧΗ παραληγόμενα Ι βαρύνεται· Δολίχη ( νῆσο ς , δολιχή δὲ ἡ μακρά) μαστίχη σαβαρίχ η. Τὰ εἰς ΨΗ οὐχ εὕρηται. Τὰ εἰς Ω λήγοντα θηλυκὰ ὀξύνεται· Κλωθώ Ἐρατώ Θεανώ Σαπφ ώ. Περὶ τόνου οὐδετέρων ὀνομάτων. Βιβλίον ιγ ʹ. Πᾶν οὐδέτερον ὄνομα ὑπὲρ μίαν συλλαβὴν παρεσχηματισμένον ἀρσενικῷ ὁμοτονεῖ τῷ ἀρσενικῷ· φίλος φίλο ν, κοῦφος κοῦφο ν, καλός καλό ν, χρυσοῦς χρυσοῦ ν.
134 τὸ δὲ εἷς ἕν μονοσύλλαβον. Πᾶν οὐδέτερον κατὰ ἀποβολὴν τοῦ Σ γενόμενον ἀπὸ ἀρσενικοῦ τὸν αὐτὸν τόνον φυλάττει τῷ ἀρσενικῷ· μέγας μέγ α, λειπόπατρις λειπόπατρ ι, ταχύς ταχ ύ, ἥμισυς ἥμισ υ. Πᾶν εἰς ΟΝ ἐπιθετικὸν οὐδέτερον παρεσχηματισμένον τοῖς εἰς ΟΣ λήγουσιν ἀρσενικοῖς τούτων φυλάττει τὸν τόνον· φιλόσοφος φιλόσοφο ν, ἀχρεῖος ἀχρεῖο ν, καὶ ἀττικῶς ἄχρειως ἄχρειω ν. Τὰ εἰς ΟΥΣ λήγοντα τῶν ὀνομάτων ἔχοντα οὐδετέρου παρασχηματισμὸν ὁμοτονοῦσιν· χρυσοῦς χρυσοῦ ν, χαλκοῦς χαλκοῦ ν, εὔνους εὔνου ν. Τὰ εἰς ΩΣ λήγοντα ἔχοντα οὐδετέρου παρασχηματισμὸν ὁμοτονοῦσιν· ἀξιόχρεως ἀξιόχρεω ν, ἀνάπλεως ἀνάπλεω ν. Τὰ εἰς ΑΣ ἔχοντα οὐδετέρου παρασχηματισμὸν ὁμοτονοῦσιν· ἅπας ἅπα ν, σύμπας σύμπα ν, τάλας τάλα ν, μέλας μέλα ν. Τὰ ἀπὸ τῶν εἰς ΕΙΣ ὑπὲρ μίαν συλλαβὴν οὐδέτερα εἰς ΕΝ λήξαντα ἐν μὲν τῇ αὐτῇ συλλαβῇ τὸν τόνον φυλάττουσι, οὐ μὴν δὲ τὸν αὐτὸν· φωνήεις φωνῆε ν, αὐδήεις αὐδῆε ν. Τὰ εἰς ΕΣ οὐδέτερα τῶν εἰς ΗΣ ὀξυτόνων ὁμοτονοῦσιν αὐτοῖς· εὐσεβής εὐσεβέ ς, ἀληθής ἀληθές (καὶ ἄληθες παρ’ Ἀττικοῖς τὸ ἐπίῤῥημα), ἑξαετής ἑξαετέ ς, τριέτης τριέτε ς. Τὰ βαρύτονα εἰς ΗΣ ἔχοντα δὲ οὐδέτερα εἰς ΕΣ ἢ προπερισπώμενα αὐτὰ ἔχει ἢ προπαροξύτονα.
135 Τὰ μὲν οὖν διὰ τοῦ ΗΡΗΣ ἔχει προπερισπώμενα· ὀλιγήρης ὀλιγῆρε ς, θυμῆρες θυμῆρες (τὸ δὲ θυμαρές ἀπὸ τοῦ θυμαρής γέγονε), ξιφήρης ξιφῆρε ς, πλήρης πλῆρε ς. Τὰ διὰ τοῦ ΩΔΗΣ, εἰ ἔχει οὐδέτερα, προπερισπώμενα αὐτὰ ἔχει· εὐώδης εὐῶδε ς, γεώδης γεῶδε ς. Ἔτι καὶ τὰ διὰ τοῦ ΩΡΗΣ· νεώρης νεῶρε ς, αὐτώρης αὐτῶρε ς. καὶ τὰ παρὰ τὸ „ὀλῶ“ συντεθειμένα· ἐξώλης ἐξῶλε ς, πανώλης πανῶλε ς. τὰ δὲ ἄλλα προπαροξύνονται, ἐξαιρέτως τὰ παρ’ οὐδετέρων συντεθέντα βαρύτονα· εὐμήκης εὔμηκε ς, κακοήθης κακόηθε ς, μεγακήτης μεγάκητε ς. καὶ τὰ παρὰ τὸ ΗΚΗΣ· τανυήκης τανύηκε ς. καὶ τὰ παρὰ τὸ ΑΔΗΣ καὶ ΑΡΚΗΣ· αὐθάδης αὔθαδε ς, αὐτάρκης αὔταρκε ς. τὸ μέντοι ποδάρκης βαρύτονον ἔχει τὸ ποδαρκές οὐδέτερον ὀξυνόμενον. Τὰ παρὰ τὸ ΑΝΤΗΣ οὐδέτερα προπαροξύνονται· κατάντης κάταντε ς, προσάντης πρόσαντε ς, ἀνάντης ἄναντες καὶ τὰ ὅμοια. Τὰ εἰς ΟΝ μετοχικὰ ὁμοτονοῦσι τοῖς ἀρσενικοῖς· ὁ λαβών τὸ λαβό ν, ὁ φαγών τὸ φαγό ν. Τῶν εἰς ΩΝ βαρυτόνων τὰ οὐδέτερα ὁμοτονοῦσι ταῖς κλητικαῖς τῶν ἀρσενικῶν· ὁ σώφρων ὦ σῶφρον καὶ τὸ σῶφρο ν, ὁ ἀγνώμων ὦ ἄγνωμον καὶ τὸ ἄγνωμο ν. Τὰ ἀπὸ τῶν εἰς ΗΝ εἰς ΕΝ οὐδέτερα ὁμοτονοῦσιν αὐτοῖς· ἄρσην ἄρσε ν, τέρην τέρε ν.
136 Τὰ εἰς Α λήγοντα οὐδέτερα βαρύνεται ἢ προπερισπᾶται κατὰ τὸν κανόνα· στόμα αἷμα βῆμ α. καὶ τὰ ὑπὲρ δύο συλλαβὰς προπαροξύνεται· ποίημα ὄρυγμα εὕρημ α. Τὸ κάρη οὐδέτερον ἀπὸ τοῦ κάρα γέγονεν. τὸ δὲ καρή ὀξύτονον θηλυκόν ἐστι. Τὰ εἰς Ι μονογενῆ ὑπὲρ μίαν συλλαβὴν βαρύνεται· μέλι κίκι (εἶδος ἐλαίου) κόμι (τὸ κομίδιον) πέπερι κιννάβαρι σίνηπ ι. τὸ δὲ τρόφι ἀπὸ τοῦ τρόφιμον γέγονεν. Τὰ δὲ εἰς Ι ἐπιθετικὰ ὁμοτονεῖ τοῖς ἀρσενικοῖς· λειπόπατρις λειπόπατρ ι. Τὰ εἰς Υ μονογενῆ ὑπὲρ μίαν συλλαβὴν βαρύνεται· δόρυ γόνυ μέθυ δάκρυ πῶυ ἄστυ νᾶπυ (τὸ σίνηπι). Τὰ εἰς ΛΕΟΝ ὀξύνεται· Χαλεόν ἐλεόν (ἡ μαγειρικὴ τράπεζα). εἰ δὲ μὴ ἔχουσι τὸ ΛΕ, προπαροξύνονται· ὄστρεον ὄρνεον δένδρεο ν. τὸ δὲ ὀστέον παροξύνεται ὡς δισύλλαβον· ἀπὸ γὰρ τοῦ ἵστημι στέον καὶ ὀστέον. Τὰ εἰς ΟΝ δισύλλαβα παραληγόμενα τῷ Ι μόνῳ ἢ τῇ ΕΙ διφθόγγῳ βαρύνεται· μνίον ῥίον σίον (λαχάνου εἶδος) ἴον δρίον κρεῖον (ἀγγεῖον κρεῶν) εἶον (τὸ εἰς τὸ ἰέναι ἐπιτήδειον).
137 Τὰ διὰ τοῦ ΙΟΝ τριβράχεα ὑποκοριστικὰ προπαροξύνεται· κτένιον πτύχιον πόδιον θρόνιο ν. εἰ μέντοι ἡ πρώτη τούτων μακρὰ ὑπάρχοι, ὑπεσταλμένων τῶν διὰ τοῦ ΔΙΟΝ παρηγμένων, παροξύνεται· κλειδίον παιδίον δᾳδίο ν· οὐ γὰρ διὰ τοῦ ΔΙΟΝ, ἀλλὰ διὰ τοῦ ΙΟΝ· τὸ γὰρ Δ τοῦ πρωτοτύπου ἐστίν. ἔτι σφηκίον χαρτίον ὠτίο ν. τὸ δὲ φρούριον προπαροξύνεται· οὐ γὰρ ὑποκοριστικόν. Τὰ διὰ τοῦ ΙΟΝ τρισύλλαβα ἔχοντα πρὸ τοῦ ΙΡ ἢ Λ, μὴ ὄντα ὑποκοριστικὰ, προπαροξύνεται· ἴκριον (τὸ σανίδωμα) ἴτριον ὄσπριον ἔριον μείλιον (τὸ δῶρον) τρύβλιο ν. τὸ δὲ θηρίον ἔχει τὸ Η καὶ ὑποκοριστικόν ἐστιν. ἔτι τὸ βιβλίον καὶ σμιλίο ν. Τὰ διὰ τοῦ ΙΟΝ τρισύλλαβα κύρια προπαροξύνονται· Ἴλιον Δέριον Ῥήγιον Ἴσθμιο ν. Τὰ διὰ τοῦ ΝΙΟΝ ἔχοντα πρὸ τοῦ Ν σύμφωνον προπαροξύνεται, χωρὶς εἰ μὴ ἔχοι ἡ πρώτη τὸ Α (μὴ) μεθ’ ἑτέρου φωνήεντος, ἄνευ τῶν ὑποκοριστικῶν· ποίμνιον δέμνιον παίγνιον (τὸ γὰρ Α οὐκ ἔστι μόνον) φέρνιον (ἡ σπυρὶς τῶν ἰχθύων).
138 τὸ δὲ ἀμνίον παροξύνεται καὶ τὸ σκυμνίο ν. Τὰ διὰ τοῦ ΙΟΝ τρισύλλαβα ἔχοντα δίφθογγον ἐν τῇ ἀρχούσῃ προπαροξύνεται, μὴ ὄντα ὑποκοριστικὰ· φρούριον παίγνιον ποίμνιο ν. τὸ δὲ σχοινίον κρουνίον ὑποκοριστικά. τὸ δὲ ὤνιον προπαροξύνεται. Τὰ διὰ τοῦ ΙΟΝ τρισύλλαβα προσηγορικὰ ἔχοντα πρὸ τοῦ Ι δύο σύμφωνα, ὧν τὸ ἓν οὐκ ἔστιν ἀμετάβολον, παροξύνεται· ἰσχίον ἱστίο ν. τὸ σίλφιον καὶ φόρμιον προπαροξύνεται. Τὰ διὰ τοῦ ΗΙΟΝ προπαροξύνεται· λήϊον νήϊον σημήϊον μνημήϊο ν. Τὰ διὰ τοῦ ΔΙΟΝ ἀπὸ παραγωγῆς ἔχοντα τὸ Δ προπαροξύνεται· μύδιον κώδιον βοΐδιον βιβλίδιο ν. τὸ δὲ παιδίον κλειδίον δᾳδίον ... ἐκ παραγωγῆς. Πᾶν εἰς ΟΝ ὑπὲρ τρεῖς συλλαβὰς μονογενὲς κύριον ἢ προσηγορικὸν ἢ ὑποκοριστικὸν προπαροξύνεται· Περγάντιον Αἰάντιον Βυζάντιον ἀρτοπώλιον πλοιάριο ν. Τὰ διὰ τοῦ ΑΙΟΝ μονογενῆ τρισύλλαβα προπαροξύνεται· Ἥραιον (τὸ τέμενος) ἔλαιον Δίρκαιον Κίρκαιον τρόπαιον (καὶ τροπαῖον ἀττικῶς). τὸ δὲ ἀρχαῖον προπερισπᾶται. Τὰ διὰ τοῦ ΑΙΟΝ μονογενῆ ὑπὲρ τρεῖς συλλαβὰς προπαροξύνεται· Ἀθήναιον (τὸ τέμενος) Λιλύβαιον κεφάλαιον περιβόλαιο ν, χωρὶς τοῦ Χαλαστραῖον (νίτρον) καὶ Στεφαναῖον καὶ Ἠλακαταῖον καὶ Καναστραῖο ν.
139 Τὰ διὰ τοῦ ΕΙΟΝ τρισύλλαβα προπαροξύνεται κύρια ὄντα· Βούδειον Χλούνειον Σίγειο ν. Τὰ διὰ τοῦ ΕΙΟΝ τρισύλλαβα προπαροξύνονται, εἰ ἡ πρὸ τέλους συλλαβὴ εἰς φωνῆεν λήγοι· Ὄνειον κόνειον γένειον δάνειο ν. τὸ δὲ κοινεῖον προπερισπᾶται καὶ λυχνεῖον καὶ πορνεῖον οὐ μόνον ἔχοντα τὸ Ν. Τὰ διὰ τοῦ ΕΙΟΝ μονογενῆ τρισύλλαβα χωρὶς τῶν εἰρημένων προπερισπᾶται· πορθμεῖον στοιχεῖον ἀγγεῖον γραφεῖον ᾠδεῖον σημεῖο ν. Τὰ διὰ τοῦ ΕΙΟΝ ὑπὲρ τρεῖς συλλαβὰς μὴ ὄντα ἐπὶ μηνῶν ἢ κύρια προπερισπῶνται, ἁπλᾶ ὄντα ἢ παρασύνθετα· θωρακεῖον πανδοκεῖον διδασκαλεῖον βαλανεῖον ἐλεγεῖο ν. τὸ δὲ κηρύκειον τὸν τοῦ κηρύκειος τόνον ἐφύλαξε. τὸ δὲ ὠκυτόκειον καὶ ἄλλα σύνθετα προπαροξύνεται, καὶ τὰ κτητικὰ, ὥσπερ τὰ ἀρσενικὰ· Ἡράκλειον Αἰάκειον Διοσκόρειο ν.
140 τὸ δὲ Ἡφαιστεῖον προπερισπᾶται καὶ τὸ Κορυβαντεῖον (ναὸς τῶν Κορυβάντων). Τὰ εἰς ΟΝ καθαρὸν παραληγόμενα τῷ Υ βαρύνεται· πτύον βρύον πῦον (τὸ ἔμπυον, τὸ καὶ πυός) λέπυον γήθυον (τὸ ἀμπελόπρασον). Τὰ εἰς ΟΝ δισύλλαβα παραληγόμενα τῇ ΟΙ διφθόγγῳ ὀξύνεται· Κλοιόν (ὄρος) βοιόν μοιόν (τὸ αἰδοῖον). τὸ δὲ πλοῖον προπερισπᾶται ὡς πάσχον διαίρεσιν αἰολικῶς· πλόϊον γὰρ λέγεται. Τὰ εἰς ΟΝ δισύλλαβα μονογενῆ παραληγόμενα τῷ Ω μετὰ τοῦ Ι ἀρχόμενα ἀπὸ συμφώνου προπερισπᾶται· ζῷον Πτῷον (ὄρος). τὸ μέντοι ᾠόν ὀξύνεται· ἀπὸ φωνήεντος γὰρ ἄρχεται. Τὰ εἰς ΟΝ ὑπερδισύλλαβα μονογενῆ τῇ ΟΙ διφθόγγῳ παραληγόμενα ἢ τῷ Ω ταύτην ἔχουσι τὴν διαίρεσιν· προπαροξύνεται μὲν, ὅσα σύνθετά ἐστι, ὑπεσταλμένων τῶν ἀπὸ προθέσεως· Ἀκρόθοιον ἑκατόμβοιον εἰκοσάβοιο ν. τὸ δὲ μητρῷον ἡρῷον προπερισπᾶται, ὥσπερ καὶ τὰ ἀρσενικά. τὸ δὲ περίστῳον προπαροξύνεται. τὸ δὲ προστῷον προπερισπᾶται. Πᾶν οὐδέτερον εἰς ΟΝ, πρὸ τοῦ Ο σύμφωνον ἔχον, ὑπερδισύλλαβον προπαροξύνεται· χέρνιβον δάπεδον σίττυβον (τὸ μικρὸν δέρμα).
141 παροξύνεται δὲ ταῦτα· ῥόδον ἔργον φύλλο ν. προπερισπᾶται δὲ ταῦτα· σῦκον φῦλον (τὸ γένος) κῶλον κῆλον μῆλο ν. Τὰ δὲ μεταβολὴν γένους πεπονθότα ὀξύνεται· χαλινός χαλινό ν, ζυγός ζυγό ν. Τὰ εἰς ΡΟΝ δισύλλαβα προσηγορικὰ παραληγόμενα τῷ Υ καὶ μὴ ἀρχόμενα ἀπὸ ἀμεταβόλου ὀξύνεται· σφυρόν πυρόν ξυρό ν. τὸ μέντοι μύρον βαρύνεται ἀπὸ ἀμεταβόλου ἀρχόμενον. Τὰ εἰς ΡΟΝ δισύλλαβα φύσει μακρᾷ παραληγόμενα βαρύνεται· δῶρον σπεῖρον (τὸ ἱμάτιον) νεῦρον φῆρον (βρῶμα θεῶν) μῆρον καὶ μηρίο ν. σεσημείωται τὸ πλευρό ν. Τὰ εἰς ΡΟΝ ὑπερδισύλλαβα παραληγόμενα τῷ Α ἢ τῷ Ε βαρύνεται· μέγαρον βλέφαρον γάργαρον ἔντερον ἔλλερον (τὸ κακόν). τὸ μέντοι πτερόν δισύλλαβον, καὶ τὸ σαυρόν (τὸ μέλι) ἀττικῶς. Τὰ εἰς ΡΟΝ παραλήγοντα Ο ὀξύνεται· ἀνακτορόν σκιορό ν. Τὰ εἰς ΡΟΝ ὑπὲρ δύο συλλαβὰς τῷ Υ παραληγόμενα βαρύνεται [εἴτε προπαροξύνεται]· ἄχυρον πίτυρον ἐνέχυρον πρόθυρον βούτυρο ν.
142 Τὰ εἰς ΡΟΝ κατ’ ἐπιπλοκὴν συμφώνου βαρύνεται· ῥεῖθρον φίλτρον κέντρον ἄρθρον πλέκτρον νίτρο ν. σεσημείωται τὸ λουτρόν καὶ λοετρό ν. Τὰ εἰς ΡΟΝ ὑπερδισύλλαβα μακρᾷ παραληγόμενα προπαροξύνεται· Ἄμηρον ἄνδηρον (τῶν ποταμῶν τὸ χεῖλος) ἄλευρον φθινόπωρο ν. Τὰ εἰς ΤΟΝ διβράχεα ὀξύνεται, εἰ μὴ πρὸ τέλους Ι ἔχοι μόνον· φυτόν ῥυτόν (εἶδος ποτηρίου) βοτόν [ἡ βοτάνη]. τὸ μέντοι βλίτον (ἡ βοτάνη) βαρύνεται. Τὰ εἰς ΤΟΝ δισύλλαβα ἔχοντα σύμφωνα κατὰ σύλληψιν ὀξύνεται· Λεκτόν δρεπτό ν. τὰ δὲ ἔχοντα τὴν πρὸ τέλους συλλαβὴν εἰς ἀμετάβολον λήγουσαν βαρύνεται· μύρτον (ἡ μυρσίνη) γέντον (τὸ κρέας). τὸ μέντοι παλτόν (τὸ δόρυ) ὀξύνεται. Τὰ εἰς ΤΟΝ ὑπερδισύλλαβα βαρύνεται· πρόβατον ἔγκατον ἄλφιτον γίγαρτο ν. τὸ δὲ ἑρπετόν ὀξύνεται. καὶ ἐνδυτόν καὶ δελτωτό ν, ὡς τριγενῆ. Τὰ εἰς Ρ ὑπὲρ μίαν συλλαβὴν βαρύνεται· ἔαρ ὕπαρ ὕδωρ ἔλδωρ δέλεαρ ὄνεια ρ. τὸ δὲ πῦρ ὡς μονοσύλλαβον περισπᾶται. Τὰ εἰς ΑΣ βαρύνεται· γῆρας κρέας δέμας οὖα ς. ἔτι τὰ εἰς ΟΣ· τεῖχος βέλος πέλαγος ὄνειδο ς.
143 αἱ δὲ μετοχαὶ ὀξύνονται· τὸ τετυφός πεποιηκό ς. Τὰ εἰς ΕΣ μονογενῆ προπαροξύνεται· Κυνόσαργες ὅμαργες (τὸ συμφωνοῦν) πεύκαες (τὸ πικρόν) ῥώπαες (τὸ ἀλσῶδες). τὰ δὲ ἐπιθετικὰ ὀξύνεται, ὥσπερ καὶ τὰ ἀρσενικὰ· εὐσεβές εὐγενέ ς. Περὶ μονοσυλλάβων ὀνομάτων. Βιβλίον ιδ ʹ. Τὰ μονοσύλλαβα τῶν στοιχείων περισπῶνται· εἶ μῦ νῦ ξῦ οὖ πῖ ῥῶ ταῦ φῖ χῖ ψῖ ὦ. Πᾶν μονοσύλλαβον οὐδέτερον ἔχον φύσει μακρὰν, εἴτε ἀπαθὲς εἴη, εἴτε πεπονθὸς, περισπᾶται· πᾶν ἀπὸ τοῦ πᾶς, καὶ τὸ δῶ ἀπὸ τοῦ δῶμα, καὶ τὸ φᾶρ (τὸ ἱμάτιον) ἀπὸ τοῦ φᾶρος, καὶ κρῖ σταῖς στῆρ (τὸ στέαρ) οὖς ὦς φῶς πῦ ρ. τὰ δὲ ἔχοντα βραχεῖαν ὀξύνεται· ἕ ν, τίς τ ί. Πᾶν ὄνομα μονοσύλλαβον εἰς Ν λῆγον ἀρσενικὸν καὶ θηλυκὸν ὀξύνεται· Πάν (ὁ δαίμων) Ἄν (κύριον) Ζήν μήν χήν ῥήν (τὸ θρέμμα) χωρὶς τοῦ Θῶν Θῶντος (κύριον). Τὰ εἰς ΙΣ μονοσύλλαβα ὀξύνεται· ἴν ἴς, ῥίν ῥί ς , λίς (ὁ λέων) τί ς, ὅπερ συστέλλει τὸ Ι, Δίς (Διός, ὁ Ζεύς).
144 Τὰ εἰς Ξ μονοσύλλαβα ὀξύνεται· πλάξ δράξ γλάξ (βοτάνη γαλακτοποιός) σάρξ Λέξ (ἔθνος) φλόξ προίξ στίξ (ἡ τάξις) ὅλξ αἴξ (καὶ τοῦτο οἱ Ἀττικοὶ περισπῶσι), καὶ τὸ Θρᾷξ καὶ βῶ ξ. Τὰ εἰς Ρ ἀρσενικὰ καὶ θηλυκὰ μονοσύλλαβα ὀξύνεται· Πάρ κάρ σήρ θήρ κήρ (ἡ θανατηφόρος μοῖρα) χείρ φθείρ φώρ (ὁ κλέπτης). τὸ μέντοι πῦρ στῆρ κῆρ (τὸ κέαρ) ὡς οὐδέτερα περισπᾶται. Τὰ εἰς ΑΣ μονοσύλλαβα, εἰ μὲν ἀποβολῇ τοῦ Σ τὴν γενικὴν ποιοῦσι, περισπῶνται· ὁ Γρᾶς τοῦ Γρᾶ, ὁ Θᾶς τοῦ Θᾶ, ὁ Χνᾶς τοῦ Χνᾶ, Δᾶς Βᾶς Λᾶς πᾶς (πᾶ ὁ πατήρ)· εἰ δὲ περιττοσυλλάβως κλίνοιτο μονογενῆ ὄντα ὀξύνεται· Πράς Ζάς (ὁ Ζεύς) Φθάς κράς (ἡ κεφαλή). τὸ μέντοι πᾶς παντός τριγενές. Τὸ ναῦς καὶ γραῦς περισπᾶται, καὶ τὰ εἰς ΑΙΣ μονοσύλλαβα· παῖς σταῖ ς. τὸ δὲ δαίς ὀξύνεται. Τὰ εἰς ΕΙΣ μονογενῆ ὀξύνονται· μείς (ὁ μήν) κλείς κτεί ς. τὸ μέντοι εἷς περισπᾶται ὡς τριγενές. Ἔτι καὶ τὰ εἰς ΟΙΣ περισπᾶται· φθοῖς οἶ ς. Τὰ εἰς ΕΥΣ μονοσύλλαβα ὀξύνεται· Ζεύς Φλεύς (ὁ Διόνυσος) Νεύς (ποταμός) Δνεύ ς.
145 τὸ μέντοι νεῦς (ἡ ναῦς) περισπᾶται, ὥσπερ καὶ τὸ γρεῦ ς. Τὰ εἰς ΟΥΣ μονοσύλλαβα περισπᾶται· βοῦς πλοῦς ῥοῦς χ [ρ ]οῦς καὶ τὸ οὖς οὐδέτερον. τὸ δὲ πούς ὀξύτονον, καὶ τὸ δούς μετοχή. Τὰ εἰς ΗΣ κατὰ διάλεκτον γινόμενα ἐκεῖνον ἔχει τὸν τόνον, ὁποῖον καὶ τὰ πρωτότυπα· μήν μή ς, δαίς δή ς, παῖς πῆ ς, εἷς ἧ ς. τὸ δὲ κρῆς ἀπὸ τοῦ κρέας οὐδέτερον ὂν περισπᾶται. Τὰ εἰς ΗΣ μονοσύλλαβα τυχόντα φυσικῆς καταλήξεως ἢ ὀξύνεται ἢ περισπᾶται. καὶ ὀξύνεται μὲν τὰ περιττοσυλλάβως κλινόμενα· Κρής σής Γνής (ὁ Ῥόδιος)· περισπᾶται δὲ τὰ ἰσοσύλλαβα· Δρῆς Τρῆς κύρια. Τὰ εἰς ΥΣ μονοσύλλαβα περισπῶνται· μῦς δρῦς σῦς καὶ ὗ ς. Τὰ εἰς Ψ μονοσύλλαβα ὀξύνεται· κνάψ (ὁ δαλός) μάψ (ὄρνεόν τι) φλέψ ἴψ (ὁ σκώληξ) λίψ Νίψ (ὄνομα κρήνης) καὶ κνί ψ. Τὰ εἰς ΩΣ ἀρσενικὰ μονοσύλλαβα περιττοσύλλαβα ὀξύνεται· Τρώς θώς πλώς (ἰχθῦς τις). τὸ μέντοι κατὰ διάλεκτον τροπῇ γινόμενον· βῶς ἀπὸ τοῦ βοῦς βοός, περισπᾶται.
146 τὰ μέντοι ἰσοσύλλαβα περισπῶνται· σῶς Κρῶς Γλῶς Κῶς (ὀνόματα ἡρώων) χωρὶς τοῦ ζώ ς· καὶ τὸ δώς ὀξύνεται. Τὰ εἰς ΩΣ οὐδέτερα περισπᾶται· τὸ φῶς τὸ ὦ ς. Καὶ ταῦτα μὲν περὶ τόνου τῆς ὀνομαστικῆς. περὶ δὲ τῶν πλαγίων νῦν ἕπεται εἰπεῖν· καὶ πρὸ τούτου, ὅτι ἡ ὀξεῖα καὶ ἡ περισπωμένη λέξεών εἰσι τόνοι, ἡ δὲ βαρεῖα συλλαβῶν. Περὶ τόνου τῆς ἑνικῆς γενικῆς. Βιβλίον ιε ʹ. Πᾶσα γενικὴ ὀνόματος κοινὴ ἀπαθὴς ἐπὶ ταύτης τῆς συλλαβῆς ἔχει τὸν τόνον, ἐφ’ ἧς καὶ ἡ εὐθεῖα, χωρὶς εἰ μὴ ἕτερος λόγος κωλύσῃ, ὑπεσταλμένων τῶν εἰς ΟΣ δισυλλάβων γενικῶν· Αἴαντος ἐκ τοῦ Αἴας, λέβης λέβητος ἐπὶ τῆς πρώτης, ταχύς ταχέο ς, ὀξύς ὀξέος ἐπὶ τῆς δευτέρας, Ἀχιλλεύς Ἀχιλλέω ς, εὐγενής εὐγενέος ἐπὶ τῆς τρίτης. Τὰ μέντοι προπαροξύτονα ἐπὶ τῆς εὐθείας οὐ φυλάττει τὸν κανόνα, ἐπεὶ ἀδύνατόν ἐστι πρὸ τῶν τριῶν συλλαβῶν δοθῆναι τόνον· Ἄδωνις Ἀδώνιδο ς, φίλημα φιλήματο ς. ἔτι τὸ Ὅμηρος Ὁμήρο υ, ἄνθρωπος ἀνθρώπου οὐ φυλάττει, ἀλλὰ καταβιβάζει· διότι μακρᾶς οὔσης τῆς ληγούσης κοινῶς οὐ δύναται προπαροξυνθῆναι λέξις, εἰ μὴ ἐπὶ τῶν Ἀττικῶν.
147 διὸ Ὅμηρο ι , ἄελλαι προπαροξύνεται, κοινῶς παραλαμβανομένης τῆς διφθόγγου ἐν τέλει λέξεως οὔσης ἐπὶ τῆς εὐθείας καὶ κλητικῆς, ἐν δὲ τοῖς ἄλλοις οὔ. οὕτω καὶ ἐπὶ ἄλλων πολλῶν· τύπτονται πεποίηνται τύπτεσθαι λέγεσθα ι. προστίθησι δὲ ὁ τεχνικὸς, ὅτι τὸ μητρός καὶ ἀνδρός καὶ πατρός ἀπὸ τοῦ μητέρος καὶ ἀνέρος καὶ πατέρος ἐγένετο κατὰ συγκοπὴν, διὸ οὐκ ἐφύλαξαν τὸν τόνον, ἀκολουθήσαντα ... τοῖς ἰδίοις συγγενικοῖς πατέρος δαέρος ἀνέρος. ἔτι ἡμάρτηται καὶ ὁ τόνος τῆς γυναικός καὶ θυγατρό ς. τὸ δὲ ἴα ἰᾶς καὶ μία μιᾶς διαφορεῖ κατὰ τὸν τόνον ἔθει ἰωνικῷ, καὶ ἐν τῇ δοτικῇ ἰᾷ καὶ μι ᾷ. πᾶσα γὰρ γενικὴ καὶ δοτικὴ μακροκατάληκτος ἐπὶ τέλους ἔχουσα τὸν τόνον περισπᾶται. Αἱ εἰς ΟΣ δισύλλαβοι γενικαὶ ἐπὶ ὀνομάτων ὀξύνεται· φωτός μηνός γραός παιδός ἀνδρός πατρό ς, χωρὶς εἰ μὴ ἀπὸ συναιρέσεως εἴη, ἢ διαστολὴν σημαίνοι, ἢ χαρακτῆρι ἀκολουθήσει. „ἀπὸ συναιρέσεως μὲν“, ὡς τὸ λᾶος ἀπὸ τοῦ λάαος, κράσει τῶν δύο ΑΑ εἰς ἓν μακρὸν, κέαρ κέαρος καὶ κῆρο ς, ἔαρ ἔαρος καὶ ἦρο ς· καὶ πάλιν υἷις ὕϊος καὶ υἷο ς.
148 τὸ δὲ Θῶνος ἀπὸ τοῦ Θῶνις Θώνιδος καὶ Θώνιος ἰωνικῶς, καὶ κατὰ συγκοπὴν Θῶνος· ἢ ἀπὸ τῆς Θόων εὐθείας Θόωνος καὶ κράσει Θῶνος· „πρὸς ἀντιδιαστολὴν δὲ ἑτέρου σημαινομένου“· τίνος τινό ς. πρόσκειται „εἰ μὴ χαρακτῆρι ἀκολουθήσει“, διὰ τὸ Φθάς Φθάντος κύριον ἀκολουθῆσαν ταῖς μετοχαῖς. Περὶ τόνου τῆς ἑνικῆς δοτικῆς. Πᾶσα δοτικὴ ἑνικὴ ἰσοσυλλαβοῦσα τῇ γενικῇ ἑνικῇ καὶ ὁμοτονεῖ αὐτῇ· καλοῦ καλ ῷ, φωτός φωτ ί, ἀνδρός ἀνδρ ί, μητρός μητρ ί, τινός τιν ί, κηρός κηρ ί. πρόσκειται „ἰσοσυλλαβοῦσα“ διὰ τὸ παχέος παχε ῖ, ἥτις διὰ τὴν συναίρεσιν οὐκ ἰσοσυλλαβεῖ τῇ γενικῇ· τὸ δὲ παχέϊ ἰσοσυλλαβεῖ. λέγει δὲ ὁ τεχνικὸς, ὅτι αἱ μεταπεπλασμέναι δοτικαὶ ἔχουσαι τὸ Ι προπαροξύνονται, εἰ μὴ δισυλλαβία κωλύσῃ· ὁ πολυπάταγος τοῦ πολυπατάγου τῷ πολυπατάγῳ καὶ κατὰ μεταπλασμὸν πολυπάταγι ἀναβιβάζει· (αἱ γὰρ συγκοπαὶ ἀναβιβάζουσιν· ὀπίσωθεν ὄπισθεν, ὁμόπατρος ὅπατρος. τὸ δὲ πατρός καὶ ἀνδρός καὶ τὸ μητρός συγκοπέντα ἠκολούθησε τῷ χαρακτῆρι τῶν εἰς ΟΣ δισυλλάβων γενικῶν). τὸ δὲ κλάδος κλάδου κλάδῳ καὶ κατὰ μεταπλασμὸν κλαδί καταβιβάζει διὰ τὴν δισυλλαβίαν, καθ’ ὁμοιότητα τῷ μηνί καὶ παιδί καὶ ἀνδρί, χωρὶς εἰ μὴ ἀπὸ συναιρέσεως εὑρεθῇ (ἢ) πρὸς ἀντιδιαστολὴν ἑτέρου σημαινομένου, ἢ χαρακτῆρι ἀκολουθήσει, ὡς εἴρηται.
149 Δεῖ δὲ προσθεῖναι τῷ κανόνι τῶν μεταπεπλασμένων δοτικῶν· „χωρὶς τῶν ἀπὸ τῶν εἰς ΝΗ θηλυκῶν φύσει μακρᾷ παραληγομένων“, οἷον· ἡ ὑσμίνη τῆς ὑσμίνης τῇ ὑσμίνῃ καὶ ὑσμῖν ι, ἡ Δωδώνη τῆς Δωδώνης τῇ Δωδώνῃ καὶ Δωδῶν ι. Περὶ τόνου τῆς ἑνικῆς αἰτιατικῆς. Πᾶσα αἰτιατικὴ ἑνικῶν ἐπὶ ταύτης τῆς συλλαβῆς ἔχει τὸν τόνον, ἐφ’ ἧς καὶ ἡ γενικὴ, πλὴν τῶν εἰς Α δισυλλάβων· ἀβλῆτος ἀβλῆτ α, λιμένος λιμέν α, Διομήδεος Διομήδε α, καλοῦ καλό ν, εἰ (καὶ) μὴ τὸν αὐτὸν φυλάττει τόνον διὰ τὸν κανόνα, ἀλλ’ ἐπὶ τῇ αὐτῇ συλλαβῇ. τὸ μέντοι Ὁμήρου Ὅμηρον διαφορεῖ· διότι ἡ γενικὴ καὶ δοτικὴ καταβιβάζει, μακρᾶς οὔσης τῆς ληγούσης. σημείωσαι τὸ γυναικός γυναῖκα καὶ θυγατρός θυγατέρα καὶ θύγατρ α, ἀναβιβάζουσιν· ὅτι πᾶσα αἰτιατικὴ ἑνικῶν εἰς Α λήγουσα ἀπέστραπται τὴν ὀξεῖαν τάσιν· Αἴαντος Αἴαντ α. τὸ δὲ τινά ὀξύνεται εἰς διαφορὰν τοῦ τίν α. τὸ δὲ Ἐρετριᾶ καὶ Πειραιᾶ καὶ Στειριᾶ κατὰ κρᾶσιν τοῦ Ε καὶ Α. ἡ δὲ ὀξεῖα καὶ ἡ βαρεῖα τὴν περισπωμένην ἐποίησαν, ὥσπερ εἰς τὸ πάϊς παῖς, Ἡρακλέης Ἡρακλῆς. ἐξ ὀξείας γὰρ καὶ βαρείας περισπωμένη γίγνεται. πρόσκειται τῷ κανόνι „πλὴν τῶν εἰς Α ληγουσῶν δισυλλάβων αἰτιατικῶν“, διότι αὗται μόναι βαρύνονται· μῆνα φῶτ α, τῶν γενικῶν αὐτῶν ὀξυνομένων.
150 Αἱ μέντοι εἰς Ν λήγουσαι μονοσύλλαβοι αἰτιατικαὶ μακρὰν ἔχουσαι τὴν λήγουσαν περισπῶνται· μῦν σῦν δρῦν λῖν ναῦν γραῦν γῆν θεῦν (τὴν θεόν κατὰ κρᾶσιν) κλεῖ ν. Περὶ τόνου τῆς κλητικῆς. Πᾶσα κλητικὴ ἐπὶ ταύτης τῆς συλλαβῆς ἔχει τὸν τόνον, ἐφ’ ἧς καὶ ἡ εὐθεῖα, εἰ καὶ μὴ τὸν αὐτὸν, διὰ τὸν κανόνα τοῦ τόνου· Αἴας Αἶα ν, Ἀχιλλεύς Ἀχιλλε ῦ. ὁ γὰρ Αἴας παροξύνεται· μακρὰ γὰρ πρὸ μακρᾶς οὐ περισπᾶται. τὸ δὲ Αἶαν προπερισπᾶται, τοῦ ΑΝ βραχέος ὄντος. πᾶσα γὰρ φύσει μακρὰ πρὸ βραχέος ἐν ἑνὶ μέρει οὖσα περισπᾶται. τὸ δὲ Ἀχιλλεύς ὀξύνεται. τὰ γὰρ εἰς ΕΥΣ κοινῶς ὀξύνονται. ἡ δὲ κλητικὴ περισπᾶται. πᾶσα γὰρ δίφθογγος. Περὶ τόνου τῆς δυϊκῆς εὐθείας. Αἱ εἰς Ε λήγουσαι εὐθεῖαι τῶν δυϊκῶν ὁμότονοί εἰσι τῇ εἰς Α ληγούσῃ αἰτιατικῇ ἑνικῇ· ἀβλῆτα ἀβλῆτ ε, λιμένα λιμέν ε, γυναῖκα γυναῖκ ε, θυγατέρα θυγατέρ ε. προστίθεται τῷ κανόνι „εἰ μὴ ἄλεκτος εὑρεθῇ [τουτέστιν εἰ μὴ λέγεται] ἡ εἰς Α λήγουσα αἰτιατική“.
151 τότε γὰρ ἡ εὐθεῖα λήγουσα εἰς Ε ὁμοτονεῖ τῇ γενικῇ· μάντεως μάντε ε, τείχεος τείχε ε, πόλεως πόλε ε. Ἔτι δεῖ προσθεῖναι „χωρὶς τῶν ὀξυτόνων γενικῶν“· ἐπὶ τούτων γὰρ ἡ εὐθεῖα οὐχ ὁμοτονεῖ· μυός μύ ε, συός σύ ε, δρυός δρύ ε, λιός λί ε. Αἱ εἰς Α λήγουσαι εὐθεῖαι δυϊκαὶ ἐπὶ ταύτης τῆς συλλαβῆς ἔχουσι τὸν τόνον, ἐφ’ ἧς καὶ ἡ γενικὴ ἑνικὴ· ἀέλλης ἀέλλ α, θυέλλης θυέλλ α, Ὁμήρου Ὁμήρ ω, ἀνθρώπου ἀνθρώπ ω, καλοῦ καλ ώ, εἰ καὶ μὴ διὰ τὸν κανόνα τὸν αὐτὸν τόνον· ἡ γὰρ δυϊκὴ εὐθεῖα ἀπέστραπται τὴν περισπωμένην· σοφώ ἀγαθ ώ, ἡ δὲ γενικὴ καὶ δοτικὴ ἐπὶ τέλους μακροκατάληκτος περισπᾶται. τὸ δὲ ἄμφω καὶ δύο θεματικά εἰσι. Περὶ τόνου τῆς δυϊκῆς γενικῆς. Ἡ γενικὴ δυϊκὴ εἰς ΑΙΝ λήγουσα ὁμοτονεῖ τῇ ἰδίᾳ ὀνομαστικῇ· Πέρσα Πέρσαι ν, Αἰνεία Αἰνείαι ν· οὐ πᾶσα δὲ τὸν αὐτὸν· ποιητά γὰρ ποιηταῖ ν, καλά καλαῖν διὰ τὸν κανόνα. Ἔτι αἱ εἰς ΟΙΝ ὁμοτονοῦσι τῇ ἰδίᾳ εὐθείᾳ τῇ εἰς Ω· καλλίστω καλλίστοι ν, ἐρήμω ἐρήμοι ν· οὐ πᾶσα δὲ τὸν αὐτὸν· καλώ γὰρ καλοῖν διαφορεῖ καὶ σοφώ σοφοῖ ν, καὶ ..., χωρὶς τοῦ ἄμφω ἀμφοῖ ν, καὶ δύο δυοῖν καὶ δυεῖν ἐπὶ θηλυκοῦ, ὥς φασι, κατὰ τροπὴν τοῦ Ο εἰς Ε. Εἰ δὲ ἡ εἰς ΟΙΝ γενικὴ ἀπὸ εὐθείας τῆς εἰς Ε γίνοιτο, τότε ὁμοτονεῖ τῇ γενικῇ πληθυντικῇ· ἀνδρῶν ἀνδροῖ ν, φωτῶν φωτοῖν (ἐπὶ ἀνδρῶν, φώτων δὲ φώτοιν ἐπὶ πυρσῶν), πάντων πάντοι ν, χειρῶν χειροῖν καὶ χεροῖ ν, παίδων παίδοι ν.
152 Περὶ κλητικῆς. Πᾶσα κλητικὴ δυϊκὴ καὶ πληθυντικὴ ὁμοτονεῖ τῇ ἰδίᾳ εὐθείᾳ. Περὶ τόνου τῆς πληθυντικῆς εὐθείας. Πᾶσα εὐθεῖα πληθυντικὴ εἰς ΕΣ λήγουσα ὁμοτονεῖ τῇ εὐθείᾳ τῶν δυϊκῶν· Ἕκτορε Ἕκτορε ς, Αἴαντε Αἴαντε ς, γυναῖκε γυναῖκε ς, μητέρε μητέρε ς. Αἱ εἰς ΟΙ εὐθεῖαι ὁμοτονοῦσι τῇ ἑνικῇ εὐθείᾳ· Ὅμηρος Ὅμηρο ι, ἄνθρωπος ἄνθρωπο ι, πλησίος πλησίο ι, καλός καλο ί, χρυσοῦς χρυσο ῖ. Ἔτι αἱ εἰς ΑΙ εὐθεῖαι μονογενεῖς οὖσαι ὁμοτονοῦσι τῇ ἑνικῇ εὐθείᾳ· κοχλίας κοχλία ι, τοξότης τοξότα ι, μοῦσα μοῦσα ι, ἄελλα ἄελλα ι, Ἀτρείδης Ἀτρεῖδα ι, εἰ καὶ μὴ τὸν αὐτὸν διὰ τὸν κανόνα· ἡ γὰρ ΑΙ ἀντὶ κοινῆς παραλαμβάνεται. Αἱ εἰς ΑΙ εὐθεῖαι παρεσχηματισμέναι ἀρσενικοῖς ὁμοτονοῦσι ταῖς εὐθείαις τῶν ἰδίων ἀρσενικῶν· τύπτοντες τύπτουσα ι, χαρίεντες χαρίεσσα ι, ταχέες ταχεῖα ι, εἰ καὶ μὴ τὸν αὐτὸν τόνον· ἐναντίοι ἐναντία ι, Βυζάντιοι Βυζάντια ι, ἥμεροι ἥμεραι (τὸ τριγενές, ἡμέραι δὲ τὸ μονογενές).
153 οἱ δὲ Ἀθηναῖοι (προ)παροξύνουσί τινα μονογενῆ· ἥμεραι εὐπράξιαι τιμώριαι αἴτια ι. Αἱ εἰς Α λήγουσαι εὐθεῖαι τῶν οὐδετέρων τριγενεῖς μὲν οὖσαι ὁμοτονοῦσι ταῖς εὐθείαις τῶν ἰδίων ἀρσενικῶν· φίλοι φίλ α, ἐναντίοι ἐναντί α, ἅγιοι ἅγι α, δίκαιοι δίκαι α, τύπτοντες τύπτοντ α. μονογενεῖς δὲ οὖσαι, εἰ μὲν ἀπὸ ἰσοσυλλάβων γενικῶν, ὁμοτονοῦσι τῇ ἑνικῇ εὐθείᾳ· ξύλον ξύλ α, δένδρον δένδρ α, λουτρόν λουτρ ά. εἰ δὲ ἀπὸ γενικῶν περιττοσυλλάβων ὦσι, βαρύνονται· πῦρ πυρός πύρ α, φίλημα φιλήματος φιλήματ α, ὦς ὠτός ὦτ α, φῶς φωτός φῶτ α. Περὶ τόνου τῆς πληθυντικῆς γενικῆς. Πᾶσα εὐθεῖα πληθυντικὴ εἰς ΕΣ λήγουσα δισύλλαβος ἐπὶ ὀνομάτων περισπᾷ τὴν ἰδίαν γενικὴν· χῆνες χηνῶ ν, μῆνες μηνῶ ν, φῶτες φωτῶ ν, ἄνδρες ἀνδρῶ ν, χεῖρες χειρῶ ν. πρόσκειται „δισύλλαβοσ“ διὰ τὰ ὑπερδισύλλαβα· Αἴαντες Αἰάντω ν, Λάχητες Λαχήτων παροξυτόνως. πρόσκειται „ὀνόματα“ διὰ τὰς μετοχὰς· δόντες δόντω ν, στάντες στάντω ν. σεσημείωται ταῦτα μὴ περισπασθέντα· Τρῶες Τρώω ν, τίνες τίνω ν, πάντες πάντω ν, παῖδες παίδω ν, θῶες θώω ν, κρᾶτες κράτων (αἱ κεφαλαί) δᾷδες δᾴδω ν, λᾶες λάω ν, δμῶες δμώω ν. χωρὶς δὲ τούτων εἰσὶ καὶ ἕτερα· σέες σέων (ἐπὶ τῶν σκωλήκων) καὶ φῴδων οὐδένων Φθάντω ν.
154 ἔστι δὲ εἰπεῖν περὶ ὅλων τῶν σεσημειωμένων, ὅτι τὰ εἰς ΟΣ λήγοντα μονοσύλλαβα κατὰ τὴν γενικὴν, τὰ μὲν ὀξύτονα, ἐὰν διὰ συμφώνων κλίνοιντο, περισπῶνται κατὰ τὴν γενικὴν πληθυντικὴν· σής σητός σῆτες σητῶ ν, Κρής Κρητός Κρῆτες Κρητῶ ν. ἐὰν δὲ διὰ καθαροῦ τοῦ ΟΣ κλιθῶσι, βαρύνονται κατὰ τὴν γενικὴν πληθυντικὴν· Τρώς Τρωός Τρῶες Τρώω ν, δμώς δμωός δμῶες δμώω ν. τὸ δὲ τίνων εἰς διαφορὰν τῶν τινῶ ν, καὶ τὸ κράτων (τῶν κεφαλῶν) εἰς διαφορὰν τῶν κρατῶν ἀπὸ τοῦ κράτος (ἡ ἀρχή). τὸ δὲ φῴδων καὶ δᾴδων ἀπὸ τῶν φωΐδων καὶ δαΐδων. Τὰ δὲ περισπώμενα ἐκ τοῦ ἐναντίου γίνεται. ἐὰν μὲν διὰ καθαροῦ τοῦ ΟΣ κλίνοιτο, περισπῶσι τὰς γενικὰς πληθυντικὰς· μῦς μυός μῦες μυῶ ν, βοῦς βοός βόες βοῶ ν, δρύες δρυῶ ν, σύες συῶ ν. ἐὰν δὲ διὰ συμφώνου, βαρύνονται· παῖς παιδός παῖδες παίδω ν, πάντες πάντω ν. τὸ δὲ λάων ἐβαρύνθη εἰς διαφορὰν τῶν λαῶ ν. Ἔτι αἱ εἰς ΑΙ λήγουσαι πληθυντικαὶ εὐθεῖαι ἀρσενικαὶ μὲν οὖσαι περισπῶσι τὴν ἰδίαν γενικὴν· Ὀρέσται Ὀρεστῶ ν, τοξόται τοξοτῶ ν, Ἀτρεῖδαι Ἀτρειδῶ ν, Αἰνεῖαι Αἰνειῶ ν, χωρὶς τοῦ χλοῦναι χλούνων καὶ χρήστων καὶ ἐτησίω ν. θηλυκαὶ δὲ οὖσαι, εἰ μὲν μονογενεῖς ὦσι, περισπῶσι τὰς ἰδίας γενικὰς· μοῦσαι μουσῶ ν, ἄελλαι ἀελλῶ ν, κλίναι κλινῶ ν, πλὴν τοῦ ἀφύαι ἀφύω ν, εἰς διαστολὴν τῶν ἀφυῶ ν.
155 εἰ δὲ παρεσχηματισμέναι ἀρσενικοῖς, ἐὰν ὁμοφωνήσωσι τῇ γενικῇ τῶν ἰδίων ἀρσενικῶν, ὁμοτονοῦσιν αὐτῇ· οἱ Ῥόδιοι τῶν Ῥοδίων αἱ Ῥόδιαι τῶν Ῥοδίω ν, μία φωνὴ καὶ εἷς τόνος, οἱ Βυζάντιοι τῶν Βυζαντίων αἱ Βυζάντιαι τῶν Βυζαντίω ν, οἱ ἅγιοι τῶν ἁγίων αἱ ἅγιαι τῶν ἁγίω ν. εἰ δὲ παραλλάξωσι τῇ φωνῇ πρὸς τὴν γενικὴν πληθυντικὴν τοῦ ἰδίου ἀρσενικοῦ, καὶ τὸν τόνον παραλλάσσει καὶ περισπῶνται αἱ γενικαὶ θηλυκαὶ· οἱ μέλανες τῶν μελάνων αἱ μέλαιναι τῶν μελαινῶ ν, οἱ τάλανες τῶν ταλάνων αἱ τάλαιναι τῶν ταλαινῶ ν, οἱ γράψαντες τῶν γραψάντων αἱ γράψασαι τῶν γραψασῶ ν. ὅτε δὲ κατὰ διάλεκτον ἡ γενικὴ τροπὴν ὑπομένει τοῦ ΩΝ εἰς ΑΝ, περισπᾶται· κυανεᾶν ἀμφοτερᾶ ν. τὰ δὲ οὐχ ὁμοτονοῦντα ταῦτα· πόρνοι πόρνων πόρναι πορνῶ ν, βάκχοι βάκχων βάκχαι βακχῶ ν, ὄχθοι ὄχθων ὄχθαι ὀχθῶ ν, πέτροι πέτρων πέτραι πετρῶ ν, χῆροι χήρων χῆραι χηρῶ ν, κοῦροι κουρῶν κοῦραι κουρῶ ν. ἐπὶ τούτων γὰρ αἱ γενικαὶ πληθυντικαὶ περισπῶνται, καίπερ τῶν ἀρσενικῶν ὁμοφωνουσῶν καὶ βαρυνομένων, ὅτι τὰ θηλυκὰ ὡς μονογενῆ περιεσπάσθησαν. οὐ γὰρ ἐκ τῶν ἀρσενικῶν ἐγένοντο, ἀλλὰ τὰ ἀρσενικὰ ἐξ αὐτῶν, οὕτω καὶ παιδίσκοι παιδίσκων καὶ παιδίσκαι παιδισκῶ ν. Αἱ εἰς ΕΣ εὐθεῖαι πληθυντικαὶ ὑπερδισύλλαβοι μὲν οὖσαι βαρύνουσι τὰς ἰδίας γενικὰς· Αἴαντες Αἰάντω ν, Θόαντες Θοάντω ν, Λάχητες Λαχήτω ν, χωρὶς τοῦ γυναῖκες γυναικῶν καὶ θυγατέρες θυγατρῶ ν, ἑπόμεναι τῷ τόπῳ τοῦ τόνου τῆς γενικῆς ἑνικῆς, καὶ χωρὶς τῶν παρ’ Ἀθηναίοις ἀριθμητικῶν τοῦ χιλιάδων καὶ μυριάδω ν.
156 ταῦτα γὰρ παρ’ αὐτοῖς περισπῶνται, παρ’ ἡμῖν δὲ βαρύνονται. Ἰστέον δὲ καὶ τοῦτο, ὅτι, ἐὰν εὑρεθῶσιν ὁμοφωνοῦσαι ἀπὸ τῶν εἰς ΕΣ πληθυντικῶν εὐθειῶν γενικαὶ ... γενικαῖς ἀρσενικῶν περισπωμέναις, οὐκ ἀναγκάζονται καὶ ὁμοτονεῖν αὐταῖς, οἷον· οἱ Ἡλιάδαι τῶν Ἡλιαδῶν αἱ Ἡλιάδες τῶν Ἡλιάδω ν, οἱ Δαναΐδαι τῶν Δαναϊδῶν αἱ Δαναΐδες τῶν Δαναΐδω ν, οἱ Πριαμίδαι τῶν Πριαμιδῶν αἱ Πριαμίδες τῶν Πριαμίδω ν. ἐν τούτοις αἱ τῶν ἀρσενικῶν γενικαὶ περισπῶνται, αἱ δὲ τῶν θηλυκῶν βαρύνονται. Αἱ μέντοι εἰς ΕΕΣ εὐθεῖαι καὶ ΕΙΣ κατὰ διαίρεσιν γινόμεναι περισπῶσι τὴν συνῃρημένην γενικὴν πληθυντικὴν· οἱ Δημοσθένεες καὶ Δημοσθένεις τῶν Δημοσθενέων καὶ Δημοσθενῶ ν, εὐσεβέες εὐσεβεῖς εὐσεβέων εὐσεβῶ ν. τὸ δὲ δυσώδων παραλόγως ἐβαρύνθη. καὶ τὸ τριήρων οἱ μὲν βαρύνουσιν οἱ δὲ περισπῶσιν, ὥσπερ καὶ αὐτάρκων καὶ τὸ συνήθων καὶ κακοήθων βαρύνεται, ὥσπερ καὶ τὰ αὐτῶν ἐπιῤῥήματα. Αἱ μέντοι ὑπολειπόμεναι πληθυντικαὶ γενικαὶ, αἱ μὴ ὑποπίπτουσαι τούτοις τοῖς κανόσιν ἀκολουθοῦσι τῇ γενικῇ τοῦ δυϊκοῦ· φίλοιν φίλω ν, ἀνθρώποιν ἀνθρώπω ν.
