The Commentary on Plato's Theaetetus is an ancient philosophical treatise, likely composed in the second century CE by an anonymous author. Written in Koine Greek, it offers a line-by-line exegesis of Plato's dialogue the Theaetetus, which examines the nature of knowledge. The work proceeds by quoting a brief passage from Plato and then furnishing detailed explanatory notes, engaging deeply with the dialogue's arguments and clarifying its philosophical terminology. Designed for advanced students or scholars, it reflects the professionalized scholarly approach to philosophy during the Roman Imperial period. The commentator frequently critiques rival schools of thought, particularly the Stoics and Epicureans, while defending a Platonic viewpoint.
The text survives only in a fragmentary state, preserved on a single damaged papyrus scroll known as Papyrus 978. This scroll was excavated from the Villa of the Papyri in Herculaneum, which was buried by the eruption of Mount Vesuvius in 79 CE. The 84 extant columns represent a continuous but incomplete portion of the original work; both the beginning and the end are lost. There is no medieval manuscript tradition for this commentary, making its survival entirely dependent on this carbonized papyrus, which modern scholars read using advanced imaging techniques. Its discovery provides crucial insight into the methods of studying and debating Platonic texts in antiquity.
| 1 [24-49] | [ ........ Πρ]ωταγο[ρ ........... ]χρη [ ...... Πρωτα]γόραν [ .......... ]υποδη[ματ ........ ]άνει· [ ........... ]δεμεν [ ........... ]τικωι· [ ........... ]ουιε [ ............ ]σων [ ........... ]υγηι [ ..... Πρωτα]γόραι [ ............ ]λοι < [ ........... ]αιξε [ ....... σο]φισταὶ [ ........... ]ηνκα[ .......... ]σεψδο [ ........... ]ενδε [ .......... ]νιημη [ ........ Πρ]ωταγό[ ........... ]ετο ἐ[ ........... ]αιτο [ ........... ]οπερ [ ............. ]ως. [Break in Text (point at which text breaks off for an unknown length)] αὐτῆι. |
| 2 | ἅμα δὲ καὶ Θε[όδω‐] ρος μὲν ἑταῖρος ἦν τῶι Πρωταγόραι, ὁ δ[ὲ] Θεαίτητος ἐνετύγχανεν τῶι συγγράμματι τῶι Πρωταγόρου τῶι Περὶ ἀληθείας, ἐν ὧι περὶ ἐπιστήμης λέγει. ταῦτα μὲν οὖ[ν] ἀναγκα[ῖ]ον ἦν προανακαθήρασθαι. τῶν δὲ Πλα τωνικ[ῶν] τινες ᾠήθησ[αν περ]ὶ κριτηρίου ε[ἶναι τὸν] διάλογον, < ἐ[πεὶ] καὶ πλεονάζει < ἐν τῆι περὶ τούτου σκέψει. τὸ δ’ οὐχ οὕτως ἔ< χει, ἀλλὰ π[ρ]όκειται περὶ ἐπιστήμης εἰπ[ε]ῖν τ[ῆς ἁπλ]ῆς καὶ ἀσυνθέτου· εἰς τοῦτο δὲ ἀ< ν[α]γκαίως περὶ κριτηρί[ο]υ σκοπεῖ. λέγω δὲ νῦν κρ[ι]τήριον τὸ [δ]ι’ οὗ κ[ρίν]ομεν ὡς ὀρ[γ]άν[ο]υ. [δ]εῖ γὰρ ἔχειν ὧι κρ[ι]νοῦμεν τὰ πράγματα, ε[ἶ]τα ὅταν ἀκρ[ι‐] βὲς ἦι τοῦτο, ἡ τῶν καλῶς κριθέντων μό[νι]μος παραδοχὴ [γί‐] [γνετα]ι ἐπισ[τήμη]. ἀλλ’ ἔ[νιοί] φασιν αὐτὸν περὶ ἐπιστήμησ[ < ] προθέμενον ζητ[εῖν] ἐν μὲν τῶι Θεαιτήτω[ι] περὶ ἃ οὐκ ἔστιν δει< κνύναι, ἐν δὲ τῶι Σοφιστῆι περὶ ἃ ἔστιν. προσῆλθον μὲν οὖν ἐγγύς, οὐ μὴν ἔτυχον τἀ< ληθοῦς· οὐ γὰρ ζητεῖ τὴν ὕλην, περ[ὶ] ἣν σ[τρέ‐] φεται ἡ ἐπιστήμη, ἀλλὰ τίς οὐσ[ί]α α[ὐτ]ῆς. [ἕ‐] τερον δέ ἐστιν τοῦτο ἐκείνου, ὡς ἐπὶ τῶν τεχν[ῶ]ν ἄλλο μέν ἐστιν τὸ [ζη]τεῖν [ἑ]κάστης τὴν [ο]ὐσίαν, ἄλλο δὲ < τὸ τὴν ὕλην, περὶ ἣν πραγματεύονται. |
| 2 (50) | ἐ< πεὶ [δὲ ἐπι]στήμη ἦν δόξα ὀρθὴ δεθεῖσα αἰτία λογισμοῦ (τότε γὰρ ἴσμεν τὰ πράγματα, < ὅταν μὴ μόνον εἰδῶμεν ὅτι ἔστιν ἀλλὰ καὶ διὰ τί), ἦσαν δὲ οἱ τὰς < αἰσθήσεις ἐκτετει< μηκότες διὰ τὸ ἔχειν αὐτάς τι πληκτικὸν [ἀ]νατιθέντες αὐταῖς καὶ τὴν ἀκρείβειαν, πρῶτον μὲν ταύτην βασανιεῖ τὴν ὑπό< λημψιν, εἶτα μεταβήσεται ἐπὶ δόξαν ὀρ< θήν, μετὰ ταύτην ἐπὶ δόξαν ὀρθὴν μετὰ λόγου, καὶ [ἐ]νθάδε κατ[α]παύσει [τὴ]ν ζήτη[σιν· εἰ γὰ]ρ προσλάβοι [τὸν] δεσμὸν τῆς αἰτί[ας, γί]νεται αὐ[τ]ῶι τέ< λει[ο]ς ὁ τῆ[ς] τοιαύτης ἐπ[ισ]τή[μης λόγ]ος. |
| 3 | τ[ὰ] [μὲν] οὖν τοι[αῦτ]α κα[ὶ] < [ἐν] τῆι ἐξηγήσει σα[φην]ισθήσεται. φέρ[ε‐] [τ]αι δὲ καὶ ἄλλο προοίμιον ὑπόψ[υ]χρον σχεδὸν τῶν ἴσων στίχων. οὗ ἀρχή· «ἆρά γε, ὦ παῖ, φέρεις τὸν [π]ε[ρὶ Θε]αιτήτου λόγον;» τὸ δὲ γνήσιόν ἐστιν, οὗ ἀρχή· « ἄρτ ι , ὦ Τερψίω ν. » ἔοικε δὲ πεποιηκέναι μὲν δραματικὸν τὸν διάλογον τοῦ Σωκράτους προσ[δια]λεγομένου Θεοδώρωι τε καὶ Θεαιτήτωι, εἶτα ἐπεὶ εἶκεν < πολλὰ ἄγκυλα προσέθηκεν τὸ προοίμιον, ὡς Εὐκλείδου ἀπομνημονεύοντος < πρὸς Τερψίωνα, ὧν ἠκηκόει Σωκράτους./ ὁ [δ’ Ε]ὐκλείδης τῶν ἐλλ[ο]γίμων ἦν Σωκρατικῶν καὶ ἦρξέν γε τ[ῆ]ς ὀνομασθείσης < Μεγαρικῆς αἱ[ρέ]σεως, ἥτις ὕστερον ἐγένετο σοφιστικωτέρα· ἐμβρει θεῖ τοίνυν ἀνδρὶ ἐπεφήμισεν τὸν διάλογον ὄντα καρτερόν· οὐ γὰρ δὴ δι’ ἥν φησιν αἰτί< αν, ἵνα μὴ παραποδίζοι ἐνκείμενα « Καὶ ἐγὼ ἔφη ν , Καὶ ἐγὼ εἶπο ν » καὶ « περὶ τοῦ ἀποκρεινομένου ὅτ [ι ] Συνέφ η » καὶ « Οὐχ [ ὡμ ο ]λόγε ι» . |
| 4 | κέχρηται γ[οῦ]ν ἐπὶ πολλῶν τοιούτῳ χαρα< κτῆρι καὶ οὐκ ἐνοχλ[εῖ] οὐδὲν ἐν ἐκείνοις. πε ριέχει δὲ τὸ προοίμιον τῶν προσηκόν< των καὶ πρακτῶν ὑπογραφήν, ἃ οἱ Στ[ωικ]οὶ καθήκοντα ὀ[νομά‐] ζουσιν. τὰ δὲ τοια[ῦτα] σαφέστατα κεῖτα[ι πα‐] ρὰ τοῖς Σωκρατικ[ο]ῖς καὶ οὐ δεῖτα[ι] ἐξηγή< σεως· Εἶπέ τε ὅτι πᾶ⸐ &l t ; σα ἀνάγκη εἴη τοῦτον &l t ; ἐλλό [γ ]ιμον γενέσθαι &l t ; ε [ἴ ]περ εἰς ἡλ [ι ]κίαν [ἔ ]λ&l t ; θο ι . Εἰ εὐφυὴς ὁ Θεαίτητος, ποία ἀνάγκη ἐλλόγιμον αὐτὸν γενέσθαι ἐλθόντα εἰς ἡλι< κίαν πρόσθε[ν] μὴ ν[ο‐] σήσαντα μηδὲ ἀσκοληθέντα μηδὲ δι’ ἄλλην ὁμοίαν αἰτίαν ἐμποδισθέντα; τὰ γὰρ τοιαῦτα κατὰ τὸ εἰκὸς λέγεται, οὐχὶ δὲ κατὰ τὸ ἀναγκαῖον, ἐπεὶ ταῖς εὐφυείαις οὐ πρόσεστιν τὸ βέβαιον, ἀλλὰ τὸ ὡς κατὰ τὸ πλεῖστον. ἀλλὰ ὅταν γέ τις σχε< δὸν πάσας ἔχηι τὰς εὐφυείας, ὥσπερ ὁ Θεαί< τητος, καὶ οὐ μόνον γε ταύτας, ἀλλὰ καὶ τὰς ἀσκήσεις αὐτῶν καὶ ὁ τοιοῦτος γίνεται ἐλλόγιμο[ς], ἐὰν [μ]ή τι κω< λύσηι π[αρ]ὰ [τ]ὴν ἔξωθεν αἰτίαν. |
| 5 | Εἰ μὲν τῶν ⸐ &l t ; ἐν Κυρήνηι μᾶλλον ἐ&l t ; κηδόμη ν , ὦ Θεόδωρ ε , &l t ; τὰ ἐκεῖ ἄν σε καὶ περὶ &l t ; ἐκείνων ἀνηρώτω ν , &l t ; εἴ τινες αὐτόθι περὶ γε&l t ; ωμετρίαν ἤ τινα ἄλ&l t ; λην φιλοσοφίαν εἰσὶν &l t ; τῶν νέων ἐπιμέλει&l t ; αν ποιούμενο ι , νῦν δέ &l t ; ( ἧττον γὰρ ἑκείνους ἢ &l t ; τούσδε φιλ ῶ) . Κήδεται μὲν καὶ Κυρηναίων, < κατὰ τὸν αὐτὸν δὲ λόγον καὶ ὡντινωνοῦν ἀνθρώπων· ᾠκειώμεθα γὰρ τοῖς ὁμοειδέσι· μᾶλλον μέντοι ὠικείωται το[ῖς ἑα]υτοῦ· πολίται[ς· ἐπιτείνε‐] ται γὰρ καὶ ἀ[νίετ]α[ι] ἡ οἰκείωσις· ὅ[σοι το]ίνυν ἀπὸ τῆς οἰκε[ι]ώσεως εἰσάγουσι τὴν δι[κ]αι[ο‐] σύνην, εἰ μὲν λέγου< σιν ἴσην αὑτοῦ τε πρὸς αὑτὸν καὶ πρὸς [τὸν ἔ‐] [σ]χατον Μυσῶν, τεθέντος μὲν τούτου σώζεται ἡ δικαιοσ[ύ]νη, οὐ συγχωρεῖται [δ]ὲ [εἶ‐] ναι ἴσην· παρὰ γὰ[ρ τὴν] ἐνάργειάν ἐστιν [κ]α[ὶ] < τὴν συναίσθησιν. ἡ < μὲν γὰρ πρὸς ἑαυτὸν οἰκείωσις, φυσική ἐστιν καὶ ἄλογος, ἡ δὲ πρὸς τοὺς πλησίον φυσικὴ μὲν καὶ αὐτή, οὐ μέντοι ἄνευ λόγου. ἐὰν γοῦν καταγνῶμεν πονηρίαν τινῶν, οὐ μόνον ψέγομεν αὐτούς, ἀλλὰ καὶ ἀλλοτριούμεθα < πρὸς αὐτούς, αὐτοὶ δὲ ἁμαρτάνοντες οὐκ ἀποδέκονται μὲν τὰ [μ]αχόμενα, οὐ δύναντ[αι δ]ὲ μεισῆσαι αὑτούς. |
| 6 | οὐκ ἔστιν τοίνυν ἴση ἡ ο[ἰ]κε[ί]ωσις πρὸς ἑαυτὸν [καὶ π]ρὸς ὁντινοῦν, ὅπου μηδὲ πρὸς τὰ [ἑ]αυτῶν μέρη ἐπ’ ἴση[ς] ᾠκε[ι]ώμεθα. οὐ γὰρ ὁμοίως ἔχομεν πρὸς ὀφ[θα]λμ[ὸ]ν κα[ὶ] δάκτυλον, ἵνα μὴ λέγω πρὸς ὄνυχας [κ]αὶ τρίχας, ἐπεὶ οὐδὲ πρὸς τὴν ἀποβολὴν αὐτῶν ὁμοίως < ἠλλοτριώμ[εθ]α, ἀλλὰ μᾶλλον κ[αὶ ἧτ]τον. < εἰ δὲ καὶ α[ὐτ]οὶ φήσουσι ἐπιτεί[ν]εσθα[ι] τὴν οἰκείω[σιν, ἔσ]ται μὲν < φιλανθρ[ωπί]α, ἐλέγξουσι δὲ τ[ούτους α]ἱ περιστάσεις [ ..... ]ν, ὅ< που ἀνάν[κη μό]νον < σώζεσθαι τὸν ἕτερον αὐτῶν· κἂν μὴ γένωνται δὲ περιστάσεις, ἀλλ’ αὐτοί γε οὕτως διάκ[εινται] ὡς ἐλεγχθησόμενοι. ὅθεν καὶ ἐρω[τ]ῶσιν οἱ ἐξ Ἀκαδημε[ίας ο]ὕ[τ]ω[ς]· ἐπ’ ἴση[ς] οὐ [σώζεται] κατὰ τ[οὺς] Ἐπικο[υρείο]υς ἡ δικαιοσύνη κα[ὶ] κα τὰ τοὺς Στωικού[ς]. ἀλλὰ μὴν κατὰ τοὺς Ἐπικουρείους οὐ σώζεται ἡ δικαιοσύνη, ὡς ὁμολογοῦσι, πρὸς οὓς ὁ λόγος, οὐδὲ κατὰ τοὺς Στωικοὺς ἄρα. διὰ τί < γὰρ οὐ σώζεται κατὰ τοὺς Ἐπικουρείους, < εἴ τις αὐτῶν πυνθάν[οιτ]ο, φήσουσι, ὅτι οὐκ ἀπολείπουσι οἰ< κείωσιν πρὸς τοὺς πλησίον. |
| 7 | ἐὰν οὖν ἀπολείπητε ὑμεῖς ἀνομοίαν, ἆρά γε οὐχ ὁρᾶτε, ὅτι τοῦτο τὸ πλεῖον ἀναγκάσει ποτὲ μὴ ὁμοίως στοχά< ζεσθαι τοῦ τε ἑαυτῶν λυσιτελοῦς καὶ τοῦ τῶν πλησ[ί]ον, ἐ[ξα]ρκεῖ δὲ καὶ ἐπὶ τέ[χ]νης καὶ ἐπὶ ἀρετῆς παραβαθεὶς κἂν εἷς ἀριθμὸς ἑκάτερον α[ὐ]τῶν ἀφανίσαι· ὅθεν οὐκ ἀ πὸ τῆς οἰκειώσεως εἰσάγει ὁ Πλάτων τὴν δι[κα]ιοσύνην, ἀλλὰ ἀπὸ τῆς πρ[ὸ]ς τὸν θεὸν ὁμοιό[τητο]ς δείξομεν. τὴ[ν δὲ] οἰκείωσιν τα[ύτη]ν 〈τὴν〉 π[ο]λυθρύλητον οὐ μό[νο]ν ὁ Σωκράτης ε[ἰ]σ[άγ]ει, ἀλλὰ καὶ οἱ παρὰ τῶι Πλάτωνι σοφιστ[αί.] [α]ὐτῆς δὲ δ[ὴ] τῆς οἰκειώ[σ]εω[ς] ἡ μέν [ἐστι]ν κηδεμονικὴ [ ....... ]σ[ ...... ] [ .... ]τους [ ........ ] [ ... ]ως ἀντι[ .. ]ενσοι [ ............. ] αἱρο[ύ]μεθα ἑαυτοῖς τἀγ[αθὰ οὐ]κ αὐ[τ ...... ] κ[ ..... ]κηδόμενοι, ἀ[λ]λὰ βουλόμενοι < αὐτὰ γενέσθαι ἡμῖν, δηλοῖ, ὅτι ἡ πρὸς ἑαυτὸν καὶ τοὺς ὁμοειδεῖς οὐκ ἔστιν αἱρετική· οὐδεὶς γὰρ αἱρεῖται ἑαυτόν, ἀλλὰ ἑαυτὸν < μὲν εἶναι, τἀγαθὸν δὲ ἑαυτῷ εἶναι, κήδεται δὲ ἑαυτοῦ καὶ τῶν πλησίον. |
| 8 | διὰ τοῦτο ἔφη· Εἰ μὲν τῶν ἐν Κυρήνηι μᾶλλον ἐκηδόμην δηλῶν ὅτι ἡ τοιαύτη οἰκείωσίς < ἐστιν κηδεμονική. Καὶ μᾶλ [λ ]ον ἐπιθυ&l t ; μῶ εἰδένα [ ι τ ί ]νες ἡμῖν τῶν [ νέ ω ]ν ἐπίδοξοι γίνεσθαι ἐπιεικεῖ ς . « Καί » (περὶ τῶν ἐνθάδ[ε] ν[έ]ων εἶπε, 〈οὐ〉 περὶ τῶν ἐ[ν Κ]υρήνῃ) « μᾶλλον ἐπ [ ι θ ]υμῶ εἰδέναι τ [ί ]νες ὑποφαίνουσι ἐλπίδας τοῦ γε< νέσθαι μ[έ]τριοι.» Ταῦ &l t ; τα δὴ αὐ [ τός τε σ ]κο&l t ; &l t ; πῶ κα θ ’ ὅ [ σον δ ]ύνα&l t ; μαι καὶ το [ ὺς ἄλλο υ ]ς &l t ; ἐρωτῶ οἷ [ ς ἂν ὁρῶ τοὺ ς ] &l t ; νέους ἐθέλον [ τα ς ] &l t ; συγγίγνεσθα ι . Ἐν [τοῖ]ς ἐρωτικοῖς λέγεται, ὅτι τοῦ σπουδαίου [ἐ‐] στὶν τὸ γ[ν]ῶναι τὸν ἀξιέρ[αστ]ον. ζητεῖται οὖν, πῶς [ὁ Θ]ε[αί‐] τητος ἔλ[αθεν αὐτὸν] ὢν ε[ὐ]φυ[ής. ἀποκρι‐] τέο[ν τ]οίνυν, ὅ[τι] οὐδὲ οὗτος αὐτὸν ἔλ[α‐] < θεν· οὐ πάντας γὰρ < τοὺς καλοὺς δι’ ἑαυτοῦ εὑρίσκει, ἀλλ’ ἔστιν οὓς καὶ δι’ ἄλλων. καὶ τοῦτο ἐδήλωσεν, ὅτι « Αὐτός τε σκοπε[ῖ] κα θ ’ ὅ&l t ; σον ἐνδέχεται καὶ &l t ; τοὺς ἄλλους ἐρωτᾶι, < οἷς ὁρᾷ συμβάλλον< τας τοὺς νέου ς. » καὶ γὰρ τὸ τοῖσδε ἢ τοῖσδε συνε[ῖ]ναι μηνύει τοὺς εὐφυε[ῖ]ς. Νῦν δέ &l t ; ( καὶ μή μοι ἄχθο υ ) οὐ&l t ; κ ἔστ [ ι ν ] καλό ς , προσ&l t ; έο [ι ]κε δ [ ὲ σ ]οὶ τήν τε &l t ; σε [ ι μ ]ότητα καὶ τὸ ἔ&l t ; ξω τῶν ὀμμάτω ν · &l t ; ἧττ [ο ]ν δὲ ἢ σὺ ταῦ τ ’ ἔ&l t ; χε ι . |
