ΑΒΡΑ
πίναξ ὁ πρῶτος τῶν μεγάλων ἡγήσεται,
ἔχων ἐχῖνον, ὠμοτάριχον, κάππαριν,
θρυμματίδα, τέμαχος, βολβὸν ἐν ὑποτρίμματι.
ταῦτʼ ἀξιῶ·
εἴτʼ ὀρνιθάριον, τὸ περιστέριον, τὸ γαστρίον.
ΑΝΤΕΡΩΣΑ
μετανιπτρίδʼ αὐτῷ τῆς ὑγιείας ἔγχεον.
ΑΝΤΥΛΛΟΣ
Βυζάντιόν τε τέμαχος ἐπιβακχευσάτω,
Γαδειρικόν θʼ ὑπογάστριον παρεισίτω. . . . . . . . . . . . .
ἀλλʼ ἐπριάμην παρʼ ἀνδρός, ὦ γῆ καὶ θεοί,
ταριχοπώλου πάνυ καλοῦ τε κἀγαθοῦ
τιλτὸν μέγιστον, ἄξιον δραχμῆς, δυοῖν
ὀβολοῖν, ὃν οὐκ ἂν καταφάγοιμεν ἡμερῶν
τριῶν ἤδη κατεσθίοντες οὐ δεδωκά γε·
ὑπερμέγεθες γάρ ἐστι.
τί οὖν ἀγοράζω; φράζε γάρ.
Β. μὴ πολυτελῶς, ἀλλὰ καθαρείως, δασύποδα,
ἐὰν περιτύχῃς, ἀγόρασον καὶ νηττία,
ὁπόσα σὺ βούλει, καὶ κίχλας καὶ κοψίχους,
ὀρνιθάριά τε τῶν ἀγρίων τούτων συχνά·
χάριεν γάρ.
οὔποτʼ αὖθις
σηπίαν ἀπὸ τηγάνου
τολμήσαιμι φαγεῖν μόνος.
ΑΠΕΛΑΥΝΟΜΕΝΟΣ
εὖ γʼ ἄνδρες, εὖ σφόδρʼ· ἀλλὰ μὴν τῇ ματτύῃ
οὕτω διαθήσω τὰ μετὰ ταῦθʼ, ὥστʼ οἴομαι
οὐδʼ αὐτὸν ἡμῖν τοῦτον ἀντερεῖν ἔτι.
ΒΑΣΙΛΕΙΣ
λοιπή τις ὀξίς ἐστι καὶ ψυκτήριον
τῆς εὐπαρύφου λεπτότερον.
ΔΙΑΒΟΛΟΣ
ἡ ναῦς δὲ πότερον εἰκόσορός ἐστʼ ἢ κύκνος,
ἢ κάνθαρος; τουτὶ γὰρ ἂν πύθωμʼ ἔτι,
αὐτὸς περανῶ τὰ πάντʼ. Β. ἀμέλει κυκνοκάνθαρος.
ΕΚΑΤΗ
τῶν κατεσταμνισμένων
ἡμῖν λαγύνων πηλίκοι τινές; Β. τρίχους. . . . . . . . . . . . .
τὸν μεστὸν ἡμῖν φέρε λάγυνον.
ΗΣΙΟΔΟΣ
βεμβράδʼ, ἀφύην, ἑψητόν
ΙΕΡΟΦΑΝΤΗΣ
ΚΛΙΝΗ
ναστὸς τὸ μέγεθος τηλικοῦτος, δέσποτα,
λευκός· τὸ πάχος γὰρ ὑπερέκυπτε τοῦ κανοῦ.
ὀσμὴ δέ, τοὐπίβλημʼ ἐπεὶ περιῃρέθη,
ἄνω ʼβάδιζε καὶ μέλιτι μεμιγμένη
ἀτμίς τις εἰς τὰς ῥῖνας· ἔτι γὰρ θερμὸς ἦν.
καὶ δυσχερὴς λάγυνος οὗτος πλησίον
ὄξους.
ΜΑΓΕΙΡΟΣ
ὃς μέλανα ποιεῖν ζωμὸν οὐκ ἠπίστατο,
θρῖον δὲ καὶ κάνδαυλον ἢ τούτων τι τῶν
εἰς ματτύην οὐδέτερον εἶδε πώποτε.
ΟΙΝΟΠΙΩΝ
ἀμφίας
ΟΡΝΙΘΕΥΤΗΣ
ΠΑΝΔΡΟΣΟΣ
κἀγώ, φιλτάτη,
μετανιπτρίδʼ αὐτῷ τῆς ὑγιείας ἔγχεον.