157 καὶ οὕτως αἱ εἰς ΟΙ λήγουσαι εὐθεῖαι πληθυντικαὶ, εἰ μὲν βαρύνονται, βαρύνουσι τὰς γενικὰς· δοῦλοι δούλω ν, κοῦφοι κούφω ν, νυμφίοι νυμφίω ν, Ὅμηροι Ὁμήρω ν, τίμιοι τιμίω ν. αἱ δὲ εἰς ΟΙ εὐθεῖαι ὀξύτονοι περισπῶσι τὰς γενικὰς αὐτῶν· σοφοί σοφῶ ν, καλοί καλῶ ν, χρυσοῖ χρυσῶ ν. Αἱ δὲ εἰς Α οὐδέτεραι, εἰ μέν εἰσι τριγενεῖς, ὁμότονον ἔχουσι τὴν γενικὴν αὐτῶν τῇ γενικῇ τῶν ἰδίων ἀρσενικῶν· φίλοι φίλων φίλα φίλω ν, κοῦφοι κούφων κοῦφα κούφω ν, σοφοί σοφῶν σοφά σοφῶ ν. εἰ δέ εἰσι μονογενῆ τὰ ὀνόματα ἐν τῇ τελευταίᾳ συλλαβῇ ἔχοντα τὸν τόνον, ἐν τῇ αὐτῇ καὶ αἱ γενικαὶ αὐτῶν ἔχουσιν, εἰ καὶ μὴ ... τὸν αὐτὸν· τὰ ξυρά τῶν ξυρῶ ν, τὰ πτερά τῶν πτερῶ ν, τὰ ὀστᾶ τῶν ὀστῶ ν, τὰ κανᾶ τῶν κανῶ ν. ἐὰν δὲ αἱ ὀνομαστικαὶ βαρυνθῶσι, καὶ αἱ γενικαὶ αὐτῶν ὁμοίως· ὀστέα ὀστέω ν, γοῦνα γούνω ν. ποιήματα ποιημάτω ν, κέρατα κεράτω ν. καταβιβάζουσι δὲ τὸν τόνον ἔνια, μακρᾶς οὔσης τῆς ληγούσης. Περὶ τόνου τῆς δοτικῆς πληθυντικῆς. Ἡ δοτικὴ πληθυντικὴ ἐπ’ ἐκείνης τῆς συλλαβῆς ἔχει τὸν τόνον, ἐφ’ ἧς καὶ ἡ δοτικὴ ἑνικὴ· καλῷ καλοῖ ς, σοφῷ σοφοῖ ς, Μενελάῳ Μενελάοι ς, ἀέλλᾳ ἀέλλαι ς, χωρὶς τοῦ παντὶ πᾶσ ι. κανὼν γὰρ, ὅτι πᾶσα δοτικὴ εἰς Ι ἐκφωνούμενον λήγουσα δισύλλαβος ἐπὶ μετοχῆς βαρύνεται· βᾶσι στᾶσι δοῦσ ι, ἐπὶ δὲ ὀνομάτων ὀξύνονται· Τρωσί βουσί παισ ί, χωρὶς τοῦ πᾶσι καὶ σπέσσ ι, καὶ ἔτι χωρὶς τοῦ μηδενί μηδέσιν καὶ οὐδενί οὐδέσι ν.
158 αἱ δὲ δοτικαὶ προσλαβοῦσαι Α παροξύνονται· πατρί πατράσι ν, ἀνδρί ἀνδράσι ν, υἷι υἱάσι ν. Αἱ μέντοι μεταπλασμὸν παθοῦσαι δοτικαὶ προπαροξύνονται· προβάτοις πρόβασι ν, ἐγκάτοις ἔγκασι ν, ἄστροις ἄστρασι ν. Περὶ τόνου τῆς πληθυντικῆς αἰτιατικῆς. Πᾶσα αἰτιατικὴ πληθυντικὴ ἐπὶ ταύτης τῆς συλλαβῆς ἔχει τὸν τόνον, ἐφ’ ἧς καὶ ἡ γενικὴ ἑνικὴ· καλοῦ καλού ς, Αἴαντος Αἴαντα ς, κοχλίου κοχλία ς, εἰ μὴ συναίρεσις γένοιτο· ταχέος ταχεῖ ς, βραδέος βραδεῖ ς. καὶ χωρὶς τῶν εἰς ΟΣ ὀξυτόνων γενικῶν· τότε γὰρ οὐχ ὁμοτονοῦσιν αἱ αἰτιατικαὶ ταῖς γενικαῖς· αἱ γὰρ αἰτιατικαὶ πληθυντικαὶ εἰς ΑΣ λήγουσαι βραχυκατάληκτοι οὐκ ὀξύνονται, ἀλλὰ βαρύνονται. ὁμοτονοῦσι δὲ τῇ πληθυντικῇ εὐθείᾳ οὐδέποτε ὀξυτονουμένῃ, οἷον· γυναικός γυναῖκες γυναῖκα ς, θυγατρός θύγατρες θύγατρας προπαροξυτόνως, καὶ φωτός φῶτες φῶτα ς. καὶ πάλιν ἡ πληθυντικὴ αἰτιατικὴ συμβαρύνεται τῇ ἰδίᾳ εὐθείᾳ, οἷον· φῶτας ἄνδρας παῖδα ς, διότι φῶτες, ἄνδρες, παῖδες.
159 πρόσκειται „εἰς ΑΣ λήγουσαι .....“ διὰ τὸ καλάς σοφά ς· κἂν γὰρ ὀξύνηται, ἀλλ’ οὐ βραχυκαταληκτεῖ· μακρὸν γὰρ ἔχει τὸ Α. [Περὶ τῶν ἐγκλινομένων μορίων.] [Δεῖ εἰδέναι, ὅτι ἐν ὀνόμασι καὶ ἀντωνυμίαις καὶ ῥήμασιν καὶ ἐν ἐπιῤῥήμασι καὶ συνδέσμοις εὑρίσκεται ἐγκλινόμενα. καὶ ἐν ὀνόμασι μὲν τὸ τίς καὶ αἱ ἑξῆς πτώσεις καὶ ἀριθμοὶ· ἄνθρωπός τι ς , ἀνθρώπώ τιν ε , ἄνθρωποί τινε ς. ἐν ἀντωνυμίαις δὲ τὰ σημαίνοντα ἀπόλυτα πρόσωπα· ἤκουσάς μο υ , ἔδωκάς μο ι , ἔτυψάς μ ε. ἐν δὲ ῥήμασι τὸ φημί καὶ εἰμί καὶ ἐστί καὶ τὰ ὅμοια· ἄνθρωπός εἰμ ι , ἄνθρωποί εἰσι ν , Ἀρκεσίλαόν φημ ι. ἐν δὲ τοῖς ἐπιῤῥήμασι τὰ ἀνταποδοτικὰ τῶν πευστικῶν, οἷον· πότε ποτέ ἐάν ποτ ε, πόθεν ποθέν ἐάν ποθε ν, πόθι ποθί αἴ κέ[ν] ποθι. ἐν δὲ τοῖς συνδέσμοις ἐγκλίνονται ὁ τέ καὶ ὁ νύ καὶ ὁ ποῖ καὶ τοί καὶ θήν καὶ πέρ καὶ γ έ. Ἰστέον δὲ, ὅτι, ἡνίκα ἔστι λέξις τετράχρονος, οὐκ ἀναπέμπει τῇ προηγουμένῃ λέξει τὸν τόνον, ἀλλὰ τῇ προηγουμένῃ συλλαβῇ· ἄνθρωπος ἥμω ν , ἔτυψας ἥμα ς· ἐπειδὴ οὐδέποτε πρὸ τεσσάρων χρόνων τόνος πίπτει.
160 ἐὰν δὲ εὑρεθῇ λέξις τρίχρονος, ἢ δίχρονος, ἢ μονόχρονος, τότε ἀναπέμπει τῇ προηγουμένῃ λέξει τὸν τόνον κατὰ τὴν διαίρεσιν. ἡνίκα εὑρεθῇ ἡ προηγουμένη λέξις ἢ προπαροξύτονος ἢ παροξύτονος τροχαϊκὴ ἀπὸ τόνου, ὡς ἐπὶ τοῦ τυφθέντα (ἀπὸ γὰρ τοῦ τόνου ἐπὶ τὴν λήγουσαν ἀναποδίζων τροχαῖον εὑρίσκει ἢ προπερισπωμένην μὴ ἔχουσαν τὴν τελευταίαν θέσει μακρὰν), τότε ἀναπέμπουσι τῇ προηγουμένῃ λέξει, οἷον· Ἀρκεσίλαός τ ε , Ὅμηρός ἐστ ι , γυναῖκές εἰσ ι , τυφθέντά τ ε. πρόσκειται „μὴ ἔχουσαν τὴν τελευταίαν θέσει μακράν“ διὰ τὸ φοίνιξ καὶ κήρυξ· τούτων γὰρ προηγουμένων οὐ γίνεται ἔγκλισις· φοίνιξ ἐστί, κήρυξ ἐστίν. Ἐὰν δὲ εὑρεθῇ λέξις ὀξύτονος ἢ περισπωμένη προηγουμένη τοῦ ἐγκλιτικοῦ, φυλάττεται ἡ ὀξεῖα καὶ ἡ περισπωμένη, οἷον· Ζεύς Ζεύς τ ε, καλῶς καλῶς μο ι, σαφῶς σαφῶς γ ε, κανόνος λέγοντος, ὅτι πᾶσα λέξις ὀξύτονος πολλάκις ἐν τῇ συνθέσει κοιμίζει τὴν ὀξεῖαν εἰς βαρεῖαν, χωρὶς τοῦ τίς, οἷον· Ζεύς Ζεὺς δ έ· καλός καλὸς ἄνθρωπο ς· σοφός σοφὸς ἀνή ρ. πρόσκειται „χωρὶς τοῦ τίσ“, ἐπεὶ τοῦτο φυλάττει τὴν ὀξεῖαν, οἷον· τίς πόθεν εἶς ἀνδρῶ ν.
161 δεῖ δὲ προσθεῖναι τῷ κανόνι „χωρὶς εἰ μὴ ἐπιφέρηται στιγμὴ ἢ ἐγκλιτικόν“. τότε γὰρ οὐ κοιμίζεται ἡ ὀξεῖα εἰς βαρεῖαν, οἷον· ὠκὺς Ἀχιλλεύ ς· ἐπιφερομένη στιγμὴ οὐ κοιμίζει τὴν ὀξεῖαν εἰς βαρεῖαν .... τοῦ ἐγκλιτικοῦ ἐπιφερομένου. Εἰ δὲ πρὸ τοῦ ἐγκλιτικοῦ εὑρεθῇ λέξις πυῤῥιχιακὴ ἀπὸ τόνου, δηλονότι ἐπὶ τὴν λήγουσαν, ὡς ἐπὶ τοῦ πολλάκι ς, ἢ ἰαμβικὴ ἀπὸ τόνου, ὡς ἐπὶ τοῦ μεταμέλε ι, ἢ σπονδειακὴ ἀπὸ τόνου, ὡς ἐπὶ τοῦ Ἀτρείδη ς, καὶ ἐπιφέρονται δισύλλαβα ἐγκλιτικὰ, φυλακτικὰ γίνονται τῶν ἰδίων τόνων, ὡς· Ἀτρείδης ἐστ ί , μεταμέλει ἡμῖ ν , πολλάκις εἰσ ί. δεῖ δὲ προσθεῖναι „χωρὶς τῶν ἀπὸ ΣΦ ἀρχομένων ἀντωνυμιῶν“. αὗται γὰρ ἀναπέμπουσι τὸν τόνον τῇ προηγουμένῃ λέξει, οἷον· Ἀτρείδής σφισ ι , πολλάκίς σφεα ς. εἰ δὲ μὴ ὦσι δισύλλαβα, ἀλλὰ μονοσύλλαβα, τῷ νῷ μόνῳ γίνεται ἡ ἔγκλισις· μεταμέλει μο ι , πολλάκις τι ς , Ἀτρείδης τ ε. ταῦτα γὰρ οὔτε τὸν ἴδιον τόνον δύνανται φυλάττειν, οὔτε ἀναπέμπουσιν αὐτὸν τῇ προηγουμένῃ λέξει. Γίνωσκε δὲ, ὅτι οὐδὲν προτακτικὸν ἐγκλίνεσθαι δύναται· τίνι γὰρ παραπέμψουσι τὸν ἴδιον τόνον; ἀλλ’ οὐδὲ τὰ ἔχοντα προηγουμένην στιγμήν· πῶς γὰρ διαζεύξεως προηγουμένης ἔγκλισις γένηται; καὶ τούτου χάριν τὰ ἄρθρα οὐκ ἐγκλίνονται.
162 οὐδὲ τὰ βαρυνόμενα αὐτὰ καθ’ αὑτὰ ἐν τῇ συντάξει δύνανται ἐγκλίνεσθαι· τὰ γὰρ κλινόμενα αὐτὰ καθ’ ἑαυτὰ θέλουσιν ἔχειν ἐπὶ τέλους τὸν τόνον. Ὅτι τὰ ἐγκλινόμενα κατὰ τὴν εὐθεῖαν καὶ κατὰ τὰς ἄλλας πτώσεις ἐγκλίνεσθαι δύναται· [διὸ οὔτε αἱ προθέσεις οὔτε αἱ μετοχαὶ ἐγκλίνεσθαι θέλουσιν margo]. Ὅτι τὰ μὴ ὀξυνόμενα ῥήματα οὐκ ἐγκλίνονται, καὶ ὅτι τὰ ἐγκλινόμενα κατὰ τὸν ἐνεστῶτα οὐ πάντως κατὰ τὰ λοιπὰ ἐγκλίνονται.] [Ἔτι] περὶ τῶν ἐγκλινομένων. Πᾶν ἐγκλινόμενον μόριον ἢ ὀξύνεται ἢ περισπᾶται, οὐδὲν δὲ βαρύνεται. ὀκτὼ δὲ ὄντων τῶν μερῶν τοῦ λόγου τὰ πέντε ἐγκλίνονται· ὄνομα ῥῆμα ἀντωνυμία ἐπίῤῥημα σύνδεσμος. πάλιν τῶν ἐγκλινομένων τὰ μὲν χάριν κόσμου ἐγκλίνονται, ὡς τὰ ῥήματα καὶ οἱ σύνδεσμοι, τὰ δὲ σημασίας, ὡς τὰ λοιπά. ἐν μὲν οὖν ὀνόμασι τὸ ΤΙΣ μόνον ἐγκλίνεται καὶ αἱ τούτου πτώσεις καὶ οἱ ἀριθμοὶ καὶ τὸ οὐδέτερον· ἄνθρωπός τι ς , ἤκουσά τινο ς , ἔδωκά τιν ι , ἐδίδαξά τινα καὶ ἐπὶ τῶν λοιπῶν ὡσαύτως. καὶ τὰ ἰσοδυναμοῦντα τούτοις ΤΟΥ καὶ ΤΩΙ· ἤκουσά το υ , ἔδωκά τ ῳ. ταῦτα δὲ ἐγκλινόμενα, ὡς πρόκειται, ἀόριστά εἰσι. Τὸν δὲ κατὰ φύσιν τόνον ἔχοντα πυσματικὰ γίνονται· τίς τίνος τίνι τίν α.
163 ἐν δὲ ῥήμασιν ἐγκλίνεται τὸ ΦΗΜΙ καὶ ΕΙΜΙ· πεζὸς δ ’ ἕνδεκά φημ ι , τόσσον ἐγώ φημ ι. τούτου τὸ δεύτερον ΦΗΣ ἀνέγκλιτον. τὸ δὲ τρίτον ἐγκλίνεται· τί ΦΗΣΙΝ οὗτο ς; ἔσθ’ ὅτε καὶ τὰ πληθυντικὰ ἐγκλίνεται. ἔτι καὶ τὸ ΕΙΜΙ· Διὸς δέ τοι ἄγγελός εἰμ ι. τὸ δὲ ΕΙ ἀνέγκλιτον. τὸ δὲ .... ΕΣΤΙΝ ἐγκλίνεται· αἵματός ἐστιν ἀγαθο ῦ. τοῦτο δὲ τὸ ἐστίν ἐν ταῖς ἀρχαῖς τῶν λόγων βαρύνεται· ἔστι πόλις Ἐφύρ η, καὶ μετὰ τῆς ΟΥ ἀποφάσεως· οὐκ ἔστιν ἀγαθό ν. καὶ μετὰ τοῦ ΚΑΙ καὶ ΩΣ παροξύνεται· καὶ ἔστιν ἰδεῖ ν , ὡς ἔστιν εἰπεῖ ν. ὁμοίως καὶ τὰ δυϊκὰ καὶ τὰ πληθυντικὰ ἐγκλίνονται. καὶ ΕΣΣΙ δεύτερον ἑνικὸν ἐγκλίνεται· σχέτλιός ἐσσι γεραι έ. Τῶν δὲ ἀντωνυμιῶν αἱ μὲν κτητικαὶ οὐδέποτε ἐγκλίνονται, ἀλλ’ οὐδὲ αἱ εὐθεῖαι τῶν πρωτοτύπων. αἱ δὲ τῶν παραγώγων πτώσεις χωρὶς τῆς κλητικῆς ἐγκλίνονται, ἡ γενικὴ καὶ δοτικὴ καὶ αἰτιατική. ἀλλ’ αἱ μὲν τοῦ πρώτου προσώπου ἐγκλινόμεναι καὶ τὸ κατ’ ἀρχὴν Ε ἀποβάλλουσιν· ἤκουσάς μο υ , ἔδωκάς μο ι , ἐδίδαξάς μ ε. αἱ δὲ τοῦ δευτέρου καὶ τρίτου προσώπου μονοσύλλαβοι οὖσαι οὐδεμίαν στοιχείου ἀποβολὴν ποιοῦσιν· ἤκουσά σο υ , ἔδωκά σο ι , ἐδίδαξά σ ε , καί οἱ ἐπευχόμενο ς , καί ἑ νέον πόλεσι ν , καί μιν φωνήσα ς. Αἱ δυϊκαὶ τοῦ πρωτοτύπου τοῦ αʹ καὶ βʹ προσώπου οὐδέποτε ἐγκλίνονται διὰ τὴν βραχεῖαν τάσιν· νῶϊν σφῶϊ ν· προπερισπῶνται γάρ.
164 αἱ δὲ τοῦ τρίτου ὀξυνόμεναι ἐγκλίνονται· τίς τάρ σφωε θεῶ ν , καί σφωϊν δὸς ἄγει ν. Καὶ τὰ πληθυντικὰ τοῦ τε πρώτου προσώπου καὶ δευτέρου· ἡμῶν ὑμῶν ἡμῖν ὑμῖν ἡμᾶς ὑμᾶς τετράχρονοι οὖσαι, ἐπειδὰν ἐγκλίνωνται, τὴν πρώτην συλλαβὴν ὀξύνουσιν· ἤκουσεν ἥμω ν , ἔδωκεν ἥμιν καὶ ἐπὶ τῶν λοιπῶν οὕτως. ἀδύνατον γὰρ ὑπερβῆναι τοὺς τέσσαρας χρόνους τὴν ὀξεῖαν. καὶ αἱ τοῦ τρίτου προσώπου πληθυντικαὶ ὀξυνόμεναι ἐγκλίνονται· καί σφω ν , καί σφι ν , καί σφα ς. καὶ εὔλογόν γε οἶμαι λέγειν, ὅτι μετὰ τὴν ἔγκλισιν τὸ πάθος ἐπηκολούθησεν, ἵνα μὴ βαρύτονοι οὖσαι ἐγκλίνωνται. Τῶν καλουμένων μονοπροσώπων μόνη ἡ αἰτιατικὴ· ἔλαβέν αὐτο ν. ἐγκλίνεται δὲ ἀεὶ καὶ ἡ ΜΙΝ· καί μιν φωνήσα ς, καὶ ἡ ΕΘΕΝ παραλόγως, διότι παράγωγος καὶ βαρύτονος. αἱ μὲν οὖν ἐγκλινόμεναι τῶν ἀντωνυμιῶν αὗταί εἰσιν, αἵτινες ὀρθοτονούμεναι μὲν ἀντιδιαστολὴν ἔχουσιν ἑτέρου προσώπου· ἐμοῦ ἤκουσας, οὐκ ἄλλου· ἐμοὶ ἔδωκας, οὐκ ἄλλῳ· ἐμὲ ἐδίδαξας, οὐκ ἄλλον. ἐγκλινόμεναι δὲ ἀπόλυτα πρόσωπα δηλοῦσιν· ἤκουσά σο υ , ἔδωκά σο ι. καὶ ἡ μὲν γενικωτάτη αἰτία τῆς ὀρθῆς τάσεως ἡ ἀντιδιαστολὴ τοῦ προσώπου. αὕτη δὲ διαιρεῖται εἰς πλείονα εἴδη. αἵ τε γὰρ διεζευγμέναι ὀρθοτονοῦνται· καὶ ἐμοὶ καὶ Ἀπολλωνίῳ, ἢ ἐμοὶ ἢ Ἀπολλωνίῳ.
165 καὶ μετὰ τοῦ ΕΝΕΚΑ συνδέσμου· ἕνεκα σοῦ ἕνεκα ἐμοῦ. καὶ αἱ μετὰ προθέσεως δὲ ἀεὶ ὀρθοτονοῦνται· διὰ σέ, περὶ σοῦ, κατ’ ἐμέ, ἐπὶ σοί. Αἱ μετὰ τῆς ἐπιταγματικῆς ἀντωνυμίας τῆς ΑΥΤΟΣ ἀεὶ ὀρθοτονοῦνται· αὐτὸν ἐμέ, αὐτῷ ἐμοί. ὑπεξαιρείσθωσαν δὲ αἱ παρὰ τοῖς ποιηταῖς μετὰ τῆς ἐπιταγματικῆς παραλόγως ἐγκλινόμεναι· ἀλλά οἱ αὐτῷ Ζεὺς ὀλέσειε βίη ν, καὶ Εὐρύαλος δέ ἑ αὐτό ν, καὶ εἴ τινες ἄλλαι μετὰ προθέσεων ἢ συνδέσμων ἐνεγκλίθησαν παραλόγως. αἱ κατ’ ἀρχὴν τιθέμεναι, κἂν μὴ ἔχωσιν ἀντιδιαστολὴν, διὰ τῶν ἀρκτικῶν τόπων ὀρθοτονοῦνται· ἐμὲ δ ’ ἔγνω καὶ προσέειπε ν. Ἐν δὲ τοῖς ἐπιῤῥήμασιν ἐγκλίνεται τὰ ὑποκείμενα· πῶς πῆ ποῦ ποτέ ποθέν ποθ ί. εἰ μὲν ὀρθοτονοῦνται βαρυνόμενα, πυσματικά ἐστιν, εἰ δὲ ἐγκλίνοιντο, ἀόριστα. καὶ τὰ ὑποδείγματα δῆλα· πῶς ἦλθεν; ἦλθέ πω ς, πῆ ἦλθες; ἦλθές π η, πότε γράφεις; γράφεις ποτ έ, πόθεν ἦλθες; ἦλθές ποθε ν , πόθι τοι πτόλι ς. ταῦτα πυσματικὰ ὄντα βαρύνεται, ἀόριστα δὲ ὀξύνεται, καὶ ἐν τῇ συντάξει ὑποτασσόμενα ἐγκλίνονται· ἦλθέ ποθ ι , αἴκέ ποθι Ζεύ ς , καί ποτέ τις εἴπῃσ ι. Ἐν δὲ συνδέσμοις οἱ ἐγκλινόμενοί εἰσιν οἵδε· τε κε περ γε τοι θην κε ν. Τὰ μὲν οὖν ἐγκλινόμενα μόρια ταῦτά ἐστιν· οὐχ ὡς ἔτυχε δὲ ἐγκλίνονται, ἀλλὰ κατά τινα παρατήρησιν τῆς πρὸ αὐτῶν λέξεως.
166 αἱ μὲν οὖν τετράχρονοι τῶν ἐγκλιτικῶν ἐπὶ τὴν πρώτην συλλαβὴν ἑαυτῶν τὴν ἔγκλισιν ἀναπέμπουσιν, ὡς μηδεμιᾶς δεόμενα παρατηρήσεως τῆς πρὸ αὐτῶν λέξεως· ἤκουσαν ἥμω ν , ἔδωκαν ἥμι ν. αἱ δὲ λοιπαὶ τὴν πρὸ αὐτῶν ἐγείρουσι βαρεῖαν. οὐκ ἐπὶ πάσης συλλαβῆς ταύτην ἐγείρειν δύνανται· οὐ γὰρ, εἰ σπονδειακὴ τυγχάνοι ἡ προκειμένη λέξις καὶ βαρύνοιτο, ἡ βαρεῖα ταύτης ἡ ἐπὶ τέλει ἐγείρεται· οὕτω που Διῒ μέλλει ὑπερμενέϊ φίλον εἶνα ι , ἤδη τις εἶπε ν, καὶ οὔτε τὴν ΤΩ συλλαβὴν τοῦ „οὕτω“ ὀξύνομεν, οὔτε τὴν ΔΗ τοῦ „ἤδη“. ἀλλ’ οὔτε, εἰ ἰαμβικὴ τύχοι, βαρύνεται, οἷον· λέβης τι ς , ὅπως γ ε. οὔτε, εἰ πυρριχιακὴ τύχοι, βαρύνεται, οἷον· φίλος τι ς , ξένος τι ς· ἐπὶ γὰρ τούτων τῷ νοῒ μόνῳ καταλαμβάνεται ἡ ἔγκλισις· διὸ σημειοῦνται τὸ· ἔν θ ’ ἔσαν οἱ πέπλοι παμποίκιλοι ἔργα γυναικῶ ν. παραλόγως γὰρ ἐνεκλίθη ἡ „οἱ“ ἀντωνυμία πυῤῥιχίου προκειμένου. σημειοῦνται καὶ τὰς διὰ τοῦ ΣΦ ἀντωνυμίας· καὶ αὗται γὰρ πυῤῥιχίου προκειμένου ἐγκλίνονται· ἵνά σ φ ’ ἀγορή τε θέμις τ ε , ὅτί σφέας εἰσαφίκητα ι, καὶ ἐπὶ τῶν ὁμοίων ὡσαύτως. εἰ μέντοι προπαροξύνοιτο ἡ προκειμένη λέξις τῶν ἐγκλιτικῶν μορίων, ἐγείρει τὴν ἐν τῷ τέλει αὐτῆς βαρεῖαν, οἷον· ἄνθρωπός τις (ἐν γὰρ τῇ ΑΝ συλλαβῇ καὶ τῇ ΠΟΣ ὀξεῖα τίθεται) ἤκουσέ μο υ , ἄνθρωποί εἰσ ι , κάκιστοί εἰσι ν.
167 εἴπομεν γὰρ, ὡς ἐν ἐπιῤῥήμασι μόνοις καὶ ἐν εὐκτικοῖς ἡ ΑΙ καὶ ἡ ΟΙ μακραί εἰσιν· ἐν δὲ τοῖς λοιποῖς οὐκ ἔτι μακραί εἰσιν. Ὁμοίως εἰ προπερισπῷτο ἡ προκειμένη λέξις, ἐγκλιτικοῦ ἐπιφερομένου ἐγείρει τὴν μετὰ τὴν προπερισπωμένην βαρεῖαν, οἷον· οἶκός τι ς , Σκῶλόν τε Κνῆμόν τ ε. κἂν παροξύνοιτο τροχαϊκὴ οὖσα· ἄλλός τι ς , ἔστί τι ς , ἔνθά ποτ ε. Ἔτι καὶ αἱ ὀξυνόμεναι λέξεις, βαρυνόμεναι δὲ διὰ τὴν συνέπειαν, ἐγκλιτικοῦ ἐπιφερομένου τὴν βαρεῖαν ἐγείρουσιν· αὐτός, αὐτός μο ι. εἰ δὲ περισπῷτο ἡ λέξις, φυλάττεται ἡ περισπωμένη· [ πῶ ποτ ε, ] πῶς ποτ ε , πῆ με φέρει ς. Ἐὰν οὖν συμβῇ πλείονα ἐφεξῆς ἐγκλιτικὰ εἶναι, πολλαὶ ἔσονται αἱ παράλληλοι ὀξεῖαι, ὡς παρ’ Ὁμήρῳ· ἤ νύ σέ που δέος ἴσχει ἀκήριο ν. τρεῖς γάρ εἰσιν ἐφεξῆς αἱ ὀξεῖαι. δυνατὸν δὲ καὶ πλείους ἐπινοῆσαι, οἷον· εἴπέρ τίς σέ μοί φησί ποτ ε. τὸ γὰρ „εἰ“ ὀξύνεται διὰ τὴν ἐπιφορὰν τοῦ „πέρ“ ἐγκλιτικοῦ· τὸ δὲ „πέρ“ διὰ τὸ „τίσ“, τὸ δὲ „τίσ“ διὰ τὸ „σέ“, τὸ δὲ „σέ“ διὰ τὸ „μοί“, τὸ δὲ „μοί“ διὰ τὸ „φησί“, τὸ δὲ „φησί“ διὰ τὸ „ποτέ“. ὥστε ἐφεξῆς εἶναι ἓξ ὀξείας, εἰ καὶ σπάνιον τὸ τοιοῦτον διὰ τὴν τοῦ πνεύματος συνέχειαν δεομένην ἀναπαύσεως.
