--- title: Lexicon title_greek: Λεξικόν author: "Pseudo-Zonaras " eul_wid: yem-aa eul_aid: yem canonical: "https://eulogikon.org/works/pseudo-zonaras-lexicon-yem-aa" period: Byzantine domain: Grammar format: Collection license: "https://creativecommons.org/publicdomain/mark/1.0/" --- # Lexicon *Λεξικόν* **Author:** Pseudo-Zonaras **eul_wid:** `yem-aa` · [HTML page](https://eulogikon.org/works/pseudo-zonaras-lexicon-yem-aa) ## Text ### alpha 1 (1t) ΣΥΝΑΓΩΓΗ ΛΕΞΕΩΝ, ΣΥΛΛΕΓΕΙΣΑ ΕΚ ΔΙΑΦΟΡΩΝ ΒΙΒΛΙΩΝ ΠΑΛΑΙΑΣ ΤΕ ΦΗΜΙ ΓΡΑΦΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΚΑΙ ΑΥΤΗΣ ΔΗΠΟΥ ΤΗΣ ΘΥΡΑΘΕΝ. Α Τὸ Α μετὰ τοῦ Α. (Ἀρσενικόν.) Ἄαπτος . ὁ ἀπροσπέλαστος. παρὰ τὸ ἅπτω· ἅπτος καὶ ἄαπτος· οὗ οὐκ ἄν τις ἅψαιτο, ἵν’ ᾖ ἀπρόσιτος· ἢ ὁ ἄγαν ἁπτόμενος, ἐπιτάσει τοῦ α . Ἄατος . ἀβλαβής. ἄτη γὰρ ἡ βλάβη. ἢ καὶ ὁ χαλεπὸς καὶ ὁ βλαβερὸς, ἐπιτάσει τοῦ α . οὕτως Μεθόδιος. ἢ παρὰ τὸ ἄω, τὸ βλάπτω, ἄσω, ἄτος καὶ ἄατος. Ἀάσχετος . ὁ ἀκράτητος. ἀπὸ τοῦ σχῶ, σχήσω, ἔσχηκα, ἔσχεμαι, ἔσχεσαι, ἔσχεται, σχετὸς καὶ ἄσχετος, καὶ πλεονασμῷ τοῦ α ἀάσχετος. (Οὐδέτερον.) Ἀάβυκτον . μέλαν· ἀβλαβές. Ἀαγές . ἄθραυστον· [ἰσχυρόν.] ἄγω γὰρ τὸ κλῶ. ἀγὲς καὶ μετὰ τοῦ στερητικοῦ α , ἀαγές. ### alpha 2 Ἀάλιον . ἄτακτον· ἀκρατές. ἀπὸ τοῦ ἁλῶ τὸ κρατῶ. καὶ στερήσει τοῦ α ἀάλιον. [ἅλιον δὲ τὸ μάταιον.] (Ῥῆμα.) [ Ἀάδειν . ὀχλεῖν. ἀδικεῖσθαι. ἀπορεῖν· ἀσιτεῖν.] Ἀασάμην . ἐβλάβην. ἀπὸ τοῦ ἄω τὸ βλάπτω. ὁ μέλλων ἄσω. ὁ ἀόριστος ἄσα, ὁ μέσος ἀσάμην, καὶ πλεονασμῷ τοῦ α , ἀασάμην. Ἄασας . ἔβλαψας. Ἀάσαι . τέσσαρα σημαίνει. τὸ κορέσαι· τὸ καθυπνῶσαι· τὸ βλάψαι καὶ τὸ λυπῆσαι. Τὸ Α μετὰ τοῦ Β. (Ἀρσενικόν.) Ἀββᾶς . †ὁ γέρων·† ὁ πατήρ. †καὶ ὁ ἀπόστολος· ἐν ᾧ κράζομεν ἀββᾶ ὁ πατήρ. λέγομεν δὲ, πάτερ ἡμῶν ὁ.† ### alpha 3 Ἀβλῆτα . μὴ βεβλημένον. Ἄβολης . ὁ μηδέπω ἐκβεβληκὼς τοὺς ὀδόντας, ἐξ οὗ γνωρίζεται ἡ ἡλικία τοῦ ζώου, οἷον ὄνου, ἵππου καὶ τῶν ὁμοίων. † Ἄβροτος . θεῖος· ἄφθαρτος.† Ἀβραάμ . κύριον· ὃ ἑρμηνεύεται πατήρ. Ἀβρόμιος . χωρὶς οἴνου· καὶ ὁ ἄοινος· βρόμος γὰρ ὁ Διόνυσος, ἢ καὶ ὁ ἔφορος τοῦ οἴνου κατὰ Ἕλληνας. Ἄβρομος . θορυβώδης· ἀπὸ τοῦ α ἐπιτατικοῦ μορίου καὶ τοῦ βρέμω, τὸ ἠχῶ. ἔστι δὲ καὶ ὁ ἀθορύβητος, στερήσει τοῦ α . Ἀβροτήμων . ὁ ἁμαρτωλός. Ἀβέρβηλος . ὁ ἀκατάστατος. Ἀβακήμων . ὁ μωρός. Ἄβαζος . ἄλαλος· ἥσυχος· ἤτοι ὁ ἐστερημένος τοῦ βάζειν, ὅ ἐστι τοῦ λέγειν. Ἄβιος . ὁ μὴ ἔχων βίον· ἢ ὁ μὴ ἔχων τόξον. βιὸς γὰρ τὸ τόξον. ### alpha 4 Ἀβέλτερος . ἀνόητος, ὁ τὸ βελτίον μὴ γινώσκων. τοῦτο παρὰ τὸ βέλτερος. ὥσπερ γὰρ παρὰ τὸ φέρω, φέρτερος, οὕτω παρὰ τὸ βάλλω, βέλτερος, καὶ στερήσει τοῦ α , ἀβέλτερος. Ἁβροδίαιτος . ὁ τρυφητής· ἁβρὸν γὰρ τὸ πλούσιον. Ἀβαήρ . τὸ λεπτόν. Ἀβδηρίτης . ἄνεμος οὕτω καλούμενος ἀπὸ τοῦ τόπου. Ἄβαξ . κυρίως ὁ μὴ ἔχων βάσιν. καταχρηστικῶς δὲ καὶ ἐπὶ οἱασδήτινος σανίδος. παρὰ τὸ βῶ, τὸ βαίνω. Ἀβωριγίνες . ἔθνος Ἰταλικόν· οὐκ ἀπὸ τῆς ἀβωριγόνον εὐθείας, ὡς Λεοντίνος· ἀλλ’ ὡς Δελφὶν Δελφῖνος. † Ἀββακούμ . πατὴρ ἐγέρσεως. τὸ μὲν γὰρ ἀββᾶ σημαίνει πατήρ· τὸ δὲ κοὺμ ἔγερσις. ὡς ἐν τῷ θείῳ εὐαγγελίῳ· ταβηθὰ κούμ, ἤγουν ἡ παῖς ἐγείρου.† ### alpha 5 Ἀβάντειος δόμος . ὁ τοῦ Ἄβαντος· καὶ Ἀβαντιάδης. Ἄβαπτος . ὁ ἀστομώτατος. [ Ἀβασάνιστος . ὁ ἀνεξέταστος· ἢ ἀγύμναστος καὶ ἀδοκίμαστος.] [ Ἄβατον . ἱερόν· ἀπρόσιτον· ἔρημον· καὶ ὁδὸς ἄβατος ἡ ἀπόρευτος.] Ἄβαρις . Σκύθης, Σεύθου υἱός· συνεγράψατο δὲ χρησμοὺς τοὺς καλουμένους Σκυθήνους, καὶ γάμον Ἕβρου τοῦ ποταμοῦ καὶ καθαρμοὺς καὶ θεογονίαν. Ἄβας . σοφιστὴς ἱστορικὰ ὑπομνήματα καὶ τέχνην ῥητορικὴν καταλιπών. Ἀβάσκανος . ἀψευδής· ἀνεπίφθονος. ὁ δὲ μάρτυς ἀβάσκανος γίνεται πρὸς Καίσαρα τῶν Ἀντιπάτρου κατορθωμάτων. Ἀβδίου· Ἀβιά· Ἀβιαθάρ· Ἀβρέας· Ἀβρονοτειχίστης· Ἀβριόρηξ· Ἀβριλιανὸς καὶ Ἀβρήλιος . ὀνόματα κύρια. Ἀβέβαιος . ὁ μὴ πάγιος. Ἀβελτεροκόκυξ . ὁ κενὸς καὶ ἀβέλτερος· βέλτερος γὰρ ὁ φρόνιμος. Ἀβής . ὁ ἀσύνετος. Ἀβιαδηνός . ὁ ἀπὸ πόλεως Ἀβιαδηνῆς. Ἀβιάς . υἱὸς Ῥοβοὰμ, τοῦ υἱοῦ Σολομῶντος, ὃς ἐπολέμησεν Ἱεροβοὰμ τῷ δούλῳ τοῦ Σολομῶν‐ ### alpha 6 τος, καὶ ἀνεῖλεν ἄνδρας δυνατοὺς ἐν ἡμέρᾳ μιᾷ ͵ αφ. Ἀβίβας . ὄνομα ποταμοῦ. Ἀβιμέλεχ . ὄνομα κύριον, ὁ καὶ υἱὸς Γεδεών. οὗτος ἐπάταξε τοὺς ἀδελφοὺς αὐτοῦ ἐκ τῶν ἐλευθέρων ἄνδρας οʹ ἐπὶ λίθον ἕνα, ἐξ ὧν οὐκ ἀπελείφθη πλὴν Ἰωαθὰμ τοῦ νεωτέρου διαδράντος. Ἄβιος . ὁ πολὺν μὴ ἔχων βίον· ἢ κατὰ ἀντίφρασιν ὁ πολὺν βίον ἔχων. ὥσπερ καὶ Ὅμηρος [τὸ ἄξυλον.] Ἀβίωτος . ὁ μὴ ζῶν. λέγεται δὲ καὶ ὁ κακὸς καὶ ἀηδὴς καὶ ὀδυνηρός. ὁ δὲ ἀβιώτως εἶχεν, εἰ μὴ κρατήσει τῆς πόλεως. Ἄβιτος . κύριον. Ἄβιτος τὴν ἀσκητικὴν καλύβην ἐπήξατο. Ἀβρογάστης . κύριον. οὗτος Φράγγος ἦν, ὃς κατὰ ἀλκὴν σώματος καὶ θυμοῦ τραχύτητα φλογοειδὴς ἦν, δευτεραγωνιστὴς τυγχάνων Βάβδωνος. Ἁβροκόμας . οὗτος σατράπης ἦν Ἀρταξέρξου τοῦ Περσῶν βασιλέως. Ἁβροχίτων . ὁ τρυφερὰ φορῶν. Ἀβυδηνός . ἀπὸ πόλεως Ἀβύδου. ἐπὶ συκοφαντίᾳ δὲ τάττεται ἡ λέξις διὰ τὸ δοκεῖν συκοφάντας εἶναι τοὺς Ἀβυδηνούς. [καὶ Ἀβυδώθι, ἐπίῤῥημα.] ### alpha 7 Ἄβρων . Φρὺξ ἢ Ῥόδιος γραμματικὸς, μαθητὴς Τρύφωνος, σοφιστεύσας ἐν Ῥώμῃ, γεγονὼς δὲ ἐκ δούλου, ὥς φησιν Ἕρμιππος. Ἀβλῆτα . κακόβλητον. παρὰ τὸ βέβληται. κλίνεται δὲ διὰ τοῦ τος , οἷον· ἀβλὴς, ἀβλῆτος. [τὰ γὰρ εἰς ος λήγοντα ὀξύτονα, σύνθετα ἀπὸ ῥήματος, μίαν συλλαβὴν φυλάττουσι τοῦ παρακειμένου παθητικοῦ, καὶ διὰ καθαροῦ τοῦ τος κλίνονται, εἴτε εἰς ως ὦσιν, εἴτε εἰς ης , εἴτε εἰς ας . οἷον κέκραται, χαλκοκράς. νεόκρατος ὁ νεωστὶ κεκραμμένος κέκληται. ἀβλὴς, ἀβλῆτος, ὁ μὴ τρωθείς.] Ἁβρός . ὁ κούφως βαίνων, κατὰ στέρησιν τοῦ βάρους· παρὰ τὸ βάρος [καὶ τὸ στερητικὸν α ἄβαρος καὶ συγκοπῇ ἀβρός· τὸ δὲ βάρος] παρὰ τὸ βίᾳ αἴρεσθαι. [ Ἄβρος . παροξυτόνως. ἔθνος παρὰ τὸ Ἀδρίᾳ.] [ Ἁβρὸς λειμών . καινότερος καὶ εὐθαλής. πάντας δὲ ὡς ἁβρότατα τὲ καὶ ἅμα εἰς ἔκπληξιν κατὰ πλοῦτον. τῷ γε δὴ πλοῦτον θαυμάζοντι ἐσταλμένους.] Ἀβροείμονες . οἱ λαμπροφόροι καὶ ἁπαλοφόροι. ἁβρὸν γὰρ τὸ λαμπρὸν καὶ κοῦφον καὶ τρυφερόν. [παρὰ τὸ ἅπτω ἢ κατὰ στέρησιν τοῦ βάρους.] Ἀβίωτον βίον . ἀντὶ τοῦ εὐτελῆ καὶ πένητα. (Θηλυκόν.) Ἀβρετίνη ἢ Ἀβρεττηνή . χώρα Μυσίας ἀπὸ Ἀβροτίας Νύμφης. τὸ ἐθνικὸν Ἀβρεττηνοί. ### alpha 8 Ἀβυδών . χώρα Μακεδονίας, καὶ κλίνεται Ἀβυδῶνος. [ὡς Καλυδῶνος· τὸ ἐθνικὸν Ἀβυδώνιος, ὡς Καλυδώνιος.] Ἄβυσσος . πλῆθος ὑδάτων ἀπέραντον. ἢ τόπος ἐν θαλάσσῃ ἀπύθμαντος. Ἀβρότης . τρυφερότης. Ἀβένα . ἡ ἀβῆνα. ῥωμαϊστί. Ἀβρότη νύξ . ἐν ᾗ βροτὸς οὐ φαίνεται. Ἀβυρτάκη . ὑπότριμμα βαρβαρικὸν δριμὺ, κατεσκευασμένον διὰ πράσων καὶ καρδάμων καὶ κόκκων ῥοιᾶς καὶ ἑτέρων. Ἀβαρνίς . πόλις Λαμψάκου. Ἀβαντίς . ἡ Εὔβοια. Ἄβαρνος . πόλις. Ἄβδηρα . πόλις Θρᾴκης [ἢ Ἰβηρίας.] Ἀβίλη . πόλις ἐν τῷ Ἰορδάνῃ. Ἅβρα . ἡ οἰκότριψ καὶ παρὰ χεῖρα θεράπαινα. Ἄβυσσος . ἀπὸ τοῦ δύω, τὸ ὑπεισέρχομαι, τροπῇ τοῦ δ εἰς β , βύω, βύσω, βέβυκα, βέβυσμαι, βέβυσαι, βυσσὸς καὶ ἄβυσσος, ἐν ᾗ οὐδεὶς διέρχεται διὰ τὸ βάθος. Ἀβδία καὶ Ἀβδηρά . ἡ θάλασσα. ἔστι καὶ ὄνομα πόλεως. [καὶ τὸ ἐθνικὸν Ἀβδηρίτης.] Ἄβιννα . πόλις. Ἄβορα . ὄνομα τόπου. Ἀβρανίτις . χώρα. Ἀβαχθανή . λέξις ἑβραϊκή. Ἄβολλα . πόλις Σικελίας. τὸ ἐθνικὸν Ἀβολλαῖος. ### alpha 9 (1t) (Οὐδέτερον.) Ἀβδέλυκτα . τὰ μὴ μιαίνοντα, ἃ οὐδεὶς βδελυχθείη. [τραγικωτέρα δὲ ἡ λέξις· καὶ μὴν φιλῶ γὰρ ἀβδέλυκτ’ ἐμοὶ τάδε.] Ἀβάκαινον . πόλις Σικελίας. [οὐ δύναται τὸ ἐθνικὸν Ἀβακαινῖνος.] [ Ἀβούλητον κακόν . ἀθέλητον, ὃ οὐ θέλει τίς. καὶ ἀβούλητος ὁ μὴ βουλόμενος. Ἀβούλιτος δὲ, ὄνομα κύριον, διὰ τοῦ ἰῶτα.] [ Ἀβουλία . ἀπαιδευσία. ἄνοια καὶ μωρία.] [ Ἀβούλως . ἀφρόνως· ἀμαθῶς· κακῶς· ἄνευ λόγου.] [ Ἀβώνου τεῖχος . πόλις ἐν τῷ Εὐξείνῳ πόντῳ. καὶ Ἀβωνοτειχίτης τὸ ἐθνικόν.] [ Ἅβρα . οὔτε ἁπλῶς θεράπαινα οὔτε ἡ εὔμορφος θεράπαινα λέγεται. ἀλλ’ οἰκότριψ γυναικὸς κόρη καὶ ἔντιμος· εἴτε οἰκογενὴς εἴτε μή. κατὰ Μένανδρον.] [ Ἀβραμιαῖος . ὁ ἀπόγονος τοῦ Ἀβραὰμ ἢ γιγαντιαῖος ἱεροπρεπής.] [ Ἁβραβαίνων . θρυπτόμενος· κολακευόμενος. ἐκεῖνος ὄντως ἁβραβαίνων ἐδόκει ἔχων τὰς ὀφρῦς ὑπερῃρμένας ἄνω.] [ Ἁβραῖς . ἁπαλαῖς· τρυφεραῖς. Αἰλιανός· ἐπὶ κλίναις μάλα ἁβραῖς καὶ στρωμναῖς ὕφει τινὶ ὑπερηφάνῳ κεκοσμημέναις ἐπιθέντας.] ### alpha 10 [ Ἀβρέας . ὄνομα κύριον.] [ Ἀβρετάνη χώρα ἡ λεγομένη Μυσία, ἀπὸ Βρετίας Νύμφης.] [ Ἀβρηλία . χώρα.] Ἀβρικέστερον . τὸ ἀληθέστερον. Ἄβρικτον . τὸ ἐκ μέρους ἀκοῦον. [τὸ δύσκωφον.] τὸ ἀνύστακτον. [ Ἀβριόρυξ . ὄνομα κύριον.] [ Ἁβροδίαιτα . τρυφερὰ ζωὴ καὶ ἁπαλή. καὶ ἁβροδίαιτος· τρυφητής· τρυφερόβιος.] [ Ἁβροσύνη . φαιδρότης.] Ἄβροτον . ἄψυχον. ἀναίσθητον. βροτὸν γὰρ τὸ αἷμα. † Ἄβατον . τὸ ἱερὸν ἢ τὸ ἔρημον.† † Ἀβέβηλον . τὸ καθαρόν.† † Ἀβλέπτημα . τὸ ἁμάρτημα.† † Ἀβληχρόν . ἀσθενές· κατ’ ἐπίτασιν τοῦ α . βληχρὸν γὰρ τὸ ἀσθενές. λαμβάνεται δὲ καὶ ἐπὶ τοῦ ἰσχυροῦ, οἷον· ποτὲ μὲν καταβάλλειν εἰς γῆν καὶ δύνασθαι ἀναιρεῖν, ποτὲ δὲ τὸ καταβάλλεσθαι εἰς γῆν.† † Ἀβασάνιστον . τὸ ἀγύμναστον καὶ ἀνεξέταστον.† [ Ἁβρότερον . ἀλλ’ ἁβρότερον αὐτῶν εἶχον καὶ Συβάριδος μεστοὶ ἦσαν.] ### alpha 11 Ἀβρότονον . εἶδος βοτάνης. [ἔστι δὲ πικρότατον, θερμαῖνον καὶ ξηραῖνον κατὰ τὴν τρίτην ἀπόστασιν· διαφορικῆς τε καὶ τμητικῆς ὑπάρχον δυνάμεως. ἀνατριβόμενον δὲ δι’ ἐλαίου δι’ ὅλου τοῦ σώματος τὰ κατὰ περίοδον ῥίγη ὑγιάζει καὶ τὸ κεκαυμένον μᾶλλον τοῦ ἀκαύστου· ἀλωπεκίας ἰᾶται σύν τινι τῶν λεπτομερῶν ἐλαίων.] Ἀβύρβητον . πολύ· μάταιον. (Ῥῆμα.) Ἀβάκησαν . ἠνόησαν. ἠσυνέτησαν. οἱ δὲ τὸ ἡσύχασαν. παρὰ τὸ βάζω, τὸ λέγω, οἷον· —εὖ μὲν βάζουσι— Ἀβρίξαι . τὸ ἀπὸ βορᾶς νυστάξαι, ἢ κοιμηθῆναι. Ἀβακιζομένων . ἡσυχαζόντων μὴ θορυβούντων. Ἀβροτάξομεν . κυρίως ἐπὶ τοῦ τοξότου, τοῦ βροτοῦ ἀποτυχεῖν, ὡς ἐν πολέμῳ. [λέγεται δὲ τὸ ἁπλῶς ἀποτυχεῖν ἀβροτάξω.] Ἀβροτάζω . τὸ ἁμαρτάνω. [ Ἁβρύνεται . κοσμεῖται· θρύπτεται· καυχᾶται.] Ἄβαλεν . ἀντὶ τοῦ ἔβαλεν. ### alpha 12 (1t) (Ἐπίῤῥημα.) Ἀβακέως . ἀντὶ τοῦ ἡσύχως. [οὕτως Ἡρωδιανός.] Ἀβάλαι . ἀντὶ τοῦ φεῦ. Ἀβλεμέως . ἀντὶ τοῦ ἀφροντίστως. Ἀβούλει . ἀφρόνως· ἀμαθῶς. ὁ δὲ σφόδρα στοχαζόμενος τῆς τοῦ βασιλέως γνώμης ἀβουλότατα διεπράξατο. Τὸ Α μετὰ τοῦ Γ. (Ἀρσενικόν.) † Ἀγαθός . φύσει μόνος ὁ θεός. ἀγαθὸς γίνεται δὲ καὶ ὁ ἄνθρωπος ἐξ ἐπιμελείας τῶν τρόπων καὶ ὁ κατὰ μέθεξιν τοῦ ἀγαθοῦ καὶ ὁ χωρὶς αἰτήσεως ἀφθόνως τὰ καλὰ χαριζόμενος. ἐτυμολογεῖται δὲ ἐκ τοῦ ἀγάζω, τὸ θαυμάζω. ὁ μέλλων ἀγάσω, ὁ παρακείμενος ἤγακα, ἤγασμαι, ἤγασται, ἀγαστὸς, ἀποβολῇ τοῦ ς καὶ τροπῇ τοῦ τ εἰς θ , ἀγαθός.† ### alpha 13 [ Ἀγαθός . ὁ φρόνιμος. οὐκ ἐπ’ ἴσης δὲ ὁ φρόνιμος καὶ ὁ ἀγαθός· ἐπὶ πλέον γὰρ ὁ ἀγαθός· ἀγαθὸς γὰρ ὁ σώφρων, ὁ ἀνδρεῖος καὶ οἱ λοιποί. ἀγαθοὶ λέγονται καὶ οἱ ἐπιστήμονες. τοὺς δὲ Δαΐους ἀγαθοὺς μὲν ἀκοντιστὰς, ἀγαθοὺς δὲ καὶ ἐν χερσὶ ποιήσασθαι μάχην.] [ Ἀγαθοεργοί . αἱρετοὶ κατ’ ἀνδραγαθίαν ἐκ τῶν ἐφόρων.] Ἀγάκλειτος . ὁ ἄγαν ἔνδοξος. Ἀγακλεεῖς . οἱ ἄγαν ἔνδοξοι. Ἀγαυοί . οἱ ἔνδοξοι καὶ λαμπροί. [παρὰ τὸ ἄγω, τὸ θαυμάζω, ἄγημαι, ἄγαμαι, καὶ ἤγακα, ἤγαμαι, ἤγασται, ἄγασται, ἀγαὸς, καὶ πλεονασμῷ τοῦ υ αἰολικῶς ἀγαυός· ὡς ναὸς ναυός. ἢ παρὰ τὸ γαίω, τὸ γαυριῶ, γαῖος καὶ τροπῇ τοῦ ι εἰς υ γαυός, ὡς δίφρος, δύφρος· καὶ μετὰ τοῦ ἐπιτατικοῦ α ἀγαυός.] Ἀγανόφρων . ὁ πραότατος. Ἀγάσυρτος . ὁ ἀκάθαρτος. Ἀγελαῖοι . ἰδιῶται, ἄγροικοι. Ἀγέρωχος . ὁ ὑπερόπτης, καὶ ὑβριστὴς, καὶ ὑπερήφανος. †παρὰ τὸ ἄγαν αὐχεῖν. ἢ ὁ ἔντιμος καὶ ἀνδρεῖος, παρὰ τὸ ἄγαν γερουχεῖν.† Ἀγαυρός . ὁ ὑπερήφανος. Ἀγάθαρχος . κύριον. ἦν δὲ ζωγράφος ἐπιφανὴς, Εὐδήμου υἱὸς, τὸ δὲ γένος Σάμιος. Ἀγαθοκλῆς . οὗτος ἐγένετο τύραννος, καὶ, ὡς λέγει Τίμαιος, κατὰ τὴν πρώτην ἡλικίαν πόρνος ἕτοιμος τοῖς ἀκρατεστάτοις. Ἀγάθων . οὗτος τραγικὸς ἦν, διεβέβλητο δὲ ἐπὶ μαλακίας. ### alpha 14 Ἀγάλακτοι . οἱονεὶ ὁμογάλακτοί τινες ὄντες ἢ οἱ τὸ αὐτὸ γάλα σπάσαντες· λέγει δὲ τοὺς ὁμαίμους ἀδελφούς. ἄλλοι δὲ τοὺς ἱερείων κοινωνοὺς καὶ συγγενεῖς. οἱ δὲ συντρόφους. Ἀγαλεών . ὄνομα ὄρους. Ἀγανοῖς . προσηνέσιν. ἀπὸ τοῦ ἄγαν καὶ τοῦ αἰνεῖσθαι. [ Ἀγέλαος . ὄνομα κύριον.] Ἀγεσίλαος . κύριον καὶ ἐπώνυμον τοῦ Ἀΐδου. εἴρηται δὲ παρὰ τὸ ἄγειν τοὺς λαούς· ἄρχων γάρ ἐστι τῶν θανόντων. Ἀγήνωρ . ἔστιν ὅτε ἐπὶ ἐπαίνου λαμβάνεται· σημαίνει δὲ τὸν ἀνδρεῖον. παρὰ τὸ ἄγαν τῇ ἠνορέῃ, ὅ ἐστι τῇ ἀνδρείᾳ χρῆσθαι. ἔστι δὲ καὶ ὁ ἄγαν ὑβριστικὸς καὶ διὰ τῆς ἀνδρείας εἰς ὕβριν ἐμπεπτωκώς. Ἀγαλματοποιοί . χειρουργοὶ ἀκριβεῖς. Ἀγαμήδης . κύριον. κλητικὸν καὶ θηλυκὸν Ἀγαμήδη. [ Ἀγάννιφον . Ὅμηρος τὸ ὄρος τὸ λίαν χιονιζόμενον.] Ἀγαπήνορος . τὴν ἀνδρείαν ἀγαπῶντος. Ἀγαπητός . ὁ ἠγαπημένος ἢ καὶ ὁ μονογενής. Ἀγαστός . θαυμαστός. Ἄγαυρος ἢ Ἀγαυρός . ἔστι δὲ ὁ κομψός· οἱ δὲ κακός. [ὑπὸ Ἰώνων δὲ ὁ ἄπορος. ὑπὸ δὲ Ἀττικῶν ὁ τρυφερός.] Ἀγάστου . θανάτου. Ἀγαῖος . ὁ ἐπίφθονος. Ἀγέλαιος . ὁ ἀμαθὴς, προπαροξυτόνως. ### alpha 15 Ἀγελαῖος δὲ, ὁ ἐκ τῆς ἀγέλης, [ἰδιώτης, ἢ ὁ ἐν τῇ ἀγέλῃ διάγων, προπερισπωμένως· καὶ ἀγελαίων, ἰδιωτῶν.] Ἀγελαιών . ὁ τόπος τῆς ἀγέλης. Ἀγελαῖοι ἰχθύες . οἱ εὐτελεῖς καὶ μικροί. [ Ἀγελάρχης . ὁ τῆς ἀγέλης τῶν βοῶν ἄρχων.] Ἀγελήτης βοῦς . ὁ ἐξ ἀγέλης. Ἀγελίαιος . οὗτος ἐπὶ Οὐάλεντος ἦν Κωνσταντινουπόλεως ἐπίσκοπος, βίον ἀποστολικὸν βιούς· ἀνυπόδετος γὰρ διόλου διῆγεν, ἑνί τε χιτῶνι ἐκέχρητο τὸ τοῦ εὐαγγελίου φυλάσσων ῥητόν. Ἀγέροπος . ὁ σπανίως ἐρχόμενος. Ἀγηλατοί . οἱ κεραυνοί. Ἀγητός . ὁ θαυμαστός. Ἀγηρηναῖοι . ὄνομα ἐθνικόν. [ Ἀγήραον . ἄφθαρτον.] † Ἄγγελος . ζῶον λογικὸν, ὑμνολογικὸν, πύρινον, ἄϋπνον, ἀθάνατον κατὰ χάριν. οὐσία νοερὰ αὐθεξούσιος ἀεικίνητος θεῷ λειτουργοῦσα· ἢ δύναμις ἁγία ἀποστελλομένη παρὰ κυρίου εἰς διακονίας.† † Ἅγιος . ὁ φύσει ἁγιάζων καὶ οὐχ ἁγιαζόμενος. κατὰ μέθεξιν καὶ ὁ ἁγιαζόμενος ἅγιος λέγεται.† ### alpha 16 Ἅγιος, ἅγιος, ἅγιος κύριος . ὅτι τοὺς λέγοντας μυριάκις ἔστιν ἅγιος ὁ θεὸς καὶ τοὺς παρερμηνεῦσαι τοῦτο τολμῶντας λαμπρῶς ἐλέγχει τό· ἐξεζήτησα τὸ πρόσωπόν σου· τὸ πρόσωπόν σου, κύριε, ζητήσω. μὴ ἀποστρέψῃς τὸ πρόσωπόν σου ἀπ’ ἐμοῦ. τὴν ἁγίαν ἀνακηρύττει τριάδα. οἱ δὲ λέγοντες τὸ ἅγιος ὁ σταυρωθεὶς ἐπιστομιζέσθωσαν ἀπὸ τοῦ· ἐδίψησεν ἡ ψυχή μου πρὸς τὸν θεὸν τὸν ἰσχυρὸν τὸν ζῶντα. Ἀγκυλομήτεω . σκολιὰ βουλευομένου. Ἀγκών . παρὰ τὸ ὑποκεῖσθαι ἑτέρῳ ὀστέῳ, ἐγκὼν καὶ ἀγκών. Ἀγλευκής . παρὰ τὸ γλυκὺς καὶ πλεονασμῷ τοῦ ε ἀγλευκής. Ἁγνός . ὁ καθαρός. παρὰ τὸ ἅζω, τὸ σέβομαι. ἄζος, ἄγος, ἁγανὸς καὶ ἁγνός. τὸν γὰρ ἁγνὸν καὶ ἅγιον πάντες σεβόμεθα. Ἀγνὼς δὲ, ὁ ἀγνωστὸς, μέγα, καὶ κλίνεται ἀγνῶτος. Ἄγνος . φυτὸν, ὃν καὶ λύγονα καλοῦσι· παρὰ τὸ τοὺς ἐσθίοντας ἀγόνους τηρεῖν. τινὲς δὲ τὸν κολύανδρον λέγουσιν. ### alpha 17 Ἀγοστός . ὁ ἄγαν ὀστώδης τόπος παρὰ τὸ τὴν συναγωγὴν καὶ ἐπίκαμψιν τῆς χειρὸς ἢ παρὰ τὸ δύνασθαι τοῦτο τινὰ ἔχειν ἢ διὰ τὸ ἐπάγεσθαι τὴν χεῖρα, οἷον ἀγνυστία. ὥσπερ παρὰ τὸ πολλὸς γίνεται πολλοστὸς, οὕτω παρὰ τὸ ἄγω ἀγοστός· οἶμαι δὲ τὸν τοῦ ἀγκῶνος τόπον λέγειν. Ἀγοστῷ . τῷ ἀγκῶνι. ἐν ἀγοστῷ σὴν εὐεργεσίην τῷ προσιόντι λέγω. Ἄγριος . προπαροξυτόνως, ὁ ἀνήμερος. ἀγρεῖος δὲ διὰ τῆς ει διφθόγγου πρὸς ἀντιδιαστολήν. [ Ἀγριᾶνες . τάξις στρατιωτική.] [ Ἀγριόθυμος . ὁ ἄγριος τῇ ψυχῇ.] [ Ἀγρότας . ἀγροίκους.] [ Ἄγροφον . ὀρεινόν.] Ἄγγαροι . οἱ ἐκ διαδοχῆς γραμματοφόροι. οἱ δὲ αὐτοὶ καὶ ἀστάναι. Ἀγκών . ἐν τῇ βασιλικῇ αὐλῇ τοῦ Γελίμερος οἴκημα ἦν, σκότους ἀνάπλεον, ὃ δὴ ἀγκῶνα ἐκάλουν οἱ Καρχηδόνιοι· ἔνθα ἀνεβάλλοντο ἅπαντες, οἷς ἂν χαλεπαίνοι ὁ τύραννος. Ἀγμούς . τοὺς ὀρείους καὶ κρημνώδεις τόπους. ### alpha 18 [ Ἄγρωστις . εἶδος βοτάνης.] Ἀγρώσται . οἱ κυνηγέται. ἀπὸ τοῦ ἀγρώσσειν. Ἀγύρτας . συρφετώδεις· ὀχλαγωγούς· χυδαίους· ψεύστας· λωποδύτας· ἐπαίτας· φιλοκερδεῖς. καὶ ἀγύρτης, εἶδος βόλου, καὶ ὁ ἀλαζὼν καὶ ὁ ἀπατεών. παρὰ τὸ ἀγείρειν τὸ περιϊέναι καὶ περινοστεῖν ἐπὶ νίκῃ ἢ ἑτέρῳ τινὶ τοιούτῳ. Ἀγών . παρὰ τὸ ἄγω γίνεται ἀγών. ὁ φέρων πολλὴν ὄχλησιν καὶ ἀδημονίαν. σημαίνει δὲ τὸ ἀγὼν δ . ἀγὼν ὁ τόπος· λείηναν δὲ χῶρον καλὸν δ’ εὔρυναν ἀγῶνα. ἀγὼν καὶ τὸ πλῆθος· λῦτο δ’ ἀγών— ἀγὼν καὶ τὸ ἄθροισμα· Ἥρη μὲν μετ’ ἀγῶνα νεῶν— ἀγὼν καὶ τὸ ἆθλον καὶ ὁ ναός· —θεῖον δύσονται ἀγῶνα. ἀγὼν καὶ ἡ πρὸς τοὺς ἀγῶνας ἄσκησις. ἀγῶνα καὶ Ὅμηρος λέγει τὸν τόπον αὐτὸν, ἐν ᾧ ἀγωνίζονται. Ἀγλαότιμος . λαμπρός. τετιμημένος. Ἀγνώμονες . οἱ ἀχάριστοι. καὶ ἀγνώμονες οἱ ἀμαθεῖς παρὰ Πλάτωνι. ### alpha 19 [ Ἄγροικος ὀργήν . φιλόδικος· ἀκρόχολος· εἰς ὀργὴν εὔκολος. Ἀριστοφάνης· νῶϊν γάρ ἐστι δεσπότης ἄγροικος ὀργήν. καὶ ἀγροίτης ὁ ἀγρός.] [ Ἀγροίκου μὴ καταφρόνει ῥήτορος . ὅτι μηδὲ τῶν εὐτελῶν δεῖ καταφρονεῖν.] [ Ἀγροιλῆθεν . Ἀγροίλοι δῆμός ἐστι φυλῆς τῆς Ἐρεχθηΐδος· ὁ δὲ δημότης πάλαι ἐλέγετο ἀγροιλεύς.] [ Ἀγροιώτης . ὁ γεωργικὸς λεώς.] [ Ἄγραυλοι . οἱ ἐν ἀγρῷ διανυκτερεύοντες ἢ αὐλιζόμενοι.] Ἀγοραῖος προπερισπωμένως, οἱ ἐν ἀγορᾷ ἀναστρεφόμενοι ἄνθρωποι. Ἀγόραιος δὲ, προπαροξυτόνως, ἡ ἡμέρα, ἐν ᾗ ἡ ἀγορὰ τελεῖται. Ἀγωγεύς . ὁ ἐνάγων τὴν δίκην, ὁ διώκων. καὶ ἀγωγεὺς ὁ λῶρος. καὶ ἀγωγεῖ τῷ ἱμάντι, ἐν ᾧ ἄγεται ἵππος. Ἀγωγόν . ἐπακτικόν. καὶ Πισίδης· πρὸς τοὺς ἀγωγοὺς ἐτράπη τοῦ Τίγριδος. Ἀγωγούς . προπομπούς. Ἀγωνοθέτης . ὁ ἐν τοῖς σκηνικοῖς. ἀθλοθέτης, ὁ ἐν τοῖς γυμνικοῖς. Ἀγρέμιος . ὁ ἀπὸ τῆς ἄγρας. Ἀγρέμιον πολιᾶς ἐξ ἁλὸς εὑράμενος. ### alpha 20 Ἀγριόθυμος . τὴν ψυχὴν ἄγριος. οἱ δὲ ἐλέφαντι ἀνέτρεχον καὶ ἐβόων ἀγριαίνοντες. Ἄγριππος . ἡ ἀγριέλαια. καὶ παροιμία· ἀγρίππου ἀκαρπότερος. Ἀγρότας . ἀγροίκους. [ἀλλ’ ὡς πάροινος ἀγρότης ἀνεκρίθης.] Ἄγρικος . ὀργίλος· φιλόδικος· εἰς ὀργὴν εὔκολος. Ἀγροιότης . ὁ γεωργικὸς λαὸς ὁ ἐν ἀγορᾷ. Ἀγυιαί . ἄμφοδα· ῥύμαι· ἢ ἐπιμήκεις ὁδοί. παρὰ τὸ μὴ ἔχειν πως γυῖα καὶ μέλη καὶ κάμψεις· τὰ δὲ ἄμφοδα ἔχουσιν ἑκατέρωθεν διεξόδους καὶ ταύτῃ διαφέρουσιν. Ἀγυιᾶς [δὲ] ἔνιοι μὲν ὀξύνουσι, [θηλυκῶς χρώμενοι οἷον τὰς ὁδούς·] βέλτιον δὲ περισπᾷν, ὡς ἀπὸ τοῦ ἀγυιέας, [ἐν συναλοιφῇ δὲ ἀγυιᾶς. ἔστι δὲ ἴδιον Δωριέων. εἶεν δ’ ἂν οἱ παρὰ Ἀττικοῖς λεγόμενοι ἀγυιεῖς οἱ πρὸ τῶν οἰκιῶν βωμοί· ὡς Σοφοκλῆς μετάγων τὰ Ἀθηναίων ἔθη εἰς Τροίαν φησί· λάμπαδ’ ἀγυιεὺς βωμὸς ἀτμίζων πυρὶ Σμύρνης σταλαγμοὺς βαρβάρους εὐοσμίας. καὶ ἀγυιεὺς ὁ πρὸ τῶν αὐλίων θυρῶν κωνοειδὴς κίων, ἱερὸς Ἀπόλλωνος, καὶ αὐτὸς θεός. Φερεκράτης κραπατάλοις· ὦ δέσποτα ἀγυιεῦ, ταῦτα σὺ μέμνησό μου.] ### alpha 21 † Ἀγυιεύς . κίων εἰς ὀξὺ λήγων, ὃν ἱστῶσι πρὸ τῶν θυρῶν.† † Ἀγυρισμός . συναριθμός. ὁ δὲ ἐσπούδασεν εἰς τὸ δυνατὸν εἰς ἀγυρισμὸν τῆς ἀποῤῥήτου τῶν θείων θεραπείας.† Ἀγυρμός . ἐκκλησία· συναγωγή. Ἀγύῤῥιος τὸν Προνόμου πώγων’ ἔχων λέληθεν . ὁ Ἀγύῤῥιος στρατηγὸς θηλυδριώδης, ἄρξας ἐν Λήμνῳ· ὃς τῶν ποιητῶν τὸν μισθὸν συνέτεμεν. ὁ δὲ Πρόνομος αὐλητὴς ἦν πώγωνα μέγαν ἔχων. Ἄγχαυρος . ὁ παχνώδης ὄμβρος παρὰ τὸ πλησίαν ἔχειν τὴν αὔραν. Ὅμηρος· —αὔρη δὲ ψυχρὴ πνέεν ἠῶθι πρό. Ἀγχεῖος . ὁ πλησίον. Ἀγχείσιος . ὁ τοῦ Ἀγχείσου. Ἀγχιβαθής . ὁ ἐγγὺς βάθους. Ἀγχιστεῖς καὶ ἀγχισταί . οἱ ἀπὸ ἀδελφῶν καὶ ἀνεψιῶν καὶ θείων κατὰ πατέρα καὶ μητέρα ἐγγυτάτω τοῦ τελευτήσαντος· οἱ δὲ ἔξω τούτων συγγενεῖς μόνον. [οἱ δὲ κατ’ ἐπιγαμίαν ζευχθέντες τοῖς οἴκοις οἰκεῖοι λέγονται.] Ἀγχιτέρμων . ὁ γείτων. ### alpha 22 Ἀγχότερος . ἐγγύτερος. [Ἡρόδοτος· στεινοτέρη ἐφαίνετο καὶ ἀγχοτέρη ἡ εἰσβολή.] Ἀγχούροις . πλησιοχώροις. Ἀγγελιοφόρος . ὁ πρέσβυς ἢ ὁ ἐκ διαδοχῆς γραμματοφόρος. Ἀγορηταί . σύμβουλοι· φρόνιμοι. δημηγόροι. Ἀγρονόμοι . οἱ ἐν ἀγρῷ διάγοντες. Ἀγχιμάχοις . τοῖς ἐγγὺς μαχομένοις. Ἀγκυλομήτης . ὁ σκολιὰ βουλευόμενος. Ἀγένειος . μειράκιον. Ἀγεννής . ἄνανδρος. Ἀγαπησμός . ἡ φιλοφροσύνη. Ἀγάστονος . ὁ πολυστένακτος. Ἀγέραστος . ὁ ἄτιμος. Ἀγκυλοτόξους . ἐπικαμπῆ τόξα ἔχοντας. Ἀγκωνίσκοι . σκεύη τιμωρητικά. Ἀγχιμαχηταί . οἱ συστάδην μαχόμενοι. Ἀγχίστροφος . ὁ εὐπερίστροφος. Ἀγηνορίδης . ὁ αὐθάδης. Ἀγαστόρων . τῶν ὁμογαστόρων· τῶν ἀδελφῶν. οὕτως Λυκόφρων. Ἀγλαόκοιτος . ὁ πάνυ τίμιος. Ἀγνῦθες . οἱ λίθοι τοῦ ἱστοῦ. ### alpha 23 Ἀγροῖκος . ὁ ἀμαθής. Ἄγροικος ὁ ἐν τῷ ἀγρῷ αὐλιζόμενος . Ἄγγαρος . ὁ ἄγγελος [οὕτως ὁ Ψελλός.] Ἀγωγεύς . τὸ σχοινίον. Ἄγκονες . τὰ δοράτια. Ἄγκουρος . τὸ μελίπηκτον. (Θηλυκόν.) [ Ἀγαθῶν ἀγαθίδες . τάττεται ἡ παροιμία παρὰ τοῖς κωμικοῖς ἐπὶ τῶν πολλῶν ἀγαθῶν.] [ Ἀγανοφροσύνη . προσήνεια· πραότης.] [ Ἀγανώπιδος . πραέα βλεπούσης.] Ἀγχίνοια . ἡ ὀξύτης τοῦ νοὸς, παραχρῆμα εὑρετικὴ τοῦ δέοντος. Ἀγχιστῖναι . πυκναί. Ἀγάπη . ἄπαυστος πρόθεσις ἐπὶ τῇ φιλίᾳ τοῦ φιλουμένου, καὶ τοῦ προτιμᾷν ἑαυτοῦ ἀεὶ ἀπόντα καὶ παρόντα τὸν ἠγαπημένον· ἢ ἡ τῶν ἀνθρώπων πρὸς ἀλλήλους συμψυχία. Ἀγάπη θεοῦ . ἀπόθεσις πάσης ἐννοίας καὶ παντοίας πρὸς μόνον ἀτενίζουσα καὶ ἐκεῖ ἀσχολουμένη. Ἀγνώπιδος . εὐοφθάλμου. ### alpha 24 Ἀγκαρία . ἡ ἐκ βίας καὶ ἀκούσιος ὑπηρεσία. Ἀγγελία . ἡ φήμη. Ἀγιστία καὶ ἁγιαστία . ἡ καθαρότης· ἡ ἁγιωσύνη. ποτὲ δὲ [καὶ] ἡ ἀκαθαρσία. Ἄγρα . ἡ θῆρα. Ἀγυιά . ῥύμη· ἄμφοδος· παρὰ τὸ ἄγω τὸ πορεύομαι. τινὲς δὲ περισπῶσι τὸ ἀγυιᾶ ἐπ’ εὐθείας. Ἀγχιστεία . ἡ συγγένεια. Ἁγιότης ἡ παντὸς ἄγους ἐλευθέρα καὶ παντελὴς καὶ πάντη ἄχραντος καθαρότης. [ Ἀγή . θαῦμα· χαρά. ἀπιστία.] [ Ἀγηνορίη . ἡ αὐθάδεια.] Ἀγαθοεργία . προθυμία ἔργου ἀγαθοῦ. Ἀγχίθυροι . αἱ ὡς σύνεγγυς τινὸς θύραι. ἀντ’ ἄλλης τῇ ἀδηλίᾳ εἰς ἄλλην εἰσάγουσαι. Ἁγνεία . ἐπίτασις σωφροσύνης. Ἄγλιθες . αἱ κεφαλαὶ τῶν σκορόδων. [Ἀριστοφάνης· ὡς ἀρουραῖοι μύες ὀρύσσετε πασσάλῳ τὰς ἄγλιθας.] Ἀγανάκτησις . βάρος· ἄχθος. Ἀγκάς . τὰς ἀγκάλας. Ἀγκαλίδας . μερίδας ἢ δράγματα. ### alpha 25 Ἀγωγή . ἡ παίδευσις. Ἀγκοίνη . ἡ ἀγκάλη. Ἀγάθεια . πόλις Φωκίδος. [ὁ πολίτης Ἀγαθεύς.] [ Ἀγάπη . ἀπόθεσις παντοίας ἐννοίας, παρὰ τὸ ἄγαν πιότητα ἔχειν.] Ἀγεληεία . ἡ Ἀθηνᾶ. ἡ ἄγουσα λεῖαν ἀπὸ τοῦ πολέμου· ὅ ἐστιν ἡ λαφυραγωγός. Ἄγνοια . διάζευξις τῶν ἐγνωκότων καὶ ἐγνωσμένων, νοούντων καὶ νοουμένων. ἢ ἡ τῆς κατὰ γνῶσιν ἐνεργείας ἀναίρεσις. εἴτις λέγει ἄγνοιαν εἶναι στέρησιν ἐπιστήμης, ἁμαρτάνει. ἔστι δὲ ἄγνοια ἕξις μοχθηρὰ καὶ ἠπατημένη. Ἀγωνία . φόβος πτώσεως ἢ ἥττης. ἐπὶ τοῦ εἰς ἀγῶνα μέλλοντος ἀπιέναι. [καταχρηστικῶς δὲ καὶ ἐπὶ τοῦ ἁπλοῦ φόβου. Ξενοφῶν δὲ τὸ ἀγωνίᾳ. ἐν τῷ ἀγῶνι καὶ ὁ φόβος.] Ἀγκύλη . τὸ ὄπισθεν τοῦ γόνατος. ἢ τοῦ ἀγκῶνος ἡ κάμψις. [ Ἀγκοίνη . ἀπὸ τῆς ἀγκῶνος ἀγκώνη καὶ ἀγκοίνη, ὅ ἐστιν ἡ ἀγκάλη.] ### alpha 26 Ἀγαθοθέλεια . ἡ τῶν ἀγαθῶν ἐκλογή. [οὐκ ἀρκεῖ τοῖς πράγμασιν ἡ ἀγαθοθέλεια μόνον, ἀλλὰ δεῖ καὶ ῥώμης καὶ ἐπιστρεφείας.] Ἀγελαία . σταφυλὴ ἡ εὐτελὴς καὶ μικρά. [ Ἀγελαῖα δὲ, ἐπὶ οὐδετέρου, τὰ οὐ γενναῖα .] [ Ἀγέληφιν . ἐκ τῆς ἀγέλης.] [ Ἀγελείη . ἡ Ἀθηνᾶ. ἀπὸ τοῦ ἄγειν λείαν· τουτέστι στρατιωτική.] [ Ἀγελαίη . ἡ Ἀθηνᾶ.] Ἀγκονίδες . αἱ ὑπηρέτιδες. [παρὰ τὸ ἐγκονεῖν, ὅ ἐστι μετὰ σπουδῆς ἐνεργεῖν.] Ἀγή . ἡ κλάσις τοῦ κύματος. [ἀπὸ τοῦ ἄγω, τὸ κλῶ, ἀγή.] Ἀγάθυρσος . πόλις Σικελίας· ὁ πολίτης Ἀγαθυρσαῖος. Ἄγρις . ἡ ὀδύνη. [ἐκ τούτου τὸ ἀγγρίζειν, ὅ ἐστι τὸ ὀδυνᾷν.] Ἀγκύλη . εἶδος ἀκοντίου. σημαίνει δὲ καὶ ἔργον τὶ τῆς σκηνῆς τοῦ Μωσέως. ### alpha 27 Ἀγλαΐα . λαμπρότης. Ἀγλαομητία . ἡ μεγάλη καὶ λαμπρὰ βουλή. Ἀγονία . ἡ ἀτεκνία ἢ ἡ ἀκαρπία. [διεφθείρετο ἡ νεολαία καὶ ἦν ἀγονία.] Ἀγόνων χοῶν . τουτέστι τῶν ἐπὶ νεκροῖς χεομένων θυσιῶν. Ἀγορά . ἡ ἐκκλησία καὶ ἡ συνάθροισις, ὅθεν καὶ ὁ Νέστωρ ἀγορήτης. Ἀγορανομίας . λογιστείας. εἴρηται δὲ ἐπὶ τῶν ἐπισκοπούντων τὰ τῶν πόλεων ὤνια. Ἀγοράς . ὁ Ὑπερίδης ἀντὶ τοῦ συνόδους. οὗτοι πολλάκις ἀγορὰς ποιοῦνται. Ἀγοραίαν δίκην . τὴν δικαιολογίαν. Ἀγορῆθεν . ἐκ τῆς ἀγορᾶς. Ἀγωγή . φορὰ τινῶν. ὃ καὶ παρακομίζειν λέγεται, ὡς λέγεται σίτου ἀγωγὴ ἢ οἴνου. Ἀγωγή . ἀναστροφή· τρόπος· ἢ κομιδὴ καὶ τὸ ἀγόμενον βάρος. ἀγωγὴ ἡ τῶν ἤθων τοῦ τρόπου κατακόσμησις· ὡς λέγεται παίδων ἀγωγή. Ἀγωγή . ἡ μεταβολή. Πολύβιος· ἤγαγε δὲ ὁ λόγος καὶ Λακεδαιμόνιον ἄνδρα τῆς Λακωνικῆς ### alpha 28 ἀγωγῆς μετεσχηκότα καὶ τριβὴν ἐν τοῖς πολεμικοῖς ἔχοντα σύμμετρον. Ἀγρεσία . ἡ ἄγρα. [οἱ τρισσοί τοι ταῦτα τὰ δίκτυα θῆκαν ὅμαιμοι, ἀγρότη Πὰν, ἄλλης ἄλλος ἐπ’ ἀγρεσίης.] Ἀγριᾶνες . τάξις στρατιωτική. Ἀγρίφη . δίκελλα, σκεῦος γεωργικὸν πολύγομφον. λέγεται δὲ καὶ ἡ σκάφη. [ Ἀγρολέτειρα . ἡ Ἄρτεμις.] Ἀγροτέρας . ἀγρίου. ἐν ἐπιγραφῇ· τοῦτο σοὶ ἀγροτέρης Διονύσιος αὐτὸς ἐλαίης θῆκε ῥόπαλον. Ἀγροίλη . δῆμος ἐστὶ φυλῆς τῆς Ἐρεχθηΐδος. Ἄγυρις . συνάθροισις. † Ἄγη . ἔκπληξις.† [ Ἀγχιστεία . ἡ μετουσία τῆς οὐσίας παρ’ Ἀριστοφάνει· νόθῳ μὴ εἶναι ἀγχιστείαν—] Ἀγχόνη . ὁ βρόχος· τὸ σχοινίον. ἀγχονὴ δὲ, ὀξυτόνως, τὸ πρᾶγμα, ἡ ἐνέργεια. ### alpha 29 Ἄγχουσα . εἶδος βοτάνης, ἧς ἡ ῥίζα ἐρυθρὰ, ᾗ ἐρυθραίνουσι τὰ πρόσωπα αἱ γυναῖκες. ἡ ἄγχους’ ὀδυνήσει σε καὶ τὸ σὸν ψιμμίθιον. Ἀγρεῖφνα . γεωργικὸν ἐργαλεῖον, δι’ οὗ συνάγουσι τὸν χόρτον. Ἀγρυπνία . ἤτοι ἀϋπνία καὶ κατὰ πλεονασμὸν τοῦ γρ ἀγρυπνία. Ἀγαθωσύνην . τὴν ἀπηρτισμένην ἀρετὴν καλεῖ ὁ ἀπόστολος· ὅτι καὶ αὐτοὶ μεστοὶ ἐστὲ ἀγαθωσύνης. τὸ δὲ μεστοὶ ἐπιτάσεως ἐστὶ ῥῆμα. (Οὐδέτερον.) Ἄγημα . τὸ προϊὼν τοῦ βασιλέως τάγμα. [ Ἄγαλμα . πᾶν, ἐφ’ ᾧ τὶς ἀγάλλεται. καὶ δίδωσιν ἀργύριον, ἵνα ἐκπονήσῃ τὸ ἄγαλμα ἄκρης τέχνης προσθεὶς τὸ μέγεθος καὶ προσειπὼν τῆς λίθου τὴν φύσιν.] [ Ἀγάλματα . τὰ τῶν θεῶν μιμήματα καὶ πάντα τὰ κόσμου τινὸς μετέχοντα.] Ἀγάλματα . ξόανα. ἀνδριάντες. [παρὰ τὸ ἀγάλλω· τοῦτο παρὰ τὸ αἴγλη.] [ Ἀγέλαστα . τὰ μὴ γέλωτος ἄξια, ἀλλ’ ἀγανακτήσεως.] ### alpha 30 Ἀγκύριον . πόλις Ἰταλίας. [ὁ πολίτης Ἀγκύριος· ἢ Ἀγκυρεὺς, ὡς Σκυτιεύς. ἢ Ἀγκυριανὸς, ὡς Ἀδριανός.] Ἀγέννητον . οὗ κατ’ οὐσίαν ὑπάρχοντος οὐδὲν προσεπινοεῖται τῶν ὄντων. Ἀγκύλον . παρὰ τὸ ἄγω γίνεται. σημαίνει δὲ γ . τὸ σκολιὸν καὶ περιφερὲς κατὰ σχῆμα, ὡς ἐν τῷ· —ἀγκύλα τόξα— καὶ τὸ ἰσχυρὸν, ὡς ἐν τῷ· ἀγκύλον ἅρμα. οὕτως εὗρον ἐν ὑπομνήμασιν Ἰλιάδος. Ἀγλαά . τὰ λαμπρά. [παρὰ τὸ ἄγαν ἅλλεσθαι ἀγαλάα καὶ κατὰ συγκοπὴν ἀγλαά· ἢ παρὰ τὴν αἴγλην.] Ἁγίασμα . ὁ θεῖος νεώς. Δαβίδ· ἐγεννήθη Ἰουδαίων ἁγίασμα [αὐτοῦ.] Ἄγκη καὶ ἄγκεα . οἱ φαραγκώδεις [καὶ ἀγκωνοειδεῖς] καὶ σκοτοειδεῖς τόποι καὶ κοῖλοι καὶ καταδύσεις ἔχοντες. ἢ σύνδενδροι καὶ ὑλώδεις τόποι [καὶ ὑψηλοί. ἐν ἐπιγράμματι· θηροβόλει τούτῳ δ’ ἄγκεσι θηροτόκοις. καὶ ἐν ἑτέρῳ· ποσὶ δ’ αὖ ἐλθεῖν ἄγκος ἐς ὑψικάρηνον ἐδεδίζετο. ### alpha 31 εἴρηται δὲ ἀπὸ τοῦ συγκεκλεῖσθαι καὶ συνάγεσθαι ἐν αὐτοῖς τὰ ξύλα. παρὰ τὸ ἄγω τὸ φέρω, ἄγη καὶ πλεονασμῷ τοῦ κ ἄγκη.] Ἀγαθικά . τὰ σπουδαῖα. Ἀγαπητὰ ἤθη . καλὰ καὶ σπουδαῖα καὶ ἀγαθά. Ἀγάσματα . τὰ σεβάσματα. Ἀγαυρίαμα . ἔπαρμα. [παρὰ τὸ γαίω τὸ γαυριῶ γίνεται γαῦρος, τροπῇ τοῦ ι εἰς υ , ὡς κλαίω, κλαύσω. καὶ ἐν ἐπιτάσει τοῦ α ἀγαυρὸς καὶ ἀγαυρίαμα. καὶ γαυριᾷν τὸ μεγάλα ἐπαίρεσθαι.] Ἀγγεῖον . ἀπὸ τοῦ ἄγειν ἐφ’ ἑαυτῷ καὶ φέρειν τι. [ Ἀγγείδιον . τὸ μικρὸν ἀγγεῖον.] Ἄγκιστρον . παρὰ τὸ ἄγω, ἄγιστρον καὶ ἄγκιστρον. Ἀγριωπόν . τὸ ἀγριόφθαλμον. Ἀγχώμαλον . †τὸ ἰσόστεον.† τὸ ἰσόπεδον. Ἀγαθόν . οὗ πάντα ἐφίεται. καὶ ἀγαθὸν λέγεται τὸ δι’ ἑαυτὸ φύσει ἀναγκαῖον. Ἅγια· ἁγίων ἅγια . τὰ ἐντὸς τοῦ καταπετάσματος. ἁγίων τῶν ἐκτὸς τοῦ καταπετάσματος. Ἀγώγιον . τὸ ἀγόμενον βάρος ἐπὶ τῆς ἁμάξης. οὕτως Ξενοφῶν. ### alpha 32 Ἀγωγίμων . φορτίων βασταζομένων ἢ ἐμπορικῶν. [αὐτοὺς μὲν τοὺς ἐμπόρους ἀπαθεῖς κακῶν. διασῶσαι· τὰ δὲ ἀγώγιμα σφίσιν ἀνασώσασθαι.] † Ἀγάννιφον . τὸ λίαν χιονιζόμενον ὄρος. οὕτως Ὅμηρος.† Ἄγανον . τὸ φρυγανῶδες ξύλον καὶ ἕτοιμον κατεαγῆναι. Ἀγχίστροφον . τὸ εὐθέως στρεφόμενον. Ἀγαλλίαμα . καύχημα· δόξασμα· χαροποίημα. Ἀγρετά . λεπτά. Ἀγχίαλον . τὸ παραθαλάσσιον. Ἀγχίμολον . τὸ μετ’ ὀλίγον ἐγγύς. Ἀγκύλια . οἱ κρίκοι τῶν ἁλύσεων. Ἀγκυροβόλιον . τὸ σίδηρον τοῦ πλοίου. Ἀγκύρισμα . εἶδος παλαίσματος καὶ σκεῦος ἀγρευτικὸν σύκων. Ἀγλευκές . τὸ ἀηδές. Ἀγλευκέστερον . ἀηδέστερον. Ἄγμασι . κλάσμασι· τροπαῖς. [ἄγματα ἀμφορέων εἰς τὰ ἑλώδη τῶν χωρίων λάθρα ἐμβεβλήκεσαν.] Ἀγκοπήνια . τὰ τῶν μελισσῶν κηρία. ### alpha 33 Ἀγραφίου δίκη . τῶν ἐκ καταδίκης ὠφληκότων τῷ δημοσίῳ γράφουσι τὰ ὀνόματα ἐν σανίσιν οἱ κατὰ καιρὸν περὶ τούτων διοικοῦντες προστιθέντες ἀνὰ πόσον ἐστὶ τὸ ὄφλημα. Ἀγράφου μετάλλου δίκη . οἱ τὰ ἀργύρια μέταλλα ἐργαζόμενοι ὅπου βούλοιντο καινοῦ ἔργου ἅψασθαι, φανερὸν ἐποιοῦντο τοῖς ἐπ’ ἐκεῖνα τεταγμένοις ὑπὸ τοῦ δήμου καὶ ἀπεγράφοντο τοῦ τελεῖν ἕνεκα τούτου τῷ δήμῳ εἰκοστὴν τετάρτην τοῦ καινοῦ μετάλλου. εἰ οὖν ἐδόκει λάθρα ἐργάζεσθαι μέταλλον τὸν μὴ ἀπογραψάμενον, ἐξῆν τῷ βουλομένῳ γράφεσθαι καὶ ἐλέγχειν. Ἀγρίδιον . Ἀγώνισμα . σπουδήν· ἐπιμέλειαν. ἀγώνισμα τίθεσθαι συλλαβεῖν αὐτόν. [καὶ Ἀριστοφάνης· λαβεῖν τε ἀγώνισμά τι τῆς ὁδοῦ. ἔπαθλον.] Ἀγαθόν . τὸ ἄκρως ἀγαθὸν μόνου θεοῦ. κἂν τούτῳ καὶ ἄνθρωποι ὀνομάζωνται κατὰ χάριν τούτου μετέχοντες, ὅπερ οἶμαι δηλοῦν καὶ τό· ἀγαθὸς ἄνθρωπος ἐκ τοῦ ἀγαθοῦ θησαυροῦ προβάλλει τὸ ἀγαθόν. [καὶ πρὸ τούτου πρὸς Σαοὺλ περὶ Δαβὶδ ἐν τῇ πρώτῃ τῶν βασι‐ ### alpha 34 λειῶν· καὶ δώσει τὴν βασιλείαν τῷ ἀγαθῷ ὑπέρ σε.] (Ῥῆμα.) Ἄγαμαι . θαυμάζω. [ Ἄγαμαι καρδίας . ἀττικῶς ἀντὶ τοῦ θαυμάζω.] [ Ἀγάμενος . θαυμάζων· ἀγάμενοι τοῦτον τῆς εὐψυχίας ἐποχοῦσι τῷ ἵππῳ.] [ Ἄγετε . τὸ ἡγεῖσθε καὶ οἴετε.] [ Ἀγείρει . συνάγει. καὶ ἀγείρουσιν.] [ Ἀγείρας . ὁ χωλός.] [ Ἄγειν καὶ φέρειν . τὸ ληστεύειν καὶ ἁρπάζειν. ἄγειν δὲ καὶ ἀπάγειν χρήματα. καὶ ἐπὶ ἀψύχων. καὶ κομίζειν ἀδιαφόρως.] Ἄγειν ἐπὶ ἐμψύχων . φέρειν ἐπὶ ἀψύχων. Ἀγηόχασιν . ἤνεγκαν. [παρ’ οὐδενὶ εὑρίσκεται τῶν ἀκριβῶν ἀγηόχασιν, ἀλλ’ ἐν ἐπιστολῇ Φιλίππου τοῦ Μακεδόνος· οἱ δόκιμοι δὲ περὶ τὴν διάλεκτον, ἦχα, συνῆχα, ἐξῆχα λέγουσιν.] Ἁγιασθήτω . [ἀντὶ τοῦ] δοξασθήτω. ### alpha 35 Ἁγιάσατε . προευτρεπίσατε. Ἁγιάσαι . καρπῶσαι. καῦσαι ἁγίως. Ἀγάλλει . σκευάζει· κοσμεῖ. [ποιεῖ.] Ἀγαλματοφορούμενος . ἀγάλματα ἤτοι τῶν νοηθέντων φέρων ἐν ἑαυτῷ. οὕτως Φίλων. Ἀγάλλων . ὁ ἑαυτὸν σεμνὸν ποιῶν· ἢ χαίρων. [ Ἀγηγέρατο . συνηθροίζοντο.] Ἀγαίομαι . φθονοῦμαι. Ἄγε δῆτα . φέρε, κόμιζε δεῦρο. Διόγενες, ἄγε, λέγε, τίς ἔλαβέ σε μόρος ἐς ἄϊδος; ἔλαβέ με κυνὸς ὀδάξ. Ἀγηλατεῖν . διώκειν, φυγαδεύειν. [ἐὰν δασύνῃς, τὸ ἄγος καὶ τὸ μίασμα ἐλαύνειν· ἐὰν δὲ ψιλώσῃς, ἀντὶ τοῦ ἀπελάσειν.] Ἀγηγέρατο . συνηθροίζοντο. [ἐκ τοῦ ἀγείρω. ὁ μέλλων ἀγειρῶ. ὁ παρακείμενος ἤγερκα, ὁ παθητικὸς ἤγερμαι. τὸ γ . ἤγερται, καὶ ἰακῶς ἀγήγερται. εἶτα ὁ ὑπερσυντελικὸς ἠγέρμην, ἤγερτο καὶ ἀγήγερτο, καὶ ἰακῶς ἀγηγέρατο.] Ἀγινεῖ . ἀντὶ τοῦ φέρει. ἐκ τοῦ ἄγω τὸ φέρω γίνεται. [κατὰ πλεονασμὸν τοῦ ν. ἄγω ἀγνῶ καὶ ἀγινῶ. τὸ δὲ ν πέφυκε πλεονάζειν.] Ἀγλαεῖσθαι . καλλωπίζεσθαι. ἀγλαΐζω, ἀγλαΐσω, ἀγλαϊῶ καὶ ἀγλαεῖσθαι. ### alpha 36 Ἀγνοῶ . παρὰ τὸ νοῶ καὶ πλεονασμῷ τοῦ γ, γνοῶ, καὶ μετὰ τοῦ στερητικοῦ α, ἀγνοῶ. Ἀγορεύω . παρὰ τὸ ἀγορά. τοῦτο παρὰ τὸ ἀγείρω. τοῦτο παρὰ τὸ ἄγω καὶ τὸ εἴρω τὸ λέγω. ὁ πρὸς τὸ λέγειν συναθροιζόμενος. † Ἀγωνιόντες . ἀντὶ τοῦ ἀγωνιζόμενοι.† Ἁγιασθέντων . ἀφιερωθέντων. Ἁγίσαι καὶ καθαγίσαι . τὸ καρπῶσαι. Ἀγκιστρεύει . ἀντὶ τοῦ δελεάζει. Ἀγκυρίσας . ἀντὶ τοῦ καταπαλαίσας. Ἀγγαροφορεῖν . ἐπὶ τοῦ φορτία φέρειν. Ἀγωνίζεσθαι περὶ πράγματος καὶ ἀγωνίζεσθαι περὶ πρᾶγμα. ἀνάγγειλον ἡμῖν περὶ τὸ πρᾶγμα ἠγωνίσω. Ἄγχειν . πνίγειν. [παρὰ τὸ ἄγω, ἄγειν, καὶ πλεονασμῷ τοῦ χ ἄγχειν.] Ἀγοράσω λέγουσι· τὸ δ’ ἀγορῶ βάρβαρον . Ἀγχλάσας . ἀναχλάσας, ἀναβαστάσας, ἀνακουφίσας. Ἀγώμενος . θαυμαζόμενος. Ἀγόμενος δέ· ὁ φερόμενος μικρόν . Ἀγωνιᾷν . ἀντὶ τοῦ ἀγωνίζεσθαι. [οὕτως Ἰσοκράτης.] Ἀγωνιούμενοι . εἰς ἀγῶνας ἐμβαλοῦντες. ### alpha 37 Ἀγωνιῶ . τὸ κινδυνεύω καὶ τὸ φοβοῦμαι. [ἀγύβιος· πολλαὶ δὲ πόλεις προσετίθεντο τῶν μεσογαίων τοῖς Ῥωμαίοις.] Ἀγωνιῶσαι τὰς πεζικὰς παρατάξεις καὶ δυνάμεις. Ἀγωνιῶντες . ἀντὶ τοῦ ἀγωνιζόμενοι. [οὕτως Ἰσοκράτης.] Ἀγωνιῶν . δεδιώς. [ἀγωνιῶν δὲ τὴν ἀθεσίαν τῶν Κελτῶν καὶ τὰς βουλὰς τὰς περὶ τὸ σῶμα.] Ἀγρόμενοι . συναθροιζόμενοι. καὶ συναθροίζοντες. ἀγρόμενοι πᾶς δῆμος. [σύνταξις πρὸς σχῆμα· ὁ δῆμος ἀγρόμενοι. ἐπεὶ ὁ δῆμος πλῆθος σημαίνει.] [ Ἀγρώσσω . τὸ ἀγρεύω. Ὅμηρος· ἰχθῦς ἀγρώσσω.] Ἄγνυται . κλᾶται. Ἀγρυγεῖται . ὑβρίζει. Ἀγχονῆσαι . πνίξαι. ἀπαγχονίσαι δὲ, τ. Ἀγνυμένων . συντριβομένων. Ἀγασάμενοι . θαυμάσαντες. Ἀγγεῖλαι . κυρίως, τὸ διὰ λόγων κελεύειν. [παρὰ τὸ λέγω, ἀνλέγω· καὶ καθ’ ὑπερβιβασμὸν ἀγγέλω, τροπῇ τοῦ ν εἰς γ .] Ἀγῆλαι . τιμῆσαι, κοσμῆσαι, σεμνύναι. [εἰς ἄγασιν καὶ χαρὰν ἀγαγεῖν. ἄγασιν δὲ λέγει τὸν θαυμασμένον.] Ἀγηλάειν . σώζειν. Ἄγρει . ἀντὶ τοῦ ἄγε δὴ ζῶντας. ### alpha 38 [ Ἀγαπᾷν . ὅπέρ ἐστιν ἐξ ἀγάπης. λέγεται δὲ καὶ τὸ ἀρκεῖσθαι.] Ἁγιάσατε . ἀφορίσατε. Ἀγορεύων . δημηγορῶν. Ἀγρίσκεται . πικραίνεται. Ἀγασάμενος . θαυμάσας, καὶ ἀντὶ τοῦ φθονήσας. Ἀγκυλώμενος . ἀντὶ τοῦ ἀγκύλην ἔχων. ἔστι δὲ ἡ ἀγκύλη εἶδος ἀκοντίου. Ἀγχεμαχῶν . ὁ συστάδην καὶ πλησίον πολεμῶν. [καὶ ἀγχέμαχα ὅπλα, οἷον ἐστὶν ἡ σπάθη. ἑκηβόλα δὲ ὅπλα τὰ ἀπὸ τόξου πεμπόμενα βέλη. καὶ ὁ θεολόγος· ἀγχεμάχοις ὅπλοις, τοῖς ἀπὸ γλώσσης.] (Ἐπίῤῥημα.) Ἀγεννῶς . ἀνάνδρως. Ἀγεληδόν . δίκην ἀγέλης ἠθροισμένοι. Ἄγχι . πλησίον. Ἀγχοῦ . ἀντὶ τοῦ ἐγγύς. Ἀγροίκως . ἀμαθῶς. Ἀγνωμόνως . ἀχαρίστως, [ἀμαθῶς ἢ] ἀνοήτως. [παρὰ Πλάτωνι.] Ἀγκράτος ἐλαύνονται . ἀντὶ τοῦ πάνυ ἐλαύνονται. οὕτως Ξενοφῶν. Τὸ Α μετὰ τοῦ Δ. Ἀδαής . ὁ ἀμαθὴς, ὁ ἐστερημένος τοῦ δαίειν, ἤτοι τοῦ μανθάνειν. [ἀπὸ τοῦ δαίω, δαῶ.] ### alpha 39 [ Ἀδεής . ἄφοβος. γράφεται καὶ ἀδειὴς, πλεονασμῷ τοῦ ι .] Ἀδρός . ὁ πλούσιος. Ἅδης . χωρίον ἀφεγγὲς, καὶ σκότους αἰωνίου πεπληρωμένον. Ἀδιάκριτος . ἀδιαχώριστος. λέγεται δὲ καὶ ἐπὶ τῶν μὴ γινωσκόντων τὰ δέοντα, ἢ ἀφρόνως φλυαρούντων. Ἀδέκαστος . ὁ μὴ δεχόμενος πρόσωπα ἢ δῶρα. [παρὰ τὸ δέχω δέδεγμαι, δεκαστὸς καὶ ἀδέκαστος.] Ἀδεκάτευτος . ἀτελώνευτος. Ἀδαήμων . ὁ ἄπειρος, ἀπὸ τοῦ δαίω τοῦ μανθάνω. [δαῶ, δαήσω. δαήμων καὶ ἀδαήμων, συστολῇ τοῦ ι , καὶ μεταθέσει τοῦ τόνου.] Ἀδάμας . γένος λίθου ἄθραυστον. Ἀδόκιμον . ἀπόβλητον. Ἄδδιξ . μέτρον τετράσχοινον. Ἀδρανής . ἀνίσχυρος, [ὁ μὴ δυνάμενος πρᾶξαί τι. δρῶ γὰρ τὸ πράττω.] Ἀδένες . οἱ μαλακοὶ καὶ σπογγώδεις τόποι· αἱ μασχάλαι αἱ δύο, καὶ εἴτι ἐν τοῖς μέλεσι τούτοις ὅμοιον. Ἀδερκὴς καὶ ἀδαρκής . ὁ τυφλὸς, [ὁ ἐστερημένος τοῦ δέρκειν ἤτοι τοῦ βλέπειν.] Ἀδδηφάγος . γαστρίμαργος, πολυφάγος. [ἀθρόως ἐσθίων. παρὰ τὸ ἄδδην τὸ δαψιλῶς καὶ τοῦ φήγω ἀδδηφάγος.] ### alpha 40 Ἀδελφειός . ὁ ἀδελφός. Ἀδέλφιος δὲ ὄνομα κύριον. Ἀδευκής . ὁ ἀπροσδόκητος καὶ ἄγνωστος. [παρὰ τὸ δείκω, τὸ δεικνύω, δεικὴς καὶ ἀδεικής. καὶ τροπῇ τοῦ ι εἰς υ ἀδευκής. καὶ ἀδευκέος, τοῦ πικροῦ καὶ ἀπεοικότος. δεῦκος γὰρ τὸ γλυκύ. ὅθεν καὶ Πολυδεύκης ἐκλήθη.] Ἀδράφαξις . λάχανόν τι—ἄγριον. Ἀδελφιδοῦς . ἀνεψιός. [ἰστέον, ὅτι τὰ εἰς ους λήγοντα εἰς ου ἔχουσι τὴν γενικήν. οἷον ἀδελφιδοῦς ἀδελφιδοῦ· θυγατριδοῦς, θυγατριδοῦ. γέγονε δὲ ἀπὸ τοῦ θυγατρίδεος καὶ ἀδελφίδεος, κατὰ κρᾶσιν, οὐχ, ὥς τινες λέγουσι, τὸ ἐναντίον, ἀπὸ τοῦ ἀδελφιδοῦς ἀδελφίδεος. οὐδέποτε γὰρ εὐθεῖα διαλύεται. τὸ γὰρ εἰς εις , εεις , πλεονασμὸν ἔχει τοῦ ε . πρὸς δὲ τοὺς λέγοντας, ὅτι, εἰ γέγονε τὸ ἀδελφιδοῦς καὶ θυγατριδοῦς ἀπὸ τοῦ ἀδελφίδεος, ἔδει ὀξύνεσθαι, λέγομεν, ὅτι πρὸς τὸν χαρακτῆρα τῶν εἰς οῦς ἁπλῶν περισπωμένων.] Ἀδελφός . δελφὺς λέγεται ἡ μήτρα καὶ μετὰ τοῦ α τοῦ σημαίνοντος τὸ ὁμοῦ, γίνεται ἀδελφὸς, οἱονεὶ ὁμόδελφός τις ὢν, ἐκ τῆς αὐτῆς δελφύος. Ἄδερ . οὗτος ὁ ἀλιτήριος ἐπανέστη τῷ Σολομῶντι. παῖς δὲ ἦν Ἰδουμαῖος τὸ γένος ἐκ βασιλικοῦ σπέρματος. κατέστρεψε δὲ τὴν Ἰδουμαίαν [ἐπὶ] Ἰωὰβ τοῦ Δαβὶδ στρατηγοῦ. Ἀδείμαντος . ὁ ἄφοβος. ### alpha 41 Ἀδήλητος . ἀσινὴς, ἀβλαβής. [Ἀγαθίας· καὶ ἐπεδείκνυντο σῶοι τὲ καὶ ἀδήλητοι. δηλῶ γὰρ, τὸ βλάπτω.] Ἀδημονέστερος . ἀντὶ τοῦ ἀγωνιστικώτερος. [ὢν δὲ τοῦ προσήκοντος ἀδημονέστερος ἀντεῖχε τούτῳ.] Ἀδέρκων . πόλις Ἰβηρίας. [ὁ πολίτης Ἀδερκωνίτης, ὡς Ἀσκαλωνίτης.] Ἀδράμυττις . νῆσος κατὰ τὴν Λυκίαν. [τὸ ἐθνικὸν Ἀδραμυττίτης, ὡς Ναύκρατις, Ναυκρατίτης.] Ἀδινῷ . ἀδιαλείπτῳ. παρὰ τὸ ἄδδην ἐπίῤῥημα. Ἀδιαίτητος . ἀλλότριος, ἀήδης καὶ ὁ μὴ διαιτώμενος. Ἀδόκητος . ἀπροσδόκητος. Ἀδοκίμαστος . δοκιμασθῆναι λέγεται τὸ εἰς ἄνδρας ἐγγραφθῆναι. ἀδοκίμαστος ὁ μήπω ἐγγεγραμμένος. οὕτως Λυσίας. Ἀδόκιμος . ὁ ἀδοκίμαστος καὶ ὁ ἀπόβλητος. Ἀδωναῖος . ὁ ὑπὸ τὸν ᾅδην. Ἀδώνειοι κῆποι . οἱ μετέωροι κῆποι. [ Ἀδινάων . παρὰ τὸ ἄδην, ὃ σημαίνει τὸ πλῆρες, ἢ τὸ ἀδιαλείπτως, γέγονε ἀδινὸς, τὸ θηλυκὸν, ἀδινή· καὶ ἀδινῶν καὶ ἀδινάων. τὸ δι ἰῶτα, διατί; τὰ εἰς νος ὀξύτονα ἀπὸ ἐπιῤῥημάτων γινό‐ ### alpha 42 μενα διὰ τοῦ ι γράφεται. οἷον πύκα πυκινός· ἄδην, ἀδινός.] Ἀδωνίδειος καρπός . ὁ τοῦ Ἀδώνιδος, ὅ ἐστι τοῦ ᾅδου. ἡ εὐθεῖα ὁ Ἄδωνις, τοῦ Ἀδώνιδος. Ἀδύτῳ . τῷ ἐνδοτάτῳ. [δύω, δῦμι, δύσω, δέδυκα, δέδυμαι, σαι, ται. δυτὸς καὶ ἄδυτος.] καὶ ἄδυτον τὸ σπήλαιον, ἢ τὸ ἀπόκρυφον μέρος τοῦ ἱεροῦ. Ἀδραστίδης . κύριον. Ἀδύνατοι . οἱ πεπηρωμένοι τὸ σῶμα. [ἐλάμβανον δὲ οὗτοι δοκιμασθέντες ὑπὸ τῆς βουλῆς, οἱ μὲν ἐφ’ ἑκάστης ἡμέρας ὀβολοὺς δύο, οἱ δὲ ὀβολόν. Φιλόχορος δέ φησι, δραχμὰς κατὰ μῆνα.] Ἅδης καὶ θάνατος διαφέρει· ὅτι ὁ μὲν ψυχὰς κατέχει, ὁ δὲ σώματα. (Θηλυκόν.) Ἄδωνις . παρὰ τὸ ἄδω τὸ ψάλλω, ἢ παρὰ τὸ ἥδω τὸ εὐφραίνομαι. Ἀδιαφορία . ἀμέλεια· χωρὶς παρατηρήσεως. Ἀδικία . ἕξις παροπτικὴ τοῦ δικαίου, ἢ κίνησις ἐν τῷ αὐτῷ πολυχρονίῳ θυμοῦ καὶ ἐπιθυμίας, τοῦ μὲν τοῖς παροῦσιν ὀργιζομένου, τῆς δὲ ἐφιεμένης τῶν μὴ παρόντων. ἀδικία παρὰ τῷ ἀπο‐ ### alpha 43 στόλῳ ἡ τῶν εἰδώλων ἀπάτη· ἐκεῖνοι οὖν τὴν ἀδικίαν κατέχουσιν, ὅσοι τὸ σέβας τοῦ θεοῦ παραπέμπουσιν εἰδώλοις· τὸ δὲ κατέχουσιν, ἀντὶ τοῦ φυλάττουσιν. ὁ δὲ Πλάτων φησὶ τὴν ἀδικίαν νόσον ψυχῆς εἶναι. οὐδεμία οὖν νόσος ψυχῆς ὠφέλιμος ἐστίν. Ἀδειάς . εἶδος ἐσχάρας. Ἀδράστεια . ὄνομα κύριον, καὶ ἡ νέμεσις. καὶ τόπος μεταξὺ Πριάμου καὶ τοῦ Παρείου. Ἀδμῆτιν . ἀδάμαστον. Ἀδημονία . σκυθρωπότης ψυχῆς. ἡ διάθεσις ἐπὶ ἀποτυχίᾳ τινὸς τῶν ποθουμένων γινομένη. ἀδημονία λέγεται καὶ ἡ φροντίς. Ἄδεια . ἀφοβία, εὐδία. Ἀδελφιξία . ἡ κοινωνία. καὶ ἀδελφὸν τὸ κοινόν. Ἀδμενίδες . αἱ δοῦλαι. οἶμαι δὲ, ὅτι ἀδμωλίδες θέλει γράφεσθαι. Ἀδρήνη . πόλις Θρᾴκης. [ἡ μικρὸν ὑπὲρ τῆς Βερνίκης κεῖται. τὸ ἐθνικὸν Ἀδρηνήτης. ὡς Συήνη, Συηνήτης. δύναται δὲ καὶ Ἀδρηναῖος. ὡς Κυρήνη, Κυρηναῖος.] Ἀδάμαστος παρθένος . ἄζυξ. Ἄδανα . πόλις. [ἀπὸ Ἄδανος τινός. ὁ πολίτης Ἀδανεὺς, ὡς Γάργαρα, Γαργαρεύς.] Ἀδηλία . ἡ κρυφιότης ἢ ἀοριστία καὶ ἡ ἀπειρία. [τῷ δὲ ὑπερηφανίᾳ χρωμένῳ, καὶ τὴν τοῦ πολέμου ἀδηλίαν ἥκιστα βαλλομένῳ εἰς νοῦν, ἤλπιζε ῥᾳδίως αἱρήσειν τὸν βάρβαρον.] ### alpha 44 Ἀδρία . πόλις, καὶ παρ’ αὐτὴν κόλπος Ἀδρίας. ἡ χώρα δὲ τοῖς βοσκήμασιν ἔστιν ἀγαθὴ, καὶ δὶς τίκτουσα τὸν ἐνιαυτὸν καὶ διδυμοτοκεῖν. πολλὰς δὲ καὶ τρεῖς τέσσαρας ἐρίφους τίκτειν. ὁ πολίτης [Ἀδριανός. ὡς Ἀσία, Ἀσιανός. καὶ Ἀδριάτης, Ἀδριατικός.] Ἀδιαβηνή . αὕτη ἡ χώρα κεῖται πρὸ τῆς Μεσοποταμίας, ὡς ἐπὶ ἀνατολὴν, πέραν τοῦ Τίγρητος. ἐν αὐτῇ δ’ ἐστὶν καὶ ἡ ἄσφαλτος ἡ λεγομένη νάφθα. λέγεται δὲ Ἀδιαβηνὴ διὰ τὸ εἶναι πλείους ποταμοὺς ἐν αὐτῇ καὶ δυσχερεστέραν ποιεῖν τὴν διάβασιν. ἐκεῖ ἔστιν καὶ ἡ Νινευΐ. τοσαύτην δὲ ἀσφάλειαν ποιεῖ τοῖς κτίσμασιν ἡ ἄσφαλτος, ὥστε ταῖς ὀπταῖς πλίνθοις καὶ ἄλλοις λίθοις συμμιγεῖσα, ἰσχυροτέρα γίνεται παντὸς σιδήρου. ἐκεῖσε δὲ ἐστὶ καὶ τὸ ἄορνον στόμιον, ἐξ οὗ δεινὸν πνεῦμα ἀναδίδοται, ὥστε πᾶν μὲν ἐπίγειον ζῶον, πᾶν δὲ πτηνὸν διαφθείρειν, καὶ [εἰ] πρὸς τὸ τυχὸν ὀσφρήσαιτο· καὶ εἰ ἐσκεδάννυτο, οὐκ ἂν ᾠκίσθη ὁ χῶρος, ἀλλὰ κατ’ εὐθεῖαν ἄνεισι. καὶ ὀλίγον ἀνερχόμενον πάλιν ἀντανακλᾶται, καὶ ἐκ τούτου τά τε ἐν ὑψηλοτέρῳ πετόμενα σώζεται, καὶ τὰ πέριξ νεμόμενα. ὁ πολίτης Ἀδιαβηνός. Ἀδικοδοξία . παράλογος λοιδορία. [ὁ δὲ στρατηγὸς οὐ δυνάμενος ἐνεγκεῖν τὴν ἀδικοδοξίαν τῶν ταῦτα λεγόντων.] ### alpha 45 Ἀδμολία . ἡ ἄγνοια παρὰ Καλλιμάχῳ. [παρὰ τὸ εἴδω τὸ γινώσκω, ἴδμων, ἴδμονος, ἰδμονία, καὶ ἀϊδμονία, καὶ συγκοπῇ καὶ τροπῇ, ἀδμολία.] Ἀδορατία . ἡ ἀστρατεία, κυρίως δὲ, ἡ ἀργία. [ἀπὸ τοῦ α στερητικοῦ μορίου καὶ τοῦ δόρατος, ὅ ἐστι τοῦ κονταρίου.] Ἀδωνίαν ἄγομεν . ὅ ἐστι στερούμεθα τοῦ Ἀδώνιδος. [Ἀδωνίαν ἄγομεν καὶ τὸν Ἄδωνιν κλάομεν.] Ἀδρηστίνη . ὄνομα κύριον. [τὰ διὰ τοῦ ινη , μὴ γινόμενα ἀπὸ ἐπιθέσεως κύρια μονογενῆ, ἀποστρέφονται τὴν ει , πλὴν τοῦ πείνη· οἷον Αἰητίνη· δίνη· Ἀδρηστίνη. πρόσκειται μὴ γινόμενα ἀπὸ ἐπιθέτου κυρίου, ἐπειδὴ φωτεινὸς τόπος καὶ φωτεινὴ οἰκία· καὶ γίνεται ἐκ τούτου Φωτεινὴ, ὄνομα κύριον.] Ἄδρησις . ἡ ἀδρόασις. ἡ ἀπραξία. Ἀδημονία . ἐπικράτεια θλίψεως παρατεταμένη. Ἀδηκτοτάτη . ἀσητοτάτη. [Ἡσίοδος· τῆμος ἀδηκτοτάτη πέλεται τμηθεῖσα σιδήρῳ Ὕλη.] (Οὐδέτερον.) Ἄδαιτρον . τὸ ἀμέριστον. Ἀδείμαντα . ἄφοβα. [ἀπὸ τοῦ δειμαίνω, τὸ φοβοῦμαι.] ### alpha 46 Ἀδῄωτον . ἀπόρθητον, ἀπράθευτον. οἱ δὲ τὸ χωρίον ἀδῄωτον ἔχειν ἐθέλοντες ὡμολόγησαν ἀργύριον σταθμὰ ͵ α δώσειν. [γίνεται δὲ παρὰ τὸ δῃῶ τὸ πορθῶ. τοῦτο παρὰ τὸ δαίω τὸ κόπτω, τροπῇ τοῦ α εἰς η , τοῦ ι ἀνεκφωνήτου ὄντος.] Ἀδιάστατον . τὸ ἀχώριστον, ἢ τὸ μήπω διεστηκὸς, μὴ δὲ διακεκριμένον. οὕτως Ἀντιφῶν. Ἀδελφά . ὅμοια, κοινά. Ἀδερκές . τὸ ἀόρατον. Ἀδήριτον . ἄμαχον, ἀπολέμητον, ἀφιλονείκητον. [ἀδῆρις γὰρ ἡ φιλονεικία.] Ἀδιάρθρωτον . ἄσημον, ἀτράνωτον. Ἄδυτον . τὸ ἀπόκρυφον μέρος τοῦ ἱεροῦ [ἢ τὸ σπήλαιον.] Ἀδέψητον . ὠμὸν, ἀνέργαστον. Ἀδιάσκευον . ἀνεπιμέλητον, ἀκόσμητον. Ἀδαλές . ὑγιές. Ἀδινόν . οἰκτρὸν, λεπτόν. ἢ καὶ τὸ πυκνὸν καὶ [τὸ] συνετόν. Ἄδοξον εὖχος . ἄτιμον καύχημα, ἄδοξον καὶ ἐπίψογον δόξαν. Ἁδρόν . δαψιλὲς, μέγα, πλούσιον. Ἀδίοπον . ἄναρχον, ἀφύλακτον. ἀπὸ τοῦ διέπω. δίοποι γὰρ λέγονται οἱ τῆς νεὼς φύλακες. ### alpha 47 Ἀδιάδραστον . ἄφυκτον. καταπλαγείη ἄν τις τὸ ἀδιάδραστον τῆς δίκης, ἐκ τῆς συμβάσης τούτῳ τιμωρίας. Ἀδιεξίτητον . τὸ ἀδιεξέλευστον. τὸ ἀπόρευτον. Ἄδιον . τὸ πλάγιον. Ἀδιόριστον . ἀδιαχώριστον. Ἀδόκητον . τὸ διεψευσμένον. [δεδιὼς, μὴ ἀφυλάκτοις αὐτοῖς ἐπιπέσοιεν· ὃ δὴ οὐκ ἀδόκητον ἐγεγόνει. ἐπεὶ καὶ ληστήριον αὐτῶν προέβαινεν.] Ἀδόνητον . τὸ ἀσάλευτον. [δόνος γὰρ ἡ ταραχὴ, καὶ δονῶ τὸ ταράσσω.] Ἄδορον . τὸ ἀνέκδαρτον. Ἀδύνατα εἶναι . ἀντὶ τοῦ ἀδύνατον. [πολλάκις γὰρ κέχρηται Θουκυδίδης τοῖς πληθυντικοῖς ἀντὶ ἑνικῶν, μάλιστα δὲ ἐπὶ ταύτης τῆς λέξεως. ἀδύνατον δὲ λέγεται, ὃ μὴ ἔστιν ἐπιδεκτικὸν τοῦ ἀληθὲς εἶναι. οἷον, ἡ γῆ ἵπταται. ἀδύνατα ἔχοντος τοῦ στρατηγοῦ κύμον ἀναῤῥίψαι πολέμου τοσούτου.] Ἀδυσώπητον . ἀπροσωπόληπτον ἢ ἀπαράκλητον. Ἀδνούμιον . ἀπογραφὴ ὀνομάτων παρὰ Ῥωμαίοις. ### alpha 48 Ἀδιαλώβητον . τὸ ἀβλαβές. Ἀδάϊον . τὸ ἄκαυστον. (Ῥῆμα.) Ἀδολεσχῆσαι . τέσσαρα σημαίνει. τὸ φιλοσοφεῖν, ὡς τό· ὅδε δοῦλος σοῦ ἠδολέσχει ἐν τοῖς δικαιώμασί σου. καὶ τὸ παίζω, ὡς τό· ἐξῆλθεν Ἰακὼβ ἀδολεσχῆσαι ἐν τῷ πεδίῳ. καὶ τὸ ὀλιγωρῶ, ὡς τό· ἠδολέσχησε καὶ ὀλιγοψύχησε τὸ πνεῦμά μου. καὶ τὸ φλυαρεῖν, ὡς τό· ἀδολεσχεῖς, ἄνθρωπε. Ἄδει . λέγει, ὑμνεῖ. Ἁδρύνοιτο . αὐξαίνοιτο. Ἀδηκότες . κεκμηκότες, ταλαιπωρήσαντες. [ἀπὸ κόπου ἀηδῶς διακείμενοι. ἀηδῶ, ἀηδήσω.] Ἀδήσεις . ἀρέσκεις. Ἀδεῖν . ἀρέσαι, ὑπὸ τοῦ ἄδω τὸ ἀρέσκω. [ἢ ἥδω, ἥσω, ἅδον ὁ δεύτερος ἀόριστος, ἐξ οὗ τό· —ἅδε δ’ Ἕκτορι— ὁ δὲ δεύτερος μέλλων ἀδῶ. καὶ τὸ ἀπαρέμφατον ἀδεῖν.] Ἀδαξῆσαι . κνῆσαι, λυπῆσαι. Ἀδμωλεῖν . ἀγνοεῖν ἢ ἀγνωμονεῖν, ἢ ἀκηδιᾷν. ### alpha 49 Ἄδδουσι . εἰς κόρον ἐσθίουσιν. Ἀδρύνω . τὸ αὐξάνω. Ἀδμεύειν . τὸ ὑγιαίνειν. Ἀδημονῶ . ἀκηδιῶ. ἀγωνιῶ· λίαν λυποῦμαι. [ὁ δὲ, τὸ μὲν πρῶτον ἠδημόνει, καὶ ἡσυχίαν εἶχεν ὑπὸ τοῦ παρόντος κακοῦ. καὶ ἀδημονούσης ἀντὶ τοῦ ἀπορούσης.] Ἀδελφίζειν . ἀντὶ τοῦ ἀδελφὸν καλεῖν. [οὕτως Ἰσοκράτης, καὶ ὁ Μιλήσιος Ἑκαταῖος καὶ Ἀπολλοφάνης ἐχρήσαντο.] Ἀδοξεῖται . οὐ τιμᾶται. [οὐκ ἀπόδεκτόν ἐστι τὸ νικᾷν παρὰ Ῥωμαίοις ἄνευ παραγγέλματος· ἀδοξεῖται γάρ.] (Ἐπίῤῥημα.) Ἀδυναστί . ἀντὶ τοῦ ἀδυνάτως. Ἀδωναΐ . θεός. Ἀδέρκτως . οὐ προσβλεπόντως. [ἀλλ’ ἢ καταμηνύοντες· παραμειβόμεθ’ ἀδέρκτως.] Ἀδηνέως . ἁπλῶς καὶ ἀταλαιπώρως. Ἀδεκάστως . δικαίως· ἀδωροδοκήτως· ἀμερίστως. Ἀδαηστί . χωρὶς μαθήσεως, ἢ μερισμοῦ χωρίς. Ἀδορεί . ἀνεκδάρτως. [ἀδωρὶ δὲ χωρὶς δώρων. μέγα καὶ ί.] Ἀδηρίτως . ἀμάχως, ἀφιλονείκως. Ἀδεεί . ἀφόβως, ἀδογματίστως, ἀναμφιβόλως. ### alpha 50 Ἀδεῶς . ἀφόβως. Ἀδακρυτί . ἀκλαυστί. Ἀδμωλεί . χωρὶς δουλείας. Τὸ Α μετὰ τοῦ Ε. (Ἀρσενικόν.) Ἀελλόπους . ὁ ταχύτατος. Ἀεργός . ὀκνηρὸς, ἀργός. Ἀεσίφρων . ὀξύφρων ἢ ματαιόφρων. Ἀένναος . ὁ ἀεὶ ῥέων. Ἀερσίπους . ὁ εἰς ὕψος αἴρων τοὺς πόδας. Ἀεικέλιος . ἀπρεπὴς, ἀνόμοιος, σκληρός. [ὡς πέμπω, πέμπελος. εἴκω, τὸ ὁμοιῶ, ἀεικέλιος.] Ἀεικής . ἀπρεπὴς, σκληρός. ἀπὸ τοῦ μὴ εἴκειν. Ἀετιδεῖς . οἱ νεοσσοὶ τῶν ἀετῶν. Ἀέτιος . ὄνομα κύριον. οὗτος ἐξ Ἀντιοχείας τῆς Συρίας εἷλκε τὸ γένος, διδάσκαλος γεγονὼς Εὐνομίου, ἀπὸ πενιχρῶν καὶ εὐτελῶν γονέων τυγχάνων· ᾧτινι ἀνάθεμα ἐγώ φημι. Ἀετίτης . εἶδος λίθου. Ἀείτης . ὁ ἑταῖρος, ἀπὸ τοῦ ἀεὶ εἶναι. Ἀερμών . ὄρος κατὰ Παλαιστίνην, ἐφ’ ᾧ πολλὴ χιὼν συνάγεται, ἀφ’ ἧς ἀτμοὶ ἀναδιδόμενοι. καὶ τὸν ἀέρα τὸν ὑπεράνω τῆς Σιὼν παχύνοντες δρόσον ἀποτελοῦσιν ἐν θέρει. ### alpha 51 (1t) (Θηλυκόν.) Ἀέκητι . τῇ ἀβουλίᾳ. Ἀεργηλή . ἀργὴ, ἄπρακτος. [τρομερῷ γήραϊ κάμνων χειρὸς ἀεργηλᾶς ἀνέθηκε κορύναν.] Ἀερονηχεῖς . τὰς ἐν τῷ ἀέρι νηχομένας νεφέλας. οὕτως Ἀριστοφάνης. Ἄεσις . πόνος τίς. Ἄελλαι . πνοιαὶ ἀνέμων. ἢ ἄτακτα πνεύματα. [καὶ καταιγίδες. ἢ μεγάλαι συστροφαί. αἱ ἄγαν εἱλοῦσαι. ἢ παρὰ τὸ ἄω τὸ πνέω, ὁ μέλλων ἀήσω καὶ ἀέσω· καὶ ἐξ αὐτῶν ἄελλα, πλεονασμῷ ἑτέρου λ .] Ἀειλογία . ἡ πολυλογία. Ἀερία . ἡ Αἴγυπτος. Ἀετασία . ἡ λύπη. Ἀειγλινῇσι . ταῖς διηνεκέσι ῥυπαρίαις. Ἀετίγεννα . πόλις οὕτω καλουμένη. Ἀεικίας . τὰς ἀπρεπεῖς ὕβρεις. [τὰς ὑβριστικὰς αἰσχύνας. ἀπὸ τοῦ ἀϊκίας. πλεονασμῷ τοῦ ε ἀεικίας.] Ἀεινεφίς . ἡ τύφλωσις. † Ἀερσίπους . ταχυτάτη.† ### alpha 52 Ἀειφυγία . ἡ εἰς ἀεὶ φυγή. [χωρήσειν δ’ αὐτοῖς ἅπαντα κατὰ νοῦν, εἰ τὸν αὐτόχειρα ἐλάσουσι τοῦ στρατοῦ ἀειφυγίᾳ.] Ἀειλογία . τὸ ἀεὶ λόγον καὶ εὐθύνας ὑπέχειν. [οὕτως Δημοσθένης καὶ Ἰσαῖος.] (Οὐδέτερον.) Ἀεικελές . ἀπρεπές. Ἀειθαλές . τὸ ἀεὶ θάλλον. Ἀείρυτον . τὸ ἀεὶ ῥέον. Ἄερκτον . τὸ ἄφρακτον. [ἕρκος γὰρ τὸ περίφραγμα.] Ἀερόεν . μέγα σκοτεινόν. Ἀεκήλια . οὐκ εἰρηναῖα, οὐδ’ ἥσυχα, ἀλλὰ ταραχώδη. Ἄειλα . τὰ πολύσκια χωρία, κατὰ στέρησιν τῆς ἕλης. Ἀείδελον . ἀφανές. [εἴδω, τὸ γινώσκω, τὸ οἶδα. γίνεται εἴδελος, ὡς πέμπω πέμπελος. ὡς Ἡσίοδος περὶ Αὐτολύκου.] Ἀετώματα . στεγάσματα. Ἀέτειον . ἢ πτερὸν ἢ κρέας. ### alpha 53 Ἀεροτόμα . τὰ πετεινὰ τὰ τοῖς πτεροῖς τέμνοντα τὸν ἀέρα. Ἄεισμα καινόν . ὕμνος καινός. Ἀείσωμεν . ὁδεύσομεν. Ἄεθλον . τὸ ἐπὶ τοῦ ἀγῶνος διδόμενον. [νηῶν δ’ ἔφερ’ ἄεθλα. ἀπὸ τοῦ ἐθέλω, ἐπιτάσει τοῦ α , ἄεθλον.] (Ῥῆμα.) Ἀεθλεύειν . ἀγωνίζεσθαι. Ἀείρας . κουφίσας, ἐπάρας, βαστάσας. Ἀεροβατεῖν . εἰς τὸν ἀέρα βαίνειν. Ἀείδω . τὸ λέγω. Ἀέξει . αὔξει. Ἀεικίσουσιν . ὑβρίσουσιν. Ἀεικίζει . ἀπολλύει, φθείρει. οἱ δὲ ἀντὶ τοῦ αἰκίζεται. Ἀελπέων . οὐκ ἐλπίζων. Ἀερέθονται . αἴρονται. ἢ λίαν παροξύνονται. [ Ἀέντες . πνέοντες. παρὰ τὸ ἄω τὸ πνέω.] Ἀερτάζειν . βαστάζειν. Ἀείλλειν . θωπεύειν, κολασεύειν, ἀπατᾷν. ### alpha 54 Ἄειρε . πρόσφερε. μή μοι οἶνον ἄειρε μελίφρονα— καὶ ἀντὶ τοῦ ἔβαλε. [καὶ ἴπνια λύματ’ ἄειρεν.] † Ἀειροῦς . ὁ ἀεὶ ῥέων.† Ἀεικίσω . ὑβρίσω. [ὡς εὐγενὴς εὐγενίζω, οὕτως ἀεικὴς ἀεικίζω.] Ἀειρόμεναι . κουφιζόμεναι. [παρὰ τὸ αἴρειν. ἢ ἀὴρ, ἀέρος, ἀέρω, καὶ πλεονασμῷ τοῦ ι ἀείρω.] Ἀέσαμεν . ἀνεπαυσάμεθα. [Ὅμηρος· νύκτα μὲν ἀέσαμεν χαλεπὰ φρεσὶν ὁρμαίνοντες.] Ἀέλπτως . ἀνελπίστως. Ἀένναος . ὁ ἀεὶ νάων καὶ ῥέων. [ὁ δὲ Ἰουστινιανὸς ὥσπερ ποταμὸς ἀένναος ἐδῄου τοὺς ὑπηκόους.] Ἀείσαμεν . ὁδεύσαμεν. ἢ ἠκούσαμεν δι’ ἰῶτα. Τὸ Α μετὰ τοῦ Ζ. (Ἀρσενικόν.) Ἄζηλοι . οἱ ἄτιμοι. Ἄζυγες . οἱ μονάζοντες. καὶ ἀζυγῶν τῶν μοναστῶν. ἡ εὐθεῖα ὁ ἄζυξ. ### alpha 55 Ἄζυμοι . καθαροί. ἄτυφοι. οἱ ἔπαρσιν μὴ ἔχοντες. τὸ γὰρ ἄζυμον οὐχ ὑψοῦται. Ἄζην . ὁ πώγων κατὰ Φρύγας. Ἀζείρου . τοῦ ἀζώστου ἢ πολυζώστου. [ἀπὸ τοῦ ζειρά.] Ἀζειῶται . Τρωϊκὸν ἔθνος. Ἀζειάδης . κύριον. καὶ πατρωνυμικῶς Ἀζειάδα. Ἀζέμελκος . Ἀζείδης. Ἀζήϊος. Ἀζηνᾶς. Ἀζηνεύς. καὶ Ἄζωρος. ὀνόματα κύρια. Ἀζηρός . ὁ μὴ ξηρός. Ἀζαώθ . ὄνομα κύριον. Ἄζυξ . ὁ μὴ συνεζευγμένος γάμῳ. [καὶ ὁ κέλης ἵππος.] Ἀζητός . ὁ σεβαστός. (Θηλυκόν.) Ἀζηνία . δῆμος ἐστὶ τῆς φυλῆς τῆς Ἱπποθωοντίδος. Ἀζαλέην . κατάξηρον. [Ὅμηρος· βοῦν ἀζαλέην.] (Οὐδέτερον.) Ἀζήμιθρον . ἤτοι ἀζήμιον. Ἄζειρον . τὸ ἀποίκιλτον. ζειρὸν γὰρ τὸ ποικίλον. ἢ τὸ ἄχρωστον. Ἀζηλόεν . τὸ μέλαν. Ἀζήτητον . τὸ ζήτησιν καὶ κατηγορίαν ἔχειν κεκωλυμένον. [οὕτως Αἰσχίνης.] Ἀζηχές . τὸ ἀδιάλειπτον. [τροπῇ τοῦ δ εἰς ζ . ἀδηχὲς γάρ. ἄδην δέ ἐστι τὸ ἀδιάλειπτον. ἢ ἀζηχὲς τὸ μεγαλόηχον. οἷον· —ἀζηχὲς μεμαυῖα.] (Ῥῆμα.) Ἀζείρει . ἀντὶ τοῦ ζέει. ἀζήρει δὲ, ἀντὶ τοῦ ξηραίνει, η . ### alpha 56 Ἄζω . τὸ ξηραίνω. ἅζω· τὸ σέβομαι· ὃ καὶ δασύνεται. Ἄζειν ἢ Ἀζεῖν . τὸ στόμα ἀθρόως προσπνεῖν. (Ἐπίῤῥημα.) Ἀζητῶς . σεβαστῶς. Ἀζημίως . ἀβλαβῶς. κυρίως δὲ ζημία ἡ τῆς ζωῆς μείωσις. Τὸ Α μετὰ τοῦ Η. (Ἀρσενικόν.) Ἀήρ . οὗ πᾶσαι αἱ κινήσεις κατὰ φύσιν εἰσίν. ἀὴρ δὲ ἐστὶ στοιχεῖον λεπτότατον, ὑγρόν τε καὶ θερμὸν, τοῦ πυρὸς βαρύτερον, τῆς δὲ γῆς καὶ τῶν ὑδάτων κουφότερον, ἀναπνοῆς καὶ ἐκφύσεως αἴτιον, ἀχρωμάτιστον ἤτοι ἐκ φύσεως χρῆμα μὴ κεκτημένον· διειδὲς, διαφανές· φωτὸς γὰρ ἐστὶ διεκτικὸν, καὶ ταῖς τρισὶν αἰσθήσεσιν ἡμῶν διακονοῦν, δι’ αὐτοῦ γὰρ ὁρῶμεν, ἀκούομεν καὶ ὀσφραινόμεθα. δεκτικὸν θάλψεώς τε καὶ ψύξεως, ξηρότητός τε καὶ ὑγρότητος, οὗ πᾶσαι αἱ κατὰ τόπον κινήσεις εἰσὶν, ἄνω, κάτω, ἔσω, ἔξω, δεξιὰ, ἀριστερὰ, καὶ ἡ κυκλοφορικὴ κίνησις. οἴκοθεν μὴ κεκτημένος τὸ φῶς, ἀλλ’ ὑπὸ ἡλίου καὶ σελήνης καὶ ἄστρων καὶ πυρὸς φωτιζόμενος. καὶ τοῦτο ἐστὶν ὃ εἶπεν ἡ γραφή· σκότος ἦν ἐπάνω τῆς ἀβύσσου, θέλουσα δεῖξαι, ὡς οὐκ οἴκοθεν ὁ ἀὴρ τὸ φῶς κέκτηται, ἀλλ’ ἄλλη ἐστὶν οὐσία τοῦ φωτός. παρὰ τὸ ἄω, τὸ πνέω, ἀήρ· ἡ γὰρ κίνησις αὐτοῦ ποιεῖ τὸν ἄνεμον. ἢ παρὰ τὸ ἔρω, τὸ κουφίζω, ἀήρ· κουφίζονται γὰρ ἐν αὐτῷ καὶ αἴρονται τινὰ ζῶα. Ἀήσυλος . ἡμαρτημένος. [ἀπὸ τοῦ ἄω μέλλοντος, τοῦ δηλοῦντος τὸ βλάπτω, γίνεται ὄνομα ### alpha 57 ῥηματικὸν ἀήσυλος· κατὰ πλεονασμὸν τοῦ η . ἢ ἀπὸ τοῦ ἥδω, ἥσω, ἥσυλα.] καὶ ἀήσυλα· τὰ μὴ τέρποντα, ἢ ἄδικα καὶ ἁμαρτωλά. Ἀήθης . ὁ ἀσυνήθης. [συντάττεται δὲ ἐπὶ δοτικῆς καὶ γενικῆς, οἷον ἀήθης εἰμὶ τούτῳ τῷ πράγματι. καὶ γὰρ ἀήθης τοῦ κατακούειν τινός.] Ἀηνόβαρβος . χαλκοπώγων. Ἄητος . ἀκόρεστος. Ἀήσσητος . ὁ ἀήττητος, ὁ ἀνίκητος. [ Ἀήτης . ὁ ἄνεμος. ἀπὸ τοῦ ἄω τὸ πνέω. ἀΐτης δὲ ὁ ὁρμητικὸς, ι . ἀπὸ τοῦ ἀΐσσω τὸ ὁρμῶ.] ἀείτης δὲ, ὁ φίλος, δίφθογγος. Ἀηδών . ἀπὸ τοῦ ἀείδω. ἀειδὼν, καὶ τροπῇ αἰολικῇ τῆς ει διφθόγγου εἰς η , ἢ μόνου τοῦ ε εἰς η ἀηδών. (Οὐδέτερον.) Ἀήσυρον . τὸ ἐλαφρὸν, ἀπὸ τοῦ ἄω, τὸ πνέω. Ἀήσυλον . ἄδικον, ἁμαρτωλὸν, μὴ τέρπον. Ἀητόν . τὸ πολὺ καταπνεόμενον. Ἄημα . τὸ πνοὴν φέρον. Ἄηκες . τὸ [μὴ] ἠκονημένον ξίφος. Ἀηνές . τὸ ἀΐδιον, τὸ λαμπρόν. Ἀηδές . ἀνεύφραντον. (Ῥῆμα.) Ἀήμενος . ὁ ὑπὸ ἀνέμων καταπνεόμενος. [ἀήμεναι, πνεῦσαι.] ### alpha 58 Ἀηθέσσουσιν . ἀσυνήθεις εἰσίν. Ἀήδιζον . ἀηδῶς εἶχον. ἰστέον, ὅτι τὰ ἀπὸ φωνήεντος ἀρχόμενα ῥήματα χρονικῶς αὔξονται ἐν τῷ παρατατικῷ, οἷον· ἄγω, ἦγον· αἴρω, ἦρον· αἰτῶ, ἤτουν. δεῖ προσθεῖναι ἐκτὸς τῶν ἰωνικῶν καὶ ποιητικῶν· οὗτοι γὰρ συναρχομένους πολλάκις τοὺς παρακειμένους τοῖς ἰδίοις ἐνεστῶσι, οἷον ἄγω, ἄγεν· —ἄγε δέ ἑ μοῖρα βαρεῖα. καί· ἅψατο δ’ ἡμιόνου— καὶ χωρὶς τῶν ἀπὸ προθέσεως ἀρχομένων, οἷον ἀναγινώσκω, ἀνεγίνωσκον, ἀνέρχομαι, ἀνηρχόμην. ἐπὶ τούτων γὰρ ἡ ἀρχὴ ἐνεστῶτος ἐφυλάχθη ἐν τῷ παρατατικῷ. Τὸ Α μετὰ τοῦ Θ. (Ἀρσενικόν.) Ἀθύρας . ἐπίνειον παρὰ τὸ Βυζάντιον. ἡ κλῆσις ἰσοσυλλάβως. Ἀθυραῖος, ὡς Ῥήβας, Ῥηβαῖος. Ἀθῶος . ἀναίτιος, ἀζήμιος. [ἀπὸ τοῦ θῶ, τοῦ σημαίνοντος τὸ καταβάλλω, γίνεται θωὴ, ὅ ἐστι ζημία. ὁ γὰρ ζημιούμενος καταβάλλεται τί.] Ἄθως . ἀκρωτήριον ἢ ὄρος Θρᾴκης. Ἄθως σκιάζει νῶτα [Λημνίας βοός. βοῦς γὰρ ἵδρυται ἐν τῇ ### alpha 59 Λήμνῳ. εἴρηται δὲ Ἄθως ἀπὸ Ἄθου γίγαντος. τὸ τοπικὸν, Ἄθωος χωρὶς τοῦ ι , καὶ Ἀθώους τοὺς ἐνοικοῦντας. τὸ θηλυκὸν Ἀθωὶς εἴρηται καὶ Ἀθῶος, ὡς Κῶς Κῶος, καὶ κατὰ συναίρεσιν Ἄθους. ἔστι καὶ Ἀθῶος πόλις ἐπὶ τῷ Ἄθῳ. ὁ πολίτης Ἀθωίτης.] Ἄθρους . εἰς ἅπαν συνηγμένους ὁμοῦ, ἢ ἀθρόους. [τοιαῦτα μὲν ἐποίκιλλεν ἄθρους δεδισσόμενος.] Ἀθαμβής . ὁ ἄφοβος. Ἄθεσμος . ὁ ἄνομος. Ἀθέμηνος . ὁ κακός. Ἀθίγγανος . ὁ αἱρετικός. Ἀθέρες . εἶδος σπέρματος. Ἀθέριστος . ὁ ἀφρόντιστος. Ἄθλιος . ὁ ἐν ἀγωνίᾳ καὶ θρήνῳ ὢν καὶ μηδόλως ἄνεσιν ἔχων. Ἀθλοθετῆρα . ἀγωνοθέτην. Ἆθλος . τὸ ἀγώνισμα καὶ ὁ πόνος· παρὰ τὸ τλῶ, τὸ καρτερῶ, τλὸς καὶ ἄτλος, καὶ τροπῇ τοῦ τ εἰς θ ἄθλος. γράφεται καὶ ἄεθλος. [ὡς τό, οὗτος μὲν δὴ ἄεθλος ἄατος— καὶ ἐπὶ οὐδετέρου, ἄεθλον, τὸ διδόμενον ἐπὶ τοῦ ἀγῶνος· —νηῶν δ’ ἔφερ’ ἄεθλα— ἀπὸ τοῦ ἐθέλω, καὶ μετὰ τοῦ ἐπιτατικοῦ α ἀέθελον, τὸ πάνυ θέλον, καὶ συγκοπῇ ἄεθλον καὶ κράσει τοῦ α ε , ἆθλον. τὸ ἆθλον γὰρ λέγουσι, οὐχὶ τὸ ἔπαθλον.] ### alpha 60 Ἄθρακτος . ἀτάραχος. Ἀθυρονόμοι . ὡς ἔτυχε τοῖς νόμοις χρώμενοι. (Θηλυκόν.) Ἄθρυπτος . ἀνδρώδης, μὴ βλακεύουσα μήτε μαλακιζομένη, μήτε χαυνουμένη. Δαμάσκιος· τήνδε τρυφὴν ἐκληρώσατο μετρίαν τινὰ καὶ ἄθρυπτον. † Ἀθηνᾶ . ὁ ἀὴρ καὶ ἡ φρόνησις.† Ἀθανασία . αἰώνιος καὶ ἀΐδιος ζωή. Ἀθλιότης . ἡ ἐν τοῖς λυπηροῖς καὶ ἀβουλήτοις πάθεσι ταλαιπωρία. Ἀθρήνη . εἶδος μελίσσης. Ἀθυρογλωττία . ἡ φλυαρία. Ἀθεσία . ἡ παράβασις. Ἀθήναζε . εἰς Ἀθήνας. Ἀθήνηθεν . ἐξ Ἀθηνῶν. Ἀθάρα . ἄλευρον ἑψημένον. λέγει δὲ τὴν γρούτην, ὡς οἶμαι. Ἀθλοθεσία . ἡ ἀνταπόδοσις. Ἀθρυβίς . πόλις Αἰγύπτου. Ἀθυμία . ἡ τῶν καταθυμίων ἀβούλητος στέρησις. Ἀθέτησις . ἄμειψις, ἐκβολή. οὕτως ὁ Ἀπόστολος· ἀθέτησις γὰρ γίνεται προαγούσης ἐντολῆς διὰ τὸ αὐτῆς ἀσθενὲς καὶ ἀνωφελές. Ἀθωνίς . πόλις. καὶ Ἀθωΐς. (Οὐδέτερον.) Ἀθηρήλοιγον καὶ ἀθερόλογον . τὸ λικμητήριον, τὸ διαλέγον καὶ διαχωρίζον τοὺς ἀθέρας ἤτοι ### alpha 61 τὰ ἄχυρα. γίνεται κατὰ πλεονασμὸν τοῦ ι ἀθηρήλοιγον. Ἀθύρματα . παίγνια παρὰ τὸ θύω, τὸ ὁρμῶ· θύω, θύρω καὶ ἀθύρω καὶ ἄθυρμα· ἢ ἀθρύματα τινὰ ὄντα, παρὰ τὸ ἀθρεῖν τινὰ θεάματα. Ἀθέμιτον . ἄδικον. Ἀθώπευτον . ἀκολάκευτον. Ἀθή . σκληρόν· ἀδάμαστον· ἀνδρῶδες. Ἀθρέμβολα . ὄργανα τιμωρητικὰ, [ἄρθροις, ὡς ἔοικεν, ἐμβαλλόμενα, καὶ διασπῶντα καὶ πλήττοντα. οἶμαι δὲ, ὅτι ἀρθρέμβολα γράφονται.] Ἀθέσφατον . πολύ. Ἄθικτον . ἀπρόσψαυστον, καθαρὸν, ἀμόλυντον. † Ἀθρῶ . τὸ βλέπω.† † Ἀθέριζεν . ἐξουθένει, ἐξύβριζεν.† Ἀθρίμματα . δῶρα πεμπόμενα τοῖς γεγαμημένοις. Ἀθρόα . ὁμοῦ πάντα. Ἀθρήνιον . ὁ μουσῶν τόπος. Ἄθροισμα . σώρευμα, σύναξις. (Ῥῆμα.) Ἀθέρισον . ἀποδοκίμασον. Ἀθερώσσει . ἀγρυπνεῖ. Ἀθρήσας . θεωρήσας, ἰδών. Ἀθροίσας . συναθροίσας. ἀθροίζω· ἐκ τοῦ θροῦς, ὃ σημαίνει τὸν θόρυβον, γίνεται θροίζω, καὶ ### alpha 62 κατὰ συναίρεσιν καὶ μετὰ τοῦ ἐπιτατικοῦ α ἀθροίζω. Ἀθρῶν . μετ’ ἐπιτάσεως θεωρῶν. κατὰ συγκοπὴν καὶ ἐπιτάσει ἀθρῶν. [ἢ ἀπὸ τοῦ δρῶ, τὸ βλέπω, καὶ μετὰ τοῦ ἐπιτατικοῦ α ἀδρῶ, καὶ τροπῇ τοῦ δ εἰς θ ἀθρῶ.] Ἄθρει . βλέπε, θεώρησον· νόει. Ἀθρύοντες . ἰδεῖν ἐπιθυμοῦντες. Ἀθυμοῦσι . λυποῦνται. Ἀθυροστομεῖ . βλασφημεῖ. Ἀθύρειν . παίζειν. Ἀθερίζειν . τὸ ἐκρίπτειν καὶ ἀποβάλλειν, ἐκ μεταφορᾶς τῶν ἀθέρων, τῶν μὴ δυναμένων θερίζεσθαι καρπῶν· οἱ γὰρ λικμῶντες ἐκρίπτουσι τοὺς ἀθέρας ἤτοι τὰ ἄχυρα. [ἐκ τοῦ θέρους, θερίζω, καὶ τοῦ στερητικοῦ α, ἀθερίζω· τὸ δὲ θέρος παρὰ τὸ θέρω τὸ θερμαίνω, ὁ μέλλων θερῶ καὶ θέρσω αἰολικῶς. καὶ θερσίτης καὶ θερμός.] Ἀθέλδεται . διηθεῖται. Ἀθετεῖν . τὸ ἀπιστεῖν, τὸ διαπαίζειν. οὕτως ὁ Ἀπόστολος· οὐκ ἀθετῶ τὴν χάριν τοῦ θεοῦ. (Ἐπίῤῥημα.) Ἀθρηνί . χωρὶς θρήνου. [ Ἀθρόον καὶ] ἀθρόως . ἀντὶ τοῦ ἐξαίφνης. [ Ἄθροι . ὁμοῦ.] ### alpha 63 Ἀθεεί . χωρὶς θεοῦ. Ἀθαυμαστί . χωρὶς θαύματος, ἢ θαυμασμοῦ. Ἄθε . ἀντὶ τοῦ εἴθε, καὶ ἄν ποτε. Ἀθεωρητί . χωρὶς θεωρίας. Τὸ Α μετὰ τοῦ Ι. (Ἀρσενικόν.) Ἄϊθες καὶ Ἄϊνες . ἐθνικά. Ἄϊρος . κύριον [ὄνομα.] Ἄϊς . ὁ μὴ βλεπόμενος, καὶ ἀνίσχυρος, ἀπὸ τοῦ ἲς, ἡ δύναμις. Αἶνος . ὁ ἔπαινος, ἢ λόγος παροιμιώδης. Αἰσυμνῆται . ἀγωνοθέται. Αἰών . ὁ χρόνος ἢ τὸ συμπαρεκτεινόμενον τοῖς οὐρανοῖς. οἷόν τι χρονικὸν κίνημα καὶ διάστημα· ἢ παράστασις ζωῆς πάντων τῶν λογικῶν, εἴτε ### alpha 64 καλῆς εἴτε ἄλλως. ἀπέραντος αἰὼν δὲ ἀπὸ τοῦ ἀεὶ ὤν. † Αἰνός . ὁ χαλεπὸς καὶ φοβερός.† Αἰσχροκερδής . ὁ ἕνεκα τοῦ κερδῆσαι εἰς αἰσχρὰ ἔργα αὑτὸν ἐμβάλλων. Αἰδήμονα . ἄξιον αἰδοῦς. Αἰών . σύστημα φυσικὸν ἐκ σωμάτων ποικίλων, λογικὰ διάφορα περιέχον, τῆς τοῦ θεοῦ γνώσεως ἕνεκα. [Αἰών· ζωὴ, ἢ συμπέρασμα χρόνων πολλῶν παρὰ τὸ ἀεὶ ὄν.] Αἰακίδης . ὁ τοῦ Αἰακοῦ υἱός. Αἰανός . σκοτεινός. [Σοφοκλῆς· νυκτὸς αἰανῆς κύκλος— ἢ θρηνητῆς, ἀπὸ τοῦ αἰάζω, τὸ θρηνῶ.] Αἴαξ· Αἰμύλος· Αἰβιωναῖος· Αἰγαίωρος · ὀνόματα κύρια. ### alpha 65 Αἰγέα . τὸ τῆς αἰγὸς δέρμα. [Ἀριστοφάνης· τὸν ἐρεχθέα καὶ τὸν αἰγέα κάλει.] Αἰγεσταῖος· Αἰγεὺς καὶ Ἀγεύς· Αἰγεστεύς . ὀνόματα κύρια. Αἰγείδης . ὁ τοῦ Αἰγέως παῖς. Αἴγειος ἀσκός . ὁ ἀπὸ τῆς αἰγός. Αἴγειρος . εἶδος φυτοῦ. [αἴγειρος ἦν Ἀθήνῃσι πλησίον τοῦ ἱεροῦ, ἔνθα, πρὶν γενέσθαι θέατρον, τὰ ἰκρία ἐπήγνυον. τινὲς ἴκρια γράφουσι. γίνεται δὲ ἐκ τοῦ ἀΐσσω τὸ ὁρμῶ. τὰ εἰς ρος ῥήματα τῇ ει διφθόγγῳ παραλήγουσιν, οἷον, μάσσω, μάγειρος, ἀΐσσω, αἴγειρος. ἢ παρὰ τὸ αἴρω, τὸ εἰς ὕψος αἴρεσθαι καὶ αὔξεσθαι. καὶ Ὅμηρος· μακεδονῆς αἰγείροιο. Αἴγιρος δὲ, ὄνομα πόλεως, ι .] Αἰγιαλεύς . κύριον. Αἴγιγες . ὄνομα ἔθνους. Αἴγιλλος . εἶδος βοτάνης. Αἰγίμιος· Αἴγινθος· Αἴγισθος . κύρια ὀνόματα. † Αἰγόκερως . εἶδος ζώου.† Αἰγύπτιος . πλινθοφόρος. παροιμία ἐστὶν, ὅτι οἱ Αἰγύπτιοι διαβάλλονται ὡς ἀχθοφόροι ὄντες. Αἰγιαλός . παρὰ τὸ τὴν αἶαν γείτονα εἶναι τῆς ἁλός. Αἰγυπιός . εἶδος ἀετοῦ· οἱ δὲ τὸν γῦπα παρὰ τὸ ἀΐσσω, τὸ ὁρμῶ. Αἰδοῖος . ὁ αἰδοῦς καὶ ἐντροπῆς ἄξιος. Δαμάσκιος· ### alpha 66 [ὁ δὲ Ἰσίδωρος ἐξεπλήττετο ὁρῶν τὸν Πρόκλον αἰδοῖον τὲ καὶ δεινὸν ἰδεῖν.] Αἴδυλος καὶ ἀίδυλος . [ὁ] θρασύς. Αἰγιαλός . ὁ ψαμμώδης λέγεται τόπος. Αἰαῖος ἢ αἰαιός . ὁ σύγαμβρος. Αἰένυπνος . ὁ θάνατος ἢ ὁ ἀεὶ κοιμώμενος. [σέ τοι κικλήσκω τὸν αἰένυπνον. οὕτως Σοφοκλῆς.] Αἰετός . ὁ ἀετὸς, ὅν φασι δίψους καὶ κρύους εἶναι ἀνώτερον. [παρὰ τὸ ἀΐσσειν γέγονεν ἀετός· ὅθεν καὶ ἀναλογωτέρως οἱ Ἀττικοὶ ἀετὸς λέγουσι, χωρὶς τοῦ ι , ὡς κλαίω κλάω.] Αἰειγενέτῃσιν . ἐκ τοῦ αἰεὶ καὶ τοῦ γενέτης. [τὸ δὲ γενέτης ἐκ τοῦ γινῶ τὸ ὑπάρχω, γέγονε γενῶ, γενέτης, ἢ ἐκ τοῦ γεννῶ. τὰ διὰ τοῦ έτης ἀρσενικὰ βαρύτονα, εἴτε ἁπλᾶ εἴτε σύνθετα, διὰ τοῦ ε ψιλοῦ γράφονται, οἷον μητιέτης, λογοθέτης. πλὴν τοῦ εὐχαίτης, ὁ καλόθριξ, καὶ προσαίτης· τὸ δὲ εὐχέτης, ὁ εὐχόμενος, ψιλογραφεῖται.] Ἀΐδηλος . ἀφανής. [ἀείδελος δὲ, ὁ ἀεὶ δελεάζων, δίφθογγον.] Αἴθαλος καὶ αἰθάλειος . ὁ καπνός. Αἰσιομήτης . ὁ αἴσια βουλεύων. Αἰέλουρος . ζῶον τοῦτο· οὐκ ἔστι πλεονασμὸς, ἀλλὰ ἀντίθεσις· παρὰ γὰρ τὸ αἴολον καὶ τὴν οὐρὰν ἐτυμολογεῖται αἰέλουρος· γράφεται δὲ καὶ αἴλουρος. Ἔλουρος δὲ ἔθνος· ψιλόν. Αἰζήρ . κύριον. [αἰζηρός. ὁ νέος, ὁ ἀκμάζων.] ### alpha 67 Αἰγινίτης . τοπικὸν, ἀπὸ τῆς Αἰγαὶ πόλεως. Αἴαγρος . ζῶον. καὶ αἴγαγρος. Αἴαψος . ὁ ποικίλος. Αἰγίθαλος . πτηνὸν καὶ εἶδος βοτάνης. Ἀϊδίφρων . αἰσχυντηλός. Ἄϊδρις . ὁ ἄπειρος, καὶ κλίνεται ἀΐδρεως. Αἴεσχος . ὁ τῆς δάφνης κλάδος. ἔεσχος δὲ ὁ ἔσχατος. τὰ δύο ψιλά. Ἀΐστωρ . ὁ ἀμαθής. Αἰακίξ . εἶδος κύλικος ἢ κόρακος. Αἰήτης . κύριον. καὶ αἰήτειον ἔπος. Αἰθαλείδης . δῆμος ὁ τῆς Λεοντίδος. Αἴθαλος . κύριον καὶ τόπος. Αἰθαλώδης . σκοτώδης. Αἰθήρ . ὁ ἐν ὕψει ἀὴρ, ὁ ἐπάνω τοῦ ἀέρος, καιόμενος ἐκ τοῦ ἡλίου. παρὰ τὸ αἴθω αἰθήρ. πυρώδης γὰρ ὁ τόπος ὁ ὑπεράνω τὸν αἰθέρα. καὶ λέγεται θηλυκὸν ὁ αἰθήρ. τὸ παράγωγον αἰθέριος. καὶ αἰθερία καὶ τῆς αἰθέρος, αἰθερίτης. ἀστροειδέα νῶτα διφρεύους’ αἰθέρος ἱερᾶς. Αἴθικες . ὄνομα ἔθνους. ### alpha 68 Αἰθιολεύς . κύριον. Αἰθιοπεύς . ὁ ἀπὸ Αἰθιοπίας. [ἡ αἰτιατικὴ τῶν πληθυντικῶν Αἰθιοπῆας.] Αἰθίοψ . ὁ μέλας. Αἶθος . ὁ ἐκκαύστης· ὁ αἴθων καὶ καίων. παρὰ τὸ αἴθω τὸ καίω. [αἰθὸς δὲ ὁ αἰθόμενος καὶ καιόμενος.] Αἴθωνας . λαμπροὺς, πυροειδεῖς ἢ καυστικούς. Αἴθοπα . μέλανα, διάπυρον ἢ τὸν ποιοῦντα ἐρυθροὺς, ἢ τὸν καυστικὸν, ὡς τό· —αἴθοπα οἶνον. ἡ εὐθεῖα ὁ αἴθοψ. Αἴθων . ὁ βίαιος λιμός. [ἀπὸ τοῦ αἴθωνος ἡλίου τινός.] Αἰθονίδης . κύριον. Αἰθριαίνης· Αἴθριξ . ὀνόματα κύρια. [ Αἴθριος . ὁ ὑπὸ τὸν αἰθέρα.] [ Αἴθριππος . παχύς.] [ Αἰθρηγενέτης .] [ Αἰκανός . ὄνομα ὄρους.] [ Αἰκίστριος· Αἶκλος . ὀνόματα κύρια.] ### alpha 69 Αἰκοῦλοι . ἔθνος. Αἰκόλος . κύριον, καὶ ὄνομα ὄρους. Αἰλιανός· Αἴλιος . κύρια. Αἴλινος . ὁ θρῆνος, ἢ ὀδυρτικὴ καὶ θρηνητικὴ αὐδή. Αἴλιος . ὁ σύγγαμβρος. καὶ εἶδος βοτάνης. Αἵμους . τοὺς δρόσους λέγει ὁ Αἰσχύλος. Αἱμύλος . ὁ ἀπατεών. [παρὰ τὸ δαίω, τὸ μανθάνω, δαίμων, ἀποβολῇ τοῦ δ , αἵμων.] * Αἵμονα θήρης. εἰδήμονα. * ὑποκοριστικὸν ἐκ τοῦ αἵμων αἱμύλος, οὗ τὸ κτητικὸν αἱμύλιος. Αἱματωπός . ὁ τοὺς ὦπας ᾑμαγμένους ἔχων. Αἰμιλιανός· Αἰμύλιος . κύρια. Αἱμοβόρος . ὁ ἐσθίων καὶ πίνων αἷμα. Αἱμόνιος . κύριον. Αἱμοπότης καὶ αἱματοπότης . ὁ φονεύς. Αἰλάμ . ὁ βασιλέων πρόδρομος. Αἱμόῤῥους . γένος ἔχεος ἤτοι ὄφεως ἐν τοῖς πετρώδεσι χηραμοῖς ἔχων τὰς διατριβάς. Αἱμόῤῥους . καὶ ἡ αἱμόῤῥοιαν πάσχουσα. Αἰμύλος . ὁ κόλαξ. [τῶν μέν τινες αἰμύλων καὶ κομψῶν οἰήσονταί με παίζειν.] Αἱμωπούς . πλήρεις αἵματος ὀφθαλμούς. ἢ ἀγριωπούς. [αἱμωποὺς ἐστυφέλιξε λύκους.] ### alpha 70 Αἰνάρετος καὶ ἀναρετής . ὁ ἐπὶ κακῷ τὴν ἀρετὴν κεκτημένος. Αἰνέας· Αἰνείας· [Αἴνιος· Αἴνικος .] ὀνόματα κύρια. Αἰνιᾶνες . ἔθνος. Αἰνόμορος . κακοθάνατος. Αἶνος . ὁ ἔπαινος. παρὰ τὸ ἰαίνω τὸ τέρπω, καὶ διαχέω τὴν ψυχὴν, ἴαινος καὶ αἶνος. νῦν δ’ αἶνον ἐρέω—. Αἰνός . ὁ φοβερὸς καὶ ὁ χαλεπός. ἀφ’ οὗ αἰνόθεν. Αἰνῶς καὶ αἰνότατος . παρὰ τὸ δεινὸς, τροπῇ τοῦ ε εἰς α , καὶ ἀποβολῇ τοῦ δ , αἰνός. σημαίνει δὲ καὶ τὸ λίαν. αἰνῶς ἀκτίνεσσιν ἐοικότες ἠελίοιο. Αἴνηθος . ὄρος. τὸ ἐθνικὸν Αἰνήθιος. Αἷμος . ὄνομα ὄρους. Αἰωλοπώλους . ταχυπώλους, ἢ τοὺς ποικίλως ἱππαζομένους. γίνεται αἰόλλω, ὃ σημαίνει τὸ κινῶ, καὶ τοῦ πῶλος· τοῦτο παρὰ τὸ ἐν τῇ πόᾳ ἐνάλλεσθαι, πόαλος καὶ πῶλος, προπερισπωμένως. ἐπειδὴ τὰ εἰς ος δισσύλλαβα προπερισπώμενα ἐν τῇ συνθέσει προπαροξύνονται. οἷον· οἶκος, ἄοικος· κοῦρος, ἐπίκουρος. οὕτω καὶ πῶλος αἰωλόπωλος. Αἰολεῖς . οἱ περὶ Σικελίαν. Ὀρέστης κατὰ χρησμὸν συνήθροισε πολλοὺς τοὺς ὠνομασμένους Αἰολεῖς. ### alpha 71 ἀπὸ τοῦ οὖν ἀολλίζω τὸ συναθροίζω Αἰολεῖς διὰ τὸ ἐκ πολλῶν ἐθνῶν συνηθροῖσθαι. Αἰόλιος . ὄνομα κύριον. [αἰόλος, ὁ ποικίλος, καὶ ὄνομα κύριον, καὶ] ἢ καὶ ὁ εὐκίνητος, ἢ ὁ ταχύς. παρὰ τὸ τὴν ἄελλαν καὶ τὴν πνοὴν, ἥτις ἀπὸ τοῦ ἄειν καὶ πνέειν ἄελλα λέγεται. Αἰολομίτρης . ὁ ποικίλην μίτραν ἔχων. Αἴθριος . ὁ ὑπὸ τὸν αἰθέρα. Αἴθριππος . ὁ ταχύς. Αἰθρηγενέτης . ὁ βορέας. Αἰκανός . ὄνομα ὄρους. Αἰκίστριος· Αἶκλος . ὀνόματα κύρια. Αἰών . νωτιαῖος μυελὸς, καὶ ὁ χρόνος. καὶ ἡ ζωὴ καὶ ὁ βίος. Σοφοκλῆς· ὡς οὐκ ἂν αἰῶν’ ἐκμάθῃς βροτῶν. Αἰωνάριος . ὁ Ἰάννου ἅγιος μήν. οὕτως ἑρμηνεῦσαι αὐτὸν Λογγῖνος βιάζεται, ὡσανεὶ αἰῶνος πατέρα. Αἰξωνεύς . ὁ βλάσφημος· βλάσφημοι γὰρ κωμῳδοῦνται οἱ Αἰξωνεῖς. Αἰπόλος . ὁ αἰγονόμος· παρὰ τὸ αἰπὰ, ὅ ἐστιν ὑψηλοῖς τόποις, περιπολεῖν· χαίρουσι γὰρ τοῖς ὑψηλοῖς. καὶ αἰπὸν τὸ ἀκρωτήριον ἐπὶ ἀρσενικοῦ. ἡ εὐθεῖα ὁ αἰπός. οἶμαι δὲ, ὅτι ἐστὶ καὶ αἶπος τὸ ὕψος ἐπὶ οὐδετέρου. ### alpha 72 Αἰπύς . ὁ ὀλέθριος καὶ ὁ χαλεπός. καὶ αἰπὺ ἐπὶ οὐδετέρου, ὅ ἐστι δυσχερὲς, ὑψηλὸν, μέγα. Αἰρέσιος . κύριον. Αἰρεσιέων . ὄνομα ἔθνους. καὶ Αἰρεσιεύς. Αἱρετικός . ὁ τὸ ψεῦδος τῆς ἀληθείας προτιμῶν. Αἴσακος . ὁ κλάδος τῆς δάφνης· ὃν κατέχοντες οἱ Ἕλληνες ὕμνουν τοὺς θεοὺς αὐτῶν. Αἴσηπος . ποταμὸς Λυκίας. Αἰσήποιο ῥοαῖς—. Αἴσιμος . προσήκων, δίκαιος. ὥσπερ ἀπὸ τοῦ σπορὰ σπόριμος, οὕτως καὶ παρὰ τὸ αἶσα αἴσιμος. ὅθεν καὶ αἰσιμία. αἴσιμος δὲ καὶ ὁ χωλὸς καὶ ὁ ἄτιμος καὶ ὁ ἀμαθής. Ἀριστοφάνης· τὸ δὲ κοινὸν ὥσπερ αἴσιμος κυλίνδεται. Αἴσιος . ὁ καθήκων καὶ ἀληθής. Αἰσυμνητήρ . ὁ βασιλεὺς ὁ τὸ καθῆκον νέμων· ὁ ἀγωνοθέτης, ὁ βραβευτής. ἢ αἰσυμενεστὴρ, ὁ ἐν τῷ καθήκοντι μένων. [οἱ δὲ παρὰ τὸ αἰσυμνᾷν, τουτέστι τῶν αἰσίων μνήμην ποιεῖσθαι. ἢ αἰσιομήτης ὁ αἴσια βουλεύων. ὁ γὰρ τύραννος τοὐναντίον.] Αἰσχρός . παρὰ τὸ αἶσχος· τοῦτο παρὰ τοῦ ἴσχειν τοὺς λαμβάνοντας αὐτό. Αἰσχύλος . κύριον, παρὰ τὸ αἶσχος Αἰσχύλος, ὡς σιμὸς, Σιμύλος. Αἰσούρ . κύριον. Αἴστωρ . ὁ ἁγνὸς, ἢ ὁ φονεύς. ### alpha 73 Αἰσυάταο . τοῦ Αἰσυήτου. Αἰσυητῆρι . χοιροβοσκῷ. Αἰσύφηλος . ὁ δειλὸς ἢ ὁ ψεύστης. Αἴσυμνος· Αἰσχίνης . ὀνόματα κύρια. Αἰσχίους ἄνδρας . ἀμόρφους. Αἰσχρίων . Μιτυληναῖος, ἐποποιός. Αἴτιος . ὁ πρόξενος. ἐκ τοῦ αἰτῶ αἴτιος· τῷ τι , ι , ὡς τὸ ἄρκιος· ἢ παρὰ τὸ ἄτη, αἴτιος. Αἰστῶν . ὁ κατατήξας. Αἰτναῖοι κάνθαροι . οἱ μεγάλοι. Αἰτωλοί . οἱ ἀπὸ Ἰταλίας· οἱ τὴν Καλυδόνα κατοικοῦντες. Αἰφηρητιάδαο . ἀπὸ τοῦ Φέρης, Φέρητος, γίνεται Φερητίδης, καὶ πλεονασμῷ τοῦ α , καὶ τροπῇ τοῦ ε εἰς η Φηρητιάδης. Αἰτήσιος . ὁ αἰτῶν. Αἰτηταί . οἱ παρά τινος τὶ αἰτοῦντες. [οἱ δὲ Ῥόδιοι τῷ Περσεῖ οὐκ αἰτηταὶ τῆς εἰρήνης μᾶλλον ἢ δόται ὄντες.] Αἰτώλιος . ὁ ἀπὸ Αἰτωλίας. Αἰχμητής . μαχητὴς, πολεμικός. Αἰψηρός . ταχὺς, ἀπὸ τοῦ ψαίρειν, ὃ σημαίνει τὸ ταχύνειν. Ἀϊδνός . ὁ ἀφανής. εἴδω τὸ βλέπω, ἢ τὸ γινώσκω. ὄνομα ἰδνὸς, καὶ μετὰ τοῦ στερητικοῦ α ἀϊδνὸς, ὡς στίλβω στιλπνός. ἐξ οὗ καὶ Ἀϊδωνεὺς ὁ ᾅδης, ### alpha 74 εἰς ὃν οὐκ ἔστιν ἰδεῖν. [ἐκ τοῦ ἄϊδνος γίνεται ἀϊδνόδηλος καὶ κατὰ συγκοπὴν ἀΐδηλος. ἢ ἐκ τοῦ ἀΐδης, ἀΐδου, γίνεται ἀϊδανὸς καὶ ἐν συγκοπῇ ἀϊδνός.] Ἀΐδης . ὁ ᾅδης, καὶ κλίνεται τοῦ ἀΐδου, ἡ δοτικὴ τῷ ἀΐδῃ καὶ κατὰ πλεονασμὸν ἄϊδι. [ἢ παρὰ τὸ εἴδω τὸ βλέπω, ὁ μέλλων εἴσω. καὶ ὄνομα ῥηματικὸν ἲς, καὶ μετὰ τοῦ στερητικοῦ α ἄϊς, ἐν ᾧ οὐδὲν ἔστιν ὁρᾷν. ἡ γενικὴ ἄϊδος, καὶ ἡ δοτικὴ ἄϊδι.] Ἄϊδρις . ὁ ἄπειρος. εἴδω τὸ ἐπίσταμαι, ὁ μέλλων εἴσω. οἷον· εἴσομ’, αἴκε μ’ ὁ Τυδείδης— ὄνομα εἴδις, καὶ πλεονασμῷ τοῦ ρ καὶ ἀποβολῇ τοῦ ε ἴδρις· ἡ γενικὴ ἀΐδρεως, ἀΐδρεϊ καὶ ἀΐδρει. καὶ ἀϊδρεία, ἡ ἀπειρία, παρὰ τὸ ἴδρις, ἄϊδρος. Ἄϊστος . εἰ μὲν σημαίνει τὸν ἀφανῆ, ἔστιν ἀπὸ τοῦ εἴδω τὸ βλέπω, ὁ μέλλων εἴσω, ὁ παρακείμενος εἶκα, ὁ παθητικὸς εἶμαι, καὶ ἐκ τοῦ τρίτου προσώπου ἰστὸς καὶ ἄϊστος. εἰ δὲ σημαίνει τὸ ἄγνωστον, ἀπὸ τοῦ εἴδω τὸ γινώσκω. ὁμοίως ἐκ τούτων καὶ τὸ ἀϊστῶσαι. Ἀΐτης . ὁ ἐρώμενος καὶ ὁρμητικὸς, παρὰ τὸ ἀΐειν, ὅ ἐστι πνέειν· ὁ εἰς πνεῦμα τὸν ἔρωτα τῷ ἐραστῇ. [ἢ παρὰ τὸ ἀΐσσω τὸ ὁρμῶ. ἢ ὁμοΐτης τίς ἐστιν, ὁ ἅμα τινὶ ἰὼν καὶ ὁμοῦ πορευόμενος. ### alpha 75 ὡς ἄλοχος ἡ ὁμόλεχος. γράφεται διὰ τοῦ ι τῷ χαρακτῆρι τῶν διὰ τοῦ ιτης . οἷον πολίτης.] Ἀΐδιος . ὁ ἀεὶ διὼν, ὁ μηδέποτε ἀρξάμενος μὴ δὲ λήγων. τὰ παρὰ τὸ ἀεὶ σύνθετα δίφθογγον ἔχουσι, οἷον· ἀείμνηστος, ἀείφρουρος, πλὴν τοῦ ἀΐδιος. δώδεκα δὲ φωναὶ εἰσὶ τοῦ ἀεί· ἔστι γὰρ ἀεὶ καὶ αἰὲν, καὶ αἰὲς, καὶ ἄει· αἰεί· αἰῒν καὶ ἄϊν καὶ ἀῒ, ἐξ οὗ τὸ ἀΐδιος· καὶ ἀεὶ καὶ ἀὲ καὶ ἀές. Αἰγίλοψ . κόρης πάθος. Αἰνείας . κύριον. παρὰ τὸ αἶνος, ὃ σημαίνει τὸν ἔπαινον, γίνεται Αἰνέας, καὶ πλεονασμῷ τοῦ ι Αἰνείας. τὸ δὲ αἶνος παρὰ τὸ ἰαίνω τὸ εὐφραίνομαι· γίνεται ἴαινος, καὶ ἀποβολῇ τοῦ ι αἶνος. (Θηλυκόν.) Αἰανή . πόλις Μακεδονίας· ἀπὸ Αἰανοῦ τοῦ παιδὸς Ἰλύμαντος, τοῦ βασιλέως Τυῤῥηνῶν. τὸ ἐθνικὸν Αἰαναῖος. [ἰχναῖος γὰρ λέγεται, καὶ Ἐδεσσαῖος, καὶ Βεῤῥοιαῖος.] ### alpha 76 Αἰανή . ἡ σκοτεινὴ, ἢ θρηνητική· ἀπὸ τοῦ αἰάζω τὸ θρηνῶ. Σοφοκλῆς· νυκτὸς αἰανῆς κύκλος— Αἶα . ἡ γῆ. παρὰ τὸ γαῖα αἶα, ἀποβολῇ τοῦ γ . Αἴβουρα . πόλις Ἰβηρίας. [ὁ πολίτης Αἰβουραῖος, ὡς ἄρουρα ἀρουραῖος, Κόλουρα Κολουραῖος. πόλις δέ ἐστι περὶ τὴν Πριήνην.] Αἰβάλη . ἡ θύρα. Αἰγηΐς . φυλὴ ἀπὸ Αἰγέως· οἱ φυλίται Αἰγεῖδαι. καὶ Αἰγεῖα θάλασσα. Αἰγιάλια· Αἰγιάλη . ὀνόματα κύρια. Αἰγίβολος γῆ . ἐγὼ δὲ λέγω αἰγίνομος, αἰγίβοσκος. ἡ ἐπιτηδεία αἶγας βόσκειν. Αἰγιαλία . δῆμος Ἀντιοχείας. ὁ δημότης Αἰγιαλεύς. Αἰγιμιώ . ὄνομα πόλεως. Αἴγινα . νῆσος, μία τῶν Κυκλάδων. καὶ Αἰγιναῖα ναῦς, ἡ ἀπὸ Αἰγίνης. Αἰγίς . ἣν Λίβυες φοροῦσι δορὰν, καὶ τὸ ἐκ στεμμάτων πλέγμα, καὶ τὸ διὰ στεμμάτων πεπλεγ‐ ### alpha 77 μένον δίκτυον. οὕτως Λυκοῦργος· καὶ Ἡρόδοτος· ἡ δὲ ἱέρεια Ἀθήνῃσι, τὴν ἱερὰν αἰγίδα φέρουσα, τοὺς νεογάμους εἰσήρχετο. αἰγὶς καὶ ὁ θώραξ. καὶ ἡ ἐν ταῖς πεύκαις οὐλότης. Νυμφόδωρος δὲ ταῦτα ὑπὸ Λιβύων αἰγέας φησὶ καλεῖσθαι. αἰγὶς ὅπλον Διὸς, Ἡφαιστότευκτον. [οὐχ, ὥς τινες φασὶν, ἀπὸ τῆς Ἀμαλθείας αἰγὸς τῆς ἀναθρεψάσης τὸν Δία, ἀλλ’ ἀπὸ τοῦ τὰς συστροφὰς τῶν ἀνέμων ποιεῖν κινουμένας αἰγίδας καὶ καταιγίδας· τὸ δὲ αἰγὶς ἀπὸ τοῦ ἀΐσσω τὸ ὁρμῶ.] Αἰγανέα . ἀκόντιον μικρὸν, ἀπὸ τοῦ ἄγαν νεῖσθαι, ὅ ἐστι πορεύεσθαι. [ἢ ἀπὸ τοῦ ἄγαν ἵεσθαι, ἢ διὰ τὰς αἶγας. ἐπ’ αὐτὰς γὰρ μάλιστα ἵεται. ἢ διὰ τὸ εὐθετεῖν αὐτὸ εἰς αἰγῶν ἄγραν.] Αἰγίλιψ . πόλις Κεφαληνίας. λέγεται καὶ ἡ ὑψηλὴ καὶ δύσβατος πέτρα, ἣν καὶ αἶγες ἀπολείπουσι. παρὰ τὸ λείπω, λείψω, λεὶψ, καὶ ἀποβολῇ τοῦ ε , λὶψ, καὶ ἐν συνθέσει μετὰ τοῦ αἶξ, αἰγίλιψ. Αἰγαί . πόλις Κιλικίας. ἔστι καὶ Μακεδονίας καὶ Αἰτωλίας καὶ Εὐβοίας. τὸ ἐθνικὸν, ἀπὸ μὲν δισσυλλάβου Αἰγαῖος, ἀπὸ δὲ τρισσυλλάβου Αἰγαιάτης. καὶ Αἰγαῖον πέλαγος. Αἴγλη . αὐγή· λαμπηδών· ἢ βόλος κυβευτικός. δηλοῖ δὲ καὶ ποπάνου εἶδος, καὶ θυσίαν. καὶ ἡ σελήνη οὕτως καλεῖται. καὶ ὁ Ἀσκληπιός. Αἰγώνη καὶ Αἰγωνίεια . ὀνόματα πόλεων. Αἴγινα . νῆσος. ὁ πολίτης Αἰγινεὺς, ἢ Αἰγινίτης. [ὁ δὲ τοῦ Αἰγινήτου φόρτος. ἢ δοῦλος Αἰγινητικός. ὡς τὸ, Ῥόδιος, Ῥοδιακός.] Αἴγυπτος . ἀπὸ Αἰγύπτου βασιλέως τοῦ Βήλου, ἢ ἀπὸ Αἰγύπτου τοῦ Νείλου. ἢ Αἴγυπτος αἰ‐ ### alpha 78 γίποτος, διὰ τὸ αἶγας πίονας ἔχειν. σημείωσαι, ὅτι