Β. λαβὲ τῆς ὑγιείας δὴ σύ. Γ. φέρε, τύχἀγαθῇ.
τύχη τὰ θνητῶν πράγμαθʼ, ἡ πρόνοια δὲ
τυφλόν τι κἀσύντακτόν ἐστιν, ὦ πάτερ.
ἀλλʼ ἐγχέασα θᾶττον ἀγαθοῦ δαίμονος
ἀπενεγκάτω μοι τὴν τράπεζαν ἐκποδών·
ἱκανῶς κεχόρτασμαι γάρ. Β. ἀγαθοῦ δαίμονος.
Α. δέχομαι. λαβοῦσʼ ἀπένεγκε ταύτην ἐκποδών.
ἔπειτα τῆς αὐτῆς ὁδοῦ
πρὸς Ἀερόπην ἐλθοῦσα πέμψαι στρώματα
αὐτὴν κέλευε, φησί, καὶ παρʼ Ὤκιμον
χαλκώματα.
ΠΑΤΡΙΩΤΑΙ
ὁ κάπηλος γὰρ οὑκ τῶν γειτόνων,
ἄν τʼ οἶνον ἄν τε φανὸν ἀποδῶταί τινι
ἄν τʼ ὄξος, ἀπέπεμψʼ ὁ κατάρατος δοὺς ὕδωρ.
ΠΛΟΥΤΟΣ
ΣΥΡΟΣ
Κηφισόδωρον οὐ κακῶς μὰ τὸν Δία
τὸν πλάνον φασὶ στενωπὸν εἰς στενὸν στῆσαί τινας
ἀγκαλίδας ἔχοντας, ὥστε μὴ παρελθεῖν μηδένα.
ΤΟΚΙΣΤΗΣ
καταλαμβάνομεν τὸν πορνοβοσκὸν καὶ δύο
ἑτέρους κατὰ χειρὸς ἀρτίως εἰληφότας
καὶ στέφανον. Β. εἶεν. καλὸς ὁ καιρός, Χαιρεφῶν.
ΨΕΥΔΟΣΤΙΓΜΑΤΙΑΣ
καὶ σὺ μὲν
τὴν δευτέραν τράπεζαν εὐτρεπῆ ποίει.
κόσμησον αὐτὴν παντοδαποῖς τραγήμασιν,
μύρον, στεφάνους, λιβανωτόν, αὐλητρίδα λαβέ.
ΑΔΗΛΩΝ ΔΡΑΜΑΤΩΝ
εἰ τὸ συνεχῶς καὶ πολλὰ καὶ ταχέως λαλεῖν
ἦν τοῦ φρονεῖν παράσημον, αἱ χελιδόνες
ἐλέγοντʼ ἂν ἡμῶν σωφρονέστεραι πολύ.
«οὐκ ἔστιν ὅστις πάντʼ ἀνὴρ εὐδαιμονεῖ.»
νὴ τὴν Ἀθηνᾶν συντόμως γε, φίλτατε
Εὐριπίδη, τὸν βίον ἔθηκας εἰς στίχον.
ἆρʼ οἶσθʼ ὅτι τῆς πενίας ὅπλον
ἡ παρρησία; ταύτην ἐάν τις ἀπολέσῃ,
τὴν ἀσπίδʼ ἀποβέβληκεν οὗτος τοῦ βίου.
πάλιν χρόνῳ τἀρχαῖα καινὰ γίνεται. . . . . . . . . . . . .
οὐκ ἔστι δυσαρεστότερον οὐδὲ ἓν χρόνου·
οὐδέποτʼ ἀρέσκει ταὐτὰ τούτῳ τῷ θεῷ.
μειράκιον δὲ κατὰ τύχην
ὑποσκαφιόκαρτόν τι κεχλαμυδωμένον
κατάγεις ἀναγκόσιτον.
ἁλύσεις, καθετῆρας, δακτυλίους, βουβάλιʼ, ὄφεις,
περισκελίδας, ἐλλέβορον.
ῥήτορες
ἐξωρμενικότες, δυσχερεῖς, παλιναίρετοι
νὴ τὴν Ἀφροδίτην, ὦ ξένη,
βλοσυράν γε τὴν ψυχὴν ἔχεις.
εἰπέ μοι, τίνι
ἐδιακόνεις;
ζιγγοῦν
στήριγμα
Ταραντῖνον
ΑΜΦΙΣΒΗΤΗΣΙΜΑ
στρῆνον