168 Εἰ δὲ παραλλήλων ὄντων ἐγκλιτικῶν, ἐν τῷ μεταξὺ περισπωμένων, ὡς ἐπὶ τοῦ ποῦ πῆ πῶς, καὶ μετὰ τοῦτο ἐπιφέροιτο ἕτερον ἐγκλιτικὸν, τοῦτο τὸ περισπώμενον ...... οὔτε περισπᾶται διὰ τὸ ἐγκλῖναι τὸν ἴδιον τόνον· ἐπεὶ μὴ πέφυκεν ἡ περισπωμένη κατὰ τὸ κοινὸν ἔθος συστολῆς μὴ παρακολουθούσης εἰς ὀξεῖαν μετατίθεσθαι, οἷον· οὔ πω ἔσ τ ’ ἀγέλαε (ἐν γὰρ τῇ ΟΥ διφθόγγῳ μόνῃ ἡ ὀξεῖα) ἤ που τίς σφιν εἶπεν (ἐν τῷ Η καὶ ἐν τῷ „τίσ“ ἡ ὀξεῖα) ἄνθρωπόν τινά που φησὶ μελῳδεῖν (πάλιν ἐν τῇ ΠΟΝ συλλαβῇ καὶ τῇ ΝΑ ἡ ὀξεῖα τίθεται). Κἀκεῖνο δὲ παραφυλακτέον, ὅτι τῶν ἐγκλινομένων εἰ σπονδειακὴ προηγεῖται λέξις ἢ τροχαϊκὴ, εἰ μὲν μονοσύλλαβον εἴη τὸ ἐπιφερόμενον ἐγκλιτικὸν, ὥσπερ ἐθέμην, ἐγκλίνεται· οὕτω πο υ , ἤδη τι ς, οὔτε τὸ ἐγκλιτικὸν δέχεται τὸν ἴδιον τόνον, οὐδὲ ἡ βραχεῖα τῆς δευτέρας συλλαβῆς προηγουμένης ἐγείρεται λέξεως, ἀλλὰ νοῒ μόνῳ νοεῖται τὰ τῆς ἐγκλίσεως, ὡς ἔφθημεν εἰπόντες· εἰ μέντοι δισύλλαβον εἴη τὸ ἐγκλιτικὸν μόριον, τότε τὸν ἴδιον δέχεται τόνον, οὔτε δυνάμει οὔτε ἐνεργείᾳ ἐγκλινόμενον, οἷον· ἤδη φαμέν (ὀξύνομεν γὰρ τὸ „φαμέν“), φίλοι εἰσίν (ὁμοίως καὶ τὸ „εἰσίν“ ὀξύνομεν), οὕτω ποτέ (καὶ τὸ ποτέ ὀξύνομεν).
169 καὶ τοῦτο εἰκότως· οὔτε γὰρ τῆς προηγουμένης λέξεως τὴν ἐπὶ τέλει βαρεῖαν ἐγεῖραι δυνατὸν, οὔτε τὴν ἔγκλισιν νοεῖσθαι κατὰ τὴν πρώτην συλλαβὴν τῶν σπονδείων ἢ τῶν πυῤῥυχίων· οὐδὲ γάρ ποτε τετάρτη ἀπὸ τέλους ἡ ὀξεῖα πίπτει. Τὸ ἔστιν ἡνίκα ἀρχὴ λόγου ᾖ, ὅτε ὑποτάττηται τῇ „οὐ“ ἀποφάσει, ἢ τῷ „καί“ συνδέσμῳ, ἢ τῷ „ὡσ“ ἐπιῤῥήματι, τηνικαῦτα τὴν ὀξεῖαν ἔχει ἐπὶ τῷ Ε· ἔστι πόλις Ἐφύρ η· ἐὰν δὲ ὑποτάττηται ὀξυτόνῳ λέξει ἢ περισπωμένῃ ἢ τροχαίῳ μὴ παροξυτόνῳ ἀλλὰ προπερισπωμένῳ, τηνικαῦτα ἐγκλίνεται, οἷον· ἀγαθός ἐστ ι , κακός ἐστι ν. ἐὰν δὲ μὴ οὕτως ἔχῃ, τὴν ὀξεῖαν ἐπὶ τοῦ Ι δέχεται. καὶ ἐὰν πρόκειται αὐτῷ ἢ τροχαῖος παροξύτονος ἢ σπονδεῖος ὁμοίως παροξύτονος ἢ ἴαμβος πάλιν παροξύτονος, τηνικαῦτα τὸν τόνον ἐπὶ τοῦ Ι προσδέχεται, οἷον· φίλος ἐστί ν , ἥρως ἐστί ν , ἔρως ἐστί ν , Ἀγαμέμνων ἐστί ν. Καὶ ταῦτα μὲν περὶ τόνου τῶν ὀνομάτων, ἔτι καὶ περὶ τῶν ἐγκλινομένων μορίων. ἕπεται δὲ εἰπεῖν περὶ τόνου τῶν ῥημάτων, καὶ τῶν ἄλλων μερῶν τοῦ λόγου. Περὶ τῶν εἰς Ω καὶ εἰς ΜΙ ῥημάτων κατὰ πᾶν πρόσωπον.
170 (1t) Βιβλίον ιϛ ʹ. Πᾶν ῥῆμα βαρύνεται ἢ περισπᾶται· γράφω τύπτω ποιῶ βο ῶ. ὀξύνεται δὲ οὐδέποτε κατὰ τὴν κοινὴν συνήθειαν, εἰ μὴ παρὰ Δωριεῦσι τὰ συνῃρημένα ἀπαρέμφατα εἰς ΕΙΝ ἀφαιρέσει τοῦ Ι, ποιέν ἀντὶ τοῦ ποιεῖν, δασμοφορέν ἀντὶ τοῦ δασμοφορεῖν. σεσημείωται δέ τινα ῥήματα ὀξύτονα· δός θές σχές ἕς (τὸ ἀπόλυσον) χρή ἐλθέ εἰπέ εὑρέ εἰμί φημ ί, ἀπὸ τοῦ ἠμ ί, καὶ τὸ ἐσσί καὶ ἐστί ν. Εἰσὶ δέ τινα ῥήματα ἁπλᾶ ὀξυνόμενα ἀπὸ κλίσεως τούτων· ἐστόν ἐστόν ἐστέ εἰσ ί. καὶ ἀπὸ τοῦ φημὶ· φής φησί (καὶ φῆ ἐκεῖνος κατ’ ἀποκοπὴν) φατόν φατόν φαμέν φατέ φασί ν. καὶ τὸ φαθί οὕτω ἐπεκράτησε λέγεσθαι. τὸ δὲ λάβε καὶ ἴδε παρ’ ἡμῖν μὲν βαρύνονται, παρὰ δὲ Ἀττικοῖς ὀξύνονται. Πᾶν ῥῆμα εἰς Ω μονοσύλλαβον περισπᾶται· ζῶ κλῶ κνῶ θλῶ δρ ῶ, ἐὰν δρ ῶ, ἐὰν β ῶ, ἐὰν στ ῶ. λείπεται τοίνυν διασαφηνίσαι τὴν τῶν εἰς Ω ληγόντων ἐνεστώτων τάσιν, κατὰ τὰς ἑαυτῶν συζυγίας. Τὰ εἰς ΒΩ λήγοντα βαρύνεται. τότε περισπᾶται, ὅτε ἐν ταῖς δυσὶ συλλαβαῖς ἔχει τὸ Β, ἢ ὄνομα προϋπάρχει, ἢ τὸ Ο ἔχει ἐν τῇ παραληγούσῃ, ἢ τὸ Ω μέγα. καὶ βαρύνεται μὲν ταῦτα· λείβω τρίβω στείβω φέρβ ω.
171 περισπᾶται δὲ ταῦτα ὡς ἔχοντα ἐν δυσὶ συλλαβαῖς Β · βαβῶ (τὸ καθεύδω) βομβῶ βιβῶ (τὸ περιπατῶ). ἔτι περισπῶνται τὰ ἔχοντα προϋπάρχοντα ὀνόματα· φόβος φοβ ῶ, ἀσεβής ἀσεβ ῶ, εὐσεβής εὐσεβ ῶ, θόρυβος θορυβ ῶ, κόλυμβος κολυμβ ῶ, λαβή λαβῶ (τὸ γὰρ λάβω ὑποτακτικόν ἐστι τοῦ ἔλαβον). ἔτι περισπῶνται τὰ ἔχοντα Ο μικρὸν ἢ μέγα ἐν τῇ παραληγούσῃ· σοβῶ κολοβῶ λωβ ῶ. Τὰ εἰς ΠΩ λήγοντα βαρύνονται, εἰ μὴ παραλήγοιτο τῷ Υ ἢ τῷ Ω, ἢ εἰ μὴ παρώνυμα ἔχοι, ἢ ἐν τῇ πρώτῃ καὶ δευτέρᾳ συλλαβῇ ἔχοι τὸ Π· θάλπω λάμπω πέμπω λείπω μέλπω βλέπω ἐρείπω (τὸ καταβάλλω). πρόσκειται „εἰ μὴ ἔχοι ἐν τῇ πρὸ τέλους τὸ Υ ἢ τὸ Ω“ διὰ τὸ γνυπῶ (τὸ γονυπετῶ) καὶ κλωπῶ (τὸ κλέπτω, ὅθεν καὶ κλώψ). τὸ δὲ „εἰ μὴ παρώνυμα ἔχοι“ διὰ τὸ κόπος κοπ ῶ, ἶπος (ἡ παγίς) ἰπῶ (τὸ βλάπτω), λύπη λυπ ῶ, τρύπη τρυπ ῶ, κτύπος κτυπ ῶ, ῥύπος ῥυπ ῶ. πρόσκειται δὲ „εἰ μὴ ἐν τῇ πρώτῃ καὶ δευτέρᾳ συλλαβῇ ἔχει τὸ Π“ διὰ τὸ πιπῶ καὶ ὀπιπῶ (τὸ περιβλέπομαι). τὸ δὲ πίπτω βαρύνεται ἔχον τὸ Τ. Τὰ εἰς ΦΩ λήγοντα βαρύνεται, εἰ μὴ παραλήγοιτο τῷ Ο μικρῷ ἢ τῷ Ω μεγάλῳ, ἢ παρώνυμα εἴη· γράφω γλύφω νήφ ω. σεσημείωται τὸ διφῶ (τὸ ζητῶ) καὶ ἀμφαφ ῶ.
172 καὶ ἴσως παρώνυμα ἂν εἴη ἀπὸ τοῦ ἁφή. πρόσκειται „εἰ μὴ παρώνυμα εἴη“ διὰ τὸ ... τρυφ ῶ, κορυφή κορυφ ῶ, σοφός σοφ ῶ, ζωγράφος ζωγραφ ῶ, ψόφος ψοφ ῶ, ἁφή ψηλαφ ῶ. τὸ δὲ στρωφῶ καὶ ῥοφῶ ἔχουσιν Ο καὶ Ω. Τὰ εἰς ΠΤΩ βαρύνεται, εἰ μὴ προκατάρχοι ὄνομα ἢ διαστολὴ γένοιτο σημαινομένου· σκάπτω ῥίπτω (τὸ γὰρ ῥιπτῶ ἀττικὸν (ἢ) ποιητικόν) ἴπτω (τὸ βλάπτω) θάπτω σκώπτω ἐνίπτω (τὸ ἐπιπλήττω) τύπτω (καὶ τυπτῶ ἀττικῶς) ὄπτω (καὶ ὀπτ ῶ). εἰς ταῦτα δὲ προκατάρχεται ὄνομα· ἄβλεπτος ἀβλεπτ ῶ, ἄπεπτος ἀπεπτ ῶ, ἀλείπτης φιλοαλειπτ ῶ. Τὰ εἰς ΓΩ δισύλλαβα τῷ Ι παραληγόμενα ἀπὸ συμφώνου ἀρχόμενα βαρύνεται· θήγω λήγω τμήγ ω. τὸ δὲ ἡγ ῶ, ἀφ’ οὗ τὸ ἡγοῦμαι, περισπᾶται ἀπὸ φωνήεντος ἀρχόμενον. Τὰ εἰς ΓΩ ὑπερδισύλλαβα σύνθετα ἀπὸ τῶν διὰ τοῦ ΓΟΣ παρηγμένα τῷ Η παραληγόμενα περισπᾶται· ποδηγός ποδηγ ῶ, φορτηγός φορτηγ ῶ, στρατηγός στρατηγ ῶ, κυνηγός κυνηγ ῶ. τὸ δὲ ἀρήγω οὐκ ἀπὸ τοῦ ἀρηγός, ἀλλ’ αὐτὸ ἀπ’ ἐκείνου. τὸ δὲ κεκλήγω καὶ πεπλήγω ποιητικῶς βαρύνονται ἀπὸ τῶν παρακειμένων γεγονότα. Τὰ εἰς ΓΩ ὑπερδισύλλαβα τῷ Α παραληγόμενα περισπᾶται μὴ ὄντα σύνθετα παρὰ πρόθεσιν· σμαραγῶ πλαταγῶ λαλαγ ῶ.
173 καὶ καθόλου τὰ ἔχοντα τὸ Α περισπᾶται· ἀργῶ παταγ ῶ. τὸ δὲ ἄγω βαρύνεται καὶ τὰ ἀπ’ αὐτοῦ σύνθετα· διάγω ἀνάγω κατάγ ω. Τὰ εἰς ΓΩ μὴ παρώνυμα ἡ κατὰ παραγωγὴν γινόμενα ἀπὸ βαρυτόνου βαρύνονται, ὁπότε μὴ πρὸς διαστολὴν παραλαμβάνοιτο ἢ παραλήγοιτο τῷ Η ἢ τῷ Α· ψέγω φλέγω λέγω εἴργω πνίγω ἀμέλγω ἀλέγω ὀρέγ ω. πρόσκειται „μὴ παρώνυμα“ διὰ τὸ τρύγη τρυγ ῶ, στύξ στυγ ῶ, ἄλγος ἀλγ ῶ, σιγή σιγ ῶ, ῥῖγος ῥιγ ῶ· „μὴ ἀπὸ βαρυτόνου δὲ ῥήματος παραχθέντα“ διὰ τὸ λέγω ἀλογ ῶ. „μὴ πρὸς ἀντιδιαστολὴν“ πρόσκειται διὰ τὸ ἄγω καὶ ἀγῶ (τὸ καταπλήττομαι, ἐξ οὗ τὸ ἄγημι [καὶ] ἄγαμαι) „ἢ εἰ μὴ παραλήγοιτο τῷ Α ἢ τῷ Η“ διὰ τὸ σμαραγῶ καὶ ἡγ ῶ, ὅθεν τὸ ἡγοῦμαι. Τὰ εἰς ΓΩ ἰαμβικὰ, εἰ μὲν ἔχοι πρὸ τοῦ τέλους τὸ Ε, βαρύνεται, εἰ δὲ ἄλλο τι, περισπᾶται· φλέγω λέγω στέγ ω . μογῶ δὲ καὶ στυγῶ καὶ τρυγῶ μὴ τὸ Ε ἔχοντα περισπῶνται. Τὰ εἰς ΓΩ ἔχοντα πρὸ τοῦ Γ σύμφωνον βαρύνεται, εἰ μὴ παρ’ ὄνομα γένοιτο· εἴργω στέργω ἀμέλγω σφίγγ ω. τὸ δὲ ἀλγῶ ἔχει τὸ ἄλγος, καὶ τὸ ἀργῶ τὸ ἀργός, καὶ τὸ γεωργῶ τὸ γεωργός, καὶ κακουργῶ τὸ κακοῦργος. Τὰ εἰς ΓΩ δισύλλαβα παραληγόμενα φύσει μακρᾷ ὅτε ἀπὸ συμφώνου ἄρχοιτο, βαρύνεται, εἰ μὴ παρ’ ὄνομα εἴη· τρώγω φεύγω τμήγω λήγω θήγ ω.
174 τὸ μέντοι ῥιγῶ ἔχει τὸ ῥῖγος. Τὰ εἰς ΓΩ ὑπερδισύλλαβα μὴ παρ’ ὄνομα σύνθετα, εἰ παραλήγοιτο φύσει μακρᾷ, βαρύνεται· [ ἐπείγ ω ] ἀρήγω ἐρεύγ ω. τὸ δὲ παιδαγωγῶ ἔχει τὸ παιδαγωγός. Τὰ εἰς ΚΩ δισύλλαβα ἔχοντα τὸ Ε ἐν τῇ πρὸ τέλους συλλαβῇ βαρύνεται, εἰ μὴ ἄρχοιτο ἀπὸ τριῶν συμφώνων ἢ παρ’ ὄνομα εἴη· ῥέγκω δέρκω πλέκω τέκω πέκω (καὶ πείκω, καὶ πέκτω) ἕλκω (τοῦτο δὲ ἀπὸ περισπωμένου τὸ ἑλκῶ) δείκω (τὸ δεικνύω) εἴκ ω. τοιαῦτα καὶ τὰ ὑπερδισύλλαβα τῷ Ε παραληγόμενα· ὀλέκω ἐρείκω (τὸ σχίζω) ἐνέκ ω. πρόσκειται „εἰ μὴ παρ’ ὄνομα εἴη“ διὰ τὸ ἑλκόω ἑλκῶ ἕλκος, καὶ πελεκῶ πελεκᾶς· καὶ „μὴ ἄρχοιτο ἀπὸ τριῶν συμφώνων“ διὰ τὸ σπλεκῶ (τὸ συνουσιάζω). Τὰ εἰς ΚΩ δισύλλαβα τῷ Η παραληγόμενα ἀπὸ συμφώνου ἀρχόμενα βαρύνεται, ἀπὸ δὲ ἡμιφώνου περισπῶνται. καὶ βαρύνονται μὲν ταῦτα· τήκω δήκ ω, μεθ’ ὧν καὶ τὸ ἥκ ω· περισπᾶται δὲ ταῦτα· ληκῶ σφηκ ῶ. Τὰ εἰς ΚΩ, εἰ μὴ τῷ Σ παραλήγοιτο ἢ τῷ Η, περὶ ὧν προείρηται, πάντως περισπᾶται· κακῶ ἀρκῶ ναρκῶ σαρκῶ φαλκῶ δοκ ῶ.
175 τὸ δὲ διώκω καὶ ἥκω βαρύνεται. τὸ δὲ ἀσκῶ σφηκῶ περισπᾶται. Τὰ διὰ τοῦ ΣΚΩ βαρύνεται, εἰ μὴ κατάρχοιτο ὄνομα· τιτρώσκω γινώσκω βιβρώσκω ἀρέσκω πιφαύσκω κικλήσκω βόσκ ω. τοῦτο δὲ καὶ ἀπὸ περισπωμένου ἐγένετο· βοσκῶ βοσκήσω. τὸ μέντοι δισκῶ καὶ ἀσκῶ καὶ διασκῶ ἔχουσι τὸ δίσκος καὶ ἀσκός, καὶ τὸ βοσκῶ τὸ βοσκός, καὶ ἱπποβοσκῶ τὸ ἱπποβοσκός. Τὰ εἰς ΚΤΩ μὴ παρ’ ὄνομα γινόμενα βαρύνεται· τίκτω πέκτω (τὸ κτενίζω) τὰ δὲ περισπώμενα ἔχουσιν ὄνομα· εὔτακτος εὐτακτ ῶ, ἄτακτος ἀτακτ ῶ, ὑλακή ὑλακτ ῶ. τούτοις ἠκολούθησε καὶ τὸ ἀγανακτ ῶ. Τὰ εἰς ΧΩ δισύλλαβα ἀρχόμενα ἀπὸ συμφώνου, μὴ διὰ τοῦ Η, παραληγόμενα φύσει μακρᾷ βαρύνεται. εἰ δέ τι περιεσπάσθη, τοῦτο ἐκ βαρυτόνου παρήχθη, ὡς ἐπὶ τοῦ τρέχω τροχ ῶ, ἢ παρ’ ὄνομα ἐγένετο, τεῦχος τευχ ῶ. βαρύνεται δὲ ταῦτα· στείχω τεύχω ψύχω τρύχω λείχω γλίχ ω. οὐκ ἀντιπίπτει τὸ αὐχ ῶ· ἀπὸ φωνήεντος γὰρ, ᾧ ἠκολούθησε τὸ καυχ ῶ. τὸ δὲ βληχῶ ἔχει Η. Τὰ εἰς ΧΩ δισύλλαβα τῷ Η παραληγόμενα ἀπὸ συμφώνου ἀρχόμενα, εἰ μὴ πεποιημένην φωνὴν σημαίνοι βαρύνεται· νήχω (ἐξ οὗ τὸ νήχομαι) σμήχω τρήχω (τὸ κτυπῶ) λήχω (ἀφ’ οὗ τὸ ἔλαχον).
176 τὸ δὲ βληχῶ πεποιημένην φωνὴν δηλοῖ. τὸ δὲ ἠχῶ ἀπὸ φωνήεντος ἤρξατο. Τὰ εἰς ΧΩ δισύλλαβα μὴ ἔχοντα πρὸ τοῦ Χ τὸ Σ περισπᾶται, εἰ ἔχοι τὴν πρὸ τέλους μὴ φύσει μακρὰν, ὑπεσταλμένων τῶν ἐχόντων τὸ Ε ἢ τὸ Α πρὸ τέλους· λοχῶ τροχῶ ὀρχῶ κιχ ῶ. τὸ δὲ ἴσχω ἔχει Σ. καὶ τὸ σμήχω ἔχει τὴν παραλήγουσαν φύσει μακράν. τὸ δὲ τρέχω ἔχει Ε, καὶ τὸ ἄρχω Α. Τὰ εἰς ΧΩ ἐν τῇ. πρὸ τέλους συλλαβῆ Ε ἔχοντα βαρύνεται, εἰ μὴ παρ’ ὄνομα γένοιτο· τρέχω βρέχω δέχω ἔχω σπέρχω εὔχω (ὅθεν εὔχομαι) ἔρχω (ὅθεν ἔρχομαι) ἐλέγχω τεύχ ω. τὸ δὲ τευχῶ περισπώμενον, ὅτι τεῦχος. Τὰ εἰς ΧΩ δισύλλαβα ἔχοντα τὸ Α ἐν τῇ πρὸ τέλους βαρύνεται· ἄχω (ἄχομαι) μάχω (μάχομαι, καὶ μαχῶ περισπᾶται) ἄρχω πάσχ ω, μεθ’ ὧν καὶ τὸ ἴσχ ω. τὸ δὲ βακχῶ περισπᾶται ὡς ἔχον τὸ βάκχος. Τὰ διὰ τοῦ ΑΧΩ τρισύλλαβα βαρύνεται· στενάχω ἰάχ ω. ταῦτα δὲ καὶ ἀπὸ περισπωμένων· ἰαχήσω, στεναχήσω. Τὰ εἰς ΧΩ ὑπερδισύλλαβα φύσει βραχείᾳ παραληγόμενα, ἢ παρ’ ὄνομα ὄντα ἢ διὰ τὸ ἰάχω περισπᾶται· στοναχῶ συμμαχῶ γνωσιμαχῶ ἡνιοχῶ ὀμιχῶ (τὸ οὐρῶ). σεσημείωται τὸ στενάχω καὶ ἰάχ ω. τὸ δὲ διδάχω (διδάξω οὐκ ἐν χρήσει ὂν) βαρύνεται. Τὰ εἰς ΔΩ δισύλλαβα παραληγόμενα τῷ Η βαρύνεται· ἥδω (ἥδομαι) κήδω (κήδομαι).
177 τὸ δὲ πηδῶ περισπᾶται. Τὰ εἰς ΔΩ δισύλλαβα ἔχοντα τὴν πρὸ τέλους εἰς τὸ Ε καταλήγουσαν περισπᾶται· ἐδῶ (ἐδήσω) μεδῶ (ἐξ οὗ τὸ μεδέω). ταῦτα δὲ βαρύτονα λέγονται· ἔδω καὶ μέδ ω. Πᾶν εἰς ΔΩ λῆγον ἔχον τὴν πρὸ τέλους συλλαβὴν εἰς φωνῆεν λήγουσαν μετὰ βραχείας, οὐ βαρύνεται, ἀλλὰ περισπᾶται, ὡς ἔχει τὸ σταφιδῶ ὁμαδῶ ..... τοῦτο καὶ .. ἀπὸ βαρυτόνου. τὸ φείδω (φείδομαι) ψεύδω ψεύδομαι, ἐρείδω ἐρείδομαι παραλήγουσι διφθόγγῳ. Τὰ εἰς ΔΩ ἔχοντα ἐν τῇ πρὸ τέλους συλλαβῇ Ε, ᾧ ὑποτέτακται ἢ σύμφωνον ἢ ὑποτακτικὸν φωνῆεν, βαρύνεται, εἰ μὴ παρ’ ὄνομα εἴη· σπένδω ἔρδω ἀμέρδω (τὸ στερίσκω) εὕδω σπεύδω φείδω .... (τὸ φοβοῦμαι) εἴδω (καὶ εἰδ ῶ). τὸ δὲ κερδ ῶ, ὅτι κέρδος, περισπᾶται. Τὰ εἰς ΔΩ παραληγόμενα τῷ Ο περισπᾶται· σποδῶ οἰδῶ (τὸ οἰδαίνω) ἀοιδ ῶ. Τὰ εἰς ΔΩ παραληγόμενα τῷ Ω, εἰ παρ’ ὄνομα εἴη, περισπᾶται· κιθαρῳδῶ κωμῳδῶ τραγῳδῶ μεθ’ ὧν καὶ τὸ πηδῶ καὶ αὐδ ῶ.
178 Τὰ εἰς ΔΩ ἐν τῇ πρὸ τέλους ἔχοντα τὸ Ι εἰς Ν καταλῆγον βαρύνεται· ἀλίνδω καταλίνδω κυλίνδ ω. Τὰ εἰς ΔΩ δισύλλαβα, εἰ ἔχοι τὸ Α λῆγον ἐν τῇ πρὸ τέλους συλλαβῇ, περισπᾶται· φραδῶ (τὸ βουλεύομαι). εἰ μέντοι εἰς σύμφωνον καταλήγοι, βαρύνεται· ἄρδ ω. τὸ μέντοι ἄλδω (τὸ αὔξω) ἀπὸ περισπωμένου τοῦ [ἀλδῶ] ἀλδήσω ἐγέντο. Τὰ διὰ τοῦ ΑΘΩ ὑπερδισύλλαβα βαρύνεται, εἰ μὴ προκατάρχοιτο ὄνομα, ὅπερ κατὰ τροπὴν τοῦ τέλους εἰς Ω ἐποίησε τὸ ῥῆμα· κιάθω (τὸ πορεύομαι) ἀμυνάθω (τὸ βοηθῶ) διωκάθω (τὸ διώκω). τὸ μέντοι φιλομαθῶ καὶ εὐσταθῶ περισπῶνται· παρ’ ὄνομα γάρ. τὸ δὲ μαθῶ μαθήσω δισύλλαβον. Τὰ διὰ τοῦ ΕΘΩ βαρύνεται· σχέθω ἔθω ἐρέθω ἀερέθω φαέθω φλεγέθ ω. τὸ δὲ τηλεθῶ (τὸ εἰς ὕψος θέω) περισπᾶται. Τὰ διὰ τοῦ ΗΘΩ βαρύνεται· εἰ δέ τι περισπᾶται, ἀπὸ ὀνόματος γέγονε· ἀλήθω κνήθω λήθω πήθω (ἐξ οὗ καὶ ἔπαθον) πλήθω πρήθ ω. τὸ δὲ βοηθῶ ἀηθῶ παρ’ ὄνομα· ὅμοιον καὶ τὸ γηθῶ γηθήσω. Τὰ διὰ τοῦ ΥΘΩ βαρύνεται· μινύθω φθινύθ ω. Τὰ εἰς ΘΩ κατ’ ἐπιπλοκὴν συμφώνου βαρύνεται, εἰ μὴ προκατάρχοιτο ὄνομα ἢ τῷ Ο .