| 9 | Ὁ Θεόδωρος τὸν καλ[ὸ]ν κατὰ τὰ ὑπὸ < τῶ[ν] πολλῶν νομιζόμενα τὸν ἐκ τῆς μορφῆς τοιοῦτον, ὁμοίως δὲ [ἐ]κ [τ]ῶν αὐτῶ[ν κ]αὶ τὸν α[ἰ]σχρόν, φησίν τε τὸν [Θ]εαίτητον ἐο[ι]κέναι τῶι Σωκράτει [κ]ατά τε < τὴν σειμότητα καὶ τὸ ἔξω ἔχειν τὰ [ὄ]μμα[τα], οὐ μέν[τοι] ἐπ’ ἴσης [τῶ]ι Σωκ[ράτ]ει· ὁ δὲ [Σω]κράτ[ης μᾶλ‐] λον ο[ἶ]δε καλὸ[ν τὸν] καλῶ[ς] λέγοντα, τ[οῦ‐] τ’ ἔστι[ν] τὸ[ν] φρόν[ιμον], ὡς προελ[θ]ὼν ἐρεῖ. < [ &l t; ]Τὸ γ [ ὰ ρ ] εὐ [ μα θ ]ῆ ὄ [ ν τ ]α [ &l t; ]ὡς ἄ [ λ λ ]ωι χ [ αλεπ ὸ ]ν [ &l t; ]πρᾶον [α ]ὖ ε [ ἶναι δ ]ια[ &l t; ]φερόν [τ ]ως κ [ αὶ ἐπ ὶ ] [ &l t; ]τούτ [ οι ς ] ἀνδ [ρ ]εῖον [ &l t; ]πα ρ ’ ὁντινο [ ῦ ν ] ἐγὼ &l t ; μὲν οὔ τ ’ ἂν ὠιόμην P &l t ; γενέσθαι ο [ὔ ]τε ὁρῶ γιγνόμενο ν . τὸ εὐμα θὲς κατὰ τὸ λογιστι< κὸν τῆς ψυχῆς, τὸ πρᾶον [κ]αὶ ἀνδρεῖον κατὰ τὸ [θυ]μοειδές. δοκεῖ δ[ὲ] τὰ τοιαῦτα παραποδίζειν ἀλλήλοις ἐπί γε τῶν εὐφυειῶν· οὐ γὰρ ὥσπερ ἐπὶ τῶν τελείων [ἀ‐] ρετῶν οὕτως καὶ ἐπὶ τῶν εὐφυειῶν ἐξ ἀνάγκης πάν[τ’ ἀ]κολουθεῖ, ἀλλὰ τὰ πολλὰ καὶ ἐναντιοῦνται ἀλλήλαις. |
| 10 | διὰ τοῦτο καί φησιν ὁ Θεόδωρος· < οὔτε ὠιόμην γενέ&l t ; σθαι οὔτε ὁρῶ γιγνόμενο ν . οὐκ εἰ ἀνέλπιστον δ’ αὐτῶι καὶ οὐχ [ὁ‐] ρᾷ γιγνόμενον, εὐ[θέ‐] ως καὶ ἀδύνατον. τῶι γοῦν Θεαιτήτωι μα[ρ‐] τυρεῖ ὡς ἔχοντι ταῦτα. &l t ; Ἀλ λ ’ οἵτε ὀξεῖς ὥ [ σπε ρ ] &l t ; οὗτος καὶ ἀγχίνοι [ κα ὶ ] &l t ; μνήμονες ὡς τὰ &l t ; πολλὰ καὶ πρὸς [τ ]ὰς &l t ; ὀργὰς ὀξύρρο [ πο ί ] εἰσι ν , &l t ; καὶ ᾄττοντες φέροντα [ι ] [ &l t; ]ὥσπερ τὰ ἀνε [ρ ]μάτι[ &l t; ]στα πλοῖ α , καὶ μαν [ ικώ ] &l t ; τεροι ἢ ἀνδρειό [τ ]εροι &l t ; φύοντα ι . Ὀξύτης κ[αὶ] ἀγχίνο[ι]α καὶ τὸ μνημονικ[ὸ]ν εὐφύειαι < τοῦ λογιστ[ι]κοῦ, κα[ὶ] ὀξύ[τ]ης μ[ὲ]ν κατ’ ἀγχίν[ο]ιαν [κ]ατὰ τὸ ῥαιδ[ίως] νοεῖ[ν καὶ] ἐντρέχ[ειν], τὸ δὲ μ[νη‐] μονικ[ὸ]ν κατὰ τὸ [κρ]ατεῖν τῶν νοηθ[έν‐] [τ]ων. οἱ τοιοῦτοι οὖν ὡς ἐπίπαν εὐκε[ί]νητοι εἰσιν καὶ σεσοβημένως ὁρμῶσιν < ὥσπερ φέρεται τὰ ἀνερμάτιστα πλο[ῖ]α κούφως μὲν διὰ τὸ μὴ γεγομῶσθαι, εἰκῆι δὲ διὰ τὸ μὴ ἔχειν ἕρμα. καὶ οἱ τοιοῦτοι οὖν τῶν νέων μαν[ικώ‐] τεροι ἤπερ ἀνδρειότεροι φύονται. τὸ γὰρ ἀνδρεῖον οὐκ ἔμπληκτον, ἀλλὰ στάσιμον. |
| 11 | &l t ; Οἵ τε αὖ ἐμβρειθέστε&l t ; &l t ; ροι νωθροί πως ἀπαν&l t ; τῶσιν πρὸς τὰς μαθή&l t ; σεις καὶ λήθης γέμον&l t ; τε ς . Οἱ δὲ βαρύτεροι οὐκ ἔχοντες τὸ ὀξὺ ἀμβλύτεροί εἰσιν ἐν τῶι μανθάνειν καὶ ἐπιλήσμονες γίνονται. κατὰ μὲν οὖν τοὺς παλαιούς, ἐπεὶ πολλαὶ αἱ ἀρεταὶ καὶ κατὰ ⟦ εκαστα ⟧ ἑκάστην μία εὐφύεια, ζητηθήσεται, εἰ ἀντακολουθοῦσι ἀλλήλαις αἱ εὐφύειαι· κ[αὶ] ὁ/μολογεῖται τὸ μὴ π[άν‐] τως. οὐ μέντοι ἀδύν[α‐] τον τὸν μίαν ἔχον[τ]α καὶ τὰς ἄλλας ἔχειν. κατὰ δὲ τοὺς Στωϊκοὺς οὐδὲ ζητεῖται τοῦτ[ο,] μίαν γε ὑποβάλλοντας εὐφύειαν πάσ[αις] ταῖς ἀρεταῖ[ς]. εἰκάζ[ου‐] σι γ[ὰ]ρ τὸ ἡγε[μ]ον[ικ]ὸν κηρῶι εὐπλ[άστω]ι πε φυκότ[ι, ὃ π]άν[τα δ]έχεσθαι ο[ ....... ]α. ὅθεν ουδ[ ...... ]α ἐρωτᾷ Ἀρ[ίστων] ὁ Χεῖος· εἰ μία ἐ[στὶν εὐφ]ύεια, μία ἔ[στι]ν κα[ὶ] ἀρετή· ἀλλ[ὰ μ]ὴν μία ἔστιν εὐφύεια (ὡς ὁμολογοῦσι, πρὸς οὓς ὁ λόγος)· μία ἄρα ἔστιν ἀρετή. Ὁ δὲ οὕτως λείως &l t ; τε καὶ ἀπταίστως καὶ &l t ; ἀνυσίμως ἔρχεται &l t ; &l t ; ἐπὶ τὰς μαθήσεις τε &l t ; καὶ ζητήσεις μετὰ &l t ; πολλῆς πραιότητος &l t ; οἷον ἐλαίου ῥεῦμα ἀ&l t ; ψοφητεὶ ῥέοντο ς . Οἷ < ον δεῖ εἶναι ἐν ταῖς ζητήσεσι καὶ μαθήσεσι ὑπογρ[ά]φει, ὅτι δεῖ λείως προϊέναι, τοῦτ’ ἔστιν μὴ διαπηδῶντα, ἀ [ π τ ]αίστως μὴ < πρ[οσ]κρούοντα, ἀ [ν ]υ&l t ; σί [ μ ω ]ς δέ, ἵνα καὶ προκ[όπ]τῃ. |
| 12 | δεῖ δὲ προσ< εῖναι κ[αὶ] τὴν πραό< τητα καὶ μὴ ἀγριαί< νειν, ὥσπερ καὶ τὸ ἔλαιον ῥεῖ ἀψοφητε ί . &l t ; &l t ; Ὥστε θαυμάσαι τὸ &l t ; τηλικοῦτον ὄντα οὕ&l t ; τως τα [ῦ ]τα διαπράττε&l t ; σθα ι . Τὸ τηλικοῦτον ἀντὶ τοῦ νέον ὄντα. θαυμαστὸν οὖν, εἰ καὶ ἐν τού[τ]ωι τῆς ἡλικίας ἐμμελῶς ζητεῖ. &l t ; Εὐαγ [ γ ε ]λεῖ ς . Ὑφ’ ἓν ἀνα γνωστέον· ἐξακούεται δέ [«κ]αλὰ ἀγγέλ< λεις». Θεαίτητο ς , ὦ Σώ [κ ]ρατε ς , τό γε ὄ [ νο ] [ μ α] . Τοῦ [μ]ὲν ὀνόμα[τος τοῦ πατρ]ὸς οὐκ [ἐ‐] [μνήσθη Θε]όδωρος, ἴ[σως ὅτι Θ]εαίτη[τος ἐ‐] [ξ ὀλίγου ἐ]φοίτα [ .... ] [ &l t ; Τὴν μέ ν ] τοι οὐ [ σίαν [ &l t ; δοκοῦσ ί ] μοι ἐπ [ ίτρο ] [ &l t ; ποί τιν ε ]ς διεφ [ θαρ ] [ &l t ; κένα ι . ἀ λ ] λ ’ ὅμ [ ως κα ὶ ] [ &l t ; π ]ρὸ [ ς τὴ ν ] τ [ ῶν χρη ] [ &l t ; μ ]άτω [ ν ἐ ]λευθερ [ι ]ότ [ η ] [ &l t ; τ ]α θα [ υ μ ]αστό ς , ὦ Σώ[ &l t; ]κ [ρ ]ατε [ς . Γ ]εννικὸν λέ[ &l t ; γ ]εις τ [ ὸν ἄ ]νδρ α . Ἐπί< τηδε[ς ἐ]μνήσθη τοῦ πατρὸ[ς] καὶ τῆς διαφθορᾶς τῶν χρημάτων τῆς ὑπὸ τῶν ἐπ[ι]τρό[π]ων, ἵνα δείξ[ας τὸ] ἐλευθέριον ε[ ... ]νση[ . ]ως [γ]εννικόν. |
| 13 | ἐν γὰ[ρ] τοῖς μάλιστα καὶ τοῦτο σκοπεῖ, εἰ ἐλευθέριός ἐστιν ὁ νέος ἢ οὔ, ὡς τῆς ἀνελευθεριότητος ἱκανῆς οὔσης λυμήνασθα[ι] πᾶν. ὅθεν κἀν τῆι Πολι[τ]εία[ι, σκ]οπῶν τοὺς εὐφ[υ]εῖς κ[αὶ] μή, φησίν· [ἀ]λ[λ]ὰ μή σε [λά]θηι ἀνε[λευ]θεριότης προσο[ῦ]σα. < &l t ; Εἰ μὲν ἄρα ἡμᾶ [ς ] τοῦ &l t ; σώματός τι ὁμοίους &l t ; φησὶν εἶναι ἐπαι&l t ; &l t ; [ ν ῶ ]ν ἢ ψέγων οὐ &l t ; [π ]άνυ αὐτῶι ἄξ [ι ]ον &l t ; τ [ ὸν ν ]οῦν προ [ σ έ ]χει ν . Ἔλ[εγεν] ὁ Θεόδω[ρ]ος τ[ὸ]ν Θ[ε]α[ί]τητο[ν τ]ῶι Σω[κρά]τει ἐο[ι]κέναι κατά τε τὴν σειμότ[ητ]α καὶ τὸ ἔξω τῶν ὀμ[μάτ]ων. κατὰ [τ]οῦτ’ οὖ[ν φ]ησιν αὐ[τ]ὸν εἶν[αι ...... ]ιστ[ . ] δ[ ............. ] η[ .............. ] τελ[ ............. ] προ[ ............. ] το[ ............. ] [ ............... ] [ ............... ] θ[ ............ ]ιο < μ[ .......... ]ν[ .. ]α < β[ .... Τί δ ’ ε ἰ ] πο [ τ έ ]ρου &l t ; τ [ὴ ]ν [ ψυ χ ]ὴν [ ἐπαι ] &l t ; ν [ο ]ῖ [ πρὸ ς ] ἀρε [ τ ή ]ν &l t ; &l t ; τε [κ ]αὶ [ σοφί α ] ν ; ἆρ ’ οὐκ ἄ&l t ; ξιον [ τῶ ι ] μὲν ἀκού&l t ; σαν [ τι πρ ο ]θυμ [ε ]ῖσθα [ι ] [ &l t; ]ἀνα [σ ]κέ [ψ ]ασθ [ α ι ] τὸν [ &l t; ]ἐπαινεθέντ [α , τ ]ῶι δ [ὲ ] προθύμ [ω ]ς ἑ [ αυ τ ]ὸν ἐπιδεικ [ ν ύ ]ν [ α ι ; Ὡ]μο λογήθη α[ὐτῷ τα]ῦτα ἕκα[σ]τον [ἱ]κανὸν εἶναι ἀποφαίνεσθαι, ἅπερ κα[ὶ] ἔμπειρός ἐστιν, < τὸν δὲ Θεόδωρον < ἐν τοῖς μαθήμασι εἶναι ἱκανώτατον. |
| 14 | ἐπεὶ οὖ[ν] ὁ τοιοῦτος ἐπ[αι‐] νε[ῖ τ]ὴν ψυχήν τ[ι]νος, οὐκ [ἂ]ν διαψευσθείη. διὰ τοῦτο ἄξ [ι ]ον σπουδάσαι τῶ [ ι μ ὲ ]ν ἀκούσαν [ τ ι ] σκέψασθαι τὸν ἐπαινεθέντα ἆρά γε τοιο[ῦ]τός ἐστιν ἢ οὔ, τῶι [ δ ὲ ] ἐ[παιν]εθέντι π [ ρ ο ]θύμ [ω ]ς παρέχ[εσθαι] αὑτ[ὸν] ἐξετασθησ[όμε]νον. Ἀ [λ ]λὰ &l t ; μὴ [ ἀν α ]δύου [ τὰ ὡ ]μο&l t ; λογη [μ ]ένα [ σκη π ]τό&l t ; μεν [ ο ς ] παίζ [ο ]ντα λέ&l t ; γειν [ τ ό ]νδ ε . [Ἐ]πεὶ ὡ< μολό[γ]ησεν ὅ[τι] ἐπεὶ πε[ .. ]δευτ[ ... ] οδ[ . ] [ .... ]παιν[ ....... ] [ ..... ]ψυ[χ ....... ] [ ... ]σωστ[ ........ ] [ ... ]ω[ . ]ειτα[ ...... ] [ .. ]νο[ .. ]εαυ[τ ..... ] [ ...... ]ε[ ........ ] [ ............... ] [ ............... ] [ ... ἄ]λλοις [ ...... ] [ .. ] καὶ ὅρα [ μὴ παί ] [ζ ]ων ἔλεγ [ ε ν . διὸ δει‐] κνύει ὁ Σω[κράτης,] ὡς αὐτοῦ ἀ[ν]α[δυομ]ένου καὶ οὐ[κέ]τ[ι ἐμμ]ένοντος τ[ο]ῖς ὡ[μολο‐] γημέ[ν]οις δ[ι]ὰ τὸ [μὴ] θ[έ]λειν ἑαυτ[ῶι δε]ικ[νύ]ναι. Μανθά [ νει ς ] ⸐ &l t ; που παρὰ Θεοδώ [ ρο υ ] &l t ; γεωμετρίας ἄττ [α; ] Οὐ[κ] εἶπεν «μανθάν[εις] π[αρὰ] Θεωδώρου γεωμετρίαν,» ἀλλ[ά] τινα [τ]ῆς γεωμετρία[ς. |
| 15 | ο]ὐ γ[ὰ]ρ < περὶ τῆς συν[θ]έ[τ]ου ἐπιστήμης [ἐ]στὶν < αὐτῶι ὁ [λ]όγο[ς,] ἣν καὶ συσ[τ]ημ[α]τικ[ή]ν τινε[ς] ὀνομά[ζο]υσιν, ἀλλὰ περὶ τῆ[ς ἁ]πλῆς, οἵα ἐστὶν κα[ὶ ἡ] κατὰ ἕκαστον θεώ[ρ]ημα γνῶσις τῶν [κ]ατ[ὰ] γεωμετρία[ν] καὶ μουσικήν. ἐκ δὲ τ[ού]των τῶν καθ’ ἕκα[στ]ον < μία τις ἀποτ[ελ]εῖτ[αι] σύνθετος. ἡ τ[οί]νυν ἁπλῆ προτ[έρα ἐστ]ὶν τῆς συνθέτ[ου, καὶ] ταύτην αὐτὸ[ς μ]ὲ[ν] ὡρίσατο ἐν [τῶι] Μένωνι δόξαν [ὀρ]θὴν ⟦ δεορθον ⟧ δεθ[εῖσ]αν αἰτίαι λογισμ[οῦ]. Ἀριστοτ[έ]λης [δὲ ὑ]πόλημψι[ν] μετὰ [ἀπ]ο< δείξεως. ζ[ ...... ]ν δὲ εξω[ ........ ]δεξ[ ............. ]λ μ[ ............ ]λογο[ ............. ] τω[ ............ ]η τω[ ............ ]ε π[ ........ Καὶ γ ]ὰρ &l t ; ἐ [ γ ώ , ὦ π ]αῖ , παρά τε &l t ; τ [ ούτου κ ]αὶ πα ρ ’ ἄλλων &l t ; οὓς ἂν οἴωμαί τι τού&l t ; των ἐπ [ αΐε ι ]ν . [Ε]ἰς προτροπὴν τῶν [νέ]ων πρὸς τὸ μὴ ὀκ[ν]εῖν [αὐ]τοὺς μα[νθ]άνειν λέγεται τ[αῦ]τα· οὐ γὰρ [α]ἰσχυνθήσονται μαν[θ]άνειν, ὅτε γε καὶ Σω[κ]ράτης τη[λι]κόσδε ὢν ἀόκνω[ς] ἐμάνθα< νεν. |
| 16 | Ἆ ρ ’ οὐ τὸ μανθά &l t ; νειν ἐστὶ τὸ σοφώ&l t ; &l t ; τερον γίγνεσθ [α ]ι πε&l t ; ρὶ ὃ μανθάνει τι ς ; &l t ; &l t ; Πῶς γὰρ ο ὔ ; Σοφίαι δέ &l t ; γ ’ οἶμαι σοφοὶ οἱ σοφο ί . [ &l t; ]Να ί . Τοῦτο δὲ μῶν &l t ; [ &l t; ]διαφέρει τι ἐπιστή[ &l t; ]μη [ς] ; Τὸ ποῖο ν ; Ἡ σο&l t ; &l t ; φί α . ἢ οὐχ ἅπερ ἐπιστή&l t ; μονε ς , ταῦτα καὶ &l t ; σοφοί ; Τί μή ν ; Ταὐτὸν &l t ; ἄρα ἐπιστήμη καὶ &l t ; σοφ [ί ] α ; Ὁ λόγος ἠρώ τηται οὕτως, εἴ τις παραλείποι κατασκευήν τινων λημμάτων· ‘ὁ [μ]ανθάνων σοφώτερος γίνεται, ὁ σοφώτερος γινόμενος σοφίαν ἀναλαμβάνει, ἡ δὲ σοφία ἐ< πιστήμη ἐστίν, ὁ ἄρα μανθάνων ἐπ[ιστή‐] [μ]ην ἀναλαμβάν[ε]ι‘. [ὁ δ]ὲ ἀντὶ τούτου ἐ[πε‐] [χείρ]ει· ‘ταὐτὸν ἄρα [ἐπι]στήμη [καὶ σοφ]ία‘, [ὅτι ἰ]σοδυναμ[οῦσι,] [ἔφ]η γὰρ αὐτῶ[ι· ἅ‐] [π ]ερ ἐπιστήμ [ ονε ς ] [ τ α ]ῦτα καὶ σ [ο ]φοί . [ὁ] [μ]ὲν γὰρ δια[ . ]ο[ .... ] νος λόγος τ[οιοῦτό]ς ἐστιν· ὁ μανθάνω[ν] σοφώτερος γίνεται· ὁ σοφώτερος γινόμενος σοφίαν ἀναλαμβάνε[ι]· ὁ ἄρα μανθάνων σοφίαν ἀναλαμβάνει. ἐπεὶ δὲ συνεχωρήθη τὸ ἅπερ ἐ[πι]στήμονές [εἰ]σιν, ταῦτ’ αὐτοὺς < [καὶ σ]οφούς, δοθήσεται τὸ εἶναι ταὐτὸν ἐπιστήμην καὶ σοφίαν. |
| 17 | ἐκ μὲν γὰρ τοῦ τοὺς αὐτοὺς εἶναι < ἐπιστήμονας καὶ σοφοὺς οὐ συνάγεται τὸ εἶναι ταὐτὸν ἐπιστήμην καὶ σοφίαν ὥσπερ οὐδ’ ἐκ τοῦ τοὺς αὐ[τ]οὺς εἶναι γραμματικοὺς καὶ μουσικοὺς συνάγεται τὸ εἶναι < ταὐτὸν γραμματικὴν κα[ὶ] μουσικήν, ἐκ δὲ τοῦ οὐκ ἄλλα εἶναι ἐ[πισ]τήμονας ἄλλα [δὲ σ]οφοὺς ἀλλὰ ταὐτ[ά, τ]αὐ[τ]όν ἔσται ἐπιστήμη καὶ σοφία. κα[ὶ] γὰ[ρ] εἰ τὰ αὐτὰ ἦσαν γ[ρα]μματικοὶ < ἅπ[ερ] μουσικοί, ταὐτὸ[ν] ἂν ἦν γραμματικ[ὴ κ]αὶ μουσική. παι[ . ]η[ . ] δ’ ἐνθάδε παρεδή[λωσ]εν, ὅτι περὶ τῆ[ς ..... ] ἐπιστήμη[ς ἐστὶν αὐτ]ῶι ὁ λόγος [προσθεὶς τ]ῶι « σοφώτ [ ερον γίγν ε ]σθαι τὸ πε [ ρὶ ὃ μα ν ]θάνει τι ς» · [ Ὁ δὲ ἁμα ρ ]τὼν &l t ; [κ ]αὶ ὃ [ ς ἂν ἀεὶ ἁ ]μαρτά&l t ; νη [ι , καθεδε ῖ ]ται ὥσ&l t ; πε [ ρ φασὶ ν ] οἱ παῖδες &l t ; οἱ [ σφαιρί ζ ]οντες &l t ; &l t ; ὄν [ ο ς · ὃς δ ’ ἂ ]ν περιγέ&l t ; νη [ ται ἀν α ]μάρτη&l t ; το [ς] , β [ ασιλ ε ]ύσει ἡμῶν &l t ; κα [ὶ ] ἐπ [ ιτ ά ]ξει ὅτι ἂν &l t ; βού [λ ]ητ [ α ι ] ἀποκρείνεσθαι . [Γέν]ος παιδι ᾶς· ἐσφ[αίρι]ζον γὰρ ἐν τά[ξεσιν], καὶ οἱ μὲν ἀποτυγχ[ά]νοντες ὠνομάζ[ο]ντο ὄνοι, ὁ δὲ τυγχ[ά]νων βασιλεύς, καὶ οὗ[τ]ος προσέτασσεν τ[ο]ῖς [ἁ]μαρ< τάνουσιν. |
| 18 | Καὶ φίλους &l t ; τε καὶ προσηγόρους &l t ; ἀλλήλοις γίνεσθα ι . οὐ γὰρ ἔχθρας, ἀλλὰ φιλίας ὀφείλει εἶναι αἴτιον τὸ διαλέγεσ< θαι. Γενναίως τε καὶ &l t ; φιλοδώρω ς , ὦ φίλ ε , &l t ; ἓν αἰτηθεὶς π [ο ]λλὰ &l t ; δίδως καὶ ποικίλα &l t ; ἀντὶ ἁπλο ῦ . Ὁ μὲν Σωκράτης ἤρετο, τί ἐστιν ἐπιστή< μη, τοῦτ’ ἔστιν τί ἐστιν τῆι ἐπισ[τ]ήμηι τὸ εἶναι ἐπιστήμην. ὁ δὲ π[ολλ]ὰς κατηριθμή[σ]ατ[ο] οἷ[ο]ν γεωμετρ[ί]αν, μουσ[ι‐] κήν, ἥμαρτεν [δὲ] οὔτε τὴν οὐσία[ν] ἀποδοὺς τῆς ἐπ[ι]στ[ή‐] μης καὶ πολλὰς κ[α‐] ταριθμησάμε[νος.] [ἡμά]ρ[τ]ητο δ’ αὐ[τ]ῶ[ι], εἰ κα[ὶ] μίαν ἔταξ[εν] ἀντ[ὶ] τοῦ γένου[ς τὸ] εἶδο[ς] ἀποδούς, δ[ιὰ] τῶν ὑστέρων τὰ πρότερα ὁρ[ισ]ά[με‐] νος, ὡς εἴ τινο[ς ἐρο‐] μ[έ]νου ‘τί ἐστι [ζῶι‐] ο[ν‘, ε]ἴποι ‘ἄνθρ[ω‐] πος ἵπποσ‘, τὰ [μὲν] γὰρ πρότερα τ[ῶ]ν ὑπ’ αὐτὰ κατηγορεῖται, οὐκέτι δὲ ἔμπαλιν. καὶ τὰ μὲ[ν] γένη μετ[έ]χεται καὶ ἁπλούστερά ἐστιν, τὰ δὲ εἴδη μετέχει καὶ ἔστιν ποικιλώτερα. ὁ γὰρ ἄνθρω< πος καὶ ζῶιόν ἐστιν καὶ πρὸς τούτωι λογικὸν καὶ θνητόν. τὸ μὲν οὖν Πολλὰ δίδως ἐπὶ τῆς ἐξαριθμήσεως τῶν ἐπιστημῶν, τὸ δὲ Ποικίλα ἀντὶ ἁπλοῦ, ὅτι εἴδη ἐξέθετο, ταῦτα δὲ ποικιλώτερα τοῦ γένους. |