ἐν τεσσαράκοντα ἡμέραις γεγόνασιν αἱ κατ’ Αἴγυπτον πληγαί. Αἰγλήεντα . λαμπρόν. Αἰαία . ὄνομα νήσου. Αἰδώς . αἰσχύνη ἢ εὐλάβεια, ἢ φόβος. Αἰδοσύνη . ἐπὶ τῶν ἀποκεκρυμμένων καὶ ἀφανῶν καὶ λανθάνειν βουλομένων. Αἰθάλη . σποδὸς, τέφρα. τὸ ἐκ καμίνου μέλαν. ἢ εἶδος καπνοῦ πεπυκνωμένου. καὶ ὁ κονιορτός. ἐκέλευσε τὰ ταμιεῖα τῆς αἰθάλης μαχαιριδίοις διατιτρᾷν, ὅ ἐστι διατορεῖν, διατρυπεῖν, διακόπτειν. γίνεται δὲ ἀπὸ τοῦ αἴθω τὸ καίω. Αἰθαλοκομπίαις . καπνοῖς καὶ ψευδολογίαις. Αἴθη . ὄνομα θηλείας ἵππου. καὶ Ὅμηρος· [Αἴθην τὴν Ἀγαμεμνονέην.] Αἰθήρ . ἀστεροειδέα νῶτα διφρεύους’ αἰθέρος ἱερᾶς. Αἰθιοπία . χώρα. Αἰθούσῃσι . στοαῖς ταῖς καταλαμπομέναις ὑπὸ τοῦ ἡλίου. ἢ αἴθουσα διὰ τὸ ἐν αὐτῷ χειμῶνι αἴθεσθαι. ἢ διὰ τὴν τοῦ ἡλίου βολήν. Αἰθάλη . ἐκαλεῖτο ἡ Λῆμνος· ἀπὸ τῶν ἀναδιδομένων αἰθαλῶν ἐκ τῶν Ἡφαίστου χαλκείων. τὸ ἐθνικὸν Αἰθαλίτης. [τὰ ἀπὸ [τῶν] εἰς λ ος βαρύτονα ὑπὲρ δύο συλλαβὰς ὄντα μὴ ἐθνικὰ, διὰ τῆς ει διφθόγγου γράφονται. οἷον αἴολος, ὁ κατάστικτος καὶ ποικίλος, αἰόλειος· αἴθω, αἴθαλος, αἰθάλειος· σημαίνει δὲ καὶ τὸν καπνόν· δαίδαλος, ὁ ποικίλος, δαιδαλεῖος· μεγάλειος, ὡς ἀπὸ τοῦ μεγάλεος βαρυτόνου. πρόσκειται διὰ τὸ ὀμφαλὸς, ὀμφάλιος, μὴ ἐθνικόν.] ### alpha 79 Αἰθιόπιον . χώρα Λυδίας, ἀφ’ οὗ ἡ Ἄρτεμις Αἰθιοπία. Αἰθάλη . ἡ Χίος. Αἰθώ . ὄνομα πόλεως. Αἴθρη . ὄνομα κύριον. Αἰθρία . ἔξω ὑπὸ τὸν ἀέρα καὶ τὸ ὕπαιθρον καὶ τὴν εὐδίαν. Αἴθυα . ἡ ἴγδη καὶ ἡ θαλάσσιος ὄρνις. αἰθύης ὑπὸ πτερύγεσσιν ἔλυσε πείσματα νηός. αἱ γὰρ αἴθυαι ὅταν δύνωσι, κάκιστος οἰωνὸς ὑπάρχει τοῖς πλέουσι. τινὲς δὲ τὴν αἰτίαν λέγουσιν, ὅτι γαλήνης οὔσης οὐ τολμᾷ προϊέναι φοβουμένη τὰ θαλάσσια ζῶα, χειμῶνα δὲ προορωμένη προέρχεται, τῶν ἄλλων ζώων ἐν ταῖς καταδύσεσιν ὄντων. Αἰθόλικας . τὰς περὶ τὴν ἐπιφάνειαν φλυκτίδας. Ἀϊκάς . ἐκ τοῦ ἀϊκὴ ὀξυτόνου, ἀϊκὰς, ὡς ἰωκὴ, ἰωκάς. τὸ δὲ ἰωκὴ ἀπὸ τοῦ ἀΐσσω τὸ ὁρμῶ. ἀπὸ δὲ τοῦ ἄϊξ δισσύλλαβον ἄϊκας. ἄϊκες δὲ αἱ ἐν τῷ πολέμῳ κλίσεις ἐφ’ ἑκάτερα. καὶ τοῦτο δὲ ἀπὸ τοῦ ἀΐσσω τὸ ὁρμῶ. ἄϊκες, αἱ ὁρμαὶ, διὰ τοῦ ι. καὶ γὰρ πολλάκις ὁ μέλλων ἀποβάλλων τὸ ω ἀποτελεῖ ὄνομα. [ἀΐσσω, ἀΐξω, ἄϊξ. ἄλλως· τὰ εἰς ξ λήγοντα ὀνόματα ἀποστρέφονται τὴν ει . τέττιξ, πέρδιξ. οὕτω καὶ ἄϊξ. πρόσκειται τῇ ει διφθόγγῳ, διὰ τὸ γλαῦξ καὶ Θρᾷξ καὶ αἶξ.] Ἀϊτίας . ἐρωτικὰς χορδὰς σημαίνει. ### alpha 80 Αἰκία . ὕβρις, μάστιξ, εἶδος δίκης ἰδιωτικῆς, ἐπὶ πληγαῖς λαγχανομένης, ἧς τὸ τίμημα ἐν τοῖς νόμοις οὐκ ἔστιν ὡρισμένον, ἀλλ’ ὁ μὲν κατήγορος τίμημα ἐπιγράφεται, ὁπόσου δοκεῖ εἶναι ἄξιον τὸ ἀδίκημα, οἱ δὲ δικασταὶ ἐπικρίνουσι. Αἰκίστρια . ἡ αἰκίζουσα. Αἴλινος . αὐδὴ ὀδυρτικὴ, [καὶ] θρηνητική. Αἰκία . ὕβρις. διαφέρει ὕβρεως αἰκία. αἰκία μὲν γὰρ κατὰ τῶν πληγῶν, ὕβρις δὲ ἄνευ πληγῶν· ἡ μετὰ προπηλακισμοῦ καὶ ἐπιβουλῆς. Αἰλία . πόλις Παλαιστίνης, ἡ πάλαι Ἱεροσόλυμα, ἀπὸ Αἰλίου Ἀδριανοῦ. ὁ πολίτης Αἰλιώτης. Αἱμασία . τὸ ἐκ χαλίκων ᾠκονομημένον τειχεῖον ἄνευ πηλοῦ. κυρίως δὲ ὁ ἠκανθωμένος φραγμός. [ἀπὸ τοῦ αἱμάττεσθαι τοὺς ὑπερβαίνοντας. τὸ δὲ αἱμάττεσθαι συντάσσεται μετὰ πτώσεως αἰτιατικῆς.] Αἰμιλία· Αἰμονία . κύρια. Αἶνος . πόλις Θρᾴκης, ὁ πολίτης Αἰνίτης. Αἰνή . χαλεπὴ, δεινή. Αἴνη δὲ τὸ τῆς Σικελίας ὄρος. Αἴξ . παρὰ τὸ ἀΐσσω τὸ ὁρμῶ γίνεται ἄϊξ καὶ κατὰ συναίρεσιν αἴξ. ὅθεν Ὅμηρος ἴξαλον ταύτην εἶπεν. Αἰξωνεία . ἡ βλασφημία. καὶ αἰξωνεύεσθαι τὸ κατηγορεῖν βλασφημοῦντος. μετῆκται δὲ ἀπὸ τῶν Αἰξωνέων· βλάσφημοι γὰρ κωμῳδοῦνται εἶναι οἱ Αἰξωνεῖς. ### alpha 81 Αἰξωνηΐς . δῆμος, φυλῆς Κεκροπίδος. Αἰξωνίδα τρίγλην . δοκοῦσαι αὗται κάλλισται εἶναι, καὶ τῶν ἄλλων διαφέρειν ταύτῃ. Αἰολομήτραν . ποικίλην ἔχουσα μήτρην· μίτρα δὲ ἡ πολεμικὴ ζώνη ἐστί. Αἰόλαν . πηδητικήν. [Ἀριστοφάνης· αἰόλαν χορείαν ἐφθεγξάμεθα βρεκεκεέξ.] σημαίνει καὶ σκοτεινήν. Αἰόλη νύξ . μέλαινα ἢ ποικίλη διὰ τὰ ἄστρα. Αἴπεια . ὄνομα πόλεως. Αἰπεινή . ὑψηλή. Αἰπεινὴν ἐλάτην ἔρισε βάτος . Αἰπήεσσα . ὑψηλή. Αἰπεῖα . ὑψηλή. τὰ ἀπὸ τῶν εἰς υς διὰ τοῦ εῖα σχηματιζόμενα θηλυκὰ διὰ τῆς ει διφθόγγου γράφεται. οἷον· αἰπὺς, αἰπεῖα, ταχὺς, ταχεῖα, θῆλυς, θήλεια. ταῦτα δὲ τὰ εἰς υς , εἰ μὲν βαρύτονα, προπαροξύνουσι τὰ θηλυκὰ, οἷον θῆλυς, θήλεια, ἥμισυ, ἡμίσεια· εἰ δ’ ὀξύτονα, προπερισπῶσιν ἐκεῖνα, οἷον αἰπὺς, αἰπεῖα, χωρὶς τοῦ ἐλαχὺς, ἐλάχεια, ἡ μικρὰ, καὶ λιγὺς, λίγεια, ἡ ἡδεῖα. Αἵρεσις . ἡ περὶ πίστεως οὐκ ἀληθὴς δόξα, ἢ δόξα πλειόνων ἀνθρώπων πρὸς ἀλλήλους μὲν συμφωνούντων, πρὸς ἀλλήλους δὲ διαφωνούντων. ἢ αἵρεσις ἐστὶν, ὡς μὲν εἰδοποιὸς, ποιότης· ὡς δὲ συνεκτικὴ, δύναμις· ὡς δὲ συστατικὴ, ἰδιότης· ὡς δὲ ἀφορίζουσα, διαφορά· ὡς δὲ ἐνδεικτικὴ, κίνησις· ὡς δὲ χαρακτηριστικὴ, ἐν‐ ### alpha 82 έργεια· ἢ αἵρεσις ἐστὶ καταστροφὴ, κατάλυσις. ἵνα σφίσι, τὸ λεγόμενον ἐξ ἄκρας, ἡ αἵρεσις γένηται. καὶ ἡ λόγῳ τινὶ κατὰ τὸ λεγόμενον ἀκολουθοῦσα, ἢ δοκοῦσα ἀκολουθεῖν. ἔστι δὲ αἵρεσις καὶ ἡ πρόκρισις ἀπὸ τοῦ αἱρῶ τὸ βουλεύομαι καὶ προκρίνω. Αἶρα . ἡ τοῦ σίτου· δίφθογγον. ἔρα δὲ ἡ γῆ· ψιλόν. Αἰσαλών . εἶδος ζώου. Αἶσα . ἡ μοῖρα. τὴν σὴν ἤθελον αἶσαν ἔχειν. [παρὰ τὸ δαίω, τὸ μερίζω, ὁ μέλλων δήσω. ὡς βήσω βήσα, καὶ πείσω πεῖσα, ἡ πεισμονή· καὶ ἀποβολῇ τοῦ δ αἶσα, ἡ ἑκάστῳ μεμερισμένη. ἢ παρὰ τὸ ἀεὶ ἴσημι. ἡ μεταβαλλομένη· πᾶσι γὰρ ὁμοίως ἔπεισιν.] Αἰσιμία . ἡ μαντεία. Αἰσύμη καὶ Αἰσύμνη . πόλεις. Αἰσχύνη . ἡ τοῖς κατεγνωσμένοις ἐπιγινομένη αἰδώς. ἢ ἐπιτεταμένη αἰδώς. Αἰκάλη . ἡ ἀπάτη. Αἰμωδία . ἡ νάρκη. Αἴσθησις . πνεῦμα νοερὸν ἀπὸ τοῦ ἡγεμονικοῦ ἐπὶ τὰ ὄργανα πεμπόμενον, ἢ νοὸς γεῦσις ἀκριβὴς τῶν διακρινομένων, ἢ δύναμις τῆς ψυχῆς ἀντιληπτικὴ τῶν ὑλῶν ἤγουν διαγνωστική. αἰσθήσεις δὲ εἰσὶ πέντε· ὁμοίως καὶ αἰσθητήρια πέντε· πρώτη αἴσθησις ὅρασις· αἰσθητήρια δὲ καὶ ὄργανα τῆς ὁράσεως τὰ ἐξ ἐγκεφάλου νεῦρα· καὶ οἱ ὀφθαλμοί. αἰσθάνεται μὲν ### alpha 83 ἡ ὄψις κατὰ πρῶτον λόγον τοῦ χρώματος· συνδιαγινώσκει δὲ τῷ χρώματι τὸ κεχρωσμένον σῶμα, καὶ τὸ μέγεθος αὐτοῦ, καὶ τὸ σχῆμα, καὶ τὸν τόπον, ἔνθα ἔστι, καὶ τὸ διάστημα τὸ μεταξὺ, καὶ τὸν ἀριθμὸν, κίνησίν τε καὶ στάσιν, καὶ τὸ τραχὺ καὶ λεῖον, καὶ ὁμαλὸν καὶ ἀνώμαλον, καὶ τὸ ὀξὺ καὶ ἀμβλύ· καὶ τὴν σύστασιν, εἴ τε ὑδατώδης ἐστὶν, εἴ τε γεώδης, ἤγουν ὑγρὰ ἢ ξηρά. δευτέρα αἴσθησίς ἐστιν ἀκοὴ τῶν φωνῶν καὶ τῶν ψόφων οὖσα αἰσθητική· διαγινώσκει δὲ αὐτῶν τὴν ὀξύτητα καὶ τὴν βαρύτητα, λειότητά τε καὶ τραχύτητα καὶ μέγεθος. ὄργανα δὲ αὐτῆς τὰ ἐξ ἐγκεφάλου μαλακὰ νεῦρα, καὶ τῶν ὠτῶν ἡ κατασκευή· μόνος δὲ ἄνθρωπος καὶ πίθηκος οὐ κινοῦσι τὰ ὦτα. τρίτη αἴσθησίς ἐστιν ὄσφρησις, ἥτις γίνεται μὲν διὰ τῶν ῥινῶν ἀναπεμπουσῶν τοὺς ἀτμοὺς ἐπὶ τὸν ἐγκέφαλον· περαίνεται δὲ εἰς τὰ πέρατα τῶν ἐμπροσθίων κοιλίων τοῦ ἐγκεφάλου· αἰσθητικὴ γάρ ἐστι καὶ ἀντιληπτικὴ τῶν ἀτμῶν. ἡ γενικωτάτη διαφορὰ ἔστιν εὐωδία καὶ δυσωδία, καὶ τὸ μέσον τούτου, ὃ μήτε εὐῶδες ἐστὶ μήτε δυσῶδες. γίνεται μὲν εὐωδία, τῶν ὑγρῶν τῶν ἐν τοῖς σώμασιν ἀκριβῶς πεμφθέντων, μέση διάθεσις· κατὰ δὲ ἕτερον ἢ μηδ’ ὅλως πεμφθέντων ἡ δυσωδία γίνεται. τετάρτη αἴσθησίς ἐστι γεῦσις· τῶν χυμῶν γάρ ἐστιν ἀντιληπτικὴ ἤγουν αἰσθητική· ὄργανα δὲ ταύτης ἡ γλῶσσα, καὶ ταύτης πλέον τὸ ἄκρον καὶ ἡ ὑπερῶα, ἣν καλοῦσι τινὲς οὐρανίσκον, ἐν οἷς ἐστι τὰ ἐξ ἐγκεφάλου φερόμενα νεῦρα περιπλατυσμένα καὶ ἀπαγγέλλοντα τῷ ἡγεμονικῷ τὴν γενομένην ἀντίληψιν ἤγουν αἴσθησιν. αἱ δὲ καλούμεναι γευστικαὶ ποιότητες ### alpha 84 τῶν χυμῶν εἰσὶν αὗται· γλυκύτης· δριμύτης· στρυφνότης· αὐστηρότης· πικρότης· ἁλμυρότης· γλισχρότης· τούτων γάρ ἐστιν ἡ γεῦσις διαγνωστική. τὸ δὲ ὕδωρ ἄποσόν ἐστι κατὰ ταύτας τὰς ποιότητας, οὐδεμίαν γὰρ αὐτῶν ἔχει. ἡ δὲ στρυφνότης ἐπίτασίς ἐστι καὶ πλεονασμὸς τῆς αὐστηρότητος. πέμπτη αἴσθησίς ἐστιν ἁφὴ, ἥτις καὶ κοινή ἐστι πάντων τῶν ζώων· γίνεται δὲ ἐκ τῶν ἀπὸ τοῦ ἐγκεφάλου πεμπομένων νεύρων εἰς ὅλον τὸ σῶμα. ἀλλὰ καὶ τὰ λοιπὰ αἰσθητήρια τὴν τῆς ἁφῆς ἔχουσιν αἴσθησιν. ὑπόκεινται δὲ τῇ ἁφῇ τὸ θερμὸν καὶ ψυχρὸν, τό τε μαλακὸν καὶ γλίσχρον καὶ σκληρὸν, βαρύ τε καὶ κοῦφον· διὰ μόνης γὰρ τῆς ἁφῆς ταῦτα γινώσκεται· κοινὰ δὲ ἁφῆς καὶ ὄψεως τό τε τραχὺ καὶ λεῖον, ξηρὸν καὶ ὑγρὸν, παχύ τε καὶ λεπτὸν, ἄνω τε καὶ κάτω, καὶ ὁ τόπος, καὶ τὸ μέγεθος, ὅταν εἴη τοιοῦτος, ὡς κατὰ μίαν προσβολὴν τῆς ἁφῆς περιλαμβάνεσθαι, καὶ τὸ πυκνὸν καὶ τὸ μανὸν, ἤγουν ἀραιὸν, καὶ τὸ στρογγύλον, ὅταν εἴη μικρὸν, καὶ ἄλλα τινὰ σχήματα· ὁμοίως δὲ καὶ τοῦ πλησιάζοντος σώματος. αἰσθάνεται οὖν τῇ μνήμῃ τε καὶ τῇ διανοίᾳ· ὡσαύτως δὲ καὶ ἀριθμοῦ μέχρι δύο ἢ τριῶν, καὶ τούτων μικρῶν καὶ ῥαδίως περιλαμβανομένων. τούτων δὲ μᾶλλον τῆς ἁφῆς ἡ ὅρασις ἀντιλαμβάνεται. χρὴ δὲ γινώσκειν, ὡς ἕκαστον τῶν ἄλλων αἰσθητηρίων διπλοῦν ὁ δημιουργὸς κατεσκεύασεν, ἵνα τοῦ ἑνὸς βλαπτομένου τὸ ἕτερον ἀναπληροῖ τὴν χρείαν· δύο γὰρ ὀφθαλμοὺς, καὶ δύο ὦτα, καὶ δύο πόρους τῆς ῥινὸς, καὶ δύο γλώσσας· ἀλλ’ ἐν τοῖς μὲν τῶν ζώων διῃρημένας, ὡς ταῖς ὄφεσιν, ἐν τοῖς δὲ ἡνωμένας, ὡς ἐν τῷ ἀνθρώπῳ· τὴν δὲ ἁφὴν ἐν ὅλῳ τῷ σώματι, πλὴν ὀστέων καὶ ### alpha 85 νεύρων, ὀνύχων τε καὶ κεράτων, τριχῶν καὶ τῶν ὁμοίων. ἰστέον δὲ καὶ τοῦτο, ὦ ἑταῖρε· ἡ μὲν ὄψις κατ’ εὐθείας γραμμὰς ὁρᾷ, ἡ δὲ ὄσφρησις καὶ ἀκοὴ οὐ κατ’ εὐθεῖαν μόνον, ἀλλὰ καὶ πανταχόθεν· ἡ δὲ ἁφὴ καὶ γεῦσις οὐ κατ’ εὐθεῖαν οὐδὲ πανταχόθεν γνωρίζουσιν, ἀλλὰ τότε μόνον, ὅταν αὐτοῖς πλησιάσωσι τοῖς ἰδίοις αἰσθητοῖς. Αἰσύμη . πόλις Θρᾴκης. ὁ πολίτης Αἰσυμαῖος, ὡς Δύμη, Δυμαῖος. Αἰχμαλωσία . παρὰ τὴν αἰχμὴν, τοῦτ’ ἔστι τὸ ξίφος, καὶ τὸ ἁλῶ, τὸ πορθῶ. [ Αἰχμαί . αἱ ἐπιδορατίδες τῶν σιδηρῶν δοράτων, αἵτινες λόγχαι καλοῦνται. παρὰ τὸ ἀΐσσω, τὸ ὁρμῶ, ἢ παρὰ τὸ αἷμα χέειν ἀϊμὴ καὶ κράσει αἰμὴ, καὶ πλεονασμῷ τοῦ χ αἰχμή. καὶ αἰχμητάων, δωρικῶς.] Αἴτησις . παρὰ Ἀριστοτέλει αἴτησίς ἐστι τοῦ ἐναντίου ἡ ἐν λόγοις παραγωγὴ, τὸ λαμβάνειν τι παρὰ τοῦ ἀποκριναμένου, καὶ μετὰ ταῦτα πειρᾶσθαι τὸ ἀντικείμενον αὐτῷ παρ’ αὐτοῦ λαμβάνειν, καὶ διὰ τούτου τοῦ τρόπου δεῖξαι τὴν ἀντιλογίαν τῶν ἀποκρίσεων. Αἰτναία πῶλος . ἀντὶ τοῦ μεγάλη. Αἰτναίας ἐπὶ πώλου βεβῶσαν. Αἴτνη . ὄρος ἐν Κατάνῃ τῆς Σικελίας, ἐν ᾗ τὸ Αἰτναῖον πῦρ ἀναδίδοται. ### alpha 86 Αἰτωλία . χώρα, ἥτις ἐστὶν ἡ Καλυδών. Αἰτία . ἡ ἀρχὴ τῆς ἀρχῆς, ἤγουν ἡ πηγὴ καὶ ἡ ῥίζα. ἡ αἰτία καὶ ἡ πρόξενος. Αἰψηρήν . ἀντὶ τοῦ ταχεῖαν. —λύσαν δ’ ἀγορὴν αἰψηρήν— Αἶρα . παρὰ τὸ ῥαίω τὸ φθείρω γίνεται ῥαία καὶ ἐν ὑπερθέσει αἶρα. ἡ τὰ τυπτόμενα διαφθείρουσα. Αἰώρα . ἀπὸ τοῦ αἴρω αἶρα, καὶ πλεονασμῷ τοῦ ω αἰώρα, ἡ κρεμάστρια. (Οὐδέτερον.) Αἴαγμα . ὁ θρῆνος. ἔαγμα δὲ τὸ σύντριμμα, ψιλόν. Αἰγεῖον . τὸ τοῦ Αἰγέως μαντεῖον. αἰγεῖον, δέρμα αἰγὸς ἢ καὶ μέλος. Αἴγιον . πόλις, ἢ τόπος τῆς Ἀχαΐας. ὁ πολίτης Αἰγιεύς. Αἰγλήεντα . λαμπρὸν, καὶ ἐπὶ ἀρσενικοῦ. Αἰδέσιμον . καλὸν, ἢ λαμπρὸν, ἀξιοτίμητον. Αἰδοῖα . τὰ μόρια παρὰ τὸ τὴν αἰδῶ· γυμνῶσαι γὰρ ἢ ὀνομάσαι ταῦτα αἰδούμεθα. ἢ παρὰ τὸ ἀνοιδαίνειν ἐν τῇ συνουσίᾳ ὀργῶντα. ἔστιν οὖν οἰδοῖα, καὶ τροπῇ τοῦ ο εἰς α αἰδοῖα. Αἰθιόπιον . χωρίον τῆς Εὐβοίας. καὶ Αἰθυόπιον χωρίον Λυδίας. ἀφ’ οὗ ἡ Ἄρτεμις Αἰθιοπία. Αἰθαλόεν . κεκαυμένον. Αἶθρον . τὸ καῦμα. ### alpha 87 Αἶθος . τὸ καῦμα, φλογμός. Αἴθυγμα . τὸ ὅρμημα. ὁ δὲ βασιλείαν ὠνειροπόλει· καὶ αἴθυγμα ἀμηγέπη, καὶ φαντασίαν τινὰ ἀπετέλει μοναρχίας. Αἴθυγμα . ἐπὶ πυρός. αἴθυγμα καὶ τὸ ὁμοίωμα. Αἶκνον . τὸ σύνδειπνον. Αἷμα . ἡ τελευταία τροφὴ τοῖς ἐναίμοις ζώοις. καὶ αἷμα τὸ γένος· ταύτης τοι γενεῆς καὶ αἵματος εὔχομαι εἶναι. καὶ τῶν ἐν ἡμῖν τεσσάρων χυμῶν τὸ καιριώτατον. Αἱματώεντα . τὸ αἱματώδη. Αἱμηρόν . πλῆρες αἵματος. Αἴμνιον . τὸ ἄγγος. Αἴνιγμα . διήγησις μὲν ὡσπερεὶ γεγονότος, μὴ γεγονότος δὲ, μὴ γενέσθαι δυναμένου, σημαίνοντος δέ· ὡς τό· εἶπε τὰ ξύλα χρίσαι ἐφ’ ἑαυτοῖς βασιλέα. ἐκ τοῦ αἰνὸς, ὃ σημαίνει τὸ δεινὸν καὶ φοβερόν. Αἰνίγματα . τὰ ζητήματα. Αἰνικτά . ἄγνωστα, κεκρυμμένα. ὡς πάνταγ’ αἰνικτὰ καὶ ἀσαφῆ μοι λέγεις. Αἴνιον . πόλις. καὶ Αἰνίους. Αἰπόλια . αἰγονόμια. Αἰπύ . δυσχερὲς, ὑψηλὸν, μέγα. Αἶπος . τὸ ὕψος. Αἰπόν . τὸ ἀκρωτήριον. Αἰρόπινον . τὸ κόσκινον, ἐν ᾧ οἱ πυροὶ σήθονται, ### alpha 88 ὑπὲρ τοῦ τὰς αἴρας διελθεῖν. λέγεται δὲ καὶ τὸ σκοτεινόν. Αἱρετόν . τὸ ἐπιθυμητόν· τὸ καλόν· τὸ ἡδύ· τὸ συμφέρον. Αἱρετώτερον . τὸ προκριτώτερον. οὐκ ἐκ τοῦ παραλλήλου κεῖται τὸ αἱρετώτερον τοῦ βελτίονος, ἀλλ’ ἐπὶ πλεῖον τὸ βέλτιον τοῦ αἱρετωτέρου. τὸ μὲν γὰρ αἱρετώτερον ἐν τοῖς αἱρετοῖς, καὶ μόνοις· τὸ δὲ βέλτιον καὶ ἐν ἄλλοις. καὶ γὰρ ἐν θεωρητικοῖς καὶ φυσικοῖς καὶ λογικοῖς ἡ ζήτησις ἡ τοῦ βελτίονος. ὁ γὰρ ζητῶν, ποτέρα βελτίων οὐσία, ἡ κινουμένη ἢ ἡ ἀκίνητος, φυσικὸν μεταχειρίζεται πρόβλημα· λογικὸς δὲ ὁ ζητῶν, βέλτιον πότερον, ἐπαγωγὴ ἢ συλλογισμός· θεωρητικὸς δὲ ζητῶν, πότερον ἡ φρόνησις πρακτικωτάτη ἢ θεωρητική. Αἴσια . δίκαια, γνήσια, δεξιά. Αἴσυλα . ἁμαρτωλὰ, ἄδικα, παράνομα, ἀπρεπῆ. —αἴσυλα ῥέζεις. Αἴσιμα . τὰ προσήκοντα, παρὰ τὴν αἶσαν· ἐνίοτε δὲ καὶ τὰ καθήκοντα ἢ τὰ ἀγαθά· ἔστιν ὅτε καὶ τὰ εἱμαρμένα. Αἴτημα . ζήτημα, καὶ ἡ ἐπιθυμία. Δαβίδ· καὶ ἔδωκεν αὐτοῖς τὸ αἴτημα αὐτῶν. Αἴτιον . ἐξ οὗ γίνεταί τι, καὶ δι’ οὗ, καὶ ἐν ᾧ. ἰστέον, ὅτι τὸ αἴτιον ἑπταχῶς· ποιητικὸν αἴτιον, ὡς ὁ τέκτων τῆς κλίνης· τελικὸν αἴτιον, ὡς ἡ ### alpha 89 ἀνάπαυσις, δι’ ἣν ἡ κλίσις· ὄργανον αἴτιον, ὡς τὸ σκέπαρνον καὶ ὀπρίων, δι’ ὧν ἡ κλίσις· ὑλικὸν αἴτιον, ὡς τὸ ξύλον, ἐξ οὗ ἡ σκευαζομένη κατὰ διάνοιαν καὶ εἰδοποιουμένη διαμόρφωσις· παραδειγματικὸν αἴτιον, ὡς ἡ ἑτέρα κλίνη, πρὸς ἣν ἰδὼν ὁ τεχνίτης τὴν εἰς ἔργον αὐτῷ προσκειμένην ἐδημιούργησε· φυσικὸν αἴτιον, ὡς πατὴρ τοῦ υἱοῦ, καθὸ καὶ μόνον ὁ θεὸς καὶ πατὴρ αἴτιος τοῦ μονογενοῦς εἶναι λέγεται· τῆς δὲ κτίσεως ποιητικὸν αἴτιον εἶναι λέγομεν τὸν θεόν. τελικὸν δὲ αἴτιον τὴν τῶν δημιουργηθέντων εὐεργεσίαν καὶ τὴν περὶ αὐτὰ ἀγαθότητα· εἰδικὸν δὲ αἴτιον τὴν ἐν αὐτῷ τῶν δημιουργημάτων γνῶσιν φαμὲν, ἣν ἐξ ἀϊδίου πρὸ αἰώνων ἔσχεν, οὐκ ἐς ὕστερον αὐτῷ ἐπιγενομένην, ἀλλὰ συνδιαιωνίζουσαν, καὶ συμπαρεκτεινομένην ἀείποτε. τὸ δὲ ὑλικὸν αἴτιον καὶ ὀργανικὸν καὶ παραδειγματικὸν πόῤῥω τῆς θείας καὶ ἀπειροδυνάμου φύσεως. Ἰστέον, ὅτι τετραχῶς τὰ αἴτια· ὡς ὕλη· ὡς εἶδος· ὡς τέλος, καὶ ὡς ποιητικόν· καὶ τῶν αἰτίων τὰ μὲν προκαταρκτικὰ, τὰ δὲ συνεργὰ, ἢ συναίτια, τὰ δὲ τελικά. Αἰτιῶδες . ψεῦδος, ὃ ἀπὸ ψεύδους ἄρχεται, ἢ μὴ εἰς ἀκόλουθον λήγει, ἢ ἔχει τῷ λήγοντι τὸ ἀρχόμενον ἀκόλουθον. οἷον· διότι νύξ ἐστι, Δίων περιπατεῖ. Αἰφνίδιον . τὸ ἐξαίφνης. παρὰ τὸ ἀφανὴς ἀφανίδιον καὶ ἐν συγκοπῇ αἰφνίδιον. Αἰψηρόν . τὸ ταχύ. Αἰσθητήρια . τὰ ὄργανα, ἤγουν τὰ μέλη, δι’ ὧν αἰσθανόμεθα, καὶ αἱ αἰσθήσεις τοῦ ἀνθρώπου, ἢ ἐν οἷς καθίδρυται ἡ αἴσθησις. Αἰσθητικόν . πᾶν ζῶον αἴσθησιν φόβου καὶ θανάτου ἔχον, ἢ αὐτὸ τὸ ζῶον τὸ κεκτημένον τὰς αἰσθήσεις. Αἰσθητά . τὰ ὁρώμενα, τὰ πεφυκότα ταῖς αἰσθήσεσιν ὑποπίπτειν, οἷον χρῶμα καὶ σχῆμα καὶ ### alpha 90 ὄγκος καὶ ποικιλότης, καὶ ἀντιτυπία καὶ μαλακότης, ψόφοι καὶ ἀτμοὶ καὶ χυμοὶ, λειότης, τραχύτης καὶ τὰ τοιαῦτα. Αἰσθανόμενον . ἔστι ζῶον ἀντιληπτικὸν κατὰ δύναμιν φυσικὴν τῶν αἰσθητῶν. Ἀϊδώνια . τὰ τοῦ ᾅδου θανάσιμα. Ἀΐδιον . τὸ ἀρχὴν μὲν ἔχον, τέλος δὲ μὴ ἔχον. ἔστι καὶ ἀΐδιον τὸ ἀρχὴν μὲν μὴ ἔχον, τέλος δὲ ἔχον. ἔστι δὲ ἀΐδιον τὸ μήτε ἀρχὴν μήτε τέλος ἔχον, ὥσπερ ὁ θεός. ἀΐδιον ἐστὶ τὸ μὴ ἑαυτὸ, ὃ ἐστὶ κατ’ οὐσίαν, νοηθῆναι δυνάμενον. ἀΐδιον δὲ λέγεται τὸ ἀεὶ διόν· ἤγουν τὸ μηδέποτε ἀρξάμενον, μὴ δὲ λῆγον. οὐ πᾶν γὰρ ἀτελεύτητον πάντως καὶ ἄναρχον· οἱ γὰρ ἄγγελοι καὶ αἱ ψυχαὶ ἀρχὴν μὲν ἔσχον τοῦ εἶναι, τέλος δὲ οὐκ ἔχουσι. ἀΐδιον οὐδὲν ἄλλο ἢ μόνον ἡ θεότης. Ἀϊδνόν . τὸ ἀφανές. Αἰσώπειον αἷμα . ἐπὶ τῶν ἀδίκως ἀναιρουμένων. οὐ γὰρ ἐνδίκως ἀπέκτειναν τὸν Αἴσωπον οἱ Δελφοί. Ἀΐδιον . τὸ διαιωνίζον, καὶ λῆξιν μηδαμῶς ἔχον. (Ῥῆμα.) Αἰάζειν . οἰκτείρειν, θρηνεῖν. παρὰ τὸ αι σχετλιαστικὸν ἐπίῤῥημα γέγονεν αἰάζω· ὡς λίαν λιάζω. Αἰγίζειν . διασπᾷν. καὶ αἰγίζεσθαι. ἡ μεταφορὰ ἐκ τῶν καταιγίδων. Αἰγιάζειν . σὺ δ’ αἰγιάζων ἐνθαδὶ καθήμενος. Αἰγυπτιάζειν . τὸ κακοτροπεῖν καὶ πανουργεύεσθαι. τοιοῦτοι γὰρ οἱ Αἰγύπτιοι. Αἰδέσασθαι . μεταπεισθῆναι. οὕτω Λυσίας καὶ Δημοσθένης ἐν τῷ κατὰ Ἀριστοκράτου, ἀντὶ τοῦ ἐξιλάσασθαι καὶ πείσειν. Αἰδέσεται . ἀπὸ τοῦ αἰδῶ, αἰδέσω, αἰδέσῃ, αἰδέ σεται. ### alpha 91 [ Αἰδουμένω . αἰδέω, αἰδῶ, αἰδέομαι, αἰδοῦμαι. ἡ μετοχὴ αἰδεόμενος, αἰδούμενος. τὸ δυϊκὸν αἰδεουμένω, καὶ ἀποβολῇ τοῦ ε αἰδουμένω.] Αἰθεροβατεῖν . εἰς τὸν αἰθέρα βαίνειν. Αἴθειν . καίειν. [παρεκελεύετο αἴθειν καὶ φθείρειν τὴν χώραν.] Αἰθόμενος . καιόμενος. Αἴθρει . χειμάζει. Αἰθριάζουσιν . ἐν εὐδίᾳ εἰσίν. Αἰκίζω . τὸ μαστίζω. ἀπὸ τοῦ ἀεικὴς, ὃ σημαίνει τὸν σκληρὸν καὶ ἀπότομον, ἀεικίζω. Αἰθύξασα . κινήσασα. Αἰθύσσω . θερμαίνω, ἐκτείνω καὶ τὸ διαλάμπω. Αἰθύσσων λιπαρῆς ἄνθος ὕπερθε κόμης. Αἰκάλλει . σαίνει, ἀπατᾷ. αἰκάλλει καρδίαν ἐμήν—. Αἰκίζει . κακοῖ, μαστίζει, τύπτει, καθυβρίζει. Αἱμωδεῖν καὶ αἱμωδιᾷν . τὸ τοὺς ὀδόντας ὀδυνᾶσθαι μετὰ κνησμοῦ· ὡς καὶ αἱμάττεσθαι παρὰ τὸ αἷμα. αἱμωδία γὰρ ἡ τῶν ὀδόντων νάρκη. Αἴθω . τὸ καίω. ἔθω δὲ, τὸ ἐξ ἔθους τι διαπράττομαι, ψιλόν. καὶ Ὅμηρος· ἔθων Οἰνῆος ἀλωήν— ἤτοι ἀμπέλου χωρίον. ### alpha 92 Αἰνίσσω . τὸ ἐν παραβολαῖς λέγω. Αἰνεῖν . τὸ ἀναβράττειν τὸν ἀληλεσμένον σῖτον, ὅ ἐστιν ἀναδεύειν καὶ ἀνακινεῖν τὰς κριθὰς ὕδατι φυρῶντα. Αἰνέσαιμι . ἐπαινέσαιμι ἢ ἀναπείσαιμι. Ἀΐσθω . τὸ ἐκπνέω. Ἄϊεν . ἐξέπνεεν. Ἀϊστῶσαι . ἀφανίσαι, φονεῦσαι. Ἀΐων . ἐπακούων. Αἴνυμαι . τὸ ἀφαιρῶ ἢ τὸ λαμβάνω. παρὰ τὸ αἰρῶ. [ἀρνῶ, ὡς περῶ περνῶ. ἀφ’ οὗ· —περνάσω νήσων ἐπὶ τηλεδαπάων. παράγωγον αἴρνυμι καὶ αἴρνυμαι· καὶ ἀποβολῆ τοῦ ρ αἴνυμαι.] Αἰνῶ . τὸ παραιτοῦμαι σημαίνει καὶ τὸ ἐπαινῶ. Αἰνοίην . ἀντὶ τοῦ συνκατένευσα. Αἰόλλει . ποικίλλει, στρέφει, πλανᾷ. Αἰωνίζει . διαπαντὸς μένει. Αἰωροῦμαι . ἐν ἀέρι φέρομαι. αἰώρα γὰρ ἡ κρεμάστρα καὶ ἡ ἀγχόνη ἤγουν ἡ φούλκα. Αἰωρηθέντες . κρεμασθέντες, μετεωρισθέντες. καὶ αἰώρημα, καὶ αἰωρήσεις, καὶ αἰωροῦνται. εἰς ὃν [τὰ] τῶν Καρχηδονίων αἰωροῦνται πράγματα. [ Αἰονῶ . τὸ βρέχω.] ### alpha 93 Αἴρεσθαι . προσενέγκασθαι. οὐ σῖτον αἴρεσθαι, οὐχ ὕπνου λαχεῖν μέρος. Αἶρε . πρόσφερε. Ὅμηρος· μή μοι αἶνον ἄειρε— καὶ Ἀριστοφάνης· αἶρ’ αἶρε μάζαν ὡς τάχιστα κανθάρῳ. Αἱρηθέν . θεληθέν. Αἱρεύμενον . λαμβάνοντα, ἀφαιροῦντα, αἴροντα. παρὰ τὸ αἱρῶ τὸ λαμβάνω. αἱρῶ οὖν, αἱρούμενον, καὶ τροπῇ αἰολικῇ αἱρεύμενον. Αἱρετίζω . τὰ τῶν αἱρετικῶν φρονῶ. καὶ τὸ προαιροῦμαι. ἐξ οὗ καὶ αἱρετισάμενος. Αἰρεῖ . φονεύει, ἀναιρεῖ. [Σοφοκλῆς· —πόλεμος γὰρ οὐδέν’ ἄνδρ’ ἑκὼν αἴρει πονηρὸν, ἀλλὰ τοὺς χρηστοὺς ἀεί.] σημαίνει δὲ καὶ τὸ καταλαμβάνει. Αἴρειν . αὔξειν, ἢ τράπεζαν παρατιθέναι, ἢ αἴρειν. * καὶ τὸ ἀναρτᾷν· ὡς τό· ἕως πότε τὴν ψυχὴν ἡμῶν αἴρεις; ὅ ἐστι αἰωρεῖς μέσον πίστεως καὶ ἀπιστίας. Αἱρεῖς . δοξάζεις, ἡγῇ. καὶ ἐκ τοῦ θεολόγου· καὶ ὁ λόγος αἱρεῖ μὴ τιθέναι πρόσκομμα. Αἱρεῖσθαι . ἐργάζεσθαι. Αἱρῇ . βούλει. ἐπείπερ αὐτὸς αἱρῇ λέγειν. Αἱρήσομαι . βουλεύσομαι. Αἱρησάμενος . βουλευσάμενος. Αἱρήσασθαι . λαβεῖν. Αἱρήσεται . λήψει. Αἱρήσειν . κρατήσειν, συλλαβεῖν, ἑλκύσαι, πορθῆσαι, χειρώσασθαι. ### alpha 94 Αἱρήσομαι . λήψομαι, σκέψομαι, βουλεύσομαι. Αἱρείτω . κατασχέτω. Αἱρόμενος . φερόμενος. αἰρούμενος· βουλόμενος, ἑλόμενος. καὶ δεῖπνον αἱρουμένοις. Αἱρῇ . ἀντὶ τοῦ λαμβάνεις, μετέχεις. [σῖτον τὲ αἱρῇ τὸν αὐτὸν ἐκείνοις, καὶ πόμα παραπλήσιον.] Αἱρετιεῖ . προτιμότερον ἡγήσεται. Αἰρόμενος . ἐπαιρόμενος, κουφιζόμενος. Αἰσιμῶ . τὸ καταναλίσκω. Αἰσθήμην . νοησαίμην. Αἴσθω . ἀπὸ τοῦ ἀΐω ῥήματος, τοῦ σημαίνοντος τὸ ἐκπνέω, γίνεται παράγωγον ῥῆμα ἄϊστος, ἐκ τούτου ἀϊστῶ, καὶ τροπῇ τοῦ τ εἰς θ ἀΐσθω, ἡ μετοχὴ ἀΐσθων, καὶ κατὰ συναίρεσιν αἴσθω. οὕτως καὶ ἀπὸ τοῦ ἐγείρω ἐγερτὸς, καὶ κατὰ τροπὴν τοῦ τ εἰς θ ἐγέρθω. Αἰσθάνεσθαι . τοῦτο δύο σημαίνει, τὸ κατὰ δύναμιν καὶ κατ’ ἐνέργειαν. αἰσθάνεσθαι τοίνυν λέγονται οἱ κοιμώμενοι, δύναμιν ἔχοντες τοῦ αἰσθάνεσθαι. Αἴσθεσθαι ἐνεστώς ἐστι· αἰσθέσθαι δὲ ὑπερσυντελικός. αἴσθεσθαι [δὲ] καὶ αἰσθάνεσθαι διαφέρει. τὸ γὰρ αἴσθεσθαι ὑπὲρ τοῦ ἀκριβῶς εἰδέναι τί· τὸ δὲ αἰσθάνεσθαι [ἐπὶ τοῦ] ὑπονοεῖν τί. καὶ περὶ μὲν τοῦ αἴσθεσθαι φησὶν Ἀντιφῶν· ἔτι δὲ καὶ πλείω ἡμᾶς ἠσθημένος ἠδικημένους. τὸ δὲ αἰσθάνεσθαι ἐπὶ τοῦ ὑποπτεύειν, καὶ οὐκ ἐπὶ τοῦ βεβαίως εἰδέναι. Λυσίας· οἶμαι τοίνυν καὶ ἡμᾶς ἐκεῖνο αἰσθάνε‐ ### alpha 95 σθαι, ὅτι Ἀλκιβιάδης οὐκ ἄλλο τι κομίσασθαι, ἀλλὰ τῶν ἐμῶν ἠμφισβήτει. Αἰσθάνομαί σου . τὸ τῆς αἰσθήσεως ἐπιλαμβάνομαι. Αἰσθόμενοι . νοήσαντες. οἱ δὲ τὴν προθυμίαν τοῦ Καίσαρος ἰδόντες καὶ τὰ ἔργα ὁμολογοῦντα ταῖς ἐλπίσιν αἰσθόμενοι. Αἴσθων . αἰσθανόμενος, βασανιζόμενος, ἢ ἐκπνέων. Αἰσχύνει . αἰκίζεται, λυμαίνεται. Αἰσχύνομαι . αἰδοῦμαι. ταῖς προτέραις ἁμαρτίαις αἰσχύνομαι. Αἰτιῶμαι . γενικῇ καὶ αἰτιατικῇ. ὅτε μὲν γενικῇ συντάττεται, τοιοῦτόν ἐστιν, οἷον αἴτιον ἀποφαίνω· ὅτε δὲ αἰτιατικῇ, οἷον μέμφομαι. Αἰτήσασθαι . τὸ χρήσασθαι. ἀνδρὸς τίτθην, ἣν ἄν τις ὑμῶν παιδίον ᾐτήσατο. Αἰτίζων . ἀντὶ τοῦ αἰτῶν, ποιητικῶς. [αἰτίζων ἀκόλους, οὐκ ἄορας οὔτε λέβητας.] [ Αἰτῶν . εἰς ἀεὶ ἕξων. αἰτούμενος δὲ, λαβὼν καὶ αὖθις ἀποδώσων.] Αἰχμάσουσι . δορατομαχήσουσι, νικήσουσι. [ Ἀϊχθήτην . ὥρμησαν.] [ Αἰχμαλωτίζοντες . ἀντὶ τοῦ αἰχμαλώτους ἐκ ### alpha 96 τῆς τοῦ πονηροῦ τυραννίδος λαμβάνοντες, ἀπὸ δουλείας εἰς ἐλευθερίαν. καὶ ὁ Ἀπόστολος· αἰχμαλωτίζοντες πᾶν νόημα εἰς τὴν ὑπακοὴν τοῦ Χριστοῦ.] (Ἐπίῤῥημα.) [ Αἶ . ψιλούμενον καὶ περισπώμενον τὸ ὄφελον σημαίνει, κατὰ ἀποκοπὴν τοῦ αἴθε· δασυνόμενον δὲ καὶ βαρυνόμενον, ἄρθρον θηλυκὸν καὶ ἀναφορικόν· οἷον αἳ καὶ αἵτινες. σημαίνει δὲ καὶ ἐπίῤῥημα θρηνητικὸν, περισπώμενον καὶ ψιλούμενον, ὃ καὶ διπλασιάζεται· αἶ αἶ τάλαινα θηλαμὼν κεκαυμένη.] [ Αἴ . σημαίνει τὸ εἴθε. ἰστέον, τὸ αἲ γέγονεν ἐκ τοῦ εἲ, εὐκτικοῦ ἐπιῤῥήματος. ἔστι γὰρ εἲ, ὃ σημαίνει τὸ εἴθε. τοῦτο τὸ εἲ γίνεται αἲ, τοῦ ε τραπέντος εἰς ἄλφα.] Αἰδημόνως . ἀντὶ τοῦ αἰδεσίμως. Αἰεί . ἀντὶ τοῦ ἀεί. αἰεὶ γὰρ ἡ γυνή ς’ ἔχει διὰ στόμα. ἀντὶ τοῦ διὰ στόματος. [ Αἰεὶ ἔστω . Ἀντιφῶν τὴν ἀϊδιότητα καὶ τὸ ἐπὶ τῶν αὐτῶν ἀεὶ ἑστάναι. ὥσπερ καὶ, ἔστω εὖ, ἡ εὐδαιμονία καλεῖται. ἡ λέξις Διογενιανοῦ. ἐν ἀληθείας δευτέρῳ τοῦ Ἀντιφῶντος.] ### alpha 97 Αἰέν . διαπαντός. Ἀιεί . ὁμοίως. Αἰνιγματωδῶς . δυσχερῶς, ἀσαφῶς. Αἰβοῖ . ἀντὶ τοῦ φεῦ. Ἀΐγθην . ὁρμητικῶς, ἐπίῤῥημα μεσότητος. παρὰ τὸ ἀΐσσω τὸ ὁρμῶ. Ἀϊδρῶς . διαφανῶς, ἢ ἀπείρως. Ἀϊδῶς . ἀκαταλήπτως. Αἴθ’ ὄφελεν . παραλλήλως τὰ εὐκτικὰ κείμενα μόρια κατὰ τοῦτο διαφέρουσιν, ὅτι τὸ μέν ἐστιν ἀπαρέμφατον πρόσωπον ἤγουν μηδὲν ἐμφαῖνον· τὸ δὲ ὄφελον τὰ πρόσωπα ἐμφαίνει. αἴθ’ ὄφελες θανέειν ἢ πανύστατον ὀρχήσασθαι. παρὰ τῆς γλαυκὸς τοῦτο· ἣν ὅταν λάβωσι τὰ παιδία, περιάγουσιν· ἡ δὲ μὴ βλέπουσα δι’ ἡμέρας, ὥσπερ ὀρχεῖται. Αἴκεν πως . ἐάν πως. Αἰκέποθι . ἐάν ποτε. Αἰνόθεν . ἀντὶ τοῦ αἰνῶς, λίαν, δεινῶς, ἐκ δεινοῦ. τὸ γὰρ αἰνόθεν γενική. Αἶψα . ἀντὶ τοῦ ταχέως. [Αἶψα γὰρ ἐν κακότητι βροτοὶ καταγηράσκουσι. γίνεται δὲ κατὰ στέρησιν τοῦ ἴψαι, τοῦ σημαίνοντος τὸ βλάψαι· τὸ γὰρ βλάπτον καὶ ἐμποδίζειν ἀνάγκη. τὸ δὲ ἀνεμπόδιστον ταχὺ γίνεται. ἢ παρὰ τὸ ἅψω, αἶψα. δοκεῖ γὰρ τὸ ταχέως γινόμενον ἀλλήλων ἅπτεσθαι κατὰ συνέχειαν.] ### alpha 98 (1t) Τὸ Α μετὰ τοῦ Κ. (Ἀρσενικόν.) Ἀκάθαρτος . ὁ ἁμαρτωλός. ἀκάθαρτος γὰρ τὴν ψυχὴν ὅγε κακός· καθαρὸς δὲ ὁ ἐναντίος. Ἀκαθαίρετος . ὁ ἀκατάβλητος. πύργος ἀκαθαίρετος. Ἀκαμπίας . ὁ εὐθύδρομος. ἀκάμπιος δρόμος ὁ μακρὸς καὶ δι’ εὐθείας περίπατος. Ἀκαρίδιος . βραχύτατος. ἀκαρίδιος ὁ ἀνθρώπινος βίος, καὶ μετ’ ὀλίγον πάντ’ ἐξετάθημεν. Ἀκατάβλητον . ἀήττητον. παρὰ τὸ μὴ καταβάλλειν. [οὐ γάρ που τότ’ ἐξεπίστατο Φειδιππίδης μοι τὸν ἀκατάβλητον λόγον. οὕτως Ἀριστοφάνης.] Ἀκαταῖος . ἵππος ὠνομασμένος. Ἀκαταιτίατος . ὁ ἀναίτιος. Ἀκατίροις . ἐθνικόν. Ἀκεανός . εἶδος ὀσπρίου. Ἀκαλός . ὁ ἥσυχος· ὅ ἐστιν ἦκα τὸ ἠρέμα καὶ ἡσύχως. ἐκ τούτου γίνεται παράγωγον ἤκαλος, ὡς πέμπω, πέμπελος, καὶ κατὰ συστάδην ἀκαλός. Ἀκαλαρείτης . ὁ ἡσύχως ῥέων. παρὰ τὸ ἄκηλον καὶ ἤκαλον, τὸ ἥσυχον. τὰ παρὰ τὸ ῥέω διὰ τῆς ει διφθόγγου γράφεται. Ἄκερως βοῦς . ὁ μὴ ἔχων κέρατα. Ἀκέσιος . ἐπίσκοπος Ναυατιανῶν, ὃς παρῆν ἐπὶ τοῦ μεγάλου Κωνσταντίνου. Ἀκειροκόμης . ὁ τὴν κόμην μὴ κειρόμενος. κείρω γὰρ τὸ κόπτω. Ἀκέφαλος . ἄτιμος. καὶ παροιμιωδῶς ἀκέφαλος μῦθος ἐπὶ τῶν ἀτελῆ λεγόντων εἴρηται. ### alpha 99 Ἀκέστωρ . ὁ θεραπευτὴς, ἰατρός· ἄκος γὰρ ἡ θεραπεία. Ἀκεσώδυνος . ὁ ἰατρὸς, ὁ θεραπευτὴς, ὁ τὰς ὀδύνας παύων καὶ θεραπεύων. Ἀκήδεστοι . μηδεμιᾶς φροντίδος τυχόντες. ἢ ἄταφοι, παρὰ τὸ μὴ ἔχειν κηδεμονίαν. ἐκ τοῦ κήδω ὁ μέλλων κηδῶ. καὶ μετάγεται εἰς ἐνεστῶτα, ὁ μέλλων κηδεύσω, ὁ παρακείμενος κεκήδευκα, ὁ παθητικὸς κεκήδευμαι, κεκήδευσαι, κηδευτὸς καὶ ἀκήδευτος. Ἀκηδής . ἄταφος, ἀμελής. οἱ δὲ Ῥωμαῖοι τοὺς ἑαυτῶν πολεμίους ἀκηδεῖς οὐχ ὑπέμειναν παριδεῖν. Ἀκροσφαλής . ὁ ἑτοιμόπτωτος. Ἀκερσοκόμης . ὁ μὴ κείρων τὴν κόμην. παρὰ τὸ κείρω, ὁ μέλλων αἰολικῶς κέρσω, καὶ τὴν κόμην γίνεται κερσοκόμης, διὰ τοῦ ο μικροῦ. πᾶς γὰρ ἐνεστὼς ἐν πρώτῳ προσώπῳ λαβὼν συνήθειαν, τρέπει τὸ ω μέγα εἰς ο μικρόν. λείπω, λειποτάκτης· μίξω, μιξοπόλιος. Ἀκινάκης . σπαδομάχαιρον, ῥηκτάριον δόρυ ἢ ἀκόντιον Περσικόν. παρὰ τὸ ἀκὴ, ὃ σημαίνει τὴν ὀξύτητα, ἢ παρὰ τὸ ἀκίδιον, ἀλλήλοις συντεθέντων τῶν δύο ὁμοιοσήμων. καὶ δῆλον ὅτι ἐτράπη τὸ δ εἰς τὸ ν . ὡς ἐπὶ τοῦ Ἐριχθεὺς Ἐριχθέος καὶ Ἐριχθόνιος, παρὰ τὸ τὴν ἔραν καὶ τὴν χθόνα. ἢ παρὰ τὸ ὠκὺς καὶ τὴν ἀκὴν γίνεται ἀκινάκης. Ἀκήρατος . αἰώνιος, ἄφθαρτος. παρὰ τὸ γῆρας γήρατος, καὶ μετὰ τοῦ στερητικοῦ α , ἀγήρατος καὶ ἀκήρατος, ὁ μὴ γηρῶν. Ἀκαιροβόας . ὁ λάλος. Ἀκιδνός . ὁ ἀσθενής. παρὰ τὸ κινῶ ἄκινος, καὶ πλεονασμῷ τοῦ δ ἀκιδνὸς, ὁ μὴ κινούμενος. ἢ παρὰ τὸ αἰκίζω, αἰκιανὸς, ὁ εὐτελὴς καὶ ἐν αἰκισμοῖς ὤν. Ἄκικυς . ὁ ἀνισχυρός. ### alpha 100 Ἀκκισμοί . προσποιήσεις καὶ ὑποκρίσεις, ἀπὸ Ἀκκὼ, τινὸς Σαμίας μωρᾶς οὔσης. Ἄκμηνος . ἄγευστος. ἄκμηνος δόρποιο. Ἀκμαῖος . σφριγῶν· νεανίσκος. Ἄκμων . παρὰ τὸ κάμνω. ἀκάμων τὶς ὢν, ὁ ἀκαμάτως φέρων. Ἀκμήτης . ὁ νέος· ὁ ἀκμάζων, ὁ μὴ κοπιῶν. καὶ ἀκμῆτις. παρὰ τὸ κάμνω, ὁ δεύτερος ἀόριστος [ἔκαμον,] ἐξ αὐτοῦ καμὴς, καὶ μετὰ τοῦ στερητικοῦ α ἀκαμὴς καὶ συγκοπῇ ἀκμής. Ἀκόλαστος . ἀκρατὴς, θρασὺς, ἢ ὁ ἀπαίδευτος. παρὰ τὸ [μὴ] κολάσεως τετυχηκέναι, ὅ ἐστι παιδείας. ἐπὶ δὲ τοῦ κατωφεροῦς, παρὰ τὸ μὴ κολάσαι τὴν ἐπιθυμίαν. Ἄκολος . ὁ μικρὸς ψωμὸς, ὁ μηκέτι κολούεσθαι δυνάμενος καὶ εἰς μικρὰ τέμνεσθαι. Ἀκόρητος . ὁ ἀνεπιμέλητος, ἢ ἄπλητος, παρὰ τὸ κόρος. τὸ δὲ κόρος παρὰ τὸ κορῶ, κορέσω, κορήσω, κεκόρηκα, κεκόρημαι, κεκόρησαι, [κεκόρηται,] κορητὸς καὶ ἀκόρητος. Ἀκρατοπότης . ὁ μέθυσος, ὁ τὸν ἄκρατον οἶνον ἀπλήστως πίνων. Ἀκριβής . ὁ νέος. καὶ ἡ δι’ ἀναγκαίων γινομένη, καὶ ὧν πᾶσα σπουδαίου ὑπόληψις ἔχει. ἀκριβὴς καὶ ὁ βέβαιος. λέγεται γάρ· ἀκριβὴς ζηλωτὴς τῆς τοῦ Μάνεντος δόξης. παρὰ τὸ κρίβω, κριβὴς καὶ ἀκριβής. καὶ γὰρ τὸν ἀκριβῆ οὐδεὶς δύναται λαθεῖν. [ἢ παρὰ τὸ ἄχρι καὶ τὸ βαίνειν, ἀχριβὴς καὶ ἀκριβής. ὁ γὰρ ἀκριβὴς μέχρι καὶ τοῦ μικροῦ καταγίνεται.] Ἄκριτος . ὁ ἀδιάκριτος. οὕτως Δημοσθένης. Ἀκρόβελις . εἶδος ἀκοντίου. Ἀκροβολισμός . ἐρεθισμὸς, καὶ τὸ ἄκρον βάλλειν. Ἀκρόβολοι . ἀκοντισταὶ, τοξόται. ### alpha 101 Ἀκρόκομοι . μετρίως κομῶντες, ἢ λίαν. ἢ οἱ τὰ ἄκρα τῆς κεφαλῆς κομῶντες. Ἀκρότομος λίθος . σκληρὸς, ὑψηλὸς, ἢ ὀξύτατος. Ἄκρος, τέλειος, εἰς ἄκρον ἐληλακός . Ἀκρέμων . ὁ κλάδος, ὁ βλαστὸς, παρὰ τὸ ἄκρον. ἢ παρὰ τὸ κρέμω. ὁ αὐτὸς καὶ κρεμὼν λέγεται. Ἀκρατής . ὁ εἰδὼς τὰ κακὰ, ὅτι φαῦλα, καὶ πράττων αὐτὰ δι’ ἡδονήν. Ἀκρόχολος . ὁ καθ’ ὑπερβολὴν ὀξὺς καὶ πρὸς πᾶν ὀργίλος. Ἀκροθόριξ . ὁ μέθυσος. Ἀκραιφνής . κυρίως ὁ περιφανὴς, παρὰ τὸ ἀκέραιον καὶ τὸ φαίνω, ἀκεραιοφανής· καὶ κατὰ συγκοπὴν ἀκραιφνὴς, τοῦ ο εἰς α τραπέντος, ὡς ἐπὶ τοῦ μεσοπόλιος μεσαιπόλιος. Ἄκρητος . ὁ ἄκρατος. ἐκ τοῦ κερῶ, κεράσω· συγκοπῇ κράσω, κρατὴρ καὶ κρητήρ. ἐκ δὲ τοῦ κεράσω, κρατὸς, ἄκρατος καὶ ἄκρητος. Ἀκρατοκώθωνες . οἱ νέοι, οἱ πίνοντες τὰ ἄκρατα ἐκ τῶν κωθώνων. Ἀκριτόμυθος . ὁ πολλὰ λέγων. κρινῶ, κέκρικα, κέκριται τὸ τρίτον τοῦ παθητικοῦ παρακειμένου, καὶ ἐξ αὐτοῦ κριτός· καὶ τὸ μῦθος, ἀκριτόμυθος. Ἀκταί . οἱ ζωγράφοι. Ἀκταίωρος . παρὰ τὸ τὴν ἀκτὴν ὠρεῖν, ὃ ἐστὶ φυλάσσειν. Ἀκοινώνητος . ὁ ἀκριβής. Ἀκοίτης . ὁ ἀνήρ· ἄκοιτις δὲ ἡ γυνή. Ἀκύλλιος . κύριον. ### alpha 102 Ἄκυλος . τῆς πρίνου ὁ καρπός. ἔκυλος δὲ εἶδος βοτάνης. Ἄκακοι . οἱ ἁπλούστεροι. καὶ ὁ Ἀπόστολος· τὰς καρδίας τῶν ἀκάκων. Ἀκρήβης . ὁ ἀκμάζων. Ἀκριτόμυθος . τὰ εἰς ος δισύλλαβα ἀναβιβάζουσι τὸν τόνον. Ἀκάθεκτος . ὁ ἀκατάσχετος. ἦν γὰρ ἀκάθεκτος ὁρμὴ περὶ αὐτὸν διὰ τὰς τῶν Περσῶν ἐπάρσεις. (Θηλυκόν.) Ἀκακία . ἡ ἁπλότης, ἡ ἀγαθοσύνη. Ἀκαλανθίς . εἶδος ὀρνέου, ἢ [ἡ] κύων, παρὰ τὸ αἰκάλλειν ἴσως τοὺς γνωρίμους, ὑλακτεῖν δὲ τοὺς ξένους. Ἀκαδημία . γυμνάσιον ἐν Ἀθήναις, ἀπὸ Ἀκαδήμου τινὸς ὠνομασμένου. λέγεται καὶ ἡ διατριβὴ τῶν φίλων. Ἀκαλήφη . θαλάσσιον φυτὸν, δῆξιν καὶ κνησμὸν ἐμποιοῦσα. ἢ ἡ χερσαῖα κνίδη. [παυσάμενον τῆς δυσκολίας, ἀπὸ τῆς ὀργῆς τὴν ἀκαλήφην ἀφελέσθαι.] ἀκαλήφη δὲ ἡ θαλάσσιος, ἥτις καὶ διὰ τοῦ ι γράφεται, ἔστι κογχυλίδιόν τι. Ἀριστοφάνης· καὶ τὰς κραναὰς ἀκαλίφας— καὶ Φερεκράτης· βουλοίμην γὰρ κᾂν ἀκαλίφαις τὸν ἴσον χρόνον ἐστεφανῶσθαι. κατὰ ἀντίφρασιν δὲ ἀκαλήφη, ἡ ἔχουσα ἀκαλῆ τὴν ἁφὴν, ἧς οὐκ ἔστιν ἀκαλῶς, ὅ ἐστι ἡσύχως, ἅπτεσθαι· τὰ δὲ διὰ τοῦ ιφη μονογενῆ διὰ τοῦ ### alpha 103 ι γράφεται, οἷον· Σίφη, ἡ πόλις· ἀκρίφη, ἡ σκάφη. τὸ κνήφη, ἀκαλήφη σεσημείωται. Ἀκάτειρα . ὄνομα πόλεως. Ἄκαψις . ὄνομα πόλεως. Ἀκαιή . ῥάβδος θαλασσία. Ἄκαινα . ῥάβδος. ἔστι δὲ μέτρον δεκάπουν, δι’ ἧς κεντοῦσι τοὺς βόας· ὡς τῶν Πελασγῶν τοῦτο εὑρόντων. Ἄκανθα . ἀπὸ τοῦ ἀκῇ ἀνθεῖν, ὃ ἔστιν ὀξύτητι. ἀκάνθας δὲ ἡ θεῖα γραφὴ τὰς βιωτικὰς λέγει φροντίδας. Ἄκανθα καὶ ἡ ἁμαρτία . φησὶ γὰρ ὁ Δαβίδ· ἐν τῷ ἐμπαγῆναί μοι ἄκανθαν. Ἀκαθαρσία . τὰ ἐκ φυσικῆς ἀνάγκης συμβαίνοντα. Ἀκερδὴς χάρις . ἡ μὴ δεόντως διδομένη. ἦεν ἂν φαῦλον τὸ κέρδος. [μηδ’ ἄλαστον ἀκερδῆ χάριν, ἄν τ’ ἰδὼν μετάσχοιμί πως.] Ἄκεσσα . Ῥωμαϊκόν τι μηχάνημα, ἐκ δενδροτομίας πρὸς ἐρυμνότητα μετασκευαζόμενον. [οἱ δὲ Ῥωμαῖοι ξυνέθεσαν τὴν λεγομένην ἄκεσσαν τῇ Ῥωμαίων φωνῇ· δενδροτομήσαντες γὰρ ἀλλεπάλληλα στελέχη καὶ τῇ συνθήκῃ καταστορέσαντες, ἀπετείχισαν, ὡς ἐνῆν, τὴν ἐνθένδε πορείαν τῆς πόλεως.] Ἄκη . πόλις Φοινίκης, ἡ νῦν λεγομένη Πτολεμαΐς. Ἀκή . παρὰ τὸ ἥκω γίνεται ἀκὴ, ὃ σημαίνει τὴν ὀξύτητα. [ἡ ἀκμὴ καὶ ἡ ὀξύτης τοῦ σιδήρου.] ### alpha 104 Ἀκηδία . ῥαθυμία, λύπη, ἀχθηδών. Δαβίδ· καὶ ἠκηδίασεν ἐπ’ ἐμὲ τὸ πνεῦμα μοῦ. Ἀκιδαλία . ὄνομα κρήνης. Ἀκινησία . ἠρεμία. [καὶ τοὺς ἵππους ἐξελαύνειν προσέταξεν, ὡς διαύοιτο αὐτοῖς τὸ ὑπὸ τοῦ παράπλου νεναρκηκὸς ὑπὸ ἀκινησίας.] Ἀκίνασις . ὄνομα τόπου. Ἀκηδία . πάρεσις. ψυχῆς· νοὸς ἔκλυσις. Ἀκίς . ἡ ὀξύτης τοῦ βέλους. Ἄκατος . τὸ πλοῖον. παρὰ τὸ ἄζω, ἄξω, ἦχα, ἦχμαι, ἦκται, ἀκτὸς, καὶ πλεονασμῷ τοῦ α ἄκατος. [ἢ ἀπὸ τοῦ ἀκτὴ γίνεται ἄκατος, ἡ ἀπ’ ἀκτῆς εἰς ἀκτὴν περιερχομένη, ὡς καὶ πορθμὴ λέγεται, ἡ μὴ πελαγοδρομοῦσα. λέγεται καὶ ἐπακτὶς καὶ πορθμὶς καὶ κάραβος, καὶ ἀκάτιον ὑποκοριστικῶς.] Ἀκληρία . δυστυχία. Ἄκνηστις . ἡ ῥάχις· παρὰ τὸ μὴ δύνασθαί τινα κνήσασθαι αὐτὴν τῇ ἰδίᾳ χειρί. Ἀκόνη . παρὰ τὸ κονῶ τὸ ἐνεργῶ, ἢ κονῶ τὸ λεπτύνω καὶ φθείρω, ἐπιτάσει τοῦ α , ἡ διαφθείρουσα καὶ λεπτύνουσα τὸν σίδηρον. Ἄκοιτις . ἡ ἐκ παρθενίας ἄλλης κοίτης μὴ πειρασθεῖσα· [καὶ] ἡ ὁμόκοιτος. καταχρηστικῶς καὶ ἡ δευτέρου γάμου μετεσχηκυῖα. Ἀκίς . ἡ ὀξύτης, παρὰ τὸ ἀκή. ὃ κατ’ ἐπένθεσιν γίνεται [ἀκμή. παρὰ τὸ ἀκὴ οὖν γίνεται ### alpha 105 ὑποκοριστικὸν ἀκὶς, ὡς σκάφη σκαφὶς, ἄμνη ἀμνίς.] Ἀκμή . παρὰ τὸ κάμω γέγονεν ἐν συγκοπῇ κμῶ, καὶ μετὰ τοῦ στερητικοῦ α ἀκμὴ, ἡ μὴ κάμνουσα διὰ νεότητα, ἢ ἡ μὴ δυναμένη πόνους ὑποστῆναι. Ἄκρα . τελεία. ἧκε παρὰ βασιλέως παῖς Αὐγάρου, καλὸς καὶ μέγας, ἐν ὥρᾳ ἄκρᾳ. Ἄκραν ἐπὶ γύαλον . ἐπ’ ἄκραν πέτραν. Ἄκρας νυκτός . περὶ πρῶτον ὕπνον. Ἀκρασίας . ἀνωμαλίας, παρὰ τὸ μὴ συγκεκρᾶσθαι. [Ἰώσηπος· οἱ δὲ Ῥωμαῖοι διὰ χειρῶν ἀκρασίας ἁλίσκονται.] ἀκρασία καὶ ἀκολασία διαφέρει· ἡ μὲν γὰρ κατὰ προαίρεσιν πράττεται τὰ αἰσχρὰ, ἤτοι ἡ ἀκολασία· ἡ δὲ παρὰ προαίρεσιν. λέγεται δὲ καὶ ἀκράσιος· οὕτω τε εἰς πᾶσαν ἀκράσιον ἐκπεπτωκυῖα τρίβον. ἢ ἀκρασία ἐστὶν ἕξις βιαστικὴ παρὰ τὸν ὀρθὸν λογισμὸν πρὸς τὰ δοκοῦντα ἡδέα εἶναι. κατὰ τὸν ἐν θεολογίᾳ Γρηγόριον τὸ περιττὸν καὶ ὑπὲρ τὴν χρείαν. Ἀκήλητον . ἄθελκτον· ἀπηνὲς καὶ τὸ ἀκίνητον τοῦ θυμοῦ. [ἔθελξε λύρα ἢ τὸν ἀκήλητον θυμόν.] Ἀκίχητα . τὰ μὴ καταλαμβανόμενα. θηλυκόν. Ἀκράγαντος . πόλις Σικελίας, ἀπὸ ποταμοῦ παραρέοντος. φησὶ γὰρ Δοῦρις, ὅτι αἱ πλεῖσται τῶν Σικελικῶν πόλεων ἐκ τῶν ποταμῶν ὀνομάζονται. [οἱ δὲ ἀπὸ τοῦ Ἀκράγαντος Διὸς ### alpha 106 καὶ Ἀστερόπης τῆς Ὠκεανοῦ. τὸ ἐθνικὸν Ἀκραγαντῖνος.] Ἀκρησία . ἡ ἀκρασία. ἀκρισία δὲ ἡ ἀδιακρισία καὶ ἡ κακὴ κρίσις, ι . [καὶ Λιβάνιος· οὐκοῦν ἀκρισία μὲν ἐν ἀμφοῖν· ἔχει δέ τινα τοὐμὸν φιλανθρωπίαν.] Ἀκρίς . παρὰ τὸ κάρη καρὶς, καὶ μετὰ τοῦ στερητικοῦ α ἀκαρίς. οἱ δὲ παρὰ τὸ τὰ ἄκρα τῶν ἀσταχύων καὶ φυτῶν νέμεσθαι. Ἀκρίς . βοτάνη τις οὕτω καλουμένη. καὶ Σολομῶν ἡμᾶς διδάσκει λέγων· ἀνθήσει τὸ ἀμύγδαλον καὶ παχυνθήσεται ἡ ἀκρίς. ταύτην οἶμαι καὶ τὸν βαπτιστὴν Ἰωάννην καὶ πρόδρομον ἐν τῇ ἐρήμῳ ἐσθίειν. Ἀκρίας . τὰς ἀκρωρείας, ἀπὸ τοῦ ἄκρις, ἄκριος. [τὸ δὲ ἄκρις, ἀπὸ τοῦ ἄκρα. ἄκρις βαρυτόνως.] Ἀκρολοφία . ἡ κορυφὴ τοῦ λόφου, τοῦτ’ ἐστὶ τοῦ βουνοῦ. Ἀκρόνυξ . τὸ ἄκρον τῆς νυκτὸς, καὶ ἀκρονυχία. ἀκρώνυξ δὲ καὶ ἀκρωνυχία, τὸ ἄκρον τοῦ ὄνυχος καὶ τοῦ ὄρους διὰ τοῦ ω μεγάλου γράφεται. Ἀκρόπολις . καρόπολίς τις οὖσα. ἡ κεφαλὴ τῆς πόλεως. Ἀκρόπολις . πόλις Λιβύης. [ὁ πολίτης Ἀκροπολίτης. δύναται δὲ καὶ Ἀκροπολιεὺς, ὡς Τετραπολιεύς.] Ἀκροπόλοισιν . ἐπὶ οὐδετέρου, ὧν τὰ ἄκρα καὶ αἱ κορυφαὶ περιπολοῦνται καὶ κινοῦνται, ὡς οἶμαι. ### alpha 107 Ἀκροχορδῶνες . αἱ ἐν τῷ προσώπῳ ἐλαῖαι. οἶμαι δὲ, ὅτι ἀρσενικὸν ἐστί· θέλει γὰρ εἶναι ὁ ἀκροχορδών. Ἀκρώρεια . ἡ κορυφὴ τοῦ ὄρους ἢ ἄκρον ὄρους, ἐν ᾧ οἱ οἰκοῦντες ἀκρωρεῖται. ὑπώρεια δὲ τὰ πλευρὰ τοῦ ὄρους. Ἀκταίη . ἡ παραθαλασσία. δῶρα παρ’ ἀκταίης σοὶ τάδ’ ἐπωφελίης. ἐν ἐπιγραφῇ τοῦτο ἑώρων. Ἀκροβυστία . τὸ κεκαλυμμένον. Ἀκτή . ὁ αἰγιαλὸς, ὁ πετρώδης καὶ ἀγχιβαθής. παρὰ τὸ κατάγνυσθαι καὶ κλᾶσθαι ἐν αὐτῇ τὰ κύματα. Ἀκτίς . παρὰ τὸ ἄγω, ἄξω, ἦχα, ἦχμαι γέγονεν ἀκτίς· οἱονεὶ ἡ πανταχοῦ φερομένη καὶ συστρεφομένη. ἡ γὰρ ἀκτὶς τοῦ ἡλίου πάνυ ἐστὶν ἐκτεταμένη. ἢ ἀπὸ τοῦ ἀΐσσω, ἀΐξω, ἤϊχα, ἤϊγμαι, ἤϊκται, ἀκτὶς, ἡ οὖσα ὁρμητική. Ἀκυληΐα . ἡ Σικελία, ἢ πόλις Ἰταλίας πολυάνθρωπος, προκειμένη ἐν θαλάσσῃ. καὶ Ἀκυλήσιοι. Ἀκυλία . ἡ Βενετία ἢ Σικελία. Ἄκυθος . ἡ ἄγονος. Καλλίμαχος· —οὐδ’ ἀγάλακτες ὄϊες, οὐδ’ ἄκυθοι, πᾶσαι δέ κεν εἶεν ὕπαρνοι. παρὰ τὸ κύω ἄκυος, καὶ πλεονασμῷ τοῦ θ ἄκυθος. [ὡς λύω, λυτὸς, ἄλυτος· καὶ ὦρται, ὀρτὸς, καὶ ὀρθός. ἢ παρὰ τὸ κεύθω, τὸ κρύπτω, ἄκυθος. τὰ δὲ διὰ τοῦ υθος ὑπὲρ δύο συλλα‐ ### alpha 108 βὰς, διὰ τοῦ υ γράφονται. οἷον, ἄκυθος· Μικύθος, κύριον· παμμάκυθος, ὁ μωρός. οὕτω Θεόγνωστος.] Ἀκωκή . ἡ ὀξύτης. παρὰ τὸ ἀκὴ γίνεται κατὰ ἀναδιπλασιασμὸν ἀκωκή. τὰ γὰρ ἔχοντα ἐν τῇ πρώτῃ καὶ ἐν τῇ δευτέρᾳ συλλαβῇ τὸ αὐτὸ σύμφωνον, διὰ τοῦ ω μεγάλου γράφεται, οἷον· ἔδω, ἐδὴ, ἐδωδὴ, ἄγω, ἀγὴ καὶ ἀγωγή. οὕτως οὖν ἀκὴ καὶ ἀκωκή. Ἄκυτος . νῆσος. παρὰ τὴν Κυδωνίαν Κρήτης. ὁ νησιώτης Ἀκύτιος. Ἀκόνιτον . Εὐφορίων λέγει τὴν βοτάνην, ἣν οὐδεὶς δύναται κονίσαι, ὃ ἔστι νικῆσαι· δηλητηριώδης γὰρ ἐστίν. Ἀκκώ . ὄνομα γυναικὸς Σαμίας ἐπὶ μωρίας διαβαλλομένης. Ἀκίνητος σφραγίς . ὁ υἱὸς, κατὰ τὸ ἄτρεπτον καὶ ἀναλλοίωτον. ῥηθήσεται δὲ καὶ κινουμένη, κατὰ τὸ μὴ εἶναι ἄψυχος, ἀλλὰ ζῶσα. ἀπὸ τοῦ εὐαγγελίου δὲ σφραγὶς ἐλήφθη· τοῦτον γὰρ, φησὶν ὁ πατὴρ, ἐσφράγισεν ὁ θεός. (Οὐδέτερον.) Ἀκακήσιον . ὄνομα ὄρους. Ἀκάραντον . ἀπλήρωτον. [παρὰ τὸ κραίνω· τοῦτο παρὰ τὸ κάρα, καραίνω, καὶ συγκοπῇ κραίνω. πλεονασμὸς δὲ τοῦ α ποιητικῶς.] Ἀκάματον . ἀκοπίαστον, παρὰ τὸ κάμνω. ἔστι καὶ ἀκάματον παρὰ τὸ κάμω, κάματος καὶ ἀκάματον. ### alpha 109 Ἀκαριαῖον . τὸ ὀλίγον, τὸ βραχὺ, τὸ λεπτότατον. Ἀκατάλληλον . τὸ ἀνάρμοστον. Ἀκαπήλευτον . ἄδολον, καθαρόν· ἀραδιούργητον. Ἀκαθοσίωτον . ἄνομον, ἀπόβλητον, ἀκόσμητον. Ἀκάτιον . τὸ μικρὸν πλοῖον. Ἀκάματον . τὸ πολὺ καὶ ἄσβεστον. [ἀκάματον] πῦρ. Ἀκατέργαστον . ἀμόρφωτον, ἀδιατύπωτον. Ἀκενόσπουδον . παρὰ Διογνήτου ἔμαθον τὸ ἀκενόσπουδον καὶ τὸ ἀπιστητικόν· φησὶ Μάρκος ὁ φιλόσοφος βασιλεύς. Ἀκέραιον . ἄκακον· ὁλόκληρον. Ἀκεσίπονον . τὸ θεραπευτικόν. Ἀκήματα . θεραπείας. παρὰ τὸ ἀκῶ, ἀκέσω, ὡς νεμῶ, νεμέσω· ἐντεῦθεν ἀκεστὴς, ἀκέστρια καὶ ἀνήκεστος. Ἀκήλητον . ἄθελκτον, ἀπηνὲς, καὶ τὸ ἀκόνητον. [καὶ τὸ ἀκήλητον θυμοῦ ἔθελξε λύρα. ἢ τὸν ἀκήλητον θυμόν.] Ἀκίχητα . μὴ καταλαμβανόμενα. ἀπὸ τοῦ κιχῶ ἀκίχητα· τοῦτο παρὰ τὸ κίω, τὸ πορεύομαι. Ἀκήριον . ἀσθενὲς, νεκροποιὸν, παρὰ τὸ κῆρ, ὃ σημαίνει τὴν θανατηφόρον μοῖραν. Ἀκινάγματα . τὰ μετὰ ῥυθμοῦ κινάγματα τῶν ποδῶν καὶ τῶν χειρῶν. ### alpha 110 Ἀκήρατον . ἄφθαρτον, αἰώνιον. Ἀκίβδηλον . καθαρὸν, οὐ νόθον. ὅθεν δὲ ἡ λέξις, ἡ ἱστορία δηλώσει. οἱ Ἀθηναῖοι, τῷ μίσει πρὸς τοὺς ἐν Χίῳ, τὸ χ χαράττοντες ἐν τοῖς ἀδοκίμοις ἑαυτῶν νομίσμασιν, ἐκάλουν χίβδηλα, εἶτα πρὸς τὸ εὐφωνότερον μετέβαλον τὸ χ εἰς κ . Ἀκλεές . τὸ ἄδοξον. Ἀκληρήμασι . συμφοραῖς, δυστυχίαις. [διὰ τοῦτο δοκεῖ μοι μάλιστα ἐμπεσεῖν τοῖς ἀκληρήμασιν.] Ἄκομψον . εὐτελὲς, ἀπάνουργον. [ἀρχὴ δέ τις αὕτη παρὰ Ῥωμαίοις οὐκ ἄκομψος.] Ἀκόνιτον . εἶδος βοτάνης δηλητηριώδους. ἀλλὰ πιὼν ἀκόνιτον, ὑπέκφυγε τοῦτ’ ἀκονιτί. ὅ ἐστι χωρὶς κόπου. [καὶ ἐπὶ θηλυκοῦ, ἀκόνιτον.] Ἄκος . ἡ θεραπεία. Ἀκουσίθεον . τὸ εἰς θεοῦ ἀκοὰς ἐρχόμενον. ἢν δέ μ’ ἀνάψας εὔχηται, λάμψω φέγγος ἀκουσίθεον. Ἀκούμβιτα . στρωμναὶ μαλακαὶ εἰς ὕψος ᾐρμέναι· αὗται δὲ τρυφῆς καὶ βλακείας εἰσίν. ἡ λέξις Ῥωμαϊκή· ἀκούμβω γὰρ παρὰ Ῥωμαίοις τὸ ἀναπίπτω. Ἀκούσια . τὰ ὑφ’ ἡμῶν γινόμενα, τινὸς ἔξωθεν ἀναγκάζοντος. ### alpha 111 Ἀκρακόρυμβα . τὰ ἀκροστόλια τῶν νηῶν, τὰ ἐξέχοντα κατὰ πρύμναν ἢ πρώραν, ἐν οἷς τὰ σεβόμενα ἐνέγραφον. Ἀκράτιστα . ἔμβρωμα. Ἀκράδαντον . ἄσειστον. καὶ γίνεται ἀπὸ τοῦ α στερητικοῦ μορίου, καὶ τοῦ κραδαίνω, τὸ σείω. Ἀκραιφνές . καθαρὸν, λαμπρὸν, διαυγὲς, τέλειον, ὑψηλόν. ἐτυμολογεῖται δὲ ἀπὸ τοῦ ἄκρως φαίνειν. Ἀκριτόφυλλον . σύμφυτον πολλοῖς δένδροις, ὥστε μὴ διακρίναι αὐτῶν τὰ φύλλα, ἃ φέρει. Ἀκρόλιον . ἀπαρχὴ, ὥσπερ πρωτόλιον. ὅσα ἦν θεοῖς ἀναθήματα καὶ ἀκρόλια. Ἄκρον ἐπιλίγδην . μεσότητος ἐπίῤῥημα, ἀντὶ τοῦ ἐπιψαύδην, ὅσον ἐπιψαῦσαι μόνον. ἄκρον σημαίνει καὶ τὸ πέρας, καὶ τὸ ἐξέχον, καὶ τὸ ἄχρι, καὶ τὸ ὄν. ἄχρον καὶ ἄκρον. [ἢ ἄρχον τι ὄν. ἢ παρὰ τὸ ἀκὴν, ἄκερον, καὶ ἐν συγκοκῇ ἄκρον.] Ἀκροθίνια . αἱ ἀπαρχαὶ τῶν θινῶν ἤτοι τῶν σωρῶν· λέγεται δὲ καταχρηστικῶς καὶ πᾶσα ἀπαρχή. Ἀκροστόλιον . τὸ ἄθλαστον ξύλον, τὸ ἐξέχον ἀπὸ τῆς πρύμνης, καὶ διῆκον μέχρι τῆς πρώρας ξύλον, [στόλος γὰρ λέγεται τὸ ἐξέχον ἀπὸ τῆς πρύμνης καὶ διῆκον τῆς πρώρας ξύλον,] ἔνθα τὸ τῆς νεὼς ἐπιγράφεται ὄνομα. Ἀκραγγές . ἀσθενές. Ἀκρόχολον . χαλεπόν. ### alpha 112 Ἄκραντον . ἀπλήρωτον. καὶ γίνεται ἀπὸ τοῦ α στερητικοῦ μορίου, καὶ τοῦ κραίνω τὸ τελειῶ. Ἀκροσφαλές . ἑτοιμόπτωτον. Ἀκροφύσια . τὰ ἀκροστόμια τῶν ἀσκῶν. Ἀκρωλένιον . τὸ τῆς χειρὸς ἄκρον. Ἄκτιστον . τὸ θεῖον. Ἄκυθον . τὸ ἄγονον καὶ τὸ ἄγρυπνον. [ὥσπερ γέγραπται ἐν τοῖς θηλυκοῖς.] Ἀκωδώνιστον . ἀπείραστον, ἀβασάνιστον. Ἀκροθινίων . σκύλων, λαφύρων. ὁ Ἀπόστολος· ᾧ καὶ δεκάτην Ἀβραὰμ ἔδωκεν ἐκ τῶν ἀκροθινίων ὁ πατριάρχης. Ἀκιώτατον . τὸ ἀσηπτότατον. Ἡσίοδος· δάφνης ἢ πτελέας ἀκιώτατοι ἱστοβοῆες. (Ῥῆμα.) Ἀκαχείατο . ἐλυποῦντο. Ἀκαχίζεο . λυποῦ. [καὶ] ἀκαχήμενον [οὐδέτερον ὁμοίως. ἀπὸ τοῦ ἄχος, ἀχῶ, ἀχίζω, καὶ ἀκαχίζω.] Ἀκαχμένον . ἠκονημένον, ὀξύτητα ἔχον. ἀπὸ τοῦ ἀκὴ γίνεται ἀκάζω, [σημαίνει τὸ ἀκονῶ, ὁ μέλλων ἀκάσω, ἤκακα, ἤκασμαι, ἠκασμένον καὶ τροπῇ τοῦ ς εἰς χ ἠκαχμένον. ἰστέον, ὅτι μόνη ἡ τοῦ παρακειμένου μετοχὴ ἀεὶ παροξύνεται, τῶν ἄλλων πασῶν προπαροξυνομένων. οἷον τυπτόμενος, τυφθησόμενος. δεῖ προσθεῖναι, χωρὶς εἰ μὴ πάθωσιν. ἐὰν γὰρ πάθωσιν αἱ εἰς μενος μετοχαὶ παρακειμένου, μὴ οὖσαι ὑπὲρ δύο συλλαβὰς, ἀναβιβάζουσι, τουτέστι προπαροξύνονται. οἷον ἥδω, ἧσμαι, ἡσμένος καὶ ### alpha 113 ἄσμενος. καὶ πάλιν δεδεγμένος, δέγμενος. πρόσκειται, μὴ οὖσαι ὑπὲρ τρεῖς συλλαβὰς, ἐπειδὴ ἐὰν ὦσιν ὑπὲρ τρεῖς συλλαβὰς καὶ πάθωσι, τὸν αὐτὸν τόνον φυλάττουσιν. οἷον, ἀκάχω, ἀκαχήσω, ἠκάχηκα, ἤκαχμαι, ἠκαχμένος, [ἀκαχμένος.] τὸ γὰρ οὐτάμενος, καὶ ἐληλαμένος, ὁ Ἡρωδιανὸς οὐ δοξάζει κατὰ πάθος, ἀπὸ τοῦ οὐτασμένος καὶ ἐληλαμένος· ἐπειδὴ ὡς ὄντα ὑπὲρ τρεῖς συλλαβὰς, ὤφειλε τὸν αὐτὸν τόνον φυλάττειν· ἀλλ’ ἀπὸ τῶν εἰς μι λέγονται αὐτά· ἀπὸ τοῦ οὔτημι, καὶ ἐλήλαμαι, ἵνα ὦσιν ἐνεστῶτες καὶ παρατατικοί· ὡς τὸ, ἵστημι, ἵσταμαι, καὶ ἱστάμενος.] [ Ἀκαχείατο . ἐλυποῦντο. ἀπὸ τοῦ ἀκαχῶ, ἀκαχήσω, ἠκάχημαι. ὁ ὑπερσυντελικὸς, ἠκαχήμην. καὶ ἰωνικῶς ἀκαχείατο.] Ἀκαχήμενος . λυπούμενος. [οὐκ ἔστι παρακείμενος· ἐπεὶ ὤφειλε παροξύνεσθαι, ὡς τὸ, πεποιημένος· ἀλλ’ ἔστιν ἀπὸ τοῦ ἀκάχω, ἀκάχημι ἐνεστῶτος, ὁ παθητικὸς ἀκάχημαι. οἱ Αἰολεῖς δὲ τὴν παραλήγουσαν οὐ συστέλλουσι. καὶ ἡ μετοχὴ ἀκαχήμενος.] Ἀκαχείατο . ἐλυπήθη. Ἀκέων . ἀντὶ τοῦ ἐφ’ ἡσυχίας. Ὅμηρος· ἀλλ’ ἀκέων δαίνυσθε καθήμενοι——. Ἀκεῖσθαι . θεραπεύειν. Ἀκήδεσεν . οὐκ ἐφρόντισεν. Ἀκέων . ἡσυχάζων. [παρὰ τὸ μὴ χαίνειν γίνεται ἀχὴν καὶ ἀκὴν καὶ ἐξ αὐτοῦ ἀκέων. ἢ παρὰ τὸ κέω τὸ κοιμῶμαι, ἀκέων ἐπιτάσει τοῦ α .] Ἀκεύμενον . τὸ τεθεραπευμένον. καὶ ἀκῶ τὸ θεραπεύω, ἡ μετοχὴ ἀκεόμενος, καὶ κράσει δω‐ ### alpha 114 ρικῇ τοῦ ε καὶ ο εἰς τὴν ευ δίφθογγον, ἀκεύμενον. Ἀκηχέδαται . λυποῦνται. [παρὰ τὸ ἀχῶ ἀχάζω, ὡς ἀνιῶ ἀνιάζω, ἤχακα, ἤχαδα ὁ μέσος, παθητικὸς ἤχασμαι, ἤχασται. καὶ ἰωνικῶς ἠχάδαται. καὶ μετὰ ἀναδιπλασιασμοῦ ἀττικοῦ καὶ τροπῇ τοῦ α εἰς η ἀκηχέδαται.] Ἀκινητίζω . ἐπιθυμῶ μὴ κινεῖσθαι. Ἀκκίζεται . ἔτι τῆς ὕβρεως ἔχεται· ἢ ἐπαίρεται, γυναικίζεται, θρύπτεται, μωραίνει. [εἴρηται δὲ ἀπὸ Σαμίας τινὸς γυναικὸς μωρᾶς, ἧς ὄνομα Ἀκκώ.] Ἀκμάζει . νεάζει, τὰ νέων πράττει. [οὕτως Ὑπερίδης καὶ Λυσίας.] Ἀκληρεῖ . οὐ μετέχει, οὐ κεκλήρωται. Ἀκληρούντων . δυστυχούντων. [συμπάσχοντες τῇ τῶν ἀκληρούντων ὑπερωδυνίᾳ.] Ἀκολασταίνω . τὸ μωραίνω. λέγεται καὶ ἐπὶ τοῦ ἀκρατοῦς καὶ ὑβριστοῦ καὶ ἐπὶ τοῦ ἀξίου κολάσεως. Ἀκουάζεσθε . παρ’ Ὁμήρῳ· ἀντὶ τοῦ αἰσθάνεσθε, ἐπεὶ ἡ ἀκοὴ ὁδὸς ἐστὶ τῆς αἰσθήσεως. Ἀκουτίσαι . διδάξαι. Ἀκοστήσας . κριθιάσας, σταυλίσας. Ἀκρατίζω . τὸ ἄκρατον πίνω. [καὶ ἀκρατισαμένη ἡσυχίαν ἦγεν, ἀκράτου σπάσασα.] [ Ἀκούμβω . τὸ ἀναπίπτω παρὰ Ῥωμαίοις· ὅθεν καὶ ἀκούμβιτα.] Ἀκριβωθήσεται . ἀκριβῶς μελετηθήσεται. [Ἀριστοφάνης· οὐδ’ ἂν προβαίη τὸν πόδα τὸν ἕτερον, εἰ μὴ ταῦτ’ ἀκριβωθήσεται.] ### alpha 115 Ἀκριτομυθεῖν . πολυλογεῖν. Ἀκροβολίζειν . τοξεύειν, ἀκοντίζειν. Ἀκροᾶσθαι . ὑπακούειν. οὕτως Ἀντιφῶν. Ἀκολουθεῖ . παρὰ τὸ κόλλη καὶ τὸ θέω τὸ τρέχω· ἢ ἐκ τοῦ ἐλεύθω, ἔλευθα, ἐξ αὐτοῦ ἀκολουθεῖ. Ἀκροκελαινιόων . τὸ ἄκρον τοῦ κύματος μελαίνων. Ἀκρωτηριάζω . τὰ ἄκρα τέμνω. Ἀκτάζων . ἐξανιστάμενος. Ἀκταίνειν . γαυριᾷν, ἀκολασταίνειν καὶ ἀτάκτως πηδᾷν. Ἀκροῶ . παρὰ τὸ ἀκούω. [ὥσπερ κύρω, κυρῶ, καὶ πλεονασμῷ τοῦ ρ ἀκροῶ.] Ἀκαχίζω . ἀπὸ τοῦ ἄχος, ἀχῶ, ἀχίζω καὶ ἀκαχίζω. παρὰ τὸ τὴν ἄγην, ὃ σημαίνει τὴν ἔκπληξιν. ἡ γὰρ ἔκπληξις ἀφωνίας οἶδε ποιεῖν. κατὰ τροπὴν τοῦ γ εἰς κ . (Ἐπίῤῥημα.) Ἀκάματα . ἀντὶ τοῦ ἀκαμάτως καὶ ἀδιαλείπτως, ἢ οὐ κεκμηκότως. Σοφοκλῆς· —ὃν ἐγώγ’ ἀκάματα προσμένους’ ἄτεκνος τάλαινα—. Ἀκαρῶς· ἀκαρεῖ . ἐν βραχείᾳ ὥρᾳ, ἐν ἀτόμῳ, ἐν ῥιπῇ ὀφθαλμοῦ, ἐν στιγμῇ. Ἀκαταλλήλως . ἀναρμοδίως. Ἀκαταλήκτως . ἀκαταπαύστως. Ἄκαρ . ἀντὶ τοῦ μικρὸν ἢ οὐδέν. Ἀκηδῶς . ἀντὶ τοῦ ἀτάφως. ἐριμμένον ἀκηδῶς καὶ ὀλιγώρως τὸν τεθνεῶτα παρελθεῖν οὐκ ἐτόλμησεν, ἀλλ’ ἔθαψεν. ### alpha 116 Ἀκῆν . ἐπὶ ἄκρας ἡσυχίας. Ἀκινδυνί . [καὶ] ἀκινδυνότατα. χωρὶς κινδύνου. Ἀκηράτως . αἰωνίως, ἀφθάρτως. Ἀκλαυστί . χωρὶς κλαυθμοῦ. Ἀκληρεί . χωρὶς κλήρου. Ἀκλητί . χωρὶς κλήσεως. Ἀκμητί . ἀκόπως. Ἀκοντί . ἀντὶ τοῦ ἀκουσίως. Ἀκονιτί . ἄνευ ἀγῶνος καὶ μάχης. [ἀπὸ τοῦ κόνης, κόνιτος καὶ ἀκονιτί.] Ἀκριτί . ἄνευ κρίσεως. Ἀκροποδιτί . ἄκροις ποσίν. Ἄκρυ . ἀληθῶς. Ἀκυμάντως . ἀταράχως. καὶ γίνεται ἀπὸ τοῦ α στερητικοῦ μορίου καὶ τοῦ κυμαίνω τὸ ταράσσω. Τὸ Α μετὰ τοῦ Λ. (Ἀρσενικόν.) Ἀλαός . ὁ τυφλὸς ἢ ὁ πλανώμενος. Ὅμηρος· ἀσπαίροντα λάων. ἀντὶ τοῦ βλέπων. ἢ παρὰ τὸ ἀλῶ, τὸ πλανῶ, ἀλαὸς ὁ πλανώμενος. Ἄλαστε . ἀνεπίληστε. τέκνον ἐμὸν ἄλαστον———. Ἀλαπαδνός . ὁ ἀσθενής· παρὰ τὸ ἀλαπάζω, ὃ σημαίνει τὸ ἐκκενῶ. Ἀλάστωρ . ὁ πικρὸς καὶ φονικὸς δαίμων. ὁ δὲ ἀνέγραψε πικρῶς καὶ παραστατικῶς, ἀλάστορας ἀποκαλῶν καὶ παλαιμναίους διὰ τῆς ἐπι‐ ### alpha 117 στολῆς. ἢ ἀλάστωρ ὁ ἄξιος ἐλαύνεσθαι διὰ φόνον. ἢ ἀπὸ τοῦ ἀλᾶσθαι, τοῦ πλανᾶσθαι. Ἀλαλαγμός . ὕμνος ἐπινίκιος. ἢ ἀλαλαγμός ἐστι φωνή τις ἄναρθρος σύμφωνος, ἀλλήλοις τῶν ἐν πολέμοις συνασπιζόντων καὶ συνυπηχούντων. παρὰ τὸ τὴν ἀλαλὰν, ὃ σημαίνει τὸν θόρυβον, γίνεται ἀλαλάζω, καὶ ἐξ αὐτοῦ ἀλαλαγμὸς καὶ ἀλάλαγμα. Ἅλα . ἡ θάλασσα. ἡ εὐθεῖα ὁ ἃλς, τοῦ ἁλὸς, τῷ ἁλὶ, τὸν ἅλα. Ἀλαζών . ὁ ἀπατεὼν, ἢ κομπαστής· παρὰ τὸ ἐν ἄλῃ καὶ πλάνῃ ζῇν. ἢ ὁ ἐκ τοῦ ἀλᾷν ζῶν, οὐκ ἐξ ἐπιτηδευμάτων, ἀλλ’ ἐξ ἀπάτης. Ἀλαλητός . ὁ θόρυβος. Ἀλλάντος . εἶδος ἐντέρου ἐσκευασμένου. καὶ ἀλλαντοπώλης ὁ ἐντεροπράτης. ἡ εὐθεῖα ὁ ἀλὰς, τοῦ ἀλαντός. Ἀλβανοί . ὄνομα ἔθνους Γαλατῶν. τούτων φασὶ τὴν γῆν εὐδαίμονα καὶ καρποὺς ἐνεγκεῖν οὖσαν ἀγαθὴν, οἶνον πολὺν καὶ ἡδὺν ἔχουσαν. Ἀλγεινός . ὁ ἀλγεινόεις, ὁ λυπηρός. Ἀλαιεύς . ὄνομα δήμου. Ἀλαινής . ὁ μαινόμενος. Ἀλεεινός . θερινὸς, θερμός. οὕτως Ξενοφῶν. Ἀλεκινός . δυνατός. Ἄλεκτρος . ἀκοίμητος. Ἀλεξιτῆρα . βοηθὸν, σωτῆρα. Ἀλεξιβέλεμνον . τὸν τὰ βέλη ἀπερύκοντα. ἐν ἐπιγραφῇ· ### alpha 118 καὶ τὸν ἀλεξιβέλεμνον ἀπὸ στέρνοιο χιτῶνα. Ἀλεξίκακε . καθαρτικὲ τῆς κακίας, ἢ ἀποτρόπαιε· ὁ τὰ δεινὰ καθείργων. ἢ ἀλεξίκακος ὁ σωτὴρ καὶ βοηθός. Ἀλετρίβανος . οἱ μὲν δασέως παρὰ τὰς ἅλας τρίβειν, οἱ δὲ ψιλῶς παρὰ τὸ ἀλεῖν, [τὸ ἀλήθειν.] Ἀλείπτης . ὁ πρὸς τοὺς ἀγῶνας ἐπασκῶν, καὶ ὁ ἀγωνοθέτης. φησὶ καὶ ὁ θεόλογος Γρηγόριος· ἀλεῖπται τῆς ἀρετῆς. γίνεται δὲ ἀπὸ τοῦ ἀλείφω. ὅσα ὀνόματα ἀπὸ τοῦ ἀλείφω γινόμενα εἰ μὲν διὰ τοῦ πτ ἐκφέρονται, φυλάσσουσι τὸν ει δίφθογγον· οἷον ἀλείπτω, ἀλείπτης, ἄλειπτον φάρμακον· ἀνάλειπτος ὁ μὴ ἀλειφθείς. εἰ δὲ διὰ τοῦ φ ἐκφέρονται σύνθετα ὄντα, οὐ φυλάσσουσι τὸν ει δίφθογγον, ἀλλὰ διὰ τοῦ ι γράφεται· οἷον νηλιφὴς, ἀνηλιφής· σημαίνει δὲ τὴν ναῦν τὴν μὴ ἀλειφθεῖσαν πίσσῃ. πρόσκειται σύνθετα διὰ τὸ ἄλειφα, ὃ σημαίνει τὸ ἄλειμμα. ἐκ δὲ τοῦ ἀλείπτης γίνεται φιλαλειπτῶ, ὡς· οὐκ ἔστι πίστις ἀνδρὶ φιλαλειπτοῦντι. Ἀλείτης . ὁ ἁμαρτωλὸς, παρὰ τὸ ἀλῶ τὸ πλανῶ. γράφεται διὰ τῆς ει διφθόγγου, διότι [ἀνεφάνη] τὸ ο ἐν τῷ ἀλείτης· τὰ γὰρ ἔχοντα τὸ ο ἀναφαινόμενον ἔχουσι τὸ [ ε ] ἐγκείμενον· οἷον σπείρω, σπορὰ, ἀλείφω, ἀλοιφή. Ἀλήτης δὲ ὁ πλανήτης, [ η ] . ### alpha 119 Ἀλεξίκακος . τὰ ἀπὸ ἐνεστώτων ἢ μελλόντων γινόμενα ὀνόματα ἐν τῇ συνθέσει τρέπει τὸ ω εἰς ι · ἄρχω, ἀρχιστράτηγος· αὔξω, αὐξίφωτος· λύσω, λυσίκομος· ἀλέξω, ἀλεξίκακος. Ἀλίβας . ὁ νεκρὸς, παρὰ τὸ λιβάδα μὴ ἔχειν, ὃ ἔστιν ὑγρότητα. Ἁλιγενής . ὁ ἐν θαλάσσῃ γεννηθείς. Ἀλιγέρνης . κύριον. Ἀληθής . ὁ τὰ ὄντα ὡς ἔχει λέγων. Ἀληθοεπής . ὁ ἀψευδής. Ἀλήϊος . ὁ πλανητικός. Ἄληξ . ποταμὸς Ἰταλίας. Ἄληπτος . ὁ ἀκράτητος. εἰπεῖν τὴν αἰτίαν, δι’ ἧς ἄληπτός ἐστι τοῖς ἐχθροῖς. ἄληπτος καὶ ὁ ἀκατάληπτος. καὶ ἀλήπτως ἐπίῤῥημα ἀντὶ τοῦ ἀκαταγνώστως. Ἁλίαρτος . ὁ ἠρτυμένος ἅλατι. Ἁλιάρται . ἀπὸ Ἁλιαρτίας χώρας. Ἀλλίας . ὄνομα κύριον. Ἀλίαστος . ὁ μὴ φεύγων. παρὰ τὸ λιάζω λιαστός. [—ἀμφὶ δ’ ἄρα σφι λιάζετο κῦμα— ὁ μέλλων λιάσω, λελίακα, λελίαμαι, λελίασται. ῥηματικὸν ὄνομα λιαστός. καὶ μετὰ τοῦ στερητικοῦ α ἀλίαστος, ὃν οὐκ ἄν τις ἐκκλίνῃ. καὶ τό· λιαζόμενον ποτὶ γαίην— τουτέστι κλινόμενον ἐπὶ τὴν γῆν. ὥστε τὸ λιάζω δηλοῦν ποτὲ μὲν τὸ ἐκκλίνω, ποτὲ δὲ τὸ ### alpha 120 ἐκκλίνεσθαι. ἢ παρὰ τὸ ἀλῶ, ἀλίζω, ἀφ’ οὗ τὸ ἀλεύατο, ὡς φοιτῶ, φοιτίζω.] Ἁλίβρωτος . ὁ ἅλας ἐσθίων, ἢ ὁ ὑπὸ τοῦ ἅλατος βεβρωμένος καὶ δεδασμένος. Ἁλιζῶνες . οἱ Βιθυνοὶ, ὅτι ἡ γῆ αὐτῶν θαλάσσῃ διέζωται, καὶ οἱονεὶ χερσόνησός ἐστιν, ἀπὸ τοῦ Εὐξείνου τῆς Προποντίδος διεζευγμένη. Ἁληΐτορες . ἁλιεῖς καὶ ἁλεῖς οἱ αὐτοί. Ἁλικαρνασός . πόλις Καρίας ἀπὸ τοῦ ἅλιον περιέχεσθαι τὴν Καρίαν. ὁ πολίτης Ἁλικαρνασεύς. Ἀλιμούσιος· Ἀλιμοῦς . δῆμος ἐστὶ τῆς Λεοντίδος. Ἅλιος . ὁ θαλάσσιος. καὶ ὁ ἥλιος κατὰ τροπὴν δωρικήν. καὶ ἅλιος ὁ μάταιος. Ἀλιπλάγητος . οὕτω καλεῖται ὁ Πάν· ἢ ὅτι ἐβοήθησεν τοῖς Ἀθηναίοις ἐν τῇ ναυμαχίᾳ, ἢ ὅτι τὸν Τυφῶνα δικτύοις ἤγρευσεν. [ἢ ὅτι οἱ ἁλιεῖς τιμῶσι τὸν Πᾶνα, ὡς νόμιον θεόν. ἢ ὅτι μεγαλόφρων ἐν τῇ χορείᾳ, ὡς ἁλίβρομος. ἢ ὅτι τῆς Ἠχοῦς ἐρᾷ. πολύηχος ἡ θάλασσα.] Ἀλήτης . ὁ πλανήτης. ἀπὸ τοῦ ἄλη ἀλήτης, ὡς πέδη πεδήτης. Ἀλιτήριος . ἀνόσιος, ὁ ἐνεχόμενος μιάσματι καὶ ἐξημαρτηκὼς εἰς θεόν. ἀλιτήριοι δὲ ἐκλήθησαν ἀπὸ τοιαύτης ἱστορίας. λιμὸς κατέλαβε ποτὲ τοὺς Ἀθηναίους, καὶ οἱ πένητες τὰ τῶν ἀλούντων ἄλευρα διήρπαζον. ἀπὸ γοῦν ἐκείνων τοὺς πονηροὺς ἀλιτηρίους ἐκάλουν. παρέτεινε δὲ τὸ ὄνομα καὶ ἐπὶ τῶν μετὰ βίας τὶ ποιούντων. ### alpha 121 Ἀλιτηρίους . ἀποτυχόντας, ἁμαρτάνοντας, ἀστοχήσαντας. [οὐ μόνον ἀπράκτους παρεσκεύασας ἐπανελθεῖν, ἀλλὰ καὶ ἀλιτηρίους πάντων τῶν αὐτοῖς ἐντεταλμένων ἀπέδειξας.] Ἀλιτήμων . ὁ ἁμαρτωλός. ἀλίτω βαρύτονον καὶ ἀλιτῶ περισπώμενον. ἀπὸ γοῦν τοῦ ἀλιτῶ ἀλιτήσω γίνεται ἀλιτήμων· ὡς φιλῶ φιλήσω, φιλήμων. [ἀπὸ δὲ τοῦ ἀλιτῶ ἀλιταίνω, ἐξ οὗ καὶ τὸ ἀλιτρὸν, ἀλιτραίνω.] Ἀλιφειρεύς . ὄνομα ποταμοῦ. Ἄλθαινος . ὄνομα ποταμοῦ. Ἀλκμάν . ὄρνεον θρηνητικόν. Ἀλκαμένης· Ἀλκαῖος· Ἀλκιβιάδης· Ἀλκίμαχος καὶ Ἀλκιδάμας . ὀνόματα κύρια. Ἀλκίνοος . κύριον. καὶ ὁ δυνατός. Ἀλκμαιωνίδαι . γένος ἐστὶν ἐπιφανὲς Ἀθήνῃσιν, ἀπὸ Ἀλκμάνος. Ἀλκτῆρες . οἱ φύλακες. θείας ἀλκτῆρες ἱμερτῆς φιλότητος. Ἄλογοι . ἐρανισταὶ, οἱ μήπω ἐξειλεχότες τὸ ἐπιβάλλον αὐτοῖς. Ἀλλοδαπής . ὁ ξένος, ἀπὸ ἄλλου δαπέδου. Ἀλοητός . ὁ καιρὸς τοῦ θέρους. Ἀλλοθρόους . ἀλλοφώνους. Ἀλλοπρόσαλλος . εὐμετάβλητος, ἀνάρμοστος. Ἄλλος . ἀντὶ τοῦ ἕτερος. —Διῒ δ’ ἡμεῖς οἴσομεν ἄλλον. Ἄλλος . προσώπου σημαντικὸν ἔστιν ἤγουν ὑποστάσεως. οἷον ἄλλος καὶ ἄλλος, Παῦλος. ἄλλο δὲ τὴν κατὰ φύσιν διαφορὰν σημαίνει. οἷον· ἄλλο ἄνθρωπος καὶ ἄλλο ἵππος. τὸ δ’ ἀλλοῖον ἐπὶ τῶν κατὰ συμβεβηκὸς διαφορῶν τίθεται· τὸ γὰρ ἀλλοῖον ποιεῖ. Ἄλλος ἄλλον . ἀντὶ τοῦ ἀλλήλους. Ἀλλότριος . ξένος. ἀλλοόριος, καὶ κατὰ συγκο‐ ### alpha 122 πὴν ἀλλόριος, * ὁ ἄλλων ὁρίων ὑπάρχων. καὶ κατὰ πλεονασμὸν τοῦ τ ἀλλότριος. * Ἄλλος . ἀπὸ τοῦ ἄλαλος καὶ συγκοπῇ ἄλλος· ἀναιρετικὸν γάρ ἐστι τῶν ὡρισμένων προσώπων. οἷον· ἄλλος, οὐκ ἐγὼ, ἄλλος, οὐ σύ. ἰστέον, ὅτι τὸ ἄλλος κλητικὸν οὐκ ἔστιν, οἷον ἄλλε, ἡ γὰρ φύσις τῆς κλίσεως μάχεται τῷ σημαινομένῳ τοῦ ὀνόματος. ἡ γὰρ κλητικὴ πρὸς παρόν ἐστι πρόσωπον καὶ γνωριζόμενον· τὸ δὲ ἄλλος ἀγνοούμενόν ἐστι καὶ ἀπόν. ὁμοίως καὶ αἱ κλητικαὶ τῶν πυσμάτων, τοῦ· ποῖος· τίς· πόσος· ἐκλελοίπασιν, ἐπειδὴ τὰ πύσματα περὶ ἀπόντων καὶ ἀγνοουμένων γέγονε προσώπων, αἱ δὲ κλητικαὶ παρόντων εἰσὶ καὶ ἐγνωσμένων προσώπων κλίσεις. Ἄλλος . ὄνομά ἐστιν ἀντωνυμία. * εἰσὶ μὲν τινὲς λόγοι, μὴ ἕλκοντες αὐτὸ εἶναι ἀντωνυμία καὶ μὴ ὄνομα. * ἐπειδὴ ὃν τρόπον τὸ ἐκεῖνος καὶ οὗτος ποιοῦσι τὰ οὐδέτερα αὐτῶν ἀποβολῇ τοῦ ς , ἐκεῖνο καὶ τοῦτο, τὸν αὐτὸν τρόπον καὶ τὸ ἄλλο ἀποβολῇ τοῦ ν ποιεῖ τὸ οὐδέτερον, σεσημειωμένον τὸ ἄλλο καὶ τοῦτο, καὶ τὰ ὅμοια. ἕτερος δὲ λόγος τοῦ μὴ εἶναι ἀντωνυμίαν, ἀλλ’ ὄνομα. ἡ γὰρ ἀντωνυμία ἀντὶ ὀνόματος παραλαμβάνεται. τὸ δὲ ἄλλος ἀόριστον, διότι καὶ γ καὶ β . τὸ ἐκεῖνος καὶ οὗτος καὶ τὰ λοιπὰ ἢ δεῖξιν σημαίνει, ἢ ἀναφοράν· τὸ δὲ ἄλλος οὔτε δεῖξιν σημαίνει, οὔτε ἀναφορὰν, καὶ ἔστιν ὄνομα. Ἁλμυρός . ὡς τὸ τόλμη τολμηρὸς, οὕτω καὶ ἅλμη ἁλμυρός. καὶ ὡς τηρὸς, τύρος. κυρίως δὲ τίθεται ἡ λέξις ἐπὶ τῶν ἅλας μυρωμένων ποταμῶν, ὅ ἐστιν ἐκχεομένων. Ἀλοιμός . ἡ ἐπάνω [τῆς] τοῦ θαλάμου γανώσεως ἐνιεῖσα ἐπάλειψις, καθάπερ πετάλωσις ### alpha 123 οὖσα ἐν αὐτῷ. ὡς οὖν λείπω λοιμὸς, οὕτω ἀλείφω ἄλοιμος. Ἄλπις . ὄρος μέγα τῆς Εὐρώπης, ἀφ’ οὗ ῥεῖ ὁ Ἴστρος· καὶ ἄλλο δυτικώτερον, ἀφ’ οὗ ῥεῖ ὁ Ῥῆνος ποταμός. Ἄλπις δὲ λέγεται ἀπὸ τινὸς Ἄλπιος, ὑπὸ τοὺς τόπους ἀνῃρημένου· ἢ παρὰ τὸ ἄλτον, ὃ σημαίνει τὸν ὑψηλόν. Ἅλας . ἡ θάλασσα. παρὰ τὸ ἅλες, τὸ συνεστραμμένον καὶ ἠθροισμένον. Ἀλιάτης . Λυδῶν βασιλεὺς, ὃς [ἦν] τὰ πολέμια γενναῖος. τινὲς δύο ττ γράφουσι τὸ Ἀλιάττης. ὁ οἰκήτωρ Ἀλιαττηνός. καὶ Ἀλιάτα χώρα Βιθυνίας ἀπὸ Ἀλιάττου. Ἀλύδενος . ὁ κακὸς ἄνεμος. Ἀλύδιμος . ὁ οἰκουρός. Ἀλφειός . ποταμὸς τῆς Ἀρκαδικῆς πόλεως, ἣ κατὰ τὴν Πελοπόννησον κεῖται. Ἀλφιτεῖς . οἱ τὰ ἄλφιτα ποιοῦντες. οὕτως Ὑπερίδης. Ἀλφός . πάθος τὶ, παρὰ τὸ ἐναλλάσσειν τὴν χροίαν. ἀλλόφος τὶς ὢν, [ὁ ἀλλοιοφανὲς τὸ χρῶμα ποιῶν.] Ἀλωπόχρους . ὁ πολιός. Ἀλώβητοι . ἀνύβριστοι, ἀβλαβεῖς, ἀμώμητοι. Ἀλωτός . χειρωτός. Ἀλφός . πάθος τὶ λευκόχρουν. Ἀλιτρός . ὁ ἁμαρτωλός. Ἀλφειός . ὁ ἐν Ἤλιδι ποταμός. παρὰ τὸ τοὺς ἀλφοὺς θεραπεύειν. ἢ παρὰ τὸ ἄλφειν, ὅ ἐστιν ὠφελεῖν· ὠφέλιμον γὰρ αὐτοῦ τὸ ὕδωρ. τὰ διὰ ### alpha 124 τοῦ εἰς ος τρισύλλαβα ἐπὶ ποταμῶν ὀξύτονα ὄντα δίφθογγον ἔχει, οἷον· Πηνειὸς, Σπερχειός. πρόσκειται ὀξύτονα, διὰ τὸ Μηνιός. γράφεται γὰρ διὰ τοῦ ι τρισύλλαβα διὰ τὸ Σαγγάριος. Ἀλαζόνας . τοὺς ἐφ’ οἷς οὐκ ἔχουσιν αὐχοῦντας, ὡς ἔχοντας. οὕτως Παῦλος ὁ Ἀπόστολος. Ἀλλοτριοεπίσκοπος . ὁ τὰς ἑαυτοῦ ἁμαρτίας ἀφεὶς, τὰς δὲ τῶν ἑτέρων περιεργαζόμενος. (Θηλυκόν.) Ἀλαβαστροθήκη . μυροθήκη. Ἀλάβανθα . πόλις Καρίας. Ἀλβανία . χώρα. Ἀλάκατος καὶ ἠλάκατος καὶ ἠλακάτη . παρὰ τὸ ἄζω, ἄξω, γίνεται ὄνομα ῥηματικὸν ἀκτὸς, τὸ θηλυκὸν ἀκτὴ, καὶ πλεονασμῷ τῆς αλ συλλαβῆς, ὥσπερ εἴωθε, γίνεται ἀλακάτη, ἡ ἄγουσα τὸ ἔριον ἢ λίνον. Ἀλαζονεία . ἕξις προσποιητικὴ τῶν μὴ ὑπαρχόντων. Ἀλγεινή . ἡ χαλεπή. Ἀλαοσκοπιή . ἡ τύφλωσις. Ἄλγησις καὶ ἀλγηρά . ἡ λυπηρά. Ἀλέας . πόλις Θεσσαλονίκης. οἱ πολῖται Ἀλεῖς. Ἀλεξιάρη . γῆ ἡ τοῖς ἀνδράσι βοηθοῦσα. Ἀλεία . ἡ ἄγρευσις. ἀλία δὲ μόνον ι . Ἀλειτία . ἡ ἁμαρτία. Ἀλεωρή . ἡ φυλακή. παρὰ τὸ τὴν ἀλέαν καὶ τὸ ὠρεῖν, τὸ φυλάσσειν. Ἀλέα . ἡ θέρμη. ### alpha 125 Ἀλευρόττησις . τὸ λεπτὸν τοῦ ἀλεύρου, ἢ τὸ κόσκινον. σήθω, σήσω, σῆσις, καὶ τροπῇ τοῦ ς εἰς τ , τῆσις, καὶ πλεονασμῷ τοῦ τ μετὰ τὸ ἄλευρον, ἀλευρόττησις. Ἅλη . ἡ πλάνη, παρὰ τὸ ἁλῶ, τὸ πλανῶ. [τοῦτο παρὰ τὸ λῶ, τὸ θέλω, καὶ μετὰ τοῦ στερητικοῦ α ἄλη.] Ἀλληγορία . διαφορὰ νοημάτων πρὸς τὸ ὑποκείμενον· ἢ τροπολογία, ἢ ἄλλο τι παρὰ τὸ ἐνορώμενον ὑποδεικνύουσα. Ἀλάβαστρα . πόλις Φρυγίας. τὸ ἐθνικὸν Ἀλαβαστρίτης. Ἀλεκτρυών . ἐπὶ ἄρσενος καὶ θηλείας· ἀλέκτωρ δὲ ἐπὶ μόνου ἀρσενικοῦ· ἀλεκτορὶς δὲ ἐπὶ θηλυκοῦ. ὁ ἐκ τῶν λέκτρων, τοῦτ’ ἔστι τῶν κοιτῶν, ἡμᾶς διεγείρων. [τοῦ α στερητικοῦ ὄντος, ὁ στερῶν ἡμᾶς τῶν λέκτρων. καὶ ὁ ἥλιος δὲ ἀλέκτωρ λέγεται.] [ Ἀλέα . ἡ θέρμη. ἢ ὁ τόπος ὁ ὑπὸ τοῦ ἡλίου θερμαινόμενος. παρὰ τὸ ἅλιος· ἅλιος γὰρ ὁ ἥλιος. μεταφορικῶς δὲ καὶ πάντα τόπον θέρμην ἔχοντα. ἢ παρὰ τὸ ἀλῶ, τὸ πλανῶ.] Ἁλιζώνου . τῆς ὑπὸ θαλάσσης περιεζωσμένης. Λαΐδ’ ἔχω πολιῆτιν ἁλιζώνοιο Κορίνθου. Ἀλίζωστις . εἶδος βοτάνης θαλασσίας. Ἀλίμενον . τὴν τέλος μὴ ἔχουσαν μηδὲ ὅρμον. Ἁλινηχέος . ἐν θαλάσσῃ νηχομένης. ἁλινηχέος ὄργανα τέχνης ἄνθετο. Ἄλλικα . χλαμύδα. [κατὰ Θεσσαλούς. ἄλλικα χρυσείῃσιν ἐργομένην ἐνέτῃσιν. οἱ ἰδιῶται γάλλικα φασὶ ταύτην.] ### alpha 126 Ἁλιξάντοις . τοῖς ὑπὸ τῆς ἁλὸς ξηραινομένοις. ἀκταίοις νησίδος ἁλιξάντοισι χοιράσιν. Ἀλιπαρῆ . ἀχμηράν· ἢ λιπαρῆ. ἐξ ἧς αὐτὸν λιπαρήσομεν. Ἀλιτημόρου . παράφρονος γεγονυίας. Ἀλλαρία . πόλις Κρήτης. τὸ ἐθνικὸν Ἀλλαριώτης. Ἄλλιξ . ἡ χλαμύς. παρὰ τὸ ἀλλάσσω ἄλλαξ καὶ ἄλλιξ. Ἀλληλουχία . ἡ συνέχουσα καὶ συγκρατοῦσα ἀλλήλους. Ἀλειπής . πηγὴ ἐν Ἐφέσῳ. Ἀλήθεια . ἀπόφασις λέγουσα τὸ ὑπάρχον ὡς ὑπάρχον καὶ τὸ μὴ ὑπάρχον ὡς μὴ ὑπάρχον. Ἀλκαῖα . κυρίως ἡ οὐρὰ τοῦ λέοντος, διὰ τὸ εἰς ἀλκὴν αὐτὴν προτρέπειν. Ἀλκή . δύναμις, βοήθεια. ἀρκή τίς ἐστι τροπῇ τοῦ ρ εἰς λ . ἢ παρὰ τὸ ἀκμὴ, ὃ σημαίνει τὴν ἡλικίαν. Ἀλλεπάλληλοι . συνεχεῖς. Ἀλινθήδρα . ὁ τόπος, ἐν ᾧ τιθέντες ἑαυτοὺς οἱ ἵπποι κυλίονται. Ἀλκιμάχη . ἡ Ἀθηνᾶ. Ἀλκμήνη . κύριον. [ὡς μέση, μεσήνη· πύλη, πυλήνη· ἀκμὴν, ἀκμήνη· οὕτως καὶ τὸ ἀλκὴ ἀλκήνη, καὶ πλεονασμῷ τοῦ μ ἀλκμήνη.] Ἀλθαία . κύριον ὄνομα. Ἀλθηφίας . ἡ ἄμπελος ἀπὸ Ἀλθηφίου τινός. καὶ ἀνθηδονίας καὶ ὑπερίας ἡ ἄμπελος ἐπὶ Ἀνθηδόνος καὶ Ὑπέρου. χρησμός· ### alpha 127 Πῖνε οἶνον τρυγίας, ἐπεὶ οὐκ Ἀνθηδόνα ναίεις οὐδ’ ἱερὰν Ὑπέραν, ὅθι τ’ ἄτρυγον οἶνον ἔπινες. Ἀλκυών . θαλάσσιον ὄρνεον. παρὰ τὸ ἐν ἁλὶ κύειν. Ἀλκυονίδαι . ἡμέραι εὐδιειναί. Ἅλμη . παρὰ τὸ ἁλὸς, ἅλη, καὶ πλεονασμῷ τοῦ μ ἅλμη. Ἄλξ . ἡ δύναμις. ἀπὸ τῶν εἰς κη θηλυκῶν κατὰ ἀφαίρεσιν τοῦ η καὶ τροπῇ τοῦ προκειμένου κ εἰς ξ γίνεται ἂλξ, ὡς Φοινίκη, Φοίνιξ, φρίκη, φρὶξ, κρόκη, κρὸξ, οὕτως ἀλκὴ, ἄλξ. Ἁλμάδες . αἱ κολυμβηταὶ ἐλαῖαι. Ἀλογία . ἡ ἀφροντισία. Ἡρόδοτος· ὁ δὲ κατάσκοπος εὑρὼν τοὺς Λακεδαιμονίους ἀλογίης τὲ ἐνεκύρησε πολλῆς. Ἀλογία . ἡ ἀταξία. ταχὺ δὲ τοῦ λόγου διαδοθέντος εἰς τὸ πλῆθος, οὐκ ἔτι συνέβαινε γίνεσθαι τὴν ἀλογίαν ἢ τὴν ἀταξίαν. Ἄλογος ὄρεξις . ὀργὴ καὶ ἐπιθυμία. Ἄληξ . ἡ αὖλαξ, τὸ μετ’ ἀρότρου, ἢ τὸ ἀλώνιον. παρὰ τὸ αὖλαξ ἐλλείψει τοῦ υ καὶ τροπῇ τοῦ α εἰς η ἄληξ. Ἁλώπη . χώρα ἡ καλουμένη Χία πρὸς τῇ Ἐφέσῳ. ἀπὸ τοῦ ἐν τῷ παραλίῳ αὐτῆς πρῶτον αὐτομάτως ἅλας πηχθῆναι. Ἁλλόνησος . νησύδριον ἐν τῷ Αἰγαίῳ πελάγει. Ἁλοσύδνης . τῆς θαλάσσης. παρὰ τὸ ἁλὸς γενικὸν ἁλόσυνος καὶ τὸ θηλυκὸν ἁλοσύνη, καὶ ### alpha 128 πλεονασμῷ τοῦ δ ἁλοσύδνη, ὡς παρὰ τὸ γηθόσυνος γηθοσύνη. Ἁλουργοπωλική . ἡ πορφυροπωλικὴ λεγομένη. οὕτως Ἰσαῖος. Ἀλουργίς . πορφυρᾶ χλανίς. ἐκ τοῦ ἃλς, ἁλὸς, καὶ τὸ ἔργον. ἡ ἀπὸ τοῦ θαλασσίου κόχλου γινομένη. ἀλουργὴς δὲ ἡ αἰσθὴς η , καὶ κλίνεται τῆς ἀλουργοῦς, τῇ ἀλουργεῖ. Ἄλοχος . κυρίως ἡ ἐκ παρθενείας ἑτέρου λέχους ἄπειρος. καὶ μετὰ τοῦ α ἀντὶ τοῦ ὁμοῦ σημαίνοντος ἢ ἅμα, γίνεται ἄλοχος, οἱονεὶ ὁμόλοχος τὶς οὖσα ἡ μετέχουσα τῆς κοίτης τοῦ ἀνδρός. Ἀλοχεύτου . ἀσπόρου. ἐξ ἀλοχεύτου προελθὼν καὶ λοχευθεὶς τὴν πλευρὰν πλαστουργέμου. Ἀλίσαρνα . πόλις Τρωάδος. ὁ πολίτης Ἀλισαρναῖος. Ἀλλοδαπή . ἡ ξένη. Ἀλλοτρίωσις . χωρισμὸς οἰκείων. Ἀλλοίωσις . ἡ ἀπὸ τοῦ κρείττονος ἐπὶ τὸ χεῖρον τροπή· μεταβολὴ δὲ, ἡ ἀπὸ τοῦ χείρονος ἐπὶ τὸ κρεῖττον· ἡ ἀπὸ τοῦ μέσου δὲ ἐπὶ τὸ χεῖρον, ἢ ἐπὶ τὸ κρεῖττον, τροπὴ λέγεται. Ἄλπεις . οἱ ἐν στενοχωρίᾳ δίοδοι. Ἅλυσις . παρὰ τὸ λύω, λύσω. ἄλυτος γάρ ἐστιν. ἢ ἄλλη ἄλλης ἐξήρτηται. Ἄλυξις . ἀπόπτωσις, φυγή. Ἀλυκτοπέδη . δεσμὸς ἄφυκτος. ἀλυτοπέδη τίς ἐστι καὶ πλεονασμῷ τοῦ κ ἀλυκτοπέδη. Ἀλυκτοσύνη . φυγὴ, ἔκκλισις. Ἀλύβη . ὄνομα στήλης. ### alpha 129 Ἀλφεσίβοια . εὑρετικὴ βοῶν. Ἀλφή . ἡ τιμή. Ἅλωσις . ἐρήμωσις, πόρθωσις. Ἀλωπεκόννησος . πόλις ἐστὶ μία τῶν ἐν Χεῤῥονήσῳ. Ἀλωή . ἡ ἀμπελόφυτος γῆ. παρὰ τὸ τὴν ἄλσιν, ὃ σημαίνει τὴν αὔξησιν. ἄλδω, ἀλοὴ, [ἀλωή.] Ἀλυπία . ἕξις, καθ’ ἣν ἀνέκπτωτοι ἐσμὲν πρὸς λύπην. Ἀλωπεκία . πάθος ψιλωτικὸν τῶν τριχῶν καὶ τῶν γενείων. ἡ μεταφορὰ ἀπὸ τῆς ἀλώπεκος, ἥτις, ἔνθα ἂν οὐρήσῃ, τὸν τόπον ἄκαρπον ποιεῖ, ξηραίνουσα καὶ τὴν προϋπάρχουσαν βοτάνην, καὶ ἑτέραν ἀναβλαστῆσαι οὐ συγχωρεῖ. τινὲς δὲ λέγουσιν ἀλωπεκία ἡ περικεφαλαία· ἀλωπέκεια δὲ ἡ νόσος ἡ περὶ τὴν κεφαλὴν, ἣ καὶ διὰ διφθόγγου γράφεται. Ἅλως . τὸ ἀλώνιον. παρὰ τὴν τῶν ἀσταχύων ἀλοίησιν καὶ συντριβήν. Ἀλώπηξ . καὶ κλίνεται ἀλώπεκος. σεσημείωται, ὅτι ἔτρεψε τὸ η εἰς ε ἐν τῇ γενικῇ, καὶ ἔστιν εἰπεῖν, ὅτι τὰ εἰς ηξ θηλυκὰ οὐ φαίνεται παραληγόμενα τὸ ω · οἷον πήληξ, ἀντίπηξ· τὸ γὰρ σκώληξ [παραληγόμενον τῷ ω οὐκ ἀντίκειται· ἀρσενικὸν γάρ ἐστιν. ἐπεὶ οὖν τὸ ἀλώπηξ θηλυκόν ἐστι] παραληγόμενον τὸ ω εἰκότως ὡς παρήλλαξαν κατὰ τὴν παραλήγουσαν, παρήλλαξε καὶ κατὰ τὴν κλίσιν. λέγεται καὶ ὁ ἀλώπηξ. ### alpha 130 Ἀλεωρήν . φυγήν. Ἡσίοδος· —λιμοῦ τ’ ἀλεωρήν. (Οὐδέτερον.) Ἄλα . τὰ κόπρια. [Ὅμηρος ἐν Ὀδυσσείᾳ· οὐ σύγ’ ἐξ οἴκου σῷ ἐπιστάτῃ οὐδ’ ἄλα δοίης.] Ἄλαστα . τὰ κακά· ἀνεπίληστα τινὰ ὄντα, ἀπὸ τοῦ ἀλαστῶ, ἀλαστήσω, τὸ χαλεπαίνω. Ἀλάβαστρον . μυροθήκη, ψήφινος ἢ λίθινος. ἀλάβαστόν τι ὂν, πλεονασμῷ τοῦ ρ , οὗ λαβέσθαι διὰ λειότητα ἀδύνατον. Ἀλλαρίοις . σιτηρεσίοις. Ἀλαπαδνόν . τὸ ἀσθενές. Ἄλλαγμα . ἀντεισαγωγή. Ἄλγεα . λυπηρὰ, κακά. Ἄλγος . λύπη, θλίψις. ἀπὸ τοῦ ἀλέγω τὸ φροντίζω. [τὰ γὰρ πολυπαθῆ φροντίδος ἄξια. ἢ ἃ μὴ λέγοι τὶς, μὴ δὲ ὀνομάζοι. τὸ δὲ ἀλέγω παρὰ τὸ λέγω, τὸ φροντίζω,] ἀφ’ οὗ λόγος ἡ φροντὶς, καὶ ἀλέγω, ἀλεγεινὸς, οὐ δὲ ἀπὸ τοῦ ἐλεῶ, ἐλεεινὸς, ἐπεὶ ὤφειλε γράφεσθαι διὰ τοῦ ι . τὰ γὰρ εἰς νος ὀξύτονα, μὴ ὄντα παρώνυμα, διὰ τοῦ ι γράφεται· οἷον τάχα ταχινὸς, ἀλήθεια ἀληθινὸς, χθὲς χθεσινὸς, πύκα πυκινὸς, ἀλλὰ ἀπὸ τοῦ ἄλγος ἀλγεινὸς καὶ ἔλεος ἐλεεινὸς, καὶ γράφεται διὰ τῆς ει διφθόγγου ὡς παρώνυμον. Ἄλεκτρα καὶ ἄνυμφα . [ἀντὶ τοῦ παράνομα καὶ οὐ νενομισμένα διὰ τὴν μοιχείαν. τουτέστι δύσλεκτρα καὶ κακόνυμφα.] Σοφοκλῆς· ἄλεκτρ’ ### alpha 131 ἄνυμφα γὰρ ἐπέβη μιαιφόνων γάμων ἁμιλλήματα. Ἅλειον . τὸ τοῦ ἡλίου ἱερὸν κατὰ Ῥοδίους. σημαίνει δὲ καὶ τὸ ὕδωρ. Ἅλιον δὲ, τὸ μάταιον, ι . [παρὰ τὸ ἃλς, ἁλὸς, ἅλιον, ὡς πτὺξ, πτυχὸς, πτύχιον, οἱονεὶ τὸ εἰς θάλασσαν ῥιπτόμενον καὶ ἀφανιζόμενον.] Ἁλουργίς . χρῶμα τὸ πορφυροῦν ἤτοι ὀξύ. Ἄλιπτα . αἰολικῶς παρὰ τὸ ἀλείφω, ἄλιμμα καὶ ἄλιπτα. Ἁλίπλοα . ἐν τῇ θαλάσσῃ πλέοντα. Ἄλειφαρ . τὸ ἄλειμμα, καὶ κατὰ ἀποκοπὴν ἄλειφα, καὶ κλίνεται ἀλείφατος. ἐν δ’ ὠτειλὰς πλῆσεν ἀλείφατος—. Ἄλεισον . τὸ ποτήριον. παρὰ τὸ ἅλες, ὅ ἐστι τὸ ἀθρόον· ἐξ οὗ ἀθρόως πίνειν ἐστίν· ἢ παρὰ τὸ λεῖον γέγονεν ἄλεισον, [κατ’ ἐπένθεσιν τοῦ ς, τοῦ α ἐπιθετικοῦ ὄντος ἢ στερητικοῦ, τὸ μὴ ὂν ὁμαλὸν, ἀλλὰ περιφερές. ψιλοῦται δὲ, ἐπειδὴ τὸ α , ἢ στερητικὸν ὂν ἢ ἐπιτατικὸν, ψιλοῦται.] Ἀληθές . τὸ ἀντιδιαστελλόμενον τῷ ψεύδει. ἄληθες δὲ ἀντὶ τοῦ ὄντως. ἄληθες, ὦ παῖ τῆς ἀρουραίας θεοῦ— [ὁ Αἰσχύλος φησὶν πρὸς τὸν Εὐριπίδην.] [ Ἀλήϊον . πεδίον Κιλικίας. τὸ ἐθνικὸν Ἀλήϊος. καὶ ἀλήϊος ὁ πλανητικός.] Ἄλημα . παραλογιστικὸν πανούργημα ἢ ἐπίτριμμα. [ὦ τέκνον Λαερτίου κακοπινέστατ’ ἄλημα στρατοῦ.] ### alpha 132 Ἀλείατα . τὰ ἄλευρα. Ἄληκτον . ἀκατάπαυστον. Ἀλισγημάτων . μιασμάτων, ἐκ μυσαρᾶς θυσίας τῶν εἰδώλων. Ἀλλεπάλληλον . πυκνόν· συνεχές. Ἀλληλέγγυον . ἡ ἐξ ἀμφοτέρων πίστις. Ἁλίπεδον . τὸ παραθαλάσσιον πεδίον. Ἀλίαστον . τὸ ἀκατάπαυστον, ὃ οὐ δύναταί τίς ἐκφυγεῖν. Ἀλιτόμηνον . τὸ ἁμαρτάνον τῶν ἐννέα μηνῶν. ἀλιτόμηνα βρέφη. Ἀλείαρ . τὸ ὑπὸ τῶν πυρῶν ἄλευρον· τὸ γὰρ ἀπὸ κριθῆς ἄλφιτον λέγεται. Ἀλεξιφάρμακον . θεραπευτικὸν βοήθημα. Ἀλίγκιον . ὅμοιον. Ἁλιῤῥόθιον . κῦμα θαλάσσιον. Ἀλληλούϊα . αἶνος θεοῦ ἑρμηνεύεται. ἔστι τὸ μὲν ἀλληλοῦ, αἶνος, τὸ ἴα, θεός. διότι καὶ ἀντὶ τοῦ, αἰνεῖτε τὸν κύριον, ὅτι ἀγαθὸν ψαλμὸς, ἀλληλούϊα, ὅτι ἀγαθὸν ψαλμὸς, ὁ Σύμμαχος τέθεικεν. Ἅλας . τὸ ἐσθιόμενον. παρὰ δὲ τῷ εὐαγγελίῳ ἡ φρόνησις, ἧς ἔμπλεως ὁ ἀποστολικὸς λόγος. ὃν τρόπον ἄνευ ἁλὸς οὔτε ἄρτος, οὔτε ὄψον ἐδώδιμον. ὡς τό· ὑμεῖς ἐστὲ τὸ ἅλας τῆς γῆς. γῆν καλεῖ τὰς ψυχὰς τῶν ἀνθρώπων· ψυχὴ γὰρ μὴ ἡλισμένη τῷ ἁγίῳ πνεύματι σέσηπται. Ἄλκαρ . δύναμις, σωτηρία, βοήθημα. παρὰ τὸ ἀλκή. ### alpha 133 Ἀλαλκτήρια λιμοῦ . τὰ δυνάμενα ἀλαλκεῖν καὶ ἀπείργειν τὸν λιμόν. Ἀλλόβριθες . ἔθνος δυνατώτατον Γαλατικόν. Πολύβιος. διὰ τοῦ ι γράφεται τὸ Ἀλλόβριθες. Ἀλόγιστα παροίσομεν . ἀδιήγητα τὰ κακὰ βαστάζομεν. Σοφοκλῆς· ἐν πυμάτῳ δ’ ἀλόγιστα παροίσομεν—. Ἀλογίας δίκη . ἂν φεύγουσιν οἱ ἄρχοντες τὸν λόγον οὐ διδόντες τῶν τῆς ἀρχῆς διοικημάτων. Ἀλλοδαπά . ξένα, παντοῖα. Ἀλήρια . ὀστᾶ. Ἀλλόκοτον . ξένον. [παρὰ τὸ ἀλλαχοῦ κεῖσθαι καὶ μὴ κατὰ τὸ αὐτό. ἀλλόκοτον καὶ τὸ ἀνόμοιον.] Ἁλμυρόν . δριμύ. Ἁλυκόν . δριμύ. —ἁλυκὸν δέ οἱ ἔκπεσε δάκρυ. Ἀλυκρά . χλιαρά. —γέντο δ’ ἀλυκρά—. Ἄλυκτον . ὃ οὐ δύνατάι τις φυγεῖν. Ἄλφιτα . τὰ ἀπὸ τῆς κριθῆς ἄλευρα. Ἄλσος . δάσος, σύνδενδρος τόπος. παρὰ τὸ ἄλδω, ἄλσω, ἄλσος· ἢ παρὰ τὸ [ἄρδω, ὁ μέλλων ἄρσω, καὶ ἐξ αὐτοῦ ἄλσος.] Ἀλυσιτελές . ἀσύμφορον, βλαβερόν. Ἁλώσιμον . τὸ ληφθῆναι δυνάμενον. Ἀλύαττα . πόλις Βιθυνίας. Ἁλώνητα . τὰ βάρβαρα ἀνδράποδα. τοὺς γὰρ ἅλας διδόντες τοῖς Θρᾳξὶν ὠνοῦντο τὰ ἀνδράποδα. Ἄλωα . τὰ παρὰ τὴν σελήνην νεφελώδη. Ἀλώϊον . πόλις Θεσσαλίας. Ἄλπειον . ὄρος. καὶ Ἄλπιον, καὶ Ἄλπεινον. Ἄλφα . τὸ στοιχεῖον. παρὰ τὸ ἀλφῶ, τὸ εὑρίσκω· πρῶτον γὰρ τῶν ἄλλων στοιχείων εὑρέθη. ### alpha 134 ἢ ἀπὸ τοῦ κατὰ ἀμοιβὰς πολιτεύεσθαι· ἄλφειν γὰρ τὸ ἀμείβειν. Ἁλίπεδον . τὸ ὁμαλόν. οὕτως εὗρον παρὰ τῷ Ψελλῷ. (Ῥῆμα.) Ἀλαλάξατε . ὑψώσατε φωνήν. καὶ ἀλαλάζειν παρὰ τὸ τὴν ἀλάλην, ὃ σημαίνει τὸν θόρυβον. [ Ἀλαλύκτημαι . τεθορύβημαι, πεπλάνημαι. παρὰ τὸ τὴν ἀλάλην, ὃ σημαίνει τὸν θόρυβον,] ἀλαλῶ, ἀφ’ οὗ ἀλαλύσσω, [ῥηματικὸν ὄνομα ἀλαλυκτὸς καὶ ἀλαλυκτῶ, καὶ ἀλαλύκτημαι. καὶ ἔστι παρακείμενος. εἰ δὲ ἐνεστὼς, ἀλυκτῶ, οὗ παράγωγον τῶν εἰς μι ἀλύκτημι· οὗ παθητικὸν αἰολικὸν ἀλύκτημαι. ἐκεῖνοι γὰρ οὕτω λέγουσιν ποίημαι καὶ νόημαι. καὶ ἐν διπλασιασμῷ ἀλαλύκτημαι. πολλοῖς γὰρ χρῆται αἰολικοῖς ὁ ποιητὴς καὶ μάλιστα ἐν μετοχαῖς· οἷον ἀκαχημένος, ἀκαχμένος.] Ἀλαίνω . τὸ πλανῶμαι. παρὰ τὸ ἄλη, ἀλῶμαι, παραγώγως ἀλαίνω· ὡς ἱδρὼς ἱδραίνω. Ἀλαπάξαι . ἐκπορθῆσαι. κυρίως δὲ ἐκκενῶσαι· κενωτικὸν γὰρ γαστρὸς ἡ λάπαθος βοτάνη. ἢ παρὰ τὸ λίαν ἄποθεν ἡμῶν ποιεῖν τὰ πάθη. ἢ παρὰ τὸ λα ἐπιτατικὸν καὶ τὸ παθητικόν. Ἀλαλκεῖν . ἀπείργειν, ἀποσοβεῖν, ἢ τὸ βοηθεῖν. [ἀόριστος δεύτερος καὶ μέλλων, ἀλάλκω, ἤλαλκον, ἀλαλκῶ καὶ ἀλαλκεῖν.] [ Ἀλαλκών . μετοχή ἐστι, δεύτερος ἀόριστος καὶ μέσος. ἀλάλκω γάρ ἐστιν. ὁ μέλλων ἀλάλξω. ὁ δεύτερος ἀόριστος ἤλαλκον, καὶ ἀλαλκὼν μετοχή. τὸ δὲ ἀλάλκω ἀπὸ τοῦ ἀλκὴ, ἀλκῶ, καὶ κατὰ ἀναδιπλασιασμὸν ἀλαλκῶ.] Ἀλλαξάμενος . προτιμήσας ὑπὲρ τοῦ κέρδους. ὁ Λακεδαιμώνων τὴν πήρωσιν ἀλλαξάμενος. Ἀλλάχθητε . ἀντὶ τοῦ διαλλάχθητε. οὕτως Σοφοκλῆς. ### alpha 135 Ἀλλὰ χρή . ἀντὶ τοῦ· ἔστω τοῦτο. δηλοῖ συγκατάθεσιν—οἷον. καὶ τὸ μάλα. Ἀλάλημαι . τεθορύβημαι. ἀπὸ τοῦ ἀλάλη. Ἀλαστήσας . σχετλιάσας, δεινοπαθήσας. Ἀλεείνων . ἐκκλίνων, φεύγων, οἱονεὶ εἰς τὴν θερμασίαν ἐκ τοῦ ψύχους ἀποφεύγων. ἀλέα γὰρ ἡ θερμασία. Ἀλεαίνειν . τὸ θερμαίνεσθαι. [οὐκ ἀλεαίνεσθαι. Ἀριστοφάνης· ἔπειθ’ ἵν’ ἀλεαίνοιμι, τοῦτ’ ἠμπισχόμην. καὶ Μένανδρος· ἤδη ἀλεαίνῃ, πρὸς τὸ πῦρ καθημένη.] Ἀλγύνει . λυπεῖ. Ἀλεξῆσαι . βοηθῆσαι. Ἀλέει . ἐκκλίνει. Ἀλέξασθαι . ἐπαμύνειν. Ξενοφῶν· πολὺ γὰρ διέφερεν ἐκ χώρας ὁρμωμένους ἀλέξασθαι. Ἀλέξαι . βοηθῆσαι. Ἀλλέξαι . ἀντὶ τοῦ ἐπιλέξαι. Ἀλέξειν . ἀποτρέπειν. Ἀλείς . ἀντὶ τοῦ συσταθείς. καὶ ἁλεῖς ἀντὶ τοῦ ἁλιεῖς. Ἁλεῖται . ἀντὶ τοῦ πηδήσει. καὶ χωλὸς ὡς ἔλαφος ἁλεῖται. Ἀλδήσκω . τὸ αὐξάνω. παρὰ τὸ ἀλῶ, ἀλήσω, ἀλήσκω, καὶ πλεονασμῷ τοῦ δ ἀλδήσκω. κατὰ μεταφοράν· τὸ γὰρ ἀληλεσμένον οὐκ αὐξάνει. ἢ παρὰ τὸ ἅλλεσθαι, τοῦτ’ ἔστι πηδᾷν κατὰ αὔξησιν. Ἀλέξω . κυρίως παρὰ τὸ τῇ ἀλόχῳ γυναικὶ βοηθῆσαι. [ἢ ἀπὸ τοῦ ἄλκω, ἄλξω, καὶ πλεονασμῷ τοῦ ε ἀλέξω.] Ἀλεύειν . τὸ φυλάττειν. οἱ Ἴωνες οὕτω λέγουσι. καὶ παροιμία· ἄλευ’ ἀπὸ μείζονος ἀνδρός. ### alpha 136 Ἀλεύατο . ἐξέφυγεν, ἐφυλάξατο. εἴρηται ἀπὸ τοῦ χεύω χεύατο, καὶ τροπῇ καὶ στερήσει ἀλεύατο. ὥστε μεταφορικῶς ἄλευας. ἀλέω, ἀλεύω. τὸ δὲ ἀλέω παρὰ τὸ ἀλῶ, τὸ πλανῶ· οἱ γὰρ φεύγοντες πλανῶνται, ἡ μετοχὴ ἀλεύας. καὶ, —ἀλεύατο κῆρα μέλαιναν. Ἀλέγοις . βοηθοίης. καὶ τὸ φροντίζω. Ἀληθίζω . τὰ ἀληθῆ λέγω. [ Ἀλήθω .] ὥσπερ κνῶ κνήθω, οὕτως ἀλῶ ἀλήθω. Ἀληλιμμένος . ἐκ τοῦ ἀλείφω. Ἀλήμεναι . συναθροισθῆναι. ὥσπερ παρὰ τὸ βῆναι γίνεται βήμεναι, οὕτως καὶ παρὰ τὸ ἀλῆναι ἀλήμεναι. Ἀλᾶτο . ἀντὶ τοῦ ἐπλανᾶτο. [ἀλάω, ἀλῶ, ἀλάομαι, ἀλῶμαι, ἠλαόμην, ἠλώμην, ἠλάου, ἠλῶ, ἠλάετο, ἠλᾶτο καὶ τροπῇ ἀλᾶτο.] Ἀλθαίνω . τὸ θεραπεύω. [παρὰ τὸ ἄλθω, ἀλθαίνω. ἢ παρὰ τὸ ἄλδω, ἀλδαίνω.] Ἁλιβδύειν . τὸ καταδύνειν εἰς θάλασσαν. [μεταφορικῶς δὲ καὶ τὸ κρύπτειν καὶ ἀφανίζειν. παρὰ τὸ τὴν ἅλα καὶ τὸ δύειν, αἰολικῷ πλεονασμῷ τοῦ β . ὡς σίδη, σίβδη. οὕτως ἁλιδύειν, ἁλιβδύειν. εἱρκτῆς ἁλιβδύσασα λυγαίας δέμας.] Ἁλισθεῖεν . συναθροισθεῖεν. [ὁ δὲ Πεισίστρατος ἐπιτεχνᾶται, ὅπως ἁλισθεῖεν ἔτι οἱ Ἀθηναῖοι.] Ἀλινδεῖσθαι . κυλίεσθαι. —ἔστι κυλίω καὶ τροπῇ τοῦ υ εἰς α καὶ ἀποβολῇ τοῦ κ ἀλίω, ἀλίσω, ἤλισα, ἀλίσαι. Ἀριστοφάνης· ἄπαγε τὸν ἵππον ἐξαλίσας οἴκαδε. ἀντὶ τοῦ κυλίσας. [τὸ δὲ ἀλίω γίνεται ἀλίνδω, ὡς κυλίω κυλίνδω, καὶ ἐν περισπωμένῃ τάσει ἀλινδῶ, ἀλινδήσω, ἀλινδήθρα, ὡς κολυμβῶ κο‐ ### alpha 137 λυμβήσω, κολυμβήθρα. τὸ δ’] ἀλινδήθρα σημαίνει τὴν κυλίστραν. Ἀλητεύω . πλανητεύω. Ἀλίσας . συναθροίσας. Ἀλισγημένον . μεμολυσμένον. Ἀλδήσκω . τὸ ποτίζω καὶ αὔξω. καὶ ἀλδαίνω ὁμοίως. Ἀλιάζειν . τὸ μὴ ἐκκλίνειν. ἔστι καὶ ἀλεάζειν. Ἀλισγηθείς . σπιλωθείς. Ἁλίωσεν . ἐματαίωσεν. Ἄλμενος . ἐξαλλόμενος, κατὰ συγκοπήν. τὸ θέμα ἅλλω, τὸ πηδῶ. Ἀλογίσαι . ἀφροντίσαι, παραλογίσασθαι. Ἀλογεῖν . ἀφροντιστεῖν. ὁ δὲ τάλλιγης ὅπλων μὲν καὶ μαχίμων ἀνδρῶν, ἔκρινεν ἀλογεῖν. Ἀλοκίζειν . ἀρότρῳ τέμνειν τὴν αὔλακα. Ἀριστοφάνης· ἐγὼ δ’ ἀλοκίζειν ἐδεόμην τὸ χωρίον. Ἀλοστατεῖ . στρατεύεται. Ἀλλοτριονομοῦντες . ἐναλλαγὴν ὀνομάτων ποιοῦντες· ἢ ὅλως τισὶ τινὰ μὴ προσηκόντως διανέμοντες. Ἀλλοτριοπραγεῖν . αἰσχρῶς βουλεύεσθαι. ἐσημειοῦντο μηδὲν αὐτὸν ἀλλοτριοπραγεῖν μὴ δὲ καινοτομεῖν. Ἀλοφάζω . σκιρτῶ, παροινῶ. Ἁλλόμενος . πηδῶν. ἀλώμενος δὲ ὁ πλανώμενος· μέγα. Ἀλογήσαντες . καταφρονήσαντες. ### alpha 138 Ἀλογευσαμένους . ἤτοι τοῖς ἀλόγοις συμφθαρέντας ζώοις. Ἁλοῦς . κρατηθείς. Ἀλοιοῦν . τύπτειν. * ἀλοίω τὸ τύπτω. * ἐξ οὗ καὶ πατραλοίας, ὁ τὸν πατέρα τύπτων. Ἅλοιτο . κινοῖτο, ὁρμοῖτο. [σκηνήτης μαλακοὺς κισσὸς ἅλοιτο πόδας.] Ἁλοίη . κρατηθείη. [ἁλῶ, γίνεται ἅλωμι, ἁλώσω, ὁ δεύτερος ἀόριστος ἥλων. ἁλοὺς, ἁλόντος. τὸ εὐκτικὸν ἁλοίην, ἁλοίης, ἁλοίη.] Ἆλτο . ἄλλω τὸ πηδῶ, ὁ μέλλων ἀλῶ, ὁ ἀόριστος ἦλα, ὁ μέσος ἠλάμηυ, ἤλω, ἤλατο, καὶ συγκοπῇ [καὶ τροπῇ] ἦλτο. Ἀλύειν . ἀδημονεῖν. στερήσει τοῦ α . τὸ μὴ λύσιν εὑρίσκειν τῶν κακῶν. ἀλύειν καὶ τὸ χαίρειν, παρὰ τὸ ἄγαν λελύσθαι καὶ διακεχύσθαι. Ἀλύσσω . ἀλισθαίνω, τὸ ἀδημονῶ. παρὰ τὸ ἀλῶ, τὸ πλανῶ, ἀλύσσω, ὡς ὀρύσσω· ἐξ οὗ καὶ ἄλυς, ἡ ἀδημονία, καὶ ἡ πλάνη τῆς διανοίας. [τὸ δὲ ἀλύω, τὸ ἀδημονῶ, ὡς πλήθω πληθύω.] Ἀλυκτεῖν· ἀλυκταίνειν . δυσφορεῖν, ἀγανακτεῖν. Ἀλυσκάζω . τὸ ἐκκλίνω. Ἀλφάνει . εὑρίσκει. * καὶ ἀλφῶ τὸ εὑρίσκω. * Ἀλφάζω . τὸ προνοῶ. Ἄλφειν . τὸ εὑρίσκειν. ἀλφῶ τὸ εὑρίσκω, ἐξ οὗ καὶ ἄλφα. Ἀλῶ . τὸ πλανῶ. καὶ ἁλῶ, τὸ συλλαμβάνω. Ἁλῴη . κρατηθῇ. ἔχει τὸ ι προσγεγραμμένον ἐν τῇ παραληγούσῃ· ἔστι γὰρ, ἐὰν ἁλῷ, ἐὰν ### alpha 139 ἁλῷς, καὶ πλεονασμῷ τοῦ η γίνεται ἁλῴη. [ὥσπερ ἐὰν στῶ, στῇς, στῇ, στῄη. στῄη ἐπ’ ὠκυῤῥόῳ ποταμῷ. καὶ ἐὰν φῶ, φῇς, φῇ, φῄη. δύναται καὶ τὸ ἁλῴη μὴ ἔχειν τὸ ι κατὰ τὴν παραλήγουσαν, ἀλλὰ κατὰ τὴν λήγουσαν· ἵνα εἴπωμεν αὐτὸ ἀπὸ τρισυλλάβου, ἀπὸ τοῦ ἐὰν ἁλώω, ἐὰν ἁλώῃς, ἐὰν ἁλώῃ. ἁλῶ τὸ συλλαμβάνω. ὅπερ Ὅμηρος ἔφη· ἦ κεν ἁλώω. παράγεται ἀπὸ τούτου καὶ τὸ ἁλίσκω. εἴρηται παρὰ τὸ τὴν ἅλα, ἀπὸ τῶν κατὰ θάλατταν λαμβανομένοις πρῶτον ἁλίσκεσθαι νομιζόντων.] Ἀλέντες . συγκλεισθέντες. Ἀλίσας . ἀντὶ τοῦ κονίσας. καὶ ἀλίζειν τὸ ἀλείφεσθαι, ἢ ἅλας ἐπιπάττειν. οὕτως εὗρον παρὰ τῷ Ψελλῷ. Ἀλδαίνειν . μεμηνέναι. τοῦ Ψελλοῦ· ἄγγουρος τὸ μελίπηκτον, ἀλδαίνειν μεμηνέναι. (Ἐπίῤῥημα.) Ἀλλά . ἀντὶ τοῦ ὅταν δὲ, καὶ ἀντὶ τοῦ γε . οὗτος ὁ σύνδεσμος δοκεῖ προκειμένοις τισὶν ἐπιφέρεσθαι, οἷο· οὐκ ἐγὼ ταῦτ’ εἶπον, ἀλλ’ ὁ δεῖνα. καὶ ἐν τῷ· οὐ μὴν ἀλλ’ ἔγωγε. ἀρχὴ δὲ λόγου ὁ ἀλλὰ σύνδεσμος, θαυμαστὸν τινὰ καὶ ἔκπληξιν εἰσάγει, οἷον· ἀλλ’ ἔμοιγε δοκεῖ—. * Ἄλλως τε . μάλιστα. * Ἀλείπτως . ἀνενδεῶς. ἀλήπτως δὲ ἀντὶ τοῦ ἀδώρως, η . Ἄληθες . ἀντὶ τοῦ ὄντως. Ἀλληνάλλως . ὡς ἔτυχεν. Ἄληκτον . ἀντὶ τοῦ ἀλήκτως. ἄληκτον ὑμνεῖ τὸν κενούμενον λόγον. ἔστι δὲ μεσότητος ἐπίῤῥημα· μετάγεται δὲ ἀπὸ τοῦ ὀνόματος ὡς ἐπίῤῥημα. Ἅλις . ἱκανῶς, ἀρκετῶς, [αὐτάρκως.] ### alpha 140 Ἀλλοτρίως . πολεμίως. φησὶ καὶ Δαβίδ· ἐπ’ ἀλλοτρίων φεῖσαι τοῦ δούλου σου, τοῦτ’ ἐστὶ τῶν πολεμίων. Ἄλλυδις . ἀντὶ τοῦ ἀλλαχοῦ, ἀπὸ τοῦ ἄλλος. Ἀλωπεκῆθεν . ἀπὸ τῆς Ἀλωπεκῆς. ἔστι δὲ Ἀλωπεκὴ δῆμος Ἀντιοχίδος. Ἄλλως . ἀντὶ τοῦ ματαίως. παρὰ τὸ ἦλος, τὸ μάταιος. οἷον· δαιμόνιε φρένας ἠλέ— καὶ διπλασιασμῷ τοῦ λ καὶ συστολῇ τοῦ η ἄλλως. εἰώθασι γὰρ οἱ Δωριεῖς διπλασιάζοντες τὸ ἀμετάβολον, συστέλλειν τὰς ὑποκειμένας συλλαβάς. Ἀλογίστως . ἄνευ λόγου καὶ τινὸς αἰτίας. τοῦ θεολόγου· μηδὲν εἰκῆ, μὴ δὲ ἀλογίστως, μὴ δὲ χαμερπῶς—. Τὸ Α μετὰ τοῦ Μ. (Ἀρσενικόν.) Ἀμαθέστερος καὶ ἀμαθής . ἀντὶ τοῦ ἀπαίδευτος καὶ ἀκόσμητος. οὕτως Πλάτων. τάσσεται δὲ καὶ ἐπὶ τοῦ δυσμαθοῦς, καὶ ἐπὶ τοῦ μὴ μαθόντος, φύσει δὲ ἐπισταμένου. Ἀμαθής . ἀδίδακτος, ἀμύητος. ὁ δὲ ἀκούει ταῦτα καὶ μὴ ὢν ἀμαθὴς οἰωνῶν τὸν παῖδα ἐπανάγει καὶ τρέφει ὡς γνήσιον. ὁ δὲ Ἰουστῖνος ἀμάθητος ἦν γραμμάτων ἁπάντων, καὶ τὸ δὴ λεγόμενον ἀναλφάβητος. Ἀμαθί . ὄνομα κύριον. Ἀμάν . κύριον. οὗτος προεστὼς ἦν βασιλικῶν πραγμάτων Δαρείου. Ἀμμανίται . ὄνομα ἔθνους. σημαίνει δὲ καὶ τοὺς μύκητας. Ἁμαξουργός . ὁ τὰς ἁμάξας κατασκευάζων. Ἀμάξιτος . πολίχνιον τῆς Τρωάδος. [ὁ πολίτης Ἀμαξιτηνός.] ### alpha 141 Ἀμαρτυρήτους . ἀντὶ τοῦ ἀμαρτύρους. [οὕτως Ἀντιφάνης.] Ἁμαρτίνους . ὁ κατὰ νοῦν ἁμαρτῶν. [τὰ ἀπὸ περισπωμένου ῥήματος γινόμενα ῥήματα, ἢ διὰ τοῦ ο γίνεται, οἷον, μισῶ, μισογύνης, φιλῶ, φιλόθεος, ἢ διὰ τοῦ ι , οἷον, ἁμαρτῶ, ἁμαρτίνους, οἰδῶ, οἰδίπους.] Ἄμαχος . ὁ μὴ μαχόμενος. οὕτως Ξενοφῶν. καὶ ἀμάχητοι οἱ μήπω μεμαχημένοι. Ἄμασις . ὄνομα κύριον. ὃς εἷλε Κύπρον πρῶτος ἀνθρώπων, καὶ κατεστρέψατο εἰς φόρου ἀπαγωγάς. ἔστι δὲ καὶ Ἄμασις ὄνομα πόλεως. * Ἀμουργοί . λαμπτῆρες. * Ἀμαλλοδετήρ . ὁ τὰ δράγματα συλλέγων. ἄμαλλα γὰρ ἡ δέσμη τῶν ἀσταχύων. Ἁμαρτοεπής . ὁ ἐν τῷ λέγειν ἁμαρτάνων. Ἀμάλθακτος . ἀνένδοτος. Ἁμαρτωλοί . οἱ ἑκουσίως ἁμαρτάνοντες, καὶ μετὰ τὸ λαβεῖν τὴν ἐπίγνωσιν τῆς ἀληθείας. Ἀμαιμάκετος καὶ ἀμαιμακέτης . ὁ μακρὸς, ὁ ἀκαταγώνιστος, ὁ ἀκαταπόνητος. παρὰ τὸ μῆκος, μάκετος. οἷον· ἱστὸν ἀμαιμάκετον. καὶ διπλασιασμῷ μαμάκετος· καὶ πλεονασμῷ τοῦ ι καὶ ἐπιτάσει τοῦ α ἀμαιμάκετος, ὁ ὑπερφυής. τὸ δὲ —πνείους’ ἀμαιμάκετον πῦρ παρὰ τὸ μαιμῶ, μαίμακα, ὃ καὶ μαιμάων φησὶν Ὅμηρος. —ὡς δ’ ἀναμαιμάει— Ἀμβλυωπίας . ὁ ἀμυδρῶς ὁρῶν. Ἀμβολιεργός . ὁ τὸ ἔργον ὑπερτιθέμενος. [Ἡσίο‐ ### alpha 142 δος· ἀεὶ δ’ ἀμβολιεργὸς ἀνὴρ ἄτῃσι προσπαλαίει.] Ἄμβων . ὁ ὑψηλὸς τόπος. παρὰ τὸ βῶ, βῶν, καὶ ἀνάβων, καὶ κατὰ συγκοπὴν ἄμβων. κυρίως δὲ ἄμβων τὸ χεῖλος τῆς λοπάδος, παρὰ τὸ ἐν ἀναβάσει εἶναι. οἷον· πολλῶν ἤδη λοπάδων τοὺς ἄμβωνας παρειλείξειας. Ἄμβατος . ἀναβατός. ἐκ τοῦ βαίνω, βανῶ, [βέβακα, βέβαμαι, βέβαται, βατὸς, ἀναβατὸς, καὶ κατὰ συγκοπὴν ἄμβατος.] Ἀμβλύς . ἀσθενὴς, βραδύς. ἀμβλὺς καὶ ὁ μὴ ὀξὺς σίδηρος. παρὰ τὸ μῶλος, ὃ ἔστιν ἐγχρονισμὸς τῆς μάχης, γέγονε μωλὺς, ὡς ἵππος, ἱππύς· καὶ κατὰ στέρησιν ἀμωλὺς, ὁ μὴ ἐπὶ μῶλον καὶ πόλεμον ἐπιτήδειος· καὶ συγκοπῇ καὶ πλεονασμῷ τοῦ β ἀμβλύς. Ἀμέγαρτος . ὁ μὴ φθόνου ἄξιος. [παρὰ τὸ μεγαίρω, τὸ φθονῶ. οἷον· —ἀμέγαρτε συβῶτα— πόνος γὰρ τοῖς εὐτελέσιν οὐ προσγίνεται. δηλοῖ καὶ τὸ πολύ. ὡς τό· —πόνον δ’ ἀμέγαρτον ὄφελλε. κατ’ ἐπίτασιν τοῦ α . τὰ γὰρ μεγάλα φθονεῖτε.] Ἀμενηνός . ὁ ἀσθενής. παρὰ τὸ μένος ἄμενος, καὶ πλεονασμῷ τῆς νη συλλαβῆς ἀμενηνός. [ὡς πέτω, πετηνός. καὶ ἀμενηνῶ ῥῆμα. γράφεται καὶ δίφθογγον, τὸ πετεινός.] Ἄμητος . καιρὸς θερισμοῦ, ἢ ἡ θερισθεῖσα χώρα. Ἀμητὸς δὲ, τὸ ἔργον τοῦ θερισμοῦ . Ἀμηχάνητοι . ἀντὶ τοῦ πολλοί. [οὕτως Ξενοφῶν.] Ἀμισηνός . ἀπὸ τόπου. Ἀμιτροχίτων . ὁ μὴ χρώμενος μίτρᾳ, ὃ ἔστι ζώνη πολεμική. ### alpha 143 Ἀμίσγαλος . ὁ δυσάρεστος, ὁ μὴ ἄλλῳ μισγόμενος. καὶ ἀμίσαλλος. οἷον· —ἀμίσαλλοί τε γέροντες. κατ’ ἔνδειαν τοῦ γ . Ἄμναμος . ἀπόγονος. κυρίως ἐπὶ τῶν προβάτων. παρὰ τὸ ἀμνός. Ἀμνειός . ὁ ποταμός. καὶ ἀμνίς· καὶ ἀμνός. Ἄμνης . ὄνομα ὄρους. Ἀμνηκών . προβατώδης. μωρός· εὐήθης. τοιαῦτα γὰρ τὰ πρόβατα. [καὶ σκοπεῖς γε τῶν πολιῶν ὅστις ἐστὶν ἀμνήκων πλούσιος. Ἀριστοφάνης τοῦτο φησίν.] Ἀμνόν . τὸν ἐνιαύσιον ἄρνα. τρεῖς γὰρ ἡλικίαι· ἀμνὸς, ἀρνὸς καὶ ἀρνειός. ἀμνὸς, παρὰ τὸ μένος ἄμενος, ἢ παρὰ τὸ μνοῦς, ὃ σημαίνει τὴν ἐκ γενετῆς αὐτοῦ μαλακὴν τρίχα, ἐξ οὗ μνούδην, γίνεται ἀμνὸς, οἱονεὶ ὁ ἐστερημένος τῶν νηπίων τριχῶν. Ἀμνών . ὄνομα κύριον. Ἀμμοάτιν . εἶδος ὄφεως. Ἀμόγητοι . ἀκακοπάθητοι. Ἁμορβὸς καὶ ἀμορμός . ὁ ἅμα τινὶ ὁρμῶν. Ἀμοῦς . κύριον. Ἀμνισός . ποταμὸς Κρήτης. [τὸ μνι ἰῶτα. τὰ εἰς ος τρισύλλαβα, ἐπὶ ποταμῶν, ὀξύτονα, εἰ μὲν καθαριεύουσι, διὰ τῆς ει διφθόγγου. οἷον Ἀλφειὸς, Ὀλμειός. εἰ δὲ μὴ, διὰ τοῦ ι . οἷον Ἀμνισὸς, Κηφισὸς, Ἰλισός. πρόσκειται ὀξύτονα, διὰ τὸ μονιός. τὸ δὲ Δαρδάνειος, ἔστιν ὄνομα ποταμοῦ, καὶ ὑπὲρ τρεῖς συλλαβάς. ἀλλ’ οὖν ὀξυνόμενον, ἠκολούθησε τὸ Ἀλφειός. πρόσκειται τρισύλλαβον, διὰ τὸ Σαγγάριος.] Ἀμολγῷ . μεσονυκτίῳ. ### alpha 144 Ἄμβροτος . ἄφθαρτος, θεῖος. Ἀμός . ἡμέτερος. ὡς ἀπὸ τοῦ σφέτερος σφὸς δωρικῇ διαλέκτῳ, οὕτω καὶ ἀπὸ τοῦ ἁμέτερος ἁμός. Ἀμυκλαῖος . ἀπὸ τόπου. Ἀμύμων . ἄψογος, ἀγαθός. παρὰ τὸ μύω τὸ καμμύω· ὁ μέλλων μύσω, ἐξ οὗ ῥηματικὸν ὄνομα μύμων, καὶ ἀμύμων, ὁ μὴ κεκαμμυμένος. Ἀμύντωρ . ὁ βοηθὸς, ἢ καὶ ὁ τιμωρητικός. Ἀμφίβολοι . πανταχόθεν βαλλόμενοι, ἢ ἀπορούμενοι, ἢ διαφόροις συνεχόμενοι λογισμοῖς. Ἀμύητος . ἀδίδακτος, ἀμαθὴς, μὴ μετασχὼν μυστηρίων. Ἀμφίβροχος . τουτέστι μεθύων. ἡδὺ μέθυ βλύζων [ἀμφίβροχος] εἵματα βάκχῳ. Ἁμφίδοξον . τὸ ἀμφίβολον. —οἱ δὲ οὐκ ᾤοντο δεῖν εἰς ἀμφίδοξον ἀγῶνα συγκαταβαίνειν, δυναμένοις προδήλως νικᾷν. Ἀμφίδυμοι . πανταχόθεν κατάδυσιν ἔχοντες καὶ σκέπην. οἷον ἀμφίδυνοι, ἀπὸ τοῦ δύνον τὸ σκεπόμενον. λέγεται δὲ καὶ ὁ λιμὴν τῆς Κυζίκου ἀμφίδυμος, δισσὰς ἐξόδους ἐξ ἑκατέρου μέρους ἔχων, * καὶ εἰσόδους. * Ἀμυδρός . παρὰ τὸ μυδρὸς, ὃ σημαίνει τὸν πεπυρακτωμένον σίδηρον. ἀμυδρὸς ὁ ἀλαμπής. Ἀμφιθαλής . ἑκατέρωθεν θάλλων. Ἀμφίκοιτος . ὁ τάπης. Ἀμφιμάσχαλος . χειριδωτὸν ἱμάτιον· οἱ δὲ δουλικὸν ἢ μικρὸν χιτωνίσκον. ἦν δὲ ἑτερομάσχαλος ὁ τῶν ἐργατῶν, οὗ τὴν μίαν μασχάλαν ἔραπτον. Ἀμφιμήτωρ . ὁ ἑτερομήτωρ. ### alpha 145 Ἀμφιπάτωρ . ὁ ἐκ τοῦ αὐτοῦ πατρὸς, ἑτέρας δὲ μητρός. Ἀμφιῤῥῶγας . πάντοθεν διεῤῥωγότας, ἠνεωγμένους, κολωβοὺς, ἀμφιῤῥῶγας. Ἄμφις . κωμικὸς, Ἀθηναῖος. ἀμφὶς δὲ ἀντὶ τοῦ χωρίς. Ἀμφορεαφόρους . τοὺς μισθίους. τοὺς τὰ κεράμια φέροντας. Ἀμφούδης . κύριον ὄνομα. Ἀμφικτύονες . τὸ κτῖσαι ἐπὶ τοῦ οἰκίσαι ἔλαβον οἱ παλαιοί. ὡς Ὅμηρος· —εὐκτίμενον πτολίεθρον— ἔστιν οὖν οἰκίζω, οἰκίσω, οἰκίων καὶ οἰκτίων, καὶ πλεονασμῷ τοῦ τ καὶ τῆς ἀμφὶ ἀμφικτίων, καὶ τροπτῇ τοῦ ι εἰς υ ἀμφικτύων. ἔστι δὲ συνέδριόν τι ἑλληνικὸν συναγόμενον ἐν Θερμοπύλαις. ὠνομάσθη δὲ ἀπὸ Ἀμφικτύονος τοῦ Δευκαλίωνος, ὅτι αὐτὸς συνήγαγε τὰ ἔθνη βασιλεύων. ταῦτα δὲ εἰσὶ ιβ , Ἴωνες, Δωριεῖς, Πεῤῥαιβοὶ καὶ λοιποί. Ἀμφιτάπητες . τὰ ἐπεύχια, τὰ ἀπὸ τῶν δύο μερῶν μεμαλλωμένα. τάπητες δὲ τὰ ἀπὸ τοῦ ἑνὸς μέρους [ἔχοντα] μαλλούς. Ἀμφίπολος . ὁ δοῦλος. τὰ παρὰ τὸ πολῶ καὶ χέω μὴ μετὰ προθέσεως συντιθέμενα πρὸ μιᾶς ἔχουσι τὸν τόνον. οἷον· οἰνοπόλος, ὀνειροπόλος, οἰνοχόος. τὰ δὲ μετὰ προθέσεως προπαροξύνεται. οἷον· ἀμφίπολος, πρόπυλος. ἔστι δὲ καὶ ἐπὶ θηλυκοῦ. Ἀμφορεύς . ὁ ἀσκὸς, ἢ τὸ δίωτον σταμνίον, τὸ ἑκατέρωθεν αἰρόμενον. ἀμφερεὺς καὶ ἀμφορεύς. Ἀμφορίσκος . ὁ λῶρος. σημαίνει δὲ καὶ ἀγγεῖον. Ἀμφίδρυφοι . ἐξεσμένοι ἀμφοτέρωθεν. ### alpha 146 Ἄμφω μὲν ἤστην . ἀντὶ τοῦ, ἀμφότεροι μὲν ὑπῆρχον. Ἀμφοῖν . τοῖς δυσὶν ἢ τῶν δύο. Ἀμφιπέρι . περὶ αὐτούς. Ἀμφ’ ὤμοισι . περὶ τῶν ὤμων. Ἀμφόνον . ἀναφόνον. τὸ τοιοῦτον σχῆμα εἴδους ἐστὶ συγκοπή. Ἄμωμος . ὁ καθαρὸς καὶ ἀναίτιος. τοῦ κατατοξεῦσαι ἐν ἀπο[κρύφοις ἄμωμον.] Ἀμμωνιανός· Ἀμίδαος· Ἀμωντιανός . ὀνόματα κύρια. Ἀμμώνιος . φιλόσοφος Ἀλεξανδρεὺς, ὁ ἐπικληθεὶς Σάκκας. οὗτος ἀπὸ χριστιανῶν γέγονεν ἕλλην, ὡς φησὶ Πορφύριος. (Θηλυκόν.) Ἀμπαλίνωρος . ὁ τὴν αὐτὴν ὁδὸν ἀναστρέφων. οἴκαδ’, ὦ παῖ, ἄπιθι ἀμπαλίνωρος. Ἀμπελεών . ἡ ἀμπελόφυτος γῆ. λιτός θ’ ὁ σχεδὸν ἀμπελεών. Ἀμπέλειος . βότρυς ὁ τῆς ἀμπέλου. Ἀμπέλιος δὲ κύριον, ι . Ἄμβρων . ἡ τῆς πέτρας ὀφρύς. εὗρον τοῦτο καὶ ἄμβη. Ἄμμορος . ὁ κακοθάνατος. * λέγεται δὲ ὁ δύσμορος. * Ἀμολγῷ . μεσονυκτίῳ ἢ σκότει, ἐν ᾧ τις παύεται τοῦ μολεῖν ἢ τοῦ πονεῖν. [Ὅμηρος· ὄνειρον ἐπέσσυτο νυκτὸς ἀμολγῷ.] Ἀμαθία . ἀντὶ τοῦ ἀναισθησία. [οὕτως Πλάτων.] [ Ἁμαξεία . ὁ τῶν ἁμαξῶν φόρτος.] Ἁμαρτάδας . ἀπὸ τῆς ἁμαρτὰς εὐθείας. ### alpha 147 Ἁμαρτία . ἡ τοῦ καλοῦ ἐκτροπὴ, εἴτε τοῦ κατὰ φύσιν, εἴτε τοῦ κατὰ νόμον. καὶ ἡ τοῦ καλῶς ἔχοντος ἐκτροπὴ, καὶ ἡ κατὰ σκοπὸν καὶ κατὰ γνώμην ἔκπτωσις, καὶ ἡ τῆς προσηκούσης κράσεως ἀπόπτωσις. ἔστι δὲ καὶ πρᾶξις παρὰ τὸν προσήκοντα λόγον πραττομένη. ἁμαρτία μοναχοῦ, ἡ πρὸς τὴν ἀπηγορευμένην ἡδονὴν τοῦ λογισμοῦ συγκατάθεσις. Ἁμαρτία γνωστικοῦ . γνῶσις ψευδὴς, αὐτῶν τῶν πραγμάτων τῆς θεωρίας τεχθεῖσα τινὸς, ἢ ἐκ τοῦ μὴ δ’ αὐτῷ καλῶς βασανίζεσθαι τὸ πρόβλημα. Ἁμαρτία . κυρίως ἡ ἀποτυχία. παρὰ τὸ μάρπτω, ἁμαρπτία, καὶ ἐλλείψει τοῦ π ἁμαρτία. ἔνθεν καὶ μάρτυς ὁ μάρψας καὶ εἰδὼς τὸ ἀληθές. ἢ ἁμαρτία παρὰ τὸ ἀρτῶ τὸ ἁρμόζω, πόῤῥω οὖσα τοῦ συνηρμόσθαι ὃ βούλεται, τῆς ἀπὸ προθέσεως τὸ ἄποθεν δηλούσης. Ἀμάρα . ὀχετὸς, ἢ ὑδροῤῥόα. παρὰ τὸ ἅμα ῥεῖν τὸ ὕδωρ. [ἢ ὅτι τὰ φυόμενα πλησίον οὐκ ἐᾷ μαραίνεσθαι. ἢ διὰ τὸ παρὰ τὰς αἱμασιὰς ῥεῖν.] Ἅμαξα . παρὰ τὸ ἄγω, ἄμαξα. ἔστι δὲ καὶ Ἄμαξα χωρίον Βιθυνίας. [ὁ χωρίτης Ἀμαξίτης.] Ἀμάσεια . πόλις Ποντικὴ, ἀφ’ ἧς Στράβων. ὁ πολίτης Ἀμασεύς. [κατὰ δὲ Πίτωνα Ἀμασεώτης. πειστέον ἄρα Στράβωνι, ὡς πολίτῃ.] Ἄμαστρις . ἡ πρότερον Κρῶμα. Κρῶμάν τ’ αἰγιαλόν τε— ἀπὸ γυναικὸς Περσίδος Ἀμάστριδος, θυγατρὸς Ὀξυάθρου τοῦ ἀδελφοῦ Δαρείου. τὸ ἐθνικὸν Ἀμαστριανός. [ὡς Φάσις, Φασιανός. τὰ γὰρ τοιαῦτα ἢ ἀπὸ τῶν εἰς ος εὐθειῶν, ὡς Βάκτριος, ### alpha 148 Βακτριανός. ἢ ἀπὸ τῶν εἰς ος γενικῶν, ὡς τοῦτο. ἢ ἀπὸ τῶν διὰ τοῦ ια θηλυκῶν, ὡς Ὀλβία, Ὀλβιανὸς, Ἀσία, Ἀσιανός.] Ἀμαστριανή . ἡ γυνή. Ἁματροχία . τὸ ἅμα τρέχειν καὶ μὴ ἀπολείπεσθαι· οἷον ὁμοδρομία τὶς οὖσα. τροχοὺς γὰρ τοὺς δρόμους ἔλεγον. ὀξύνεται δὲ ὡς φυλαλία. Ἀμαξοτροχία . ὁ τόπος καὶ ἡ ἐγχάραξις τοῦ τροχοῦ. Ἀμαξιτός . ἡ δημοσία ὁδός. Ἄμαθος . ἡ μεσόγειος ἄμμος, ἀπὸ τοῦ ψάμαθος ἀποβολῇ τοῦ ψ. ἢ ἄμυθος τὶς οὖσα τίς ἐστιν ἀνεπίγνωστος, ἣν οὐκ ἔστιν ἀριθμῆσαι. ψάμμος δὲ λέγεται ἡ περὶ τὴν θάλασσαν. Ἀμαξίς . εἶδος πλακοῦντος. ἢ κοπτὴν φαμέν. Ἀμαρυγή . ἡ λαμπηδών. Ἀμαρυλλίς . ἡ πορνεία. Ἀμάλλα . ἡ δέσμη τῶν ἀσταχύων. Ἀμάμυξις . ἡ ἀναδενδρὰς ἡ συνδεδεμένη, παρὰ τῆς ἀμύξεως. συνδεσμοῦνται γὰρ αἱ ἀναδενδράδες. ἄμυξις καὶ πλεονασμῷ καὶ τροπῇ ἀμάμυξις. Ἀμβολία . ἡ ὑπέρθεσις. Ἀμβροσία . θεῖα, ἤτοι θαυμασία, ἢ ἀθανασία. Ἄμβασις . ἡ ἀνάβασις. Ἀμβροσία . τροφὴ θεία, ἧς οἱ βροτοὶ οὐ μετέχουσι, ἢ ἧς οὐχ οἷόν τε βροτοῖς ἅψασθαι. Ἀμβολάς . ἡ ὑπὸ τοῦ ὀρύγματος ὑψωθεῖσα γῆ. Ἀμάλθεια . ἡ τροφὸς τοῦ Διός. εἶναι γὰρ αὐτὴν φασὶν ἀμαλακιστίαν, ὅθεν καὶ πεπλᾶσθαι τὸ ὄνομα, παρὰ τὸ μὴ μαλάττεσθαι. διὰ τοῦτο καὶ τὸν Ἡρακλέα καρτερικώτατον γενόμενον ἔχειν αὐτῆς τὸ κέρας ἐμυθολόγησαν. ### alpha 149 Ἄμβη . ἡ τῆς πέτρας ὀφρύς. Ἅμη . ἡ δρεπάνη. Ἀμηχανία . ἀπορία. Ἀμαιμακέτην . φοβεράν. παρὰ τὸ μαιμάων, μαιμάκετον, ἐξ οὗ τὸ θηλυκὸν ἀμαιμακέτην. [ἢ παρὰ τὸ τὴν μάχην, ἀμαιμάχετος καὶ ἀμαιμάκετος.] Ἄμισος . πόλις. ὁ πολίτης Ἀμισηνός. Ἅμιλλα . ὁ ἀγὼν, ἢ ἔρις καὶ δρόμος ἀγωνιστικός. Ἀμίς . τὸ οὐροδόχον ἀγγεῖον. παρὰ τὸ ὀμιχῶ, τὸ οὐρῶ. [ἢ παρὰ τὸ ἄμη, ἀμὶς, ὡς σκάφη, σκαφίς.] Ἀμνηστεία . ἡ ἀγαμία. Ἀμνηστία δὲ, ἡ λήθη . Ἀμοργία καὶ ἀμόργη καὶ ἀμοργίας . ἡ λινοκαλάμη, ἢ ἡ τοῦ ἐλαίου ὑποστάθμη, ἢ ἡ τρυγία. Ἀμόργεια . χρώματος βυσσίνου εἶδος. [ἀπὸ νήσου] Ἀμοργοῦντος, ὡς θήρεια ἀπὸ Θήρας νήσου. καὶ ἀμοργίνα. Ἀμοιβή . ἡ ἀντικαταλλαγὴ, ἀνταπόδοσις. Ἄμπωτις . ξηρασία. καὶ ἀνάπωσις. ὅπου ἀναδίδωσι τὸ ὕδωρ, καὶ πάλιν ἐπανέρχεται. τοῦτο δὲ γίνεται κατὰ Βρεττανίαν καὶ τὴν ἐπὶ τὰ Γάδειρα ἑσπερινὴν θάλασσαν, καὶ εἰς τὴν ἔρημον εὔριππον. [ἐκ τοῦ πῶμι, πώσω, πῶσις, ἀνάπωσις, καὶ ἄμπωσις κατὰ συγκοπὴν, καὶ τροπῇ ἄμπωτις.] Ἀμπνοάς . ἀντὶ τοῦ ἀναπνοάς. ### alpha 150 Ἄμπυξ . γυναικεῖον ἀνάδεσμα, ἢ τὸ κεφαλοδέσμιον. παρὰ τὸ ἀμφέχειν ἄμφυξ καὶ ἄμπυξ. [ἢ παρὰ τὸ πυκάζειν καὶ ἀνέχειν τὰς τρίχας.] Ἄμπελος . ἀνάπηλός τις ἐστὶν, ἡ μὴ ἔχουσα ἐν αὐτῇ τὸν πηλὸν ἤγουν τὸν οἶνον. ἢ παρὰ τὸ πάλλειν καὶ σείειν ἡμᾶς, πίνοντας αὐτόν. Ἀμυγδαλή . τὸ δένδρον. ἀμυγδάλη δὲ, ὁ καρπός. καὶ δειλαὶ δάκνεσθαι ἀμυγδαλαί. παρὰ τὸ ἐν τῷ κελύφει τὸ μετὰ τῶν ἔξω χλωρὸν πολλὰς ἀμυχὰς ἔχειν. Ἀμύκλαι . πόλις Λακωνική. ἔστι δὲ καὶ κόσμιόν τι, ὅπερ ἐν ποσὶν ἔχειν Ἐμπεδοκλῆς. εἶχε γὰρ χρυσοῦν στέμμα ἐπὶ τῆς κεφαλῆς, καὶ ἀμύκλας ἐν τοῖς ποσὶ χαλκᾶς καὶ στέμματα Δελφικὰ ἐν ταῖς χερσίν. Ἄμη . ἡ δρεπάνη. παρὰ τὸ ἅμα καὶ ὑφ’ ἓν πολλὰ ἕλκειν. Ἀμπεχόνη . ἱμάτιον, παλλίον. καὶ γὰρ ἦν αὐτῇ ἱμάτια καὶ περιζώνια καὶ ἀμπεχόνια δύο. ἰστέον, ὅτι ἡ ἀμφὶ πρόθεσις λέγεται καὶ ἀμπὶ παρὰ τοῖς Αἰολεῦσιν, οἷον· ἀμπεχόνη, ἀμπίσχουσα, ἐκ τοῦ ἔχω ἴσχω. Ἄμυνα . ἡ ἐπὶ ἀμοιβῆς καὶ ἐπὶ εἰσπράξεως δίκη. Ἀμυχή . ἡ μὴ εἰς βάθος πληγή. [ἐπιπόλαιον ἕλκος, ἤτοι μετρία τομὴ, ὁρωμένη ἐπὶ τοῦ δέρματος. παρὰ τὸν μυχὸν, μυχὴ καὶ ἀμυχή. ἢ παρὰ τὸ ἀμύσσειν, ὅπερ ἐκ τοῦ αἱμάσσειν γίνεται.] Ἀμετρία . ὑπερβολή. ### alpha 151 Ἀμφασία . ἀφωνία. Ἀμφίβασις . ὑπερμάχησις. κυρίως ἡ περὶ τοῦ νεκροῦ μάχη. Ἀμφιδέας . ἁλύσεις. παρ’ Ἡροδότῳ. οἱ δὲ ψέλια ἢ περισκελίδας. Ἀμφιδήριτον . [ἰσοστάσιον, ἀμφίδοξον. συνέβη γενέσθαι τὴν μάχην ἀμφιδήριτον.] Ἀμφιετηρίς . ἡ κατ’ ἔτος γινομένη ἑορτὴ καὶ θυσία. Ἀμφίθετον φιάλην . κατὰ πᾶν μέρος αὐτῆς τιθεμένης, ἀπύθμενον. οὐ τὸ παρ’ ἡμῶν ποτήριον, ἀλλὰ γένος λέβητος ἐκ παντὸς μέρους δυνάμενον ἕδραν ἔχειν. Ἀμφιλύκη . σκοτεινὴ νύξ. ἢ λυκόφωτον. λυγαῖον γὰρ τὸ σκοτεινόν. παρὰ τὸ λύειν τὴν αὐγὴν καὶ μὴ ἐᾷν στῆναι αὐτήν. [ἐξ αὐτοῦ γίνεται λύγη, καὶ τροπῇ τοῦ γ εἰς κ λύκη, καὶ ἀμφιλύκη. οὕτως Ὠρίων.] Ἄμφοδος . ἡ ῥύμη. Ἀμφιορκία . ἐπειδὰν ὅ, τε διώκων καὶ ὁ φεύγων ὀμνύωσι, κλοπῆς ἔγκλημά τισιν ἐπιφέροντες. Ἀμφιπλήξ . ἡ ἀμφοτέρωθεν ἐλασία. Ἀμφίπρυμνες . εἶδος πλοίων. ἔμπαλιν διελθεῖν παρεσκεύασε τὸν Ἴστρον ἐν ταῖς ἀμφιπρύμναις τῶν νεῶν. Ἀμφίπολις . ἡ δούλη. Ἀμφιῤῥύτη . κύκλῳ περιῤῥεομένη. Ἄμφισα . πόλις τῆς Λοκρίδος. ὠνομάσθη δὲ Ἄμφισα διὰ περιέχεσθαι τὸν τόπον ὄρεσιν. Ἀμφισβήτησις . οἱ ἔξω φασίν· ἡ ἀμφισβήτησις κρίσει ἀναρτάσθω, ἡ δὲ κρίσις τοὺς ἐλέγ‐ ### alpha 152 χους βασανιζέσθω, ἡ δὲ βάσανος τὸ δέον ὁριζέσθω, ὁ δὲ ὅρος γεγράφθω, τὰ δὲ γεγραμμένα κυρούσθω, τὰ δὲ κυρωθέντα βεβαιούσθω τοῖς ἔργοις, καὶ πᾶσα ἁψιμαχία οἰχέσθω, καὶ πάλιν φιλία χορευέτω· καὶ οὐ δεῖ ἀπερισκέπτως ποιεῖσθαι τὰς κρίσεις. Ἀμφίσβαινα . ζῶον. Ἀμφιστεφέες . πάντοθεν πλήρεις, περιπεπλεγμέναι ἀλλήλαις. Ἀμφίστομος . αὕτη ἡ φάλαγξ καλεῖται, ἡ τοὺς ἡμίσεας τῶν ἐν τοῖς λόχοις ἀνδρῶν ἀπεστραμμένους ἀπὸ σφῶν ἔχουσα, ὡς ἀντινώτους εἶναι. Ἀμφιτρίτη . ἡ θάλασσα. ἢ γὰρ παρὰ τὸ ῥεῖν ἔστιν, ἡ περιῤῥεομένη, ἢ παρὰ τὸ τρεῖν· φόβον γὰρ ἐμποιεῖ. καὶ ὤφειλε δίφθογγον εἶναι ἐκ τῆς ἐτυμολογίας. [ἀλλὰ τὰ εἰς τ λήγοντα θηλυκὰ βαρύτονα ὑπὲρ μίαν συλλαβὴν ἑνὶ φωνήεντι θέλουσι παραλήγεσθαι. οἷον, ἐρέτη, μελέτη, Ἀφροδίτη, Ἀμφιτρίτη.] Ἀμφίφαλλον . ἀμφοτέρωθεν φαλλοὺς ἔχουσαν. φαλλοὶ δὲ, οἱ ἀσπιδίσκοι. ἀμφίφαλλον ἀσπίδα. Ἀμφῶες καὶ ἀμφωτίδες καὶ ἀμφωτίδων . [τῶν δύο ὦτα ἐχουσῶν. καὶ παροιμία· μέχρι τῶν ἀμφωτίδων.] ἐπὶ τῶν ἄγαν πεπληρωμένων, ἀντὶ τοῦ μέχρι τῶν ὤτων, αἵτινες ἦσαν χαλκᾶ τινὰ, καὶ περιετίθεσαν οἱ παλαισταὶ τοῖς ὠσίν. ἀμφῶες δὲ παρὰ τὸ οὖας, ἐλλείψει τοῦ υ ὄας, ὡς οὖδας, οὖδος. ὡς γένος, εὐγενὴς, οὕτως ἄμφω, ἀμφῶες. Ἀμοιβαίας . ἀνταλλαττομένας. Ἀμηχανίαν . ἀπορίαν, ἀδυναμίαν. ### alpha 153 Ἀμελέτητος . ἀθέλητος, ἀζήτητος, ἄπρακτος. τοῦ ἁγίου Μαξίμου. φησὶ γάρ· ἀμελέτητος πᾶσα καθέστηκε μέθοδος, τοῦ, δι’ ὃ πέφυκεν, ἐξανυσθέντος. ἢ ἀνυσθῆναι δόξαντος. (Οὐδέτερον.) Ἅμματα . δέσματα, σχοινία. λέγεται δὲ καὶ ἐπὶ τῶν σκολιῶν τοὺς τρόπους, ἀπὸ τῶν ἐν Ἀκασίῳ Πηλουσιωτῶν, οἳ φυσικῇ τέχνῃ ἅμματα ἔπλεκον, δοκοὺς ἐπὶ δοκοῖς συνάπτοντες. Ἄμαχον . τὸ δυσκαταμάχητον. Πίνδαρος· ἄμαχον δὲ κρύψαι τὸ συγγενὲς ἦθος. Ἄμανον . ὄρος πρὸς τῇ Κιλικίᾳ. ἐκλήθη δὲ Ἄμανον ἀπὸ τοιαύτης ἱστορίας. Ὀρέστης ἀπὸ Ταύρων σὺν Ἰφιγενείᾳ τὴν Ἄρτεμιν κομίσας, ἐν τῷ τοιούτῳ ὄρει τῆς μανίας λύσιν εὗρεν. Ἀμαράντινον . ἀειθαλές. Ἀμαυρόν . τὸ σκοτεινόν. Ἀμάρυγμα . λαμπηδών. καὶ ἀμαρυγαὶ, αἱ τῶν ὀφθαλμῶν ἐκλάμψεις. σημαίνει καὶ τὰς τοῦ προσώπου ῥυτίδας, αἵτινες εἴρηνται διὰ τὸ ἀμαυρὸν ἀλαμπεῖς εἶναι καὶ ἀμυδραί· ἢ παρὰ τὸ ἀμάραις ἐοικέναι. ὡς γὰρ ἐκεῖναι τὸ ὕδωρ, οὕτω καὶ αὗται τὸν ἱδρῶτα μετάγουσι παρ’ ἑκάτερα μέρη τῆς κεφαλῆς. αἱ δὲ ἐκλάμψεις εἴρηνται παρὰ τὸ μαίρω, τὸ λάμπω, ἐξ οὗ καὶ τὸ μαρμαίρω καὶ μαρμαρυγὴ καὶ μάρμαρον. ἀφ’ οὗ ### alpha 154 κύριον ὄνομα. ἐκ τοῦ μαρῶ μέλλοντος γίνεται μάρων, ἐξ οὗ μαρύσσω, καὶ πλεονασμῷ τοῦ α ἀμαρύσσω, καὶ ἀμάρυγμα, ἢ μαρυγμαὶ, ἀμαρυγμὴ καὶ ἀμάρυγμα. Ἀμβλίσιον . τὸ μάννα. Ἀμειδές . στυγνὸν, σκυθρωπὸν, ἀγέλαστον. Ἀμείλικτον . σκληρὸν, ἀπότομον, μὴ πραϋνόμενον. Ἄμεινον . κρεῖττον, βέλτιον, κάλλιον. Ἀμερβές . τὸ μεσονύκτιον. παρὰ τὸ τὴν ὄρφνην, καὶ ἐκλείψει τοῦ ν καὶ τροπῇ τοῦ φ εἰς β ἀμερβές. [ὡς ἐν τῷ κύφος, κύβος, φερενίκη, βερενίκη. καὶ ἀμορβὸς καὶ ἀμορβὴς, ὅ ἐστιν ἀκόλουθος, ὁ ἅμα τινὶ ἀκολουθῶν. τροπῇ τοῦ μ εἰς β . καὶ Ἄμοργος νῆσος.] Ἀμόριον . πόλις Ἰταλίας, ὡς Ῥήγιον. τὸ ἐθνικὸν Ἀμηρῖνος. Ἀμήστρατος . πόλις Σικελίας. ὁ πολίτης Ἀμηστρατίνος. Ἀμήρυτον . πολὺ, ἐκτεταμένον, ἀτέλεστον. Ἀμήχανον . ὑπὲρ λόγον, ἢ ἀνεπιχείρητον, ἢ ἀδύνατον. [τοῖς δὲ Ῥωμαίοις ἀμήχανος ἡ χαρὰ παρέστη πρὸς τὸ πάθος.] Ἀμιγές . καθαρὸν, ἄδολον. Ἀμίστυλον . τὸ μὴ κεκομμένον. Ἄμνιον . τὸ αἱμαδόχον ἀγγεῖον. παρὰ τὸ αἷμα αἵμνιον καὶ ἄμνιον. ### alpha 155 Ἀμόργιμον . ὅμοιον βύσσῳ, πολυτελές. Ἄμουσα . ἀτερπῆ, ἀηδῆ, ἀπαίδευτα. Ἄμοτον . ἀπλήρωτον, ἀκόρεστον. παρὰ τὸ μένω γίνεται μοτὸς καὶ ἄμοτος. [οἷον· ἄμοτον μεμαῶτι μάχεσθαι. ἐπιτάσει τοῦ α . ἢ μότα λέγει τὰ πληρωτικὰ τῶν πληγῶν. καὶ ἄμοτον κατὰ ἀπόφασιν τὸ μὴ πεπληρωμένον. ἀπὸ μεταφορᾶς τῶν μὴ πεπληρωμένων τραυμάτων, τουτέστι τῶν μότων. ἢ ἀπὸ τοῦ μετρῶ, ἄμετρον καὶ ἄμοτον.] Ἄμπαυμα . ἀνάπαυμα. [καὶ κατὰ συγκοπὴν ἄμπαυμα. ἀμπνύνθη. ἀναπνύω, ἀναπνύσω, ἀνέπνυκα, ἀνέπνυμαι, ἄμπαυμα ἀνεπνύσθη. καὶ πλεονασμῷ τοῦ ν ἀμπνύνθη, ὡς τὸ ἀρτύνθη.] Ἀμπλάκημα . ἁμάρτημα. ἐκ τοῦ πλέκω, πλακῶ, πλάκημα, καὶ ἀμπλάκημα. ἢ παρὰ τὸ ἀναπλέκεσθαι ἡμᾶς. Ἄμπρον . σχοινίον, ὅπερ διὰ τῶν ζυγῶν διατείνει. ἢ σχοινίον, μεθ’ οὗ εἰώθασιν ἕλκειν, ἤτοι παρακομίζειν μεγάλα φορτία. Ἀμυχρὸν καὶ ἀμυχνόν . τὸ καθαρὸν καὶ ἀμύσκαρον. Ἀμύθητον . ἄλεκτον, ἀνεκδιήγητον. Ἀμυντήριον . ξίφος, ἢ βάκλον, ἢ ῥάβδος, ἢ ἀξίνη, ἢ ἄλλό τι τῶν πληττόντων. Ἀμβλωθρίδιον . τὸ ἀμβλωθὲν βρέφος, τουτέστι τὸ ἄωρον, τὸ μὴ ἐννεαμήνως γεννηθέν. ἐκ τοῦ ἀμβλῶ, καὶ τοῦ θορῶ, τὸ πηδῶ. Ἀμφίγυια . τὰ ἑκατέρωθεν χωλά. [Ὅμηρος ἐπὶ τῶν δοράτων λέγει· —ἔγχεσιν ἀμφιγυίοισιν. οἱονεὶ ἑκατέρωθεν γυιῶσαι δυνάμενα, ὅ ἐστι χω‐ ### alpha 156 λῶσαι καὶ πλῆξαι διὰ τῆς ἐπιδορατίδος καὶ τοῦ σαυρωτῆρος. οἷον· γυιώσωμεν σφῶϊν.] Ἀμφίβληστρον . τὸ δίκτυον. ἀπὸ τοῦ ἀμφοτέρωθεν βάλλειν. [ἢ παρὰ τὸ βάλλω, βαλῶ, βλήσω, βλῆτρον, καὶ μετὰ τῆς ἀμφὶ, πλεονασμῷ τοῦ ς , ἀμφίβληστρον.] Ἀμφιδεές . περιδεές. Ἀμφίδορον . τὸ πανταχόθεν περιέχον. καὶ σκῦτος ἀμφιδόρου στηκτὸν ἀχαϊνέω. τουτέστιν ἐλάφου δέρμα. Ἀμφίδρομον . ἑλικοειδές. ἰδέσθέ μ’ οἷον ἄρτι κῦμα φοινίας ὑπὸ ζάλης ἀμφίδρομον κυκλεῖται. ἑλικοειδὲς, ὃ βαπτίζει τὰς ναῦς. Ἀμφίθυμον . διπλοῦν, ἢ τὸ ἔχον κατάδυσιν σκεπτόν. Ἀμφιθέατρον . τόπος πανταχόθεν περισκοπούμενος. ὁ δὲ τῶν Φράγγων ἡγεμὼν εἰς ἀμφιθέατρόν τι ἀνήρχετο. Ἄμφηκες . ξίφος δίστομον, ἀμφοτέρωθεν ἠκονημένον, ἢ ἀπὸ τοῦ ἥκω, τὸ ἔρχομαι, ἥκης καὶ ἀμφήκης, καὶ τὸ οὐδέτερον ἄμφηκες. Ἀμφίκλαστον . τὸ πανταχόθεν κεκλασμένον. λείψανον [ἀμφίκλαστον ἁλιπλανέος σκολοπένδρης.] [ Ἀμφήριστον . ἀμφίλογον, ἀμφίβολον. ἐκ τοῦ ἐρίζω γίνεται ἤρισμαι, ἤρισαι, ἤρισται, ἠριστὸν καὶ ἀμφήριστον.] [ Ἀμφίκρημνον . ἑκατέρωθεν ἐπικίνδυνον.] Ἀμφίβιον . τὸ δυνάμενον ἐν γῇ καὶ ὕδατι ζῇν. Ἄμφιον . τὸ ἔνδυμα. [τὸ ἱμάτιον.] ### alpha 157 Ἀμφηρεφές . ἑκατέρωθεν ἐστεγασμένον. Ἀμφίδεα . ψέλια, βραχιόνια. Ἀμφιλαφές . τὸ κατάσκιον. [ἀμφιλαβὲς τὶ ὄν. τὸ ἑκατέρωθεν ληπτόν. τροπῇ τοῦ β εἰς φ . ἢ παρὰ τὸ τὴν ἁφήν.] Ἀμφίσβατα . τὰ ἀμφισβητήσιμα. [οὕτως Ἑλλάνικος.] Ἀμφὶ τὸ λυκόφως . περὶ τὴν αὐγήν. Ἀμφίχυτον . περικεχωσμένον. Ἀμφόδοντα ζῶα . οἷον ἄνθρωπος, ἵππος, ὄνος καὶ ὅσα οὐκ ἐνηλλαγμένους τοὺς ὀδόντας ἔχει· οἷς συμβέβηκε πιμελὴν, ἀλλ’ οὐ στέαρ ἔχειν. Ἀμφορείδιον . ὁ μικρὸς ἀσκός. Ἀμφοτερόπλουν . ὅταν τις ναυτικὸν δανείσῃ δάνειον, ἐπὶ τῶν ἐνθένδε πνεῦσαι, ποιῶν κἀκεῖθεν ἐνθάδε, τοῦτο ἀμφοτερόπλουν καλεῖται. οὕτως Δημοσθένης. Ἀμφικύπελλον . ποτήριον. παρὰ τὸ κύφον, κύφελον, καὶ κύπελον, καὶ μετὰ τῆς ἀμφὶ, ἀμφικύπελλον, πλεονασμῷ ἑτέρου λ , τὸ ἐκ περιφερείας κύφον. ὅθεν καὶ τὰ πρὸς ἡμᾶς κάτω νεύοντα νέφη κύφελα λέγονται. [ἢ παρὰ τὸ χέω, χύπελλον, ὅπου ὁ πηλὸς ἤγουν ὁ οἶνος χεῖται.] Ἀμώριον . πόλις τῆς μεγάλης Φρυγίας. [ὁ πολίτης Ἀμωριαεύς. ὡς Κοτυαεύς· Δορυλαεύς.] Ἄμπρον . τὸ σχοινίον τὸ ἕλκον τοὺς βόας. Ἀμφίξουν . τὸ καλῶς ξέον. —ἀμφίξουν τὲ σκέπαρνον. Ἀμέθεκτον . τὸ ἀκοινώνητον, τὸ ἀμέτοχον. ### alpha 158 Ἁμαλεῖον . ὁ δεσμὸς τῶν ἀσταχύων. Ἀμαυρόν . τὸ ἅμα ταῖς αὔραις φερόμενον. Ὅμηρος· —προσέφη εἴδωλον ἀμαυρόν. (Ῥῆμα.) Ἀμαλδύνω . κυρίως τὸ διὰ πυρὸς ἀφανίσαι. ἀπὸ τοῦ μαίρω, τὸ λάμπω. ὁ μέλλων μαρῶ, ἀφ’ οὗ τὸ μαραίνω, καὶ στερήσει τοῦ α ἀμαρῶ, καὶ τροπῇ τοῦ ρ εἰς λ ἀμαλῶ καὶ κατὰ παραγωγὴν ἀμαλύνω, καὶ πλεονασμῷ τοῦ δ ἀμαλδύνω. [ἢ τὸ ἁπλῶς ἀφανίσαι, ἢ τὸ ὁμαλίσαι. παρὰ τὸ τὴν ἄμμον. οἷον ἄμμος, ἀμμῶ, ὡς δοῦλος, δουλῶ. οὕτως Ὠρίων.] Ἀμᾷν . τὸ θερίζειν. * καὶ ἀμῶ ὁμοίως. * παρὰ τὸ ὁμοῦ ἐπισπᾷν, οἷον ἀμασπᾷν. Ἀμαθαίνει . ἄγνωστός ἐστι. Ἀμαρύζω· καὶ ἀμαρύσσω . τὸ λάμπω. Ἀμαθύνειν . τὸ ἀφανίζειν. καὶ κόνιν ποιεῖν. Ἀμβλύνω . τὸ ἐκκλύω. [ὁ δὲ ἐπὶ πολὺ διῆγε τὸν πόλεμον] ἀμβλύνων τὴν τοῦ πολέμου ὀξύτητα. Ἀμβλυώττειν . τὸ τυφλώττειν. [παρὰ τὸ ἀμβλὰ ἔχειν τὰ ὄσσε ἤτοι τοὺς ὀφθαλμούς.] Ἀμβλώσκειν καὶ ἀμβλῶσαι . τὸ ἀτελῶς γεννῆσαι, ἢ τὸ εὐτελὲς βρέφος ἀποβαλεῖν. [καὶ τὰ πρὸς τοῦτο φάρμακα ἀμβλωθρίδια καλοῦσιν οἱ ἰατροί. ἀπὸ μεταφορᾶς τῶν ἀμπέλων. ὁπόταν γὰρ αὗται τοὺς λεγομένους ὀφθαλμοὺς ἀποκαθεῖεν, λέγομεν αὐτὰς ἀμβλυώττειν.] ### alpha 159 Ἀμβλίσκουσι καὶ ἀμβλώσκουσι . ἀντὶ τοῦ ἀποβάλλουσι. Ἀμενήνωσεν . ἀσθενῆ ἐποίησεν. Ἀμείβεσθαι . ἀποκρίνεσθαι. Ἀμειψόμεθα . ἀνταποδώσομεν. * Ἀμείβω . τὸ διαβιβάζω. * Ἀμείβοντα . ἀλλάσσοντα. Ἀμείψωμεν . ἀντὶ τοῦ καταλλάξωμεν. Ἀμειψιρυσμεῖν . μεταμορφοῦσθαι. Ἀμέλγει . ἐπισπᾶται τὸ γάλα. παρὰ τὸ ἅμα ἕλκειν. Ἀμέρδω . τὸ στερίσκω. —ὄσσε δ’ ἄμερδεν αὐγὴ χαλκείη—. Ἀμπαύσας . ἀναπαύσας. ὁ δὲ ἀμπαύσας αὐτοὺς, ὅσον τὴν πρώτην φυλακὴν τῆς νυκτὸς προελθεῖν——. Ἀμπίσχω . τὸ ἐνδύομαι. [καὶ ἠμπισχημένος, καὶ ἀμπέχω, καὶ ἀμπέχομαι, ἠμπίσχετο. ἠμπειχόμην δὲ καὶ ἠμπείχετο, δίφθογγα.] ### alpha 160 Ἀμοιρῆσαι . ἀποτυχεῖν. Ἀμήσαντες . θερίσαντες. Ἀμώντων . θεριζόντων. Ἁμορμεύεσκε . συνοδοιπόρει. σὺν δ’ ἡμῖν ὁ πελαργὸς ἁμορμεύεσκεν. ἀπὸ τοῦ ἀμορμεύειν, καὶ ὁρμᾷν καὶ πορεύεσθαι. ἀμορμεύειν δὲ ἀπὸ τοῦ ἅμα ὁρμᾷν. Ἀμπρεύοντες . παρακομίζοντες. [ἄμπρον γὰρ τὸ σχοινίον τὸ ἕλκον τοὺς βοῦς.] Ἀμπρεύων . ὁ μὲν Καλλίμαχος κυρίως ἐπὶ τοῦ ἕλκειν ἔλαβε τὴν λέξιν· ὁ δὲ Λυκόφρων ἐπὶ τοῦ κακοπαθεῖν. ἄλλοι δὲ φασὶν, ὅτι ἀμπρεύειν ἐστὶ κυρίως τὸ μετὰ ἁμάξης πορεύεσθαι. Ἀμύνεσθαι . Θουκυδίδης μὲν ἀντὶ τοῦ ἀμείβεσθαι· Σιμωνίδης δὲ ἀντὶ τοῦ χάριτας ἀποδοῦναι· Σοφοκλῆς δὲ ἀντὶ τοῦ ἀπαλεξῆσαι. ἐπὶ τῶν προηδικηκότων τάσσουσιν οἱ ῥήτορες τὸ ἀμύνεσθαι, ὅτε οἱ κακόν τι παθόντες ἀντιπράττουσι τοὺς προδιατιθέντας. Ἀμύνειν . τὸ βοηθεῖν. παρὰ Θουκυδίδῃ. ### alpha 161 Ἀμύνεσθαι . τὸ κολάζειν. Ἀμυνόμενοι . τοὺς κακόν τι πράξαντας ἀντιδιατιθέντες. οἱ δὲ Ῥωμαῖοι ἔθος εἶχον, μὴ ἄρχοντες φαίνεσθαι χειρῶν ἀδίκων, ἀλλ’ ἀεὶ δοκεῖν ἀμυνόμενοι. Ἀμύνω σοι . βοηθῶ σοι. Ἀμύνομαί σε δὲ, ἀντὶ τοῦ τιμωρῶ σε . Ἀμύνοντες . ἀνταποδιδόντες. Ἀμῦναι . ἀποσοβῆσαι ἢ βοηθῆσαι. Ἀμιθρῆσαι . μετρῆσαι, ἀριθμῆσαι. Ἀμπνύνθη . ἀνέπνευσεν. Ἀμπρεύουσιν . ἐπὶ τοῦ κακοπαθεῖν. ὁ Λυκόφρων, οἷον· ἄχλαινον ἀμπρεύουσι νηλύποι βίον. Ἀμπείραντες . τὸ διαπείραντες. πείρω γὰρ τὸ σουβλίζω καὶ κεντῶ. Ἀμπεπαλών . [μετοχὴ ἀορίστου πρώτου. οἱ γὰρ Ἴωνες ἐν τοῖς ῥήμασιν καὶ ταῖς μετοχαῖς εἰώθασιν ἀναδιπλασιάζειν· λάχωσι, λελάχωσι, λάθῃ, λελάθῃ ... δ’ ὀδυνάων.] [ Ἀμύσσω . ξέω, σπαράσσω.] Ἀμύξεις . λυπήσεις. [ἀμύσσω, ἀμύξω. τὸ δὲ ἀμύσσω παρὰ τὸ μύω ἐπίῤῥημα γίνεται μύξω καὶ ἀμύξω. τὸ λίαν οἰμώζειν. τὸ δὲ ξ τρέπεται εἰς δύο σς αἰολικῶς, καὶ γίνεται ἀμύσσω. ἢ ἀπὸ τοῦ μύξειν, ἐκθλίβειν τὴν ψυχήν.] ### alpha 162 Ἀμφιαχυῖα . ὀδυρομένη. περὶ τῶν τέκνων ἀμφιαχυῖα. Ἀμφαγνοεῖ . ἀμφιβάλλει. * Ἀμφιέσαο . περιβάλλου. * Ἀμφεπονεῖτο . ἔσπευδεν, ἠγωνίζετο, ἐνήργει. πονῶ γὰρ τὸ ἐνεργῶ. Ἀμφιέννυται . ἐνδύεται. παρὰ τὸ ἴω τὸ ἐνδέδυμαι. [παρὰ τὸ ἕω τὸ ἐνδέδυμαι. πλεονασμῷ τοῦ ν ἔνω, ἐνύω, εἴνυτο. καὶ ἐπεὶ ἔθος ἔχουσιν οἱ Αἰολεῖς πρὸς τὸ ἐπιφερόμενον σύμφωνον τρέπειν, οἷον φθείρω, φθερῶ, τὸν αὐτὸν τρόπον τρέπουσι τὸ ι εἰς τὸ ν , καὶ γίνεται ἐννύων, καὶ ἀμφιεννύων· καὶ ἐξ αὐτοῦ παράγωγον ἀμφιέννυμι, καὶ τὸ παθητικὸν ἀμφιέννυμαι, ἀμφιέννυται.] Ἀμφίσκουσιν . ἐνδύουσιν. Ἀμφισβητεῖν . ἀμφιβάλλειν. Ἀμφισβητῶ καὶ σοὶ καὶ σοῦ . Ἀμφισβητεῖν καὶ παρακαταβάλλειν . [ὅταν τελευτήσας τὶς ἄπαις εἶναι δοκεῖ, φάσκει δέ τις ἑαυτὸν ἐκείνου υἱὸν, οὗτος ἀμφισβητεῖν τοῦ κλήρου λέγεται. εἰ δὲ παῖδα μὲν τοῦ θανόντος ἑαυτὸν μὴ εἰσάγει, λέγει δὲ ἄλλως κατὰ γένος ἑαυτῷ προσήκειν τὸν κλῆρον, παρακαταβάλλειν αὐτὸν οἱ νόμοι κελεύουσι. πλὴν ἀμφότερα ἐπ’ ἀντιλογίας τάσσεται.] ### alpha 163 Ἀμφισβητοῦντες . ἀμφιλογοῦντες. [ἀπὸ τοῦ ἀμφὶς καὶ τοῦ βάζειν. πολλάκις δὲ πλεονάζει τὸ β. ὡς ἐν τῷ· ἄδηρον, ἄβδηρον· καὶ σίδαι, σίβδαι. ἢ παρὰ τὸ ἀμφὶς ἐπίῤῥημα, τὸ κεχωρισμένως βαίνειν. τοιοῦτοι γὰρ οἱ διστάζοντες.] Ἀμφίσταται . περιΐσταται. ἀμφίσταται διαπρύσιος ὄττοβος. Ἀμφέχανε . καταπέπωκε. —τοὺς δ’ ὁ μέλας ἀμφέχανε θάνατος. Ἀμφιανακτίζειν . τὸ προοιμιάζειν, διὰ τὸ οὕτω προοιμιάζεσθαι. Περίανδρος· ἀμφί μοι αὖτις ἄνακτα. Ἀμφέχυτο . τὸ παράγωγον χῦμι, χῦμαι, ἐχύμην, ἔχυσο, ἔχυτο, καὶ ἀμφέχυτο. Ἀμφιδέδῃε . περιειλεῖται, περιορίζει. ἢ καὶ ἀμφοτέρωθεν περιεκύκλωσεν. ἀπὸ τοῦ δέω μέσου παρακειμένου. * Ἀμύσσω . ξέω, σπαράσσω. * Ἀμφιειμένος . ἐνδεδυμένος. παρὰ τὸ ἕω τὸ ἐνδύομαι. [ὁ μέλλων ἔσω, ὁ παρακείμενος εἶκα, ὁ παθητικὸς εἶμαι. εἰμένος ἡ μετοχὴ, οἷον —εἰμένος ὤμοιϊν νεφέλην— καὶ ἐν συνθέσει, ἀμφιειμένος.] [ Ἀμφαφόωσα . ψηλαφῶσα. Ὅμηρος· —κοῖλον λόχον ἀμφαφόωσα.] Ἀμφισβητῶ . τὸ ἐξετάζω. [καὶ ἀμφισβητία.] (Ἐπίῤῥημα.) Ἀμέλει . διὰ τοῦτο. βεβαιωτικῶς. Ἀμελητί . χωρὶς βραδυτῆτος καὶ ὑπερθέσεως. Ἀμεταστρεπτί . χωρὶς ἐπιστροφῆς. [ Ἀμελεϊστί . χωρὶς βραδυτῆτος.] Ἀμερμηρεὶ καὶ ἀμερμαρεί . χωρὶς φροντίδος. ### alpha 164 Ἅμα . Δημοσθένης ἐπὶ τοῦ εὐθέως καὶ παραχρῆμα ἔταξε, παρὰ τὸ θαμὰ, καὶ ἀποβολῇ τοῦ θ ἅμα. [τὸ γὰρ πυκνῶς γινόμενον κατὰ τὸν αὐτὸν ἀποτελεῖται χρόνον. τὸ δὲ θαμὰ, ἔστι θαμὸς, ἐξ οὗ τὸ θαμειὸς, ὡς ἀδελφὸς, ἀδελφειός. τὸ θηλυκὸν θαμειά. τὸ οὐδέτερον θαμά. ἡ εὐθεῖα τῶν πληθυντικῶν θαμὰ, καὶ τὸ ἐπίῤῥημα θαμά· οὐ γὰρ ἀπὸ τοῦ θαμὺς, θαμειὸς, ἀφ’ οὗ τὸ, θαμέες γὰρ ἄκοντες.] Ἁμαρτῇ . ὁμοῦ, καὶ κατὰ τὸ αὐτό. καὶ ὁ μὲν Ἀρίσταρχος χωρὶς τοῦ ι λέγει γράφεσθαι αὐτὸ, ὅτι ἀπὸ τοῦ ἁμαρτάδην κατὰ ἀποκοπήν. ᾧτινι οὐ συνᾴδουσι τὰ τῆς παραδόσεως. ἡ γὰρ παράδοσις σὺν τῷ ι οἶδε γράφειν αὐτό. Ἡρωδιανὸς δέ φησι σύνθετον εἶναι, ἀπὸ τοῦ ἅμα καὶ τοῦ ἀρτῶ, καὶ γίνεται ἀπὸ ἀμφοτέρων ἐπίῤῥημα, ἁμαρτῆ καὶ ὁμαρτῆ. ἰστέον δὲ, ὅτι τὰ ἀπὸ δοτικῆς γινόμενα ἔχουσι τὸ ι . οἷον· ταύτῃ ἐπίῤῥημα. Ἀμενητί . χωρὶς τοῦ ἐπιμεῖναι. Ἀμετρί . χωρὶς μέτρου. καὶ παροιμία· ἀμετρὶ μάζαν ἔδοντες. Ἀμήν . πεπεισμένως, ἀληθῶς. ἢ ἀντὶ τοῦ γένοιτο. * ἔστι τὸ ἀμὴν ἀντὶ τοῦ ναί. βεβαιωτικὸν γὰρ ἐστίν. * Ἄμμιγα . ἀναμεμιγμένως. [εἵνεκεν εὐμαθίης πινυτόφρονος, ἣν ὁ μελιχρὸς ἤσκησεν Μουσῶν ἄμμιγα καὶ Χαρίτων.] Ἀμισθί . χωρὶς μισθοῦ. Ἀμοιβαδόν . κατ’ ἐναλλαγήν. Ἀμοιβηδίς . ἐκ τοῦ ἀμείβω, ἀμοιβὴ καὶ ἀμοιβηδίς. ### alpha 165 Ἀμόθεν . ἀντὶ τοῦ πόθεν. Ἀμοχθεί . χωρὶς κόπου. Ἀμυδρῶς . σκοτεινῶς, λεπτῶς, ἀσαφῶς. Ἀμυστί . ἀντὶ τοῦ ἀπνευστὶ καὶ ἄνευ τοῦ ἀναπαύεσθαι πίνειν. Ἄμυδις . ἀντὶ τοῦ ὁμοῦ. παρὰ τὸ ἅμα, τροπῇ τοῦ α εἰς υ . τὰ ἀπὸ δασέων μετασχηματιζόμενα ψιλοῦται, οἷον· ἡμέρα, ἦμαρ, ἡδονὴ, ἦδος, ὃ σημαίνει τὸ ὄφελος, ἅμα, ἄμυδις. Ἀμογητί . χωρὶς βίας ἢ κακοπαθείας. Ἀμβλήδην . μεγάλως βοῶσα. Ἀμβολάδην . ἀναβολικῶς. ἐκ τοῦ ἀναβάλλω, ἀναβολάδην. [καὶ ἀμβολάδην.] Ἀμυχί . ἐπιπολαίως. Ἀμφαδόν . φανερῶς. φαίνω, [φανδὸν, καὶ ἀμφαδὸν, καὶ ἀμφαδίην.] Ἀμφὶ περί . ἐξ ἑκατέρου μέρους. Ἀμφίς . ἀντὶ τοῦ χωρίς. τοῦτο οὐ συγκοπὴ, ἀλλὰ μετασχηματισμός. ἀπὸ γὰρ τοῦ Ἀμφιάραος, Ἄμφις. ὡς παρ’ Αἰσχύλῳ. ὥσπερ ἀστράγαλις ἄστρις, καὶ Ἰφιάνασσα Ἴφις, καὶ Θρασυκλῆς Θράσυλλος, καὶ Βαθυκλῆς Βάθυκλος. ὑποκοριστικά. ταῦτα μετασχηματισμοὶ καλοῦνται. ἀλλ’ οὐδὲ πάλιν δυνάμεθα ἀποκοπὴν, ἐπεὶ τὸ ς ἔχει τῆς τελευταίας συλλαβῆς. ὅπου γὰρ τῆς τελευταίας συλλαβῆς τηρηθῇ τὸ στοιχεῖον, οὐ λέγομεν ἀποκοπὴν, ὥστε μετασχηματισμός ἐστι. Ἀμφοτέρωθεν . ἐκ τῶν δύο μερῶν. τὰ εἰς θεν ἐπιῤῥήματα ἀπὸ ὀνομάτων γινόμενα διὰ τοῦ ### alpha 166 ο μικροῦ γράφεται, οἷον· κυκλόθεν, Ἰλιόθεν, πλὴν τοῦ ἀμφοτέρωθεν, ἑκατέρωθεν, ἑτέρωθεν. Ἀμωσγέπως . ὅθεν δήποτε. ἔστι δὲ ῥῆμα ἡ λέξις. ἔστιν οὖν ὄνομα ἀμὸς, ἰσοδυναμοῦν τῷ τὶς, δωρικῶς. ὡς φησὶν Ὅμηρος· —τῶν ἀμόθεν γε, θεά— ἀντὶ τοῦ ἀπὸ τινὸς μέρους. ὥσπερ παρὰ τὸ καλὸς γίνεται ἐπίῤῥημα καλῶς, οὕτω καὶ ἀπὸ τοῦ ἀμὸς γίνεται ἐπίῤῥημα ἀμῶς. καὶ ἐν συνθέσει ἀμωσγέπως. [ἀπὸ δὲ τοῦ ἀμὸς γίνεται ἀμόθεν, ἐξ οὗ τὸ οὐδαμῶθεν ἐπίῤῥημα. καὶ ὥσπερ ἀπὸ τοῦ καλῶς γίνεται ἐπίῤῥημα καλὰ, οὕτως καὶ ἀπὸ τοῦ οὐδαμῶς, οὐδαμὰ, ἀπὸ τοῦ οὐδαμῶς.] * Ἀμέσως . μὴ διὰ μέσων τῶν τόπων, ἀλλ’ ἀθρόως κατὰ τὴν πρώτην ἐπιβολήν. * Ἀματαρί . τὸ καλούμενον παρ’ Ἕλλησι τάφρος, παρὰ Ῥωμαίοις φοσάτον, τοῦτο παρ’ Ἑβραίοις ἀματαρί. Τὸ Α μετὰ τοῦ Ν . (Ἀρσενικόν.) Ἀναβαθμοί . αἱ ἀναβάσεις. λέγουσι δὲ τὴν ἀπὸ Βαβυλῶνος τοῦ λαοῦ ἐπάνοδον. Ἀναβολεύς . ὁ ἐπὶ τὸν ἵππον ἀνάγων. —ὁ δὲ βασιλεὺς τὸν ἀναβολέα καλεσάμενος, καὶ ταχέως ἀναβαίνων ἐπὶ τὸν ἵππον, ᾔτησε πιεῖν. —λέγεται καὶ ἡ σκάλα παρὰ Ῥωμαίοις. ὁ ### alpha 167 δὲ Μασσάλιος γηράσας, ἵππου χωρὶς ἀναβολέως ἐπέβαινεν. Ἀναγεῖς . διὰ μὲν τοῦ α τοὺς ἀνάγνους, διὰ δὲ τοῦ ε τοὺς ἐνόχους ἄγει καὶ μιάσματι. οὕτως Αἰσχίνης. Ἀνάγωγος . ὁ ὑβριστὴς, ἢ ὁ μὴ τυχὼν τῆς δεούσης ἀναγωγῆς. ἢ ὁ φιλήδονος καὶ ἐκλελυμένος. Ἀναδιπλασιασμός . ὅταν τὸ ἑξῆς τῆς λέξεως τὸ αὐτὸ σύμφωνον ἔχῃ, οἷον· τέτυφα. Ἄνα . ἀντὶ τοῦ ὦ βασιλεῦ. Ἀνάδοχον, οὐκ ἀναδοχέα λέγουσιν . Ἄνακτες . οἱ θεοὶ καὶ οἱ βασιλεῖς. ἄναξ δὲ εἴρηται ἀπὸ τοῦ ἄνω τάξιν ἔχειν. ἢ ὁ ἄνω ἀΐσσων. ἢ πρὸς ὃν πάντα ἀναφέρομεν. σημαίνει δὲ τὸν βασιλέα καὶ τὸν οἰκοδεσπότην. καὶ αὐτὸς ποιητής· αὐτὸς ἐγὼ [οἴκοι] ἄναξ ἔσομαι— σημαίνει δὲ καὶ τὸν φύλακα. Ἀνακυκλήϊον . τὸ ὀρθόν. Ἀνακοί . οἱ Διόσκουροι παρὰ Ἀττικοῖς. παρὰ τὸ ἀνάσσω, ἀνακός, ὡς φυλάσσω, φυλακός, μαλάσσω, μαλακός. ἢ ὅτι ἀνακῶς, ὅ ἐστι φιλανθρώπως, ἐχρήσαντο τοῖς Ἀθηναίοις. [ἢ ὅτι τοὺς πλέοντας σώζουσιν ἀστέρες ὄντες, ἄνω καὶ ἑκὰς ### alpha 168 ἡμῶν ὄντες. καὶ τὸ ἄνω δὲ συνθέτως εἰώθασιν οἱ Ἀττικοὶ ἀνακῶς λέγειν.] Ἀναλλοίωτος . ὁ ἄτρεπτος, ὁ μηδέπω ἀλλοιούμενος ἢ τρεπόμενος. Ἀνάλωτος . ὁ ἀπόρθητος. Ἀνὰ οὐλαμόν . κατὰ ἄθροισμα. ἢ ἀνὰ θόρυβον. Ἀνάρσιοι . ἐχθροί· ἄδικοι· ἀνάρμοστοι· ἀπὸ τοῦ ἀρῶ τὸ ἁρμόζω. [ὁ μέλλων αἰολικῶς ἄρσω, ἐξ οὗ ἄρσιος καὶ ἀνάρσιος. ὁ μὴ συναιρόμενος μὴ δὲ συναντιλαμβανόμενος.] Ἀναπόδραστος . ὁ μὴ δυνάμενος φυγεῖν. Ἀνάσιλλος . ὁ ἀναφαλαντίας, ὅ ἐστι φαλακρός. Ἀνάσιμος . ὁ ἄμορφος. Ἀνάστατος . κατεστραμμένος, ἢ ὁ πεπορθημένος. εἴρηται δὲ καὶ ἐπὶ πόλεων ἑαλωκυιῶν, καὶ οἴκων ἐξερημωθέντων. Ἀνατιναγμός . μετάστασις, μετακίνησις. Ἄναυδος . ὁ ἄφωνος. * αὐδὴ γὰρ ἡ φωνή. * Ἀνάπται . δημοεγέρται. Ἀνάπλεως . ἐκ τοῦ πλέως, ὁ πεπληρωμένος. [καὶ μετὰ τοῦ στερητικοῦ α ἄπλεως ὁ ἐνδεής. καὶ μετὰ προσθήκης ἑτέρας στερήσεως καὶ πλεονασμῷ τοῦ ν ἀνάπλεως· ἥτις ἐν τοῖς τοιούτοις ### alpha 169 προστιθεμένη καὶ ἀναδιπλουμένη κατάφασιν, ἀλλ’ οὐ στέρησιν δηλοῖ.] Ἀναφής . ἀψηλάφητος. Ἀναφορεύς . ὁ ἀνέχων καὶ ἀναβαστάζων. Ἀναφαλαντίαν, οὐκ ἀναφάλαντον λέγουσι . σημαίνει δὲ τὸν φαλακρόν. Ἀναφλασμός . τὰ ἀφροδίσια. καὶ ἀναφλᾷν τὸ μαλάττειν τὸ αἰδοῖον. Ἀναφλύστιος . δῆμος Ἀττικῆς τῆς Ἀντιοχίδος. Ἀνάχαρσις . ὁ Σκύθης. παρὰ τὴν ἀνὰ πρόθεσιν, καὶ τὴν χάρσιν, ὃ σημαίνει τὴν χάριν ἢ τὴν χαράν. Ἀνδραποδισμός . ἡ αἰχμαλωσία. Ἀνδραποδιστής . ὁ τοὺς ἐλευθέρους ἀεὶ καταδουλούμενος. Ἀνδροκάπηλος . μεταβολεὺς ἀνδραπόδων. Ἀνδραποδώδεις . δουλοπρεπεῖς, δουλογνώμονας. Ἀνδρεών . ὁ μέγας οἶκος παρ’ Ἡροδότῳ. Ἀνδρών . οἶος περιεκτικὸς ἀνδρῶν, ἔνθα εἰώθασιν οἱ ἄνδρες συναθροίζεσθαι. Ἀνδρεῖος ἀνήρ . ἄφοβος. ἁμαρτάνει οὖν ὁ λέγων τὴν ἀνδρείαν ἐγκράτειαν φόβων. Ἄνδριοι . ἐκ τῆς Ἄνδρου. Ἀνδροβόρων . ἀνθρωποφάγων. ### alpha 170 [ἀνδροβόρων ὁμότεχνε κυνῶν αἴλουρε κακίστη, τῶν Ἀκταιονίδων ἐσσὶ μία σκυλάκων.] Ἀνδρόδομος . ὁ τρίκλινος. Ἀνδροκόβαλος . ὁ κακοῦργος. Ἀνδροφόνος . [οὕτως λέγεται, κᾂν γυναῖκα τὶς κτείνῃ.] Ἀνδρείκελος . ὅμοιος ἀνδρί. ἀνδριΐκελος δὲ ι . Ἀνδριφόντης . ὁ φονεύων τοὺς ἄνδρας. Ἀνδρογύνων . ἀσθενῶν. γυναικῶν καρδίας ἐχόντων. Ἄνδρα . ἀντὶ τοῦ μνηστῆρα, ὡς τό· τὸν ἄνδρα Μαρίας. Ἀναίτιος . ὁ ἀγέννητος πατὴρ, ὁ θεὸς, ὡς μὴ ἔχων τινὰ τῆς ὑπάρξεως αἴτιον. Ἄνδραγχος . δήμιος, ὁ τοὺς ἄνδρας ἄγχων, ὃ ἐστὶ πνίγων. Ἀνδίκτης . εἶδος παγίδος. παρὰ τὸ δίκειν τὸ βάλλειν. ἔνθα καὶ δίσκος, ὁ ῥιπτούμενος. Ἀνδρόμεος . ἀπὸ τοῦ ἀνδρὸς ἀνδρόμεος. [ὡς ἀπὸ τοῦ Διὸς δίημος, ὁ πατὴρ Ἡρακλέους. καὶ ἐν ἑτέρᾳ παραγωγῇ κτητικὸς, ἀνδρόμεος, πλεονασμῷ τοῦ ε .] Ἄναιτος . ἀβλαβὴς, ἀναίτιος. [Σοφοκλῆς· πόλις δέ σοι κακῶν ἄναιτος τῶνδ’ ἀπαλλαχθῇ χθονός.] Ἀνέγρετον . ἀνυπόστροφον. ### alpha 171 Ἀνελεύθερος . ὁ μικρολόγος, ἢ ὁ ἐκτὸς τῆς ἀληθείας ποιῶν τί—ἀγενῆ καὶ ἀνελευθέραν ἐποιήσαντο τὴν ἀναχώρησιν. Ἀνέμβατος . δυσπειθὴς, δυσχερῶς δεχόμενος. Ἀνεμοκοῖται . οἱ κοιμίζοντες τοὺς ἀνέμους. γένος δὲ φασὶ τοιοῦτον ὑπάρχειν ἐν Κορίνθῳ. Ἄνεως . ὁ ἄφωνος. ἔστιν ἴα ἡ φωνή. καὶ πλεονασμῷ τοῦ ο ἰὸν, διὰ τὸ ἐπὶ πᾶσαν ἀκοὴν ἰέναι. ἐξ αὐτοῦ γίνεται ἴς, καὶ ἄνιος ὁ ἄφωνος, καὶ μεταθέσει τοῦ ι εἰς ε γίνεται ἄνεος. [καὶ ἀττικῶς ἄνεως. ἢ ἀπὸ τοῦ αὔω, τοῦ σημαίνοντος τὸ φωνῶ, γίνεται ὄνομα ῥηματικὸν αὖος καὶ ἄναυος. ὡς αὐδῶ ἄναυδος. καὶ κατ’ ἀποβολὴν τοῦ υ ἄναος καὶ ἀττικῶς ἄνεως. ὡς ναὸς νεώς.] [ Ἄνετος . παρὰ τὸ ἴημι, ἕτος καὶ ἄφετος καὶ ἄνετος.] Ἀνέστιος . ὁ ἄοικος. ἑστία δὲ ἡ οἰκία. Ἀνεξέλεγκτος . ἀβασάνιστος, ἀδόκιμος. Ἀνείμονες . οἱ ἄνευ ἱματίων. Ἄνεμος . κίνησις ἀέρος, ἢ ἀναθυμίασις ξηρὰ, ἢ πλῆθος ξηρᾶς ἀναθυμιάσεως, ἢ ῥεῦμα ἀέρος, ταῖς τῶν τόπων ἐξαλλαγαῖς, ὅθεν ῥεῖ, τὰς ἐπωνυμίας ἀμείβων. Ἀνήλιπος . ὁ ἀνυπόδητος. Ἀνήλατος . ὁ μηδέπω δαμασθεὶς ὑπὸ ζυγίων, ### alpha 172 ἢ ἐλασθεὶς, ἢ ὁ ἀπειθής. [ἐλαύνω, ἐλάσσω, ἤλακα, ἤλασμαι, ἤλασται, ἠλαστὸς καὶ ἀνήλατος, κατὰ ἀποβολὴν τοῦ ς .] Ἀνήριθμος . ἐν οὐδενὶ ἀριθμῷ ταττόμενος, ἀλλὰ περιεῤῥιμένος. Ἀνηρίναστος . ὁ μὴ κρατῶν ἃ ἔχει, ἀλλ’ ἀποβάλλων. ἀπὸ τῶν συκῶν τῶν μὴ κρατουσῶν τὸν καρπὸν, διὰ τὸ μὴ ἐπιβληθῆναι αὐταῖς τοὺς ὀλύνθους τοὺς ἀπὸ τῶν ἐρινεῶν, ὅ ἐστιν ἀγρίων συκῶν. * Ἀνειμένος . ἐστὶν ὁ ἀμελὴς καὶ ῥάθυμος. * Ἀνήλιπτος λέγουσιν, οὐχὶ ἀνήλιφος, οὐδὲ ἀνάλιφος. Ἀνήρεις . ἀνάνδρους. ἐκ τοῦ ἀνύω τὸ πράττω. Ἀνήρ . ἀπὸ ἐτῶν λε ἕως ἐτῶν μϛ . Ἀνήνυτος . ὁ ἀπλήρωτος. Ἄνηβοι . οἱ ιβ ἐτῶν ὄντες, οἱ μήπω φθάσαντες τὴν νενομισμένην ἡλικίαν. Ἀννίβας . κύριον. Ἀνιγρός . φαῦλος, βλαβερὸς, λυπηρός. παρὰ τὸ ἀνία ἀνιαρὸς, καὶ κατὰ συγκοπὴν καὶ πλεονασμὸν τοῦ γ ἀνιγρός. [παρὰ δὲ τὸ ἀνία ἀνιαρὸς, τὸ ἀνιῶ ῥῆμα.] Ἀνίψαλλον . ἀβλαβῆ. Ἀννίκερις . κύριον. ὃς Ἐπικούρειος ἐγένετο φιλόσοφος ὢν καὶ Κυρηναῖος. ### alpha 173 Ἀνιωχμόν . καταδίωξιν. παρὰ τὸ διώκω, διώξω, [δεδίωγμαι, διωγμὸς, καὶ τροπῇ τοῦ γ εἰς χ διωχμός. ἐκ γὰρ τοῦ διώκω γίνεται διωκὴ καὶ κατ’ ἀποβολὴν τοῦ δ ἰωκή.] Ἀννίτης καὶ Ἀννιάνος . ἀπὸ τοῦ Ἄννια ἢ ἀπὸ τοῦ Ἄννα, ἥτις ἐστὶ πόλις τῆς Ἰουδαίας. Ἀνθερεών . ὁ ἀπὸ τοῦ γενείου τόπος. διὰ τὸ θορεῖν τὸ πνεῦμα δι’ αὐτοῦ, ἢ ὅτι κατὰ τὴν ἔνθεσιν τῆς τροφῆς κινεῖται ἐν τῷ καταπίνειν· ἐνθερεὼν τὶς ὤν. οἱ δὲ παρὰ τὴν ἄνθησιν τῶν τριχῶν. [ὅθεν κατηγοροῦσι τοῦ Εὐφορίωνος εἰπόντος· τέκνον μὴ σύ γε μητρὸς ὑπ’ ἀνθερεῶνος ἀμήσῃς.] Ἀνθέρικες . αἱ προβολαὶ τῶν ἀσταχύων. καὶ ἀνθέρικος. παρὰ τὸ ἄνθος παράγωγον ἄνθερος καὶ ἀνθέρικος. Ἀνθοσμίας . οἶνος εὐώδης. ὁ ἀνθέων ὀσμὴν ἔχων. Ἄνθραξ . πῦρ γεῶδες μετὰ τὴν τῆς φλογὸς πάροδον τῇ παχυτέρᾳ καὶ γεωδεστέρᾳ ὕλῃ ἐναπομεῖναν· μετὰ γὰρ τὸ παρελθεῖν τὸ ἀνθηρὸν τῆς φλογὸς ἡ περὶ τὴν παχεῖαν ὕλην τοῦ πυρὸς ὁμιλία ἄνθρακες ὀνομάζονται. παρὰ τὸ θέρω, τὸ θερμαίνω, θέραξ, καὶ ἐν συγκοπῇ ἄνθραξ. ### alpha 174 Ἄνθρωπος . ζῶον λογικὸν θνητὸν, νοῦ καὶ ἐπιστήμης δεκτικόν. τί ἐστι ζῶον; οὐσία ἔμψυχος αἰσθητική. τί ἐστιν οὐσία; ὕπαρξις αὐθυπόστατος. διὰ τί εἶπε ζῶον; διὰ τὰ ζωόφυτα. διὰ τί εἶπε λογικόν; διὰ τὰ ἄλογα. διὰ τί εἶπε θνητόν; διὰ τὰ ἀθάνατα. ἢ ἄνθρωπος ἐστὶ ζῶον λογικὸν, θνητὸν, ὀρθοπεριπατητικὸν, πλατυόνυχον, γελαστικόν. ἢ ζῶον ἐξ ἐναντίων οὐσιῶν ὁμόχρονος καὶ ἄῤῥητος σύνθεσις. ἢ ζῶον λογικὸν θνητὸν, νοῦ καὶ ἐπιστήμης δεκτικόν. ζῶον· κατὰ ἀφορισμὸν τῆς ἀψύχου κτίσεως. λογικόν· κατὰ ἀφορισμὸν τῆς ἀλόγου οὐσίας. θνητόν· κατὰ ἀφορισμὸν τῆς ἀθανάτου τῶν ἀγγέλων ὑπάρξεως. νοῦ καὶ ἐπιστήμης δεκτικόν· ὡς ἐν εἰκόνι θεοῦ κατὰ χάριν ὑπάρχον. ἢ ἄνθρωπος ἐστὶ ζῶον λογικὸν θνητὸν, νοῦ καὶ ἐπιστήμης δεκτικόν. νόησιν δὲ ἐνταῦθα τὴν μάθησιν εἶπε· διὸ καὶ ἐπήγαγε· καὶ ἐπιστήμης. ἢ ζῶον λογικὸν, θνητὸν, καὶ τῶν ἐναντίων, ἀνὰ μέρος, δεκτικόν. ἢ ἐκ ψυχῆς ἀθανάτου καὶ σώματος θνητοῦ συνεστός. —ἄνθρωπος δὲ παρὰ τὸ ἄνω ἀθρεῖν τὴν ὦπα, ἤγουν ἄνω ὁρᾷν τοὺς ὀφθαλμοὺς, ἤγουν ἀναλογίζεσθαι ἃ εἶδε καὶ ἤκουσε, τῶν ἀλόγων ζώων μὴ λογιζομένων καὶ προνοουμένων. οὐ ### alpha 175 γὰρ ἂν ἰχθὺς εἰς κύρτον εἰσῆλθεν, ὁρῶν ἄλλον κρατούμενον. ἢ παρὰ τὸ ἄνω ἀθρεῖν, ἢ παρὰ τὸ ἔναρθρον ἔχειν τὴν ὦπα. τετραχῶς δὲ λέγεται ὁ ἄνθρωπος ἐν τῇ γραφῇ· ἄνθρωπος ὁ θεὸς, καὶ ὁ ἄγγελος, καὶ ὁ ἐντὸς καὶ ὁ ἐκτὸς ἡμῶν ἄνθρωπος. ἰστέον, ὅτι ὁ ἄνθρωπος καὶ τοῖς ἀψύχοις κοινωνεῖ καὶ τῆς τῶν ἀλόγων μετέχει ζωῆς, καὶ τῆς τῶν λογικῶν μετείληφε νοήσεως. κοινωνεῖ γὰρ τοῖς μὲν ἀψύχοις κατὰ τὸ σῶμα καὶ τὴν ἀπὸ τῶν τεσσάρων στοιχείων κρᾶσιν· τοῖς δὲ φυτοῖς κατὰ ταῦτα καὶ τὴν θρεπτικὴν ἤγουν γεννητικὴν δύναμιν· τοῖς δὲ ἀλόγοις καὶ ἐν τούτοις μὲν, ἐκ συμμέτρου δὲ καὶ κατὰ τὴν ὄρεξιν ἤγουν θυμὸν καὶ ἐπιθυμίαν, καὶ κατὰ τὴν αἴσθησιν, καὶ κατὰ τὴν καθ’ ὁρμὴν κίνησιν, ἤτοι τὸ ἀπὸ τόπου εἰς τόπον μεταβατικὸν καὶ ἀναπνευστικόν. ταῦτα γὰρ ἐν ἡμῖν ἐστὶ ποιεῖν * καὶ μὴ ποιεῖν. * συνάπτεται δὲ διὰ τοῦ λογικοῦ ταῖς ἀσωμάτοις καὶ νοεραῖς φύσεσι, λογιζόμενος καὶ νοῶν καὶ κρίνων ἕκαστα, καὶ τὰς ἀρετὰς μεταδιώκων. διὸ καὶ μικρὸς κόσμος ὁ ἄνθρωπος ἐστίν. Ἀνευθέτου . ἀχρήστου. Ἀνάπηρον . βεβλαμμένον, μὴ ὑγιῆ. Ἀνίερος . βέβηλος, αἰσχρός. Ἀννουμῖνος . ἀπογραφὴ ὀνομάτων παρὰ Ῥωμαίοις. οἱ δὲ ἀδνούμιον φασίν. Ἄνομοι . οἱ παντελῶς ξένοι τῶν θείων νόμων, οἱ ἀποστατήσαντες αὐτῶν. ### alpha 176 Ἀνούτατος . ἄτρωτος. Ἀνούστατος . μωρὸς, ἀσύνετος. Ἀνόστιμος . παρὰ τὸ νόστος. [τοῦτο παρὰ τὸ νέω τὸ πορεύομαι· καὶ μετὰ τοῦ στερητικοῦ α ἀνόστιμος.] Ἀντιγραφεύς . ὁ καθιστάμενος ἐπὶ τῶν καταβαλλόντων τινὰ τῇ πόλει χρήματα, ὥστε ἀντιγράφεσθαι αὐτά. Ἀντιστρόφους . ἀντὶ τοῦ ἰσοστρόφους. Ἀντίχειρ . ὁ μέγας τῆς χειρὸς δάκτυλος. ἢ ὅτι ἀντίκειται τοῖς ἄλλοις, ἢ ὅτι τὸ ἴσον δύναται τῇ ὅλῃ χειρί. Ἀντίθρονος . ὁ ἀντικαθήμενος. καὶ ἀντικαθήμενος ὁ ἀντίθρονος, ὁ ἀντιποιμαίνων. Ἀντίβιος . ὁ ἐναντίος. Ἀντίθεος . ὁ τῷ θεῷ ἀντιπράττων. Ἀντίδικος . παρὰ τῇ θείᾳ γραφῇ ὁ διάβολος, καὶ ἡ ἡμῶν συνείδησις ἡ ἀντικειμένη τῷ κακῷ ἡμῶν θελήματι. κατὰ γὰρ τὸν Ἀπόστολον· ἐὰν ἡ συνείδησις ἡμῶν μὴ καταγινώσκῃ ἡμῶν, παῤῥησίαν ἔχομεν πρὸς τὸν θεόν. Ἀντίδικός μοι καθέστης, καὶ ἀντίδικός μοι καθέστηκεν. Ἀντίπαλος . ὁ κατὰ πάλον, τουτέστι κλῆρον, ἐναντιούμενος. Ἀντήρεις . ἀνθηρμοσμένους. ἢ τὸ εἰς ὃ ἐπερείδεταί τις. παρὰ τὸ ἐρείδω, ἐρείσω, καὶ ἐξ αὐτοῦ ἀντήρεις. [τροπῇ τοῦ ε εἰς η , καὶ ἀποβολῇ τοῦ ω . οὐχ εὕρηται δὲ ἡ εὐθεῖα αὐτοῦ ἐν ### alpha 177 χρήσει. αἱ δὲ ἄλλαι πτώσεις ὡς ἀπὸ τῆς ὀξυτόνου μακρᾶς καὶ εἰς ις ληγούσης τὴν κλίσιν ἔχουσιν ἀντηρίδος.] Ἀντυγωτός . συνδεδεμένος· ἐπειδὴ αἱ ἄντυγες καταδέονται. παρὰ τὸ ἀντυγῶ ῥῆμα. Ἀνύπηνος . ἀγένειος. Ἄνυμφος . ὁ μὴ ἔχων γυναῖκα. Ἀνυμέναιος δὲ, ἡ μὴ ἔχουσα ἄνδρα . Ἀνυπόδητος, οὐχὶ ἀνυπόδετος λέγεται . Ἀνυπαίτιος . ὁ ἀναίτιος. Ἀνυπόκριτος . ὁ ἄδολος. Ἀνυπέρβλητος . ὁ προέχων. Ἀνώλεθρος . ἀθάνατος. Ἀνελεήμονας . τοὺς ἀκαμπεῖς καὶ ἀνενδότους πρὸς ἔλεον. Ἀνυπόκριτος . ὁ μὴ ἐν πλάσματι ἀγαπῶν ἢ περιπατῶν. καὶ ὁ Ἀπόστολος· ἡ ἀγάπη ἀνυπόκριτος· [καὶ] μὴ πλάσμα ἀγάπης ἔστω. (Θηλυκόν.) Ἄναια . χώρα καὶ τόπος ἀντικρὺ Σάμου. ἐκλήθη γὰρ Ἄναια ἀπὸ γυναικὸς μιᾶς οὔσης τῶν Ἀμαζόνων γυναικῶν. ### alpha 178 Ἀναίδεια . παρὰ τὸ ἀναιδής. τοῦτο παρὰ τὸ αἰδῶ, αἰδὴς, ἀαιδὴς καὶ ἀναιδής. Ἀναβάσεις . αἱ προκοπαί. οἱ εὐσεβεῖς λογισμοὶ περὶ θεόν. φησὶ γὰρ ὁ Δαβίδ· ἀναβάσεις ἐν τῇ καρδίᾳ αὐτοῦ διέθετο. εἰς τὸ ἐναντίον δὲ αἱ καταβάσεις. Ἀναβολή . ἐνοχή. Αἰλιανός· Λοξίας καὶ Ζεὺς πατὴρ ἀναβολὴν θανάτου ἐψηφίσαντο Φαλαρίδι. Ἀναβολαί . αἱ βραδυτῆτες. λέγεται δὲ καὶ τὰ προοίμια, καὶ αἱ ἀνακρούσεις καὶ αἱ ἀρχαί. Ἀνάγγελον . μὴ δὲ ἄγγελον καταλειφθῆναι. ἔνθα μάχην ἔτλημεν ἀνάγγελον, ἄλλος ἐπ’ ἄλλον πίπτοντες—. Ἀναγκαία τράπεζα . ἡ εὐτελὴς καὶ πενιχρά. Σοφοκλῆς· ὦ δέσποτ’ Αἶαν τῆς ἀναγκαίας τύχης. τῆς βίας φησί· τουτέστι τῆς δυστυχίας. Ἀνάγκη . παρὰ τὸ ἄγω, ἄγη, καὶ πλεονασμῷ τοῦ κ ἀνάγκη. [ἢ παρὰ τὸ ἀνάσσω, ἡ πάντων ἀνάσσουσα.] Ἀνάγνωσις . κατὰ φιλοσόφους ἡ τῶν πρώτων μαθημάτων τῆς ψυχῆς ἀναγνώρισις ἢ ἀνάπεισις. οὕτως Ἡρόδοτος. ### alpha 179 Ἀναγωγή . ὁ τῶν νηῶν ἔκπλους. καὶ γίνεται ἀναγωγὴ τῶν νεῶν. Ἀναγωγία . ἡ ἀπαιδευσία. —ὁ δὲ δι’ ἀναγωγίαν ταῦτα ἔπασχεν. [ἔχων στρατὸν ὑπὸ μέθης καὶ ἀναγωγίας ἠμελημένον καὶ διεφθαρμένον.] Ἀνάζαρβα . πόλις Κιλικίας. ἀπὸ Ζάρβα τοῦ κτίσαντος [αὐτήν. ὁ πολίτης Ἀναζαρβεύς· ὡς Καρυανδεύς. ἀφ’ ἧς Διοσκορίδης ἰατρὸς χρηματίζων· καὶ Ἀσκληπιάδης ὁ Ἀναζαρβεύς.] Ἀνάβλησις . ὑπέρθεσις καὶ ἀναβολή. Ἀνάδικοι κινήσεις . αἱ ἄνωθεν δικαζόμεναι. ὅταν ἁλῶσιν οἱ μάρτυρες ψευδομαρτυροῦντες. Ἀναδομή . ἀναδασμός. ἐγὼ δὲ λέγω ἀνάκτισις. Ἀναδρομαί . ἀναβάσεις. ἀναδρομὴ γίνοιτο κοὐ σφαλλόμεθα. Ἀναζυγαῖς . ἀναστροφαῖς, στρατοπεδίαις, ἀναλύσεσι τῶν στρατοπεδευμάτων. [Πολύβιος· ὁ δὲ Φίλιππος οὐδενὶ κόσμῳ ποιησάμενος τὴν ἀναζυγὴν καὶ τὸν ἀνάπλουν δευτεραῖος εἰς Κεφαληνίαν κατῇρεν.] Ἀνάεδνον . ἄπροικον. Ἀνάθεσις . ὑπέρθεσις. τὰ χρήματα δώσειν ὑπέσχοντο, τριῶν ἡμερῶν ποιήσαντες ἀνάθεσιν. Ἄννα . πόλις τῆς Ἰουδαίας. ὁ πολίτης Ἀννίτης. * Ἀνωμαλίαν . νόσον ἢ ἀσθένειαν. * Ἀνία . θλίψις, λύπη, παρὰ τὸ ἰῶ, ὃ σημαίνει ὑγιάζω καὶ θεραπεύω, γίνεται ἀϊῶ κατὰ στέρησιν, καὶ πλεονασμῷ τοῦ ν ἀνιῶ· ἡ γὰρ ἀνία ### alpha 180 ἐστέρηται τῆς ἰάσεως. [τὰ διὰ τοῦ νια μακρὸν ἔχει τὸ α , μὴ ἔχοντα ῥῆμα ἀντιπαρακείμενον διὰ τοῦ ευω , διὰ τοῦ ι γράφεται. οἷον, μανία, πενία, ῥοδωνία, ἰσωνία, ἡ ἴση πρᾶσις· οὕτω καὶ ἀνία. πρόσκειται μὴ ἔχοντα ῥῆμα ἀντιπαρακείμενον διὰ τοῦ ευω , οἷον ἑρμηνεύω, ἑρμηνεία, σαλακωνεύω, σαλακωνεία· σημαίνει δὲ τὴν βλακείαν. πρόσκειται μακρὸν ἔχοντα τὸ α , διὰ τὸ σαφήνεια, εὐγένεια, ἀπήνεια. τὸ μνεία δὲ οὐκ ἀντίκειται, ἐπεὶ οὐκ ἔστιν ἀπὸ τοῦ μνεύω.] Ἀνακάθαρσις . ἐπίλυσις, διακρίνησις. Ἀνάκαια . δῆμος φυλῆς τῆς Ἱπποθωοντίδος. Ἀνακαίνησις . ἡ ἀνανέωσις. λέγεται δὲ καὶ ἀνακαίνωσις. Ἀνάκλησις . ἡ προσφώνησις. διὰ δὲ τοῦ ι ἡ ἀνάπαυσις. Ἀνακτορίαν . δεσποτείαν. Ἀνακεφαλαίωσις . ἡ ἐξ ἀρχῆς ἔρευνα. Ἀνάκρισις . ἡ ἐξέτασις. Ἀνάκρησις δὲ, ἡ ἀνάκρασις, η . Ἀνάληψις . ἡ ἀνάῤῥωσις. σπουδὴν ἐποιεῖτο ὑπὲρ ἀναλήψεως καὶ θεραπείας τῶν ἀνδρῶν. Ἀνάλυσις . ἐξάπλωσις. ὅρος γάρ ἐστι λόγος κατὰ ἀνάλυσιν ἀπαρτιζόντως ἐκφερόμενος τοῦ ὁριστικοῦ κεφαλαιωδῶς. καὶ ἄλλως· ἀνάλυσις ἡ ὑπὸ σχήματος ἐπὶ σχῆμα· τῶν τρόπων ἀνακύκλησις. Ἀναλογία . τὸ λέγειν· ὃν λόγον ἔχει ὁ δύο ἀριθμὸς πρὸς τὸν τέσσαρα, τοῦτον ὁ τρία πρὸς ### alpha 181 τὸν ἓξ, ἀμφότερα γὰρ διπλάσια. ἢ ἀναλογία ἐστὶν ἡ τὸ πολυσχεδὲς τῶν ἀνθρώπων φθέγμα συντόνως παραδιδοῦσα. Ἀνάμνησις . μνήμης ἐξιτήλου γενομένης ἀνάτησις. ἢ εὕρεσις φαντάσματος. ἀρξαμένη γὰρ ἀπὸ τῆς ψυχῆς διαβαίνει ἐπὶ τὸ ἐζωωμένον σῶμα. ἀναμνησθέντες γὰρ φοβεροῦ τινὸς ἡμῖν γενομένου ὠχριάσαμεν, καὶ τοῦ πλοῦ ἀναμνησθέντες ἐναυτιάσαμεν. Ἀναπειστηρίαν . δυναμένην πείθειν τοὺς ἀκούοντας. Ἀνάπειρα . ἡ εἰρεσία. —ταῖς ἀναπείραις καὶ ταῖς εἰρεσίαις ἐγύμναζεν. Ἀναμπλάκητοι . αἱ εἰς μηδὲν ἁμαρτάνουσαι, ἀλλὰ πάντων κρατοῦσαι. [ἢ ἄφυκτοι, ἀπλάνητοι, ἀπροσπέλαστοι.] [ Ἀναπνοή . εἴσοδος ἀέρος, ὑπὸ μετεωρισμοῦ πνεύμονος, δι’ αὔξησιν τοῦ ἐν ἡμῖν θερμοῦ.] ### alpha 182 Ἀνάπαυλα . ἡ ἀνάπαυσις. Ἀναῤῥῶγας . τὰς ἐν τῷ μεγάρῳ διόδους· ἵν’ ᾖ τὸ ἀνάῤῥηγμα τοῦ τείχους. ἢ τὰς ῥαγάδας. Ἀναροίβδησις . ἡ ἀναφορὰ τῶν ὑδάτων. Ἀνάῤῥησις . στέφανος, ἢ ἀνακήρυξις. ἀνάῤῥυσις δὲ, ἡ ἐλευθερία, ψιλόν. Ἀνασύνταξις . τὰ διαγεγραμμένα τιμήματα ταῖς συμμορίαις. ὅταν δόξῃ τῷ δήμῳ χρήζειν προσθήκης ἢ ἀφαιρέσεως, καὶ ἕλωνται τοὺς τοῦτο πράξαντας, τοῦτο ἀνασύνταξιν καλοῦσιν. Ἀνακομιδή . ἐπάνοδος. Ἀνάρτησις . ἡ ἀνακρέμασις. Ἀνακωχή . ἡ ἀνάπαυσις, ἡ πρὸς μικρὸν εἰρήνη ἐν τῷ πολέμῳ. παρὰ τὸ ἄνω τὰς ἀκωκὰς ἔχειν. Ἄνασσα . ἡ βασίλισσα. Ἀναξυρίς . τὸ βρακίον. Ἀναστροφή . πολιτεία, διαγωγή. ### alpha 183 Ἀνάστασις . τοῦ πεπτωκότος ἔγερσις. ἀνάστασις δὲ, ἡ τῶν διαζευχθέντων στοιχείων κελεύσει τοῦ κτίσαντος πρὸς ἑαυτὰ συνδρομή. Ἀνάστασις Χριστοῦ . ἡ μετάθεσις τῆς λογικῆς φύσεως ἐκ φθορᾶς πρὸς τὴν ἀφθαρσίαν, καὶ ἐκ τῆς ἀγνοίας πρὸς τὴν ἀπλανῆ γνῶσιν. Ἀνατάσεις . ἐπαπειλήσεις ὑπερηφάνους. τὰ μὲν φιλάνθρωπα παρεσιώπων, τὰς δὲ ἀνατάσεις [καὶ] ἐπαπειλήσεις ἔλεγον. Ἀνάτασις . ἡ μετὰ πικρίας καὶ θρασύτητος ἀπειλή. Πολύβιος· οἱ μὲν οὖν περὶ Μητρόδωρον καταπλαγέντες τὴν ἀνάτασιν Φιλίππου τοῦ βασιλέως, ἐπανῆλθον. Ἀνατάσεσιν . ἀναγωγαῖς, ἀναπλώσεσιν. οὕτως ὁ τὰ θεῖα μέγας Διονύσιος. Ἀνατρητὰς ἐμβάδας . τὰ διατετριμμένα καὶ κατακεκομμένα ὑποδήματα. Ἀνατύπωσις . ἡ διανόησις. Ἀναίρεσις . φόνευσις, καὶ ἡ ἀνάληψις. ὁ δὲ τὴν πανοπλίαν ἔῤῥιψεν εἰς ἀναίρεσιν τὸ βουλόμενον. Ἀνάχυσις . φυρμὸς, σύγχυσις, ἢ καὶ ἔκλυσις. Ἀναψυχή . παραμυθία. Ἀνδανία . πόλις Μεσήνης. τὸ ἐθνικὸν Ἀνδανιεύς. Ἀνδρεία . ἡ τῶν ἀνδρῶν ἡλικία. οὕτως Ἀντιφῶν. Ἀνδρία . οὐχ ἡ πολιτικὴ ἀρετὴ, ἀλλ’ ἡ μείζων ταύτης, τῷ αὐτῷ ὀνόματι χρωμένη, περιγενομένη τοῦ θυμοῦ τῆς ψυχῆς. ἀνδρεία δὲ ψυχὴ, δίφθογγον, ἀπὸ τοῦ ἀνδρεῖος. Ἄνδρος . νῆσος μία τῶν Κυκλάδων. ἀπὸ Ἄνδρου τοῦ Εὐρυμάχου. ### alpha 184 Ἀναλογία . ἡ τῶν λεγομένων ὁμοιότης. οἷον· ὡς τόδε πρὸς τόδε, οὕτως καὶ τόδε πρὸς τόδε. ὡς ἀπὸ λόγων νόημα πρὸς τὴν ἁπλῆν φωνὴν, οὕτω καὶ σύντομον νόημα πρὸς σύνθετον φωνήν. ἢ ὁμοίωσις ἑτέρου πρὸς ἕτερον κατά τι. οἷον· ὡς ἔχει ἐπὶ ποιμένος προβάτων καὶ ἐπισκόπου, ὡς ἐπὶ ποδῶν κραββάτου καὶ ἐπὶ ποδῶν ἀνθρώπου. ἀμφότερα γὰρ ὅλον τὸ σῶμα βαστάζουσι. γίνεται δὲ παρὰ τὸ λόγος λογία, ἀλογία καὶ ἀναλογία. αἱ γὰρ δύο στερήσεις ὁμοῦ οὖσαι κατάθεσιν ποιοῦσιν· ὡς πυστὰ, ἄπυστα καὶ ἀνάπυστα, τὰ περιβόητα· καὶ ἄπηρον καὶ ἀνάπηρον, τὸ πεπηρωμένον. Ἀνδραγαθία . τρόπαιον. Ἀνδροκτασία . ἀνδροφονία. ἐκ τοῦ κτῶ, τὸ φονεύω, παράγωγον κτῆμι, κτήσω, ἔκτηκα, ἔκτημαι, κτάσις, κτασία, καὶ μετὰ τῆς ἀνδρὸς γενικῆς, ἀνδροκτασία. Ἀνδενάκην . ἐνταῦθα τὸ αν ἀντὶ τοῦ ἀνὰ κεῖται. κατὰ συνέμπτωσιν. ἡ νάκη, τῆς νάκης· σημαίνει δὲ τὸ δέρμα. Ἀνδροτῆτα . ἀνδρείαν. ἀπὸ τῆς τοῦ ἀνδρὸς γενικῆς. Ἀνειλήθυιαν . ἄτοκον. Ἀνεμώνη . τὸ ἄνθος. διὰ τὸ τὸ φύλλον ἀνευδιάσειστον εἶναι παντὶ ἀνέμῳ. Ἀνθηδών . ἡ μέλισσα, παρὰ τὸ τὰ ἄνθη ἔδειν. Ἀνθήνη . πόλις Λακωνική. ὁ πολίτης Ἀνθηνεύς. Ἀνθήλιος . ἡ σελήνη, καὶ τὸ ἀποσκίασμα τῆς τοῦ ἡλίου φωταυγείας. ἐνίοτε δὲ καὶ τὸ μίμημα, ἢ ἀντάλλαγμα· ὡς Θεόπομπος. σημαί‐ ### alpha 185 νει δὲ καὶ τὰ ἐπισκοτοῦντα τῷ ἡλίῳ νέφη, ἃ καὶ ἀνθήλια καλεῖται. Ἄνθη . ἡ ἄνθησις. Ἀνθιππασία . ὁ ἱππικὸς ἀγών. Ἀνθρακία . οἱ πεπυρακτωμένοι ἄνθρακες. Ὅμηρος· ἀνθρακιὴν στορέσας ὀβελοὺς ἐφύπερθε τάνυσσεν. Ἀνθυποφορά . ἡ ἀνταπόκρισις. Ἀνίσχαδον . τὴν ἄτοκον καὶ ἀθήλαστον. Ἀντανάκλασις . ἡ ἀπό τινος ἐπί τι κίνησις, καὶ ἐξ ἐκείνου πάλιν ἐξ οὗ προῆλθεν ἡ ὑποστροφὴ, ὡς ἐπὶ τῆς σφαίρας. Ἀντάρεια . ἡ ἐξ ἐναντίας ἄρσις. Ἀντιάνειρα . ἡ ἐναντιουμένη τοῖς ἀνδράσι τῇ οἰκείᾳ δυνάμει. τὸ γὰρ ἀντὶ τὸ ἴσον καὶ τὸ ἐναντίον σημαίνει. Ἀντίληψις . ἡ βοήθεια, καὶ ἡ ἐπίληψις. παρὰ Πλάτωνι. Ἀντισήκωσις . ἡ ἀνταπόδοσις, διόρθωσις, ἰατρεία. Ἄντισα . μία πόλις τῶν ἐν Λέσβῳ. Ἀντωμοσία . γραφὴ κατά τινος ἔνορκος, περὶ ὧν ἠδικεῖσθαι φασίν. διωμοσία δὲ, ὁ ἑκατέρωθεν γινόμενος ὅρκος ὑπὸ τῶν διαδικαζομένων, τοῦ μὲν, ὡς πράξαντα διώκειν, τοῦ δὲ, ὡς οὐκ ἔπραξεν. ἐξωμοσία δὲ, ἄρνησις σὺν ὅρκῳ. ὑπωμοσία δὲ, ὅταν τις σκήπτηται κάμνειν ἤ τι τοιοῦτον. Ἀντωνυμία . λέξις ἀντὶ ὀνόματος παραλαμβανομένη. παραλαμβάνεται δὲ ἀντὶ κυρίου καὶ ἀντὶ ### alpha 186 προσηγορικοῦ. ἀντὶ κυρίου, ὡς τὸ εἰπεῖν, Νικηφόρος λέγω ἐγώ. ἀντὶ προσηγορικοῦ, ὡς τὸ εἰπεῖν, ἄνθρωπος λέγω ἐγώ. Ἀντίφασις . ἀντικειμένων κατάθεσις καὶ ἀπόφασις. ἢ μάχη καταφάσεως· μέσον λαμβανομένη τῆς καταφάσεως καὶ ἀποφάσεως, μίαν ἀληθῆ ποιεῖ, τὴν δὲ ἄλλην ψευδῆ. Ἄντυξ . ἡ ἀνωτάτη περικεφαλαία τοῦ ῥαματίου δίφρου. λέγεται καὶ ἡ ἐσχάτη περιφέρεια τῆς ἀσπίδος, παρὰ τὸ ἄνω τετύχθαι ἢ κατασκευάζεσθαι. ἡ δὲ εἰς τὰ κάτω τετυγμένη λέγεται καταῖτυξ. [ἀμφότερα δὲ ἀπὸ τοῦ τεύχω, τεύξω, τεὺξ καὶ τὺξ, καὶ ἐν συνηθείᾳ ἄντυξ καὶ καταῖτυξ. —εἰδέναι δὲ δεῖ, ὅτι τὰ μετὰ προθέσεως συντιθέμενα ῥήματα, εἰ ἀλλοιοῦνται τῷ σημαινομένῳ, ἔσωθεν κλίνεται, βάλλω, καταβάλλω, κατέβαλλον. εἰ δὲ τηροῖντο ἐν ταύτῃ, ἔξωθεν κλίνονται, μύω, καμμύω, ἐκάμμυον, εὕδω, καθεύδω, ἐκάθευδον. τὸ δὲ ἤθελον, ἤμελλον, ἀττικὰ, καὶ τὰ ὅμοια· φιλοῦσι γὰρ μακρὰν ποιεῖν τὴν ἀρχὴν τῶν παρῳχημένων.] Ἀντολή . ἡ ἀνατολή. Ἀντιτυπία . ἀνένδοτος, ἀνύπεικτος ἐναντίωσις, σκληρότης. λαμβάνεται δὲ καὶ ἐπὶ ὠμότητος. Ἀντάμειψις . ἀνταπόδοσις. Ἀντέκτισις . ὁμοίως. Ἀντίπηξ . τὸ κιβώτιον. παρὰ τὴν ἀντὶ πρόθεσιν καὶ τοῦ πήσσω τὸ πηγνύω. Ἀντυγχόνοιαι . οἱ τοῦ ἅρματος τροχοί. ### alpha 187 Ἀντιέαρι . πόλις Σάρδεων. Ἀνόπαια . ὄρνις. ὄρνις δ’ ὡς ἀνόπαια— παρὰ τὸ τὴν ὀπὴν, ὀπαία, καὶ ἐν συνθέσει ἀνόπαια. καὶ ἐκδέχονται τὴν καπνοδόκην. Κράτης δέ φησι τὴν τετριμμένην κεραμίδα ἐπὶ τῆς ὀροφῆς. Ἄνοισις . ἡ ἀνακόμισις. ἄνυσις δὲ, ἡ τελείωσις, ψιλόν. Ἄνυσις . πόλις Αἰγύπτου. ὁ πολίτης Ἀνυσίτης. [ὡς Ἄσις, Ἀσίτης.] Ἀνυστικωτέρα . ἐνεργητικωτάτη. —ἐν ἐνίοις καιροῖς ἀνυστικωτέρα. * Ἀνυμέναιος . ἡ μὴ ἔχουσα ἄνδρα. * Ἄνωλος . πόλις Λυδίας. ἀπὸ Ἀνώλου, τοῦ Ἀσίου παιδός. [οἱ πολῖται Ἄνωλοι, καὶ τὸ θηλυκὸν Ἀνωλιάς.] Ἀνωγή . παρακέλευσις. Ἀνακάθαρσις . διάνοιξις, διασάφησις. [ἐπίλυσις, διακρίνησις.] Ἀνακεφαλαίωσις . τὴν σύντομον τῶν πραγμάτων μεταβολήν. ὁ Ἀπόστολος· ἀνακεφαλαιώσασθαι τὰ πάντα ἐν τῷ Χριστῷ. Ἀνδάχνη . χοιροβότανον. Ἀνάδικοι κρίσεις . αἱ ἄνωθεν δικαζόμεναι. (Οὐδέτερον.) Ἀνάβραστα . τὰ ἑψημένα. [Ἀριστοφάνης· καὶ κρέα γε πρὸς τούτοις ἀνάβραστ’ εἴκοσιν.] Ἀνάγαια καὶ ἀνάγαιον . οἴκημα. ### alpha 188 * Ἀνώγεον . τὸ οἴκημα. * Ἀνάγραπτον . τὸ πᾶσιν ἐγνωσμένον, τὸ φανερῶς γεγραμμένον. Ἀναγωγότερον . ἁμαρτητικώτερον, ἀτακτότερον. Ἀνάδικα . τὰ ἤδη κριθέντα. ἀνάδικα τὰ δεδικασμένα ποιῶν αἰσχροκερδείας ἡσσώμενος. Ἀνάθεμα . τὸ τῷ θεῷ ἀνατιθέμενον. λέγεται καὶ ἀνάθημα. γράφεται δὲ καὶ ἀνάθεμα. ἤγουν ὁ κεχωρισμένος ἔστω τοῦ θεοῦ. Ἀνάκαιον . τὸ δεσμωτήριον. [οὕτως Ἰσαῖος ἐν τῷ πρὸς Ἕρμονα περὶ ἐγγύης· Ἑρμοκράτης δὲ εἰς τὸ ἀνάκαιον ἐνέβαλε, φάσκων ἀπελεύθερον εἶναι.] Ἀνάκειον . ὄρος. καὶ τῶν Διοσκούρων ἱερόν. Ἀνακλητικόν . μέλος σάλπιγγος. [ἔσω ἀναμένων τὸ ἀνακλητικὸν, ἐκ τοῦ βίου εὔλυτον ὤν.] Ἀνάκτορα . τὰ ἱερὰ ἢ τὰ βασίλεια. Ἀνάλημμα . ὕψωμα, στήριγμα. κατανοήσας τὸ βάρος τῶν ἀναλημμάτων, [καὶ ὡς ἀδύνατόν ἐστιν ἀλεῦσαι τὰ τείχη, ἐκ χειρὸς τὴν μάχην ἐποίησεν.] Ἀνάλογον . τὸ ἔχον μεγέθη πρὸς ἄλληλα. καὶ ἀνάλογον ἀντὶ τοῦ ὁμοίως. —οἱ δὲ στρατιῶται γενναῖοι ὀφθῆναι καὶ τῷ ἴσῳ ἀξιώματι ἀναλογοῦντες. Ἀναλογώτερον . τὸ ὑψηλότερον, τὸ σοφότερον, τὸ ἀναλογικώτερον. Ἄναλτον . Ὅμηρος καὶ Κρατῖνος ἀντὶ τοῦ ἀπλήρωτον. Ἀναμίλλητον . ἀφιλόνεικον. ### alpha 189 Ἀναπεπαυμένα χωρία . πεδία, κάμποι. Ἀνάστημα . ἡλικίας εὐθύτης. θαυμαστὸν ὁ θεὸς τῷ Μωσεῖ τὸ τῆς ἡλικίας ἐξῇρεν ἀνάστημα. Ἀνάστημα ψυχῆς . τὸ πρὸς τὰς ἀρετὰς ἐπιτεταμένον καὶ σύντονον ἰδίωμα. Ἀνάτλημα . * ἀνάστημα. ἀνάτλημα· * ὑπομονὴ, καρτερία. Ἀνάφορον . ξύλον ἀμφίκοιλον, ἐν ᾧ τὰ φορτία ἐξαρτύσαντες οἱ ἐργάται βαστάζουσιν. [Ἀριστοφάνης· φέρε σύ τ’ ἀνάφορον ὁ παῖς.] Ἀνακαλυπτήρια . δῶρα διδόμενα ταῖς νύμφαις, ὅταν πρῶτον ἀνακαλύπτωνται ἐν τῇ ἑστιάσει τῶν γάμων τοῖς ἀνδράσι καὶ τοῖς ἑστιωμένοις ὁρώμεναι. Ἀνάστρῳ . ἀφεγγεῖ. Ἀναμφήριστον . τὸ ἀναμφίβολον. Ἀναφαίρετον . ἀΐδιον. ἀπὸ τοῦ ἀφαιρῶ, ἀφαίρετον καὶ ἀναφαίρετον, πλεονασμῷ τοῦ ν . [ὡς ἐπὶ τοῦ ἀναιδής. τὸ δὲ ἀφαιρῶ ἐκ τοῦ αἱρῶ τὸ λαμβάνω.] Ἄναντες . τὸ ἀνωφερές. Ἄναλκες . ἀσθενὲς, ἀδύνατον. Ἀνδρολήψιον . ἐγκλήματος εἶδος. ἐὰν ἔξω τῆς Ἀττικῆς ἀνὴρ Ἀθηναῖος ἐτελεύτησε καὶ μὴ ἐξεδίδουν οἱ ἐν ἐκείνῃ τῇ πόλει, ἐν ᾗ τὸ ἔργον ἐπράχθη, τὸν δοκοῦντα ἐν τῇ αἰτίᾳ εἶναι, ἐφεῖ‐ ### alpha 190 το ἐκ τοῦ νόμου τρεῖς τῶν ἐκείνου πολιτῶν ἄγειν εἰς Ἀθήνας δίκην ὑφέξοντας. καὶ τοῦτο ἀνδρολήψιον καλεῖται. Ἀνδράγρια . τὰ ἀπὸ τῶν νεκρῶν σκύλα, ὅτι ἀπὸ ἀνδρῶν ἀγρεύεται, ὡς τὰ ζωάγρια. Ἀνδρόκμητα . ἅτινα μετὰ καμάτου ἄνδρες ἐποίησαν. ἢ ἀπὸ τοῦ θανεῖν, ἐφ’ ᾧ ἀνὴρ κεκμηκὼς κεῖται. καμόντας γὰρ τοὺς τετελευτηκότας ἔλεγον. Ἀνδράποδον . ὁ δοῦλος. εἴρηται καὶ ὁ ποῦς ὁ ἐν ἀνδράσιν ἀπὸ τοῦ ὑποκειμένου μέρους τῷ ὅλῳ· ὑπόκειται γὰρ τῷ δεσπότῃ ὁ οἰκέτης, καθάπερ ὁ ποῦς τῷ ἀνωτέρῳ καὶ ὅλῳ σώματι. Ἀνδρείκελον . ὅμοιον ἀνδρί. σημαίνει δὲ καὶ τὸ μίγμα τῶν ζωγράφων, ὃ καλεῖται χρωμάτων κρίσις. Ἄνδηρα . τὰ χείλη τοῦ ποταμοῦ, ἤγουν τὰ χώματα τὰ ἀνέχοντα τὸν ποταμόν. παρὰ τὸ ἄνω εἶναι τῶν διερῶν. Ἀνδρόμεα κρέα . ἀνθρώπεια. Ἀνέγρετον . τὸ ἀνυπόστροφον. Ἀνεπαφρόδιτα . τὰ ψυχρά. Ἀναλιβόζορα . τόπος. Ἀνεμώλιον . τὸ μάταιον. Ἀνεξίτητον . τὸ ἀδιόδευτον. Ἀνεκτότερον . ἐλαφρότερον, ὑπομονητικώτερον. Ἀνέπαφον . μὴ ψηλαφηθέν. Ἀνεπιστάτητον . ἀφύλακτον. ### alpha 191 Ἀνερμάτιστον . ἄοπλον, ἀπαράσκευον. Ἀνεκτά . ὑπομονητικά. ἐκ τοῦ ἀνέχω, ἀνέξω, [ἀνεῖχα, ἀνεῖγμαι, ἀνεῖξαι, ἀνεῖκται, καὶ ἀφαιρέσει τοῦ ι ἀνεκτὸς καὶ ἀνεκτά.] Ἀνεμώλια . μάταια. παρὰ τὸ ἄνεμος ἀνεμώνιος καὶ ἀνεμώλιος, καὶ ἀνεμώλια τὰ ὑπὸ τῶν ἀνέμων ὀλλύμενα. [ἢ ἀπὸ τοῦ, ἀνεμοφόρητα καὶ ἀνέμῳ ἐοικότα. οὐκ ἔστι σύνθετα.] Ἀνεξιχνίαστον . ἀκατάληπτον. [ Ἀνεμούριον, καὶ οὐκ ἀνεμοδούριον . παρὰ τὸ ἄνεμος καὶ τὸ οὖρος, ὃ σημαίνει τὸ αὐτό.] Ἀνεπίφθονον . μὴ φθονούμενον. Ἀνεμέσητον . ἄμεμπτον. νεμεσῶ γὰρ τὸ μέμφομαι. Ἀνεπίληπτον . ἄμωμον. Ἀνημιωβολιαῖα . ἄξια ἡμίσεως ὀβόλου. Ἀνήπιστον . τὸ ἀνήκουστον. Ἀνύποιστον δὲ, τὸ ἀφόρητον καὶ ἀνυπομόνητον, * δίφθογγον. Ἀνήλωμα οὐ χρὴ λέγειν, ἀλλὰ ἀνάλωμα . Ἀνήροτον . μὴ ἀροτριούμενον. ### alpha 192 Ἄνθηνον . βαπτὸν, ἀνθηρόν. Ἄνηθον . παρὰ τὸ ἄνω θεῖν. Ἄνθος . παρὰ τὸ ἄνω θεῖν ἐν τῷ αὔξεσθαι. οὐκ ἀναστρέφουσι δὲ αἱ ἐτυμολογίαι. οὐ γὰρ εἴ τι ἄνω θεῖ καὶ αὔξεται, τοῦτο καὶ ἄνθος λέγεται. ἰδοὺ γὰρ πάντα τὰ φυτὰ ἄνω θέουσι καὶ ἄνθη [οὐ] λέγονται. ὁμοίως δὲ καὶ ἔλαφος παρὰ τὸ ἐλαύνειν τοὺς ὄφεις, ὅπερ ποιεῖ τοῦτο τὸ κέρας θυμιώμενον· καὶ οὐκ, εἴ τι τοῦτο ποιεῖ, ἔλαφος λέγεται. ἡ δὲ δίκταμος βοτάνη [καιομένη] τοῦτο ποιεῖ, καὶ οὐδέποτε ἂν κληθείη ἔλαφος. Ἀνθηστήρια . τὰ Διόνυσα. οὕτω γὰρ Ἀθηναῖοι τὴν ἑορτὴν λέγουσι καὶ ἀνθεστηριῶνα τὸν μῆνα, ἐπειδὴ ἡ γῆ τότε ἄρχεται τοῦ ἀνθεῖν. ἢ παρὰ τὸ τὰ ἄνθη ἐν τῇ ἑορτῇ ἐπιφέρειν. ὅθεν καὶ παροιμία· θύραζε πάρες, οὐκ ἔτ’ ἀνθηστήρια. Ἀνθέων δεῖ λέγειν, οὐκ ἀνθῶν, ἵνα μὴ συνεμπέσῃ τὸ ὧν ἄρθρον. οἷον τὸ ἀνθ’ ὧν καὶ ὧν τινων. Ἀνθήλια . τὰ ἐπισκοτοῦντα τῷ ἡλίῳ νέφη. Ἄνθρησκα . τὰ ἄγρια λάχανα, παραπλήσια ἀνήθοις, οἷον καὶ τὰ μάραντα. ### alpha 193 Ἀνιηρέστερον . λυπηρότερον. τροπῇ τοῦ α εἰς η . τοῦτο δὲ ἔθος τῶν Ἰώνων. Ἀνιηρῶν . λυπηρῶν. Ἀνισοφυές . τὸ ἀνόμοιον. Ἀνίδρυτον . τὸ ἀστήρικτον. Ἀνιερόν . βέβηλον, μεμιασμένον. Ἀνόθευτον . γνήσιον, ἀπαραποίητον. Ἀντίδορον . τὸ τοῦ δόρατος δέρμα. Ἀντίδωρον δὲ, ὃ δίδοται ἐν ταῖς ἁγίαις ἐκκλησίαις· μέγα. Ἀντιμίσιον . παρὰ Ῥωμαίοις τράπεζα πρὸ τοῦ δικαστηρίου κειμένη. Ἀντίπαλον . τρία σημαίνει· τὸ ἐναντίον, τὸ ἰσόπαλον, καὶ τὸ ἰσόστροφον. οὐ γὰρ ἐξ ἀντιπάλου τῆς δυνάμεως ὁ ἀγὼν ἔσται. Ἀντίχορδα . τὰ σύμφωνα. Ἀντίξουν . τὸ ἐναντίον. Ἄντρον . τὸ σπήλαιον. ἀνάτορον τὶ ὂν τὸ ἀνατετριμένον. ἢ παρὰ τὸ ἄνθη ἀνθηρὸν, καὶ ἄνθρον καὶ ἄντρον· εἶναι γὰρ λειμωνιάδων θεῶν ἐνδιαίτημα. ἢ παρὰ τὸ ἄντω τὸ ἱκετεύω, ἄντορον καὶ ἄντρον, διότι θεοὺς ἐν αὐτοῖς ἱκέτευον. Ἀντάξιον . ἰσοστάσιον. παρὰ τὸ ἄγω, ἄξω, ἄξιον καὶ ἀντάξιον. Ἄναρχον . ἐξ οὗ τὰ πάντα γεγέννηται, αὐτὸ δὲ ἀγέννητον. Ἀνούσιον . τὸ ἄκτιστον καὶ ἀνύπαρκτον διόλου, τῷ ῥήματι λεγόμενον, ἐν οὐσίᾳ δὲ καὶ ὑποστάσει ### alpha 194 μὴ γνωριζόμενον. οἷον· ὁ θάνατος, ὁ ἅδης, ἡ νόσος. Ἀνυπόστατον . τὸ μὴ ἔχον ὕπαρξιν ἤτοι οὐσίαν. οἷον τὸ ἐνύπνιον ἀνούσιον καὶ ἀνύπαρκτον, καὶ φαντασιῶδες. ἢ ἀνυπόστατον πᾶν τὸ μὴ ἐκ θεοῦ γεγονὸς, ἀλλ’ ἐν ἀπουσίᾳ τοῦ κρείττονος ὑφιστάμενον, ὡς σκότος, νόσος, ἁμαρτία, θάνατος. Ἀνυπόστατον . οὐχὶ τὸ μὴ ὂν, ἀλλὰ τὸ μὴ γενόμενον. Ἀναίσθητον . τὸ πάντη ἄψυχον καὶ κατὰ πάντα ἀμετακίνητον. [καὶ ἄναυξες.] Ἀνθέμων . ῥόδων. ἔχων στέφανον ἀνθέμων. Ἀνθρώπινον . σύμμετρον, μικρόν. καὶ ὁ Ἀπόστολος· ἀνθρώπινον λέγω διὰ τὴν ἀσθένειαν τῆς σαρκὸς ὑμῶν. Ἀντιπελάργωμα καὶ ἀντιπελάργωσις . ἡ ἀντίδοσις τῶν εὐεργετημάτων. φιλοπάτωρ γὰρ ὁ πελαργός. Ἄνα . ἀντὶ τοῦ ἀνάστηθι. Ὅμηρος· ἀλλ’ ἄνα ἐξ ἑδράνων— ὅ ἐστι ἐκ τῶν θρόνων. ἀπὸ τοῦ ἀνάστηθι ὅλη ἡ λέξις ἀπεσπάσθη. οὐκ ἔστιν ἀποκοπὴ ἐπὶ τῶν τοιούτων. (Ῥῆμα.) Ἀναβάλλειν . ἀντὶ τοῦ εἰς ἀναβολὰς καθίστησι. καὶ ἀναβαλλόμενος, ὁ ὑπερτιθέμενος. Ἀναβάλλεσθαι τὸ ἱμάτιον, οὐ περιβάλλεσθαι λέγουσιν. ### alpha 195 Ἀναβαλόμενος . ἀντὶ τοῦ προοιμιασάμενος, δι’ ἑνὸς λ . —ἀναβαλόμενος οὖν, ὥσπερ εἰώθει, βραχὺν διεξῆλθεν ὕμνον. Ἀναβαλοῦ . περισπῶσιν οἱ Ἀττικοί. Ἀνάβαινε . τὸ ἐπὶ λογεῖον εἰσιέναι ἔλεγον οἱ παλαιοί. [καταβαίνειν δὲ, τὸ ἀπαλλάττεσθαι ἐντεῦθεν. ἀπὸ τοῦ παλαιοῦ ἤθους.] [ Ἀναβεβαμένοι . ἀντὶ τοῦ ἀναβάτην ἔχοντες. οὕτως Ξενοφῶν.] Ἀναβιβῶμαι . ἀντὶ τοῦ ἀναβιβάσομαι. οὕτως Ἀμειψίας. Ἀναβιώσκεσθαι . τὸ ἀναζῇν. Ἀναβοθρεύουσιν . ἀναμοχλεύουσιν. [ Ἀνεβάλετο . προοιμίασεν. Ὅμηρος· —ἀνεβάλετο καλὸν ἀείδειν.] Ἀναβλυστωνῆσαι . τὸ ἀναβλῦσαι καὶ τὸ ἀναβλαστῆσαι. Ἀναβέβρηκεν . ἀναπέπτωκεν. Ἀναβέβρυχεν . ἦχον ἀπετέλεσεν. ἢ ἀντὶ τοῦ ἀναβρύειν. Ἀναβὰς ἐπὶ τὸν ἵππον ἀπῄει . καὶ πάλιν· ἀναπηδήσας ἐπὶ τὸν ἵππον. καί· ἀρξαμένους δ’ ἀπὸ ### alpha 196 τοῦ ἀναβαίνειν ἐπὶ τοὺς ἵππους πάντα τὰ ἐν ἱππικῇ μελετᾷν. [τὸ δ’ ἀναβὰς τὸν ἵππον οὐ πάνυ δόκιμον. Ἀριστοφάνης Θεσμοφοριαζούσαις· ἀναβῆναι τὴν γυναῖκα βούλομαι.] Ἀναγαγών . ἀντὶ τοῦ ἀπαγαγών. οὕτως Ξενοφῶν. Ἀναγγελήσεται . διηγηθήσεται. Ἀνάγεσθαι . ἀποπλεῖν· ἀνέρχεσθαι. [τὸ] ἐκ Βυζαντίου, [ἢ ἀπὸ ἑτέρας πόλεως ἀπαίρειν. Προκόπιος· οὐ γὰρ θέμις τινὰ ἐκ Βυζαντίου ἀνάγεσθαι πρὸς τῶν ἀνδρῶν.] Ἀνάγειν . τὸ μηνύειν τὸν πεπρακότα, καὶ ἐπ’ ἐκεῖνον ἰέναι. οὕτω Λυσίας καὶ Δείναρχος. Ἀναγινωσκομένους . ἀντὶ τοῦ ἀναπειθομένους. οὕτως Ἀντιφῶν, καὶ Ἰσαῖος, καὶ Ἡρόδοτος. Ἀναγνωσθείς . ἀντὶ τοῦ ἀναπεισθείς. ὁ δὲ ἀναγνωσθεὶς ὑπὸ τῆς γυναικὸς, ἔργον οὐχ ὅσιον ἐμηχανᾶτο ἐπὶ τῇ θυγατρί. Ἀναγινώσκειν . ἐπὶ τοῦ ἀναπείθειν. οὕτως οἱ ῥήτορες. ἔστι γὰρ ἀναγινώσκειν γνῶναι διαλεχθέντα. ### alpha 197 Ἀναγχιππεῖν . τὸ μετὰ ἀνάγκης ἱππεύειν. οὕτως Εὔπολις. Ἀναδάσασθαι . ἤγουν ἀναμερίσαι. Ἀναδέξασθαι . ἀναλαβεῖν, ἐκδέξασθαι. [ὁ δὲ εἰς τὸ τέμενος κατεσκήνωσεν, ἀναδέξασθαι βουλόμενος τὰ μέλλοντα αὐτὸν διακομίζειν πορθμεῖα. καὶ ἀναδεχόμενος καὶ ἀναδέχομαι.] Ἀναδέξασθαι . ὑπενεγκεῖν, ὑπομεῖναι. Ἀναδέχεσθαι . ἀντὶ τοῦ προσδοκᾷν. ἀναδέχεσθαι τὴν παρουσίαν τῶν πολεμίων. Ἀναδέρω . ὑπερτίθεμαι, ἀναβάλλομαι. Ἀναδεύειν . φυρᾷν. Ἀναδιδάξαι . ἀντὶ τοῦ πάνυ διδάξαι· ἐπιτατικὸν γὰρ ἡ ἀνά. Ἀναδικάσασθαι . τὸ ἄνωθεν δικάσασθαι. [οὕτως Ἰσαῖος. ἐντεῦθεν καὶ τὸ ἀνάδικοι κινήσεις, αἱ ἄνωθεν δικαζόμεναι· ὅταν ἁλῶσιν οἱ μάρτυρες ψευδομαρτυριῶν.] Ἀναδουμένην . στεφανουμένην. [ἀναδουμένην οὕτω μέγα πρὸ πάντων ἀνθρώπων.] Ἀναδῦναι . ἀναχωρῆσαι. Ἀναδυόμενος . φεύγων, ἀναβαλλόμενος. καὶ ἀναδύομαι ἀντὶ τοῦ μεταβουλεύομαι. Ἀναδήσονται . στέφονται. ### alpha 198 Ἀναδύεται . ὑπερτίθεται. Ἀναδοιδυκίζει . ἀναταράττει. Ἀναδούμενος . [στεφανούμενος.] δέω, δέομαι, δεόμενος, καὶ κατὰ συναίρεσιν ἀναδούμενος. Ἀναθέσθαι . ἀντὶ τοῦ ἄνωθεν βιῶναι. οὕτως Ἀντιφῶν· ἀναθέσθαι ὥσπερ πεττὸν τὸν βίον οὐκ ἔστιν. Ἀναθέσθαι . τὸ μεταθέσθαι. ἐκφυγοῦσα δ’ ἣν εἶχε νόσον, οὐκ ἔσχε τοὺς ῥηθέντας ἀναθέσθαι λόγους. [ἀναθέσθαι οὐ δηλοῖ τὸ ὑπερθέσθαι, οὐδέ γε τὸ ἀνακοινῶσαι καὶ συμβουλεύσασθαι· ἀλλὰ τὸ μεταθέσθαι ἃ ἔδοξε πρότερον. ἡ δὲ μεταφορὰ ἀπὸ τῶν πεττευόντων, καὶ τὰς κεκινημένας ψήφους διορθούντων. τὰ δὲ μαρτύρια πλεῖστα παρὰ Πλάτωνι. οὔτ’ ἂν τῶν τότ’ εἰρημένων οὐδὲν ἀναθείμην.] Ἀναθέντας . ἀντὶ τοῦ ἐπιθέντας. οὕτως Ξενοφῶν. Ἀναθείς . ἐπιτρέψας. [ἐπὶ ἀψύχων τίθεται. ἐχρήσατο δὲ Ἀριστοφάνης καὶ ἐπὶ ἐμψύχων· ἀπολῶ τὸν ἄνθρωπον ἐπὶ κρημνόν τιν’ ἀναθείς.] Ἀναθορῶντος . ἀναπηδοῦντος. Ἀναθρούμενα . ἀνασκοπούμενα. ### alpha 199 Ἀναθύειν . τὸ ἀναλαμβάνειν τὸ πρᾶγμα διὰ χρόνου. [Φερεκράτης· πάλιν αὖθις ἀναθύουσιν αἱ γεραίτεραι.] Ἀναθηλήσει . παρὰ τὸ θάλλω, θαλῶ· τοῦτο παρὰ τὸ θήλη· τοῦτο παρὰ τὸ θῶ τὸ τρέφω. Ἀναζεύξας . ἀναστρατοπεδεύσας, ὑποστρέψας. Ἀναζυγῶσαι . τὸ τὰς θύρας ἀναπετάσαι. Ἀναζυγοῦν . τὸ ἀνοιγνῦναι κιβωτὸν, ἢ τὸν ἐπὶ τῇ θύρᾳ θώρακα. Ἀναζωπυρῆσαι . ἀνεγεῖραι. ἀνανεῶσαι. ἀνάψαι. Ἀνακαθιζήσομαι καὶ ἀνακαθίσω . Ἀνακαλούμενος . ἤτοι ἀνακτώμενος. ὁ δὲ ἐσπούδαζεν ἀνακαλεῖσθαι τὰς τῶν ὑποτεταγμένων ἐννοίας καὶ προθυμίας. Ἀνακάψαι . καταφαγεῖν. Ἀνακεκώφηκας . Ἀριστοφάνης. τὰς ἀκοὰς ἡμῶν κωφὰς εἰργάσω, βοῆς ἀνεπλήρωσας. Ἀνακεχωρηκότων . ἀποκρύφων. ὁ δὲ ἐκτήσατο βιβλίων μυριάδας τρεῖς, καὶ τούτων σπουδαίων καὶ ἀνακεχωρηκότων. Ἀνακεῖσθαι . ἐπὶ ἀνδριάντων. κατακεῖσθαι καὶ κατακεκλίσθαι ἐπὶ τραπέζης. καὶ ἀνακεῖσθαι πολλάκις ἀντὶ τοῦ κατακεῖσθαι. ### alpha 200 [ Ἀνάκειται σκώμμασιν· ἀνάκειται λοιδορίαις· ἀνάκειται πόρνοις, κύβοις, συμποσίοις. σημαίνει τὸ οἷον πρόσκειται ἰσχυρῶς.] Ἀνακλῖναι . ἀνοῖξαι. Ὅμηρος. οὕτως καὶ Ἡρόδοτος. οἱ δὲ ἀνακλῖναι μὲν τὴν θύραν οὐκ ἐτόλμησαν, οὐδ’ εἴσω παρελθεῖν ἴσχυσαν. Ἀνακομῶ . τὸ ἀναφύω. Ἀνακροτῆσαι . ἐπαινέσαι, ὑμνῆσαι. [ὁ δὲ Πτολεμαῖος πάντας ἐκέλευεν ἀνακροτῆσαι τῆς εὐτραπελίας αὐτὸν ἀποδεχόμενος.] Ἀνακρουόμεθα . ἀναπροοιμιαζόμεθα. Ἀνακρούσασθαι . ἐπὶ ναυμαχίας τὸ συμβάλλειν καὶ πάλιν ἀναδύεσθαι. Ἀνακτᾶσθαι . ἀντὶ τοῦ θεραπεύειν. Θουκυδίδης οὕτως. τίθεται δὲ ἡ λέξις καὶ ἐπὶ τοῦ τὸ προαπολωλὸς αὖθις κτήσασθαι καὶ ἀπολαύειν. Ἀνακραθέν . ἀνακερασθέν. Ἀνακείσεται . ἀνατεθειμένος ἔσται. Ἀνακεφαλαιοῖ . ἀνακτίζει, ἀναπληροῖ. Ἀνακαγχήσας, οὐχὶ ἀνακαγχάσας . ἔστι δὲ τὸ ἀσέμνως γελᾷν. ### alpha 201 Ἀνακωχεύειν . τὸ ἀνασετράζειν, παρὰ Σοφοκλεῖ. κυρίως δὲ λέγεται, ὅταν χειμῶνος ὄντος ἐν πελάγει στείλαντες τὰ ἅρμενα σαλεύωσιν αὐτόθι, μὴ διαμαχόμενοι τῷ πνεύματι. Ἀναλαβεῖν . ἐνθυμηθῆναι. μήδ’ εἰς ἐσχάτην ἀναλαβεῖν ἐλπίδα, μήποτε διὰ ταύτης πολέμιος ἐπ’ αὐτοὺς ἀναβῇ στρατός. Ἀνακογχυλιαζόμενος . καὶ ἀνακογχυλιάσαι, τὸ ἀναγαργαρίσαι. Ἀναλέγεται . ἀναμφιβόλως ἔχει, ἐννοεῖται. [εἰ μέν τις ἀναλέγεται τοῦτο, ὅτι κρατήσομεν ἐξ ἐφόδου τῶν πολεμίων.] Ἀναλεξάμενος . ἀναγνοὺς, νοήσας. ὁ δὲ ἀναλεξάμενος τὴν ἐπιστολήν. Ἀναλεξαμένων . [ἑαυτοὺς συναγόντων. μόλις δὲ τῶν Καρχηδονίων ἀπὸ τῆς καταπλήξεως ἀναλεξαμένων.] Ἀναλήψεσθαι . ἀνακτήσασθαι. [ὁ δὲ ἔλεγεν ἀναλήψεσθαι τὸ παρὸν πταῖσμα ταῖς εἰς τὸ μέλλον ἀρεταῖς.] Ἀνακογχυλιάσαι . τὸ ἀνακλῦσαι πῶς τὸν φάρυγγα τινὶ ὑγρῷ. Ἀνάλωσε καὶ ἀνήλωσεν . ἑκατέρως λέγεται. Ἀναλώθησαν . ἠφανίσθησαν. οὐδὲ γὰρ ἀναλώθησαν ἄλλως αἱ εὐχαί. Ἀναλοῦντες . ἀντὶ τοῦ ἀναιροῦντες. οὕτως Θουκυδίδης. καὶ ἀναλοῦν καὶ ἀναλῶν. ### alpha 202 Ἀναλῶ . ἐξ οὗ τὸ ἀναλίσκω παράγωγον. σημαίνει δὲ τὸ πορθῶ, καὶ δαπανῶ. ἐξ οὗ καὶ ἀνάλωμα. ἔστιν οὖν ἄλες τὸ σημαῖνον τὸ ἀθροῦν, οἷον· ᾗ χειμέριον ὕδωρ ἄλεν. ἐξ οὗ ῥῆμα ἀλῶ, καὶ μετὰ τοῦ στερητικοῦ α ἀαλῶ, τουτέστι τὰ συνηθροισμένα διασκορπίζειν, καὶ πλεονασμῷ τοῦ ν ἀναλῶ. [ἐκ δὲ τοῦ ἀναλῶ, ἀναλίσκω. ἢ παρὰ τὸ ἅλις ἐπίῤῥημα.] Ἀναλύζουσα . ἀλυγκαίνουσα. ἔστι δέ τι πάθος γινόμενον τοῖς μετὰ συμπαθείας κλαίουσι πολλάκις. Ἀναλυθῆναι . τὸ καθαρμῷ τινὶ χρήσασθαι φαρμάκων. Μένανδρος Ἥρωσιν· ἐπεφαρμάκευσο γλυκύ τ’ ἀναλυθεὶς μόλις. Ἀναλύειν . τὸ τοὺς συνθέτους λογισμοὺς ἀνάγειν εἰς τοὺς ἁπλοῦς καὶ εἰς τὰς προτάσεις ἐξ ὧν αὐτοῖς τὸ εἶναι. Ἀναμασσόμενοι . ἀνερευνῶντες. μόλις τὸ πρᾶγμα ἔγνωσαν ἀναμασσόμενοι οἱ κριταί. Ἀναμαχούμενον . ἐκ δευτέρου μαχεσάμενον. [ὁ δὲ ἐκέλευεν αὐτὸν καὶ αὖθις ἥκειν ἀναμαχούμενον τὴν πρώτην ἧσσαν.] Ἀναμετρήσαιμι . διεκπεράσαιμι. [μήτε εἰς Ῥήγιον ἐκπλεῖν, μήτε τὴν πολλὴν θάλασσαν ἀναμετρεῖν.] Ἀναμέλποντες . ὑμνοῦντες. μολπὴ γὰρ ὁ ὕμνος. Ἀναμαθεῖν . ἐξ ἀρχῆς μανθάνειν. ### alpha 203 Ἀναμύειν . ἀναβλέπειν. Ἀνανέμειν . ἴσον τῷ ἀναγινώσκειν. οὕτως Ἐπίχαρμος. Ἡρόδοτος δὲ ἀνανέμεσθαι ἐπὶ τοῦ καταλέγειν τέθεικεν. Ἀνανήξασθαι . ἀνακολυμβῆσαι. Ἀνανεύων . παραιτούμενος. Ἀναίνεται . παραιτεῖται, ἀρνεῖται. [ὥσπερ παρὰ τὸ λιπῶ λιπαίνω, καὶ ὁρμῶ ὁρμαίνω, καὶ ὑφῶ ὑφαίνω, οὕτω καὶ παρὰ τὸ ἀρνῶ ἀρναίνω, καὶ ἐνδείᾳ τοῦ ρ ἀναίνω, ἀναίνομαι. ἢ παρὰ τὸ αἰνῶ, τὸ ἐπαινῶ, ἀναίνω, τὸ οὐκ ἐπαινῶ, καὶ οὐ συγκατατίθεμαι.] Ἀναξιοπαθοῦντες . οὐκ ἄξιον ἡγούμενοι. οἱ δὲ Κρῆτες ἀναξιοπαθοῦντες οὐκ ἐδέξαντο αὐτὸν ὡς μοιχογέννητον. Ἀνάξοιτο . ἀνασχήσοιτο. οὕτως Ξενοφῶν. Ἀναπεμπάζεσθαι . ἐπαναλαμβάνειν ἢ ἀναλέγεσθαι. ἐκ τοῦ πέμπω. Ἀναπεμπάζειν . ἀνανεοῦσθαι, ἀναμιμνήσκεσθαι. [πεποίηται ἀπὸ τῶν τοῖς πέντε δακτύλοις τῆς χειρὸς συνεχῶς ἀριθμούντων καὶ ἐπα‐ ### alpha 204 ναλαμβανόντων, οἱονεὶ κατὰ πεμπάδα ἀριθμούντων.] Ἀναπεμπαζόμενοι . ἀριθμούμενοι, σκεπόμενοι. Ἀναπεπτωκώς . ῥαθυμῶν, ἀφροντιστῶν, ἀμελῶν. Ἀναπεποιημένης . ἀναπεφυρμένης, ἀναζυμωμένης. Ἀναπετάσωμεν . ἁπλώσωμεν. Ἀναπετῶ . ἀναπετάσω. Μένανδρος· ἄλλοις ἀναπετῶ τουτὶ προσελθών. Ἀναπείρατε . πήξατε, κεντήσατε. [Ἀριστοφάνης· ἵν’ ἀναπείρω τὰς κίχλας.] Ἀναπείσητε . ἀντὶ τοῦ δώροις πείσητε. Ἀναπήλας . ἀνακινήσας. ὁ δὲ διὰ τοῦ κοντοῦ ἀναπήλας εἰς ὕψος. Ἀναπηγάζει . ἀναδίδωσιν, ἀνομβρεῖ. Ἀναπηνίζω . ἀναλέγομαι. Ἀναπίπτειν . οὐ τὸ κατακλίνεσθαι, ἀλλὰ τὸ μεταμέλεσθαι καὶ μετατίθεσθαι καὶ ἀποκνεῖν. λέγεται καὶ τὸ ἀθυμεῖν παρὰ τοῖς παλαιοῖς. ### alpha 205 Ἀναποδίζει . ἀνακάμπτει. Ἀναπολῶ . ἀναλογίζομαι, ἀναστρέφω. Ἀναπρήσας . ἐκ τοῦ πλήθω ἀναπλήσας καὶ τροπῇ τοῦ λ εἰς ρ ἀναπρήσας. οἱ γὰρ κακοῖς τισὶ συνεχόμενοι πνεύματος τὰς γνάθους πληροῦντες, τὰς ἐκφύσεις ἀποτελοῦσιν. Ἀναπνεύσωσιν . ἀναπνέω, ἀναπνεύσω, πλεονασμῷ τοῦ υ κατὰ τὸν μέλλοντα· ἐπειδὴ τὰ διὰ τοῦ εω ἐπὶ δευτέρου καὶ τρίτου προσώπου συναίρεσιν δεχόμενα, πλεονάζουσι τὸ υ κατὰ τὸν μέλλοντα. Ἀνάπτειν . ἀναπέμπειν, περιτιθέναι, προσάγειν. λέγεται δὲ καὶ ἐπὶ τῶν ἀναπτόντων τὸ πῦρ. Ἀναστεῖλαι . ἀντὶ τοῦ ἀνασχέσθαι. Ἀναστήσας . ἀναστάτους ποιήσας, καὶ μετοικίσας. [ἀναστήσας ἐκ τοῦ ἱεροῦ τὸν ἄνθρωπον αἰκίαις καθυπέβαλεν.] Ἀναστήψαι . ἀνασπάσαι. Ἀνασυντάξας . [ἀντὶ τοῦ ἄνωθεν συντάξας. οὕτως Ὑπερίδης.] Ἀνασχοῦσα . ἀναδοῦσα. Ἀνασχών . ἀνατείνας, φανεὶς, ἐξελθὼν, ἀναδύς. ὁ δὲ πρῶτος ἀνασχὼν ἐκ τοῦ ὀρύγματος ἦν Μάγνος. ### alpha 206 Ἀνασχέσθαι . παρὰ τὸ ἀνέχω, ὁ μέλλων ἀνέξω· ὁ δεύτερος ἀόριστος ἄνεχον, πλεονασμῷ τοῦ ς ἄνεσχον· ὁ δεύτερος μέσος ἀόριστος ἀνεσχόμην, ἀνέσχου, ἀνέσχετο, καὶ τὸ ἀπαρέμφατον ἀνασχέσθαι. Ἀναισιμοῦν . τὸ ἀναλίσκειν. ἀναισίμωτο τὰ τείχη. Ἀνασειράζων . [ἀνακρούων,] ἀνακόπτων, ἕλκων, ἀνέχων. Ἀναστοιχειώσας . ἀναπλάσας. μεταστοιχειώσας δὲ ἀντὶ τοῦ μεταπλάσας. Ἀνάσσει . βασιλεύει. Ἀνασκυνδυλεῦσαι . τὸ ἀνασκολοπίσαι, τὸ σταυρῶσαι. Ἀνασφήλας . ἀνανήψας· ἀναστήσας, ἀναλαβὼν, ἀναῤῥώσας. παρὰ τὸ σφηλὸν, ὃ σημαίνει τὸ ἰσχυρόν. [καὶ ἐρίσφηλον τὸ ἄγαν ἰσχυρόν.] Ἀναῤῥιπίζειν . κινεῖν, ἀνεγείρειν. Ἀναῤῥοιβδεῖ . ἤτοι ἀναῤῥοφᾷ. Ἀναῤῥιχᾶσθαι . ἀναδίδοσθαι τὸ ὕδωρ, καὶ τὸ σκολοβατεῖν. [ἀναῤῥιχάω, ἀναῤῥιχῶ, ἀνηῤῥίχαον, ἀνηῤῥίχων, οἱονεὶ τρόπον ἀράχνης τοῖς ποσὶν ἀντιλαμβανόμενον ἀνιέναι πρὸς τὸ πρόσαντες. ἀραχνιῶ, ἀραχνιᾶσθαι, καὶ ἀναῤῥιχᾶσθαι. ἢ ### alpha 207 ἔστι ῥίον, τὸ ἀκρωτήριον· ἐκ τούτου γίνεται ῥιᾶσθαι, καὶ πλεονασμῷ τοῦ χ ἀναῤῥιχᾶσθαι.] Ἀναποδίζειν . τὸ ἐξετάζειν, καὶ ὡσανεὶ συγκρούειν. Ἀνατάξασθαι . συντάξαι· ἀναγράψασθαι· * λαμβανόμενον * εὐτρεπίσασθαι. Ἀναταθῶμεν . ἀναπλωθῶμεν, ἀναχθῶμεν. Ἀνατετυρβακώς . ἀναταράξας. τυρβάσαι δὲ κυρίως λέγεται τὸ τὸν πηλὸν ταράξαι. Ἀριστοφάνης· τὴν πόλιν ἅπασαν ἡμῶν ἀνατετυρβακώς—. Ἀνατεῖλαι . ἀνθῆσαι. ἐκ μεταφορᾶς τῶν βοτανῶν. Ἀνατεινάμενος . ἐπαπειλήσας. [ὁ δὲ βασιλεὺς πολλὰ τοῖς εἰς τὴν πρᾶξιν ὑπουργηκόσιν ἀνατεινάμενος, οὐδὲν ἔδρασεν.] Ἀνατείνας τὴν ψυχήν . ἐπὶ τὰ ἄνω τρέψας. Ἀνατέταλθεν . ἀνέτειλεν. Ἀνατέτραπτο . ἀνατροπὴν τινὰ ἔπαθεν. Ἀνατίθεμαι . ἀντὶ τοῦ ἀθετῶ. Ἀνατλάντες, καὶ ἀνατλῆναι, καὶ ἀνατλῆσαι . ἀντὶ τοῦ ὑπομεῖναι. ἀτλῶ γὰρ τὸ καρτερῶ. Ἀνατραπέντες . σκελισθέντες, συμπεσόντες. [οἱ δὲ σπῶσι τοῦ οἴνου ἄδην καὶ ἀνατραπέντες ἔκειντο, ὡς ἔτυχον.] Ἀνατρέχω . Μένανδρος. ἀντὶ τοῦ ἀναλύω. Ἀνατυπῶσαι . Ἀντίμαχος. ἀντὶ τοῦ ἀνατρέψαι. Ἀναφέρων . ὑψῶν. ### alpha 208 Ἀναφρονήσαντες . [ἀνανήψαντες, μεταγνόντες. οὔκουν οἱ πλεῖστοι ἀναφρονήσαντες ἐγνωσιμάχουν καὶ] μετεβάλλοντο. Ἀναχωρίζει . ἀντὶ τοῦ ἀναχωρεῖν ποιεῖ. [οὕτως Ξενοφῶν.] Ἀναχαιτίζειν . ἀναποδίζειν, ἀνακόπτειν. Ἀναχρέμπτω . τὸ ἀναπνέω. Ἀναψύχω . τὸ ἀνακτῶ καὶ ἀναλαμβάνω. Ἀναθεματισμένος . ἐπάρατος, ἀκοινώνητος. Ἀναιρεθῇς . ἀναληφθῇς. οὕτως Ἰσοκράτης. Ἀναιρεῖν . τὸ ἐν γαστρὶ συλλαβεῖν, καὶ τὸ τεχθὲν ἀναστρέφειν, καὶ τὸ φονεῦσαι, καὶ τὸ ἀναλαβεῖν. ὁ δὲ καθεὶς τὴν χεῖρα εἰς τὴν πήραν ἀναιρεῖται τὴν ἐπιστολήν. Ἀνδραγαθιζομένη . ἀνδριζομένη. ἀνδραγαθῶ δέ. Ἀνδρίζω . τὸ ἀνδρὸς τὶ ποιῶ. Ἁνδάνω . τὸ ἀρέσκω. Ἀναποδίζω . τὸ ἐξετάζω. [καὶ ὡσανεὶ συγκρούειν. Ἡρόδοτος· ἐπερωτῶν τε καὶ ἀναποδίζων τὸν κήρυκα. τὸ δ’ αὐτὸ καὶ ποδίζειν ἔλεγον. ποδίζειν γὰρ κυρίως τὸ τοῖς ποσὶν μετρεῖν τὶ χωρίον, καὶ τὴν σκιὰν μετρεῖν, πρὸς ἣν ἐπὶ τὸ δεῖπνον ἐβάδιζον.] Ἀνέβαλλεν . ἀναβολὴν ἐδίδου. καὶ ἀντὶ τοῦ ἀνεβίβαζε. [Ξενοφῶν· οὐδεὶς ἄλλος βασιλέα ἐπὶ τὸν ἵππον ἀνέβαλλεν.] ### alpha 209 Ἀνεβάλλετο . προοιμιάζετο· ἀνεκρούετο· καὶ ἀνήρχετο, καὶ ἀντὶ τοῦ ὑπερετίθετο. Ἀνεβάλλοντο . ἀντὶ τοῦ ἐσχηματίζοντο. Ἀνέβησεν . ἀντὶ τοῦ ἀνεβίβασεν. [οὕτως Ἡρόδοτος.] Ἀνεβρύαξαν . ἀνεθορύβησαν, ἀνέκραγον. ἐκβαλεῖν δὲ λέγουσιν ἰδίως τὸ κροῦσαι ταῖς ναυσίν. [ Ἀνεβορβόρυξαν . ἀνέκραγον.] Ἀνέγνωσαν . ἀνέπεισαν, ἀνεδίδαξαν, ἠρέθισαν. [Ἡρόδοτος· τοὺς ὀνειροπόλους ἀνεσκολόπισεν, οἵ μιν ἀνέγνωσαν μετεῖναι τὸν Κῦρον.] Ἀνεδέχετο . προσεδέχετο, ἐξυπέμενε. [ὁ δὲ ἀνεδέχετο τὴν τοῦ δρόμου παρουσίαν. καὶ ἀντὶ τοῦ ἐξήνεγκεν. ὁ δὲ, τούτοις πιστεύων, ἀνεδέχετο τὸν πρὸς Ἀριαράθην πόλεμον.] Ἀνεδήσαντο . ἀπηνέγκαντο. πολλὰς ἀνεδήσαντο νίκας. Ἀνεδίδοτο . ἀνεπέμπετο. καὶ ἀνεδίδου ἀντὶ τοῦ συνεβούλευεν. [ὁ δὲ, συναθροίσας τοὺς φίλους, ἀνεδίδου διαβούλιον, τί δέον εἴη πράττειν.] Ἀνέδραμεν . ἀντὶ τοῦ ηὐξήθη. [οὕτως Ἡρόδοτος.] ### alpha 210 Ἀνεζεύγνυ . ἀνέστρεφεν. ὁ δὲ μετὰ πολλῆς λείας ἀνεζεύγνυ. Ἀνέηκεν . ἀνέπεισεν. Ἀνεκαλοῦντο . εἰς δίκην ἦγον. [οἱ δὲ ἔφοροι ἀνεκαλοῦντο αὐτὸν εἰς τὰς συναρχίας.] Ἀνελεῖν καὶ ἀνεῖλεν . ἀντὶ τοῦ ἔχρησεν, ὅ ἐστι ἐχρησμοδότησεν. Ἀνελεῖν . ἀνατρέψαι. λέγεται καὶ ἁπλῶς ὅπερ ἄν τις ἀναλάβοιτο. Ἀνελκυσθῆναι . ἀναχθῆναι εἰς ὕψος. τὸ ἱστίον μετὰ τάχους ἀνελκυσθῆναι ἐγκελευσάμενος. Ἀνεστομώθησαν . ἀνεκρούσθησαν, ἢ ἐπληρώθησαν. Ἀνεσύρατο . ἐγύμνωσεν. Ἀνεσχήκει . ἀνέτειλε. καὶ ἡ σελήνη ἀνέσχηκε λαμπρά. Ἀνεφρόνησεν . ἐκ τῆς μέθης ἀνένηψεν. ἐπεὶ δ’ ἀνεφρόνησε, διπλαῖ ἔννοιαι τοῦτον εἰσῄεσαν. Ἀνεφυσῶντο . μετεωρίζοντο. Ἄνεχε . ἀντὶ τοῦ πάρεχε. οὕτως Θεόπομπος. Ἀνέχει . σώζει. οὐχ, ὥς τινες, ἀντὶ τοῦ ἐπέχει. καὶ Θουκυδίδης· αἱ περιουσίαι τῶν χρημάτων τοὺς πολέμους ἀνέχουσιν, ὃ ἐστὶ σώζουσιν. ### alpha 211 Ἀνέχειν . καὶ τὸ βαστάζειν. [καὶ μηδὲν ἐπιπολῆς ἀνέχειν.] [ Ἀνέχει . καὶ τὸ ὑψοῖ. καὶ τὸ ὑπέρκειται. εἰς τὸ ὄρος ὁ ταύτης ἀνέχει.] Ἀνεχρήσαντο . διέφθειραν. οὕτως Θουκυδίδης. σημαίνει δὲ καὶ τὸ εἰς χρείαν τινὰ παρειλήφασιν. Ἀνεχύθη . μετωχετεύθη, ἐπλήμμυρε. καὶ οἱ ποταμοὶ πληρωθέντες ἀνεχύθησαν. Ἀνεψύχησεν . ὅπερ ἐν τῇ συνηθείᾳ ἀνέψυξεν. Ἀνεῖλεν . ἀντὶ τοῦ ἐμαντεύσατο. Ἀθηναίοις θεὸς τὰ μὲν πρῶτα χρωμένοις ἀνεῖλε φεύγειν. Ἀνελέσθαι . συστρέφεσθαι καὶ ἀλλήλους τοῖς δόρασι τύπτειν. καὶ ἀνείλλεται καὶ ἀνελεῖται. Ἀνείλετο . ἀνέλαβεν. Ἀνειλόμην . δύο δηλοῖ· τό, τε ἔθρεψα καὶ τὸ ἐβάστασα. Ἀνεῖναι . ἀφεῖναι, καὶ τὸ ἀναῤῥίψαι. ἀνεῖναι κύβον. ### alpha 212 Ἀναῤῥοιβδεῖ . ἀναῤῥοφεῖ ἐστί. [πλεονασμῷ τοῦ ι ἀναῤῥοιφεῖ, καὶ ἐπενθέσει τοῦ β ἀναῤῥοιβδεῖ, τραπέντος τοῦ δασέως φ εἰς τὸ ψιλὸν δ .] Ἀνελίννυον . ἀνεδίδουν, ἀνεπαύοντο. παρὰ τὸ εἱλῶ, ἵν’ ᾖ τὸ ἐν τῷ αὐτῷ εἰλεῖσθαι. εἱλίνω καὶ ἐλίνω καὶ ἐλιννύω. σημαίνει τὴν λέξιν τὸ στρατεύειν διατρίβοντας ἢ ἐγχρονίζοντας. καὶ ἐλίννυον ἀντὶ τοῦ διέτριβον, ἀνεστρέφοντο. ἀπὸ τοῦ λίνου εἴρηται. δηρὸν γὰρ ἀνελίννυον αὖθι μένοντες. Ἀνέπαλτο . ἀνεπήδα. πάλλω τὸ πηδῶ. [πάλλομαι, ἐπαλλόμην, ἐπάλλου, ἐπάλλετο, καὶ κατὰ συγκοπὴν ἔπαλτο καὶ ἀνέπαλτο.] Ἀνέδεντο . ἐδεσμοῦντο. [δέω, δέσω, δέδεκα, δέδεμαι, ἐδεδέμην, ἐδέδεντο, καὶ ἀνεδέδεντο, καὶ κατὰ συγκοπὴν τῆς δε ἀνέδεντο.] Ἀνέγναμψαν . ἀνέλυσαν. [τοῦτο παρὰ τὸ γόνυ, γονάμπτω, καὶ γνάμπτω, καὶ γνάμψω, καὶ ἀνέγναμψα.] ### alpha 213 Ἀνεωγμένος . οἴγω, οἴξω, ὦγμαι, καὶ ἐν συνθέσει ἀνῶγμαι, καὶ πλεονασμῷ τοῦ ε ἀνέωγμαι. Ἀνέωγα . μέσος παρακείμενος. ἀνοίγω, ἤνωγα, προσθέσει τοῦ ε καὶ συστολῇ τοῦ η ἀνέωγα. [ἀνέωγα] χρὴ λέγειν καὶ ἀνέωκται. Φερεκράτης· οὐδεὶς ἀνέωγέ μοι θύραν— καὶ ὁ Πλάτων· ἀνεῴγετο γὰρ οὐ πρωΐ— καὶ ὁ Δημοσθένης· ἀνέωκται τὸ δεσμωτήριον. καὶ ἐν Θετταλοῖς· τὸ κεράμιον ἀνέῳκται. τὸ δὲ ἤνοιγε καὶ ἠνοίγετο καὶ ἤνοικται δεινῶς βάρβαρον, οἷς νῦν χρῶνται ἐπιεικῶς ἅπαντες. τὸ δὲ ἀνέῳγε δύο σημαίνει· τὸ μὲν οἷον· ἀνέῳκται· τὸ δ’ οἷον· ἀνεῴγνυ. [οὐ μὴν ἐν ἅπασί γε τοῖς συνθέτοις τὰς προθέσεις οἱ Ἀττικοὶ ### alpha 214 φυλάττουσιν, ἀλλὰ εἰσὶν ἀνώμαλοι καὶ ἐν τούτῳ. ἐπεὶ οὖν πολλῶν ἀναδιπλοῦσι τὰς προθέσεις, λέγουσι γοῦν καὶ ἀναίνεται. ὥσπερ παρὰ τὸ λιπῶ λιπαίνω, καὶ ὁρμῶ ὁρμαίνω, καὶ ὑφῶ ὑφαίνω, οὕτω καὶ παρὰ τὸ ἀρνῶ ἀρναίνω, καὶ ἐνδείᾳ τοῦ ρ ἀναίνω, ἀναίνομαι. ἢ παρὰ τὸ αἰνῶ ἀναίνω, τὸ οὐκ ἐπαινῶ καὶ οὐ συγκατατίθεμαι.] Ἀνέσχεθε . τὸ ἀνέτεινε. σχέθω τὸ κωλύω. ἔσχεθον, ἔσχεθε καὶ ἀνέσχεθε. Ἀνέσταν . ἵστημι, ὁ δεύτερος ἀόριστος ἔστην. τὸ πρῶτον τῶν πληθυντικῶν ἔστημεν, τὸ τρίτον ἔστησαν, καὶ κατὰ συγκοπὴν ἔσταν καὶ ἀνέσταν. Ἀνέδυ . δύω, παράγωγον δῦμι, ὁ δεύτερος ἀόριστος ἔδυν· τὸ τρίτον ἔδυ καὶ ἀνέδυ. ### alpha 215 Ἀνεῖλεν . ἀντὶ τοῦ ἐμαντεύσατο. ἀπὸ τοῦ ἄνωθεν λαμβάνειν τὸ πνεῦμα, καὶ πληροῦσθαι τοῦ θεοῦ· ἢ ἀπὸ τοῦ ἀνελεῖν τὴν ἄγνοιαν. Ἀνεῖλε δὲ, ἀντὶ τοῦ ἐφόνευσεν . [ἀπὸ τοῦ ἄνωθεν λαμβάνειν τὸ ἐν βάθει πνεῦμα τοῦ ἀνδρός. ἢ ἀπὸ τοῦ ἀνελεῖν τὴν γνῶσιν. λέγεται δὲ ἀνελεῖν καὶ τὸ ἀναλαβεῖν τὰ ἔκθετα βρέφη.] Ἀνῆκεν . εἴασεν· ἀπέλυσεν. [ἴημι, ὁ μέλλων ἤσω, ὁ ἀόριστος ἦκα, ἀνῆκα. σεσημείωται τὸ ἔθηκα, ἔδωκα.] Ἀνήῃ . ἴημι, ὁ δεύτερος ἀόριστος ἦν. ἐὰν ὦ, ἐὰν ᾖς, ἐὰν ᾖ, καὶ πλεονασμῷ τοῦ η ἀνήῃ. μελίφρων ὕπνος ἀνήῃ. Ἀνήγκακα . ἀπὸ τοῦ ἀναγκάζω, τοῦ σημαίνοντος τὸ ταῖς ἀγκάλαις λαμβάνω. καὶ ἐκ τούτου ἀγκάσω, ἤγκακα καὶ μετὰ τῆς ἀνὰ ἀνήγκακα. Ἀνῄνασθαι . * παραιτεῖσθαι, ἀρνεῖσθαι. * [ἀναίνω, ἀνῶ, ἤνῃνα, ἠνῃνάμην, ἠνῄνω, ἠνῄνατο, καὶ τὸ ἀπαρέμφατον ἀνῄνασθαι.] Ἀνηρείψαντο . ἔστιν ἔρα ἡ γῆ, ἐκ τούτου ἐρέπτω, ὃ σημαίνει τὸ εἰς γῆν καταβάλλω. καὶ ἀνερέπτω, καὶ πλεονασμῷ τοῦ ι ἀνερείπτω, καὶ ἐξ αὐτοῦ ἀνηρείψαντο. [τὰ δὲ εἰς πτω ῥήματα τὸ ι ἔχει· οἷον ἵπτω τὸ βλάπτω, λίπτω τὸ ἐπιθομῶ. χωρὶς τοῦ φιλαλείπτω καὶ ἀνερείπτω.] ### alpha 216 Ἀνηνέχθη . ἀντὶ τοῦ ἀνήνεγκεν. Ἡρόδοτος· ἐκπλαγεὶς δὲ τούτοισιν ἐπὶ χρόνον ἄφθογγος ἦν, μόγις δέ ποτε ἀνενεχθεὶς, εἶπεν—Ὅμηρος· —μνησάμενος δ’ ἀνενήγκατο φώνησέ τε— ἀντὶ τοῦ ἀνέπνευσεν, ἐστέναξεν. Ἀνεξυνοῦτο . ἀντὶ τοῦ ἀνεκοινοῦτο. Ἀνιῶμαι . λυποῦμαι. ἀνιῶμαι διὰ ταύτας καὶ ἐπὶ ταύταις καὶ τούτων ἕνεκα. Ἀνόρουσεν . ὅρω τὸ διεγείρω, οὗ ὁ μέλλων αἰολικῶς ὄρσω, οἷον· ὄρσεο Λαομεδοντιάδη— [τοῦτο γίνεται κατὰ παραγωγὴν ὀρύω, καὶ κατὰ πλεονασμὸν τοῦ υ ὀρούω, ὁ μέλλων ὀρούσω, ὁ ἀόριστος ὄρουσα, ποιητικῶς, καὶ ἐν συνθέσει ἀνόρουσεν. οἱ γὰρ Ἴωνες συναρχομένους ποιοῦσι τοὺς παρακειμένους.] Ἀνστήτην . δυϊκὸν ἀντὶ τοῦ ἀνέστησαν. [ὁ δεύτερος ἀόριστος ἔστην, ἔστης, ἔστη, ἔστητον, ἐστήτην, καὶ ἀναστήτην, καὶ ἀνστήτην.] Ἀντετόρησε . διῆλθεν, ἐτρύπησεν, ἐκ τοῦ τορῶ· τοῦτο ἐκ τοῦ τείρω, τὸ καταπονῶ. [τὸ τορῶ κατὰ συγκοπὴν τρῶ, τρήσω.] [ Ἀντιφερίζω . ἐναντιοῦμαι, ἐξισοῦμαι. παρὰ τὸ φέρω, φερίζω, ὡς θέρω, θερίζω. Ἡσίοδος καὶ ἀντιφέρεσθαι τὸ ἐναντιοῦσθαι λέγει.] ### alpha 217 Ἀντιβολῆσαι . ἀπαντῆσαι, μετασχεῖν, ἀπὸ τοῦ μολῶ, τροπῇ τοῦ μ εἰς β . τὸ δὲ ἀντιβολῆσαι ἀντὶ τοῦ ἱκετεῦσαι καὶ παρακαλέσαι. παρὰ τὸ βάλλω καὶ τὴν ἀντὶ πρόθεσιν. Ἀντισηκοῦντα . ἐξισάζοντα, ζυγοστατοῦντα. [ἐκ τοῦ ἴσος ὄνομα γίνεται ῥῆμα ἰσῶ, ὁ μέλλων ἰσώσω, ἰσώκω, καὶ τροπῇ τοῦ μακροῦ εἰς τὸ μακρὸν ἰσηκῶ, καὶ ἀντισηκῶ. ἢ παρὰ τὸ σώκειν, ὃ σημαίνει τὸ ἰσχύειν. ἐξ οὗ καὶ σῶκος ὁ ἰσχυρός. —σῶκος ἐριούνιος—.] Ἀντελαμβάνοντο . ἀντὶ τοῦ διεδέχοντο. ὕπνοι τε αὐτοῖς ἀεὶ μακρότατοι ἀντελαμβάνοντο. Ἀντεξάγειν . ἀπὸ τοῦ παρατάσσεσθαι. ἀντεπιέναι. Ἀντεπῄει . ἀντεπήρχετο. Ἀντεπιτίθησιν . ἀντὶ τοῦ ἀντεπιστέλλει. οὕτως Ἰσαῖος. Ἀντεπιχειρεῖν . πρὸς τὰ λεγόμενα μὴ φέρειν ἔνστασιν. Ἀντέφερον . ἠναντιοῦντο. Ἀντέβησαν . ἀντὶ τοῦ ἀντέστησαν. Ἀντεφιλοτιμοῦντο . ἀντὶ τοῦ ἡμιλλῶντο καὶ ἤριζον, καὶ ἀντηγωνίζοντο. ### alpha 218 Ἀντέχει . ἀντὶ τοῦ ἐξαρκεῖ. Δείναρχος ἀντὶ τοῦ σώζεται. Δημοσθένης καὶ Ὑπερίδης ἀντὶ τοῦ ἀντιλαμβάνεται, ἢ ἀντὶ τοῦ ὑπομονητικῶς ἔχει. Ἀντέχων . ἀντιμαχόμενος. Ἀντεχόμενος . ἀντιλαμβανόμενος. Ἀντεφοδεύω καὶ ἀντεφώδευκα . ἀντὶ τοῦ ἀντέτρεχον. Ἀντεχειροτόνησεν . ἀντέλεγεν. εἰ δὲ κᾀκεῖνα προσέρχεται, οὐδεὶς ἀντεχειροτόνησεν ἄν. Ἀντιάσας . μετασχών. δῶρα φέρει τρομεροῦ γήραος ἀντιάσας. ἔστι καὶ ἀντὶ τοῦ ἐναντιωθείς. Ἀντιδιαστέλλεται . [ἀντιδιΐστησιν.] Ἀντικάθηται . ἐναντιοῦται. Ἀντικαθίστασθαι . ἐναντιοῦσθαι. οὐ δυνάμενος τῷ πλήθει ἀντικαθίστασθαι. Ἀντικατέστησαν . ἠναντιώθησαν. Ἀντιλέγειν . ἀντὶ τοῦ ἶσα λέγειν. οὕτως Πλάτων. [ Ἀντιπελαργεῖν . χάριτας ἀντιδιδόναι.] Ἀντισπᾷν . ἐναντιοῦσθαι. Ἀντιτυπῆσαι . ἀντιπαθῆσαι. Ἀντωμένη . συναντήσασα. Ἀντονομάζει . ὀνόματα ἀντὶ ὀνομάτων τίθησιν. Ἀντανισχεῖ . ἀνατέλλει. ### alpha 219 Ἀντιφιλοτιμεῖται . ἀντιθεραπεύει. Ἀντιφέρεται . ἐναντιοῦται. Ἀντιπαρεξάγειν . ἀντιτάσσειν· * ἐξ ἐναντίας παρατάττεσθαι. * Ἀντείχετο . προΐστατο, ἀντελαμβάνετο. Ἀνταναιρεθῇ . ἀφανισθῇ. Ἀντιπράττει . ἐναντιοῦται. Ἀντηνέχθη . ἠναντιώθη. Ἀντοίσομεν . ἀντιπροσενέγκωμεν. Ἀντιπίπτει . ἀνθίσταται. Ἀντωπίσαι . ἀντοφθαλμίσαι. Ἀνταναγνῶναι . ἀντιβαλεῖν. Ἀντιστηρίζει . βοηθεῖ, ἀντιλαμβάνεται. Ἀνεσκολοπισμένοι . ἐστρωμένοι. σκόλοπες γὰρ τὰ ὀρθὰ ξύλα, καὶ οἱ κάλαμοι. Ἀνειμένοι . ἀπολελυμένοι, ἀκρατεῖς. Ἀνημμένος δὲ, ὁ ἁπτόμενος, η . Ἀνεκυμβαλίαζον . ἀνεκρότουν. [ἢ ἀνετρέποντο.] Ἄνεται . τελειοῦται. Ἀνέεργεν . ἐκώλυεν. ### alpha 220 Ἀνεκήκιεν . ἀνεπήδα. ἀνεδίδου· ἀνέφερεν. ἐκ τοῦ κίω, τὸ πορεύομαι. Ἀνεῤῥώσθημεν . ὑγιεῖς γεγόναμεν. Ἀνεδείματο . ἀνῳκοδόμησεν, ἔκτισεν. Ἀνεπόδισεν . ἀνέκαμψεν. Ἀνεστάλη . μετεκινήθη. Ἀνείργειν . κωλύειν. Ἀνεκαλαμήσατο . ἀνεθέρισεν, ἐπανετρύγησεν. Ἀνεκρούσατο . ἐκιθάρισεν. Ἀνεθέμην . ἀνεκοινωσάμην. Ἄνες . συγχώρησον. Ἀνείθη . ἀφείθη. Ἀνείρειν . ἀναπείρειν. πλάτος σχοινίου λαβὼν ἀνάειρε τὰ κρέη. Ἀνέπασκεν . εὕρηκεν, εἴληφεν. Ἀνελίννυον . διέτριβον. ἀνεστρέφοντο· περιεφέροντο, ἐβράδυναν. Ἀνελίξαντες . ἀναζητήσαντες. Ἀνεῤῥιπίσθη . ἀνεκινήθη, ἐξεκαύθη. Ἀνεκτίσατο . ἀνέπλασεν. ### alpha 221 Ἀνερύειν . ἀποκόπτειν καὶ λαιμοτομεῖν τὸν τράχηλον. [ Ἄνεται . τελειοῦται. ἐκ τοῦ ἄνω, τὸ πράττω καὶ τελειῶ. τὸ παθητικὸν ἄνομαι, τὸ τρίτον ἄνεται.] [ Ἀνέεργεν . ἐκώλυεν. ἀπὸ τοῦ εἴργω, εἶργε, διαλύσει τῆς ει διφθόγγου.] [ Ἀνεκήκιεν . ἐκ τοῦ κίω, τὸ πορεύομαι, ἔκιον, ἔκιες, πλεονασμῷ τοῦ κ καὶ ἐκτάσει κήκιε, καὶ ἀνεκήκιε. σημαίνει δὲ τὸ ἀνέφερε καὶ ἀνεδίδου.] Ἀνηνέχθη . ἀντὶ τοῦ ἀνήνεγκεν. Ἀνῄεσαν . ἀνήρχοντο. Ἀνίεσαν δὲ, ἀντὶ τοῦ συνεχώρουν, ι . Ἀνήνοθεν . ἀνεφέρετο. Ἀνασχών . ἀνατείνας. Ἀνισχόντων . ἀντισηκούντων. Ἀνηρτήθη . ἐκρεμάσθη. Ἀνήρετο . ἠρώτα. Ἀνῄρημαι . πεφόνευμαι, ἀπόλωλα. Ἀνθέξεται . ἀντιλήψεται. Ἀνθέλκει . ἀντεπισπᾶται. * Ἀνθῶμαι . ἰῶμαι καὶ θεραπεύω. * Ἀνθῃρημένος . ἀντιλαμβανόμενος. ἢ προκρινόμενος. Ἀνθομολογησόμεθα . εὐχαριστήσομεν. ὑπὲρ τῆς εὐεργεσίας ὁμολογῶμεν χάριτας. ### alpha 222 Ἀνθρωπίζω . τὰ τῶν ἀνθρώπων φρονῶ. Ἀνῃρημένος . ἀναλαβὼν, ἑλόμενος, ἐπενεγκάμενος. —ὁ δὲ βασιλεὺς τοσαύτην νίκην ἀδάκρυτον καὶ ἀναίμακτον ἀνῃρημένος εἰς τὰς Σάρδεις ὑπέστρεψεν. Ἀνηρώτιζεν . ἀντὶ τοῦ ἠρώτα. οὕτως Τηλεκλείδης. Ἀνηγμένος . ηὐξημένος. Ἀνιλύσπω . ἀνέβαινες. Ἀνιεμένη κόλπον . ἀνέλκουσα καὶ ἀναχαλοῦσα καὶ ἀπογυμνοῦσα τὸ κατὰ τοὺς μαστοὺς κόλπωμα. καὶ αἶγας ἀνιεμένους. Ἀνιλλομένη . καθυποκρινομένη. κυρίως δὲ ἀνίλλεσθαι τὸ ἀπαξιοῦν. * Ἀνηκέστους . ἀφορήτους ἢ ἀνιάτους, ἢ ἀθεραπεύτους. * Ἀνιστάμεναι . ἀντὶ τοῦ αἰχμαλωτιζόμεναι. Ἀνίτω . ἀναδιδόσθω. Ἀνιπτάμενος . πετόμενος. Ἄνιθι . ἄνελθε. * καὶ κάτιθι, κάτελθε. καὶ ἄπιθι, ἄπελθε. * Ἀνίησιν . ἐᾷ, ἀπολύει. Ἀνιείς . ἀφιείς. Ἀνιμᾶσθαι . ἀντλᾷν. ἀνασπᾷν. Ἀνίημι . συγχωρῶ. Ἀνοσιουργηθέντων . ἀνόμως πραχθέντων. Ἀνοιμώζω . στενάζω, θρηνῶ. ### alpha 223 Ἀνοίσω . ἀνενέγκω, ἀναβιβάσω. Ἀνορταλίζειν . σκιρτᾷν, παίζειν. Ἀνοχλίζω . τὸ ἀνέχω, καὶ ἀναβαστάζω, καὶ μετακινῶ. παρὰ τὸ ὄχλος, τοῦτο παρὰ τὸ ὀλῶ, τὸ συστρέφω. Ἀνομένης . παυομένης, ἀνυομένης. Ἀνοικίσαι . ἀντὶ τοῦ ἀνακτίσαι. ἀνοικίσαι τὴν πόλιν. Ἀνομολογεῖσθαι . σαφῶς καὶ γενναίως γινώσκεσθαι. Ἀνύτειν . πληροῦν· ἐνεργεῖν. καὶ ἀνύειν ὁμοίως. Ἄνωχθι . κέλευσον. ἐνεστώς ἐστι καὶ παρατατικὸς ἤπερ παρακείμενος. ἀνωγῶ, ἀνώγημι, τὸ προστακτικὸν ἀνώγηθι, καὶ τροπῇ τοῦ γ εἰς χ καὶ συγκοπῇ ἄνωχθι. Ἀνύω . τὸ πληρῶ. παρὰ τὸ ἄνω, τὸ πράττω καὶ τελειῶ, γίνεται τὸ ἀνύω. [οἷον· —μάλα νὺξ ἄνεται— καί· —οὐκ ἀνύω φθονέουσα— ἀντὶ τοῦ οὐδὲν ὠφελῶ, οὐδὲν πράσσω. ἀνύω καὶ ἀνύτω. ἀπὸ τοῦ ἀνύω καὶ ἀρύω γέγονεν.] Ἀνῳκοδόμησεν . ἔκτισεν. Ἀνωρθρίαζον . ἀντὶ τοῦ ὄρθριοι βοῶντες ἔλεγον. οὕτως Ἀνδοκίδης. Ἄνωγε . παρεκέλευε. [τὸ θέμα ἀνωγῶ, πρώτης συζυγίας τῶν περισπωμένων. γέγονε δὲ ἀνωγή. τοῦτο παρὰ τὸ ἄνω, τὸ ἐγκελευσματικὸν ἐπίῤῥημα. ἢ παρὰ τὸ ἄγω γίνεται ἀγωγή. καὶ γί‐ ### alpha 224 νεται ἀγωγὴ ἡ ἐγκέλευσις, δι’ οὗ ἄγομέν τι καὶ φέρομεν. ἀνωγῶ οὖν, ὁ παρατατικὸς ἠνώγουν, τὸ τρίτον ἠνώγει, ὁ μέλλων ἀνωγήσω, ὁ ἀόριστος ἠνώγησα, ὁ δεύτερος ἀόριστος ἤνωγον, ἤνωγες, ἤνωγε. καὶ κατὰ συστολὴν ἄνωγε.] [ Ἀνέῳγε . ῥῆμα ὁριστικόν. οἴγω καὶ ἀνοίγω, ὃ καὶ διΐστησιν ὁ Αἰολεὺς λέγων· πάντας ὀΐγων θαλάμους. ὁ παρατατικὸς ἤνωγον, ἐπεισόδῳ τοῦ ε ἠνέῳγον. τὸ τρίτον ἠνέῳγε, καὶ συστολῇ ἀνέῳγεν. —ἐπιθήματα κάλ’ ἀνέῳγεν. ἀπὸ δὲ τοῦ ἀνοίγω ὁ παρατατικὸς ἀνῷγον, τὸ τρίτον ἀνῷγε. —τὸν δ’ οὐ θεὸς ἄλλος ἀνῷγεν. ἔστι καὶ ἀπὸ τοῦ ἀνοίγω ὁ παρακείμενος ἤνωχα, ἐπεισόδῳ τοῦ ε ἠνέωχα, ὁ μέσος ἠνέωγα, τὸ τρίτον ἠνέωγε καὶ συστολῇ ἀνέωγε. Ἰστέον δὲ, ὅτι, ὅτε μέν ἐστιν ἐνεργητικὰ, αἰτιατικῇ συντάσσεται, ὅτε δὲ παθητικὰ, εὐθείᾳ.] Ἀναγινώσκετε . ὑπομιμνήσκεσθε. ἀνάγνωσις γὰρ ἡ ὑπόμνησις, ἡ ἄνωθεν γνῶσις. οὐ γὰρ ἄλλα γράφομεν ὑμῖν, ἀλλ’ ἢ ἃ ἀναγινώσκετε. Ἀναγινωσκομένη . μνημονευομένη, ὁμιλουμένη. καὶ ὁ Ἀπόστολος· γινωσκομένη καὶ ἀναγινωσκομένη ὑπὸ πάντων ἀνθρώπων. ἀνάγνωσιν δὲ καλεῖ ὁ Ἀπόστολος τὴν αὐτοῦ περὶ αὐτῶν ὁμιλίαν καὶ γνώμην. Ἀνακεφαλαιώσασθαι . συνάψαι, ἑνῶσαι. ἀνακεφαλαιώσασθαι τὰ πάντα ἐν Χριστῷ. Ἀναβεβλήσθω . ὑπερτεθήτω εἰς ἄλλον καιρόν. ### alpha 225 (1t) (Ἐπίῤῥημα.) Ἀναμίξ . ἀναμεμιγμένως. Ἀναφανδόν . φανερῶς. Ἀναιμωτεί . ἄνευ αἵματος καὶ πολέμου καὶ κόπου. Ἀναλόγως . ὁμοίως. Ἀνέδην . φανερῶς. παρὰ τὸ ἐῶ, τὸ ἀφίημι, ἔδην καὶ ἀνέδην· ὡς κλέπτω κλέβδην. σημαίνει δὲ τὸ ἀναστάτως εἶναι. παρὰ τὸ ἔδος, ἔδην καὶ ἀνέδην, κατὰ στέρησιν τοῦ ἑδράσαι, ὅ ἐστιν ἱδρύσαι. τὸ ἄνευ ἕδους φεύγειν. * Ἀναίδην δὲ, τὸ ἀναισχύντως, διὰ τῆς αι διφθόγγου. * Ἀνέκαθεν . ἐκ πολλοῦ χρόνου, ἢ ἀπ’ ἀρχῆς. Ἀνιδιτί . ἀκόπως. Ἀνωϊστί . λάθρα, ἀπροσδοκήτως. παρὰ τὸ ἴω τὸ ὑπονοῶ. ὅπερ καὶ ὀΐω γέγονεν. ὀϊόμενον θανέεσθαι. καί· —ὀΐσατο θεὸν εἶναι. γίνεται ὀϊστὶ καὶ ἐκ τοῦ ο εἰς ω μέγα ὠϊστὶ καὶ ἐν συνθέσει ἀνωϊστί. [ἐκ δὲ τοῦ οἴω οἰστὸς, καὶ ἀνώϊστος, κατ’ ἔκτασιν.] Ἀνενδιάστως . ἀδιστάκτως, ἀναμφιβόλως. Ἀνελευθέρως . τὸ ἐκτὸς τῆς ἀληθείας ποιεῖν τί. Ἀντικρύ . ἐξ ἐναντίας, κατέναντι. παρὰ τὴν ### alpha 226 ἀντὶ καὶ τὸ κάρα ἀντικαρὺ, καὶ ἐν συγκοπῇ ἀντικρύ. Ἄντικρυς . ἀνυποστόλως. ἀφόβως, ἀνυπόπτως. φανερῶς. ἢ ὡσανεί. Ἄνω . τὸ ἀπέχον πλέον τοῦ μέσου. Ἀνακῶς . ἐπιμελῶς, πεφροντισμένως, πεφυλαγμένως. Ἀνασταδόν . ἀντὶ τοῦ ἀναστάντες, ἐπίῤῥημα ποιότητος. ἀπὸ τοῦ ἵστημι, ἵσταμαι. Ἀνδρακάς . ἐπίῤῥημα [ποιότητος.] σημαίνει κατὰ ἄνδρα. παρὰ τὸ ἀνδρὸς γενικὴ, καὶ τὸ ἕκαστον, συγκοπῇ ἑκὰς, καὶ ἀνδροεκὰς, καὶ συγκοπῇ ἀνδροκὰς, καὶ τροπῇ ἀνδρακάς· ὡς κυνόμυια, κυνάμυια. * Ἀναμέρος . ἐκ διαδοχῆς. * Ἀναιμεί . χωρὶς αἵματος. Ἀνατί . παρὰ τῷ Λυκόφρονι τὸ χωρὶς βλάβης. καὶ ἄνευ τίσεως καὶ τιμωρίας. Ἀναυλεί . χωρὶς ναύλου. [ Ἀνοιμωκτί . χωρὶς οἰμωγῆς.] [ Ἀνοικτί . χωρὶς οἴκτου.] Ἀνυποστόλως . ἀνερυθριάστως, ἀναιδῶς. Ἀναπήρως . βεβλημένως, μὴ ὑγιῶς ἔχον. πηρὸς γὰρ ὁ τυφλὸς καὶ ἐμπαθής. Ἀναστροφάδην . ὅταν ὁ ἐγκαλῶν τῷ ἠδικημένῳ ἐγκαλεῖ. ### alpha 227 Ἀνεσκολοπισμένως . ἀνασταυρωμένως. σκόλοπες γὰρ τὰ ὀξέα ξύλα. Ἀνακράτος . μετὰ πάσης σπουδῆς. οἱ δὲ ἔφυγον ἀνακράτος. Ἀναπαυδήτως . τὸ κατακλίνεσθαι ὡς πρὸς ὕπνον. τὸ ἀναπαύεσθαι. Ἀνατατικῶς . προστακτικῶς. ἐμβριθῶς. ἢ ἀναπεπαυμένως καὶ ἀνηπλωμένως. Ἄνδιχα . ἀντὶ τοῦ διχῶς. Ὅμηρος· —ἢ ἄνδιχα πάντα δάσασθαι. καὶ ἀντὶ τὸ χωρίς. μήτ’ ἄρα τῶν κώμων ἄνδιχα μήτε λύρης. Ἀνουτητί . ἄνευ τρώσεως. Ἀντιπεπονθότως . ἀντικειμένως, ἐναντίως. Ἀνόμως . παρὰ τῷ Ἀποστόλῳ. χωρὶς τῆς τοῦ νόμου κατακρίσεως. ὅσοι γὰρ ἀνόμως ἥμαρτον, ἀνόμως καὶ ἀπολοῦνται. Τὸ Α μετὰ τοῦ Ξ. (Ἀρσενικόν.) Ἀξιάγαστος . ἀξιοθαύμαστος. Ἀξιέραστος . ἀξιεπιθύμητος. ### alpha 228 Ἀξιέπαινος . ὁ ἄξιος ἐπαίνου. Ἀξιομνημόνευτος . ὁ ἄξιος μνημοσύνων. Ἀξύλῳ . πολυξύλῳ, κατ’ ἐπίτασιν τοῦ α . Ἄξων . τὸ διῆκον διὰ τῶν τροχῶν ξύλον. Ἄξονες . ἐν οἷς οἱ ἰδιωτικοὶ ἐνεγράφοντο νόμοι, οἳ καὶ τετράγωνοι ὑπῆρχον πίνακες. ἄξονες καὶ αἱ πράξεις τῶν ἀρετῶν. Ἀξύμβλητος . ἀναπάντητος. Ἄξυνος . ὁ ἀκοινώνητος. Ἀξύστατον . οὐ συνεστῶτα, οὐδὲ πυκνὸν, ἀλλ’ ἀραιόν. Ἀξιόμαχος . ἰσοδύναμος. ἦν δὲ ἔχων στρατὸν ἀξιόμαχον. Ἀξιόχρεως . ὁ ἀξιόπιστος. Ἀξιδάρης . ὄνομα κύριον. (Θηλυκόν.) Ἀξιοπιστία . ἡ πίστωσις. Ἄξος . πόλις Κρήτης. Ἀξίωσιν . τιμήν. αὐτὸν δὲ βασιλέα ὄντα κατ’ ἀξίωσιν τῆς τρίτης μοίρας, μεγέθει τὲ χώρας καὶ πλήθει τῶν ὑπηκόων—. ### alpha 229 Ἀξούμη . μητρόπολις Αἰθιοπίας. ὁ πολίτης Ἀξουμίτης. Ἀξυλία . ἡ ἔνδεια τῶν ξύλων. (Οὐδέτερον.) Ἀξιαπηγητότατα . ἄξια τοῦ ὑφηγεῖσθαι. Ἄξιον . οἱ ῥήτορες ἐπὶ τοῦ δικαίου καὶ εὐλόγου τοῦτο ἐκλαμβάνουσι. παρὰ τὸ ἄγω, ἄξω. [ὁμοίως καὶ ἄξων παρὰ τὸ ἄγω, ἄξω.] Ἄξοον . τὸ ἄτμητον. Ἀξύμμετρον . τὸ ὑπὲρ τὸ μέτρον. Ἄξιον . τὸ εὔωνον παρὰ Ἀττικοῖς. Ἀξίωμα . ἡ ἱκεσία. καὶ ὁ Δαβὶδ φησίν· εἰσέλθοι τὸ ἀξίωμά μου ἐνώπιόν σου, κύριε. Ἀξιόχρεων . καὶ ἐπὶ οὐδετέρου. δεῖ γινώσκειν, ὅτι πᾶν οὐδέτερον εἰς ν λῆγον ἀπαθὲς βραχυκαταληκτεῖ. ξύλον, λοῦτρον, πτερόν· χωρὶς τοῦ πᾶν, τοῦτο γὰρ μακροκατάληκτον, καὶ χωρὶς τῶν παρὰ τὸ ποὺς, οἷον· δίπουν. πρόσκειται ἀπαθὲς διὰ τὸ ποιοῦν καὶ χρυσοῦν καὶ ὀστοῦν καὶ χαλκοῦν· ταῦτα γὰρ ἀπὸ κράσεως γέγονε. [καὶ τὸ διπλοῦν ἀπὸ τοῦ διπλόον, καὶ τὸ ἀγήρων ἀπὸ τοῦ ἀγήραον. τὸ ἀξιόχρεων καὶ τὸ ἀνάπλεων τῶν διὰ τοῦ ο .] Ἄξιον . δίκαιον. ὁ Ἀπόστολος· ὀφείλομεν * ἡμεῖς * εὐχαριστεῖν, καθὼς ἄξιόν ἐστι. [ἢ τὸ ἄξιον δίκαιον νοήσεις, ἢ οὕτως μεγάλως. καθὼς ἄξιον τῷ μεγάλα παρέχοντι.] (Ῥῆμα.) Ἀξιουμένου . τυγχάνοντος. ### alpha 230 Ἀξιῶ . ὑπολαμβάνω. σημαίνει δὲ καὶ τὸ ἱκετεύω καὶ τὸ νομίζω. [ Ἄξω] καὶ ἐνταῦθα καὶ ἐκεῖσε· ἀπάξω δὲ τὸ ὀπίσω ἄξω. (Ἐπίῤῥημα.) Ἀξιοζήλως . ἐπαινετῶς. ὁ δὲ ἐν ὀφθαλμοῖς τῶν ἁπάντων αὐτὸν ἀξιοζήλως διεχρήσατο. Τὸ Α μετὰ τοῦ Ο. (Ἀρσενικόν.) Ἀοιδός . ὁ κιθαρῳδὸς, τραγῳδός. ἀπὸ τοῦ ἀείδω ἀοιδός. Ἀοίδιμος . ὁ ἀείμνηστος. παρὰ τὴν ἀοιδὴν ἀοίδιμος, ὡς τροφὴ τρόφιμος. τουτέστι ὁ ἐν ᾠδαῖς ἀεὶ ὀνομαζόμενος, ἢ μνημονευόμενος. [ἢ ὀνομαζόμενος.] Ἀοσσητήρ . ὁ ἄνευ ὄσσης καὶ κληδόνος αὐτομάτως βοηθῶν. ὀσσητὴρ καὶ ἀοσσητήρ. Ἄοιμος . ἀπόρευτος. οἶμος γὰρ ἡ ὁδός. Ἄοζοι . πολύοζοι, πολλὰ ξύλα καίοντες. λέγει δὲ τοὺς μαγείρους· ὄζος γὰρ ὁ κλάδος. Ἄορνις . λιμὴν παρὰ τὴν Ταρσηνίαν. Ἀορτήρ . ὁ λῶρος, ἐν ᾧ τὸ ξίφος κρέμαται. παρὰ τὸ αἴρω ἀρτὴρ, καὶ πλεονασμῷ τοῦ ο ἀορτήρ. [—ἀτὰρ περὶ κουλεὸν ἦεν ἀργύρεον χρυσέοισιν ἀορτήρεσσιν ἀρηρός. καὶ ἄορ τὸ ξίφος. ἀείρω, ἄορ.] Ἀολλέες . ὁμοῦ συνηγμένοι. παρὰ τὸ ὁμοῦ εἰλεῖσθαι. ἀπὸ γὰρ τοῦ ἀέλλω ῥήματος τοῦ σημαί‐ ### alpha 231 νοντος τὸ συστρέφω. [ἢ εἰλῶ ῥήματος ὄνομα ἐλλὴς, καὶ μετὰ τοῦ ἐπιτατικοῦ α ἢ ὁμοῦ ἀελλὴς, καὶ τροπῇ τοῦ α εἰς ο ἀολλὴς, καὶ ἡ εὐθεῖα τῶν πληθυντικῶν ἀολλέες. ἐκ δὲ τοῦ ἀολλὴς γίνεται ἀολλίζω.] Ἀοιδός . κιθαρῳδός. προκατάρχει ῥῆμα τὸ ἀείδω. ἔφαμεν δὲ, ὅτι ἔθος ἔχουσιν οἱ ποιηταὶ παρατιθέναι τὰ ὀνόματα τοῖς ἀφ’ ὧν γεγόνασιν. πεπόλιστο πόλις, μάχην ἐμάχοντο, βοῦς βουκολέεσκεν. [οὕτω καὶ ἐνταῦθα] ἀοιδὸς ἀοιδέμεναι. ἀοίδω καὶ Ὅμηρος· καλὸν ἀοιδιάει. Ἄοπος . ἄφωνος ἢ ἀόρατος. Ἀόργητος . ὁ μὴ ὀργιζόμενος. (Θηλυκόν.) Ἀοιδή . ἡ ᾠδή. Ἄορες . αἱ γυναῖκες. Ἄορνος . πέτρα ἐν τῇ Ἰνδικῇ, ἐν ᾗ οὐ κάθηται ὄρνις διὰ τὸ εἶναι αὐτὴν ὑπερύψηλον. Ἀοριστύν . ὁμιλίαν. συναναστροφήν. Ἀόριστος γῆ . ἡ μὴ ἔχουσα ὅρους, μὴ δὲ σπειρομένη, ἕως οὗ ἐστιν ἑκάστου τὸ δίκαιον. ### alpha 232 Ἀόρατος . ὥσπερ τὸ καλύπτεσθαι τὴν γῆν ὑπὸ τοῦ ὕδατος, ὡς τό· ἡ δὲ γῆ ἦν ἀόρατος καὶ ἀκατασκεύαστος. φύσει γὰρ ἦν ὁρατὴ, διὰ δὲ τὴν ἐπιπρόσθησιν τοῦ ἐπικειμένου αὐτῇ ὕδατος [ἦν ἀόρατος.] (Οὐδέτερον.) Ἄορ . τὸ ξίφος. παρὰ τὸ ἀείρω ἄορ. Ἀόριστον . ὅρῳ μὴ ὑποβεβλημένον καὶ κατεχόμενον. τὸ κατ’ οὐσίαν θεὸς, τὸ μόνον ἄκτιστον. ζήτει [περὶ τοῦ] ἀορίστου εἰς τὸ τί ἐστιν ὅρος, ἐν ᾧ καὶ περὶ ὁριστοῦ. Ἀόρατον . τὸ καθάπαξ ἀδύνατον ὁραθῆναι, οἷον ἡ φωνή. ἢ τὸ πεφυκὸς ὁρατὸν, μὴ ὁρώμενον δὲ, ὅπέρ ἐστι τὸ ἐν στερήσει. ἢ ὃ μὴ πέφυκεν ὀφθαλμοῖς σαρκὸς καθορᾶσθαι. ἢ ὡς ὁ νοῦς ὁ ἡμέτερος, ἢ ὡς ὁ ἐν τῷ βυθῷ σίδηρος, ὃς ὁρατὸς φύσει ὑπάρχων, ἀποκέκρυπται διὰ τὴν ἐπιπρόσθησιν τοῦ ἐπικειμένου αὐτῷ σώματος. (Ῥῆμα.) Ἀολλίσας . συναθροίσα. Ἀολλισθῆναι . ὁμοίως. [συναθροισθῆναι.] Ἀολλεῖ . συνάγει. Ἀοζήσω . διακονήσω, ὑπηρετήσω, ὑπουργήσω. ### alpha 233 (1t) Τὸ Α μετὰ τοῦ Π. (Ἀρσενικόν.) Ἀπαράβλητος . ἀσύγκριτος, ἀνόμοιος. Ἀπαράκλητοι . αὐτόματοι. Θουκυδίδης· τῶν αὐτονόμων Θρᾳκῶν ἀπαράκλητοι ἐφ’ ἁρπαγὴν ἠκολούθουν. ἀπαράκλητοι καὶ οἱ ἀπαρηγόρητοι. Ἄπαρνος . ὁ καθόλου ἀρνούμενος. Ἁπαλός . μαλακός. παρὰ τὴν ἁφὴν ἁφαλὸς καὶ ἁπαλός. Ἀπόμισθοι . οἱ μὴ μισθὸν λαμβάνοντες. Ἄπειρος . ὁ ἀμαθής. παρὰ τὸ μὴ ἔχειν πεῖραν. Ἄπειρος δὲ, ὁ πολὺς καὶ ὁ μέγας . παρὰ τὸ μὴ ἔχειν πέρας. [σημαίνει δὲ τὸ ἄπειρος καὶ χιτῶνα ἔξοδον μὴ ἔχοντα.] Ἀπηνής . σκληρὸς, ὠμός. ἀπὸ τοῦ [μὴ] αἰνεῖσθαι καὶ ἐπαινεῖσθαι. Ἄπηρος . ὁ ἀβλαβής. παρὰ τὸ πηρὸν ἄπηρος. Ἀπῄορος . ὁ διεστὼς καὶ ἀπηρτημένος. παρὰ τὸ ἀείρω, ἀερῶ. Ἁπλοῦς . ὁ μηδενὶ μετ’ ἐπινοίας ἐξ ἑαυτοῦ λαλῶν. [ὥσπερ παρὰ τὸ πέλω καὶ τὸ δύο γίνεται διπλόος διπλοῦς, οὕτως καὶ παρὰ τὸ α τὸ σημαῖνον τὸ ἓν καὶ τὸ πέλω γίνεται ἁπλοῦς, ὁ τὸ ἓν ὑπάρχων.] Ἄπορος . ὁ πτωχός· κυρίως δὲ ὁ ἀδιόδευτος τόπος. πόρος γὰρ ὁ περάσιμος τόπος. ### alpha 234 Ἀπότριχες . οἱ ἄνηβοι, τῆς ἀπὸ προθέσεως ἀντὶ τοῦ α στερήσεως κειμένης. ὡς ἐν τῷ· ἀποκηδήσαντε φεροίμεθα χεῖρον ἄεθλον. ἀντὶ τοῦ ἀκηδήσαντες. καὶ, ἀπότιμον ἔθεντο, ἀντὶ τοῦ ἄτιμον. Ἀπελλαῖος . ὁ Δεκέμβριος μήν. Ἀπαίδευτοι . ἄτακτοι, ἀνόητοι. Ἀπαιδοτρίβητοι . ἀγύμναστοι, ἀπαίδευτοι. Ἀπερίτροπος . ἀνεπίστροφος. οὔτε γὰρ Ἀγαμεμνονίδης παῖς ἀπερίτροπος. Ἀπήμονα . ἀβλαβῆ. Ὅμηρος· τοὺς δ’ εὗρ’ οὐκέτι πάμπαν ἀπήμονας—. Ἄπις . θεὸς Αἰγύπτιος. Ἄπιστος . ὁ ἀσεβής. λέγεται δὲ καὶ ὁ μὴ πειθόμενος, ὥς φησι Πλάτων. Ἁπλῷ λόγῳ . [τῷ] χωρὶς προσθήκης. χωρὶς δὲ προσθήκης εἶπεν οἷον· ὁ Αἰθίοψ πῆ λευκός. κατὰ γὰρ τοὺς ὀδόντας. Ἀποβάτης . ἱππικόν τι ἀγώνισμά ἐστιν. Ἀποβατικοὶ τροχοί . οἱ ἀπὸ τούτου τοῦ ἀγωνίσματος εἰς ἕτερον. Ἀποδέκται . ἄρχοντες κληρωτικοὶ δέκα τὸν ἀριθμὸν κατὰ φυλὰς, οἵτινες ἀπελάμβανον καὶ ἀπεδέχοντο τὰ γραμματεῖα τῶν ὀφειλόντων τῷ δημοσίῳ. διὰ τοῦτο γὰρ καὶ ἀποδέκται ἐκαλοῦντο. εἶτα ἐζητοῦντο τὰ ὀφειλόμενα καὶ ### alpha 235 τὰ ἀποδιδόμενα χρήματα ἐν τῇ βουλῇ καὶ ἐμέριζον εἰς ἃ χρὴ ἀναλίσκειν. Ἀπόπατος . ἡ τῶν σιτίων διὰ γαστρὸς κένωσις. καὶ ἀποπατῆσαι τὸ ἄποθεν τοῦ πάτου γινόμενον· πάτος γὰρ ἡ ὁδός. Ἀπόλλων . ὁ ἥλιος λέγεται κατὰ Ἕλληνας. παρὰ τὸ ἀποπάλλειν τὰς ἰδίας ἀκτῖνας, ἢ παρὰ τὸ ἀπολύειν τῶν κακῶν τοὺς ἀνθρώπους. ἰατρὸς γὰρ ἦν, ὡς ληρῳδοῦσιν οἱ Ἕλληνες. ἢ ὁ μὴ ἀπολλύμενος κατὰ τὴν δύσιν. ἢ ὅτι ὑπὸ τῶν θεολόγων ἓν προσαγορεύεται· ὁ μὴ ὢν πολλὰ ἀλλ’ ἕν. [τὰ εἰς λων ὀνόματα, εἴτε δισύλλαβα, εἴτε ὑπὲρ δύο συλλαβὰς βαρύτονα, φυλάσσουσι τὸ ω ἐπὶ γενικῆς· Ἀσκάλων, Ἀσκάλωνος, Ἀπόλλων, Ἀπόλλωνος.] Ἀπόκλητοι . οἱ κεκλημένοι, οὐ τὴν κοινὴν προσδεξάμενοι σύνοδον. οὔτε τοῖς ἀποκλήτοις συμμεταδόντες ... τὰς αὐτῶν κρίσεις. Ἀποκόπους . ἐκτομίας. κεῖται καὶ ἀντὶ τοῦ ἀσθενεῖς. Ἀπόπληκτος . ὁ πεπονθὼς, ὁ ἠλίθιος. ἔμπληκτος δὲ, ὁ εὐμετάβολος, καὶ φθορᾶς μεστός. Ἀποπομπαῖος . ὁ χίμαρος, ὁ τράγος. καὶ ἀπο‐ ### alpha 236 πομπαῖοι θεοὶ οὕτως ἐκαλοῦντο τινὲς καὶ ἀποπομποὶ, οἱ ἀπότροποι. Ἀπόθεστος . ὁ ἀζήτητος καὶ μὴ ποθούμενος. ποθέω, ποθῶ, ποθήσω, πεπόθηκα, πεπόθεσμαι, πεπόθεσται, ποθεστὸς καὶ ἀπόθεστος. Ἀπόστολος . ὁ ἀποστελλόμενος [μετὰ] στρατιᾶς εἰς πόλεμον παρασκευῆς. Ἀποστολεῖς . οἱ ἐκ τῆς πομπῆς τῶν τριήρων ἀποδεδειγμένοι. Ἀπόστολοι δὲ, αἱ τῶν νεῶν ἐκπομπαί . οὕτως Δημοσθένης. Ἀπροτίμαστος . ἄθικτος, ἄψαυστος. παρὰ τὸ μαίω, τὸ ζητῶ. ὁ μὴ ἐπιζητούμενος πρὸς μίξιν. [ἢ παρὰ τὸ μαστεύω, τὸ ζητῶ. ὅθεν καὶ μαστὸς καὶ τὸ ἐπιμασσάμενος, ὅ ἐστιν ἐπιλαβόμενος, καὶ ἐπεμάσσατο, ἀντὶ τοῦ καθήψατο.] Ἀπτοεπής . τινὲς δασύνουσιν, ἵν’ ᾖ ὁ ἁπτόμενος διὰ λόγων. ἢ ὁ ἀπτόητος ἐν τῷ λέγειν. Ἄπτερος . ταχύς. τῇ δ’ ἄπτερος ἔπλετο μῦθος. ταχὺς πρὸς τὸ πεισθῆναι. καὶ ἰσόπτερος. ἡ γὰρ α στέρησιν δηλοῖ, σημαίνει δὲ καὶ τὸ ὅμοιον καὶ τὸ ἶσον, οἷον ἀτάλαντος, ἄλοχος. ### alpha 237 Ἀπύρους . ἀνεπιτηδείους πρὸς πυρὸς χρῆσιν. Ἀπφύς . ὁ πατὴρ εἴρηται ὑποκοριστικῶς. ἀπὸ τοῦ πάππα, ὃ σημαίνει τὸν πατέρα, ἀφαιρέσει τοῦ κατ’ ἀρχὰς π ἀππὺς, καὶ τροπῇ τοῦ π εἰς φ ἀπφύς. Ἀποτέλειοι . οἱ κατὰ πόλεις ἡγεμόνες τῶν Ἰουδαίων. Ἀποτρόφους . τοὺς μὴ ὄντας τροφίμους τῆς φιλοσοφίας. Ἀπόφημος . δύσφημος. Ἀποφώλιοι . ξένοι. οἱ φυλὴν μὴ ἔχοντες. οὕτως Αἰσχύλος. ἢ ἀπαίδευτοι· φωλεοὶ γὰρ τὰ παιδευτήρια κατὰ Ἴωνας. Ἀποχειροβίων . τῶν ἐκ χειρῶν ζώντων καὶ ταῖς τέχναις προσκαθημένων. Ἀποφαντικόν . κυρίως τὸν ἐκφέροντά τι νόημα, εἴτε διὰ καταφάσεως, εἴτε δι’ ἀποφάσεως. σημαίνει δὲ ἰδικῶς καὶ τὸν μὴ συγκατατιθέμενον. Ἀπωλεύτων . ἄνευ πώλων. Ἀπ’ ὤμοιϊν . ἀπὸ τῶν ὤμων. ### alpha 238 Ἀπράγμων . ἄπονος. ἀπράγμονας δεῖ εἶναι τοὺς σπουδαίους. Ἀπραίδευτοι . ἀζήμιοι. Ἀπρόϊτος . ὁ τῆς οἰκίας μὴ ἐξερχόμενος. Ἀπροσήγορος . ὃν οὐχ οἷόν τε προσαγορεῦσαι διὰ τρόπου τραχύτητα. Ἀπρόσμαχοι . ἀκαταγώνιστοι. οὐκ ἀπρόσμαχοι εἶεν Πάρθοι. Ἄποικοι . οἱ ἐν ἐρήμῳ τόπῳ πεμπόμενοι οἰκῆσαι. ἔποικοι δὲ οἱ ἐν πόλει. παρὰ Θουκυδίδῃ. Ἀπηλιαστής . ὁ μισόδικος. Ἄπελος . τὸ ἕλκος. διὰ τὸ μὴ πελάζειν, ἀλλὰ διΐστασθαι. Ἀπηλητῆρες . καυχηταί. Ἀπαράτιλτος . δασὺς καὶ ἄκοσμος τὰς τρίχας καὶ ἐκ μακροῦ χρόνου ἀλουτιῶν. Ἀποτρόπαιος . φευκτὸς, μισητός. Ἄπαστος . ἄγευστος. παρὰ τὸ ἐσθίω καὶ πόα, ἡ βοτάνη. [ὡς οὖν ἀπὸ τοῦ μῶ, τὸ ζητῶ, γίνεται μαστὸς, οὕτω καὶ παρὰ τὸ πῶ παστὸς καὶ ἄπαστος.] ### alpha 239 Ἀπάλαμνος . ὁ μὴ δυνάμενος παλαμήσασθαι, ὅ ἐστι τεχνάσασθαι· παλάμαι γὰρ αἱ τέχναι. ἢ ὁ ἐν παλάμῃ, ὅ ἐστι τέχνῃ, μὴ μένων. Ἀπερωεύς . κωλυτής. Ἀπηχής . ὁ μὴ συνᾴδων. Ἀπέκτητος . ὁ ἀκτένιστος. πέκω γὰρ τὸ πλέκω καὶ κτενίζω. Ἀπόσιτος . ξένος. Ἀπάλαμνος . ἄπειρος, ἀσθενής. Ἀπηλεγής . σκληρός. Ἀπαράκτητος . ἀνόμοιος, ἀσύγκριτος. Ἀπερισάλπιγκτοι . ἀπεριήχητοι. Ἀπαθής . ἄλυπος. Ἀπολιναρισταί . οὗτοι ἔλεγον· ἐπειδὴ ἡ προσληφθεῖσα σὰρξ ἐθεώθη, δῆλον, ὡς αὐτῇ καὶ ἡ θεότης συνέπαθε· καὶ τοῦτό ἐστι τὸ, ὡς θεὸς τιμᾶται καὶ συναλοίφεται, καθὼς φησὶ καὶ ὁ ἐν θεολόγοις Γρηγόριος. Ἀποσπάδας . τοὺς ἀποσπασθέντας. Ἀπὸ ἕθεν . ἀπὸ ἑαυτοῦ. ἐμὲ, σὲ, ἕ. ἀπὸ οὖν τοῦ ἓ τρίτου προσώπου πλεονασμῷ τῆς θεν συλλαβῆς ἕθεν. Ἀπείριτος . πολύς. ὁ δὲ ἀπείρηστος δίφθογγον καὶ η . (Θηλυκόν.) Ἀπόφασις . λόγος, ἐν ᾧ τὸ ἀληθεύειν ἢ ψεύδεσθαι ὑπάρχει. ἢ λόγος ἀποφαντικὸς τινὸς ἀπό τινος. ἢ ἀνατροπὴ τῆς καταφάσεως. οἷον· ὁ ποταμὸς οὐκ ἀνέρχεται· ὁ δὲ ἄρχων εἰσέρχεται. ἢ λόγος σημαίνων, τί ὂν τίνι μὴ ὑπάρχει. τὸ ### alpha 240 δὲ τίνι ὑπάρχει, δηλοῖ τὴν κατάφασιν, τὸ δὲ τίνι μὴ ὑπάρχει, σημαίνει τὴν ἀπόφασιν. ἀπόφασις δὲ καὶ πρότασις καὶ πρόβλημα καὶ ἔνστασις καὶ συμπέρασμα. τὰ πέντε ταῦτα οὐδὲν κατὰ τὴν ὑπόστασιν ἀλλήλων διαφέρουσιν· ἡ δὲ διαφορὰ τούτων κατ’ ἐπίνοιαν ἢ κατά τινα γίνεται σχέσιν. ὅταν μὲν γὰρ ἁπλῶς ἀποφαίνομαι, ὅτι ἡ ψυχὴ ἀθάνατός ἐστι, [ἀπόφασις λέγεται· ὅταν δὲ ὡς μέρος συλλογισμοῦ ληφθῇ, ὅτι ἡ ψυχὴ ἀθάνατός ἐστι,] τὸ ἀθάνατον, αὐτοκίνητον, τότε πρότασις ἐστὶ τὸ λέγειν ἡ ψυχὴ ἀθάνατος. ἡνίκα δὲ ἐνίσταται πρὸς τὴν πρότασιν ζητῶν, πόθεν δῆλον, ὅτι ἡ ψυχὴ ἀθάνατός ἐστι, τότε τὸ τοιοῦτον ἔνστασις προσαγορεύεται. ἡνίκα δὲ πάλιν προτείνομεν εἰς ζήτησιν, ἆρά γε ἡ ψυχὴ ἀθάνατός ἐστι, καλεῖται πρόβλημα. ὅτε δὲ ἐκ προτάσεως συνάγεται, καλεῖται συμπέρασμα. Ἀπαξίωσις . καταφρόνησις. ὁ δὲ Φίλιππος ἐδυσχέραινεν ἐπὶ τῇ τῶν Κερκυρέων ἀπαξιώσει— καὶ ἀπαξιῶν ἀντὶ τοῦ ἀνάξιον ἡγούμενος. Ἀπάρσεως . ἀναχωρήσεως. τῆς δὲ ἀλόγου ταύτης ἀπάρσεως——. Ἁπληγίς . τὸ ἁπλοῦν ἱμάτιον, ὅπερ Ὅμηρος ἁπλοΐδα καλεῖ. παρὰ τὸ ἁπλῆ ἁπληῒς καὶ ἁπληγίς. Ἀποφράδες . αἱ ἀπηγορευμέναι ἡμέραι, ἃς οἱ παλαιοὶ καὶ ἀπεικάδας καλοῦσι. φθίνοντος τοῦ μηνὸς τετράδα τρίτην ἡμέραν. ἢ τὰς ἡμέρας, ἐν αἷς τὰς φονικὰς δίκας ἐδίκαζον, διὰ τὸ οἷον ### alpha 241 ἀποφράττεσθαι τὸ τῆς σελήνης φῶς ἐν αὐταῖς. καὶ τοὺς πονηροὺς δὲ ἀποφράδας ἐπιθετικῶς ἐκάλουν. [οἷον· ἄνθρωπος ἀποφρὰς καὶ βλέπων ἀπιστίαν. παρὰ τὸ φῶ ῥῆμα, φράζω, ὁ μέλλων φράσω, ἀποβολῇ τοῦ ω φρὰς καὶ ἀποφράς.] Ἀπορία . ἡ καθ’ ὑπεροχὴν ἑτέρου ἀσθενείας ὕπαρξις. Ἀπόγνωσις . ἐλπίδος στέρησις. Ἀπόνοια . ἡ χωρίζουσα τοῦ δέοντος, καὶ ἀποστασίαν ποιοῦσα τοῦ νοῦ. Ἀπάθεια . οὐ * τὸ μὴ πολεμεῖσθαι ὑπὸ δαιμόνων, * τὸ μὴ λυπεῖσθαι ὑπὸ δαιμόνων. ἐπεὶ ἄρα ὀφείλομεν κατὰ τὸν Ἀπόστολον ἐξεληλυθέναι ἐκ τοῦ κόσμου· ἀλλὰ πολεμουμένους ὑπ’ αὐτῶν ἀπολεμήτους μένειν. Ἀπάθειά ἐστιν ἄνθος τοῖς πρακτικοῖς· πρακτικὸν δὲ συνίστησιν ἡ τήρησις τῶν τοῦ χριστοῦ ἐντολῶν· τούτων δὲ φύλαξ ὁ φόβος αὐτοῦ. ἔργον δὲ ἀπαθείας ἡ ἀγάπη. ἀπάθεια ἐστὶ κατάστασις ψυχῆς λογικῆς ἐκ πραότητος καὶ σωφροσύνης συνισταμένη. Ἀποτίμησις . τὸ ἀποτίμημα, καὶ τὸ τέλος, καὶ ὁ φόρος. Ἀπήχεια . ἀντὶ τοῦ ἀπέχθεια. οὕτως Λυσίας καὶ Δείναρχος. ### alpha 242 Ἀππία . ὁδὸς οὕτως καλεῖται ἀπὸ Ἀππίου Ῥωμαίου τιμητοῦ, ὃς λιθομυλίᾳ ταύτην κατέστρωσε καὶ ὕδατος ὀχετοὺς κατεσκεύασεν. Ἀπιστία . ἡ ἀσέβεια καὶ ἡ ἀπείθεια. οὕτως Πλάτων. Ἁπλᾶς φησὶ Καλλίστρατος τὰ μονοπέλματα τῶν ὑποδημάτων. Ἀπόγνοια . ἀπόγνωσις. Θουκυδίδης· ἐνέπρησαν δὲ τὰ πλοῖα, οὕτως ἀπόγνοια ἦ. Ἀπὸ γραμμῆς . οἷον ἀπ’ ἀρχῆς. ἐκ μεταφορᾶς τῆς τῶν δρομέων ἀφετηρίας, καὶ γραμμῆς, ἣν καὶ ἄφεσιν καὶ βαλβίδα καλοῦσιν. Ἀπογραφή . ἐπειδάν τις λέγει τινὰ ἔχειν τὶ τῶν τῆς πόλεως, ὁ ἐναγόμενος ἀπογραφὴν ποιεῖται, δηλῶν ὅσα τὲ ἔχει καὶ ὅθεν τὰ χρήματα. Ἀπὸ δόξης . ἀπὸ εἰκασμοῦ. Ἀποθήκη . καὶ ἡ ἀποστροφή. οὕτως Φίλιστος. Ἀποκαραδοκία καὶ ἀποκαραδοκῶν . ὁ προσδοκῶν. ὁ δὲ καθῆστο ἐν τῇ παρεμβολῇ ἀποκαραδοκῶν, ὅπη καὶ τύχης χωρήσοι τὰ πράγματα. Ἀπώλεια . τὰ διὰ τοῦ εια προπαροξύτονα, ἔχοντα ἐνεστῶτα ἀντὶ παρακειμένου, δίφθογγον ἔχει· οἷον· ἀνθῶ, ἄνθεια· θαλῶ, θάλεια· χαιρῶ, χαίρεια· κρατῶ, κράτεια· μήδω, μήδεια. [ἐπὶ γυναικὸς τῆς ἡρωΐδος· ἐπὶ δὲ τῆς χώρας διὰ τοῦ ι · ἐπὶ τῆς πόλεως μίδεια.] προπαροξυτόνως, καὶ κατὰ τὴν παραλήγουσαν διὰ τοῦ ### alpha 243 ι . τὰ δὲ διὰ τοῦ ὄλλω ἐκτείνουσι τὸ ω · ἐξώλεια, προώλεια. Ἀποκλήρωσις . διανομὴ, μερισμός· μέρος εἰς ἀμείνονα λῆξιν. λῆξις δέ ἐστι μερὶς, παῦσις. κληρονομία. Ἀπόκρισις . ἡ ἀπολογία. οὕτως Λυσίας, Ἀντιφῶν καὶ Δημοσθένης. Ἀπομαγδαλία . τὸ σταῖς, ᾧ ἀπομάττονται οἱ μάγειροι, ὅπερ ἐκάλουν χειρόμακτρον, ὃ μετὰ τὴν ἐργασίαν ἀπέῤῥιπτον τοῖς κυσίν. ἢ ἡ τῶν κυνῶν τροφή. Ἀπολλωνίτις . χώρα. οἶμαι δὲ καὶ ἐπὶ ἀρσενικοῦ γράφεται. Ἀπὸ πεντόζοιο . πεντακλάδου. Ἡσίοδος· —μὴ δ’ ἀπὸ πεντόζοιο ...... αὖον ἀπὸ χλωροῦ τάμνειν αἴθωνι σιδήρῳ. πεντάκλαδος ἡ χείρ. μὴ ὀνυχίσῃς, φησὶν, ἐν ἑορτῇ ξηρὸν ὄνυχα. χλωρὸν δὲ τὸ ζωτικὸν αἷμα. ἀσεβὲς γὰρ τὸ ὀνυχίζεσθαι ἐν ἑορτῇ θεῶν. κλίνεται δὲ ἡ πέντοζος, τῆς πεντόζου. Ἀποῤῥῶγες . ἐξοχαὶ ἀπεσχισμέναι, ἀπεῤῥηγμέναι, ἀπ’ ἀλλήλων ἀπεσπασμέναι. [ἀπὸ τοῦ ρω ῥὴξ, καὶ τροπῇ ῥὼξ, καὶ κλίνεται ῥωγὸς καὶ μετὰ τῆς ἀπὸ προθέσεως ἀποῤῥώξ.] ### alpha 244 Ἀπόνοια . ἄνοια, ὕβρις. Ἀποπληξία . θλίψις, μανία, ἄνοια, ἢ πλῆθος ἰχῶρος τὲ καὶ πνεύματος, ἐπισχόντος τὴν ἀναπνοήν. Ἀποπομπή . ἡ ἀποτροπή. Ἀποπορεία . ἡ ἐπαναχώρησις, ἡ ἐπαναστροφὴ, ἡ ἐπάνοδος. ἐπιταχύναι τὴν ἀποπορείαν. Ἀπορησία . ἀντὶ τοῦ ἀπορία. οὕτως Εὔβουλος. Ἀπόῤῥησις . ἡ ἀπαγόρευσις. ὁ δὲ οὐκ ἤνεγκε τὴν ἀπόῤῥησιν, ἀλλὰ θυμοῦ πληρωθεὶς ἔφη·— σημαίνει δὲ καὶ τὴν ἀποκήρυξιν. Ἀποῤῥοῆς . σταγόνος. Ἄπορος χώρα . ἀντὶ τοῦ ἀπόρευτος. Ἀποσκευή . ἡ τῶν ἐπιτηδείων κομιδή. τὸ παρ’ ἡμῖν λεγόμενον τοῦλδον. τὰ σαγμάρια. συνέταξε δὲ τούτοις καὶ τὴν ἀποσκευήν. Ἀποστολαί . δῶρα, ἀποπέμψεις. Ἀποστολικὴ πολιτεία . τουτέστιν ὀφθαλμῶν ἀκρίβεια, γλώσσης ἐγκράτεια καὶ τὰ ὅμοια. Ἀποστροφή . ἀντὶ τοῦ καταστροφή. Ἀπόταξις . τὸ χωρὶς τετάχθαι τοὺς πρότερον ἀλλήλοις συντεταγμένους εἰς τὸ ὑπηρετεῖν τὸν ὡρισμένον φόρον. οὕτως Ἀντιφῶν. ### alpha 245 Ἀπροτίμαστος . ἄψαυστος ἢ ἄθικτος, ἡ μὴ ἐπιζητηθεῖσα πρὸς μίξιν. παρὰ τὸ μάω, * μῶ, * τὸ ζητῶ, ἢ παρὰ τὸ μαστεύω, ὃ σημαίνει τὸ ζητῶ. Ἀπτήν . ἡ μηδέποτε πτᾶσα, ἡ μὴ πετομένη. καὶ κλίνεται ἀπτῆνος. παρὰ τὸ πέτω πετὴν καὶ ἀπτὴν, ἡ μὴ ἵπτασθαι δυναμένη διὰ σμικρότητα. Ἄπρως . θηλυκόν· πόλις δέ ἐστι Θρᾴκης. ὁ πολίτης Ἀπραῖος. ἐγὼ δέ φημι Ἀπρηνὸς, καὶ τὸ Ἄπρως μηκιστογραφῶ, ὡς τὸ Ἄθως. Ἀπρόσκλητος . ἡ μὴ τυχοῦσα τῶν καλουμένων κλητόρων κατὰ τὸν νόμον. Ἀπότριψις . μέλλησις· ἀπάγγελσις· ἀγώνισις, προάγγελσις· τέκμαρσις, κάθεξις. Ἀπουρία . ἡ ἐξ ἀνίσων γάμων σπορὰ, οἷον ἀπὸ δούλης ἢ ἀπὸ δούλου. Ἀπόφασις . Δημοσθένης. τὸ ἀποφαίνειν διὰ γραμμάτων κατὰ μέρος, ὁπόσην οὐσίαν ἔχει, ὅπερ ἐν ταῖς ἀντιδόσεσι μάλιστα γίνεται. καλεῖται δὲ αὐτὸ καὶ ἀπογραφή. Ἀπραγμοσύνη . ἡ καταφρόνησις, ἡ ἀμέλεια. [ὁ δὲ Ἰουστινιανὸς ἄδικον αὐτῶν ἀπεκάλει τὴν ἐς κουτριγούρους ἀπραγμοσύνην. καὶ ἀπραγμοσύνη, εἶδος ἄνθους. μίλακος ὄζων καὶ ἀπραγμοσύνης.] ### alpha 246 Ἀποίκησις . ἡ μετοίκησις. Ἀπφά . ἀδελφῆς καὶ ἀδελφοῦ ὑποκόρισμα. Ἀπανάστασις . ἀποικία, μετανάστασις. Ἀπέχθεια . μῖσος. Ἀπέλεθρον . ἀμέτρητον καὶ πολλὴν δύναμιν· πέλεθρον γὰρ καὶ πλέθρον μέτρον γῆς. Ἀπειλή . ἡ μετ’ ὀργῆς ἐπίπληξις. παρὰ τὸ ἄποθεν εἶναι ἐλέους, ἢ παρὰ τὸ ἀπείλλειν, ὅ ἐστιν ἀπείργειν· ὁ γὰρ ἀπειλῶν τὸν θέλοντά τι πράττειν ἀπείργει. ἢ παρὰ τὴν ἀπὸ καὶ τοῦ εἰλῶ, ἡ ἀποκλείουσα τῶν δεόντων. ἔστι γὰρ ἀπειλὴ λόγος συστρέφων τὸ δέον, ἢ λόγος ἀπείργων τῶν ἁμαρτημάτων. σημαίνει δὲ τρία· τὸ καυχῶμαι, ὡς τό· —ποτ’ ἀπειλήσει— ἐπὶ δὲ εὐχῆς· —οὐδ’ ἠπείλησεν ἄνακτι— ἐπὶ δὲ ὀργῆς· —αἶψα δ’ ἀναστὰς ἠπείλησε μῦθον— τὸ δὲ εὔχομαι, παρὰ τὸ ἀπέλλας, τὰς φιάλας, δι’ ὧν σπένδοντες. εὐχόμεθα. [τὰ εἰς η λήγοντα θηλυκὰ, παραλήγοντα ἑνὶ τῶν δασέων ἢ ψιλῶν, ἢ ἔν τινι τῶν μέσων, οὐδέποτε τῇ ει διφθόγγῳ παραλήγουσι, πλὴν τοῦ πείνη, ὠτειλὴ, ὀφειλὴ καὶ ἀπειλή.] ### alpha 247 [ Ἀπήνη . ἡ ἅμαξα. παρὰ τὸ ἄνω τὸ ἀνύω, ἄνη καὶ ἀπάνη, καὶ τροπῇ τοῦ α εἰς η ἀπήνη.] Ἄπυστος . ὁ ἀνήκουστος. ἀπὸ τοῦ πεύθω, πευστὸς καὶ ἄπυστος. Ἀπαισός . πόλις κατὰ τὴν Τρωάδα. λέγουσι καὶ δίχα τοῦ α . ὅς ῥ’ ἐνὶ Παισῷ. ὁ πολίτης Ἀπαισηνὸς καὶ Παίσιος. Ἀπάμεια . πόλις Συρίας. ἀπὸ τῆς Ἀπύνας, τῆς Σελεύκου μητρός. ὁ πολίτης Ἀπαμεύς. Ἀπαιόλη . ἀπατητική. Ἀποφοίτησις . χωρισμὸς ἢ ἀναχώρησις. Ἀποῤῥοή . ἡ ἀπὸ σταγόνος τινὸς ῥέουσα. Ἀπόμοιρα . μερὶς, κλῆρος. Ἀπογραφή . ἡ ἀρίθμησις. Ἀπραγμάτευτος . ἡ μηδένα κόπον ἔχουσα, ἡ ἀπολυπραγμόνητος. Ἀπαρτία . ὁ κατὰ τὸν οἶκον κόσμος, ἤτοι τὰ λεγόμενα ἔπιπλα. ἔστι καὶ ἀπαρτῶ, παράγωγον ἀπαρτίζω· τὸ ἀρτίως ὅ ἐστιν εὐαρμόστως συμπληρῶ. * Ἀπηνή . ἡ ἀναιδὴς, καὶ ἀπάνθρωπος, καὶ ἀσεβής. * ### alpha 248 Ἀπαρκτίαις . ταῖς ἀπὸ τῆς ἄρκτου πνοαῖς. καὶ ἀπαρκτίας ἄνεμος, ὁ ἀπὸ τῆς ἄρκτου πνέων. Ἀπάγεια . ἡ μήπω συμπαγεῖσα. Ἀπίης . ξένης. —ἐξ ἀπίης γαίης—. Ἀποσφήλωσις . ἡ ἀποπληξία. Ἀπεμπολὴ καὶ ἀπεμπόλησις . ἡ μετὰ ἀπάτης πρᾶσις καὶ ἐμπορία. Ἀποπληξία . τὸ μετὰ ἀναισθησίας καὶ παρέσεως πάθος. Ἀπαγωγάς . αἰχμαλωσίας. Ἀπανθρωπία . ἡ κακία. ὅταν γάρ τις μὴ κατὰ ἄνθρωπον ποιῇ, τοῦτο ἀπανθρωπία. Ἀποκαραδοκία . προσδοκία, ἐλπίς. Ἀπάθεια τοῦ νοῦ . ἀπὸ τῆς κτίσεως ἀποδημία. Ἀπαράτρωτος . ἀπαρασάλευτος. Ἀπὸ κοπρίας . ἀπὸ πειρασμοῦ. Ἀποκοπή . ἡ ἐκ τοῦ τέλους ἄρσις. οἷον· κυκεῶνα, κυκεῶ· ἱδρῶτα, ἱδρῶ. Ἀπήχησις . ὁ ἦχος καὶ ἡ προφορὰ καὶ ἡ ἐκφώνησις. ### alpha 249 Ἀπόστροφος . σημεῖον ἐκθλίψεως φωνήεντος * ἢ φωνηέντων, * οἷον· ὣς ἔφατ’ εὐχόμενος— ἀπόστροφος δὲ διὰ τὸ νεύειν ἐπὶ τὰ ἔσω κάτω. τίθεται δὲ ἀντὶ τεσσάρων· ἀντὶ τοῦ α · ἀντὶ τοῦ ε · ἀντὶ τοῦ ι , καὶ ἀντὶ τοῦ ο . Ἀπειροκαλία . ἡ φιλοδοξία. καὶ ἀπειρόκαλοι. εἴρηται δὲ ἀπὸ τοῦ ἀπείρους εἶναι τοῦ καλοῦ, ἤτοι τῆς ταπεινώσεως. ἢ οἱ ἀμέτρως καλλυνόμενοι. τοιοῦτοι δὲ οἱ τῆς νεανικῆς ἡλικίας. Ἀπόμοιρα . τὸ ἀπὸ τῶν οἰκείων κτημάτων ἀφιερωθὲν εἰς ἐκκλησίαν ἢ εἰς μοναστήρια, ἢ εἰς γηρωκομεῖα. Ἀποβολή . ἡ πρόσκρουσις. καὶ ὁ Ἀπόστολος· εἰ γὰρ ἀποβολὴ αὐτῶν—. (Οὐδέτερον.) Ἀπαρεμπόδιστα . ἀπλανῆ. Ἀπατούρια . ἑορτὴ δημοτελής· ἤγετο δὲ παρ’ Ἀθηναίοις ἐπὶ τρεῖς ἡμέρας. Ἄπεδα . τὰ ἰσόπεδα. ### alpha 250 Ἀπείκασμα . ὁμοίωμα. Ἀποβράσματα . τὰ πίτυρα. παρὰ Καλλιμάχῳ· τῆς οὐδὲν ἀπέβρασας φαῦλον ἀλετρίς. Ἀπόθετον . τὸ ἀποτεθησαυρισμένον. Ἀποθύμια . λυπηρὰ, τὰ μὴ καταθύμια. Ἀπόκριμα . κατάκριμα. Ἀπὸ κυανέων . ἀπὸ κυανὸς, κυάνειος, καὶ ἀποβολῇ τοῦ ι κυάνεος, τὸ κυάνεον, τὰ κυάνεα, τῶν κυανέων. Ἀποπορευτέα . ἀγαθά. τοιγαροῦν ἀποπορευτέα αὐτῷ δοκεῖ. Ἀπὸ στόματος . ἄνευ γραμμάτων. [ὁ δὲ κελεύει ἀπὸ στόματος φράζειν τοῖς ἡγεμόσι τῶν Μάρσων.] Ἄπρακτα . ἀνεκδίκητα, ἀτιμώρητα. [ἀλλὰ ταῦτα μὲν οὐχ οἷα τὲ εἶναι ἄπρακτα γενέσθαι.] Ἀπροστασίου . εἶδος δίκης, κατὰ τῶν μετοίκων τὸν προστάτην μὴ νεμόντων. ᾑρεῖτο δὲ ἕκαστος αὐτῶν τινὰ τῶν πολιτῶν, ὃν ἤθελε, προστάτην, ### alpha 251 τὸν ἐπιμελησόμενον τῶν ἰδίων καὶ τῶν δημοσίων ὑπὲρ αὐτοῦ ὥσπερ ἐγγυητὴν ὄντα. Ἀπροβούλευτον . τὸ μὴ πρότερον εἰς τὴν βουλὴν, ἀλλ’ εὐθὺς εἰς τὸν δῆμον εἰσαχθὲν ψήφισμα. οὕτως Δημοσθένης. Ἀπρόσωπον . κακόμορφον, δυσειδές. —ἀπρόσωπον μὲν, ὅσα ἰδεῖν—. Ἀπαιδοτρίβητον . ἀγύμναστον. Ἀπέραντον . ἀτελεύτητον. Ἀπερίτρεπτον . τὸ μὴ περιτρεπόμενον. Ἀπέριττον . τὸ εὐτελές. Ἀπεοικός . ἀνόμοιον. Ἀπεικός . μὴ πρέπον. Ἀπευκτόν . μισητόν. Ἀπήμαντον . ἀβλαβές. Ἀπηχέστατον . ἀηδές. οὗ καὶ αὐτὸν τὸν ἦχον ἀποστρεφόμεθα. Ἀπηνέμοις . γαληνοτάτοις. Ἄπλετον . πολὺ, ἀπλήρωτον. Ἁπλοῦν . τὸ μὴ συντεθειμένον. λέγει δὲ καὶ τὸ ἀκακούργητον. Ἄπλαστον . ἀληθινόν. Ἄπλωτον . ἄπλευστον. Ἀπόῤῥητον . ἄφραστον, μὴ δυνάμενον ῥηθῆναι. Ἄποσον . τὸ ποσότητι ἢ μέτρῳ οὐχ’ ὑποπίπτον. Ἀπαραποίητον . ἄπλαστον. Ἄπιος . ἡ ὀπώρα. καὶ ἄπιον. τὸ δὲ ἄπιος ἐπὶ θηλυκοῦ. Ἀπόλεκτον . ἐκλεκτόν. Ἄποπτον . ὑψηλόν. ### alpha 252 Ἀπώμοτον . τὸ ἔξω ὅρκου γινόμενον. Ἄποιον . ἀνήδονον. Ἄποινα . τὰ δῶρα καὶ τὰ λύτρα τὰ ὑπὲρ φόνου διδόμενα. ἔστιν οὖν φόνος, καὶ κατὰ στέρησιν ἄφονος, καὶ πλεονασμῷ τοῦ ι ἄφοινος, καὶ τὸ οὐδέτερον ἄφοινον καὶ ἄποινον, τουτέστι τὰ ὑπεξαιρούμενα τοῦ φονικοῦ ἐγκλήματος. [ἢ ἐκ τοῦ ποινὴ, ἡ τιμωρία, γίνεται ἄποινος καὶ ἄποινον.] Ἀπερικτύπητον . ἀτάραχον, ἀνενόχλητον. Ἀποδεκτόν . ἐπαινετόν. Ἀπόπτυστον . μισητόν. Ἀπρόσκοπον . ἀσκανδάλιστον. Ἀπρόσβλητον . γενναῖον. Ἁπτόν . ψηλαφητόν. Ἀπαύγασμα . ἡ ἀκτὶς τοῦ ἡλίου. Ἀπρόσιτον . ἀθεώρητον. * Ἀποξενώμενον . ἦθος βάρβαρον καὶ ἄγριον. * Ἀπαγούς . τὸ μὴ βεβηκὸς εἰς τὴν πίστιν μὴ δὲ πάνυ ἑδραῖον. * Ἀπέννιον ἢ Ἀπέννινον . ὄρος διὰ μέσης Ἰταλίας τεταμένον. Ἀποπάτημα . τὸ ἀνθρώπινον σκύβαλον. Ἀπόλεκτον . τὸ ἔκκριτον καὶ ἐκλελεγμένον. Ἀπαίσιον . ἀπρεπές. Ἀπόλεκτον . οὐχὶ τὸ φαῦλον καὶ ἀπόβλητον, ἀλλὰ τὸ ἔκκριτον, καὶ ἐκ πλειόνων ἐξειλεγμένον. καὶ στρατιώτας ἀπολέκτους. Ἀπίναιον . ὄρος. ### alpha 253 Ἀπλῆκτον . τὸ κατάλυμα. Ἀπλῆκτα . πολλά. Ἀπόκλιμα . τὸ ἔκνευμα τῶν ὀρῶν. Ἀπερίγραπτον . ἀπεριόριστον. ἡ μοναδικὴ ὑπόστασις τῶν πάντων περιεκτική. δυάδα γὰρ ἢ τριάδα ἀπερίγραπτον ἀδύνατον λέγειν. ἐν τῇ περιγραφῇ τῆς μονάδος γνωρίζεται δυάς. ἡ δὲ ἁγία ἐκκλησία τρεῖς ὑποστάσεις ἀπεριγράπτους ὁμολογεῖ. ἀπερίγραπτον καὶ τὸ ἀπερίσκοπον. Ἀπάργματα . ἃ εἰς τοὺς τάφους ἐνέβαλον ἐναγίσματα ἤτοι θυσίας. παρὰ τὸ ἄρχω ἄργμα καὶ ἄπαργμα. [Ὅμηρος· —ἄργματα θῦσε θεοῖς ἀειγενέτῃσιν.] Ἀπαιόλημα . ἀπάτημα. Ἀπερείσια . πολλά. παρὰ τὸ ἄπειρος, ἀπειρέσιος καὶ καθ’ ὑπερβιβασμὸν ἀπερείσιος, καὶ τὸ οὐδέτερον ἀπερείσιον καὶ ἀπερείσια. Ἄπυον . τὸ μὴ ἔχον ἕλκος. Ἀπειρόκαλον . ἄγνωστον, ἀμαθές. Ἀπηχήματα . ᾠδαὶ ἀπατηλαί. Ἀπομόργματα . σφραγίδων ἐκτυπώματα. Ἁπαξάπαντα . ἀπὸ μικροῦ ἕως μεγάλου. Ἀπείραστον . ἀδοκίμαστον. [ Ἀποθύμια . λυπηρὰ, τὰ μὴ καταθύμια. ἀπὸ τὸν θύω, θυμὸς καὶ ἀποθύμιον.] Ἀποφώλια . ἀπαίδευτα. Ὅμηρος· ἤδη ἄλιτρος ἔσσι καὶ οὐκ ἀποφώλια εἰδώς. ### alpha 254 πῶς οὖν ἁμαρτωλός τε καὶ ἀπαίδευτος; ἀλλὰ λέγει· πάνυ ἥμαρτες καὶ οὐκ ὢν ἀπαίδευτος, ὡς εἴωθε λέγειν· θαυμάζω, πῶς σοφὸς ὢν, ἥμαρτες. γέγονε δὲ παρὰ τὸ φωλεόν· φωλεοὶ γὰρ τὰ παιδευτήρια, παρὰ τὸ ἐν αὐτοῖς φωλεύειν καὶ διατρίβειν. [ἢ παρὰ τὸ φῆλος, ὃ σημαίνει τὸν ἀπατεῶνα, φήλιος καὶ ἐν συνθέσει ἀποφήλιος καὶ τροπῇ ἀποφώλιος. ἀποφωλίους τοὺς ἀπαιδεύτους ἐκάλουν.] Ἁπλοῦν . ἀπερίεργον. καὶ ἁπλότης ἕξις ἀπερίεργος, τὸ πιστὸν ἑτοίμως ἔχουσα. [ἢ τὸ μηδὲν μετ’ ἐπινοίας ἐξ αὐτοῦ πλάττον ἢ λαλοῦν.] Ἀπαθές . τὸ πάσης ὕλης χωρίς. καὶ ὑπὸ ταύτης οὐδαμῶς ὅ ἐστι νοηθῆναι δυνάμενον, ἢ τὸ πάθους χωρὶς καὶ πάσης ἁφῆς ἀνώτερον. * Ἀποδρευθέντα . ἐκτμηθέντα. * (Ῥῆμα.) Ἀπεμφαίνει καὶ ἀπεμφαίνοντα . τὰ ἀπεοικότα καὶ ἀνάρμοστα. Ἀποπερατοῦσαν . συμπληροῦσαν, συμπεραίνουσαν. Ἀπεσκολλυμένος . κυρίως ἐκτεταμένος· κόλλυς γὰρ ἡ ἐπὶ τοῦ ἄκρου θρὶξ, ἣν ἐφύλαττον ἀκούρευτον, θεοῖς ἀνατιθέντες. καταχρηστικῶς δὲ καὶ ἐπὶ τοῦ γεγυμνωμένου. Ἀπεξενωμένη . ἀλλοτρία. ### alpha 255 Ἄπαγε . παῦσαι, μὴ γένοιτο. [ἢ ἀντὶ τοῦ· χρῶ τῇ ἀπαγωγῇ. οὕτως Δημοσθένης. καὶ παροιμία· ἄπαγε ξένον ἐν χειμῶνι. ἐπὶ τῶν ὀχληρῶν.] Ἀπάγειν . ἐφηγεῖσθαι, γράφεσθαι, δικάζεσθαι. τούτων ἕκαστον ἐπὶ τῶν ἑτέρως κατηγορούντων λέγεται. ἀλλ’ ἐὰν μὲν πρὸς διαιτητὴν ἡ δικασία γίνεται, καλεῖται δικάζεσθαι. Ἀπάγοντες . ἀπωθοῦντες, ἀπελαύνοντες. τὸν ἄνδρα ἀπάγοντες. Ἀπαγορεύει . ἀποτρέπεται, ἀρνεῖται. ἀπαγορεύουσι τῷ Φιλίππῳ, καὶ τὸν Δέκιον ἀναγορεύουσιν—. Ἀπαλλάξας . ἀντὶ τοῦ πείσας ἀποστῆναι. οὕτως Κρατῖνος, Δημοσθένης καὶ ἄλλοι. Ἀπαλλάξαι καὶ ἀπαλλάξωμεν . ἀντὶ τοῦ ἀφανίσωμεν. Ξενοφῶν· τῶν ἄλλων σκευῶν τὰ περισσὰ ἀπαλλάξωμεν. [καὶ ἀπαλλάξαι ἀντὶ τοῦ φυγαδεῦσαι. προσωτάτω Ἀρμενίας ἀπαλλάξαι.] ### alpha 256 Ἀπαλλάξειεν . μετακινήσειεν. [πῶς καλῶς αὐτῶν ἀπαλλάξειεν ἂν μετόρχιον.] Ἀπαλλαξείοντες . ἐπιθυμίαν ἔχοντες ἀπαλλαγῆναι. Ἀπαλγήσαντας . ἀντὶ τοῦ παυσαμένους ἀλγεῖν, ὥσπερ καὶ τὸ ἀπολοφυράμενοι. Ἀπαλγοῦντες . ἀπογινώσκοντες. ἀπαλγοῦντας δὲ αὐτοὺς ὑπὸ τοῦ πολλοῦ ῥίγους ἐπεῤῥώννυεν. Ἀπαλέξασθαι . ἀντιτάξασθαι. [Σοφοκλῆς· οὐδὲν σθένομεν πρὸς ταῦτ’ ἀπαλέξασθαι.] Ἀπαλεξῆσαι . κωλῦσαι. καὶ ἀπαλέξαντες ὁμοίως. Ἀπαληθεύειν . τὸ ἀληθὲς ἐξευρίσκειν. καὶ ἀπαληθεύω τὸ τὴν ἀλήθειαν ἐκφαίνω. [καὶ ἀπαληθεύοντι, τούτου τὸ δολερὸν ἀναφαίνεται.] Ἀπαμυνεῖ . ἀποτρέψει. Ἀπαντᾷν καὶ συναντᾷν λέγουσιν ἑκατέρως τὸ παραγίνεσθαι εἴς τινα τόπον. Ἀπαντήσαντος . γενέσθαι φθάσαντος. Ἀπαντωμένων . συμβαινομένων, γινομένων. οὐ μὴν ἀλλὰ τοιούτων ἀπαντωμένων οὐδὲν ἱκανὸν ἦν πρὸς τὸ κωλύειν τὴν ὁρμὴν τῶν Ῥωμαίων. ### alpha 257 Ἀπαξιῶν . ἀνάξιον ἡγούμενος. Ἀπαρνοῦντα . ὑποχωρήσαντα. —ἀν’ ἑκάστην ἡμέραν ἀπαρνοῦντα τὸν στόλον εἰς τὴν οἰκείαν. Ἀπαρτῆσαι . τὸ κρεμάσαι. τὸ δὲ τελειῶσαι, ι . Ἀπῆμεν . ἀπὸ τοῦ εἴω, τὸ πορεύομαι, ὁ μέσος παρακείμενος εἶα, καὶ τροπῇ τοῦ ε εἰς η ἦα, τὸ πληθυντικὸν ἤαμεν καὶ κατὰ συγκοπὴν ἦμεν. οἷον· προῇμεν τῇ βουλῇ. [καὶ τὸ δεύτερον ἦτε καὶ ἀπῆτε. καὶ ταῦτα ὑπὸ τῶν ἐχθρῶν ἀπῇτε βεβουλευμένοι. τοῦ τούτου ἦα ὁ ὑπερσυντέλικος ἤειν. ἐξ οὗ καὶ τὸ παρήειν, ἐξήειν. τὸ πληθυντικὸν, ἤεισαν, καὶ κατὰ συστολὴν ἀπῄεσαν.] Ἀποτυμπανίσαι . οὐχ ἁπλῶς τὸ ἀποκτεῖναι, ἀλλὰ τυμπάνῳ ἀποτυμπανῶ. ἔστι δὲ ξύλον, ὅπερ σκυτάλην καλοῦσι. τὸ γὰρ παλαιὸν ξύλοις ἀνῄρουν τοὺς πολεμίους· ὕστερον δὲ τῷ ξίφει, κᾄν τε δοῦλος εἴη, κᾄν τε ἐλεύθερος. Ἀποφηληκίζει . βιάζεται. ἀπὸ τῶν ὠμὰ σῦκα τρωγόντων. καὶ ἐπὶ τὰ ἄλλα μετῆκται. ἀπὸ τοῦ φήληξ, φήληκος. τοῦτο παρὰ τὸ σφάλλω· σφήληξ καὶ φήληξ· ἢ παρὰ τὸ φῶ τὸ ἀπατῶ. Ἀπαρυστέον . ἀφαιρετέον. ἀπὸ τοῦ ἀρύω. ### alpha 258 Ἀπάρχεσθαι . τὸ τοῖς ἀγύρταις ἀργύριον ἐμβαλεῖν. Ἀπαυθημερίζειν . αὐθήμερον ἐπανέρχεσθαι. Ξενοφῶν· ὥστε ἀπαυθημερίζειν ἐπὶ τὸ στράτευμα. Ἀπαυτοματισθεῖσα . οὐκ ἀφ’ ἑαυτῆς τελειωθεῖσα. Ἀπαυχενίζειν . ἀφηνιᾷν, ἀτακτεῖν, ἢ τὸν αὐχένα συντρίβειν. Ἀπαιθριάζει . ἀντὶ τοῦ εὐδίαν ἄγει. Ἀριστοφάνης· ἀπαιθριάζει τὰς νεφέλας ἢ ξυνεφεῖ. ἀντὶ τοῦ συνάγει τὰ νέφη. Ἄπαιρε . ὃ οἱ πολλοὶ ᾆρον λέγουσιν. Ἀπαίρειν . ἀντὶ τοῦ παραγενέσθαι. Ἀπαίροντες . μεθιστάμενοι. οὕτως Ἀριστοφάνης. Ἀπέβη . ἀπέθανεν. Ἀπεβίω . ὁμοίως. Ἀπεγένετο . ὡσαύτως. οὕτως Ἀντιφῶν καὶ Θουκυδίδης. Ἀπεγνωκώς . ἀποδοκιμάσας. οὕτως Δημοσθένης. Ἀπέδει . ἐνέλιπεν. ὁ δὲ Φιλοποίμην Ἀρκὰς ἀπέδει Πελοποννησίων οὐδενός. ### alpha 259 Ἀπεδειλία . ἐδεδίει. Ἀπέδειξεν . ἀντὶ τοῦ παρέδωκεν. οὕτως Ξενοφῶν. Ἀπεδημηκότες . ἀντὶ τοῦ ἀποδεδημηκότες. [οὕτως Ἕρμιππος.] Ἀπεδοκίμαζεν . ἀτίμως ὕβριζεν, ἐξεφαύλιζεν. ἀπεδοκίμαζε μὲν τοὺς κοσμίους τοῖς ἤθεσι, τοὺς ἐν κύβοις δὲ καὶ μέθαις ἐτίμα καὶ προῆγεν. Ἀπέδοξεν . ἀντὶ τοῦ· πῶς οὐκ ἔδοξεν. Ἀπεκάθετο . ἀντὶ τοῦ ἐκαθέζετο. ὁ δὲ Σκιπίων ἀπεκάθετο πρός τινι πυραμίδι, θεωρῶν τοὺς αὐτομόλους. Ἀπεκάλει . ἀντὶ τοῦ ἐνεκάλει. Ξενοφῶν δὲ ἀντὶ τοῦ μετεπέμπετο. Ἀπέκνισεν . ἔκοψε. ξύλα ἀπέκνισεν. Ἀπέλθοι . ἀντὶ τοῦ ἐπανέλθοι. [Θουκυδίδης. Δημοσθένης δὲ ἀντὶ τοῦ] ἀποπεράναι. Ἀπελογίζετο . ἀπηριθμεῖτο. ὁ δὲ εἰσελθὼν ἀπελογίζετο τὰς αἰτίας. Ἀπενιαυτίσαι . ἐνιαυτὸν φυγεῖν τὴν πατρίδα ἐπί τισιν ἀδικήμασιν. ἀπενιαυτίσαι εἰς τὸ τῶν Σκυθῶν ἔθνος. Ἀπεπίστευον . ἤλπιζον. ἐν δὲ τοῖς ἐπιπέδοις καὶ ὑψηλοῖς ἀπεπίστευον. ### alpha 260 Ἀπεσκευάζετο . τὴν στολὴν ἀπετίθει. κυρίως δὲ ἀποσκευάσασθαί ἐστι, τὸ ἀποῤῥίψαι τὰ σκεύη, καὶ τοῖς πολεμίοις ἀκολουθεῖν. μετὰ πλείστων ἀνθρώπων ἐκεῖσε ἀπεσκευάσατο. Ἀπέσομαι . Ἀριστοφάνης ἀντὶ τοῦ ἀπέρχομαι. Ἀπεσπούδαζεν . ἠμέλει, κατεφρόνει. οὐδὲν τῶν Ἐπικούρου λόγων ἀπεσπούδαζεν ὁ Ἀπολλώνιος. Ἀπεσχοίνισεν . ἀπεχώρισεν. [ Ἀπεσχοινισμένος . ὁ ἐστερημένος. Δημοσθένης δὲ ἀντὶ τοῦ ἀποκεκλεισμένος.] [ Ἀπετιμήσαντο . ἀποτίμημα ἔλαβον. οὕτως Δημοσθένης. καὶ ἀποτίμησις τὸ ἀποτίμημα.] [ Ἀπετρίψαντο . ἀπελογίσαντο. οὐ μόνον ἀπετρίψαντο τὰς διαβολάς.] [ Ἀπετρύετο . κατεδαπανᾶτο. καὶ παρὰ τὰς τῶν δείπνων παρασκευὰς τὸ πολὺ τῶν δημοσίων ἀπετρύετο. καὶ ἀπέτρυσεν ὁμοίως.] [ Ἀπευήκασιν . ἀπεξηραμμέναι εἰσίν.] [ Ἀπεφλαύριζεν . ἐκάκιζεν. ὁ δὲ τούτοις ἀντέπραττε καὶ ἀπεφλαύριζε τὰ λεγόμενα.] [ Ἀπεχειρίσθη . τὴν χεῖρα ἀφαιρέθη. ὃς μετὰ πολλὰς αἰκίας καὶ στρεβλώσεις ἀπεχειρίσθη τὴν δεξιάν.] ### alpha 261 [ Ἀπέχω . ἀντὶ τοῦ ἀπέλαβον. ἀπέχομέν γε τὴν χάριν.] [ Ἀπεχρᾶτο . Ἡρόδοτος, ἀντὶ τοῦ ἀρκεῖν ἡγεῖτο. Θουκυδίδης δὲ, ἀπεχρῶντο ἀντὶ τοῦ ἀνῄρουν.] [ Ἄπει . ἀντὶ τοῦ ἀπελεύσῃ.] [ Ἀπεῖδεν . ἀντὶ τοῦ μετὰ δριμύτητος ἐθεάσατο. ὁ δὲ στρατηγὸς ἐπεὶ ἀπεῖδεν εἰς αὐτόν.] [ Ἀπήρτα . ἐκώλυσεν, διατριβὴν παρεῖχεν. ἀπήρτα τὸν πλοῦν τῆς ὁδοῦ. ξυμπαρέπλει τῇ στρατιᾷ.] [ Ἀπήχθη . ἀπεκομίσθη, ἢ παρετράπη. ὁ δὲ Ἀπολλώνιος τὴν γλῶτταν ἀττικῶς εἶχεν, οὐ δὲ ἀπήχθη τὴν φωνὴν ὑπὸ τοῦ ἔθνους.] [ Ἀπῃρκότος . ἀναχωρήσαντος. ἄρτι δὲ ἀπῃρκότος τοῦ Σοραίχον, ἡ Σιωνὶς ἐφίσταται.] [ Ἄπιμεν . ἀπερχόμεθα.] [ Ἀπιστεῖν . τὸ ἀπιθεῖν. οὕτως Πλάτων.] [ Ἀποβῆναι . τὸ ἀγωνίσασθαι τὸν ἀποβάτην. ἀποβάτης δέ ἐστιν ἱππικὸν ἀγώνισμα.] [ Ἀποφλαυρίζοντες . ἐπιτωθάζοντες, ἐξευτελίζοντες, ἢ ὡς πονηρὸν ἀποστρεφόμενοι. ἀεὶ γὰρ τὸ φλαῦρον ἐπὶ πονηροῦ τάττεται.] [ Ἀπόστιχε . ἀπαλλάσσου, ἀναχώρει. στείχω, ἔστιχον, ἔστιχες, ἔστιχε, καὶ ἀπόστιχε.] [ Ἀπόερσεν . ἀπέπνιξε, διέφθειρε. παρὰ τὸ ἔῤῥω τὸ φθείρω, ὁ μέλλων ἐρῶ καὶ αἰολικῶς ### alpha 262 ἔρσω, ὁ ἀόριστος ἔρσα, ἔρσας, ἔρσε καὶ ἀπόερσεν.] [ Ἀποκαίνυμι . νικῶ. ἀπὸ τοῦ καίνω τὸ φονεύω, καίννυμι, ἐκαιννύμην, ἐκαίννυσο, ἐκαίννυτο. μεταφορικὴ δὲ ἡ λέξις. κυρίως γὰρ ἐπὶ τῶν φονευόντων καὶ νικώντων λαμβάνεται. ἢ παρὰ τὸ αἴνυμαι, τὸ λαμβάνω. ἀπὸ τοῦ αἴνυσθαι καὶ λαμβάνειν ἆθλον τοὺς νικῶντας.] [ Ἀπολιχμῆσαι . ἀπολεῖξαι. λείχω, λειχῶ, καὶ λιχμῶ, λιχμήσω.] [ Ἀπόχρη . ἀρκεῖ. ἀπὸ τοῦ χρῶ, τοῦ σημαίνοντος τὸ παρέχω, γίνεται ῥῆμα χρῆμι, χρῆς, χρῆσι καὶ κατὰ ἀποκοπὴν χρὴ, καὶ ἐν συνθέσει ἀπόχρη.] [ Ἀποβρίξειν καὶ ἀποβρίξας, ἀπονυστάξας . παρὰ τὴν βορὰν καὶ τὸ ἵζειν, ὅ ἐστι κατανεύειν, ὥστε κυρίως ἀπὸ βορᾶς νυστάζειν. οἱ δὲ παρὰ τὸ ρι ἐπιτατικὸν μόριον. βαρύνονται γὰρ οἱ ἐν ὕπνῳ καταφερόμενοι.] [ Ἀποσαλεύσας . ἀποφυγὼν ἐκ τοῦ λιμένος, καὶ σάλῳ ὁμιλήσας.] [ Ἀπὸ γὰρ ὀλοῦμαι . τοῦτο ὑπέρβατον λέγεται. Ἀριστοφάνης· ἀπὸ γὰρ ὀλοῦμαι μὴ μαθὼν γλωττοστροφεῖν.] [ Ἀπογενέσθαι . ἢ ὑποστερῆσαι σημαίνει ἢ ἀποθανεῖν.] [ Ἀπογειῶσαι καὶ ἀπογεισσῶσαι . τὸ ἀποθεμελιῶσαι.] ### alpha 263 [ Ἀπογνούς . ἀπελπίσας. οὕτως Δημοσθένης. Δείναρχος δὲ, ἀντὶ τοῦ ἀποψηφισάμενος.] [ Ἀπογράψαι . τὸ γράψαι καὶ τὸ ὑπογράψασθαι, καὶ οἷον σημειώσασθαι δηλοῖ.] [ Ἀποδέχομαι . ὁμολογῶ.] [ Ἀποδιατρίψουσιν . ἐγχρονίσουσιν, χρονοτριβήσουσιν.] [ Ἀποδυσπετεῖ . ἀποδύρεται. δυσθετούμενοι τοῖς συμβαίνουσιν ἀποδυσπετεῖν ἀναγκάζονται.] [ Ἀποζῇν . τὸ εὐτελῶς ζῇν. ζῇν δὲ, τὸ μετὰ τρυφῆς καὶ πολυτελείας. τοσαῦτα ἀγαπῶν κεκτῆσθαι, ὅσα ἀποζῇν ἀπ’ αὐτῶν. ἀντὶ τοῦ μέτρια.] [ Ἀποθρέξεις . συναποτροχάσεις. οὕτως Πλάτων.] [ Ἀποθυννίζω . τὸ ἀποπέμπομαι καὶ παραλογίζομαι.] [ Ἀποκαθεύδουσιν . Εὔπολις. ἀποκοιτοῦσιν. ἤτοι γυναῖκα χωρίζεται ἀνδρὸς, καὶ ἀφίστασθαι.] [ Ἀποκαθιστῶν . διδοὺς, χαριζόμενος. σὺ εἶς ὁ ἀποκαθιστῶν τὴν κληρονομίαν μου.] [ Ἀποκαραδοκῶν . προσδοκῶν, ἐλπίζων.] [ Ἀποκαταλλάξας . φιλοποιήσας.] [ Ἀποκατέστη . ἀπεδόθη. ἀποκατέστη τοῖς περὶ τὸν ἕβδομον χρόνον τὰ ὀφειλόμενα χρήματα.] [ Ἀποκεκλήκαμεν . ἀπηγορεύσαμεν. ἀποκεκλήκαμεν μηκέτι τὴν πόλιν διαπερᾷν.] ### alpha 264 [ Ἀποκεκρουσμένον . οἷον ἀποκεκλασμένον καὶ κεκολοβωμένον καὶ ἠκρωτηριασμένον. Ἀριστοφάνης· δός μοι κυλίσκιον χεῖλος ἀποκεκρουσμένον. ποτήριον.] [ Ἀποκείλαντες . ἀποκλίναντες.] [ Ἀποκείραντες καὶ κείραντες . ἑκατέρως λέγουσιν.] [ Ἀποκεῖσθαι πόῤῥω . ἀτιμάζεσθαι. οὕτως Κρατῖνος.] [ Ἀποκακήσαντες . ἀφροντιστήσαντες. Ὅμηρος. παρὰ δὲ Σώφρονι ἀποκακήσαντες.] [ Ἀποκακήσονται . τὴν λύπην ἀφαιρήσονται.] [ Ἀποκηρύττοντες . ἀντὶ τοῦ πιπράσκοντες. οὕτως Δημοσθένης καὶ Πλάτων.] [ Ἀποκινεῖν . τὸ ἀπέρχεσθαι καὶ ἀποτρέχειν. λέγεται δὲ καὶ ἐπὶ πλοίων καταγομένων καὶ ὁρμιζομένων, ἀποκινεῖν ταῖς κώπαις.] [ Ἀποκοπῆναι λέγεται, ὅταν ἡ κύων μηκέτι εὑρίσκῃ τὰ ἴχνη.] [ Ἀποκρινεῖται . λέγουσιν μᾶλλον ἢ ἀποκριθήσεται.] [ Ἀπολαβόντες . ἐναποκλείσαντες. οἱ δὲ τὴν στρατιὰν αὐλῶσι στενοῖς καὶ δυσεμβόλοις ἀπολαβόντες, ἐς διαλλαγὰς ἐλθεῖν αἰσχρὰς ἠνάγκασαν.] ### alpha 265 [ Ἀπολακτίζω . καὶ ἀπελάκτισεν ὁ ἠγαπημένος, τουτέστιν ἀπέλαυσεν.] [ Ἀπολαύειν οὐκ ἐπὶ τῶν ἡδέων μόνον, ἀλλὰ καὶ ἐπὶ τῶν ἐναντίων τάττουσιν. ὡς Ἰσοκράτης· δέδοικα, μή τι κακὸν ἀπολαύσαιμι.] [ Ἀπολαχεῖν . τὸ διανείμασθαι τὰ πατρῷα καὶ ἄλλα κοινὰ δόντα πρός τινας καὶ ἀπολαβεῖν. διαλαχεῖν δὲ τὸ διανεμεῖσθαι οἱ ῥήτορες εἰρήκασιν. Ἀντιφῶν· ὁπόταν ἄνθρωποι βούλοιντο χρήματα διαλαγχάνειν.] [ Ἀπολαχεῖν . ἀντὶ τοῦ διαλαχεῖν. οὕτως Λυσίας, Ἀριστοφάνης καὶ Ἀντιφῶν.] [ Ἀπολεγόμενος . παραιτούμενος. ἀπολεγόμενος τὴν ἀρχήν.] [ Ἀπολέγοντα . ἀποτρέποντα, ἀπαγορεύοντα. γράμματά τε ἄντικρυς ἀπολέγοντα τοῖς πρέσβεσιν ἔγραψεν.] [ Ἀπολιβάξεις . συντόμως ἀναχωρήσεις. λιβὰς ### alpha 266 γὰρ ἡ σταγὼν, ἧς οὐδὲν ταχύτερον ἐν τῷ πίπτειν.] [ Ἀπολογίσασθαι . τὸ ἐπεξελθεῖν ἕκαστα. οὕτως Δημοσθένης.] [ Ἀπολυόμενος . ὑπεραπολογούμενος. ὁ δὲ πρεσβείαν διεπέμπετο, ἀπολυόμενος τὰς διαβολάς.] [ Ἀπολύων . τῷ θανάτῳ παραπέμπων. Δαβίδ· κύριε, ἀπολύων ἀπὸ γῆς, διαμέρισον αὐτούς. ἕτερος δὲ ἑρμηνεὺς, ἀπὸ ὀλίγων.] [ Ἀποθανεῖν . ἀποψύχειν. ἡ ἀπὸ πρόθεσις ἐνταῦθα χωρισμὸν δηλοῖ. καθὰ χωρίζονται οἱ ζῶντες ἀπὸ τῶν τεθνεώτων. καὶ ἀπέρχεσθαι τὸ χωρίζεσθαι τινὰ ἀπερχόμενον.] [ Ἀποσκυδμαίνω . σκύζω. γίνεται ἐξ αὐτοῦ ὄνομα ῥηματικὸν σκύδνος ἡ λοιδορία. ἢ ὡς παρὰ τὸ ὄζω γίνεται ὀζαίνω, οὕτω καὶ παρὰ τὸ σκύζω σκυζαίνω, καὶ τροπῇ τοῦ ζ εἰς δ σκυδαίνω, καὶ ἐπενθέσει τοῦ μ σκυδμαίνω.] ### alpha 267 [ Ἀποτμήξαντα . ἀποκόψαντα. τμῶ, παράγωγον τμήγω. τὸ δὲ τμῶ ἀπὸ τοῦ τομή.] Ἀποπτανέουσι . * ἀποβλέπουσιν. * [πετῶ, πεταίνω, καὶ συγκοπῇ πταίνω, καὶ κατὰ ἀναδιπλασιασμὸν παπταίνω, παπτανῶ, παπτάνουσι, καὶ πλεονασμῷ τοῦ ε παπτανέουσιν.] Ἀποπτάμενος . πετάσας. πέτω καὶ συγκοπῇ πτῶ, καὶ πτῆμι ἐξ αὐτοῦ· τὸ παθητικὸν πτᾶμαι, πτάμενος. ἐκ δὲ τοῦ πέτω γίνεται πετῶ, ἐξ οὗ τὸ ἀμφεπετᾶτο, καὶ πετάζω, ἐξ οὗ τὸ ἐπετάσθη, καὶ πεταννύω, καὶ πετάννυμι, καὶ πτῆμι. Ἀπογαλακτίζω . ἡ ἀπὸ ἀπόπαυσιν καὶ ἀποπλήρωσιν σημαίνει. γάλακτος, γαλακτίζω. [ Ἀποδρᾷν . τὸ ἔξω τῆς δεσποτίας γενέσθαι τοῦ δεσπότου. δρῶ τὸ ὑπηρετῶ. ὅθεν καὶ δρηστῆρες οἱ ὑπηρέται.] Ἀπολυμαίνεσθαι . ἀποκαθαίρειν. λύματα λέγουσι τὰ καθάρματα. εἴτε καὶ αὐτὸ τὸ ῥύπος παρὰ τὸ λυμαίνειν τὸ ὑποκείμενον. ἀπὸ γοῦν τοῦ λύμα λυμαίνω καὶ ἀπολυμαίνω. φύσει δὲ ### alpha 268 τὸ ὕδωρ τῆς θαλάσσης καθαρτικὸν, ὅτι καὶ τὰ περιττώματα εἰς τὴν ἀπέριττον θάλασσαν βάλλεται. τὸ δὲ λύμα ἐκ τοῦ ῥύπτω, αἰολικῶς ῥύσσω, ἔρυμαι, ῥύμα καὶ λύμα. [ Ἀπόφασθε . εἴπατε. φημὶ τὸ λέγω, φήσω, πέφηκα, πέφαμαι,] ἐφάμην, ἔφασο, τὸ προστακτικὸν φάσο, φάσθω, φᾶσθε καὶ ἀπόφασθε. Ἀποθρίξασθαι . ἀποθερίζω, ἀποθρίξω. * Ἀπομάττεσθαι . ἀναλαβεῖν, μιμεῖσθαι καὶ ἀποτυποῦν. * Ἀπομάττων . ἀντὶ τοῦ ἀποψῶν, ἢ ἀντὶ τοῦ περιπλάττων πηλὸν καὶ τὰ πίτυρα. Ἀπομώμοκα . ἀντὶ τοῦ ὁρκωμοσίαν πρὸς γυναῖκας πεποίηκα. Ἀπόνειμαι . ἀπόδος. ἀπόνεμε δὲ ψιλόν. Ἀπονοστήσει . ἐπανελεύσεται. Ἀπονυχιῶ . ἀντὶ τοῦ ἀφαιρήσομαι, ἀπὸ μεταφοσρᾶς τῶν ὀνυχιζομένων. Ἀπονυχίσαι λέγουσι μᾶλλον ἢ ὀνυχίσαι . ### alpha 269 Ἀποξυστροῦνται . ἐπικάμπτονται, ἐπιστρέφονται. Ἀποπεπόνηκας . τῶν πόνων ἔληξας. Ἀποπεφασμένον . ἀπειρημένον, ἢ ἀντὶ τοῦ ἀποδεδειγμένον καὶ πεφανερωμένον. [οὕτως Δείναρχος, Λυσίας καὶ Δημοσθένης.] Ἀποπεφοίτηκεν . ἀπῆλθεν. Ἀποπορευτέον . ἀντὶ τοῦ ἐπανακτέον, ὑποστρεπτέον. Ἀποπρεσβεύει . ἀπαγγέλλει πρεσβείαν. Ἀποπταίη . πετασθῇ. Ἀποῤῥέξαντες . ἀπομερίσαντες, ἀπόμοιραν δόντες. Ἀποῤῥηθέν . ἀπαγορευθέν. Ἀποῤῥηθῇ . ἀντὶ τοῦ ἀποκηρυχθῇ. [οὕτως Πλάτων.] Ἀποῤῥιπτεῖ . ἀποβάλλει. Ἀποροῦντι . ἐρωτῶντι. ἀποροῦντι δὲ αὐτῷ, τίνι μηχανῇ ἀνεβίω, τόνδε φάναι—. Ἀποσαλεύσας . Θουκυδίδης· ἀποφυγὼν ἐκ τοῦ λιμένος εἰς τὸν ἀλίμενον τόπον, ἔνθα σάλος γίνεται. Ἀποσάξαντα . Δείναρχος ἀντὶ τοῦ φράξαντα τὸ τρῆμα. ### alpha 270 Ἀποσιμῶσαι . τὸ ἐπικύψαι καὶ τὴν πυγὴν προσθεῖναι γυμνήν. οὕτως Φίλιππος. Θουκυδίδης δὲ, τὸ μετεωρίσαι τὰς ναῦς. Ἀποθευσούμεθα . ἀποδραμούμεθα. ἐπὶ πλοῦ λέγεται. Ἀποδιοπομπῶ . ἀποτρέπομαι. [ἀπὸ τοῦ ἀποτροπαίου Διός. πρώτης συζυγίας, διοπομπῶ, διοπομπήσω. τοῦτο δὲ ἀπὸ τῆς Διὸς γενικῆς καὶ τοῦ πομπός.] Ἀπούρας . ἀφελόμενος. [αὐρῶ τὸ ἀπολαύω, ὁ μέλλων αὐρήσω, ὁ ἀόριστος ηὔρησα, ἡ μετοχὴ αὐρήσας, καὶ κατὰ συγκοπὴν αὔρας, καὶ τροπῇ τοῦ α εἰς ο , καὶ ἐν συνθέσει, ἀπούρας. οἱ δὲ ἀπὸ μεταφορᾶς τῶν ἀποσπώντων τοὺς ὅρους. ἀπουρήσας καὶ ἐν συγκοπῇ ἀπούρας.] Ἀποφθίσθω . φθίω, φθίσω, ἔφθικα, ἔφθιμαι, ἐφθίμην, ἔφθισο. Ἀπεσφακέλισεν . αἰφνίδιον ἀπέθανεν. οἱ μὲν γραμματικοὶ ἐσάπη φασίν. Ἀριστοφάνης ἀντὶ τοῦ ὤκλασεν. οἱ δὲ ἰατροὶ τὴν ἐκ σήψεως μελανίαν λέγουσιν. Ἀποσφήλειε . μέγα δὲ σφέας ἀποσφήλειε πόνοιο. οἱονεὶ σφαλῆναι καὶ ἀποτυχεῖν ποιήσει τοῦ ἔργου. [σφάλλω, σφαλῶ, ἔσφαλκα καὶ ἔσφηλα ### alpha 271 ὁ ἀόριστος, ἡ μετοχὴ σφήλας, σφήλαντος, τὸ εὐκτικὸν σφήλαιμι, σφήλαις, σφήλαι καὶ σφήλειε.] Ἀποσμιλέουσι . τῇ σμίλῃ ξαίνουσιν καὶ ἐκκαθαίρουσιν. Ἀποσπάδοντες . ἀποκοπέντες. Ἀποσπεύδοντας . κωλύοντας. ἀποσπευδούσης δὲ τῆς γυναικὸς καὶ τῶν παίδων—. Ἀποσπουδάζων . παυόμενος τῆς σπουδῆς, ἀμελῶν. Ἀποστατήσω . ἀποχωρισθῶ. [Ἀῤῥιανός· ἀποστατήσω οὐδὲ ἐγὼ τοῦ ἔργου.] Ἀποστέγειν . οἷον ἐπερύκειν καὶ κωλύειν. Ἀποσταίην . μακρὰν γενοίμην. Ἀποστέρξας . καρτερικῶς ὑπομείνας. ἀλλ’ ἀποστέρξας εὐγενῶς τὸν βίον κατέστρεψεν. Ἀποστησάμενον . ἀντὶ τοῦ πρὸς σταθμὸν παραλαβόντα. οὕτως Δημοσθένης. καὶ ἀποστήσωνται, οἷον σταθμὸν λάβωσιν ἶσον. καὶ ἀποστήσασθαι, ἀποδοῦναι χρέος. Ἀποστοματίζειν . ἀπὸ μνήμης λέγειν. Ἀποστομοῦν . ἀποφράττειν. προέθετο τὰς διώρυγας ἀποστομοῦντας τὰς ἐπιφανεστάτας. Ἀποσυκάζειν . συκοφαντεῖν. δοκιμάζειν. ἢ τὸ τὰ πέπειρα σῦκα διαλέγειν. ### alpha 272 Ἀποσφαλμήσας . ἀποπηδήσας, ἀποσκιρτήσας. Πολύβιος· ὁ δὲ ἵππος ἀπὸ τῆς πληγῆς ἀποσφαλμίσας, ἐφέρετο ῥύδην διὰ τοῦ μεταξὺ τόπου τοῦ στρατοπέδου. [ἢ ἀντὶ τοῦ σφαλεὶς, καὶ ἐσφάλμησεν.] Ἀποσχεδιάζειν . εἰκῆ καὶ παραχρῆμα λέγειν. Ἀποσχεδιάσας . συντομεύσας ἢ ψευσάμενος. Ἀποσχῆναι . ἀπενεχθῆναι. Ἀποσχοινίσαντες . ἀποστερήσαντες. Ἀποταυρούμενος . θρασυνόμενος. Ἀποτεθρίακεν . ἀντὶ τοῦ ἔτιλλεν ἢ ψιλὸν ἐργάσατο. κυρίως δὲ συκᾶς ἀπεφύλλισε· θρία γὰρ τὸ φύλλα τῆς συκῆς. Ἀριστοφάνης· τίς τῶν Ὀδομάντων τὸ πέος ἀποτεθρίακεν; Ὀδόμαντες δὲ ἔθνος θρᾳκικὸν, οἵτινες ἀπέτιλλον τὰ αἰδοῖα καὶ ἀποσεσυρμένα εἶχον αὐτά. φασὶ δὲ αὐτοὺς Ἰουδαίους εἶναι. Ἀποτεθρυωμένοι . ἀπηγριωμένοι. ἐκ μεταφορᾶς τῶν τεθρύων, ἅπερ εἰσὶν ἄγρια καὶ ἄγονα φυτά. Ἀπώνατο . ὠφελήθη. ὀνῶ, ὀνήσω, ὤνησα, ὠνησάμην, ὠνάμην, ὤνου, ὤνατο καὶ ἀπώνατο. Ἀποτείνεται . ἐκτείνεται, φιλονεικεῖ. Ἀποθρασύνεται . θρασύνεται. ### alpha 273 Ἀποτριβόμενος . ἐμποδίζων, ἀπείργων. ὁ δὲ Ἀννίβας ἐν κακοῖς ὢν ἔμεινε τοὺς πολεμίους ἀποτριβόμενος. Ἀπουρώσαντας . μὴ χρωμένους οὐρίῳ πνεύματι. Ἀπόφημι . ἀποφαίνομαι. Ἀποφθεγγόμενος . μαντευόμενος. Ἀποφοιτᾷν . ἀποπηδᾷν, ἀναχωρεῖν. Ἀποχετεύονται . μεταφέρονται. Ἀποψηφίζονται . ὁ Δείναρχος ἀντὶ τοῦ καταδικάζουσιν αὐτὸν μὴ εἶναι πολίτην. [καὶ τὸ πρᾶγμα δὲ Δημοσθένης ἀποψήφισιν καλεῖ. καὶ ἀποψηφισμένος.] Ἀποψοφεῖν . τὸ πέρδεσθαι εὐσχημόνως λέγων. εὐσχημονέστερον δὲ ἀποπνεῖν καὶ διαπνεῖν. Ἀποψύχειν . τὸ ἀποθνήσκειν. [οὕτως Θουκυδίδης.] Ἀπουσιάσει . τῆς οὐσίας μέρος δώσει. ὁ δὲ εἰς τὴν αὐτοῦ θυγατέρα ἀπουσιάσει. Ἀπολλύμην . παρατατικός. Ἀπωξύνθαι . Ἀπραγούντων . μηδὲν ἐνεργούντων. Ἀποικίσαι . [κτίσαι] πόλιν ἐν ἐρήμῳ. Ἀποικοδομεῖς . ἀντὶ τοῦ ἀποφράττεις. [οὕτως Δημοσθένης.] Ἀποίσετε . ἀπενέγκατε. ### alpha 274 Ἀπελευθερῶσαι . τὸ ἀφεῖναι ἐλεύθερον. Ἀπέδραν καὶ ἀπέδρα χρὴ λέγειν, οὐχὶ ἀπέδρασα καὶ ἀπέδρασεν. ἔλυσα ἐμαυτὸν, εἶτ’ ἀπέδραν μόνος— καὶ Πλάτων· ὁ γάρ τοι παῖς με ὁ Σάτυρος ἀπέδρα. Ἀπεφῄνατο . ἀντὶ τοῦ εἶπεν. Ἀπέφῃνε δὲ, ἀντὶ τοῦ ὑπέδειξεν . Ἀπεροῦντες . κωλύοντες. Ἀποδέουσα . ὑστεροῦσα, λείπουσα. Ἀποχρῶσα . ἀρκοῦσα. Ἀποχρῆν καὶ ἀποχρᾶν . [τὸ] ἀπαρέμφατον ῥῆμα λέγουσιν ἑκατέρως. Δημοσθένης· ἀποχρῆν οἶμαι τὴν δύναμιν. [Λυσίας· Φιλίππῳ δὲ μὴ οἴεσθαι ταῦτ’ ἀποχρᾷν.] Ἀποπτύω . ἀπὸ τοῦ πέτω, πετύω καὶ ἐν συγκοπῇ πτύω, τὸ ἀποπεταννύμενον. Ἀπολιβάζω . ἀπέλθω, ἀποδράμω. παρὰ τὴν λιβάδα. ἢ τὸ ἀποῤῥίπτω. Ἀπομηνίσας . ὀργισθείς. μηνίω, μηνίσω, ἐμήνισα, ἀπὸ τοῦ μῆνις. Ἀποπροσποιεῖσθαι . οὐδεὶς λέγει Ἕλλην. οὐ μέντοι οὐδ’ οὕτω λέγουσιν, οἷον· ὅτι προσποιεῖται μὴ ἀκούειν. Ἀπᾴδοντες . ἀπαρέσκοντες. ### alpha 275 Ἀπᾴδει . ἀπαρέσκει, ἐναντιοῦται, οὐ συμφωνεῖ. Ἀπαυτομολήσει . φεύξεται. Ἀπεξεσμένον . τετορευμένον, γεγυμνασμένον. Ἀπείργω . τὸ κωλύω. Ἀπεσκοτωμένα . ἐσκιαγραφημένα· κεχρωσμένα. τὰς γὰρ χρίσεις σκότη καλοῦσιν οἱ ζωγράφοι. Ἀπαχθῆναι . ἀπενεχθῆναι. Ἀπαμφιάσαι . γυμνῶσαι. Ἀπαυδῆσαι . ἀπαγορεῦσαι. Ἀπαρτίζει . πληροῖ, τελειοῖ. Ἀπαίρει . ἀποδημεῖ, ἀναχωρεῖ. Ἀπάρχου . ἀπαρχὰς πρόσφερε, ἢ ἀπαρχὴν ποίει. Ἀπονοσφισθέντες . ἀποχωρισθέντες. Ἀποσκιῤῥωθέντες . σκληρυνθέντες. σκίῤῥος γὰρ ὁ γύψος. Ἀπαυθαδιάζειν . τὸ μέγα φρονεῖν, ἑαυτῷ ἀρέσκειν. αὐτοαδὴς τίς ἐστιν ὁ ἑαυτῷ ἀρέσκων. Ἀπαυθαδιάζω . ἀπὸ τοῦ αὐθάδης αὐθαδιάζω καὶ ἀπαυθαδιάζω. Ἀπαλθήσεσθαι . ἰαθήσεσθαι. καὶ ἀπαλθήσεσθον ὁμοίως. [ἀλθέω, ἀλθῶ, πρώτης συζυ‐ ### alpha 276 γίας τῶν περισπωμένων, ὁ μέλλων ἀλθήσω, ἀλθήσομαι, ἀλθήσῃ, ἀλθησόμεθα, ἀλθήσεσθον. τὸ δὲ ἄλθω παρὰ τὸ ἄλδω.] Ἀπαφῶ . τὸ ἀπατῶ. παρὰ τὸ φῶ τὸ λέγω. καὶ μετὰ τοῦ α τοῦ σημαίνοντος τὸ κακὸν ἀφῶ καὶ ἀπαφῶ. τὸ δὲ ἀπατῶ ἐκ τοῦ ἀπαφῶ. Ἀπαγορεύειν . ἡ ἀπὸ πρόθεσις ἐνταῦθα τὸ χωρίζεσθαι δηλοῖ. τὸ γὰρ ἀπαγορεύειν ἐκτὸς γίνεται τοῦ λέγειν. ἀπὸ τοῦ ἀγορῶ. Ἀπαμείρεται . ἀποκεχώρισται. ἐκ τοῦ μείρω τὸ μερίζω. καὶ μετὰ τοῦ α ἀμείρω καὶ ἀπαμείρω. Ἀπαιωρήσας . κρεμάσας, [κουφίσας.] ἐκ τοῦ αἴρω, τὸ κουφίζω, πλεονασμῷ τοῦ ω αἰωρῶ καὶ αἰωρήσω. Ἀπαυρῶ . ἀφαιρῶ. ἐκ τοῦ αἴρω τροπῇ τοῦ ι εἰς υ καὶ μεταθέσει τοῦ τόνου αὐρῶ καὶ ἀπαυρῶ. Ἀπανθρακίζομεν . ἀντὶ τοῦ ἄνθρακα ἐσθίομεν. ἔστι δὲ εἶδος ἰχθύος, ὃ παροπτῶντες ἐσθίουσιν. ἢ ἄνθρακας πυροῦμεν. Ἀπαρτίζω . εὐαρμόστως συμπληρῶ. Ἀπαινύμενος . ἀφαιρούμενος. Ἀπαφίσκω . ἀπατῶ. Ἀπαληθεύειν . τὸ ἀληθὲς ἐξευρίσκειν. ### alpha 277 Ἀπαγορεύει . ἀποφαίνει. Ἀπηνῄνατο . παρῃτήσατο. [ἀναίνω, ἀνῶ, ἄνῃνα, ἠνῃνάμην, ἠνῄνω, ἠνῄνατο.] Ἀπηύρων . παρὰ τὸ ἀπαυρῶ, ἀπαυρήσω, ὁ β ἀόριστος ἀπηύρων. Ἀπῆκτο . ἀπηνέχθη. Ἀπηλγηκέναι . ἀναισθητῆσαι. * Ἀπήλαχεν . ἀπώλεσεν. * Ἀπηνεώθη . ἐξεπλάγη, ἄφωνος ἐγένετο. Ἀπήλασεν . ἐδίωξεν. Ἀπῄεσαν . παρῆλθον· παρέδραμον. Ἀπηλοίησεν . ἀπέκοψεν. ἀπὸ τοῦ ἀλοίω, ἀλοιήσω, ἠλοίησα, ὅθεν καὶ πατραλοίας ὁ τὸν πατέρα τύπτων. Ἀπῇρκεν . ἀπέκοψεν. Ἀπριάτην . ἄνευ τιμῆς ἔδωκαν. πρίημι, τὸ παθητικὸν πρίαμαι· τὸ ἐπίῤῥημα ἀπριάδην, καὶ τροπῇ τοῦ δ εἰς τ ἀπριάτην. Ἀπεμπολήσας . πεπρακώς. ### alpha 278 Ἀπεμπολῶ . τὸ ἀγοράζω, τὸ κερδαίνω, ὅπερ ἀντικείμενον ὂν τοῦ ἐμπωλεῖν τὴν διάπρασιν σημαίνει. Ἀπετίννυον . ἀπεδίδουν. Ἄπεισιν . ἀπέρχεται. Ἀπεβίω . ἀπέθανεν. Ἀπέσβη . ἐσβέσθη. Ἀπέδοτο . παρέδωκεν. Ἀπετείχιζον . ἐκώλυον. Ἀπένειμεν . ἐδικαίωσεν, ἀπεκλήρωσεν. Ἀπειπάμεθα . ἀπέγνωμεν. Ἀπέβλυσεν . ἀφείλετο. ἡ μεταφορὰ ἀπὸ τῶν κηρίων ἢ ἀπὸ τῶν γάλα ἀμελγόντων. ὁ δὲ Ἀριστοφάνης ἀντὶ τοῦ ἐξέρασεν. Ἀπέκτατο . ἐφονεύετο. κτῶ τὸ φονεύω. [παράγωγον κτῆμι, ἔκταμαι, ἐκτάμην, ἔκτασο, ἔκτατο καὶ ἀπέκτατο.] Ἀπεμυθήσω . ἀπελογήσω. Ἀπεμυθεόμην . ἀπηγόρευον, ἐκώλυον. μυθέω μυθῶ. ### alpha 279 [ Ἀπεσπούδαζεν . ἠμέλει, κατεφρόνει.] Ἀπερύκω . κωλύω. Ἀπέβριξεν . ἐφύπνωσεν. Ἀπεστυφέλιξεν . ἔσεισεν, ἐκίνησεν. Ἀπέθρισε καὶ ἀπεθέρισεν . ἀπέκειρε καὶ ἀπέκοψεν. Ἀπεκαίννυτο . ἐνίκα. [καίνω, καινύω, καίννυμι, καίννυμαι, ἐκαίνου, ἐκαίννυτο.] Ἀπεκορύφου . προφανῶς ἔλεγεν. Ἀπεκράνιξεν . ἀπεχώριζε τῆς κάρας, ἀπέκοψεν. Ἀπέδοσθε . ἀπεμπολήσατε. Ἀπείρηται . ἀπηγόρευται. Ἀπειρηκώς . ἀπαγορεύσας. Ἀπεσκληκώς . κακοπαθήσας. Ἀπενεγκάμενος . κτησάμενος. Ἀπέδρα . ἀπέφυγεν. Ἀπεοικέναι . μὴ ὁμοιοῦσθαι. Ἀπείπῃ . ἀπαγορεύσει, ἀτονήσει. Ἀπεμόρξατο . ἀπεπίασεν. ἐκ τοῦ ἀμέλγω. [ἀμέλξω, ἤμελξα, ἠμελξάμην, ἀμέλξατο, καὶ ### alpha 280 τροπῇ τοῦ ε εἰς τὸ ο καὶ τοῦ λ εἰς τὸ ρ ἀπεμόρξατο.] Ἀπεστύπαζον . τύπτω, ἀπετύπαζον, καὶ πλεονασμῷ τοῦ ς ἀπεστύπαζον. Ἀπεβήσετο . βῶ, βῆμι, βήσω. εἶτα μετάγεται εἰς ἐνεστῶτα. ὁ παθητικὸς βήσομαι, ἐβησόμην, ἐβήσετο καὶ ἀπεβήσετο. Ἀπέκτονεν . ἐφόνευεν. [κτείνω, κτενῶ, ὁ μέσος παρακείμενος ἔκτονα καὶ ἀπέκτονεν.] Ἀπεπίστευον . ἤλπιζον. Ἀπέχθηαι . ἀπέχθω, ἀπήχθων. ἐὰν ἀπέχθω, ἐὰν ἀπέχθωμαι, ἐὰν ἀπέχθηται, καὶ ἀποβολῇ τοῦ τ ἀπέχθηαι. Ἀπέφθιθον . ἀπὸ τοῦ φθίθω. ὁ παρατατικὸς ἔφθιθον καὶ ἀπέφθιθον. Ἀπενίζοντο . ἐκαθαίροντο. ἀπὸ τοῦ νίπτω, καὶ κατὰ τροπὴν δωρικὴν γίνεται νίζω. οἱ γὰρ Δωριεῖς τὰ εἰς πτω ῥήματα τότε μὲν εἰς δύο σς , τότε δὲ εἰς ζ τρέπουσι. ### alpha 281 Ἀπένεικας . ἐνέγκω, τροπῇ τοῦ γ εἰς ι ἐνείκω, ἤνεικας καὶ ἀπένεικας. Ἀπεχθῄρω . ἐχθαίρω, τὸ μισῶ, ἐχθαρῶ, ἤχθηρα, ἐὰν ἐχθήρω, καὶ ἀπεχθῄρω. Ἀπειλήτην . ἠπείλησαν. ἀπειλῶ, ἀπειλήσω, ἠπείλησα, ἠπειλησάτην καὶ κατὰ συγκοπὴν τῆς σα συλλαβῆς ἀπειλήτην. [ἢ ἀπὸ τοῦ ἀπειλῶ ἠπείλουν, τὸ δυϊκὸν ἠπείλητον, ἠπειλήτην] καὶ συστολῇ τῆς ἀρχῆς καὶ τροπῇ τῆς ει διφθόγγου εἰς η ἀπειλήτην. Ἀπετρύετο . κατεδαπανᾶτο. Ἀπερωήσειας . ὁρμήσειας ἢ κωλύσειας. Ἀπεπλίξατο . εὐχερῶς καὶ μετὰ ῥαστώνης ἀπεσείσατο καὶ ἀπέφυγε· πλὶξ γὰρ τὸ βῆμα, καὶ πλίγματα τὰ πηδήματα. Ἀπεγραψάμεθα . ἀπείπαμεν ἢ ἀπηριθμήσαμεν. Ἀπεψύχοντο . πρὸς τὸ πνεῦμα ἐξηραίνοντο. Ἀπέκρινον . ἀπεδοκίμαζον. Ἀπεσάλευε . τοῦτο ἐπὶ νηῶν λέγεται καὶ ἐπὶ ἀνθρώπων. σημαίνει δὲ ἡ λέξις, τὰς ἐλπίδας ἐπὶ τούτοις εἶχεν. ### alpha 282 Ἀπληκεύω . μένω. Ἀποῤῥυήτω καὶ ἀπεῤῥύητο, η . πτεροῤῥυείτω δὲ δίφθογγον. * Ἄπρω . ὁλονύκτως ἢ ἀπρωϊτῶς. * * Ἀπαρκέσαι . διαφυγεῖν. * Ἀπόστιχε . ἀναχώρει. Ἀποσκαρίζειν . διακεχυμένως γελᾷν. Ἀπογυιώσεις . βλάψεις τὰ μέλη. γυῖα γὰρ τὰ μέλη. Ἀποβλύζων . ἀπεμῶν. Ἀποίσονται . κομίσουσιν. Ἀποφαίνειν . ἀποδεικνύειν. Ἀποφορτίσασθαι . ἀποῤῥίψασθαι. Ἀποκναίω . τὸ λυπῶ. Ἀπόχρη . ἀρκεῖ. Ἀπόνασθαι . ἀπολαῦσαι. Ἀποστυγοῦντες . μισοῦντες. Ἀποσεμνύνει . μεγαλύνει. Ἀποσκυθίσαι . κυρίως τὸ ἀποτεμεῖν τὸ παρὰ τὴν κεφαλὴν δέρμα σὺν θριξί· καταχρηστικῶς δὲ, τὸ ἀποκεῖραι. Ἀποφάσκει . ἀπαγορεύει. ### alpha 283 Ἀπομάττεται . ἀποτυποῖ. Ἀποσοβεῖ . ἀπελαύνει, ἀποδιώκει. Ἀπολυσάμενος . ἀπολυτρωσάμενος. Ἀπότρεχε . ἀναχώρει. Ἀποσκορακίζει . ἐξορίζει, ἀποδιώκει. Ἀποβουκολῆσαι . ἐκβαλεῖν, ἀπατῆσαι, ἀποδιῶξαι, ἀποπλανῆσαι. Ἀποκριθῆναι . διαζυγῆναι, διαχωρισθῆναι. Ἀποκοτταβίζειν . τὸ λειπόμενον πόμα [τοῦ πόματος] τοῦ ποτηρίου ἐκχεῖν οὕτως, ὥστε ψόφον ποιεῖν· κότταβος γὰρ ὁ ἦχος. Ἀποσχεδιάσας . ψευσάμενος. Ἀπάγου . ἀντὶ τοῦ, πρὸς αὐτὸν ἄπαγε. Ἀποδρύφω . ἐκδέρω. Ἀπόκριναι . ἀποκρίθητι. ἀπόκρινε δὲ ἀντὶ τοῦ διαχώρισον· ψιλόν. Ἀπαρκέσαι . ἀποσκευάσασθαι. Ἀπινύσσω . τὸ ἀσυνετῶ. Ἀπῳκισμένος . μεμακρυσμένος. Ἀπῶσμαι . ἀπέῤῥιμμαι. Ἀποδρᾷν . φεύγειν· τὸ ἔξω τῆς ὑπηρεσίας γενέσθαι τοῦ δεσπότου. ### alpha 284 [ Ἀποψύχειν . Ἡσίοδος· μηδὲν ἀποψύχειν. σημαίνει δὲ τὸ ἀφοδεύειν ἢ ἀποπνευματίζειν.] Ἀποθησαυρίζοντας . ἀποτιθεμένους. Ἀπόστολος· ἀποθησαυρίζοντας ἑαυτοῖς—. Ἀπέχῃς . ἀπολαύῃς. ἀποστολικὴ ἡ λέξις. ἵνα αἰώνιον αὐτὸν ἀπέχῃς. (Ἐπίῤῥημα.) Ἀπαρτί . παρὰ τὸ ἀπηρτισμένον καὶ πλῆρες. [Φερεκράτης. καὶ τοὺς σώφρονας ἀπαρτὶ πλουτῆσαι ποιήσω.] Ἀπαταγί . ἄνευ ψόφου. Ἀπαλάμνως . ἀσθενῶς. Ἀπαρεμφάτως . ἄνευ δηλώσεως προσώπου. Ἀπαισίως . βλασφήμως, ἀπρεπῶς. Ἀπαρεμποδίστως . ἀνεμποδίστως. Ἀπάτερθεν . μακρὰν ἢ χωρίς. ἀπὸ τοῦ ἄτερ, ἄτερθεν καὶ ἀπάτερθεν. Ἀπάνευθεν . ἀντὶ τοῦ χωρίς. ἀπὸ τοῦ ἄνευ, ἄνευθε καὶ ἀπάνευθεν. Ἅπαξ . ἀντὶ τοῦ ὄντως καὶ βεβαίως. ὡς τό· ἅπαξ ὤμοσα ἐν τῷ ἁγίῳ μου. Ἀπαραγγέλτως . ἀκελεύστως. ### alpha 285 Ἀπαραιτήτως . ἀσυγχωρήτως. Ἀπερισκέπτως . ἄνευ βουλῆς καὶ σκέψεως. Ἀπεχθῶς . ἐχθρωδῶς, μισητῶς. Ἀποχρώντως . ἱκανῶς, ἀρκούντως. Ἀπηλεγέως . σκληρῶς, ἀποτόμως. παρὰ τὸ ἀλέγω τὸ φροντίζω, ἀλεγὴς καὶ ἀπηλεγὴς, καὶ ἀπηλεγέως καὶ ἀπηλεγῶς. Ἀποσταδόν . πόῤῥωθεν, ἐκ διαστήματος. ἐκ τοῦ ἵστημι τὸ παθητικὸν ἵσταμαι, σταδὸν καὶ ἀποσταδόν. Ἀπόπροθι . χωρὶς, μακράν. Ἁπλῶς . χωρὶς προσθήκης. ἀντὶ τοῦ ἐξ ἀνάγκης· ἢ ὡς πρῶτον. Ἀπραγμόνως . ἐλευθέρως, ἄνευ τινὸς ἐξετάσεως. Ἰάμβλιχος· εἶτα ἐάσατε οὕτως ἀπραγμόνως ἀποθανεῖν. Ἀπροσδιορίστως . [ἀορίστως.] [ Ἀπροόπτως . ἀπροοράτως.] Ἀπρίξ . τὸ ἰσχυρῶς κρατεῖν ὅλῃ δυνάμει. [ἔστι πρίζω, πρίσω καὶ δωρικῶς πρίξω, καὶ ἐξ αὐτοῦ ἐπίῤῥημα ἀπρίξ.] Ἀπροτίοπτα . κρύφα, λάθρα. ἀπὸ τοῦ ὄπτω τὸ βλέπω. * Ἀπαισίως . ἀπρεπῶς. * * Ἀπαπαί . συγκαταθετικὸν ἐπίῤῥημα. * Ἀπῳδόν . ἀναρμόστως, καὶ ἄποθεν τῆς ᾠδῆς. Ἁπλῶς . ἢ κυρίως, ἢ καθόλου, ἢ μοναχῶς. ### alpha 286 (1t) Τὸ Α μετὰ τοῦ Ρ. (Ἀρσενικόν.) Ἀράσιμος . καταράσιμος. Ἀραχναῖος μῖτος . ὁ λεπτότατος. Ἀράχνης . τὸ ζωΰφιον. ἀράχνη δὲ θηλυκῶς τὸ ὕφασμα. παρὰ τὸ ἀραιὰ ἴχνη ἔχειν λέγεται ἀράχνης. Ἄραινος . ὄνομα ποταμοῦ. Ἄῤῥαιστος . ἄφθαρτος. Ἀραφέλ . γνόφος, ὁμίχλη, ἢ ὄνομα στερεώματος. Ἀράξης . ποταμός. παρὰ τὸ ἀράσσειν, ὅτι ἀπὸ Καυκάσου καταῤῥήγνυται. Ἀργαλέος . χαλεπὸς, δεινός. παρὰ τὸ τὸν ἄρην, τὸν πόλεμον, ἀραλέος, καὶ πλεονασμῷ τοῦ γ ἀργαλέος. ἢ παρὰ τὸ ἄλγος, ὁ λύπας καὶ κακὰ ἐμποιῶν. παράγονται δὲ τὰ τοιαῦτα ὀνόματα ἀπὸ τριῶν μερῶν τοῦ λόγου· ἀπὸ ὀνόματος, ἀπὸ ῥήματος καὶ ἀπὸ ἐπιῤῥήματος. ἀπὸ ὀνόματος, ὡς τὸ δίψα, διψαλέος· ἀπὸ ῥήματος, ὡς τὸ θαρσῶ, θαρσαλέος· ἀπὸ ἐπιῤῥήματος, ὡς ῥίμφα, ῥιμφαλέος. τὸ δὲ ἀργαλέος παρὰ τὸ ἄλγος, μεταθέσει τοῦ λ εἰς ρ . ὅμοιον τὸ ὑδρηρὸς, ὑδρηλὸς, ὑψηρὸς, ὑψηλός. Ἀργεός . ὁ λαμπρός. * Ἀράμ . κύριον. ἑρμηνεύεται δὲ μετέωρος. * Ἀργιόδοντες . λευκοὶ τοὺς ὀδόντας ἢ μεγάλοι. Ἄῤῥαβες . ἔθνος. ### alpha 287 Ἄραβος . κτύπος. κυρίως ἡ ἐν ἄρει βοή. ἀράβοος καὶ ἄραβος. Ἀργός . λευκὸς καὶ ὁ ῥάθυμος. κατὰ ἀντίφρασιν καὶ ὁ ταχύς. παρὰ τὸ ἀρκῶ ἀρκὸς καὶ ἀργὸς, ὁ ἐπαρκεῖν τοῖς ποσὶ δυνάμενος. Ἀργυρώνητος . ἀργύρῳ ἀγορασθείς. Ἀργόλαι . εἶδος ὄφεων, οὓς ἤνεγκε Μακεδὼν ὁ Ἀλέξανδρος ἐκ τοῦ Ἄργους τοῦ πελαγικοῦ εἰς Ἀλεξάνδρειαν, καὶ ἐνέβαλεν εἰς τὸν ποταμὸν πρὸς ἀναίρεσιν τῶν ἀσπίδων, ὅτε μετέθηκε τὰ ὀστᾶ Ἱερεμίου τοῦ προφήτου ἐξ Αἰγύπτου εἰς Ἀλεξάνδρειαν, οὓς ὁ αὐτὸς προφήτης ἀπέκτεινεν. ἀργόλαι οὖν ἐκ τοῦ Ἄργους λαιοί. Ἀργίποδες . ταχεῖς, ὀξύποδες. Ἀργυρογνώμων . ὁ δοκιμαστής. Ἀργιλλώδης . ὁ ῥυπαρός. Ἀργᾶς . δεινότατος, θηριώδης τὸν τρόπον. ἀργᾶν τὸν ὄφιν ἐκάλουν οἱ Ἀργεῖοι. Ἀργυραμοιβός . χρυσοχόος, ἢ καὶ ὁ καταλλάκτης. Ἀργυροδίνης . λευκόρειθρος. ἀπὸ τοῦ ἄργυρος καὶ τοῦ δίνειν. καὶ ἀργυρὶς ἡ ἀργυρᾶ φιάλη. [τὸ δι ἰῶτα διατί; τὰ διὰ τοῦ ινη ἢ διὰ τοῦ ινης ἀποστρέφονται τὴν ει δίφθογ‐ ### alpha 288 γον. οἷον Αἰσχίνης, Λεπτίνης. τὸ δὲ νεοπείνης ἀπὸ τοῦ πείνα.] ἀργυροδίνης δὲ παρὰ τὸ ἄργυρον, [ὃ σημαίνει] τὸ λευκόν. Ἀργυρότοξος . ὁ λαμπρὸν τόξον ἔχων. ἐκ τοῦ ἀργὸν, τὸ καθαρὸν ἢ τὸ λευκόν. Ἀρδμός . ὁ ποτισμός. καὶ ἀρδεία, ὁ ποτισμός. * καὶ ἀρδεύω, τὸ ποτίζω. * Ἀρεόβινθος . κύριον. Ἀρεστήρ . πόπανον. τὸ ἐν ταῖς θυσίαις ἐπιτιθέμενον. παρὰ τὸ ἀρεστόν. Ἀῤῥενωπός . φοβερὸς, ἄθικτος, ἀθήλυντος, ἀνδρεῖος. ἀπαρέγκλιτος ὑφέσει πάσῃ. γράφεται καὶ ἐπὶ οὐδετέρου ἀῤῥενωπόν. ἰστέον, ὡς ἐπὶ γυναικῶν ἀνδριζομένων ἢ ἀῤῥενοφανῶν εἴρηται. Ἀρείων . ὁ βελτίων. εἴρηται παρὰ τὸ ἄρης, ἵν’ ᾖ κυρίως ὁ κατὰ πόλεμον καλλίων. * Ἀρείδηλος . ὁ φανερός. * Ἄρειος πάγος . δικαστήριον Ἀθήνῃσιν οὕτω καλούμενον. οἱ δικασταὶ ἀρειοπαγίται. ἐκλήθη δὲ ἄρειος πάγος, ἢ ὅτι αἱ Ἀμαζόνες ἐπὶ τὸν τόπον ἐκεῖνον ἐστρατεύοντο, Ἄρεως οὖσαι· ἢ ὅτι ἐν πάγῳ ἐστὶ καὶ ἐν ὕψει κεῖται τὸ δικαστήριον· ἄρειος δὲ, ἐπειδὴ δικάζει ὁ Ἄρης τὸν φόνον. πάγος δὲ ὁ λόφος, ὡς καὶ Ὅμηρος· —πάγος δέ οἱ ἀντεβόλησεν. ### alpha 289 ἢ ὅτι ἔπηξεν ἐκεῖ τὸ δόρυ ὁ Ἄρης Ποσειδῶνος κατηγορήσαντος διὰ τὸν φόνον τοῦ υἱοῦ αὑτοῦ Ἁλιροδίου, ὅτε ἀπέκτεινεν αὐτὸν βιασάμενον Ἀλκίππην. Ἀρηΐφατος . ἐν πολέμῳ ἀνῃρημένος. Ἀρηϊθέων . γενναίων, πολεμικῶν. Ἄρης . κυρίως ὁ σίδηρος. βαψαμένη κοίλων ἐντὸς ἄρει λαγόνων. σημαίνει δὲ καὶ τὸν πόλεμον, παρὰ τὴν ἀρὰν καὶ τὴν βλάβην· τὴν ἐκ τοῦ πολέμου γενομένην. ἰστέον, ὅτι τετραχῶς αὐτῷ κέχρηται ὁ ποιητής. ἐπὶ μὲν τοῦ πολέμου· —ὄφρά κεν ἐγείρομεν ὀξὺν ἄρηα. ἐπὶ δὲ τοῦ σιδήρου· αἵματος αὖαι ἄρηα— ἐπὶ δὲ τοῦ θεοῦ· Ἆρες, Ἄρες βροτολοιγέ— ἐπὶ δὲ τῆς πληγῆς· ἔνθα μάλιστα γίνεται ἄρης ἀλεγεινός. Ἀρητήρ . εὐχητὴς, ἱερεύς. ἀπὸ τὴν ἀρὰν καὶ τὴν εὐχὴν τηρεῖν. ἔστι δὲ καὶ ἀρὰ ἡ κατάρα. ἢ παρὰ τὸ τὰς ἀρὰς ποιεῖσθαι, ὅ ἐστι τὰς εὐχάς. ἢ παρὰ τὸ αἴρειν εἰς ὕψος τὰς χεῖρας. ἢ παρὰ τὸ ἀρέσκειν θεῷ. ### alpha 290 Ἀρήσιος . κύριον. Ἀρειμάνιος . ὁ ἐν τῷ ἄρει καὶ τῷ πολέμῳ μαινόμενος. ἄρης γὰρ ὁ πόλεμος. Ἀρθμός . ἡ φιλία καὶ ἡ ἁρμονία τῆς ψυχῆς. παρὰ τὸ ἀρῶ τὸ ἁρμόζω, [ἦρμαι, ἁρμός· ὡς κείρω, κορμός· καὶ πλεονασμῷ τοῦ θ ἀρθμός· ὡς πείρω, πορμὸς καὶ πορθμός. ἢ ἀπὸ τοῦ ἐρῶ τὸ λέγω· οἱ γὰρ ἐν φιλίᾳ ὄντες διαλέγονται ἀλλήλοις.] Ἀρειανοί . ἐκ τοῦ Ἀρείου. οὗτοι ἔλεγον κτίσμα τὸν υἱὸν τοῦ θεοῦ καὶ οὐχὶ ὁμοούσιον τῷ πατρὶ πεφυκότα, ὅ ἐστι διαίρεσις. Ἀριήκοον . ὀξυήκοον, εὐπειθῆ. Ἀρίσημος . φανερὸς ἐν πολέμοις. Ἀρίσταινος καὶ Ἀρίσταιχμος . ὀνόματα κύρια. Ἀριστόχειρ . ὁ γενναῖος περὶ τὰ ἀριστεῖα. καὶ ἀριστόχειρ ἀγών. Ἀρίφρων . ὁ κακῶς φρονῶν. Ἀριστεύς . πρόμαχος, κάλλιστος. Ἀριπρεπής . ἐπίσημος, ἔνδοξος. Ἀρίγνωστος . διάδηλος, φανερὸς, ἀπὸ τοῦ ἀρι ἐπιτατικοῦ μορίου καὶ τοῦ γνωστὸν, ὃ δηλοῖ τὸ γνώριμον. ### alpha 291 Ἀριθμός . σημεῖον γνωριστικὸν τοῦ πόσου τῶν ὑποκειμένων. ἢ ἀριθμὸς ὁρίζεται σωρεία μονάδων, ἢ μονάδος σύνθεσις, ἢ χύμα μονάδων, οὐχὶ διαίρεσις μονάδων. Ἀριδείκετος . ὁ ἄγαν ἔνδοξος. παρὰ τὸ δείκω τὸ δεικνύω. [ἐξ οὗ παράγωγον δεικνύω, καὶ δείκελον τὸ δεικνύον τὴν ὁμοιότητα. ὡς οὖν ἀπὸ τοῦ ἔχω ἔχετος, ἐμῶ ἔμετος, οὕτως δείκω δείκετος καὶ ἀριδείκετος.] Ἄριστος . ὁ ἐν πολέμοις ἀνδραγαθῶν. παρὰ τῷ ἄρει τῷ πολέμῳ. Ἄρκτος . τὸ ζῶον καὶ τὸ ἀεικίνητον ἀστροθέτημα. Ἀρκτῷος . τόπος. [ἤτοι τὸ ἀρκτῷον μέρος, ἐν ᾧ οἱ ἑπτὰ ἀστέρες κατανοοῦνται· ὅπερ καλεῖται ἀρκτοῦρος. λέγεται δὲ καὶ ἅμαξα.] [ Ἀρκτοῦρος . ὁ ἐπὶ τῆς ζώνης τοῦ ἀρκτοφύλακος λαμπρὸς ἀστὴρ, ἀπὸ τοῦ κατὰ τὴν οὐρὰν ἄρκτου.] [ Ἀρκείσιος . ὁ πάππος Ὀδυσσέως.] [ Ἁρμαθαίμ . τόπος.] Ἁρμοσταί . οἱ ἀπὸ βασιλέως στελλόμενοι εἰς ἔθνη. Ἁρματηλάτης . ὁ ἡνίοχος, ἀπὸ τοῦ ἐλαύνειν τὸ ἅρμα. Ἁρμός . παρὰ τὸ ἄρω. ὁ μέλλων ἀρῶ, ὁ παρακείμενος ἦρκα, ὁ παθητικὸς ἦρμαι, ἁρμός. * τῆς δασείας προελθούσης, ὡς εἴρω ἁρμός. * Ἄρνες . οἱ τῶν προβάτων ἀμνοί. ### alpha 292 Ἀρνευτήρ . ὁ κυβιστής. εἴρηται μεταφορικῶς ἀπὸ τῶν ἀρνῶν, οἵτινες εἰώθασιν ἐπὶ κεφαλὴν ἅλλεσθαι ὥσπερ τὸν ἀέρα κυρίττοντες. Ἀρνῳδοί . οἱ ῥαψῳδοί· ὅτι ἄρνα ἐλάμβανον. Ἀροτῆρες . οἱ ἀροτριῶντες. Ἀροτρεύς . ἐκ τοῦ ἄροτρον. Ἁρπαλέος . ἐπιθυμητικός. Ἅρπυς . ὁ ἔρως. ἀπὸ τοῦ ἁρπάζειν τὰς φρένας. Ἀῤῥαβών . ἡ ταῖς ὠναῖς παρὰ τῶν ὠνουμένων διδομένη πρώτη καταβολὴ ὑπὲρ ἀσφαλείας. παρὰ τὸ ῥαιβὸς ῥαιβὼν καὶ προσθέσει τῆς α στερήσεως καὶ ἀποβολῇ τοῦ ι ἀῤῥαβὼν, ὁ μὴ συγχωρῶν ῥαιβὴν γενέσθαι τὴν πίστιν τῶν συναλλαττομένων. Ἄρσην . ἀπὸ τοῦ ἄρδω, ἄρσην, ὁ ἄρδων τὴν θήλειαν. καὶ γὰρ διὰ τοῦτο πόσις λέγεται ὁ ἀνὴρ, παρὰ τὸ ποτίζειν τῇ γονῇ. ἢ παρὰ τὸ ἄρδω τὸ πράττω, ὁ μέλλων ἄρσω καὶ ἄρσην ἐξ αὐτοῦ, τουτέστιν ὁ πρακτικός. Ἄρταμος . ὁ μάγειρος. παρὰ τὸ διαρτάσαι, ὅ ἐστι μερίσαι ἢ συναρμόσαι. Ἄρτημος . ὁ τελαμών. ὅ ἐστι λῶρος, ἐξ οὗ ἤρτηται τὸ βαλάντιον, ἢ τὸ σκουτάριον, ἢ ἕτερόν τι. Ἀρτεμίσιος . ὁ μάϊος μήν. [τὰ διὰ τοῦ ἴσιος ἀρσενικὰ, καὶ ἰσία θηλυκὰ, καὶ ἴσιον οὐδέτερα, ἀποστρέφονται τὴν ει δίφθογγον, οἷον, ἀφροδίσιος, ἀφροδισία, ἀφροδίσιον. σεσημείωται τὸ Ἀρκείσιος, Σιμοείσιος, διότι ἀνεφάνη τὸ ε ἐν τῷ ### alpha 293 Ἀρκείσιος καὶ Σιμόεντος, καὶ ἀπερείσιος καὶ ἀπειρέσιος, Ἀλείσιον, ὄνομα πεδιάδος, ἀπὸ τοῦ ἀλῶ ἀλέσω, τὸ πλανῶ.] ἀνθεμοείσιος, ἀπὸ τοῦ ἀνθεμόεις. τὸ δὲ ἡμερήσιος, οἱ μὲν ἄλλοι διὰ τῆς ει διφθόγγου καὶ ἴσως ἀπὸ τοῦ ἡμερεύω· ἡ παράδοσις διὰ τοῦ η , ὡς Ἰθάκη Ἰθακήσιος. Ἀρτίφρων . ὁ ὑγιὴς καὶ ἄρτιος τὰς φρένας. Ἀρτιεπής . ἀπηρτισμένος ἐν τῷ λέγειν. Ἀρτίστομος . σαφὴς καὶ ὁ ἡδὺ φθεγγόμενος. [οὕτως Διονύσιος· ὁ δὲ ἦν κάτοινος ἤδη καὶ οὐκ ἀρτίστομος ἔτι.] Ἀρτίτομος . ὁ νεωστὶ τεμνόμενος. ἀρτιτόμος δὲ ὁ νεωστὶ τέμνων. Ἀρτιδαεῖ . ἀρτιμαθεῖ. δαίω γὰρ τὸ μανθάνω. Ἄρτιος . ὁ ὁλόκληρος. Ἀρτήρ . γένος ὑποδήματος. Ἀρτίπους . ὁ ὑγιὴς καὶ ἄρτιος τοὺς πόδας. Ἄρτος . παρὰ τὸ αἴρειν, ὅ ἐστι καθ’ ἑκάστην προσφέρειν. Ἄῤῥυθμος . ἀδιατύπωτος, ἀκανόνιστος. ῥυθμὸς γὰρ ὁ τύπος. ### alpha 294 Ἀρύβαλλος . πλεκτόν τι βαλάντιον. ἢ μαρσίπιον. παρὰ τὸ ἀρύειν καὶ βάλλειν. Ἀρύστιχος . σκευάριόν τι. Ἀρχαιότυπος . παλαιὸς νόμος. Ἀρχέπλουτον . ἄρχοντα πλούτου. Ἀρχέτυπος . ὁ τὴν ἀρχὴν διδούς. Ἀρχισυνάγωγος . ὁ ἀρχηγός. Ἀρχίκλοπος . ὁ ἀρχαῖος κλέπτης. Ἀρχιμάγειρος . ἔφορος τῆς βασιλικῆς τραπέζης. Ἀρχηγέτης . ὁ ἄρχων. ἀρχιγέτης δὲ ὁ ἄρχων τοῦ Γετῶν ἔθνους, ι. Ἀρχός . ὁ ἡγεμών. σημαίνει δὲ καὶ τὸ ἔντερον τὸ προσκείμενον τῷ καλουμένῳ δακτύλῳ, πέρας ὂν τῶν ἐντέρων πάντων· εἴρηται δὲ παρὰ τὸ ἄρχειν τῶν ἐντέρων κάτωθεν. Ἀρωγός . βοηθὸς, λυτρωτής. Ἀῤῥίχους . κοφίνους. ἀπὸ τοῦ αἴρειν τὸν χοῦν. Ἀρέτας . κύριον. ὃς ἦν πενθερὸς Ἡρώδου. ὁ ἐθνάρχης Ἀρέτα τοῦ βασιλέως. Ἀριμαθαῖος . ἑρμηνεύεται αἴρων. Ἀρίζηλος . πολυτίμητος. ### alpha 295 (1t) (Θηλυκόν.) Ἀρόσιμος . ἠροτριασμένος τόπος. καὶ ἀρόσιμος γῆ. Ἀρά . ἡ κατάρα. λέγεται καὶ ἡ εὐχή. παρὰ τὸ αἴρειν τὰς χεῖρας εὐχομένους. ἢ παρὰ τὸ ἀρύειν, τὸ ἐπικαλεῖσθαι, ἀρά. ἢ ἀπὸ τοῦ Ἄρεως βλαπτικοῦ ὄντος. Ἀραιήν . ἀσθενῆ, ἀδύνατον. ἀραιὴν χεῖρα. παρὰ τὸ ῥαίω τὸ φθείρω. [καὶ μετὰ τοῦ ἐπιτατικοῦ α ἁραιή. ὅθεν καὶ δασύνεται. ἀπὸ οὖν τοῦ ῥαίω γίνεται ῥαιὸς, καὶ πλεονασμῷ τοῦ α ἁραιὸς καὶ ἁραιὴ, μετελθούσης τῆς δασείας τοῦ ρ εἰς τὸ α . ὡς καὶ ἐπὶ τοῦ ῥέζω, ἕρδω.] Ἀράχνη . τὸ ὕφασμα. Ἀραχωσία . χώρα. Ἄρβηλα . ὄνομα τόπου. καὶ ἀραβήλοις Ἀθηναίοις. ### alpha 296 Ἁρβύλη . εἶδος ὑποδήματος. παρὰ τὸ ἁρμόζεσθαι τοῖς ποσὶν, ἁρμύλη καὶ ἁρβύλη. Ἀργεννῇσι . λευκαῖς. Ἄργαλα . οἴκημα Μακεδονίας, ὃ θερμαίνοντες ἐν αὐτῷ λούονται. Ἀργίνη . ὄνομα πόλεως. Ἀργίννουσα . ὄνομα νήσου. Ἄργουσα . πόλις τῆς Εὐβοίας ἐν τῇ Χαλκιδικῇ κειμένη. Ἀργυρόπεζα . ἡ ἀργυροῦς πόδας ἔχουσα. πέζα γὰρ ὁ πούς. Ἀργυρᾶν . οὐκέτι ἀργυρῆν λέγομεν. σιδηρᾶν δὲ ὡς ἀργυρᾶν. Ἀργολογία . πᾶν ῥῆμα μὴ συντελοῦν πρὸς τὴν προκειμένην ἐν Χριστῷ χρείαν, ἀργόν ἐστι. Ἀργώ . ἡ ναῦς, ἀφ’ οὗ καὶ Ἀργοναῦται. εἴρηται δὲ, ὅτι Ἄργος αὐτὴν κατεσκεύασεν, ἢ ὅτι ἐν Ἄργει τῇ πόλει κατεσκευάσθη. ### alpha 297 Ἀρδεία . ποτισμός. Ἄρδις . ἡ ἀκὶς τοῦ βέλους, ἢ τὰ ἐκ χειρὸς ὅπλα. καὶ ἄρδεις πληθυντικὸν τὰς φαρέτρας. παρὰ τὸ ἀρῶ τὸ ἁρμόζω, ἦρμαι, ἦρται, ἄρτης· οὕτως καὶ ἄρτις καὶ ἄρδις. ἢ παρὰ τὸ ἄρης, ὃ σημαίνει τὸν σίδηρον, ἄρης καὶ ἄρδις καὶ ἄρδεις. Ἀρέθουσα . ὄνομα πηγῆς. Ἀρετή . διάθεσις ὁμολογουμένη, καὶ αὐτὴ δι’ αὐτὴν οὖσα αἱρετὴ, οὐ διά τινα φόβον ἢ ἐλπίδα, ἢ τὶ τῶν ἔξωθεν ἐν αὐτῇ. ἢ ἀρετή ἐστιν ἡ τῶν ἀποκειμένων ἐν ἡμῖν παρὰ [Θεῷ] φυσικῶν ἀγαθῶν κατ’ ἐντολὴν καὶ ἀρέσκειαν αὐτοῦ χρῆσις. * καὶ κακία ὁμοίως. * ἢ ἀρετή ἐστι διάθεσις βελτίστη ἢ ἕξις ἀρίστη ψυχῆς λογικῆς, καθ’ ἣν δυσκίνητος γίνεται πρὸς κακίαν. εἴρηται δὲ παρὰ τὸ ἀρέσκειν τῇ ἀληθείᾳ τὸ γινόμενον. Ἀρζανηνή . ὄνομα τόπου. Ἀρήνη . ὄνομα πηγῆς. Ἀρετή . παρὰ τὸ ἐρῶ τὸ ἐπιθυμῶ ἐρατὴ, καὶ κατὰ μετάθεσιν τῶν στοιχείων ἀρετὴ, ἡ ἐπέραστος κτῆσις, ἣν ἐροῦνται πάντες. ἢ παρὰ τὸ ἀρῶ, ἀρέσκω, ἀρεστὴ καὶ ἀρετὴ, ἡ πάντας ἀρέσκουσα. λέγεται καὶ ἀρετὴ ἡ κατὰ πόλεμον δύναμις, παρὰ τὸ ἄρην, ὃ σημαίνει τὸν πόλεμον. Ἀραρυίαις . ἠσφαλισμέναις. Ἀῤῥητουργία . ἡ αἰσχρουργία. ### alpha 298 Ἀριστοκρατία . ἡ κράτησις τῶν ἀρίστων. Ἀριστοτόκεια . ἡ ἀρίστους γεννῶσα. Ἀριστονομία . ἡ εὐνομία, ἡ τῶν ἀρίστων διανομή. Ἀρίσβη . πόλις Τρωϊκή. Ἀρήνη . πόλις τῆς Μεσσήνης. παρὰ τὸ ἄρω Ἀρή[νη· εὐαροτρίοστος γάρ. ὡς οὖν ἀπὸ τοῦ σάσσω σασσήνη, καὶ λάμπω λαμπήνη, οὕτως καὶ ἄρω Ἀρήνη.] Ἀρισκυδής . ἡ ἄγαν ὀργιζομένη. σκύζω γὰρ τὸ ὀργίζομαι. Ἀριστερά . ἀπὸ τοῦ ἄριστος, ἀριστερὸς, ἀριστερὰ, ὡς φόβος, φοβερὸς, φοβερά. ἔστι δὲ καὶ κατ’ εὐφημισμὸν, ὥσπερ καὶ εὐώνυμος λέγεται ἡ αὐτή. Ἀριστεραὶ χεῖρες παρὰ τῷ ἁγίῳ εὐαγγελίῳ οἱ σαρκικοὶ λογισμοὶ, δεξιὰ δὲ χεὶρ τὸ ἅγιον πνεῦμα. ὡς τό· μὴ γνώτω ἡ ἀριστερὰ, τί ποιεῖ ἡ δεξιά σου. τὰ γὰρ δεξιὰ μέρη τοῦ ἁγίου πνεύματος οὐδὲν τούτων φροντίζουσι, πιστεύοντα τῇ δεσποτικῇ φωνῇ· ζητεῖτε πρῶτον τὴν βασιλείαν τοῦ θεοῦ, καὶ ταῦτα πάντα προστεθήσεται ὑμῖν. Ἄρκειος κεφαλή . ἡ τῆς ἄρκου. καὶ ἄρκειον κρέας, δίφθογγον. ἄρκιον δὲ τὸ ἱκανὸν καὶ ὠφέλιμον, ι . Ἄρκυς . δεσμὰ, δίκτυα. παρὰ τὸ ἁρπάζω ἅρπυον καὶ ἅρκυον. ἐπιτήδειον γὰρ ἔστι πρὸς τὸ ### alpha 299 ἁρπάζειν. ἢ παρὰ τὸ ἕλκω, ἕλκυον καὶ τροπῇ τοῦ ε εἰς α καὶ τοῦ λ εἰς ρ ἅρκυον. Ἄρκευθος . εἶδος φυτοῦ ἀκανθώδους, οὗ τὴν ὀδμὴν πάντα τὰ ἑρπετὰ ἀποστρέφονται. παρὰ τὴν ἀρὰν, ὅ ἐστι τὴν βλάβην, κεύθειν ἀράκευθος καὶ ἄρκευθος. ἢ διὰ τὸ ἔχειν τὰς ἀκάνθας κεκρυμμένας. Ἄρκος . παρὰ τὸ ἀρκῶ ἄρκος, ἡ ἐπαρκοῦσα ἑαυτῇ. φασὶ γὰρ αὐτὴν διαζῇν τὸν χειμῶνα ἐκτὸς ἐπεισάκτου τροφῆς. Ἁρματωλία . ἡ τῶν ἁρμάτων ἡνιοχεία. Ἁρμογή . εὐταξία. μαθόντες δὲ τὴν τῶν πολεμίων ἁρμογήν. Ἁρμονία . συμφωνία. Ἁρμαλία . ἡ τροφή. παρὰ τὸ τῇ ψυχῇ ἁρμόζειν. ἀρῶ γὰρ τὸ ἁρμόζω. ἢ παρὰ τὸ αἴρειν τὰ σώματα γίνεται ἁρμός. καὶ ὡς καθαίρω καθαρμὸς, οὕτως καὶ ἔρω ἁρμὸς, ἀφ’ οὗ καὶ παρωνύμως ἁρμία καὶ πλεονασμῷ τοῦ λ ἁρμαλία. ἢ τὸ δίκην ἅρματος φέρειν τὰ σώματα γίνεται ἁρμός. Ἀρνακίς . τὸ μετὰ τῶν ἐρίων δέρμα τοῦ ἀρνοῦ. Ἄρνη . πόλις Βοιωτίας. Ἄρουρα . κυρίως ἡ γῆ, ἡ πρὸς σπορὰν ἐπιτηδεία γῆ. παρὰ τὸ ἀροῦν. ἢ παρὰ τὸ ἀραιοῦσθαι τὴν γεωργουμένην γῆν. ### alpha 300 Ἅρπη . ἡ δρεπάνη, καὶ εἶδος ὀρνέου. παρὰ τὸ ἁρπάζω. Ἁρπεδόεσσα . κατὰ συγκοπὴν ἡ λέξις, παρὰ τὸ ἀρι συγκειμένη· πέπονθε δὲ, ἵνα μὴ σημαίνηται ἡ ἄγαν ὁμαλὴ ὁδός· ὁδοῦ γάρ ἐστιν ἐπίθετον. τινὲς δὲ φασὶν ἡ ἄγαν πεδινή. πέπονθε δὲ ὁμοίως τὸ ἔρθυρις· ἐρίθυρις γὰρ ἡ μεγάλη ὁδός. Ἁρπεδόνη . ἡ διὰ σπαρτίου θήρα. Ἅρπυιαι . δαίμονες ἁρπακτικαὶ, ἢ θύελλαι καὶ συστροφαὶ ἀνέμων. Ἄρσεων . βασταγμάτων. Ἀρτάβη . μέτρον Μηδικὸν σίτου· Ἀττικὸς μέδιμνος. Ἀρτυλία . διαθήκη. Ἄρτεμις . ἡ σελήνη. παρὰ τὸν ἀέρα τέμνειν. Ἀρτηρία . παρὰ τὸ τὸν ἀέρα τηρεῖν, τουτέστι τὸ πνεῦμα, ἀεροτηρία τὶς οὖσα· πνεύματος γάρ ἐστι δεκτική. Ἁρπαγή . ἡ βιαία κυρίως ἀφαίρεσις. Ἀρτιέπειαι . αἱ ἀπαρτισμένα καὶ τέλεια λέγουσαι. Ἀρύταινα . χαλκοῦν σκεῦος, ἐν ᾧ τὸ ἔλαιον ἐγχέουσιν εἰς τοὺς λύχνους. Ἀρχαιρεσία . [ἡ περὶ] ἀρχῶν ἐκλογή. καὶ ἀρχαιρεσίη τὸ πρὸς χάριν πολλῶν ζῇν, ἢ τὸ ### alpha 301 ἐπιδόσεις χρημάτων ποιεῖσθαι. οὕτως Ἡρόδοτος. Ἀρχή . ἡ ἐξουσία καὶ ἡ τιμή. ὡς τό· οὗ ἡ ἀρχὴ ἐγεννήθη ἐπὶ τοῦ ὤμου αὐτοῦ. ἀρχὴ ἡ μὲν φυσικὴ, ὡς λέοντος ἐν ζώοις καὶ ἀετῶν ἐν ὀρνέοις, ἡ δὲ χειροτονητὴ, ὡς ἐπὶ βασιλέως ἀνθρώπων. Ἀρχήν . τὰ πρῶτα, παρευθύ. Ναρσῆν μὲν γὰρ οὐδὲ τὴν ἀρχὴν ὑποστήσεσθαι ᾤοντο. Ἀρχή . τῶν γεγονότων αἰτία πάντων. Ἀρχιειρεσία . κωπηλασία. Ἀῤῥωδία . φόβος. Ἄῤῥωδος . ὄνομα πόλεως. Ἁρματοτροχία . ὁ τύπος καὶ ἡ ἐγχάραξις τοῦ τροχοῦ. Ἀρχή . ἡ πρώτη κίνησις. ὡς· ἀρχὴ ὁδοῦ ἀγαθῆς τὸ ποιεῖν δίκαια. ἀπὸ γὰρ τῶν δικαίων πράξεων πρῶτον κινούμεθα εἰς τὸν μακάριον βίον. (Οὐδέτερον.) Ἄῤῥατον . ἰσχυρὸν, στερεόν. οὕτως Πλάτων. Ἀράχνειον νῆμα καὶ ἀράχνιον . τὰ ὑφάσματα τῆς ἀράχνης. οἷον· ### alpha 302 ἠΰτ’ ἀράχνια λεπτά—. παρὰ τὸ ἀραιὸν τὸ λεπτὸν, ἢ παρὰ τὸ ἀράσσω ἀράχνιον, ὡς δέμνω δέμνιον. ἢ τὸ ἐνηρμοσμένον. χνοῦς γὰρ ἐστὶν ὁ ἐνηρμοσμένος καὶ ὑφανθείς. Ἀραιόν . οὗ τὰ μόρια διάστασιν τινὰ πρὸς ἄλληλα ἔχει. πυκνὸν δὲ, οὗ τὰ μόρια ἐγγὺς ἀλλήλων κεῖται. τὸ δὲ ἀραιὸν οἱ πλείονες ψιλοῦσιν· οὐ δὲ δασύνεται, ὡς οἶμαι. Ἀργαριζεῖν . ἔθνος. Ἀργαῖον . τὸ Καισαρείας ὄρος. Ἄργεμον . τὸ κατὰ πάθος γενόμενον λεύκωμα ἐν τῷ ὀφθαλμῷ. παρὰ τὸ ἀργὸν, ὃ σημαίνει τὸ λευκόν. Ἀργυροκοπεῖον . ἐν ᾧ κόπτονται τὰ νομίσματα, ὃ νῦν τινὲς ἵμαντρον καλοῦσιν. Ἀργύφεον . μέλαν ἢ λαμπρόν. Ἀρδάνιον . κεράμιον, γάστρα, ὅθεν τὰ θρέμματα πίνει. Ἀργανθώνιον . ὄρος Κίου. ἀμφ’ Ἀργανθώνιον ὄρος προχοάς τε Κίοιο. ### alpha 303 Ἀργυρίδιον . διὰ τοῦ ι γράφεται, διὰ τοιαύτην αἰτίαν. ἐμάθομεν, ὅτι εἰσὶν παραγωγαὶ καὶ διὰ τοῦ διον καὶ ιδιον. καὶ εἰ μὲν τελευταία συλλαβὴ τῆς γενικῆς τοῦ πρωτοτύπου ἀπὸ συμφώνου ἄρχεται, διὰ τοῦ ιδιον γίνεται ἡ παραγωγὴ καὶ φυλάσσονται αἱ τρίται συλλαβαὶ αἱ τελευταῖαι συνεσταλμέναι, οἷον γνώμη, γνώμης, γνωμίδιον· ψυχὴ, ψυχῆς, ψυχίδιον· ξίφος, ξίφους, ξιφίδιον. εἰ δὲ ἀπὸ φωνήεντος ἄρχεται, διὰ τοῦ διον γίνεται ἡ παραγωγὴ καὶ ἐκτείνεται ἡ τρίτη ἀπὸ τέλους συλλαβὴ, οἷον γραφεῖον, γραφείδιον· ἀγγεῖον, ἀγγείδιον. καὶ εἰ μὲν εὑρεθῇ τὸ ει ἢ τὸ ο , τὸ ι προσέρχεται· πόλεως, πολείδιον, ἕξεως, ἑξείδιον, βοὸς, βοείδιον. Ἀρητόν . τὸ βλαπτικόν. ἀπὸ τοῦ ἀρὰ, ἡ βλάβη. Ἄρθρον . μέρος λόγου πτωτικὸν προτασσόμενον τῆς κλίσεως τῶν ὀνομάτων, δι’ ὃ τρανωτέρα ἡ λέξις πέφυκε γίνεσθαι. ἄρθρου δὲ ἴδιον ἐστὶ τὸ τὴν δευτέραν γνῶσιν σημαίνειν· εἰ γὰρ εἴπῃς, ναῦς ἦλθε, δοκεῖς ἀγνοεῖν ποία· εἰ δὲ σὺν τῷ ἄρθρῳ τεθῇ, εἰς γνῶσιν παραλαμβάνεται ἡ ὑποκειμένη οὐσία τοῦ πράγματος. ἄρθρον δὲ τὸ προτασσόμενον παρὰ τὰ ἐν ἡμῖν ἄρθρα· ὥσπερ γὰρ τὰ ἄρθρα διορίζει τὰ ὑποκείμενα αὐτοῖς, οὕτως καὶ ταῦτα χωρίζει τὰς διαφορὰς τῶν πραγμάτων, διάρθρωσιν ἐμφαίνοντα. δο‐ ### alpha 304 κεῖ γὰρ καὶ διαρθροῦν καὶ ποιεῖν τὸ ἐπιφερόμενον ὄνομα φανερὸν, πότερον ἄῤῥεν ἢ θῆλυ, καὶ πότερον ἐφ’ ἑνὸς ἢ ἐπὶ πλειόνων. [ἄρθρα καὶ τὰ μέλη τοῦ σώματος. παρὰ τὸ αἴρω ἄρτρον καὶ ἄρθρον καὶ ἄρθρα· ὑπὸ τούτων γὰρ βασταζόμεθα. ἢ παρὰ τὸ ἀρῶ τὸ ἁρμόζω, παρὰ τὸ ἀρηρέναι ἀλλήλοις.] Ἄρθμια . φιλία. [Ἡρόδοτος· Ἀθηναίων μὴ ἐόντων ἡμῖν ἀρθμίων. τὸ ἐόντων δὲ ἀντὶ τοῦ ὑπαρχόντων.] Ἀρθρέμβολα καὶ ἀθρέμβολα . ἐργαλεῖα. ὄργανα τιμωρητικὰ τοῖς ἄρθροις ἐμβαλλόμενα. Ἄργμα . ἡ ἀπαρχή. παρὰ τὸ ἄρχω ἄργμα. Ἄριμα . ὄνομα ὄρους. Ἀριστερά . τὰ μωρά. δεξιὰ δὲ τὰ συνετά. Ἀριστεῖον . τὸ τοῖς ἀριστεῦσι διδόμενον ἔπαθλον. Ἀριφραδέα . δῆλα καὶ φανερά. Ἄριστον . ἀόριστόν τι ὄν· ἀόριστον γάρ ἐστι κατὰ καιρόν. Ἄῤῥηκτον . ἄσχιστον, ἰσχυρότατον. Ἄῤῥητον . ἄλεκτον. Ἄρκιον . τὸ ἱκανὸν καὶ ὠφέλιμον. Ἀῤῥεπές . ἀμετάκλιτον. Ἀῤῥενωπόν . ἄθελκτον, ἀθήλυντον, ἀνδρεῖον, ἀπαρέγκλιτον ὑφέσει πάσῃ. ἰστέον, ὅτι ὡς ἐπὶ γυναικῶν ἀνδριζομένων καὶ ἀῤῥενοφανῶν εἴρηται. ### alpha 305 Ἄρμενον . τὸ ἐν τῷ πλοίῳ. καὶ ἄρμενον τὸ ἡρμοσμένον. Ἀρού . ἐπίφθεγμα ναυτικόν. Ἄρπεζον . τὸ ἐκ χαλίκων ᾠκοδομημένον τειχίον. Ἀρτεμίσιον . τὸ τῆς Ἀρτέμιδος ἄγαλμα καὶ ἀκρωτήριον τῆς Εὐβοίας. Ἄρτιον . τὸ ὁλόκληρον. Ἀρτοπώλιον . ὁ τόπος, ἔνθα οἱ ἄρτοι πιπράσκονται. ἀρτοπολεῖον δὲ τὸ μαγκιπεῖον, ἐν ᾧ οἱ ἄρτοι γίνονται· μικρὸν καὶ δίφθογγον. Ἀρτιθαλῆ . νεόφυτα. Ἀῤῥυτίδωτον . μὴ ἔχον ῥυτίδας ἤτοι ζαρώματα, αἵ εἰσι γραμμαὶ γήρως σημαντικαί. Ἀρχαϊκόν . ἁπλοῦν, ἀφελὲς, ἄδοξον. Ἀρχαῖα . τὰ κεφάλαια τὰ τῶν χρεῶν. [αὐτοί τε καὶ ἀρχαῖα καὶ τόκοι τόκων.] Ἀρχαῖον τὸ κιθαρίζειν . ληρῶδες, ἀνόητον, οὐδὲν λόγου ἄξιον. Ἀρχέτυπον . πρωτότυπον. Ἀρχεῖον . χαρτοφυλάκιον, ἔνθα οἱ δημόσιοι χάρται κεῖνται, ἢ τὸ παλάτιον. Ἄρινον . τὸν νάπυ. τοῦ Ψελλοῦ· ἡ μίνθη τὸ ἡδύοσμον, ἄρινον δὲ τὸ νάπυ. Ἄροτρον . παρὰ τὸ ἀρῶ τὸ ἀροτριῶ, ὁ μέλλων ἀρόσω καὶ ἐξ αὐτοῦ ἄροτρον. * Ἀρίζηλον . τὸ ἐν τῷ πολέμῳ ζηλωτόν. * ### alpha 306 (1t) (Ῥῆμα.) Ἄραρέ με . ἤρεσέ με ταῖς φρεσὶν, ἢ ἥρμοσται. Ἄρασθαι . ἀπενέγκασθαι, ἢ λαβεῖν, φορτίσασθαι. μεῖζόν γε ὂν ἢ καθ’ ἑαυτὸν ἄρασθαι φορτίον. Ἀρασσόμενα . προσρηγνύμενα. κυρίως δὲ τὸ ἀράσσειν τὸ ἀποτέμνειν διὰ σιδήρου παρὰ τὸ ἄρης, ὅ ἐστι πόλεμος. Ἄραρε . δέδοκται, κέκριται. ἀρῶ τὸ ἁρμόζω, [ὁ μέλλων ἄρω, αἰολικῶς ἄρσω, ὁ παρακείμενος ἦρκα, ὁ μέσος ἦρα καὶ κατὰ ἀναδιπλασιασμὸν ἀττικὸν ἄρηρα, ἡ μετοχὴ ἀρηρώς. —ὅ τε φρεσὶν ᾗσιν ἀρηρώς. δωρικῇ τροπῇ τοῦ η ἄραρα καὶ ἄραρεν.] ἄραρε γὰρ ὅρκος ἐκ θεῶν μέγας. Ἀράμενοι . ἐπάραντες. Ἄρας . ἐπάρας. ὡς εἶδον τὸν νέκυν ἄραντας [Ἀχαιούς. ἀείρω, ὁ μέλλων ἀερῶ, ὁ ἀόριστος ἤειρα, ὥσπερ ἤγειρα, ἡ μετοχὴ ἀείρας, καὶ κράσει τοῦ αε εἰς α μακρὸν γίνεται ἄρας. καὶ μένει τὸ ι προσγεγραμμένον, καὶ μὴ ἐκφωνούμενον διὰ τὸ μέγεθος τοῦ α .] [ Ἀράβησεν . ἤχησεν. κυρίως ἡ ἐπὶ τὴν ἔραν καὶ τὴν γῆν βοή. ἔραβος καὶ ἄραβος, ἀραβῶ, ἀραβήσω. καταχρηστικῶς δὲ καὶ ἐπὶ τοῦ σιδήρου. παρὰ τὸ ἄρεα καὶ τὸ βοή.] ### alpha 307 [ Ἄραιτο . λάβοι, κομίσειεν. ἧς οὐκ ἂν ἄραιτ’ ἄχθος ἀνθρώπου φύσις.] Ἀρδαλῶσαι . μολύναι. εἰς οἷον ἐμπεπτώκασι τὸν ἄρδαλον. Ἄρδειν . ποτίζειν. [ἀρδεύειν.] Ἀραροίμην . ἁρμοσαίμην. Ἀραρίσκω . τὸ ἁρμόζω. [ Ἀρέσκω . παρὰ τὸ ἀρῶ τὸ ἁρμόζω. ὡς τελῶ τελέσκω, οὕτως καὶ ἀρῶ ἀρέσκω. τὸ γὰρ ἀρέσκον καὶ ἁρμόδιον, καὶ τὸ ἁρμόδιον ἀρεστόν.] Ἀρεσόμεθα . ἐξιλεασόμεθα, θεραπεύσομεν, φιλοφρονησόμεθα. παρὰ τὸ ἀρῶ ἀρέσω. Ἀρήγω . βοηθῶ. [παρὰ τὸν ἄρην, ὃ σημαίνει τὸν πόλεμον. ὥσπερ καὶ βοηθεῖν λέγεται τὸ ἐπὶ βοὴν θεῖν. βοὴ γὰρ καὶ ὁ πόλεμος ἀπὸ τοῦ παρεπομένου. ἀρήγω καὶ ἀρωγὸς, ὥσπερ καὶ ῥηγμὸς καὶ ῥαγμός.] Ἀρημένος . βεβλαμμένος. [ Ἀρήρει . ἐνήρμοστο.] Ἀρῆξαι . τὸ βοηθῆσαι. κυρίως δὲ τὸ πρὸς καιρὸν θεραπεῦσαι. ἰᾶσαι δὲ, τὸ παντελῶς θεραπεῦσαι. Ἀριστῶ . τὸ ἀρετῆς ἐπιμελοῦμαι. Προκόπιος· ἀμφότεροι δὲ οἱ μὲν θανατῶντες, οἱ δὲ ἀριστῶντες, ἐπὶ τοὺς πέλας πολλῷ ἴεντο. ἔστι δὲ καὶ ἀρεταίνω. ### alpha 308 Ἀρθμήσαντες . φίλοι γενόμενοι. καὶ ἀρθμῆσαι εἰς φιλίαν ἐλθεῖν. Ἀρκῶ . ἰσχύω, δύναμαι ὑπενεγκεῖν. καὶ τὸ βοηθῶ. Ἀρκυωρεῖσθαι . φυλάσσειν τὰς ἄρκυς. Ἁρμόζεται . συζεύγνυται, συνάπτεται. Ἀρνεῖσθαι . ἀπὸ τοῦ αἴρειν τὰς χεῖρας. παρὰ τὸ αἴρω, ἀρῶ, καὶ πλεονασμῷ τοῦ ν ἀρνῶ. Ἀρνύμεθα . ἀντὶ τοῦ καταλλασσόμεθα, ἢ προδιδόαμεν· ἐπειδὴ διὰ τῶν ἀρνῶν καὶ τῶν ἄλλων ζώων τὰς ἀμοιβὰς ἐποιοῦντο οἱ ἀρχαῖοι. καὶ οὐ μόνον δι’ ἀργυρίου τοῦτο ποιεῖν οἶδεν Ὅμηρος, ἀλλὰ καὶ δι’ ἑτέρων, οἷον· ἄλλοι μὲν χαλκῷ, ἄλλοι δ’ ἀνδραπόδεσσιν— ἀπὸ τοῦ μέρους τοῦ τετραπόδου τοῦ ἀρνοῦ τὴν λέξιν ἐπὶ τοῦ ἀμείβεσθαι ἔταττον. ἢ παρὰ τὸ αἴρω ἀρνῶ, ὡς ἴκω ἰκνῶ, οἴχω οἰχνῶ, ἄρνυμι, ἄρνυμαι καὶ ἀρνύμενος. Ἀροῦσιν . ὑψώσουσιν. Ἀροῦν . ἀροτριᾷν. [ἀρόω, ἀρόσω, ὁ παρακείμενος ἤροον, ἤρουν, ἤροες, ἤρους, ἤροε, ἤρου, καὶ τὸ ἀπαρέμφατον ἀρόειν, ἀροῦν.] παρὰ τὸν ἄρεα, τὸν σίδηρον. σιδήρῳ γὰρ τέμνεται ἡ γῆ. Ἁρπῶμαι . ἁρπάζω. δρεπάνῃ κέχρημαι. Ἁρπαλέσαι . ὁμιλῆσαι. ### alpha 309 Ἄρσαντες . ἁρμόσαντες ἢ καὶ βαστάξαντες. Ἀρτικροτεῖσθαι . συμφωνεῖσθαι. [ἀρτικροτοῦνθ’ οἱ γάμοι, φησὶ Μένανδρος.] Ἀρτᾷ . ἐπικρέμαται. καὶ ἀρτῶ ὁμοίως. Ἀρτύναντες . παρασκευάζοντες. Ἀρτύνω . ἁρμόζω ἢ εὐτρεπίζω. [—πυκινὴν ἠρτύνετο βουλήν. παρὰ τὸ ἀρῶ τὸ ἁρμόζω. ἦρμαι, ἦρται, ἀρτὸς, καὶ ἀρτῶ, ἀρτύω, καὶ πλεονασμῷ τοῦ ν ἀρτύνω, ὡς ὀρῶ, ὀρούω.] Ἀρυσάμενος . ἀντλήσας. Ἀρύω . τὸ ἀντλῶ καὶ βάλλω. [παρὰ τὸ ἀρῶ, ὡς πλήθω πληθύω, ἐρῶ ἐρύω καὶ ἐρύσω, ἄνω ἀνύω καὶ ἀνύσω· οὕτως ἀρῶ ἀρύω καὶ ἀρύσω. —οὐκ ἀνύω φθονέουσα—.] Ἀρήρει . ἐνήρμοστο. [ἀρῶ τὸ ἁρμόζω, ὁ μέλλων ἀρῶ, ὁ παρακείμενος ἦρκα, ὁ παθητικὸς μέσος ἦρα, καὶ ἀττικῶς ἄρηρα, καὶ ὁ ὑπερσυντέλικος ἠρήρει, καὶ ποιητικῶς ἀρήρει.] Ἀρχαιρεσιάζειν . τὸ ἀξιοῦν ἑαυτὸν αἱρεθῆναι ἄρχοντα. Ἀρῶ . ἐκτενῶ. Ἀρήμενος . βεβλημένος. κατεχόμενος. Ὅμηρος· ὕπνῳ καὶ καμάτῳ ἀρήμενος. ### alpha 310 (1t) (Ἐπίῤῥημα.) Ἄρα . συλλογιστικός ἐστι σύνδεσμος. καὶ ἀντὶ τοῦ δὴ, καὶ ὡς ἔοικε, καὶ ὡς φαίνεται. οὕτως Πλάτων. Ἀραρότως . ἁρμοζόντως ἢ παγίως καὶ ἑδραίως. Ἀραχὶ καὶ ἀρχί . ἐπιῤῥήματα. Ἀρτίως . ὑγιῶς. ὁλοκλήρως. λέγεται δὲ καὶ πρὸ μικροῦ ἢ ἀντὶ τοῦ νῦν. Ἀρμοῖ που . ἀρτίως. νεωστί. οὕτω Καλλίμαχος. Ἀρχαιοτρόπως . τουτέστιν ἀρχαιοτέροις ὀνόμασι χρῆσθαι. Ἀρχαίως . ἁπλῶς καὶ ἀκάκως· τοιοῦτοι γὰρ οἱ ἀρχαῖοι. οὕτως Δημοσθένης φησί. καὶ ἀρχαίως ἀντὶ τοῦ παλαιῶς. Ἄρα . καὶ ἀντὶ τοῦ τοιγαροῦν. τοῦ Ἀποστόλου· γινώσκετε ἄρα, ὅτι οἱ ἐκ πίστεως οὗτοι εἰσὶν υἱοὶ Ἀβραάμ. Τὸ Α μετὰ τοῦ Σ. (Ἀρσενικόν.) Ἀσαφής . μὴ φανερὸς, ἄδηλος, ἀνόητος. Ἄσβεστος . ὁ ἀκατάπαυστος. Ἀσηρώθ . ὄνομα κύριον. ### alpha 311 Ἀσηκόρος . ὁ ἀκηδιαστὴς, ἀσινὴς, ἀβλαβής. Ἄσκευον . ἀντὶ τοῦ ἀπαράσκευον, ἄνευ ὅπλων. καὶ ὁ θεολόγος· βίον ἄσκευον καὶ ἀπέριττον. * Ἀσώδης . ἀδημονώδης. ἰατρικὴ ἡ λέξις. * Ἀσκάλαφος . ὁ λίαν σκληρὸς, παρὰ τὸ ἄγαν ἀσκελὲς τῆς ἁφῆς. Ἀσκηθής . ὑγιὴς, ἀβλαβής. [παρὰ τὸ σχέθω, κατὰ σύνθεσιν καὶ ἔκτασιν καὶ τροπῇ ἀσκηθής. ἡ μεταφορὰ δὲ ἀπὸ τοῦ ἀσκοῦ. τὸ δὲ ἀσκὸς ὁ μὴ ἐσχισμένος. παρὰ τὸ σχῶ, σχήσω, ἀσχὸς καὶ ἀσκός.] Ἀσκάντης . ἡ εὐτελὴς κλίνη. ἡ μὴ κάννην ἔχουσα. οὕτως δὲ ἐκάλουν τὴν ψάδον. Ἀσκητής . ὁ ἐν τῷ κατὰ διάνοιαν κόσμῳ εὐσεβῶς καὶ δικαίως ἀναστρεφόμενος. Ἀσκαλαβώτης . ζωΰφιον ἐοικὸς σάβρᾳ ἐν τοῖς τοίχοις τῶν οἰκημάτων ἀνέρπων. ἢ καὶ ὁ ποντικὸς, καὶ ἡ νυμφίτζα. παρὰ τὸ ἀκαλῶς, ὅ ἐστιν ἡσύχως, βαίνειν, πλεονασμῷ τοῦ ς . Ἄσκαρμοι . ἀκοίμητοι. Ἀσκληπιός . ἰατρός. παρὰ τὸ τὰ ἀσκελῆ τῶν νοσημάτων ἤπια ποιεῖν. τὸ δὲ ἀσκελὲς παρὰ τὸ σκέλω, τὸ ἄγαν σκληραίνω, ὅθεν καὶ σκέλος. ### alpha 312 Ἀσμενέστατος . χαίρων καὶ ἄσμενος. [ἥδω, τὸ εὐφραίνομαι, ἧσμαι, ἥσμενος ἡ μετοχὴ καὶ ἄσμενος.] Ἀσπασμός . ἡ εὐχή. παρὰ τῷ Ἀποστόλῳ· ὁ ἀσπασμὸς τῇ ἐμῇ χειρί. Ἀσπαστοί . ἄσμενοι, θεοειδεῖς. παρὰ δὲ τῷ Καλλιμάχῳ ἀσπαστὺς ἀπαστύος, τουτέστι προσηγορία, φιλία. Ἀσπόνδους . ἐχθροὺς, ἀγρίους, ἀδιαλλάκτους, μνησικάκους, ἀνελεήμονας, τοὺς ἀκαμπεῖς καὶ ἀνενδότους πρὸς ἔλεον. Ἀσπιστής . πεζὸς ὁπλίτης, πολεμιστής. Ἀσπαλιεύς . ὁ ἁλιεύς. παρὰ τὸ τὴν ἅλα ἀσπάζεσθαι, ἢ παρὰ τὸ σπᾷν [καὶ τὸ λίνον, τοῦ α ἢ πλεονασμὸν ἢ ἐπίτασιν σημαίνοντος.] Ἄσπετον . πολύ. ἀλλ’ ἄσπετον χέασα. [ἔστι ῥῆμα σπῶ. ὥσπερ παρὰ τὸ ἕπω τὸ ἀκολουθῶ. ἐξ οὗ τὸ σπᾶσθαι καὶ ἐπίσπεσθαι ποσί. ῥῆμα ὄνομα σπετὸς καὶ ἄσπετος, οἷον· —ἄσπετος αἰθήρ. οἱ δὲ παρὰ τὸ ἔπω, τὸ λέγω, φασὶν εἶναι, ἄσπετα, τὰ οὕτω πολλὰ καὶ μεγάλα, ὥστε καὶ ἄῤῥητα ὑπάρχειν.] Ἀσταθμεύτους . ἀφορολογήτους. ### alpha 313 Ἄστομοι ἵπποι . σκληρόστομοι. ἄστομοι ἵπποι βίᾳ φέρουσιν. Ἀστόργους . ἀσπλάγχνους, ἀπηνεῖς, ἀφίλους. Ἀστικός . πολιτικός. Ἀστός . θαυμαστὸς, πολίτης. Ἀστεῖος . καλὸς, χαρίεις, τὸ ἦθος ἐπαινούμενος. * λέγεται καὶ ὁ εὐάρεστος. * Ἄστηνος . ὁ δυστυχὴς, ὁ πένης, ἀπὸ τοῦ στάσιν καὶ οἴκησιν μὴ ἔχειν. Ἀστυγείτων . ὁ πλησιόχωρος. Ἄστεκτος . ἀνυπομόνητος. Ἀστράγαλος , ὃν ἐθεάσατο Βαλτάσαρ, ὃς ἦν χεὶρ θεοῦ ζῶντος. ἀστράγαλος κυρίως τὸ σύνηθες λεγόμενον· καὶ ὁ σπόνδυλος τοῦ τραχήλου· καὶ βοτάνη οὕτως καλουμένη. ἀστράγαλος δὲ εἴρηται ἀπὸ τοῦ ἀστραβῆ καὶ ὀρθῶς φυλάττειν τὴν βάσιν. [ἐπὶ τοῦ ποδὸς καὶ τοῦτο. ἐπὶ δὲ τῶν ἄλλων ὀστέων παρὰ τὸ ἐμπεπάρθαι καὶ μὴ στρέφεσθαι μήτε κινεῖσθαι, στερήσει τοῦ α .] Ἀστισμὸς καὶ ἀστεϊμός . πιθανολογία. ἀποστῆναι ῥητορικῆς καὶ ποιητικῆς καὶ ἀστισμῶν. Ἀστρόβακος . ὁ ἀστρονόμος. ### alpha 314 Ἀστυβοώτης . ὁ κήρυξ ἐπιθετικῶς. ἀπὸ τοῦ ἐν ἄστει βοᾷν. Ἄσταχυς . στάχυς. ἄσταχυς σίταχυς τίς ἐστιν, ὁ τὸν σῖτον συνέχων. ἢ στῶ, στήσω, ἄσταχυς. Ἀστάνδαι . οἱ ἐκ διαδοχῆς γραμματοφόροι. Ἀστεμφής . ἀμετακίνητος, βέβαιος. Ἀστραβής . ἄτρεπτος. παρὰ τὸ στρέφω στρεφὴς καὶ ἀστραβής. Ἀστέρι ὀπωρινῷ . ἤγουν τῷ κυνάστρῳ. Ἀστὴρ καὶ ἄστρον διαφέρει . ἀστὴρ γὰρ ὁ Κρόνος καὶ οἱ ἄλλοι πλάνητες· ἄστρον δὲ ὁ Ὠρίων, ὃς κβ ἀστέρων ἐστὶ σύστημα. εἴρηται ἀστὴρ παρὰ τὸ μὴ ἔχειν στάσιν, ἀστατὴρ καὶ ἀστήρ. καταχρηστικῶς δὲ καὶ ἐπὶ τῶν ἀπλανῶν. ζητεῖται δὲ, διὰ τί, ὥσπερ γίνεται κατὰ συγκοπὴν γαστρὸς, μὴ τὸν αὐτὸν τρόπον καὶ ἀπὸ τοῦ ἀστὴρ ἀστέρος ἀστρός. καὶ ἔστιν εἰπεῖν, ὅτι αἱ συγκοπτόμεναι γενικαὶ μιμεῖσθαι θέλουσι τὰς ὀξυτόνους εὐθείας. ἐπεὶ οὖν ἡ ἀστέρος γενικὴ συγκοπτομένη οὐκ εὐθεῖα, ἵνα μιμήσηται, οὐ συγκόπτεται. εἰ δέ τις εἴποι, ἡ γαστέρος ὤφειλε συγκοπῇ γενέσθαι γαστρός· οὐ γὰρ ἔχει ### alpha 315 εὐθεῖαν, ἵνα μιμήσηται· ἔστιν εἰπεῖν, ὅτι τὸ γαστὴρ παραλόγως ὠξύνθη, τούτου χάριν παραλόγως ἀνεδέξατο τὴν συγκοπήν. διὰ τί δὲ, ὥσπερ γίνεται θυγατέρα θύγατρα, καὶ ἀνέρα ἄνδρα, μὴ τὸν αὐτὸν γίνεται μητέρα μήτρα; καὶ ἔστιν εἰπεῖν, τὸ μὲν μητέρα, ἵνα μὴ συνεμπέσῃ τῇ μήτρα εὐθείᾳ, ὃ σημαίνει τὴν πατρίδα. Ἀσύνθετος . ὁ ἀσύμφωνος, ὁ ταῖς συνθήκαις μὴ ἐμμένων. Ἀσυνδύαστος . ἀσύζευκτος, ἀσύμπλοκος. Ἀσύγκριτος . ὑπερέχων, μὴ συγκρινόμενος. Ἀσυντελής . ἀχρήσιμος, ἀσύμφορος. Ἀσύστατον . οὐ συνεστῶτα, οὐ δὲ πυκνὸν, ἀλλ’ ἀραιὸν, ἐν τῇ ποιήσει καὶ κομπώδη. ἢ ἀδιάθετον, ἀπιθάνως συντεθέντα. Ἀσύφηλος . ἄδικος, μάταιος, ἀπαίδευτος, ἄτιμος, ἀδόκιμος, ἀνόητος. παρὰ τὸ σοφὸς γίνεται σόφλος, καὶ μετὰ τοῦ στερητικοῦ α ἄσοφλος, καὶ μεταβολῇ τοῦ ο εἰς υ ἀσύφηλος. ὡς ἄγορις ἄγυρις, καὶ ὄνομα ὄνυμα. Ἀσφάραγος . ὁ λαιμός. παρὰ τὸ ἀσπαίρω ἀσπάραγος καὶ ἀσφάραγος. τείνεται γὰρ ἐν τῷ λέ‐ ### alpha 316 γειν ὁ λάρυγξ. ὁ δὲ Ἡρωδιανὸς λέγει παρὰ τὸ σφαραγεῖν, ὅ ἐστιν ἠχεῖν· δι’ αὐτοῦ γὰρ ἡ φωνὴ φέρεται· καὶ κατὰ πλεονασμὸν τοῦ α ἀσφάραγος. λέγεται δὲ καὶ τὸ ἐξ ἀκάνθων φυόμενον βλάστημα. ἔστι δέ τι καὶ βοτάνης εἶδος ἀσφάραγος πρὸς τὰς καθάρσεις ἐπιτήδειον. [καὶ οἱ μὲν Ἀττικοὶ διὰ τοῦ φ τὴν λέξιν προσφέρουσιν, οἱ δὲ λοιποὶ, μὴ ἀκριβοῦντες, διὰ τοῦ π.] Ἀσφάλαξ . παρὰ τὸ σπῶ γίνεται σπάλαξ, καὶ πλεονασμῷ τοῦ α ἀσφάλαξ κατὰ μετάθεσιν τοῦ π . Ἀσφοδελός . ὁ λειμών. Ἀσφόδελος δὲ, τὸ φυτόν . Ἄσχολος . ὁ μὴ εὐκαιρῶν. σχολὴ γὰρ ἡ ἐν τῇ λεγομένῃ συνηθείᾳ εὐκαιρία. Ἄσχετος . ὁ ἀκράτητος. παρὰ τὸ σχῆμι, ἀφ’ οὗ καὶ ἔσχηκα [ὁ παρακείμενος, καὶ ἐσχέθην ὁ ἀόριστος, καὶ ὁ μέλλων σχήσω. ἐξ οὗ ἡ σχέσις. καὶ ὡς παρὰ τὸ τίθημι γίνεται θετὸς, ἴημι, ἐτὸς καὶ ἄφετος, δίδωμι, δοτὸς, οὕτω σχῆμι, σχετὸς καὶ ἄσχετος.] Ἀσωπός . ποταμὸς Θηβαίων. ### alpha 317 Ἄσωτος . ἀκόλαστος, ἀσελγής. παρὰ τὸ σώζω, σώσω, σέσωκα, σέσωσμαι, σέσωσται, σωτὸς καὶ ἄσωτος. Ἀσκάλων . πόλις Συρίας. ἀπὸ τοῦ Ἀσκάλου ἀδελφοῦ Ταντάλου. ὁ πολίτης Ἀσκαλωνίτης. Ἀσυνέτους . τοὺς ἀσυνειδήτους λέγει ὁ Ἀπόστολος. ὧν οὐδὲν ἀφρονέστερον. Ἀσσύριος . ὁ Βαβυλώνιος. ἐξ οὗ καὶ Ἀσσύριος φλόξ. Ἀσιδηνός . ὁ ἀπὸ τῆς Ἀσίδος. Ἀσεβής . παρὰ τὸ σέβω, σεβὴς καὶ μετὰ τοῦ στερητικοῦ α ἀσεβής. οἱονεὶ ὁ μὴ σεβόμενος τὸν θεόν. εἰς τὸ α ψιλὴν διατί; τὸ στερητικὸν α ψιλοῦται πλὴν τοῦ ἅλυσις καὶ ἅδης. Ἀσαλής . ὁ ἀφρόντιστος. σάλη γὰρ ἡ φροντίς. (Θηλυκόν.) Ἀσάμινθος . ἡ πύελος, ὅ ἐστι λεκάνη, καὶ ὁ τόπος, ἐν ᾧ λούονται. παρὰ τὸ μινύθειν τὴν ἄσιν, ἤτοι τὸν ῥύπον τοῦ σώματος. ### alpha 318 Ἀσέλγεια . διάθεσις μὴ ἔχουσα ἢ μὴ φέρουσα ἄλγος ἀθλητικόν. Ἀσέβεια . ἀδικία περὶ τὸ θεῖον. Ἄσις . ἡ ἀκαθαρσία. καὶ ἄση. ἀσὴ δὲ κατὰ τοὺς ἰατροὺς ἡ ἀνερμήνευτος ποιότης, ἡ προηγουμένη τοῦ ἐμέτου. Ἀσία . πόλις Λυδίας, ἐν ᾗ τρίχορδος εὑρέθη κιθάρα. διὸ καὶ Ἀσία ἡ ἤπειρος, ἡ μὲν ἀπὸ Ἀσίου τοῦ Λυδοῦ, ἡ δὲ ἐκ τῆς Προμηθέως γυναικός. τὸ ἐθνικὸν Ἀσιεὺς καὶ Ἀσιανός. Ἀσιάτης . ἡ τρίχορδος κιθάρα εἴρηται, ὅτι ἐν τῇ Ἀσίᾳ, πόλει τῆς Λυδίας κειμένῃ ἐν Τμώλῳ, πρῶτον εὑρέθη, ἢ ἀπὸ Ἀσίου τινός. Ἀσίδα . στρουθοκάμηλον. Ἀσιχίνη . κύριον. Ἀσέλγη . πόλις, ὅπου κακῶς ἔζων οἱ ἄνθρωποι καὶ ἀλλήλοις ἐκοινώνουν. Ἀσκοπήρα . τὸ μαρσίπιον ἤτοι τὸ σακκοπάθνιον. Ἀσκαμωνία . βοτάνη ἰατρική. ### alpha 319 Ἀσκέραι . ὑποδήματα ἀττικά. Ἄσκιος ὕλη . δασεῖα. τὸ α κατ’ ἐπίτασιν. Ἀσπίς . θηρίον ὀφιοειδές. καὶ τὸ σκουτάριον. Ἄσπειστον ἔχθραν . μῖσος ἄσπονδον. Ἀσπασία . θαυμαστὴ, χαιρετιστική. Ἀσπάλαθος . εἶδος ἀκάνθης. Νίκανδρος. ἐν γὰρ ὄρει ῥάμνοι τὲ καὶ ἀσπάλαθοι. εἴρηται δὲ παρὰ τὸ σπῶ· σπάλαθος καὶ ἀσπάλαθος. Ἀσμωλή . ὀλίγη ἀναπνοή. οἶμαι, ὅτι ἀσθμωλὴ γράφεται. Ἀστειότης . φαιδρότης μετὰ λόγου. Ἀστιβής . ὁδὸς ἀτριβὴς, ἀπάτητος, ἄβατος. στίβος γὰρ ἡ ὁδός. Ἀστάρτη . ἡ θεὸς, ἡ Σελήνη. καὶ νῆσος Αἰθιοπίας. παρὰ τὸ ἄστρα ἀστράτη, ἢ παρὰ τὸ τοὺς ἀστέρας, καὶ κατὰ συγκοπὴν, ἀστάρτη, ἀσταρταῖος, ἀστάρτης. Ἀστέμβακτος . ἀκίνητος, ἢ βεβαία, ἢ τετιμημένη. εἴρηται δὲ κατὰ ἀπόφασιν τοῦ στεμβάξαι, ὅ ἐστιν ὑβρίσαι. ### alpha 320 Ἀστεροπή . ἡ ἀστραπή. παρὰ τὸ στερίσκειν τοὺς ὦπας διὰ τῆς ἀντιλαμπούσης λαμπάδος. ἢ παρὰ τὸ ὄπτω, ὄπτη, καὶ μετὰ τοῦ ἀστέρος ἀστεροπτὴ, καὶ ἀποβολῇ τοῦ τ ἀστεροπή. Ἀστραπή . ῥῆξις πυρὸς ἐκ νεφῶν περιτρίψεως. τὸ γὰρ πνεῦμα μετὰ βίας ἐκραγὲν τῶν νεφῶν καὶ τὸν ψόφον ποιῆσαν ἐκπυρωθὲν διὰ τὴν κίνησιν φλογῶδες γίνεται. ἰστέον δὲ, ὅτι ἡ αὐτὴ φύσις τοῦ πνεύματος, ἐν μὲν τῇ γῇ ἔστι σεισμὸς, ἐν δὲ τοῖς νέφεσι βροντὴ, περὶ δὲ τὴν γῆν ἄνεμος· πάντα γὰρ ταῦτα ἀναθυμίασις ἔστι ξηρά. Ἀστρατεία . ἡ εἰρήνη· ἐπεὶ ἐν εἰρήνῃ οὐ στρατεύονται. Ἀστρονομία . ἡ τῶν ἄστρων διανομή. πρῶτον Βαβυλώνιοι ταύτην ἐφεῦρον διὰ Ζωροάστρου, μεθ’ ὧν καὶ Ὀστάνης. Ἀστυπάλαια καὶ Ἀστυπαλία . μοῖρα τῆς Σάμου. εἴρηται, ὅτι Προκλῆς καὶ Ἐπομβρίων ἀποικίαν στείλαντες εἰς Σάμον πρὸς τοὺς ἐνοικοῦντας Κᾶρας κοινωνίαν θέμενοι ᾤκησαν πρὸς ### alpha 321 τὸν Σχήσιον ποταμὸν, καὶ εἰς δύο φυλὰς τὴν πόλιν διένειμαν, ὧν τὴν μὲν Σχησίαν ὠνόμασαν, τὴν δὲ Ἀστυπαλίαν ἀπὸ τοῦ παλαιοῦ ἐκεῖσε ὄντος ἄστεος. Ἀσυνθεσία . παράβασις συνθηκῶν. Ἀσσυρίηθεν . ἀπὸ τῆς Ἀσσυρίας. Ἀσφαλτῖτις λίμνη . ἔνθα ἡ ἄσφαλτος γίνεται. ἄσφαλτος δὲ ξηρίον ἐστὶ πίττῃ ὅμοιον. χρῶνται δὲ ταύτῃ καὶ οἱ ἰατροὶ, λέγουσι δὲ τὴν νάφθαν. Ἀσφάλτωσις . ἡ πίττωσις. Ἀσφάλεια . ἔγγραφος βεβαίωσις. Ἀστράβη . τὸ σαγμοσέλλιον. Ἀστάρτη . ἄγαλμα Ἀφροδίτης, τιμώμενον παρὰ Σιδωνίων. τοῦ ἄστρου δὲ τύπος· αὐτὸ τὸ ἄστρον ὁ ἑωσφόρος. ὅπερ Ἀφροδίτην ὀνομάζουσι. τὸ ### alpha 322 αὐτὸ καὶ παρὰ Μοαβιτῶν ἐτιμᾶτο. καὶ ὁ θεόλογος· τί φήσω πρὸς τοὺς Ἀστάρτην προσκυνοῦντας. ἢ τὸ Χαμὼς βδέλυγμα Σιδωνίων. (Οὐδέτερον.) Ἄσσα . ὅτε σημαίνει τὸ ὅσα καὶ ἅτινα, δασύνεται· ὅτε δὲ τὸ τινὰ, ψιλοῦται. Ἄσσαρ . εἶδος λαχάνου, ᾧ κέχρηνται οἱ ἰατροὶ εἰς θεραπείαν τῶν νοσούντων. Ἀσήμαντα . τὰ λεγόμενα ἀσφράγιστα· καὶ γὰρ σημεῖα τὰς σφραγίδας ἔλεγον. ἢ καὶ τὰ ἀφύλακτα. Ἄσημον . ἀτράνωτον. Ἀσήμιον . ὁ ἄργυρος. Ἀσυρῆ . ἀκάθαρτα. Ἀσσάριον . πεντανούμμιον ἢ δεκάνουμμον. ### alpha 323 Ἆσθμα . ἡ συνεχομένη πνοὴ καὶ συγκοπτομένη. παρὰ τὸ ἄω τὸ πνέω. Ἀσκελές . τὸ σκληρόν. Ἀσκώματα . τὰ ἐπιῤῥαπτόμενα δέρματα ταῖς κώπαις ἐν ταῖς τριήρεσι, διὰ τὸ μὴ εἰσφέρεσθαι τὸ θαλάσσιον ὕδωρ. [Ἀριστοφάνης· ἀσκώματα καὶ λίνα καὶ πίτταν διαπέμπων. καλοῦνται δὲ οὕτως καὶ αἱ γνάθοι ἀπὸ μεταφορᾶς τῶν χαλκευτικῶν ἀσκωμάτων, ἅτινα φύσαι χαλκευτικαὶ λέγονται. ἐπὶ τῶν τριήρεων δὲ, ὅτι ἀπὸ ἀσκῶν γίνονται.] Ἀσκήματα . κατασκευάσματα ἢ καὶ τὰ παιδεύματα. ἀπὸ τοῦ ἄσκησις. Ἆσμα . ὕμνος, ᾠδή. Ἄσπετον . πολύ. Ἄστυ . πόλις. Ἄστρον . σῶμα πύρινον ἐν τῷ οὐρανῷ πεπηγὸς καὶ τῇ κύκλῳ φορᾷ φερόμενον. ἢ σύστημα [πλειόνων] ἄστρων, ἢ τὸ ἐπί τινα χρόνον συνιστάμενον ἐν μετεώρῳ, ὡς κομήτης. Ἀστυφέλικτον . ἀτίνακτον. Ἀσταγές . πολυσταγές. [ἀσταγὲς ὕδωρ.] Ἄστικτον . Ἀθηναῖοι τὸ ἐλεύθερον χωρίον ### alpha 324 ἐκάλουν, καὶ μὴ ὑποκείμενον χρήστῃ. εἴρηται, ὅτι τοῖς ὑποκειμένοις χρέεσι χωρίοις εἰώθασιν ἐγκαταπηγνύειν στήλην, ἣν ἐκάλουν ὅρον, ἐν ᾗ χρέος ἐγκεχάρακτο καὶ ὁ χρήστης, ἵνα μὴ πλανηθεὶς ἕτερος ἐπὶ καθαρῷ δανείσῃ. Ἄστυ . παρὰ τὸ ἄνω ἵστασθαι· οἱ γὰρ ἀρχαῖοι ἐφ’ ὑψηλοῦ τόπου ᾠκοδόμουν τὰς πόλεις. ἐκ δὲ τοῦ ἄστυ ἀστεῖος. σημαίνει δὲ τρία· ὁ ἐν ἄστει διατρίβων, ὁ διὰ χρηστὸν ἦθος ἐπαινούμενος, ὡς ὁ Μωϋσῆς, καὶ ὁ γελωτοποιός. Ἄστρια . οἱ ἀστράγαλοι. Καλλίμαχος· δέκα δ’ ἄστρι’ αἴνυτο λάτρον. Ἀσπαστόν . τὸ ἐπιθυμητόν. Ἀσύμβατον . πολέμιον. ἀφιλίωτον. Ἀσύμφορον . τὸ μὴ συμφέρον καὶ ἐνδεχόμενον. Ἀσυμφυῆ . ἀνοίκεια, ἀνόμοια. Ἀσυνάρτητον . ἀσυνάρμοστον. Ἀσύνθετον . τὸ μὴ ἐκ μερῶν τὴν συμπλήρωσιν τῆς οὐσίας καθ’ ὑπόστασιν ἔχον. Ἀσύντακτον . τὸ μὴ τεταγμένον, τὸ μὴ ἡνωμένον καὶ σύμμικτον, ἀλλὰ διεσπασμένον καὶ διῃρημένον. Ἄσχετον . ἀκράτητον. Ἀσχημάτιστον . ᾧ μὴ πρόσεστι χαρακτὴρ ἐκ διατυπώσεως σώματος. ### alpha 325 Ἀσώματον . τὸ μὲν τῷ ἀριθμῷ, ὡς οἱ ἄγγελοι, οἷον Μιχαὴλ, Γαβριήλ· ἀριθμῷ γάρ· τὰ δὲ οὒ, ὡς τὰ καθόλου. Ἀσσώριον . ὄρος Σάμου, καὶ πόλις Σικελίας. ὁ πολίτης Ἀσσωρῖνος. (Ῥῆμα.) Ἆσαι . κορέσαι. λέγεται δὲ καὶ τὸ δοξάσαι καὶ λέξαι. Ἀσελγαίνειν . πορνεύειν, ἀκολασταίνειν. παρὰ τὸ λέχος λεχαίνειν, τὸ λέχους ἐπιθυμεῖν. [καὶ κατὰ τροπὴν λεγαίνειν. ἔνθεν Ἀρχίλοχος· λέχαι δὲ γυναῖκες. ἀντὶ τοῦ ἀκόλαστοι. λεγαίνειν οὖν, καὶ πλεονασμῷ ἐλεγαίνειν· καὶ κατὰ σύνθεσιν τῆς α ἐπιτάσεως, καὶ πλεονασμῷ τοῦ ς , ἀσελγαίνειν.] ἔστι δὲ καὶ πόλις * οὕτω * καλουμένη [Ἀσέλγη, ὅπου κακῶς ἔζων οἱ ἄνθρωποι, καὶ ἀλλήλοις ἐκοινώνουν.] Ἀσθμαίνει . πνευστιᾷ, ἀναπνέει πυκνὰ καὶ ὀξέως. Ἀσθμάζει . ἀντὶ τοῦ ἀσθμαίνει. Ἀσκούμενος . γυμναζόμενος. Ἀσκήσασα . [μετ’] ἐπιμελείας κοσμήσασα. Ἀσκαρίζειν . τὸ κινεῖσθαι. ### alpha 326 Ἀσκωλιάζειν . ἐφ’ ἑνὸς ποδὸς ἐφαλλόμενος. κυρίως δὲ τὸ ἐπὶ τῶν ἀσκῶν ἅλλεσθαι. ἕνεκα γὰρ τοῦ γέλωτα ποιεῖν εἰς ἀσκοὺς πεφυσημένους ἐνήλλοντο. Ἀσμενίζει . χαίρει, ἀγαπᾷ, προθυμεῖται. καὶ ἄσμενος ὁ χαίρων. ἥδω τὸ εὐφραίνομαι, ἧσμαι, ἡσμένος ἡ μετοχὴ καὶ ἄσμενος. Ἀσπάζεσθαι καὶ ὁ ἀσπασμὸς μάλιστα τὴν ἀγάπησιν καὶ φιλοφροσύνην δηλοῖ. χρῶνται δὲ καὶ ἐπὶ τοῦ προσαγορεύειν. Ἀσπαίροντες . σκαρίζοντες, κινοῦντες, ψυχοῤῥαγοῦντες. Ἀσπαλιεύειν . ἐκ τῆς ἁλὸς σπᾷν τοὺς ἰχθύας, ὅ ἐστιν ἁλιεύειν. παρὰ τὸ σπᾷν καὶ τὸ λίνον. [τοῦ α ἢ πλεονασμὸν ἢ ἐπίτασιν δηλοῦντος. ὅθεν καὶ ἀσπαλιεὺς καὶ ἀσπαλιευτὴς, ὁ ἐκ τῆς ἁλὸς σπῶν τοὺς ἰχθῦς.] Ἀστεΐζεται . ὡραΐζεται, ψεύδεται. Ἀστειοῤῥημονήσωμεν . εὐμορφολογήσωμεν. Ἀστροπολοῦντας . περὶ τὰ ἄστρα ἀναστρέφοντας τὴν διάνοιαν. Ἀστραβαλίζειν . ὁμαλίζειν, ἀπευθύνειν. [καὶ στράβη τὸ σαγμοσέλλιον.] ### alpha 327 Ἀσυνετῶ . μωραίνω. Ἀσφαλίσαι . φυλάξαι. ἀσφαλίζω γὰρ τὸ φυλάττω. Ἀσχάλλων . ἀδημονῶν, λυπούμενος, ὀλιγοψυχῶν, χαλεπαίνων. ὁ δὲ ἤσχαλεν [ὡς παρευδοκιμούμενος. παρὰ τὸ ἄχω, ἀφ’ οὗ ἄχομαι, γίνεται ἀχάλλω, ὥσπερ ἄγω ἀγάλλω, εἴδω εἰδάλλω καὶ ἰνδάλλω. καὶ πλεονασμῷ τοῦ ς ἀσχάλλω. ἐκ δὲ τοῦ ἀσχάλλω γίνεται παράγωγον ῥῆμα ἀσχαλῶ, τὸ τρίτον πρόσωπον ἀσχαλᾷ καὶ πλεονασμῷ τοῦ α ἀσχαλάα. ἢ παρὰ τὸ σχῶ, σχάλλω καὶ ἀσχάλλω, ὃ ἐπέχειν οὐ δυνάμεθα.] Ἀστατοῦμεν . τουτέστι διωκόμεθα. Ἀποστολικὴ ἡ λέξις· κολαφιζόμεθα καὶ ἀστατοῦμεν. Ἀσχημονήσωμεν . ὑπὲρ τὸ περιττὸν καλλωπισώμεθα. πᾶν γὰρ τὸ περιττὸν, εἴτε ἐν λόγῳ, εἴτε ἐν πράγματι, ἀσχημοσύνην καὶ φλυαρίαν καλεῖ ὁ Πλάτων. φησὶ καὶ ὁ θεόλογος· καὶ τοῖς μὲν ἀσχημονήσωμεν μᾶλλον ἤπερ ἐμπρέψομεν. ### alpha 328 (1t) (Ἐπίῤῥημα.) Ἀσμένως . μετὰ χαρᾶς· ἡδέως. Ἀσπασίως . ἡδέως. περιχαρῶς. Ἀσπερχές . ἀδιαλείπτως, παρὰ τὸ σπέρχω, * ὅ ἐστι σπουδάζω. * Ἀσπουδεί . χωρὶς σπουδῆς. Ἀσπονδεί . χωρὶς φιλίας ἢ χωρὶς θυσίας. Ἀσκελές . ἀδιαλείπτως. Ἀσκαρδαμυκτί . χωρὶς τοῦ μύειν. Ἆσσον . πλησίον, ἐγγύς. Ἀσολοίκως . ἀφελῶς. Ἀστεμφέως . ἀμετακινήτως. [παρὰ τὸ στέμβω, ὃ σημαίνει τὸ συνεχῶς κινῶ. ἢ παρὰ τὸ στρέφω, ἀστρεφὴς καὶ ἐλλείψει τοῦ ρ καὶ πλεονασμῷ τοῦ μ ἀστεμφὴς, ὅ ἐστιν ἀμετακίνητος.] Ἀστικῶς . εὐσυνέτως, ἐμφρόνως. Ἀστενακτί . ἄνευ στενάγματος. Ἀστακτί . πολυδακρύτως. τὸν νεκρὸν παραπέμπων ἀστακτί. Ἀσυμφανῶς . ἐπικεκαλυμμένως, ἀδήλως, αἰνιγματωδῶς. ### alpha 329 Ἀσυνδυάστως . ἀσυμπλόκως, ἀσυζεύκτως, ἢ ἀσυναυλίστως. συνδυάζω γὰρ τὸ συναυλίζομαι, ὡς τό· οὐ μὴ συνδυάσω μετὰ τῶν ἐκλεκτῶν αὐτοῦ. Ἀσφαδάστως . συντόμως. σφαδάζειν λέγεται τὸ σπᾶσθαι καὶ σφακελίζειν. Τὸ Α μετὰ τοῦ Τ. (Ἀρσενικόν.) Ἀταρνεύς . πολίχνιόν τι καταντικρὺ Λέσβου κείμενον. Ἀτάσθαλος . μωρὸς, φλύαρος, ἁμαρτωλὸς, ἄδικος, παράνομος. ἀπὸ τοῦ θάλλειν ἄταις. παρὰ τὸ ἄτω τὸ βλάπτω, ἢ παρὰ τὸ τὴν ἄτην. [ὡς οὖν δαίω, δαίδαλος, καὶ παρὰ τὸ αἴθω, αἴθαλος, οὕτω καὶ παρὰ τὸ ἄτω ἀτάζω, καὶ τροπῇ τοῦ ζ εἰς θ ἀτάσθαλος.] Ἀταλάφρων . νήπιος. [ Ἄταλος ἢ ἀταλός . ὁ νήπιος.] παρὰ τὸ τλῆναι, ταλὸς καὶ ἀταλὸς, ὁ μηδέπω δυνάμενος ### alpha 330 κακοπαθῆσαι. [ἐξ αὐτοῦ ἀτάλλειν, καὶ ἀτιτάλλειν κατὰ ἀναδιπλασιασμόν.] Ἀτάρβητος . ἄφοβος, ἀτρέμας. παρὰ τὸ τάρβος. ἢ ἀθαρβωτὸς, ὁ μὴ θαῤῥῶν βοὴν ὑπομεῖναι. Ἀτταγᾶς . εἶδος ὀρνέου. Ἀτέλεβος . ἀκρίς τις. Ἀτερμάτιστος . ἀβέβαιος, ἀθεμελίωτος. Ἀτέχνοις . πανούργοις, ἢ ἀπείροις. Ἀτέλεστος . ἀμύητος. Ἀτάλαντι Ἄρηϊ . ὁμοίῳ· [ἰσοστασίῳ·] ἰσοταλάντῳ. Ἀταρτηροῖς . βλαβεροῖς. Ἀτεράμων . οὐχὶ ἀτέραμνος. Ὅμηρος· —κῆρ ἀτέραμνον ἔθηκε. παρὰ τὸ τέρεν τὸ ἁπαλὸν, τεράμων ὁ ἁπαλὸς, καὶ ἀτεράμων ὁ σκληρός· τὸ οὐδέτερον ἀτέραμον καὶ πλεονασμῷ τοῦ ν ἀτέραμνον. Ἄτεγκτος . * ἄβροχος, * σκληρὸς, ἀμάλακτος. ### alpha 331 Ἅτερος . ἕτερος, ὁ εἷς τῶν δύο. Ἀτειρής . ὁ σκληρὸς, ὁ ἀδάμαστος, ὁ ἀκαταπόνητος. τέρω, ἀτερὴς καὶ ἀτειρής. ἢ παρὰ τὸ τέρεν ἀτερὴς καὶ ἀτειρής. Ἀτέραμνος . δυσέψανος. οὕτως φησὶ Πλάτων. Ἀττήλας . κύριον. οὗτος ἦν ἡγεμὼν τῶν Σκυθῶν. Ἄτιμος . ἀνήκουστος· καί μ’ ὁ Φοῖβος ἄτιμον ἐξέπεμψεν—. Ἀτιμότερος . εὐτελέστερος, ἀτεχνότερος. ἐρεῖς δὲ ἄκοντος ἀτιμότερόν με θήσεις. Ἀτιμώρητος . ἀβοήθητος, ἢ θαυμαστός. ἔστι δ’ ὅτε καὶ ὁ κακός. Ἀτιμάγελος . ὁ μὴ συναγελαζόμενος. Ἀτίθασσος . ἀνήμερος, ἄγριος. Ἀττικός . ὁ Ἀθηναῖος. παρὰ τὸ ἀκτὴ, ἀκτικὸς καὶ ἀττικός· ἀκτὴ γὰρ ἐκαλεῖτο ἡ Ἀττικὴ, ὅθεν καὶ Ἀκταῖοι οἱ Ἀθηναῖοι. Ἀτμός . ἀνάδοσις. παρὰ τὸ ἄω, τὸ πνέω, ὁ παρακείμενος ἦσμαι, ἀσμὸς καὶ ἀτμός. ### alpha 332 Ἄτολμοι . δειλοὶ, κατεπτηχότες. Ὅθ’ οὕνεκ’ εἰσὶν ἀδρανέστατοι ζώων, ψυχὰς ἄτολμοι, μοῦνον εἰδότες φεύγειν. Ἀτρεκέστατος . ἀληθέστατος. Ἀτρέμας . ἥσυχος, ἄφοβος. Ἄτρυτος . ἀκαταπόνητος. ἀπὸ τοῦ τρύω τρυτὸς καὶ ἄτρυτος. Ἄτρωτος . ἀνίκητος, ἄπληκτος. Ἀτραπός . τὸ ἀπόσταγμα τῆς σταφυλῆς, τὸ πρὸ τοῦ πατηθῆναι γινόμενον· τραπεῖν γάρ ἐστι τὸ πατῆσαι. [ἀτραπὸς] καὶ ἡ ὁδὸς ἐπὶ θηλυκοῦ. Ἄτρεστος καὶ ἄτρητος . ὁ ἄφοβος. Ἀτρόμητος . ἄφοβος. —οὐδ’ Ὀλύμπιος Ζεὺς ἀτρόμητος εἶδεν—. * δηλοῖ δὲ τὸν ἄφοβον. * Ἄτρακτος . γυναικεῖον ἐργαλεῖον, ἐφ’ οὗ τὸ νῆμα περιειλεῖται. ἀεὶ [γὰρ] ταράσσεται. [ἢ ὅτι ἀτάρακτον τὸ νῆμα φέρει. ἀπὸ τοῦ ταράσσω οὖν γίνεται ἀτάρακτος καὶ ἄτρακτος. ἔστι καὶ ### alpha 333 ἀτρακτυλὶς εἶδος ἀκάνθης, ἀφ’ ἧς τοὺς ἀτράκτους ἐποίουν αἱ γυναῖκες τῶν ἀγροίκων.] Ἄτλας . ὄρος Λιβύης, καὶ ὁ μυθευόμενος τὴν γῆν καὶ τὸν οὐρανὸν βαστάζειν. —καὶ σιδηρέους Ἄτλαντος ὤμους—. Ἀτμήν . ὁ δοῦλος. παρὰ τὸ τιμὴ ἀτιμὴν καὶ κατὰ συγκοπὴν ἀτμήν· οἷον ὁ ἄτιμος. ἢ πολυτίμητον τινὰ ὄντα ὑπὸ τῶν μαστίγων, ἐπιτάσει τοῦ α . ἀπὸ δὲ τοῦ ἀτμὴν ἀτμῶ. Ἄτυπος νοῦς . ὁ μηδὲν σωματικὸν κατὰ τὸν καιρὸν τῆς προσευχῆς φανταζόμενος. οὐδὲ γάρ ἐστι σῶμα θεός. Ἀτρεύς . παρὰ τὸ τρεῖν τὸ φοβεῖσθαι. [ὥσπερ παρὰ τὸ τρέφω τροφεὺς, οὕτω καὶ παρὰ τὸ τρέω γίνεται τρεὺς, καὶ μετὰ τοῦ στερητικοῦ α ἀτρεύς.] Ἀτρείδης . τὰ ἀπὸ τῶν εἰς ν , ξ , ψ , ρ , διὰ τοῦ ι γινόμενα ἐν τοῖς εἰς δης πατρωνυμικῶν· Μέμνων, Μέμνονος, Μεμνονίδης· Φοίνιξ, Φοινικίδης· Πέλοψ, Πελοπίδης· Νέστωρ, Νεστορίδης. καὶ τὰ ἀπὸ τῶν εἰς ος ληγόντων διὰ τοῦ ι · Πανάριστος, Παναριστίδης· Βῆλος, Βηλίδης. τὰ ἀπὸ τῶν εἰς ευς διὰ διφθόγγου· Ἀτρεὺς, Ἀτρείδης. τὰ ἀπὸ τῶν εἰς ος ἀττικῶν· Νηλεὺς, Νηλέως, Νηλείδης. τὰ ἀπὸ τῶν εἰς αιος · Ἐλκαῖος, Ἐλκείδης. τὰ ἀπὸ τῶν εἰς ης ἐχόντων τὴν γενικὴν εἰς ους , εἰ μὲν βραχείᾳ παραλήγεται, διὰ τοῦ ι γράφεται· Εὐτυχὴς, Εὐτυχοῦς, Εὐτυχίδης· Ἀχαιμένης, Ἀχαιμένους, Ἀχαιμενίδης· εἰ δὲ μακρᾷ παραλήγεται, διὰ διφθόγγου· Ἡρακλῆς, Ἡρακλοῦς, Ἡρακλείδης, χωρὶς τριῶν, Θρασυμηδίδης, Διακηρίδης καὶ Θουκυδίδης· ταῦτα ### alpha 334 γὰρ μακρᾷ παραλήγονται. τὰ δὲ μὴ πατρωνυμικὰ διὰ τοῦ ι · Λητοΐδης, ὁ τῆς Λητοῦς, Δαναΐδης, ὁ τῆς Δανάης, Νιοβίδης, ὁ τῆς Νιόβης. ὅθεν τὸ Φιλομηλείδης κύριον λέγεται εἶναι· εἰ γὰρ ἦν μητρωνυμικὸν, διὰ τοῦ ι ἐγράφη ἄν. Ἀταινίωτος . ἀστεφάνωτος. Ἄτυφος . ἀκενόδοξος. (Θηλυκόν.) Ἀταυρώτη . ἁγνὴ, ἄμικτος. ταῦρος γὰρ τὸ αἰδοῖον τοῦ ἀνδρός. Ἀτασθαλία . κυρίως ἡ περὶ τὴν θαλείαν ἤτοι τὴν εὐωχίαν ἄτη· ὡς παροινία ἡ περὶ τὸν οἶνον ἀταξία. [ἢ παρὰ τὸ ἄτῃ θάλλειν καὶ αὔξεσθαι.] Ἀττάλεια . πόλις Λυδίας. ἀπὸ Ἀττάλου Φιλαδέλφου κτίσαντος αὐτήν. Ἀταλῇσιν . ἁπαλαῖς, νεογναῖς. Ἀττικάς . στεριζούσας τοῦ καιροῦ. Ἀτεκνία . ἡ ἀπαιδία καὶ ἡ λήθη. Δαβίδ· καὶ ἀτεκνίαν τῇ ψυχῇ μου. ὡς διὰ τῶν τέκνων φυλαττομένης τῆς μνήμης. Ἀτέλεια . ἀλειτουργησία. Ἀτημέλεια . καταφρόνησις. Ἄτη . ἡ βλάβη. παρὰ τὸ τῶ τὸ λαμβάνω. [οἷον· Κύκλωψ, τῆ, πίε οἶνον— ἐξ οὗ ὄνομα ῥηματικὸν τῆ καὶ στερήσει τοῦ α ἄτη. ἣν οὐκ ἄν τις λάβῃ. ἢ παρὰ τὸ ἄω τὸ βλάπτω. οἷον· ἄσαι με δαίμονος αἶσα κακή— ὁ μέλλων ἄσω, καὶ ἐξ αὐτοῦ ἄση ἡ βλάπτουσα τὴν ψυχήν.] Ἀτμίς . ἀναθυμίασις, ἄκρον πυρός. Ἀτροπία . ἀλογία, ἀβουλία. ### alpha 335 [ Ἀτρακτυλίς . εἶδος ἀκάνθης, ἀφ’ ἧς τοὺς ἀτράκτους ἐποίουν αἱ γυναῖκες τῶν ἀγροίκων.] Ἀτραπιτὸς καὶ ἀτραπὸς, ἡ ὁδός . [παρὰ τὸ τρέπω, τρέψω, ὁ δεύτερος ἀόριστος ἔτραπον, γίνεται ῥηματικὸν ὄνομα τραπὸς, στερήσει τοῦ α καὶ κατὰ μετάθεσιν ἀτραπὸς, ἐξ ἧς ὁδοῦ οὐκ ἔστι τραπῆναι. ἢ ἡ πολύτροπος· εἰς πολλὰ γὰρ σχίζεται. γράφεται δὲ καὶ ἀταρπός.] Ἀτραβατικάς . ξηραμπελίνας τὸ χρῶμα. τὸ γὰρ μέλαν ἄτρον καλοῦσιν οἱ Ῥωμαῖοι. ἢ ὅτι μετὰ τραβαίας ταύταις εἰώθεσαν χρῆσθαι· τραβαῖαι δὲ αἱ πολυτελεῖς χλαμύδες. Ἀτυφία . ἀκενοδοξία, ταπεινοφροσύνη. Ἀτρείδῃσι . πύλῃσιν. ἔχουσι τὸ ι κατὰ τὴν παραλήγουσαν. ἔστι γὰρ Ἀτρείδαις [ἀρσενικὸν] καὶ πύλαις [θηλυκόν]. δεῖ δὲ γινώσκειν, ὅτι παρὰ τῷ ποιητῇ πᾶσαι αἱ τοιαῦται δοτικαὶ τρέπουσι τὸ α εἰς η , εἴτε ἐπεκτεταμέναι εἰσὶν, εἴτε ἀνεπέκτατοι, οἷον· ἐν παλάμαις, ἐν παλάμῃσιν. [ὁμοίως καὶ τὸ Ἀτρείδαισι, πύλαισι, κατ’ ἐπέκτασιν γίνεται, καὶ κατὰ τροπὴν ἰωνικὴν τοῦ α εἰς η , Ἀτρείδῃσι καὶ πύλῃσι.] Ἅττα . ἅτινα. Ἄττα . ἀπόφθεγμά τι τιμητικὸν νέων πρὸς παλαιοτέρους. παρὰ τὸ ἄππα κατὰ Μακεδόνας, τροπῆς γενομένης τῶν δύο ππ εἰς δύο ττ . (Οὐδέτερον.) Ἀταμίευτον . ἀφύλακτον, ἀδιοίκητον. Ἀτάκτημα . ἀταξία. τοῦ μηδὲν ἀτάκτημα γενέσθαι περὶ τὴν ἀρχήν. ### alpha 336 Ἀτάρμυκτον . τὸ ἄφοβον. κυρίως δὲ τὸ μὴ μύον. Εὐφορίων· ἀτάρμυκτον τρέπεν ὄμμα. Ἀτέκμαρτον . ἀτελείωτον. Ἀτερμάτιστον . ἀβέβαιον, ἀθεμελίωτον. Ἀτέραμνα . τὰ μὴ ἑψόμενα ὄσπρια. Ἀτελεύτητον . οὐ πᾶν ἀτελεύτητον πάντως καὶ ἄναρχον. οἱ γὰρ ἄγγελοι καὶ αἱ ψυχαὶ ἀτελεύτητοι μὲν, οὐκ ἄναρχοι δέ. Ἀτηρόν . βλαβερόν. Ἄτλητον . τὸ ἀνυπομόνητον. τλητὸν γὰρ τὸ καρτερικόν. Ἄτοπα . πονηρὰ, ἀπρεπῆ. Ἄτομα . λεπτὰ, τὰ μὴ δυνάμενα τομὴν δέξασθαι. ἄτομον λέγεται τὸ μὴ τεμνόμενον, μὴ δὲ μεριζόμενον, ὡς ἡ στιγμὴ, καὶ τὸ νῦν, καὶ ἡ μονὰς, ἅτινα καὶ ἄποσα λέγεται. ἄτομον καὶ τὸ δύστμητον, [τουτέστι] τὸ δυσχερῶς τεμνόμενον, ὡς ὁ ἀδάμας λίθος καὶ τὰ τοιαῦτα. ἄτομον λέγεται καὶ τὸ εἶδος, ὅπερ οὐκ ἔτι εἰς ἕτερα εἴδη τέμνεται, ἤτοι τὸ εἰδικώτατον εἶδος, ὡς ἄνθρωπος, ἵππος καὶ τὰ τοιαῦτα. ἄτομον δὲ κυρίως λέγεται, ὅπερ τέμνεται μὲν κυρίως εἰς ψυχὴν καὶ σῶμα· ἀλλ’ οὔτε ἡ ψυχὴ καθ’ ἑαυτὴν ἔστιν ἄνθρωπος [τέλειος], ἢ Πέτρος τέλειος, οὔτε τὸ σῶμα. περὶ τούτου παρὰ [τοῖς] φιλοσόφοις ὁ λόγος· ὅπερ δηλοῖ τὴν ὑπόστασιν. ἄτομον τὸ ἐξ ἰδιωμάτων συγκείμενον, ὧν τὸ ἄθροισμα οὐκ ἂν ἐπ’ ἄλλου ποτὲ λεχθείη. δηλοῖ δὲ τὴν καθ’ αὑτὸ ὑπόστα‐ ### alpha 337 σιν, οἷον· Πέτρον, Παῦλον, ἢ τινὰ ἕτερον τῶν κατὰ μέρος ἀνθρώπων. Ἄτρον . τὸ μέλαν παρὰ Ῥωμαίοις. (Ῥῆμα.) Ἀτάλλων . τρέφων. παρὰ τὸ τλῶ, τλᾶς, καὶ ἄτλας, ἐξ αὐτοῦ ἀτάλλων. Ἀτενίζει . ἄκρως προσέχει. Ἄττειν . ὁρμᾷν. Ἀτέμβω . τὸ στερίσκω. παρὰ τὸ τέμω, ὅ ἐστι πρωτότυπον τοῦ τέμνω, γίνεται ἀτεμῶ καὶ ἐπενθέσει τοῦ β ἀτεμβῶ τὸ οὐ βλάπτω. [Ὅμηρος·] οὐ γὰρ καλὸν ἀτεμβεῖν. Ἀτίτηλλα . ἀνέθρεψα. καὶ ἀτιτάλλειν τὸ τιθηνεῖν, καὶ ἐκτρέφειν ἐκ νηπίου. Ἀτιμαστέον . περιφρονητέον. Ἀττικουργούμενον . τὸ κατὰ ἀττικὸν τρόπον εἰργασμένον. Ἀτιμάζω . τὸ καταφρονῶ, τὸ ἀναδύομαι. [ταῦτά τοι οἱ Διόσκουροι οὐκ ἀτίμασάν οἱ φανῆναι πάλιν.] Ἀτίζω . εἰ μὲν σημαίνει τὸ ὑπερορῶ, γίνεται παρὰ τὸ τίω, τὸ τιμῶ, καὶ ἀτίζω, πλεονασμῷ τοῦ ζ . εἰ δὲ σημαίνει τὸ βλάπτω, παρὰ τὸ ἄτω, ἀτίζω. Ἀτλητῶν . μὴ καρτερῶν, μὴ φέρων, δυσανασχετῶν. πάρειμ’ ἀτλητῶν. ### alpha 338 Ἀτροφῆσαν . μὴ τραφέν. Ἀτυζόμενος . αἰολικόν ἐστι· σημαίνει δὲ τὸ λυπούμενος, θορυβούμενος, ταρασσόμενος. Ἀτύω καὶ ἀτύσω . τὸ ταράσσω. Ἀτυχθείς . ὁ μὴ βουλόμενος τυχεῖν, ἀλλὰ ἀποστρεφόμενος εἰς τὸ διαμαρτεῖν. σημαίνει δὲ καὶ τὸ καταπλαγεὶς ἢ φοβηθείς. καὶ Ὅμηρος· —ὄψιν ἀτυχθείς. τεύχω τὸ ἐπιτυγχάνω, ὁ μέλλων τεύξω, ὁ δεύτερος ἀόριστος ἔτυχον, ἐτύχην, ἡ μετοχὴ ὁ τυχεὶς καὶ πλεονασμῷ τοῦ θ τυχθείς. ὡς χαμαλὸς χθαμαλός. καὶ μετὰ τοῦ στερητικοῦ α ἀτυχθείς. Ἀτυχῆσαι . ἀντὶ τοῦ ἀποτυχεῖν. οὕτως Πλάτων. (Ἐπίῤῥημα.) Ἀτὰρ δή . δηλαδή. ὁμοίως. πλὴν ὅμως καὶ ἀντὶ τοῦ δὴ ἢ διὰ τοῦτο. Ἀταλαιπώρως . ἀκοπιάστως. Ἀταρβήτως . ἀφόβως. * καὶ ἀταρβητὶ ὁμοίως. * καὶ ἀντὶ τοῦ ἀνειμένως. Σοφοκλῆς· ἐχθρῶν δ’ ὕβρις ἀταρβήτως ὁρμᾷ—. Ἀτεχνῶς . φανερῶς. Ἀτέχνως . ἀνεπιστημόνως. Ἄτερ . ἐκτὸς, χωρίς. Ἀτενῶς . ἀμεταστάτως. Ἀτενές . εὐθὺ, συνεχὲς, παντελῶς, καθόλου, παραχρῆμα, ἄγαν, ἰσχυρῶς, ἀφελῶς ἢ πάνυ προσεχῶς. ### alpha 339 Ἄτε . ἀντὶ τοῦ καθὰ, ἐπίῤῥημα· ψιλοῦται. Ἀτρεμεί . ἡσύχως. Ἀτριβί . χωρὶς τριβῆς. Ἀτρεκέως καὶ ἀτρεκεστάτως . ἀληθῶς. ἀπὸ τοῦ τρέχω, τρεχὴς καὶ ἀτρεκής. ὃν οὐδεὶς δύναται παραδραμεῖν, ἢ ὃ οὐδεὶς δύναται παραδραμεῖν, εὐφρονῶν. Ἀτημελήτως . ἀπρονοήτως, καταφρονητικῶς. Τὸ Α μετὰ τοῦ Υ. (Ἀρσενικόν.) Αὐαλέος . ὁ κατάξηρος. παρὰ τὸ αὔω τὸ ξηραίνω, αὖος καὶ αὐαλέος. Αὔγαρος . Ἐδέσσης βασιλεὺς, ὃς ἐπὶ Τραϊανοῦ βασιλέως ἦν καὶ δῶρα αὐτῷ προσῆξεν ἐκεῖσε ἀφιγμένῳ. Αὐγέας . Ἀθηναῖος κωμικός. τῶν δραμάτων αὐτοῦ ἄγροικος ..... Αὐδώδ . κριτὴς τοῦ Ἰσραὴλ ἐκ τῶν ἀλλοφύλων ἐν ἡμέρᾳ μιᾷ ἐν τῷ ἀροτροποδίῳ ἐπάταξεν ἄνδρας ἑξακοσίους. Αὐθάδης . θυμώδης, θρασὺς, ἀλαζὼν, ἑαυτῷ ἀδῶν καὶ ἀρέσκων. αὐτοάδης καὶ αὐθάδης. καὶ κλίνεται αὐθάδεος καὶ ἡ κλητικὴ αὐθάδες· παράλογον δὲ τὸ αὔθαδες. Αὐταίρετος . αὐτόβουλος, ἢ ὁ αὐτεπάγγελτος. Αὐθέκαστος . ἀκριβὴς καὶ σύντομος. ὅθεν καὶ λόγους αὐθεκάστους τοὺς σαφεῖς καὶ συντόμους λέγομεν. τινὲς δὲ καὶ τὸν παῤῥησιαστὴν καὶ αὐθάδη καὶ φίλαυτον. ### alpha 340 Αὔθαιμοι . οἱ ἀδελφοί. ὡς ἀπὸ τοῦ αὐτοῦ αἵματος. Αὐθιγενής . γνήσιος· αὐτόχθων. Αὐθέντης . φονεὺς ἢ ὁ ἑαυτὸν κτιννύων. αὐτοέντης τίς ἐστιν. ὁ ἑαυτὸν βάλλων τοῖς ἔντεσιν, ὅ ἐστι τοῖς βέλεσι. τὸ δὲ ἐν τῇ συνηθείᾳ ἔοικε παρὰ τὸ αὐτὸς καὶ τὸ ἔντης· ὁ ἑαυτὸν ἐπαφεὶς εἰς πάντα καὶ ὢν αὐτεξούσιος καὶ μὴ ἄλλου, ἀλλ’ ἑαυτῷ ὤν. Αὐλικούς . κιθαρῳδούς. Αὐλός . ὁ ἐπιμήκης φυσητήρ. αὐλὸν καμινευτῆρα τὸν φιλήνεμον. Αὐλῶνες . φάραγγες ἢ τόποι πλατεῖς, ἢ αὐλῶνες τὰ μεταξὺ φαράγγων στενὰ καὶ ἐπὶ μῆκος φερόμενα. Αὐλίκουρες . φύλακες. Αὖος . ξηρός. ἔστιν ὕω ῥῆμα τὸ βρέχω, καὶ στερήσει τοῦ α ἀΰω καὶ ἐν συναιρέσει αὔω, ἐξ οὗ αὖος. Αὖροι . οἱ λαγωοί. Αὐρηλιανός . βασιλεὺς Ῥωμαίων, τὰ πολέμια δεινῶς ἠσκημένος, ἀκάθεκτος δὲ τὴν γνώμην καὶ ὠμός. Αὔσονες . οἱ βασιλεῖς. παρὰ τὸ αὔσω τὸ τολμῶ. οἱ πάντα τολμῶντες τοῖς προστάγμασιν. Αὐσόνιος πόντος . ἡ Σικελικὴ θάλασσα. ἀπὸ Αὔσονος τοῦ Ὀδυσσέως καὶ Καλυψοῦς υἱοῦ ἐκεῖ βασιλεύσαντος. Αὐσονίων . Ἰταλῶν. Αὐτοτελής . τέλειος. Αὐτοῖσιν . ἀντὶ τοῦ αὐτοῖς. ### alpha 341 Αὐτολόχευτος . αὐτογέννητος. Αὐτόπτης . ὁ θεατής. Αὐτόχειρες . οἱ ἑαυτοὺς φονεύσαντες αὐτοχειρίᾳ ἢ τινάς. Αὐτεπάγγελτος . ὁ αὐτόκλητος. Αὐτόχθονες . πολῖται γνήσιοι. λέγονται δὲ καὶ οἱ Ἀθηναῖοι, ἢ ἐπεὶ τὴν χθόνα, ὅ ἐστι τὴν γῆν, ἀργὴν οὖσαν πρῶτοι εἰργάσαντο, ἢ διὰ τὸ μὴ εἶναι αὐτοὺς ἐπήλυδας. Αὐτόνομος . ὁ αὐθαίρετος, ὁ αὐτόβουλος. Αὐτάρκης . αὐτοβοηθός. παρὰ τὸ αὐτὸς καὶ τὸ ἀρκῶ τὸ βοηθῶ. Αὐτόμολος . πρόσφυξ. Αὐτόσιτος . οἰκόσιτος. Αὐτόστοιχος . αὐτὸς ἑαυτῷ προσέχων. ὁ βουλόμενος ἐν τῷδε τῷ βίῳ ἀβέβηλον βίον πολιτεύεσθαι, αὐτόστοιχος ἐθέλει εἶναι. Αὐτοσφαγῆ . τὸν ὑφ’ ἑαυτοῦ ἀναιρούμενον. Αὐτήκοοι . οἱ μὴ ἐπιτασσόμενοι, αὐτοὶ δὲ ἑαυτῶν ἀκούοντες. Αὐτόδαξον . τρόπον αὐθάδη καὶ ὀργίλον, ἐπεὶ οἱ ὀργίλοι δάκνουσι τοῖς ὀδοῦσιν. Αὐτοκέλευστος . αὐθόρμητος. κρότος τὲ ἀθρόως οὐκ ἐκ παραγγέλματος, ἀλλ’ αὐτοκέλευστος ὡρμήθη. Αὐτοκράτωρ . δεσπότης, ἄρχων. ἑλληνικὴ ἡ φωνή. τάττεται δὲ ἐπὶ παντὸς τοῦ καταπολεμήσαντος καὶ κρατήσαντος τῶν πολεμίων. αὐ‐ ### alpha 342 τοκράτορα πάντα τὸν ἀνυπεύθυνον. παρὰ τὸ κρατῶ, κράτωρ καὶ αὐτοκράτωρ· ἢ παρὰ τὸ κραίνω κράτωρ καὶ ἐν συνθέσει αὐτοκράτωρ. αὐτοκράτορες ἀντὶ τοῦ· τούτων τῶν δογμάτων κρατοῦντες. Ἀριστοφάνης· τούτων περὶ πάντων αὐτοκράτορες ἥκομεν. Αὐτολήκυθος . ὁ πένης. παρὰ τὸ φέρειν ἑαυτῷ τὰς ληκύθους εἰς τὰ βαλανεῖα. Αὐτόφωρος . ὁ ὑφ’ ἑαυτοῦ ἐξελεγχόμενος καὶ πεφανερωμένος ὤν. Αὐτόματος . αὐτόκλητος. παρὰ τὸ μαστεύω, τὸ ζητῶ, μαστὸς, καὶ αὐτόματος, ὁ αὐτοζήτητος καὶ μὴ παρ’ ἑτέρου ζητηθείς. [ἢ παρὰ τὸ μένω, τὸ προθυμοῦμαι. μέμαμαι, μέμαται, ματὸς καὶ αὐτόματος.] Αὐτοφορβός . ὁ αὐτοφάγος. ἠξίωσαν δὲ τινὲς βαρύνεσθαι διὰ τὴν αὐτὸς ἀντωνυμίαν, ἥτις βαρύνει τὰ εἰς ος λήγοντα ἐν τῇ συνθέσει, ὡς αὐτόνομος. αὐτόνομος εἶναι βούλομαί σοι σύμμαχος. Αὐχμός . ξηρασία, ἀνομβρία. παρὰ τὸ αὔξω αὐχμός. κατὰ ἀντίφρασιν ὁ μὴ ποιῶν τὶ αὔξεσθαι. [ὑγρότης γὰρ τρέφει. ἢ παρὰ τὸ αὔω τὸ ξηραίνω, ἐξ οὗ αὖος καὶ αὐαλέος, γίνεται αὐχμός.] [ Αὐχήν . ὁ τράχηλος. παρὰ τὸ ἀχμὴν, ὁ κατάξηρος τόπος τοῦ σώματος. ἢ παρὰ τὸ ὄχω, ὀχὴν καὶ αὐχὴν, ὑφ’ οὗ ὀχεῖται ἡ κεφαλή. ἢ ### alpha 343 παρὰ τὸ αὐχεῖν καὶ γαυριᾷν γίνεται αὐχήν. γαυριῶντες γὰρ καὶ ἐπαιρόμενοι ἀνατείνομεν αὐτόν.] [ Αὐλός . τὸ φωνητικὸν ὄργανον σημαίνει, καὶ τὸν εἰς εὐθὺ ἀνακοντισμὸν τοῦ αἵματος. —αὐτίκα δ’ αὐλὸς ἀνὰ ῥῖνας παχὺς ἦλθεν αἵματος— σημαίνει καὶ περόνης μέτρον. αὐλοῖσι διδύμοισι πάροιθεν δαίδαλα ἧκεν.] [ Αὐλός . καὶ τὸ στάδιον.] [ Αὐθέκαστος . ὁ αὐστηρός.] (Θηλυκόν.) [ Αὐαλέας . καταξήρους.] [ Αὐγή . ἡ λαμπρότης. παρὰ τὸ ἄγω, ἀγὴ καὶ αὐγή. δι’ ἧς ἀγόμεθα.] [ Αὐδὴ, ἡ φωνή . παρὰ τὸ αὐγὴ, αὐδὴ κατὰ τροπήν. δι’ ἧς αὐγάζεται καὶ φωτίζεται τὰ τοῦ νοῦ.] [ Αὐδήεσσα . ὀνομαστὴ, ἔνδοξος, ὁμοιόφθογγος.] [ Αὐθάδεια . θρασύτης· ἀλαζονεία, αὐταρέσκεια. καὶ αὐθαδία, διὰ τοῦ ἰῶτα.] [ Αὐλῶπις . ἡ περικεφαλαία, ἡ παρατεταμένους ἔχουσα τοὺς ὦπας.] [ Αὐλαία . τὸ τῆς σκηνῆς παραπέτασμα.] [ Αὖλαξ . ἡ ἐπιμήκης τομὴ τῆς γῆς ἐξ ἀρότρου.] [ Αὖλις . ἡ κοίτη.] [ Αὐλαί . ἐπίνειον Κιλικίας πλησίον Ταρσοῦ. οἱ οἰκοῦντες Αὐλαιῶται.] ### alpha 344 [ Αὐλή . τὸ νῦν ἀρχεῖον λεγόμενον, ὅπου ἀπήγοντο οἱ κατάκριτοι, καὶ τοὺς ἐκεῖσε ὑπηρέτας αὐλικοὺς ὠνόμαζον.] [ Αὐλία . ἀντὶ τοῦ ἔπαυλις. οὕτως Λυσίας καὶ Αἰσχίνης.] [ Αὔλειος . ἡ ἀπὸ τῆς ὁδοῦ πρώτη θύρα τῆς οἰκίας.] [ Αὐλείους . θύρας.] [ Αὔξη . ἡ αὔξησις.] [ Αὔξησις . κίνησις περὶ τὸ τέλειον μέγεθος.] [ Αὖρα . λεπτὴ πνοή. παρὰ τὸ ἀὴρ, ἄρα καὶ πλεονασμῷ τοῦ υ αὖρα· παρώνυμον κατὰ ἀντιστροφὴν ἀπὸ ἀρσενικοῦ εἰς θηλυκόν· ὡς ξυστὴρ ξύστρα, γαστὴρ γάστρα. δύναται καὶ ἀὴρ, ἀέρος, ἀέρα, αὖρα κατὰ κρᾶσιν.] [ Αὐρόσχη . ἡ ἄμπελος.] [ Αὐτάγητοι . αἱ ἑαυτὰς ἀγάμεναι.] [ Αὐτάγγελος . ἡ ἀφ’ ἑαυτῆς ἀπαγγέλλουσα. αὐτάγγελος γὰρ ἡ δρῦς, αὐτή σοι φράσει.] [ Αὐτοδίκη . ὅταν αὐτὸς δι’ ἑαυτοῦ τὶς δικάζεται.] [ Αὐτονομουμένη πόλις . ἡ τοῖς αὐτοῖς νόμοις χρωμένη καὶ οὐχ ὑπακούουσα ἑτέροις.] [ Αὐτοκάβδαλος ναῦς, ἢ αὐτοκάβδαλον σκάφος. αὐτοσχέδιον. κυρίως δὲ ἡ λέξις ἐπὶ τῶν ἀλφίτων εἴρηται· τὸ γὰρ, ὡς ἔτυχε, φυραθὲν ἄλευρον αὐτοκάβδαλον λέγεται.] ### alpha 345 [ Αὐτοτελὴς δίκη . ἀφ’ ἧς οὐκ ἔστιν ἐκκαλέσασθαι ἐφ’ ἑτέραν.] [ Ἀϋτή . ἡ βοή.] [ Ἀϋτμή . ἡ ἀναπνοή.] [ Αὐλαῖαι . αἱ δέῤῥεις τῆς σκηνῆς. τοῦ θεολόγου· τῶν αὐλαιῶν μὴ φείσῃ.] [ Αὖλαξ . παρὰ τὸ αὐλὸς γίνεται αὖλαξ. αὖλαξ γὰρ λέγεται ἡ ἐπιμήκης τομή. αὐλὸς δὲ, πᾶν τὸ εἰς ὀξὺ λῆγον.] (Οὐδέτερον.) [ Αὐγουστεῖον . ὀψοπώλιον.] [ Αὐγοειδές . ἀστροειδές τι καὶ ἀΐδιον. ἔφασκε δὲ ὁ Ἰσίδωρος, ἐκεῖνο ἀκηκοέναι, ὡς ἔχει ἡ ψυχὴ αὐγοειδὲς ὄχημα.] [ Αὐθαίρετον . αὐτοβούλητον. αὐτεπάγγελτον.] [ Αὐθέκαστα . αὐτὰ καθ’ ἑαυτὰ γινόμενα. ἢ αὐτὰ τὰ γινόμενα, ἀκρίτως καὶ συντόμως καὶ ἀποτόμως. ἢ τὰ ἁπλᾶ καὶ ἀληθῆ αὐτοακριβῶς.] [ Αὐθύπαρκτον . τὸ ἐν ἑαυτῷ καὶ μὴ ἐν ἑτέρῳ ἔχον τὴν ὕπαρξιν.] [ Αὖον . ξηρόν. Ἡσίοδος· αὖον ἀπὸ χλωροῦ τέμνειν—.] [ Αὔτανδρον . σὺν αὐτοῖς ἀνδράσιν.] [ Αὐτογένεθλον . τὸ αὐτογέννητον.] [ Αὐτοδαῆ καὶ αὐτομαθῆ . τὰ ἐκ φύσεως καὶ μὴ ἐκ διδαχῆς. καὶ τὰ ὀρχήματα ἦεν αὐτοδαῆ.] ### alpha 346 [ Αὐτοκίνητον . αὐτοφυές. τῷ δὲ Ἑρμείᾳ τῷ φιλοσόφῳ τὸ αὐτοκίνητον οὐ προσήνθει τῇ πολυμαθείᾳ.] [ Αὐτοφυέστατον . μὴ ἐπίπλαστον ἔχον κάλλος.] [ Αὐτόγυον . μέρος ἀρότρου. ἔστιν ὁ γύης καὶ τὸ γύον. γίνεται δὲ παρὰ τὸ γαῖα, γύη, ἵν’ ᾖ ἡ γύη, τῆς γύης, καὶ μεταχθείσης τῆς γενικῆς εἰς εὐθεῖαν, ὁ γύης.] [ Αὐτόπρεμνον . αὐτόῤῥιζον.] [ Αὔταρκες . τὸ ἱκανῶς ἐξαρκοῦν.] [ Αὐτόματον . αἰτία κατὰ συμβεβηκότος ἀόριστος, ἐν τοῖς ἕνεκα τινὸς κατὰ προαίρεσιν γινομένοις συμβαίνουσα. τὸν γὰρ λίθον πεσόντα γενέσθαι καθέδραν ἔτυχεν.] [ Αὐτοκάβδαλον . μικρὸν σκάφος, ἀναυλόχητον· αὐτοσχέδιον, οὐδέπω ἐν ὅρμῳ καὶ λιμένι καταλεγόμενον. ναυλόχους γὰρ ἔλεγον τοὺς λιμένας.] [ Αὐτούργητον . αὐτοφυές.] [ Αὐτεξούσιον . ψυχῆς φρόνησις, ἔχουσα ἐπιτηδειότητα νεῦσαι πρὸς ἃς βούλεται πράξεις. ἢ αὐτεξούσιον, τὸ αὐτοδέσποτον· τὸ γὰρ ὑπὸ δεσπότην ὂν οὐκ ἔστιν αὐτεξούσιον· εἴγε αὐτεξουσιότης ψυχῆς νοερᾶς ἐστὶν ἡ ἀκώλυτος πρὸς ἀρετὴν ἢ κακίαν τοῦ ἐπιθυμητικοῦ ἡμῶν ῥοπή τε καὶ κίνησις· ἔνθα δὲ κακίας ἢ ἀρετῆς προσβολὴ οὐ γίνεται, ἐκεῖ οὐδὲ ἡ αὐτεξουσιότης ### alpha 347 τῆς ψυχῆς γνωρίζεσθαι δύναται. πῶς γὰρ ἂν καὶ φανήσεται ἡ αὐτεξουσίου προαίρεσις, ἔνθα προσβολὴ ἐναντίου οὐ γίνεται; μόνος τοίνυν ὁ τοῦ Χριστοῦ νοῦς, καὶ ἡ παναγία αὐτοῦ ψυχὴ ἄγνωστος καὶ ἄδεκτος πάσης προσβολῆς πονηρᾶς γέγονε. μορφὴ γὰρ δούλου ἦν χαλιναγωγουμένη καὶ δεσποζομένη ὑπὸ τοῦ καθ’ ὑπόστασιν ἡνωμένου αὐτῇ θεοῦ λόγου. διόπερ καὶ ἔλεγεν ὁ κατὰ τὸν σωτῆρα νοούμενος ἄνθρωπος· οὐ δύναμαι ἐγὼ ποιεῖν ἀπ’ ἐμαυτοῦ οὐδέν. ὑπὲρ γὰρ τοὺς ὅρους καὶ νόμους τῆς ἡμετέρας φύσεως ὑποστὰς ἀσπόρως ὡς θεὸς, σῶμα καὶ ψυχὴ ὢν τῇ τοῦ δεσπότου νεύσει ἑτοίμως ὑπετάττετο, ὡς θεωθείς.] [ Αὐχήματα . σεμνολογήματα. καυχήματα, κομπάσματα.] (Ῥῆμα.) [ Αὐαίνεται . ξηραίνεται.] [ Αὐθεντήσαντα . κύριον γενόμενον. μὴ ὀφείλειν αὐτὸν αὐθεντήσαντα τοὺς ὑπὸ ζώνην συνέχειν.] [ Αὐλωνίζει . ἐν αὐλῶνι διάγει.] [ Αὐλίζεται . κατασκηνοῖ. φυλάττεται. παρεμβάλλει.] [ Αὐλιζόμενοι . ἀντὶ τοῦ κοιμώμενοι. οὕτως Ἀντιφῶν.] [ Αὔσω . τὸ τολμῶ.] [ Αὔσας . φωνήσας· βοήσας.] [ Αὐδῶ . τὸ φωνῶ.] [ Αὐτοβοᾷς . αὐτὸς ἑαυτῷ μαρτυρεῖς.] ### alpha 348 [ Αὐτοματίζουσιν . αὐτόματοι παραγίνονται.] [ Αὐτομαχεῖν . τὸ δι’ ἑαυτοῦ δικάζεσθαι καὶ μὴ δι’ ἑτέρου.] [ Αὐχμῶντες . ῥυπῶντες.] [ Αὐχμεῖς . αἰσχρῶς ῥυπαρὸς εἶναι δοκεῖς.] [ Αὔω . τὸ φωνῶ καὶ τὸ ξηραίνω. παρὰ τὸ ἄω τὸ πνέω γίνεται αὔω, κατὰ πλεονασμὸν τοῦ υ . τὸ δὲ ξηραίνω, παρὰ τὸ ὕω τὸ βρέχω, μετὰ τοῦ στερητικοῦ α , ἀΰω, καὶ κατὰ συναίρεσιν αὔω· τὸ ἐξ ἀνομβρίας γινόμενον. σημαίνει δὲ καὶ τὸ καθεύδω.] (Ἐπίῤῥημα.) [ Αὐθημερόν . αὐτῇ τῇ ἡμέρᾳ.] [ Αὖθι . ἀντὶ τοῦ αὐτόθι. καὶ ἀντὶ τοῦ πάλιν.] [ Αὖθις . ἐξ ἀρχῆς· ἐκ δευτέρου. σημειωτέον, ὅτι τὸ μὲν αὖθις ἀττικόν· τὸ δὲ αὖτις ὁμηρικόν.] Αὐθωρόν . αὐτῇ τῇ ὥρᾳ. Αὐτῆμαρ . αὐτῇ τῇ ἡμέρᾳ. Αὐτίκα . μετ’ οὐ πολὺ, εὐθέως, παραχρῆμα. τὸ δὲ αὐτίκα μάλα ἀντὶ τοῦ εὐθύς. Αὐτόθεν . ἀντὶ τοῦ οἴκοθεν. Ἰώσηπος· δῶρα δὲ αὐτόθεν μὴ πέμπειν τῷ βασιλεῖ. Αὐτόθι . ἐν αὐτῷ τῷ τόπῳ. Αὐτοπαθῶς . οἴκοθεν, ἐξ ἰδίας προαιρέσεως. Αὐτόσε . ἐκεῖσε. λέγεται καὶ αὐτοῦσε. διάβασις δὲ οὐκ ἔστιν αὐτοῦσε ὅτι μὴ τῷ ζεύγματι. Αὐτοῦ . ἐπὶ τόπου. Ὅμηρος· στῆτ’ αὐτοῦ καὶ λαὸν ἐρυκάκετε πρὸ πυλάων. ### alpha 349 Αὖτε . πάλιν. καὶ αὖτε ἀντὶ τοῦ μετὰ ταῦτα. [ Αὐτομόλως . προδοτικῶς.] [ Αὐτόχρημα . σχεδὸν εἰπεῖν. ἢ αὐτὸ τὸ πρᾶγμα.] [ Αὐτοβοεί . αὐτῇ τῇ βοῇ· τὸ παραχρῆμα συντελεσθῆναι.] [ Αὐτονυχί . αὐτῇ τῇ νυκτί.] [ Αὐτάρ . ἐμοὶ δέ. ἐπεὶ δέ· μεταταῦτα.] Αὐτοσχεδά . ἐκ τοῦ σύνεγγυς. [—Μάρις δ’ αὐτοσχεδὰ δουρί.] Αὐτοσχεδόν . σύνεγγυς. Αὐτίκα . ἐπίῤῥημα μεσότητος καὶ χρόνου δηλωτικόν. ὥσπερ παρὰ τὸ πολλὰ γίνεται πολλάκις, καὶ ὀλίγα ὀλιγάκις, καὶ δέκα δεκάκις, οὕτως καὶ παρὰ τὸ αὐτὰ αὐτάκι καὶ κατὰ ἀντίθεσιν αὐτίκα. Αὕτως . ἀντὶ τοῦ μάτην. σημαίνει δὲ καὶ τὸ ὁμοίως. ἔστι δὲ ἐτὸς ὁ ἀληθὴς, καὶ μετὰ τοῦ στερητικοῦ α ἄετος· καὶ ἀνεβίβασε τὸν τόνον· τὰ γὰρ εἰς ος δισύλλαβα ἀναβιβάζουσι τὸν τόνον ἐν τῇ συνηθείᾳ· καὶ κλίνεται ἀέτου, ἡ εὐθεῖα τῶν πληθυντικῶν οἱ ἄετοι, τῶν ἀέτων, καὶ ἐξ αὐτοῦ ἐπίῤῥημα μεσότητος ἀέτως, καὶ τροπῇ τοῦ ε εἰς υ αὕτως· τὸ γὰρ α καὶ ε εἰς ### alpha 350 τὴν αυ δίφθογγον τρέπεται. τὸ δὲ ὁμοίως ἀπὸ τοῦ οὕτως. ὡς δ’ αὕτως Μενέλαος—. Αὖτις . πάλιν. αὖθις δὲ διὰ τοῦ θ σημαίνει τὸ ὕστερον, ὡς ὁ Ἀμμώνιος ἐν τῷ περὶ ὁμοίων καὶ διαφόρων λέξεων τοῦ πολιτικοῦ λόγου τοῦ Πλάτωνος διαλαμβάνει. Τὸ Α μετὰ τοῦ Φ. (Ἀρσενικόν.) Ἀφάδιος . ὁ μὴ ἀρέσκων. ἁδεῖν γὰρ τὸ ἀρέσκειν. Ἀφάρτεροι . ταχύτεροι. ἀπὸ τοῦ ἄφαρ, ὃ σημαίνει εὐθέως. Ἀφαυρός . ὁ ἀσθενὴς, ὁ ἄγαν παῦρος καὶ ὀλίγος κατὰ τὴν δύναμιν. ἢ παρὰ τὸ φῶ τὸ λέγω, [ὁ μέλλων φάσω, γίνεται φαρὸς, καὶ μετὰ τοῦ στερητικοῦ α ἀφαρὸς καὶ πλεονασμῷ τοῦ υ ἀφαυρὸς, ὁ μὴ δυνάμενος δι’ ἀσθένειαν λέξαι. ἢ παρὰ τὸ φῶ, τὸ φαίνω, γίνεται παράγωγον φάω, οἷον· —φάε δὲ χρυσόθρονος—. καὶ ἐξ αὐτοῦ φάρος ὄνομα, καὶ κατὰ στέρησιν ### alpha 351 ἀφαρὸς καὶ πλεονασμῷ τοῦ υ ἀφαυρὸς, ὁ εὐτελὴς καὶ ἀλαμπής.] Ἄφατοι . ἄλεκτοι, ἢ καταπληκτικοὶ, ἢ μεγάλοι. Ἀφέται . τόπος ἐν Ἀθήναις, ἔνθα ὁ στόλος τοῦ Ξέρξου ἐδυστύχησε διὰ λιμένων ἀνεπιτηδειότητα. Ἄφενος . ὁ πλοῦτος ἢ ὁ ἐνιαυσιαῖος καρπός. ἔνος δὲ ὁ ἐνιαυτὸς, ὅ ἐστιν ὁ χρόνος. ἐκ τούτου γίνεται συνθέσει ἄφενος καὶ πλεονασμῷ τοῦ ε ἀφενεὸς καὶ συγκοπῇ ἀφνεὸς καὶ ἀφνειός. Ἄφετος . ὁ ἀπολελυμένος. Ἀφελής . ὁ εὔκολος, ὃν ἄν τις ἕλοι διὰ τὴν εὐκολίαν. σημαίνει καὶ τὸν ὑγιῆ τὸ σῶμα, παρὰ τὸ μηδενὸς ἀφαιρεῖσθαι μέρος τοῦ σώματος. Ἀφιλότιμος . ταπεινὸς, ἢ ὁ μηδὲ ἐπὶ τοῖς καλοῖς οἷς πράττει τιμᾶσθαι βουλόμενος. Ἄφιπποι . χωρὶς ἵππων. τά τε ἄλλα καὶ ἄφιπποι γενόμενοι, ἀντὶ τοῦ πεζοί. Ἀφηνιαστής . ἀνυπότακτος. Ἀφήλικες . οἱ τὴν ἥβην μὲν ὑπεραναβάντες, ἥττους δὲ τῶν κε ἐτῶν· ὧν προΐστανται οἱ κουράτωρες. Ἀφήλικα . τὸν πρεσβύτην. τινὲς δὲ χρῶνται τῇ λέξει ἐπὶ τοῦ μηδέπω τῆς ἐννόμου ἡλικίας παιδὸς, ὅπερ δεῖ φυλάττεσθαι. Ἀφλοισμός . ψόφος ποιὸς, [ἢ ἀφρός. παρὰ τὸ ἀφρὸς ἀφροισμὸς καὶ ἀφλοισμός. ἢ παρὰ τὸ ἀφρίζω, ἀφροισμὸς καὶ ἀφλοισμὸς, κατὰ μεταβολὴν τοῦ ρ εἰς λ καὶ πλεονασμῷ τοῦ ο . ἢ παρὰ τὸ φλέω, φλοισμὸς καὶ ἀφλοισμός.] ### alpha 352 Ἀφνειός . ὁ πλούσιος. Ἀφνήμων . πλούσιος. παρὰ τὸ ἄφενος γίνεται ἄφνος κατὰ συγκοπήν· ἐκ τούτου γίνεται ῥῆμα ἀφνῶ καὶ ἀφνήμων. Ἀφρήτωρ . ὁ μὴ συγγένειαν ἔχων. Ἄφροι . οἱ Καρχηδόνιοι. ἀπὸ Ἄφρου τοῦ τῆς Λιβύης βασιλεύσαντος. Ἄφρων καὶ ἄνους διαφέρει . καὶ ἄφρων ἐστὶν ὁ μὴ εἰδὼς τὸν ὄντως θεὸν, ὁ ἀμύητος τῆς σοφίας· ἄνους δὲ ὁ μὴ θέλων συνιέναι τὸ δέον, ὁ εἰδὼς μὲν τὸν θεὸν, περὶ τὰ γήϊνα δὲ μόνον ἐπτοημένος, μηδὲν οὐράνιον ἐννοῶν. ὡς τό· ἐπὶ τὸ αὐτὸ ἄφρων καὶ ἄνους ἀπολοῦνται. Ἀφρός . παρὰ τὸ φρῶ γίνεται φρὸς καὶ ἐπιτάσει ἀφρὸς, τὸ μετὰ σφοδρᾶς φορᾶς προϊέμενον. τὸ δὲ φρῶ παρὰ τὸ προϊῶ γίνεται, προῶ καὶ πρῶ καὶ φρῶ. Ἀφυής . ἀργὸς, δυσχερής. Ἄφυκα . ἀκαλλώπιστον. Ἀφυσμός . ἀπάντλησις. Ἄφωνος . ἄφθογγος. Ἄφοδος . ὁ ἔξω τῆς ὁδοῦ γενόμενος. ἔστι δὲ καὶ ἡ ἀναχώρησις, θηλυκόν. Ἀφέριστος τόπος . ὁ ἀκαλλώπιστος. Ἀφέλεος τόπος . ὁ ὁμαλός. Ἀφειδής . ὁ ἀνελεήμων. Ἀφιλέταιρος . ὁ ἀφειδῶς πρός τινα διακείμενος. Ἀφέστιος . ὁ ἔξωθεν τῆς οἰκίας. καὶ ὑφέστιος, ὁ ἔσωθεν τῆς οἰκίας. ### alpha 353 (1t) (Θηλυκόν.) Ἀφαδία . ἡ ἀπαρέσκουσα ἔχθρα. παρὰ τὴν ἀπὸ πρόθεσιν καὶ τὸ ἁδεῖν. Ἀφαίρεσις . ἡ ἐκ τῆς ἀρχῆς ἄρσις, οἷον ἐμὲ, μέ. Ἀφάροτος . ἡ ἀναροτρίωτος γῆ. φάρος γὰρ ἡ ἀροτρίωσις. ἢ παρὰ τὸ φάρσαι, ὅ ἐστι σχίσαι· καὶ γὰρ τοὺς εἰς δύο μέρη κεχωρισμένους χιτῶνας διαφάρους φαμέν. Ἄφαλος . περικεφαλαία μὴ ἔχουσα ἀσπιδίσκια ἢ τριχώσεις. Ἀφασία . ἀμουσία. παρὰ τὸ μὴ δύνασθαι λαλεῖν. Ἀφή . ἡ ψηλάφησις. ἡ χεὶρ καὶ ἡ χροιὰ τῆς λέπρας. Ἀφετηρία . ἀρχή. θύρα τοῦ ἱπποδρομίου· τὸ κάγκελον. Ἄφιξις . ἔλευσις. Ἄφοδος . ἀναχώρησις. ὡς καὶ ἔφοδος ἡ ἐπέλευσις. ### alpha 354 Ἀφοβία . ἕξις, καθ’ ἣν ἀνέκπτωτοι ἐσμὲν πρὸς φόβον. Ἀφορία . βλάβη τῶν καρπῶν τῆς γῆς, ἀκαρπία. Ἀφοσίωσις . θυσία, καθιέρωσις. Ἀφραδία . ἀβουλία. ἀπὸ τοῦ φράζω, ἔφραζον, φραδία καὶ ἀφραδία. Ἀφραστύες . ἀσυνεσίαι. Ἀφύαι . οἱ ἔγγραυλοι. Ἀφυΐα . ἡ πρὸς τὰ προκείμενα μαθήματα σκληρότης. Ἀφοσίωσις . τοῦ Ψελλοῦ· ἡ δέ γε ἀφοσίωσις ποίησις τῆς οὐσίας. (Οὐδέτερον.) Ἄφαντον φῶς . τὸ ἐκ πυρίτου λίθου. ἀλλ’ ἐν πετράσι πέτραν ἐκθλίβων μόλις ἐφὰν ἢ ἄφαντον φῶς. Ἀφανές . σκοτεινόν. Ἀφαίζημα . ἀνάθημα, δῶρον. ### alpha 355 Ἄφατον . ἄλεκτον, ἀμέτρητον, ἄῤῥητον, πολύ. Ἀφίδρυμα . ἱερὸν τὸ εἰς τὸν ναὸν εἴδωλον. Ἄφιππα . χωρία, ἐν οἷς ἂν μὴ ἐστὶν ἱππᾶσθαι. ὁ δὲ ἐκκλίνει πρὸς τὰ δυσχερέστατά τε καὶ ἀναντία καὶ ἄφιππα. Ἄφθιτον . τὸ ἄφθαρτον. Ἄφθονα . τὰ μὴ φθονούμενα, καὶ τὰ πολλά. Ἄφθαρτον . κυρίως τὸ ἀπαθὲς, καὶ ἄϋλον, καὶ ἀψηλάφητον. ἄφθαρτόν ἐστι τὸ ὑφ’ ἑτέρας οὐσίας βλαβῆναι μὴ δυνάμενον. ἄφθαρτόν ἐστι τὸ κατὰ πάντα ἄῤῥευστον καὶ ἀνενδεὲς καὶ ἄτρωτον. τὸ δὲ πανάγιον σῶμα τοῦ Χριστοῦ καὶ πέπονθε καὶ ἐτρήθη τοῖς ἥλοις καὶ τῇ λόγχῃ, καὶ αἷμα καὶ ὕδωρ ἐξήγαγε, καὶ ἐκ ζωῆς νεκρὸν γέγονε. λοιπὸν ἡνίκα ἀκούσῃς διδασκάλου λέγοντος, ἄφθαρτον τὸ σῶμα τοῦ Χριστοῦ ὑπάρχον πρὸ τοῦ σταυροῦ, νόησον, ὅτι κατὰ τὴν φθορὰν τῆς ἁμαρτίας λέγει τὸ ἄφθαρτον, ἤτοι ἀμίαντον, καὶ οὐ κατὰ λεπτότητα τινὰ καὶ ἀλλοτριότητα τῶν ἡμετέρων σωμάτων. Ἄφλαστα . τὰ ἀκροστόλια τῆς νηὸς, οἷον· ἄφλαστα καὶ φυσσῶνας ὀργυωμένους. κατὰ ἀντίφρασιν· ἄθλαστα γὰρ κατὰ μετάθεσιν τοῦ θ εἰς φ . ὅπερ λέγεται καὶ κορώνη. λέγεται κορώνη καὶ ἐπὶ τοῦ κρίκου τῆς θύρας· καὶ τὸ ἐν βίβλοις ἐπικαμπὲς σχῆμα. Ἀφόρδιον . ἡ ἀκαθαρσία καὶ τὸ ἄξιον ἀπελασίας. παρὰ τὸ ἀφορίζω ἀφορίζιον καὶ ἀφορί‐ ### alpha 356 διον καὶ κατὰ συγκοπὴν ἀφόρδιον, τὸ ἀφορίζεσθαι ἄξιον. Ἀφορολόγητον . τὸ μὴ τελοῦν φόρον. Ἀφόρητον . ἀβάστακτον, δεινόν. Ἄφραστον . ἀνεκδιήγητον. Ἀφροδίσιον . ἔργον Ἀφροδίτης. λαμβάνεται καὶ ἐπὶ τῶν λάγνων, καὶ ἐρωτικῶς * περὶ τῆς συνουσίας καὶ σφοδρῶς * διακειμένων. Ἀφριόεν . ἀφρωδῶς. ἀφριόεν κοναβηδὸν ἐπιπρίουσα γένειον. Ἄφυκτον . ὃ οὐκ ἔστιν ἐκφυγεῖν. Ἀφύσγετον . τὸ ἰλυῶδες καὶ συρφετόν. παρὰ τὸ ἀφύω, ἀφ’ οὗ τὸ ἀφύσσω. [ὡς ὑλάω, ὑλάσσω, ὀδύω, ὀδύσσω. γίνεται ἀφύγετος, ὡς πήσσω, παγετὸς, καὶ πλεονασμῷ τοῦ ς ἀφύσγετος. ἢ παρὰ τὸ φεύγω, φευκτὸς, ὡς ἔχω, ἑκτός· καὶ κατ’ ἔνδειαν τοῦ ς φυκτὸς καὶ ἄφευκτος.] Ἀφαιρέματα . τὰ ἀπὸ τῶν ἱερείων ἀφαιρούμενα μέρη, οἷον τὸ στηθύνιον, τὸν δεξιὸν βραχίονα καὶ τὸν λοβὸν τοῦ ἥπατος. τοῦ θεολόγου· ὅσα γε περὶ τῶν θυσίων κεκαθαρμένα καὶ ἀφαιρεμάτων νενομοθέτηται. θυσίαν νόει τὰ πρόβατα καὶ τοὺς μόσχους καὶ τρυγόνας καὶ τὰς περιστεράς· καθάρσια δὲ τὰ διὰ τοῦ αἵματος ἢ τῆς σποδοῦ καθαρτήρια. (Ῥῆμα.) Ἀφάσσας . ψηλαφήσας. παρὰ τὸ ἅπτω, ἁφὴ, ἀφῶ, ἀφάσσω, τὸ τῇ ἁφῇ ὑποβάλλω. [ὡς μάσθλη, μασθλάσσω, καὶ ἀφάσσειν, ὁμοίως.] ### alpha 357 Ἀφαγνίσαι . καθιερῶσαι. λέγεται δὲ καὶ τὸ συλῆσαι. Ἀφαιρεῖται . [ἀποσπᾷ.] Ἀφάψεις . ἐκδήσεις, κρεμάσεις. Ἀφάπτειν . προσκολλᾷν. Ἀφαυανθήσομαι . ξηρανθήσομαι. καὶ ἀφαύει ὁμοίως. [τοὺς ἀλλοτρίους ἀμῶν στάχυς, τούτους ἐν ξήλῳ δήσας ἀφαύει.] Ἀφάμαρτεν . ὁ δεύτερος ἀόριστος, ἁμαρτῶ, ἥμαρτον, ἥμαρτες, ἥμαρτεν. Ἀφέσθαι . [ἀποσχέσθαι.] [ Ἀφερπύσαι .] βαδίσαι. λέγει δὲ τὴν ἥσυχον κλοπήν. Ἀφέξονται . ἀποστήσονται, παύσονται. Ἀφελχθείη . κωλυθείη. Ἀφέμενος . ἐάσας. συντάσσεται δὲ μετὰ γενικῆς. Ἀφέμενον . ἀποστάντα· ἀντιλέγοντα. Ἀφέξει . κωλύσει, ἀποστήσει. Ἀφέξομαι . παύσομαι. Ἀφεῖεν . συγχωρήσαιεν. Ἀφείκασιν · ἀφεικέναι· ἀφειότες· ἀφεῖσαν· ἀφεῖσθαι· ἀφεῖτο. δίφθογγα. Ἀφειδήσας . μὴ φεισάμενος. ἢ ὑπεριδὼν καὶ ὑπερφρονήσας. Ἀφείλοντο . ἀπεστέρησαν, ἥρπασαν, ἀνέσπασαν. Ἀφείλετο . οὐκ ἀφείλατο καὶ προεῖτο καὶ πάντα τὰ ὅμοια, ἐφ’ ὧν καὶ τὸ δεύτερον πρόσω‐ ### alpha 358 πον διὰ τῆς ου συλλαβῆς καὶ τὸ πρῶτον διὰ τοῦ ο . ἐφ’ ὧν δὲ τὸ πρῶτον διὰ τοῦ α , τὸ μὲν δεύτερον διὰ τοῦ ω , τὸ δὲ τρίτον πάλιν διὰ τοῦ α . οἷον· ἐποιησάμην, ἐποιήσω, ἐποιήσατο, ἐγραψάμην, ἐγράψω, ἐγράψατο. ἐπὶ δὲ τῶν προτέρων· εἱλόμην, εἵλου, εἵλετο, ἠρόμην, ἤρου, ἤρετο. Ἀφέωκα . ἀφίημι, ἀφήσω, ἀφῆκα, πλεονασμῷ τοῦ ε ἀφέηκα, καὶ τροπῇ τοῦ η εἰς ω ἀφέωκα· τὸ παρακείμενον ἀφέμαι, τὸ τρίτον τῶν πληθυντικῶν ἀφένται καὶ πλεονασμῷ τοῦ ω ἀφέωνται. Ἀφήμενος . πόῤῥω καθήμενος. Ἀφηνιᾶσαι . τὸ ἀποσκιρτῆσαι. Ἀφηγῇ . ἄρχεις. Ἀφηγεῖσθαι . διηγεῖσθαι. Ἀφηβηκέναι . γηράσαι. Ἀφιζάνει . ἀπανίσταται τῆς καθέδρας. ἐφιζάνει δὲ τὸ κάθηται. Ἀφίκεται . παραγίνεται. Ἀφίγμεθα, ἀφῖκται καὶ ἀφίκοντο, ὁμοίως . Ἀφίκου . παρεγένου. Ἀφιέρωσεν . ἀνέθηκε τῷ θεῷ. Ἀφόωντα . ψηλαφῶντα. Ἀφοσιώσωμεν . τουτέστιν ὁσίως καὶ καθηκόντως ἀποπληρῶμεν, καὶ τελέσωμεν, καὶ ἀφιερώσωμεν. ### alpha 359 Ἀφοσιοῦται . πληροῦται. Ἀφοδεῦσαι . ἀναχωρῆσαι. Ἀφορῶντες . ἀποβλέποντες. [ Ἀφίκου . παρεγένου. ἥκω, ὁ δεύτερος ἀόριστος παθητικὸς ἱκόμην, ἵκου καὶ ἀφίκου.] Ἀφίει . ἔστι ῥῆμα ἰῶ, ὅπερ γέγονεν ἀπὸ τοῦ ὦ, κατὰ ἀναδιπλασιασμὸν ἰῶ. ὁ παρατατικὸς ἴουν, ἴεις, ἴει, καὶ ἀφίει. Ἀφίστασθαι . ἀποχωρίζεσθαι, ἀλλοτριοῦσθαι. βουλομένοις οὖν τῶν Μακεδόνων ἀφίστασθαι. Ἀφίστων . ἀπέτρεπον, ἀπεκώλυον. τοὺς δὲ βαρβάρους τῆς πολιορκίας ἀφίστων οἱ Ῥωμαῖοι. Ἀφραίνω . τὸ μωραίνω. ἐκ τοῦ φρὴν, φρενὸς, φραίνω * καὶ ἀφραίνω. * Ἀφροντιστεῖ . ἀμεριμνεῖ. Ἀφυστερίσαι . βραδύναι. Ἀφύσσων . ἀπαντλῶν. Ἀφυσσόμενοι . ἀφύσσω, ἀφύξω· γίνεται δὲ ἐκ τοῦ ὕω, τὸ βρέχω. ὁ μέλλων ὕσω καὶ ἐν συνθέσει ἀφύσσω, πλεονασμῷ τοῦ ς . τουτέστι τὸ ἀπὸ τινὸς ἐπιῤῥέοντος ἀπαντλᾷν καὶ ἀπαρύεσθαι. [ἢ ἐκ τοῦ φύω, τὸ κρατῶ. ἔν τ’ ἄρα οἱ φῦ χειρί. μετὰ τοῦ ἐπιτατικοῦ α ἀφύω, ἀφύσσω, μεταγομένου τοῦ χρόνου εἰς ἐνεστῶτα. ἢ ἐκ τοῦ ἀρύω, τὸ ἀντλῶ, τροπῇ τοῦ ρ εἰς φ ἀφύω.] [ Ἀφωρίσθω . μέγα καὶ ι .] [ Ἀφοριζέσθω δὲ, μικρὸν καὶ ι .] Ἀφορίσθητε . μονώθητε. Ἱερεμίας· καὶ ἀφορίσθητε, λέγει κύριος. Ἀφοσιοῦσθαι . πληροφορεῖσθαι. τοῦ θεολόγου· ὅσον ἀφοσιοῦσθαι τὸν καιρόν. ### alpha 360 (1t) (Ἐπίῤῥημα.) Ἄφαρ . εὐθέως. Ἀφαρεί . ἐσπουδασμένως καὶ ἀπερισκέπτως τὶ ποιεῖν. Ἄφνω . παρὰ τὸ ἀφανὴς ὄνομα γίνεται ἐπίῤῥημα ἀφανῶς, καὶ κατὰ συγκοπὴν καὶ ἀποβολὴν ἄφνω. Ἀφραδέως . ἀνοήτως. Ἀφύκτως . ἀναποδράστως. ὃ οὐκ ἔστιν ἐκφυγεῖν. * Ἀφύρτως . ἀφειδῶς. * Τὸ Α μετὰ τοῦ Χ. (Ἀρσενικόν.) Ἄχαζ . βασιλεὺς Ἱερουσαλήμ. * ἑρμηνεύεται δὲ καὶ κατάσχεσις. * Ἀχαΐας . οὗτος προφήτης ἦν ἐπὶ Ἱεροβοὰμ βασιλέως τῶν Ἑβραίων. Ἀχαιμένης . κύριον, ἀφ’ οὗ καὶ Ἀχαιμενίδαι οἱ Πέρσαι. Ἀχανής . ἄφωνος, μὴ κεχηνώς. παρὰ τὸ χαίνω χανὴς καὶ ἀχανής. Ἀχελῷος . ποταμὸς Ἀρκαδίας. σὺν τῷ ι · ἐπειδὴ εἴρηται κατὰ διάστασιν Ἀχελώϊος. ἢ ὅτι οἱ Βιωτεῖς τὴν ω δίφθογγον εἰς οι τρέπουσιν, οἷον· Ἀχελῶος Ἀχελοῖος, αἰδῶος αἰδοῖος, Κῶος Κοῖος. Ἀχείρωτος . ἀνίκητος, ἀήττητος, ἀκράτητος. Ἀχέρων . ποταμὸς ὁ ἐν ᾅδου. παρὰ τὸ ἐστερῆσθαι χαρᾶς τοὺς ἐκεῖ κατιόντας. ἢ ὁ τὰ ἄχεα καὶ τὰς θλίψεις ῥέων. ### alpha 361 Ἄχης . ὁ πένης. Ἀχήν . ὁ πτωχός. καὶ ἀχῆνες, οἱ μηδὲν ἔχοντες. ἢ παρὰ τὸ τὰ κενὰ τῶν σκεῶν ἠχεῖν. Ἀχήρας . κύριον. καὶ ὁ σκώληξ. καὶ ἀχώρας ὁμοίως. Ἀχηρής . ὁ λυπηρός· ἐκτάσει τοῦ α εἰς η . Ἄχνους . ἀγένειος, ἢ ὁ μὴ ἔχων [χνοῦν ἤτοι] χοῦν. Ἀχρεῖος . ὁ ἄχρηστος, ὁ ἔσχατος. ἐκ τοῦ χρεία. καὶ ὤφειλεν εἶναι ἄχρειος· κανὼν γάρ ἐστιν ὁ λέγων, ὅτι τὰ ἀπὸ τῶν εἰς α καὶ εἰς η θηλυκὰ συντιθέμενα προπαροξύνονται, οἷον· πύλη, τρίπυλος· οὕτως οὖν χρεία, ἄχρειος. ὡς οὖν εἴπομεν, ἐκ τοῦ χρεία μετὰ τοῦ στερητικοῦ α ἀχρεῖος, οὗ μὴ ἔχει τις χρείαν, καὶ ἐξ αὐτοῦ ἀχρεῖον τὸ οὐδέτερον. ἀπὸ δὲ τοῦ ὀνόματος ἐπήχθη εἰς ἐπίῤῥημα ἀχρήϊος, κατὰ ἔκτασιν τοῦ ε εἰς η καὶ διάστασιν τοῦ ι . Ἀχειόγελως ἄνθρωπος . ὁ ἐπὶ τοῖς ἀχρήστοις καὶ μὴ σπουδαίοις γελῶν καὶ χαίρων. [ Ἄχνους . ἀγένειος. τίς τὸν ἄχνουν Ἑρμῆν σε παρ’ ὑσπλήγεσσιν ἔθηκε.] Ἄχλαξ . ἡ λιθώδης καὶ ψαμμώδης ἄμμος, ἢ ὁ μικρὸς λίθος. Ἀχών . ἡ ἄμπελος. Ἀχώρ . τὸ ἐν τῇ κεφαλῇ καὶ τῷ γενείῳ πιτυρῶδες. παρὰ τὸ ἄχνη, ἀχνὼρ, καὶ ἀποβολῇ τοῦ ν ἀχώρ. κλίνεται δὲ ἀχῶρος, ὡς ἰχὼρ ἰχῶρος, τοῦ σεσηπότος αἵματος. ### alpha 362 Ἀχιλεύς . κύριον. παρὰ τὸ ἄγω ἀγιλεὺς καὶ ἀχιλεύς· στρατηγὸς γὰρ ἦν. ἢ παρὰ τὸ χιλὸς, ὃ σημαίνει τὴν τροφὴν, χιλεὺς καὶ μετὰ τοῦ στερητικοῦ α ἀχιλεύς· οὐ γὰρ κοινῇ τροφῇ ἐχρᾶτο, ἀλλὰ μυελοὺς ἐλάφων ἤσθιεν. [ἢ παρὰ τὸ ἄχος ἐμποιεῖν τοῖς Ἰλιεῦσιν.] (Θηλυκόν.) Ἀχάνη . μέτρον Περσικόν. ὥσπερ καὶ ἡ ἀτάρβη παρ’ Αἰγυπτίοις. ἐχώρει δὲ μεδίμνους Ἀττικοὺς ν . Ἀχαΐα . ἡ Πελοπόννησος. Ἀχαΐνη . ἡ ἔλαφος. καὶ σκύτος ἀμφιδόρου στικτὸν ἀχαΐνεω. Ἀχερωΐς . ἡ λεύκη. Ἀχηνία . ἀπορία· πενία· πτωχεία. Ἀχθηδών . βάρος. καὶ κλίνεται ἀχθηδόνος. Ἀχθεινή . λυπηρά. ἀχθεινὰν δ’ εἶδε βουκτασίαν. Ἀχλύς . σκότος, ὁμίχλη, ζόφος, ἡ ἄγαν ἀλύουσα καὶ ἀποκρύπτουσα. παρὰ τὸ ἀλύω, τοῦ α ἐπιτατικοῦ ὄντος. ἢ παρὰ τὸ τὰς ὄψεις ἡμῶν ὀχλεῖν καὶ λυπεῖν. Ἄχνη . πᾶσα λεπτότης ὑγροῦ καὶ ξηροῦ. ἐπὶ μὲν ὑγροῦ· —ἀποπτύει δ’ ἁλὸς ἄχνην—. ἐπὶ δὲ ξηροῦ· κρίνει ἐπειγομένων ἀνέμων καρπόν τε καὶ ἄχνας. παρὰ τὸ ἔχω ἐχήνη καὶ μετὰ τοῦ στερητικοῦ α ἀεχήνη τὶς οὖσα, ἡ μὴ δυναμένη ἔχεσθαι καὶ κρατεῖσθαι διὰ τὸ λεπτομερές. ### alpha 363 Ἀχνύς . ἡ λύπη. Ἀχράς . εἶδος ἀπίου, ἡ μηδέποτε ἐν χρείᾳ οὖσα. Ἀχρίνη . βαδυτάτη. Ἀχρυλίς . ἡ Φρυγία. Ἀχυρμιαί . οἱ τόποι, εἰς οὓς τὰ ἄχυρα ἀποτίθενται. οἱονεὶ ἀχυριαί τινες οὖσαι καὶ πλεονασμῷ τοῦ μ ἀχυρμιαί. Ἀχαΐα . ἡ Ἑλλάς. ὅθεν καὶ Ἀχαοί. ἐπαρχία δέ τις ἐστὶν ἡ Ἀχαΐα, ὑφ’ [ἣν] ἦν ἡ Κόρινθος. (Οὐδέτερον.) Ἀχαρές . λυπηρὸν, μὴ τερπνόν. Ἀχανὲς πέλαγος . τὸ λίαν κεχηνός. Ἄχθος . βάρος. ἄχος τί ἐστι καὶ πλεονασμῷ τοῦ θ ἄχθος. Ἄχος . λύπη, σιωπὴν ἐπιφέρουσα. παρὰ τὸ μὴ διαχεῖσθαι ὑπὸ τῆς ἡδονῆς. ἢ παρὰ τὸ ἔχω, κατὰ ἀντίφρασιν, ὃ οὐ θέλει τὶς ἔχειν. ἢ παρὰ τὸ χῶ, τὸ χωρῶ, γίνεται χὼς καὶ μετὰ τοῦ στερητικοῦ α ἄχος. ἢ παρὰ τὸ χέω μετὰ τοῦ στερητικοῦ α ἡ μὴ διαχέουσα τὴν ψυχὴν, ἀλλὰ συνέχουσα. Ἄχραντον . ἀμίαντον· [ἀμόλυντον.] παρὰ τὸ χραίνω, χρανῶ, χραντὸς καὶ ἄχραντος. ἢ ἀχέραντον, οὗ μηδέπω χεὶρ ἥψατο. ἢ τὸ μήπω ἐν χρείᾳ γεγονός. Ἄχρονον φῶς . ὁ Χριστός. Ἄχρωμον . ἀναιδές. ἦν δὲ τὸ ἔργον αὐτοῦ ἄχρωμον. καὶ ἀχρώματος. ### alpha 364 Ἀχύνετον . πολύχυτον. —ἔνθα πῦρ μὲν ἀείζωον καὶ ἀχύνετον ἔτρεσεν ὕδωρ. Ἄχαρον . ἡ ἀλλοιωθεῖσα καλάμη. ἀέχαρον τὶ ὂν, οὐδὲν ἔχον. Ἀχώρητον . τὸ πάντα μὲν περιγράφον, ὑπ’ οὐδένος δὲ περιγραφόμενον. Ἄχρονον . τὸ ἄκτιστον· κτιστὰ γὰρ τὰ ἐν χρόνῳ. (Ῥῆμα.) Ἀχέων . δυσφορῶν. Ἄχθεται . λυπεῖται. Ἀχθεσθήσῃ . λυπηθήσῃ. καὶ ἀχθέσῃ ὁμοίως. Ἄχθομαι . βαροῦμαι, ἀγανακτῶ. Ἀχθοφοροῦντας . βαστάζοντας καὶ φέροντας βάρος. Ἀχλύσαντος . σκοτισθέντος. Ἀχνύμενος . λυπούμενος. ἔστιν ἄχος, ἐξ οὗ γέγονε ῥῆμα ἀχῶ καὶ κατὰ παραγωγὴν ἀχύω καὶ πλεονασμῷ τοῦ ν ἀχύνω, ὥσπερ δύω δύνω καὶ θύω θύνω, καὶ ἐν ὑπερβιβασμῷ τοῦ ν ἀχνύω. ἐκ δὲ τούτου παράγωγον ἄχνυμι, ὁ παθητικὸς ἄχνυμαι καὶ ἀχνύμενος. Ἀχνάσδημι . ἀχῶ ῥῆμα· παράγωγον ἀχάζω, ἀχάζημι, τροπῇ τοῦ ζ εἰς δ καὶ ς καὶ πλεονασμῷ τοῦ ν ἀχνάσδημι. Ἀχαίνειν . παίζειν. τοῦ Ψελλοῦ· αὔθαιμοι οἱ αὐτάδελφοι, ἀχαίνειν δὲ τὸ παίζειν. ### alpha 365 (1t) (Ἐπίῤῥημα.) Ἀχαρίστως . ἄνευ χάριτος. καὶ ἀχαρίστως τὸ αὐτό. Ἀχί . ἀντὶ τοῦ ῥαδίως. Ἄχρις . ἀντὶ τοῦ μέχρις, ἕως, κατὰ ἀποβολὴν τοῦ μ καὶ μετάθεσιν τοῦ ε εἰς α . καὶ ἄχρις ἀντὶ τοῦ καθόλου καὶ διόλου. Ὅμηρος· ἀμφοτέρω δὲ τένοντε καὶ ὀστέα λᾶας ἀναιδὴς ἄχρις ἀπηλοίησεν—. Τὸ Α μετὰ τοῦ Ψ. (Ἀρσενικόν.) Ἀψάλακτος . ἀπαθὴς, ἀτιμώρητος. ψάλακτον γὰρ τὸ ἄθικτον. Ἀψήκτῳ κοθόρνῳ . σκληρῷ, ἀμαλάκτῳ. Ἄψητος . ἀνυπότακτος. Ἁψίκορος . ὁ ταχέως εὐμετάβλητος, ἢ ὁ συντόμως κορεννύμενος. Ἄψυρτος . κύριον. καὶ Ἄψυρτοι, ἔθνος Σκυθικόν. (Θηλυκόν.) Ἀψεύδεια . ἡ ἀλήθεια. Ἁψίς . ἡ καμάρα, ὁ δεσμὸς καὶ τὸ τοῦ τροχοῦ ἐπικαμπὲς ξύλον. παρὰ τὸ ἅπτω, ἅψω, ἁψὶς, ἡ ἁπτομένη τῆς γῆς. Ἀψιμαχία . σύναψις ἢ ἀρχὴ μάχης. Ἀψιμισία . πρὸς ὀλίγον διαφορά. Ἄψινθος . πόλις Θρᾴκης. Ἀψινθὶς δὲ ἡ χώρα. ### alpha 366 (1t) (Οὐδέτερον.) Ἄψαυστον . τὸ ἀπροσπέλαστον. ψαύω γὰρ τὸ προσεγγίζω. Ἄψαιρον . τὸ μὴ ψαῖρον. ἄψερον δὲ τὸ ὑστεροῦν, ψιλόν. Ἀψεῖον . τόπος. Ἄψεα . κυρίως αἱ συναφαὶ τῶν μελῶν, καταχρηστικῶς δὲ καὶ τὰ μέλη. παρὰ τὸ ἅπτω, ἅψω, ἅψον καὶ ἅψεα, ἀπὸ τοῦ ἐφάπτεσθαι ἀλλήλοις. Ἀψήφιστον . τὸ μὴ ἰσῶσαι ἑαυτὸν τινὶ καὶ τὸ μὴ εἰπεῖν περὶ καλοῦ ἔργου· ὅτι κἀγὼ τοῦτο ἐποίησα. ὁ κατέχων τὸ ἀψήφιστον ἐν πᾶσι τοῦ ἐπιτελεῖν πᾶσαν τὴν γραφήν. Ἀψίνθιον . εἶδος βοτάνης. τινὲς δὲ τῶν κωμικῶν λέγουσιν αὐτὸ ἀσπίνθιον. ὃ οὐκ ἄν τις πίῃ. ἢ ἅπτω, ἅψω, οὗ οὐδεὶς ἅπτεται. (Ῥῆμα.) Ἅψαι . τὸ προσεγγίσαι. Ἀψακεῖν . ἀποτυχεῖν. Ἀψαυστεῖν . ἀνεπάφως ἔχειν. Ἁψαμένη . ἐξαρτήσασα, ἢ καὶ ἁπτομένη. (Ἐπίῤῥημα.) Ἀψαύστως . ἀνεπάφως. Ἀψεγέως . ἀμέμπτως. Ἀψοφητί . ἠρέμα· ἡσύχως. Ἄψοῤῥον . ὀπισθορμήτως. ὅ ἐστιν ἐπίῤῥημα μεσότητος, παρὰ τὸ ἂψ καὶ τὸ ὀρῶ τὸ ὁρμῶ, πλεονάζοντος τοῦ ρ ποιητικῶς. ### alpha 367 Ἄψ . εἰς τοὐπίσω. ἀπὸ τοῦ α , τοῦ σημαίνοντος τὸ ὀπίσω, ἂψ κατὰ πλεονασμὸν τοῦ ψ. Ἰάσων δὲ λέγει, εἶναι αὐτὸ ἄοψ, τὸ μὴ ὀπτόν· τὰ γὰρ ὀπίσω οὐ θεωρητά. ἄοψ οὖν καὶ ἄψ. Τὸ Α μετὰ τοῦ Ω. (Ἀρσενικόν.) Ἀῶος . ποταμὸς ἐν Κύπρῳ. Ἄωρος . ὁ παρὰ καιρὸν ἁρπασθεὶς, ἢ ὁ ἄφροντις· ὤρα γὰρ ἡ φροντίς. Ἀωρόλειος . ὁ φαλακρὸς, ὁ παρὰ τὴν ὥραν καὶ τὴν ἡλικίαν λειαινόμενος. τὸ αὐτὸ καὶ ὠμογέρων, ὁ παρ’ ἡλικίαν γηράσας. (Θηλυκόν.) Ἀωρία . σκοτία, μεσονύκτιον. Ἀώρησις . ἡ κρέμασις. Ἄωρες . αἱ γυναῖκες. παρὰ τὸ ὁμοῦ ἀρηρέναι καὶ συνηρμόσθαι τῷ ἀνδρί. ### alpha 368 (1t) (Οὐδέτερον.) Ἄωρον . ἄμορφον, ἀπρεπὲς, ἀχαρίτωτον, ἀνοίκειον, ἀσύμφορον. Ἄωρα . τὰ παρὰ καιρόν. Ἀωρότερον . ὁμοίως. Ἄωτον . μὴ ἔχων ὠτία. καὶ ἄωτον τὸ λεπτὸν ἄνθος, ἢ ἱμάτιον λινοῦν. καὶ ἄωτον τὸ δέρμα. κεκαλυμμένος οἰὸς ἀώτῳ. (Ῥῆμα.) Ἄωρτο . ἐκρέματο. Ἀωρῶ . τὸ ἀλογῶ καὶ οὐ φροντίζω. Ἀωτεύειν . ὑφαίνειν. Ἀωτῶ . ἀπανθίζω. Ἀωτεῖς . ἀντὶ τοῦ ἀπανθίζεις τὸν ὕπνον. καὶ [Ὅμηρος·] τί πάννυχον ὕπνον ἀωτεῖς. Ἀωτήσειεν . ὑπνώσειεν. Ἄω . τὸ πνέω. (Ἐπίῤῥημα.) Ἀωρί . τὸ παρὰ καιρὸν, ἢ ἀντὶ τοῦ ἀκαίρως, ἢ παρὰ τὸν δέοντα καιρόν. ### beta 367 (18t) Β. Τὸ Β μετὰ τοῦ Α. (Ἀρσενικόν.) Βαβύλας . ἢ πηλὸς, ἢ βάθρον, ἢ βῆμα, καὶ ὄνομα κύριον. Βάβαξ . ὁ λάλος, ὁ φλύαρος. παρὰ τὸ βάζω βὰξ καὶ κατὰ ἀναδιπλασιασμὸν βάβαξ. ### beta 368 (22) Βαβάκτης . ὁ ὀρχηστής· λάλος· μανιώδης βακχευτής. παρὰ τὸ βάζω, τὸ λαλῶ, βάξω, βέβακται, βαβάκτης, ὁ πολλὰ λαλῶν. Βάαλ . Τυρίων ἦν θεός. Βάαξ . μαλακός. Βάδος . ἡ βάδισις. Ἀριστοφάνης· τὸν δὲ βάδον βαδίζομεν. ### beta 369 Βαδιστικοῦ . ὀξύποδος. Βαθύπλουτος . ὁ πολὺν πλοῦτον ἔχων. Βαιθήλ . θεῖος ναὸς ἢ τόπος. Βαθυῤῥείτης . ὁ βαθέα ῥεύματα ἔχων. [ Βαθυδίνας . ῥοὰς βαθυτάτας ἔχων.] Βαθύγλωσσοι . εὔγλωττοι, ἐλλόγιμοι. Βακκαῖοι . ἔθνος Ἰβηρικόν. Βάκις . ἐπίθετον Πεισιστράτου, ὃς ἦν χρησμολόγος. Βακχυλίδης . κύριον· ὃς ἦν Κεῖος ἀπὸ Κέω τῆς νήσου. Βάκχυρις . ἐπὶ τῶν δικαιοτάτων· τοιοῦτος γὰρ ἦν οὗτος βασιλεὺς Αἰγύπτου. Βακάντιμος . ὁ μὴ παραμένων τῷ πράγματι αὐτοῦ, ἀλλὰ σχολάζων. Βάκηλος . μέγας, ἀνόητος, γυναικώδης, ἢ ὁ τετμημένος τὸ αἰδοῖον. [οἱονεὶ βιάκηλος τὶς ὤν. ἔνθεν καὶ κήλων, ὁ συνουσιαστικὸς, καὶ τὸ αἰδοῖον.] Βάκινος ἢ βαβάκινος . εἶδος χύτρας. Βαλαντιοτόμος . ὁ κλέπτης, ὁ τὰ βαλάντια τέμνων. Βαλανείτης . ὁ περιχύτης. Βάλανος . τὸ αἰδοῖον καὶ τὸ ψέλιον. Βάναυσος . πᾶς ὁ διὰ πυρὸς ἐργαζόμενος τεχνίτης. βαῦνος γὰρ ἡ κάμινος. παρὰ τὸ τὰς βαύνους αὔειν, ὅ ἐστι καίειν. Βανίδης . ποταμὸς ἐν Δαμάσκῳ. ### beta 370 Βαρύμηνις . μνησίκακος. Βαρυσυμφορώτατος . δυστυχής. Βάρβιτος . ἡ κιθάρα, οἱονεὶ βαρύμιτος τὶς ὢν, ὁ βαρεῖαν τὴν φωνὴν καὶ τὸν φθόγγον ἀφιείς· μίτους γὰρ τὰς νευρὰς ἔλεγον, ἐπειδὴ πρὸ τῆς χρήσεως τῆς νευρᾶς λινοῖς στήμοσιν ἐκέχρηντο. Βαρδίνης . ποταμός. παρὰ τὸ βαρείας καὶ ἐπαχθεῖς δίνας ἔχων, βαρυδίνης τὶς ὤν. Βαργαθωμός . υἱὸς λύπης, ἑβραϊστί. * Βάρ. ὁ υἱός· ὡς τὸ βὰρ Ἰωνᾶ. * Βαρδίσαγνος . ὁ τὰς γυναῖκας βιαζόμενος. Βάρδιστοι . οἱ βραδύτατοι. Βαρβαρισμός . παράτονος διάλεξις, ἢ λέξις ἤτοι περὶ τὰ στοιχεῖα ἢ τὰς προσῳδίας ἡμαρτημένη. ἢ τὸ περὶ μίαν λέξιν ἁμαρτάνειν. Βάρβαρος . ὀνοματοπεποίηται ἡ λέξις, κατὰ μίμησιν τῆς γινομένης αὐτῷ βραχύτητος ἐν τῇ φωνῇ, ἀφ’ οὗ καὶ βρόχος λέγεται, δι’ οὗ ἀναφέρεται ἡ φωνὴ, καὶ αὐτὸ τὸ βραγχιᾷν καὶ τὸ σαπρᾷ τῇ φωνῇ καὶ τραχείᾳ χρῆσθαι. Βάσκανον . τὸν βλαβερὸν καὶ λυπηρὸν λέγουσι. Βασιλεύς . αὐτεξούσιος δυνάστης. παρὰ τὸ βαίνειν ἵλεως. ἢ παρὰ τὸ πεπᾶσθαι λαοὺς, ὅ ἐστι κεκτῆσθαι· πάσασθαι γὰρ τὸ κτήσασθαι καὶ πάμματα τὰ κτήματα. ἢ παρὰ τὸ βάσιν καὶ τὸ λεύσιν· ὁ ἐν τῷ περιϊέναι περιβλεπόμενος. Βασιλεύτωρ . παρὰ τὸ βασιλεύειν βασιλεύτωρ. Ἀντίμαχος· οἷοι ἔσαν βασιλεύτορες. ### beta 371 Βατταρισμός . φλυαρία. * βατταρισμὸς ἐστὶ καὶ ἡ τῶν παίδων ἄναρθρος φωνή. * Βάτραχος . παρὰ τὸ τὴν βοὴν τραχεῖαν ἔχειν, βοάτραχος τὶς ὤν. Βάτος . κατ’ ἀντίφρασιν ὁ μὴ ὢν βατός. καὶ ἔστιν ἐν τόνῳ παρώνυμον, ὡς παρὰ τὸ κυρτὸς κύρτος, ξανθὸς ξάνθος, λευκὸς λεῦκος, οὕτως βατὸς βάτος. Βαιταῤῥηνοί . ἀπὸ Βαιτάῤῥους, κώμης Παλαιστίνης. Βαίτυλος . λίθος γενόμενος κατὰ τὸν Λίβανον, τὸ ὄρος τῆς Ἡλιουπόλεως. Βατήρ . ἡ ἀρχὴ τῶν τοῦ πεντάθλου σκαμμάτων. αὐτὸν κέκρουκας τὸν βατῆρα τοῦ λόγου. οἷον τὸ ἐπικαιρότατον, καὶ τὸ πρῶτον. οὐ παρὰ τὸ βαίνω ἐγένετο [γὰρ] βαντὴρ, ἀλλὰ [παρὰ τὸ βίβημι βατήρ.] Βαιὼν ἢ βαίων . ἰχθὺς, ὁ καὶ βλῖνος, παραπλήσιος κωβιῷ. Ἐπίχαρμος δὲ βαίονας λέγει. καὶ ἡ παροιμία, μή μοι βαιὼν κακὸς ἰχθὺς, ἐπὶ φιληδόνου εἴρηται. Βαλάνους Διός . τὰ κάρυα. τοῦ Ψελλοῦ· Διὸς βαλάνους λέγουσι τὰ κάρυα οἱ πλείους. Βαρύς . παρὰ τὸ βάρος. τὸ δὲ βάρος παρὰ τὸ βίᾳ αἴρεσθαι. (Θηλυκόν.) Βαβυλών . σύγχυσις, καὶ πόλις οὕτω καλουμένη. ### beta 372 Βαβύλη . πόλις ἐν Ὀδρύσῃ τῆς Θρᾴκης. ὁ πολίτης Βαβυλίτης. [ Βαγδαλονία . μοῖρα Καππαδοκίας νοτιωτάτη.] Βαθεῖα κόμη . ἤτοι δασεῖα. ἀπεκείρατο τὴν κόμην, ἦν δὲ πολλὴ καὶ ξανθὴ καὶ βαθεῖα. Βαθεῖαν αὔλακα . ὅπέρ ἐστι στίχος γῆς ὑπ’ ἀρότρου. Βαθυκαμπῆ . ἐπιπολὺ καμπτομένους. καὶ βαθυκαμπῆ κλεῖδα συῶν. Βαθυπέπλων . μεγάλων, ἐκ τοῦ παρακολουθοῦντος. καὶ γυναικῶν βαθυπέπλων. Βαδδίν . στολὴ ἱερά. ἔνδυμα ἐξαίρετον καὶ βύσσινον. Βαιθάλη . οἶκος θεοῦ. Βακτηρία . ἡ ῥάβδος. ἀπὸ τοῦ ἐρείδειν τὴν βάσιν ἐπ’ αὐτῆς, τουτέστι στήριγμα εἶναι τοῦ περιπατεῖν καὶ βαδίζειν εὐκόλως, ἢ παρὰ τὸ τὴν βάσιν τηρεῖν. βακτηρίᾳ τῇ θείᾳ γραφῇ ἡ μετὰ τὴν παίδευσιν γενομένη παράκλησις. Βάλλα . πόλις Γαλιλαίας. ὁ πολίτης Βαλλαῖος. Βαλανάγρα . ἡ κλείς. παρὰ τὸ ἀγρεύειν τὸν βάλανον. βάλανος δέ ἐστι τὸ εἰς τὸν μοχλὸν σιδήριον, ὃ καλοῦμεν μάγγανον. Βάλανος φοινίκων . οἶνον ἔπινον ἀπὸ τῆς βαλάνου, τῆς ἀπὸ τοῦ φοίνικος. Βαλανίς . ἡ τοῦ βαλανέως γυνή. * καὶ βασιλὶς ἡ τοῦ βασιλέως γυνή. * Βαλία . ἔλαφος κατάστικτος. Βάλος . ὁδὸς ὑψηλή. ### beta 373 Βαλιαρίδων . νήσων, ἐν αἷς κατοικοῦσι σφενδονεῖται εὔστοχοι. Βαλβίδες . τὰ κάγκελα, ἡ ἀφετηρία καὶ ὁ καμπτός. ἤγουν ἡ ἄφεσις τῶν δρομέων. ἔστι δὲ δύο ξύλα, ἀφ’ ὧν σχοινία διατείνεται. ἀφ’ ὧν βαλβίδων ἐξέτρεχον οἱ ἀγωνιζόμενοι. παρὰ τὸ βῶ, τὸ βαίνω, γίνεται βηλὸς, οἷον· βηλῷ ἐπὶ λιθέῳ. καὶ ὡς παρὰ τὸ ψῆφος ψηφὶς, οὕτω καὶ παρὰ τὸ βῆλος βηλὶς, καὶ τροπῇ τοῦ η εἰς α καὶ πλεονασμῷ τοῦ β βαλβίς. Βάξις . ὁ λόγος, ἡ φήμη. [παρὰ τὸ βάζω, βάξω, βάξις.] Βάρεις . τὰ πλοῖα, οἱ πύργοι· αἱ στοαί· τὰ τείχη. Βαρέων ἐλεφαντίνων . τὰς πανταχοῦ τῆς γῆς ἐκκλησίας, μιᾷ δὲ τῇ πίστει, ἐν αἷς γεραίρεται ὁ θεός. Βαρυπρεπής . πολυτελής. καὶ τὸ μέσον τῆς ἡμέρας εὐωχία περιεκέχυτο βαρυπρεπής. Βαρακίναις . ἀκάνθαις, σκόλοψιν. Βαρεῖα . ποιότης συλλαβῆς ὑφειμένον ἔχουσα φθόγγον. εἴρηται δὲ ἐκ μεταφορᾶς τῶν τὰ φορτία βασταζόντων, καὶ εὐθείας τρίβους ἀνυόντων. Βασσαρίδες . αἱ πόρναι, ἢ αἱ Βάκχαι. παρὰ τὸ διάγειν ἐν βήσσαις. Βασσάν . αἰσχύνη ἢ πικρία, ἤτοι παραπικρασμὸς, ὅ ἐστι παροξυσμός. Βάσιμος . πορευτική. Βάσις . στήριγμα, θεμέλιον. ### beta 374 Βάσανος . ἡ τιμωρία. καὶ βάσανος λίθος ἡ τὸ χρυσίον περιτριβόμενον δοκιμάζουσα. οὕτως Ἀντιφῶν καὶ Πίνδαρος. Βασανίσας . ἀντὶ τοῦ δοκιμάσας. [ Βασιλίς . ἡ τοῦ βασιλέως γυνή.] Βασιλίνδα . τὴν βασιλείαν. Βασιλεία θεοῦ . ἡ αὐτὴ τῆς ἁγίας τριάδος γνῶσις. βασιλεία καὶ ἡ τοῦ ἁγίου πνεύματος συμμαχία. ὡς τό· ἐλθέτω ἡ βασιλεία σου. βασιλεία καὶ ἡ παρουσία, ὡς τό· ἄρα ἔφθασεν ἐφ’ ὑμᾶς ἡ βασιλεία τοῦ θεοῦ. ἤτοι ἡ ἐμὴ παρουσία, ἢ ἡ τῶν προσόντων τῷ θεῷ φυσικῶς [ἀγαθῶν] κατὰ χάριν μετάδοσις. ἡ τοῦ θεοῦ δὲ βασιλεία καὶ ἡ τῶν οὐρανῶν οὐ καθ’ ὑπόστασιν διαφέρει, ἀλλὰ κατ’ ἐπίνοιαν. ἐκπεφώνηται γὰρ ποτὲ μὲν ἀπὸ τοῦ βασιλεύοντος θεοῦ, ποτὲ δὲ ἀπὸ τῶν βασιλευόντων ἀγγέλων καὶ ἁγίων, οὐρανῶν δηλονότι καλουμένων. βασιλεία οὐρανῶν ἡ πάντων τῶν ὑπὸ θεοῦ γεγονότων γνῶσις. ἢ ἀπάθεια ψυχῆς μετὰ γνώσεως τῶν ὄντων ἀληθοῦς ἢ ἔλλαμψις τοῦ ἁγίου πνεύματος ἐν ψυχῇ γινομένη. βασιλεία καὶ ἡ ἔννομος ἐπιστασία. Βαίτις . πόλις κατὰ τὴν Ἰβηρίαν. Βαίτη . ἡ διφθέρα, ὅ ἐστι γοῦνα. Βαιτύκη . τὸ τύμπανον. Βαττολογία . ἡ πολυλογία. ἀπὸ Βάττου τινὸς μακροὺς στίχους ποιήσαντος εἰς τὰ εἴδωλα. ἢ βαττολογία ἐστὶν, ὅταν τὰ μὴ προσήκοντα αἰτῶμεν ### beta 375 παρὰ τοῦ θεοῦ, οἷον δυναστείαν καὶ τὸ τῶν ἐχθρῶν περιγενέσθαι, καὶ χρημάτων περιουσίαν καὶ ἁπλῶς τὰ μηδὲν ἡμῖν διαφέροντα. Βαρείας χεῖρας . ὑβριστικὰς, φονικὰς, ὅπλῳ βεβαρυμένας. σοὶ κοίλῃς περὶ νηυσὶ βαρείας χεῖρας ἐποίσει. παρὰ τὸ βίᾳ αἴρεσθαι, ὥσπερ καὶ τὸ βάρος. (Οὐδέτερον.) Βάγιον . μέγα. † Βάλιον . ποικίλον.† Βάθρον . θεμέλιον. Βαθυλήϊον . τὸ σιτοφόρον πεδίον. Βάθος . τὸ ἐπὶ τρία συνεχές. παρὰ τὸ μετὰ βίας θέειν. † Βάνδον . τὸ φλαμούλιον.† Βαθύσχοινον . ὑψηλὰς σχοίνους φέρον. Βάκτρον . ἡ ῥάβδος. Βακύλιον . κύμβαλον. Βαλέκ . δεσμωτήριον. Βαλανεῖον . τὸ λοῦτρον. τινὲς μὲν λέγουσι παρὰ τὸ ἀποβάλλειν τὰς ἀνίας· οὐ λέγουσι δὲ καλῶς· εἰ γὰρ ἦν ἐκ τούτου, ὤφειλε διὰ τοῦ ι γράφεσθαι. ἀλλ’ ἔστιν εἰπεῖν, ὅτι παρὰ τὸ τὰς βαλάνους ἄνειν, ὅ ἐστι τὰς δρῦς καίειν· οὕτω γὰρ καλοῦνται αἱ δρῦς καὶ ἄλλό τι φυτόν. τὴν ει δίφθογγον διατί; τὰ ἀπὸ τῶν εἰς ευς διὰ τοῦ εῖον γινόμενα οὐδέτερα διὰ τῆς ει διφθόγγου γράφεται, οἷον· κουρεὺς κουρεῖον. καὶ τὰ διὰ τοῦ ειον οὐδέτερα μονογενῆ ὑπὲρ τρεῖς συλλαβὰς τὸν τόνον ἔχοντα διὰ τῆς ει διφθόγγου γράφεται, οἷον· μαγειρεῖον, πατριαρχεῖον, μυρεψεῖον, ἐπι‐ ### beta 376 σκοπεῖον· οὕτως οὖν καὶ τὸ βαλανεῖον. πρόκειται τὰ μονογενῆ, διὰ τὸ ἐναντίον· πρὸ μιᾶς τὸν τόνον ἔχοντα, διὰ τὸ αἰπόλιον· ταῦτα γὰρ διὰ τοῦ ι · ὑπὲρ τρεῖς συλλαβὰς, διὰ τὸ παιδίον, οὐκ ἀναστρέφοντος τοῦ κανόνος· οὐ γὰρ πάντα τὰ τρισύλλαβα διὰ τοῦ ι . ἰδοὺ γὰρ τὸ πτωχεῖον καὶ τὸ πρωτεῖον καὶ τὸ πορνεῖον καὶ τὸ δευτερεῖον διὰ διφθόγγου γράφεται· ἀπὸ γὰρ τῶν διὰ τοῦ εύω ἐστί. Βάμμα Κυζικηνόν . τὴν ἀκάθαρτον ἀσχημοσύνην λέγει. Βαιόν . ὀλίγον, μικρόν. παρὰ τὸ βῶ, τὸ βαίνω. Βάπτισμα . ἄφεσις ἁμαρτιῶν δι’ ὕδατος καὶ πνεύματος· ἢ ἑκούσιος συνταγὴ πρὸς τὸν θεὸν δευτέρου βίου· ἢ ἀνάλυσις ψυχῆς ἐπὶ τὸ κρεῖττον· ἢ λύσις δεσμοῦ ἐκ φιλανθρωπίας δεδωρημένη· ἢ ἀνεκλόγιστος ἄφεσις ἁμαρτιῶν. Βάραθρον . ὄρυγμα· βάθος· χάσμα γῆς. Βάραθρα . κυρίως οἱ κοῖλοι τόποι, δι’ ὧν οἱ ποταμοὶ καταπίνονται καὶ εἰσβαίνουσι. παρὰ τὸ βαίνω γίνεται βάτρον καὶ βάθρον [καὶ κατὰ πλεονασμὸν βάραθρον, καὶ ἰακῶς βέρεθρον. ἢ κατὰ ἀντίφρασιν τὸ ἄβατον.] Βασσαρικά . πορνικά· βακχικά. Βάσιμα . πορεύσιμα, εὐεπίβατα. Βασίλειον ἱεράτευμα . τοὺς ὀρθοδόξους ἱερεῖς λέγει. Βατά . βάσιμα, πορεύσιμα, εὐεπίβατα. Βατράχειον . εἶδος χρώματος. ἀπὸ τούτου καὶ βατραχὶς ἱμάτιον. Βακχέβαχον ᾆσαι . εὐφημῆσαι τὸν Διόνυσον. ### beta 377 Βάθος . ὁ Ἀπόστολος, ὡς οἶμαι, τὴν γεένναν ὀνομάζει· οὔτε ὕψωμα οὔτε βάθος. ὕψος δὲ τὴν βασιλείαν. καὶ πρὸς τούτοις τὴν αἰώνιον ζωὴν καὶ τὸν αἰώνιον θάνατον. (Ῥῆμα.) Βαβάξαι . ὀρχήσασθαι. Βαγεύει . πλανητεύει. [ Βαδιῶ . περιπατήσω. ἐπὶ μέλλοντος.] [ Βάδδομαι . ἀγαπῶ.] [ Βαδίζου . ἀντὶ τοῦ βάδιζε.] Βάζω . τὸ λέγω. παρὰ τὸ βοὴν βοάζω, ὡς σχολὴ σχολάζω, καὶ συγκοπῇ βάζω. Βαδελαγεῖ . ἀμέλγει. Βαθακῆσαι . ζῆσαι. Βαθυκομῶσα . ἐν βάθει ἔχουσα τοὺς ἀστάχυας ἢ τὰς τρίχας. Βάσκ’ ἴθι . πορεύου· ἔρχου. Βακχεύοντες . μαινόμενοι, ἐξεστηκότες. Βακτηρεύειν . στηρίζεσθαι. Βακέω . τὸ μεθύσκομαι. καὶ βακχευτὴς, ὁ μεθυστής. γέγονε παρὰ τὸ βάκχος, ὃ σημαίνει τὸν οἶνον· τοῦτο δὲ παρὰ τὸ βῶ, τὸ βαίνω, καὶ τὸ ἄχος· ὁ γὰρ ἔχων λύπην καὶ εἰς μέθην ἐμπίπτων, ἀφίησιν αὐτὸν ἡ λύπη· ὑπερέβη γὰρ τὴν λύπην ἡ μέθη. Βαλών . αἱ εἰς ων λήγουσαι μετοχαὶ ἀορίστου δευτέρου ὀξύνονται· δαμὼν, ἐλθὼν, πιών· οὕτως οὖν καὶ βαλών. ἀντίκειται τὸ πέφνων· αἱ γὰρ εἰς ων λήγουσαι μετοχαὶ ὁπότε ἐν ἐπιπλο‐ ### beta 378 κῇ ἔχουσι δύο σύμφωνα, ὧν τὸ δεύτερον ἐστὶν ἀμετάβολον, πάντες βαρύνονται· τέμνων, δάμνων· τούτοις ὅμοιον τὸ πέφνων. Βαλλίζειν . τὸ κύμβαλα κτυπεῖν καὶ πρὸς τὸν ἐκείνων ἦχον ὀρχεῖσθαι. Βαλανεύσω . διακονήσω. ἐμαυτὸν βαλανεύσω. Βάλλ’ ἐς κόρακας . ἄπιθι εἰς ἀπώλειαν καὶ φθόρον. Βάλλεται . πλήττεται, πυρπολεῖται. βάλλεται δὲ ἡ ναῦς σκηπτῷ. Βαλεῖν . τὸ πόῤῥωθεν πέμψαι. Βαμβαίνει . διστάζει, τρέμει τοῖς ποσὶ καὶ τῇ γλώσσῃ, ἀσήμως φθέγγεται· ἢ ὑποτρόμους ἠχεῖ τοὺς ὀδόντας. ἀπὸ μεταφορᾶς τῶν ποδῶν, τῶν μὴ ἑδραίαν τὴν φυγὴν ἐχόντων. [ἔστιν οὖν βαίνω, καὶ κατὰ ἀναδιπλασιασμὸν βαβαίνω, καὶ πλεονασμῷ τοῦ μ βαμβαίνω.] Βαίνει . περιπατεῖ. Βάπτουσιν . Ἀριστοφάνης ἀντὶ τοῦ πλύνουσι. πρῶτα μήτ’ ἔρια βάπτουσι θερμῷ κατὰ τὸν ἀρχαῖον νόμον. Βάπτω . παρὰ [τὸ βῶ] τὸ βαίνω· τρόπον γάρ τινα βαίνει κατὰ τοῦ ὑποκειμένου τὸ δευσοποιὸν χρῶμα. Βαρυβρομέων . βαρυηχῶν καὶ βαρυηχέων. Βαρύθω . ἀπὸ τοῦ βαρὺς βαρύω, καὶ πλεονασμῷ τοῦ θ βαρύθω. Βαρυθυμεῖ . ὀλιγωρεῖ. Βασιλειῶ . ἐπιθυμῶ βασιλείας. ### beta 379 Βασιλειῶντα . ἐπιθυμοῦντα βασιλεῦσαι. Βασιλίζω . τὰ τοῦ βασιλέως φρονῶ. † Βασανίσας . ἀντὶ τοῦ δοκιμάσας. ἀπὸ τῆς βασάνου λίθου. οὕτως Πίνδαρος.† Βαστάσας . ἀντὶ τοῦ δοκιμάσας. Βασκαίνειν . οὐχὶ τὸ φθονεῖν δηλοῖ, ἀλλὰ τὸ λυπεῖν, καὶ αἰτιᾶσθαι καὶ δυσχεραίνειν. ἐάν τι δύσκολον συμβῇ, τοῦτο βασκαίνει. Φερεκράτης· ὁ λαγώς με βασκαίνει τεθνηκώς. διὰ τοῦτο οὐδὲ [τῇ] δοτικῇ συντάσσεται, ἀλλὰ τῇ αἰτιατικῇ· τὸ γὰρ βασκαίνει μοι βάρβαρον. καὶ βάσκανον τὸν λυπηρὸν καὶ βλαβερὸν λέγουσι. [ Βαστραχαλίσαι . τραχηλιάσαι. βάστραχας γὰρ τοὺς τραχήλους λέγουσι.] Βαρκάζειν . τὸ βαρβαρίζειν. Βατταρίζειν . μόλις λαλεῖν. ἀπὸ Βάττου Θηραίου ἰσχνοφώνου ὄντος. Βατταλίζεσθαι . μαλακῶς καὶ αἰσχρῶς διάγειν. Βαυκαλᾷν . τὸ τιθηνεῖσθαι μετ’ ᾠδῆς τὰ παιδία. Βαυκίζεσθαι . θρύπτεσθαι. Βαΰζων . ὑλακτῶν. Ἀριστοφάνης· βαΰζων γὰρ καὶ ἐγὼ τοιοῦτος ἦν. (Ἐπίῤῥημα.) Βαβαί . θαυμαστικὸν φώνημα. * καὶ βαβαιάξ. * Βάδην . βαδιστικῶς· ἠρέμα. παραγενομένου βάδην. ### beta 380 (1t) Τὸ Β μετὰ τοῦ Δ. (Ἀρσενικόν.) Βδελυρός . μισητός. Βδόλος . ἡ δυσωδία τοῦ λύχνου. καὶ ἡ πορδή. τὸν βδόλον οὐκ ἔσθ’ ἥτις ῥὶν ὑπενεγκεῖν δύναται. παρὰ τὸ ὄζω ὀζόλος, καὶ ἀφαιρέσει τοῦ ο ζόλος, ὡς τὸ ὀδύρεσθαι, [δύρεσθαι, καὶ τροκῇ τοῦ ζ εἰς βδ βδόλος. καὶ τὸ ῥῆμα ὄζει, βδεῖ, ὡς τὸ ῥοίζω, ῥοιβδῶ καὶ ἀναῤῥοιβδῶ. (Θηλυκόν.) Βδελυγμία . δυσοδμία. Βδέλλα . ἡ ἁμαρτία. θυγάτηρ αὐτῆς πορνεία, φθόνος, εἰδωλολατρεία, αἳ οὐκ ἐμπίμπλανται διὰ τῶν ἀτόπων πράξεων. (Οὐδέτερον.) Βδελυκτόν . μισητόν. Βδέλυγμα ἐρημώσεως . τὸν ἀνδριάντα φησὶ τοῦ τότε τὴν πόλιν ἑλόντος, ὃν ἔστησεν ἔνδον, ἐρημώσας τὴν πόλιν καὶ τὸν ναόν. βδέλυγμα καὶ ὁ ἀντίχριστος, ὡς πιστευθησόμενος παρὰ Ἰουδαίων χριστὸς εἶναι καὶ καθεσθησόμενος καὶ δόξων ὅλης τῆς οἰκουμένης εἶναι βασιλεύς. ἥξει δὲ ἐπ’ ἐρημίᾳ τοῦ κόσμου. βδέλυγμα καὶ ἡ πραττομένη πρᾶξις παρὰ τὸν προσήκοντα λόγον. καὶ πᾶν εἴδωλον καὶ πᾶν ἐκτύπωμα ἀνθρώπου οὕτως ἐκαλεῖτο παρὰ Ἰουδαίοις. (Ῥῆμα.) Βδέννυσθαι . ἐκκενοῦσθαι τὴν κοιλίαν, οὐχὶ τὸ πέρδειν. ### beta 381 Βδέλλεται . ἀμέλγει. Βδελύττεσθαι . μυσάττεσθαι. μὴ τοὺς θεοὺς βδελύττομαι τὸν λεπρὸν ἀπὸ Μελανθίου. Βδύλλει . φοβεῖται, τρέμει. ὅτε πένης βδύλλει λεώς. (Ἐπίῤῥημα.) Βδελυκτῶς . μισητῶς. Βδελυρῶς . μισητῶς, ἀκολάστως. καὶ βδελυρία. Τὸ Β μετὰ τοῦ Ε. (Ἀρσενικόν.) Βέβηλος . μυσαρὸς, ἀκάθαρτος, ὁ μὴ μόνον ἑαυτῷ, ἀλλὰ καὶ πολλοῖς προξενῶν βλάβας. [ἀπὸ τοῦ βῶ βήσω, βηλὸς καὶ ἐν πλεονασμῷ βέβηλος· ὁ βάσιμος παντὶ, πρὸς ἀντιδιαστολὴν τοῦ ἀδύτου.] Βέβαιος . παρὰ τὸ βιβῶ γίνεται βίβαιος, ὡς τιμῶ Τίμαιος, καὶ κατὰ τροπὴν αἰολικὴν τοῦ ι εἰς ε βέβαιος. [τὰ διὰ τοῦ αιος ἀπὸ ῥημάτων, εἴτε κύρια, εἴτε προσηγορικὰ, καὶ προπαροξύνονται καὶ διὰ τῆς αι διφθόγγου γράφονται, οἷον· τιμῶ, Τίμαιος· πηδῶ, Πήδαιος. Πήδαιον γὰρ ἔπεφνε. λύω, λύαιος, ὄνομα· Λυαῖος, κύριον. οὕτω καὶ βιβῶ, βίβαιος καὶ βέβαιος.] Βεζέκ . ἀστραπή. † Βέβρυκες . οἱ Τρῶες.† † Βελώνης . ὁ βέλη ὠνούμενος.† ### beta 382 † Βέκος . ὁ ἄρτος παρὰ Φρυξί.† Βεελφεγώρ . Βέελ ὁ Κρόνος· Φεγὼρ τόπος, ἐν ᾧ ἐτιμᾶτο. Βειέλοψ . ὁ λῶρος. καὶ ἔθνος. Βεκκεσέληνε . ἀνεκτότατε. Βελονοπώλης . κύριον. Βέλτερος . ὁ καλλίων, ὁ κρείσσων. παρὰ τὸ βέλλω, ὅθεν καὶ βουλὴ καὶ βέλος, γίνεται ῥῆμα [βελὸς, καὶ τὸ συγκριτικὸν βέλτερος. βέλτερον ἀπολέσθαι ἕνα χρόνον ἠὲ βιῶναι.] [ Βελτίωνος . τὸ συγκριτικὸν, μέγα.] Βελλεροφόντης . ὁ προνοούμενος παύειν τὰ κακά. τὰ εἰς της ἀρσενικὰ, μὴ ὄντα σύνθετα παρὰ τὸ κρατῶ ἢ κράτης, μὴ ἔχοντα οὐδέτερα εἰς ες , εἰς ου ἔχει τὴν γενικὴν, οἷον· πολίτης, πολίτου, μητιέτης, μητιέτου, Βελλεροφόντης, Βελλεροφόντου. [πρόσκειται ἀρσενικὰ διὰ τὸ φιλότης, κακότης· μὴ ὄντα σύνθετα, παρὰ τὸ κρατῶ ἢ κράτης, διὰ τὸ Ἱπποκράτης, Ἱπποκράτους· πρόσκειται μὴ ἔχοντα οὐδέτερον εἰς ες , διὰ τὸ ἐνναέτης, ἐνναετοῦς, ἐννάετες· τοῦτο δὲ, εἰ μὲν σημαίνει τὴν σωματικὴν ἡλικίαν, ἐνναέτους, βαρύτονον· εἰ δὲ χρόνος ἐνναετὴς, ὀξύνεται.] Βέμβιξ . ὄνομα τόπου. καὶ ὁ στρόμβος, ὃν οἱ παῖδες ἱμάντι παίζουσι, πέμπιξ τις ὢν, παρὰ τὸ πέμπεσθαι καὶ ἐλαύνεσθαι. Βενιαμίν . ὄνομα κύριον· ἑρμηνεύεται δὲ δεξιᾶς υἱός. ### beta 383 Βερέσχεθοι . οἱ ἀνόητοι. Βεστῖνοι . ἔθνος ἐν Ἰταλίᾳ θηριῶδες τὸν τρόπον. καὶ βεστία τὰ θηρία κατὰ τὴν τῶν Ῥωμαίων διάλεκτον. Βετράνος . ὁ ἀπολυθεὶς τῆς στρατείας. ἐπὶ εἰκοσαετίαν δὲ οὗτοι ἐδούλευον. Βέχειρ . ἔθνος Σκυθικόν. Βελίαρ . τῇ Ἑβραίων φωνῇ τὸν ἀποστάτην δηλοῖ. ὁ Ἀπόστολος· τίς δὲ συμφώνησις Χριστῷ πρὸς βελίαρ.] Βέκυλος . προβατώδης. Βέτων . ὁ πάνυ εὐτελής. (Θηλυκόν.) Βέλεκος . ὄσπριον· ἔοικε δὲ τοῖς λαθύροις. Βεβαία . ἀσφαλὴς, ἀσάλευτος. καὶ ὄνομα πηγῆς. Βελυβίνα . πόλις Λακεδαιμονίας. [ Βεμβράς . εἶδος ἰχθύος.] [ Βερενίκη . ἡ γυνὴ τοῦ πατρὸς Πτολεμαίου.] Βέῤῥοια μεγάλη . τὸ Χάλεπ. Βέῤῥοια . πόλις Μακεδονίας. Βενεβενδός . πόλις Καλαβρίας, [ἣν κτίζει Διομήδης.] Βεμβράνας . ῥωμαϊκώτερον τὰ εἰλητὰ ἐκάλεσεν ἀπὸ τῆς ἐν Ῥώμῃ συνηθείας ἀδιαφόρως τῇ λέξει καταχρησάμενος, ἀφ’ ἧς δὴ καὶ ἔγραφε τὴν ἐπιστολήν. (Οὐδέτερον.) Βέβιον . ὄνομα ὄρους. ### beta 384 Βέλεμνα . τὰ βέλη. παρὰ τὸ βέλος βέλεμνος. [ὡς ἔχω ἔχεμος.] Βέλος . πᾶν τὸ κατὰ τινὸς βαλλόμενον. παρὰ τὸ βάλλω βέλος. καὶ τὸ τραῦμα παρ’ Ὁμήρῳ. Βέλτερον . κρεῖσσον. Βένθος . τὸ βάθος. Βενεφοικίοις . ἅπαν εἶδος χάριτός τε καὶ δεξιώσεως. τῆς γὰρ τῶν Λατίνων διαλέκτου οὖσα ἡ λέξις εὐεργεσίαν δηλοῖ, [πρὸς ἑλληνίδα μεθερμηνευομένη διάλεκτον.] Βέρεθρον . τὸ βάθος. Βέρετα . τόπος. Βέραιδον . ξύλον. Βέρεδον . τὸ κοβύτουρον. Βεστία . τὰ θηρία κατὰ Ῥωμαίους. Βεύδεον . τὸ ποικίλον ἱμάτιον, ἢ τὸ πορφυροῦν. Βεστιάριον . παρὰ Ῥωμαίοις, ἔνθα ἡ ἀναγκαία ἀπόκειται ἐσθής. Βένθος . τὸ βάθος. παρὰ τὸ βάθος καὶ πλεονασμῷ τοῦ ν βένθος· ὡς πάθος πένθος. Βεβυσμένα . λαθραῖα, ἢ πεπυρωμένα, ἢ καὶ τὰ περιπεφραγμένα. (Ῥῆμα.) Βεβρώθοις . φάγοις. βρῶ, βρώσω, βέβρωκα. ἐκ τούτου ῥῆμα βεβρώκω, τροπῇ τοῦ κ εἰς θ βεβρώθω. [ὁ παρατατικὸς ἐβέβρωθον, ἡ μετοχὴ ὁ βεβρωθών· τοῦ βεβρωθέντος· τὸ εὐκτικὸν βεβρώθοιμι, βεβρώθοις.] Βεβριθός . βαρυνθέν. ### beta 385 Βεβίωκα . ἔζησα. Βεβουκόλημαι . ἀποδεδίωγμαι, πεπλάνημαι. Βεβολήατο . τῇ ψυχῇ τετρωμένοι ἦσαν. παρὰ τὸ βάλλω γίνεται βλῶ, βλήσω, βέβληκα, βέβλημαι, ἐβεβλήμην, ἐβέβληντο, προσθέσει τοῦ ο ἐβεβόληντο, καὶ Ἰωνικῶς ἐβεβολέατο καὶ τροπῇ τοῦ ε εἰς η βεβολήατο. Βεβαλανωμένον . κατεχόμενον ὑπὸ τῆς κόπρου. Βέβυστο . ἐπεπλήρωτο. Βεβυσμένος . περιπεφραγμένος. Βεβώς . ἀναβεβηκώς. Βεβίηκεν . ἐπορεύθη. Βεβαῶτα . βεβηκότα. Βεβαρηότα . βεβαρημένον. Βέβηκεν . ἕστηκεν, ἐπέπυκτο. Βέβρυχεν . ἠχεῖ. Βέβουλα . ἀπὸ τοῦ βούλω βαρυτόνου ὁ μέλλων βουλήσω, βεβούληκα, ὁ μέσος βέβουλα. Βεβίηκεν . ἀντὶ τοῦ ἐπορεύθη. [βιάζω, βιάσω, βεβίακα, βεβίηκε τροπῇ τοῦ α εἰς η . —τοῖον γὰρ ἄχος βεβίηκεν Ἀχαιοῖς.] Βέω . τὸ πορεύομαι. ὄφρ’ ἂν ἐγὼ βέω ποτὶ Ἴλιον—. Τὸ Β μετὰ τοῦ Η. (Ἀρσενικόν.) Βηθλεεμμίτης . ἀπὸ Βηθλεέμ. Βηθύλος . εἶδος ὀρνέου. Βηλός . ὁ τῆς θύρας βαθμός. παρὰ τὸ βήσω. ὃ ἐπιβαίνουσιν οἱ εἰσιόντες. λέγεται καὶ τὸ ἱστίον Ῥωμαϊστί. βηλὸς καὶ ὁ οὐρανός. ### beta 386 Βημάρχιος . Καισαρεὺς ἐκ Καππαδοκίας σοφιστής. οὗτος ἔγραψε τὰς Κωνσταντίνου τοῦ βασιλέως πράξεις ἐν βιβλίοις δέκα, μελέτας τὲ καὶ λόγους διαφόρους. Βήξ . ἡ περὶ τὴν φάραγγα νόσος. Βήρυλλος . εἶδος λίθου. Βῆρος . ὄνομα κύριον. Βηρύτιος . ὁ ἀπὸ πόλεως Βηρυτοῦ, ἥτις κτίσμα Κρόνου. ἐκλήθη δὲ Βηρυτὸς διὰ τὸ ἔνυδρον· βὴρ γὰρ τὸ φρέαρ παρ’ Ἀττικοῖς. Βητάρμων . ὁ ὀρχηστής. [παρὰ τὸ βαίνειν μετὰ ἁρμονίας βηάρμων καὶ πλεονασμῷ τοῦ τ βητάρμων. λέγεται καὶ βήταρμος ἐνόπλιος ὄρχησις ἐκ τοῦ ἁρμός.] Βησᾶς . ἀχανὴς καὶ ὑπόμωρος. οἷον· βησᾶς ἕστηκε. Βήτειος . πίναξ. (Θηλυκόν.) Βηθανία . πόλις. ἑρμηνεύεται δὲ οἶκος ὑπακοῆς. Βιθυνία δὲ ι . Βηθσαϊδά· Βηθφαγή . ὄνομα τόπων ἢ πόλεων. καὶ Βηθσουρός. Βηρίνη . ὄνομα κύριον. Βηρυτός . πόλις Φοινίκης. [ἐκλήθη δὲ Βηρυτὸς διὰ τὸ ἔνυδρον· βὴρ γὰρ παρ’ αὐτοῖς τὸ φρέαρ.] Βησσηΐς . δῆμος τῆς Ἀντιοχίδος. Βῆσσα . πόλις. Βῆσσα . ὁ βάσιμος τόπος καὶ κοῖλος καὶ ὑψηλός. [παρὰ τὸν βήσω μέλλοντα γίνεται βῆσσα κατὰ πλεονασμὸν ἑτέρου ς. δι’ ὧν βαίνειν καὶ πορεύεσθαι ἔνεστι.] ### beta 387 Βῆ . τὸ μιμητικὸν τῆς τῶν προβάτων φωνῆς. ὁ δὲ λοίσθιος ὥσπερ πρόβατον βῆ [βῆ] λέγων βαδίζει. Βῆμα . λίθος τοῦ δικαστηρίου, καὶ ἡ δικαστικὴ τράπεζα. [παρὰ τὸ βῶ τὸ βαίνω.] Βήρ . τὸ φρέαρ, παρὰ Φοίνιξι. Βηρούνιον . ὄνομα πόλεως. Βηρίον . ἔνδυμα μοναχικόν. Βησσήεντα . βάσιμα. Βήσιον . ποτήριον. Βῆτα . τὸ στοιχεῖον· ὅτι δευτέραν τάξιν ἔχον ἐπιβέβηκε τῶν λοιπῶν. Βῆμα . παρὰ τὸ βῶ τὸ βαίνω, ὁ μέλλων βήσω, ὁ παρακείμενος [βέβηκα, ὁ παθητικὸς] βέβημαι, καὶ ἐξ αὐτοῦ βῆμα. (Ῥῆμα.) Βήσεται . πορεύσεται. Βήσεαι . πορεύσῃ. Βῆ . ἐπορεύθη. Τὸ Β μετὰ τοῦ Ι. (Ἀρσενικόν.) Βίβλινος . οἶνος αὐστηρὸς, ἀπὸ βιβλίνης οὕτω καλουμένης Θρακίας ἀμπέλου. οἷον· ὕδωρ δὲ πίνει, τὸν δὲ βίβλινον στυγεῖ. Βιβλιαφόρος . γραμματοφόρος. ὁ δὲ πέμπει βιβλιαφόρον μὴ θορυβεῖσθαι παρακελευόμενος. καὶ πᾶσα γραφὴ βιβλιαφόρος λέγεται, οὐ βιβλιοφόρος. ### beta 388 Βιβλιοπώλην, οὐχὶ βιβλιοπῶλον λέγομεν . Θεόπομπος· τοὺς βιβλιοπώλας λεύσομαι. Βιβλογράφος, οὐ βιβλιαγράφος . Βικάριος . ὁ διάδοχος παρὰ Ῥωμαίοις. Βίκος . τὸ ἀγγεῖον καὶ τὸ σπέρμα. Βίκτωρ· Βικέντιος . ὀνόματα κύρια. Βιτέλλιος . βασιλεὺς Ῥωμαίων. Βίος . ἡ οὐσία τῶν κτημάτων, καὶ τὸ ζῇν καὶ ἡ ζωὴ, ἢ βιωτὴ προσαγορεύεται. παρὰ τὸ μετὰ βίας καὶ ἀνάγκης ζῇν. καὶ Ὅμηρος· —οἷον θεοὶ ῥεῖα ζώοντες οὐχ οὕτως ἄνθρωποι. ἢ παρὰ τὸ βέω τὸ πορεύομαι. τί γάρ ἐστι βίος ἢ ὁδὸς καὶ πορεία; [τὸ γὰρ βέω κυρίως τὸ πορεύομαι σημαίνει. ὄφρ’ ἂν ἐγὼ βέω ποτὶ Ἴλιον.] Βιός . τὸ τόξον. παρὰ τὸ τὴν βίαν τῆς τάσεως, ἐπειδὴ μετὰ βίας τείνεται. [ἢ ὅτι οἱ παλαιοὶ τὰ πρὸς τὸν βίον ἐπορίζοντο δι’ αὐτοῦ τὰ πτηνὰ τοξεύοντες.] Βιώνης . ὁ τὰ δημόσια ἀγοράζων, ἢ ὁ τὰ τόξα· βιὸς γὰρ τοῦ τόξου ἡ νευρά. (Θηλυκόν.) Βία . ἡ ἐκ δυναστείας ἀδικία ἢ ὁρμή· ἢ ῥύμη· ἢ δύναμις. ὁ δὲ τῇ βίᾳ τοῦ σώματος ἐξωθεῖ τὰς πύλας εἰς τὸ ἔσω. Βιαρκέος . τῆς εἰς τὸ ζῇν ἐπαρκούσης. Βιοτή . ἡ ζωή. βιωτὴ δὲ ἡ βιώσιμος ἡμέρα· μέγα. Βισαλτία . πόλις καὶ χώρα Μακεδονίας, ἀπὸ Βισάλτου τοῦ Ἡλίου καὶ Γῆς. περὶ ταύτην οἱ ### beta 389 λαγωοὶ πάντες ἁλίσκονται δύο ἥπατα ἔχοντες. ὁ πολίτης Βισάλτιος. Βιστωνίος . φόρμιγγος. ἀπὸ Βίστωνος τερψιχόρου. φόρμιγξ γὰρ ἡ κιθάρα. (Οὐδέτερον.) Βιβλίον . ἡ ἐπιστολὴ, ἡ γνῶσις αὐτὴ καὶ ἄληστος μνήμη. * καὶ ὁ Δαβίδ· * ἐπὶ τῷ βιβλίῳ σοῦ πάντες γραφήσονται. [βιβλίον διὰ τοῦ ι ἀττικῶς· διὰ δὲ τοῦ υ ἰακῶς.] Βιζακίων . μικρῶν λίθων. Βίολα . πέδιλα, ὑποδήματα. Βίῤῥον . ἱμάτιον ῥωμαϊκόν. Βιστάκια . τὰ πιστάκια. Βίσεξτον . ἐπινέμησις τετραετίας. (Ῥῆμα.) Βιβάντα . διαβαίνοντα. Βιβῶντες . βαίνοντες. [ἀπὸ τοῦ βιβάω βιβῶ, δευτέρας συζυγίας, βιβάοντα βιβῶντα.] Βιβάζει . ὀχεύει, συζευγνύει. Βίβημι . τὸ βαίνω. Βιβήξαντες . ἐπιβιβάσαντες. Βιμβικίζεται . παρακρούεται. Βινῶ . τὸ συνουσιάζω. ὅτι οἱ κομίζοντες ἤδη τὴν ἡλικίαν, ἀρχὰς ἔχουσι τοῦ βίου. [ἄλλοι δὲ παρὰ τὸ βύειν λέγουσι, κατὰ τροπὴν τοῦ υ εἰς ι .] Βιοῦται . ἀντὶ τοῦ ζῇ ἢ ζήσεται. οὕτως Ἡρόδοτος. Βιώτω . ζησάτω. [βίωμι, ἐβίων, βιοὺς, βιοῦντος, τὸ παρατατικὸν βίωθι, βιώτω.] ### beta 390 Βιώατο . βιάω, βιῶ, βιάομαι, [βιῶμαι,] βιαοίμην, βιώμην, βιάοιο, βιῶο, βιάοιτο, βιῶτο, καὶ πλεονασμῷ τοῦ α βιώατο. Βιῴην . ἔχει τὸ ι . βίωμι, ἐβίων ὁ δεύτερος ἀόριστος, βιοὺς βιοῦντος, τὸ εὐκτικὸν βιοίην, βιοίης, βιοίη, καὶ κατ’ ἔκτασιν τοῦ ο εἰς ω βιῴην. ὥσπερ τὸ δοὺς δόντος, δοίην, καὶ κατ’ ἔκτασιν δῴην. Βιῶναι . ζῆσαι. βίωμι, ὁ δεύτερος ἀόριστος ἐβίων, βεβίωμεν τὸ παθητικὸν, καὶ ἡ μετοχὴ βιῶναι. Βιῶνται . μετὰ βίας εἰσελεύσονται. ὅτι βιῶνται διὰ τοῦ πτώματος τοῦ τείχους. Τὸ Β μετὰ τοῦ Λ. (Ἀρσενικόν.) Βλάξ . μωρὸς, μὴ εἰδὼς τὰ πράγματα διακρῖναι, ἐκλελυμένος, μαλακὸς, εὐήθης, ἀνόητος, βραδύς. Ἀριστοφάνης· βλάκες φιλεργοί. εἴρηται δὲ ἀπὸ τοῦ μαλακὸς, καὶ τὸ ὑποκοριστικὸν μάλαξ, ὡς βωμολόχος βώμαξ, πλούσιος πλούταξ· μάλαξ οὖν καὶ κατὰ συγκοπὴν καὶ τροπὴν βλάξ. καὶ βλακεύειν τὸ βραδύνειν. οἱ λέγοντες δὲ βλάκα τὸν ἀλαζόνα, σφάλλουσι. Βλαστός . παρὰ τὸ βλώσκειν τὸ αὔξειν. Βλαισός . παραλυτικὸς, στρεβλόπους, ὁ τοὺς πόδας ἐπὶ τὰ ἔξω διεστραμμένος καὶ τῷ λ στοιχείῳ ἐοικώς. διὰ τοῦτο καὶ Λάβδα ἐκαλεῖτο ἡ γυνὴ Ἠετίωνος. [εἴρηται δὲ βλαισὸς ὁ βεβλαμ‐ ### beta 391 μένος τὸ ἶσον τῶν ποδῶν. τὸ ἐναντίον γοῦν ὁ ἐπὶ τὰ ἔσω ἔχων τοὺς πόδας καλεῖται ῥαιβὸς, παρὰ τὸ διεφθαρμένον τὸ ἔσω τῆς βάσεως.] Βλέμμυες . ἔθνος βαρβαρικόν. Βλήδας . ὄνομα Σκύθου. Βλῆνος . ὁ τύραννος. βλῖνος δὲ, ὁ ἰχθὺς, ι . Βληχώδης . πρόβασι τὸν νοῦν ὅμοιος. μωρὸς δὲ ποιμὴν καὶ τὰ πάντα βληχώδης πέμπειν ἔμελλε. Βλήχων . εἶδος βοτάνης. λέγεται καὶ ὁ γλήχων. Βληχρός . ὁ ἀσθενής. παρὰ τὸ τὴν βληχὴν [τῶν προβάτων τὴν φωνὴν οὐδὲν οὖσαν. βληχρὸν οὖν καὶ ἄβληχρον τοῦ αὐτοῦ σημαντικὸν ὀνόματος, ὡς στάχυς, ἄσταχυς. εἰρῆσθαι δὲ τὴν λέξιν ἐπὶ μὲν τοῦ ἀσθενοῦς ἀπὸ τοῦ βέβληται. βληχρὸς καὶ ὁ καταβεβλημένος καὶ πεπτωκώς· ἀπὸ τῶν παλαιόντων. ὁ δὲ Πίνδαρος ἐπὶ τοῦ ἰσχυροῦ λέγει αὐτὸ, ἀπὸ τοῦ βέβληκα, ὁ καταβάλλων.] † Βλῶρος . ὁ διάλευκος.† Βλάσφημος . ὁ εἰς θεὸν ἐξυβρίζων. οἱ δὲ ἐβλασφήμουν αὐτὸν ὡς κακίας ἐπὶ τρισὶν ἀνδράσι τὰ πάντα θέμενον. Βλεπεδαίμων . ὁ διεστραμμένος τὰς ὄψεις ὑπὸ δαίμονος. Βλίκαρος . ὁ βάτραχος. Βλιττομάμας . ὁ μωρός· καὶ γὰρ τὸ βλίττον μωρόν ἐστι λάχανον. Βλοσσυρός . ἄγριος, καταπληκτικός. ### beta 392 Βλωμός . κλάσμα ἄρτου. ἀπὸ τοῦ ψωμὸς, τοῦ ψ εἰς β τραπέντος. ἢ παρὰ τὸ φλωμὸς, ὅ ἐστι κλάσμα τοῦ ἄρτου, καὶ κατὰ τροπὴν βλωμός. [ἢ παρὰ τὸ βρῶ τὸ ἐσθίω βρωμὸς καὶ βλωμός· ὡς καὶ παρὰ τὸ βῶ βωμός. οἱ δὲ παρὰ τὸ βάλλειν εἰς τὸ στόμα. Ἡσίοδος· ὀκτάβλωμον.] Βλοστρισμός . ἡ ἀπορία. παρὰ Γαληνῷ. [γράφει καὶ ὁ Ψελλός· Ἐκχύμωμα παρέκχυσιν, τὴν ἐφελκύδα μύκην· Ὑπέρινος κατάξηρος, βλοστρισμὸν ἀπορίαν· Ἔκφυμα τὸ ἐξάνθημα, τὸ βλάπτεσθαι γυιοῦσθαι.] (Θηλυκόν.) Βλάβη . ἡ εἰς ψυχὴν ἐλάττωσις καὶ ἡ ἁμαρτία. ἀπὸ τοῦ βλάβω βλάβη. [Ὅμηρος· βλάβεται δὲ γούνατα. ὅθεν καὶ βλάβος. εἰ γὰρ ἦν ἀπὸ τοῦ βλάπτω, ὤφειλεν εἶναι βλάφη, ὡς σκάπτω, σκάφη.] Βλακεία . ἔκλυσις, μωρία, χαυνότης, μαλακότης, ῥαστώνη. οὐ γὰρ στρατηγῶν βλακείαις τὰ πράγματα ἐπέτρεψε. Βλασφημία . ἡ εἰς θεὸν ὕβρις. λέγεται δὲ καὶ ἡ κατὰ ἀνευθύνων γενομένη μέμψις. [παρὰ τὸ φήμη καὶ τὸ βάλλω, ἡ ταῖς φήμαις βάλλουσα.] Βλάστη . τὸ βλάστημα. Βλαύτη . εἶδος ὑποδήματος. σπεύδειν ἀπὸ ῥυτῆρος τουτέστιν ἀπὸ βλαύτης. καὶ βλαυτία τὰ ὑπὸ τοὺς πόδας σανδάλια. Βληχή . ἡ τῶν προβάτων φωνή. [ Βλήχων . ἡ γλήχων. ἔστι δὲ εἶδος βοτάνης.] ### beta 393 Βληχρά . ἀσθενής. Βλιτάδας . οἱ παλαιοὶ τὰς γυναῖκας ἀσθενεῖς ἔλεγον. Βλοσσυρῶπις . καταπληκτική. Βλῶσις . παρουσία. Βλωθρή . χλωρὰ, ἁπαλή. ———ταύτας ἁρμόσῃ βλωθρᾶς, Θηρίμαχε, πλατάνου. βλωθρὴ καὶ ἡ μακρὰ καὶ ἡ μεγάλη. [ἡ εἰς τὸν αἰθέρα μολίσκουσα, μολαιθέρη τὶς οὖσα καὶ κατὰ συγκοπὴν καὶ τροπὴν τοῦ μ εἰς τὸ β καὶ ἐκτάσει τοῦ ο εἰς ω , βλωθρή. ἢ παρὰ τὸ μολεῖν καὶ τὸ θορεῖν, ἡ θοροῦσα ταχέως.] (Οὐδέτερον.) Βλαύρια . σανδάλια. Βλάβος . ἡ βλάβη καὶ τὸ ἁμάρτημα. Βλέπος . τὸ βλέμμα. Βλέφαρον . τοῦ βλέποντος φάρος. ἢ παρὰ τὸ ἐν τῷ βλέπειν αἴρεσθαι. [ Βληχρόν . τὸ ἀσθενές. οὕτως Ὅμηρος καὶ Ἀλκαῖος. Πίνδαρος δὲ ἰσχυρὸν αὐτὸ λέγει.] Βληρόν . τὸ δέλεαρ. Βλῆτρον . τὸ σύμβαλμα. Βλήτροισι . τοῖς βεβλημένοις, τοῖς κεκολλημένοις. βλῶ, βλήσω, βλῆτρον. Βλίαρ . φύλλον συκῆς. Βλίφυλλον . σύκινον. Βλίτηρι . ὄργανον μουσικὸν φησὶν Ἰόβας. σκίνδαψον δὲ, μίμημα χορδῆς. ### beta 394 Βλύδιον . ὑγρόν. [ Βλωθρά . χλωρά· ἁπαλά· ἢ μακρὰ καὶ μεγάλα.] Βλίτον . εἶδος λαχάνου. τινὲς βλίττον γράφουσι. Βλακεύεται . μαλακίζεται. [Ξενοφῶν· εἴτις αὐτῷ δοκοίη τῶν πρὸς τοῦτο τεταγμένων βλακεύειν.] Βλάπτω . βρῶ τὸ ἐσθίω· τοῦτο γίνεται βλῶ κατὰ τροπὴν τοῦ ρ εἰς λ , καὶ κατὰ παραγωγὴν βλάπτω, ἀπὸ μεταφορᾶς τῶν ἐσθιομένων καὶ μηκέτι ὑγιῶν ὄντων. Βλεμμεαίνων . γαυριῶν· ἐπαιρόμενος· [ἢ μαργαίνων καὶ ἐνθουσιῶν. παρὰ τὸ βρέμω βρεμαίνω, τροπῇ τοῦ ρ εἰς λ καὶ πλεονασμῷ τοῦ ε .] [ Βλείμην, βλεῖο . εὐκτικόν.] Βλήμενος . ὥσπερ καὶ τὸ οὐτάσμενος ἀναδρομὴν ἔπαθε τοῦ τόνου, οὕτω καὶ τὸ βλήμενος, ἐκ τοῦ βεβλημένος κατὰ συγκοπήν. Βλίσαι . βαστάσαι. Βλίττειν . τὸ ἀφαιρεῖν τὸ μέλι ἀπὸ τῶν κηρίων. Βλιμάζειν . ἀποστάζειν τοῦ μέλιτος. ἔστι δὲ καὶ τὸ ψηλαφᾷν. [ὥς φησι Κράτης· ὡς μαλακὸν καὶ τέρεν τὸ χρωτίδιον, ὦ θεοὶ, καὶ ἐβλίμαζον αὐτήν. κυρίως δὲ βλιμάζειν τὸ τοῦ ὑπογαστρικοῦ καὶ τοῦ στήθους ἅπτεσθαι, ὅπερ ποιοῦσιν οἱ τὰς ὄρνιθας ὠνούμενοι.] Βλιμάττομεν . ψηλαφῶμεν, ἐπιθυμοῦμεν. Βλῆσθαι . ἀπὸ τοῦ βλῶ, βλήσω, βέβληκα, βέβλημαι, [βλῆσθαι, ἀφαιρέσει τῆς β ε .] ### beta 395 Βλώσκω . τὸ αὔξω. παρὰ τὸ μολῶ γίνεται παράγωγον μολίσκω, [ὡς γελῶ γελίσκω, καὶ γαμῶ γαμίσκω, καὶ μεταθέσει τοῦ μ εἰς τὸ β βολίσκω, καὶ ἐν ὑπερθέσει βλοίσκω, καὶ κατὰ συγκοπὴν καὶ ἐκτάσει τοῦ ο εἰς ω βλώσκω. Ἰστέον, ὅτι τὰ ἀπὸ μὲν τῆς πρώτης συζυγίας παραγόμενα διὰ τοῦ ισκω γίνονται, οἷον τελίσκω· τὰ δὲ ἀπὸ τοῦ ω διὰ τοῦ ασκω , οἷον γελάσκω.] Βλέπετε . ἐπισκέψασθε, προσέχετε. ἀποστολικὴ ἡ λέξις· βλέπετε τὴν κλῆσιν ὑμῶν, ἀδελφοί—. Βλιμαίνειν . τὸ στριγᾷν. (Ἐπίῤῥημα.) Βλακικῶς . ἀντὶ τοῦ βραδέως. ὡς βλακικῶς διακονεῖς. Τὸ Β μετὰ τοῦ Ο. (Ἀρσενικόν.) Βοηδρόμος . ὁ βοηθός. Βοηθός . ἀπὸ τοῦ εἰς βοὴν θεῖν. βοὴ γὰρ κυρίως ἡ μάχη, ὡς· —βοὴν ἀγαθὸς Μενέλαος. [ἢ παρὰ τὸ βοὴν καὶ τὸ θόος, ὁ εἰς τὴν βοὴν θόος καὶ ταχύς.] Βόθρος . ὄρυγμα, λάκκος. παρὰ τὸ βάθος, βάθρος καὶ βόθρος. Βόθυνος . τόπος τὶς ἰδίως οὕτω καλούμενος ἐν τῇ ἱερᾷ ὁδῷ, οὗ μνήμην Ἰσαῖος καὶ Καλλισθένης ποιεῖται. καὶ ὁ βόθρος, καὶ ὁ λάκκος, [καὶ τὸ ὄρυγμα.] ὥσπερ παρὰ τὸ θρασὺς γίνεται θράσυνος, οὕτως καὶ παρὰ τὸ βαθὺς βάθυνος καὶ βόθυνος. ### beta 396 Βολεών . κοπροθέσιον. Βόλιτος καὶ βόλβιτα . τὰ κόπρια. Βολβός . εἶδος ὀσπρίου ἢ καὶ κρομμύου. βολβὸς τὸ ὕδνον. Βόλιμος . μόλιμος καὶ κατ’ ἐναλλαγὴν βόλιμος. Βομβάλβιος . αὐλητὴς, παίζων. παρὰ τὸν αὐλόν. Βόμβος . ὁ τῶν μελισσῶν ἦχος. Βόμβρυξ . εἶδος σκώληκος. Βομβυλιός . εἶδος μελίσσης ἐκ πηλοῦ πλαττούσης τὰ κηρία. Βοοβόρους . ὀβολοὺς μεγάλους. Βοονόμος . ὁ τοὺς βοῦς νέμων καὶ βώσκων. Βορβόροπιν . κῆπον. σημαίνει καὶ τὸ μόριον. Βορβορυγμός . ὁ ἐπιφερόμενος ἦχος τοῦ ὕδατος, ἢ ἦχος ἐκ τοῦ στόματος τῆς καμήλου. [σύνθημα δέ ἐστι ταῖς καμήλοις καθεζομέναις ὁ τοιοῦτος ἦχος.] Βοῤῥᾶς . ἄνεμος ψυχρός. τινὲς δὲ ἓν ρ γράφουσι. Βορέας . παρὰ τὸ βάρος, * καὶ τροπῇ τοῦ α εἰς ο . * [ἢ παρὰ τὸ βορὰ, ὃ σημαίνει τὴν τροφήν. βορᾶς γὰρ ἡμῖν αἴτιος, αὔξων τοὺς καρπούς.] Βόρβορος . [παρὰ τὸ βάρος βάρβαρος, καὶ τροπῇ τοῦ α εἰς ο βόρβορος,] ὃ ἔστι τὸ περίττωμα τῆς γαστρός. [τοῦτο γὰρ ἐν τῷ ἄνω κείμενον βάρος ἐμποιεῖ. ἢ παρὰ τὸ βορὰ βορὸς καὶ βόρβορος,] ἡ ἐκ τῆς τροφῆς ὕλη. Βόσπορος . πόλις περὶ τὸν Ἑλλήσποντον, ἣν ὁ Βωχάνος ὁ Τοῦρκος ἐπὶ Ἰουστινιανοῦ βασιλέως ἐπόρθησεν. ὥς φησι δὲ Φιλέας, δύο Βόσποροι εἰσίν· ὁ μὲν κατὰ τὴν Προποντίδα, ὁ δὲ Θρακικός. ### beta 397 Βόσπορος . οἱονεὶ βοὸς πόρος. ὠνόμασται δὲ ἀπὸ τῆς Ἰοῦς τῆς θυγατρὸς Κάδμου. ταύτῃ γὰρ ἡ Ἥρα κατὰ ζῆλον οἶστρον ἔπεμψεν, ἥτις ἐλαυνομένη ὥσπερ πόρτις, παρῆλθε τὸν τόπον. Φύλαρχος δέ φησιν, ὅτι οἱ ἐντὸς τοῦ Εὐξείνου Πόντου ἦσαν ἄπειροι τῆς γεωργίας· οἱ δὲ ἐκ τοῦ, ἔμπειροι· διὸ καὶ Βόσπορος ἐκεῖνο τὸ μέρος τοῦ πελάγους, ὅτι ἐσπείρετο. τινὲς δὲ τοὺς στενοὺς πορθμοὺς βοσπόρους εἰρῆσθαι [λέγουσιν. ἢ ὅτι τὸ παλαιότως σχεδίας πηγνύντες καὶ βόας ὑποζευγνύοντες εἰς τὸ πέρας διεπεραιοῦντο.] Βόστρυχος . ὁ πλόκαμος. παρὰ τὸ βόστρυχον βόστρυχος, [ὁ βοτρυοειδής· μετὰ σχήματος γὰρ βοτρυοειδοῦς ἀπήρτηται.] Βορός . πολυφάγος. Βοτῆρες . ποιμένες. Βούλιμος . ὁ ἐπιτεταμένος λιμός. Βούβρωσις . ὁμοίως. εἴρηται δὲ, ὅτι βοῦς λυμαίνεται, καὶ τοὺς βοῦς βρῶσιν ποιεῖ. Βουφάγος . πολυφάγος. Βοῦφος . ὄρνεον. βοῦφος ἐπιφοιτᾷ, ἐπὶ τῶν ἀσυνέτων καὶ παχυφρόνων εἴρηται. Βουργαών . ὄρος ἑσπέριον, ἔνθα Βελισσάριος διαφόρους πολέμους διήνεγκε. Βουκόλος . ὁ τῶν βοῶν νομεὺς, βουκόνος τὶς ὤν. παρὰ τὸ κονεῖν περὶ τὰς βοῦς, ὅ ἐστιν ἐνεργεῖν καὶ διατρίβειν. ἢ βουσὶ κεκλόμενος, ὅ ἐστιν ἐγκελευόμενος. [ἢ παρὰ τὸ κέλλω, ὁ ἅμα τοῖς βουσὶ κέλλων. Δίδυμος παρὰ τὸ κομεῖν εἰρῆ‐ ### beta 398 σθαι· ἵν’ ᾖ βουκόμος, ὡς ἱπποκόμος, καὶ κατὰ τροπὴν βουκόλος.] Βούτας . ὁ τῶν βοῶν νομεύς. ἀττικῶς δὲ εἴρηται. [ Βουληφόρος . ἡγεμών· ἄρχων· βουλευτής.] Βουγάϊος . [ὁ μέγα ἐπὶ τῇ βοᾷ γαυριῶν. ἢ ἀπὸ τοῦ βοῦ καὶ τοῦ γαία συνθέτου γίνεται βουγάϊος.] ἢ παρὰ τὸ γαίειν τὸ γαυριᾷν, ὅπερ καὶ αὐτὸ παρὰ τὸ γαῖα γέγονεν, ἵν’ ᾖ ἀπὸ τοῦ μεγέθους τῆς γῆς, ὁ μεγαλόφρων. Βουπλήξ . τὸ βούκεντρον. ἀπὸ τοῦ πλήσσειν τὸν βοῦν. Βουμολγός . ὁ τὰς βοῦς ἀμέλγων. Βουλυτός . ἡ δειλινὴ ὀψία, ὅτε οἱ βόες ἀπολύονται τῶν ἔργων. Βούπαλος . ὄνος. Βουνίτης . ὁ βουκόλος, ὁ βοηλάτης. Βουνός . ὁ ὀρώδης καὶ γεώλοφος τόπος. Βουγάϊος . ὁ μεγαλόσωμος. Βουχανδής . ὁ λέβης. Βουπρῆσται . ὄνομα ὄφεων. Βουβών . τὸ πάθος, ὅπερ τινὲς βομβῶνα λέγουσι. [Ἡρωδιανός·] βουβὼν ἐπήρθη τῷ γέροντι. καὶ ῥῆμα βουβωνιῶ εἴρηται, ἀπὸ τοῦ ἐπαίρεσθαι, καὶ μεγάλως βαίνειν εἰς οἴδημα. Βουκέφαλος . ὁ ἵππος τοῦ Ἀλεξάνδρου, οὐχ ὅτι βοὸς κέρατα εἶχε· τοῦτο γὰρ ψευδές· ἀλλ’ ὅτι οὕτω ἐν Θεσσαλίᾳ ἐκαλοῦντο οἱ ἵπποι. Βοῦς . παρὰ τὸ βῶ τὸ τρέφω. ὁ τρέφων ἡμᾶς ἐκ τῆς περὶ τὴν γῆν ἐργασίας. [οὐ δυνάμεθα δὲ ### beta 399 λέγειν ἐπὶ τῆς αἰτιατικῆς τῶν πληθυντικῶν τοὺς βόας, καὶ κατὰ κρᾶσιν βοῦς· τὸ γὰρ α οὐ κιρνᾶται εἰς τὴν ου , ἀλλ’ εἰς τὴν ω , κρείττονα κρείττω· ἀλλὰ λέγομεν, ὅτι ὁμοφωνία γέγονε τῆς εὐθείας τῶν πληθυντικῶν καὶ τῆς αἰτιατικῆς· πᾶσα γὰρ εὐθεῖα πληθυντικῶν εἰς ς λήγει, καὶ συναιρουμένη τὴν τελευταίαν συλλαβὴν, ἔχει τὴν αἰτιατικὴν καὶ κλητικὴν ὁμόφωνον αὐτῇ.] Βούσιρις . ὁ τῆς Αἰγύπτου βασιλεὺς, ἀφ’ οὗ καὶ ἡ πόλις καλεῖται. ἵν’ ᾖ ὁ ἰσχυρὸς, ὁ δυνάμενος βοῦς ἄγειν σειραῖς, ὥστε δύνασθαι μόνον. [τὰ δὲ εἰς ρις βαρύτονα διὰ τοῦ ι , οἷον· ἔρις, ἴρις, δῆρις, Σίρις, ὄνομα πόλεως Φοινίκων, κίσιρις, εἶδος ὀρνέου, Τίρις, ὄνομα κύριον, Ὄσιρις, ὁ Διόνυσος παρ’ Αἰγυπτίοις, καλάσιρις, ξίρις, εἶδος φυτοῦ. πρόσκειται βαρύτονον, διὰ τὸ χειρὶς, τὸ χειρομάνικον.] Βοώτης . ἄστρον πλησίον τῶν ἄρκτων. ὁ δ’ αὐτὸς καὶ ἀρκτοφύλαξ καλεῖται. Βούπαις . νέος ἀφῆλιξ. (Θηλυκόν.) Βότρυς . παρὰ τὸ βῶ τὸ πατῶ. ἢ παρὰ τὸ τοῖς ποσὶ τρίβεσθαι, πότρυς καὶ βότρυς. ἢ παρὰ τὸ τὴν πόσιν ῥεῖν. Βοή . ἡ φωνή. παρὰ τὸ βέω τὸ βαίνω, ἡ διὰ τῆς ἀρτηρίας βαίνουσα. [ἢ παρὰ τὸ βέω, τὸ τρέφω, ἡ ἐκ τῶν τρεφομένων πνευμάτων πεμπομένη.] [ Βολίς . ἀκόντιον.] Βόλος . ἡ δρόσος, καὶ τὸ δίκτυον. ### beta 400 † Βολένη . τὸ κρέας τὸ περὶ τὸ στόμα τῆς γαστρός.† † Βοῶτα . παρὰ Λάκωσιν ἡ ὀδύνη.† Βορά . ἡ τροφή. παρὰ τὸ βῶ τὸ τρέφω. Βόσις . ἡ τροφή. Βόττεια . πόλις Μακεδονίας. Βούβοτος . ἡ πολλὴν τροφὴν ἔχουσα. Βουχίλου . εὐτρόφου. —βουχίλου κράτορες Ἀρκαδίας. Βουπρῆστις . λαχάνου ἀγρίου γένος, ὅμοιον τῷ σίνηπι. Βούδεια . πόλις ἐν Μαγνησίᾳ. Βοῦνις . ἡ βουνώδης γῆ. παρὰ τὸ βουνός· βουνὸς δέ ἐστιν ὁ ὀρώδης καὶ γεώλοφος τόπος. Βουρδιγάλα . πόλις Κελτογαλατίας. Βουθία . πόλις Ἰωνίας. ὁ πολίτης Βουθαῖος. Βούκαια . πόλις Φωκίδος. Βουκάπη . ἡ φάτνη τῶν βοῶν, ἐν ᾗ οἱ βόες κάπτουσιν. ἀπὸ γὰρ τοῦ κάπω τὸ ἐσθίω ἡ κάπη γίνεται. Βουλὴ [ἁγίων .] ὁ σύλλογος τῶν ἁγίων. βουλὴ, γνώμη καὶ βουλευτήριον. βουλὴ, ὄρεξις ζητητικὴ παρὰ τῶν ἐφ’ ἡμῖν πρακτέων γενομένη· βούλεται γὰρ τὶς, εἰ ὀφείλει μετελθεῖν τοῦτο τὸ πρᾶγμα ἢ οὔ. Βούλησις . ποιὰ φυσικὴ θέλησις, ἤγουν φυσικὴ καὶ λογικὴ ὄρεξις τινὸς πράγματος. διαφέρει δὲ βούλησις καὶ προαίρεσις· προαίρεσις μὲν γὰρ οὐκ ἔστι τῶν ἀδυνάτων, βούλησις δ’ ἔστι τούτων· οἷον εἴτις εἴποι βούλεσθαι ἐν τῷ παρόντι αἰῶνι ἀποθανατισθῆναι· τοῦτο γὰρ ἡμῖν ἀρτίως ### beta 401 ἀδύνατον· καὶ ἡ μὲν βούλησις καὶ περὶ τὰ [μὴ δι’] ἡμῶν πραττόμενα, ὥσπερ ἂν [εἴτις] εἴποι βούλεσθαι τόνδε τὸν ἀθλητὴν νικῆσαι· προαιρεῖσθαι δὲ οὐκ ἄν τις ἐρεῖ τοῦτο· ἡ γὰρ προαίρεσις ἐπὶ τῶν δι’ ἡμᾶς ἀεὶ πραττομένων λέγεται. ἔτι ἡ μὲν βούλησις μᾶλλον ἐστὶ τοῦ τέλους, ἡ δὲ προαίρεσις τῶν περὶ τὸ τέλος, οἷον· ὑγιαίνειν βουλόμεθα, προαιρούμεθα δὲ τὰ δι’ ὧν ὑγιανοῦμεν. † Βόστρα . ἡ πόλις.† * Βολίς . ἀκόντιον. βολὶς καὶ ἡ ἀστραπή. * Βοή . ἡ μεγάλη φωνὴ καὶ ἡ μάχη. ὡς τό· βοὴν ἀγαθὸς Μενέλαος. Βοῶπις . ἡ μεγαλόφθαλμος. βοῶπις Ἥρα. Βόμβησιν . θρύλλησιν. τοῦ θεολόγου· καὶ τῆς μεγάλης ἐκείνης βομβήσεως. Βοιωτία . ἡ Εὔριπος. καὶ Βοιωτεῖς. Βοανεργές . υἱοὶ βροντῆς. (Οὐδέτερον.) Βόεια . μεγάλα. Ἀριστοφάνης· ῥήματ’ ἂν βόεια δώδεκ’ εἶπε. Βόλινον . κώμη τῆς Ἀχαΐας πλησίον Πατρῶν. Βόλιτον . βόλβιτον δὲ οἱ Ἴωνες. οἱ δὲ ἄλλοι καὶ Ἱππώναξ· βολβίτου κασιγνήτην. καὶ βολίτιον κατὰ παραγωγήν. εἴρηται δὲ οἱονεὶ βοὸς λιτὸν, τὸ ἁμάρτημα τὸ κοπρῶδες, καὶ πλεονασμῷ τοῦ β βόλβιτον. Βομβύλον . σκεῦος στρογγυλοειδές. Βοίδιον . βοΐδιον. Βορόν . βρωτικὸν, ὀξύτατον. ### beta 402 Βοσόρ . παρ’ Ἑβραίοις τὸ ἀπὸ κόκκου βεβαμμένον ἱμάτιον. Βοτά . τὰ πρόβατα. Βοτηρικὰ κύπελλα . ποτήρια ποιμενικά. Βούτορα . τὰ πλήττοντα τοὺς βόας. Βούδειον . τόπος. καὶ Βουδειανός. Βουκελάτου . ἄρτου ἐλατοῦ, ὃς λέγεται κολλίκιον. Βούτομον . εἶδος χόρτου. Βούτυρον . τὸ λιπῶδες τοῦ γάλακτος. Βουστάθμιον . τὸ βουστάσιον. Βουκόλημα . θέλγιστρον, ἀποπλάνημα, ἀπάτημα. Βούλευμα . τὸ ἴδιον. Βούλημα . τὸ δημόσιον. Βουλευτόν . οὐ τὸ τέλος, ἀλλὰ τὸ πρὸς τὸ τέλος, ἢ ὃ τῶν πραττομένων ἐφ’ ἡμῖν ἔστι. Βούσυκον . εἰώθασι τῇ προσθήκῃ τοῦ ἵππου ἢ τοῦ βοὸς τὸ μέγεθος τοῦ ὑποκειμένου δηλοῦν· ἀπὸ μὲν τοῦ βοὸς, βούσυκον, βούπαις, βούλιμος, ἀπὸ δὲ τοῦ ἵππου, ἱπποσέλινον, ἱππογνώμονα, τὸν μεγαλογνώμονα. (Ῥῆμα.) Βοάδει . ὀκνεῖ. Βοηδρομεῖν . μετὰ σπουδῆς παραγίνεσθαι. Βοῇς . ἀντὶ τοῦ βοᾷς. ἔστι δὲ δωρικόν· καὶ μηδεὶς οἰέσθω ἀπὸ τοῦ βοᾷς γεγονέναι, ἀλλ’ ἀπὸ τοῦ βοάεις κατὰ κρᾶσιν τοῦ α καὶ ε εἰς η , ὡς γελῇς ἀπὸ τοῦ γελάεις, οὐκ ἀπὸ τοῦ γελᾷς. Βολβεῖται . μεγαλοῤῥημονεῖ. Βοράζειν . παρὰ τὸ βορὰ, βοράζω, βοράζειν. ### beta 403 Βόσκω . παρὰ τὸ βῶ τὸ τρέφω. [ὁ μέλλων βόσω, καὶ πλεονασμῷ βόσκω· ὡς τιτρώσω, τιτρώσκω, θνήσω, θνήσκω. ἐξ οὗ βόσις, ἡ τροφὴ, καὶ συβώτης.] Βομβάζειν . φθέγμα ἐπὶ τὸ διασύρειν καὶ τωθάζειν λεγόμενον. Βουκολήσας . ἀπατήσας. Βουλιμιᾷ . λιμώττει, πεινῇ λίαν. Βουλεύσας . ἀντὶ τοῦ βουληθείς. Βουλεύοντι . ἀντὶ τοῦ συμβουλεύοντι. Βουλομένῳ . γλιχομένῳ, ἐπιθυμοῦντι. Βουβωνιῶ . φλεγμαίνω τοὺς βουβῶνας. ἐγὼ μὲν οὖν εἰς τὸ βαλανεῖον βούλομαι [ἀπελθεῖν·] βουβωνιῶ γὰρ τὰ νεφρὰ ὑπὸ τῶν κόπων. Βοῶμεν . ὀμόσωμεν. Βοώμενον . ἐπικαλούμενον. Βοῷεν . βοάοιμι βοῷμι, τὸ τρίτον τῶν πληθυντικῶν βοάοιεν βοῷεν. (Ἐπίῤῥημα.) Βοτρυδόν . ἡ ἑτέρα τῆς ἑτέρας ἐχομένη, ὡς ῥάγες τῶν βοτρύων. Τὸ Β μετὰ τοῦ Ρ. (Ἀρσενικόν.) Βραβεῖς . οἱ ἐν τοῖς ἀγῶσι κήρυκες. Βραβευτής . διοικητὴς, κριτὴς, παροχεύς. βραβευτὴς δὲ οὐ πάνυ τι λέγεται, ἀλλὰ μᾶλλον βραβεύς. Πλάτων· ἐπιστάτας τὲ καὶ βραβέας. ### beta 404 ἐν δὲ τῷ Πρωταγόρᾳ· βραβευτὴν αἰσχρὸν εἴη αἱρεῖσθαι. Βρασμὸς γῆς . ὅταν καχλάζῃ μετὰ κινήματος. ἐκτιναγμὸς δὲ, ὅταν ἀναριπτῆται. Βραδύς . ὁ ἀργὸς, ὁ μὴ ἀγχίνους. κἀπιλήσμων καὶ βραδύς. παρὰ τὸ βάρος βαρὺς καὶ ἐν ὑπερθέσει τοῦ ρ καὶ πλεονασμῷ τοῦ δ βραδύς. Βράσσων . ὁ βραδὺς καὶ βραχύς· ἑκάτερα γὰρ σημαίνει. Βραχίων . ὅτι βραχύτερός ἐστι τοῦ λοιποῦ μέρους. βραχίων τροπικῶς καὶ ἡ δύναμις. Βραχύς . κατὰ τροπὴν τοῦ λ εἰς τὸ ρ · παρὰ γὰρ τὸ ἀποβεβλῆσθαι μέρος καὶ ἐλάσσονα γενέσθαι. Βρεγμὸς καὶ βρέγμα . τὸ ὑπερμετώπιον μέρος, ἢ τὸ τῆς κεφαλῆς ἄκρον κρανίον. [τοῦτο γὰρ πρῶτον βρέχεται.] Βριήπυος . μεγαλόφωνος. Βρινοί . οἱ βάτραχοι. Βριάρεως . ὁ ἑκατόγχειρ θεός. Βρίμος . δυνατὸς, ἰσχυρὸς, γενναῖος. Βριαροί . βαρεῖς, ἰσχυροὶ, στερεοί. Βριαρόχειρ . ὁ ἰσχυρὸς καὶ δυνατὸς τὴν χεῖρα. Βρόμιος . ὁ Διόνυσος. Βροτολοιγός . ἀνθρωποκτόνος. λοιγὸς γὰρ ὁ ὄλεθρος. βροτολοιγὸς Ἄρης. Βροτός . ὁ ἄνθρωπος. παρὰ τὸ μείρω τὸ μερίζω γίνεται μορτὸς, καὶ καθ’ ὑπέρθεσιν τοῦ ρ ### beta 405 καὶ τροπὴν τοῦ μ εἰς β βροτὸς, ὁ μεμερισμένην ἔχων τὴν φωνήν. Βρότος . τὸ μετὰ κονιορτοῦ αἷμα τοῦ ἀνθρώπου, καὶ οὐκ ἄλλου ζώου· βροτὸς γὰρ ὁ ἄνθρωπος. Βρόμος . ὁ τοῦ πυρὸς ἦχος, ἀπὸ τοῦ βρέμω τὸ ἠχῶ. ἔστι δὲ ποιὰ φωνή. βρῶμος δὲ τὸ φυτὸν, * καὶ ἡ δυσωδία· * μέγα. Βρόγχος . ὁ λαιμὸς, ὃν καὶ φάρυγα καλοῦμεν, καὶ ἐπὶ τῶν ἰχθύων τῶν τὰ βράγχη ἐχόντων. εἴρηται δὲ παρὰ τὸ βρέχω, βρέχος τὶς ὢν, ὁ ἐν τῷ σιτεῖσθαι καὶ πίνειν βρεχόμενος. καὶ ἡ μὲν συνήθεια βρόγχον λέγει· οἱ δὲ ἀρχαῖοι βράγχον· ὅθεν καὶ βραγχιᾷν τὸ παθητικὸν εἴρηται. πεποίηται δὲ ἡ λέξις τοῦ βρόγχου ἀπὸ τοῦ γινομένου ἤχου ἐν τῷ καταπίνειν. Βρόχθος . τὸ ὀλίγον πόμα, καὶ ἡ φάρυγξ, δι’ ἧς καταπίνομεν. εἴρηται παρὰ τὸ βρέχω, βέβροχα. Βρόχος . τὸ τῆς ἀγχόνης σχοινίον. Ὅμηρος· ἁψαμένη βρόχου— κυρίως δὲ βρόχος τὸ εἰς τὰς ἀγκύρας καὶ εἰς τὰ ἀπόγεια σχοινίον, διὰ τὸ βρέχεσθαι. καὶ βρόχος ἡ ἀνάγκη παρὰ τῷ Ἀποστόλῳ· οὐχ’ ἵνα βρόχον ὑμῖν ἐπιβάλω. Βροῦχος . ἡ κάμπη, ἢ ἡ νεογενὴς καὶ ἄπτερος ἀκρίς. βροῦχος δὲ παρὰ τὸ βρύκειν, ὃ σημαίνει τὸ ἐσθίειν. * Βρουμαχία . ἑλληνικὴ ἑορτὴ τοῦ Διονύσου. * Βρυγμός . ἡ σύντομος ἐδωδὴ, ἢ τρισμὸς ὀδόντων, ἢ μυλῶν ἀκόνησις. παρὰ τὸ βρύκω τὸ ἐσθίω. [ὡς νύσσω νυγμὸς, οὕτω βρύκω βρυγμός.] ### beta 406 Βρωτός . ὁ βεβρωμένος. Βρῶμος . τὸ φυτόν. Βραβευτάς . τοὺς τῶν ἀγωνιζομένων κριτὰς καλοῦσιν· οὗτοι γὰρ τοῖς νικῶσι τῆς νίκης τὴν ψῆφον ὀρέγουσι. καταβραβεύειν δέ ἐστι τὸ ἀδίκως βραβεύειν. ὁ Ἀπόστολος· μηδεὶς ὑμᾶς καταβραβευέτω. (Θηλυκόν.) Βραχυμυθίας . ἤτοι βραχυλογίας. Βρετανία . νῆσος περὶ τὸν ὠκεανόν. τινὲς δύο ττ γράφουσι. Βριαρά . βαρεῖα, ἰσχυρά. Βρούτιδες . γυναῖκες οὕτω καλούμεναι. Βροντή . ἡ ὑπὸ πνεύματος ἐν τοῖς νέφεσι γενομένη ἔκρηξις, ἥτις πρὸς τὴν τῶν νεφῶν πυκνότητα βίᾳ φερομένη ποιεῖ ἐν τῇ πληγῇ ψόφον· ἢ ὅταν πνεῦμα ξηρὸν καὶ βίαιον κοιλότησι νεφέλης ἐναπολειφθὲν, καὶ ὑπὸ εὐτονίας τοῖς κοιλώμασι τῶν νεφῶν ἐνστρεφόμενον ζητεῖ διέξοδον πρὸς τὰ ἄνω. ἀντέχουσαι μὲν οὖν ἐπὶ τῆς ἄγαν πιλήσεως αἱ νεφέλαι, τὸν τραχὺν ἐκεῖνον ἐκ τῆς τοῦ πνεύματος παρατρίψεως ἀποτελοῦσιν ἦχον· ἐπειδὰν δὲ ὥσπερ πομφόλυγες περιταθεῖσαι τῷ πνεύματι ἐπιπλέον ἀντέχειν καὶ στέγειν ἀδυνατήσωσι, βιαίως ἀποῤῥηγνύμεναι καὶ πρὸς τὴν ἔξω διαπνοὴν διεῖσαι τὸ πνεῦμα, τοὺς κατὰ τὰς βροντὰς ἀποτελοῦσι ψόφους, καὶ ἀστραπὴν ἐργάζεσθαι πέφυκεν. εἴρηται δὲ παρὰ τὸ βρόμον, ὃ σημαίνει τὸν τοῦ πυρὸς ἦχον· ἔμπυρος γὰρ ἡ βροντή. ### beta 407 Βρώμης . βρώσεως, τροφῆς. οἷον· —μνησθησώμεθα βρώμης. Βρύοικος . ἡ ἄγκυρα, ἡ τὸν βυθὸν οἰκοῦσα. (Οὐδέτερον.) Βραβεῖον . ἐπινίκιος ἀμοιβὴ, ἢ ὁ παρὰ τῶν βραβευτῶν ἢ μᾶλλον τῶν βραβέων διδόμενος στέφανος τῷ νικῶντι. Βράβηλλα . τὰ καλούμενα δαμάσκηνα. τὰ αὐτὰ καὶ κοκκύμηλα καὶ μάδρυα. βοράβηλα τινὰ ὄντα, τὰ τὴν βορὰν ἐκβάλλοντα· εἰσὶ γὰρ μαλακτικὰ τῆς γαστρός. Βραδύτερον , οὐ βράδιον [λέγουσι,] ὅτι μὴ Ἡσίοδος μόνος εἴρηκε βράδιον συνεσταλμένως· —βράδιον δὲ Πανελλήνεσσι φαείνει. Βραχιόλια . ἃ παρ’ ἡμῖν χλιδόνες καλοῦνται. Βραχυτελές . σύντομον, μικρόν. Βραχύ . ὀλίγον. Βράκανα . ἄγρια καὶ δύσπλυτα λάχανα. Βρέβιον . ἡ ἐπίτομος καὶ σύντομος γραφή. βρεβίω γὰρ κατὰ Λατίνους τὸ τέμνω. * γράφεται καὶ τὸ βραχὺ καὶ ὀλίγον. * καὶ βρεβίτα ἡ συντομία. Βρέτας . εἴδωλον, ἄγαλμα. παρὰ τὸ βροτὸς βρέτας κατὰ τροπήν. κυρίως δὲ τὸ ἀπὸ ξύλου πεποιημένον ἀνθρώπου ἄγαλμα. Βρέχμα καὶ βρέγμα . τὸ ὑπερμετώπιον μέρος, ὅπερ ὁ ποιητὴς βρεχμὸν καλεῖ. λέγεται δὲ τὸ ### beta 408 τῆς κεφαλῆς ἄκρον κρανίον. ὥσπερ παρὰ τὸ ἔχω γίνεται ἐχμὸς καὶ συνεοχμὸς, οἷον· —καὶ αὐχένος συνεοχμῷ. οὕτω παρὰ τὸ βρέχω βρεχμὸς καὶ βρέχμα· τοῦτο γὰρ πρῶτον βρέχεται. Βρέφος . παρὰ τὸ φέρβω τὸ τρέφω γίνεται φέρβος καὶ κατὰ μετάθεσιν τῶν στοιχείων βρέφος. Βρεντήσιον . πόλις περὶ τὸν Ἀδρίαν. Βριαρόν . ἰσχυρὸν, βαρύ. παρὰ τὸ βία βιαρὸν καὶ πλεονασμῷ τοῦ ρ βριαρόν. [ἔνθεν τὸ Βριάρεως. ἢ παρὰ τὸ βρίω, ἀφ’ οὗ καὶ βρίθω.] Βροτόεντα . ᾑμαγμένα. βρότος γὰρ τὸ μετὰ κονιορτοῦ αἷμα τοῦ ἀνθρώπου. Βρόνδον . εἶδος διαλέξεως. Βροντήσιον . χώρα Ἰταλίας. Βρόμιον πῦρ . ἠχητικόν. Βρύον . τὸ ἐκ τῆς θαλάσσης ἀχυρῶδες ἐκφερόμενον, καὶ τὸ προχεόμενον. Βρύτια . τὰ τῆς σταφυλῆς πιέσματα. παρὰ τὸ τοὺς βότρυς βρύτια. οἱ δὲ Ἀττικοὶ τὰ τῶν ἐλαιῶν ἀλέσματα. Βρύελλα . τὰ βροῦλλα καὶ βρύλλια. βρυλλίῳ δέδεται. Βρύχιον . βυθιζόμενον. Βρύχια ὕδατα . τὰ ὑπὸ γῆν ἐφιγμένως διακείμενα, καὶ ἦχον ἄνωθεν ἀποτελοῦντα. Βρέφος . ἀπὸ γεννήσεως ἕως τεσσάρων ἐτῶν. ### beta 409 (1t) (Ῥῆμα.) Βραβεύει . διανέμει. Βράσσω . τὸ ζέω. ὅπερ ἀναβράσσω λέγουσιν Ἀττικοὶ, ἐπὶ τοῦ ἀποτελέσματος λαμβάνοντες τὴν λέξιν. Ἀριστοφάνης· ἀναβράττω κίχλας. ἀντὶ τοῦ ἑψίω. εἴρηται παρὰ τὸ βάρος, ἢ βαρῶ, βαράσσω, [καὶ κατὰ συγκοπὴν βράσσω.] Βραχυμυθεῖν . τὸ βραχυλογεῖν. Βρενθύεται . μεγαλοφρονεῖ, ἐπαίρεται, ἢ προσποιεῖται ὀργίζεσθαι. βρένθυον γάρ ἐστι μῦρον· τοῖς οὖν ἀλαζόσι καὶ τρυφεροῖς ἀκολουθεῖ μύρῳ χρίεσθαι. ἀπὸ τούτου δηλαδὴ τοὺς θρυπτομένους βρενθυομένους λέγουσι. Βρέχειν . ἐπὶ τοῦ πίνειν λέγεται. καὶ ὑποβεβρεγμένος ὁ μέθυσος. τὸ δὲ βρέχειν ἀπὸ τοῦ ἤχου τοῦ ὕδατος, ὀνοματοποιΐα ἡ λέξις. [καὶ Ὅμηρος· —ἀμφὶ δέ οἱ βρέχεν. ἢ παρὰ τὸ βάλλω, βαλλῶ, καὶ βρῶ, βρέχω.] Βρίθει . βαρεῖ. Βριμάζει . λέοντος χρῆται φωνῇ. Βριμαίνω . τὸ ὀργίζομαι. καὶ βριμούμενος. Βριμήσαιο . ὀργισθείης. Βρίζοντες . νυστάζοντες, κοιμώμενοι. Βρίξαι . τὸ μετὰ βορὰν καὶ τροφὴν κατευδῆσαι. Βρυάζει . θάλλει καὶ τρυφᾷ. ### beta 410 Βρύει . τέθηλεν, ἀνθεῖ. Βρύχεται . μαίνεται. τοῦτο κυρίως ἐπὶ τῶν λεόντων. Βρυκάω . ἐσθίω. Βρύκουσα . τρώγουσα, κατεσθίουσα, τοὺς ὀδόντας τρύζουσα. Βρύττοντες . πυρέττοντες. οὕτως οἱ Ἀθηναῖοι. παρὰ τὸν βρύχετον, ὃ σημαίνει τὸν πυρετόν. Βρωμᾶσθαι . ὀγκᾶσθαι. ἐπὶ ὄνου δὲ λέγουσι τοῦτο. λέγεται καὶ ὀγκᾶσθαι ἐπὶ ὄνου, ἀλλὰ σπάνιον τοῦτο. Βρωμούμενοι . βρῶμον ἐσθίοντες. Βρύλλων . ὑποπίνων. (Ἐπίῤῥημα.) Βραχέως . δι’ ὀλίγου. Βρεκεκεὲξ, κοὰξ, κοάξ . ἐφύμνιον ἐν βατράχοις. οὕτως Ἀριστοφάνης. Τὸ Β μετὰ τοῦ Υ. (Ἀρσενικόν.) Βύας . εἶδος ὀρνέου νυκτερινοῦ. Δίων· καὶ βύας ὤφθη. καὶ βύαι ὤφθησαν. Βύβλις . ὄνομα κύριον. ἀδελφὸς Κάννου, ἀμφότεροι δυστυχήσαντες. Βύβλος . ὁ πάπυρος, ἐξ οὗ καὶ βυβλία τὰ ξυλοχάρτια. καὶ Βύβλος πόλις Φοινίκης ἀρχαιοτά‐ ### beta 411 τη εἴρηται, ὅτι τὰ ἐν αὐτῇ τιθέμενα βυβλία ἄσηπτα διαφυλάττεται. [τὸ ἐθνικὸν Βύβλιος, καὶ Βυβλίας.] Βύθιος . ὁ ἐν τῷ βυθῷ. Βυθός . τὸ βάθος, τροπῇ τοῦ α εἰς υ . ἢ παρὰ τὸ βύζω, βυστὸς καὶ βυθός. Βύκτης . ἠχητικός. καὶ Ὅμηρος· ἔνθα βυκτάων ἀνέμων— παρὰ τὸ βύω, ἔνθεν βεβυσμένος, οὗ παράγωγον βύζω, βέβυκται. παρὰ γοῦν τὸ βέβυκται βύκτης. Βυκανῆται . σαλπιγκταί. Βυρσάτονος . τοῦ τυμπάνου. Βυρσοδέψης . σκυτοτόμος. παρὰ τὸ τὰς βύρσας δεψῆσαι, ὅ ἐστιν ἁπαλύναι. Βυσαυχήν . ὁ τοὺς ὤμους συνέχων ἐπὶ τὸν τράχηλον. Βυσσός . ὁ βυθὸς παρὰ Ἡροδότῳ. τροπῇ τοῦ θ εἰς ς καὶ πλεονασμῷ ἑτέρου ς βυσσός. ἔστι δὲ βύσσος εἶδος βοτάνης, ἐξ οὗ τὰ ἀπ’ αὐτῆς βαπτόμενα βύσσινα λέγονται. (Θηλυκόν.) Βύζα . ἡ Κωνσταντινούπολις. Βυζάνη καὶ Βυζία . ὀνόματα πόλεων. Βυκάνη . ὄργανον μουσικόν. Βύρσα . παρὰ τὸ δέρω τὸ ἐκδέρω, ὁ μέλλων αἰολικῶς δέρσω, καὶ δέρση, ἡ βύρσα ἡ ἐκδερομένη τοῦ σώματος. [ἢ παρὰ τὸ ῥύω, ῥύσα, ἡ περιῤῥεομένη τῷ ἱδρῶτι.] (Οὐδέτερον.) Βύσσινον . τὸ κόκκινον. ### beta 412 Βυβλίον καὶ βιβλίον διαφέρουσι . βυβλίον λέγεται τὸ ξυλοχάρτιον καὶ τὸ ἄγραφον, ὡς· ἐπὶ τῷ βυβλίῳ σου πάντες γραφήσονται. βιβλίον δὲ, τὸ γεγραμμένον, ι . Βυζάντιον . ὅτι τὸ Βυζάντιον Σεβήρου βασιλέως Ῥωμαίων τετείχιστο γενναίῳ τείχει πεποιημένῳ μυλίτῃ λίθῳ εἰς τετράγωνον εἰργασμένῳ. ἑπτὰ μὲν γὰρ ἦσαν ἀπὸ τῶν Θρᾳκίων πυλῶν πύργοι. Βύκηνον . ἡ σάλπιγξ. (Ῥῆμα.) Βυκηνίζω . σαλπίζω. Βύουσι . φράττουσι, καλύπτουσιν. ἔνθεν καὶ ἀκρόβυστος, ὁ τὸ ἄκρον βεβυσμένον ἔχων. Πισίδης· ἐρῶ δέ σοι νῦν, εἴπερ οὐ βύειν θέλεις. Βύσωσι . φράξωσι. Βυσσοδομοῦντες . ἐκ βάθους σκεπόμενοι. Βυσσοδομεύειν . τὰ κεκρυμμένα βουλεύεσθαι καὶ ἐνθυμεῖσθαι καὶ οἱονεὶ ἐν βυθῷ τινὶ οἰκοδομεῖν. Βύω . τὸ ἀσφαλίζω. (Ἐπίῤῥημα.) Βύζην . ἀθρόως, πυκνῶς, ἐπαλλήλως. ὁ δὲ τὰ φρέατα φορυτοῦ καὶ τῇ ἐπιτυχούσῃ ὕλῃ βύζην ἐνέπλησε. καί· βύζην τὰς τριήρεις ὁρμίζοντες. Τὸ Β μετὰ τοῦ Ω. (Ἀρσενικόν.) Βῶλος . ὄνομα κύριον. καὶ βῶλος τὸ βωλάκιον, καὶ βῶλος ἡ γῆ. παρὰ τὸ βῶ τὸ τρέφω, ὅθεν καὶ βῶστρον, γίνεται βῶλος, ἐξ αὐτοῦ βῶλαξ, ὡς λίθος λίθαξ. [ἢ παρὰ τὸ ὑπὸ τῶν βοῶν ### beta 413 ἀλοᾶσθαι, κοπτομένη. ἢ παρὰ τὸ πωλεῖσθαι, καὶ συνεχῶς περὶ αὐτὴν στρέφεσθαι. οἷον· οὔ τί ποτ’ εἰς ἀγρὸν πολέσκετο.] Βωμολόχοι . ἀπατεῶνες, πανοῦργοι, ἀσεβεῖς, ἱερόσυλοι· τινὲς γὰρ ἐν τοῖς βωμοῖς λοχῶντες καὶ ἐνεδρεύοντες τὰ τοῖς θεοῖς συναγόμενα ἀπεσύλων. κυρίως δὲ οἱ μετὰ κολακείας προσαιτοῦντες, καὶ οἱ ἐπὶ τῶν θυσιῶν ὑπὸ τοὺς βωμοὺς καθίζοντες. Βώμαξ . ὁ βωμολόχος. ἀπὸ τοῦ βωμοῦ. τάσσεται δὲ καὶ ἐπὶ τῶν μαλακιζομένων. Βωμός . τέμενος, ἱερόν. παρὰ τὸ βῶ τὸ βαίνω, ὁ βεβηκὼς καὶ ἱδρυμένος τοῖς θεοῖς πρὸς θυσίαν. Βωνίτης . ὁ βουκόλος. Βῶνος . στρατηγὸς τῆς Μυσίας τῆς παρὰ τῷ Ἴστρῳ ποταμῷ, ἀνὴρ συνετὸς εἰς ἄκρον. [ὃς ἦν ἐπὶ Ἰουστινιανοῦ.] Βώνυσοι . ἄποικοι. Βώξ . ὁ βάτραχος, ἢ εἶδος ἰχθύος. [ὃς ἱστορεῖται ἔχειν φωνήν. παρὰ τὸ βοὴ γίνεται βόαξ καὶ κράσει βώξ. φασὶ δὲ καὶ δισυλλάβως λέγεσθαι. Ἀριστοφάνης· ἀλλ’ ἔχουσι γαστέρα μεστὴν βοάκων. καὶ Φερεκράτης· οὐκ ἔστιν ἄλλος οὐδεὶς ἢ βοάξ.] Βῶροι . ὀφθαλμοί. Βώτορες . οἱ νομεῖς. παρὰ τὸ βῶ, βέβοται, βοτὴρ καὶ βωτήρ. [ὡς ἐλάστης, ἐλαστήρ. καὶ ἐπεκτάσει βώτωρ. ὡς Μέντης Μέντωρ.] Βώχανος . κύριον. Βωμός . ὑψηλὸς τόπος. τοῦ θεολόγου· * βωμῷ ### beta 414 μὲν οὐκ ἐδεήθη τῆς κενῆς δόξης. καὶ τοῦτο περὶ τοῦ Κράτητος λέγεται· ἀνέβη γὰρ ἐπὶ βωμὸν ἤγουν ὑψηλὸν τόπον καὶ δημοσίᾳ εἶπεν· ὅτι Κράτης ἐλευθεροῖ τὸν Κράτητα. (Θηλυκόν.) Βωδόνη . πόλις Πεῤῥαβική. Βῶλος . ἡ γῆ. [ Βῶλος ἄρουρα . ἐπὶ τῶν τοῖς μεγάλοις τὰ μικρὰ προσφιλοτιμουμένων· ὁμοίως τῷ· θαλάττῃ ἐκ χαράδρας ὕδωρ.] Βώς . ἡ βύρσα. ὡς τό· βῶν ἀζαλέην. βῶν δὲ τὸ σκουτάριον λέγεται· ἀζαλέην δὲ, τὴν κατάξηρον. Βωτιάνειρα γῆ . ἡ τρέφουσα τοὺς ἄνδρας. ὡς σωτὴρ σώτειρα, οὕτως ἀνὴρ ἄνειρα, [καὶ μετὰ συνθέσεως τοῦ βῶ, βωτιάνειρα.] † Βωταλίς . ἡ νυκτερίς.† (Οὐδέτερον.) Βώτιον . χώρα παρὰ τὴν Ἴλιον. [εἰς ὃ καταχθεὶς Ἀγαμέμνων ἐπεβώσατο τὴν Ἄρτεμιν, εὐμενῆ αὐτῷ γενέσθαι πλέοντι. καὶ ὠνομάσθη οὕτως ἀπὸ ταύτης τῆς αἰτίας.] Βωμακεύματα . τὰ βωμολοχεύματα. οἱ δὲ τὰ εὐτράπελα καὶ γελωτοποιὰ, ἢ τὰ κολακικά. ἄλλοι δὲ τὰς συκοφαντίας ἢ τὰ πανουργεύματα. (Ῥῆμα.) Βωθύσσειν . ὁρμᾷν. Βωθεύοντας . βοηθοῦντας. [ Βωμολοχεύσαιτο .] ἀντὶ τοῦ ἀγοραῖον τὶ εἴποι ἢ εὐτελές. οὕτως Ἀριστοφάνης. ### beta 415 Βώσεσθε . βιώσεσθε. Βώσαντι . κράξαντι. Βωσόμεθα . καλεσόμεθα, μαρτυρούμεθα. Βωστρεῖν . βοᾷν, καλεῖν. παρὰ τὸ βῶ, βοάζω, [βοάστης, εἴρηται ῥῆμα βοαστρῶ· ὡς ἀπὸ τοῦ ἐλεῶ ἐλεάζω, ἐλαστὴς, καὶ ἐλαστρῶ.] Βώοσον . βοήθησον. οὕτως Κρατῖνος. ### beta 416 † Βωτεῖν . τὸ ἀροτριᾷν.