179 .. παραλήγοιτο· ἀΐσθω (τὸ ἐκπνέω) αἴσθω (καὶ αἴσθομαι· τοῦτο δὲ ἀπὸ περισπωμένου ἐγένετο). τὸ μέντοι μισθῶ περισπᾶται, ὅτι μισθός. Τὰ εἰς ΘΩ παραληγόμενα ΕΥ βαρύνεται· πεύθω (. ) λεύθω κεύθ ω. Τὰ εἰς ΘΩ παραληγόμενα φύσει μακρᾷ, χωρὶς τῶν διὰ τοῦ Η, εἰ μὴ ὄνομα προκατάρχοιτο, βαρύνεται· πείθω κλώθ ω. σεσημείωται τὸ ὠθ ῶ. τὸ μέντοι μυθῶ καὶ ἀπειθῶ περισπῶνται, ὅτι μῦθος καὶ ἀπειθής. Τὰ εἰς ΘΩ δισύλλαβα ἔχοντα τὴν πρὸ τέλους συλλαβὴν εἰς φωνῆεν λήγουσαν μετὰ βραχείας καὶ μὴ τοῦ Ε περισπᾶται· τιθῶ ποθῶ μαθῶ (ἐξ οὗ τὸ μαθήσω). τὸ μέντοι σχέθω βαρύτονον, ἔχον τὸ Ε. σεσημείωται τὸ ὄθω (τὸ φροντίζω) βαρυνόμενον. Τὰ εἰς ΘΩ, εἰ ἔχοι τὴν πρὸ τέλους συλλαβὴν εἰς ἀμετάβολον λήγουσαν, ὑπεσταλμένης τῆς ΕΡ, περισπᾶται· πτορθῶ ἀνθῶ πενθῶ ὀρθ ῶ. σεσημείωται τὸ ἄλθ ω. τὸ δὲ πέρθω βαρύνεται ὡς ἔχον ΕΡ. Τὰ εἰς ΤΩ δισύλλαβα μὴ κατ’ ἐπιπλοκὴν τοῦ Σ περισπᾶται· ζητῶ κροτῶ πατῶ στρατῶ (τὸ στρατοπεδεύομαι) κοτῶ (τὸ ὀργίζομαι) βροντ ῶ.
180 τὰ μέντοι βαρύτονα σπάνια καὶ μὴ ἐνεργητικῶς λεγόμενα· πέτω (πέτομαι) λίτω (λίτομαι). τὸ δὲ ἀνύτω ἀπὸ τοῦ ἀνύω .... κατὰ πλεονασμὸν τοῦ Τ. Τὰ εἰς ΖΩ βαρύνεται. εἰ δέ τι περισπᾶται, τοῦτο βαρύτονον ὤφθη. εἰ δὲ μόνως περιεσπάσθη, προϋπῆρξεν αὐτῷ ὄνομα, οὗ τὸ τέλος εἰς Ω τραπὲν ἰσοσύλλαβον ῥῆμα ἀπετέλεσε. καὶ βαρύνεται μὲν ταῦτα· βάζω βιβάζω λάζω (τὸ λαμβάνω) στάζω φράζω τράζω πιέζ ω. τοῦτο δὲ καὶ ἀπὸ περισπωμένου. τὸ δὲ τραπεζῶ περισπᾶται, ὅτι τράπεζα, ῥιζῶ ῥίζα, ῥοιζῶ ῥοῖζος, φυζῶ φύζα. Τὰ διὰ δύο ΣΣ βαρύνεται· εἰ δέ τι περιεσπάσθη, τοῦτο παρ’ ὄνομα ἐγένετο· πάσσω πλάσσω μάσσω πτίσσω φρίσσω τινάσσω ἑλίσσ ω. τὰ δὲ ἀπὸ ὀνομάτων περισπᾶται· θάλασσα θαλασσ ῶ, ἥσσων ἡσσ ῶ, κρείσσων κρεισσ ῶ, κισσός κισσ ῶ, λύσσα λυσσ ῶ. Τὰ εἰς ΣΩ ἐπὶ ἐνεστῶτος, ὁπότε μὴ ἀπὸ μέλλοντος εἰς ἐνεστῶτα μετήχθη ποιητικῶς, περισπᾶται· ἰσῶ νοσῶ μασ ῶ. Τὰ εἰς ΛΛΩ βαρύνονται, εἰ μὴ ἀπὸ ὀνόματος εἴη· βάλλω θάλλω σκάλλω σφάλλω τίλλω ποικίλλ ω.
181 τὸ δὲ κυλλῶ περισπᾶται, ὅτι κυλλός· καὶ τὸ μεταλλ ῶ, ὅτι μέταλλος. Τὰ εἰς ΛΩ παραληγόμενα τῇ ΟΥ διφθόγγῳ σπάνιά εἰσι· βούλω (ὅθεν τὸ βούλομαι) βαρύνεται. τὸ δὲ οὐλῶ περισπᾶται, ὅτι οὐλή, καὶ τὸ δουλ ῶ, ὅτι δοῦλος. Τὰ εἰς ΛΩ δισύλλαβα, εἰ ἔχοι τὴν πρὸ τέλους συλλαβὴν εἰς Ε καταλήγουσαν, βαρύνεται, ἀρχόμενα ἀπὸ συμφώνου μὴ μέσου, χωρὶς εἰ μὴ παρ’ ὄνομα εἴη· κέλω πέλω μέλω θέλ ω. τὸ μέντοι ἐλῶ περισπᾶται, ὅτι ἀπὸ φωνήεντος ἤρξατο. τὸ δὲ τελῶ ἔχει τὸ τέλος ὄνομα. Τὰ εἰς ΛΩ ἔχοντα τὴν πρὸ τέλους συλλαβὴν εἰς φωνῆεν ἢ φωνήεντα λήγουσαν περισπᾶται, ὑπεσταλμένων τῶν ἐχόντων τὴν ΟΥ δίφθογγον ἢ τὸ Ε ἐν δισυλλάβῳ· καλῶ χαλῶ ζηλῶ δηλῶ αὐλῶ πολῶ (τὸ ἀναστρέφομαι) πωλῶ ἀπειλῶ βουκολῶ ἀμελῶ ὠφελ ῶ. σεσημείωται τὸ ἐθέλω καὶ ὀφείλ ω. Τὰ εἰς ΛΩ μετ’ ἐπιπλοκῆς συμφώνου περισπᾶται· εἰ δέ τι βεβαρυτόνηται, τοῦτο πάθος ἔχει ἐξ ἐντελεστέρου τοῦ εἰς ΛΩ λήγοντος καθαρεύοντος· ἁπλῶ διπλῶ τριπλῶ πιμπλῶ κυκλῶ ἀντλ ῶ. ταῦτα καὶ τὰ ὅμοια περισπῶνται. τὸ μέντοι ὄφλω βαρύνεται ἐκ τοῦ ὀφείλω (ὥσπερ καὶ τὸ κέλω κέκλ ω, καὶ μέλω μέλπ ω).
182 Τὰ εἰς ΜΩ ἀπὸ συμφώνου ἢ συμφώνων ἀρχόμενα παραληγόμενα τῷ Ε βαρύνεται, εἰ μὴ παρ’ ὄνομα εἴη· τρέμω νέμω (καὶ νεμῶ, ὅθεν νενέμηκα) δέμω τέμω γέμω χρέμω (τὸ ἠχῶ) βρέμω (τὸ κτυπῶ). σεσημείωται τὸ κρεμῶ περισπώμενον, ὁμοίως καὶ τὸ ἀτρεμ ῶ. τὸ δὲ ἐμῶ ἀπὸ φωνήεντος ἄρχεται. Τὰ εἰς ΜΩ μὴ παραληγόμενα τῷ Ε περισπᾶται· κομῶ δαμῶ γαμῶ θυμῶ (καὶ θυμοῦμαι) μιμῶ (καὶ μιμοῦμαι) χραισμῶ κοσμῶ κοιμῶ (καὶ κοιμῶμαι) οἱμῶ (τὸ ὁρμῶ). Τὰ εἰς ΝΩ δισύλλαβα μὴ κατ’ ἐπιπλοκὴν συμφώνου ἔχοντα τὴν πρὸ τέλους συλλαβὴν εἰς ἀμετάβολον καταλήγουσαν περισπᾶται· κιρνῶ πιλνῶ πορνῶ ἀρνῶ (ἀρνοῦμαι). Τὰ εἰς ΝΩ δισύλλαβα ἔχοντα τὴν πρὸ τέλους συλλαβὴν εἰς δίχρονον συνεσταλμένον καταλήγουσαν, .... ἢ ἀπὸ συμφώνου ἢ συμφώνων μὴ ἀντιστοίχων, περισπᾶται, χωρὶς εἰ μὴ κατ’ ἐπένθεσιν εἴη τοῦ Ν γινόμενα· κυνῶ καὶ ἐν συνθέσει προσκυνῶ, πλανῶ σινῶ (τὸ βλάπτω).
183 τὸ δὲ τιῶ τίνω κατ’ ἐπένθεσιν τοῦ Ν, οὗ τὸ δίχρονον ποτὲ μὲν συστέλλει, ποτὲ δὲ ἐκτείνει. τὸ δὲ φθίνω καὶ φθάνω ἀπὸ ἀντιστοίχων ἤτοι ἰσοστοίχων. τὸ δὲ ἄνω ἀντὶ .. ἀνύω ἀπὸ φωνήεντος ἄρχεται. Τὰ εἰς ΝΩ παραληγόμενα τῷ Ε περισπᾶται, εἰ προκατάρχοιτο ὄνομα, ἐξ οὗ γέγονε· φρενός φρεν ῶ, ἑνός ἑν ῶ, ξένος ξεν ῶ, ἀσθενής ἀσθεν ῶ, σθένος σθεν ῶ, στενός στεν ῶ. τὸ γὰρ στένω οὐκ ἔχει ὄνομα οὔτε τὸ μέν ω. Τὰ εἰς ΝΩ παραληγόμενα τῷ Ο περισπᾶται, φθονῶ δονῶ πονῶ κλονῶ ὀνῶ (τὸ ὠφελῶ) φρονῶ δολ ῶ. Τὰ εἰς ΝΩ παραληγόμενα φύσει μακρῷ φωνήεντι, ὁπότε μὴ εἴη κατ’ Αἰολίδα διάλεκτον, περισπᾶται· σκηνῶ θρηνῶ σφηνῶ φωνῶ ὠνῶ (καὶ ὠνοῦμαι) κοινων ῶ. τὸ πώνω βαρύνεται ὡς ἴδιον Αἰολέων. Τὰ εἰς ΝΩ δισύλλαβα παραληγόμενα τῇ ΕΙ διφθόγγῳ βαρύνεται, εἰ μὴ παρ’ ὄνομα εἴη· τείνω γείνω κτείν ω. τὸ δεινῶ περισπᾶται, ὅτι δεινός, καὶ τὸ πειν ῶ, ὅτι πεῖνα. Τὰ εἰς ΝΩ δισύλλαβα παραληγόμενα Ι ἐκτεταμένῳ βαρύνεται, εἰ μὴ προκατάρχοιτο ὄνομα· κρίνω πίνω κλίνω σίν ω. τὸ δὲ ῥινῶ παρὰ τὴν ῥίνην. τούτοις ὅμοιον καὶ τὸ κοιν ῶ. Τὰ εἰς ΝΩ παραληγόμενα Υ μακρῷ βαρύνεται, εἰ μὴ προκατάρχοιτο ὄνομα· δύνω θύνω πλύνω φύνω μηκύνω πλατύνω ταχύνω τραχύν ω.
184 σεσημείωται τὸ βυνῶ περισπώμενον. τὸ δὲ ξυνῶ ἔχει τὸ ξυνός, καὶ τὸ ὀδυνῶ ἔχει τὸ ὀδύνη καὶ τὸ Υ βραχύ. Τὰ διὰ τοῦ ΑΙΝΩ βαρύνεται· ἃ δὲ περισπῶνται, ὀλίγα εἰσὶ καὶ παρ’ ὄνομα γεγόνασι· φαίνω φαίνομαι, μαίνω μαίνομαι, ῥαίνω μιαίν ω. τὸ μέντοι αἰνῶ περισπώμενον ἔχει τὸ αἶνος, ὥσπερ καὶ τὸ κελαινῶ τὸ κελαινός καὶ τὸ τριαινῶ τὸ τρίαινα. Τὰ εἰς ΝΩ παραληγόμενα διφθόγγῳ, μὴ τῇ ΑΙ ἢ ΕΙ, περισπᾶται· ἐρευνῶ θοινῶ χαυνῶ κοινῶ οἰν ῶ, χωρὶς τοῦ ἐλαύν ω. Τὰ εἰς ΝΩ ὑπερδισύλλαβα παραληγόμενα τῇ ΕΙ διφθόγγῳ ἢ μακρῷ τῷ Ι βαρύνεται· .. είνω ὠδίνω ὀρίν ω. τὸ δὲ χαλινῶ περισπᾶται, ὅτι ἔχει τὸ χαλινός, ὥσπερ καὶ τὸ ταπεινῶ τὸ ταπεινός. Τὰ εἰς ΝΩ μετ’ ἐπιπλοκῆς συμφώνου περισπᾶται· ὑπνῶ πυκνῶ ἱκνῶ (καὶ ἱκνοῦμαι) τεχνῶ (τεχνῶμαι) σκιδνῶ ἰδν ῶ. σεσημείωται τὸ δάκνω βαρύτονον, ὅπερ ἀπὸ τοῦ δαγκάνω γέγονε κατὰ συγκοπήν. τὰ δὲ ἔχοντα πρὸ τοῦ Ν τὸ Μ βαρύνεται, χωρὶς εἰ μὴ ἀπὸ δύο συμφώνων ἄρχοιτο, ἢ ὄνομα προκατάρχοιτο· μίμνω κάμνω τέμν ω.
185 τὸ δὲ κρημνῶ περισπᾶται, ὅτι ἀπὸ δύο συμφώνων ἤρξατο. Τὰ διὰ τοῦ ΑΝΩ ὑπερδισύλλαβα βαρύνεται, ὁπότε παρῆκται ἀπὸ ῥήματος. αὐτὴ δὲ ἡ διὰ τοῦ ΑΝΩ παραγωγὴ οὐκ ἔχει κατάρχον τὸ Ι ἐκτεταμένον, διὰ τὸ ἴσχω ...., ἢ τὴν ΕΙ δίφθογγον, διὰ τὸ δείκω τὸ δεικνύω καὶ δεικανῶ. βαρύνεται δὲ ταῦτα· λείπω λιμπάν ω, λήβω λαμβάν ω, μήθω μανθάν ω, δήκω δαγκάν ω, φεύγω φυγγάν ω, οἴδω οἰδάν ω. περισπῶνται δὲ τὰ διπλασιασμὸν πάσχοντα· γαγγανῶ (τὸ ταράσσω), ἢ ὁπότε ἀπὸ ὀνόματος ἐγένετο· κυρκάνη κυρκανῶ (τὸ θορυβῶ), δαπάνη δαπαν ῶ, μηχανή μηχαν ῶ, στέφανος στεφαν ῶ, λίβανος λιβαν ῶ, μέλανος μελαν ῶ. τούτοις ὅμοιον καὶ τὸ παμφαν ῶ. Τὰ εἰς ΡΩ παραληγόμενα φωνήεντι Α ἢ Η ἢ Ω περισπᾶται· κηρῶ πληρῶ γηρῶ τηρῶ ὠρῶ (τὸ φυλάττω) τιμωρ ῶ. σεσημείωται τὸ ἄρω βαρύτονον (τὸ ἁρμόζω ἢ τὸ λαμβάνω καὶ ἀποφέρομαι). Τὰ εἰς ΡΩ παραληγόμενα τῷ Ε καὶ βαρύνεται καὶ περισπᾶται. καὶ περισπᾶται μὲν, ὁπότε ἔχει πλησιάζον ψιλὸν τῷ Ε· κερῶ (τὸ κιρνῶ) περῶ πτερῶ στερ ῶ· μὴ οὕτως δὲ ἔχοντα βαρύνεται· δέρω φέρ ω. τὸ ἐρῶ περισπᾶται ἀπὸ φωνήεντος ἀρχόμενον. Τὰ εἰς ΡΩ, μὴ ὄντος πρὸ τοῦ Ρ συμφώνου, εἰ παραλήγοιτο τῷ Ο μόνῳ ἢ μεθ’ ἑτέρου φωνήεντος, περισπᾶται· ἀγορῶ ἀφορῶ εὐπορῶ ἀπορῶ καρποφορῶ ἱστορῶ ἐπικουρῶ ἀμοιρ ῶ.
186 Τὰ διὰ τοῦ ΑΙΡΩ βαρύνεται, χωρὶς εἰ μὴ παρ’ ὄνομα εἴη· μαρμαίρω καρκαίρω σπαίρω καὶ ἀσπαίρω αἴρω (τὸ κουφίζω, ἐξ οὗ τὸ ἐπαίρω). τὸ δὲ σφαιρῶ ἔχει τὸ σφαῖρα καὶ ἑταιρῶ τὸ ἑταῖρος. Τὰ διὰ τοῦ ΕΙΡΩ βαρύνεται, εἰ μὴ παρ’ ὄνομα εἴη· μείρω (τὸ μερίζω) τείρω φθείρω εἴρω σπείρω κείρω ἐγείρω οἰκτείρω ἐθείρω (τὸ ἐξ ἔθους τι διαπράττομαι), τὸ δὲ πειρ ῶ, ὅτι πεῖρα, καὶ τὸ χειρ ῶ, ὅτι χείρ. Τὰ διὰ τοῦ ΥΡΩ ἐκτεταμένον τὸ Υ ἔχοντα βαρύνεται· σύρω πτύρω φύρω (καὶ φυρῶ περισπώμενον) μορμύρω πλημμύρω ὀδύρω (ἐξ οὗ τὸ ὀδύρομαι) ὀλοφύρω (ἐξ οὗ τὸ ὀλοφύρομαι). τὰ μέντοι ἔχοντα συνεσταλμένον τὸ Υ περισπᾶται· μαρτυρῶ ἀργυρῶ πυρῶ ξυρῶ κυρῶ (τὸ τυγχάνω, οὗ τὸ Υ ἐκτέταται). Τὰ εἰς ΡΩ παραληγόμενα διφθόγγῳ τῇ διὰ τοῦ Υ περισπᾶται· ἀμαυρῶ νευρῶ ἐπικουρῶ οἰκουρ ῶ. Τὰ εἰς ΡΩ ἔχοντα ἐπιπλοκὴν συμφώνου, ὁπότε μὴ συγκοπὴν ἐμφαίνοι, περισπᾶται· μετρῶ γεωμετρῶ ἱδρῶ κοπρῶ πιμπρῶ ποδαγρῶ λυτρῶ (ἐξ οὗ τὸ λυτροῦμαι).
187 τὸ δὲ ἔγρω κατὰ συγκοπὴν ἀπὸ τοῦ ἐγείρω. Τὰ διὰ τοῦ ΑΙΩ βαρύνεται, εἰ μὴ εἴη ἀπὸ ὀνόματος· ῥαίω (τὸ φθείρω) πταίω ναίω παίω δαίω παλαίω κλαίω λιλαίω (ὅθεν τὸ λιλαίομαι). τὸ δὲ ἑδραιῶ ἔχει τὸ ἑδραῖος, καὶ τὸ δικαιῶ τὸ δίκαιος, καὶ βεβαιῶ τὸ βέβαιος, καὶ τὸ παλαιῶ τὸ παλαιός, καὶ περαιῶ τὸ πέρας, καὶ μαιῶ (τὸ ζητῶ) τὸ μαῖα, καὶ ματαιῶ τὸ μάταιος. Τὰ εἰς Ω καθαρὰ παραληγόμενα τῇ διὰ Υ διφθόγγῳ βαρύνεται· ψαύω θραύω ἀπολαύω αὔω (τὸ βοῶ) δεύω τοξεύω ἰξεύω λιτανεύ ω. Τὰ εἰς Ω καθαρὸν παραληγόμενα τῷ Α βαρύνεται, ὁπότε πλησιάζουσι τοῖς διὰ τοῦ ΑΥΩ· χραύω χρά ω, φαύω φά ω. περισπῶνται δὲ μὴ οὕτως ἔχοντα· δαῶ δαήσω, σαῶ σαώσω, ἀλα ῶ. τὸ δὲ βοάω καὶ γελάω καὶ πεινάω βαρύνεται, καὶ τἄλλα ὡς ἐντέλειαι τῶν περισπωμένων. Τὰ εἰς Ω καθαρὸν παραληγόμενα Ε βαρύνεται, χωρὶς εἰ μὴ προκατάρχοιτο ὄνομα, ἢ ἀπὸ βαρυτόνου μετασταίη εἰς βαρύτονον· δέω ξέω θέω πνέω πλέω ῥέω ποιέω νοέω τελέ ω. σεσημείωται τὸ ἐῶ περισπώμενον. τὸ δὲ θεῶ (ὅθεν τὸ θεῶμαι) ἔχει τὸ θέα, καὶ τὸ νεῶ τὸ νέος. καὶ τὸ δεῶ δεήσω ἀπὸ τοῦ βαρυτόνου δέω γέγονε. Τὰ εἰς Ω καθαρὸν παραληγόμενα τῇ ΕΙ διφθόγγῳ βαρύνεται, εἰ μὴ ὄνομα ἔχοι· σείω βρωσείω ὀψείω κιχείω τελεί ω.
188 τὸ μέντοι μειῶ ἔχει τὸ μεῖος, καὶ τὸ τελειῶ τὸ τέλειος, καὶ τὸ ἀρειῶ τὸ ἀρείων, καὶ τὸ ἀχρειῶ τὸ ἀχρεῖος. Τὰ εἰς Ω καθαρὸν ὑπερδισύλλαβα παραληγόμενα Ι βραχεῖ περισπᾶται· μειδιῶ κοπιῶ ἀξιῶ ἐρυθριῶ ἀγωνι ῶ. τὸ δὲ ἐσθίω καὶ ἀΐω βαρύνονται. τὸ δὲ δειδίω καὶ κηκίω δεδιπλασίασται ἀπὸ τοῦ δίω καὶ κίω. τὸ δὲ μαστίω ἀπὸ τοῦ μαστίζω. σπάνια δέ εἰσι τὰ δισύλλαβα κατὰ συστολὴν τοῦ Ι, ὡς τὸ δίω καὶ τὸ διῶ (τὸ διώκω) ἴω καὶ ἰῶ (τὸ πορεύομαι) καὶ τίω (τὸ τιμῶ). τὸ δὲ βιῶ οῖς οῖ τὸ ζῶ, βιῶ δὲ βιᾷς βιᾷ τὸ βιάζω. Τὰ εἰς Ω καθαρὸν ἔχοντα Ι ἐκτεταμένον βαρύνεται, εἰ μὴ ὄνομα ἔχοι· ψίω (τὸ ἐμβρωματίζω) λίω δηρίω μητίω κονίω μηνί ω, ὃ δι[α]φορεῖται κατὰ τὸν χρόνον. τὸ δὲ ἰῶ ἰῶμαι ἰός, κριῶ κριός, ἀνιῶ ἀνία. Τὰ εἰς Ω καθαρὸν παραληγόμενα τῷ Ο μόνῳ περισπᾶται· νοῶ βοῶ γοῶ θροῶ ποῶ μακκοῶ (τὸ μωραίνω). αἱ μέντοι ἐντέλειαι τῶν περισπωμένων βαρύνονται· χρυσόω στεφανό ω. Τὰ εἰς Ω καθαρὸν παραληγόμενα τῇ ΟΙ διφθόγγῳ περισπᾶται, εἰ μὴ διάστασις γένοιτο τοῦ Ι· ποιῶ οἰῶ (τὸ μονῶ) ἀλοιῶ (τὸ τύπτω) ἀλλοιῶ (τὸ μεταποιῶ) ἑτεροι ῶ.
189 τὸ δὲ οἴω (οἴομαι) ὀΐω γίνεται. ὁ δὲ οἴω ἐνεστὼς τοῦ οἴσω μέλλοντος οὐκ ἔστιν ἐν χρήσει. Τὰ διὰ τοῦ ΥΩ δισύλλαβα βαρύνεται καὶ περισπᾶται. περισπᾶται μὲν, ὅσα ἔχει ὄνομα, ἢ κατ’ ἐναλλαγὴν γέγονε· δυῶ θυῶ (τὸ θυμιῶ, ὅτι θύος) μυῶ (καὶ μύω βαρύτονον) κυῶ Ἀττικὸν ἐκ τοῦ κύω. τὰ δὲ μὴ οὕτως ἔχοντα βαρύνεται· δύω (ἐξ οὗ τὸ δύνω) θύω (ἐξ οὗ τὸ θύνω) λύω μύω κύω ξύ ω. Ἔτι τὰ διὰ τοῦ ΥΩ ὑπερδισύλλαβα βαρύνεται, εἰ μὴ ἔχοι ὄνομα· ἀλύω ἀρτύω πληθύω κωλύω ζευγνύω ὀμνύω ὀρνύω σβεννύ ω. τὸ δὲ ἰχθυῶ ἔχει τὸ ἰχθῦς, καὶ τὸ ἐγγυῶ τὸ ἐγγύη, καὶ τὸ βοτρυῶ τὸ βότρυς. Τὰ εἰς Ω καθαρὸν παραληγόμενον τῇ ΥΙ βαρύνεται, εἰ μὴ παρ’ ὄνομα εἴη· ἀλυίω ὀπυί ω. τὸ δὲ γυιῶ περισπᾶται. Τὰ εἰς Ω καθαρὸν παραληγόμενα τῷ Ω βαρύνεται· ζώω πλώω σώ ω, χωρὶς τοῦ κολῳ ῶ, ὅπερ ἀπὸ τοῦ κολῳός γέγονε, καὶ ἔχει τὸ Ι προσγεγραμμένον. Τὰ εἰς ΞΩ καὶ ΨΩ περισπᾶται· διψῶ γυψῶ κενοδοξῶ φιλοδοξῶ ἀδοξῶ αὐξῶ ἀλεξ ῶ. τὸ γὰρ αὔξω καὶ ἀλέξω καὶ ἕψω ἀττικῶς βαρύνονται. Οἱ εἰς Ω μέλλοντες κατὰ τὴν κοινὴν διάλεκτον, ἐὰν μὲν ἔχωσι πρὸ τοῦ Ω τὸ Ξ ἢ τὸ Ψ ἢ τὸ Σ, βαρύνονται· λέξω πλέξω τύψω γράψω ποιήσω νοήσ ω.
190 ἐὰν δὲ μηδὲν ἔχωσι τούτων πρὸ τοῦ Ω, περισπᾶται· σπερῶ φθερῶ πλυνῶ κτενῶ τιλ ῶ. πρόσκειται δὲ „κατὰ τὴν κοινὴν διάλεκτον“, ἐπειδὴ τὸ ποιήσω ποιησῶ οἱ Δωριεῖς λέγουσι, καὶ τὸ λέξω λεξ ῶ. Τὰ εἰς Ω λήγοντα δεύτερα πρόσωπα προστακτικὰ ὁμοτονεῖ τοῖς ἰδίοις ὁριστικοῖς· νικῶ ἐγώ νικῶ σ ύ, κρεμῶ ἐγώ κρεμῶ σ ύ. τὰ μέντοι τρίτα εἴτε εἰς ΤΩ εἴτε εἰς ΘΩ βαρύνεται· λεγέτω ποιείτω τυπτέσθω λεγέσθ ω. Τὰ εἰς Ω τρίτα πρόσωπα τῶν εὐκτικῶν περισπῶνται μετὰ τοῦ προσγεγραμμένου Ι· βοάοι βο ῷ, τρυπάοι τρυπ ῷ. Τὰ εἰς Ω ὑποτακτικὰ μονοσύλλαβα μὲν ὄντα περισπῶνται· ἐὰν δ ῶ , ἐὰν β ῶ , ἐὰν στ ῶ , ἐὰν σχ ῶ. ὑπὲρ μίαν δὲ συλλαβὴν βαρύνεται καὶ περισπᾶται. καὶ περισπῶνται μὲν, ἡνίκα ἔχωσι τὴν μετοχὴν εἰς ΕΙΣ μετ’ ὀξείας τάσεως καὶ διὰ τοῦ ΝΤ κλινομένην· τυφθείς τυφθέντος ἐὰν τυφθ ῶ, τυπείς τυπέντος ἐὰν τυπ ῶ, τιθείς τιθέντος ἐὰν τιθ ῶ· ἢ ἡνίκα ὦσιν ἐνεστῶτος καὶ παρατατικοῦ τῶν συνῃρημένων· ἐὰν ποι ῶ , ἐὰν βο ῶ , ἐὰν χρυσ ῶ. ἡνίκα δὲ μὴ ὦσι τοιαῦτα, βαρύνονται· ἔφαγον ἐὰν φάγ ω, εἶπον ἐὰν εἴπ ω, τέτυφα ἐὰν τετύφ ω, τέτυπα ἐὰν τετύπ ω.