| 19 | τὸ δ’ αὐτὸ ἂν εἰρήκει, καὶ εἰ μίαν μόνην ὠνομάκει ἐπιστήμην, φέρε γεωμετρίαν. ἁπλοῦν μὲν γὰρ ἡ ἐπιστήμη ὡς ἂν μετεχόμενον καὶ ἀσύνθετον ὡς πρὸς τὰ ὑπ’ αὐτήν, ποικίλον δὲ ἡ γεωμετρία ὡς μετέχον καὶ σύνθετον. Ὅταν &l t ; λέγηις σκυτική ν , μή&l t ; τι ἄλλο φράζεις ἢ &l t ; ἐπιστήμην ὑπο&l t ; &l t ; δημάτων ἐργασία ς ; &l t ; Οὐδέ ν . Τί δ’ ὅταν τε&l t ; κτονική ν , μήτι ἄλ&l t ; λο ἢ ἐπιστήμην &l t ; τῆς τῶν ξυλίνων &l t ; σκευῶν ἐ [ρ ]γασία ς ; Οὐ &l t ; δὲ τοῦτο . Ἐρομένου τί ἐστιν ἐπιστήμη ἀποκρινόμενος σκυτικὴν οὐδὲν ἄλλο λέγεις ἢ ἐπιστήμην τῆς τῶν ὑποδημάτων ἐργασίας· ἡ γὰρ σκυτικὴ ἐπιστήμη ἦν ὑποδημάτων ἐργασίας. ὁμοίως δέ, κἂν τεκτονικὴν < εἴπῃς, οὐδὲν ἄλλο λέγεις ἢ ἐπιστήμην τοῦ τὰ ξύλινα σκεύη ἐργάζεσθαι· τοῦτο γὰρ ἴδιον τῆς τεκτονικῆς. παρεκδέδε κται, φασίν. ἀντιστρέφει μὲν γὰρ ἀλλήλοις /τό τε πρᾶγμα καὶ ὁ ὅρος, οὐ πάντως δὲ ταὐτὸ λέγει τῶι ὀνόματι. |
| 20 | εἰ γὰρ ἔροιτό τις ‘τί ἐστιν ἄνθρωποσ‘, < ὁ δὲ εἴ[ποι] ‘ζῶιον < λογικὸ[ν] θνητόν‘, τῶι τ[ὸ] ζῶιον [λ]ογικὸν [θ]νητὸν ἄνθρωπον εἶναι οὐ φή[σ]ομεν ὅτι ἐρωτηθείς ‘τί ἐστιν ἄνθρωποσ‘ ἀπεκρίθη ‘ἄνθρωποσ‘. κἂν γὰρ ἐπερω[τ]ή< [σ]ῃς τινά ‘τίνο[ς] ἦν Ἀχιλλεὺς [υ]ἱόσ‘, ὁ δὲ εἴπῃ ‘Πηλέως υἱός Ἀχι[λλε]ὺς ἦν‘, φήσομεν [ὅτι ἐ]περω[τ]ηθεὶς < [‘τίν]ος ἦν [υ]ἱὸς Ἀχιλ[λ]ε[ύσ‘], ἀπεκρίθη ‘Ἀχιλ[λ]ε[ύ]σ‘; τοῦτο γὰρ ἄλλως συμβέβηκεν· φημὶ το[ί]νυν ὅτι οὐ πρὸς τοῦτο [τείν]ει αὐτῶι [ὁ λό]γος, ἀ[λ]λὰ παρί< στησι[ν ὅ]τι οὐ πρὸς ἔπος ἀ[πε]κρείνατο. ἐ[πε]ρω[τη]θεὶς γὰρ [ ..... ] τ[οῦ] πράγμα[το]ς, τοῦτ[ο] δὲ κατὰ τὸ τί [ἐσ]τιν λαμβάνεται, < αὐτὸς κατὰ τὸ πρός τι ἀπεκρίθη· τὸ γὰρ τῶνδε εἶναι τῶν πρός τί ἐστιν. ἔτι καὶ θεώρημα διαλεκτικὸν ὑπογράφει, ὅτι οὐ δε[ῖ] δ[ι]ὰ τῶν ὑστέρων ὁ[ρ]ίζεσθαι τὰ πρότερα, ὡς εἰ διὰ τῶν περιεχομένων ἀποδώσε[ι], αὐτὸ δι’ ἑαυτοῦ ὁ[ρι]εῖται· ὡς εἴ τις ἐρομένου τί ἐστιν ἄνθρωπος εἴποι ‘Σωκράτησ‘, α[ὐ]τὸ δι’ ἑαυτοῦ ὡρίσατο· ὁ γὰρ < Σωκράτης ἄνθρωπός ἐστιν. |
| 21 | οὕτως < καὶ εἴ τις ἐρομένου ‘τί ἐστιν ἐπιστήμη‘ εἴποι ‘σκυτική‘, διὰ τῶν ὕστερον ὡ[ρ]ίσατο· ἡ γὰρ ἐπιστήμη τῆς τῶν ὑποδημάτων ἐργασίας ἐπι< στήμη ἐστίν. Οὐ [κ ]οῦν &l t ; ἐν ἀμφοῖ ν , οὗ ἑκατέ&l t ; ρα ἐπιστήμ η , τοῦ&l t ; &l t ; το ὁρίζει ς ; Οὐ[κο]ῦν ἐν ἑκατέραι τ[ῆι] τε σκυτικῆι κ[α]ὶ τῆι τεκτονικῆι, οὗ ἑκατ[έ‐] ρα ἐστὶν ἐπισ[τή‐] μη λέγων οὐ κ[οινο‐] ποιεῖς ἢ λέγει[ς], ὅ[τι] ἡ ἐπιστήμη ἐπιστήμη ἐστίν; Τὸ δ [έ ] &l t ; γε ἐρωτηθὲν [ὦ ] Θ [ ε ] &l t ; αίτητε οὐ τοῦτο ἦ ν , &l t ; τίνων ἡ ἐπιστ [ ή ] &l t ; μη ⟦ μη ⟧ οὐδὲ ὁπ [ό ]σαι &l t ; τινέ ς · [ οὐ γ ὰ ]ρ ἀρι&l t ; &l t ; θμῆσαι αὐτὰς βου&l t ; λόμενοι ἠρόμ [ ε θ ]α , &l t ; [ἀ ]λλὰ γνῶναι [ ἐ π ]ι&l t ; στήμην αὐτὸ ὅτ [ι ] &l t ; &l t ; πο τ ’ ἐστί ν . Ἐπε[ρ]ω τηθείς ‘τί ἐστιν ἐπιστήμη‘ ἀντὶ τοῦ 〈τί ἐστιν τὸ〉 τίνων ἐστὶν ἀπέδωκεν· αἱ γὰρ ἐν εἴδει ἐπιστῆμαι τινῶν εἰσιν ὡς γεωμετρία, σκυτική, ἀλλὰ καὶ μιᾶς ἐρωτηθεὶς τὸν λόγον πολλὰς ἐξηριθμήσατο ὡς γεωμετρίαν, σκυτικήν, τὰς ἄλλας. Οἷον περὶ &l t ; πηλο ῦ , ὅτιπο τ ’ ἐστί ν , &l t ; εἰ ἀποκρειναίμεθα &l t ; αὐτῶι πηλὸς ὁ τῶν &l t ; χυτρέων καὶ πηλ [ ὸ ς ] &l t ; ὁ τῶν ἰπνοπλαθῶν &l t ; κα [ὶ ] πηλὸς ὁ τῶν πλιν&l t ; θο [υ ]λκῶ ν , οὐκ ἂν γε[ &l t; ]λο [ ῖ ο ]ι εἶμε ν ; Τῆι με ταλήψει κέχρηται ἀναγκαιοτάτηι οὔσηι διὰ τοῦ σαφηνίζειν πρὸς τὸ ἐλέγ[ξ]αι τὰ ἡμαρτημέ[ν]α, ὡς ἐπὶ τοῦ πηλοῦ ἐρωτηθείς, τί ἐστιν, ἁμαρτάνει λέγων τ[ὸ]ν τῶν πλινθουλ[κ]ῶν, τὸν τῶν ἰπνο[πλ]αθῶν· οὔτε γὰρ [τὴ]ν οὐσίαν αὐτοῦ ἀ[π]οδίδωσι καὶ πολ[λο]ὺς ἐξαριθμεῖται πηλοὺς καί τινας [δ]ὲ τοὺς χρωμένους < αὐτοῖς. |
| 22 | Ἢ οἴει τίς τι &l t ; συνίησί τινος ὄνο&l t ; μα ὃ μὴ οἶδεν ὅτι ἐ&l t ; σ [τ ]ί ν ; Τὸ ἑξῆς ἐν τῆι λ[έ]ξει· οἴει, συνίησίν τίς τινος ὄνομα ὃ μὴ οἶδεν ὅτι ἐστίν; ἐὰν γὰρ ἀγνοῇ τὸ < πρᾶγμα, οὐδὲ τὸ τοῦ πράγματος ὄνομα εἴσεται τῶι τὸ ὄνομα σημεῖον εἶναί τινος. ὁ τοίνυν τὸ πρᾶ[γ]μα ἀγνοῶν οὐδὲ [τὸ] σημεῖον αὐτοῦ γνώσεται. Ἐπίκου [ρ]ος τὰ ὀνόματά φησ[ι]ν σαφέστερα εἶναι τῶν ὅρων, καὶ μέντοι καὶ γελοῖον εἶ< ναι, εἴ τις ἀντὶ τοῦ εἰπεῖν ‘Χαῖρε Σώκρατεσ‘ λέγοι ‘Χαῖρε ζῶιον λο[γ]ικὸν θνητόν‘. ἀλλὰ οἱ ὅροι οὔτε πρὸς τὸ ἀσπάζεσθαι οὔτ[ε] ὡς τῶν ὀνομάτων συντομ[ώ]τεροι παραλαμβάνονται, ἀλλὰ πρὸς τ[ὸ ἀ]ναπλῶσαι τὰς κο[ινὰ]ς ἐν< νοίας· το[ῦτο] δ’ οὐκ ἐνγίνεται ἄ[νε]υ τοῦ λαβεῖ[ν] τὸ γένος ἕκαστον καὶ τὰς διαφο< [ρ]ά[ς. |
| 23 | ] Σκυτικὴν ἄρα &l t ; οὐ [σ ]υνίησιν ὃς ἂν ἐ[ &l t; ]π [ ισ τ ]ήμην ἀγνο ῇ . Ο[ὐ] τοῦτό φησιν, ὅτι ἄ[νευ] τοῦ ἐπιστήμην εἰ[δέ]ναι ὅτ[ι] ἐστίν < 〈οὐκ ἔστιν〉 σκ[υ]τικὴν ἐπ[ίσ]τασθα[ι, ἀ]λλ[ὰ] ὅτι [ἐὰν] θῇ [τις] τὴν σκυ[τικ]ὴν ἐ[πιστή]μην [εἶναι] ἀγν[οῶν], τί ἐ[στι]ν ἐπιστ[ήμη], οὐδὲ τὴν σκυτικὴ[ν] νοήσει, καθ’ ὃ λέγε[τ]αι ἐπιστήμη. [ < ] Γελοί [α ] ἄρα [ἡ ] ἀπόκρι[ &l t; ]σις [ τῶ ι ] ἐ [ ρω τ ]ηθέν[ &l t; ]τι ἐ [ π ι ]σ [ τήμη τ ]ί ἐστιν [ &l t; ]ὅταν ἀπ [ οκρείν η ]ται &l t ; τέχνης [ τι ν ]ὸς ὄνο&l t ; μ α . τινὸς [ γ ὰ ]ρ ἐπιστή&l t ; μ [ ην ἀ ]π [ οκρ ί ]νεται &l t ; οὐ [ το ῦ ]τ ’ ἐρω [τ ]ηθεί ς . Ἁμ[α]ρτάνε[ι] ὅστις ἐπερ[ω]τηθ[εὶ]ς ‘τί ἐστιν ⟦ το ⟧ τ[έ]χνη‘ [τ]έχνης τ[ινὸ]ς [λέγε]ι ὄνομα, φέρε γε[ωμε]τρίας. αἱ γὰρ τοιαῦ[τ]αι τέχναι τινῶ[ν] ε[ἰ]σιν ἃ μεταχ[ε]ι[ρίζο]νται. οὐ τοῦτο δ[ὲ ἐπ]ηρωτήθη, τίνω[ν] ἐστίν, ἀλλὰ τί ἐστ[ι]ν. Ἔπειτά γέ &l t ; που ἐξὸ [ν ] φαύλως &l t ; &l t ; καὶ βραχέ [ω ]ς ἀποκρεί&l t ; νεσθαι π [ ερι έ ]ρχεται &l t ; ἀπέρα [τ ]ον [ ὁ δ ]όν . Φαύλως μὲ[ν] ἁπλῶ[ς], βραχέως δ[έ], ὅ[τι] οἱ ὅροι συντο[μ]ώτερο[ί] εἰσιν ἢ εἴ τις [τ]ὰ ὑ[φ]ε[σ]τῶτα εἴδη πειρ[ῶιτ]ο ἐξαριθ[μ]εῖσθα[ι], ἀπέρατον δὲ ὁδ [ ό ν , ὅ]τι τὰ καθ’ ἕκα[σ]το[ν] τ[ρ]όπον τινὰ ἄπ[ει]ρά < ἐστιν. |
| 24 | Οἷον κα [ὶ ] ἐν τῆι τοῦ πηλοῦ [ ἐ ρ ]ω&l t ; τήσει φαῦλόν [ πο υ ] &l t ; καὶ ἁπλοῦν [ εἰπε ῖ ]ν &l t ; ὅτι γῆ ὑγρῶι [ φυρ α ]θ [ εῖ ] &l t ; σα πηλὸς ἂν εἴη , τὸ &l t ; δ ’ ὅτου χαίρειν ἐᾶν . Ὡς καὶ πρὸ[ς] τὸν ἐ< ρόμενον ‘τ[ί ἐ]σ[τ]ιν πηλόσ‘ ῥάιδ[ιο]ν [κ]αὶ ἁπλοῦν εἰπε [ῖ ]ν , [ ὅτ ι ] γῆ ὑγρῶι φυρ [ αθεῖ ] σ α · οὐ γὰρ μό[νον ὕ]δατι, ἀλλὰ καὶ ο[ἴ]ν[ω]ι καὶ ἑτέροις τισί. [ἐ]ξ[αρ]κε[ῖ] οὖν οὕτως ὁρίζ[εσ]θαι γῆ ὑγρῶι φυρα[θεῖ]σα, τίνος δέ ἐστιν [ο]ὐκέτι δεῖ προστιθέναι οἷον πλινθουλκοῦ, ἰπνοπλάθου. μέμφε ται τοῖς τοιούτοις ὅροις Ἀριστοτέλης, < ὡς τῶι τῆς χιόνο[ς], ὅτι ὕδωρ πεπηγός, καὶ τῶι τοῦ πηλοῦ, ὅτι γῆ ὑγρῶι πεφυραμένη, καὶ τῶι τοῦ οἴνου, ὅτι ὕδωρ σεσηπός, ὡς Ἐμπεδοκλῆς «σαπὲν ἐν ξύλωι ὕδωρ». ‘οὔτε γὰρ ἡ χιών, φησίν, ὕδωρ οὔθ’ ὁ πηλὸς γῆ οὐδὲ μὴν ὁ οἶνος ἔτι ὕδωρ.‘ ‘οὐ γὰρ ἀποδεκτέον, φησίν, καθ’ ὧν μὴ ἀληθεύεται τὸ γένος, ἀλλ’ ἐφ’ ὅσων καθηγορεῖται ἀληθῶς < [τὸ ἀ]ποδοθὲν γένος. |
| 25 | ‘ [ἔστ]ω ἐπὶ τοῦ οἴνου < [μὴ] ἀληθεύεσθαι τὸ γένος, ὅτι ὕδωρ ἐστίν. φήσει γάρ τις· κἂν δοθῆι, ὅτ[ι π]ρότερον ἦν [ὕ]δωρ, [ἀ]λλὰ νῦν γε < [οὐ]κέ[τι] ἐστίν, ἀμέλει [δὲ μετα]βάλλει πάλιν [εἰ]ς ὕδ[ωρ]· πῶς ἐπὶ τοῦ πη[λοῦ ο]ὐκ ἐροῦμεν, ὅτι γ[ῆ ἐ]στιν τοιοῦτό τι ὑπ[ὸ ὑ]γροῦ πεπονθυῖ[α;] μ[έ]νει γὰρ ἔτι γῆ, ὅθεν καὶ ἀναξηρανθέντο[ς] τοῦ ὑγροῦ πάλ[ι]ν [ἔ]σ[τα]ι γῆ. ἔδει δ’ αὐ[τό]ν, ὥσπερ ἐπὶ τοῦ [π]νε[ύμα]τος ἐνδοιά[σας, εἰ] δέοι φάναι ὅτι [ἐστὶ]ν ἀὴρ κεινούμε[νος ἐ]πήνεγκεν· < [‘εἰ] δ’ ἄ[ρ]α καὶ ἐπὶ τούτου δ[εῖ] συγχωρεῖν, ὅτι ἀήρ ἐστιν κει< νούμενοσ‘, οὕτως καὶ ἐπὶ τοῦ πηλοῦ· κατὰ [γὰ]ρ τὸ ὅμοιον ἀπε[δό]θησαν οἱ ὅροι. < [ &l t ; Περ ὶ ] δυνάμεών τι [ &l t; ]ἡμεῖν Θεόδωρος [ &l t ; ὅ ]δε ἔγραφεν τῆς [ &l t ; τ ]ε τρίποδος πέρι [ &l t ; κ ]αὶ πεντέποδος ἀ&l t ; &l t ; ποφαίνω ν , ὅτι μή&l t ; [κ ]ει οὐ σύμμετροι &l t ; &l t ; τῆι ποδιεία ι . Ἐπὶ κεφαλαίων τὰ λεγόμενά ἐστιν ταῦτα. Θεόδωρος ἐκτάξας τετράγωνον ποδὸς ἑνὸς ἐδείκνυεν τοῖς περὶ Θεαίτητον, ὅτι τούτωι τῶι τετραγώνωι ἀσύμμετρόν ἐστιν τὸ τρίπουν τετράγωνον καὶ πεντ[ά]πουν κατὰ τὰς πλευ[ρά]ς, ἀ[φ’] ὧν ἕκαστον ἐγέ[νετ]ο. |
| 26 | καὶ [ἐξαρι]θμούμενος τὰ ἀσ[ύμμ]ε< τρα [τ]ετράγ[ωνα προ‐] ῆλ[θε]ν μέχ[ρι το]ῦ ἑ πτ[ακ]αιδεκ[ά]πο[δο]ς. ἐπ[εὶ τ]οίνυν ἄπε[ιρ]α ἦν [τὰ] τοιαῦ[τ]α τ[ετρ]άγω[να, ἐ]πε[ι]ράθη[σαν] οἱ π[ερὶ] τὸν Θεαί[τη‐] τον [κ]αθολικῶ[ι τινι] περ[ιλα]βεῖ[ν], ὥσ[τε ἑ‐] νὶ [ὀνό]μα[τ]ι ὑποτάξα[ι. ἦλ]θ[ον] οὖν ἐπὶ τὸ[ν ἀριθμ]ὸν διὰ τὸ [ . ]κ[ ...... ]ον τῶι πάντα[ς] τοὺς ἀρι< [θμ]ο[ὺ]ς συμμ[έτ]ρους [εἶ]να[ι] πρ[ὸς] ἀλλή[λους] [ ..... ]υ τ[οί]νυν η[ ... ] [ .... ἰ]σάκις ἴσον τ[ .. ] [ ........ ]ν [π]ροσ[ .. ] [ ............... ] [ ........... ]νπ[ .. ] μ[ ..... ]ει[ .... ]ετε[ . ] β[ .. ]ε[ .. ]δ[ .... ] τετράγων[α. ὅ]σα ο[ὖ]ν εὕρισκο[ν ἔ]χοντα ἀρι< θμὸ[ν προ]μ[ή]κη, [ὡ]ς τὸ τρ[ί]που[ν καὶ πεν‐] τέπ[ο]υν κ[αὶ] ἑξ[ά‐] π[ο]υν (ὁ γὰρ τρία [καὶ] πέντε καὶ ἓξ ἀριθ[μ]οὶ προμήκεις εἰσίν), τὰ δὴ τοιαῦτ[α χ]ωρ[ία δυ‐] νάμεις ἐ[κάλ]εσαν. τούτων [δὲ] τὰ μ[ὲ]ν ἐπίπεδα σ[ύμμετρα] π[ρ]ὸς τὸ π[οδιεῖον] ἐπ[ί]πεδο[ν], α[ἱ δὲ π]λευραὶ ἀσύμμετροι [πρ]ὸς τὴν τοῦ ποδιείου < τε[τ]ραγώνου [π]λευράν. ὅσα δὲ εἶ[χε]ν < τετραγώνου[ς ἀρι‐] θμοὺς ὡς τὸν τέ[σ‐] σαρα καὶ ἐννέα καὶ ἑκκαίδεκα, τ[αῦτ]α ὠνόμασαν μή[κ]η. οὐ γὰρ μόνον τὰ ἐ[πί‐] πεδα πρός τε ἄλληλα καὶ πρὸς τὸ π[ο]δι[ε]ῖον σύμμετρά ἐστιν, ἀλλὰ καὶ αἱ πλευρα[ὶ] καὶ πρὸς ἀλλήλας καὶ < πρὸς τὴν τοῦ ποδιείου πλευρὰν τῶι ἔχειν λόγον ὃν ἀριθμὸς < πρὸς ἀριθμόν. |
| 27 | ἐπεὶ τοίνυν πᾶς ἀριθμὸς παντὶ ἀριθμῷ σύμμετρός ἐστιν διὰ τὸ ἔ< χειν ἐλάχιστον κο[ι‐] νὸν μέτρον τὴν μ[ο‐] νάδα, διὰ τοῦτο ὥσπερ μονάδα ἐξέθ[ε‐] το ὁ ⟦ δε ⟧ Θεόδωρο[ς] ⟦ προσ ⟧ τὸ ποδιεῖον τετράγωνον, ἵνα τούτωι μετρῆται τὰ τετράγωνα τὰ ἔχοντα τὰς πλευρὰς συμμέτρους καὶ τὰ μή· ἀνὰ λόγον δὲ τοῖς ἐπιπέδοις προῄει αὐτοῖς ἡ σκέψις καὶ περὶ < τῶν στερεῶν. κε< φαλαιωδῶς μὲν ταῦτα· σκοπῶμεν δὲ < νῦν ἕκαστον αὐτῶν. οἱ παλαιοὶ τὰ τετράγωνα δυνάμεις ὠνόμαζον· ἡ γὰρ δύνα< μίς τινός ἐστιν δύναμις· δύναται δὲ τὸ ἐπίπεδον τετράγωνον γραμμή, ἀφ’ ἧς ἐγένετο· ὥρισται γὰρ τῆς πεπερασμένης τὸ μέγεθος, κἂν νοήσῃ τις ἐπ’ ἴσον < αὐτὴν χωροῦσαν < ἑαυτῆι ποιήσει τετράγωνον ὑπὸ ἴσων πλευρῶν περιεχόμενον. εἰ δὲ ἐπὶ ἔλαττον ἢ ἐπὶ τὸ πλεῖον (ἑκάτερον δὲ τούτων ἐπ’ ἄπε[ι]ρον ἔστιν λαμβάνειν), ποιήσει προμήκη [χω]ρία. |