† Βωτεῖν . ἀντὶ τοῦ ἀροῦν. οὕτω Λάκωνες. Βῶ . τὸ πατῶ, ἐξ οὗ καὶ βότρυς. [ Βῶ . τὸ τρέφω, ἐξ οὗ καὶ βοῦς.] [ Βῶ . τὸ βαίνω, ἐξ οὗ καὶ βῆμα.] Βῶ . τὸ λέγω, ἐξ οὗ κατὰ παραγωγὴν βάζω. ### gamma 415 (8t) Γ. Τὸ Γ μετὰ τοῦ Α. (Ἀρσενικόν.) Γαβριήλ . ὄνομα κύριον, ἑρμηνεύεται δὲ θεὸς καὶ ἄνθρωπος. Γαλαθηνός . ὑπομάζιος. παρὰ τὸν θήσω μέλλοντα, ὃ δηλοῖ τὸ θρέψω, [ὡς τό· ἐπηετανὸν γάλα θῆσθαι. τουτέστι τρέφεσθαι, γίνεται θηνὸς, ὥσπερ παρὰ τὸν κλείσω μέλλοντα γίνεται κλεινός· καὶ ἐν συνθέσει γαλαθηνός.] Γαλεὸς καὶ γαλεώτης . ὁ ἀσκαλαβώτης. Γαλαξίας . τὸ ἐν τῷ οὐρανῷ φῶς κατὰ τὴν νύκτα, ὅπερ ἔστιν ἀνάκλασις φωτὸς ἡλιακοῦ, μὴ καταλαμπομένων τῶν ἀστέρων. Γάλλοι . οἱ ἀπόκοποι, οἱ εὐνοῦχοι. Γαλαάδ . ἀποκάλυψις ἑρμηνεύεται. Γαληψός . ὄνομα κύριον, καὶ πόλις τῆς Θρᾴκης, ἀπὸ Γαλήψου τοῦ ἐκ Θάσου. τὰ εἰς ψος ὑπὲρ δύο συλλαβῶν ὀξύνονται, οἷον· σκινδαψός· [χεραψός·] λυκαψός· γαληψός. ὁ πολίτης Γαλήψιος. ### gamma 416 (7) Γάλλος . ὄνομα ποταμοῦ. Γάμβορος ἢ γάμμορος . ὁ ἀμέτοχος. Γαμιλιῶνος . ὄνομα μηνός. Γάμος . παρὰ τὸ δαμῶ, τὸ δαμάζω, γίνεται δαμὸς καὶ γάμος. ὅθεν καὶ Ὅμηρος ἀδαμάστους λέγει τὰς παρθένους· παρθένος ἀδμής—. οἱ δὲ παρὰ τὸ γεννᾷν γάμος. Γαμήλιος . γαμικός. Γαμψός . ὁ κεκαμμένος. [κάμψω, καμψὸς καὶ γαμψὸς, τροπῇ τοῦ κ εἰς γ · ὡς τό· ἔκαμψε καὶ ἔγαμψε, καμψώνυχες καὶ γαμψώνυχες, ὅ ἐστιν ἐπικαμπεῖς ὄνυχες.] Γαμβρός . παρὰ τὸ γάμος γαμηρὸς καὶ κατὰ συγκοπὴν καὶ πλεονασμὸν τοῦ β γαμβρός. Γάργητος . κύριον. Γάρος . ἀρσενικῶς λέγεται. ἔστι δὲ οὐδὲν ἄλλο ὁ γάρος ἢ σηπεδών. Γαργαλέων . ἡ λεγομένη σταφυλὴ ἢ τὸ ἄκρον τοῦ λάρυγγος. ἀπὸ τοῦ ἤχου τοῦ γενομένου ἐν τῇ θεραπείᾳ αὐτῆς. ### gamma 417 Γάστρις . ὁ περὶ γαστέρα ἀκρατής. [καλοῦσι δὲ καὶ τὸν ἕλμινθας ἔχοντα.] Γαστρίμαργος . τὴν γαστέρα μανιώδης· μαργαίνω γὰρ τὸ μαίνομαι. Γαιζῆται . οἱ Γαλάται. [παρὰ τὸ τὴν γῆν ζητεῖν. ἐκπεσόντες γὰρ τῆς ἑαυτῶν χώρας, πολλὴν γῆν περιῆλθον ζητοῦντες ὅπου οἰκήσουσι.] [ Γαιτοῦλοι . ἔθνος Λιβύης. Ἀρτεμίδωρος Γαιτουλίους αὐτοὺς φησίν. ἡ χώρα Γαιτουλία.] Γαιοδόται . οἱ ἀρχιτέκτονες ἢ οἰκονόμοι. παρὰ τὸ δεῖν, ὃ σημαίνει τὸ μερίζειν. οἱ τὴν γῆν διαμερίζοντες, ὅ ἐστι διαγράφοντες εἰς οἰκήματα. Γαῦρος . ἀλαζὼν, ἐπαιρόμενος. Γαισός . τὸ κοντάριον. Γαγγαμουλκοί . οἱ σαγηνεύοντες. Γαλερωπός . ὁ ἐπιτερπὲς βλέπων. Γαῦλος . ὁ εὐεξαπάτητος, ὁ ἐξ ἀλλοτρίων ζῶν. Γαυλὸς δὲ, ὀξυτόνως, τὸ ποιμενικὸν ἀγγεῖον, εἰς ὃ τὰ γάλα δέχονται. [παρὰ τὸ γῶ, τὸ χωρῶ, γίνεται γαλὸς καὶ γαυλός· καὶ οὐ πάντως δὴ παρὰ τὸ γάλα λαμβάνειν. λέγεται δὲ καὶ τριήρης γαυλὸς διὰ τὸ πλεῖστα δέχεσθαι, ὥς ### gamma 418 φησιν Ἡρόδοτος ἐν τῇ τρίτῃ τῶν ἱστοριῶν. ἔστι δὲ καὶ εἶδος πλοίου λῃστρικοῦ, ἥτις καὶ λίβυρνος καλεῖται. ἢ γύαλος τὶς ὤν· τουτέστι κοῖλος. Ἡρόδοτος· γαυλούς τε ἐνταῦθα καταδύσας. καὶ αὖθις· γαυλούς τε γαλαγόπηγας. ἢ γαυλὸς, ὁ τοῦ φρέατος ἀντλητήρ. ἢ οἰνηρὸν ἀγγεῖον ἐκ ξύλων κατεσκευασμένον, ἣν Ἰταλοὶ μαγγάναν ὀνομάζουσι.] [ Γαύνακας . γαύνακας ἀμπεχόμενον.] (Θηλυκόν.) Γαῖα . ἡ γῆ. παρὰ τὸ γῶ τὸ τίκτω, ἐξ οὗ γίνεται γέα [διὰ τοῦ ε ψιλοῦ· οἱονεὶ ἡ γεννητική. ἐκ ταύτης γίνεται γεωμετρία, γεωργός. τοῦτο τὸ γέα γίνεται κατὰ κρᾶσιν τοῦ ε καὶ α εἰς η γῆ, ἐξ οὗ γήπεδον, γηγενής. ἐκ τοῦ γῆ γίνεται ἄλλη παραγωγὴ διὰ τῆς α ι διφθόγγου, γαῖα· ὥσπερ ἀπὸ τοῦ σελήνη σεληναία. ἀλλὰ Σέργιος ὁ γραμματικὸς λέγει· ἀπὸ τοῦ γαίω τὸ γαυριῶ γίνεται γαῖα, οὐκ ἀπὸ τοῦ γῆ· ἐξ οὗ καὶ βουγάϊος καὶ γαιήοχος. ἀπὸ γὰρ τοῦ γαῖαν ἔχειν γίνεται γαίοχος, καὶ πλεονασμῷ τοῦ η γαιήοχος, ὁ ἐπὶ τῆς γῆς ὀχούμενος· περιλαμβάνει γὰρ αὐτὴν ὁ ὠκεανός.] ### gamma 419 Γάγγραινα . πάθος διαβρωτικὸν σαρκὸς, ἢ σαρκῖνος, ἢ πολυδιάχυτον πάθος ἐν τῷ σώματι. παρὰ τὸ γράνω, ὃ σημαίνει τὸ ἐσθίω, γίνεται γραῖνα καὶ ἐν διπλασιασμῷ γάγγραινα. Γάγγρα . [πόλις.] ἀπὸ τῆς αἰγὸς τῆς ὀνομαζομένης γάγγρας, ἥτις τὰς ἀλλοπρισμένας χωρισαμένη καθυπέδειξε τὸν τόπον. Γάδαρα . πόλις Κοίλης Συρίας, ἥτις Ἀντιόχεια καὶ Σελεύκεια [ἐκλήθη.] ὁ πολίτης Γαδαρεὺς, καὶ Γαδαρὶς ἡ γυνὴ καὶ ἡ χώρα. Γάζα . θησαυρὸς, καὶ ὄνομα πόλεως. Γαλοώνη . ἡ ἀνδραδέλφη. καὶ γάλως καὶ γαλώη ὁμοίως. Γαλῆ . ἡ νυμφίτζα. Γαλιλαία . κατακυλιστὴ ἑρμηνεύεται τῇ ἑλλάδι γλώσσῃ. διὸ καὶ γελγὲλ ὁ τροχὸς ὀνομάζεται· ἢ ἀνακυκλησμὸς καὶ ἀνάκαμψις. Γαλάρινα . πόλις Σικελίας. Γαλεάγρα . ὄργανον τιμωρητικὸν, ἡ τῶν θηρίων ὑποδοχή. Γαλέα . ὄνομα ἰχθύος. Γαλήνη . παρὰ τὸ γάλη γαλήνη, ἢ παρὰ τὸ γελῶ [γελάνη τις οὖσα καὶ] γαλήνη, ἡ πρᾶον ἔχουσα καὶ ἡδύ. Γαλογραικία . ἡ τῶν βουκελαρίων χώρα. οἱ αὐτοὶ καὶ Ἑλληνογαλάται ὀνομάζονται. Γαγγάμη . ἡ σαγήνη, τὸ δίκτυον. Γαμφηλή . ἡ γνάφος, ἡ σιαγών. παρὰ τὸ κάμπτω, γάμπτω· ὥσπερ παρὰ τὸ θάπτω ταφὴ, ### gamma 420 οὕτως καὶ παρὰ τὸ γάμπτω γαμφὴ καὶ γαμφηλή. Γαμψωλή . ἡ ἐπίκαμψις. Γάμαλα . πόλις. καὶ γαμαλεύς. οὕτως Ἰώσηπος. Γάργαρος . πόλις τῆς Ἴδης ἐν ὑψηλῷ τόπῳ κειμένη, ἣν κατῴκουν Λέλεγες. ἐξ ἧς διὰ τὸ κρυῶδες ὑποκατέβησαν οἱ Γαργαρεῖς καὶ ᾤκησαν αὐτὴν πρὸς τὸ πεδίον Γάργαρον. ἐκείνη δὲ ἐρημωθεῖσα καλεῖται παλαιὰ Γάργαρος. ὠνομάσθη δὲ ἀπὸ Γαργάρου τοῦ Διός. ἄλλοι δὲ ἀπὸ τοῦ γαργαρίζειν καὶ ἀναδιδόναι τὰ ὕδατα. [ἀπὸ μεταφορᾶς τοῦ ἐν τοῖς σώμασι γαργαρεῶνος, τῆς λεγομένης σταφυλῆς. Ἐπαφρόδιτος δέ φησιν, ὅτι, εἰ μὲν πόλις, θηλυκῶς λέγεται· τὸ δὲ ἀκρωτήριον οὐδέτερον. τὸ ἐθνικὸν Γαργαρεύς.] Γαστριμαργία . ὄρεξις γαστρὸς, ἐπὶ πλήθει βρωμάτων ἀκρατῶς μαινομένη. Γαστήρ . ἡ κοιλία. Ὅμηρος διαπαντὸς γαστέρας καλεῖ, οὐ κοιλίας, γαστὴρ καὶ τὸ τῶν λογισμῶν ταμεῖον· φησὶ γὰρ ὁ Δαβίδ· ἡ ψυχή μου καὶ ἡ γαστήρ μου. γαστὴρ δὲ, παρὰ τὸ γῶ, τὸ λαμβάνω, γίνεται γαστὴρ, ἡ πάντα τὸν βίον μὴ πληρουμένη. Γάστρα . παρὰ τὸ γαστὴρ γίνεται γάστρα, ἡ εἰς κῦτος γεννηθεῖσα τοῦ λαιμοῦ. Γαυλός . ἡ ναῦς, ἡ ἄκατος. ἀπὸ τοῦ γῶ τὸ χωρῶ καὶ λαμβάνω. [τινὲς γαῦλον φασίν· οἶμαι δὲ, ὅτι ἀρσενικόν ἐστιν, ὁ γαυλός.] ### gamma 421 Γάγγραινα . ἕλκος, εἶδος σηπτικοῦ καὶ νεμομένου τὸν τόπον. ἕρπην τινὲς [αὐτὴν] εἶναι φασὶν ἢ ἐρυσιπέλαν. (Οὐδέτερον.) Γάδειρα . τόπος κατὰ τὴν ἑσπερίαν μοῖραν, ἀποτελευτησάσης τῆς θαλάσσης. ἢ νῆσος ἔξω τῶν Ἡρακλείων στηλῶν, οἱονεὶ γῆς δειρά. τὰ γὰρ Γάδειρα τῆς γῆς ἐξοχή ἐστι. [Γάδειρα καὶ ἐπὶ θηλυκοῦ. ὁ πολίτης Γαδειρεὺς, καὶ Γαδειραῖος, καὶ Γαδειρίτης, καὶ Γαδειρανὸς, καὶ Γαδειρικὸς κτητικόν.] Γαζοφυλάκιον . θησαυροφυλάκιον. Γάλα . ἡ πρώτη τροφὴ τοῦ ζώου, ὃ ἐκ μεταβολῆς αἷμα γίνεται. ἢ αἷμα πεπεμμένον, οὐ διεφθαρμένον, λευκαινόμενον ἐν τοῖς οἰκείοις αὐτοῦ καὶ ψυχροτέροις τοῦ ζώου μορίοις. παρὰ τὸ καλὸν εἰς ἀνατροφὴν εἶναι. κάλα καὶ γάλα. Γαληνόν . ἥσυχον, ἥμερον. Γαλαθηνόν . ὅ ἐστιν ὑποτίτθιον καὶ ὑπομάζιον. Γαλερόν . φαιδρόν· ἡδὺ, πρᾶον. Γαλήσιον . ὄνομα τόπου, καὶ ὄρος ἐγγὺς Ἐφέσου. Γάμα . τὸ στοιχεῖον. παρὰ τὸ ἀμᾷν τὴν γῆν, ὅ ἐστι θερίζειν· δρεπανῶδες γάρ ἐστι, ᾧ καὶ ὁ τύπος τοῦ γράμματος ὅμοιος. ### gamma 422 Γαμψόν . ἐπικαμπές. Γαμήλια . ἡ εἰς τοὺς φράτορας διδομένη ἐγγραφὴ, καὶ εἰσαγωγὴ εἰς τοὺς γάμους, ἣν ὠνόμαζον καὶ κουρεῶτιν. Γαμβρεῖον . πόλις Ἰωνίας. ὡς Σιγειεὺς, γράφεται δίφθογγον. Γάνος . ὄνομα ὄρους ἐν τῇ Θρᾴκῃ, καὶ ὁ οἶνος, καὶ ἡ ἡδονή. παρὰ τὴν γῆν, γῶ, γανῶ. [ἡ θάλλουσα τοῖς φυτοῖς, λαμπρὰ καὶ αἰτία χαρᾶς ἡμῖν γενομένη.] Γαριζείμ . τόπος καὶ ὄρος. Γαριζὶν δὲ ι . Γάρκος . τὸ ἔσω τῆς πλήμνης σιδήριον, ὃ τὸν ἄξονα τρίβει. Γαῦρον . τὸ ἐπηρμένον. Ἀριστοφάνης δὲ τὸ στεῤῥὸν καὶ μέγα καὶ ἀκλινὲς καὶ ἀκατάπληκτον γαῦρον λέγει. (Ῥῆμα.) Γαγγαλίζω . παρὰ τὸ γελῶ, γελίζω, καὶ τροπῇ τοῦ ε εἰς α γαλίζω, καὶ κατὰ ἀναδιπλασιασμὸν καὶ πλεονασμὸν ἑτέρου γ γαγγαλίζω. τὸ εἰς γέλωτα ἄγω. Γαλουχεῖ . ἀντὶ τοῦ γαλακτοτροφεῖ. Γαληνιᾷν . γάννυσθαι, χαίρειν· διαχεῖσθαι. ### gamma 423 Γαμησείω . ἀπὸ τοῦ γαμήσω. τὰ ἀπὸ ἐνεστώτων ἢ μελλόντων διὰ τοῦ ειω γινόμενα παράγωγα ὑπὲρ δύο συλλαβὰς διὰ τῆς ει διφθόγγου γράφονται. [ἀπὸ μὲν ἐνεστώτων, ὀλῶ ὀλείω, κρατῶ κρατείω, κιχῶ κιχείω· ἀπὸ δὲ μελλόντων, ὄψω ὀψείω, καὶ γαμήσω γαμησείω. πρόσκειται ὑπὲρ δύο συλλαβὰς, διὰ τὸ ψῶ ψίω, τὸ ἐμβρωματίζω· διὰ τοῦ ἰῶτα γράφεται, ἀλλ’ οὐκ ἀντίκειται, οὐ γάρ ἐστι ὑπὲρ δύο συλλαβάς.] Γάννυμαι . χαίρω. Γανόων . χαίρων, λελαμπρυσμένος. Γαργαρίζει . ἀπὸ τοῦ στόματος ἐρεθίζει ἐμέσαι. Γαργαλίζει . κινεῖ, [ὑποσαίνει,] ὑποσημαίνει, προτρέπει, [ἐρεθίζει. ὑπὸ τὴν ἕδραν αὐτὴν ὑπῆλθε γάργαλος.] Γαρύω . τὸ φωνῶ. Γαστρίζεσθαι . λαμπροτέρως τρέφεσθαι καὶ ὡς ἄν τις εἴποι ὑπὲρ χρείαν γαστριμαργεῖν. Γαστρίζομαι . τύπτομαι. Ἀριστοφάνης· γαστρίζομαι· εἰς τὴν γαστέρα. Γαυριᾷ . ἐπαίρεται. παρὰ τὸ γαίω, τὸ γαυριῶ, γαῖρος καὶ τροπῇ τοῦ ι εἰς υ γαῦρος καὶ γαυριῶ. ### gamma 424 (1t) Τὸ Γ μετὰ τοῦ Ε. (Ἀρσενικόν.) Γέγειος . παρὰ τὸ γέα γέειος, ὡς βαθύγειος, ἔγγειος, εὔγειος, οὕτως οὖν τὸ γέγειος πλεονασμῷ τοῦ γ . Γελαστής . ὁ ἐπεγγελῶν. Γελαστός . γελάω, γελῶ, γελάσω, γεγέλακα, γεγέλασμαι, γελαστός. ὅτε γὰρ ἔχει βραχὺ τὸ α ὁ μέλλων, προσλαμβάνει τὸ ς ὁ παρακείμενος. καὶ ἐξ αὐτοῦ ἀγέλαστος. Γελοῖος . ὁ καταγελαστότατος, προπερισπωμένως. γέλοιος δὲ γελωτοποιὸς, προπαροξυτόνως. εἴρηται παρὰ τὸ γελῶ γελώϊος, γελοῖος. [ὡς πατρώϊος πατροῖος λέγεται καὶ τὸ ἡροῖος. ἐξ οὗ πάλιν γελοίϊον.] Γέλως . ὁ διὰ τῶν παρειῶν ἐμπίπτων ψόφος ἐν τῷ τοῦ αἵματος ἀναβρασμῷ. ἢ παῤῥησίας βράσμα. ἢ παλμὸς καρδίας, καὶ ἡ ἄκρατος καὶ ἀμιγὴς παντὸς σκυθρωποῦ ἱλαρότης, ὡς τό· μακάριοι οἱ κλαίοντες, ὅτι [αὐτοὶ γελάσωνται.] γέλως δὲ εἴρηται παρὰ τὸ τὰ γυῖα καὶ τὰ μέλη λύειν· οἱ γὰρ γελῶντες ἐκκεχυμένην ἔχουσι τὴν ψυχήν. ### gamma 425 [ἢ παρὰ τὸ γένειον εἰλεῖν καὶ συστρέφειν· περὶ γὰρ τὸ γένειον μῦες τινὲς κινούμεναι ποιοῦσι τὸν γέλωτα. ἢ παρὰ τὸ τὴν ἔλην· ἀπὸ μεταφορᾶς τοῦ καταστήματος. τὸ γοῦν ἐναντίον στυγνός.] Γελίμερις . κύριον. Γεννάδας . εὐγενέστατος ἢ γενναιότατος. Γενάρχου . πατρός. Γενέτης . ὁ πατήρ. Γεοῦχος . ὁ τὴν γῆν ἔχων, [γεοῦχος] Ποσειδῶν. Γέργηθες . ὄνομα πόλεως. ἢ ἡ τύρβη καὶ οἱ [χειρώνακτες. γράφεται καὶ] χειρωνάκται. Γέρδιος . ὁ ὑφάντωρ. καὶ παρ’ ἡμῖν ἡ γερδία. Γερήνιος . ὁ ἔντιμος. παρὰ τὸ γέρας. ἢ ὁ ἐν Γερήνῃ τραφεὶς, ὡς τό· —Γερήνιος ἱππότα Νέστωρ. Γερμανικός . ὁ Φράγγος. Γεραίτερος . οὐ παρὰ τὸ γέρων ἐσχημάτισται, ἀλλὰ παρὰ τὸ γεραιὸς γίνεται γεραίτερος, ὡς παλαιὸς παλαιότερος, καὶ κατὰ συγκοπὴν γεραίτερος, [καὶ] γεραίτατος. Γεραρός . ὁ ἔντιμος. παρὰ τὸ γέρας, γέρατος, παραγώγως γεράτερος, ὡς μέλιτος μελιτηρὸς, καὶ ἐν συγκοπῇ γεραρός. Γερούσιος . παρὰ τὸ γέρων, γερούσιος. σημαίνει δὲ τὸν ἔντιμον. ### gamma 426 Γέρων σημαίνει τρία· ὁ προβεβηκὼς τὴν ἡλικίαν, ὡς τό· παῖδας προθήβους πολιοκροτάφους τε γέροντας. καὶ ὁ ἔντιμος, ὡς· δαίνυ δαῖτα γέρουσι. καὶ ὁ παλαιὸς, ὡς τό· εἵλετο δὲ σάκκος καὶ εὐρὺ γέροντος— γέρων δὲ εἴρηται παρὰ τὸ εἰς τὴν γῆν ὁρᾷν. οἱ δὲ, παρὰ τὸ εἰς τὴν γῆν ἔῤῥειν· διὰ τὸ ἐγγὺς εἶναι θανάτου, ἔρων, καὶ πλεονασμῷ τοῦ γ γέρων. [ἢ παρὰ τὸ εἴρω τὸ λέγω, εἴρων καὶ γέρων. τὰ εἰς ρων δισύλλαβα διὰ τοῦ ω κλίνονται, ὁπότε μὴ κοινὰ εἴη· Μάρων Μάρωνο. κοινὰ δὲ, διὰ τὸ σώφρων, σώφρονος, χείρονος. ἐξέφυγε τὴν κλίσιν τὸ γέρων γέροντος. ἀνεδέξατο παρασχηματισμὸν διὰ τοῦ τος .] Γείτων . παρὰ τὸ [γέα] γεΐτων, καὶ κατὰ συναίρεσιν γείτων. Γεώλοφος . ὀρεινὸν ὄρος ἐστὶν ἢ ὕψωμα γῆς. καλεῖ δὲ καὶ τὸν παχὺν καὶ ἀναίσθητον ἄνθρωπον. Γεωπεῖναι . οἱ μικρὰν καὶ λυπρὰν καὶ ὀλίγην ἔχοντες τὴν γῆν. Γειώρας . ὁ τὴν γῆν φυλάσσων, ἢ ὁ ἐξ ἄλλου ἔθνους προσκολλώμενος. τὸ δὲ κύριον ὄνομα ι . Γειομόρος . ὁ γεωργός. εἴρηται ἀπὸ τοῦ περὶ τὴν γῆν μορεῖν, ὅ ἐστι πονεῖν καὶ κακοπαθεῖν. ### gamma 427 Γεωπεῖναι . οἱονεὶ πεινῶντες γῆν. [ Γεωμέτρης .] γῶ τὸ τίκτω, ἐξ οὗ γίνεται γέα, διὰ τοῦ ε ψιλοῦ, οἱονεὶ ἡ γεννητική. ἐκ τούτου γεώλοφος. Γεών . ὄνομα ποταμοῦ. (Θηλυκόν.) Γέγειαι βόες . οἱ ἀρχαῖοι. Γεγωνοκῶμαι . αἱ ἐμπιπλῶσαι βοῆς τὰς κώμας γυναῖκες. Γελασίμοις . γραμμαῖς ταῖς ἐκ τοῦ γελᾷν γινομέναις. Γέλγιθες . σκορόδων κεφαλαί. Γέλος . πόλις Σικελίας ἀπὸ Γέλα ποταμοῦ, ἐν ᾧ παράκειται ἡ πόλις. Γεθσημανῆ . ὄνομα πόλεως. Γενεαῖς γενεῶν . τουτέστι ἀπείροις τισὶ γενεαῖς. Γενεά . τέσσαρα σημαίνει· ἡ ἡλικία· γενεῇ δὲ νεώτατος ἔσκον ἁπάντων— ἡ εὐγένεια· γενεῇ μὲν ὑπέρτατός ἐστιν Ἀχιλλεὺς— ἡ φυλή· ### gamma 428 οἱ ὑπὲρ φυλῶν γενεὴ— καὶ τὰ κθʹ ἔτη, ὡς· τῶν δ’ ἤδη δύο μὲν γενεαί—. Γένεσις . ἡ ἀρχὴ καὶ ἡ εἱμαρμένη. ἔστι δὲ πρεσβυτέρα τῆς εἱμαρμένης ἔννοια καὶ αὐτεξουσιότης. ἢ γένεσίς ἐστι κίνησις κατ’ οὐσίαν, ἐκ τοῦ μὴ ὄντος εἰς τὸ εἶναι. γένεσις καὶ ὁ κόσμος. περὶ τὴν γένεσίν τε πλανᾶται λήθη βαρούμενος καὶ κακία. γένεσίς ἐστι καὶ ἡ ἐκ θεοῦ πρώτη πλάσις, ἡ ἐκ τοῦ μὴ ὄντος παραγωγή. Γέννησις . ἡ ἐκ καταδίκης τοῦ θανάτου διὰ τὴν παράβασιν ἐξ ἀλλήλων διαδοχή. ἥ ἐστι καὶ παθητὴ, καὶ ἁμαρτητική. ὁ οὖν κύριος τὸ παθητικὸν τῆς γεννήσεως εἰληφὼς τὸ ἁμαρτητικὸν οὐ προσείληφε. Γενέθλη . ἡ δι’ ἐνιαυτοῦ ἐπιφοιτῶσα τῷ τεχθέντι ἡμέρα. [παρὰ τὸ γεννῶ, ἀφ’ οὗ ὁ μέλλων γεννήσω, γεννέθρα καὶ ἰακῶς γενέθρη, ὡς κολυμβῶ κολυμβήθρα, καὶ κατὰ τροπὴν γενέθλη· ἐξ οὗ καὶ τὸ γενέθλιον. λέγεται καὶ γενεθλιαλογία, ἡ περὶ τῆς γεννήσεως μαντεία.] Γενησαρέτ . ὄνομα τόπου. ### gamma 429 Γενειάς . αἱ τρίχες. ἐκ δὲ δασκίου γενειάδος κρουνοὶ διεῤῥαίνοντο κρηναίου ποτοῦ. Γένυς . ἡ σιαγών. οἱονεὶ κένυς τίς ἐστιν, ὅτι κενόν ἐστι τὸ κατ’ αὐτὴν μέρος ὀστέων. ἔστι δὲ γένυς καὶ εἶδος πελέκεως. Γέρανος . τὸ ζῶον. ἀπὸ τοῦ τῆς γῆς ἐρευνᾷν σπέρματος. οἱονεὶ γήρευνος τὶς οὖσα. Γερδία . ὑφάντης. παρὰ τὸ ἐπὶ τῆς γῆς ἕδειν, ὅ ἐστι καθέζεσθαι. Γεράνεια . ὄρος γεράνων. Γέῤῥα . πόλις Χαλδαίας. ὁ πολίτης Γεῤῥαῖος. Γεργύρα . ὁ ὑπόνομος, δι’ οὗ τὰ ὕδατα φέρεται. γεώρυγα τινὰ, τὰ ὑπὸ γῆν ὀρύγματα, καὶ κατὰ μετάθεσιν καὶ διπλασιασμὸν γεργύρα. Γερμανίκεια . πόλις Εὐφρατησίας. ὁ πολίτης Γερμανικεύς. Γερηνία . πόλις Μεσηνίας. Γέρμα . πόλις Ἑλλησποντία πλησίον Κυζίκου. Γεργέριμος . ἡ ἐν τῷ δένδρῳ πεπανθεῖσα ἐλαία. Γεραιστιάδες . οὕτω Νύμφαι καλούμεναι ἐν Γορτύνῃ τῆς Κρήτης. Γέρασα . πόλις τῆς Κοίλης Συρίας. ὁ πολίτης Γερασηνὸς, ὡς Μήδαβα, Μηδαβηνός. Γεισίποδες . αἱ ἐγκείμεναι δοκίδες, ἐφ’ αἷς τὰ γεῖσα, παρὰ τὸ εἶναι βάσεις τῶν θεμελίων. Γεῦσις . κυρίως ἡ ἐπὶ τῶν ὑγρῶν προσφορὰ, δεῦσις τὶς οὖσα, παρὰ τὸν δεύσω μέλλοντα. ὡς γνώσω γνῶσις, οὕτω δεύσω δεῦσις καὶ γεῦσις. ### gamma 430 Γέφυρα . ἡ κατὰ τόπον οἰκοδομὴ, δι’ ἧς οἱ ὁδοιπόροι πορεύονται. εἴρηται ἡ ἐφ’ ὑγροῦ γῆ, οἱονεὶ γεφυγρὰ τὶς οὖσα. ἢ γῆ φυρά τις, ἡ φυραθεῖσα καὶ ὑφ’ ὑγροῦ κειμένη. ἢ παρὰ τὸ ἀπὸ γῆς εἰς γῆν μεταφέρειν. Γεφυρίς . ξένη καὶ ἐπείσακτος. οἱ γὰρ γεφυραῖοι ξένοι καὶ ἐπήλυδες ὄντες, Ἀθήνῃσιν ᾤκησαν. οὕτως Ἡρόδοτος. Γεωγραφία . περιήγησις. Γέβαλα . πόλις Παλαιστίνης. Γεβαληνός. Ἰώσηπος. Γέννησις . προσθήκη ὑποστάσεως ἐναριθμίου. (Οὐδέτερον.) Γεηρόν . τὸ γήϊνον. Γελγέλ . ὁ τροχὸς ὀνομάζεται, ἢ ἀνακυκλησμὸς καὶ ἀνάκαμψις. [τινὲς δὲ γὲλ γὲλ λέγουσι.] Γελοῖον . καταγέλαστον. Γέντα . τὰ μέλη. Γενέθλια , οὐ γενέσια λέγονται τὴν ἡμέραν τῆς γενέσεως. Πλάτων· βασιλέως ἦν γενέθλια. οἱ δὲ Ἀθηναῖοι γενέσια. Γένειον . παρὰ τὸ γένος γένειον, ὡς δάνος δάνειον· ἀπ’ αὐτοῦ γὰρ τὰ γένη διαστέλλονται. Γεννητόν . τὸ ἐκ τινὸς ὡς ἐκ πατρὸς γεννηθέν. γεννητὸν, τὸ ἐκ τινὸς ὡς δημιουργοῦ γεννηθὲν, ἢ πᾶν τὸ ἐκ μὴ ὄντος εἰς ὕπαρξιν γινόμενον. Γενικόν . τὸ ἐν αὐτῷ τὸ γένος περιέχον. Γένος . τὸ καθ’ ἑαυτὸ θεωρούμενον πρᾶγμα. ἢ γένος ἐστὶ τὸ κατὰ πλειόνων διαφερόντων τῷ ### gamma 431 εἴδει ἐν τῷ τί ἐστι κατηγορούμενον. σημαίνει δὲ τὴν πατρίδα, ὡς ὅταν λέγωμεν τὸν Πέτρον Γαλιλαῖον τὸ γένος. σημαίνει δὲ καὶ τὴν ἀρχὴν τῆς τινῶν γενέσεως, ὡς ὅταν λέγωμεν τοὺς ἐξ Ἰσραὴλ, Ἰσραηλίτας τὸ γένος. γένος ἐστὶ καὶ πτωτικῆς λέξεως χαρακτὴρ, σημαίνων τὸ ἐν φωνῇ ἄρσεν ἢ θῆλυ ἢ οὐδέτερον, ἄδηλόν τι διακρίνον. γένος δὲ εἴρηται παρὰ τὸ γείνω [τὸ] γεννῶ. Γειοτόμον . τὸ ἄροτρον. Γεράνδρυον . παλαιὸν φυτὸν καὶ γεγηρακὸς, ἢ τὸ ἐν τῇ ῥίζῃ συμφυὲς καὶ ἐξηραμένον. εἴρηται παρὰ τὴν δρῦν· δοκεῖ γὰρ πρῶτον φυτὸν γενέσθαι δρῦς. ὅθεν δρυμοὺς ἐκάλουν τοὺς δασεῖς τόπους, [ἐφ’ οἵων δήποτε ὄντας φυτῶν· καὶ δρυφάκτους, ἀπὸ ξύλων περιωρισμένους.] Γέρα . τιμαὶ, ἀμοιβαὶ, ἀνταποδόσεις. Γέῤῥα . τὰ κοντάρια. Θεοδώρου τοῦ Προδρόμου· πάλιν ἐπὶ τῶν γέῤῥων τακῶ. κυρίως δὲ γέῤῥα Περσικὰ ὅπλα, καταχρηστικῶς δὲ καὶ ἅπαν σκέπασμα. Γεῤῥάδια . στρωτηρίδια. Γεῖσα . τὰ θεμέλια, καὶ πᾶν τὸ ἐξέχον μέρος, καὶ τὰ πρὸ τῶν θυρῶν στεγάσματα. [παρὰ τὸ γέα γέϊσον καὶ γεῖσον· καὶ γεισίποδες, αἱ ἐγκείμεναι δοκίδες, ἐφ’ αἷς τὰ γεῖσα. παρὰ τὸ εἶναι βάσεις τῶν θεμελίων. τινὲς δὲ διὰ δύο σς γράφουσι τὸ γεῖσσα.] Γεωμόριον . τὸ γεώργιον. καὶ γειομόριον. Γένος . ἐκ τοῦ γένω τὸ τίκτω. [ὡς σθένω, σθένος, νείφω, νέφος.] ### gamma 432 Γέῤῥα . λέγονται καὶ αἱ σκηναὶ, ἐν αἷς τὰ ὤνια ἐπιπράσκετο. δέῤῥα ἐστὶ τροπῇ τοῦ δ εἰς γ . (Ῥῆμα.) Γέγγει . βρέχει. Γεγάασι . γεγένηται. ἀπὸ τοῦ γείνω, γέγονα, γεγόνασι, καὶ κατὰ συγκοπὴν καὶ πλεονασμὸν τοῦ α γεγάασι. [καὶ γεγαυῖα. ἔστι δὲ μετοχή. τὸ ῥῆμα γῶ, ἐξ οὗ καὶ τὸ γείνω· ὁ παρακείμενος γέγηκα. καὶ οἱ Ἴωνες ἐπὶ τοῦ παρακειμένου ἡνίκα ὕφεσιν ποιήσουσι τοῦ συμφώνου, τότε καὶ συστολὴ τοῦ φωνήεντος ἐπακολουθεῖ. οἷον βεβήκασι, βεβάασιν. οὕτως οὖν καὶ γέγηκα, γέγαα, ἡ μετοχὴ γεγαὼς, γεγαότος. αἱ μετοχαὶ εἰ μὲν ὦσιν ἀπαθεῖς, διὰ τοῦ ο κλίνονται, καὶ τὸ θηλυκὸν ἔχουσι διὰ τοῦ υῖα· εἰ δὲ κατὰ πάθος, τὴν κλίσιν μὲν ἔχουσι διὰ τοῦ ω , καὶ τὸ θηλυκὸν μεταποιοῦσιν εἰς α , ἑστὼς ἑστῶσα, γεγὼς γεγῶσα.] Γεγωνῶ . τὸ φωνῶ. παρὰ τὸ γνώω, καὶ ἐν ὑπερθέσει καὶ κατὰ ἀναδιπλασιασμὸν γεγωνῶ. [οἱ γὰρ ἐξακουόμενοι γνωστοί. τοῦ μέσου παρακειμένου ἡ μετοχὴ γεγωνώς. Δίδυμος δέ φησι, γεγωνεῖν εἶναι τὸ εἰς πᾶσαν γωνίαν ἀφικνεῖσθαι τὴν φωνήν.] Γεγανωμένη . λελαμπρυσμένη. Γεγράψομαι . * διηγήσομαι, * δεήσομαι. Γεγηροτροφηκώς . ἐν γήρει θρέψας. Γελασείω . ἐπιθυμητικῶς ἔχω τοῦ γελᾷν. Γεμίζω . τὸ ἀντλῶ. Γέμω . τὸ πλήθω. καὶ γεμέωσιν, οἷον· γεμέωσι δὲ παστάδα. γέμωσι καὶ πλεονασμῷ τοῦ ε γεμέωσι. ### gamma 433 Γείνατο . ἐγέννησε. γέω, τὸ τίκτω, ἐκ τοῦ γέα διὰ τοῦ ε ψιλοῦ, ἡ γεννητική. τοῦτο τὸ γέω γίνεται κατὰ πλεονασμὸν τοῦ ν γένω, καὶ πλεονασμῷ τοῦ ι γείνω. ὁ μέλλων γενῶ. [ὡς κείρω κερῶ. ὁ ἀόριστος ἔγεινα, ὡς ἔμεινα ἢ ἔκειρα, ὁ μέσος ἐγεινάμην, τὸ δεύτερον ἐγείνω, τὸ τρίτον ἐγείνατο, καὶ κατὰ συγκοπὴν γείνατο.] Γέντο . ἔλαβεν. [ἔλω τὸ λαμβάνω· ὁ δεύτερος ἀόριστος ἑλόμην, ἕλου, ἕλετο, καὶ κατὰ συγκοπὴν ἕλτο, καὶ τροπῇ τοῦ λ εἰς ν δωρικῶς ἔντο, ὡς ἦλθεν, ἦνθε, καὶ πλεονασμῷ τοῦ γ γέντο· —ἑτέρῃφι δὲ γέντο πυράγρην.] Γεραίρειν . τιμᾷν, ὑμνεῖν, δοξάζειν. Γειτνιῶ . τὸ γειτονιῶ. [ὡς ἀπὸ τοῦ εὐδαίμων εὐδαίμονος εὐδαιμονῶ, οὕτω καὶ ἀπὸ τοῦ γείτων γείτονος γειτονιῶ,] καὶ κατὰ συγκοπὴν γειτνιῶ. ὥσπερ ἀπὸ τοῦ μείδω μειδιῶ. Γεφυρίζων . χλευάζων, ἐξευτελίζων. γράφεται καὶ γεφυρῶ. Γέμεν . ἐγένοντο. Ἡσίοδος· ὀγδοάτη δ’ ἐνάτη τε δύο γέμεν ἤματα μηνός. Τὸ Γ μετὰ τοῦ Η. (Ἀρσενικόν.) Γηγενής . ἐκ γῆς ἔχων τὴν γέννησιν, ἢ ὁ τὰ γήϊνα ἐργαζόμενος. Γηγενέτης . ὁ γηγενής. Γήλοφος . ὁ ὑψηλὸς τόπος. γειόλοφος δὲ διφθόγγως. Γηπόνος . ὁ γεωργός. παρὰ τὸ πονεῖν περὶ τὴν γῆν. ### gamma 434 Γήπαιδες . οἱ Λογγίβαρδοι. οἱονεὶ οἱ Γετῶν παῖδες. Γηρυόνης . κύριον. Γηρυῶνος . κύριον. * Γηρινεῖος . βοῦς. * Γηῶραι . ἐπίμικτοι, τηρηταὶ τόπων. Γηών . ὄνομα ποταμοῦ. Γηραιός . ἀπὸ ἐτῶν μζ ἕως ἐτῶν ξη . Γηώρας . ὁ ἀλλότριος. [τοῦ Ψελλοῦ· γηώρας ὁ ἀλλότριος] καὶ γέρδης ὁ ὑφάντης. (Θηλυκόν.) Γῆ . ἓν τῶν τεσσάρων στοιχείων ἐστί. ξηρόν τε ψυχρὸν βαρὺ καὶ ἀκίνητον, ὑπὸ τοῦ θεοῦ ἐκ τοῦ μὴ ὄντος εἰς τὸ εἶναι τῇ πρώτῃ ἡμέρᾳ παρηγμένον. [ἐν ἀρχῇ γὰρ] ἐποίησεν ὁ θεὸς τὸν οὐρανὸν καὶ τὴν γῆν, ἧς τὴν ἕδραν καὶ τὴν βάσιν οὐδεὶς τῶν ἀνθρώπων εἰπεῖν δεδύνηται. οἱ μὲν γὰρ ἐπὶ ὑδάτων φασὶν ἥδρασται τὴν γῆν καὶ πεπῆχθαι αὐτὴν, ἐκ τοῦ τὸν θεῖον Δαβὶδ λέγειν· τῷ στερεώσαντι τὴν γῆν ἐπὶ τῶν ὑδάτων. οἱ δὲ, ἐπὶ τοῦ ἀέρος. ἄλλος δέ φησιν· ὁ ἑδράσας τὴν γῆν ἐπ’ οὐδενός. καὶ πάλιν ὁ Δαβὶδ [ὡς] ἐκ προσώπου τοῦ δημιουργοῦ· ἐγὼ, φησὶν, ἐστερέωσα τοὺς στύλους αὐτῆς. τὴν συνεκτικὴν αὐτῆς δύναμιν στύλους ὀνομάσας. τὸ δὲ, ἐπὶ θαλασσῶν ἐθεμελίωσεν αὐτὴν, δηλοῖ τὸ πάντοθεν περικεχύσθαι τῇ γῇ τὴν τοῦ ὕδατος φύσιν. γῆ δὲ εἴρηται παρὰ τὸ γῶ τὸ χωρῶ, ἡ πάντα χωροῦσα. τοῦτο παρὰ τὸ χῶ, ἀφ’ οὗ παράγωγον χείω, οἷον· οὐδὸς ἀμφοτέρους ὧδε χείσεται. καὶ τροπῇ τοῦ χ εἰς γ γῶ. ### gamma 435 Γηθοσύνη . ἡ χαρά. παρὰ τὸ γῆ γίνεται γηθῶ καὶ γηθήσω, γηθόσυνος, γηθοσύνη, ἐπεὶ ἡ γῆ θάλλουσα τοῖς καρποῖς χαίρειν ἡμᾶς ποιεῖ. Γήθουσα . πόλις Λιβύης. τὸ ἐθνικὸν Γηθουσαῖος ἢ Γηθούσιος ἢ Γηθουσίτης. Γηθυλλής . λάχανον πράσῳ ὅμοιον, ὅ τινες λέγουσιν ἀμπελόπρασον. Γῆ ζώντων . ὁ προσδοκώμενος βίος, ὡς τοῦ θανάτου κεχωρισμένος καὶ ἐλεύθερος λύπης. Γῆν ἰλλομένην . συγκεκλεισμένην. ἰλλάδες γὰρ οἱ δεσμοί. Γηραλέα . ἡ γραῦς. Γῆρυς . ἡ φωνή. [καὶ γαρύω τὸ φωνῶ. γῆρυς δὲ παρὰ τὸ γέρας· ἡ γὰρ φωνὴ τοῖς γέρουσιν ἕπεται.] Γῆς βάρος . ἐπὶ τῶν εἰς μηδὲν συντελούντων. (Οὐδέτερον.) Γήδιον . ἡ μικρὰ γῆ. τριῶν ὄντων τῶν πρωτοτύπων, ἀπὸ τοῦ γῆ καὶ τοῦ γαῖα καὶ τοῦ γέα διὰ τοῦ ε ψιλοῦ, ἐκ ποίου τούτων γέγονε τὸ γήδιον; λέγει δὲ ὁ Δίδυμος, ὅτι γέα διὰ τοῦ ε ψιλοῦ, καὶ κλίνεται γέας, καὶ ἐκ τούτου γίνεται γείδιον διὰ τῆς ει διφθόγγου, καὶ κατ’ ἔκτασιν ἀττικὴν τοῦ ε εἰς η γήδιον, ὡς τὸ εἰκάζω, ἤκαζον. Γήπεδον . τὸ πρὸς τοῖς οἴκοις ἐν πόλει κηπίον. Γῆρας . ἡ παρακμὴ τοῦ σώματος. ἢ φθίσις σώματος φυσικῶς ὑπὸ χρόνου γινομένη. παρὰ τὸ γέρας· ἕπεται γὰρ τοῖς γέρουσιν ἡ τιμή. Γήρεια . τὰ τῶν κινάρων ἄνθη. Γηρωκομεῖον . μέγα. Γηροτροφεῖον . μικρόν. Γηρυόνεια δένδρα καὶ γηρυόνειον νῆμα . Γήτειον . τὸ χλωρὸν κρόμμυον. [καὶ τὸ ἀμπελόπρασον. παρὰ τὸ ἐκ γῆς αἴτιον, τὸ αὐτόετες ### gamma 436 ἐκ τῆς γῆς ὄν. λέγεται καὶ γῆθυ, γήθυον. τὰ ἀπὸ τῶν εἰς ος δισύλλαβα οὐδέτερα διὰ τοῦ ειον γινόμενα, διὰ τῆς ει διφθόγγου γράφεται. οἷον δάνος δάνειον, βρένθος βρένθειον. οὕτως οὖν καὶ ἀπὸ τῆς γῆς γίνεται γῆτος γήτειον. πρόσκειται μονογενῆ διὰ τὸ ἄγος ἅγιον.] Γήϊνον . ἀδὰμ ἑρμηνεύεται, καθὼς φασὶν οἱ τῶν Ἑβραίων φωνῆς ἐπιΐστορες. διὸ καὶ ὁ Ἀπόστολος διαφερόντως τὴν πάτριον τῶν Ἰσραηλιτῶν πεπαιδευμένος φωνὴν τὸν ἐκ γῆς ἄνθρωπον χοϊκὸν ὀνομάζει, οἱονεὶ μεταβαλὼν τὴν τοῦ ἀδὰμ κλῆσιν εἰς τὴν ἑλλάδα φωνήν. (Ῥῆμα.) Γήθησεν . ἐχάρη. Γῆμεν . ἀντὶ τοῦ ἔγημεν, ἢ ἀντὶ τοῦ ἐχαύνωσε. Γήθειν . χαίρειν. Γηράναι . ἀντὶ τοῦ γηράσαι. Γηράς . ἀπὸ τοῦ γηρῶ γίνεται γήρημι, ἡ μετοχὴ γηράς. [ὥσπερ ἵστημι ἱστάς. τὸ ἀπαρέμφατον γηράναι, ὡς ἱστάναι. ἡ γενικὴ τῶν πληθυντικῶν τῶν γηράντων· οἷον γηράντων ἀνδρῶν· ὡς ἱστάντων. ἡ δοτικὴ ὥσπερ γηράντεσσι τοκεῦσιν. ἡ αἰτιατικὴ γηράντας.] Γηροτροφῶ . γηροβοσκῶ. (Ἐπίῤῥημα.) Γηθοσύνως . μετὰ χαρᾶς. Γηΐνως . φθαρτῶς. Τὸ Γ μετὰ τοῦ Ι. (Ἀρσενικόν.) Γιγλισμός . [κιχλισμός.] ἀπὸ χειρῶν γέλως, ἢ γαργαλισμός. ### gamma 437 Γίγας . παρὰ τὸ ἐκ τῆς γῆς ἰέναι. καὶ ὁ Δαβίδ· καὶ γίγας δραμεῖν [ὁδόν.] λέγει δὲ τὸν ἥλιον. Γίγλυμοι . ἀντεμβολαὶ τινῶν ἐξοχῶν πρὸς κοιλότητας, οἷαπερ ἡ κατὰ τὸν πῆχυν πρὸς τὸν βραχίονα συμβολή. Γίγης . κύριον ὄνομα. Γιώρας . κύριον. [ Γίγας .] παρὰ τὸ γῆ γίνεται γᾶς καὶ κατὰ ἀναδιπλασιασμὸν γίγας. ἢ παρὰ τὸ γῶ τὸ χωρῶ καὶ λαμβάνω καὶ δέχομαι. τὸ γι ι , διατί; πᾶς ἀναδιπλασιασμὸς διὰ βραχέως ἐκφέρεται. τί ἔστιν ἀναδιπλασιασμός; ὅταν τὸ ἑξῆς τῆς λέξεως δὶς τῷ αὐτῷ συμφώνῳ παραλαμβάνηται. Γιγαντώδης . ἐδόκει τὸ σῶμα γιγαντώδης εἶναι καὶ τὸν θυμὸν θηριώδης. Γιεζῆ . κύριον. (Οὐδέτερον.) Γίγαρτον . τὸ ἔνδον τῆς σταφυλῆς. Γιχάσλα καὶ Γίσχαλα . ὀνόματα τόπων. (Ῥῆμα.) Γινόμενα καὶ γενόμενα διαφέρει . τὰ μὲν γὰρ γινόμενα ἢ ἀποβαίνει ἢ οὔ· τὰ δὲ γενόμενα πάντως ἀπέβη. Γιγαντιᾷν . τὰ τῶν γιγάντων φρονεῖν. Γινώσκει . ἀντὶ τοῦ τιμᾷ, κατὰ τὸ εἰρημένον παρὰ θεοῦ πρὸς Μωσῆν· ἔγνωκά σε παρὰ πάντας, καὶ εὗρες χάριν παρ’ ἐμοί. καί· ἔγνω κύριος τοὺς ὄντας αὐτοῦ. καὶ γινώσκει ἀντὶ τοῦ οἰκειοῦται, ὡς τό· γινώσκει κύριος ὁδὸν δικαίων. οὐκ ἐπὶ γνώσεως ἔλαβε τὸ γινώσκει, ἀλλ’ ἐπὶ οἰκειώσεως καὶ ἐπιμελείας· οἰκειοῦται γὰρ ὁ θεὸς τῶν δικαίων τὰς πράξεις. τῶν δὲ ἀσεβῶν τὰ ἐπιτηδεύματα ἀπωλείᾳ παραδοθήσονται σὺν ### gamma 438 τοῖς ἐργασμένοις. σημαίνει δὲ, ὅτι καλὸν μόνον γινώσκεται ὑπὸ θεοῦ, φαῦλον δὲ οὐδέν. [ὡς τό· ἔγνωκε κύριος τοὺς ὄντας αὐτοῦ.] Γινώσκω . γνωρίζω. ἤδη γάρ σε γινώσκω, καὶ ὧν εἶπας ἀκούσασα καὶ τὴν ὄψιν ἰδοῦσα. Γίνεται . τὸ ἀποτελεῖται. διὰ τοῦ ι. [ὤφειλε διὰ διφθόγγου γράφεσθαι, εἴγε τὰ αὐτοῦ κινήματα ἔχει τὸ ε , οἷον ἐγενάμην, ἐγενόμην· ἀλλὰ πρὸς ἀντιδιαστολὴν τοῦ γείνεται, ὃ σημαίνει τὸ γεννᾶται· τοῦτο γὰρ ἀπὸ τοῦ γέω τὸ τίκτω, καὶ πλεονασμῷ τοῦ ν γένω· ἐκεῖνο δὲ ἀπὸ τοῦ γίγνεται γέγονε κατὰ ἀποβολὴν τοῦ γ , ὡς τὸ γινώσκω, γιγνώσκω. τὸ δὲ γίγνεται ἀπὸ τοῦ γένομαι γέγονεν ἐν παραλήψει συμφώνου· τὸ ε γὰρ ἐν παραλήψει συμφώνου γινόμενον τρέπει εἰς ι . μένω, μίμνω, τέκω, τίκτω. οὕτως οὖν καὶ γίγνεται, γίνεται.] Τὸ Γ μετὰ τοῦ Λ. (Ἀρσενικόν.) Γλαυκός . κυανὸς, ἢ λευκὸς, ἢ πυρώδη τὰ ὄμματα ἔχων. παρὰ τὸ γλαύσω τὸ λάμπω γλαυκὸς, ὡς λεύσω λευκός. Γλακερός . λευκός. ἐκ τῆς γάλακτος γενικῆς, γλάκος καὶ γλάγος. [ἄρκυν τὲ γλακερῶν λαιμοπέδαν γεράνων.] Γλάμων . ὁ λημῶν τοὺς ὀφθαλμοὺς, ὅ ἐστι τζιμπλῶν, καὶ διύγρους αὐτοὺς ἔχων. γλάμων καὶ ὁ ἀκάθαρτος. Ἀριστοφάνης· ὁ καρχέδημος λίαν γλάμων ἐστί. καὶ ὁ Σοφοκλῆς· ἐπιορῶ τοὺς γλαμύρους καταφορβᾶν. Γλάνις . εἶδος ἰχθύος. Γλήχων . εἶδος βοτάνης. ### gamma 439 Γλίχων δὲ, ὄνομα κύριον, ι . Γλίσχρος . φειδωλὸς, σκνιφός. ὁ λίχνος καὶ ἐπιθυμῶν. ἐφυβρίστως εἴρηται. [ὁ λίαν καὶ ἐπὶ πολὺ ἐχόμενος, πλεονασμῷ τοῦ γ . ἢ ὁ γλιχόμενος τροφῆς ὑπὲρ τὸ δέον. λέγεται καὶ ὁ ὀλισθηρός.] Γλοιώδης . ῥυπαρός. καὶ γλοῖος ὁ ῥύπος. Γλοιός . ὀλισθηρός· μοχθηρὸς, εὐμετάβολος. Γλυκύθυμος . ἁπαλόψυχος. Γλώσσασπις . ὁ τῇ γλώσσῃ οἷον ἀσπίδι καὶ προβολῇ κεχρημένος. ἀπὸ μεταφορᾶς τῶν πολεμούντων. Γλύκιστος . τὸ συγκριτικόν. [ζήτει περὶ τούτου ἐν τῷ οὐδετέρῳ, ἔνθα τὸ γλύκιστον.] Γλάσσων . μωρὸς, ἀνούστατος. (Θηλυκόν.) Γλάξ . βοτάνη γάλακτος ποιητική. παρὰ τὸ γάλακτος εἶναι αὐξητικὴ ταῖς ἐσθιούσαις. γάλαξ καὶ γλάξ. Γλαῦξ . πετεινὸν τὴν νύκτα πετώμενον. οἶμαι δὲ τὴν κακοβάϊαν λέγουσι. παρὰ τὸ γλαύσω τὸ λάμπω, γλαύξω καὶ κατὰ ἀφαίρεσιν τοῦ ω γλαῦξ. [ὡς θήσω θὴς, ἀΐσσω αἶξ. Δημόκριτος ἱστορεῖ, ὅτι μόνον τῶν γαμψωνύχων καὶ σαρκοφάγων μὴ τυφλὰ τίκτειν, ὅτι πολὺ πυρῶδες καὶ θερμὸν περὶ τοὺς ὀφθαλμοὺς ἔχει. ὃ σφοδρῶς ὀξὺ καὶ τμητικὸν ὑπάρχον διαιρεῖ καὶ ἀναμίγνυσι τὴν ὅρασιν. διὸ καὶ ἐν τῇ σκοτομήνῃ ὁρᾷ, διὰ τὸ πυρῶδες τῶν ὄψεων.] ### gamma 440 Γλαρίς . λιθοξοϊκὸν ἐργαλεῖον. παρὰ τὸ γλάπτω τὸ κοιλαίνω. Γλαφυρὰν φόρμιγγα . [γεγραμμένην] καὶ κεκοιλαμένην. παρὰ τὸ γλάπτω ἢ γλάφω, γλάφος. [ὡς θρύπτω τρύφος. ἔστι καὶ γλαφὺς, ὡς πάχος παχύς.] † Γλήκων . τὸ βλησκούνιον.† Γληχώ . θηλυκῶς Ἀττικοὶ τὴν ὀρίγανον [λέγουσι]. οἱ δὲ βληχώ. Γλήνη . ἡ κόρη τοῦ ὀφθαλμοῦ. οἱονεὶ γαλήνη τὶς οὖσα καὶ κατὰ συγκοπὴν γλήνη. γαληνιᾷ γὰρ ὁ νοῦς δι’ αὐτῆς τῇ τῶν ὁρατῶν ποικιλίᾳ. ἢ παρὰ τὸ τὴν αἴγλην, αἰγλήνη, καὶ ἀποβολῇ τοῦ αι γλήνη. γλίνη δὲ, ὁ ῥύπος, ι . Γληχυρίς . πονηρά. Γλία . ἡ κόλλα. Γλιχώ . ἡ φειδωλία. Γλυφίς . ἡ χηλὴ τῆς ἀκίδος, ἤγουν ἡ ἐκκοπὴ τοῦ βέλους, ἡ τιθεμένη ἐν τῇ νευρᾷ τοῦ τόξου. [παρὰ τὸ ἐγγεγλύφθαι, ὅ ἐστι κοιλάναι. καὶ ἡ κεφαλὴ τοῦ κίονος. παρὰ τὸ γλάπτω, γλαφὶς καὶ γλυφίς. καὶ τὸ γλυφικὸν ἐργαλεῖον.] Γλωσσαλγία . ἡ φλυαρία. καὶ τὸ διὰ κενῆς λαλεῖν. Γλωχῖνας . γωνίας. ὑπὸ τὴν ἔνδον παρατεινομένην τῆς θαλάσσης γλωχῖνα ὡς εἰς ἐνέδραν. [καὶ πάλιν· ἰῷ τριγλώχινι, ὅ ἐστι τριγώνῳ. παρὰ τὸ γλύψαι ἢ γλάψαι, τὸ κοιλάναι.] ### gamma 441 (1t) (Οὐδέτερον.) Γλάγος . τὸ γάλα. ἐκ τῆς γάλακτος γενικῆς γλάκος καὶ γλάγος. Γλαφυρόν . κοῖλον, ἡδὺ, βαθὺ, σοφὸν, ἔμπειρον, ἀκριβὲς, λαμπρόν. Γλήνεα . ἀξιοθέατα, καὶ πολλῆς θέας ἄξια. [παρὰ τὸ τὴν αἴγλην, ἢ παρὰ τὸ γλαύσειν τὸ λάμπειν.] Γλί . τὸ ἰσχυρόν. Γλίσχρον . τὸ κολλῶδες καὶ ὀλισθηρόν. Γλεῦκος . ὁ νέος οἶνος. ἤτοι τὸ πρὸ τοῦ πατηθῆναι ἀπόσταγμα τῆς σταφυλῆς. Γλουτά . τὰ τῆς κοτύλης σφαιρώματα, ἢ τὸ ὑπὸ τὸν πρωκτὸν μέρος, ὄπισθεν τῶν μηρῶν, διὰ τὸ τρυφερὸν καὶ ἁπαλὸν καὶ γλοιῶδες. ἢ τὴν σταγόνα σημαίνει. Γλυκυδερκές . τὸ ἡδὺ ἐν τῷ ὁρᾷν. Γλυκείδιον . δίφθογγον. γλύκιον δὲ ι. Γλυκὺ ἤτω καὶ πνιξάτω . Τερπάνδρου ᾄδοντος κεχῃνότος πρὸς τὴν ᾠδὴν, ἐμβαλών τις εἰς τὸν φάρυγγα σῦκον, ἀπέπνιξε. Γλύκιστον . τὸ συγκριτικόν. ἔστι καὶ γλύκιστος ἐπὶ ἀρσενικῶν. τὰ εἰς υς τριγενῆ ποιοῦσι συγκριτικὸν καὶ ὑπερθετικόν. τριγενῆ λέγονται. βραδὺς, βραδεῖα, βραδὺ, [τὸ συγκριτικὸν] βραδύτερος, [βραδίων, βράδιστος. οὕτως καὶ γλυκὺς, γλυκίων, γλύκιστος, γλυκίων, ἡ κλητικὴ ### gamma 442 ὦ γλύκιον. τὰ εἰς ων συγκριτικὰ ὑπὲρ δύο συλλαβὰς ἀναβιβάζουσι τὸν τόνον ἐπὶ τῆς κλητικῆς. οἷον ἀρείων ἄρειον, βελτίων βέλτιον, γλυκίων γλύκιον.] Γλωσσόκομος . βαλάντιον ἢ ξυλίνη θήκη. Γλώσσαργον ἦθος . ἀντὶ τοῦ στωμύλον καὶ ταχύ. (Ῥῆμα.) Γλαγκάζει . κράζει, πτερύσσεται. Γλαύσουσιν . ἀντὶ τοῦ λάμπουσι. Γλαυκιῶ . ἐκ τοῦ γλαυκὸς κατὰ παραγωγήν. [ Γλαύσω . τὸ λάμπω.] Γλαμυξιᾷν . τὸ λημᾷν. Γλίχων . ἀντὶ τοῦ λείχων. Γλίχομαι . ἐπιθυμῶ. συντάσσεται δὲ μετὰ γενικῆς. Γλιᾶται . παίζει. Γλοιάζειν . τὸ τοῖς ὄμμασιν ἐπιμύοντα μυκτηρίζειν. Γλωσσαλγεῖν . φλυαρεῖν, διακενῆς λέγειν. Γλωττοστροφεῖν . Ἀριστοφάνης· ἀπὸ γὰρ ὀλοῦμαι μὴ μαθὼν γλωττοστροφεῖν. Τὸ Γ μετὰ τοῦ Ν. (Ἀρσενικόν.) Γναφεύς . ὁ λευκαίνων τὰ ἱμάτια. κναφεὺς δὲ ὁ τὰ δέρματα ξύων. [ὅ ἐστι βάπτων.] ἔστι δὲ καὶ κνάφος τὶ ἀκανθῶδες, ᾧ ξύουσι τὰ ἱμάτια. ### gamma 443 Γναθμός . ἡ γνάθος. παρὰ τὸ γνάπτω, γέγναπται, γναπτὸς καὶ γναθμός. †ὡς κέκλαυσται, κλαυθμός.† Γνήσιος . ὁ μὴ νόθος, ὁ ἐκ τοῦ αὐτοῦ γεννηθείς. γενήσω, γενήσιος, καὶ κατὰ συγκοπὴν γνήσιος. Γνόφος . συνέφεια. ἢ ὁ ζοφώδης ἀήρ. παρὰ τὸ κενὸν φάους εἶναι. κνόφος καὶ γνόφος. Γνύπετοι . στυγνοὶ καὶ οἷον νενυγμένοι. Γνώμων . ὁ συνετός. καὶ κανόνιόν τι μηχανικὸν, καὶ σχῆμα γεωμετρικὸν, καὶ διοπτρικοῦ ὀργάνου μέρος, [καὶ δὴ καὶ ἀστρονομικοῦ. καὶ τὸ ἐν τοῖς ἡλιοτροπίοις πηγνύμενον, ὅπερ ἐφεῦρεν Ἀναξίμανδρος καὶ ἔστησεν ἐπὶ τῶν σκιοθύρων.] γνώμων καὶ ὁ ὀδοὺς τῶν ἀλόγων ζώων. ἔνθα καὶ προβατογνώμων, ὁ ἤδη βεβληκὼς τοὺς ὀδόντας. Γνώριμος . οὐχ ὁ μαθητὴς, ἀλλ’ ὁ γινωσκόμενος τινὶ, ἢ ἁπλῶς ὁ ἔνδοξος. Δημοσθένης· καὶ γνωρίμως ἔχω τοῖς πλείστοις τῶν πλεόντων τὴν θάλασσαν. καὶ γνωρίσαι τὸ συστῆσαι καὶ ποιῆσαι γνώριμον. γνώριμοι καὶ οἱ φοιτηταί. [Πυθαγόρας ὁ Σάμιος γνωρίμους ἔσχε πλείους ἢ ἑξακοσίους. γνώριμος δὲ, παρὰ τὸν γνώσω μέλλοντα γίνεται γνώσιμος, ὡς ὀνήσω ὀνήσιμος, καὶ τροπῇ τοῦ ς εἰς ρ γνώριμος.] Γνωστικός . ὁ τῇ ἀληθείᾳ ποιωθεὶς τελείως. Γνωστός . ὁ γνώριμος. Γνωτός . ὁ ἀδελφός. παρὰ τὸν γνώσω μέλλοντα γίνεται γνωτός· ὅτι μᾶλλον τῶν ἄλλων γινώσκεται. [ἢ ὁ ἅμα τινὶ γεννητικὸς καὶ γνη‐ ### gamma 444 τὸς καὶ γνωτός. ἔστιν ὅτε σημαίνει καὶ τὸ φανερόν· γνωτὸς δὲ καὶ ὃς μάλα νήπιός ἐστι.] (Θηλυκόν.) Γνάθος . ἡ παρειά. παρὰ τὴν γνάμψιν καὶ κάμψιν ἢ κλάσιν. ἡ καμπτομένη σιαγών. οἷον· Φυσίγναθος ἀντίον ηὔδα. Γνώμη . ἡ συνείδησις, ἡ σκέψις, ποιὰ τὶς διάθεσις. ἡ βουλὴ, ἡ προαίρεσις, ἡ οἴησις. γνώμη καὶ ἡ δημηγορία. γνώμας οὐδεὶς νικήσει πλείονας ἢ σύ. γνώμη, καθ’ ἣν λέγομεν τινὰ ἔχειν γνώμην. ἢ τοῦ ἐπιεικοῦς κρίσις ὀρθή. [ἢ ἀπόφασις καθολικὴ περὶ τῶν πρακτέων, καὶ ὡς αἱρετὰ ἢ φευκτέα ἐστὶ πρὸς τὸ πράττειν. ἢ συμπέρασμα.] ἢ πρότασις ἐνθυμημάτων. ἢ ὄρεξις ἐνδιάθετος τῶν ἐφ’ ἡμῖν. ἢ διάθεσις ἐπὶ τοῖς ἐφ’ ἡμῖν ὀρεκτῶς βουλευθεῖσιν. ἢ τρόπος ζωῆς. Γνώμην ἐμήν . ὡς ἐμοὶ δοκεῖ. γνώμη δὲ εἴρηται παρὰ τὸ νοῶ, νοήσω, νοήμη, καὶ κατὰ κρᾶσιν νώμη, καὶ πλεονασμῷ τοῦ γ γνώμη. Γνῶσις . ἡ διὰ τοῦ πνεύματος χάριτος ἐν ταῖς καρδίαις τῶν ἀνθρώπων γενομένη ἔλλαμψις. γνῶσις καὶ ἡ τῶν θείων γραφῶν διὰ λόγων ψιλὴ κατανόησις. γνῶσις καὶ ἡ διὰ τῶν ἐντολῶν πράξεως ἐγγινομένη τῷ πράττοντι πεῖρα. γνῶσις καὶ ἡ τοῦ πρώην μὴ ὄντος ἐν τῷ νοῒ νεοφανὴς ἔμφασις. γνῶσις καὶ ἡ τῶν κατειλημμένων περίεργος συγκατάθεσις, ὡς ὁρωμένων ἔλεγχος. γνῶσις καὶ ἡ θεωρία τῆς ἁγίας τριάδος. Γνωτή . ἡ ἀδελφή. ### gamma 445 (1t) (Οὐδέτερον.) Γναμπτόν . ἐπικαμπές. Γνωμίδιον . τὸ μικρὸν ἐνθύμημα. Γνωμάτευμα . διάκρισις, διάγνωσις ἀκριβής. ἢ τὸ βούλευμα. [ἕτερα διαλεγόμενοι, ἕτερα γνωματεύματα γνωματεύουσι.] Γνωριμώτερον . τοῦτο διχῶς λέγεται· ἢ ἁπλῶς, οἷον τὸ πρότερον τοῦ ὑστέρου, ἢ ἡμῖν ὅ ἐστι τῇ φύσει ἔσχατον, ὅ ἐστι τὸ σύνθετον· ἤτοι τὸ μερικόν. (Ῥῆμα.) Γναθμῶ . τὸ κάμπτω. συνήθως τοῖς παλαιοῖς λέγειν γνάμπτω. [ἀνεγνάμφθη δέ οἱ αἰχμή. ἄνευ τοῦ μ . καὶ ἐπέγναψε γὰρ ἅπαντας.] Γνοῖεν . μάθοιεν. Γνοίης . ἐκ τοῦ γνῶμι ἡ μετοχὴ γνοὺς, γνόντος· καὶ τὸ εὐκτικὸν γνοίης. Γνῶθι . ἐκ τοῦ γνῶμι ἡ μετοχὴ γνοὺς, καὶ τὸ προστακτικὸν γνῶθι, γνῶτε. Γνωματεύειν . διακρίνειν, διαγινώσκειν ἀκριβῶς. Γνωμοδοτῶ . γνώμην δίδωμι. Γνωρίζω . γινώσκω, ἱστορῶ. [εἰ γὰρ ἐγώ σοι νῦν αὐτὸν γνωρίζω, πέπονθα τὸ τῆς παροιμίας, τὸ σὸν ὄναρ σοὶ διηγούμενος.] Γνωσιμαχῆσαι . μετανοῆσαι, μεταγνῶναι τὸ δίκαιον καὶ πρέπον, ἢ τὸ γνῶναι τὴν ἑαυτοῦ ἀσθένειαν, καὶ τῶν ἐναντίων τὴν ἰσχύν. ### gamma 446 Γνώωσι . γνῶμι, ὁ δεύτερος ἀόριστος ἔγνων, ἡ μετοχὴ γνοὺς, γνόντος, τὸ ὑποτακτικὸν ἐὰν γνῶ, τὸ τρίτον τῶν πληθυντικῶν ἐὰν γνῶσι, καὶ ἐὰν γνώωσι προσθήκῃ τοῦ ω . [τὰ δὲ διὰ τοῦ ωω καθαρὰ δισύλλαβα διὰ τοῦ ω γράφονται, οἷον ζώω, γνώω, σώω, πλώω.] Γνωρίζω . ἀντὶ τοῦ ὑπομιμνήσκω. παρὰ τῷ Ἀποστόλῳ· γνωρίζω δὲ ὑμῖν, ἀδελφοὶ, τὸ εὐαγγέλιον. Γνωσιμαχεῖν . ἐπίστασθαι τὴν πρὸς κρείττονας μάχην. (Ἐπίῤῥημα.) Γνύξ . ἐπὶ γόνατα. παρὰ τὸ γόνυ, γόνυξ καὶ γνύξ. Γνωμοτυπικῶς . ἤτοι γνωμολογικῶς. Τὸ Γ μετὰ τοῦ Ο. (Ἀρσενικόν.) Γόγγρος . εἶδος ἰχθύος. παρὰ τὸ γρῶ τὸ ἐσθίω. [Καλλίμαχος· ὃς ἔγραε κηδεμόνα. ἀντὶ τοῦ ἤσθιεν. ἀφ’ οὗ ῥῆμα ὄνομα γρὸς καὶ ἐν διπλασιασμῷ γόγγρος. ἐσθίει γὰρ τῶν πολυπόδων τοὺς πλοκάμους.] Γοδολίας . κύριον. Γόης . ὁ πλάνης, ὁ ἀπατεὼν, ὁ φαρμακὸς, ὁ μάγος. † Γοῖπας . ὁ ῥύπος.† † Γολγοί . οἱ Κύπριοι.† ### gamma 447 † Γόμφης . ὁ χοῖρος.† Γόμφοι . καρφία, σφῆνες, δεσμά. [αἱ μύλαι. παρὰ τὸ κάμπτω γίνεται γάμπτω, καὶ ἐξ αὐτοῦ γόμφος, δι’ οὗ γνάμπτεται καὶ κάμπτεται ἡ τροφή.] Γομφιασμός . συγκλασμός. Γομφίους . ὀδόντας, κλειδώσεις· οἱ ἔμπροσθεν δὲ ὀδόντος εἰσί. Γομόρ . εἶδος μέτρου Ἑβραϊκοῦ. Γονοῤῥοίης . οὗ ἡ γονὴ ἐκφέρεται ἀκουσίως καὶ ἐκρέει. Γονυκλινής . ἐπὶ γόνυ πεσών. Γόος . ὁ θρῆνος. παρὰ τὴν βοὴ, βοὸς, καὶ τροπῇ τοῦ β εἰς γ γόος. Γορπιαῖος . ὁ Σεπτέμβριος μήν. Γοργός . ταχύς. [εἴρηται δὲ ἀπὸ τῆς ὀργῆς. ὀργὸς καὶ γοργός. οἱ Ἀττικοὶ δὲ γοργὸν οὐ τὸν πρακτικὸν καὶ κεκινημένον λέγουσιν, ἀλλὰ τὸ φοβερόν. Ξενοφῶν· γοργότεροί θ’ ὁρᾶσθαι καὶ φοβερώτεροι φθέγγεσθαι.] Γοῤῥός . ὁ κυρτός. Γοργόλοπος . ἐπιθετικός. Γοργωπός . ὁ γοργόφθαλμος. καὶ γοργωπὸς ἕδρα, η φοβερὰ καθέδρα. Γουνῷ ἀλωῆος . ἐν τῷ γονιμωτάτῳ καὶ καρπίμῳ χωρίῳ τῆς γῆς. γέγονε γουνὸς, ὁ ὑψηλὸς τόπος, ἀπὸ μεταφορᾶς τῶν ἐν σώματι γονάτων, ἃ ἐξέχει. ὡς δὲ τινὲς, ὁ τραχύτατος τόπος. ### gamma 448 [ἀπὸ τῶν γονάτων ὀστωδῶν ὄντων καὶ τραχέων. πλέον γὰρ ἐν τοῖς ὀρεινοῖς καὶ πετρώδεσι τόποις αὔξεται τὰ φυτά. ἢ ὁ γόνιμος καρπὸς ἀπὸ τοῦ γεννῶ.] Γολόν . ὄνομα τόπου. (Θηλυκόν.) Γοητεία . φαρμακεία, καὶ μαγεία ἡ δι’ ἐπικλήσεως ἀνάγουσα τὸν νεκρόν. εἴρηται δὲ ἀπὸ τῶν γόων καὶ θρήνων, τῶν περὶ τοὺς τάφους γενομένων. † Γοργάνας . αἰγίδας.† † Γοργάδες . αἱ δέσποιναι.† † Γοργῶπις . λίμνη ἐν Κορίνθῳ.† † Γόμφεσυς . ὑ ις δορκάδος.† † Γοργωπὸς ἕδρα . ἡ φοβερὰ καθέδρα.† † Γόρυνος . ὁ μικρὸς βάτραχος.† Γόργυρα . τὸ κατὰ γῆς ὄρυγμα. οἶμαι δὲ γέργυρα λέγεται ἢ γεργύρα. Γοργόνες . τρεῖς γυναῖκες, αἳ τοσοῦτον εἶχον τὰ πρόσωπα φρικτὰ καὶ φοβερὰ, ὡς τοὺς ὁρῶντας θνήσκειν. ἡ Γοργὼ καὶ ἡ Γοργών. διὰ γὰρ τῆς γοργότητος ἀπελίθουν παρωνύμως τοὺς ὁρῶντας. Γόρτυς . νῆσος. καὶ Γορτύνη †πόλις Κρήτης.† (Οὐδέτερον.) Γογγύλιον . στρογγύλον. Γοερόν . θρηνῶδες, λυπηρὸν, κατανυκτικόν. Γομφοφαγῆ ῥήματα . ἀκριβέστατα, πολυσύνθετα. ### gamma 449 Γόνυ . παρὰ τὸ κονῶ τὸ ἐνεργῶ, κόνυ ὄν· ἢ παρὰ τὸ εἰς γῆν νεύειν. Γονύων . γονάτων. εἴησαν δὲ καὶ κάλαμοι γόνυα οὐκ ἔχοντες. Γοῦνα . γόνατα, γόνυα καὶ γοῦνα. καὶ γούνων ἀπὸ τῶν γονάτων ἢ ἀπὸ τῶν γονύων. [ἰστέον, ὅτι τὰ γόνυα καὶ δόρυα γίνεται καθ’ ὑπερβιβασμὸν τοῦ υ γοῦνα καὶ δοῦρα. ἢ ἀπὸ τοῦ γόνατα κατὰ ἀποκοπὴν τοῦ τα .] Γόργια . τὰ τῶν ὑποκριτῶν προσωπεῖα. Γογγυλίζει . ἀντὶ τοῦ μεταστρέφει. Γογγύζω . ἀπὸ τοῦ γρύζω, τὸ τῇ φωνῇ ὑποκλέπτω καὶ λαλῶ καὶ κατὰ ἀναδιπλασιασμὸν γογγρύζω καὶ γογγύζω. Γονυπετῆσαι . προσκυνῆσαι. †παρακαλέσαι. δεηθῆναι. ἱκετεῦσαι τοῖς γόνασιν ἐπισυρόμενος.† Γόον . ἐθρήνουν. [ἀόριστος δεύτερος. ὥσπερ κτυπῶ, ἔκτυπον, οὕτως γοῶ, ἔγοον. ἀλλ’ ἔστι γοάω, γοῶ, ἐγόαον, ἐγόων, καὶ κατὰ συστολὴν γόον. —ζωὸν γόον Ἕκτορα—.] Γουνάσομαι . λιτανεύσω. παρακαλέσω. Οὐκέτι γουνάσομαι τὸν βάρβαρον οὐδ’ ἐπ’ ἐμαυτῷ Κλαύσομαι—. ### gamma 450 (1t) Τὸ Γ μετὰ τοῦ Ρ. (Ἀρσενικόν.) Γραμματεῖς . οἱ τὰ κράσπεδα τινὰ ἔχοντες σημαντικὰ τῆς αὐτῶν πολιτείας. ῥοΐσκους γάρ τινας ἐπὶ τὰ τέσσαρα πτερύγια τοῦ τρίβωνος ἕκαστος εἶχεν, ἐξ αὐτοῦ τοῦ στήμονος καταδεδεμένους, ἐν ᾧ χρόνῳ ἐνεκρατεύετο ἢ παρθενείαν ἤσκει. ἐπετήδευον δὲ ταῦτα ὥστε ἐμφαίνειν τοῖς ἀνθρώποις τὰ παρ’ αὐτῶν ἐπαγγελλόμενα· ἵνα μηδεὶς ἅψεται δῇθεν τῶν ἡγιασμένων. φυλάσσουσι δὲ καὶ ξεστῶν βαπτισμοὺς καὶ ποτηρίων καὶ τῶν ἄλλων σκευῶν τῆς ὑπηρεσίας· καὶ τοὔνομα εἰσὶ δευτερωταὶ, ὡς γραμματικήν τινα ἐπιστήμην ὑφηγούμενοι καὶ περιττὴν δῆθεν σοφιστικὴν εἰσηγούμενοι. γραμματεὺς καὶ ὁ διὰ τῆς ἐπιμόνου ἀναγνώσεως τῶν γραφῶν θησαυρὸν γνώσεως ἑαυτῷ ἀποθέμενος. γραμματεὺς καὶ ὁ νοτάριος. τὸν τῶν ἀποῤῥήτων γραμματέα. οὐδενὸς δὲ ἦσαν οἱ γραμματεῖς κύριοι οὗτοι, ἀλλ’ ἢ τοῦ γράφειν καὶ ἀναγνῶναι. Γραμματιστής . ὁ τὰ πρῶτα στοιχεῖα διδάσκων. Γραμματοεισαγωγεῖς . ἐκβιαστὰς, παιδευτάς. ### gamma 451 Γραμματοκύφων . ἀντὶ τοῦ, ὦ ταπεινὲ γραμματεῦ. διότι οἱ γραμματεῖς προσκεκυφότες γράφουσι. [ἢ ὁ ἐν ἀγρῷ γραμματεύς· οἱ γὰρ ἀγοραῖοι τῷ κύφωνι μαστιγοῦνται. κυρίως δὲ κύφων τὸ ξύλον καλεῖται.] Γραμματοφόρος . ὁ βιβλιαφόρος. καὶ οὐχὶ βιβλιοφόρος. Γράσος . μωρός. κυρίως δὲ ὁ ἐν τοῖς τῶν προβάτων ἐρίοις συναγόμενος ῥύπος. Γραικοί . οἱ Ἕλληνες. ἀπὸ κώμης τινός. παρὰ τὸ ῥαῖσαι ῥαικὸς καὶ γραικός. καὶ γὰρ διὰ τὴν πολλὴν ἀνδρείαν οἱ Ἕλληνες οὕτως ἐκαλοῦντο. Γραιοσόβαι . οἱ ἀπὸ τῶν ἰχθύων ἀποσοβοῦντες τὰς γραΐδας, [ὡς] μὴ ἀγοράζειν. ἢ οἱ γραΐσι συγκοιμώμενοι πόρναις. σοβὰς γὰρ ἡ πόρνη. Γρήνικος . ποταμός. ἐν ἐκείνῳ γὰρ τῷ ποταμῷ οἱ Γραικοὶ τοὺς βαρβάρους ἐνίκησαν. Γρήτης . ὁ βυρσεύς. Γριπεύς . ὁ ἁλιεύς. παρὰ τὸν γρίπον τὸ δίκτυον παρωνύμως. Γρίπος . [τὸ δίκτυον.] παρὰ τὸ ἀγρεύειν, ἐνδείᾳ τοῦ α. τὸ αὐτὸ δὲ γρίφος καλεῖται, παρὰ τὸ γράφειν, ὅ ἐστι ξύειν. [ὁ τὴν γῆν ξύων, γράφος καὶ γρίφος.] Γρίντης . ὁ ὑβριστής. Γρῖφος . ὁ δύσκολος. καὶ τὸ δίκτυον ἢ ζήτημα καὶ αἴνιγμα δύσκολον. [τὰ εἰς φος δισύλλαβα μονογενῆ ἀρσενικὰ ἑνὶ φωνήεντι παραλήγεται. ### gamma 452 οἷον λόφος, ζόφος, κέμφος. οὕτω καὶ γρῖφος. τὸ δὲ ῥοῦφος οὐκ ἔστιν Ἑλληνικὸν, ἀλλ’ Ἰταλικόν. μονογενῆ, διὰ τὸ κοῦφος. δισύλλαβα, διὰ τὸ φίλοιφος· σημαίνει δὲ τὸν φιλοσυνουσιαστήν. ἄλλως· πᾶσα λέξις ἀπὸ τῆς γρι συλλαβῆς ἀρχομένη διὰ τοῦ ι γράφεται, οἷον· γριντὶς, ὁ οὐρανός· γρῖνος, τὸ δέρμα· γρίσων, ὁ χοῖρος, καὶ ὄνομα δρομέως παρὰ Ἀριστοφάνει. τὸ δὲ Γρηνικὸς ἀπὸ τοῦ κρήνη γέγονε κρηνικὸς, καὶ γενόμενον κύριον ἐβαρύνθη τροπῇ τοῦ κ εἰς γ · ἢ ἀπὸ τοῦ γραικῶ καὶ τοῦ νικῶ Γραίνικος, καὶ μεταθέσει τοῦ αι εἰς η Γρήνικος.] Γριντής . ὁ οὐρανός. Γρῖνος . τὸ δέρμα. Γρίσσων . ὁ χοῖρος. καὶ ὄνομα δρομέως παρ’ Ἀριστοφάνει. Γρυνοί . κορμοὶ δρύϊνες. κατ’ ἐναλλαγὴν τοῦ δ εἰς γ . ἢ τὰ τῶν γερανδρύων ξύλα. Γρύλλος . ὁ χοῖρος. (Θηλυκόν.) Γραμμή . μῆκος ἀπλατὲς, καὶ ἡ λεγομένη βαλβίς. Ἀριστοφάνης· πρόβαινε δὴ νῦν, ὦ θυμὲ, γραμμὴ δ’ αὑτηΐ. ἀντὶ τοῦ ἀρχή. Γραμματείας . ἐξαριθμήσεις. γραμματῆας δὲ τοὺς γραμματέας η. Γραπίς . ἡ ἐῤῥυτιδωμένη. ἀπὸ τοῦ καταγεγράφθαι ταῖς ῥυτίσι. ### gamma 453 Γρᾶς . ἡ τῶν μασχαλῶν δυσωδία. λέγεται καὶ ἡ γράσος. Γραστίς . ἡ χλωρὰ κριθή. παρὰ τὸ γράω τὸ ἐσθίω. τούτου ὁ μέλλων γράσω. Γραυδής . λαμπὰς κατεσχισμένη καὶ κατεξυσμένη. παρὰ τὸ γράφω, ὃ σημαίνει τὸ ξύω. Γραῦς . καὶ κλίνεται γραός. ἔστι καὶ ἡ γραία, τῆς γραίας. [Εὐριπίδης· γραία, μὴ τρέσῃς— τὸ δὲ εἴρηται παρὰ τὸ ῥαίω, ῥαῦς καὶ γραῦς, ἡ κατεξυσμένη τὸ σῶμα. ἀπὸ δὲ τοῦ γραία γέγονε γραῒς, γραΐδος, γραιΐδιον, καὶ κατὰ συγκοπὴν τῶν δύο ιι γραίδιον, ἀπὸ τοῦ γραίω.] Γραφή . ζωγραφία, καὶ ἡ κατηγορία καὶ τὸ ἔγκλημα. ἐξ οὗ καὶ γράφεται ἀντὶ τοῦ κατηγορεῖται. Γραμματική . λέξις διδάσκουσα ἡμᾶς τὰ νοούμενα γράφειν, καὶ τὰ ὡς πρός τινα ἐμμέτρως καὶ εὐρύθμως πραγματευθέντα μετὰ κρίσεως διηγουμένη. ἢ τέχνη θεωρητικὴ καὶ λογικὴ, τὸ εὖ λέγειν καὶ τὸ εὖ πράττειν ἤγουν γράφειν διδάσκουσα ἡμᾶς· οὐ γὰρ πᾶς ὁ γράφων ἢ ὁ ἀναγινώσκων λέγεται γραμματικὸς, ἀλλ’ ὁ τὸν κανόνα καὶ τὸν ὅρον ἀποδιδούς. ἢ τέχνη λογικὴ περὶ τὰ ὀκτὼ μέρη τοῦ λόγου καταγινομένη. ὀκτὼ δὲ μέρη τοῦ λόγου εἰσὶ ταῦτα· ὄνο‐ ### gamma 454 μα· ῥῆμα· μετοχή· ἄρθρον· ἀντωνυμία· πρόθεσις· ἐπίῤῥημα· σύνδεσμος. ἢ τέχνη τεχνῶν καὶ ἐπιστήμη ἐπιστημῶν. ἢ ἐμπειρία τῶν παρὰ ποιηταῖς τε καὶ συγγραφεῦσιν ὡς ἐπιπολὺ λεγομένων. τέλος δὲ γραμματικῆς τὸ μηδέποτε ἁμαρτάνειν μήτε περὶ μίαν λέξιν μήτε περὶ πλείονας· τὸ γὰρ ἁμαρτάνειν περὶ μίαν λέξιν βαρβαρισμός ἐστι· τὸ δὲ περὶ πλείονας σολοικισμός. Γρησίνη . πόλις Χεῤῥονήσου. Γρυμαία . ἡ σκευοθήκη. Γρυταί . ἐπισκευαί. Γρώνεια . πόλις Φωκίδος. Γρωνεὺς τὸ ἐθνικόν. Γρώνη . πέτρα τετρυπημένη καὶ κοίλη ἡ δεχομένη τὰ σχοινία. Γρόμφις ἢ γρομφίς . ἡ παλαιὰ σκρόφα. (Οὐδέτερον.) Γράμμα . ὁ τόνος, ὁ χαρακτήρ· ἡ ἐπιστολή· αὐτὸ τὸ γράμμα· τὸ σύγγραμμα· τὸ ζωγράφημα· καὶ ἡ τῶν παίδων ἀγωγὴ, ἥτις περὶ ψήφους καὶ χαρακτῆρας τῶν στοιχείων γίνεται. Γράμματα . οἱ χαρακτῆρες τῶν στοιχείων παρὰ τὸ γράφεσθαι, ὅ ἐστι ξέεσθαι. Γράμμα πεζόν . τὸ Ἰουδαϊκὸν καὶ σκιῶδες, ὡς μὴ ἐπαγγελλόμενον βασιλείαν οὐρανῶν. ### gamma 455 Γράμματα , ὅτε γράφονται· διὰ τὸ τυποῦσθαι γραμμαῖς καὶ ξυσμοῖς. στοιχεῖα δὲ, ὅτε ἀναγινώσκονται. Γραμματείδιον καὶ γραμματεῖον . τὸ συμβόλαιον. Γραμμάτιον δὲ, τὸ μικρὸν γράμμα, ι . Γραμματείου . διδασκαλίου. [ἅτε προηγούμενος ἀνελπίστως, ἐκ τοῦ γραμματείου καὶ τῆς τοιαύτης διαθέσεως πολὺς ἐπέπνει.] Γρῖφον . δύσκολον ἢ ζήτημα αἰνιγματῶδες. [ἔνθεν καὶ τὸ κέρδος γρίπισμα φασὶ, παρὰ τὸ ἀγρεύειν, ὅ ἐστι ζητεῖν· ὅπερ παρακολουθεῖ τῇ ἄγρᾳ. λέγεται οὖν καὶ γρῖφος ἀρσενικῶς, τὸ δύσκολον αἴνιγμα. ἵστων γὰρ φιάλην, γέμουσαν οἴνων, καὶ ἔλεγον αἰνίγματα ἐν τοῖς συμποσίοις ἀλλήλοις· καὶ εἰ ἐπελύσατο ὁ ἀπορηθεὶς, ἔπινε τὸν οἶνον.] Γρίπισμα . ποτικὸν ζήτημα ἢ ἐπιτραπέζιον ᾆσμα. Γρῦ . τὸ βραχὺ, τὸ τυχόν. ἔνιοι δὲ τὸν ἀπὸ τῶν ὀνύχων ῥύπον ἢ εἶδος μικροῦ νομίσματος. Γρυπόν . καμπυλόῤῥινον. [ὀξύῤῥινον. γρυπὸν καὶ γρυπός. ῥὺβ ἐστὶ τὸ ἐπικαμπὲς παρὰ Αἰολεῦσιν, ἤτοι ῥαιβός· καὶ τροπῇ τοῦ β εἰς π , πλεονασμῷ τοῦ γ , γρυπός. ἢ παρὰ τὸ ῥέπω ῥεπὸς καὶ γρυπός· ἡ ἐφ’ ἑνὶ τῷ μέρει ῥέπουσα ῥίν.] Γράμμα πεζόν . ἡ βασιλικὴ κέλευσις. οὕτως ὁ θεόλογος· εἰς ὃν [οὐ] τὸ γράμμα εἰσάγει τὸ πεζόν. * Γρηΐδιον . τὸ γραΐδιον. * ### gamma 456 (1t) (Ῥῆμα.) Γράφεται . [ἀντὶ τοῦ] γράφει καὶ ἀντὶ τοῦ κατηγορεῖ. [γράφεσθαι καὶ τὸ ξύεσθαι, παρὰ τὸ γράπτω τὸ κοιλαίνω.] Γράψαι . κοιλάναι. διασκάψαι. Γράψομαι . κατηγορήσω. Ἀριστοφάνης· —γράψομαι Μήδοισιν αὐτὸν προδιδόναι τὴν Ἑλλάδα. Γριπίζω . τὸ κερδαίνω. Γριπεῦσαι . ἰχθῦς θηρεῦσαι. καὶ γριπεὺς ὁ ἁλιεὺς, καὶ γρῖφος τὸ δίκτυον. Γρύξαι . κράξαι. Γρύζω . θρηνῶ. καὶ τὸ τῇ φωνῇ ὑποκλέπτειν καὶ λαλεῖν. Γρυλλίζειν καὶ γρύζειν . ἐπὶ χοίρων. Γρυπανίζειν . σείεσθαι τὴν γῆν βαλλομένην ὑπὸ σεισμοῦ. Ἀντιφῶν· καίων γὰρ τὴν γῆν καὶ συντήκων γρυπάνων ποιεῖ. καὶ σεισμὸς γάρ φησι γέγονε καὶ ἔγρυπεν ἡ γῆ. Γρυπαίνειν . τὸ γρυποῦσθαι. οἷον ἐπὶ τῶν ἁπαλῶν ξυλιφίων, ὅταν κάμψαντες ἀφῶμεν αὐτά. Γρυῶ . τὸ προσφωνῶ. Γρῶ . τὸ ἐσθίω. Γράφω . τὸ ἐπιστέλλω, μετὰ δοτικῆς. εἰ δὲ σημαίνει τὸ κατηγορῶ, μετὰ αἰτιατικῆς. Τὸ Γ μετὰ τοῦ Υ. (Ἀρσενικόν.) Γύγης . κύριον. Γύγου δακτύλιος . ἐπὶ τῶν πολυμηχάνων καὶ πανούργων. ### gamma 457 Γύης . μέτρον γῆς, καὶ μέρος ἀρότρου. [Ὅμηρος ἐν συνθέσει πεντηκοντόγυον. καὶ Ἡσίοδος, οἷον· πρίνου δὲ γύην, βόε— παρὰ τὸ γαῖα γίνεται γύη, ἵν’ ᾖ ἡ γύη, τῆς γύης· καὶ μεταχθείσης τῆς γενικῆς εἰς εὐθεῖαν γίνεται ὁ γύης, ὥσπερ ἡ ἀράχνη, τῆς ἀράχνης, καὶ ὁ ἀράχνης, τοῦ ἀράχνου.] Γυλιαύχενας . μακροτραχήλους. Γυμνῆται, [καὶ] γυμνῆτες . τάξεις πεζῶν. Γυμνός . ὁ ἄνευ ἱματίων. ὥσπερ παρὰ τὸ σκύζω, τὸ ὀργίζομαι, γίνεται σκύμνος, [καὶ σέβω σεμνὸς, οὕτω καὶ κύπτω κυπτὸς καὶ γυμνός. ὁ γὰρ τοιοῦτος κύπτει, κρύπτων τὰ αἰδοῖα ὑπ’ αἰδοῦς. ἢ παρὰ τὸ τὰ γυῖα μόνα ἔχειν, τουτέστι τὰ μέλη.] Γυμνοσοφισταί . οἱ φιλόσοφοι παρὰ Βαβυλωνίοις. Γύνις . μαλακός. γυναικώδης. ἀνδρόγυνος. παρὰ τὸ γυνὴ παρωνύμως. [ὡς δάφνη, Δαφνὶς, νύμφη, νυμφίς· οὕτως γυνὴ, γύνις.] Γυναικώδεις . οἱ εὐνοῦχοι. Γυναικοϊέρακες . οἱ περὶ ἔρωτας ἐπτοημένοι. Γυναικίας . ὁ θηλυμανὴς ἀνήρ. Γυναιμανής . ὁ ἐπὶ γυναιξὶ μαινόμενος, ὁ ἀκόλαστος. Γυναιμανές . οὐκ ἀπὸ τῆς γύναι κλητικῆς ἔχει τὴν σύνθεσιν, ἀλλ’ ἀπὸ τῆς γενικῆς· τὰ γὰρ ἐκ δύο τελείων συντιθέμενα ὀνόματα, ἢ ἀπὸ εὐθείας συντίθεται, ὡς τὸ ζωὴ, ζωηφόρος, καὶ ἕως, ἑωσφόρος· ἢ ἀπὸ γενικῆς, οὐδεὶς οὐδενὸς, οὐδενόσωρα· ἢ ἀπὸ δοτικῆς, ὡς τὸ ἄρῃ, ἀρηΐφιλος· ἢ ἀπὸ αἰτιατικῆς, ὡς τὸ πόδα, Ποδαλείριος. ### gamma 458 μόνον δὲ ἀπὸ κλητικῆς οὐ γίνεται σύνθετον· ἐπειδὴ πᾶσα πτῶσις τριπρόσωπος ἐστὶν ἄνευ τῆς κλητικῆς. ἡ δὲ κλητικὴ αὐτοτελής ἐστι καὶ πολλάκις τέλειον λόγον ἀποπληροῖ, ὡς τό· ὦ μάκαρ Ἀτρείδη μοιριγενὲς ὀλβιόδαιμον. τὸ δὲ τέλειον μετὰ ἀτελοῦς οὐ συντίθεται. τὸ οὖν γυναιμανὲς ἀπὸ τῆς γυναικὸς λέγομεν γεγενῆσθαι, γυναικομανὲς, καὶ ἐν συγκοπῇ γυναιμανές. ἢ λέγομεν, ὥσπερ παρὰ τὸ τιμὴ γίνεται Τιμόθεος, οὕτως καὶ ἀπὸ τοῦ γυνὴ γυνομανὲς καὶ γυναιμανὲς, κατὰ μετάθεσιν τοῦ ο εἰς τὴν αι δίφθογγον, ὡς μεσοπόλιος, μεσαιπόλιος, καὶ Κλυτομνήστρα, Κλυταιμνήστρα. Γύργαθος . τὸ δίκτυον. Γυρῖνοι . οἱ μικροὶ βάτραχοι. * παρὰ τὸ γυρὸν, τὸ περιφερές. τοιοῦτοι γὰρ καὶ οἱ μικροὶ βάτραχοι. * Ἀριστοφάνης· οἷον πατέρες βοῶσι γυρίνων. Γῦρος . κύκλος, στρογγύλος καὶ περιφερής. Γυμνός . τριχῶς ἐξηγεῖται τὸ γυμνὸς ἐπὶ τῆς τοῦ Ἀδὰμ γυμνότητος. γυμνὸς κατὰ τὴν ἁπλότητα τοῦ τρόπου· οὔπω γὰρ ἡ διπλόη ἐπετηδεύθη καὶ ἡ πονηρία. γυμνὸς κατὰ τὴν ἄτεχνον ζωήν· ὕστερον γὰρ αἱ τέχναι εὑρέθησαν. γυμνὸς καὶ κατὰ τὰ ἄμφια· ὕστερον δὲ καὶ ταῦτα ἐπενοήθησαν. (Θηλυκόν.) Γύαρος . νῆσος μία τῶν Σποράδων. λέγεται δὲ, ὅτι ἐν ταύτῃ οἱ μῦες ἤγουν οἱ ποντικοὶ διατρώγουσι τὸν σίδηρον. Γυμνοπαιδία . ἡ παλαίστρα. ### gamma 459 Γυμνῆτις . γυνὴ γυμνητεία. Γυμνασία . ἡ τριβή. Γυναίκισις . ἡ γυναικεία μίμησις. πρὶν τῆς ἑτέρας γυναικίσεως δίκην δοῦναι. γυναικεία φύσις διφθόγγως. Γυνή . παρὰ τὸ γῶ, τὸ λαμβάνω καὶ δέχομαι, γίνεται γυνή· ἡ δεκτικὴ τοῦ σπέρματος. ἢ παρὰ τὸ γόνω, τὸ τίκτω, γίνεται γονὴ καὶ τροπῇ τοῦ ο εἰς υ Αἰολικῶς γυνή. [ὡς ὅμοιον, ὕμοιον. τὸ δὲ γυνὴ ἄκλιτόν ἐστι· συστέλλει δὲ τὸ υ . εἰκότως οὖν ὡς μονῆρες ἄκλιτον ἔμεινεν. εὕρηται δὲ καὶ τὴν γυνήν. οἷον· ὡς ἄτοπόν ἐστι καὶ μητέρα εἶναι καὶ γυνήν.] Γυρίης . περιφεροῦς. Γυρινώ . ὄνομα κύριον. [παρὰ τὸ γύρινος Γυρινὼ, ὡς κάλλιστος Καλλιστὼ, καὶ κλέος Κλεὼ καὶ Κλειώ.] Γύψος . οἱονεὶ γύεψος τὶς οὖσα, ὅ ἐστιν ἡ ἑψεθεῖσα γῆ. Γυιοκόρους . τὰς κατεσθιούσας τὰ μέλη μέχρι κόρου. Ἡσίοδος· καὶ γυιοκόρους μελεδῶνας. (Οὐδέτερον.) Γύαλον . τὸ κοῖλον. οἷον· θώρηκος γύαλον. [παρὰ τὸ γῶ, τὸ χωρῶ καὶ λαμβάνω, γίνεται παράγωγον γύω, ἀφ’ οὗ γυὸν καὶ πλεονασμῷ τῆς αλ συλλαβῆς γύαλον. ὡς πτύω, πτύαλον.] Γυῖα . τὰ γόνατα καὶ τὰ λοιπὰ μέλη. κυρίως δὲ ἐπὶ τῶν ποδῶν λέγεται, παρὰ τὸ ἐπὶ τῆς ### gamma 460 γύης, ὅ ἐστι γῆς, ἰέναι· ἐπὶ ταύτης γὰρ βέβηκε. καὶ ἡ πρώτη κίνησις τῶν ἀνθρώπων διὰ χειρῶν καὶ ποδῶν γίνεται. ἢ παρὰ τὸ τὴν γῆν γίνεται γήϊα καὶ τροπῇ τοῦ η εἰς υ γυῖα, ὡς ἁλμηρὸς, ἁλμυρός. [τάττεται δὲ καὶ ἐπὶ τῶν χειρῶν. οἷον· γυῖα δ’ ἔθηκεν ἐλαφρά—. γίνεται παρὰ τὸ γῶ, τὸ χωρῶ καὶ λαμβάνω, γύω καὶ γῦον. ὡς πτῶ πτύον, καὶ θῶ θύον. οἷον· κέδρου τ’ εὐκεάτου θύου τ’ ἀνὰ νῆσον ὀδώδει. καὶ πλεονασμῷ τοῦ ι γυῖον, ἵν’ ᾖ τὸ λαμβάνον καὶ δεχόμενον. δύναται καὶ ἐπὶ τῶν μικρῶν παιδίων τάττεσθαι ἡ λέξις· ταῦτα γὰρ χερσὶ καὶ ποσὶ βαίνουσιν ἐπὶ τῆς γύης, ὅ ἐστι τῆς γῆς.] Γυμνάσια . κυνήγια· ἀλειπτήρια· λοῦτρα· ἢ ἱππικόν. τρία γυμνάσια τῆς Ἀττικῆς· Ἀκαδημία, Λύκειον, Κυνόσαργες. Γύλιον . ἀγγεῖον πλεκτὸν ἀπὸ φοινίκων. Γυπαρίοις . στενοῖς χωρίοις. φωλεαῖς· καλιαῖς. Γύῤῥον . κυρτὸν, στρογγύλον. (Ῥῆμα.) Γυιώσω . βλάψω. γυιῶ· ἐξ οὗ καὶ τό· γυιώσω μὲν σφῶϊ. Γυμνητεύω . Γυμνάσαι . τὸ εἰς φῶς ἀγαγεῖν. Γυναικιζόμενος . θηλυνόμενος. Γυνομανῶ . ἀκολασταίνω. ### gamma 461 Γυρῶσαι . φιαλῶσαι, περιφράξαι. παρὰ τὸ γύρον ποιεῖν ἐν τῷ περιφράσσειν. Γύμναζε . ἀντὶ τοῦ ἔθιζε. ὁ Ἀπόστολος· γύμναζε δὲ ἑαυτὸν πρὸς εὐσέβειαν. Τὸ Γ μετὰ τοῦ Ω. (Ἀρσενικόν.) [ Γωβρύας . κύριον.] [ Γωβάρης ἢ Γώβαρις . κύριον.] [ Γώγης καὶ Γωγιδίσκος . κύρια.] [ Γώδας . κύριον.] Γωλειός . φωλεὸς, σπήλαιον. Γώνυμος . ὁ φερώνυμος. Γωνιασμούς . ἀποφυγάς· ἀπαγωγάς. ἔδειξα τουτουσὶ ἐπὶ λεπτῶν κανόνων εἰσβολὰς, ἐπῶν δὲ γωνιασμούς. Γωρυτός . ἡ ξιφοθήκη. χωρυτός τις ὤν· τροπῇ τοῦ χ εἰς γ. εἰς ὃν χωροῦσι τὰ ῥυτά· τουτέστι τὰ τόξα. γράφεται καὶ ἡ γωρυτός. Γώγ . κύριον. [ Γώυνος . κύριον.] Γωσίθρας· Γωβίας . κύρια. (Θηλυκόν.) Γωβαρηνὴ καὶ Γωγώνη . κύρια. Γωνία . ἡ τοῦ οἴκου. καὶ γωνιασμός. γωνίᾳ πορθμῶσαι, τὸ ἐν γωνίᾳ ὑπὸ τινὸς περανθῆναι. [γωνία παρὰ τὸ γόνυ. τὸ κτητικὸν γωνία, κατὰ ἔκτασιν τοῦ ο εἰς ω , ὅπερ ἐπικαμπεῖ τὲ καὶ κεκλασμένῳ σχήματι μεταπεποίηται. γωνία τὸ νι ἰῶτα διατί; τὰ διὰ τοῦ εια θηλυκὰ μονογενῆ, πρὸ μιᾶς τὸν τόνον ἔχοντα, ὑπὲρ δύο συλλαβὰς, μὴ ὄντα ἀπὸ τῶν εἰς ευς ἢ ευω , μήτε σύνθετα ἀφ’ ἁπλοῦ, ἔχει τὴν ει δίφθογ‐ ### gamma 462 γον, μήτε λεγόμενα καὶ εἰς ον οὐδέτερα, μήτε ἀπὸ παροξυτόνου κατὰ κρᾶσιν γινόμενα, μήτε κατὰ διάστασιν εὑρισκόμενα, μήτε ἀττικῶς ἐκτείνοντα τὸ α καὶ παροξυθέντα, διὰ τοῦ ι γράφονται. οἷον· ἀνία, ἀξία, μανία, ἠρεμία. πρόσκειται μονογενῆ, διὰ τὸ Πολυδευκεία χεὶρ καὶ Ἀγαμεμνονεία. ὁ Ἀγαμεμνόνειος γὰρ καὶ τὸ Ἀγαμεμνόνειον. πρόσκειται πρὸ μιᾶς τὸν τόνον ἔχοντα, διὰ τὸ εὐσέβεια. πρόσκειται ὑπὲρ δύο συλλαβὰς, διὰ τὸ μνεία καὶ χρεία. πρόσκειται μὴ ἀπὸ τῶν εἰς ευς , μὴ ἀπὸ τῶν εἰς ευω , διὰ τὸ ταχὺς, ταχεῖα, δουλεύω, δουλεία. πρόσκειται μὴ σύνθετα, μὴ ἀπὸ ἁπλοῦ ἔχει τὴν ει δίφθογγον, ἐπειδὴ ἀπὸ τοῦ δεία, τοῦ σημαίνοντος τὴν ἔνδειαν, γέγονε σιτοδεία. πρόσκειται μὴ λεγόμενα εἰς ον οὐδέτερα, διὰ τὸ ἐλεγεῖον, ἐλεγεία. πρόσκειται μὴ κατὰ διάστασιν, διὰ τὸ ἀνδρεία τὸ ἐπὶ ἀρετῆς. τοῦτο ὁ μὲν Ἀπολλώνιος διὰ τοῦ ι γράφει, ὁ δὲ Ὦρος διὰ διφθόγγου. εὕρηται γὰρ κατὰ διάστασιν, ἀνδρεία. πρόσκειται μὴ ἀττικῶς ἐκτείνοντα τὸ α καὶ παροξυθέντα, ἐπειδὴ τὸ ἱέρεια καὶ εὔκλεια ἀττικῶς καταβιβάζει τὸν τόνον καὶ τὸ α ἐκτείνουσι. τοιοῦτον καὶ τὸ θυεία, ὃ σημαίνει τὴν ἴγδην. ἀττικῶς ἐκτείνοντες τὸ α , καὶ καταβιβάσαντες τὸν τόνον, καὶ τὴν αὐτὴν γραφὴν ἐφύλαξαν. τὸ δὲ νωθεία, ἡ ἀργία, οὐκ ἔστιν ἀπὸ τοῦ νωθεύω· ἐκεῖνο γὰρ διὰ τοῦ ο μικροῦ· ἀλλ’ ἴσως ἀπὸ τοῦ νωθρὸς, νωθρεύω, νωθρεία, καὶ κατὰ ἀποβολὴν τοῦ ρ νωθεία.] * Γωλειά . ὁ φωλεός. * (Ῥῆμα.) Γῶ . τὸ χωρῶ· καὶ λαμβάνω καὶ δέχομαι. ### delta 463 (1t) Δ. Τὸ Δ μετὰ τοῦ Α. (Ἀρσενικόν.) Δαβειρή . κύριον. Δαβήρ . τὰ ἅγια τῶν ἁγίων ὀνομάζει. Δαβαινίτης . ἀπὸ Δαβαίνης τόπου. Δαγίσθαιος . κύριον. Δαήμων . ἐπιστήμων, ἔμπειρος. [παρὰ τὸ δαίω, δαῶ, δαήσω, δεδάηκα, δεδάημαι, δαήμων.] Δαήρ . ἀνδράδελφος. [παρὰ τὸ δαίω. δαὴρ αὖτ’ ἐμὸς ἔσκε κυνώπιδος.] Δαΐφρων . συνετὸς, πολεμικός. παρὰ τὸ δαίω, τὸ μανθάνω καὶ γινώσκω. [ἵν’ ᾖ ὁ δεδαηκὼς φρόνησιν. ἢ παρὰ τὸ δα ἐπιτατικόν. ὁ δὲ πολεμικὸς παρὰ τὴν δαῒ δοτικὴν, ὃ σημαίνει τὴν μάχην. ὁ τὰ περὶ τὸν πόλεμον φρονῶν.] Δαιτυμόνες . εὐωχηταὶ, ἀριστηταί. Δαιμόνιε . ἀντὶ τοῦ μακάριε. Δαιδαλόχειρ . ὁ ποικίλα καὶ ἐξαίσια ταῖς χερσὶν ἐργαζόμενος. Δαίδαλος . ὁ ποικίλος. καὶ ὄνομα κύριον. ὃς ἦν πάνυ ποικιλτὴς καὶ ἐπινοήμων. παρὰ τὸ δαίω, τὸ μανθάνω ἢ τὸ ἐπίσταμαι, δαίαλος, ὁ ἐπιστήμων, καὶ πλεονασμῷ τοῦ δ δαίδαλος. [ἐκ τούτου δαιδάλλω. τὸ δαιδάλειος ἀπὸ τοῦ δαιδάλω. ἀπὸ τοῦ δαιδάλειος δὲ τὸ δαιδάλεον κατὰ ἀποβολὴν τοῦ ἰῶτα.] ### delta 464 Δαιτρός . μεριστὴς, μάγειρος. παρὰ τὸ δαίω, τὸ μερίζω, δαιτρός. ἐξ οὗ καὶ τὸ δαιτρεύω. Δαίτωρ . ὄνομα κύριον. καὶ ὁ εὐωχητής. [παρὰ τὸ δαίω, τὸ μερίζω, δαίτωρ, ὡς πράξω πράκτωρ.] Δαιταλεῖς . οἱ δαιτυμόνες καὶ θιασῶται. Ἀριστοφάνης. —ἐπιδείπνιον θέαν τοῖς δαιταλεῦσιν ὁ βασιλεὺς χαριζόμενος. Δάκες . οἱ Πατζινάκαι. Δακρυόεις καὶ δακρυόεσσα . ἀπὸ τοῦ δάκρυον. Δάκτυλοι . οἱ βάλανοι τοῦ φοίνικος. Δάκτυλος . παρὰ τὸ δράσσω, δράκτυλος τὶς ὤν. ἢ παρὰ τὸ δέχω, [δέξω,] δέδεχα, δέδεγμαι, δέδεκται, [δάκτυλος,] οἱ δεκτικοὶ ὄντες τῶν διδομένων. ἢ παρὰ τὸ δείκω, τὸ δεικνύω, δείκτυλοι καὶ δάκτυλοι· δι’ αὐτῶν γὰρ ἡ δεῖξις γίνεται. Δακτύλιος . ἡ σφραγίς. καὶ τὸν δακτύλιον αὐτοῦ περιελὼν ἐτύπωσεν ἐπιστολήν. ἀπὸ τοῦ παρὰ τὸν δάκτυλον ἰέναι. δακτύλιοι καὶ οἱ τετρυπημένοι λίθοι, ἀφ’ οὗ τὰ ἀπόγεια σχοινία ἀνάπτουσι. Δαλός . λαμπὰς ἢ ξύλον καιόμενον. παρὰ τὸ δαίω δαλὸς καὶ δαυλός. [ἢ παρὰ τὸ δαίω, δαίσω, δαυλὸς, ὡς αὔω, αὔσω, αὐλός.] Δαμασίφρων . ὁ ἀπατῆσαι δυνάμενος. Πίνδαρος· δαμασίφρονα χρυσόν. Δαμάσκιος . στωϊκὸς φιλόσοφος, Σύρος. ### delta 465 Δαμᾶς . κύριον. παρὰ τὸ δαμάσω μέλλοντα. [ὡς θαυμάσω, Θαυμᾶς.] Δάμασος . [κύριον.] παρὰ τὸ δαμάζω, δαμάσω, Δάμασος. Δαμάστωρ . ἐκ τοῦ δεδάμασται· ὡς τετέλεσται τελέστωρ. Δάμις . κύριον. παρὰ τὸ δῆμος γίνεται δῆμις καὶ δάμις. [ὡς ἀπὸ τῆς δουρὸς γενικῆς Δοῦρις.] Δανιήλ . κύριον. διάκρισις ἑρμηνεύεται. Δαναοί . οἱ Ἕλληνες. ἀπὸ τοῦ Δαναοῦ ἢ ἀπὸ Δάνου τοῦ βασιλέως. Δασμολόγοι . φορολόγοι, ἀπαιτηταί. Δασμός . ὁ μερισμός. παρὰ τὸ δάζω· ὡς σκεδάζω σπεδασμός. Δάσκιος . πολύσκιος. παρὰ τὸ δα ἐπιτατικὸν μόριον. Δασύλλιος . ὁ Διόνυσος. παρὰ τὸ δασύνειν τὰς ἀμπέλους. Δατηταί . οἱ διανεμηταί. ἐκ τοῦ δασῶ καὶ δατούμεθα, ὃ σημαίνει τὸ μεριζόμεθα. [οἷον· —χθόνα ποσὶ δατεῦντο. καί· δατευόμεθα ληΐδ’ Ἀχαιοί. ἀπὸ τοῦ δαίω, τὸ μερίζω, ἀφ’ οὗ τὸ δάζω καὶ δάσω, γίνεται δαστὸς, δαστῶ, καὶ ἐνδείᾳ τοῦ ς δατῶ· ἐκ τοῦ δατῶ δατήσω, δεδάτηκα, δεδάτημαι, δατητὴς, καὶ κλίνεται δατητοῦ.] Δάτις . κύριον. ὃς Πέρσης ὢν ἐπετήδευσεν ἑλληνίζειν· ὃν λέγουσι φάναι χαίρομαι ἀντὶ τοῦ χαίρω. Δατοῖς . δόλοις. πανουργεύμασι. ### delta 466 Δαυίδ . κύριον. ἑρμηνεύεται πεποθημένος, ἢ ἐξουθενημένος, ἢ ἱκανὸς χειρί. ἐφιλεῖτο γὰρ τῷ θεῷ ὁ προφήτης, λέγοντι· εὗρον Δαυὶδ [τὸν τοῦ Ἰσσαὶ, ἄνδρα κατὰ τὴν καρδίαν μου. ἐξουθενεῖτο δὲ τοῖς περὶ τὸν Σαοὺλ καὶ τοῖς] ἀδελφοῖς. ἱκανὸς δὲ ἦν τῇ χειρὶ, ὡς ἐν πολέμοις ἔχων τὸ πρακτικὸν καὶ δραστήριον. Δαυλός . παρὰ τὸν δαίσω μέλλοντα, δαιλὸς καὶ τροπῇ τοῦ ι εἰς υ δαυλός. Δαῦλος . ὁ δασύς. παρὰ τὸ δάσος γίνεται δασῶ ῥῆμα, ὡς τεῖχος, τειχῶ· ἀφ’ οὗ Πίνδαρος τετείχηται. καὶ κατὰ παραγωγὴν δασαύνω· ὡς χρῶ χραύω, καὶ ψῶ ψαύω· εἶτα κατὰ συγκοπὴν δαύω, ὁ μέλλων δαύσω. καὶ ὡς παύσω γίνεται Παῦλος, οὕτως καὶ δαύσω δαῦλος, ὁ δασύς.] Δαφοινός . ὁ ἄγαν φόνιος ἢ πυρὸς κατὰ νῶτα. δαφοινὴν ἀσπίδα. παρὰ τὸ δαίω τὸ καίω. [ἢ παρὰ τὸ δα καὶ τὸ φόνος.] Δαψιλέστατος . πολυτελέστατος, πλουσιώτατος. [λέγεται καὶ ἐπὶ ῥευμάτων καὶ ἐπὶ μεγαλοψυχούντων.] Δαγών . εἴδωλον ὑπὸ τῶν ἀλλοφύλων θεραπευόμενον, ᾧ τὴν κιβωτὸν λαβόντες ἀνέθεσαν. Δαξισμός . .... Δαμασκός . πόλις Συρίας, παρὰ τὸν Ἀντιλίβανον. [εἴρηται, ὅτι Δαμᾶς, στρατεύων μετὰ Διονύσου, ἐκεῖσε σκηνὴν πηξάμενος, ἱδρύσατο Συρίας θεοῦ ξόανον. ἡ Δαμᾶ σκηνὴ, Δαμασκός. ἢ ὅτι εἷς τῶν γιγάντων, Ἀσκὸς ὄνομα, ἅμα Λυκούργῳ δήσας τὸν Διόνυσον, ἔῤῥιψε τῷ πο‐ ### delta 467 ταμῷ. ἐφονεύθη δὲ ὑπὸ Ἑρμοῦ οὗτος, καὶ Ἀσκὸς ἐδάρη, καὶ ἐκεῖ ἐτάφη. καὶ ἐκ τούτου ἡ πόλις Δαμασκὸς ἐκλήθη. καὶ τὰ οἰνοδόχα δὲ δέρματα ἀσκοὺς καλοῦσι. λέγεται καὶ ἡ Δαμασκός.] * Δαμασκὸς Ἐλιέζερ . ἀντὶ τοῦ Δαμασκηνός. * Δάρης . κύριον. παρὰ τὸ δέρω τὸ ἐκδέρω. ἱερεὺς γὰρ ἦν. Δαφνών . παρὰ τὸ δάφνη. τὸ δὲ δάφνη παρὰ τὸ δαίω τὸ καίω. [ἡ φωνοῦσα ἐν τῷ καίεσθαι.] (Θηλυκόν.) Δαΐς . ἡ μάχη. [παρὰ τὸ δαίω, ὁ μέλλων δαίσω, ἀποβολῇ τοῦ ω δαὶς, καὶ κατὰ διάλυσιν δαΐς. ἐν δαῒ λυγρῇ. ἢ παρὰ τὸ δαίω τὸ κόπτω, κατὰ διάλυσιν δαΐω, πλεονασμῷ τοῦ ζ δαΐζω, ὁ μέλλων δαΐσω, ἀποβολῇ τοῦ ω δαΐς.] [ Δαΐαν ὁδόν . ἀγωνιστικήν· ἔμπειρον. ἀπὸ τοῦ δαῆναι, ὅ ἐστι μαθεῖν.] Δᾷδα . λαμπάδα. Δακρυόεσσα . ἀπὸ τοῦ δάκρυον. Δάβα . πόλις. Δαίς . ἡ εὐωχία. Δαιτίς . τόπος ἐν Ἐφέσῳ. [εἴρηται ἀπὸ τοῦ Λυδὸν τὸν κάπηλον αὐτόθι κατοικήσαντα παρέχειν τὰ πρὸς δαῖτα τοῖς ἐπιξενουμένοις. ἦν δὲ τὸ κύριον αὐτοῦ ὄνομα Ἔφεσος, ἀφ’ οὗ καὶ ἡ πόλις.] ### delta 468 Δαισάνη . ἡ πτισσάνη. ἀπὸ τοῦ σίτου ἑψημένου ἑψηθεῖσα. [εἴρηται δὲ παρὰ τὸ δαίσασθαι· τὴν γὰρ πρώτην τροφὴν, πρὸ τῆς εὑρήσεως τῶν ἄρτων, οὕτως ἐποιοῦντο.] Δάμαρ . γυνή. δαμετή. παρὰ τὸν γάμον, γάμαρ καὶ δάμαρ. [λέγεται καὶ δάμαρις, ἔνθεν ἡ δάμαρτος γενική· εἰ μὴ ἄρα πλεονασμῷ τοῦ τ ἀπὸ τῆς εἰς ρ εὐθείας.] Δανάκη . ὄνομα νομίσματος, [ὃ ἔδωκαν τοῖς νεκροῖς πάλαι λόγῳ περάματος ἐν Ἀχερουσίᾳ, ἥτις ἐστὶ λίμνη ᾅδου.] Δανάη . κύριον. κρίθητι καὶ σύ. [οὐκ εἶ Δανάη ἡ Ἀκρισίου.] Δάπιδας . τὰ ἐπεύχια. λέγει δὲ ψιλὰς καὶ μὴ μαλλωτάς. Ἀριστοφάνης· οὐδ’ ἐν δάπισιν ἔσται καταδαρθεῖν. τάπησι δὲ, ἦτα. Δαπάνη . παρὰ τὸ δάπτω, ὃ σημαίνει τὸ μετὰ σπαραγμοῦ ἐσθίω. Δασεῖα . ποιότης συλλαβῆς, ἐκ τοῦ θώρακος πεμπομένη. [ἢ παρὰ τὸ δα ἐπιτατικὸν μόριον καὶ τὸ εὔω ῥῆμα, ὃ σημαίνει τὸ ὁρμῶ. ἢ παρὰ τὸ μεγίστην καὶ σφοδρὰν εἶναι πρὸς σύγκρισιν τῆς ψιλῆς.] * Δαμασκός . ἑρμηνεύεται αἷμα σάκκου. * Δασπλῆτις . ἡ ἀπροσπέλαστος. ἢ ἐπὶ κακῷ προσπελάζουσα. ἢ ᾗτινι οὐκ ἄν τις προσπελάσῃ διὰ τὸν φόβον. [παρὰ τὸ δα ἐπιτατικόν. ἢ δυσπλῆ‐ ### delta 469 τις παρὰ τὸ πλήσσειν τοὺς ἁμαρτωλούς. Θεόκριτος δὲ Ἑκάτην αὐτὴν λέγει.] Δάσκιος . πολύσκιος. παρὰ τὸ δα ἐπιτατικόν. δάσκιον εἰσελάσαντες ἕλος. Δαυλίς . πόλις ἐν τῷ Παρνασσῷ κειμένη. Δαυλία . δασεῖα. δαυλία κορώνη, ἀηδών. Δαυΐδειος σορὸς καὶ Δαυΐδειον μέλος . [τὸ τοῦ Δαυΐδ.] Δάφνη . δαοφώνη τὶς οὖσα, ἡ ἐν τῷ δαίεσθαι φωνοῦσα. Δαφνοῦς . πόλις Φοινίκης. ἀρσενικῶς. ὁ πολίτης Δαφνούτιος, ἢ Δαφνούσιος, καὶ θηλυκῶς Δαφνουσίς. τὸ ἐθνικὸν Δαφνουσαῖος. ἔστι καὶ Δαφνουσὶς λίμνη, πλησίον τοῦ Ὀλύμπου τοῦ Βιθυνοῦ. Δαψίλεια . πλουσιότης. Δασυλίδες . αἱ δασεῖαι. * Δάφνη . παρὰ τὸ δαίω τὸ καίω, ἡ φωνοῦσα ἐν τῷ δαίεσθαι, ὅ ἐστι καίεσθαι. * (Οὐδέτερον.) Δαίδαλα . τὰ ποικίλα κατασκευάσματα. Δαῖας . τέρας πολεμικόν. Δάκος καὶ δάκετα . θηρία. ἰοβόλα ἑρπετά. [ἡ εὐθεῖα τὸ δάκος. ἐμὲ δεῖ φεύγειν δάκος ἀδινὸν καὶ κατηγορίαν. τὸ δὲ δάκετον παρὰ τὸ δάκνω, δάκνετον καὶ δάκετον. σημαίνει δὲ τὸ δάκος καὶ δῆγμα, οἷον· σῆμα δέ τι δάκεος αἱμοῤῥόου.] ### delta 470 Δαιτήριον . μεριστήριον. ἀπὸ τοῦ δαῖσαι τὸ μερίσαι. Δάκρυον . φθαρτῆς φύσεως ἰδίωμα, ὅπερ Ἀδὰμ πρὸ τῆς παραβάσεως οὐκ ἐκέκτητο. παρὰ τὸ δάκνω δάκνυον καὶ δάκρυον· δακνομένης γὰρ τῆς ψυχῆς ἐξέρχεται τὸ δάκρυον. [ἢ ἀπὸ τοῦ δήκω, ἔνθεν ἔδακον. θυμοδακὴς γὰρ μῦθος τὸ δάκρυον. τὸ πληθυντικὸν τὰ δάκρυα, ἡ δοτικὴ δακρύοις. πόθεν οὖν τὸ δάκρυσιν; ἡ ἐπὶ τέλει συλλαβὴ ἡ τοῖς εἰς ἰῶτα τρέπεται· προβάτοις, πρόβασιν, ἐγκάτοις, ἔγκασι, πετάλοις, πέταλσι. πᾶν γὰρ εἰς ἰῶτα, ἔχον ἀμετάβολον πρὸ τέλους, τοῦτο ἔχει ἐν τῇ εὐθείᾳ, ῥήτορσι, ῥήτωρ. τὸ δὲ δάκρυ γέγονεν ἀπὸ τοῦ δακρύμην, οὐ κατὰ ἀποκοπὴν, ἀλλὰ κατὰ σχηματισμόν. τὸ δάκρυ τοίνυν, ἡ γενικὴ δάκρεος, ἡ δοτικὴ δάκρος· καὶ τὸ πληθυντικὸν δάκρεα, ὡς πώεα, ἄστεα. ἢ ἀπὸ τοῦ δάκρυα κατὰ συγκοπήν.] Δαμώματα . τὰ δημόσια ᾀδόμενα. Δανά . τὰ ξηρὰ ξύλα. Καλλίμαχος· δανὰ ξύλα κεάσαι. ἤτοι σχίσαι. καὶ δανότατον τὸ ξηρότατον. [παρὰ τὸ δαίω, τὸ καίω. τὸ δα μακρόν.] Δάνειον . παρὰ τὸ δάνος, ὃ σημαίνει τὸ δῶρον, ὡς τέλος τέλειον. Δίδυμος τὸ χρονίζον λέγει χρέος. [παρὰ τὸ δὴν, δάνος καὶ δάνειον.] Δαόνιον . πόλις Θρᾴκης. ### delta 471 Δάος . λαμπάς. [παρὰ τὸ δαίω, δάος.] Δάπεδον . τὸ ἔδαφος, ἡ γῆ. παρὰ τὸ δα ἐπιτατικὸν καὶ τὸ πέδον, ἡ γῆ. τουτέστι τὸ μέγα καὶ πλατύπεδον. [τὸ δὲ δα γίνεται καὶ ζα, κατὰ μετάθεσιν τοῦ δ εἰς ζ.] Δασκύλιον . τόπος ἐν τῷ κόλπῳ Νικομηδείας. Δατόν . παρὰ Ῥωμαίοις σημασία τῆς ἡμέρας καὶ τοῦ καιροῦ, ὅτε τὶς ἐκ πόλεως ἢ ἐκ τινὸς τόπου ἀποστελεῖ. Δαυλόν . δασύ. * Δαυίδειον . μέλος τὸ τοῦ Δαυίδ. * Δαφοινόν . τὸ πάνυ φοινίσσον, ἢ τὸ φοινικὸν, ἢ τὸ πυῤῥόν. Δαίσιμον . τὸ ἐδώδιμον. (Ῥῆμα.) Δᾳδουχεῖ . φαίνει· λαμπαδουχεῖ. Δαδύσσω . τὸ ταράσσω. Δαείς . καεὶς, καὶ ἀντὶ τοῦ μαθών. Δαϊκταμένοις . ἀναιρουμένοις. Δαΐζων . διακόπτων. ἀπὸ τοῦ δαίω τὸ κόπτω, ἢ παρὰ τὴν δαΐδα, ὃ σημαίνει τὴν μάχην. Δαιμονᾷν . ὑπὸ δαίμονος κατέχεσθαι. Δαίνυ . εὐώχει. Ὅμηρος· δαίνυ δαῖτα γέρουσι— Δαίω . τὸ μανθάνω. Δαίω . τὸ καίω. ### delta 472 Δαίρω . τὸ τύπτω. δέρω δὲ, τὸ ἐκδέρω, ψιλόν. Δαίνυσθαι . τὸ εὐωχεῖσθαι. Δαινύω καὶ δαίνυμι . παρὰ τὸ δαίω τὸ εὐωχοῦμαι, καὶ πλεονασμῷ τοῦ ν, δαίνω. [δαινύω καὶ δαίνυμι, δαίνυμαι, ὁ παρατατικὸς ἐδαινύμην, ἐδαίνυσο, ἐδαίνυτο, τὸ τρίτον τῶν πληθυντικῶν ἐδαίνυντο, καὶ κατὰ ἀποβολὴν τοῦ ε δαίνυντο.] Δαΐξας . διακόψας. Δακρυῤῥοεῖν . δάκρυα ῥέειν. Δάκνω . παρὰ τὸ δα ἐπιτατικὸν καὶ τὸ καίνω γίνεται δακαίνω· ἐξ οὗ τὸ δάκνω κατὰ ἀποβολὴν τοῦ ι, καὶ πλεονασμῷ τοῦ γ. Δαμέντες . φονευθέντες. δαμασθέντες. Δάμνει . ἀντὶ τοῦ δαμάζει. Δάμνημι . ἀντὶ τοῦ δαμάζω. Δαμεῖεν . δαμασθεῖεν. δαμῶ τὸ ὑποτάσσω. [ὁ μέλλων δαμήσω, ὁ δεύτερος ἀόριστος ἔδαμον, ὁ παθητικὸς ἐδάμην, ἐδάμομεν, ἡ μετοχὴ δαμεὶς, δαμέντος, τὸ εὐκτικὸν δαμείην, δαμείημεν, δαμείητε, καὶ δαμεῖεν. δαμείησαν δὲ ὤφειλε.] Δανεῖσαι . τούτου τὸ χρῆσαι αἱρετώτερον. τὸ μὲν χρῆσαι ἐπὶ φίλων, τὸ δὲ δανεῖσαι πρὸς τοὺς τυχόντας. Δαπανᾷν . οὐ τὸ ἀναλίσκειν ἁπλῶς, ἀλλὰ τὸ λαμπρῶς ζῇν καὶ εἰς ἀναλώματα μεγάλα ἐμβάλλειν. ### delta 473 Δάπτω . τὸ μετὰ σπαραγμοῦ ἐσθίω καὶ διὰ στόματος σπαράττω. [ἐξ οὗ καὶ τὸ δάψαι. μή με ἔα παρὰ νηυσὶ κύνας καταδάψαι Ἀχαιῶν. παρὰ τὸ δα καὶ τὸ ἅπτω. κυρίως δὲ τὸ λάβρως ἐσθίειν.] Δαρδάπτω . ὁμοίως. ἀπὸ τοῦ δάπτω. διὰ δὲ χρόα καλὸν ἔδαψε. Δαρθεῖν . κυρίως τὸ ἐπὶ δερμάτων καθευδῆσαι. [δραθεῖν καθ’ ὑπέρθεσιν. ὡς καρδία, κραδία. εἴρηται παρὰ τὸ δέρμα. ἢ παρὰ τὸ δρῶ, τὸ ἐνεργῶ, γίνεται δρήθω τὸ κοιμῶμαι κατὰ ἀντίφρασιν· οἱ γὰρ κοιμώμενοι οὐκ ἐνεργοῦσι.] Δασμοφορεῖν . συμμερίζειν. Δασμολογῶ . συνάγω. σὺ δὲ δασμολογεῖς, καὶ παρ’ ἑκόντων καὶ ἀκόντων λαμβάνεις. Δάσασθαι . συμμερίσασθαι. Δάσαντο . ἐμερίσαντο. [ἀπὸ τοῦ δαίω, δαίσω, δάσω, δάξ.] Δαύω . κυρίως τὸ δεσμῶ. παρὰ τὸ δέω τὸ δεσμεύω. [Ὅμηρος· πῶς ἂν ἐγώ σε δέοιμι μετ’ ἀθανάτοισι θεοῖσι. ὃ κατὰ συναλοιφὴν γίνεται δῶ. ἐκ τούτου δαύω, ὡς χρῶ χραύω. εἴρηται καὶ ἐπὶ τοῦ καθεύδειν· οἱ γὰρ καθεύδοντες δεσμουμένοις ἐοίκασι. τὸ δαύω παρὰ τὸ δαίω, τροπῇ τοῦ ι εἰς υ .] Δάσασθαι . τὸ σπεῖραι. παρ’ Ἡσιόδῳ· σπέρματα δάσασθαι, φυτὰ δ’ ἐνθρέψασθαι ἄριστα. ### delta 474 (1t) (Ἐπίῤῥημα.) Δαί . σύνδεσμος, προηγούμενος τῶν πευστικῶν μορίων, ὃς καὶ διὰ διφθόγγου γράφεται. Δαιμονίως . παραδόξως. ὑπερφυῶς· μακαρίως. Δαιτρευτῶς . μεριστῶς. Τὸ Δ μετὰ τοῦ Ε. (Ἀρσενικόν.) Δεκατευτὴς καὶ δεκατολόγος . ὁ τελώνης. Δεκτῆρες . ὑποδοχεῖς. Δεκελεικός . Πελοποννησιακός. Δεκελεικὸς πόλεμος, καθὰ Δεκέλεια Ἀθηναίοις ἐπετειχίσθη. διφθόγγως δὲ γράφεται. [ἀπὸ γὰρ Δεκέλεια γίνεται Δεκελειακὸς καὶ Δεκελεικός.] Δειμαλέος . κατάφοβος. [ὥσπερ ἀπὸ τοῦ τάρβος γίνεται ταρβαλέος, οὕτως καὶ ἀπὸ τοῦ δεῖμος δειμαλέος. δεῖ δὲ γινώσκειν, ὅτι τὰ διὰ τοῦ αλεος ὑπὲρ δύο συλλαβὰς, πρὸ μιᾶς τὸν τόνον ἔχουσιν, οἷον ἀργαλέος, νηφαλέος. σεσημείωται δαιδάλεος ἀπὸ τοῦ δαιδάλειος κατὰ ἀποβολὴν τοῦ ι · κονισάλεος ἀπὸ τοῦ κονισάλειος κατὰ ἀποβολὴν τοῦ ἰῶτα· αἰθάλεος· τοῦτο διφορεῖται, πρὸ μιᾶς γὰρ ἔχει τὸν τόνον καὶ πρὸ δύο· πρὸ μιᾶς γὰρ ὑπάρχει ἀπὸ τοῦ αἴθω, ὡς νήφω, νηφαλέος· ἡνίκα δὲ πρὸ δύο ἔχει τὸν τόνον, ἀπὸ τοῦ αἰθάλειος γέγονε κατὰ ἀποβολὴν τοῦ ἰῶτα, ὥσπερ Ἀπολλώνιος· αἰθάλεοι πρηστῆρες. ἀτασθάλεος ἀπὸ τοῦ ἀτασθάλιος, κατὰ τροπὴν τοῦ ι εἰς ε , ἢ ἀπὸ τοῦ ἀτασθάλειος κατὰ ἀποβολὴν τοῦ ι .] ### delta 475 [ Δεῖμος . ὁ φόβος. ὡς ἀπὸ τοῦ ἄνθω γίνεται ἄνθιμος, καὶ κῦδος κύδιμος, οὕτως καὶ ἀπὸ τοῦ δέος δέϊμος καὶ δεῖμος.] Δειδήμων . ἀπὸ τοῦ δειδῶ, δειδήσω, τὸ φοβοῦμαι. [ὡς τὸ φιλῶ, φιλήσω, φιλήμων.] Δειλός . παρὰ τὸ δέος, δέϊλος, καὶ συναιρέσει δειλός. Δεινίας . παρὰ τὸ δεινὸς, δεινίας. πάντα δὲ τὰ παρὰ τὸ δεινὸς διὰ διφθόγγου, οἷον· δεινολόγος, δείνων, δεινίας. Δεινός . φοβερὸς, φόβου ποιητικός. λέγεται δὲ καὶ ὁ πανοῦργος καὶ ὁ ἱκανὸς καὶ ὁ ἀκολάκευτος καὶ ὁ σοφὸς καὶ ὁ ἔμπειρος. Δεῖνος . τὸ παρ’ ἡμῖν ψηκτήριον. Δεινωποί . δειματώδεις, φοβεροί. Δεισιδαίμων . ὁ εὐσεβής. Παῦλος· ὡς δεισιδαιμονεστέρους ὑμᾶς ὁρῶ. λέγεται καὶ ὁ ἀμφίβολος περὶ τὴν πίστιν, ἢ καὶ ὁ δεδιὼς τοὺς δαίμονας. Δειλακρίων . ὁ ἄκρως δειλὸς, ὁ ἄθλιος, ὁ ἐλεεινὸς, ὁ ταλαίπωρος, ὁ ἐπίπονος. Δειπνητός . ὁ καθ’ ἡμᾶς ἀρίστου καιρός. Δεῖπνος . ὁ καιρὸς τῆς τροφῆς. [καὶ ἡ ἐν τοιῷδε καιρῷ διδομένη τροφή. οἷον· δεῖπνον ἐρίθοισι λεύκ’ ἄλφιτα πολλὰ πάλυνον. οἱ δὲ κωμικοὶ καὶ νεώτεροι συγχέουσι τὸν καιρὸν, τὴν ἐπ’ ἔριν τροφὴν δεῖπνον ὀνομάζον‐ ### delta 476 τες, ὡς καὶ νῦν, μεθ’ ὃ δεῖ πονεῖν. Ἐπαφρόδιτος δὲ, παρὰ τὸ δάπτω, δάπτον καὶ δεῖπνον. ἢ δεῖπνον τὸ πρώϊνον ἄριστον, ὅπερ ἀκρατισμὸς λέγεται. εἶτα περὶ ὥραν τρίτην ἄριστος, παρὰ τὸ εἰς ἀριστείαν προέρχεσθαι. εἶτα τὸ ἑσπερινὸν, δόρπος, παρὰ τὸ δόρυ παύειν.] Δελφίς . πολεμιστήριον ὄργανον πρὸς ναυμαχίαν. ὅθεν καὶ δελφινοφόρον ναῦν. Δελφοί . τὸ ἱερὸν τοῦ Ἀπόλλωνος. οὕτω δὲ ἐκλήθη διὰ τὸν Δελφύνην δράκοντα ἐκεῖ εὑρεθῆναι, ὃν ἀπέκτεινεν ὁ Ἀπόλλων. Πυθὼ δὲ, διὰ τὸ ἐκεῖσε σαπῆναι. Δεξιός . εὔνους, ἀγαθὸς, ἐπιτήδειος, εὐπαίδευτος. Δεξίδωροι . δωροδόκοι. Δεξιόλαβος . παραφύλαξ. Δεξιτερός . πᾶν ὄνομα συγκριτικὸν, εἰς νος λῆγον, βαρύνεται. ζητητέον δὲ περὶ τῆς δεξιτερὸν κατὰ μαζόν. εἰ γάρ ἐστι δεξιὸς, ὤφειλεν εἶναι δεξιώτερος, [ὡς λογιώτερος. ἔστιν οὖν παρώνυμος ὁ χαρακτήρ. παρὰ τὸ δεξιὸς γίνεται δεξιερὸς, ὡς ἄριστος, ἀριστερὸς, φθόνος, φθονερὸς, μόγος, μογερός· καὶ πλεονασμῷ τοῦ τ δεξιτερός.] Δεξιμήλων θεῶν . ἀπὸ τοῦ δέχεσθαι τὰ θυόμενα μῆλα, [τουτέστι τὰ πρόβατα.] Δεπίφρονα . κοῦφον ταῖς φρεσί. Δερηστήρ . ὁ συνέχων, περιτραχήλιος. ### delta 477 Δερβιστήρ . τὸ δέρμα. παρὰ τὸ δέρω δεριστὴρ καὶ πλεονασμῷ τοῦ β δερβιστήρ. [πλεονάζουσι δὲ τὸ β οἱ Συρακούσιοι, ὡς καὶ ἐπὶ τοῦ ὀλβάχνιον, ὀλάχνιον, τὸ τὰς οὔλας ἔχον. σημαίνει δὲ τὸ κανοῦν, ἐν ᾧ ἀπετίθουν τὰς οὔλας.] Δερμηστής . Λυσίας ὁ ῥήτωρ τὸν σκώληκα φησίν· Ἀρίσταρχος δὲ τὸν ὄφιν. δερμηστὴς δὲ εἴρηται ὁ ἐσθίων τὰ ὠμὰ δέρματα. [παρὰ τὸ ἔδω, ἔσω, ὁ παρακείμενος ἦσμαι, τὸ τρίτον ἦσται, καὶ ὄνομα ἤστης, ὁ ἐσθίων, ἀφ’ οὗ νῆστις, ὁ ἐστερημένος τῶν σιτίων καὶ τοῦ ἐσθίειν. καὶ ὠμηστὴς καὶ δερμηστής.] Δερκευνέος . τοῦ λαγωοῦ· ἐπειδὴ δοκεῖ κοιμώμενος βλέπειν. [Νίκανδρος εἰς τὸ ἀντιφάρμακον· εὖτ’ ἂν ὑπὲρ φάρυγγος χεύῃ πάντα δ’ ἀεργὰ ἄπεπτα δόρπα, πολλάκι δ’ ἢ σκύλακος δερκευνέος.] Δέσιος . ὁ Ἰούνιος μήν. Δεσπόσυνος . παῖς τοῦ δεσπότου. Δεσπότης . οἷον δεσποίτης, ὁ δέος ἐμποιῶν ἢ ὁ δέους ἔχων ὄπα. * κατὰ ἀποβολὴν τοῦ ὄπα. * Δεσμώτης . πᾶν ῥῆμα τῆς τρίτης συζυγίας τῶν περισπωμένων ἐν τοῖς ὀνόμασιν, ἢ διὰ τοῦ ω ὀξέως ἐκφέρεται. οἷον· χρυσῶ, χρυσωτής· μισθῶ, μισθωτής. ἢ διὰ τοῦ ο βαρέως. οἷον· ὀμόσω, ὀμότης· ἀρόσω, ἀρότης. οὐκ ἄρα οὖν τὸ δεσμώτης ἀπὸ τοῦ δεσμώσω μέλλοντος· ἐπεὶ ὤφειλεν εἶναι δεσμωτὴς, διὰ τοῦ ω μεγάλου· ἀλλ’ ἀπὸ τοῦ δεσμὸς, ὅθεν καὶ διὰ τοῦ ο μικροῦ γράφεται. ἀλλ’ ἡ συνήθεια διὰ τοῦ ω ### delta 478 μεγάλου γράφει τὸ δεσμώτης. * καὶ σὺ τί λέγεις, οὐκ οἶδα συγχώρησον. * Δεύτατος . ὁ ἔσχατος. οἷον· —δεύτατος ἦλθεν Ἀχαιῶν χαλκοχιτώνων. παρὰ τὸ δεύω καὶ δεύομαι. σημαίνει δὲ τὸ λείπομαι καὶ στερίσκομαι. [οἷον· —αὐτὰρ ἔμ’ αὕτως ἧσθαι δευόμενον. ἀντὶ τοῦ ἐνδεόμενον. γίνεται δεύτερος καὶ δεύτατος, ὥσπερ ἀπὸ τοῦ φέρω φέρτερος καὶ φέρτατος· ἵν’ ᾖ ὁ λειπόμενος τῇ τάξει, εἰ καὶ μὴ πρῶτος. οἷον· δεύτερον αὖτ’ Ὀδυσσῆα ἰδὼν ἐρέειν’ ὁ γέρων.] Δεύνυσος . ὁ Διόνυσος. ἀπὸ τοῦ Διόνυσος, τοῦ ι τραπέντος εἰς ε, Δεόνυσος. [οὕτως γὰρ Σάμιοι προφέρονται. συναιρέσει δὲ Ἰωνικῇ Δεύνυσος, ὡς Θεόδοτος, Θεύδοτος. ἐνίοτε δὲ αὐτὸν Δεύνυσον ὀνομάζεσθαι φασὶν, ἐπειδὴ ἐβασίλευε Νύσσης. κατὰ γὰρ τὴν τῶν Ἰνδῶν φωνὴν δεῦνος ὁ βασιλεύς.] Δέλιθες . τὰ σφηκία καὶ αἱ δέλιθες. Δεψοποιός . βαφεὺς, ἁπαλυντής. Δεῖμος . ὁ φόβος. παρὰ τὸ δέω, τὸ φοβοῦμαι. Δελφινίς . παρὰ τὸ δελφὺς, ὃ σημαίνει τὴν μήτραν· ἐξ οὗ καὶ ἀδελφὸς, ὁ ἐκ τῆς αὐτῆς δελφύος ἤγουν μήτρας. (Θηλυκόν.) Δεβώῤῥα . κύριον. Δειρή . ὁ τράχηλος. παρὰ τὸ ἐκδέρεσθαι. καταχρηστικῶς δὲ ἐπὶ τῶν ἀνθρώπων. ### delta 479 Δεῖσα . ὁ ὑγρὸς καὶ βοτανώδης τόπος. παρὰ τὸν δεύσω μέλλοντα, ὃ σημαίνει τὸ βρέχω. δεῦσα καὶ δεῖσα. Δεισαλέα . δίϋγρος, βοτανώδης, ἢ κοπρώδης. Δειράδες . αἱ ἐξοχαὶ τῶν ὀρῶν ἢ τῶν ναπῶν ἢ τῶν φαράγγων. Δείλη . καὶ κλίνεται τῆς δείλης. παρὰ τὸ ἐνδεῖν καὶ ἐλλείπειν τῇ ἕλῃ ἤτοι τῇ θερμασίᾳ, δεέλη καὶ δείλη κατὰ κρᾶσιν τῶν δύο εε εἰς τὴν ει δίφθογγον. μετάγεται καὶ ἐπιῤῥηματικῶς, οἷον· δείλης ἦλθον. Δειλία . συστολὴ τόλμης, καὶ προσδοκία τινὸς πράγματος οὐκ ἀγαπωμένου. Δειδία . ἡ σκοτεινὴ νύξ. παρὰ τὸ δέος. ἡ φόβου ποιητική. Δειπνολόχου . κλεπτοτρόφου, τῆς λαθραίως ἐσθιούσης καὶ μὴ φανερῶς. [Ἡσίοδος· Οὐ μὲν γάρ τι γυναικὸς ἀνὴρ λογίζετ’ ἄμεινον Τῆς ἀγαθῆς· τῆς δ’ αὖτε κακῆς οὐ ῥίγιον ἄλλο Δειπνολόχου—.] Δειλία . νηπιῶδες ἦθος. ἐκτροπὴ πίστεως. Δεβελτός . πόλις Θρᾳκική. Δέησις . αἴτησις ἐνδεῶν. ἢ ἐπίπονος αἴτησις ἔκ τινος γινομένη. ἢ ὁμιλία νοῦ πρὸς θεὸν μεθ’ ἱκεσίας [βοήθειαν ἢ αἴτησιν ἀγαθῶν περιέχουσα. ἢ δέησις ἐστὶν ἐλλειπόντων τινὶ μεθ’ ἱκεσίας] περὶ ἐκείνου τυχεῖν ἀναπεμπομένη εὐχή. Δεκέλεια . τόπος. ### delta 480 Δεκάτη . οἷον· τῇ δεκάτῃ δ’ ἀγορήνδε καλέσσατο λαὸν Ἀχιλλεύς. ἀπὸ τοῦ δέκατος, δεκάτη· τοῦτο παρὰ τὸ δεκάς· [τοῦτο παρὰ τὸ δέχομαι, δεχὰς, καὶ δεκὰς,] ἡ ἔχουσα ἐν ἑαυτῇ πάντα ἀριθμόν. Δέλφαξ . ὁ γαλαθηνὸς χοῖρος. [Ἐπίχαρμος· δέλφακά τε τῶν γειτόνων τοῖς Ἐλευσινίοις φυλάσσω. παρὰ τὸ τὴν δελφήν· κυρίως γὰρ ἐπὶ τῆς θηλείας λέγεται δέλφαξ. τινὲς δὲ τοὺς μεγάλους χοίρους δέλφακας λέγουσι.] Δελφύς . ἡ μήτρα, ἡ γαστήρ. ἔνθα ἀδελφὸς, ὁ ἐκ τῆς αὐτῆς μήτρας. [ἢ ὅτι ἀδελφός ἐστι καὶ ἀδελφὰ ποιεῖ τὰ τικτόμενα, ὅθεν εἴρηται ὁμόδελφος ὁ ἀδελφός.] Δεξίωσις . ὑποδοχή. Δεξιὰ κυρίου . ἡ ἄνωθεν ῥοπὴ καὶ ἀγαθὴ ἐνέργεια. Δεξιάς . συνθήκας. [ὁ δὲ πέμπει χιλίαρχον, δεξιὰς τῷ Ἰωσήπῳ δοῦναι κελεύσας.] Δεξιά . ἡ χείρ. καὶ ποιητικῶς δεξιτερή. ἀπὸ τοῦ δέχεσθαι αὐτῆς τὰ διδόμενα. [ἢ δεξιὰ τὶς οὖσα, ἀπὸ τοῦ τὰς πλείονας δι’ αὐτῆς ἐξιέναι πράξεις. καὶ ἀπὸ τοῦ δεκτὸς δεξιὰ, ὡς ἀνόρεκτος, ἀνορεξία.] Δέλτος . πινακίδιον, σχεδάριον. Δέρις . δέρμα ἢ τρίχινον παραπέτασμα. Δεραιοπέδη . τὸ ἰξευτικὸν λῖνον. Δεραγχέας . τὰς τὴν δέριν ἀγχούσας καὶ πνιγούσας. [δεραγχέας πάγας.] ### delta 481 Δέσποινα . ὥσπερ ἀπὸ τοῦ ἀρύτω γίνεται ἀρύταινα, καὶ τὸ βαίνω ἀμφίβαινα, οὕτως καὶ παρὰ τὸ δεσπόζω δεσπόζαινα, καὶ κατὰ συγκοπὴν τοῦ ζα καὶ συναίρεσιν τοῦ ο καὶ ι εἰς τὴν οι δίφθογγον, δέσποινα. [οὐ γὰρ παρεσχημάτισται ἀπὸ τοῦ δεσπότης ἀρσενικῶς, ἐπεὶ δεσπότης ἔμελλεν εἶναι καὶ οὐ δέσποινα. δέσποινα δὲ σύνθετον δεοποία, ἡ δέος ἐμποιοῦσα, ἀπὸ τοῦ δεοποιὸς ἀρσενικῶς· καὶ κατὰ συγκοπὴν δέσποινα.] ὡς θεόσφατος θέσφατος. καὶ πλεονασμῷ τοῦ ν δέσποινα. [ὅτι γὰρ πέπονθε, δηλοῖ ἡ παραλήγουσα. καὶ γὰρ τὸ ἀγκοίνη οὐ φύσει τὸ οι ἔχει, ἀλλ’ ἐκτροπῇ τοῦ ω ἀγκώνη καὶ ἀγκοίνη.] Δετή . ἡ ἐκ δεδεμένων δᾳδῶν λαμπάς. οἷον· καιόμεναί τε δεταί—. [Ἡρόδοτος· ἀπὸ τοῦ δίδημι ῥήματος δετὸς καὶ δετή· ὡς ἀπὸ τοῦ τίθημι θετὸς καὶ εὔθετος σύνθετον, καὶ ἐτὸς καὶ ἄφετος· ὡς τό· ἐτὸς εἰμί· καὶ δίδωμι δοτός. ὡς καὶ Ὅμηρος ἀπὸ τοῦ δίδημι ῥήματος εἶπε τὸν παρατατικόν· δίδη μόσχοισι λύγοισι.] Δέψα . ἡ βύρσα. Δειλία . συστολὴ ψυχῆς [πρὸς ἑαυτὴν ἐπὶ προσδοκίᾳ τινὸς τῶν μὴ ποθουμένων συνισταμένη.] Δεινότης . τὸ παρ’ ὃ δεῖ νοεῖν ὡς φρονήσεως ἕνεκα τῶν πραγμάτων φύσεις τὲ καὶ νοήσεις. (Οὐδέτερον.) Δειελινόν . τὸ δειλινόν. συνήθεια Ἰώνων τὸ ε πλεον[άζειν· ἥλιος, ἠέλιος. οἷον· ### delta 482 δειελινὸν κλίνοντος ὑπὸ ζόφον ἠελίοιο.] Δεῖμα . ὁ φόβος. [ὥσπερ ἀπὸ τοῦ ποιήσω ποίημα, οὕτω καὶ ἀπὸ τοῦ δείσω δεῖμα.] Δειραχθές . τὸ τὴν δειρὰν ἀλγύνον καὶ λυποῦν. δειραχθὲς εὔβροχον ἅμμα πετεινῶν. ἅμμα δὲ τὸ σχοινίον λέγεται. Δεῖπνον . τὸ πρωϊνὸν ἄριστον, ὅπερ ἀκρατισμὸς λέγεται. Δείκηλον . [καὶ δείκελον.] εἴδωλον, ὁμοίωμα. [ὥσπερ ἀπὸ τοῦ πέμπω πέμπελος, ὁ πολλῶν ἐνιαυτῶν ὢν, οὕτως καὶ δείκω δείκελον καὶ ἐκτάσει τοῦ ε εἰς η δείκηλον. ἢ Διῒ ἴκελον.] Δεικτήριον . τὸ τῆς Σάμου. ὅτι ἐν αὐτῇ ἡ Ἀθηνᾶ διέγραψε τὴν κεφαλὴν τῆς Γοργόνης, δεικνύουσα τῷ Πέρσῃ, ὅτε παρ’ αὐτὴν ἀπέστειλεν ἐπὶ τὴν Γοργονίαν. Δεκτόν . εὐαπόδεκτον, εὐπρόσιτον. Δεκάχοια . δεκαπλάσια. Δέλεαρ . ἀπάτη. καὶ κλίνεται δελέατος. [ἀφ’ οὗ καὶ δείλατος, οἷον· ἐνδιετέθη παγίδεσιν ὀλέθρια δείλατα δοιαῖς. παρὰ τὸν δόλον δόλεαρ καὶ κατὰ τροπὴν δέλεαρ. ἢ παρὰ τὸ ἕλω, ἔλεαρ καὶ δέλεαρ, δι’ οὗ ἔστιν ἑλεῖν. ἢ παρὰ τὸ δηλεῖσθαι τὸ βλάπτειν. ἢ παρὰ τὸ δέω, τὸ δεσμεύω, δέλεαρ, τὸ περιδεσμούμενον τῷ ἀγκίστρῳ. λέγεται καὶ δελήτιον· τὸ ε καὶ α συναλοιφὴν πέπονθεν εἰς η . ἔχε τὸ δελήτιον.] Δελέαστρα . παγίδες. Δελφάκια . οἱ μικροὶ χοῖροι, οἱ γαλαθηνοί. ### delta 483 Δέμας . τὸ σῶμα. οἱονεὶ δεσμὸς τῆς ψυχῆς. [εἴρηται παρὰ τὸ δέμω, τὸ οἰκοδομῶ, οἱονεὶ περιδόμημα τῆς ψυχῆς] καὶ οἰκητήριον. [ἢ παρὰ τὸ δέω, τὸ δεσμεύω, δεσμὸς γὰρ τῆς ψυχῆς τὸ δέμας.] Δέμνια . τὰ ἐγκοίτια στρώματα, ἀπὸ τοῦ σῶμα ἐν αὐτοῖς μένειν. [ἢ παρὰ τὸ δέμω ῥῆμα. ὡς παίζω παίγνιον, οὕτως δέμω δέμνιον, τὸ εἰς σώματος ἀνάπαυσιν οἰκοδομηθὲν ἢ συνδεθέν.] Δεξιά . συνετὰ ἔλεγον οἱ παλαιοὶ, ἀριστερὰ δὲ τὰ μωρά. Δέος . φόβος. [παρὰ τὸ δείω, τὸ φοβοῦμαι, δέος, ὡς νείφω νέφος. λέγεται καὶ δείδω, τὸ φοβοῦμαι, οἷον· δείδω, μήτι πάθῃσιν μετὰ Τρώεσσιν— ἐξ οὗ καὶ δίω· —περὶ γὰρ δίε νηυσὶν Ἀχαιῶν. ἢ παρὰ τὸ δέω, τὸ δεσμεύω, ὁ γὰρ φόβος δεσμεῖ τοὺς πόδας καὶ τὰ μέλη τοῦ σώματος. καὶ δείους. ἀπὸ τοῦ δέους καὶ σπέους γίνεται κατὰ πλεονασμὸν τοῦ ι δείους καὶ σπείους.] Δέον . καλὸν, συμφέρον, ἀναγκαῖον, πρέπον. Δέπας . τὸ ποτήριον. παρὰ τὸ δέχω, δέχας καὶ δέπας, δι’ οὗ δεχόμεθα τὸν οἶνον. Δέργματα καὶ δέρξεις . αἱ βλέψεις. ὡς ἀπὸ τῶν βλεπομένων καὶ τῆς ἐνεργείας ὠνόμασται. Δέρμα . τὸ περὶ τοῖς ὤμοις ὅλον τεινόμενον. ὃ ποιητικωτέρως λέγεται ῥινὸς καὶ ἄφρα καὶ στέρφος καὶ ἀνθρωπῆ· ἐπὶ δὲ ἀλόγων πέσκος καὶ μάκος. δέρμα δὲ τὸ οἱονεὶ τέρμα, [τέλος γὰρ τοῦ σώματος ἐστὶ καὶ ἔξωθεν περιβέβληται. ἢ ### delta 484 δέμας ὂν τῷ δεσμῷ ἐοικὸς, πλεονασμῷ τοῦ ρ · ἢ δέρμα πᾶς χρὼς, ὁ πρὸ τοῦ ἥπατος. ἢ ἄμεινον, τὸ ῥάμφος ἀπὸ τοῦ δέῤῥειν, ὅ ἐστι κρούειν.] [ Δέρος . τὸ κώδιον. οἷον· —δέρος δέ οἱ ἶσον ὀνείρῳ. αἱ τοιαῦται εὐθεῖαι ἢ ἰωνικαὶ εἰσὶν ἢ δωρικαὶ, οἷον δέρος, κῶος· ἀπὸ γὰρ τοῦ δέρας καὶ τοῦ κῶας πεποίηται. ἢ παρὰ τὸ δείρω δέρος, ὡς μείρω μέρος, φθείρω φθόρος.] [ Δέρτρον . τὸ δέρμα. οἷον· δέρτρον ἔσω δύνοντες— παρὰ τὸ δέρω δέρτρον, ὡς φέρω φέρτρον, μείρω μέτρον. ἀλλαχοῦ σημαίνει ἡ λέξις τὸν ἐπίπλουν. ὁ δὲ Ἀρίσταρχος τὸ δέρμα καὶ πάντα τὸν χρῶτα τὸν πρὸ τοῦ ἥπατος. ἄμεινον δὲ τὸ ῥάμφος ἀπὸ τοῦ δέρειν, ὅ ἐστι κρούειν. τούτῳ δὲ διαῤῥήσσουσιν ἃ ἂν ἐσθίωσιν οἱ γῦπες τῇ κρούσει τοῦ ῥάμφους. καὶ ἔστιν ὄνομα ῥηματικὸν, ὡς παρὰ τὸ πλήσσω πλῆκτρον, οὕτως καὶ παρὰ τὸ δέρω δέρτρον.] Δέρας χρυσόμαλλον . οὐχ ὡς ποιητικῶς φέρεται· ἀλλὰ βιβλίον ἦν ἐν δέρμασι γεγραμμένον, περιέχον ὅπως δεῖ γίνεσθαι δισχημίας χρυσόν. εἰκότως οὖν οἱ τότε χρυσοῦν ὠνόμαζον αὐτὸ δέρας διὰ τὴν ἐνέργειαν τὴν ἐξ αὐτοῦ. Δέραια . ἐπιτραχήλιος κόσμος. Δεῤῥίδιον . σκιάδιον δερμάτινον. Δερμόπτερα . οἷον νυκτερὶς, ἥτις μόνη τῶν πτητικῶν ζώων ζωοτοκεῖ καὶ ἐν μαστοῖς γάλα ἔχει, καὶ θηλάζει τὸ γεννώμενον. ### delta 485 Δεσμὰ τῆς ψυχῆς . κατὰ μὲν τὸ πρόχειρον αἱ φλέβες, αἱ ἀρτηρίαι, τὰ νεῦρα· κατὰ δὲ τὸ νοούμενον τὰ ἔργα πρὸ τοῦ λόγου. Δευτερόπρωτον σάββατον . ὅταν διπλῆ ἡ ἀργία ἦν, καὶ τοῦ σαββάτου τοῦ κυρίου, καὶ ἑτέρας ἑορτῆς διαδεχομένης. σάββατον γὰρ ἑκάστην ἀργίαν καλοῦσι. Δέλτα . τὸ στοιχεῖον. [ἔρτά τι ὂν, τὸ μὴ ὂν ἐλλιπὲς τῇ ἐπάρσει, ἰσόπλευρον γὰρ ὂν οὐκ ἀφαιρούμεθά τι τῶν ἴσων, ἵνα ἶσα γένηται, ἐπεὶ οὖν οὕτως ἔτυχεν ἐκ τῆς κατ’ ἀρχὴν ἐντυπώσεως· ἄλλοι δὲ ἀπὸ τοῦ δέλτα τοῦ ἐξ ἀστέρων συγκειμένου.] Δέρτρον . τοῦ ἐντέρου τὸ λεπτόν. [λέγει ὁ Ἱπποκράτης. φησὶ καὶ ὁ Ψελλός· τοῦ δὲ ἐντέρου τὸ λεπτὸν κατονομάζει δέρτρον· τὸ δὲ ἀνδρείω μόριον πιρινάτου καλοῦσι.] (Ῥῆμα.) Δέγμενος . ἀπὸ τοῦ δεδεγμένος κατὰ συγκοπήν. Δεδηχότας . δακόντας. δεδειχότας δὲ ἀντὶ τοῦ δείξαντας, δίφθογγον. Δέδειχας . ἔδειξας. Δεδοκημένος . ἐνεδρεύων, ἐκδεχόμενος, ἐπιτη‐ ### delta 486 ρῶν. [ἀπὸ τοῦ δοκῶ. ἔστι δὲ παρακείμενος παθητικός.] Δεδραγμένος . πεπραγμένος. Δεδημευμέναι . ἀπηγορευμέναι. ἡμέραι δ’ ἦσαν δεδημευμέναι. Δεδοκιμασμένα . κεκριμένα. Δεδοξοποιημένον . δόξῃ κοσμούμενον. Δεδίττω . φοβοῦμαι. Δεδιώς . φοβούμενος. Δέδοικα . φοβοῦμαι. δείδω, τὸ φοβοῦμαι. [τούτου ὁ μέλλων δέδοιδα, καὶ διὰ τὴν ἐπαλληλίαν τοῦ δ ἐτράπη τὸ ἔσχατον δ εἰς κ, γέγονε δέδοικα.] δέδυκα δὲ, ἀντὶ τοῦ εἰσῆλθον, ψιλόν. [ Δεδοίκω . λέγει ὁ Ἡρωδιανός· ὅ ἐστι ῥήματα ἀπὸ παρακειμένου εἰς ἐνεστῶτα παραγόμενα, οἷον δέδοικα, δεδοίκω, βέβρωθα, βεβρώθω.] [ Δέδοκται . συνήρεσεν, ἔδοξε.] [ Δεδέαται . δέω, δέσω, δέδεκα, δέδεμαι, ἐδεδέμην, ἐδέδεντο τὸ πληθυντικὸν, καὶ ἰακῶς δεδέατο. ἀπὸ τοῦ παρακειμένου δεδέαται γίνεται.] Δεδοίην . ..... Δεδαίαται . δαίω, τὸ μερίζω. [ὁ παθητικὸς παρακείμενος δέδαιμαι, τὸ πληθυντικὸν δέδαιντο, ### delta 487 καὶ Ἰακῶς δεδαίαται, οἷον· διχθὰ δεδαίαται ἔσχατοι ἀνδρῶν.] Δεδῄει . ἐξῆπτο, διεγήγερτο. [ἀπὸ μεταφορᾶς τοῦ πυρός. ἔστι δὲ ὑπερσυντέλικος ἀπὸ τοῦ δαίω, δαίσω, δέδαικα, ὁ μέσος δέδαια, τροπῇ τοῦ αι εἰς η δέδῃα, ὁ ὑπερσυντέλικος ἐδεδῄειν, καὶ συναρχομένως δεδῄει.] Δέδῃεν . ἀντὶ τοῦ περιεκύκλωσεν, ἢ ἐδέσμευσεν. πάντη γάρ σε πέρι στέφανος πολέμοιο δέδῃε. Δέδια . δέω τὸ φοβοῦμαι. [ὁ μέλλων δέσω, δέδεκα, ὁ μέσος δέδεα, καὶ μεταθέσει τοῦ ε εἰς ι δέδια, ἡ μετοχὴ δεδιώς.] Δεδμήατο . δαμῶ, δμῶ, δέδμηκα, [ἐδεδμήμην, ἐδέδμηντο, καὶ Ἰακῶς δεδμέατο, καὶ ἐκτάσει τοῦ ε εἰς η δεδμήατο. οὕτω καὶ τὸ πεφοβήατο.] Δεδμήμεθα . ὑποτετάγμεθα. Δεδμημένοι . δεδαμασμένοι. καὶ δέδμηνται. Δεδαϊγμένος . ἀνῃρημένος. Δέδασται . μεμέρισται. Δέδηγμαι . ἠνίαμαι, λελύπημαι. [καὶ Ὅμηρος· δάκε δὲ φρένας Ἕκτορι μῦθος. μῦθον δὲ τὸν λόγον λέγει.] Δεδιττόμενος . ἐκφοβῶν. Δεδουπώς . πεπτωκώς· τεθνηκώς. Δέδοιμι . οἰκοδομοίην. Δέδευκε . πεφύρακε. Δεδῄει . διεγείρετο. καὶ Ὅμηρος· —ὄσσα δεδῄει. ὄσσα δὲ ἡ φήμη καὶ ἡ μαντεία. ### delta 488 Δεδικαίωται . ἀντὶ τοῦ δίκαιον ἐκρίθη καὶ ἔδοξεν. Δεδέχαται . ἐκ τοῦ δέχω, δέξω, δέδεχα, δέδεγμαι, δέδεκται. [καὶ Ἰακῶς δεδέχατο, καὶ πλεονασμῷ τοῦ ι δειδέχαται· δειδέχαται μύθοισι.] Δεῆσαν . χρείας γινομένης. Δείδιθι . φοβήθητι. ἔστι δείδω τὸ φοβοῦμαι. [καὶ μεταθέσει τοῦ τόνου, δειδῶ, ὁ μέλλων δειδήσω, ἐξ οὗ καὶ τὸ δειδήμων· ἀλλὰ μάλα Τρῶες δειδήμονες— ὁ παρατατικὸς ἐδείδην, τὸ παθητικὸν ἐδείδιμεν, καὶ τὸ προστακτικὸν δείδιθι.] Δείσας . φοβηθείς. δήσας δὲ ἀντὶ τοῦ δεσμεύσας, η . Δειδίξασθαι . ἐκφοβῆσαι, διῶξαι. δείδω, δειδίσσω καὶ δειδίξω. Δείδια . ἐκ τοῦ δέδια, πλεονασμῷ τοῦ ι . * Δειδιότα . ἀπὸ τοῦ δεδιὼς, δεδιότος, πλεονασμῷ τοῦ ι. * Δείδω . τὸ φοβοῦμαι. [ἀπὸ τοῦ δέος, δέω καὶ δείω.] Δείδεκτο . ἐδεξιοῦτο. δέδεκτο, καὶ πλεονασμῷ τοῦ ι δείδεκτο. —δείδεκτ’ Ἀχιλῆα. Δεικνύμενος . δεξιούμενος. [παρὰ τὸ δεῖξαι· οἱ γὰρ δεξιούμενοι τινὰς δοκοῦσι.] Δείδιμεν . ἐκ τοῦ δειδῶ, δείδημι, ἐδείδην, ἐδείδιμεν. ### delta 489 Δειμάμενοι . οἰκοδομήσαντες. Δειμαίνω . τὸ φοβοῦμαι. Δειδιώς . φοβούμενος. Δειδίσσω . ἐκφοβῶ. Δειδίσκω . δεικνύω. Δειλοκομπήσας . ἐξαπατήσας. Δεινάζειν . λοιδορεῖν. Δεινουμένην . πατουμένην. [δεινουμένην ὑπὸ βουσὶν ἐμὴν φύλασσε ἅλωνα.] Δεινοπαθεῖ . δεινῶς ἔχει. Δειματῶ . ἐκφοβῶ. [ἀπὸ τοῦ δεῖμα, δείματος.] Δεῖν . ὥσπερ ἀπὸ τοῦ πλέον γίνεται πλεῖν, οὕτως καὶ ἀπὸ τοῦ δέον γίνεται δεῖν, κατὰ κρᾶσιν τοῦ ε καὶ ο εἰς τὴν ει δίφθογγον, οἷον· δεῖν τόδε γενέσθαι. * Δεισιδαιμονεστέρους . εὐλαβεστέρους. * Δεδορκότα . θεασάμενον. δέρκω, δέρξω, δέδερκα, δέδορκα, δεδορκὼς, δεδορκότα. Δειλινήσας . .... Δεκτέον . δεῖ δέχεσθαι. Δεκάζειν . τὸ διαφθείρειν ἐν χρήμασι. Δεκατεύειν . δοῦναι δεκάτας, τὸ τὴν δεκάτην εἰσφέρειν ὧν ἔχει τὶς χρημάτων. ἢ ἀντὶ τοῦ [δεκάτας εἰσπράττεσθαι καὶ λαφυραγωγεῖν. τὰ δὲ ἐκ τῶν πολέμων ληφθέντα ἐδεκάτευον θεοῖς, ### delta 490 διὸ κυρίως δεκατεῦσαι τὸ καθιερῶσαι. Θουκυδίδης δὲ καὶ ἐπὶ τοῦ τελωνεῖν.] Δελεάζοντες . ἐπικρύπτοντες. οἱ δὲ Σκυθοπολῖται ἠρέμησαν δελεάζοντες τὴν πίστιν αὐτῶν. Δενδίλλειν . τὸ διανεύειν τοῖς ὀφθαλμοῖς. παρὰ κινεῖν καὶ δινεῖν καὶ μεταφέρειν τοὺς ἴλλους. ἴλλοι γὰρ οἱ ὀφθολμοὶ, ῥαδίως εἰλούμενοι καὶ εὐμετάφοροι πρὸς ἑκάτερα. Δεννάζων . βλασφημῶν. κακὰ δεννάζων ῥήματα. Δενδρυάζειν . τὸ καταδύνειν καὶ κρύπτεσθαι. [κυρίως δὲ εἰς δρῦς καταδύεσθαι, καταχρηστικῶς δὲ καὶ ἐπὶ τοῦ ἁπλῶς καταδύνειν καὶ κρύπτεσθαι, ἀπὸ τῶν παλαιῶν ταῖς δρυσὶ σκέπῃ χρωμένων. πρινὴ γὰρ τὰς οἰκήσεις εὑρεθῆναι, ἐν τοῖς κοιλώμασι τῶν δένδρων καταδύοντες ᾤκουν. εἴρηται δὲ παρὰ τὸ τὰς δρῦς, δρυάζειν καὶ δενδρυάζειν. σημαίνει δὲ καὶ τὸ καθ’ ὕδατος δύεσθαι καὶ ἀποκρύπτειν ἑαυτόν.] Δεξιοῦται . ξενοδοχεῖται, φιλοφρονεῖται. καὶ δεξιούμεθα. Δέρκω . τὸ βλέπω. παρὰ τὸ δρῶ τὸ πράττω. κατὰ ἀντίφρασιν λέγεται καὶ ἐπὶ τοῦ ὕπνου. [οἱ γὰρ καθεύδοντες οὐδὲν δρῶσι. δρῶ οὖν καὶ παράγωγον δρέκω, καὶ ἐν ὑπερθέσει δέρκω. ἢ παρὰ τὸ δρέκεσθαι δέρκεσθαι.] Δερμύλλειν . αἱμοποτεῖν. ἢ ἐκδείρειν. ### delta 491 Δεύειν . φυρᾷν. †ἢ χρῄζειν.