191 σεσημείωται τὸ ἐὰν εἰδ ῶ, οὗ ἡ μετοχὴ ὁ εἰδώς τοῦ εἰδότος, εἰ καὶ ἀπὸ τοῦ εἰδέω. Τὰ εἰς Ω ὑποτακτικὰ τῶν ἀορίστων παθητικῶν περισπῶνται· ἐὰν ληφθ ῶ , ἐὰν τυφθ ῶ, διὸ καὶ τὸ ἐὰν ἐγκαταλιπῶ ὑπὸ σοῦ περισπᾶται. τότε γὰρ τὰ τοιαῦτα ὑπὲρ μίαν συλλαβὴν περισπῶνται, ὅτε ἔχουσιν ἀπαρέμφατον εἰς ΝΑΙ, ὡς τὸ ἐὰν νυγῶ νυγῆναι, καὶ μετοχὴν εἰς ΕΙΣ ὁ νυγείς καὶ τὸ εὐκτικὸν εἰς ΗΝ καθαρὸν νυγείην. ὁμοίως ἐὰν δαρῶ δαρείην. ἐὰν δὲ μὴ οὕτως ἔχῃ, βαρύνεται· ἐὰν δράμ ω· δραμεῖν γὰρ καὶ δράμοιμι, ἐὰν φύγω φυγεῖν καὶ φύγοιμι. Τὰ δεύτερα καὶ τρίτα τῶν ὁριστικῶν ὁμοτονεῖ τοῖς πρώτοις, ἐὰν ἰσοσυλλαβῇ· λείπω λείπεις λείπε ι, ποιῶ ποιεῖς ποιε ῖ. τὸ δὲ πνεῖ καὶ ῥεῖ καὶ πλεῖ οὐκ ἰσοσυλλαβεῖ. οὕτω καὶ ἐπὶ μέλλοντος· νοήσω νοήσεις νοήσε ι, καὶ ἐπὶ ὑποτακτικῶν· ἐὰν λέγω ἐὰν λέγῃς λέγ ῃ, ἐὰν βοῶ βοᾷς βο ᾷ. Τὰ εἰς ΜΙ λήγοντα ὁριστικὰ ἀποστρέφονται τὴν ὀξεῖαν τάσιν, καὶ τὰ τρίτα ὁμοτονοῦσι τοῖς ἰδίοις πρώτοις· τίθημι τίθης τίθησι, δίδωμι δίδως δίδωσι ..... φημί φής φησί, εἰμί εἶς εἶ ἐστί. Τὰ εἰς ΜΙ εὐκτικὰ ἀποστρέφονται τὴν ὀξεῖαν τάσιν· τύπτοιμι τύποιμι ποιοῖμι χρυσοῖμι βοῷμ ι. Τὰ δεύτερα καὶ τρίτα τῶν εἰς ΜΙ εὐκτικῶν ὁμοτονοῦσι τοῖς ἰδίοις πρώτοις· τύπτοιμι τύπτοις τύπτο ι, ποιοῖμι ποιοῖς ποιο ῖ, βοῷμι βοῷς βο ῷ.
192 Πᾶς παρακείμενος ὁριστικὸς εἰς Α λήγων ὑπερδισύλλαβος ἁπλοῦς προπαροξύνεται· τέτυφα πεποίηκ α. ὁμοίως καὶ ὁ ἀόριστος· ἔτυψα ἐποίησ α. τὸ δὲ ἧψα καὶ οἶδα δισύλλαβα καὶ τὸ συνῆψα σύνθετον. τὸ δὲ ἐφοίτα ἀπὸ τοῦ ἐφοίταε τὸ Α μακρόν. Τὰ εἰς ΘΑ ἐν δευτέροις προσώποις ὑπερδισύλλαβα προπαροξύνεται· λάβησθα ἔφησθα οἴδησθ α. τὰ μέντοι δισύλλαβα προπερισπᾶται· φῆσθα ἦσθ α. Καὶ τὰ εἰς ΘΑ δὲ πρῶτα πρόσωπα προπαροξύνονται· τυπτόμεθα νικώμεθα χρυσούμεθ α. Πᾶν ῥῆμα εἰς Ν μακροκατάληκτον ὑπὲρ μίαν συλλαβὴν πρὸ μιᾶς τοῦ τέλους ἔχει τὴν ὀξεῖαν· ἐνόουν ἐδείκνυν ἔγνων ἐγεγράφειν νυγείην διδοίμην ἐτυπέτην ἔστω ν. τὸ δὲ ἐχρῆν καὶ ἦν περισπᾶται. Πᾶν πρόσωπον ὁριστικὸν, εἴτε ἑνικὸν εἴτε πληθυντικὸν, ἁπλοῦν ὑπὲρ δύο συλλαβὰς, προπαροξύνεται· ἔγραφον ἐγώ καὶ ἔγραφον ἐκεῖνοι, ἔτυπον ἐγώ καὶ ἔτυπον ἐκεῖνοι. τὸ δὲ εἶχον (ἐξ οὗ τὸ κατεῖχον) καὶ ἄλλα περισπᾶται, ὡς δισύλλαβον. τὰ γὰρ δισύλλαβα ἢ προπερισπῶνται ἢ παροξύνονται κατὰ τοὺς κανόνας· μακρᾶς γὰρ οὔσης τῆς παραληγούσης προπερισπῶνται· ἦλθον εὗρον εἶχον εἶδον καὶ τἄλλα· βραχείας δὲ τῆς παραληγούσης παροξύνονται· ἴδον ἔσχο ν.
193 Τὰ εἰς ΟΝ προστακτικὰ τοῦ πρώτου ἀορίστου ὑπερδισύλλαβα προπαροξύνονται· ἄκουσον νόησον φίλησο ν· δισύλλαβα δὲ ὄντα παροξύνονται, ἢ προπερισπῶνται κατὰ τοὺς κανόνας· νεῖμον κρῖνον εἶπον (ἀντὶ τοῦ εἰπέ) τύψον λέξον γράψο ν. Πᾶν δεύτερον πρόσωπον εἰς Σ λῆγον παρῳχημένου χρόνου ὑπὲρ μίαν συλλαβὴν λήγοντος ἢ εἰς Ν ἢ εἰς Α ὁμοτονεῖ τῷ πρώτῳ· ἐνύγην ἐνύγη ς, ἐδάρην ἐδάρη ς, τέτυφα τέτυφα ς, ἔτυψα ἔτυψα ς, ἔτυπον ἔτυπε ς. ἔτι καὶ τὰ τρίτα ὁμοτονεῖ τοῖς δευτέροις· ἔλαβες ἔλαβε ν, ἔτυψας ἔτυψε ν. Τὰ εἰς ΜΑΙ ὁριστικὰ προπαροξύνονται, ἢ προπερισπῶνται. τὰ μὲν οὖν βραχείᾳ παραληγόμενα προπαροξύνονται· λέγομαι ἵσταμαι δίδομα ι. τὰ δὲ φύσει μακρᾷ ἁπλᾶ ὄντα προπερισπῶνται· κεῖμαι ἧμαι ποιοῦμαι γελῶμα ι, ὑπεσταλμένων τῶν τῆς Αἰολίδος διαλέκτου ἀκάχημαι γὰρ καὶ ἀλάλημαι καὶ τοῦ παρακειμένου. οὗτος δὲ προπαροξύνεται ὁμότονος ὢν τῷ ἰδίῳ ἐνεργητικῷ· νενόηκα νενόημα ι, πεποίηκα πεποίημα ι. τὸ δὲ κατάκειμαι καὶ κάθημαι προπαροξύνει σύνθετα ὄντα. Τὰ εἰς ΤΑΙ τρίτα ὁμοφωνεῖ τοῖς εἰς ΜΑΙ πρώτοις· τύπτομαι τύπτετα ι, πεποίημαι πεποίητα ι, ποιοῦμαι ποιεῖτα ι, οἴομαι καὶ οἶμαι οἴετα ι.
194 Τὰ δεύτερα πρόσωπα τῶν εἰς ΜΑΙ ἰσοσυλλαβοῦντα μὲν τοῖς πρώτοις καὶ ὁμοτονεῖ αὐτοῖς· τίθεμαι τίθεσα ι, δίδομαι δίδοσα ι, πεποίημαι πεποίησα ι. ἐνδέοντα δὲ μιᾷ συλλαβῇ, ἀπὸ μὲν προπαροξυτόνων ὄντα, παροξύνονται· τύπτομαι τύπτ ῃ, γράφομαι γράφ ῃ· ἀπὸ δὲ περισπωμένων περισπᾶται· βοῶμαι βο ᾷ, ποιοῦμαι ποι ῇ. Τὰ εἰς ΜΑΙ ὑποτακτικὰ προπερισπῶνται μὲν ἀπὸ περισπωμένων ὄντα· ἐὰν νοῶ ἐὰν νοῶμα ι, ἐὰν φιλῶ ἐὰν φιλῶμα ι· καὶ ὅταν ὦσι παρακειμένου καὶ ὑπερσυντελικοῦ· ἐὰν πεποιῶμα ι , ἐὰν μεμνῶμα ι. βαρύνονται δὲ ἀπὸ βαρυτόνων ὄντα· ἐὰν τύπτω ἐὰν τύπτωμα ι, ἐὰν τύπω ἐὰν τύπωμα ι. Ζήτησιν δὲ ἔχουσι τοῦ ἐνεστῶτος χρόνου τοῦ ἀπὸ τῶν εἰς ΜΙ, πότε προπαροξύνονται καὶ πότε προπερισπῶνται; καὶ ἔστιν εἰπεῖν ὅτι, εἰ μὲν ἔχωσι τὸ ἐνεργητικὸν ὁριστικὸν ἐν χρήσει, προπερισπῶνται· τίθημι ἐὰν τιθῶμα ι, ἵστημι ἐὰν ἱστῶμα ι, δίδωμι ἐὰν διδῶμα ι. εἰ δὲ μὴ ἔχωσι τὸ ἐνεργητικὸν ἐν χρήσει, προπαροξύνεται· δύναμαι ἐὰν δύνωμαι (τὸ γὰρ δύνημι οὐκ ἐν χρήσει) ἐπίσταμαι ἐὰν ἐπίστωμα ι. Τὰ δεύτερα τῶν εἰς ΜΙ προστακτικῶν βαρύνεται, ὁπότε ... προπαροξύνονται κατὰ τὸ δεύτερον πρόσωπον ὑπὲρ δύο συλλαβὰς ὑπάρχον· ἐτίθεσο ἐδίδοσο ἐπεποίησο ἔκεισ ο.
195 τὸ δὲ ἧσο προπερισπᾶται ὡς δισύλλαβον. εἰ δὲ μακρᾷ λήγουσιν, ἀορίστου μὲν ὄντα παροξύνονται· ἐγράψω ἐποιήσω ἐγένου ἐλάβο υ· παρατατικοῦ δὲ ὄντα ἀπὸ βαρυτόνων θεμάτων βαρύνονται· ἐλεγόμην ἐλέγο υ. εἰ δὲ ἀπὸ περισπωμένων ῥημάτων, περισπῶνται· ἐποιούμην ἐποιο ῦ, ἐνικώμην ἐνικ ῶ. Τῶν εἰς ΜΗΝ εὐκτικῶν τὰ δεύτερα πρόσωπα εἰς Ο καταλήγουσι καὶ ἢ προπαροξύνονται ἢ προπερισπῶνται. προπερισπῶνται μὲν τὰ δισύλλαβα· σχοίμην σχοῖ ο, δοίμην δοῖ ο. ἔτι καὶ ὧν τὰ ἐνεργητικὰ εἰς ΜΙ λήγουσι· νοοίμην νοοῖ ο, ποιοίμην ποιοῖ ο, βοῴμην βοῷ ο. Ὁμοίως δέ ἐστιν εἰπεῖν, ὅσα ἀπὸ τῶν εἰς ΜΙ ὁριστικῶν εἰσι καὶ ἔχουσι τὰ εὐκτικὰ [μὲν] ἐνεργητικὰ εἰς ΗΝ καθαρὸν, προπερισπῶνται· τίθημι τιθείμην τιθεῖο (τιθείην γὰρ τὸ εὐκτικόν). τὸ δὲ δυναίμην δύναιο προπαροξύτονον διὰ τὸ μὴ ἔχειν δύνημι ἐν χρήσει, οὔτε δυναίην εὐκτικόν. προπερισπῶνται δὲ καὶ τὰ τοῦ παρακειμένου· δεδοίμην δεδοῖ ο, πεποιήμην πεποιῇ ο. τὰ δὲ λοιπὰ πάντα δεύτερα πρόσωπα εἰς Ο λήγοντα προπαροξύνονται· τυπτοίμην τύπτοι ο, λεγοίμην λέγοι ο, τετυψοίμην τετύψοι ο. Τὰ εἰς ΤΟ τρίτα τῶν εὐκτικῶν ὁμοτονεῖ τοῖς οἰκείοις δευτέροις· νοοῖο νοοῖτ ο, τύπτοιο τύπτοιτ ο. Τὰ εἰς ΤΟ τρίτα τῶν ὁριστικῶν ὑπερδισύλλαβα ὄντα τότε προπερισπῶνται, ὅτε τὰ ἑαυτῶν δεύτερα περισπῶνται· ἐνοοῦ ἐνοεῖτ ο.
196 ὅτε δὲ τὰ δεύτερα μὴ περισπᾶται, τὰ τρίτα προπαροξύνεται· ἐδέξω ἐδέξατ ο, ἐγένου ἐγένετ ο. ἧσο δὲ (τὸ ἐκαθέζου) καὶ ἧτο τὸ τρίτον, καὶ πλεονασμῷ τοῦ Σ ἧστ ο, προπερισπῶνται. Πᾶν μονοσύλλαβον προστακτικὸν μακροκαταληκτούμενον περισπᾶται· θλᾶ κλᾶ ζῆ τῆ (ἀντὶ τοῦ δέξαι). βραχυκατάληκτον δὲ ὀξύνεται· σπές σχέ ἕς (ἀφ’ οὗ τὸ ἄφες) δός φρές (τὸ φέρε). Τὰ εἰς ΘΙ προστακτικὰ βαρύνονται· τύπηθι δάρηθι τύφθηθι (καὶ τύφθητι) βῆθι στῆθι ἴσθι (τὸ γίνωσκε). τὸ φαθί ὀξύτονον σεσημείωται. Πᾶν προστακτικὸν ὑπὲρ μίαν συλλαβὴν ὁμοιοκατάληκτον τῷ οἰκείῳ ὁριστικῷ καὶ ὁμότονόν ἐστιν αὐτῷ· ἔτυπτε τύπτ ε, ἐνόει νόε ι, ἐβόα βό α, ἐτύπτου τύπτο υ. τὸ δὲ λαβοῦ καὶ πιθοῦ παρὰ Ἀττικοῖς περισπᾶται. ἔτι καὶ τὸ ἐλθέ καὶ εἰπέ καὶ εὑρέ ὀξύνουσι. Τὰ εἰς ΑΙ ὑπερδισύλλαβα προστακτικὰ προπαροξύνονται· ποίησαι ἄσπασα ι. τὸ δὲ λοῦσαι καὶ δέξαι καὶ κτῆσαι βαρύνονται ὡς δισύλλαβα. Πᾶν ἀπαρέμφατον ἢ εἰς Ν λήγει ἢ εἰς ΑΙ.
197 Καὶ τὰ εἰς Ν μακροκατάληκτα δύο ἔχει τόνους· ἢ γὰρ βαρύνονται ἢ περισπῶνται. καὶ τὰ μὲν μονοσύλλαβα περισπῶνται· πλεῖν ῥεῖν ζῆν δρᾶ ν· τὰ μέντοι ὑπὲρ μίαν συλλαβὴν ἢ βαρύνεται ἢ περισπᾶται. βαρύνεται μὲν τὰ ἀπὸ βαρυτόνων χρόνων ἐνεστῶτος καὶ μέλλοντος· τύπτειν τύψειν ποιήσω ποιήσει ν. τότε δὲ περισπᾶται, ὅτε καὶ τὰ ὁριστικὰ περισπῶνται· ποιῶ ποιεῖ ν, (κ)τυπῶ (κ )τυπεῖ ν, στελῶ στελεῖ ν, χρυσῶ χρυσοῦ ν. τὰ δὲ εἰς Ν τοῦ δευτέρου ἀορίστου ἄκλιτα περισπῶνται, ὥσπερ καὶ τὰ περισπώμενα· δραμεῖν φαγεῖν πιεῖν ἐλθεῖ ν. τὸ δὲ πέφνειν σεσημείωται. Τὰ δὲ εἰς ΑΙ λήγοντα ἀπαρέμφατα πάντα βαρύνεται· τύψαι τυφθῆναι τετύφθαι τύπτεσθα ι. Περὶ τῶν συνθέτων ῥημάτων καὶ ἔτι περὶ μετοχῶν. Βιβλίον ιζ ʹ. Πᾶν ῥῆμα ὀξύτονον ἐν τῇ συνθέσει ἀναδίδωσι τὸν τόνον. καὶ εἰ μὲν δισύλλαβον εἴη τὸ ἁπλοῦν, τὸ σύνθετον προπαροξύνεται· φημί σύμφημ ι, ἐστί σύνεστ ι, εὑρέ ἔφευρε (τὸ γὰρ ἐφεῦρε ἐκ τοῦ εὗρε βαρυτόνου ἐγένετο) εἰπέ κάτειπ ε. εἰ δὲ μονοσύλλαβον εἴη τὸ ἁπλοῦν, τὸ σύνθετον παροξύνεται· δός ἀπόδο ς, θές ἐπίθε ς.
198 σεσημείωται τὸ προές (τὸ ἄφες), σχές ἐπίσχε ς, σπές ἐνίσπε ς, χρή ἀπόχρ η. (τὸ γὰρ ἀποχρῇ ἀπὸ τοῦ χρῇ περισπωμένου ἐγένετο.) Τὰ εἰς Ω μονοσύλλαβα ἐπὶ ἐνεστῶτος μετὰ προθέσεως συντεθειμένα τὴν περισπωμένην φυλάττει καὶ ἐν τῇ συνθέσει· σμῶ περισμ ῶ, ἀθλῶ συναθλ ῶ, κλῶ συγκλ ῶ. πρόσκειται „ἐπὶ ἐνεστῶτοσ“ διὰ τὸ σχῶ παράσχ ω· τοῦτο γὰρ δευτέρου ἀορίστου ἐστί. πρόσκειται „μετὰ προθέσεωσ“ διὰ τὸ ἄζω (τὸ ξηραίνω). τοῦτο γὰρ ἀπὸ τοῦ Α στερητικοῦ μορίου καὶ τοῦ ζῶ. Πᾶν ῥῆμα ὁριστικὸν εἰς Ω ὑπὲρ μίαν συλλαβὴν ἐν τῇ συνθέσει φυλάττει τὸν αὐτὸν τόνον· γράφω καταγράφ ω, βαίνω μεταβαίν ω, φιλῶ καταφιλ ῶ, λέγω ἀλέγ ω. τὸ δὲ χειρογραφῶ καὶ καλαμογλυφῶ καὶ ἀσθενῶ καὶ εὐσεβῶ καὶ ἀπειθῶ οὐ φυλάττουσι τὸν τόνον· οὐ γὰρ ἀπὸ ῥημάτων συνετέθησαν. Πᾶς παρῳχημένος ὁριστικὸς ἀπὸ φωνήεντος ἀρχόμενος καὶ ἀπὸ φύσει μακρᾶς τὸν αὐτὸν φυλάττει τόνον καὶ ἐν τῇ συνθέσει· εἶχον κατεῖχο ν, ἧψα συνῆψ α, εἶπον ἐξεῖπο ν, εὗρον ἐξεῦρο ν, πλὴν τοῦ εἶξεν ὑπόειξε ν, εἶκον ἐπίεικο ν. τὸ δὲ οἶδα σύνοιδα Αἰολικόν· χαίρουσι γὰρ οἱ Αἰολεῖς ἀναβιβάζειν τοὺς τόνους, ὥσπερ ἐπὶ τοῦ Ἀτρεύς Ἄτρευ ς. πρόσκειται „ἀπὸ φωνήεντος ἀρχόμενα“ διὰ τὸ σχές περίσχε ς, κεῖτο κατέκειτ ο.
199 πρόσκειται „ἀπὸ φύσει μακρᾶσ“ διὰ τὸ ἷζε ἔφιζ ε. πρόσκειται „ὁριστικὸσ“ διὰ τὸ εἰπέ ἔξειπ ε, εὑρέ ἔφευρ ε. [Ὅτι πᾶσα συλλαβὴ περισπωμένη φύσει μακρά ἐστι, καὶ οὐ θέσει οὔτε βραχεῖα. Ὅτι πᾶσα λέξις ὀξύτονος ἐν τῇ συνεπείᾳ κοιμίζει τὴν ὀξεῖαν εἰς τὴν βαρεῖαν χωρὶς τοῦ τί ς. ὅπερ φυλάττει τὴν ὀξεῖαν, [καὶ] χωρὶς εἰ μὴ στιγμὴ ἐπιφέροιτο, ἢ ἐγκλιτικόν ἐστι. Ὅτι πᾶσα λέξις μὴ περισπωμένη ἢ ὀξυνομένη βαρύνεται. Ὅτι ἡ ὀξεῖα καὶ ἡ βαρεῖα συνερχόμεναι εἰς συναίρεσιν περισπωμένην ἀποτελοῦσι, χωρὶς εἰ μὴ τονικὸν κωλύσῃ παράγγελμα, ὡς ἐπὶ τοῦ ἀδελφιδέος ἀδελφιδοῦ ς, καὶ θυγατριδέος θυγατριδοῦ ς· ταῦτα γὰρ συναιρεθέντα οὐκ ὀξεῖαν, ἀλλὰ περισπωμένην ἔσχον. Ὅτι ἡ ὀξεῖα καὶ δύο βαρεῖαι εἰς ὀξεῖαν καὶ βαρεῖαν συνέρχονται· Διομήδεος Διομήδου ς, χωρὶς εἰ μὴ τονικὸν κωλύσῃ παράγγελμα. Ὅτι δασυνομένου φωνήεντος ἐπιφερομένου, τὸ προηγούμενον ψιλὸν τρέπεται εἰς τὸ ἀντίστοιχον δασὺ· κατὰ ἡμῶν κα θ ’ ἡμῶ ν. τὸ δὲ ἀνάπαλιν οὔ, εἰ μὴ κατὰ διάλεκτον τραπῇ· τὸ γὰρ ἀμπέχεσθαι Αἰολικόν ἐστι.] [Ἔτι περὶ συνθέτων ῥημάτων. Πᾶν ῥῆμα ὀξυνόμενον ἐν τῇ συνθέσει ἀναδίδωσι τὸν τόνον.
200 καὶ εἰ μὲν δισύλλαβον εἴη τὸ ἁπλοῦν, τρίτην ἀπὸ τέλους ποιεῖ τὴν ὀξεῖαν ἐν τῇ συνθέσει· εἰ δὲ μονοσύλλαβον, πρὸ τέλους. τῶν μὲν οὖν δισυλλάβων καὶ ποιούντων τρίτην ἀπὸ τέλους τὴν ὀξεῖαν μαρτυρία τοιαύτη ἐστὶν· φημί ἀπόφημ ι, εἰμί σύνειμ ι, ἐσμέν σύνεσμε ν, εἰπέ κάτειπ ε, ἐλθέ ἄπελθ ε. τῶν μέντοι μονοσυλλάβων· θές ἐπίθε ς, δός ἀπόδο ς, σχές ἐπίσχε ς. Τὰ εἰς Ω λήγοντα φυλακτικά εἰσι τοῦ αὐτοῦ τόνου ἐν τῇ συνθέσει· κλῶ κατακλ ῶ, ζῶ συζ ῶ . ἀλῶ ἀπὸ τοῦ Α καὶ λῶ. Πᾶν ῥῆμα εἰς Ω ὑπὲρ μίαν συλλαβὴν, εἴτ’ ἐπ’ ἄλλου χρόνου, ἐν τῇ συνθέσει τὸν αὐτὸν τόνον φυλάττει, χωρὶς εἰ μὴ μέσον ὄνομα πίπτοι· γράφω καταγράφ ω, βαίνω καταβαίν ω. Πᾶν εἰς ΜΙ ὑπερδισύλλαβον προπαροξύνεται, ὁμοίως καὶ τὰ ἀπὸ τούτων· τίθημι τίθεμαι τίθεσαι τίθεται, ἵστημι ἵσταμαι, δίδωμι δίδομαι δίδοτε δίδομεν δίδοται.] Πᾶσα μετοχὴ εἰς ΩΝ ἢ ἐνεστῶτός ἐστι καὶ παρατατικοῦ ἢ δευτέρου ἀορίστου ἢ μέλλοντος. αἱ μὲν οὖν τοῦ ἐνεστῶτος καὶ μέλλοντος ἢ βαρύνονται ἢ περισπῶνται. καὶ τότε μὲν ἡ μετοχὴ βαρύνεται, ὅτε τὸ ῥῆμα βαρύνεται· τύπτω τύπτων, γράφω γράφω ν, γράψω γράψω ν, ποιήσω ποιήσω ν.
201 τότε δὲ περισπᾶται, ὅτε τὸ ῥῆμα περισπᾶται· ποιῶ ποιῶ ν, βοῶ βοῶ ν, τυπῶ τυπῶ ν. Αἱ δὲ εἰς ΩΝ τοῦ δευτέρου ἀορίστου ὀξύνονται· λαβών τυπών φαγώ ν, πλὴν τοῦ πέφνων βαρυνομένου. τὸ δὲ ἑκών ἠκολούθησε τοῖς προειρημένοις, ἀπὸ τοῦ εἴκω τὸ ὑποχωρῶ. Αἱ εἰς ΑΣ τοῦ πρώτου ἀορίστου βαρύνονται· τύψας ποιήσα ς, μεθ’ ὧν καὶ ἡ ἴσας ἀπὸ τοῦ ἴσημι. Αἱ δὲ εἰς ΩΣ τῶν παρακειμένων ὀξύνονται· τετυφώς τετυπώς ἑστώς βεβώ ς. Πᾶσα μετοχὴ εἰς Σ λήγουσα ἀρσενικὴ μακροκατάληκτος ὀξύνεται, ὑπεσταλμένων τῶν μετοχῶν τοῦ πρώτου ἀορίστου ἐνεργητικοῦ, περὶ οὗ εἴπομεν· τυφθείς δαρείς τυπείς τιθείς ἱστάς στάς φθάς διδούς πηγνύς ὀλλύς ὀμνύ ς. πρόσκειται „μακροκατάληκτοσ“ διὰ τὰς εἰς ΜΕΝΟΣ μετοχάς· αὗται γὰρ πᾶσαι προπαροξύνονται· τυπτόμενος τυψόμενος τυψάμενος τυπούμενο ς, πλὴν τῶν τοῦ παρακειμένου παροξυτονουμένων· τετυμμένος πεποιημένο ς· εἰ μὴ καὶ αὗται πάθωσι· τότε γὰρ ἀναβιβάζουσι καὶ αὗται τὸν τόνον, μὴ οὖσαι ὑπὲρ τρεῖς συλλαβὰς· ὄρκα ὄρμαι ὄρμενο ς, ἥδω ἥσω ἧσμαι ἡσμένος καὶ ἄσμενο ς.
202 πρόσκειται „ὑπὲρ τρεῖς συλλαβὰσ“ διὰ τὸ ἀκαχῶ ἀκαχήσω ἠκάχημαι ἀκαχημένος. ... Αἱ εἰς Η λήγουσαι θηλυκαὶ παροξύνονται· τυπτομένη τετυμμέν η. Αἱ εἰς Α θηλυκαὶ προπαροξύνονται ἢ προπερισπῶνται. καὶ προπερισπῶνται μὲν, ὅσαι ἀπὸ ὀξυτόνων εἰσὶν ἀρσενικῶν ἢ περισπωμένων· νοῶν νοοῦσ α, εὐφρανῶν εὐφρανοῦσ α, τυπείς τυπεῖσ α, τετυφώς τετυφυῖ α. προπαροξύνονται δὲ, ὅσαι ἀπὸ βαρυτόνων εἰσὶν ἀρσενικῶν· λέγων λέγουσ α, τύψων τύψουσ α, ποιήσας ποιήσασ α. Αἱ οὐδέτεραι μετοχαὶ ὁμοτονοῦσι τοῖς ἰδίοις ἀρσενικοῖς· ὁ τύπτων τὸ τύπτο ν, ὁ ποιῶν τὸ ποιοῦ ν, ὁ λαβών τὸ λαβό ν, ὁ ποιήσας τὸ ποιῆσα ν, εἰ καὶ μὴ τὸν αὐτὸν διὰ τὸν κανόνα. Αἱ συντιθέμεναι μετοχαὶ οὐκ ἀναβιβάζουσι τὸν τόνον· ἐλθών ἀνελθώ ν, βάς ἀναβά ς, πατῶν περιπατῶ ν. εἰ δὲ ἀναβιβάσωσι τὸν τόνον, οὐκέτι μένουσι μετοχαὶ, ἀλλ’ ὀνόματα γίνονται· τλάς Ἄτλα ς, βάς Ἄβα ς, φάς Περίφα ς, χωρὶς τῆς ἑκών καὶ ἀέκω ν. Περὶ τόνου ἄρθρων ἀντωνυμιῶν καὶ προθέσεων. Βιβλίον ιη ʹ. Αἱ εὐθεῖαι καὶ αἰτιατικαὶ τῶν ἄρθρων ὀξύνονται· ὅ τόν οἵ τούς οὕς ἥ ἥν τήν τά ἅ. αἱ γενικαὶ καὶ δοτικαὶ περισπῶνται· τοῦ τῷ τοῖν ταῖν τῆς τῇ τοῦ τῷ τῶν ταῖς τοῖ ς.