| 28 | ὅθεν ὁ μὲν [εἰ]δὼς τε[τ]ραγώνου [π]λευρ[ὰ]ν οἶδεν κ[αὶ τ]ὸ ἀπὸ ταύτης, ὁ [δὲ εἰ]δὼ[ς παρ‐] α[λ]ληλ[ογρά]μμου < τὴν ἑ[τέ]ραν τῶν πλευρ[ῶ]ν, οὐ[κ] οἶδ[ε]ν καὶ [τὴ]ν ἑτέραν, ἐὰν [μὴ] καὶ τὸ ἐμ[β]αδὸν [αὐ]τοῦ ἐπισ[τ]ῆται. [τό]τε γὰρ σκοπεῖ, τίς [ἐ]π[ὶ τ]ὴν ἐκτεθεῖσαν [γε]νομ[ένη] τ[ό]δε [τὸ] ἐμβ[αδὸ]ν [γ]εννᾶι. ὁ το[ί]νυν [Θεόδ]ωρος [τ]ετ[ρ]άγω[νον] ἐκθεὶς [οὗ] ἡ [πλευρὰ] ποδός, [τὸ δ’ ἐ]μβ[αδὸν π]οδός (ἅ[πα]ξ γὰρ [ἓν] ἕ[ν), ἐ]πε[δείκν]υεν ὅτι τ[ὸ] τετρ[άγ]ωνον, οὗ τὸ ἐπίπ[εδ]ον τρίπουν ἐστίν [κ]αὶ [π]άλ[ι]ν τὸ πεντέ< [πουν ἢ τὰ τοιάδ]ε τὰ μὲν ἐ[πί]πεδα [ἔχ]ει πρός τε ἄλλ[ηλα] κα[ὶ] πρὸς τὸ ποδια[ῖ]ον σ[ύ]μμετρα, τὰς δὲ πλ[ευ]ρὰς [πρός] τ[ε ἀλ]λή[λα]ς καὶ [πρὸς] τὴν ποδιαίαν ἀ[σύ]μμ[έ]τρους· οὐδὲ < [γὰρ ἔστ]ιν κοινὸν < μ[έτρον,] ὃ μετρήσει [αὐτάς· ἔ]στιν δὲ καὶ τὸ δ[ίπο]υν τετρά< γων[ο]ν ἀσύμμετρον τῶι [πο]διείωι κατὰ τὴν [πλ]ευράν, [ἀλ]λὰ παρῆ[λθ]εν, φασίν, < αὐτό, διό[τ]ι ἐν τῶι Μένωνι ἔδε[ι]ξεν, ὅτι τὸ ἀπ[ὸ τ]ῆς διαγωνίου τε[τ]ρ[ά]γωνον διπλάσ[ι]ό[ν ἐ]στιν τοῦ ἀπὸ τῆς [πλ]ευ[ρ]ᾶς τετραγώνου. |
| 29 | ο[ἱ] δέ [φασ]ι μὴ παρελη[λ]γθ[ένα]ι αὐτὸν τὸ δίπο[υν.] < καὶ γὰρ εἰ μὴ πε[ρι]έχεται ὑπὸ [ἰ]σά[κις] ἴσων, ἀλλ’ ε[ἰς] ἴ[σας] γε διαιρεῖτ[αι] π[οδι‐] είας. οἱ δ’ αὐ[τ]οὶ [κατ]ὰ ταὐτὰ προϊ[ό]ντ[ες] φήσουσι μηδὲ [τὴν] ἑξάποδα α[ὐ]τῶ[ι παρε‐] θήσεσθα[ι δύνα‐] μιν· διαιρε[τὴ γὰρ] εἰς ἴσα τρίπ[οδα δύο] ἢ δίποδα τ[ρία. δῆ‐] λον δ’ ὅτι κ[αὶ τὴν] ὀκτάποδα πα[ρελε]ύσεται καὶ τὴν [δεκ]άποδα καὶ δω[δεκά‐] ποδα καὶ τε[σσαρεσ‐] καιδεκάπο[δα καὶ] πεντεκαιδ[ε]κ[άπο‐] δα. καὶ γὰρ τούτω[ν] ἑκάστη, εἰ καὶ μ[ή] ἐστιν ἴση ἰσάκι[ς, ἀ]λλὰ δύναταί γε διαι< ρεῖσθαι εἰς ἴσα. μήποτε δὲ οὐ διὰ τοῦτο, ἀλλὰ διὰ τὸ εὔκολον· ῥάιδιον γὰρ τοῦ ἐκτεθέντος δ[ι]πλάσιον ἀναγράψαι τὸ ἀπὸ τῆς διαγωνίου. /ἡ δὲ τρίπους καὶ < πεντάπους καὶ ὅσαι τοιαῦται π[ρ]αγματείαν ἔχουσιν πρὸς τὸ φανῆναι ἀσύμμετροι τῆ[ι] ποδιείαι. ἔστιν μ[έ]ν< τοι αὐτὰς ἀνα[γ]ράφειν οὕτως· ἔστω τετράγωνον τὸ α β γ πλευρὰν ἔχον ποδὸς ἑνὸς τὴν α β · δηλονότι τὸ ἀπὸ ταύτης ποδὸς ἔσται ἐνπλατοῦς· ἅπαξ γὰρ ἓν ἕν. |
| 30 | κα[ὶ] ἐκβεβλή< σθω ἐπ’ εὐθείας τῆς α β [ε]ὐθεῖά τις καὶ ἀφῃρήσθω [ἀ]π’ αὐτῆς τῆι α β ἴση ἡ [ β ] δ καὶ ἀναγεγράφθω [ἀπ]ὸ τῆς β δ τὸ β γ δ ε τε[τράγ]ωνον· γίνεται δὴ [ἴσο]ν τὸ ἀπὸ τῆς β δ < [τῶι] ἀπὸ τῆς α β · ὅλον δ[ὲ] τὸ α ε οὐκέτι τετράγωνον, ἀλλὰ παραλληλόγραμμον. πάλιν ἐκβεβλήσθω ἐπ’ εὐθείας τῆς α δ εὐθεῖά τις καὶ ἀφῃρήσθω τῇ β δ ἴση ἡ [ δ ] ζ καὶ ἀναγεγρά< φ[θω ἀ]πὸ ταύτης τετ[ράγ]ωνον τὸ δ ζ ε η . γ[ίνε]ται δὴ τὸ δ ζ ε η τ[ετρά]γωνον ἴσον [ὁποτε]ρῳοῦν τῶν < π[ροε]κτεθέντων τε[τρ]αγώνων, ὅλον δὲ τὸ α η χωρίον παραλληλόγραμμον. πά[λ]ιν ἐκβεβλήσθω ἐπ’ ε[ὐ]θείας τῆς α ζ εὐ[θεῖά τ]ις καὶ ἀφῃρή[σθω τ]ῇ δ ζ ἴση ἡ ζ θ κ[α]ὶ διῃρήσθω ἡ α θ δίχα κατὰ τὸ δ ση< μεῖον καὶ κέντρῳ μ[ὲ]ν τῶι δ , διαστήματι δὲ τῶι δ α ἡμικύκλιον περιγεγράφθω τὸ α κ θ καὶ ἤχθω [π]ρὸς ὀρθὰς τῆι η [ ε ] ἡ ζ κ , καὶ ἐπεζεύχθω ἡ κ δ . ἐπεὶ εὐθεῖα ἡ α θ διῄρηται εἰς μὲν ἴσα κατὰ τὸ δ σημεῖον, εἰς δὲ ἄ[ν]ισα κατὰ τὸ ζ τὸ ὑπὸ τῶν α ζ ζ θ μετὰ τοῦ ἀπὸ [τ]ῆς μεταξὺ τῶν [τ]ομῶν τοῦ δ ζ , ἴσον [ἐστ]ὶν τῶι ἀπ[ὸ] τῆς δ θ . ἀλλὰ τῆι δ θ ἴση ἡ [ δ κ ]· τὸ ἄρα ἀπὸ τῆς δ [ κ ἴ]σον ἐστὶν τῶι ὑπὸ [τ]ῶν α ζ ζ θ καὶ τῶι ἀ[π]ὸ τῆς δ ζ . |
| 31 | ἀλλὰ τ[ῶι] ἀπὸ τῆς δ κ ἴσα ἐ[στὶ]ν τὰ [ἀπ]ὸ τῶν [ δ ] ζ [ ζ κ · τ]ὰ ἄρα ἀπὸ τῶν [ δ ] ζ [ ζ κ ἴ]σα ἐστὶν τῶι ὑπὸ [τῶ]ν α ζ ζ θ καὶ τῶι [ἀπὸ τῆς] δ ζ . κοινὸν [ἀφῃρήσ]θω τὸ ἀπὸ τ[ῆς δ ζ · λ]οιπὸν [ἄρ]α [τὸ ἀπὸ τ]ῆς ζ κ λοιπ[ῶι τῶι ὑ]πὸ τῶν [ α ζ ζ θ ἴσο]ν ἐ[στί]ν. τὸ δ’ ὑ[πὸ τ]ῶν [ α ζ ] ζ θ ἐστ[ὶ]ν [τὸ ὑ]πὸ τ[ῶ]ν α ζ ζ η · [ἴση γ]ὰρ ἡ ζ θ τῇ ζ η · [τὸ ἄρα ἀπ]ὸ τ[ῆ]ς ζ κ ἴσ[ον ἐστὶν τῶι] α η παρ[αλλη]λ[ογράμ‐] μωι. ἔ[σ]τ[ιν δ]ὴ ἀ[σύμ‐] μετρον τ[ὸ ἀ]π[ὸ τῆ]ς ζ κ τῶι α η [π]αραλληλογράμ[μωι ὃ] π[ε‐] ριέχει ἐν ἑαυτ[ῶι γ ] τετράγωνα πο[διεῖ‐] < α ἴσ〈α〉 ἀλλήλο[ι]ς. [Omitted graphic marker] ὥσπερ δὲ οἱ περὶ Θεαίτητον μετέβησαν ἐ< πὶ τοὺς ἀριθμοὺς ὡς σαφεστέρους, οὕτως < καὶ αὐτοὶ προσχρησόμεθα αὐτοῖς εἰς ἔνδειξιν τοῦ προκειμένου. |
| 32 | πᾶς μὲν οὖν ἀριθμὸς δύναται τετραγωνισθῆναι· ἦν γὰρ τετραγωνισθῆναι τὸ αὐτὸν ἐφ’ ἑαυτὸν γενέσθαι· οὐ μὴν πᾶς ἀριθμός ἐστιν τετράγωνος· ἐκεῖνος γάρ ἐστιν τετράγωνος ὁ ἰσάκις ἴσος. ἡ μὲν οὖν μονάς ἐστιν τετράγωνον, καὶ ὁ τέσσερα· δὶς γὰρ δύο τέσσερα. καὶ ὁ ἐννέα· τρὶς γὰρ τρία ἐννέα. καὶ ὁ ἑκκαίδεκα· τετράκις γὰρ τέσσερα δέκα ἕξ· καὶ ἀεὶ ὁ γειν[ό]μενος ἀπὸ τῶν ἑξῆς ἀριθμῶν οἷον ἀπὸ τοῦ πέντε, ἀπὸ < τοῦ ἕξ, καὶ τοῦτο ἐ< π’ ἄπειρον. οἱ δὴ μεταξὺ τούτων τῶν τετραγώνων πείπτοντες ἀριθμοί εἰσιν προμήκεις· ἀνι[σ]άκις γὰρ ἄνισοι, ὡς οἱ μεταξὺ τοῦ ἑνὸς καὶ τῶν τεσσάρων [ὁ] δύο καὶ ὁ τρία, καὶ ⟦ ο ⟧ μεταξὺ τῶν τεσσάρων κα〈ὶ〉 ἐννέα ὁ πέντε, ἕξ, ἑπτά, ὀκτώ· μεταξὺ τῶν ἐννέα καὶ ἑκκαίδεκα ὁ δέκα, ἕνδεκα, δώδεκα, δέκα τρία καὶ δέκα τέσσερα καὶ πεντεκα[ί]δεκα. ἀντὶ τοίνυν τῶν ἀριθμῶν μετάλαβε τὰ τετράγωνα, καὶ εὑρήσεις πάντα μὲν τὰ [ἐ]πίπεδα σύμμετρ[α] ἀλλήλοις καὶ τῇ π[οδι]είαι, τινὰ δὲ αὐτῶ[ν] καὶ τὰς πλευρὰς ἔχ[ο]ντα συμμέτρους π[ρὸς τ]ὴν ποδιείαν π[λε]υράν. |
| 33 | τὰ μὲ[ν ο]ὖν κα[τ’ ἄ]μφω σύμμετρα μή [ κ η ] ὠν[ό]μασαν, τὰ δὲ [κ]α[τ]ὰ μ[ὲ]ν τὰ ἐπίπεδα σύ[μμετρα,] κατὰ δὲ τὰς π[λευρὰ]ς ἀσύμμετρα δ[υνάμ]εις τῷ κοινῷ πρ[οσ]χρησάμε< ν[ο]ι [ὀνόμα]τι. [ἐ]κκείσ[θω τ]ο[ίνυ]ν τὰ τετρά[γων]α τά[ξ]ει ἕκα[στ]ον [ἔχον] ἐν ἑαυτῶι, ὅσων [ἐστὶν τὸ ἐ]π[ί]πεδο[ν,] τοῖ[ς δὲ κατὰ τὰς πλ]ευρὰ[ς συ]μμέτ[ρ]οις ἐ[πι‐] γε[γρά]φθ[ω ἡ] ἑκάστης ποσ[ό]τ[ης·] < α β γ α β γ δ ε ϛ ζ η θ ὡς [δὴ μετα]ξ[ὺ] τοῦ ἑ< νὸς καὶ τ[ῶν τ]ε[σ]σάρων δύο [προμήκει]ς [εὑρ]έθησ[αν] ἀριθ[μ]οί, [οὕτ]ως μεταξὺ τῶν < [τεσσά]ρων καὶ τῶν [ἐν]νέα τέ[σσ]αρες προμ[ή]κεις [δυά]δι περισσεύοντ[ες] τῶν πρὸ ἑαυτῶν· [καὶ] π[ά]λιν οἱ [μ]ετα[ξὺ τ]ῶν ἑξῆς τετραγώ[ν]ων δυάδι περισ[σε]ύ[ουσ]ι τῶν πρὸ αὐτῶν καὶ ἀεὶ < προιόντων [κ]ατὰ ἕκαστον διάσ[τ]ημα δυὰς προστεθήσεται, ὅσοσπερ ἦν ἀριθμὸς τῶν προμηκῶν, οἳ μεταξὺ εὑρέθησαν τοῦ τε ἑνὸς κα[ὶ] τοῦ τέσσαρα τετρ[αγ]ώνου. ταῦτα μὲν οὖν [π]ροσεπιμεμετρήσθω δ[ι]ὰ τὸ γλαφυρόν· ὁ δὲ Θεόδωρος ἐδείκνυεν αὐτοῖς, ὅτι τὸ τρίπουν καὶ πεντέπουν τετράγωνον ἀσύμμετρά ἐστιν κατὰ τὸ μῆκος τῆι πλευρᾶι τοῦ ποδιείου τετραγώ< νου. |
| 34 | Καὶ οὕτως κατὰ μίαν ἑκάστην προαιρούμενος μέχρι τῆς ἑπτακαιδεκάποδο ς , ἐν δὲ ταύτηι πως ἐνέσχετ ο . Ὡς περὶ τὴν τρίποδα καὶ πεντάποδα δύναμιν, οὕτως καὶ τὰς ἄλλας δυνάμεις τὰς ὁμοίας ἐκτιθέμενος ἐδείκνυεν, ὅτι τοῖς μὲν ἐπιπέδοις εἰσὶν σύμμετροι, οὐχὶ δὲ καὶ κατὰ τὰς < πλευράς, οἷον τὴν ἑξάποδα, ἑπτάποδα, τὰς ἄλλας τὰς ἑξῆς τὰς μέχρι τῆς ἑπτακαιδεκάποδος ὑπεξηιρημένων τῆς ἐννεάποδος καὶ ἑκκαιδεκάποδος. ζητοῦσιν διὰ τί μέχρι τῆς ἑπτακαιδεκάποδος προελθὼν ἔστη. καί τινές φασιν, ὅτι ὁ Θεόδωρος γεωμέτρης ὢν καὶ μουσικὸς ἔμειξεν γεωμετρικὸν καὶ μουσικὸν θεώρημα· γεωμετρικὸν μὲν οὖν τὸ κατὰ τὰς δυνάμεις, μουσικὸν δὲ τὸ τῆς ἑπτακαιδεκάποδος. οὗτος γὰρ ὁ ὅρος ἐν[έ‐] χει, ὅτι οὐ διαιρεῖται ὁ τόνος εἰς ἴσα ἡμ[ι]τόνια· ἐπεὶ γὰρ ὁ τόνος ἐστὶν ἐν ἐπογδόωι λόγωι, ἐὰν διπλασιάσῃς τὸν ὀκτὼ καὶ τὸν ἐννέα, γείνονται ἑκκαίδεκα καὶ ὀκτωκαίδεκα, ὧν [μ]έσ[ος] ἐστ[ὶ]ν ὁ ἑπτακαίδεκα εἰς ἄνισα διαιρῶν τ[ο]ὺς ἄκρους, [ὡ]ς δέδεικται ἐν < [τοῖ]ς εἰς τὸν Τίμαιο[ν ὑπ]ομνήμασιν. |
| 35 | Ἔ[νιοι δ]ὴ ἀρέσκον< τ[αι τῶ]ι ἐξαριθμούμ[ενο]ν τὰς δυνάμεις ὡς [ἔ]τυχεν στῆναί π[ως, ἀ]λλὰ κεινεῖ λεγόμ[ε]νον τὸ Πως ἐνέσχετ ο , ὥστε αἰτίαν [ἐπ]ιζητεῖν τοῦ [σ]τῆ[ναι]. μήποτε ἄμε[ινον] ἦι λέγειν, ὅτι π[ροῆ]λθεν μέχρι τῆ[ς ἑπ]τακαιδεκάποδο[ς], ἐπειδὴ ὁ ἑκκαίδεκα δηλοῖ, ὅτι μόνον [τ]ετράγω< νον[, οὗ τ]ὸ [χω]ρίον ἐστὶν [ἑ]κκα[ί]δεκα, < ἴσην ἔχει τὴν περίμετρον καὶ τὸ ἐμβαδόν, τ[οῦ]το δὲ ἦν, οὗ 〈ἡ〉 πλε[υρὰ] τεσσάρων· τέσ[σαρ]ες γὰρ πλευραὶ [ἑκ]άστη τεσσά< ρων [γί]νονται ἑκκαίδεκα. [ἀ]λλὰ καὶ τὸ ἀ< πὸ τῶν τεσσάρων ἑκκαίδε[κ]α· τετράκις γὰρ τέσσαρα δέκα ἕξ. τῶν δὲ ἐντὸς τῆς τετρ[ά]δος τὰ ἐμβαδὰ λ〈ε〉ίπεται τῆς περιμέτρου. ἐὰν γὰρ ᾖ ἡ πλευρὰ δύο, τὸ μὲν ἀπὸ ταύτης γίνετα[ι] τεσσάρων· δὶς γὰρ < δύο τέσσαρα· ἡ δὲ π[ε‐] ρίμετρος ὀκτώ· τετ[ρ]άκις γὰρ τὰ δύο ὀκτώ. |
| 36 | πάλιν ἐὰν ἡ πλευρὰ τριῶν, τὸ μὲν ἀπὸ ταύτης ἐννέα· τρὶς γὰρ τρία ἐννέα. ἡ δὲ περίμετρος πλείων· ἐπεὶ γὰρ < τέσσαρές εἰσιν πλευραί, ὦν ἑκάστη τρ[ι‐] ῶν, συντιθέμεναι αὗται ποιοῦσι τὸν δώδεκα· τετράκι γὰρ τρία δώδεκα. μετὰ δὲ τὴν πλευρὰν τὴν τῶν τεσσάρων ἔχει ἔμπαλι· τὸ γὰρ ἐμβαδὸν μεῖζον τῆς περιμέτρου, ὡς ἐὰν ἡ πλευρὰ πέντε, τὸ ἀπὸ ταύτης γίνεται εἴκοσι πέντε· πεντάκι γὰρ πέντε εἴκοσι πέντε. ἡ δὲ περίμετρος < γίνεται εἴκοσι· ἐπεὶ γὰρ τέσσαρές εἰσιν πλευραί, ὧν ἑκά< στη ἐστὶν πέντε, < τετράκι τὰ πέντε εἴκοσι. καὶ λοιπὸν ἀεὶ προιόντι τὸ ἐμβαδὸν μεῖζον τῆς περιμέτρου. &l t ; Ἡμῖν οὖν εἰσῆλ&l t ; &l t ; θέ τι τοιοῦτο ν · ἐπει&l t ; δὴ ἄπειροι τὸ πλῆ&l t ; θος αἱ δυνάμεις ἐ&l t ; φαίνοντ ο , πειρα&l t ; &l t ; θῆναι συλλαβεῖν &l t ; εἰς ἕ ν , ὅτωι πάσας &l t ; ταύτας προσαγορεύ&l t ; σομεν τὰς δυνά&l t ; &l t ; μει ς . Ἐπεὶ αἱ γραμμαὶ ἐπιδέχονται τὸ ἀόριστον, εἴ τις αὐτὰς ἢ αὔξοι ἢ διαιροῖ, ὁρίζονται δ’ ὑπὸ τῶν ἀριθμῶν, μετέβ[η‐] σαν ἐπ’ αὐτούς. |
| 37 | ὑπογράφει δέ, ὅτι ἐπεὶ τὸ ἄπειρον ἀπερίληπτόν ἐστιν, καὶ ἀ[όρι‐] στ[ος] ἐν τῶι τοιούτωι ἡ διάνο[ι]α, δεῖ καθ’ ὅσον ἐνδ[έ]χεται καθολικῶ[ι] τινι περιλαμβάνειν καὶ ὁ[ρίζ]ειν α[ὐ]τό, ὡς ἀ< [πεί]ρων ὄντων τῶν [καθ’] ἕκαστ[ο]ν ἀνθρώ[π]ων ἀποτεμόμε[ν]ος [ὁ] διαλεκτικὸς [τ]ῶν ἑτερογενῶν [κα]ὶ τῶν ὁμογενῶν μέν, ο[ὐ] μέντοι ὁμοειδῶν, τὸ τοι[ο]ῦτον εἶ[δος ἐ]κάλε[σ]εν ἄν[θρωπ]ον. ο[ὕ]τως οὖν κ[αὶ ἐ]νθάδε, ἐπεὶ ἄπ[ειρ]οι ἐφαίνοντο α[ἱ] κατὰ μήκη δυνάμεις ἐπειράθησαν [οἱ] περὶ Θεα[ί]τητον κ[οιν]ῶι ὀν[ό]ματι < π[ερι]λα[β]εῖν πάσας. &l t ; Τὸν ἀριθμὸν πάν&l t ; τα δίχα διελάβο&l t ; με [ν] · τὸν μὲν δυνά&l t ; μ [ ε ν ]ον [ἴ ]σον ἰσάκις &l t ; γ [ ίγν ε ]σθαι τῶι τε&l t ; [ τρ α ]γώνωι τὸ σχῆ&l t ; μα ἀπεικάσαντες &l t ; &l t ; τε [τ ]ράγωνόν τε καὶ &l t ; ἰσόπλευρον προσεί&l t ; πομε [ν] . Ὁ ἀριθμὸς ἄπειρός ἐστιν κατὰ τὸ αὔξεσθαι· οὐ δύναται οὖν τις τὸ ἐπ’ ἄπειρον προϊὸν περιλαβεῖν. πῶς οὖν ε[ἶ]πεν τὸν ἀριθμὸν πάντ α ; τοῦτο γὰρ ἤδη περιειληφότος ἐστὶν τὸν σύμπαντα. τοιοῦτο δὴ δεῖ ἐξακούειν, ὅτι, ὃς ἂν ἦι ἀριθμός, ἐκεῖνος ἤτοι τετράγωνός ἐστιν ἢ προμήκης. |
| 38 | ἐδύνατο μὲν οὖν καὶ εἰς ἄρτιον καὶ περιττὸν διελεῖν καὶ πρῶτον καὶ σύνθετον, ἀλλὰ ἐχρήσατο τῷ τετραγώνωι καὶ προμήκει, ἵνα ἐφαρμόσῃ τοῖς μεγέθεσιν. τὸν οὖν δυνάμενον ἴσον ἰσάκις γείνεσθαι ἀριθμόν, τοῦτ’ ἔστιν ὅστις ὑπὸ δύο ἴσων ἀριθμῶν περιέχεται οἷον ὁ τέσσερα· οὗτος γὰρ περιέχεται ὑπὸ ἴσων· δὶς γὰρ δύ[ο] τέσσερα· τὸν οὖν τ[οι‐] οῦτον ἀπεικάσαντες τῶι σχήματι τῶι τετραγώνωι ἀπὸ τούτου προσείπομεν καὶ τὸν ἀριθμὸν < τετράγωνον καὶ ἰσόπλευρον· οὐδεὶς γὰρ ἀριθμὸς οὔτε πλευρὰς ἔχει οὔτε γωνίας, καθ’ ὁμοιότητα δὲ τὴν τῶν μεγεθῶν τετράγωνος, τρίγωνος, προμήκης, ἰσόπλευρος ὀνομάζεται. Τὸν &l t ; τοίνυν μεταξὺ τού&l t ; του ⟦ του ⟧ , ὧν καὶ τὰ &l t ; &l t ; τρία καὶ τὰ πέντε &l t ; καὶ πᾶς ὁ ἀδύνατος &l t ; ἴσος ἰσάκις γενέ&l t ; &l t ; σθαι ἀλ λ ’ ἢ πλείων &l t ; ἐλαττονάκις ἢ ἐλάτ&l t ; των πλεονάκις γί&l t ; νετα ι , μείζων δὲ &l t ; καὶ η ἐλάττων ἀεὶ &l t ; πλευρὰ αὐτὸν περι&l t ; λαμβάνε ι , τῶι προμή&l t ; κει αὖ σχήματι ἀ [π ]ει&l t ; κάσαντες προμήκη &l t ; ἀριθμὸν ἐκαλέσα&l t ; &l t ; με ν . |
| 39 | Ἐ[δ]είκνυμεν ὅτι οἱ μεταξὺ τῶν < τετρα[γ]ώνων ἀριθμῶν [προ]μήκεις εἰσίν. τοῦτο οὖν φησίν, ὅτι οἱ < μετα [ξ ]ὺ τούτου ⟦ του ⟧ , τοῦτ’ [ἔσ]τιν τοῦ ἑνὸς [κ]αὶ τεσσάρων (οὗτος [δὲ] τετ[ρ]ά[γω]νός ἐστιν [π]λευρὰν [ἔ]χων ῥη[τ]ὴν τὴν [δ]ύο), οἱ τοί[ν]υν μετ[α]ξὺ τῶν τε[τ]ραγώνων ἀριθμῶν, [οἷ]ός ἐστιν ὁ τρία καὶ ὁ πέντε, προμήκεις εἰσίν· ἀδύνατοι γὰρ ἴσο[ι ἰ ]σάκις [ γ ε ]νέσθα ι . [καὶ] πάν[τε]ς οἱ τούτοις [ὅμο]ιο[ι πρ]ομήκεις· ὑ[πὸ γ]ὰρ ἀν[ί]σων πλευ[ρῶ]ν περιέχονται· [ἀλ]λὰ ἕκαστο[ς] αὐτῶν γ[ί]νεται ἢ ἐλαττονάκ [ι ]ς πλείων ὡς ὁ ἕξ (δ[ὶ]ς γὰρ τρί[α] ἕξ, ἀλλὰ ὁ δὶς [ἐλαττονάκι]ς ἐστίν, [μείζ]ων [δὲ] ὁ τρία) ἢ < πλεονάκις ἐλάττων ὡ[ς] τρὶς τὰ δύο γίνεται ὁ α[ὐ]τὸ[ς] ἕξ. ἀλλὰ νῦν [πλε]ονάκις· [ὁ] γὰρ τρία [ἐπὶ] τὸν δύο μείζων [ p ἐπ]ὶ ἐλάττονα. πάντως ο[ὖ]ν τὸν τοιοῦτον [ ἀε ὶ ] μείζων καὶ ἐλάτ[ τ ω ]ν πλευρὰ περιλαμ[β ]άνε [ι ] διὰ τὸ ἀνίσους εἶνα[ι] τὰς περιεχούσας πλευ[ρά]ς. τοὺς τοιούτους οὖν ἀριθμοὺς τοὺς ἀεὶ ὑπὸ μειζόνων καὶ ἐλασ[σ]όνων περιεχομένους πλευρῶν ἀπεικάσαντες τοῖς προμήκεσι σχήμασι προμήκεις ἀριθμοὺς ἐκαλέσαμε ν . |
| 40 | &l t ; Ὅσαι μὲν γραμμαὶ τὸν &l t ; ἰσόπλευρον καὶ ἐπί&l t ; πεδον ἀριθμὸν τε&l t ; τραγωνίζουσι ν , μῆ&l t ; κος ὡρίσμεθ α . Ἡ γραμμὴ προτέρα ἐστὶν τῆς πλευρᾶς. < ἡ μὲν γὰρ γραμμὴ καθ’ αὑτήν, ἡ δὲ πλευρὰ τῶν πρός τι· ἡ γὰρ < πλευρά τινός ἐστιν πλευρά. ἀπὸ τοῦ ἀρχικωτέρου τοίνυν ὠνόμασεν. ὅσαι οὖν < γραμμαὶ τὸν ἐξ αὐ/τῶν γενόμενον ἀριθμὸν ἰσόπλευρον καὶ ἐπίπεδον τετραγωνίζουσι ν . Δύναται γὰρ ἰσόπλευρο[ς] μὲν εἶναι, οὐ μὴν [ἐ‐] πίπεδος, εἰ γραμμικῶς λαμβάνοιτο. δύναται δὲ τὸ ἰσόπ[λευ‐] ρον εἶναι καὶ ἐπίπεδον καὶ οὐδέπω τετράγωνον ὡς τὰ ἐπίπεδα ἰσόπλευρα τρίγωνα. ὅταν δὴ τούτοις προστεθῆι τὸ ἴσας ἔχειν τέσσαρας γωνίας καὶ τέσσαρας πλευρὰς ἑκάστην ἑκάστῃ, τότε δὴ γίνεται τετράγωνον. ἐὰν δὲ καὶ ἐπῇ ἀριθμὸς ταῖς πλευραῖς καὶ τῶι ἐμβαδῷ, γίνεται ῥητὰ καὶ τὸ τοιοῦτον τετράγωνον μῆκος ὡρισάμεθ α . &l t ; Ὅσαι δὲ τὸν ἑτερομή&l t ; κ η , δυνάμει ς , ὡς μή&l t ; κει μὲν οὐ ⟦ δυναμεισ ⟧ &l t ; συμμέτρους ἐκείναι ς , &l t ; τοῖς δὲ ἐπιπέδοις ἃ &l t ; δύναντα ι . Ἄνω εἰ πὼν «ἰσόπλευρον καὶ ἐπίπεδον ἀριθμὸν τετράγωνον» ἐδή< λωσεν, ὅτι τὰ τοιαῦτα τετράγωνα καὶ τὰς πλευρὰς καὶ τὰ ἐπίπεδα ἔχει σύμμε< τρα [π]ρὸς τὸ ποδιεῖον τετράγωνον. |
| 41 | ἐνθάδ[ε μ]έντοι οὐκ ἐ< μν[ήσθ]η τ[οῦ] ἰσοπλεύρου, [ἀ]λλά φησιν· ὅσαι δὲ γ[ρ]αμμαὶ τὸν ἑ< τερ[ο]μήκη ὠνομάσα[μ]εν δυνάμεις. τὰ γ[ὰ]ρ ἀπὸ τῶν τοιού[τ]ων [τε]τράγωνα τὰ μὲν [ἐπί]πεδα ἔχει σύμ[μετρ]α, οὐκέτι δὲ καὶ τὰς [πλε]υράς. ⸐ [ &l t; ]Καὶ περ [ ὶ τ ]ὰ στερεὰ ἄλλο [ &l t; ]τοιοῦτο ν . Ὑπὲρ τοῦ μὴ ἐκτε[ίν]ειν, εἰ ὥσπερ ἐ[π]ὶ τῶν τετραγώ[ν]ων δ[ι]εξῄει, ὅτι τὰ [μ]ὲν α[ὐτ]ῶν κατ’ ἄμ[φ]ω σύ[μ]μετρά ἐστιν [τ]ῶι π[οδ]ιε[ί]ωι τετρα[γ]ώνω[ι, τὰ] δὲ κατὰ τὸ ἐ[π]ίπ[εδο]ν μόνον, < καὶ με[τ]αβα[ί]νειν ἐπὶ τὸν ἀριθμόν, διὰ τοῦτο σ[υν]τεμὼν εἶπεν· κα [ὶ ] περὶ τὰ στε[ ρεὰ ἄλλο τ ο ]ιοῦτ ο . ὁ γὰρ [ν]οή[σ]α[ς τ]ὰ ἐπὶ τῶν ἐπιπέδων νοήσει [κ]αὶ τὰ ἐπὶ τῶν στε[ρ]ε[ῶ]ν. ἑνὸς γὰρ δεῖ, [τ]οῦ [π]ροσθεῖναι πλευ[ρ]ὰν μίαν, καὶ τἆλλα [ὅ]μοια ἔσται λαμβα[ν]όμενα ἀνὰ λόγον. [ὡς τ]οίνυν τῶν τετρ[αγώ]νων σχημάτων ἃ μὲν ἦν σύμμετ[ρ]α τῆι ποδιείαι δυνάμει καὶ μήκει καὶ [πλ]άτει, καὶ ταῦτα μή[κη] ὠνόμασαν, ἃ δὲ πλάτει μὲν οὐκέτι δὲ καὶ [τ]ῇ πλευρᾶι, καὶ ταῦ[τα] δυνάμεις [ἐ]κάλεσαν τῶι κοινῶι προσχρησάμενοι ὀνόματι, οὕτως καὶ ἐπὶ τῶν στερεῶν ἦλθον ἐπὶ τὰ κυβικὰ σχήματα καὶ ἐτίθεσαν κύβον, οὗ αἱ τρεῖς πλευραὶ ἑκάστη ποδός, καὶ γενόμεναι ἐπ’ ἀλλήλας ποιοῦσι ἕνα στερεὸν πόδα. |
| 42 | καὶ προαιροῦντες κύβον δύο ποδῶν καὶ ἄλλον τριῶν εἶτα τεσσάρων εὕρισκον αὐτὸ μὲν τὸ στερεὸν πρὸς τὸ στερεὸν σύμμετρον· ἔχει γὰρ λόγον, ὃν ἀριθμὸς πρὸς ἀριθμόν· τὰς δὲ πλευρὰς ἀσυμμέτρο[υς,] ἄλλους δὲ κύβους, ὧν τὰ στερεὰ αἵ τε πλευραὶ σύμμετροι ἦ[σ]αν πρὸς τὸν ποδιαῖο[ν] κύβον ὡς τὸν ὀκτώ· τούτου γὰρ πλευρὰ ἑκάστη δύο· δὶς γὰρ δ[ύ]ο τέσσερα, δὶς τέσσ[ερα ὀ‐] κτώ· καὶ τὸν εἴκοσ[ι] ἑπτά· τρὶς γὰρ τρία ἐννέα, τρὶς ἐννέα εἴκοσι ἑπτά. μετέβησαν οὖν καὶ ἐπὶ τούτων ἐπὶ τοὺς ἀριθμούς, ἵνα περιορί< σωσι καθολικῶι τινι, καὶ ὥσπερ τοὺς ἐπιπέδους τοὺς ἰσάκις ἴσους ἀπείκαζον τῶι τετ[ρ]αγώνωι σχήματι καὶ ὠνόμαζον τετραγώνους, τοὺς δὲ ἀνισάκις ἀνίσους προμήκεις, οὕτως κἀνθάδε τοὺς στερεοὺς τοὺς ἰσάκις ἴσους ἰσάκις κύβους, τοὺς δὲ ἀνισάκις ἀνίσους ἰσάκις προμήκ[η] στερεά. ἐπεὶ δὲ τῶν κύβων εἰσίν τινες καὶ κατὰ 〈τὰ〉 στερεὰ καὶ κατὰ τὰς πλευρὰς σύμμετροι, τούτους δ’, εἴπερ ἄρα, μήκη ὠνόμαζον, τοὺς δὲ κατὰ μὲν τὰ στερεὰ συμμέτρους, κατὰ δὲ τὰς πλευρὰς ἀσυμμέτρους, τούτους δὲ κατὰ τὸ ὅμοιον τοῖς πρόσθεν [δ]υνάμεις στερεάς. |
| 43 | ὡ[ς] δ’ ἐπὶ τῶν ἐπιπέδων ἀριθμῶν ἦ[σα]ν ἀδύνατοί τινες [ἴ]σοι ἰσάκις γείνεσθα[ι, ἀ]λλ’ ἢ πλείων ἐλα[τ]τονάκις ἢ ἐλάττω[ν] πλεονάκις ἦν ἀρι[θ]μός, οὕτως καὶ ἐ[πὶ] τῶν στερεῶν. οἱ μ[ὲν] οὖν ἀνισάκις ἄν[ισοι] ἀνισάκις σφηνίσ[κοι κα]λοῦνται. (οὗτο[ι γὰρ π]άσας τὰς πλ[ευρὰς] ἔχουσιν ἀνίσους), οἱ [δέ εἰ]σιν ἰσάκις ἴσοι ἀνισάκις. τῶν δὴ [ἰσ]άκις ἴσων ἀνισάκις [οἱ] μὲν ἐ[λασ]σονάκις πλινθίδες καλοῦνται, ὡς τρὶς τ[ρ]ία ἐννέα, < δὶς ἐνν[έ]α δέκα ὀκτώ· [ἐ]λάτ[τω]ν γὰρ ἡ τοῦ ὕ[ψ]ου[ς πλ]ε[υρ]ὰ τῶν λοιπῶν· [οἱ] δ[ὲ] πλεονάκις δοκ[ίδ]ες, ὡς δὶς δύο τέσ[σαρ]α, τ[ρὶ]ς τέσσαρα δώδεκα. [Omitted graphic marker] ὡς δὲ ἐν τοῖς τετραγώνοις ὁ ἑκκαίδεκα ἀριθμὸς ἦν ὁ αὐτ[ὸ]ς τῆς τε περιμέτρου, οὗ πλευρὰ τέσσερα, καὶ τοῦ ἐμβαδοῦ, καὶ μέσος ἐδείκνυτο τῆς τε ὑπερβολῆς καὶ τῆς ἐλλείψεως τῆς πρὸς ἄλληλα τῶν τε πλευρῶν τῶν τε περιμέτρων, οὕτως καὶ ὁ ἓξ κυβισθεὶς ποιε[ῖ] τὸν διακόσια δέκα ἓξ ἰσάζοντα τὸν ἀριθμὸν τοῦ [σ]τερεοῦ τῶι ἀριθμῶι τῆς περιμέτρου. |
| 44 | οἱ δ[ὲ] ἐντὸς καὶ ἐπέκεινα ἢ ὑπερβάλλουσι ἢ ἐλλείπουσι. καὶ ἐπὶ τῶν στε[ρ]εῶν τοίνυν ὅσαι [μὲν] γραμμαὶ κυβικὸ[ν] ἀριθμὸν εἰς κυβ[ι‐] κὸν σχῆμα ἀνάγ[ου‐] σι, τοὺς μὲν το[ύτων] κύβους μήκη ὠ[νό‐] μαζον, ἐπεὶ καὶ κατὰ μήκη εἰσὶν σύμμετροι, ἢ ἄλλο τι ἀνὰ λόγον· ὅσαι δὲ μὴ κυβικὸν ἀριθμὸν ἀνάγουσιν εἰς σχῆμα κυβι< κὸν δυνάμεις ὠνόμαζον ἢ ἄλλο τι ἀνὰ λόγον διὰ τὸ ἀσυμμέτρους μὲν εἶναι τοῖς μήκεσι, τοῖς δὲ ἀπ’ αὐτῶν γενομένοις < συμμέτρους. &l t ; Ἄριστά γ ’ ἀνθρώπων &l t ; ὦ παῖδε ς . Διὰ τοῦ προστεθεικέναι τὸ ἄριστά γ ’ ἀνθρώπων δηλοῖ, ὅτι σφόδρα ἀρέσκεται, ἔθηκεν δὲ αὐτὰ καὶ ἐπῄνεσεν διδάσκων, πῶς ζητητέον. |
| 44 (50) | πρῶτον μὲν οὖν ἀπὸ τῶν ἀσαφεστέρων ἐπὶ τὰ σαφέστερα δεῖ μεταβαίνειν ὡς ἀπὸ τῶν μεγεθῶν μετέβησαν ἐπὶ τοὺς ἀριθμούς· δε[ύτ]ερον δ’ ἐπὶ τὰ κα[θ]ολικώτερα· ἐπισ[τ]ημονικώτερ[ο]ν γὰρ τῶν καθ’ ἕκασ[τ]ον τὸ πᾶσι τοῖς ὁμο[ίοις] ἐφ[αρ]μόζον, ὡς [ὑ]πὸ ἑνὸς μὲν ὅρου περιέχεται τὰ τε[τ]ράγωνα τὰ μήκ[η, ὑ]πὸ δὲ ἑνὸς τὰ τε[τρ]άγωνα αἱ δυνάμει[ς·] τρίτον δὲ εὐ< [χ]ρη[στότ]ερον γίνεται τ[ὸ ληφ]θέν, ἐὰν κα[ὶ ἄλλοις] ὁμοειδέσι ἡ ἀ[γωγ]ὴ ἐφαρμόζῃ, [καθά]περ καὶ ἐνθάδε τ[ῆι αὐ]τῆ[ι] ἐχρήσαν[τ]ο ἐφ[ό]δωι τῆι τῶν [ἀ]ριθμῶν ἐπὶ τῶν [ἐ]πιπέδ[ω]ν μεγεθῶν [κ]α[ὶ] τ[ῶν σ]τερεῶν. |
| 45 | < [ὡς οὖν ἔθο]ς ἦν τοῖς παλα[ιοῖς δι]δάσκειν, καὶ ε[ἴ π]ω[ς] οἱ νεώτεροι [τὸ α]ὐτὸ τοῦτο, οὕτως μ[ε]τάβαινε ἐπὶ τὸ καθολικώτερον θεώρημα διατεῖνον ἐπὶ πάντα τὰ ὅμοια· [εἴσῃ γὰρ εὔ]χρηστον [ὄν. ἐρρέτ]ωσαν οὖν οἱ ὑπὸ ἀγνοίας παλαι[ᾶς ἀγ]ωγῆς ἀπειροκα[λίαν] ἢ φιλοτιμίαν [ἢ ἄ]λλο τι τοιοῦτο προσ[άπ]τοντ[ες] τῶι Πλά[ < τω]νι. [Κ ]αὶ μή ν , ὦ [ &l t ; Σ ώ ]κρατε ς , ὅ γε ἐρω[ &l t ; τᾷ ς ] περὶ ἐπιστήμης [ &l t ; οὐκ ἂ ν ] δυναίμην ἀ[ &l t ; π ο ]κρ [ί ]νασθαι ὥσπερ [ &l t ; περὶ τ ο ]ῦ μήκους τε [ &l t; ]κ [ α ὶ ] τῆς δυνάμεω ς . < Ὡς ἑνὶ μὲν εἴδει πε[ρ]ιλαβόντες τὰ ὅμοια τετράγωνα μήκη ἐκαλέσαμεν ἄλλῳ δὲ δυνάμεις, < οὕτως οὐ δύναμαι περὶ ἐπιστήμης < χωρίσας αὐτὴν τῶν ἄλλων ἀποκρίν[α‐] < σθαι περὶ αὐτῆς. |
| 46 | Ἀλλὰ τὴν ἐπιστήμη ν , ὥσπερ νυνδὴ ἐγὼ ἔλεγο ν , σμεικρόν τι οἴει εἶναι ἐξευρεῖν καὶ οὐ τῶν πάντηι ἄκρω ν ; Ἐν τοῖς πρόσ θεν, ἡνίκα προὐκαλεῖτο αὐτοὺς εἰς < κοινολογίαν, ἔφασκεν, ὅτι καὶ αὐτὸς πειρᾶται μανθάνειν καὶ πρὸς μὲν τἆλλα πράως ἔχει, ἓν δὲ μεικρὸν ἀπορεῖ περὶ ἐπιστήμης ὅτι πότ’ ἐστίν. τοῦ[τ]ο τοίνυν ἐπανορθ[οῦ‐] ται, ὅτι οὐκ ἔστιν μεικρὸν εὑρεῖν, ἀλλὰ τῶν ἄκρω[ν. ὅ‐] τι δὲ οὐκ ἔστιν τ[ὸ τυ‐] χόν, δῆλον ἐκ τοῦ δεῖν διαλαβεῖν περί τε οὐσίας αὐτῆς, καὶ εἰ διαφέρει τέχνης καὶ εἰ ἐγγείνεται καὶ τοῖς μὴ σπουδαίοις καὶ περὶ τῆς ὑποβεβλημένης αὐτῆι ὕλης τί ἐστιν. &l t ; Πειρῶ μειμούμε&l t ; νος τὴν π [ε ]ρὶ τῶν &l t ; δυνάμεων ἀπόκρι&l t ; σι ν , ὥσπερ ταύτας &l t ; πολλὰς οὔσας ἑνὶ εἴ&l t ; δει περιέλαβε ς , οὕ&l t ; τως καὶ τὰς πολλὰς &l t ; ἐπιστήμας ἑνὶ λό&l t ; &l t ; γωι προσειπεῖ ν . Αἱ γὰρ φυσικαὶ ἔννοιαι δέονται διαρθρώσεως, πρὸ δὲ τούτου ἐπιβάλλουσι μὲν < τοῖς πράγμασι τῶι ἔχειν αὐτῶν ἴχνη, οὐ μὴν τρανῶς. διὰ τοῦτ[ο] οὔτε ὁ Θ[εα]ίτητος ἱκανῶ[ς] ε[ἶ]χεν λέγειν πε[ρ]ὶ ἐπ[ι]στήμ[ης οὔ]τε ἄλλου οὕ< τω[ς ἀ]κοῦσαι [ῥ]άιδιον ἦ[ν], ὡς διε[κ]ελεύετο [Σω]κρ[άτ]ης. |
| 47 | Οὐ &l t ; μὲν δὴ [α ]ὖ οὐδὲ ἀπαλ&l t ; λαγῆναι τοῦ μέλει ν . &l t ; Ὠ [ δ ί ]νεις γά ρ , ὦ φί&l t ; λε [ Θ ε ]αίτητε δ [ι ]ὰ τὸ &l t ; μὴ [κ ]ενό ς , ἀλ λ ’ ἐγκύ[ &l t; ]μων ε [ἶ ]να ι . Καίτοι μὴ ἐ[πιτ]υγχ[άν]ων ὁ Θ[εαίτητο]ς ο[ὐ]κ ἀφί[σ]τατ[αι τοῦ] σκοπεῖν περὶ [τῆς] ἐπ[ισ]τή< [μ]ης, [τί π]ότ’ ἐ[στ]ίν. [ἦ]ν γὰρ πλήρης ὡς < [ἂ]ν ε[ὐ]φυὴς τῶν κοι[ν]ῶν ἐννοιῶν καὶ [ἐ]κεί[νει κ]α[ὶ] τὰς σφό[δρα ἐπικεκα]λυμμέ[ < ν]ας. Ἆρα κ [α ]ὶ ὅτι ἐπι[ &l t ; τ ]ηδ [ ε ύ ]ω τὴν αὐτὴν [ &l t ; τ έ ]χ [ ν η ]ν ἀκήκοα ς ; < Ἆρ’ οὖν ᾔσθου, ὅτι καὶ < αὐτὸς τὴν αὐτὴν τέ< χνην ἔχω τῆ[ι] μη[τρί, ὅτι μα]ιεύομαι. < [ἐξ ἐκείν]ης ἔλεγεν ἑα[υτὸ]ν μαιευ[τι]κόν, [ὅτι ἡ] διδασκα[λ]ία αὐ[τοῦ τ]οιαύτη ἦν· [εἰδ]ὼς μ[ὲ]ν γὰρ ἀπε[τίθ]ετο [κ]αὶ εἶχεν [ .. ]ματα, ἐν δὲ τῶι [διδά]σκειν αὐτοὺς [παρ]εσκεύαζεν < [τοὺς] μανθάνοντας [λέγει]ν περὶ τῶν π[ραγ]μάτων ἀνα< πτύ[σ]σων αὐτῶν τὰς φυσ[ι]κὰς ἐννοίας καὶ διαρ[θρ]ῶν καὶ τοῦτο ἀκόλο[υ]θον τῶι δόγμα[τι] τῶι τὰς λεγομένας [μ]αθήσεις ἀναμνήσεις ε[ἶ]να[ι] κ[αὶ] πᾶσαν ἀνθρώπου ψυχὴν τεθεᾶσθαι τὰ ὄντα καὶ δεῖν αὐτῆι οὐκ ἐνθέσεως μαθημάτων, ἀλλὰ ἀνα< μνήσεως. |
| 48 | περὶ δὲ τούτου τοῦ δόγματος ῥηθήσεται ἐν τοῖς εἰς τὰ Περὶ ψυχῆς ὑπο< μνήμασι. &l t ; Μὴ μέντοι μου κατεί&l t ; πῃς πρὸς τοὺς ἄλλ [ο ]υ ς . τοῦτο δὲ ἵνα μὴ ο[ἱ] μὲν καταφρονήσωσι ὡς οὐδενὸς ἀξίου, οἱ δ[ὲ] πάνυ θαυμάσωσιν καὶ μὴ προσίωσι δ[ε‐] διότες ἐλέγχεσθαι. &l t ; Οἱ δὲ ἅτε οὐκ εἰδότες &l t ; τοῦτο μὲν οὐ λέγουσ [ι ] &l t ; περί μο υ , ὅτι δὲ ἀτ [ ο ] &l t ; πώτατός εἰμι καὶ ποιῶ &l t ; τοὺς ἀνθρώπους ἀπορεῖ ν . Οἱ δὲ ἀγνο< οῦντες, ὅτι μαιευτι< κός εἰμι, φασίν με εἶναι ἀτοπώτατον παρασκευάζοντα τοὺς ἄλλους ἀπορεῖν. πάσχουσι δὲ τοῦτο οἱ προσιόντες διὰ τὸ ἀναγκάζεσθαι αὐτοὶ λέγειν περὶ τῶν ἰδίων ἐννοιῶν. οὐδεμία αὐ&l t ; τῶν ἔτι αὐτὴ κυισκομένη τε καὶ τίκτουσα ἄλλας μαιεύετα ι . Αἱ μαῖαι, μέχρι δύνανται κυίσκεσθαι καὶ τίκτειν, οὐ μαιεύονται, ἀλλ’ ὅταν παραλλάξωσι τὸν τοιοῦτον χρόνον. &l t ; ὅτι ἄλοχος οὖσα τὴν &l t ; λοχείαν εἴληχε ν . Κατὰ μὲν τῆς γαμετῆς τὸ ἄλοχος ἀντὶ τοῦ ὁμόλοχος ἣ κο[ι]νωνοῦσα τοῦ λέχους· τὸ γὰρ α ἀντὶ τοῦ ὁμοῦ ὡς καὶ ἀκόλουθο[ς]. |
