The Christian Apologetic Fragments are three surviving passages in Greek from a longer work known as the Apology of Aristides, a theological treatise composed in Koine Greek around the middle of the 2nd century CE. Attributed to the orator Aelius Aristides of Smyrna, the fragments constitute a defense of the Christian faith, likely addressed to the Roman emperor as a petition for fair treatment and an explanation of Christian doctrine against prevailing prejudices. The work systematically argues for Christianity as the true form of monotheism, positing one supreme creator God while critiquing other religious systems in a tripartite structure: it condemns the idolatry of so-called barbarian cultures, finds the worship of the Greeks philosophically flawed, and acknowledges the monotheism of the Jews while deeming it incomplete. The extant fragments notably emphasize Christian ethics, portraying a community characterized by love, sexual purity, care for widows and orphans, hospitality to strangers, and the sharing of material goods without envy. The complete Greek text of the apology is lost; it survives primarily in a full 7th-century Syriac translation. The Greek fragments themselves were preserved only because they were later incorporated as quotations into an unrelated Christian narrative, The Life of Barlaam and Josaphat. While the Syriac manuscript attributes the work to "Aristides the philosopher," scholarly consensus considers the identification with the sophist Aelius Aristides to be probable, though not absolutely certain.
| 1 | (b) Il testo del Pap. Lond. 2486—ARIST. 15,5—16,1 (testo sir.15,3—16,1). |
| 2 | Cfr. H. J. MILNE, in J. Th. St. (1924) 74—77. |
| (50) | πειθον[τε]ς και τους εχθρους ευποιησαι και αι γυ ναικες αυτων αγναι και παρθενοι εισιν και ταις γαστρασιν ουκ υποτιθεασιν οι δε ανδρες αυτων εγκρατευονται απο πασης συνουσιας ανομου και ακαθαρσιας μαλλον δε και αι γυναικες ομοιως εγκρατευονται ελπιδος γαρ μεγαλης αντεχονται της μελλουσης αλλα και δουλους η παιδισκας εαν εχωσιν η τεκνα πει θουσιν αυτους χρειστιανους γενεσθαι ινα ε χωσιν ευνους και οταν γενωνται τοιουτοι αδελφους καλουσιν αυτους αμεριστοι οντες θεους αλλοτριους ου προσκυνουσιν πραεις και επιεικεις και αιδημονες και αψευδεις εισιν και αλληλους αγαπωσιν χηραν ουκ υπερ ορωσιν ορφανον δε σωζουσιν ο εχων τω μη εχοντι ανεπιφθονως χορηγουσιν ξενους ινα ειδωσιν υπο την ιδιαν στεγην εις αγουσιν και χαιρουσιν επ’ αυτω ως επι αδελ φω αληθινω ου γαρ κατα σαρκα αδελφους εαυτους καλουσιν αλλα κατα ψυχην τελευτ ω[ντα δε πενητα εαν ειδωσιν καθ’ εκας τ]ος δυνανται αφθονως συμβαλλομενοι θα πτουσιν καταδικασθεντας δε η φυλακισθεν τας εαν ακουσωσιν ενεκεν του ονοματος του χυ κατακεκριμενους συμβαλλομενοι πεμπουσιν αυτοις α χρειαν εχουσιν ει δυνα [το]ν και ρυονται ει δε τις δουλος εστιν η πενης νηστευουσιν ημερας β η και γ και ο[τ]ι μελλουσ[ιν] εαυτοις τειθεναι πεμπουσιν εκεινοι[ς] οιομε νοι αυτοι ευφρανεσθαι ως αυτοι επ ευφρασια〈ν〉 κεκλησθαι και τα προσταγματα του θυ ασφα λως φυλαττουσιν οσιως και δικαιως ζωντες και ως κς ο θς αυτοις προσεταξεν ευχα ριστουσιν αυτω κατα πρωιας και πασαν ωραν εν παντι βροτω και ποτω και τοις λοιποις αγα θοις εαν δε και αποθανη τις ευσεβης εξ αυτων χαιρουσιν και ευχαριστουσιν και προς ευχονται περι αυτου και προπεμπουσιν ως αποδημουντα επαν δε τεκνον γεννηθη αυτοις ευχαριστουσιν τω θω εαν δε νηπιον [ε]ξελθη υπερευχαριστουσιν οτι αναμαρτητον απηλθεν εαν δε αμαρτιας τις εχων απο θανη κλαιουσιν ως επι κολασιν απερ 〈χο〉μενου αυτου ταυτα ουν ω βασιλευ τα δογματα αυτων εισιν ως χρειαν αυτοι εχοντες του θυ αιτουνται παρ αυτου και ου τως διαπερωσιν τον κοσμον τουτον με χρι τελειωσεως χρονων οτι ο θς αυτοις παν τα υπεταξεν δουλα ευχαριστοι ουν εισιν αυτω και δι αυτου〈σ〉 η συμπασα διοικησις εγι νετο και η κτισις οντως ουν αυτοι ευρον |