203 καὶ τὸ ὦ τῆς κλητικῆς περισπᾶται. Αἱ πρωτότυποι ἀντωνυμίαι, μὴ οὖσαι μονοπρόσωποι, ἑνικαὶ μὲν οὖσαι ὀξύνονται· ἐγώ σύ ἵ ἐμοί σοί οἵ ἐμέ σέ ἕ, ὑπεσταλμένων τῶν γενικῶν καὶ δοτικῶν τοῦ τρίτου προσώπου, αὗται γὰρ περισπῶνται ......· νῶϊν νῷν κατὰ συναίρεσιν, ὥσπερ καὶ τὸ σφῶϊν σφῷν τῆς περισπωμένης φυλαττομένης. καὶ πάλιν νῶϊ σφῶ ϊ· αὗται δὲ πάσχουσιν ἀποκοπὴν καὶ ὀξύνονται· νώ σφ ώ. τὸ γὰρ ἐν τοῖς δυϊκοῖς Ω ἀποστρέφεται τὴν περισπωμένην, διὸ τὼ καλώ, τὼ σοφώ. πρόσκειται „ὑπεσταλμένων τῶν τοῦ τρίτου προσώπου“, ἐπειδὴ αὗται ὀξύνονται· σφωέ σφωΐ ν. πληθυντικαὶ δὲ οὖσαι περισπῶνται· ἡμεῖς ὑμεῖς σφεῖς ἡμῶν ὑμῶν σφῶν ἡμῖν ὑμῖν ἡμᾶς ὑμᾶ ς . ἡ σφίν ὀξύνεται· συνεσταλμένον γὰρ ἔχει τὸ Ι. τὴν σφᾶς οἱ μὲν ὀξύνουσι, οἱ δὲ περισπῶσι. Αἱ μονοπρόσωποι μονοσύλλαβοι μὲν οὖσαι ὀξύνονται· μίν καὶ νί ν. ὑπὲρ μίαν δὲ συλλαβὴν οὖσαι καὶ μὴ ἔχουσαι τὴν διὰ τοῦ Ι ἐπέκτασιν βαρύνονται· οὗτος ἐκεῖνος ὅδ ε, ὑπεσταλμένης τῆς αὐτός ὀξυτόνου καὶ τῆς ὁ δεῖν περισπωμένης. τὰ δὲ ἐπέκτασιν πάσχοντα ὀξύνεται· οὑτοσί ἐκεινοσί ὁδ ί. μονοπρόσωποι δὲ λέγονται ὡς μὴ ἔχουσαι δεύτερα καὶ τρίτα πρόσωπα.
204 Αἱ παράγωγοι ἀντωνυμίαι αἱ εἰς ΕΘΕΝ μὲν οὖσαι βαρύνονται· ἐμέθεν σέθεν ἕθε ν· αἱ δὲ διὰ τοῦ ΔΑΠΟΣ ἐκφερόμεναι ὀξύνονται· ἡμεδαπός ὑμεδαπό ς. Αἱ εἰς ΟΣ κτητικαὶ ἀντωνυμίαι διὰ τοῦ ΤΕΡΟΣ μὲν ἐκφερόμεναι προπαροξύνονται· νωΐτερος σφωΐτερος ὑμέτερος ἡμέτερος σφέτερο ς· μὴ διὰ τοῦ ΤΕΡΟΣ δὲ ὀξύνονται· ἐμός σός ἑό ς. Πᾶσα πρόθεσις ὀξύνεται δισύλλαβος· ἀνά κατά διά μετά παρά ἀντί ἐπί περί ἀμφί ἀπό ὑπό ὑπέ ρ, εἰ μὴ κατὰ ἀναστροφὴν παραληφθῶσι· τότε γὰρ βαρύνονται, οἷον· ἄστυ κάτα Ξανθοῖ ο. εἰσὶ δὲ προθέσεις δέκα καὶ ὀκτώ. τούτων αἱ μὲν ὀρθοτονούμεναι δέκα· ἀνά διά ἀμφί ἀντί σύν ἐξ εἰς ἐν πρός πρ ό. ἐγκλινόμεναι δὲ καὶ ἀναστρεφόμεναι ὀκτὼ· κατά μετά παρά περί ἀπό ἐπί ὑπό ὑπέ ρ. [Αἱ ὀρθοτονούμεναι. Ἡ ἀνά ὀρθοτονουμένη οἰκείᾳ πτώσει αἰτιατικῇ· ἀνὰ στρατό ν. κατὰ δὲ Ἀττικοὺς καὶ Ἴωνας δοτικῇ· χρυσέῳ ἀνὰ σκήπτρ ῳ, ἀντὶ ... σύν. Ἡ διά ὀρθοτονουμένη οἰκείαις πτώσεσι γενικῇ καὶ αἰτιατικῇ· διὰ προμάχω ν , διὰ δρυμὰ πυκν ά. Ἡ ἀμφί ὀρθοτονουμένη οἰκείαις πτώσεσι γενικῇ δοτικῇ καὶ αἰτιατικῇ. Ἡ ἀντί ὀρθοτονουμένη οἰκείᾳ πτώσει γενικῇ.
205 Ἡ σύν καὶ ξύν ὀρθοτονουμένη οἰκείᾳ πτώσει δοτικῇ. Ἡ ἐξ καὶ ἐκ ὀρθοτονουμένη οἰκείᾳ πτώσει γενικῇ. Ἡ εἰς καὶ ἐς ὀρθοτονουμένη οἰκείᾳ πτώσει αἰτιατικῇ καὶ γενικῇ ἀττικῶς. Ἡ ἐν ὀρθοτονουμένη οἰκείᾳ πτώσει δοτικῇ καὶ γενικῇ ἀττικῶς. Ἡ πρός ὀρθοτονουμένη γενικῇ καὶ δοτικῇ καὶ αἰτιατικῇ. Ἡ πρό ὀρθοτονουμένη γενικῇ. Αἱ δὲ ἐγκλινόμεναι καὶ ἀναστρεφόμεναι αἵδε. Ἡ κατά ἐγκλινομένη καὶ ἀναστρεφομένη γενικῇ καὶ αἰτιατικῇ. Ἡ μετά ἐγκλινομένη καὶ ἀναστρεφομένη γενικῇ δοτικῇ καὶ αἰτιατικῇ. τὸ δὲ μετά σφισιν ἀντὶ ... ἐν. Ἡ παρά ἐγκλινομένη καὶ ἀναστρεφομένη γενικῇ δοτικῇ καὶ αἰτιατικῇ. Ἡ περί ἐγκλινομένη καὶ ἀναστρεφομένη γενικῇ δοτικῇ καὶ αἰτιατικῇ. Ἡ ἐπί ἐγκλινομένη καὶ ἀναστρεφομένη γενικῇ καὶ δοτικῇ καὶ αἰτιατικῇ συντάσσεται. Ἡ ὑπό ἐγκλινομένη καὶ ἀναστρεφομένη γενικῇ δοτικῇ καὶ αἰτιατικῇ. Ἡ ἀπό ἐγκλινομένη καὶ ἀναστρεφομένη γενικῇ.
206 Ἡ ὑπέρ ἐγκλινομένη καὶ ἀναστρεφομένη γενικῇ καὶ αἰτιατικῇ. Τὸ περὶ τῆς συντάξεως αὐτῶν διεξοδικώτερον πανταχοῦ εὕρηται.] Περὶ τόνου τῶν ἐπιῤῥημάτων καὶ συνδέσμων. Βιβλίον ιθ ʹ. Τὰ ἐπιῤῥήματα ἀπὸ πασῶν τῶν πτώσεων γίνονται. Πᾶν δὲ μονοσύλλαβαν ἐπίῤῥημα ὀξύνεται· ἄψ μά ψ , δάξ (παρὰ τὸ δήκω, ὅπερ καὶ ὀδάξ λέγεται) λάξ πύξ μίξ καὶ ἀπρί ξ , χθές δίς τρί ς , πρί ν , μύ (τὸ θρηνητικὸν) μά ν ή. τούτοις ὁμοίως ὀξύνεται καὶ τὰ ἐπιτατικὰ καὶ στερητικὰ μόρια· ζά δά δύς νό νέ νή ἐρί ἀρ ί, ἃ οὐδέποτε καθ’ αὑτὰ λέγονται, ἀλλ’ ἐν συνθέσει. Τὰ ἔχοντα φύσει μακρὰν μονοσύλλαβα ὄντα πὴ μὲν περισπᾶται, πὴ δὲ ὀξύνεται. τὰ μὲν οὖν πυσματικὰ περισπῶνται· ποῦ πῆ ποῖ πῶ ς. ἀνταποδοτικὰ δὲ ταῦτα γινόμενα μεταβάλλει τὸν τόνον· ὅπως ὅπη ὅποι ὅπο υ. περισπᾶται δὲ καὶ ὅσα ἔχει δίχρονον ἐκτεταμένον· ἆ νῦν γρῦ κρ ῖ, ὁπότε ἐκτείνεται, ὁπότε δὲ συστέλλεται, ὀξύνεται.
207 τὸ δὲ λί ὀξύνεται ὡς ἔχον Ι. Τὰ μέντοι μονοσύλλαβα ἔχοντα τὸ Η μὴ προσκειμένου τοῦ Ι ὀξύνεται· νή πλήν δήν ἥ (τὸ ἰσοδυναμοῦν τῷ ΩΣ). τὸ δὲ ᾗ (ὅπου) περισπᾶται. Τὰ μέντοι ἔχοντα τὸ Ω ὀξύνεται καὶ βαρύνεται· τώς ὥ ς. τὸ δὲ οὕτως παροξύνεται. [Λείπει] ........................ .............................. Τὰ εἰς ΩΣ μέγα ἐπιῤῥήματα ἐπὶ τέλους ἔχοντα τὸν τόνον περισπῶνται· ἀληθῶς ἀψευδῶ ς. τὸ καθώς καὶ ὥς (ἀντὶ τοῦ οὕτως) ὀξύνεται. Τὰ εἰς Ω ὀξύνεται· ἰώ ὤ. τὸ δὲ τῆς κλητικῆς περισπᾶται· ὦ. Τὰ εἰς ΩΝ πάντα ὀξύνονται· ἐμποδών ἐκποδών ἐκδεξιών ἐξαριστερών τελευτών χρεώ ν. Τὰ εἰς Σ διὰ τοῦ Η περισπῶνται· ἑξῆς ἐφεξῆς καθεξῆ ς. τὰ δὲ διὰ τοῦ Ι ὀξύνεται· δίς τρίς χωρί ς. Τῶν εἰς Η ληγόντων περισπῶνται ταῦτα· διπλῆ τριπλῆ τριχῆ τετραχῆ ἡσυχῆ πεζῆ πανταχ ῆ, ὡς ἀπὸ περισπωμένων γινόμενα τῶν διπλῶς τριπλῶς πεζῶς πανταχοῦ.
208 περισπᾶται καὶ τὸ ὁμαρτῇ ἁμαρτῇ κομιδῇ πῆ ᾗ (ἀντὶ τοῦ ὅπου καὶ ἀντὶ τοῦ καθά). ὀξύνεται δὲ ταῦτα· ὠή ἰωή δηλαδ ή. Ὀξύνεται καὶ τὸ ἀκμή ν. Τὰ εἰς Ι λήγοντα ὀξύνεται· ἀμισθί ἀπνευστί δευρ ί. προπερισπῶνται δὲ ταῦτα· αὖθι ᾗχι ἶφ ι. τὸ ναίχι δὲ παροξύνεται. Καὶ τὰ εἰς ΑΙ δίφθογγον ὀξύνεται· χαμαί βαβα ί. Τὸ δὲ εἴθε καὶ αἴθε παροξύνεται. τὸ χαμάζε δὲ προπερισπώμενον εὗρον, ἀλλ’ ἡ συνήθεια παροξύνει. Τὰ εἰς ΟΙ περισπῶνται· ἐνταυθοῖ Ἰσθμοῖ πο ῖ . οἴκοι δὲ (ἀντὶ τοῦ εἰς τὸν οἶκον) παροξύνεται. Τὰ εἰς ΟΙ καὶ εἰς ΑΙ σχετλιαστικὰ παραλόγως περισπῶνται· ὀττοτοῖ εὐοῖ παπαῖ ἀτατα ῖ, πλὴν τοῦ αἴ οὐαί βαβα ί. παροξύνεται δὲ τὸ οἴμοι ὤμο ι. ἡ δὲ συνήθεια ὀξύνει τὸ παπαί καὶ ἀτατα ί. Τὰ εἰς ΕΥ περισπῶνται· φεῦ ἐλελεῦ ε ὖ.
209 Καὶ τὰ εἰς ΟΥ περισπῶνται· πανταχοῦ ἀλλαχοῦ ἀγχοῦ ὁμοῦ αὐτοῦ (ἀντὶ τοῦ εἰς τὸν τόπον αὐτὸν) καὶ τὰ λοιπὰ, πλὴν τοῦ ἰδού ἰού καὶ οὔ (τὸ ἀρνητικόν). τοῦτο καὶ ἐν τῇ συνηθείᾳ ὀξύνεται. Τὰ εἰς Υ ὀξύνεται· ἰθύ εὐθύ μεσηγ ύ. σὺν τούτοις καὶ τὸ εὐθύ ς. Τὰ εἰς Ξ ὀξύνεται· ὀδάξ ἀπρί ξ. Τὰ εἰς Α· τριχθά τετραχθά ἀναφανδ ά. καὶ τὰ ἄλλως ἔχοντα τὸ Α· ἄψ μάψ λάξ διαμπά ξ. Τὰ δὲ διὰ τοῦ Α πρὸ μιᾶς ἔχοντα τὸν τόνον καὶ μακρᾷ παραληγόμενα προπερισπῶνται· ὦκα ἦκα αἶψα οἷα (ἀντὶ τοῦ καθά). τὸ ἅμα παροξύνει τὴν παραλήγουσαν, καὶ τὸ κάρτα διὰ τὸ θέσει μακρόν. Τὰ εἰς ΑΡ προπερισπῶνται· αὐτῆμαρ ἐννῆμα ρ. Τὰ ἐρωτηματικὰ περισπῶνται· πῶς ποῦ ποῖ π ῆ. τὸ πώποτε προπαροξύνεται καὶ ... προπερισπᾶται. τὸ ἱνατί καὶ διατί καὶ ἐν τῇ συνεπείᾳ ὀξύνεται. Πᾶς σύνδεσμος μονοσύλλαβος βραχυκατάληκτος ὀξύνεται· γάρ ἄρ ῥά δέ τέ μέν κέν ἄν πέ ρ. Οἱ εἰς Α σύνδεσμοι ὑπὲρ μίαν συλλαβὴν βαρύνονται· ἄρα κᾷτα ὄφρα ἵνα ἕνεκα οὕνεκα δῆτ α, πλὴν τοῦ ἀλλ ά. Οἱ συμπλεκτικοὶ σύνδεσμοι ὀξύνονται· μέν δέ τέ καί ἀλλά ἠμέν ἠδέ ἀτάρ αὐτά ρ, ὑπεσταλμένου τοῦ ἤτοι βαρυτόνου.
210 οὗτος γὰρ οὐ μόνον συμπλεκτικὸς, ἀλλὰ καὶ διαζευκτικός. Αἱ εἰς Σ λήγοντες ὑπὲρ μίαν συλλαβὴν βαρύνονται· ὅπως ἔμπης ὅμως καίτο ι. Πᾶς σύνδεσμος παραπληρωματικὸς ὀξύνεται, χωρὶς εἰ μὴ δίφθογγον τὴν διὰ τοῦ Υ ἔχοι· δή θήν νύ ἄρ ῥά τοί γέ πέρ μή ν . αὖ περισπώμενος ἔχων τὸ Υ. Οἱ αἰτιολογικοὶ ὑπὲρ μίαν συλλαβὴν ὄντες βαρύνονται· ἕνεκα ὄφρα ὅτι χάρι ν. Οἱ μονοσύλλαβοι σύνδεσμοι ἔχοντες δίφθογγον τὴν διὰ τοῦ Ι ὀξύνονται· τοί καί εἴ (ὅθεν τὸ ἐπε ί), ὁ δὲ οὖν περισπᾶται. Ὁ Η σύνδεσμος καὶ ὀξύνεται καὶ περισπᾶται. καὶ ἡνίκα μὲν εὑρεθῇ διαπόρησις μετὰ διαζεύξεως, τότε ὁ Η ἐν τῇ ἀρχῇ ὢν ὀξύνεται, ἐν δὲ τῷ μέσῳ περισπᾶται· ἢ δολιχὴ νοῦσος ἦ Ἄρτεμις ἰοχέαιρ α. ἡνίκα δὲ εὑρεθῇ διαπόρησις ἄνευ διαζεύξεως, τότε ὁ Η, εἴτε ἐν ἀρχῇ εἴτε ἐν μέσῳ εὑρεθῇ, περισπᾶται· ἦ τῷ Ἀχιλλεῖ ἦ τοῖς Μυρμιδόσι ν, ἀντὶ τούτῳ κἀκείνοις. Καὶ ταῦτα μὲν περὶ τόνων, διεξοδικῶς μὲν, ἀλλὰ τοσοῦτον· οὐ γὰρ ἄλλως κατ’ ἐμὲ οἷόν τ’ ἦν συντεθεῖσθαι τῷ τὸ μῆκος τῆς Ἡρωδιανοῦ πραγματείας ἐκφυγεῖν βουλομένῳ.
211 νῦν δὲ περὶ αἰτίας τῆς τῶν τόνων εὑρέσεως καὶ τῶν σχημάτων αὐτῶν διὰ βραχέων διαληψόμεθα· ἔτι δὲ περὶ χρόνων καὶ πνευμάτων. Περὶ τῆς τῶν τόνων εὑρέσεως, καὶ τῶν σχημάτων αὐτῶν, καὶ περὶ χρόνων καὶ πνευμάτων. Βιβλίον κ ʹ. Οἱ χρόνοι καὶ οἱ τόνοι καὶ τὰ πνεύματα Ἀριστοφάνους ἐκτυπώσαντος γέγονε πρός τε διαστολὴν τῆς ἀμφιβόλου λέξεως, καὶ πρὸς τὸ μέλος τῆς φωνῆς συμπάσης καὶ τὴν ἁρμονίαν, ὡς ἐὰν ἐπᾴδοιμεν φθεγγόμενοι. σκέψαι δ’, ὡς ἕκαστον αὐτῶν φυσικῶς ἅμα καὶ οἰκείως, καθάπερ τὰ ὄργανα, ἐσχημάτισται καὶ ὠνόμασται, ἐπειδὴ καὶ ταῦτα ἔμελλε τῷ λόγῳ ὥσπερ ὄργανα ἔσεσθαι. ἑώρακε γὰρ καὶ τὴν μουσικὴν οὕτω τὸ μέλος καὶ τοὺς ῥυθμοὺς σημαινομένην, καὶ πὴ μὲν ἀνιεῖσαν, πὴ δ’ ἐπιτείνουσαν, καὶ τὸ μὲν βαρὺ, τὸ δὲ ὀξὺ ὀνομάζουσαν. εἰ δέ ποτε ἐπᾴδοιμεν, ἢ τέλεον ἐπιτείνοντες, ἢ πάλιν ἀνιέντες, τοῦτο σκληρὸν καὶ μαλακὸν ἐκάλει. κατὰ τοῦτο καὶ ὁ Ἀριστοφάνης σημεῖα ἔθετο τῷ λόγῳ πρῶτα ταῦτα, ἵν’ ἅμα συλλαβῆς καὶ λέξεως γενομένης κανών τις ἕποιτο, καὶ σημεῖον ὀρθότητος· ἔπειτα τρίχα τεμὼν τὴν κίνησιν τῆς φωνῆς, τὸ μὲν εἰς χρόνους, τὸ δὲ εἰς τόνους, τὸ δὲ εἰς αὐτὸ τὸ πνεῦμα.
212 καὶ τοὺς μὲν χρόνους τοῖς ῥυθμοῖς ᾔκασε, τοὺς δὲ τόνους τοῖς τόνοις τῆς μουσικῆς. καὶ σημεῖα ἔθετο ἐφ’ ἑκάστῳ καὶ ὀνόματα, τοῖς μὲν χρόνοις τὸ βραχὺ καὶ τὸ μακρὸν ἐπονομάσας, καὶ σχήματα οἰκεῖα ποιησάμενος, τῷ μὲν μακρῷ τὴν εὐθεῖαν γραμμὴν καὶ ἀποτεταμένην (–), τῷ δὲ βραχεῖ τὴν συνεστραμμένην καὶ συνέχουσαν ὥσπερ ἑκατέρωθεν τὸν φωνὴν (⏑), τῶν δὲ τόνων τὴν μὲν ἄνω τείνουσαν καὶ εὐθεῖαν, καὶ εἰς ὀξὺ ἀπολήγουσαν, ἐοικυῖαν τοῖς βέλεσι τοῖς ἐφιεμένοις, ὀξεῖαν ἐπονομάσας ( ´ ), τὴν δὲ ἐναντίαν ταύτῃ βαρεῖαν ( ` ). ἐπεὶ δὲ ἑώρα τὴν ἔξω τοῦ μέλους λέξιν οὐ κατὰ τὸ βαρὺ μόνον, οὐδ’ ἐν τῷ ὀξεῖ καταμένουσαν, ἀλλὰ καὶ τρίτου τινὸς δεομένην τόνου, τούτου δὴ τοῦ περισπωμένου, πρότερον αὐτῆς τῆς φωνῆς τὴν δύναμιν ἐσκοπεῖτο. Καὶ ἐπεὶ συνέβαινε ταῖς περισπωμέναις λέξεσιν εὐθὺς [ὑπ’] ἀρχομένην τὴν φωνὴν ὀξύ τι ὑπηχεῖν, κατατρέπειν δὲ ὡς εἰς τὸ βαρὺ οὐδὲν ἄλλο ἢ μίξιν καὶ κρᾶσιν ἐξ ἀμφοῖν, τοῦ τε ὀξέος καὶ τοῦ βαρέος ἡγησάμενος εἶναι τὸ περισπώμενον, οὕτως αὐτῷ καὶ τὸ σχῆμα ἐποιήσατο. ἐφαρμοσάμενος γὰρ ἀλλήλαις τὰς εὐθείας ἑκατέρας, τήν τε τοῦ ὀξέος καὶ τὴν τοῦ βαρέος, ταύτην εἶναι τὴν περισπωμένην ἔλεγεν, ὧδέ πως αὐτὴν ἐξ ἀμφοῖν τοῖν τόνοιν ἐξ ὧν ἐγένετο ( ´` ) ὀξυβάρειαν ὀνομάζων.
213 ἐπεὶ δὲ ὁμοιότητα [αὐτὸ] τὸ σχῆμα τοῦ τόνου πρὸς τῶν γραμμάτων ἔμελλεν ἕξειν τῷ Λ, δεδοικὼς, μή τι ἄρα ἐν τῇ παραθέσει τῶν γραμμάτων παραμιγνύῃ τὴν ἀνάγνωσιν, βραχύ τι τὴν εὐθεῖαν τῶν γωνιῶν κλάσας, καὶ περιτείνας αὐτὰς εἰς ἡμικύκλιον, ἅμα τῷ σχήματι τῆς περισπωμένης καὶ τὸ ὄνομα ἐπὶ τὸ οἰκειότερόν τε καὶ εὐφωνότερον μετέβαλεν ( ῀ ) ..... ἀλλ’ ἑκάστῳ πνεύματι οὐκ ἀτέχνως οὐδ’ ἀμούσως τὰ σημεῖα ἐπέθετο· καθάπερ οἱ τοῖς αὐλοῖς τὰ τρήματα εὑράμενοι, ἐπιφράττειν αὐτὰ καὶ ὑπανοίγειν ὁπότε βούλοιντο, κέρασί τισιν ἢ βόμβυξιν ὑφολμίοις ἐπετεχνάσαντο, ἄνω καὶ κάτω, καὶ ἔνδον τε καὶ ἔξω στρέφοντες αὐτὰ, οὑτωσὶ κἀκεῖνος ὥσπερ κέρατα τὰ σημεῖα ἐποιήσατο τῷ πνεύματι, ἕν τι σχῆμα ἑκατέρῳ σημηνάμενος [τοῦτο δὴ τὸ ἓν ὥσπερ αὐλῷ ἐοικὸς], ὅπερ ἔνδον καὶ ἔξω στρέφων ἐπιφράττειν τε καὶ ὑπανοίγειν τὸ πνεῦμα διέταξεν. ἐπιφράττει μὲν γὰρ αὐτὸ καὶ ἐπέχει, ὁπότε ψιλοῦν ἐπιτάττοι, ἀφίησι δὲ καὶ ὑπανοίγει, ἡνίκα ἐπιπνέοντες ἡμεῖς δασέως λέγειν ἀναγκαζόμεθα.
214 Ἐποιήσατο δὲ καὶ τῇ πεπονθυίᾳ λέξει σημεῖα, τά τε συναληλιμμένα ἡμῖν διακρίνοντα καὶ τὰ συγκείμενα καὶ τὰ λελυμένα· οἷον τήν τε ἀπόστροφον νῦν καλουμένην ἐπὶ τοῖς συναληλιμμένοις τάξας, καὶ τὴν ὑποδιαστολὴν ἐπὶ τοῖς ἀπ’ ἀλλήλων λυομένοις, καὶ αὖ τὴν ὑποτείνουσαν εὐθεῖαν ........ τὰ συγκείμενα, ἣν ὑφὲν οὕτως ὀνομάζομεν, ἐπὶ τοῖς συμπεπλεγμένοις. τὰ δὲ σχήματα τούτων σὺν τοῖς ἄλλοις μετ’ ὀλίγα γραφθήσονται. ἀλλὰ καὶ τὰς στιγμὰς σημεῖα εἶναι οὐ μόνον τῇ λέξει, ἀλλὰ δὴ καὶ τοῦ λόγου, διέταξεν ἀνέσεις καὶ ἐποχὰς τῷ πνεύματι καὶ τῇ φωνῇ παρεχόμενος, καὶ χώρας αὐταῖς καὶ δυνάμεις ὡρισμένας διένειμεν. [τρεῖς μὲν τὰς πρώτας καὶ κυριωτάτας μόνον νῦν λέξομεν ἐπιτομῆς χάριν· τὰ δὲ αὐτῶν μέρη ἐν τῷ περὶ περιόδων καὶ κώλων διείληπται, καὶ Νικάνωρι τῷ Ἑρμείου ἐν τῷ περὶ καθόλου στιγμῆς γέγραπται.] τὴν μὲν ἀπαρτίζειν ἀεὶ τὴν διάνοιαν τελείαν στιγμὴν ὑπέθετο, ἣν καὶ τίθησιν ἄνω κατὰ τὴν κεφαλὴν τοῦ στοιχείου, τὸ κῦρος ὥσπερ ἔχουσαν τοῦ λόγου, καὶ βαρύνουσαν τὴν φωνήν. τὴν δὲ ὑπὸ τῇ βάσει, ἣν καὶ ὑποστιγμὴν καλοῦμεν, οὐκ ἀπαρτίζειν μὲν τὴν διάνοιαν ὥρισεν, πόθεν δὲ τοῦ μέλλοντος εἰρῆσθαι ὑφιέναι μὲν ἠρέμα τοῦ πνεύματος εἰς ὀξὺ τὸ λεῖπον ὥσπερ τοῦ λόγου τηροίη.