| 49 | ἐπὶ δὲ τῆς Ἀρτέμιδος τὸ [ἄ]λοχος ἀντ[ὶ] τοῦ ἐστε[ρ]ημένη λόχο[υ· τὸ] γὰρ α ἐνθάδε στερη[τ]ικὸν ὥσπερ < καὶ ἐ[πὶ] τῆς ἀγάμου. &l t ; Στε [ ρίφ α ]ις μὲν οὖν ἄρα &l t ; οὐκ [ ἔ δ ]ωκε μαιε [ύ ]εσ&l t ; [ θ α ]ι , ὅτι ἡ ἀνθρωπ [ί ]νη [ &l t ; φύσ ι ]ς ἀ [ σθε ν ]εστέρα ἢ [ &l t ; λ α ]βε [ῖ ]ν [ τέχ ν ]ην ὧν [ &l t ; ἂν ᾖ ἄπειρ ο ] ς . [Στερίφα]ις καὶ στεί[ραις οὐκ ἔδ]ωκε μαιεύ[εσθαι διὰ τὸ] μὴ κεκυ[ηκέναι] μηδὲ τεκεῖν· [ὁ γὰρ ἄνθ]ρωπος οὐ δύ< [ναται .. ]υ[ . ]σσθαι ἐν < [ ....... ]νην, ἐν οἷς [ ......... ] προῆ[κ]ται ι[ ..... ]ια τέ< χνης. &l t ; [ οὐ κ ]οῦ [ ν κ ]αὶ τόδε εἰ&l t ; &l t ; κός τε κα [ὶ ] ἀναγκαῖον &l t ; τὰς κυού [ σ α ]ς καὶ μὴ &l t ; γ [ι ]γνώσκ [ε ]σθαι μᾶλ&l t ; &l t ; λ [ ον ὑ ]πὸ τῶν μαιῶ ν ; Ε[ἰσί τινες] αἳ μὴ κυοῦσι, [ἀλλ’ ἐοί]κασι ταῖς ἐγκύμοσι, ὡς ὅσαι ὑποβ[άλλε]σθαι βουλόμεν[αι ἐσθ]ίουσι καὶ πεί[νουσι] τὰ δι[οι]δοῦντα [τὰς γ]αστέρας. τὰς οὖν [κυούσ]ας καὶ μὴ δια[γιγνώσ]κουσι αἱ μαῖαι. &l t ; [ Καὶ μ ὴ ]ν καὶ διδοῦσαί &l t ; [ γε φαρμ ά ]κια αἱ μαῖαι &l t ; [ καὶ ἐπα ί ]δουσαι γεί&l t ; &l t ; ν [ο ]ντ [α ]ι ἐγείρειν τε &l t ; τὰς ὠδεῖνας καὶ μαλ&l t ; θακωτέρα ς , ἐὰν βού&l t ; λωντα ι , ποιεῖ ν . Ὅταν μὲν ἐπισπεύδωσι τὰς ὠδεῖνας, < ἐγείρουσι διδοῦσαι φαρμάκια τὰ συνταχύνοντα, [ὅ]τ[α]ν δὲ παρηγορῶσι τοὺς [πό‐] νους, παύουσι τὰ[ς ὠ‐] δεῖνας πρότερ[ον. |
| 50 | ] &l t ; Καὶ ἐὰν νέον ὂν [ δό ] &l t ; ξηι ἀμβλίσκειν [ ἀμ ] &l t ; βλίσκουσι ν ; Τὸ νέον ἀντὶ τοῦ [μὴ] τέλειον. τὸ τοιοῦτ[ο] οὖν ἐὰν δοκῆι ἐκ[τι‐] τρώσκειν, παρα[σκευ‐] άζουσι τοῦτο. &l t ; Ὅτι καὶ προμνήστρι&l t ; αί εἰσιν δεινόταται &l t ; ὡς πάσσοφοι οὖσ [α ]ι &l t ; περὶ τοῦ γνῶνα ι , ποί&l t ; αν χρὴ ποίῳ ἀνδρ [ὶ ] &l t ; συνοῦσαν ὡς ἀρίσ [ του ς ] &l t ; παῖδας τίκτει ν . Ὡς προσῆκον [τ]αῖ[ς] μαίαις ἔργον τὸ πρ[ο‐] μνᾶσθαι κατ’ ἀλλήλους καὶ συναρμόζ[ειν] φησὶν ὅτι δεινότατ[αί] εἰσιν συνορᾶν, π[ο‐] ταπὴν δεῖ ποταπῷ συνοικοῦσαν ἀρί< στους παῖδας τίκτει[ν.] παραδηλοῖ ὅτι οἱ γάμοι παιδοποιίας χ[ά‐] ριν οἱ κατὰ φύσιν, καὶ τούτων δὲ κρείττους οἱ χάριν τοῦ ἀρίστου〈σ〉 γεννᾶν. Εἰς γυναῖκα &l t ; δ έ , ὦ φίλ ε , ἄλλην μὲν &l t ; οἴει τοῦ τοιούτο υ , ἄλ&l t ; λην δὲ συγκομιδῆς ; Τῆς αὐτῆς ἀπέφηνεν τέχνης, τῆς γεωργικῆς, τὸ εἰδέναι τοὺς καρποὺς συλλέγειν καὶ ἐπίστασθαι, ποίαι γῆι ἁρμόζει < ποῖα σπέρματα. κατὰ ταὐτὰ τοίνυν ἡ αὐτὴ ἔσται τέχνη ἡ σκεψομένη περὶ τῶν εἰς γυναῖκα σπερμάτων ποῖ’ ἁρμόττει καὶ περὶ τῆς [τ]ούτων μαιεύσεως. |
| 51 | αὕτη γὰρ ἀναλογε[ῖ] τῆι συγ[κ]ομιδῆι, οὐκ ἔστιν δὲ ὅμοιον· ο[ὐ] γὰρ ψει[λ]ῶς ὕλης λόγο[ν] ἐπέ[χ]ει ἡ γ[υν]ὴ [ο]ὐδὲ ὁ ἀνὴρ τοῦ σπέ[ρμ]ατος, ἀλλὰ ἕκα[στ]ος αὐτῶν ἔμψυχ[ός ἐ]στιν, ὥ[σ‐] τ[ε φι]λο[λό]γου ἐστὶν τὸ [ἁρμ]όζ[ειν] τοὺς κ[αλλ]ί[στους], οὐ τῆς μ[αίας ....... ]μηα ρ[ ......... ]ας ἔλεγε[ ......... ]νμας τ[ ....... ] α[ .... ] < ψ[ ..... Ο ὐ ] γὰρ πρ [ όσ ] ⸐ &l t ; ε [ στιν γυναιξὶν ἐνίο ] [ &l t; ]τ [ ε μὲν εἴδωλα τί ] &l t ; κ [ τει ν , ἔστιν δ ’ ὅτ ε ] &l t ; ἀλη [ θ ι ]νά [ , τοῦτ ο ] δὲ &l t ; μὴ [ῥ ]άιδι [ο ]ν [ε ]ἶναι &l t ; &l t ; δ [ ια γ ]νῶνα ι. ] εἰ γὰρ &l t ; &l t ; προσῆ ν , μ [έ ]γιστόν &l t ; τε κ [α ]ὶ κάλλ [ ι σ ]τον ἔρ&l t ; γον [ἂ ]ν ἦν ταῖς μαί&l t ; αις [ τὸ κρίν ε ]ιν τἀ&l t ; ληθ [ ές τε κα ὶ ] μ ή . Αἱ γυναῖκ[ε]ς ὁτὲ μὲν εἴδω[λα τί]κτουσιν, ὅτα[ν τέρα]τα τίκτωσι [ἢ ὑπη]νέμ[ι]α, ὁτὲ δ[ὲ ἀλη]θῆ, ὅ[τα]ν κατὰ [φύσι]ν. οὐ τοῦτο οὖν φη[σίν,] ὅ[τι] οὐ πρόσεστιν ταῖς γυναιξὶ τὸ πο[τ]ὲ μ[ὲν] εἴδωλα < αὐ[τὰς] τ[ί]κτειν, ποτὲ δὲ ἀληθινά· ψεῦδος γὰρ τοῦτο. ἀλλὰ ἂν ὑπερβιβάσηις, ἔσται σαφές· ‘ οὐ γὰρ πρόσεστιν ταῖς γυναιξὶ τὸ μὴ ῥάιδιον εἶναι διαγνῶναι ὁτὲ μὲν εἴδωλα τίκτε ι , ἔστιν &l t ; δ ’ ὅτε ἀληθιν ά . εἰ γὰρ προσῆν ‘ . |
| 52 | τί δέ, εἰ προσῆν τὸ μὴ ῥάιδιον εἶναι διαγεινώσκειν, πότε μὲν εἴδωλα τίκτουσιν, πότε δὲ ἀληθινά; κάλλιστον ἂν ἦν αὐτῶν ἔργον, εἰ διέκρινον τὸ ἀληθὲς καὶ μή. νῦν δ’ οὐ< κ ἔστι δύσκολος ἡ τῶν τοιούτων διάγνωσις. &l t ; Μέγιστον δὲ τοῦ τ ’ ἔνι &l t ; τῆι ἡμετέραι τέχνηι &l t ; βασανίζειν δυνα&l t ; &l t ; τὸν εἶναι παντὶ τρό&l t ; πω ι , πότερον εἴδω&l t ; λον καὶ ψεῦδος ἀπο&l t ; τίκτει τοῦ νέου ἡ διά&l t ; νοια ἢ γόνιμόν τε &l t ; καὶ ἀληθέ ς . Ἐδήλωσεν ὅτι οὐ τοῦτο ἔλεγεν ἄνω, ὅτι < οὐ πρόσεστιν ταῖς γυναιξὶν τὸ ὁτὲ μὲν εἴδωλα τίκτειν, ὁτὲ δὲ ἀληθινά, ἀλλὰ ὅτι οὕτως ἀκουστέον, < ὡς ἐξηγησάμεθα. κατὰ τοῦτο οὖν πρεσβεύει τὴν ἑαυτοῦ μαιευτικὴν μᾶλλον τῆς τῶν γυναικῶν, ὅτι παρ’ ἐκείναις μὲν οὐκ ἔστιν δύσκολον διαγνῶναι τὸ τεχθέν, 〈εἰ〉 εἴδωλόν ἐστιν ἢ ἀ< ληθές· τὰς δὲ τῶν νέων διανοίας οὐ ῥάιδιον διαγνῶναι πότερα ψευδεῖς ἔχουσι δόξας ἢ ἀληθε[ῖ]ς. ἐπιζητήσει< εν ἄν τις, εἰ δύναται εἴ[δ]ωλον εἶναι ἢ ψεῦδος, ὃ ἐννοεῖ ὁστισοῦν, καθ’ οὕς γε αι μαθήσεις ἀνα< μνήσεις εἰσίν. |
| 53 | ἀλλ’ εἰ μὲν ἐλέγετο, [ὅτ]ι ὁ< μοίως ἠπίστ[αν]το [αἱ] ψυχαὶ καὶ πάλ[α]ι καὶ ἐνσωμ[α]τωθεῖσαι, καν ημ[ ...... ] ἡ ἀπορία κ[ ....... ] τος λό[γος] ε[ἰ]ς τ[ὸ περὶ] τῶν μ[αθή]σε[ων εἰ‐] ρήσε[ται .. ]με[ .... ] τ[ . ]ν [ .......... ]α [ . ]νη[ .......... ]ε [ .............. ]ε [ . ]ον [ ........... ]ει [ .. ]ε[ ........... ] [ . ]ωστ[ ........... ] [ .. ]σκ[ ........... ] [ .. ]η[ ............ ] [ . ]ραιμ[ .......... ] [ .. ]βραδ[έ]ων τ[ ..... ] [ . ]οντα [ .. ]ς σώματα καὶ αἱ μὲν εἰς [τοι]άδε, αἱ δὲ εἰς τοιάδε, κ[α]ὶ αἱ μὲν ἐν τ[οι]ούτοι[ς] ἔ< θεσι, αἱ δ[ὲ ἐν τοιο]ύ< τοις, πά[λιν δὲ αἱ] μὲν θᾶττον, α[ἱ δὲ] βρά< δειον ἀν[αμι]μνήσκοντα[ι. ἔνια]ι δὲ καὶ παντ[ελῶς ἐ]πιτεθολωμ[έν]αι οὐδ’ [ἐπί‐] σ[τ]αντ[αι οὐδ’] ἕν[, ἀλλὰ] κεῖντ[αι εἰκ]ῆ· διὸ ψευδο[λογ]οῦσ[ι]ν. &l t ; Ἄγονό [ς ] ε [ ἰμι σ ]οφία ς . Οὐχ ἁπλῶ[ς· φή]σει < γοῦν προε[λ]θών, < ὅτι ἐστὶν μὲν σοφός, οὐ πάνυ δέ, ἀλλ’ ⟦ σ ⟧ ‵ συ ′γονος εἰμι τῆς ἐν ἄλλωι σοφίας· οὐ γὰρ < αὐτὸς διδάσκει, ἀλλὰ τὰς τῶν νέων ἐννοίας διαρθροῖ, ὡς καὶ αἱ μαῖαι τὰ < τῶν ἄλλων μαιεύονται. |
| 54 | καὶ ὥσπερ ἐκεῖναι πάλαι τίκτουσαι, ὅταν μαιεύωνται, οὐκέτι τίκτουσιν, οὕτως καὶ ὁ Σωκράτης καθ’ αὑτὸν μὲν καὶ ἐκύει καὶ ἔτικτεν, μαιευόμενος δὲ τὰς δόξας < τῶν νέων ὡς πρὸς ἐκείνους ἄγονος < ἦν. &l t ; Καὶ ὅπερ ἤδη πολλοί &l t ; μοι ὠνείδισα ν , ὡς &l t ; τοὺς μὲν ἄλλους ἐ&l t ; ρωτ ῶ , αὐτὸς δὲ οὐ&l t ; δὲν ἀποφαίνομαι &l t ; περὶ οὐδενὸς διὰ &l t ; τὸ μηδὲν ἔχειν σο&l t ; [ φ ό ] ν , ἀληθὲς ὀνει&l t ; &l t ; δίζουσι ν . Ὅταν ἐρωτῶ τινας, οὐδὲν ἀποφαίνομαι, ἀλλ’ αὐτῶν ἐκείνων ἀκούω· γείνεται δὲ τοῦτο, διότι οὐδὲν ἔχω σο< φὸν ὡς πρὸς τοιαύτην διδασκαλίαν. ἢ εἰ ἁπλῶς ἀκου< στέον τὸ μηδὲν ἔχειν σοφό ν , οὐκ ἔσται ταύτην τὴν σοφίαν σοφός, ἣν ἀνατίθησιν θεῷ, ἢ ἣν οἱ ἄλλοι τοῖς σοφισταῖς. ἐκ τοιούτων λέξεών τινες οἴονται Ἀκαδημαϊκὸν τὸν Πλά< τωνα ὡς οὐδὲν δογματίζοντα. δείξει μὲν οὖν ὁ λόγος καὶ τοὺς ἄλλους Ἀκαδημαϊκοὺς ὑπεξῃρημένων πάνυ ὀλί< γω[ν καὶ] δογματίζοντας καὶ μίαν οὖσαν Ἀκαδήμειαν κατὰ τὸ κἀ[κ]είνους τὰ κυριώτατα τῶν δογμάτων ταὐτὰ ἔ< χε[ι]ν τῶι Πλάτων[ι. |
| 55 | ] ἤδη μ[έ]ντοι τὸν Πλάτωνα ἔχειν δόγματα καὶ ἀπ[ο‐] φαίνεσθαι πεπ[ο]ιθότως πάρ[εστι] ἐξ α[ὐ]τοῦ λα[μβάν]ει[ν.] &l t ; Τὸ δὲ α [ἴ ]τι [ ον τούτο υ ] &l t ; τόδ [ε · μ ]αιε [ ύεσθαί μ ε ] &l t ; ὁ θε [ ὸς ἀ ]να [ γκάζε ι, ] &l t ; γεν [ ν ᾶ ]ν δ [ ὲ ἀπεκώ ] &l t ; λυ [ σε ν. ] Ἐδή[λωσ]εν [διὰ τί ἐνί‐] οτέ φησι τοῦ [γεννᾶν] [ἀποκωλυ]όμ[ενον τὸν] [φιλόσο]φο[ν, ἐπει‐] δ[ὰ]ν τ[οῖ]ς νέο[ις] διαλέγητα[ι]· τότ[ε γ]ὰρ τὰ[ς] ἐκείνων δόξ[ας] ἀπ[ο‐] κρείνει. αἴτιος [δ]ὲ τούτου ὁ θεὸς πα[ρασ]κευάσας μὴ μαν[θάν]ε[ιν] τὰς ψυχάς, ἀ[λλὰ ἀνα‐] μιμνήσκεσθ[αι. εἰ] γὰρ ἐγέννα ἐν [αὐτῷ,] οὐκέτι ἂν τό[τε ἦν] < ἀνάμνησι[ς. &l t ; Εἰμὶ δὴ οὖν α [ ὐτὸς μὲ ν ] &l t ; οὐ πάν [υ ] τι [σ ]οφό ς . Νῦν περὶ ἑαυ[τοῦ λέ‐] γει, εἰ καθ’ ἑα[υτοῦ .. ] τα[ .. ]ι το κα[ ....... ] τῶ[ι] μαιεύε[σθαι .. ] διὰ τ[ο]ῦτο ε[ ...... ] τος ἐνθάδε [ ...... ] οὐ κατηγορεῖ ἑα[υτ]οῦ τὸ μὴ εἶναι ἑαυτ[ὸ]ν σοφόν, ἀλλὰ τὸ μὴ πάνυ τι σοφόν. Ο [ὐ ]δέ τί μοί ἐστιν εὕρημα τοιοῦτο γεγονὸς &l t ; τῆς ἐμῆς ψυχῆς ἔκ[γ ]ονον . |
| 56 | Εὕρημα καὶ ἔγγονον οὐχ ἁπλῶς, ἀλλὰ ὅ< ταν ἄλλους μαιεύη[τ]αι. καὶ ὅτι εἰς τοῦτο ἀνοιστέον, δηλοῖ < τὰ ἐπιφερόμενα, ὅτι οἱ αὐτῶι συγγει< νόμενοι παρ’ αὐτοῦ οὐδὲν ἔμαθον. [ &l t ; Ἀ ]λ λ ’ αὐτοὶ πα ρ ’ αὑτῶ ν , &l t ; &l t ; [ π ο ]λλὰ καὶ καλὰ εὑρόν[ &l t; ]τ [ έ ς ] τε καὶ τεκόντε ς . Καὶ πῶς ἔτι ἀναμιμνήσκ[ο]νται αἱ ψυχαί, εἴ γε ἢ μανθάνουσιν ἢ εὑρίσκουσιν; λέγονται μὲν εὑρίσκειν καὶ οἱ ἀπολέσαντές τε καὶ ὕστερον λαβόντες αὐτό. ἤδη μέντοι οὐκ ἀεὶ χρῆται τῶι τῆς ἀναμνήσεως ὀνόματι, ἀλλὰ ὅταν προηγουμένως περὶ τούτου σκοπῇ. ἐδήλωσεν δὲ ἐν τῶι Μένωνι εἰπών· «Διαφερέτω < δὲ μηδέν, εἴτε διδακτὸν εἴτε ἀναμνηστὸν αὐτὸ λέγομεν.» Τῆς μέντοι μαιείας ὁ θεὸς καὶ ἐγὼ αἴτιο ς . Οὐ γὰρ ἱκαναὶ αἱ ἔννοιαι ἀποφῆναι σοφόν, ἂν μὴ ἦι ὁ προσδιαρθρώσων. Ἐνίοις μὲν τὸ γιγνό&l t ; μενόν μοι δαιμόνι&l t ; ον ἀποκωλύει συνεῖ&l t ; να ι , ἐνίοις δ ’ ἐ ᾷ . Τὸ ἐᾷ ἀντὶ τοῦ οὐκ ἐ< ναντιοῦται, ἐπεὶ οὐκέτι ἂν ἦν τὸ Σωκράτους δαιμόνιον ἀποτρεπτικὸν αἰεί, ἐπιτρέπον ποτὲ συνεῖναι. < Ταύτην τε τὴν ὠδεῖνα ἐγείρειν τε καὶ ἀ&l t ; ποπαύειν ἡ ἐμὴ τέχνη δύνατα ι . |
| 57 | < Τὴν ἐκ τῆς ἀπορίας < ὠδε[ῖ]να [ἡ ἐμ]ὴ τέ< < χνη ἐγείρε[ι] μέν, < < ὅταν μὴ ἁπλῶς < < πυνθάνητ[αι, παύει] < δέ, ὅταν [βο]ηθῇ παρέχουσα ἀφο[ρ]μὰς καὶ ὁδηγοῦσα τ[ὸν] προσδιαλεγόμεν[ον.] &l t ; Ἐνίοις δ έ , ὦ Θεαίτη&l t ; τ ε , οἳ ἄν μοι μὴ δό&l t ; ξωσί πως ἐγκύμονες εἶναι . Καὶ μὴν [ἐ]ν τῶι Συ[μ‐] πο[σί]ωι φησίν, [ὅ]τ[ι] ‘κυ[οῦ]σι π[άντε]ς ἄ[ν‐] θρωποι κ[αὶ κα]τὰ [ψυ‐] χὴν κα[ὶ κατὰ σῶμα]‘ κα[ὶ ἀ]κό[λουθο]ν τ[οῦ‐] το [τὸ κῦμα ψυχ]ῆς τ[ὴν] ἀνάμνη[σιν] εἶν[αι.] πῶς οὖν [ἐνθά]δ[ε] φησ[ίν, διότι] αὐτ[ῶι] δοκε[ῖ τινας εἶ]ναι [ἀ‐] κύμονας; [ἐπὶ το]ύτου τοίνυν ἀκουστέο[ν] ‘ἐπὶ τοῦδε τοῦ βίου‘. οὐδὲ γάρ, εἰ ἐνῆν ποτε, κατὰ πᾶσαν ἐνσωμάτωσιν δύν[αν‐] ται ἔχειν αὐτὰ πρόχειρα· ὅθεν οὐδὲ μ[ά‐] την προέταξε τοῦ ‘ ἐγκύμονεσ ‘ τὸ ‘ πωσ ‘ , ἀλλὰ ἵνα ἐξακούηται ‘τρόπον τινὰ‘ < εἶνα[ι] ἐγκύμονα[ς] κατὰ τὸ πρόχειρο[ν.] ἐν δὲ τῶι καθόλο[υ] λόγωι ε[ἶν]αι τοια[ύ‐] τας ἀνάγκη. Ὧν πολλοὺς μὲν δὴ ἐξέδωκα Πρ [ ο ] δίκ ῳ , πολλοὺς δὲ ἄλλοις σοφοῖς τε κα [ὶ ] θεσπεσίοις ἀνδράσ ι . [Ὁ] γὰρ φιλόσοφος συνκάθηται μὲν < τ[οῖς] ἀξίοις, τοὺς δὲ μ[ὴ τοιο]ύ[του]ς κατὰ τὸ [φιλά]ν[θ]ρωπον ζ[εύξ]ει τοῖς καταλλή[λοι]ς. |
