ΙΕΡΟΣ ΛΟΓΟΣ Δʹ.
ἐδόκουν ἰέναι ἐπὶ τὴν ἑστίαν τοῦ Διὸς ὀνειρολεκτεῖν καταλείψας ——— τὸ τέρμα δίδου τῆς γραφῆς κεκμηκόσι ἐκ τῆς κακίστης φάσματο ———
σὺν ἅπασι τοῖς περὶ αὐτὸ οἷον σὺν τῇ πατρίδι, τῷ γένει, τῷ ἐπιτηδεύματι.
χαίρειν τε οὖν καὶ συμβάλλεσθαι οἰηματίας ἄνθρωπος, καὶ κομπορήμων καὶ περιαυτολόγος. τὰ δὲ πάντα ἐκ κούφης γνώμης καὶ χαύνου· ἀφʼ ὧν καὶ ἡ ἀπέραντος αὕτη αὐτῷ ὀνειρολεσχία.
ὡς ἕνα γε οὐδένα ἀντὶ τοῦ οὐδένα τούτων. λέγεται δὲ καὶ κατʼ εὐθεῖαν εἷς οὐδείς.
ἐπεθορύβησεν εὐφήμως ἐπεβόησαν.