On Beauty and Human Excellence is a lost philosophical treatise attributed to Dius, a historian of Phoenicia known only from citations by the Jewish historian Josephus in the 1st century CE. While Josephus references Dius as a source for Phoenician and Israelite royal history, there is no independent record of Dius authoring any philosophical works. The treatise is absent from all major catalogs of ancient Greek literature and fragments, and no manuscript tradition or direct quotations from it survive. The attribution of a work on beauty and human excellence to a figure documented solely as a historian remains unverified and appears inconsistent with his known literary output. Consequently, Dius’s historical significance rests entirely on his value as a source for Phoenician history utilized by Josephus, with the philosophical treatise representing an unattested and likely spurious attribution.
| 70 (6t) | Περὶ καλλονῆς Stob. 4.21.16 p. 486 He. (Mullach 2 p. 27) Δίου Πυθαγορείου ἐκ τοῦ Περὶ καλλονῆς. Τίς ἀγωγὰ βιοτᾶς [ὄντως] ναμαρτὲς εὐδαίμων ζωά; καὶ τίνας ποκὰ χρὴ κρίνεν εὐδαίμονας; ἦ νὴ Δία τὼς σκάνεος καλλονὰν ἔχοντας, δώρημα φύσιος. τούτως γὰρ ὡς ἔνι μασσότερον οἱ πλεῦνες ὡς θεὼς ἢ θεῶν ἱδρύματα ὑποτρέχοντι καὶ θεραπεύοντι θρησκεύοντες οὐ κακὰν θρησκείαν. καὶ ὄντως ἔμοιγε κατοπτίλλεται ἔχεν τι σεμνὸν καὶ θαυμασμῶ ἄξιον· τὼς μὲν γὰρ ἁτέρως τῶν ἀνθρώπων χάριν ἀπαιτεῦντι οἱ εὖ ἔρξαντες· τοῖς δ’ εὐμόρφοις τοὐναντίον οἱ εὐεργετίξαντες χάριν ἔχοντι, ὅτι καὶ ὑπέμειναν εὖ παθῆν ὑπ’ αὐτῶν. τουτέως οὖν εὐδαίμονας οἶδα, τᾷ ἔμμεν δοκεῦντι τοῖς τὰν ὥραν αὐτοῖς βολλομένοις ὀπωρίξασθαι· ποθ’ ὣς ὑπὸ νομοθέτα τοιόσδε ἀπαντασεῖται λόγος οὐκ ἀσυφάλως μυθεύμενος τάδε· «ἐγών, ὦ κράτιστοι ἀνδρῶν, ποτιβλέπων ἅπαντα τὰ νέα φυλακᾶς τε καὶ ταμελείας δεόμενα, καθάπερ τὰ ζώφυτα περὶ τὸν πρῶτον καιρὸν τᾶς αὐξήσιος, τῷ ἀκροσφαλῶς ἔχεν ποτὶ σωτηρίαν, ὑπέλαβον μὴ παρέργως δεῖν αὐτῶν με φυλάσσεν τὰν ἀσθένειαν· ὑμεῖς δέ γα οἳ ὀριγνῆσθε σωματικᾶς ἁδονᾶς, τέλος ποιεύμενοι καθάπερ κνώδαλα τὸν κόρον τῶ πλατιασμῶ, οὐχ ὅτι χάριτος ἢ τιμᾶς ἀλλὰ καὶ μέμψιος ποτὶ κολάσει δικαίως ἐστὲ ἄξιοι τυγχάνεν, διὰ τὰς αὐταυτῶν ἀκολασίας ἐμβαλλόμενοι ῥύπον ἐν ζωὰν ἐλευθέρων παίδων». |
| 71 | Stob. 4.21.17 p. 488 He. (Mullach 2 p. 27) Ἐν ταὐτῷ. Ἁ δέ γα εὐμορφία τοῖς ποτοκέλλουσιν ἁδονὰς παρέχει ποθερπύζοισα, καθάπερ ἄγαλμα ἢ γραφὰ ἢ ἅτερον χειρόκματον ἐπίτευγμα. διό κα θέλοιμι ἔγωγε ἅτερον ἔχεν τὸ κάλλος ἢ αὐτὸς εἶμεν εὔμορφος· ὥσπερ εἰ οἶνον πιεῖν ἁδὺν καὶ πολύωρον ἢ αὐτὸς εἶμεν βουνός, καὶ χιλὸν ποτιφέρεσθαι ἁδὺν καὶ ἀμπέχεσθαι ἀμπεχόναν καλὰν ἢ εἶμεν χιλὸς ἢ ἀμπεχόνα. ἀλλ’ ὑποδραμών τις σχεδὸν φάσει «ἀλλ’ ἐγὼ χαίρω ἐπὶ τᾷ ἐμαυτοῦ εὐμορφίᾳ τῷ καὶ ἁτέρως ἀγάλλεσθαι». ποθ’ ὃν ὑποβλήδαν φατίζω πάλιν· «ἀγάλλευ, μειράκιον· εὐδαίμονα μὲν γὰρ οὐκ ἔχω ὅπως τυ φατίζω ναμαρτέως μυθαρευόμενος». |