215 τὴν δὲ μέσην καλουμένην ἀμφοτέρων, οὐδὲ αὐτὴν μὲν ἀπαρτίζειν τὴν διάνοιαν ἔταξεν, ἀναπαύειν δὲ ἐν καιρῷ τὸ πνεῦμα ἐπίσης τῇ φωνῇ χρωμένων, ἐπειδὰν ᾖ ὁ λόγος πολὺς καὶ μακρός. ὥρισε καὶ τοῖς τόνοις καὶ τοῖς πνεύμασι τεταγμένως περιπολεῖν τὴν λέξιν, τὸν μὲν ὀξὺν τόνον ἐν ἅπαντι μέρει καθαρῷ τόνου ἅπαξ ἐμφαίνεσθαι δοκιμάσας· καὶ μεμετρημένως ἐπὶ τοῦ πέρατος τῆς λέξεως, ὁπότε καὶ κυριεύοι τοῦ ὀνόματος ἡ παρὰ τὸ πέρας, ἢ τρίτον ἀπὸ τοῦ πέρατος· πόῤῥω γὰρ τοῦδε οὐ πρόεισιν, οὐδ’ ἂν ἐπιμήκιστον εἴη τὸ ὄνομα. ὁπότε δὲ αὐτὸς ἐνσταίη τὴν λέξιν ὁ τόνος, τηνικαῦτα περισπώμενος γίνεται. ἄμφω γὰρ ἅμα ἀδύνατον, ὅτι ἐκ τοῦ ὀξέος καὶ τοῦ βαρέος ὁ περισπώμενος, ὥσπερ εἴρηται, γέγονεν. φαίνεται δὲ καὶ οὗτος τὰ πολλὰ ἐπὶ τοῦ πέρατος, ..... ἐπιπόῤῥω δ’ εὑρεῖν ἀδύνατον. Ὁ δὲ βαρὺς τόνος, ἅτε καὶ ἁπλοῦς τις ὢν καὶ μικροτέραν ἔχων δύναμιν, ἀτάκτως καὶ ἀμέτρως περίεισι τὴν λέξιν ἁπανταχῆ, καὶ πολλάκις καὶ ὅπη τύχοι φαινόμενος. οὕτω καὶ ἐπὶ τῶν πνευμάτων τὸ μὲν δασὺ κατὰ τὴν ἀρχὴν ἀεὶ φαίνεται, καὶ μέσον ὀλιγάκις, εἰ συγκέοιτο τὸ ὄνομα· τὸ δὲ ψιλὸν οἷά τε ἀέριον καὶ κεχυμένον ἀπεριόριστον ὂν ἁπανταχῆ.
216 καὶ οἱ χρόνοι δὲ καὶ τὰ σημεῖα τῶν παθῶν τέτακταί πως φυσικῶς. Περὶ προσῳδιῶν. Προσῳδίαι εἰσὶ δέκα· ὀξεῖα, οἷον· θεό ς, βαρεῖα, οἷον· Πὰ ν, περισπωμένη, οἷον· πῦρ ῀ , μακρὰ, οἷον· Ἄρη–ς –, βραχεῖα, οἷον· Ἄρ̆ης ⏑, δασεῖα, οἷον· ἥλιος ʽ , ψιλὴ, οἷον· ἠέλιος ʼ , ἀπόστροφος, οἷον· ὡς ἔφα τ ’ ʼ , ὑφὲν, οἷον· πας͜ιμ͜έλουσα ῀ , ὑποδιαστολὴ, οἷον· Δία δ ’ οὐκ ἔχ ε , νήδυμος ὕπνο ς. Διαιροῦνται δὲ αὗται εἰς τέσσαρα· εἰς τόνους, εἰς χρόνους, εἰς πνεύματα καὶ εἰς πάθη. Τόνοι μὲν τρεῖς· ὀξεῖα βαρεῖα περισπωμένη. χρόνοι δὲ δύο· μακρά βραχεῖα. πνεύματα δὲ δύο· δασεῖα ψιλή. πάθη δὲ τρία· ἀπόστροφος ὑφέν ὑποδιαστολή. Ὀξύτονον ὄνομα καλεῖται τὸ ἐπὶ τέλους ἔχον ὀξεῖαν, οἷον· σοφός καλό ς. παροξύτονον καλεῖται τὸ πρὸ μιᾶς συλλαβῆς τοῦ τέλους ἔχον ὀξεῖαν, οἷον· φίλος νέο ς. προπαροξύτονον ὄνομα καλεῖται τὸ πρὸ δύο συλλαβῶν τοῦ τέλους ἔχον τὴν ὀξεῖαν, οἷον· φιλόσοφος φιλόκαλο ς. περισπώμενον καλεῖται τὸ ἐπὶ τέλους ἔχον τὴν περισπωμένην, οἷον· Ἡρακλῆς Σοφοκλῆ ς· προπερισπώμενον ὄνομα καλεῖται τὸ πρὸ μιᾶς συλλαβῆς τοῦ τέλους ἔχον τὴν περισπωμένην, οἷον· δῆμος κῆπο ς. πρὸ δύω οὖν συλλαβῶν περισπωμένη οὐ τίθεται, οὔτε ὀξεῖα πρὸ τριῶν συλλαβῶν εὑρίσκεται.
217 ἡ δὲ βαρεῖα τίθεται τὴν τελευταίαν τρέπων εἰς αὐτὴν, ὅτε ὁ λόγος τρέχει στιγμὴν μὴ ἔχων, οἷον· καλὸς καὶ σοφὸς καὶ σεμνὸς καὶ ἀγαθὸς καὶ εὐσεβὴς ἀνὴρ ἐμοὶ συνδραμὼν διελέχθ η. πᾶσα λέξις τούτου τοῦ λόγου αὐτὴ καθ’ αὑτὴν ὀξύνεται, ἀλλ’ ἐν τῇ συνδρομῇ τοῦ λόγου μεταβάλλεται εἰς βαρεῖαν· κυλινδροειδὴς γάρ ἐστι, καὶ δείκνυσιν, ὅτι στιγμὴν οὐκ ἔχει. καὶ δηλοῖ διὰ τῆς ἐπικλήσεως αὐτῆς, ὅτι συνδέδεται ἔτι ὁ λόγος, συναπτομένης τῆς ἄνω λέξεως τῇ μετ’ αὐτήν. τίθεται καὶ ἐπὶ τέλους, οἷον· Πὰν δή. Περὶ χρόνων. Τῶν χρόνων οἱ μὲν μακροὶ, οἱ δὲ βραχεῖς. καὶ μακρὸς χρόνος ἐστὶ φωνήεντος ἔκτασις· βραχὺς δὲ τοὐναντίον, οὗ παραδείγματα πάντα τὰ βραχυκατάληκτα. τοῦ δὲ μακροῦ χρόνου ταῦτα. Πᾶν ὄνομα μονοσύλλαβον μακροκατάληκτόν ἐστι φύσει ἢ θέσει, οἷον· στύξ νύξ πᾶς λίς κίς Κά ρ· πλὴν τοῦ τί ς. Πᾶν ἀρσενικὸν καὶ θηλυκὸν εἰς ἀμετάβολον λῆγον μακροκαταληκτεῖ· Ἀλκμάν παιάν δελφίν ἀκτίν ῥίν Σαλαμίν Κάρ ψάρ μάρτυρ φόρη ν. σεσημείωται τὸ μάκαρ δάμα ρ. Τὰ εἰς ΑΣ ἀρσενικὰ βαρύτονα, εἴτε ὀνόματα, εἴτε μετοχαὶ, ἐκτείνονται· Αἴας Θόας Αἰνείας λέξας ποιήσα ς.
218 σεσημείωται τὸ μέγας καὶ τὸ λᾶα ς. Τὰ εἰς ΑΣ ὀξύτονα, εἰ μὲν εἴη ὀνόματα, συστέλλονται, εἰ δὲ μετοχαὶ, ἐκτείνονται· Ἀρκάς φυγάς ἐθάς κιχράς ἱστάς πιμπρά ς. σεσημείωται τὸ ἱμάς καὶ ἀνδριά ς, καὶ ὅσα παρὰ τὸ κέκραμαι· ἰσοκράς ἁλικρά ς. Τὰ διὰ τοῦ ΥΝΟΣ δισύλλαβα ἐκτείνει τὸ Υ· φρυνός γρυνός θυνό ς. σεσημείωται τὸ πλυνό ς. Τὰ διὰ τοῦ ΥΝΟΣ ὑπὲρ δύο συλλαβὰς, εἰ μὲν παραλήγει τὸ Σ, συστέλλει τὸ Υ· δεσπόσυνος πίσυνος θάρσυνο ς· εἰ δὲ μὴ παραλήγει τῷ Σ, ἐκτείνει τὸ Υ· κίνδυνος εὔθυνος Πάχυνο ς. διὸ καὶ τὸ βόθυνος ἀναλόγως ἐκτείνουσιν Ἀττικοί. Τὸ ἀνδρόγυνος λάγυνο ς, καὶ τὰ ὅμοια τοῦ γυνή ἐτήρησαν τὸν χρόνον. τὸ μόσυνος Φόρκυνος Πόλτυνος τῶν εὐθειῶν συστελλομένων ἐξέτειναν τὸ Υ, ὡς Ἡρωδιανός. Τὰ εἰς ΥΝ θηλυκὰ δισύλλαβα ἐκτείνει τὸ Υ· μύνη Φρύν η, πλὴν τοῦ γυν ή. τὰ δὲ ὑπὲρ δύο συλλαβὰς συστέλλει τὸ Υ, διὰ τὸ ΣΥΝΗ· κερδοσύνη βριθοσύνη ὑποθημοσύν η.
219 ἀλλὰ καὶ κορύνη χελύνη Ταμύν η. ἐκτείνουσι δὲ Ἀττικοὶ τὸ τορύν η. Τὰ διὰ τοῦ ΥΝΩ ῥήματα ὑπερδισύλλαβα βαρύτονα ἐκτείνει τὸ Υ· ὀτρύνω μολύν ω. [Ἀττικοὶ δὲ βαρύνοντες τὸ Υ ἐκτείνουσιν αὐτό.] Πᾶν θηλυκὸν εἰς Α λῆγον, ὀξυνόμενον μὲν ἢ περισπώμενον, ἐκτείνει αὐτὸ, οἷον· Ἀθηνᾶ πυρκαϊᾶ μν ᾶ· διὸ καὶ τὰ ἀργυρᾶ καὶ ἀργυρᾶ ὁτὲ μὲν ἐκτείνεται ὀξυνόμενον παρ’ Ἴωσι, ὁτὲ δὲ βαρύνεται καὶ συστέλλει αὐτό. Τὰ διὰ τοῦ ΥΡΑ θηλυκὰ ἀμοιβὴν ποιοῦνται τοῦ τόνου· ἢ γὰρ ἐκτείνουσι τὸ Υ καὶ συστέλλουσι τὸ Α καὶ προπαροξύνονται· ἄγκυρα Κέρκυρα ὄλυρ α· ἢ ἐκτείνοντα τὸ Α συστέλλει τὸ Υ καὶ παροξύνεται· Ἐφύρα πορφύρ α· σεσημείωται τὸ κολλύρα τὰς δύο ἐκτεῖνον. Τὰ εἰς ΡΑ μετ’ ἐπιπλοκῆς συμφώνου ἐκτείνει τὸ Α· Ἠλέκτρα ποτίστρα καλύπτρα ἐνέδρ α. σεσημείωται τὸ Τάναγρα καὶ σκολόπενδρ α. Τὰ διὰ τοῦ ΑΙΑ παρώνυμα ἐκτείνει τὸ Α· σεληναία ἁμαξαία ἀρχαί α . γαῖα συνέσταλται. Τὰ εἰς Α λήγοντα θηλυκὰ παρεσχηματισμένα ἀρσενικῷ ὁμόχρονον ἔχει τῷ τέλει τῆς γενικῆς τοῦ ἀρσενικοῦ τὸ Α· ὀξέος ὀξεῖ α, τάλανος τάλαιν α, χαρίεντος χαρίεσσ α.
220 Ῥόδιος δὲ Ῥοδία καὶ Σάμιος Σαμί α. διὸ Ἀττικοὶ ἱερέως λέγοντες ἱερεία ἐκτεταμένως λέγουσιν· ἀλλ’ οὐκέτι πανδόκεια βασίλει α. σεσημείωται τὸ μί α, καὶ τὸ δῖα γυναικῶ ν, τὸ ἴα ἀπὸ τοῦ ἴος ἴου. Τὰ εἰς ΩΝ συγκριτικὰ οὐδέποτε ἐκτεταμένῳ διχρόνῳ παραλήγεται· βράσσων ἐλάσσων θάσσων σεσημείωται, ὅτι φύσει μακρᾷ παραλήγεται. Τὰ διὰ τοῦ ΑΡΙΟΝ ὑποκοριστικὰ συστέλλει τὸ Α· ἱππάριον πλοιάριο ν. Τὰ διὰ τοῦ ΙΝΗ ὑπὲρ τρεῖς συλλαβὰς ἐκτείνει τὸ Ι· Αἰητίνη θριδακίνη ἡρωΐν η. τὸ εἰλαπίνη Μολυβδίνη ὄνομα πόλεως συνέσταλται. Τὰ διὰ τοῦ ΙΝΟΣ ὑπὲρ δύο συλλαβὰς ὀξύτονα παρὰ καιροῦ συντιθέμενα συστέλλει τὸ Ι· ἐαρινός νυκτερινός θερινό ς. οἱ ποιηταὶ δὲ πολλάκις ἐκτείνουσι. Τὰ εἰς ΟΣ οὐδέτερα δισύλλαβα, ἔχοντα πρὸ τοῦ τέλους τὸ Α, συνεσταλμένον αὐτὸ ἔχει· δάος φάος χάο ς. πλὴν τοῦ φᾶρος πρᾶγο ς. Τὰ εἰς ΣΙ λήγοντα μακρᾷ παραλήγει· ἱστᾶσι κιχρᾶσ ι. ποιηταὶ δὲ ἐνίοτε συστέλλουσι. Τὰ ἀπὸ τῶν εἰς ΗΣ ὀξυτόνων διὰ τοῦ ΕΙΑ παροξύτονα συστέλλει τὸ Α, προπαροξύτονα δὲ ἐκτείνει· εὐσέβεια καὶ εὐσεβί α , ἀμέλεια καὶ ἀμελί α , συνήθεια καὶ συνηθί α.
221 τὸ μέντοι ἀμαθία μόνον παροξύνεται καὶ διὰ βραχέος Ι γράφεται. Αἱ εἰς ΑΙ λήγουσαι εὐθεῖαι πληθυντικαὶ ἐκτείνουσαι τυγχάνουσι τὸ Α τῶν αἰτιατικῶν· Σκύθαι Σκύθα ς, καλαί καλά ς. ...... Τὸ Α πρὸ τοῦ Β ἢ Μ συστέλλεται· ῥάβδος Λάβδακος βλάβη ἅμιλλα ἀμύμων ἅμ α. Τὸ Ι κατ’ ἀρχὴν πρὸ τοῦ Τ συστέλλεται· ἴτυς ἰτέ α, [ἴτριον]. Ἴτωνά τε καὶ ἴτεαι ποιητικά. Τὰ διὰ τοῦ ΑΝΩ ὑπὲρ δύο συλλαβὰς συστέλλει τὸ Α· λιμπάνω ἁνδάνω λαμβάν ω, πλὴν τοῦ ἱκάνω κιχάν ω. Τὰ εἰς ΙΣ καθαρὸν βαρύτονα εἴτε ἀρσενικὰ εἴτε θηλυκὰ συστέλλει τὸ Ι· ἔρις Θέτις μῆνις Πάρις ἔχις ὄφι ς. τὸ ὄρνις εὐκνήμις καὶ τὰ ὅμοια σύνθετα ἐκτείνουσιν Ἀττικοί. Τὰ εἰς Ι ὀξύτονα θηλυκὰ ἐκτείνει τὸ Ι καὶ μακρᾷ παραλήγει· κορωνίς ψηφίς βαλβίς φαρκίς ἀρωπί ς. δικαίως οὖν οἱ Ἀττικοὶ τὸ ἐλπίς καὶ καρίς συστέλλουσι. Τὰ εἰς ΡΟΣ καθαρὸν δισύλλαβα ἀρσενικὰ τῷ Α παραληγόμενα συστέλλει αὐτὸ· λάρος γάρος σκάρο ς. Ἀττικοὶ ἐκτείνουσι. Τὰ εἰς ΜΟΣ καθαρὸν δισύλλαβα ἔχοντα τὸ Υ ἐκτείνουσιν αὐτὸ· χυμός θυμό ς.
222 Πᾶν δίχρονον ἐκ κράσεως ὂν ἐκτείνεται· Θέτι ἱρεύς ἴρηξ οἱ νέκυς οἱ βότρυς ῥῦσθαι εὐφυᾶ εὐκλε ᾶ. τὸ μέντοι ὑπερδέα δῆμον ἔχοντας καὶ δυσκλέα Ἄργος ἱκέσθαι καὶ νηλέα θυμόν οὐκ ἔστι κατὰ κρᾶσιν, ἀλλὰ κατὰ ἔνδειαν τοῦ ἑνὸς Ε. Καὶ περὶ τούτων ἅλις· νῦν δὲ περὶ πνευμάτων διαληψόμεθα. Περὶ πνευμάτων. Πᾶσα πρόθεσις ἀπὸ φωνήεντος ἀρχομένη ψιλοῦται, πλὴν τῆς ὑπό καὶ ὑπέ ρ, οἷον· ἀντί ἐπί ἀμφί ἀπό ἐν ἐ ξ. Πᾶν φωνῆεν πρὸ τοῦ Χ ψιλοῦται· ἔχω ἄχος ἠχ ώ. τὸ γὰρ ᾗχι δασύνεται, ὅτι κατ’ ἐπέκτασίν ἐστι τῆς ΧΙ. Τὸ Υ πλεονάζον ψιλοῖ τὰ πρὸ αὐτοῦ φωνήεντα· ὅρος οὖρο ς, ἕκηλος εὔκηλο ς, ὁδός οὐδό ς, ἕαδε εὔαδ ε. Πᾶν φωνῆεν εἰς Ρ λῆγον ἐπιφερομένου δασέος ψιλοῦται· ἄρχω ἔρχομαι ὀρχός ὀρφανό ς. Ἀττικοὶ δὲ δασύνουσι τὸ· εἱρκτή εἱρχθῆνα ι. Πᾶν φωνῆεν πρὸ δασέος καὶ τοῦ Ρ ψιλοῦται· ὀφρῦς ἀφρός ὄφρ α.
223 τὸ ἅθρου ς, ὅτε ἐπιτατικὸν ἔχει τὸ Α, δασύνεται παρὰ Ἀττικοῖς. Τὸ Α Ι Η Ο πρὸ φωνήεντος ὄντα κατὰ διάστασιν ψιλοῦται· ἀάπτους ἀήσυλα ἀΐσσω ἰάπτω ἰατρός ἠΐθεος Ἠετίων ἠέλιος ὀΐω ὀϊστό ς. σεσημείωται τὸ ἵημι, καὶ ὅσα γέγονε παρ’ αὐτοῦ· ἱερεύς ἱέραξ ἱόμωρο ς. καὶ τὸ ἱάλλω Ἀττικοὶ δασύνουσι. Τὸ στερητικὸν Α ψιλοῦται· ἄφιλος ἄοικος πλὴν τοῦ ἅλυσις καὶ ᾅδη ς. Τὸ Ε κατὰ τοὺς παρῳχημένους προερχόμενον καὶ ἀποπίπτον ψιλοῦται· ἔλεγον λέγον, ἔστην στῆν. τὸ δὲ ἑήνδανε καὶ ἑώρων οὐκ ἐκ κλίσεως, ἀλλ’ ἐκ πλεονασμοῦ. Τὸ ἐν ἀντωνυμίαις Ε πρὸ συμφώνου ψιλοῦται· ἐμοί ἐκεῖνος πλὴν τοῦ ἕθε ν. Πᾶν φωνῆεν πρὸ τοῦ Γ ψιλοῦται, πλὴν τοῦ Η καὶ Υ· ἀγοράν ἄγαν ὠγύγιος ἐγγύ ς. τὸ μέντοι ἁγνός καὶ ἅγιος τοῦ ἅζω ῥήματος τὴν δασεῖαν ἐφύλαξεν. Τὸ Α πρὸ τοῦ Ζ ψιλοῦται· ... ἐπὶ δὲ τοῦ σέβομαι δασύνεται· ἅζ ω. Τὸ Α πρὸ δασέως ψιλοῦται. σεσημείωται τὸ ἁφή καὶ τὸ παρ’ αὐτοῦ. Πᾶν φωνῆεν, πλὴν τοῦ Υ, ἐπαγομένων δύο δασέων ἢ δασέος σὺν ἀμεταβόλῳ ψιλοῦται· ἴφθιμος ἄφνω ἰχθῦ ς.
224 σεσημείωται τὸ ἑφθό ς. Τὸ Α πρὸ τοῦ Κ ψιλοῦται· ἀκοή ἄκμων ἀκόν η. Τὸ Α πρὸ τοῦ Λ ἑνὸς ἢ δισσοῦ ψιλοῦται, οἷον· ἄλλω ς. ὁμοίως καὶ τὸ Ι· ἴλλει ν, καὶ τὸ Ω· ὦλλο ς. σεσημείωται τὸ Ἕλλην Ἑλλά ς. Τὸ Ο πρὸ τοῦ Τ ψιλοῦται· ὀτρηρός ὀτοτύζειν ὄτλο ς. οὐ μάχεται τὸ ὅτε καὶ ὅτι δασυνόμενα. Τὸ Η ἐν τροχαϊκῇ λέξει ἀμεταβόλου ἐπαγομένου ψιλοῦται, πλὴν τῶν παρὰ τοῦ ἥσω μέλλοντος· ἦμαρ ἦνις ἤρατ ο . ἧλος παρὰ τὸ ἵημι καὶ ἥσω. Τὸ Ο πρὸ τοῦ Π ψιλοῦται, εἰ μὴ τὸ Λ ἐπάγοιτο· ὀπίσ ω . ὁπόσος ὁποῖος καὶ τὰ ὅμοια ὡς ἀναφορικὰ δασύνεται. Τὸ Ε ἐπιφερομένου τοῦ Μ ἢ κατὰ σύλληψιν ἢ κατὰ διάστασιν ψιλοῦσθαι θέλει· ἔμπλην Ἔμπουσ (σ ) α. Τὸ Α ἐπιφερομένου τοῦ Ν ψιλοῦται· ἄνεμο ς. τὸ ἁνύω Ἀττικοὶ δασύνουσι. Τὸ Α ἐπαγομένου τοῦ Ρ μετὰ φωνήεντος ψιλοῦται· ἄραβος ἀρετή ἀριθμό ς. τὸ δὲ χεῖρα ἁραιήν δασύνεται. Τὸ Α ἐν ταῖς ὑπὲρ μίαν συλλαβαῖς λέξεσιν, ἐπαγομένου τοῦ Σ ἢ ἑνὸς ἢ δισσοῦ ψιλοῦται· Ἀσία ἄστυ ἀστράγαλος ἀσάμινθο ς. τὸ ἅσσα (ὃ δηλοῖ τὸ ἅτινα) δασύνεται. Τὸ Α πρὸ τοῦ Τ ἑνὸς ἢ διττοῦ ψιλοῦται· πλὴν τοῦ ἅτε καὶ ἅτερο ς.
225 Τὸ Α Ι Ο ἐπαγομένου τοῦ Ψ ψιλοῦται· ἄψοῤῥον ἴψας ὀψ έ. τὰ δὲ παρὰ τὸ ἅψω δασύνεται· ἅψεα ἁψί ς. Τὸ Ε καὶ Ο πρὸ δασέος ψιλοῦται, ὄφις ἔθνος Ἔφεσο ς. Τὸ Ο πρὸ τοῦ Ν ἐν ταῖς ὑπὲρ μίαν συλλαβὴν λέξεσι ψιλοῦται· ὄνυξ ὄναρ ὄνομ α. Τὸ Ο πρὸ τῶν διπλῶν ψιλοῦται· ὄξος ὀψέ ὄζαιν α. Τὸ Ι πρὸ δασέος ψιλοῦται· ἶφις ἰχθῦς ἰσχανόω ν. Τὸ Η πρὸ τοῦ Λ ψιλοῦται· ἠλίβατος ἠλιαία ἠλιτόμηνο ς, πλὴν τοῦ ἥλιο ς. Τὸ Ο ἐπιφερομένου τοῦ Ρ ψιλοῦται· ὄρος ὄρυζα ὀρεύς ὀρέγω Ὀρέστη ς, πλὴν τοῦ ὁρῶ ὁρᾷς καὶ ὅρος (ἀρσενικὸν) καὶ ὁρίζ ω. Τὸ ΟΙ ἐν ταῖς ὑπὲρ μίαν συλλαβὴν λέξεσι ψιλοῦται, εἰ μὴ τὸ Μ ἐπάγοιτο· Οἶον οἶστρος οἶκο ς. τὸ οἷος ἀναφορικὸν δασύνεται. τὸ οἷμος οἱμῶ δασύνεται. Ἡ ΑΥ δίφθογγος ψιλοῦται· αὔξω αὐδῶ αὐτός αὔριο ν, πλὴν τοῦ αὕτη βαρύτονον, ἀπὸ τοῦ οὗτος, καὶ αὑτός ἀντὶ τοῦ ἑαυτός. Ἡ ΕΥ δίφθογγος ψιλοῦται, οἷον· εὐχή εὐλαί (οἱ σκώληκες) εὐδία εὐθεῖα καὶ τὰ λοιπὰ, πλὴν τοῦ εὕδω (τὸ καθεύδω) καὶ εὕω (τὸ φλογίζω) καὶ εὑρῶ (ἀφ’ οὗ καὶ εὑρίσκω) καὶ εὗ ἀντὶ τοῦ ἑαυτοῦ κατὰ κρᾶσιν τοῦ Ε καὶ Ο εἰς τὴν ΕΥ δίφθογγον δωρικῶς.
226 Ἡ ΕΙ δίφθογγος ψιλοῦται, οἷον· εἶδος εἰκάζω εἴρων καὶ τὰ λοιπὰ, πλὴν τοῦ εἱρκτή εἵλως (ὁ δοῦλος) καὶ εἱκώς (ὁ πέμψας) καὶ εἱλίζω (τὸ συστρέφω) καὶ εἱλόμην καὶ εἷμα (τὸ ἱμάτιον) καὶ εἱμένος (ὁ ἐνδεδυμένος) καὶ εἷνα (τὸ ἕνα) καὶ εἵποντο (ἀντὶ τοῦ ἠκολούθουν) καὶ εἷσεν (ἀντὶ τοῦ ἐκάθησεν) εἱστήκει καὶ εἵως (ἀντὶ τοῦ ἕως) καὶ εἵαντο καὶ εἵλη (ἡ θερμασία). σεσημείωται καὶ τὸ εἷς ἀριθμητικόν. Ἡ ΟΥ ἐν ταῖς ὑπὲρ μίαν συλλαβὴν λέξεσι ψιλοῦται· οὐρανός οὐλή οὐρ ῶ . οὕτω δὲ ἢ οὕτως δασύνεται. Τὸ Υ πάσης λέξεως ἄρχον δασύνεται πλὴν τῶν Αἰολικῶν. Πᾶν ἄρθρον ἀπὸ φωνήεντος ἀρχόμενον δασύνεται· ὅ οὗ ᾧ. τὸ δὲ ὦ ψιλοῦται, οὐ γὰρ ἄρθρον, ἀλλ’ ἐπίῤῥημα κλητικόν. Πᾶσα ἀντωνυμία ἀποβαλλομένη τὸ Σ δασύνεται· σός ὃ ς, σοῦ ο ὗ. Τὸ Ρ ἀρχόμενον λέξεως δασύνεται, οἷον· ῥανίς ῥά ξ, πλὴν τοῦ ᾿Ρ άρος καὶ ᾿Ρ άριο ν. Τὸ Ρ, ἐὰν δισσὸν γένηται ἐν μέσῃ λέξει, τὸ μὲν πρῶτον ψιλοῦται, τὸ δὲ δεύτερον δασύνεται· οἷον συῤῥάπτ ω.
227 Τὸ Ε τῶν ἀριθμῶν δασύνεται· ἕν ἕξ ἑπτά καὶ τὰ λοιπὰ, πλὴν τοῦ ἐννέα καὶ ἐννενήκοντ α. καὶ καθόλου εἰπεῖν, πᾶς ἀριθμὸς ἀπὸ φωνήεντος ἀρχόμενος δασύνεται. ......