| 58 | οὕ[τ]ως καὶ < τὸν [Θεάγη] συνέστησεν Π[ροδί]κῳ. εἰπὼν δὲ το[ὺς σο]φιστὰς θεσπεσίο[υς κα]ὶ σοφοὺς ἐδ[ήλ]ωσεν, ὅτι τῆς το[ιαύτ]ης σοφίας ἄγο[ < νός ἐστιν]. Καὶ οὐκ οἴ[ &l t ; ονται εὐν ο ]ίαι τοῦτο [ &l t ; ποιεῖ ν , π ό ]ρρω ὄντες [ &l t ; τοῦ ε ]ἰ [δ ]έ [ να ι, ] ὅτι οὐ&l t ; [ &l t ; δ ε ]ὶς θεὸς δ [ύ ]σνους [ &l t ; ἀ ν ]θρώπ [ οι ς, ] οὐ δ ’ ἐγὼ [ &l t ; δυ σ ]νοίαι οὐδὲν τοι[ &l t ; οῦτ ο ] δρ ῶ , ἀλλά μοι [ &l t ; ψεῦδ ό ]ς τε συγχωρῆ[ &l t ; σαι κα ὶ ] ἀληθὲς ἀφα[ &l t ; νίσα ι ] οὐδαμῶς θέ[ &l t ; μι ς . Οἱ] ἐν ταῖς ζητή[σεσι ε]ὐθυνόμενοι [ὑπὸ ἐ]μοῦ ἀγνοοῦσι, ὅτι [διὰ τ]ὸ εὐνοεῖν αὐ< [τοῖ]ς ἀφαιρῶ αὐτῶν ψευδοδοξίαν· οὔτε [δ]ὲ θεὸς οὐδεὶς δύσν[ο]υς ἀνθρώ< ποις οὐδ’ ἐγὼ ὑπὸ δυσ[ν]οίας οὐδὲν < το[ι]οῦτο δρῶ, ἀλλὰ ὠφελῶ ἀφαιρῶν αὐτῶ[ν] ψευδοδο< ξίαν· οὐ γὰρ ἐφεῖταί μοι [οὔτ]ε ψεῦδος συγ[χ]ωρ[ῆ]σαι οὔτε ἀληθ[ὲς] ἀ[φ]ανίσαι. ὁρᾷς, τ[ί] λ[έ]γει περὶ ἑαυτοῦ, ὅν φασι εἰρω< νεύεσθαι, ὅτι εἰκάζει ἑαυτὸν θεῶι κατὰ τὸ εὐνοεῖν τοῖς ἀν[θ]ρώποις καὶ τὸ τούτου οὐχ ἧττον, ὅτι οὔτε ψεῦδος συγχω[ρ]εῖ οὔτε ἀληθὲς ἀφανίζει. ἐν ὧι τ[ό] τε τῆς [ἐ]πιστήμης δηλοῦ[τ]αι καὶ τὸ τῆς χρηστό[τ]ητος, κ[α]θ’ ἣν < προνοεῖ τῶν συ[μ]βαλλόντων. |
| 59 | πῶς δὲ λέγει, ὅτι οὔτε ψε[ῦ]δο[ς] ἂν συγχωρήσει[εν] καὶ ⟦ οὐκ ⟧ ἀληθὲ[ς] οὐ[κ] ἄ[ν] ἀφανίσειεν, χρώμενος τούτοις ἐν τ[αῖς] ζητήσεσιν; ἔτι δὲ κ[αὶ] ἐ[ν] τῆι Πολειτείαι ἔδ[ειξε,] ὅτι τῶι ψεύδει χρῶνται οἱ ἄρχοντες ἐν φαρμάκου ε[ἴ]δει. λέγω τοίνυν, ὅτι [ἐ]ν ταῖς ζητήσεσι πυνθάνεται καὶ οὐκ ἀποφαίνεται, ὥ[σ‐] τε οὔτε ψεῦδος οὔ[τ’ ἀ‐] ληθὲς τίθησι· τοῖς < μέντοι ἐμπείροις [τῆς] μεθόδου λεληθότ[ως] δεικνύει τὸ ἑαυτῷ [ἀ‐] ρέσκον. τὸ [δ]ὲ ψεύδ[ε‐] σθαι ἁπλῶς μὲν ἀ[πο‐] δοκιμάζει, ὅλ[ως δ’ οὔ,] ὅτι ἐστίν πο[τε ἀναγ‐] καῖον. διὰ τ[οῦτ’ οὐκ εἶ‐] πεν ἀληθὲς κ[ρύψαι] ἢ παρελθεῖν, [ὅτι τὸ] τοιοῦτόν ἐστ[ιν οὐ] χρήσιμον, ἀ[λ]λ’ ἀφανίσα ι , διὰ τού[τ]ου δηλῶν τὴν οὐ κατὰ καιρὸν οὐδὲ ἐν δέοντι τοῦ ἀληθοῦς ἀπώλει< αν. Δοκεῖ οὖν μοι ὁ ἐ⸐ &l t ; πιστάμενός τι αἰσθά&l t ; νεσθαι τοῦτο ὃ ἐπίστα&l t ; ται κα [ὶ ] ὥστε ν [ῦ ]ν φαί&l t ; νεται οὐκ ἄλλο τί ἐστιν &l t ; ἐπιστήμη ἢ αἴσθη&l t ; σι ς . Ὁ ἐπιστάμενός τι αἰσθάνεται τούτου ὃ ἐπίσταται· ε[ἰ] δὲ τὸ αἰσθάνεσθαι ἐπ[ίστα‐] σθαι ἦν, γίνε[τ]αι ἡ ἐπιστήμη αἴ[σ]θησι[ς.] αἴσθησιν νῦν [ο]ὐ τὸ αἰσθητήριον [ἀ]κουστέον, ἀλλὰ ἀντίλημψιν ἡντινοῦν. πῶς Θεαίτητος ἄν[ω] ἐπερω[τ]ηθεὶς περὶ ἐπιστήμης, τί ἐστιν, καὶ ε[ἰ‐] πὼν γεωμ[ετρ]ί[αν] κα[ὶ] ἄλλας κα[τα]ριθμησάμενος, νῦν ἐπ[ὶ τὴ]ν αἴσθησιν κ[αταφεύγε]ι, καὶ ταῦτα γ[ε]ω[μέτρης] ὤν; τῆ[ς] τε σ[υ]ν[έσεω]ς ἐλε[γ]χ[ού]σης [τὰς αἰσθ]ήσεις [ἁ]πτέον [ . |
| 60 | ... ] μεν[ . ]νασ[ . ]νο[ ...... ] απ[ .............. ] ν[ .............. ] [ .. ]το[ ........... ] [ ............ ]ω[ .. ] [ ......... ]ναιση[ . ] [ ......... ] καὶ μὴ[ . ] [ ..... ἐπισ]τήμη ἀλ[λὰ αἴσθησι]ς. ἔτι δὲ τοῦ [ ......... ]ευμετ[ . ] [ .......... ]αγαρα [ ... Πρωτα]γόρειος [ ......... ]ένου ἐ[ ........ ἐ]πιστή[μη ....... ]ς αἰσθη[σι ....... ]ακει < [ ... πε]ρὶ τ[ὰ ἐ]κείνου [συγγράμ]ματα ὁ Θε[αίτητος] συμβ[α]λὼν [Θεοδώρ]ω[ι] τῶι ἐκεί[νου φίλ]ωι· δ[η]λοῖ δὲ [καὶ ἐπ]ειδὰ[ν] πυθο[μένο]υ Σωκράτους, [εἰ ἐν]έτυχεν τῶι Πε[ρὶ ἀ]ληθεί[α]ς συγ[γράμ]ματι, λέγῃ ὁ < [Θεαίτ]ητ[ος], ὅτι ἐντε[τύχηκ]ε[ν] πολλάκις. [τί οὖν θ]αυμαστόν, εἰ [ἐπιστή]μην ἔθετο [ὅπερ αὐ]τῷ τὲ καὶ < [Θεοδώρωι] ἦν πα[ραδοθ]ὲν δ[ιὰ τ]οῦ αἴσθη[σιν ἐπ]ιστήμην εἶ[ < ναι]. Εὖ γ [ε ] καὶ γεν[ &l t ; ναί ω ]ς [ὦ ] πα [ῖ] · χρὴ γὰρ [ &l t ; οὕ τ ]ω [ἀ ]ποφαινόμε[ &l t ; νο ν ] λέγει ν . Ἐπεὶ ὁ /Θεαίτητος ἐπερωτηθεὶς περὶ ἐπιστήμης, τί ἐστιν, εἶπεν Καὶ &l t ; ὥς γε νυνὶ φαίνετα ι , ἀποδέχεται Σωκράτης, ὅτι οὐκ ὀκνεῖ λέγε[ι]ν, ὃ φαίνεται αὐτῶι καὶ νομίζει εἶ< ναι τὴν ἐπιστήμην. |
| 61 | οὐ γὰρ ἐκεῖνό φησιν τὸ Πυρρώνειον, ὅτι οὐδὲν καθοριστικῶς ἄν τ[ι]ς δογματίζοι, ἀλλά φησιν φαίνεσθαι αὐτῶι. κατὰ γὰρ τὸν ἄνδρα οὔτε ὁ λόγος < κριτήριον οὔτε ἀληθὴς φαντασία οὔτε πιθανὴ οὔτε καταληπτικὴ οὔτε ἄλλο τι τ[οιο]ῦτον, ἀλλ’ ὅτι νῦν αὐτῶι φαίνε[τ]αι. εἰ δὲ τοιοῦτόν ἐστιν ἢ οὐκ ἔστιν, οὐκ ἀποφαίνεται διὰ τὸ οἴεσθαι ἰσοκρατεῖς εἶναι τοὺς εἰς τὰ ἐναντία λόγους καὶ ἐξομαλίζειν τὰς φαντασίας καὶ μηδεμίαν ἐν αὐταῖς ἀπολείπειν διαφορὰν κατὰ τὸ ἀληθὲς ἢ ψεῦδος, πιθανὸν ἢ ἀπίθανον, ἐναργὲς ἢ ἀμυδρόν, καταληπτὸν ἢ ἀκατάληπτον, ἀλλὰ πάσας εἶναι ὁμοίας, οὐδὲ τοῦτο δογματί< ζοντος, ὡς ἕπεται τὸ διεξάγειν κατὰ τὴν ἀεὶ προσπίπτουσαν φαντασίαν οὐχ ὡς ἀληθῆ, ἀλλ’ ὅτι νῦν αὐτῶι φαίνε< < ται. Κινδυνεύεις &l t ; μέντοι λόγον οὐ φαῦ&l t ; λον εἰρηκέναι περὶ &l t ; ἐπιστήμη ς , ἀλ λ ’ ὃν &l t ; ἔλεγεν καὶ Πρωταγό&l t ; ρα ς . |
| 61 (50) | τρόπον δέ τινα &l t ; ἄλλον εἴρηκεν τὰ αὐ&l t ; τὰ ταῦτ α · φησὶν γά [ρ ] &l t ; που ‘ πάντων χρη [ μά ] &l t ; των μ [έ ]τρον ἄνθρ [ ω ] &l t ; πον εἶ [ν ]α ι , τῶν μ [ ὲ ν ] &l t ; ὄντων ὡς ἔστ [ ι ν, ] &l t ; τῶν δὲ μὴ ὄντων [ &l t; ]ὡς οὐκ ἔστι [ν] . |
| 62 | ‘ Κα[ὶ] α[ὐ‐] τὸς ἠπίστα[το], ὅτι δ[ια‐] φέρει ἡ Π[ρ]ωταγόρο[υ] δόξα τῆς Θ[ε]αιτή[του] περὶ ἐπ[ι]στ[ή]μη[ς.] διὰ τοῦτο [εἶπ]ε [ Κιν ] δυνεύ [ εις λόγον ο ὐ ] φαῦλ [ο ]ν [ εἰρηκένα ι, ] τρ [ όπον δ ]έ τ [ ινα ἄλλο ν ] ε [ ἴρηκε τ ὰ ] αὐ [ τὰ τ ]αῦτ α . β[ .......... ]ομου [ ............. ]ων [ ............. ]πα [ .............. ]η [ ............. ]εν [Break in Text (point at which text breaks off for an unknown length)] [ ............ ]σ[ .. ] δ[ ........... ]σι[ .. ] ἀληθη[ ...... ]νον δι’ οὗ κρ[ ...... ]ησ[ι]ν γὰρ εἶν[αι ..... ]ν γνωμ[ ...... ]ης δὲ το με[ ...... ]θ[ . ]σις ἀντὶ τῆ[ς φρο]νήσεως τασσομ[ .... ] ὁ δὲ «νόμος» ἀ[ντὶ τῆς] δόξης πάντ[α ...... ] αυ[ .. ] προ[ ........ ] δ[ι]α τ[ . ]ρει[ ..... ]λαμβάνεσθ[αι ....... ]νομενον [ ....... ] κρεινοντ[ ...... ] τηθ αεντη[ . ]ν [ ...... ]ς ἕτερον καὶ ν[ ... ]μενον κα[ὶ] μ[ ..... ]νον καὶ ὑφεστὼ[ς ὡς] δεξιὸς ἀριστεροῦ δεξ[ι]ός, ὡς τὸ ὅμοιον ὁμοίωι ὅμοιον, ὡς τ[ὸ] μέγα < πρὸς τὸ μεικρόν. |
| 63 | ἄλλως δὲ πάντα πρός τί φασι οἱ Πυρρώνειοι, καθ’ ὃ οὐδὲν καθ’ αὑτό ἐστιν, πάντα δὲ P πρὸς ἄλλα [θ]εωρεῖται. οὔτε γὰρ χρῶμα οὔτε σχῆμα οὔτε φωνὰς οὔτε γευστά, οὐκ ὀσφραντά, οὐχ ἁπτά, οὐκ ἄλλο τι αἰσθητὸν ἔχειν ἰδιότητα· οὐκ ἂν γὰρ τὰ αὐτά γε ὄντα διαφόρως ἐκείνει παρὰ τὰ διαστήματα, παρὰ τὰ συνθεωρούμενα αὐτοῖς, ὡς ἀπὸ τῆς < θαλάττης διαφ[ό]ρως τυπούμεθα παρὰ τὰς τοῦ ἀέρος καταστά< σεις. ἀλλὰ οὐδὲ τὰ αἰσθητήρια ἔχειν ἰδίαν ὑπόστασιν· οὐκ ἂν γὰρ ἀπὸ τῶν αὐτῶν ἄλλως ἐκεινεῖτο τὰ ζῶια, ὡς τῇ μὲν θαλίᾳ ἥδονται αἶγες, τῶι δὲ βορβόρωι ὕες, ἑκατέρῳ δὲ τούτων προσκόπτουσιν ἄνθρωποι. ἀπὸ δὲ τῶν αἰσθητῶν μεταβαίνουσιν καὶ ἐπὶ τὸν λόγον, ὡς καὶ τούτου πρός τι ὄντος· ἄλλους γὰρ ἄλλως < συ[γ]κατατίθεσθαι καὶ τοὺς αὐτούς γε < . μετατίθεσθαι καὶ μὴ ἐμμένειν αὐτῶι. Οὐκοῦν οὕτως πως λέγει ὡς οἷα μὲν ἕκαστα ἐμοὶ φαίνετα ι , τοιαῦτα μὲν ἔστιν ἐμο ί , οἷα δὲ σο ί , τοιαῦτα δὲ αὖ σο ί · ἄνθρωπος δὲ σύ τε κἀγ ώ ; Ἀκολουθεῖ τῶι πάντα ῥεῖν τὸ μηδὲν εἶ< ναι π[άγι]ον μ[η]δὲ [τ]ὸ αὐτό· ο[ὔ]τ[ε] γὰρ τὸ κρ[εῖ‐] νόν ἐστιν οὔτε τὸ κρινό[μεν]ον, ἀλλ’ ὡς ἂν ἄλλω[ς] προσπέσηι, τοιαῦτα [νενο]μίσθαι. |
| 64 | διὰ τοῦτ[ο] ο[ἷα] μὲν ἐγὼ ἔπαθον, [τοια]ῦτα δ’ ἔ[σ]τιν ἐμοί, οἷα [δ]ὲ σύ, τοια[ῦ‐] τα σοί. καὶ ο[ὐ] μόνον γ[ίνεται] κατὰ [τ]αύτ[ην τὴν ὑ‐] πόθ[ε]σιν ὧ[ν ἂν ἔχῃ πα‐] θῶν [ἢ ἕ]ξε[ων κριτὴς ὁ] ἄνθρ[ωπ]ο[ς ἀλλὰ καὶ] μέτρ[ον ἁπάντων .. ] οὖν τ[ ........... ] [ . ]με κ[ ........... ] [ ............... ] < [ ....... Ἐπακολου ] &l t ; θή [ σωμεν οὖν αὐτῶ ι. ] &l t ; ἆρ ’ [ οὐκ ἐνίοτε πνέ ] &l t ; ον [ τος ἀνέμου το ῦ ] &l t ; αὐ [ τοῦ ὁ μὲν ἡμῶ ν ] &l t ; ῥειγο ῖ , ὁ δ ’ ο ὔ ; κ [ αὶ ὁ μὲ ν ] &l t ; ἠρέμα , ὁ δὲ σφ [ όδρ α; ] Διὰ τοῦ εἰρηκέν[αι Ἐ‐] πακολουθήσω [ μεν οὖ ν ] αὐτῶι δηλοῖ, ὅτ[ι ἐπακο‐] λουθ[εῖ] τῆι τοια[ύ‐] τηι ὑποθέσει τὸ μ[ὴ] εἶναι ἰδιότητ[α ἀνέ‐] μου τινὸς μηδ[ὲ τὰ] ὅμοια πάσχε[ιν ὑπὸ] τοῦ αὐτοῦ [π]άντ[α. καὶ] προσέθηκεν το [ ῦ αὐ ] το ῦ , ἐπεὶ τῶν ἀ[νέ‐] μων ο[ἱ] μέν εἰσ[ι]ν ψυχροί, ο[ἱ] δὲ θε[ρ]μοί, ἵνα μὴ παρὰ τοῦτο δοκῆι συμβαίνειν τὸ τοὺς μὲν ῥειγοῦν, τοὺς δὲ μή. ἀλλά, φέ ρε, πνέοντος βορέου κα[ὶ] ἐν τῶι αὐτῶι ὄντων τόπωι καὶ κατὰ [τὴ]ν αὐτὴν ὥραν (θήσει γὰρ καὶ ταῦτα ὁ Πρωταγόρας, ἐπεὶ καὶ τὸ [διάστ]ημα καὶ ἡ ὥρα [τοῦ ἔτ]ους, καθ’ ἣν πνεῖ, [πο]λὺ δύναται εἰς τὸ [ἀν]ομοίως διαθεῖναι), [δι]ὰ πάντων γε τῶν[δε] ἀνομοίων ὄν[των ὁ] μὲν ῥειγοῖ, ὁ [δὲ οὔ, κ]αὶ τῶν ῥειγούντω[ν ὁ] μὲν σφόδρα ῥ[ειτοῖ, ὁ] δὲ ἠρέμα. |
| 65 | Πότ [ ε ρ ]ον οὖν τότε &l t ; αὐτ [ὸ ] ἐ φ ’ ἑαυτοῦ τὸ &l t ; &l t ; πνεῦμα ψυχρὸν &l t ; &l t ; ἢ οὐ ψυχρὸν φήσο&l t ; [ &l t; ]με [ν ; Ἔ]στιν τι τὸ ποι ῆ[σαι, ἔσ]τιν τι τὸ πά[θ]εῖν· εἰ δὲ ὑπεναντί[α ὑπὸ τοῦ] αὐτοῦ πάσ[χ]ουσι, [ὁμ]ολογήσου[σ]ι μὴ εἶναι ὡρισμένην τὴν τοῦ ποιήσαντος ἰδιότητα· οὐκ ἂν γὰρ τὸ αὐτὸ ἐν τῶι αὐτῶι χρόνωι διάφορα [ε]ἰργάζετο πάθη. ὅθεν οἱ Κυρηναϊκοὶ μόνα τὰ πάθη φασὶν καταληπτά, τὰ δὲ ἔξωθεν ἀκατάληπτα. ὅτι μὲν γὰρ καίομαι, φασίν, καταλαμβά< νω, ὅτι δὲ τὸ πῦρ ἐστιν καυστικόν, ἄδηλον· εἰ γὰρ ἦν τοιοῦτο, πάντα ἂν ἐκαίετο ὑ< π’ αὐτοῦ. Ἢ πεισό&l t ; &l t ; μεθα τῶι Πρωταγό&l t ; ρ ᾳ , ὅτι τῷ μὲν ῥειγοῦν&l t ; τι ψυχρό ν , τῷ δὲ μὴ &l t ; ο ὔ ; Ἢ πεισθησόμεθα αὐτῶι, ὅτι ὁ αὐτὸς ἄνεμος ψυχρὸς μέν ἐστιν τῶι ῥειγοῦντι, οὐ ψυχρὸς < δὲ τῶι μὴ ῥειγοῦντι; εἰ γὰρ ἦν ψυχρός, ἐ[ρ]είγου ἂν καὶ οὗτος. |
| 66 | γίνεται οὖ[ν καὶ] ὁ δεξιὸς [ἄλλωι μ]ὲν δεξιός, ἄ[λλωι δ]ὲ οὔ. &l t ; Οὐκοῦν κα [ ὶ φαί ν ]ε&l t ; ται ο [ὕ ]τως ἑκ [ ατέρω ι; ] &l t ; Να ί . Τὸ δέ γε φ [ αίνετα ι ] &l t ; αἰσθάνετα [ι ; Ἔστι γά ρ. ] &l t ; φαντασία [ ἄ ρ ]α κ [ αὶ αἴ ] &l t ; σθησις ταὐ [ τ ὸ ]ν [ ἔν τ ε ] &l t ; θερμοῖς κα [ ὶ π ]ᾶ [ σι τοῖ ς ] &l t ; τοιούτοι ς . Ὅ[τ]αν [γὰρ σκο‐] πῇς, κατὰ τὸ τρ[ί]τ[ον] σχῆμα ἠρώτ[η]τ[αι αὐ‐] /τῶι ὁ λόγος· ‘ο[ἷ]α [ἑκά‐] στωι φαί[νετα]ι, τ[οιαῦ‐] τα καὶ ἔσ[τι]ν αὐτῷ‘ [καὶ] ‘οἷα φαίν[ετ]α[ι], τοι[αῦ‐] τα καὶ α[ἰ]σ[θάνε]τα[ι.‘ ἐ‐] ξ ὧν συν[άγεται· ‘οἷα] ἕκαστος αἰ[σθάνεται,] τοιαῦτα κ[αὶ ἔστιν αὐ‐] τῶι‘. ὁ δὲ αἰ[σθόμενος] ἐποίσε[ι] τὸ[ν λόγον,] ὅτι αἴσθη[σις κα]ὶ ἐπ[ι‐] στήμη τα[ὐτό]ν ἐστιν. τοῦ δὲ λόγου [τ]ὸ μὲν πρῶτον λῆμμα < Πρωταγόρας τίθησιν, ὅτι οἷα ἑκάστωι φαίνεται, τοιαῦτα < καὶ ἔστιν, ὡς ἐπὶ τοῦ ἀνέμου το[ῦ] αὐτοῦ, ὅτι τῶι μὲν ψυχρός, τῶι δὲ οὐ ψυχρός. τὸ δὲ δεύτερον κατασκευάζει Πλάτων λέγων, ὅτι τὸ φαίνεται αἰσθάνεταί ἐστ[ι]ν· πᾶσαν γὰρ ἀντίλ[ημ‐] ψιν εἴτε δι’ αἰσθητηρίου εἴτε δι’ [ἄλ]λου τινὸς ἐκάλουν [αἴ]σθησιν. Οἷα γὰρ α [ ἰσ θ ]άνε ται ἕκαστο ς , [ το ι ]αῦτα ⟦ τοιαυτα ⟧ ἑκά [ σ τ ]ωι καὶ κινδυνεύ [ ει ε ἶ ]να ι . Πρωταγόρας [μ]ὲν ⟦ ουν ⟧ εἰρήκει· οἷα αἰ[σθ]άνεται ἕκ[αστος, τοι]α[ῦ]τα [καὶ ἔ]στ[ιν αὐτῶι· ὁ] δὲ [Σ]ωκ[ράτης . |
| 67 | ..... ]ε [ ............. ]ει [ ............. ]αυ [ ............... ] [ ............. ]εν [Break in Text (point at which text breaks off for an unknown length)] [ < ............ Αἴ ] [ &l t ; σθησι ς ] ἄρα το [ ῦ ὄν ] [ &l t ; τος ἀε ί ] ἐστιν κα [ὶ ] [ &l t ; ἀψευδ ὲ ]ς ὡς ἐπιστή[ &l t ; μη οὖσ α . Λ]έγει ὅτι ἔσ[τιν αὐτὸ] καθ’ αὑ[τὸ οὐδέν, ἀ]νασκευ[άζων δὲ Πρ]ωταγό[ραν καὶ προσ]αιτῶν [ .......... ] πάντα [ ..... προσέθ]ηκεν [ .......... ] ἢ οἰό[μενος ..... ] εἰ ἡ [αἴ]σθησ[ις] ἐπ[ιτ]υγχά[νε]ι τού[τωι,] ὃς αὐτὴν [ ......... ] ἐ[π]ιτυγ[χαν ...... ] ἐστιν ἀ< [ ... ]λη[ . ] γίνεται ἐ[πιστή]μη. τοῦτο δὲ < [ .... συμ]π[έ]ρασμα < [ ....... φι]λ[ο]λόγου [ ....... ο]ὐδὲ δόξα [ &l t ; Ἐγὼ ἐρ ῶ ] καὶ μά λ ’ οὐ [ &l t ; φαῦλον λ ]όγον ὡ [ς ] ἄ&l t ; [ &l t ; ρα ἓν μ ὲ ]ν αὐτὸ κα θ ’ αὑ[ &l t ; τὸ οὐ δ έ ]ν ἐστι ν , οὐ[ &l t ; δὲ ἄν τι π ρ ]οσείποις [ &l t ; ὀρθῶς ο ὐ ] δ ’ ὁποιον[ &l t ; οῦν τ ι . Ο]ὐκ εὐκαταφ[ρόνητό]ν φησιν < τὸ[ν λόγο]ν τὸν περὶ το[ῦ ῥεῖ]ν τὰς οὐσίας < κατ[ὰ τὸ] ἔνδ[ο]ξον. < π[είθοντ]α[ι] γὰρ ταύτη[ι καὶ ἅπαντε]ς ποιηταὶ [καὶ σοφοὶ ο]ἱ πλε[ῖ‐] στοι. |
| 68 | οὐδὲν οὖν ἔστιν αὐτὸ καθ’ αὑτό, τοῦτ’ ἔστιν ‘οὐδὲν καθ’ αὑτὸ ἔχει τὴν ὑπόστασιν‘, τοῦτ’ ἔστιν ‘οὐδὲν κατὰ ἰδίαν, ἀλλὰ πάντα πρός τι‘. τὴν μὲν οὖν οὐσίαν δηλοῖ εἰπ[ώ]ν· Οὐ δ ’ ἂν τί προσείποι ς . τὸ γὰρ τί ἐμφαίνει οὐσίαν· τὸ δὲ ποσὸν διὰ τοῦ εἰρηκέναι· Ἓν μὲν αὐτὸ κα θ ’ αὑτ ό · τὸ δὲ ποιὸν διὰ τοῦ Ὁποιον&l t ; οῦν τ ι . Ἀλ λ ’ ἐὰν ὡς &l t ; μέγα προσαγορεύῃ ς , &l t ; καὶ σμικρὸν φανεῖ&l t ; ται καὶ ἐὰν βαρ ύ , κοῦ&l t ; &l t ; φο ν . Τὸ μέγα καὶ τὸ σμικρὸν καὶ βαρὺ < καὶ κοῦφον τῶν πρός τί ἐστιν· κατὰ γὰρ [τὴν] πρὸς ἕτερον σχέσ[ιν] θεωρεῖται. οὐδὲν οὖν καθ’ ἑαυτό ἐστιν μέγα· ἦν γὰρ ἂν ἀεὶ μέγα. νῦν δὲ τὸ αὐτὸ μι< κρὸν φαίνεται συμ< βληθὲν ἑαυτοῦ μείζονι· ὁμοίως δὲ καὶ ἐπὶ σμικροῦ καὶ βαρέος καὶ κούφου, ὅτι νῦν μὲν τοῖα, νῦν δὲ τοῖα φαίνεται κατὰ τὰς πρὸς ἄλλο καὶ ἄλλο σχέσεις. &l t ; Ξύνπαντά τε οὕτως &l t ; ὡς μηδενὸς ὄντος &l t ; μήτε τινὸς μήτε ὁ&l t ; ποιουοῦ ν . Ὥσπερ οὐδὲν ἦν μέγα (εὑρίσκετο γὰρ τὸ αὐτὸ μικρόν), οὕτως καὶ τἆλλα πάντα ἐπιδέχεται τὰς ἐναντίας κατηγορίας διὰ τὸ μη< δὲν εἶναι ἕν, τοῦτ’ ἔστιν μὴ ἔχειν ὡρισμένην ποσότητα [Break in Text (point at which text breaks off for an unknown length)] < σ[ . |
| 69 (1-24) | ............. ] [ < ... ]νιτ[ ......... ] < συμβη . λ[ ..... τοι‐] < οῦτο ἀπετ[ ....... ] < ἀμφοῖν [ ......... ] < καὶ αὐτω[ ........ ] < νον πάντα [ ....... ] < ται διο[ ......... ] < αὐτὰ ον[ ......... ] < ρευομε[ ......... ] στιν δ[ ........... ] [ . ]ορ[ ............ ] οὔ[τ’] α[ὐ]ξ[άνεται οὔτε] μ[ει]οῦται, ἀ[λλὰ ... ] [ . ]αιως [ ......... ] σθαι γὰρ [ ........ ] τὸν αὐτὸ[ν ....... ] κην λαμ[βάνειν, ὁ‐] μοίως δὲ κ[αὶ ..... ] ώσεως το[ ........ ] αὐτὸν γίνεσ[θαι .. ] τονα· ἀντακο[λουθεῖ] γὰρ ταῦτα [ἀλ]λ[ήλοις] αὔξησις, [μ]εί[ωσις ἐπ’] ἰδίως π[οιῶν, ὥστε] [συ]γχωρηθέντος ἑνὸς [τού]των καὶ τὰ λοιπὰ [δε]δόσθαι καὶ ἀναιρε[θέ]ντος καὶ τὰ λοιπὰ [ἀν]ῃρῆσθαι. |
| 70 | τὸν δὲ [περ]ὶ τοῦ αὐξομένου [λ]όγον ἐκείνησεν < [μ]ὲν πρῶτος Πυθα[γόρ]ας, ἐκείνησεν < [δὲ] καὶ Πλάτων, ὡς ἐν [τοῖ]ς εἰς τὸ Συμπόσιον [ὑπ]εμνήσαμεν· ἐπι[χει]ροῦσι δὲ εἰς αὐτὸ [καὶ] οἱ ἐξ Ἀκαδημείας μ[α]ρτυρόμενοι μέν, ὅτι ἀρέσκονται τῶι εἶναι αὐξήσεις, διὰ δὲ τὸ τοὺς Στωικοὺς κατασκευάζειν τοῦτο οὐ δεόμενον ἀποδείξεω[ς] διδάσκοντες, ὅτι ἐάν τις τὰ ἐναργῆ θέληι ἀποδεικνύναι, ἕτερος εἰς τὸ ἐναντίον πιθανωτέρων εὐπορήσει λόγων. &l t ; Καὶ περὶ τούτου πάν&l t ; τες ἐξαίσιοι οἱ σοφοὶ &l t ; πλὴν Παρμενείδου &l t ; συμφέρεσθον Πρωτα&l t ; γόρας τε καὶ Ἡράκλει&l t ; τος καὶ Ἐμπεδοκλῆ ς . Περὶ τοῦ φέρεσθαι < πάντα πάντες σοφοὶ [σ]υμφωνοῦσιν ὑπεξηιρημένου Παρμενείδου· οὗτος γὰρ ἀποβλέψας εἰς τὴν τοῦ εἴδους φύσιν, παρελ< θὼν δὲ τὴν ὕλην < φησίν· «οἶον ἀκείνητόν τε θέλει τῶι παντὶ ὄνομα εἶναι.» πε ρὶ μὲν οὖν τῶν ἄλλων φυσικῶν ῥάιδιον < λαβεῖν, ὅτι φασὶν φέρεσθαι πάντα, ἀλλὰ καὶ Ἐμπεδοκλῆς ἀπορροὰς ἀπολείπει καί φη[σιν, ὅτι ἀνι‐] χν[ε]ύου[σι αἱ κύνες] «κέρματ[α θηρείων] μελέων»· [ἀδύνατον δὲ] τοῦτό γ’, ὅτ[αν ἦι ἀπο‐] θνή[σ]κον[τα ταῦτα. |
| 71 | ] &l t ; [ Καὶ τ ῶ ]ν π [ οιητῶ ν ] &l t ; ο [ ἱ ἄκρο ι ] τῆς [ ποιήσε ] &l t ; ω [ ς ἑ κ ]ατέρα [ς , κωμῳ ] &l t ; δ [ ί α ]ς μὲν Ἐπί [ χαρμο ς, ] &l t ; τραγῳδίας δὲ [ Ὅμηρο ς. ] Ἐπίχαρμος ὁ [ὁμιλή‐] σας τοῖς Πυθα[γορείοις] ἄλλα τ[έ] τινα ἐ[πινενόη‐] κεν δ[ειν]ὰ τ[όν τε] [περὶ το]ῦ αὐξο[μένου] [λόγον] ἐφοδ[εύει ... ] [ .... ] ερα[ ........ ] /ἄλλως α[ ........ ] ται προσο[ ....... ] πες. εἰ οὖν [ ....... ] π[ ... ]ται[ ........ ] λ[ .. ]γων [ ........ ] οὐσίαι ἄλλ[οτε ἄλλαι] γίνονται [κατὰ συν‐] εχῆ ῥύσιν. κα[ὶ ἐκω]μῴδησεν αὐτὸ ἐπὶ τοῦ ἀπαιτουμένου συμβολὰς καὶ [ἀρ]νουμένου τοῦ αὐτοῦ εἶναι διὰ τὸ τὰ μὲν προσγεγενῆσθαι, τὰ δὲ ἀπεληλυθέναι, ἐπεὶ δὲ ὁ ἀπαιτῶν ἐτ[ύ]πτησεν αὐτὸν καὶ ἐνεκαλεῖτο, πάλιν κ[ἀ]κείνου [φά‐] σκοντο[ς ἕτερ]ο〈ν〉 μὲ[ν] ε[ἶ‐] ναι τὸν τ[ετυ]πτηκότα, ἕτερο[ν δὲ] τὸν ἐγκαλούμενον. Ὅμη ρον δὲ τρ [α ]γῳδίας εἶπεν ποιητήν, ἐπεὶ τὸ παλα[ιὸ]ν ἡντινοῦν ποίη[σι]ν περιέχουσαν ἡ[ρ]ωικὰς πράξεις ὠ[νό]μαζον τρα< γῳδ[ίαν]. Τίς οὖν ἂν &l t ; ἔτι πρός [ γ ε ] τοσοῦτο &l t ; στρατόπε [ δ ο ]ν καὶ στρα[ &l t ; τηγὸν Ὅμηρον δύναι ] [ &l t ; το ἀμφισβητήσας μ ὴ ] [ &l t ; καταγέλαστος γενέ ] [ &l t ; σθαι . |
| 72 | .......... ] [Break in Text (point at which text breaks off for an unknown length)] [ < Τὸ γὰρ θερμόν τε κα ὶ ] [ &l t ; πῦ ρ , ὃ δὴ καὶ τἆλλ α ] [ &l t ; γεννᾶι καὶ ἐπιτρο ] [ &l t ; πεύε ι , αὐτὸ γεννᾶτα ι ] [ &l t ; ἐκ φορᾶς καὶ τρίψε ] [ &l t ; ω ς · τούτω δὲ κινή ] [ &l t ; σει ς . ἢ οὐχ αὗται γε ] [ &l t ; νέσεις πυρό ς; ] Τοῦτ’ ἔστιν· συνέχεται καὶ αὐτὸ γεννᾶται &l t ; ἐκ φορᾶς καὶ τρείψεως. |
| 73 | τὸ τούτω δυικῶς. αὗται δέ, ἥ τε φορὰ καὶ ἡ τρῖψις, κεινήσεις, ἡ μὲν φορὰ ὁμολογουμένως, ἀλλὰ καὶ ἡ τριψις, εἰ καὶ μὴ κίνησις, οὐκ ἄνευ γε κεινήσεως. Γενέσεις δὲ ταύτας εἶπεν πυρό ς . καὶ γὰρ ὕλη τρίψαντος αὐτὴν ἀνέμου πῦρ ἐξέλαμ[ψ]εν, καὶ οἱ λίθοι ⟦ και ⟧ τριβόμενοι καὶ κρουόμενοι ἀφιᾶσι πῦρ. καὶ τοῦ Αἰτναίου δὲ πυρὸς καὶ τῶν λεγομένων Ἡφαιστείων ταύτην οἴ[ε]σθαι δεῖν τὴν αἰτία[ν] [τῆ]ς ἐξάψεως, ὅτι ο[ . ] [ .. ]ντα αὐ[ ........ ] [ .. ] τῆι τρ[ίψει .... ] [γ]ενόμενα [ ... ] ἐξαψάντ[ω]ν. ὅτ[α]ν δὲ λέγωσι ὑπὸ τοῦ πυρὸς γεννᾶσθαι τὰ ὄντα 〈οὐ〉 [τοῦ] καυστικοῦ λέγου[σι,] ἀλλὰ ὑπὸ τῆς ἐξ αὐτοῦ θερμότητος. &l t ; Καὶ μὴν τό γε τῶν ζώι&l t ; ων γένος ἐκ τῶν αὐ&l t ; [τ ]ῶν τούτων φύετα ι . Καὶ τὰ ζῶια ἐκ θερμοῦ κ[αὶ] πυρὸς γεννᾶται· οὐ γὰρ τὸ σπέρμ[α] ζωιογονεῖ, ἀλλ’ ἡ ἐν [αὐ]τῷ θερμότης· τὰ γοῦν κατεψυγμένα σπέρματα οὐκ ἔστιν γόνιμα καὶ τὰ ὑπηνέμια ᾠὰ οὐ δύναται τελε[σ]φορηθῆναι. Ἡ δ’ ἐν τῆι ψυχῆι ἕξις ο [ὐ ]χ ὑπὸ μ [ α ] θήσεως μὲν καὶ μελέτη ς , κινή [σ ]ε [ ων ὄν ] τω ν , κτᾶταί τε μαθήματα καὶ σώζετα ι . [Break in Text (point at which text breaks off for an unknown length)] [ . |
| 74 (1-3) | . ]ν[ ............ ] δ[ .............. ] [ . ]αν[ ........ ἐ]ν τῶι [Σ]υμ[ποσίωι .... ]αι < εἰμη[ ......... ]υς καν[ ........... ]ς [ . ]ς Τὸ μὲ [ ν ἄρα ἀ ]γα[ θὸ ν ] κίνη [ σις κ ]ατά τε [ ψ υ ]χὴν κ [ αὶ κ α ]τὰ σῶ[ μ α , τ ]ὸ δὲ τ [ οὐν α ]ντίο ν ; [Ἡ κί]νησις μὲν οὖν [τὸ σ]ώματος ἀγαθόν, [καὶ] ψ[υ]χῆ[ς], ἡσυχία [δὲ κ]α[κόν, ὃ] πρ[οσ]υπα[κου]σ[τ]έ[ον τ]ῷ τὸ δὲ τ [ὸ ] [ κ α ]κό ν . Γ[ίν]εται γὰρ [οὕ]τως πλῆρες ἀντ[απο]δοθέν· ‘τὸ δὲ [κακὸν] [τῆ]ς ψυχῆς κ[αὶ τοῦ] σώματος ἡσ[υχία‘.] Καὶ ἐπὶ τούτοις [ τὸν κο ] [ λ ο ]φῶνα ἀναγ [ κάζ ω ] [ π ρ ]οσβιβάζων [ τὴ ν ] [ χρυ σ ]ῆν σειρὰν [ ὡ ς ] [ οὐδὲν ἄ λ ]λο ἢ τ [ ὸν ἥ ] λ [ ιον Ὅ ]μηρος λέ [ γε ι. ] Κ [ ολ ο ]φῶνα μὲν [κα‐] [τὰ τὴν] παροιμίαν δ[ὴ] πέ[ρας] τῶν πρ[αγ]μάτ[ων]· λέγεται γὰρ ἐν τῆι σ[υνη]θεία[ι] ‘τὸν κολοφ[ῶνα] ἐπέθηκεν‘ ἢ κ[ατ]ὰ τὸ ἐν τῶι Πανι[ωνί]ωι δύο ψήφους [θέσθαι Κολ]οφ[ων]ί[ους ............ ] [ ............... ] [ ........... ]του[ς] [ .... ]οι[ . χ ρ ]υσῆν δὲ [ σειρ ά ]ν φησιν τὴν < [τῶν] ἄστρων προσ[εχῆ] τάξιν, ἧς τὸ [μέ‐] [σον γῆ]ν [κ]εῖσθαι. Κ [ α ὶ ] [ δηλοῖ ὅ ]τι ἕως μὲν ἂν [ ἡ περ ι ]φορὰ ᾖ κεινου[ μέν η ] καὶ ὁ ἥλιο ς , πάν[ τα ἔστ ι ] καὶ σώζετα [ι ] [Break in Text (point at which text breaks off for an unknown length)] [ . |
| 75 (1-31) | ]ην[ ............ ] ἐπι[ ............ ] γ[ .............. ] τω[ ............. ] εν[ ............. θιν[ ............ ] [Break in Text (point at which text breaks off for an unknown length)] ] &l t ; Κατὰ τὰ ὄμματα πρῶ ] [ &l t ; τον ὃ δὴ καλεῖς χρῶ ] [ &l t ; μα λευκό ν , μὴ εἶνα ι ] [ &l t ; αὐτὸ ἕτερόν τι ἔξ ω ] [ &l t; ]τῶ [ ν σῶν ὀμμάτων μη ] &l t ; δ ’ [ ἐν τοῖς ὄμμασι μη ] &l t ; δ [ έ τι ν ’ αὐτῶι χώρα ν ] &l t ; [ ἀποτάξηι ς · ἤδη γὰ ρ ] &l t ; ἂν [ εἴη τε ὄν που ἐ ν ] τά [ ξει καὶ μένοι κα ὶ ] [ &l t ; οὐκ ἂν ἐν γενέσε ι ] [ &l t ; γίγνοιτ ο. |
| 76 | ] [ . |
| Fr 1 | .. ]θη[ .......... ] [ ... ]τεμτου[ ...... ] [ ... ] τὰ μέρ[η ...... ] [ ... ] καὶ πε[ ....... ] [ ... ]ισθε[ ........ ] [Break in Text (point at which text breaks off for an unknown length)] [ .. ]κοτι [ .... γ]ίν[ε‐] σθαι [ ......... ]ακ[ . ] τὰ καλὰ καὶ ὅσα διήλθομεν· ἦν δὲ ταῦτα τὰ αἰσθητὰ καὶ τὰ αἰσ θανόμ[ενα.] Μὴ το [ ί ] &l t ; νυ [ ν ἀπολί π ]ωμεν &l t ; ὅσ [ ον ἐλλε ῖ ]πον αὐτο [ῦ. ] &l t ; λε [ ί π ]εται [ δ ὲ ] ἐ [ν ]υπν [ ί ] &l t ; ων τ [ε ] πέρι καὶ νόσω [ν ] &l t ; τῶν τε ἄλλων καὶ μ [ α ] &l t ; [ νί α ]ς ὅσα τε παρακ [ ού ] &l t ; [ ει ν ] ἢ παρορᾶν ἤ τ [ ι ἄλ ] &l t ; [ λο πα ρ ]αισθ [ά ]νε [σ ]θα [ι ] &l t ; [ λέ γ ]ετα ι . Ἃ πρότ[ε‐] [ρον] ἔλεγεν, [κα]τεσκε[ύ‐] [ασεν] τὴν Πρωταγό[ρου] δόξαν· ἃ δὲ νῦν [φ]ησιν ἐναντία ἐστὶν [π]ρὸς ἐκεί[ν]ην. πῶς [οὖν] ὥσπερ κατασκευ[ά]ζων εἶπεν· ‘Μὴ παρέλθωμεν, [ὅ]σον λοιπ[ό]ν‘; ὅτι μ[ ... ] κομίζειν ἐ[νστάσ]εις κα[ὶ] λύσιν κα[τασ]κευάζ[ειν] [ .......... ]θω[ ... ] [ . |
| Fr 1 (50) | .............. ] [ . |
| Fr 2 | ......... ]σαιαι [ ......... ο]ὐδεὶς [ ........... ]δέξη[ται .. ] ε[ἰ αἰσ]θήσε[ται .. ] παρα[ισ]θή[σ]ε[ται πε]ρὶ σημαινομε[ν .... ]τ[ ... ] Οἶσθα γὰρ [ πο υ , ὅτι ἐν πᾶσ ι ] τού&l t ; [ τοις ὁ μ ]ολ [ ογ ο ]υμέ&l t ; [ νως ἐλέγχε σ ]θαι δο[ κε ῖ , ὃ ν ] ἄρτ [ ι διῇ μ ]εν [ λ ό ]γο [ν] , ὡς πα [ν ]τὸς [ μᾶλλο ν ] ἡμῖν ψευ[ δεῖς αἰ σ ]θήσεις ἐν α [ ὐ ] [ τοῖς γιγν ο ]μένα ς . [ ....... ] ἐνυπνίων [ ....... ]σιωντων [ ....... ]ασην ὅσον [ ..... με]τ’ αἰσθήσε[ως γίνε]ται ἡ πρώ[τη ..... ]δόξ[α ... ]ε σιμε[ . |
| Fr 3 | .......... ] [ . |
| Fr 4 | ... ]πε[ ......... ] [ .... ] προσφ[ ...... ] [ .... ]αταρτ[ ...... ] [ .... ]ποιο[ ....... ] [ .... ]ιαυτω[ ...... ] [ ..... ]ν καὶ ἄλλ[ω]ν [ .......... ] αὐτῶν < [ ....... ] πραγμάτων τ[ ...... ]νουνει[ . ] μον ρ[ ........... ] ὑπόμνη[μ]α. ἀλλὰ ἀναγκαιότατά τέ [ἐ]στιν < καὶ ἴσως τα[ύ]τῃ οὐκ ἄκαιρα. δοκεῖ δέ μοι ενε[ ... ]ς γενόμενα πρ[ὸς τοὺ]ς πλείους τῶ[ν Πλ]ατωνικῶ[ν, οἵ] φ[α]σιν περὶ κριτη[ρίου] ε[ἶ]να[ι τ]ὸν Θεαίτ[ητον] καὶ [τ]α εἰρημεν[α ὑ‐] πομ[ι]μνή[σκε]ι ἡ[μᾶς] του[ ... ] ἐπὶ κεφα[λί‐] ων δ[ιε]λθεῖν πε[ρὶ] [ ...... ]νεσμεν[ .. ] [ ...... ]σοφασαν[ .. ] [ .. κριτ]ήριον ὡς [ .. ] [ ....... ]οι καὶ ἐ[ .. ] [ ...... ]ν δοκεῖ ξ[ .. ] [ .......... ]ρε[ ... ] [ .......... ]στ[ ... ] [ .......... ]ε[ .. ] |