† Δευόμενον . ἐνδεούμενον, χρῄζοντα. κατὰ πλεονασμὸν τοῦ υ παρὰ τὸ δέω τὸ χρῄζω. Δεύω . τὸ βρέχω. παρ’ Ἡσιόδῳ· [πίλον ἀσκητὸν, ἵν’ οὔατα μὴ καταδεύῃ. εἴρηται παρὰ τὸν Δία· ὑέτιος γάρ ἐστιν ὁ θεός· κυρίως γὰρ τὸ ὑπὸ Διὸς ὕεσθαι καὶ βρέχεσθαι. διαεύω καὶ δεύω. ἢ παρὰ τὸ δέω τὸ χρῄζω, τὸ δεόμενον βρέχειν, πλεονασμῷ τοῦ υ . ἔστι καὶ δεύω τὸ ἐνδεοῦμαι, ἀπὸ τοῦ δέω, πλεονασμῷ τοῦ υ .] Δεῦρο καὶ δεῦτε . ἀπὸ τοῦ θέω γίνεται θεῦτε, καὶ τροπῇ τοῦ θ εἰς δ καὶ τοῦ τ εἰς ρ δεῦρο καὶ δεῦτε. οἱ γὰρ προσκαλούμενοι θέουσι πρὸς τοὺς καλοῦντας. ἰστέον, ὅτι τὸ δεῦρο δύο σημαίνει, τὸ ἐνταῦθα, ὡς ἐν τῷ· δεῦρο μαχησόμενος— καὶ τὸ ἔξελθε, ὡς ἐν τῷ· Λάζαρε, δεῦρο ἔξω. οὕτω Χρύσιππος. Δευτεριάζειν . τὸ ὕστερον διαπράττεσθαι. ἐγὼ ἤδη διαπραξάμενος παραδῶ σοι δευτεριάζειν. Δέφειν . τοῦ αἰδοίου τινὸς ἅπτεσθαι. Δεφόμενος . ἀποδέρων τὸ αἰδοῖον. Δέχθαι . οἷον· καὶ ἀγλαὰ δέχθαι ἄποινα. [παρὰ τὸ δέχω δέδεχα, δέδεγμαι, δέδεξαι, δέδεκται, καὶ τὸ ἀπαρέμφατον δεδέχθαι καὶ κατὰ ἀφαίρεσιν τοῦ ἀναδιπλασιασμοῦ δέχθαι.] Δέχομαι καὶ δέξασθαι . παρὰ τὴν δεξιάν. κυρίως γὰρ δέχεσθαι τὸ ἐν τῇ δεξιᾷ λαμβάνειν. Δέχνυμαι . ἔστι ῥῆμα δέχω, οὗ ὁ παθητικὸς ### delta 492 δέχομαι. ἐκ τοῦ δέχω δεχύω καὶ κατὰ πλεονασμὸν τοῦ ν δεχνύω. [ὡς πληθύω πληθύνω, καὶ δύω δύνω, καὶ ἐν ὑπερθέσει τοῦ ν δεχύνω, ἀφ’ οὗ καὶ δέχνυμι, τετάρτης συζυγίας τῶν εἰς μι ] Δεψῆσαι . ἁπαλύναι. Δεδικαίωται . ἀπήλλακται, ἠλευθέρωται. οὕτως ὁ Ἀπόστολος· ὁ γὰρ ἀποθανὼν δεδικαίωται ἀπὸ τῆς ἁμαρτίας. τινὲς [τοῦτο] περὶ τοῦ βαπτίσματος ἐδέξαντο, ἐν ᾧ συνετάφημεν τῷ Χριστῷ. Δεδαηκότες . μαθόντες. Ὅμηρος· Λευγαλέοι τ’ ἐσόμεσθα καὶ οὐ δεδαηκότες ἀλκήν. τὸ λευγαλέοι ἐνταῦθα ἀντὶ τοῦ ἀσθενεῖς. Δεξιῶς . εὐπαιδεύτως. Δεξιάδην . ἀντὶ τοῦ ἐκ δεξιῶν ὢν, οἷον· Ἰφίνοον βάλε δουρὶ κατὰ κρατικὴν ὑσμίνην δεξιάδην—. Δεόντως . πρεπόντως. Δεῦρο . ἐνταῦθα. καταχρηστικῶς καὶ ἀντὶ τοῦ ἐλθέ. Δεῦρ’ ἀεί . ἀντὶ τοῦ ἕως τούτου. Τὸ Δ μετὰ τοῦ Η. (Ἀρσενικόν.) Δήγηρες . οἱ στρουθοί. Δηθαιῶνες . οἱ μακρόβιοι. Δήϊος . πολέμιος. καὶ ἐπίθετον τοῦ πολέμου. παρὰ τὸ δέος, δέϊος καὶ δήϊος, ὁ δέος ἐμποιῶν. ### delta 493 [ἢ παρὰ τὸ δαίω τὸ καίω, ὅθεν καὶ δαιτρὸς, ὁ διακόπτων τὰ κρέατα καὶ διαμερίζων, καὶ δήϊος ὁ διακοπτικὸς ἀνθρώπων καὶ οἴκων καὶ πόλεων καὶ δένδρων.] Δηΐων . ὥσπερ ἀπὸ τοῦ διπλάσιος διπλασίων, οὕτως καὶ ἀπὸ τοῦ δήϊος δηΐων. σημαίνει δὲ τὸν πόλεμον. Δῆλοι . ὁράσεις, ἐνύπνια. ἢ τὰ διὰ τοῦ ἐφοὺδ σημαινόμενα. Δηλήμων . βλαπτικός. Δηλάτωρ . ὁ κατήγορος. Δηλιγατίων . κατὰ Ῥωμαίους ἡ ἐκταγὴ τοῦ σιτοπομπίου καὶ ἡ ἀννόνας μετακομιδή. Δηλιασταί . οἱ εἰς Δῆλον ἐξελθόντες θεωροί. Δήλιος . ὁ ἀπὸ τῆς Δήλου. Δῆλος γὰρ ἡ νῆσος τοῦ Ἀπόλλωνος. Δημός . τὸ λίπος. οἷον· πίονι δημῷ. παρὰ τὸ δαίω δαμὸς καὶ δημός. τὸ καιόμενον ἐν ταῖς θυσίαις, ἢ δι’ οὗ καίονται αἱ θυσίαι. [ὡς παρὰ τὸ θύω θυμὸς, χύω χυμὸς, καὶ παρὰ τὸ δήω δημός.] Δημελέητος . ἐλεεινός. ### delta 494 Δήμιος . ὁ κολάζων τοὺς παρανόμους. Δημογέροντες . οἱ τοῦ δήμου ἐντιμώτατοι. Δήμαρχος . ὁ ἐνεχυριαστής. Δημαγωγός . ὁ ἄρχων τοῦ δήμου. Δήμαρχος . ὁ τοῦ δήμου ἄρχων. [ὃς κατὰ χώραν δήμου τινὸς προϊστάμενος ἐπέγραφε τὰς οὐσίας ἑκάστῳ πρὸς τὰ δημόσια ὀφλήματα. οὕτω Χρύσιππος.] Δημοβόρος . ὁ τὰ δημόσια ἐσθίων. Δημόσιος . ὁ τῆς πόλεως δοῦλος, ὃς ὑπηρετεῖ τοῖς δικαστηρίοις καὶ τοῖς κοινοῖς ἔργοις. παρὰ τὸ δῆμος, δημότης καὶ δημόσιος. Δημότην . οἱ Ἴωνες τὸν τῶν πολλῶν ἕνα. οὕτως καὶ Ἡρόδοτος. [τῶν δ’ Ἀττικῶν μόνος Ξενοφῶν· οἱ δ’ ἄλλοι τοῦτον μὲν δημοτικὸν,] δημότην δὲ τὸν τοῦ αὐτοῦ δήμου. [ὡς φυλέτην τὸν τῆς αὐτῆς φυλῆς, καὶ λοχίτην τὸν ἐν τῷ αὐτῷ λόχῳ κατατεταγμένον.] Δημοκόωντα . ὄνομα κύριον. [ἀλλ’ υἱὸν Πριάμοιο νόθον βάλε Δημοκόωντα.] Δημόκομπος . στωμύλος. Δημοποίητος . ὁ ὑπὸ τοῦ δήμου εἰσποιηθεὶς καὶ γεγονὼς πολίτης. Δημωφελής . ὁ τὸν δῆμον ὠφελῶν. ### delta 495 Δημωδέστερος . ἀσχημονέστερος. Δημιουργοί . οἱ κεραμεῖς, οἱ σκευοποιοὶ, οἱ τέκτονες. Δημιουργός . πολλὰ σημαίνει ἡ λέξις. σημαίνει γὰρ καὶ τοὺς δημόσια ἐργαζομένους, καὶ διὰ φροντίδος ἔχοντας τεχνίτας. ἀφ’ ὧν καὶ ὁ τῶν ἁπάντων ποιητὴς θεὸς ὁ τὰ μὴ ὄντα ποιῶν δημιουργὸς εἴρηται. [δημιουργοὶ δὲ ἐκαλοῦντο παρά γε Ἀργείοις καὶ Ἕλλησι καὶ Θεσσαλοῖς οἱ περὶ τὰ τέλη, ἵνα σημάνῃ τοὺς τὰ δημόσια ἐργαζομένους. σημαίνει δὲ καὶ παρὰ Ἀττικοῖς τὰς τοὺς πλακοῦντας ἐργαζομένας γυναῖκας.] Δημάδης . οὐκ ἔχει τὸ ι· ἀπὸ γὰρ τοῦ Δημέας γίνεται Δημεάδης καὶ κατὰ συναίρεσιν Δημάδης. [καὶ ὤφειλεν εἰς τὸ η γενέσθαι ἡ κρᾶσις. ἐπειδὴ, ἡνίκα προηγεῖται τοῦ ε σύμφωνον, τότε τὸ ε καὶ α εἰς η μακρὸν κιρνᾶται, οἷον τείχεα τείχη, βέλεα βέλη· ἀλλὰ διὰ τὸν χαρακτῆρα εἰς α ἐγένετο. τὰ γὰρ εἰς δη ς πατρωνυμικὰ ἢ τύπου πατρωνυμικοῦ ὄντα, ἢ τῷ ι θέλει παραλήγεσθαι, ἢ τῷ α · οἷον Πηλείδης, Αἰακίδης, Εὐρυβάδης, Πυλάδης οὕτως οὖν καὶ Δημάδης.] Δημόκοινος . δημόσιος, βασανιστὴς, ἢ δήμιος, ἢ ὁ ὑπὸ τοῦ δήμου τὸ φονεύειν κληρωθείς. [εἴρηται παρὰ τὸ καίνω τὸ κόπτω καὶ φονεύω. ὁ ἐκ ### delta 496 τοῦ δήμου ἐπιτετραμμένος καίνειν. καὶ ἀμοιβῇ τοῦ α εἰς η δημόκοινος.] Δῆμος . ὁ ὄχλος. παρὰ τὸ δέω τὸ δεσμεύω τὸ συνδεδεμένον πλῆθος, δεσμὸς καὶ δῆμος. [ὡς μένω, μένις καὶ μῆνις. ἢ παρὰ τὸ δέμας, οἷον ἓν σῶμα ὑπάρχον. ἢ παρὰ τὸν δασμὸν τὸν μερισμόν. ἔνθεν καὶ Δημήτηρ, ἡ τῶν δασμῶν μήτηρ, καὶ δαὶς, ἡ τροφή. ἢ παρὰ τὸ δέω τὸ δεσμεύω, δέμος καὶ δῆμος. κατὰ ἀντίφρασιν τὸ εὐδιάλυτον.] Δημοσθένης . ἰστέον, ὅτι ἐπὶ τοῦ Δημοσθένεος Δημοσθένους οὐκ ἔστι συναίρεσις, [ἀλλὰ κρᾶσις.] ἄλλο γὰρ κρᾶσις καὶ ἄλλο συναίρεσις. ἡ μὲν γὰρ συναίρεσις πάντα τὰ αὐτὰ φωνήεντα φυλάσσει καὶ οὐ ποιεῖ ἀλλαγὴν τῶν φωνηέντων, οἷον· πάϊς, παῖς· Πηλέϊ, Πηλεῖ. ἡ δὲ κρᾶσις πάντως ἀλλοίωσιν ἐργάζεται τῶν φωνηέντων, οἷον· τὸ ἐμὸν, τοὐμόν· νόος, νοῦς. καὶ εἰ ἄρα ἐν τῇ Δημοσθένεος γενικῇ κρᾶσις ἐστὶ καὶ οὐ συναίρεσις, διὰ τί εἶπεν ὁ τεχνικός· πᾶσα γενικὴ εἰς ους λήγουσα συνῃρημένη ἐστί· καὶ οὐκ εἶπε κεκραμένη; καὶ ἔστιν εἰπεῖν, ὅτι ἡ συναίρεσις γενική ἐστι, καὶ συναιρεῖται εἰς εἴδη δύο· εἰς κρᾶσιν καὶ εἰς ὁμώνυμον λεγομένην συναίρεσιν. τῷ οὖν γενικῇ ὀνόματι ὅτε συναιρεῖται τὴν κρᾶσιν ἐκάλεσε. πολλάκις γὰρ τῷ ὀνόματι τοῦ γένους τὰ εἴδη προσαγορεύο‐ ### delta 497 μεν. ἰδοὺ γὰρ τὸ ἄνθρωπος εἶδος ὢν τοῦ ζώου ὁμωνύμως τοῦ γενικοῦ ζώου ὀνομάζομεν. ἰστέον, ὅτι τὸ εο τριχῶς κιρνᾶται· εἰς τὴν ου δίφθογγον παρ’ ἡμῖν καὶ παρ’ Ἀθηναίοις, οἷον· Δημοσθένεος, [Δημοσθένους.] παρὰ τοῖς Δωριεῦσι καὶ τοῖς Ἴωσιν, οἷον· ὁ Ὀδυσσεὺς, τοῦ Ὀδυσσεῦς, οἷον· Ὀδυσσεῦς δὲ λαβὼν κῦσε χεῖρ’ ἐπὶ καρπῷ. ἀντὶ τοῦ Ὀδυσσέως τὴν χεῖρα λαβὼν ἐφίλησε. σπανίως δὲ εἰς τὴν [ ει ] δίφθογγον παρ’ Ἀθηναίοις, οἷον· πλέον πλεῖν, δέον δεῖν. ὡς παρὰ Ἀριστοφάνῃ ἐν Βατράχοις· Εὐριπίδης πλεῖν σταδία λαλίστερα. ἀντὶ τοῦ Εὐριπίδου πλέον σταδία φλυαρώτερα. [ Δημοσθένην . Ἰστέον, ὅτι ἡνίκα μὲν τὸ ε καὶ προηγεῖται φωνῆεν, τότε τὸ ε καὶ α εἰς ἦτα κιρνᾶται, καὶ εἰς α δηλονότι μακρόν. οἷον τὸν εὐφυέα καὶ εὐφυῆ καὶ εὐφυᾶ. ἡνίκα δὲ τοῦ ε προηγεῖται σύμφωνον, τότε τὸ ε καὶ α εἰς ἦτα κιρνᾶται μακρόν. οἷον Δημοσθένεα, Δημοσθένη, τεύχεα, τεύχη. εἰ δέ τις εἴπῃ καὶ πῶς ἐπὶ τοῦ χάλκεα χαλκᾶ καὶ κάνεα κανᾶ, καὶ τῶν ὁμοίων εἰς α ἐγένετο ἡ κρᾶσις τοῦ ε καὶ α συμφώνου ἐπιφερομένου, λέγομεν, ὅτι αἱ εὐθεῖαι αὐτῶν δίχα εἴρηνται ἐντελῶς καὶ κατὰ κρᾶσιν· καὶ ἐντελῶς μὲν, οἷον χάλκεον καὶ κάνεον· κατὰ κρᾶσιν δὲ, οἷον χαλκοῦν καὶ κανοῦν. αἱ οὖν ἐντελεῖς εὐθεῖαι ἀπὸ τῶν ἐντελῶν εὐθειῶν ἐγένοντο, αἱ δὲ συνῃρημέναι ἀπὸ τῶν συνῃρημένων. Ἰστέον, ὅτι οἱ Ἀθηναῖοι ἐπὶ μὲν τῶν εἰς ος κυρίων τῶν εἰς ους ἐχόντων τὴν γενικὴν ποιοῦσι τὴν αἰτιατικὴν εἰς ν , καὶ τὴν κλητικὴν εἰς η . οἷον, Ἀριστοφάνην, ὦ Ἀριστοφάνη. ἐπὶ δὲ τῶν ἐπιθέτων οὔτε εἰς ν ποιοῦσι τὴν αἰτιατικὴν, οὔτε εἰς η τὴν κλητικήν. καὶ ἄξιον ἐστὶ ζητῆσαι, διατί καὶ ἐπὶ τῶν ἐπιθέτων οὐ ποιοῦσιν ὁμοίως τοῖς κυρίοις. καὶ ἔστιν εἰπεῖν, ὅτι εἰ ἐποίησαν οἱ Ἀθηναῖοι καὶ ἐπὶ τῶν ἐπιθέτων εἰς ν τὴν αἰτιατικὴν, ἠναγκάζον‐ ### delta 498 το καὶ τὴν κλητικὴν εἰς η ποιῆσαι· τῆς δὲ κλητικῆς εἰς ἦτα ληγούσης, ἠναγκάζοντο καὶ τὰ οὐδέτερα εἰς ἦτα καταλῆξαι· ἐπειδὴ πᾶν οὐδέτερον ἀπὸ ἀρσενικοῦ παρεσχηματισμένον καὶ περιττοσυλλάβως κλινόμενον, τῇ κλητικῇ τοῦ ἀρσενικοῦ ὁμοφωνεῖ. οὐ δύναται δὲ τὰ οὐδέτερα εἰς ἦτα καταλήγειν, ἐπειδὴ τὸ ο οὐκ ἔστι τελικὸν τῶν ἑνικῶν οὐδέτερον. Δημοσθένεις. τὸν εις δίφθογγον διατί; Ἰστέον, ὅτι τὰ δύο εε ἐπὶ τῆς εὐθείας τῶν πληθυντικῶν εἰς τὴν ει δίφθογγον κιρνᾶται. οἷον Δημοσθένεες Δημοσθένεις. ἐπὶ δὲ τῆς εὐθείας τῶν δυϊκῶν εἰς ἦτα, ἐπειδὴ τὸ ἰῶτα οὐκ ἔστι χαρακτηριστικόν. τούτου χάριν οὐ κιρνᾶται τὰ δύο εε εἰς τὴν ει δίφθογγον, ἀλλ’ εἰς ἦτα. Ἔτι ἡ εὐθεῖα τῶν πληθυντικῶν πλείοσι φωναῖς κέχρηται ὡς πρὸς τὴν εὐθεῖαν τῶν δυϊκῶν· οἷον τῷ Ὁμήρῳ, οἱ Ὅμηροι. καὶ τούτου χάριν τὰ δύο εε , ἐπὶ μὲν τῆς εὐθείας τῶν πληθυντικῶν εἰς τὴν ει δίφθογγον κιρνᾶται, ἐπὶ δὲ τῆς εὐθείας τῶν δυϊκῶν εἰς ἦτα, ἵνα εὑρεθῇ ἡ εὐθεῖα τῶν πληθυντικῶν πλείοσι φωναῖς κεχρημένη πρὸς τὴν εὐθεῖαν τῶν δυϊκῶν. Δημοσθενέων καὶ Δημοσθενῶν. διατί οὐ προπαροξύνεται τῶν Δημοσθένεων, ὡς τῶν ὄφεων; καὶ ἔστιν εἰπεῖν· τούτου ἡ γενικὴ τῶν πληθυντικῶν προπαροξύνεται. ἡνίκα δὲ μὴ εὑρεθῇ, ὡς προείρηται ....... Δημοσθένεσι. μόνως ἐνταῦθα οὐ δύναται συναίρεσις γενέσθαι, ἐπειδὴ μέλλει τῇ δοτικῇ τῶν ἑνικῶν συνεμπίπτειν, ὅπερ ἔστιν ἄτοπον, καὶ ὅτι τὸ ς μέσον ἐστὶ καὶ κωλύει τὴν συναίρεσιν. εἰ δέ τις εἴποι, ἀποβαλέσθω τὸ ς καὶ γενέσθω συναίρεσις, τοῦτο οὐ δύναται γενέσθαι. καὶ ἔστιν ἄξιον ζητῆσαι, διατί ἐπὶ μὲν τῆς δοτικῆς τῶν πληθυντικῶν γίνεται ἐφελκυστικὸν τοῦ ν τὸ ἰῶτα, ἐπὶ δὲ τῆς δοτικῆς τῶν ἑνικῶν οὐ γίνεται· οὐδὲ γὰρ λέγομεν, Δημοσθένειν. καὶ ἔστιν εἰπεῖν, τότε γίνεται ἐφελκυστικὸν τοῦ ν τὸ ἰῶτα, ἡνίκα ἔχει προηγούμενον τὸ ς ἐν ### delta 499 δυνάμει ἢ ἐνεργείᾳ· ἐπὶ δυνάμει μὲν, οἷον φοίνιξιν, οἷον Πέλοψιν· ἐνεργείᾳ δὲ, οἷον λέβησιν, Αἴασιν. καὶ τοῦ φι προηγουμένου, οἷον· ναῦφιν ἀμυνόμενοι— ἐπειδὴ οὖν ἐπὶ τοῦ Δημοσθένεϊ δοτικῇ οὐ προηγεῖται τὸ ς ἢ δυνάμει ἢ ἐνεργείᾳ, τούτου χάριν οὐ γίνεται ἐφελκυστικὸν τοῦ ν .] [ Δηϊονεύς . κύριον.] Δηναιός . ὁ πολυχρόνιος. Δησέρτωρ . λειποτάκτης κατὰ Λατίνους. Δηφενσίων . ὁ ἔκδικος χάρτης. καὶ δεβένσωρ ὁ ἔκδικος. Δημήτρειος . καρπός. (Θηλυκόν.) Δηβελτός . πόλις Θρᾳκική. γράφεται δὲ καὶ Δεβελτός. Δηΐς . ἡ μάχη. Δηϊοτῆτος . μάχης. παρὰ τὸ δῃοῦσθαι ἐν αὐτῇ τοὺς τιτρωσκομένους. [οἷον· ἀντίβιον μαχέσασθαι ἐν αἰνῇ δηϊοτῆτι. ὡς Ἀρίσταρχος.] Δήϊα πεπονθυῖα . καταπεπολεμημένη, κατακεκαυμένη, πολεμία, δύστηνε. Δημαρχία . ὅτε δῆμος ἄρχει. καὶ ὄνομα ἀξιώματος. Δήμευσις . ἡ ἁρπαγή. [ Δημήτηρ . ἡ γῆ.] οἱονεὶ γημήτηρ τὶς οὖσα. ### delta 500 Δήμητρα . ὄνομα θεᾶς. Δημοτελής . ἡ δημοσία τελετὴ, καὶ ἡ δημοσία φορολογία. Δημοθοινία . ἡ τοῦ δήμου εὐωχία ἢ ἡ θυσία. Δημωδεστέρα . ἀσχημονεστέρα. †τὰ ἐν ὄψει πάντα γινόμενα διὰ τὸν δῆμον.† Δηλαϊστή . ἀθλία, ἐλεεινή. Δηλατωρίαι . αἱ τῆς καταστάσεως τοῦ δημοσίου φόρου * τάξεις, ἢ αἱ ἀποδείξεις παρὰ Ῥωμαίοις, * αἱ εἰσαγγελίαι. Δηναδίπτρα . παρὰ Ῥωμαίοις δωρεὰ βασιλικὴ στρατιώταις †διδομένη.† Δῆρις . ἡ φιλονεικία. [οἷον· —δῆριν ἀπειρεσίην— παρὰ τὸ δαίω, τὸ κόπτω καὶ σφάττω, ὅθεν καὶ δαιτρὸς ὁ μάγειρος· ἐξ οὗ γίνεται ὄνομα δάϊς, ἡ μάχη, βαρυτόνως. Καλλίμαχος· ἐς δάϊν ἐρχομένην— καὶ ἐκτάσει τοῦ α εἰς η δῆϊς, καὶ πλεονασμῷ τοῦ ρ δῆρις. ἐκ δὲ τοῦ δῆρις γίνεται ῥῆμα δηριῶ περισπωμένως καὶ βαρυτόνως, ὡς κόνις κονίω, καὶ δῆρις δηρίω. οἷον· —οὐδέ τις ἔτλη πρόσω ἀΐξασθαι περὶ νεκροῦ δηρίσασθαι. καὶ δηριῶ, οἷον· —τότ’ ἐδηριόωντο Ποσειδάων καὶ Ἀπόλλων.] ### delta 501 Δήφηλα . πόλις περὶ Ἰωσήπῳ. Δηώ . ἡ γῆ, ἢ ἡ Δημήτηρ. [καὶ διαφέρει, ὥς φησιν ὁ τεχνικός. οἶδε γὰρ ἡ παράδοσις τὸ ἦτα μετὰ τοῦ ἰῶτα. καὶ χωρὶς τοῦ ἰῶτα λέγομεν ὅτι ἔστιν ἀπὸ τοῦ δήω, ὃ σημαίνει τὸ εὑρίσκω· καὶ γὰρ ἡνίκα περιήρχετο ἡ Δημήτηρ εἰς ζήτησιν τῆς θυγατρὸς αὐτῆς, κατ’ εὐφημισμὸν ἔλεγον πάντες δήεις ἀντὶ τοῦ εὑρήσεις. ἢ ὅτι ἐπειδὴ αὐτὴ ἐφεῦρε τὸν σῖτον κατὰ τὴν φλυαροκοπίαν τῶν Ἑλλήνων. εἰ δὲ ἔχει τὸ ἰῶτα, λέγομεν ὅτι γέγονε παρὰ τὸ δαίω τὸ κόπτω, κατὰ τροπὴν Ἰωνικὴν τοῦ α εἰς η .] καὶ γὰρ ἡ Δημήτηρ γῆ ἐστιν. [ἡ δὲ γῆ διακόπτεται ἐν τῷ ἀροτριοῦσθαι. ἢ ὅτι πολλὴν ἐδήωσε γῆν, τουτέστι διέκοψεν, ζητοῦσα τὴν θυγατέρα αὐτῆς. ἢ παρὰ τὸ δαίω τὸ καίω· καὶ γὰρ ἡ Δημήτηρ μετὰ λαμπάδων περιήρχετο. λέγει δὲ ὁ τεχνικὸς, ὅτι ὑποκοριστικόν ἐστιν ἀπὸ τοῦ Δημήτηρ, Δηὼ, οὐ νοοῦντες τὸν σχηματισμὸν τῶν τοιούτων ὑποκοριστικῶν· τὰ γὰρ τοιαῦτα ὑποκοριστικὰ θέλουσι φυλάττειν τὸ σύμφωνον τῆς συλλαβῆς τῶν πρωτοτύπων, οἷον Ὑψιπύλη, Ὑψὼ, Εἰδοθέα, Εἰδώ· ἡ οὖν Δημήτηρ Δημὼ ὤφειλεν εἶναι. ἀλλ’ οὐκ ἔστιν ὑποκοριστικὸν ἡ Δηὼ, παρὰ γὰρ τοῦ δηάς. οὕτως ὑπὸ Κρητῶν αἱ κριθαὶ καλοῦνται.] (Οὐδέτερον.) Δηλητήριον . φάρμακον ὀλέθριον. ### delta 502 Δῆλον . φανερόν. Δημιόπρατα . ἃ ὁ δῆμος πιπράσκει. Δημόκοινον . τὸ δημόσιον. [ Δημόθοινα . ἡ τοῦ δήμου εὐωχία, ἢ ἡ θυσία.] Δημώματα . τὰ παίγνια. καὶ δημοῦσθαι τὸ παίζειν. οὕτως Πλάτων. Δηναιά . μακροχρόνια, πολυχρόνια. παρὰ τὸ αἰὼν, ὃ σημαίνει τὸν τῆς ζωῆς χρόνον, καὶ τὸ δὴν, τὸ ἐπὶ πολὺν χρόνον. Δήνεα . τὰ βουλεύματα. Δηρόν . ἐπιπολύ. [οἷον· —δηρὸν δὲ μάχης ἐπέπαυτ’ ἀλεγεινῆς. ὥσπερ δὲ παρὰ τὸ ἡ πέρα, τῆς πέρας, τῇ πέρᾳ, τὴν πέραν· πέραν τοῦ χειμάῤῥου τῶν κέδρων· οὕτως καὶ ἀπὸ τοῦ δηναιὸς τὸ οὐδέτερον δηναιὸν, καὶ κατὰ συγκοπὴν δηνὸν καὶ δηρόν.] Δημοτικά . τὰ τοῖς πολλοῖς ἐμπρέποντα. (Ῥῆμα.) Δήετε . εὑρήσετε. [ Δήεις . εὑρήσεις.] Δηθύνω . τὸ βραδύνω. [παρὰ τὸ δηθὰ δαθύνω καὶ δηθύνω. καὶ ἀπὸ ἐπιῤῥήματος γίνεται ῥῆμα, ὡς ὀψὲ, ὀψίω καὶ ὀψίζω, θαμὰ, θαμίζω.] Δηϊώσας . διακόψας. ἔστι δαίω τὸ διακόπτω. [καὶ ἐκ τούτου γίνεται δάϊος καὶ δήϊος, καὶ ῥῆμα δηΐω. ἐξ οὗ καὶ τό· δηΐουν ἀλλήλους ἀμφὶ στήθεσι βοείας. ### delta 503 εἶτα κατὰ συναίρεσιν δηῶ, καὶ ἡ μετοχὴ δηώσας, καὶ σημαίνει τὸ ἀναιρῶ.] Δηΐων . διακόπτων. Δηλήσεται . βλάψει. Δηλῶ . τὸ βλάπτω. τὸ μὲν δηλητήριον ἀπὸ τοῦ δηλῶ, [τὸ δὲ δηλῶ] ἀπὸ τοῦ δῆρις, ὃ σημαίνει τὴν μάχην, δηρῶ καὶ δηλῶ. τοῦτο ἀπὸ τοῦ δαίω τὸ κόπτω. Δημηγορῆσαι . ἐν δήμῳ λαλῆσαι. Δημοσιεύων . δωρεὰν ἐργάζομαι. [Ἀριστοφάνης· ἀλλ’, ὦ πόνηρ’, οὐ δημοσιεύων τυγχάνω. αἰτιατικῇ συντάσσεται.] Δημοτεύεσθαι . τὸ τοῦδε τινὸς δήμου κοινωνεῖν καὶ χρηματίζειν ἀπ’ αὐτοῦ. Δημοκοπεῖν . ἀντὶ τοῦ παίζειν. Δημοῦσθαι . παίζειν. [οὕτω Πλάτων.] Δημεύσας . δημοσιεύσας. Δήξω . λυπήσω. δίξω δὲ ἀντὶ τοῦ τρώσω, ι. δείξω δὲ ἀντὶ τοῦ φανερώσω, δίφθογγον. Δηοῦν . ἀφανίζειν, πορθεῖν, διακόπτειν. Δηριγευόμενος . ὀψικευόμενος. ἔστι δὲ ἡ λέξις Ῥωμαϊκή. ### delta 504 Δήσαντες . δεσμεύσαντες. Δηώσαντες . ἀφανίσαντες, πορθήσαντες, διακόψαντες. Δῆθεν . ὡς δή φησι. ποτὲ μέν ἐστι παραπληρωτικὸν δὴ, ποτὲ δὲ ὡς δή. Δηθά . ἐπὶ πολὺν χρόνον. Δηθάκις . πλειστάκις. Δηλαδή . φημί· ἐξάπαντος, φανερῶς. Δημοτελῶς . παντὶ τῷ δήμῳ. Δημοτικῶς . πολιτικῶς. καὶ δημοτικὰ τὰ τοῖς πολλοῖς ἐμπρέποντα. Δήπουθεν . δηλονότι, ἢ ἐκ τινὸς τόπου. Δήπου . ὡς δή. Δῆτα . λοιπὸν ἢ οὕτως. Δή . ἀντὶ τοῦ νῦν. Δήν . ἐπὶ πολὺν χρόνον. παρὰ τὸ αἰὼν, ὃ σημαίνει τὸν τῆς ζωῆς χρόνον, πλεονασμῷ τοῦ δ γίνεται δαιὼν καὶ κατὰ συγκοπὴν δὼν καὶ τροπῇ τοῦ ω εἰς η δήν. τὰ γὰρ εἰς ην ἐπιῤῥήματα διὰ τοῦ η γράφεται, οἷον· χύδην, φύρδην, δήν· πλὴν τοῦ πρὶν, πάλιν, ἀνόπιν καὶ κατόπιν. ### delta 505 (1t) Τὸ Δ μετὰ τοῦ Ι. (Ἀρσενικόν.) Διαπρύσιος . ὁ μέγας, διαβόητος. Διαπρεπής . ἐπίσημος, ἔκδηλος. Διάβροχος . οἰνωμένος. ὡς δὲ ἐμέθυεν ὁ πορνοβοσκὸς καὶ διάβροχος ἦν πάνυ, τί μέλλομεν, ἔφη. Διαβήτης . ἐργαλεῖον εὔχρηστον τέχναις πολλαῖς, τῷ λάμβδα στοιχείῳ παρεοικός. Διαγνώμων . ὁ διαγινώσκων, ὁ διακρίνων. Διαγραφεύς . ὁ καθιστάμενος ἐν ταῖς συμμορίαις ἐπὶ τῷ διακρίνειν, πόσον ἕκαστος εἰσενεγκεῖν ὀφείλει. Διάπυρος . θερμός. διάπυρος ἐραστής. Διαλλάκτης . συμβιβαστής. Διαλογισμός . ὁ μετὰ τοὺς δύο ὑπεισελθὼν καὶ τοὺς τὴν κρίσιν εἴτουν τὴν ἔκβασιν τοῦ πράγματος ψηφισάμενος. Διάκονος . παρὰ τὸ ἐνέγκω τὸ προσενέγκω, [καὶ ἐν συνθέσει διενέκω, διαένοκος καὶ καθ’ ὑπερβιβασμὸν διαέκονος καὶ κατὰ κρᾶσιν τοῦ αε εἰς α μακρὸν διάκονος.] ὁ διαφέρων τὰ κελευόμενα. τινὲς δὲ παρὰ τὸ κονεῖν τὸ ὑπηρετεῖν. Διάκτορος . ὁ τοὺς λόγους διάγων. [οἷον· —διάκτορος Ἀργειφόντης. ### delta 506 ἐπὶ δὲ τοῦ Ἑρμοῦ ὁ τὰ κτέρεα καὶ τὰ θύματα τοῖς τετελευτηκόσι κομίζων, ἢ ὁ διακονῶν τὰς ψυχάς.] Διάτορος . ὁ διασαφηνίζων. [παρὰ τὸ τορῶ τὸ σαφηνίζω. Ἀριστοφάνης· εἰ μήτε τορήσω ταῦτα καὶ λαλήσομαι.] Διαδρασιπολίτης . δειλὸς, ἀποδιδράσκων τὴν πόλιν. Διαγόρας . κύριον. Διαγόρας ὁ Μήλιος. Διατρύγιος . ὁ διὰ μέσου τρύγῃ κατασπειρόμενος. ἢ ἐκ διαφόρων ἀμπέλων καταφυτευόμενος, πρωΐμων καὶ ὀψίμων, ὡς ἐν διαφόρῳ καιρῷ τρυγᾶσθαι. Διατιμητικός . δοκιμαστικός. Δίαυλος . ὁ ἀγών· ἢ μέτρον πηχῶν διακοσίων, ἢ ἡ μακρὰ περίοδος, ἢ τόπος διστάδιος. Διαιτηταί . οἱ ὑπεράνω τῶν πεντήκοντα νομισμάτων δίκας κρίνοντες, ὡς εἶναι τοὺς διαιτητὰς μεγίστους κριτάς. Δίγνωμος . ὁ ἐπαμφοτερίζων τῇ γνώμῃ. Διδάσκαλον . λέγει ὁ Σόλων οὐ καθηγητὴν, οὐδ’ ὑφηγητήν. Διδίας . κύριον. Διδύραμβος . ὁ Διόνυσος. παρὰ τὸ δύο θύρας βῆναι, τήν τε κοιλίαν τῆς μητρὸς Σεμέλης καὶ τὸν μηρὸν τοῦ Διός. ### delta 507 Δίκαιος . ὁ πᾶσαν ἰσότητα τοῖς ὁμοειδέσι παρέχων καὶ ὁ πᾶσαν ἀρετὴν ἔχων δίκαιος. φησὶ γὰρ ὁ Ἀπόστολος· δικαίῳ νόμος οὐ κεῖται. Δικασπόλος . ὁ περὶ τὰς δίκας καὶ τὰ δικαστήρια ἀναστρεφόμενος. Δικτάτωρ . ὁ διπλασίαν τὴν ἀρχὴν ἔχων, ὁ παρὰ Ῥωμαίοις δισύπατος καλούμενος, ἢ ὁ μονάρχης ὁ πάντων κρατῶν, ἢ ὁ βασιλεύς. Δικτυεύς . ὁ ἁλιεύς. Δικτυωτός . πολύπλοκος. Δίκτυς . ὄνομα κύριον. σημαντέον, ὅτι ἐπὶ Κλαυδίου τῆς Κρήτης ὑπὸ σεισμοῦ κατενεχθείσης, καὶ πολλῶν τάφων ἀνεωχθέντων, εὑρέθη ἐν ἑνὶ τούτων τὸ σύνταγμα τῆς ἱστορίας Δίκτυος, τὸν Τρωϊκὸν περιέχον πόλεμον, ὅπερ λαβὼν ὁ Κλαύδιος, ἐξέδωκε γράφεσθαι. Διμίτριος . ὁ δύο μίτρας ἔχων, ὅ ἐστι πολεμικὰς ζώνας ὑφαινομένας διὰ μίτου. ἐφοροῦντο δὲ αὗται ἐσώτερον τῆς λαγόνος χάριν ἀσφαλείας. ἢ χαλκαῖ λεπίδες. Διμήτωρ . ὁ Διόνυσος. Δίοκλος . τόπος. Δῖος . ὁ ἔνδοξος. [ἀπὸ τῆς γενικῆς Διὸς γέγονε δίϊος, καὶ κατὰ κρᾶσιν δῖος, ὁ ἔνδοξος. καὶ Δῖος ὁ ἥρως ὁ εἷς τῶν Τιτάνων καὶ Πελοπίδων. παρὰ τὸ δέος δέεας καὶ ἐν συναλοιφῇ δείας διὰ διφθόγγου, ὁ δέος ἐμποιῶν. ἢ παρὰ τῆς Διὸς γενικῆς.] ### delta 508 Διοπτῆρα . κατάσκοπον. ἐκ τοῦ ὄπτω. οἷον· τόν ῥα διοπτῆρα στρατὸς ἔμμεναι ἡμετέροιο. καὶ διοπτεύω τὸ κατασκοπεύω. καὶ διοπτῆρες, οἱ οἰκονόμοι, οἱ ἐπιτηρηταὶ, οἱ προφύλακες. [οὐχ οἷοί τε ἐγένοντο οἱ διοπτῆρες διαγνῶναι ἐπιόντας τοὺς δυσμενεῖς. καὶ διοπτὴρ μηχανικόν τι ὄργανον, δι’ ὧν ἐστοχάζοντο τῶν ἐπάλξεων τὸ ὕψος. ἢ διόπτρα.] Διόπτης . παντεπόπτης. Δίοπος . ὁ διέπων καὶ ἐποπτεύων· ὁ τῆς νεὼς ἐπιμελητής. Διοποί . οἱ βασιλεῖς. παρὰ τὸ διοπεῖν ἢ διοπεύειν. Διόβλητοι . οἱ κεραυνόβλητοι. καὶ ἐγένοντο διόβλητοι ἅπαντες. Διόγνητος . κύριον. Δίομος . κύριον. [ἀφ’ οὗ Διομίας. εἴρηται παρὰ τὴν Διὸς γενικὴν, ὡς ἀνδρὸς, ἄνδρομος καὶ ἐν παραγωγῇ ἀνδρόμεος, ὅθεν τό· ψωμοί τ’ ἀνδρόμεοι. καί· ἀνδρόμεα κρέ’ ἔδων.] Διόνυσος . οἱ μὲν Διόνυξον αὐτὸν ὀνομάζουσι διὰ τοῦ ξ, ὅτι κέρασι γεννώμενος ἔνυξε τὸν Διὸς μηρόν. ἢ Διόνυσος ὁ ἐκ τοῦ Διὸς γεννηθεὶς καὶ ἐν Νύσσῃ τραφείς. Δίδυμος . ὁ μεθ’ ἑτέρου τεχθεὶς ἐκ μιᾶς συλλήψεως. [παρὰ τὸ δύω, ὃ γίνεται δύνω. οἷον· δύνε δ’ Ἐρεχθῆος πυκινὸν δόμον— ### delta 509 εἴρηται παρὰ τὸ δυόδυμος καὶ δίδυμος. καί· —λιμένες ἀμφιδίθυμοι— οἱ δύο εἰσόδους ἔχοντες. δίδυμος καὶ ὁ ὄρχις, παρὰ τὸ δύο τὸ τοῦ ἀριθμοῦ σημαντικὸν, δύμος καὶ ἐν διπλασιασμῷ δίδυμος. ἢ παρὰ τὸ δὶς ἐπίῤῥημα γίνεται δισσὸς καὶ δίσυμος καὶ κατὰ ἀντίθεσιν δίδυμος.] Διήρης . ὁ ὑπερῶος οἶκος, ὁ δίστεγος. Εὐριπίδης· μελάθρων ἐς διῆρες ἔσχατον— παρὰ τὸ διὴς διήρης, ἵν’ ᾖ ὁ δίστεγος. Ἀπολλόδωρος δὲ καὶ τὰς ναῦς τὰς ἐχούσας δύο καὶ τρεῖς στέγας διήρεις λέγει. Δίπαλτος . ἀμφοτέραις ταῖς χερσὶ περιδέξιος, οἷον παντὶ σθένει. Σοφοκλῆς· πᾶς δὲ στρατὸς δίπαλτος ἄν με χειρὶ φονεύει. καὶ διπάλτια δοράτια. Δίπυρος ἄρτος . ὁ παρὰ Ῥωμαίοις λεγόμενος παξαμᾶς. σισύρας ἐπὶ τῶν ὤμων φέροντες, ἐν αἷς δὴ ἄλλο οὐδὲν, ὅτι μὴ διπύρους ἄρτους, οἴκοθεν ἐμβεβλημένοι ἀφίκοντο. Δίφιλος . ὥσπερ παρὰ τῷ Ἄρῃ δοτικῇ γίνεται Ἀρηΐφιλος, οὕτως παρὰ Διῒ δοτικῇ γίνεται διΐφιλος, καὶ κατὰ κρᾶσιν τῶν δύο ιι εἰς ἓν, δηλονότι μακρὸν, γίνεται Δίφιλος, ὥσπερ Θέτιϊ, Θέτι· πάντα Θέτι καλλιπλοκάμῳ ζωάγρια τείνειν. ### delta 510 † Διφένσος . ὁ ἔκδικος.† † Διφενσίων . ὁ ἔνδικος χάρτης.† Δίφρος . τὸ ἅρμα. παρὰ τὸ δύο φέρειν τὸν ὁπλίτην καὶ τὸν ἡνίχον. Διφυής . ὁ δύο φύσεις ἔχων. Διώρυξ . ἡ διάνοιξις τῶν τοίχων. ἀπὸ τοῦ ὀρύσσω, ὀρύξω, ὄρυξ. καὶ ἐν συνθέσει διώρυξ. Διωστῆρσιν . ἀναφορεῦσι, τοῖς ἀναβαστάζουσι. Δῖνος . ἡ συστροφὴ, ἡ περιφέρεια, ὁ τόρνος. Διαχώρους . τὰ διαστήματα τῶν λόχων. οὕτω τὲ ἀνεπλήρωσε τῇ πυκνότητι τοῦ στρατοῦ τοὺς διαχώρους. Διαλογισμούς . ἀμφιβολίας. ὁ Ἀπόστολος· χωρὶς γογγυσμῶν καὶ διαλογισμῶν. Διλόγους . οἷον ὑπούλους καὶ δολερούς. μὴ διλόγους γυναῖκας ὡσαύτως σεμνὰς, μὴ διαβόλους· ὡς καὶ τὸ διλόγους. Διαφορώτερος . βελτίων. καὶ ὁ Ἀπόστολος· νυνὶ δὲ διαφορωτέρας τετύχηκε λειτουργίας, * ὅσῳ κρείττονός ἐστι διαθήκης μεσίτης. * (Θηλυκόν.) Διαδικασία . οὐχ ἁπλῶς πᾶσα δίκη, ἀλλ’ ἐν αἷς περὶ τινὸς ἀμφισβήτησίς ἐστι. Διασία . ἑορτὴ ἐπιτελουμένη ἐν Ἀθήναις τῷ Διΐ. [παρὰ τὸ τὰς ἄσας, τὰς ἀνίας, οἷον· μή μιν ἔδουσιν ἄσαι. ### delta 511 καὶ ἀσόμενος μετοχή. διασία οὖν ἡ ἐπιτρέπουσα τὰς ἄσας.] Διαλεκτική . ἡ ἀποδεικτικὴ, ἡ ἐπιστήμη ἀληθῶν καὶ ψευδῶν καὶ οὐδετέρων. ἡ μέθοδος δι’ ἐνδόξων. ἢ τέχνη λόγων, δι’ ἧς ἀνασκευάζομέν τι, ἢ κατασκευάζομεν ἐξ ἐρωτήσεως καὶ ἀποκρίσεως τῶν προδιαλεγομένων. διαλεκτικὴ δὲ ἀπὸ τοῦ διαλέγεσθαι, ὅτι διάλογος ἐξ ἐρωτήσεως καὶ ἀποκρίσεως σύγκειται. Διάλεξιν . ἐμπειρία λόγων, ἤτοι τὰ νοηθέντα φράζειν. Διάλεξις διαλέκτου διαφέρει . διάλεκτός ἐστι φωνῆς χαρακτὴρ ἐθνικὸς, διάλεξις δὲ τῆς συνήθους φωνῆς ἐκτροπὴ ἐπὶ τὸ σεμνότερον καὶ ἀγροικότερον. ἢ διάλεκτός ἐστι, καθ’ ἣν ἕκαστος ἄνθρωπος διαλέγουσι πρὸς ἀλλήλους κατὰ τὴν ἰδίαν συνήθειαν, ἢ ἀπὸ τοῦ διαλεχθῆναι καὶ διακεκρίσθαι ἀπὸ τῶν ἄλλων· ἑκάστη γὰρ αὐτῶν διακέκριται ἑτέρας ἀπὸ τοῦ διαλέχθαι καὶ ἐξειλέχθαι ὡς κρατιστεύουσα. Διαλογή . διάλεξις, ὁμιλία. Δαβίδ· ἡδυνθείη αὐτῷ ἡ διαλογή μου. Διάληψις . ἐνθύμησις. Διαυλία . ὅταν δύο ᾄδουσι. Διαύλεια δὲ , χώρα, δίφθογγος, ἥτις ἐστὶ καὶ ἐπισκοπή. Διακόρησις . ἡ φθορὰ τῶν παρθένων. Διαθήκη . διττῶς ἐκφωνεῖται· ἡ μὲν ἐπὶ θνησκόντων, διατάξεως καὶ ἐνταλμάτων χαρακτῆρα ### delta 512 φέρουσα· ἡ δὲ συνθηκῶν ἐπὶ διαλογῇ πολεμίων, συνωμοσίαν ἔχουσα. Διάθεσις . ἡ ποιὰ τῶν πρός τι τῆς ψυχῆς σχέσις, ἢ πάλιν ἡ πρός τι πῶς τῆς ψυχῆς ἔμμονος κίνησις. διάθεσίς ἐστι καὶ ἡ κατὰ συμβεβηκὸς τοιάδε ἑκάστου ποιότης. διαθέσεις οὐ μόνον ἐπιστῆμαι καὶ τέχναι, ἀλλὰ καὶ ἀρεταί. ὑπάρχει δὲ τῇ τέχνῃ τὸ φαῦλον καὶ σπουδαῖον· τῶν γὰρ τεχνῶν αἱ μὲν εἰσὶ φαῦλαι, αἱ δὲ σπουδαῖαι. τῷ δὲ ἐπιστήμης ὀνόματι Ἀριστοτέλης ἀντὶ τῆς τέχνης χρῆται κοινότερον. ὑπάρχοι δ’ ἂν καὶ τῇ διαθέσει γένος οὔσῃ τέχνης τὸ φαῦλον καὶ σπουδαῖον. διαθέσεις λέγονται, ἅ ἐστιν εὐκίνητα καὶ ταχὺ μεταβάλλονται· οἷον θερμότης καὶ ψύξις καὶ νόσος καὶ ὑγεία. διάκειται μὲν γάρ πως κατ’ αὐτὴν ὁ ἄνθρωπος· ταχὺ δὲ μεταβάλλει ἐκ θερμοῦ εἰς ψυχρὸν, καὶ ἐκ τοῦ ὑγιαίνειν εἰς τὸ νοσεῖν· εἰ μή τις διὰ χρόνου πλῆθος ἤδη πεφυσιωμένη ἀνίατός ἐστι καὶ δυσκίνητος· ἣν ἄν τις ἴσως ἕξιν ἤδη προσαγορεύοι. καὶ διαφέρει ἕξις διαθέσεως· καὶ γὰρ ἡ μὲν ἕξις δυσκίνητος, ἡ δὲ διάθεσις εὐκίνητος. Διαδόσεις . τὰς ἐκ διαιρέσεως ἴσης ἐπιβαλλούσας δόσεις. οὕτως Λυσίας. Διαπαρατριβαῖς . ἐνδελεχείαις. Διάγνωσις . ἡ ἑτέρου καὶ ἑτέρου ἀπροσπαθὴς καὶ ἀπαθὴς ὑπόληψις. Διαγνώμη . ἡ διάγνωσις καὶ ἡ διάκρισις. ἡ λέξις Θουκυδίδου. ### delta 513 Διαγραφή . ἡ διατύπωσις τῶν μετάλλων δηλοῦσα μετὰ γραμμάτων, ἀπὸ ποίας ἀρχῆς μέχρι πόσου πέρατος πιπράσκεται. διαγραφή· καὶ καθυποβάλλεσθαι ζημίαις πολλαῖς τὴν πόλιν, ὡς καὶ ἐπὶ Ἰουστινιανοῦ. καὶ ὅταν ἀπαλλαγῇ τοῦ ἐγκλήματος ὁ φεύγων ἢ κατὰ συγχώρησιν τοῦ διώκοντος ἢ κατὰ διάγνωσιν τυχόντος, καὶ μηκέτι περὶ μηδενὸς ἐγκαλεῖται, λέγεται διαγραφὴ δίκης. Διαδρομαί . ἐπὶ τῶν ἐπὶ παρατάξει κινημάτων. Διαμαρτυρία καὶ διαμαρτυρεῖν . τρόπος ἦν ἡ μαρτυρία παραγραφῆς. πρὸ γὰρ τοῦ εἰσαχθῆναι τὴν δίκην εἰς τὸ δικαστήριον, ἐξῆν τῷ βουλομένῳ διαμαρτυρῆσαι. διαμαρτυρεῖν δ’ ἐστὶ τὸ προλέγειν τῆς ἀπειθείας τὴν τιμωρίαν, καὶ τῆς εὐπειθείας τὴν ὠφέλειαν. Διάνοια . νοημάτων διακριτικὴ δύναμις καὶ ἐνθύμησις. ἢ νοῦ οἰκεία κίνησις, δι’ αὐτοῦ ἐνεργοῦσα καὶ διακρίνουσα. Διάκρισις . ἡ τοῦ θείου θελήματος ἐν παντὶ καιρῷ καὶ τόπῳ ἀπλανὴς κατάληψις. ### delta 514 Διάῤῥοια . πάθος παρὰ τὰς ὗς γινόμενον. τρία δέ εἰσι πάθη· κραῦρα, βράγχη, διάῤῥοια. ἡ μὲν οὖν βράγχη μέρος τινὸς σώματος, ἡ δὲ κραῦρα πυρετὸς, πόνῳ· σημειοῦται δὲ τοῦτο τῷ καταβεβλῆσθαι τὰ ὦτα καὶ κατηφῆ. εἶναι τὰ ὄμματα. ἡ μὲν οὖν διάῤῥοια ἀθεράπευτός ἐστι· τὴν δὲ κραῦραν οἱ νομεῖς εὐχυματίζουσι· τῆς δὲ βράγχης περιτέμνουσι τὰ σεσηπότα τῶν σαρκιδίων. Διασκευή . συνθήκη. μόλις ἀνεχόμενος εἰς διασκευὴν τῶν γραμμάτων. Διάστασις . ὁ διαχωρισμός. Ἀντιφῶν δὲ λέγει καὶ τὴν διακόσμησιν. Διαστολή . διαχώρισις, ἐξοχή. καὶ πᾶν τὸ ῥηθὲν ὑπ’ αὐτοῦ μετὰ διαστολῆς ἐξαγγέλλομεν. διαστολὴ καὶ ἡ διανοίας ὁλοκλήρου περιτομή. εἴρηται δὲ διαστολὴ ἀπὸ τοῦ διαστέλλειν τὸν ἐγκείμενον νοῦν. Διασφάγες . διεστῶσαι πέτραι, ἢ διατομαὶ ὄρους, ἢ ὁ διεστὼς ὄρους τόπος, ὥς φησιν Ἡρόδοτος· καὶ διὰ τῆς διασφάγος ῥεῖ. [ὡς ἀπὸ τοῦ θε‐ ### delta 515 ρίζω θερίξω, καὶ βαστάζω βαστάξω, βαστὰξ, καὶ νεκροβαστὰξ, οὕτως ἀπὸ τοῦ σπῶ σπάζω, σπὰξ καὶ τροπῇ σφὰξ καὶ διασφάξ.] Διαίρεσις . ἡ τὸ μονοειδὲς ὡς πολυειδὲς ἀπεσχοινισμένως ποιήσασα. καὶ πάλιν τὸ ἰδίᾳ ἀνὰ μέρος πρὸς ἕτερον μηδαμῶς γεγονός. ἢ διαίρεσίς ἐστιν ἡ πρώτη τομὴ, ἡ τὸ ἀμπὰξ [ἀναμέρος τιθεῖσα τὲ καὶ χωρίζουσα καὶ καθ’ ἑαυτὴν θεωρεῖσθαι παρασκευάζουσα,] κατά τε οὐσίαν καὶ ὑπόστασιν τοῦ ἑκάστου πράγματος ὕπαρξιν· οἷον ὡς εἶδος ἐν τοῖς ὑπ’ αὐτῷ ἀτόμοις. τούτων γὰρ φυσικῶς κατηγορεῖται, καὶ ἐν αὐταῖς διὰ τῶν ἐνθεωρουμένων αὐτοῖς οὐσιωδῶν ἰδιωμάτων προφαίνεται. κοινὸν γάρ τι καὶ γενικὸν ἡ οὐσία. μᾶλλον δὲ ἁπάντων καὶ γενικῶν κοινότερόν τε καὶ γενικώτερον, καὶ γενικῶν κοινότερόν τε καὶ γενικώτερον, καὶ πάντων κατηγορεῖται, ὧν ὁ τοῦ εἶναι λόγος πρὸς ἕν ἐστι, τῇ προσλήψει τῆς διαφορᾶς ἐν ὅλοις προφαίνεται, καθ’ ἑαυτὴν ἄγνωστος οὖσα πρὸς αἴσθησιν διόλου καὶ ἀθεώρητος. Δίαιτα . ἡ καθημερινὴ τροφὴ, καὶ ἡ κρίσις. τὴν τῶν ἐγκλημάτων δίαιταν ἐπίτρεψον ἄλλοις. Διατριβή . ἡ σχολὴ, ἢ καιρὸς, καθ’ ὃν ἀναστρέφομεν περί τι. ἢ διάλεξις φιλόσοφος. σημαίνει καὶ τὸ ἐπιτήδευμα καὶ τὸ ἀσχόλημα καὶ τὴν δίαιταν καὶ τὴν διαγωγὴν καὶ τὴν πρόφασιν, ἀφ’ ἧς μέλλομεν περὶ τὰ πράγματα διατρίβειν. διατριβὴ δὲ καὶ ἡ ἀργία. ἐγένετο δὲ αὐτῷ ἑκούσιος ἡ διατριβή. Διατροπή . ἡ συμπάθεια, οἶκτος. τῶν δὲ Καρχηδονίων πολὺν κλαυθμὸν μετὰ δακρύων προϊεμένων, διατροπῇ μεγάλῃ τὸ συνέδριον ἐπέσχεν. ### delta 516 Διαύγεια . ἡ ἔλλαμψις. ὁ ἐν θεολόγοις Γρηγόριος τοῦτο διὰ τοῦ ι γράφει· μὴ λίθων διαυγίαις. προπαροξύνεται δὲ ἐν τῷ ἀττικίζειν. Διαφορότης . ἡ διαφορά. Διαφορά . ἔχθρα. †ἡ φιλονεικία.† διαφορὰ τὸ ἐν τῇ συνηθείᾳ ἡ παραλλαγὴ καὶ ἀνομοιότης. διαφορὰ καὶ ἡ παρὰ τοῖς φιλοσόφοις καλουμένη ἰδιαίτατα, ἥτις καὶ οὐσιώδης ὑπάρχει. διαφορὰ, ᾗτινι περισσεύει τὸ εἶδος τοῦ γένους. καὶ πάλιν διαφορά ἐστιν ἡ κατὰ πλειόνων καὶ διαφερόντων τῷ εἴδει, ἐν τῷ ὁποῖον τί ἐστι κατηγορούμενον, καὶ τὸ χωρίζειν πεφυκὸς τὸ ὑπὸ τὸ αὐτὸ γένος οὐσιωδῶς. καὶ ἡ ἕτερον εἶδος ποιοῦσα καὶ ἡ ἐν τῷ ὅρῳ παραλαμβανομένη. αὗται γὰρ αἱ ὑπογραφαὶ τῆς ἰδιαίτατα εἰσὶ διαφορᾶς καὶ οὕτω διαφέρει ἕκαστος οὐσιωδῶς. καὶ ἡ λεγομένη κοινῶς διαφορὰ τὸ χωριστὸν συμβεβηκὸς, διότι παντὶ τῷ εἴδει κοινῶς ἐνθεωρεῖται. οἷον ὡς ὅταν ὁ δεῖνα τοῦδε διαφέρει κατὰ τὸ ὑγιαίνειν καὶ νοσεῖν, κατὰ τὸ κινεῖσθαι καὶ ἠρεμεῖν, καὶ κατὰ τὸ καθῆσθαι καὶ ἵστασθαι. καὶ ἡ λεγομένη ἰδίως διαφορὰ τὸ ἀχώριστον συμβεβηκός· διότι οὐ παντὶ τῷ εἴδει πρόσεστιν, ἀλλὰ τισὶν, οἷον ὅταν ὁ δεῖνα τοῦδε διαφέρει κατὰ τὸ σιμὸν ἢ γλαυκὸν ἢ φαλακρόν. ἢ λόγος, καθ’ ὃν ἡ πρὸς ἄλληλα τῶν σημαινομένων ἑτερότης σώζεσθαι πέφυκε, καὶ τοῦ πῶς ἐστὶ δηλωτικός. ἢ ἀλλοίωσις φυσικῶν ποιοτήτων ἢ γνωμῶν ἢ πράξεων. Διαχειροτονία . διάκρισίς τις χειροτονίας ἐν πλήθει γενομένης. οὕτως Δημοσθένης. ### delta 517 Διαψήφισις . ἰδίως ἐπὶ τῶν ἐν τοῖς δήμοις ἐξετάσεων, αἳ γίνονται περὶ ἑκάστου τῶν δημοτευομένων· εἰ τῷ ὄντι πολίτης ἐστὶ καὶ δημότης, ἢ ξένος ὢν παραγέγραπται. Διάχυσις . τέρψις, χαρά. Διδαχή . ἡ διδασκαλία. οὕτως Ἡρόδοτος. Διεγγύησιν . κατάστασιν ἐγγυητῶν. οὕτως Δημοσθένης. Διέκδυσιν . διεξέλευσιν. ἢ ἀπόδρασιν. Δίεσις . χώρισμα. Διεκβολάς . τὰς διόδους, τὰς ἐξόδους. Διέκπλοι . τὸ ἐμβάλλειν καὶ διασχίζειν τὴν τῶν ἐναντίων τάξιν, καὶ πάλιν ὑποστρέφειν καὶ αὖθις ἐμβάλλειν. ἀναστροφαὶ δέ εἰσιν αἱ εἰς τοὐπίσω ὑποχωρήσεις. Δίεξιν . διεξέλευσιν. Διέξοδος . ὅθεν τὶς ἐκπορεύεται. καὶ αἱ πνοαὶ καὶ αἱ ἐκκρίσεις διέξοδοι λέγονται. λήθουσι γάρ τοι καὶ ἀνέμων διέξοδοι. καὶ διεξόδους ὑδάτων κατέδυσαν οἱ ὀφθαλμοί μου, φησὶν ὁ Δαβὶδ, ἀντὶ τοῦ κρουνηδὸν ἐφέροντο. Διερήν . διΰγρον. Ὀππιανός· —διερούς τε γάμους διεράς τε γενέθλας. ### delta 518 Διϊπόλεια . ἑορτὴ ἐπιτελουμένη τῷ Διῒ Πολιαίῳ ἤγουν ἐν τῇ ἀκροπόλει τιμωμένῳ· πόλιν γὰρ τὴν ἀκρόπολιν ἔλεγον. Διϊππασία καὶ ἀνιππασία . τῶν ἵππων ἅμιλλα. Δικαιοσύνη . ἕξις ἀπονεμητικὴ ἴσου καὶ τοῦ κατ’ ἀξίαν. καὶ καθολικὴ ἰσονομία πασῶν τῶν ἀρετῶν. δικαιοσύνη καὶ ἡ τῶν ἐντολῶν πλήρωσις, ὡς τό· οὕτως γὰρ πρέπον ἐστὶ πληρῶσαι πᾶσαν δικαιοσύνην. δικαιοσύνη καὶ ἡ ἀποχὴ τῶν κερδῶν καὶ ἡ τελεία ἀρετὴ καὶ ἡ δικαία αἴτησις. ὡς καὶ ὁ Δαβὶδ φησίν· εἰσάκουσον, κύριε, δικαιοσύνης μου. ἢ δικαιοσύνη ἐστὶν ἐπιστήμη τῶν αἱρετέων καὶ εὐλαβητέων καὶ οὐδετέρων. δικαιοσύνη καὶ ἡ κοινὴ ἀρετή· καὶ ἀντιδιαιρουμένη ταῖς ἄλλαις ἀρεταῖς ὁμωνύμως. διαφέρει δὲ ἀνδρία καὶ δικαιοσύνη· ἡ μὲν γὰρ δύο κακιῶν, θρασύτητος καὶ δειλίας, ἡ δὲ πλεονεξίας καὶ μειονεξίας, ἐξ ὧν ἡ ἀδικία· ἐν γὰρ τούτοις τῇ αἰδικίᾳ τοῦ εἶναι. καὶ περὶ ἄλλα μὲν ἡ ἀνδρία· περὶ γὰρ τὰς τῶν κινδύνων ὑπομονάς· περὶ ἄλλα δὲ ἡ δικαιοσύνη· περὶ γὰρ τὸ ἶσον τότε ἐν διανομῇ καὶ τὸ ἐν τοῖς συναλλάγμασι. ### delta 519 Δικαίωσις . κατάκρισις. δικαίωσιν τὴν πρεπωδεστάτην. Λυσίας δὲ ὁ ῥήτωρ δικαιώσεις τὰς δικαιολογίας λέγει. Θουκυδίδης [δὲ,] τὰς κολάσεις. Δίκη . ἡ ὑπὲρ ἰδιωτικῶν ἀδικημάτων συνισταμένη κατηγορία, καὶ ἧς τὸ τίμημα ὥρισται τοῖς νόμοις. δίκη καὶ ἡ κρίσις καὶ ἡ δικαιοσύνη καὶ ἡ τιμωρία. λέγεται δὲ ἰδίως καὶ ἐπὶ ἰδιωτικῶν ἐγκλημάτων. Δίκης ἀνάκρισις . οὐ πάσας δίκας κελεύουσιν οἱ νόμοι εἰσάγεσθαι· ἀλλ’ ὅταν ὁ φεύγων ἀντιλέγῃ καὶ παραγράφεται λέγων, εἰσαγώγιμον μὴ εἶναι αὐτὴν, πρότερον ἐπὶ τούτῳ γίνεται κρίσις, ἥτις δίκης ἀνάκρισις λέγεται. καὶ δίκην ἀντὶ τοῦ τρόπον. καὶ ὁ μὲν ἐξετρίβη πίτυος δίκην ῥιφεὶς εἰς θάλασσαν. Δικαιάρχεια . ὄνομα πόλεως. δικαιαρχία δὲ ἡ δικαίως ἄρχουσα, ι. Δικαιοδοσία . ἡ εὔλογος ἀφορμὴ, ἡ κατὰ τὸν νόμον. Δίκη . ἡ δικαιοσύνη. δύχη τὶς οὖσα, παρὰ τὸ εἰς δύο χέειν τὰ πράγματα. ἢ παρὰ τὸ δίζω τὸ ζητῶ καὶ ψηλαφῶ, ἡ ζητοῦσα τὸ ἀληθές. ἢ παρὰ τὸ διστάζω· δεῖται γὰρ δισταγμοῦ ἡ ἀπόφασις τοῦ δικαίου. ### delta 520 Δίκτη καὶ Δίκτον καὶ Δικταῖον . ὄρος Κρήτης καὶ ἄκρα κειμένη κατὰ τὸ Λιβυκὸν πέλαγος. εἴρηται παρὰ τὸ τίκτω, τίκτα τὶς οὖσα, ἀπὸ τοῦ ἐκεῖ τεχθῆναι τὸν Δία. οἱ δὲ νῆσον φασὶν εἶναι Δίκτην, καὶ ὠνόμασται ἀπὸ τοῦ ἁλιευτικοῦ δικτύου, ἔνθεν καὶ Διὸς ἄγαλμα ἵστατο ἀγένειον. Δικλίς . δίθυρον. δικλίδας ἀμφετίναξεν ἐμοῖς Γαλάτεια προσώποις. Δικτατωρεία . ἀρχὴ ἀνυπεύθυνος. Δικτυωτή . καγκελλωτὴ, πολύπλοκος. Διλοχία . δύο λόχοι. καὶ ὁ ἡγούμενος αὐτῶν διλοχίης. Δινωτή . περιφερὴς, ἡ ἐοικυῖα δίνῳ, ὅ ἐστι τόρνος. παρὰ τὸ δινοῦσθαι καὶ κυκλοῦσθαι. [οἷον· Ἰδομενεὺς, κρύφθη γὰρ ὑπ’ ἀσπίδος πάντος ἐΐσης, Τὴν ἄρ’ ὅγ’ ἐν ῥινοῖσι βοῶν καὶ νώροπι χαλκῷ Δινωτὴν φορέεσκε— καὶ δῖνος εἶδος ὀρχήσεως, καὶ εἶδος ποτηρίου, παρὰ τὸ δινοῦσθαι. λέγεται δὲ καὶ ἀρσενικῶς ὁ δῖνος. καὶ δίνη τὰ ῥεύματα καὶ ἡ συστροφή.] ### delta 521 Διορία . προθεσμία. διωρία δὲ σημαίνουσα καιρὸν, μέγα. Διοκαισάρεια . ἡ νῦν λεγομένη Ἀναζαρβὰ ἢ Ἀνάζαρβα. πόλις δὲ αὕτη ἐν Κιλικίᾳ. πρότερον δὲ Κύϊνδος ἐλέγετο. Διοκωχή . ἀνακωχὴ χρόνου. καὶ διοκωχὴν αἰτήσασιν ἔδωκε. Διομήδεια . ὄνομα νήσου. Διόπτρα . κάτοπτρον ἢ μηχανικὸν τεχνούργημα, * δι’ οὗ οἱ γεωμέτραι ἀπεκρίβουν τὴν τῶν ἐπάλξεων ἐκ διαστήματος ἀναμέτρησιν. * Πισίδης· ταῦτα πρὸ πολλοῦ τῇ διόπτρᾳ σου βλέπεις. Διπλοΐς . ἡ χλαμύς. Διπλόη . ἡ ἀπάτη. καὶ ἡ ἔξωθεν ἀρετὴ φαινομένη, ἔσωθεν δὲ γέμουσα κακίας. καὶ οἱ φιλίας μὲν ὑπισχνούμενοι, προϊέμενοι δὲ τὸν φίλον τοῖς πολεμίοις. Πισίδης· ἡ τοῦ χιτῶνος ἐμπεσοῦσα διπλόη. τάττεται δὲ ἡ λέξις ἐπὶ τῶν σκολιῶν τοὺς τρόπους. Διποδία . εἶδος ὀρχήσεως. Ἀριστοφάνης· ἵν’ ἐγὼ διποδιάξω. Δίρκη . ὄνομα πηγῆς. Διφασία . ἡ διλογία. Διφθέρα . ποιμενικὸν περιβόλαιον ἐκ δερμάτων, οἷον γοῦνα ἢ ἄλλό τι. ### delta 522 Διφαλαγγία . αἱ δύο φαλαγγαρχίαι, ὅ ἐστιν ἄνδρες ἑκατὸν ἐννενήκοντα δύο καὶ χιλιάδες ὀκτώ. τοῦτο δὲ καὶ μέρος ὑπ’ ἐνίων καλεῖται, ἀλλὰ καὶ κέρας. καὶ ὁ ἡγούμενος κεράρχης. Διφαλαγγία ἀντίστομος . ἥτις ἡγεμόνας μὲν ἔχει τεταγμένους, οὓς μὲν ἐν δεξιᾷ, οὓς δὲ ἐν εὐωνύμοις, τοὺς δὲ οὐραγοὺς ἐν μέσῳ τεταγμένους. Διφρεία . ἡ τοῦ ἅρματος περιφέρεια. Διχόνοια . ἡ διχοστασία. Διχομηνία . ἡ πεντεκαιδεκάτη τῆς σελήνης. μήνη γὰρ ἡ σελήνη. [λέγεται καὶ διχόμηνος.] Διψάς . εἶδος ὄφεως. ἔστιν ἔχεως ὀλιγοτέρα, ἀποκτεῖναι δὲ ὀξυτέρα· οἱ δὲ δηχθέντες ἐξ αὐτῆς ἐξάπτονται εἰς δίψος, ὥστε ῥήγνυσθαι. λευκὴ δ’ ἔστι καὶ ἔχει ἐν τῇ οὐρᾷ γραμμὰς δύο. πρηστῆρα δὲ αὐτὴν τινὲς καλοῦσι, καύσωνα δὲ ἄλλοι. γίνονται δὲ ἐν Λιβύῃ καὶ Ἀραβίᾳ μᾶλλον. καλοῦσι δὲ αὐτὴν καὶ μελάνουρον καὶ ἀμμοάτιν καὶ κεντρίδα. Διωμοσία καὶ ἀντωμοσία τὸ αὐτὸ δηλοῖ . ἔστι δὲ ὅρκος ἐπὶ τῶν δικαζομένων γινόμενος, τοῦ μὲν ὀμνύοντος, ὅτι παθὼν ἐγκαλεῖ, τοῦ δὲ ἄρα, ὅτι οὐκ ἐποίησε. Διώνη . ἡ Ἀφροδίτη. [ἀπὸ τοῦ Διὸς Διώνη, κατ’ ἔκτασιν τοῦ ο εἰς ω. ὅτι αὐτὴ γέγονε πρώτη ### delta 523 γαμετὴ τοῦ Διός. ἢ ἀπὸ τοῦ διδῶ Διδώνη, καὶ Διώνη, ἡ διδοῦσα τὰς τῆς γεννήσεως ἡδονάς.] Διωρυγὴ καὶ διωρυχή . ἡ διάνοιξις τῶν τοιχῶν * ἢ τῶν χωμάτων. * Δικαιοσύνη . παρὰ τὸ διχάζειν τὸ ἄδικον ἐκ τοῦ δικαίου, διχαιοσύνη τὶς οὖσα, καὶ κατὰ τροπὴν δικαιοσύνη. Δίψα . ἡ ἐπιθυμία. Διακονίαν . τὴν ἀποστολὴν λέγει ὁ Ἀπόστολος. ἢ κοινοτέρως πᾶσαν πνευματικὴν ἐργασίαν· εἴτε διακονίαν ἐν τῇ διακονίᾳ. (Οὐδέτερον.) Διαβούλια . οἱ διαλογισμοὶ, ἢ τὰ ἐκ λογισμῶν ἀτόπων πταίσματα. Διάγραμμα . τὸ διδόμενον ἐν ταῖς συμμορίαις, ὁπόσον ἕκαστος εἰσφέρειν δεῖ. ἐτάττετο δὲ οὐ τὸ αὐτὸ πᾶσιν, ἀλλὰ πρὸς τὴν τιμὴν τῆς οὐσίας. διάγραμμα καὶ τὸ μίσθωμα. διέγραφον γὰρ οἱ ἀγορανόμοι, ὅσον ἔδει λαμβάνειν τὴν ἑταίραν, δηλονότι τὴν πόρνην. Διάζωμα . τὸ περὶ τὰ αἰδοῖα σκέπασμα. Διάλειμμα . τὸ διάστημα καὶ διαχώρημα. οἷον· θεὸς ἐν σαρκὶ, οὐκ ἐκ διαλειμμάτων ἐνεργῶν. Διαλείποντα . τὰ διαχωρήματα. †φυλακαὶ δὲ ἐπὶ τὰ διαλείποντα τῆς τάφρου ἐτετάχατο.† Διάμετρον . τὸ ἀπὸ πέρατος εἰς πέρας κατὰ πλάτος διάστημα. Διαπρύσιον . ἐξάκουστον, μέγα, περιβόητον. [παρὰ τὸ πεύθομαι ἐπευθόμην, πύσιον, καὶ ### delta 524 πλεονασμῷ τοῦ ρ πρύσιον καὶ διαπρύσιον. ἢ ἀπὸ τοῦ περῶ περάσω, περάσιον καὶ κατὰ συγκοπὴν πράσιον, καὶ τροπῇ πρύσιον. ὡς μάθος, μῦθος.] [ Δίαρμα . κούφισμα.] Διαπρεπές . ἐπίσημον. Δίασμα . ἡ πρώτη τοῦ ἱματίου ἐργασία. [Καλλίμαχος· εἰ δέ ποτε προφέροιντο διάσματα φάρεος ἀρχήν. ἀπὸ τῆς δέσεως τοῦ μερισμοῦ, ἐπεὶ τοὺς στήμονας διαμέσου. δέδασμαι καὶ δάσμα καὶ πλεονασμῷ τοῦ ι δίασμα. ἢ παρὰ τὸ ἄσσω ἆσμα καὶ δίασμα. τοῦτο τὸ ἄσσω γίνεται Αἰολικῶς ἄζω καὶ διάζομαι. οἱ γὰρ Αἰολεῖς τὰ δύο σς εἰς ζ τρέπουσιν. οὕτω καὶ τὸ μείζων ἀπὸ τοῦ μέγα μέσσων φασὶ καὶ μείζων, καὶ τὸ ὀλίσσων ἀπὸ τοῦ ὀλίγος, ὀλίζων.] Διάτορον . ὀξὺ, μεγαλόφωνον. Διάφορα . τὰ ἀναλώματα. οὕτως Θουκυδίδης. Διβίκια . Δίδραγμον . εἰσφορὰ, συντέλεσις. ἔχει ἓξ γράμματα τὸ δίδραγμον. ἢ νόμισμα ἓν ἥμισυ. τοῦτο καὶ σίκλος λέγεται. ἢ πεντάσικλοι. ἤγουν εἴκοσι ὀβολοί. * ἢ διακόσιοι ὀβολοί. * Διειδές . καθαρὸν, λαμπρόν. Διέδριον . τὸ καθέδριον. ἄραντες αὐτὸν διέδριον κατὰ τοὺς οἴκους εἰσεκόμιζον. ### delta 525 Διεντέρευμα . τὸ ἐρώτημα. Διϊπολεία . παρὰ τῷ Διῒ δοτικὸν γίνεται διϊπολεῖον καὶ διϊπολεία. γράφεται δὲ διὰ τῆς ει διφθόγγου, τῷ λόγῳ τῶν διὰ τοῦ ειον οὐδετέρων μονογενῶν. * ἤγουν ἐν τῇ ἀκροπόλει τιμωμένῳ. πόλιν γὰρ τὴν ἀκρόπολιν ἔλεγον. * Δίκαιον . τὸ πρὸς ἀξίαν ἑκάστῳ τιμητικόν. Δίκορσον . τὸ δικόρυφον. Δικρανές . τὸ δικέφαλον. Δίκρον καὶ δίκροον . τὸ δίκρανον ξύλον. παρὰ τὸ κόρον, ὃ σημαίνει τὸν κλάδον, ἔνθεν κορυδαλὶς ἡ δάφνη, καὶ κορεῖν τὸ τοῖς κλάδοις σαροῦν. [ἐγὼ δὲ νομίζω μᾶλλον παρὰ τὸ κέρας, ὃ δὴ καὶ κέρως, ἵν’ ᾖ δίκερως καὶ κατὰ μετάθεσιν δίκρεος, καὶ τροπῇ τοῦ ε εἰς ο δίκροος. λέγουσι καὶ δικροῖς, ὅ ἐστι ξύλοις διφυέσι, δικρανίοις. Ἀριστοφάνης· δικροῖς ἐώθουν τὸν θεὸν κεκράγμασι.] Δικαιώματα . εὐλόγους ἀφορμάς. ἐάν τε γὰρ νικῶμεν ἡμεῖς, ἕξεις πρὸς ἐμὲ δικαιώματα μεγάλα. δικαιώματα καὶ ὁ νόμος, καὶ αἱ ἐντολαὶ, καὶ τὰ προστάγματα, καὶ τὰ κρίματα. νόμον καλεῖ τὸν ὑπὸ τοῦ θεοῦ διὰ τοῦ Μωσέως διδόμενον. ἐντολὰς καὶ τὰ προστάγματα τῶν αὐτῶν. κρίματα δὲ, ὡς τὰς θείας ψήφους ὑποδεικνύντα καὶ τὰς ἀξίας ἀντιδόσεις τῶν τε ἐννόμως καὶ ἀνόμως βιούντων. μαρτυρία δὲ, ὡς ### delta 526 διαμαρτυρούμενον καὶ δεικνύντα, οἵαις τιμωρίαις ὑποβληθήσονται οἱ ταῦτα παραβαίνοντες. ἢ δικαιώματα ὡς δυνάμενα τὸν κατορθοῦντα δικαιοῦν. δικαιώματα καὶ αἱ κατακρίσεις. Δικαιωτήρια . τὰ δικαστήρια καὶ αἱ ἐκεῖθεν κολάσεις. Δικαιώματα . κρίσεις ἀληθιναί. Δικύμα . τὰ διδυματόκα πρόβατα. Δίλημμα . τὸ δισσῶς λαμβανόμενον φρόνημα. καὶ διλήμματον, τὸ διχῶς νοούμενον. Διομήδειον . ἔπος. Δικιδίοις . ταῖς δίκαις, ὑποκοριστικῶς. Δίκτυον . παρὰ τὸ δίκω, τὸ βάλλω, δίκυον καὶ δίκτυον, πλεονασμῷ τοῦ τ. Δίνδυμον . ὄρος Φρυγίας. ἐκλήθη δὲ Δίνδυμον ὡς δύο ἄκρας ἔχον. Διοπετές . ἐξ οὐρανοῦ κατερχόμενον. Δισσὸν καὶ διττόν . τὸ διπλοῦν. Διχοτομήματα . σχίσματα, τμήματα. Διχηλά . οἷον βοῦς, ἔλαφος, δορκάς. οἷς συμβέβηκεν ἐν τοῖς ὀπισθίοις ποσὶν ἀστραγάλους ἔχειν. Δίπαλτον . τὸ δικίνητον. πάλλω γὰρ τὸ κινῶ. Δίψος καὶ δίψα . ἑκατέρως λέγεται, μᾶλλον δὲ τὸ οὐδέτερον. Διωλύγιον . μέγα θρηνητικῶς ἠχοῦν, ἢ τὸ μέγα καὶ ἐπιπολὺ διῆκον. ταῦτα οὐ διωλύγιος φλυαρία. ### delta 527 Διώροφον . τὸ δίστεγον. Διάψαλμα . ἢ προσώπου ἐναλλαγὴ ἢ διανοίας μεταβολὴ, ἢ μέλους ὑπαλλαγή. ἔγραψαν δὲ καὶ τὸ διάψαλμα οἱ ἑρμηνεύσαντες τέσσαρες ἄρχοντες, οἱ ἐκλεχθέντες παρὰ τοῦ Δαβὶδ ἐκ τῆς φυλῆς Λευῒ, Ἀσὰφ ὁ υἱὸς Κορὲ, Αἰμὰν, Αἰθὰμ καὶ Διθούμ. τούτοις ἀριθμὸς ᾠδῶν παρακολουθεῖ. ἕκαστος οὖν τούτων, καθὼς εἴρηται, ἵστατο ἐνώπιον τοῦ ἁγιάσματος τοῦ κυρίου, αἰνοῦντες τὸν πάντων δεσπότην, ὃς μὲν κυμβάλοις, ὃς δὲ ψαλτηρίῳ, ὃς δὲ κιννύρᾳ, ὃς δὲ κερατίνῃ, ὃς δὲ κιθάρᾳ, ὧν μέσος ἵστατο ὁ Δαβίδ. ἢ διάψαλμά ἐστι μουσικοῦ μέλους ἢ ῥυθμοῦ τροπῆς γενομένης ἢ διανοίας ἐναλλαγή. κρατῶν ἐπὶ χεῖρας τὸ ψαλτήριον, καὶ ἕκαστος πνεύματι ἁγίῳ κινούμενος ὕμνει τὸν θεὸν, καὶ πάντες συνεπεφώνουν τῷ ψάλλοντι τὸ ἀλληλούϊα. ἢ διάψαλμά ἐστι διδασκαλία τοῦ πνεύματος τῇ ψυχῇ κατὰ τὸ ἀπόῤῥητον γενομένη, τῆς περὶ τὸ νόημα τοῦτο προσοχῆς τὸ συνεχὲς τῆς μελῳδίας περικοπτούσης. ἢ ὅτι προϊούσης κατὰ τὸ ἀκόλουθον τῆς ψαλμῳδίας ἐάν τις ἐγένετο μεταξὺ προφητεύοντος τοῦ Δαβὶδ ἑτέρα τοῦ ἁγίου πνεύματος ἔλλαμψις θεία, καὶ προσθήκη τοῦ κατὰ γνῶσιν χαρίσματος ἐπ’ ὠφελείᾳ τῶν δεχομένων τὴν προφητείαν ἐπέχων τὴν φωνὴν καιρὸν ἐδίδου τῇ διανοίᾳ δέξασθαι τῶν νοημάτων τὴν γνῶσιν, τῶν γινομένων ἐν αὐτῷ παρὰ τῆς θείας ἐλλάμψεως. ἢ διάψαλμά ἐστι μεταξὺ ### delta 528 τῆς ψαλμῳδίας δεχομένη κατὰ τὸ ἀθρόον ὑπηρέμησις πρὸς ὑποδοχὴν τοῦ θεόθεν ἐπισκιρνωμένου νοήματος. Διαύλειον . ὅταν ἡσυχίας γενομένης ὁ αὐλητὴς ἄσῃ. Διαφανῆ χιτώνια . οὐ τὰ λαμπρὰ, ἀλλὰ τὰ ἰσχνὰ, δι’ ὧν διαφαίνεται τὰ σώματα τῶν γυναικῶν. καὶ Ἡσαΐας ὁ προφήτης τὰ διαφανῆ Λακωνικά. Διαφόρημα . τὸ παίγνιον. Διηνεκές . τὸ ἡνωμένον καὶ ἀδιάσειστον. παρὰ τὸ ἓν τὸ ἀριθμητικόν. καὶ μετὰ ἐκτάσεως καὶ ἐν συνθέσει διηνεκές. ἢ παρὰ τὸ ἐνέκω, ἐνεκέσω, ἐνεκὲς καὶ διηνεκές. τὸ ἐπίμηκες καὶ ἀδιάλειπτον. Διδασκαλεῖον . ἡ παίδευσις καὶ τὸ σχολεῖον. διδασκάλιον δὲ τὸ μάθημα, ι . Δίπτυχα . τὰ διπλᾶ. Διπτύχια . δύο περιβόλαια ἔχοντα, ὡς τὸ μὲν ὑπεστρῶσθαι, τὸ δὲ ἕτερον ὑποβεβλῆσθαι. Διαφέροντα . τὰ συμφέροντα. παρὰ τῷ Ἀποστόλω· εἰς τὸ δοκιμάζειν ὑμᾶς τὰ διαφέροντα. Δικαιώματα . σύμβολα, θεσμούς. εἶχεν οὖν καὶ ἡ πρώτη σκηνὴ δικαιώματα λατρείας, ἤτοι θεσμοὺς λατρείας καὶ εὐχῶν. (Ῥῆμα.) Διαβάλλεται . χρῶνται ἐπὶ τοῦ ἐξαπατᾷν. τὸν γὰρ γέροντα διαβαλοῦμαι τήμερον. ### delta 529 Διαβάλλειν . παραλογίζεσθαι. Θουκυδίδης. διαβάλλειν τὸ ἐν μέσῳ πέλαγος, καὶ λῃστεύειν τὰς νήσους. καὶ ἀντὶ τοῦ περᾷν. διαβάλλειν τὸν Ὦξον ποταμόν. Διαβούλομαι . ἀναπείσω. οὕτω Θουκυδίδης. Διαβάσης . ἐπελθούσης. Ῥωμαϊκῆς δυνάμεως ἐπ’ αὐτοὺς διαβάσης. Διαξιφίσασθαι . ξίφεσι διαγωνίσασθαι. Διαπιθηκίσαι . τὸ διαπαῖξαι. ἀπὸ τῶν πιθήκων· φιλοπαιγμονέστατον γὰρ τὸ ζῶον. Διασαλακώνισον . διαγαυρίασον. Ἀριστοφάνης· τρυφερόν τι διασαλακώνισον. σαλάκωνας γὰρ ἐκάλουν τοὺς διαθρυπτομένους, ἀπὸ τοῦ σαλοῦσθαι, ὅ ἐστιν ἁβρῶς βαίνειν καὶ οἱονεὶ σείεσθαι, παρὰ τὸν σάλον. Διαῤῥικνοῦσθαι . τὸ τὴν ὀσφὺν φορτικῶς περιάγειν. Κράτης· ξίφιζε καὶ σπάδιζε καὶ διαῤῥίκνου. * Διαφυλάξας . διαλαβών. * Διασκανδικίσας . σκάνδικας πιπράσκων· σκάνδιξ γὰρ λάχανον. ### delta 530 Διαψαίρουσι . διαπνέουσι. ψαίρειν γὰρ τὸ πνεῖν οἱ ναυτικοὶ λέγουσι. Διαλαβών . προκατασχών. ὁ δὲ διαλαβὼν τὰς ὁδοὺς φυλακαῖς. Διαλαγχάνειν . διαμερίζεσθαι, διακληροῦσθαι. Διαλαμβάνει . ὑπονοεῖται. ἡ δὲ εὐμηχάνως διαλαμβάνει. Διαλαμβάνων . ὑπομνηματίζων, συγγράφων. Διαλέγεσθαι . τὸ συνουσιάζειν. Διαλέγουσαν . τὴν οἰκοδομοῦσαν. λέγειν γὰρ τὸ οἰκοδομεῖν. Διαλέγου . διορύττου. οὕτως Θουκυδίδης. Διαλέγοιντο . ὁμιλοῖεν. διαλέγοιντο γυναιξί. καὶ τὸ συνουσιάζειν. Διαλεπτολογοῦμαι . διαλέγομαι. Διαμαρτυρεῖν . τὸ προλέγειν τῆς ἀπειθείας τὴν τιμωρίαν, καὶ τῆς εὐπειθείας τὴν ὠφέλειαν. Διαμάρτυραι . βεβαίωσαι. Διαμαρτύρομαί σοι . ἀντὶ τοῦ βεβαιώσω. ἐπὶ μέλλοντος μέγα, ἐπὶ δὲ τοῦ ἐνεστῶτος μικρὸν, ### delta 531 ὡς τό· ἄκουσον λαός μου καὶ λαλήσω σοι [Ἰσραὴλ καὶ διαμαρτύρομαί σοι.] Διαμαρτυρομένους . προλέγοντας, ἀποτρέποντας. ἀπέστειλαν πρεσβευτὰς διαμαρτυρομένους μήτε τὴν πόλιν αἰκίζειν. Διαμαρτύρασθαι . βεβαιῶσαι. ἐβουλήθησαν δὲ καὶ διαμαρτύρασθαι τοιοῦτον τρόπον τινά. Διαμέλλει . ἀναβολῇ χρῆται. καὶ μὴ πάνυ πιστεύσας διημέλλησεν. Διαμησάμενος . διορύξας. διαμησάμενος πᾶσαν τὴν τοῦ Ὀλύμπου ἄμμον. Διαμῆσαι . διακόψαι. Διαμοιρωμένη . διαιροῦσα καὶ μερίζουσα. ἢ τὰς μοίρας μεμφομένη. Διαμυδαίνεται . ἀντὶ τοῦ πηδᾷ. [καὶ] διαῤῥεῖ καὶ διηθεῖ. Διανενεύκαμεν . ἀντὶ τοῦ ἐπεραιώθημεν. Διανεῦσαι . διακολυμβῆσαι. διανεῦσαι ἐθελήσαντες ἐβαπτίζοντο ὑπὸ τῆς πανοπλίας. Διαξαίνειν . * διαμαστίζειν, * ἀναιρεῖν, διακόπτειν. καὶ ἔμελλεν ὁ δῆμος διαξαίνειν αὐτόν. ### delta 532 Διαξείνω . διαλύω. ἐπὶ ταῖς ἀρχαῖς διαξείνω. τῶν γὰρ ἐρίων οἱ μαλλοὶ ἔχουσι τὰς κορυφὰς καὶ τὰς ἀρχὰς πεπιλημένας. Διαπαρθενεῦσαι . μιγῆναι παρθένῳ. Διαπατταλευθήσῃ χαμαί . τὸ διερευνᾷν καὶ ζητεῖν ἐπιμελῶς. ἀπὸ τῶν τὰς βύρσας διατεινόντων. ἢ ἀντὶ τοῦ ἐκταθήσῃ. Διαπεπατταλευμένα . διεσφηκωμένα· ὥστε μήτε πάτταλον διεῖραί που διὰ πυκνότητα. δύναται δὲ εἶναι ἀπὸ τῶν τοίχων τῶν μηκέτι πασσάλῳ τόπον ἐχόντων. Διαπεπονημένης . κατορθωθείσης. Διαπεράναντες . διακεντήσαντες. Διαπεσούσης . ἀποτυχούσης. καὶ διαπεσούσης καὶ συντελεσθείσης τῆς ἐπιβουλῆς. Διαπέσοιμι . ἀντὶ τοῦ διαμαρτήσαιμι τῆς ἐλπίδος. Διαπηνηκίσαι . ἐξαπατῆσαι. πηνήκην γὰρ οἱ ἀρχαῖοι Ἀττικοὶ τὴν τῶν τριχῶν περιθέτην ### delta 533 ἔλεγον. καὶ τὸ φενακίσαι τινὲς λέγουσι ἀπὸ τούτου εἰρῆσθαι. Διαπλέκειν . διαποικίλλειν. διάγειν. διαπονεῖν, ἀσκεῖσθαι. Διαπραξάμενον ἐλευθερίαν . κατασκευασάμενον. Διαπρέπειν . διαφαίνεσθαι, διαφέρειν. Διαρτῆσαι . τὸ ἐξαπατῆσαι. οὕτως Μένανδρος. Διαρτίσαι δὲ, τὸ ἀναπλάσαι, ι . Διαρτῶ . κρεμῶ. Διαρτίζεται . ὁρμᾷ. Διασαφηνίζειν . τὸ τῇ γλώσσῃ ἀκριβοῦν. Διασήθειν . διαξύειν, ἀπαλείφειν, παράπτεσθαι, ἢ τὸ κοσκινίζειν. Διασμώμενος . ἐρευνῶν. Διασπαθᾷν . ἀφειδῶς δαπανᾷν. Διαστελλόμενος . διαχωριζόμενος. Διαστῆσαι . ἀντὶ τοῦ διαταράξαι καὶ οἷον ἀδύνατον ποιῆσαι. Διαστήτην . διεχωρίσθησαν. δεύτερος ἀόριστος τῶν εἰς μι ἐστὶ καὶ τὸ τρίτον τῶν δυϊκῶν, ἔστην [καὶ διαστήτην.] Ὅμηρος· ἐξ οὗ δὴ τὰ πρῶτα διαστήτην—. Διαταφρεύει . διασκάπτει. Διατρέχοντες . οἱ διάττοντες ἀστέρες. οἱ ἀποσπινθηρίζοντες. ### delta 534 Διατοιχεῖ . ἀντὶ τοῦ ποτὲ μὲν ἐπὶ τοῦ δεξιοῦ τοῦ τοίχου τοῦ πλοίου, ποτὲ δὲ ἐπὶ τοῦ ἀριστεροῦ γίνεται. Διατυπῶν . ἐπὶ τὸ βέλτιον διατιθέμενος. διατυπῶν τὸ ἀτύπωτον καὶ μεταπλάττων πρὸς εὐσχημοσύνην τὸ ἄτακτον. Διαυλίζων . βαθύνων, ἢ μηκύνων. Διαυλωνίζειν . τὸ διὰ στενοῦ ῥεῖν. Διαυχενίζεσθαι . ὑψοῦ αὐχένα ἔχειν. καὶ διαυχενίζεσθαι πρὸς τὸ ἀγέρωχον ταῖς μελέταις ἐξεκάλει. * Δινεύεσθαι . κύκλῳ πέτεσθαι. * Διαφέρεσθαι . ἐρίζειν, φιλονεικεῖν. οἰηθεῖσα οἱ διαφέρεσθαι προσπαίζεσθαι ἄλλως. Διαφέρων . παρασκευάζων. παρέργως τὰ πρότερα τὸν πόλεμον διαφέρων Ἰουστινιανός. Διαφερόντων . ἀντὶ τοῦ ἐπιλέκτων. καὶ πλῆθος ἀνθρώπων διαφερόντων εἰς αὐτὸν ἠθροῖσθαι. Διαφερούσῃ . πληθυούσῃ. ὁ δὲ ἐστρατοπέδευσε ἐν χώρᾳ πάντα τὰ γενήματα διαφερούσῃ. Διαφεῖναι . διαλῦσαι. Διαφείς . ἀντὶ τοῦ ἀπολύσας, ὁρίσας ὁ δὲ διαφεὶς τοὺς ἡγεμόνας ἐκίνει τὴν πρωτοπορείαν. * Διακρίνων . ἐξετάζων, ἐννοῶν. καὶ ὁ Ἀπόστολος· μὴ διακρίνων τὸ σῶμα τοῦ κυρίου. * ### delta 535 Διεκρίνομεν . κατεγινώσκομεν. εἰ γὰρ ἑαυτοὺς διεκρίνομεν, οὐκ ἂν ἐκρινόμεθα. Διαταγείς . διακομισθεὶς καὶ ἐπιταγείς. ὁ Ἀπόστολος· διαταγεὶς δι’ ἀγγέλων ἐν χειρὶ μεσίτου. τουτέστι διὰ μέσων ἀγγέλων. Διαῤῥήδην . φανερῶς. Διαρκεῖ . δαψιλῶς, ἀρκούντως. Διαβραχέος . ἐνσυντόμως. βραχέως δὲ, μέγα. Διακενῆς . ματαίας· ἄνευ τινὸς προφάσεως. Διακριδόν . διακεχωρισμένως. Διαμπερές . διαμπὰξ, διόλου. παρὰ τὸ πέρας, καὶ διαπέρας, καὶ πλεονασμῷ τοῦ μ καὶ μεταθέσει τοῦ α εἰς ε διαμπερές. τουτέστι τὸ ἀπαρχῆς μέχρι τέλους. καὶ ἐπὶ οὐδετέρου γράφεται. Διαμπάξ . διόλου. Διακεκρυμένως . διακεχωρισμένως. Διαφερόντως . ἐξαιρετέως. Διαφανῶς . σαφῶς ἢ συμφώνως. * Διεσμιλευμένος . ἠκριβωμένος. * Διαφορηθῶ . διασπασθῶ. καὶ διαφορηθῆναι. Διαφορήσει . διάφορος γένηται. Διαφορουμένης . διασπωμένης. διαφορουμένης ### delta 536 τῆς κρόκης ὑπὸ τῶν ἀλεκτρυόνων. Ἀῤῥιανός· τοὺς ἵππους ἀνασοβηθέντας διαφορῆσαι αὐτόν. Διαφρήσετε . διαφορήσετε, διαπέμψετε. Διαφρυκτοῦν . διαψηφίζειν, ἢ διακληροῦν. τὸν γὰρ κύαμον ἐκάλουν φρυκτόν. εἴρηται ἀπὸ τῶν κυάμων, δι’ ὧν τὸ παλαιὸν ἐψηφίζοντο. ὕστερον γὰρ ψήφοις ἐχρήσαντο. Διαφημίζω . ἀεὶ ..... Διαφθονούμενος . ὁ δὲ διαφθονούμενος Ζήνωνι, ἐν ἡσυχίᾳ ἔμενε. Διαψαλάττεσθαι . τὸ διαστέλλεσθαι εἰς ἔρευναν. τὸ γὰρ ἀψάλακτον, ἄθικτον. οὕτως Κράτης. Διαψᾷν . διορύττειν, διασκαλεύειν. κελεῦσαι πάντας διαψᾷν τὴν ἄμμον, καὶ ποιεῖν βοθύνους εὐμεγέθεις. καὶ διαψᾷν ἀντὶ τοῦ ὁμαλίζειν. Διαψεύδονται . ἐκπίπτουσιν, ἀποτυγχάνουσι. διὸ τοῦ μὲν καλοῦ διαψεύδονται. Διαψαίρουσα . Τιμόθεος τὴν ἐκλυομένην καὶ καταῤῥέουσαν. σημαίνει δὲ τὴν ἠρεμαίαν κίνησιν. Εὐριπίδης ἐπὶ τοῦ καθαίρειν κέχρηται τῇ λέξει, οἷον· γλώσσῃ διαψαίρουσα μυκτήρων τόπους. ### delta 537 Διαρθρουμένων . ὅ ἐστι διατρανουμένων. Διακωδωνισθέντες . ἤτοι διαφημισθέντες. ὡς ἐπὶ τὸ πλεῖστον δὲ λέγεται ἐπὶ τῶν διαπαιζομένων. [τέτακται καὶ ἐπὶ τοῦ διαπειρασθέντες.] οὕτως Λυσίας ὁ ῥήτωρ. ἀπὸ δὲ τῶν ἵππων μετενήνεκται. εἰώθεισαν γὰρ οὕτω δοκιμάζειν τοὺς γενναίους ἵππους, εἰ μὴ καταπλήσσονται τὸν ἐν πολέμῳ θόρυβον, τοὺς κώδωνας ψοφοῦντες. Διαπορθμεύειν . διακομίζειν. Διαβιβάζειν . διαπερᾷν. Διαφέρει . ὑπερέχει. Διαφερόμενος . ἀμφιβάλλων. Διαθήσει . τιμωρήσεται, κολάσει. Διακρούεσθαι . ἐξωθεῖν ἢ ὑπερτίθεσθαι. Διατείνεσθαι . φιλονεικεῖν. ἢ διαβεβαιοῦσθαι. Διάττουσι . διατρέχουσιν. ἄττω γὰρ τὸ ὁρμῶ. Διαττᾷν . σημαίνει ἡ λέξις διασήθειν. γέγονεν ἀπὸ τοῦ σῶ ῥήματος, ἔνθεν καὶ τὸ σήθω, ὡς ἀπὸ τοῦ κνῶ, κνήθω, καὶ νῶ, νήθω. διασσᾷν οὖν ἦν. καὶ διαττᾷν ἀττικῶς. Διακυκῶσι . διαταράττουσι. ### delta 538 Διανηξάμενοι . κολυμβήσαντες. Διαμαρτεῖν . ἀποτυχεῖν. Διαπληκτίζονται . διαμάχονται. Διαστείχοντας . διαπορευομένους. Διαφωνοῦντας . μὴ συμφωνοῦντας. Διαῤῥεῖν . χαυνοῦσθαι, διαχεῖσθαι. Διαθέειν . διατρέχειν. Διανεῖμαι . διαμερίσαι, διαδοῦναι. Διαπεράνας . τελειώσας. Διαπυνθάνεται . ἐρωτᾷ. Διαπείρεται . κεντᾶται, σουβλίζεται. Διακομισθῆναι . διαβασταχθῆναι. Διαδράναι . διαφυγεῖν. Διασκίδναται . σκορπίζεται, διασκεδάζεται. Διακορίζεσθαι . τὸ ἀγεννῶς βλέπειν. παρὰ τὸ διάγειν τὰς κόρας τῶν ὀφθαλμῶν, καὶ μὴ ἐπ’ εὐθείας βλέπειν. [ἢ τὸ ἀτενῶς βλέπειν, διὰ τὸ τοὺς ὀφθαλμοὺς κόρας λέγεσθαι.] Διακρινθεῖτε . ἀπὸ τοῦ διακρινθείημεν, διακρινθεῖμεν, διακρινθείητε, διακρινθεῖτε. Διαβιασάμενος . παραναγκασθείς. ### delta 539 Διαγεγονότος . παρελθόντος. Διαγράψαντος . τινὲς μὲν ἀντὶ τοῦ καταβαλόντος καὶ καταθέντος· ἔνιοι δὲ ἀντὶ τοῦ διὰ τραπέζης ἀριθμήσαντος, ὡς λέγομεν ἐν τῇ συνηθείᾳ. Διαγράψασθαι . ἀντὶ τοῦ ἀνελέσθαι τὸ ἔγκλημα. καὶ διαγράφω σε, αἰτιατικῇ. Διάκρινε . ἀντὶ τοῦ διαχώρισον. ἀπόκριναι δὲ διφθόγγως. Διαμάρτωμεν . διαμαρτύρομαι, μικρόν. Διάνειμαι . δίφθογγον. Διάνεμε . ψιλόν. Διαπρήσει . περᾷ, ἢ καύσει. Διατερσαίνω . ξηραίνω. Διαρύττειν . διαρύειν, ἀντλεῖν. καὶ ἀρύτειν δι’ ἑνὸς τ. Διασαυλούμενος . ἁβρυνόμενος καὶ διαθρυπτόμενος. ὁρῶ γὰρ ὡς ὄμφακα σαυλούμενον. παρὰ τὸ σαῦλον τὸν τρυφερὸν καὶ γαῦρον. Σιμωνίδης ἐν ἰάμβοις· καὶ σαῦλα βαίνων ἵππος καὶ κορωνίτης. Διαγέγραπται . κατέξυσται, ἀνῄρηται. ἀπὸ τῆς ### delta 540 γραμματαίας δέλτου, ὅπου αἱ δίκαι ἀνεγράφοντο καὶ εἰσαγωγαὶ τῶν δικῶν. Ἀριστοφάνης· ἥδομαι, ὅτι πεντετάλαντός μοι διαγέγραπται δίκη. Διαγγελλομένους . παρακελευομένους, φανερουμένους. Ξενοφῶν· ἐγίνωσκον αὐτοὺς ἀπιέναι βουλομένους καὶ διαγγελλομένους. Διαγκωνισάμενος . ἐπ’ ἀγκῶνος καθίσας. Διαγορεύων . ἀντὶ τοῦ διάφορα καὶ οὐ τὰ αὐτὰ συλλέγων. οὕτως Ἰσαῖος. Διαγωνίσαντες . εὐλαβηθέντες· [διενθυμηθέντες.] Διαδιδράσκει . διαφεύγει. Διαζηλοτυπούμενοι . φθονερῶς διακείμενοι. Διαείδεται . γνωρίζεται, φαίνεται ἢ λέγεται. ἀείδω γὰρ τὸ λέγω. Διαδικασάμενος . ὀνειδίσας, διελέγξας. ὃς διαδικασάμενος αὐτῷ περὶ ἀποστασίας ἀπέκτεινεν αὐτοῦ τοὺς παῖδας. Διαμάρτῃ . ἀποτύχῃ. Διασείει . ταράσσει, διαπαίζει. Διαβαίνει . διαπερᾷ. κυρίως δὲ ἐπὶ περαιώσεως ποταμῶν λέγεται. Διαστέλλειν . ἀντὶ τοῦ ἀποστέλλειν. οἷον· ἐν τῷ διαστέλλειν τὸν ἐπουράνιον βασιλέα. ### delta 541 Διαχειρίζεται . φονεύει. Διαγορεύει . ἀναγγέλλει, θεσπίζει. Διαῤῥυῆναι . διαφθαρῆναι. Διακρίνεται . ἀμφιβάλλει, ἀπιστεῖ. Διατμῆξαι . διατεμεῖν, διακόψαι. * Διαπρυσίας . λαμπρῶς καὶ περιφανῶς. * Διαπραθέειν, διαπραθεῖν . ἀντὶ τοῦ πορθεῖν, ὡς φαγέειν, φαγεῖν. τοῦτο δὲ ἀπὸ τοῦ πέρθω τὸ πορθῶ. οἷον· ἐκπέρσαι Πριάμοιο πόλιν— ὁ δεύτερος ἀόριστος ἔπραθον, οἷον· διαπραθέειν τόδε ἄστυ. Διαφρῶ . διακομίζω. καὶ εἰσιέναι καὶ ἀφιέναι ποιῶ. εἴρηται παρὰ τὸ ὧ τὸ ἀφίημι, ὅπερ καὶ ἀφῶ λέγομεν, καὶ προῶ, καὶ κατὰ συγκοπὴν πρῶ, κατὰ δευτέραν σύνθεσιν διαφρῶ καὶ εἰσφρῶ. Ἀριστοφάνης· τῶν μηρίων τὴν κνίσσην οὐ διαφρήσεται— γέγονε δὲ ἡ τροπὴ τῆς προ , ὡς ἐν τῷ προοίμιον, [φροίμιον,] καὶ προυρὸς, φρουρός. Διαπτάντος . πετασθέντος. ### delta 542 Διαρθροῦν . χωρίζειν. ἀπὸ τῶν ἐν ἡμῖν ἄρθρων ἡ μεταφορὰ τῶν τὰς ἁρμονίας χωριζόντων. Διαβασιλίζεται . τῆς βασιλείας ἀντιποιεῖται. Διαβάσκει . περιέρχεται, περιέπει. Διαβησείοντας . ἐρωτικῶς ἔχοντας διαβῆναι. ὁ δὲ πύργους ἐποίησεν ἀπερύκειν τοὺς Ῥωμαίους διαβησείοντας. Διαήσει . διαπέμψει. Διάησι . διέρχεται. οὕτως Ἡσίοδος. Διαθέσθαι . ἀποδόσθαι. ὁ δὲ Ἀντιφῶν ἀντὶ τοῦ διοικῆσαι. ὁ δὲ Ὑπερίδης καὶ Δημοσθένης ἀντὶ τοῦ συνθέσθαι. Διακέρσαι . διακόψαι. Διακλιμακίσας . διαπαλαίσας. καὶ κλιμακισμὸς πάλαισμα ποιόν. Διακαυνιάσαι . κληρῶσαι. καῦνος γὰρ ὁ κλῆρος. Διαμυλλαίνειν . Ἀριστοφάνης τὸ διαμωκᾶσθαι τοῖς χείλεσιν, ἢ τὸ ἐσθίειν καὶ διαστρέφειν τὰ χείλη. ἀπὸ τῶν μύλων. μύλα γὰρ τὰ χείλη. καὶ μύσταξ. Διαιρεῖται . διαμερίζεται. ### delta 543 Διαίνεσθαι . βρέχεσθαι. διαίνω γὰρ τὸ βρέχω καὶ ὑγραίνω, οἷον· —δίαινε δέ μιν μέλαν ὕδωρ. παρὰ τὸν Δία. κυρίως γὰρ τὸ ἐκ Διὸς βρέχεσθαι. Διὸς, δίω καὶ διαίνω, ὡς μείω, μειαίνω, δρῶ, δραίνω. Διαμυδῶντες . διαβρέχοντες. Διδάξομαι . ἀντὶ τοῦ διδαχθήσομαι. Διδαξάμενος . τελέσας τὶ ὑπὲρ ἑτέρου διδασκάλῳ. Δίδημι . δεσμεύω. Διδάσκω . δαίω τὸ ἐπίσταμαι, ἐξ οὗ ῥηματικὸν ὄνομα δαίμων, ὁ ἐν γνώσει πάντων τυγχάνων. κατὰ ἀφαίρεσιν τοῦ δ αἴμων, οἷον· —αἴμονα θήρης. ὡς ἀπὸ τοῦ διωγμὸς ἰωγμός. ὁ μέλλων αἴσω καὶ πλεονασμῷ τοῦ δ δαίσκω, ὡς μεθύω, μεθύσκω, καὶ κατὰ ἀναδιπλασιασμὸν διδάσκω, ὡς τρώσω, τρώσκω, τιτρώσκω. ὁ δὲ Ἡρωδιανὸς καὶ Χρύσιππος παρὰ τὸ ἀσκεῖν τὸ σημαῖνον τὸ διδάσκω, καὶ πλεονασμῷ τοῦ δ διδάσκω. Δίδη . ἀπὸ τοῦ δέω, διδῶ, δίδημι. ὁ παρατατικὸς ἐδίδην. δίδη μόσχοισι. Διδοῦσιν . ὅτι οἱ μάλα πολλὰ διδοῦσιν. προπερισπωμένως ἐκ τοῦ διδῶ. ### delta 544 Διδώσομεν . οἷον· αὐτὰρ καὶ δῶρα διδώσομεν— οὕτω Ζηνόβιος. Δίε . ὁ δεύτερος ἀόριστος ἐκ τοῦ δίω τὸ φοβοῦμαι. οἷον· βῆ γὰρ διὰ προμάχων· παρὰ γὰρ δίε ποιμένα λαῶν, μήτι πάθῃ—. Διέγνωκα . κέκρικα. Διεδοιδύκισε . τῇ χειρὶ στρογγύλην διέγραψεν αὐτὴν, ποιήσας ὡς δοίδυκα. Διεσκαριφησάμεθα . διελύσαμεν. σκάριφον γάρ ἐστι τὸ κάρφος καὶ τὸ φρύγανον. εὐδιάλυτα γὰρ τὰ τοιαῦτα. ἢ σκαριφήσασθαι ἐστὶ τὸ ἐπισεσυρμένως τὶ ποιεῖν, καὶ μὴ κατὰ τὴν προσήκουσαν ἀκρίβειαν. Διεθρόησαν . διελάλησαν, διεθορύβησαν. Θουκυδίδης· οἱ δὲ πρέσβεις τῶν Ἀθηναίων διεθρόησαν. Διεκδύς . ὑπεξελθὼν, ἐκφυγών. Διεκορκορύγησε . κορκορυγεῖν λέγουσι τὸ λαλεῖν τὴν γαστέρα. ἐμιμήσατο δὲ τῇ φωνῇ τῶν ἐντέρων τὸν ἦχον. Ἀριστοφάνης· —καὶ κλόνος αὐτὴν ἐξαίφνης διεκορκορύγησεν. Διεκοσμήθησαν . διεταράχθησαν. Διεκπέσαντες . διεκδραμόντες. ### delta 545 Διέκυψαν . χόρτῳ παραπλησίως ἀπὸ τῆς γῆς διακύψαντες ἤνθησαν. Διεμπολᾷν . τὰ πρὸς πραγματείαν ἐπιτήδεια ἀγοράζειν. Διενέγκαντες . ὑπερενέγκαντες. Διενεγκεῖν . ἀγαγεῖν. Διεξάγοντας . διοικοῦντας. μεθυσκομένους καὶ ῥαδίως διεξάγοντας τὰ κατὰ τὴν φυλακήν. Διεξέπεσε . διήλασε, διῆλθε, διέκφυγε. τὰ γὰρ ὅπλα ἀνελόμενος, διεξέπεσε διὰ τῶν πολεμίων. Διέξειν . ὑπάρξειν. οὕτω γὰρ διέξειν τὰς χεῖρας καὶ φροντιεῖν τοῦ μηδὲν ἀδίκημα ποιήσειν τὸν Προυσίαν εἰς ἑαυτούς. Διεξιφίσω . ξίφεσι διεμαχέσω καὶ διηγωνίσω. Διέπτυξε . διεσαφήνισε. Διεργάζεται . ἀναιρεῖ, κτείνει. Ἰώσηπος· πλήξας δὲ αὐτὸν κάτωθεν ἐπὶ τὸν βουβῶνα δόρατι παραχρῆμα διεργάζεται. Διέῤῥει . δύο σημαίνει, τὸ διεφθείρετο καὶ ἀντὶ τοῦ ἐπεφήμιστο. διέῤῥει δὲ φήμη λέγουσα εὐπατρίδην αὐτὸν εἶναι. ### delta 546 Διεῤῥικνοῦντο . διεκαμπυλοῦντο. Διεῤῥυηκόσιν . ὅ ἐστι κεχηνόσι καὶ οὐ συνεστραμμένοις. ἠλίθιον ἐφθέγξω καὶ τοῖς χείλεσι διεῤῥυηκόσι. Διεσαρδώνισαν . διεγέλασαν. οὐκ ἐπὶ διαχύσει, ἀλλ’ οἱονεὶ σαρδώνιον γέλωτα. Διεσκευασμένην . μετὰ δόλου γεγραμμένην. δόντες ἐπιστολὴν διεσκευασμένην. Διεσκίασται . ἀποκέκρυπται. Διεσπευσάμην . ἀντὶ τοῦ διὰ σπουδῆς ἐποιησάμην, ἢ [ἀντὶ τοῦ] διεπραξάμην. Διέστειλεν . ἀντὶ τοῦ οὐκ ἀναμφιβόλως ἐχρήσατο τοῖς λόγοις. περὶ Μωσέως δέ ἐστι. Δαβίδ· καὶ διέστειλεν ἐν τοῖς χείλεσιν. Διεσφαιρίσθη . ὥσπερ σφαίρη κατηνέχθη. Διέσχε . διῆλθεν. Ἀῤῥιανός· οἱ μὲν γὰρ διέσχον τὴν φάλαγγα. ἀντὶ τοῦ διεχώρισαν. Διέτεινε . διαῤῥήδην εἶπε. Διετείνοντο . Ἀντιφῶν· διὰ συντόνου σπουδῆς ἀπηρνήσαντο. ### delta 547 Διετίτρη . ἐξέκοπτε. διετίτρη τὰς πρύμνας καὶ τὰ πηδάλια τῶν Λιβύων. Διευθετῶ . τὸ καλῶς τίθεμαι καὶ διοικῶ. ἐπὶ τῶν πραγμάτων δὲ λέγεται. †ἐπὶ δὲ τριχῶν εὐθετίζω.† Διευθετίζειν . καλλωπίζεσθαι. ἢ διαχωρίζειν. τοῦτο ἐπὶ τριχός. Διευφημῶ . διαφημίζω δέ. Διέφερον . ἀντὶ τοῦ διήνυον ἢ ὑπέμενον ἢ ἐπιμελῶς ἐξήνυον. οἱ δὲ Ἀθηναῖοι τὸν πόλεμον διέφερον. οὕτως Θουκυδίδης. καὶ διέφερον ἀντὶ τοῦ εἶχον ἢ ἐνεκότουν. οἱ δὲ Κελτοὶ εἰς Ῥωμαίους τὶ μήνυμα ἐκ πολλοῦ διέφερον. Διευκρινούμενοι . διακρίνοντες. Διευκρινήσας . καλῶς διαχωρίσας. τοὺς ἀλικμωτάτους τοῦ πλήθους διευκρινήσας. Διευκρινηθέν . σαφηνισθέν. ἢ τὴν δέουσαν δοκιμασίαν δοκιμασθέν. Διευκρινηθείη εὖ . εὐδιορίστως καὶ σαφῶς διατρανωθείη. Διεφθαρμένος . τοῦ δέοντος παρατραπεὶς τὸν νοῦν. ἤδη γὰρ Ἀντώνιος τῷ Κλεοπάτρας ἔρω‐ ### delta 548 τι διεφθαρμένος ἥττων ἦν ἐν πᾶσι τῆς ἐπιθυμίας. Διέφθορεν . οὐ τὸ διέφθαρται δηλοῖ παρὰ Ἀττικοῖς, ἀλλὰ τὸ διέφθαρκεν. Εὔπολις· ὃς τὸν νεανίσκων συνὼν διέφθορε— καὶ ἐν Αὐτολύκῳ· ὅτι τὰ πατρῷα πρὸς σὲ καταδιέφθορα. ὅμοιον γάρ ἐστι τὸ διέφθορε τῷ κατέσπορε καὶ ἀπέκτονεν. Διεφορήθη . ἀντὶ τοῦ ἐξηνέχθη, ἐξεκομίσθη. χρημάτων δὲ ἄπιστον πλῆθος διεφορήθη. Διεφόρησαν . μετεκόμισαν. τὰς δὲ καταλειφθείσας ἐν τῷ χάρακι κατασκευὰς, πολλαὶ δ’ ἦσαν ὡς ἐς χρόνιον πολιορκίαν, διεφόρησαν. Διέπερσας . διεπόρθησας. Διέχουσαν . ἀπῳκισμένην οὖσαν. εἰς Σελεύκειαν πόλιν ἐπὶ θαλασσίας ἀφίκετο Ἀντιοχείας, ἑκατὸν καὶ τριάκοντα σταδίους διέχουσαν. Δίεπε . διέτασσε, διέδωκεν, ἢ διεκόσμει. Δίεσθαι . οἷον· —δηΐους ποτὶ ἄστυ [δίεσθαι.] ἡ παράδοσις προπαροξύνει, ὡς ἀπὸ τοῦ δίω τοῦ σημαίνοντος τὸ διώκω γίνεται παράγωγον δίημι, ### delta 549 ὁ ἐνεστὼς παθητικὸς δίεμαι, τὸ τρίτον δίεται, καὶ τὸ ἀπαρέμφατον δίεσθαι. οἷον· αἶψα δ’ ἐρυσάμενος μέγα φάσγανον ὦρτο δίεσθαι. Διέτμαγε . διεχώρισεν. οἷον· τώγ’ ὡς βουλεύσαντε διέτμαγεν— ἡ μεταφορὰ ἀπὸ τῶν τεμνομένων σωμάτων. ἔστι δὲ τὸ θέμα τμήγω τὸ κόπτω, ὁ μέλλων τμήξω, ὁ μέσος παρακείμενος τέτμηγα, ὁ δεύτερος ἀόριστος παθητικὸς ἐτμάγην, καὶ τὸ τρίτον τῶν πληθυντικῶν δωρικῶς ἔτμαγε καὶ ἐν συνθέσει διέτμαγε. Διεσκευασμένοι . ἔνοπλοι, ξιφήρεις. Διέλειπε . δίφθογγον. διελίμπανε δὲ ἐπὶ παρατατικοῦ, ι . διέλιπε δὲ ἀντὶ τοῦ ἀφῆκε, δεύτερος ἀόριστος, ι . Διεξίμεναι . διελθεῖν, καὶ διεξιέναι, πλεονασμῷ τοῦ μ. Διενήνοχε . παραλλάττει, διαφέρει. εἴρηται ὡς τὸ ἀγήοχε. Διελών . διαμερίσας. καὶ διελέσθαι. Διέπει . διοικεῖ. Διεχεῖτο . ἔχαιρε· διεχέετο. Διεπεραίνετο . διηνύετο. Διέθει . διέτρεχεν, ἢ διήρχετο. ### delta 550 Διεξιών . λέγων, διηγούμενος. Διεψεύσθη . ἐσφάλη. Διελευσόμεθα . παρελευσόμεθα. Διεβοήθη . διεδόθη, διελαλήθη. Διέστη . διεχωρίσθη. Διεσάφησαν . ἡρμήνευσαν. Διεπρίοντο . πικρῶς ἐθυμοῦντο καὶ ὠργίζοντο. Διεκωδώνισεν . ἀπὸ τῶν δοκιμαζόντων τοὺς μαχίμους ὄρτυγας τῷ ἤχῳ τοῦ κώδωνος. Διεπράθημεν . ἀπὸ τοῦ πέρθω τὸ πορθῶ. Διεθρύβη . διετρίβη. διεθρύβη τὰ ὄρη βίᾳ. Διεσκέδασαν . ἀπέῤῥιψαν, ἐσκόρπισαν. Διεσμιλευμένων . ἠκριβωμένων, ἐξεσμένων, περικεκαθαρμένων. Διεστραμμένων . διεχωρισμένων. Διεῖσα . λάμπουσα. οὕτως ὁ μέγας Διονύσιος. Δίεισι . διέρχεται. Δίειμι . διέρχομαι. Δίζω . τὸ ψηλαφῶ καὶ ζητῶ. καὶ δίζομαι. —διζόμενος, εἴπου ἐφεύροι. παρὰ τὸ δὶς ἐπίῤῥημα, ἀφ’ οὗ διστάζω, ὡς καὶ ἀπὸ τοῦ δοιὸς δοιάζω καὶ δοιὴ, ὁ δισταγμὸς, οἷον· ἐν δοιῇ μάλα θυμός— ### delta 551 καὶ ὀρθῶς τὸ δίζω παρὰ τὸ δίς· ὁ γὰρ ζητῶν ἐν διχονοίᾳ ἐστὶ ὧν ζητεῖ· ὁ γὰρ εἰδὼς οὐ διχονοεῖ, ἀλλ’ ἁπλῇ χρῆται γνώμῃ. Διηγκυλωμένον . τὸ ἀκόντιον τὶ μεταχειριζόμενον. ἀντὶ τοῦ ἐν μασχάλῃ κρατῶν τὸ δόρυ. Ξενοφῶν· ὁ δὲ πᾶσι παρήγγειλε διηγκυλωμένους ἰέναι. Διήλλαξεν . ἀντὶ τοῦ μετήλλαξεν, ἐτελεύτησεν, ἢ ἀντὶ τοῦ ἤμειψε. Διήνεγκαν . ὑπέμειναν. Προκόπιος· οἳ τὰ πρότερα τὴν ἐς Δάρας μάχην διήνεγκαν. καὶ αὖθις· ἐπ’ ἐννέα διήνεγκε τὴν πολιορκίαν ἔτη. Διηνέχθη . οὐ συνεφώνησεν, ἐμαχέσατο. Διήρεσσα . ἀπὸ τοῦ ἐρέσσω, τὸ κωπηλατῶ. Διήφυσε . διέκοψεν. ἀπὸ τοῦ διαφύσσειν, ἢ ἀπὸ τοῦ ἀφύσσεσθαι, ὅ ἐστιν ἀπαντλεῖν· ὁ γὰρ ἀντλῶν διακόπτει τὸ ἀντλούμενον. Διήλασε . διῆλθε, διεπέρασεν. Διημέρευσε . πᾶσαν ἐποίησε τὴν ἡμέραν. Διηθεῖται . διϋλίζεται, σακελλίζεται. παρὰ τὴν διὰ πρόθεσιν καὶ τὸ θέω τὸ τρέχω, διαθέω. τὸ τρίτον τῶν πληθυντικῶν διαθέεται, διαθεῖται, καὶ τροπῇ τοῦ α εἰς η διηθεῖται. Διηρτίσθαι . πεπλάσθαι. Διήρκεσε . διέμεινε, παρέμεινε. Διήρηκεν . ἔκοψε. ### delta 552 Διήκειν . διέρχεσθαι. Διῆκον . φθάνον, ἐπεκτεινόμενον. Διΐχθαι . διέρχεσθαι. Διϊσθμήσαντα . τὸν Ἰσθμὸν διαβιβάσαντα. παρεκάλει αὐτὸν βοηθεῖν τοὺς λέμβους διϊσθμήσαντα. Διϊσθμονίσαι . τὸ διὰ τοῦ Ἰσθμοῦ ἕλκειν τὴν ναῦν, ὅπερ ἐποίουν ἐν τῷ Ἰσθμῷ οἱ Κορίνθιοι. Διΐσχω σου . τὸ κρατῶ καὶ ἄρχω σου. Διΐεται . διέρχεται. Διΐσταται . διαχωρίζεται. Διιθύνων . κυβερνῶν. Δικαιοῦν . δύο δηλοῖ· τὸ κολάζειν καὶ τὸ δίκαιον νομίζειν. οὕτως Ἡρόδοτος· τοῖς αὐτοῖς ἀμύνεσθαι τοὺς Σκύθας δικαιῶν. Δικαιοῦσαν . καταδικάζουσαν. Δικαιοῦσθαι . ἐπὶ τοῦ κολάσαι. ὅθεν λέγομεν τὰ ἐκεῖθεν δικαιωτήρια. Δίκερε . λύε. Δικοῤῥαφεῖν . δίκας συῤῥάπτειν· ἐν τοῖς δικαστηρίοις ἀναστρέφεσθαι. Διολισθαίνω καὶ διολισθεῖν . ἐκφυγεῖν. ὥστε τοὺς χρήστας διολισθεῖν. Διοπομπεῖσθαι . ἀποτροπιάζεσθαι καὶ ἀποκαθαίρεσθαι. ### delta 553 * Διόρυξας . διὰ τὸ μέτρον μικρὸν τίθεται, ὅταν ἡ χρεία καλεῖ, ἄλλως δὲ μέγα. * Διοιγνύντες . ἀνοίγοντες. Διοικιεῖν . ἀντὶ τοῦ διαιρήσειν. ὥστε μὴ ἐν ταυτῷ πάντας οἰκεῖν, ἀλλὰ χωρὶς καὶ κατὰ μόνας. Διοικίζω . τὸ διαχωρίζω. καὶ διοικίζεσθαι τὸ διαχωρίζεσθαι. Διοικῶ . τὸ τελειῶ. Διοίσασα . διαπεράσασα. Διοίσει . παραλλάξει ἢ διακομίσει. Διορίζεται . διαβεβαιοῦται. Διοριστέον . διαχωριστέον. Διολλύει . διαφθείρει. Διοιδαίνει . φλεγμαίνει. Διοίσομαι . διαφέρομαι. †παραλλάξομαι.† Διορίζοντος . ὅρους τιθέντος. Δισκεύων . ἐκδεχόμενος, ἢ κυλίων. Διστάζει . ἀμφιβάλλει, [ἢ] φοβεῖται. Διϋλισθέν . σακελλισθέν. Διχηλοῦντα . τὰ ἔχοντα δύο ὄνυχας, οἷον· βοῦς, ἔλαφος, καὶ εἴτι ὅμοιον. ### delta 554 Διχαζούσης . κλινούσης. ἤδη δὲ τοῦ καύματος ἀκμάζοντος καὶ διχαζούσης τῆς ἡμέρας. Διφῶ . τὸ ψηλαφῶ. παρὰ τὸ ἅπτω, ἁφὴ, ἁφῶ καὶ διαφῶ, καὶ κατὰ συγκοπὴν διφῶ. τὸ τῇ ἁφῇ ὑποβάλλω. τὸ δὲ ἁφῶ Ὅμηρος· —καὶ ἀγκύλα τόξ’ ἁφόωντα. ἐκ δὲ τοῦ ἁφῶ γίνεται ἁφάσσω, ὡς αἱμῶ αἱμάσσω, καὶ πατῶ πατάσσω. Διψῶ . τὸ ἐπιθυμῶ. [καὶ] τῷ οἴακι τῷ ἐκείνου διψῶν. καὶ διψᾶτε ἀντὶ τοῦ ἐπιθυμεῖτε. καὶ διψῴης εὐκτικόν. Διῳδηκότα . ἐξωγκωμένον. Δίωκε . [ζήλου.] ἐπιτήδευε. δίωκε ἀρετήν. Διώκειν . εἰς ἀγορὰν ἄγειν. τοῦτο λέγει, ὅταν προϋποφύγῃ τίς. τάττεται δὲ καὶ ἐπὶ τοῦ συντόνως ἐλαύνειν. Διωκόμεθα . ἀντὶ τοῦ κατηγορούμεθα. Διώκειν . ἐπὶ τοῦ ἐπιθυμεῖν καὶ ὀρέγεσθαι. διώκειν γὰρ φαμὲν ἀρετήν. καὶ ἐπὶ τοῦ διελθεῖν. αἱ δὲ νῆες ἐς φυγὴν καταστᾶσαι πολλοὺς μετεδίωξαν τόπους. Διῳκισμένος . κεχωρισμένος. ### delta 555 Διωσάμενοι . ἐκβαλόντες, ἀποδιώξαντες. Διωρίζετο . διεβεβαιοῦτο. Διῶνται . διώκονται. ἔστι ῥῆμα διῶ, παράγωγον δίημι, ἐξ οὗ δίενται, οἷον· δίενται ἵπποι ἀερσίποδες. καὶ τὸ ὑποτακτικὸν ἐὰν διῶνται, καὶ τὸ τρίτον διῶνται. Διακρίνων . ἐξετάζων, ἐννοῶν. καὶ ὁ Ἀπόστολος· μὴ διακρίνων τὸ σῶμα τοῦ κυρίου. Διεκρίνομεν . κατεγινώσκομεν. εἰ γὰρ ἑαυτοὺς διεκρίνομεν, οὐκ ἂν ἐκρινόμεθα. Διαταγείς . διακομισθεὶς καὶ ἐπιταγείς. ὁ Ἀπόστολος· διαταγεὶς δι’ ἀγγέλων ἐν χειρὶ μεσίτου. τουτέστι διὰ μέσων ἀγγέλων. (Ἐπίῤῥημα.) Διαῤῥήδην . φανερῶς. Διαρκῶς . δαψιλῶς, ἀρκούντως. Διαβραχέος . ἐνσυντόμως. βραχέως δὲ, μέγα. Διακενῆς . ματαίως, ἄνευ τινὸς προφάσεως. Διακεκριμένως . διακεχωρισμένως. