eul_wid: hia-ab

Cynic Hymns and Parodies
Ἀποσπάσματα

Crates of Thebes II Cynic Hymns and Parodies PDF

The Cynic Hymns and Parodies is a modern scholarly compilation of poetic fragments attributed to the Hellenistic Cynic philosopher Crates of Thebes. Known in Greek sources by the title Apospasmata, or "Excerpts," the work exists only as a collection of short passages, often organized in contemporary editions into approximately two dozen distinct pieces. These fragments, which include elegiac verses, hymns, and parodies, were not preserved through a direct manuscript tradition but survive solely as quotations embedded in the works of later authors, most notably the biographer Diogenes Laërtius. Crates employed parody, particularly targeting revered poets like Homer, as a deliberate and provocative literary vehicle to disseminate Cynic doctrine. His verses consistently advocate for the school's core tenets: radical simplicity, freedom from social convention, and a life lived in accordance with nature. A famous fragment describes an ideal city called "Pera," or the Wallet, symbolizing a self-sufficient community liberated from material wealth and pretension. Historically, Crates holds significant influence as the teacher of Zeno of Citium, the founder of Stoicism, and the themes of autarky and cosmopolitanism evident in these poetic fragments directly informed the development of early Stoic thought.

1.(t) ΕΛΕΓΕΙΑΙ ΠΑΙΓΝΙΑ Μνημοσύνης καὶ Ζηνὸς Ὀλυμπίου ἀγλαὰ τέκνα, Μοῦσαι Πιερίδες, κλῦτέ μοι εὐχομένωι· χόρτον ἐμῆι συνεχῶς δότε γαστέρι, ἥτε μοι αἰεί χωρὶς δουλοσύνης λιτὸν ἔθηκε βίον.
1.(t) . . . . . . . . . . . . . . . . . . .
1.(t) ὠφέλιμον δὲ φίλοις, μὴ γλυκερὸν τίθετε. χρήματα δ’ οὐκ ἐθέλω συνάγειν κλυτά, κανθάρου ὄλβον μύρμηκός τ’ ἄφενος χρήματα μαιόμενος, ἀλλὰ δικαιοσύνης μετέχειν καὶ πλοῦτον ἀγινεῖν εὔφορον, εὔκτητον, τίμιον εἰς ἀρετήν.
1.(t) τῶν δὲ τυχὼν Ἑρμῆν καὶ Μούσας ἱλάσομ’ ἁγνάς οὐ δαπάναις τρυφεραῖς, ἀλλ’ ἀρεταῖς ὁσίαις.
2.(t) ΥΜΝΟΣ ΕΣ ΕΥΤΕΛΙΗΝ Χαῖρε, θεὰ δέσποινα, σοφῶν ἀνδρῶν ἀγάπημα, Εὐτελίη, κλεινῆς ἔγγονε Σωφροσύνης· σὴν ἀρετὴν τιμῶσιν, ὅσοι τὰ δίκαι’ ἀσκοῦσιν.
3 ΕΠΗ ΠΑΡΩΙΔΙΑΙ καὶ μὴν Στίλπων’ εἰσεῖδον χαλέπ’ ἄλγε’ ἔχοντα ἐν Μεγάροις’, ὅθι φασὶ Τυφωέος ἔμμεναι εὐνάς. ἔνθ’ ἔτ’ ἐρίζεσκεν, πολλοὶ δ’ ἀμφ’ αὐτὸν ἑταῖροι· τὴν δ’ ἀρετὴν παρὰ γράμμα διώκοντες κατέτριβον.
5 Φλειάσιόν τ’ Ἀσκληπιάδην καὶ ταῦρον Ἐρετρῆ καὶ μὴν Μικκύλον εἰσεῖδον ... τῶν ἐρίων ξαίνοντα γυναῖκά τε συγξαίνουσαν, τὸν λιμὸν φεύγοντας ἐν αἰνῆι δηϊοτῆτι.
6 ΠΗΡΗ Πήρη τις πόλις ἐστὶ μέσωι ἐνὶ οἴνοπι τύφωι καλὴ καὶ πίειρα, περίρρυτον οὐδὲν ἔχουσα, εἰς ἣν οὔτε τις εἰσπλεῖ ἀνὴρ μωρὸς παράσιτος οὔτε λίχνος πόρνης ἐπαγαλλόμενος πυγῆισιν, ἀλλὰ θύμον καὶ σκόρδα φέρει καὶ σῦκα καὶ ἄρτους. ἐξ ὧν οὐ πολεμοῦσι πρὸς ἀλλήλους περὶ τούτων, οὐχ ὅπλα κέκτηνται περὶ κέρματος, οὐ περὶ δόξης.
7 οὔθ’ ὑπὸ χρυσείων δουλουμένη οὔθ’ ὑπ’ Ἐρώτων τηξιπόθων οὐδ’ εἴ τι συνέμπορόν ἐστι φίλυβρι. ἡδονῆι ἀνδραποδώδει ἀδούλωτοι καὶ ἄκναπτοι ἀθάνατον βασίλειαν, ἐλευθερίαν, {τ’} ἀγαπῶσιν.
9 μὴ πρὸ φακῆς λοπάδ’ αὔξων ἐς στάσιν ἄμμε βάληις κόγχον καὶ κύαμον σύναγ’, 〈ὦ φίλε〉, κἂν τάδε δράσηις, ῥηϊδίως στήσεις 〈στάσεωσ〉 πενίας τε τροπαῖον.
10 ταῦτ’ ἔχω, ὅσς’ ἔμαθον καὶ ἐφρόντισα καὶ μετὰ Μουσῶν σέμν’ ἐδάην· τὰ δὲ πολλὰ καὶ ὄλβια τῦφος ἔμαρψε.
11 στείχεις δή, φίλε κυρτών, βαίνεις 〈τ’〉 εἰς Ἀίδαο δόμους κυφὸς διὰ γῆρας.
12 ἕλκε ποδὸς τεταγὼν διὰ βηλοῦ θεσπεσίοιο.
13.(t) ΤΡΑΓΩΙΔΙΑΙ ΕΦΗΜΕΡΙΣ τίθει μαγείρωι μνᾶς δέκ’, ἰατρῶι δραχμήν, κόλακι τάλαντα πέντε, συμβούλωι καπνόν, πόρνηι τάλαντον, φιλοσόφωι τριώβολον.
14 ἔρωτα παύει λιμός· εἰ δὲ μή, χρόνος· ἐὰν δὲ τούτοις μὴ δύνηι χρῆσθαι, βρόχος.
15 οὐχ εἷς πάτρα μοι πύργος, οὐ μία στέγη, πάσης δὲ χέρσου καὶ πόλισμα καὶ δόμος ἑτοῖμος ἡμῖν ἐνδιαιτᾶσθαι πάρα.
16a Κράτης Κράτητα χρημάτων ἀποστερεῖ.
16b ἐλευθεροῖ Κράτητα Θηβαῖον Κράτης.
16c εὖ γ’, ὦ Τύχη μοι τῶν καλῶν διδάσκαλε, ὡς εἰς τρίβωνα ῥαιδίως συστέλλομαι.
17 ὁ γὰρ χρόνος μ’ ἔκαμψε, τέκτων μὲν σοφός, ἅπαντα δ’ ἐργαζόμενος ἀσθενέστερα.
18 οὐκ οἶσθα, πήρα δύναμιν ἡλίκην ἔχει θέρμων τε χοῖνιξ καὶ τὸ μηδενὸς μέλειν.
19 χαλεπὸν γενέσθαι λιμὸν ἐπὶ τῶι δράγματι.
20 τὰ δ’ ἀργυρώματ’ ἐστὶν ἥ τε πορφύρα εἰς τοὺς τραγωιδοὺς χρήσιμ’, οὐκ εἰς τὸν βίον.
21 ὠνείδισάς μοι γῆρας ὡς κακὸν μέγα, οὗ μὴ τυχόντι θάνατός ἐσθ’ ἡ ζημία, οὗ πάντες ἐπιθυμοῦμεν. ἂν δ’ ἔλθηι ποτέ, ἀνιώμεθ’. οὕτως ἐσμὲν ἀχάριστοι φύσει.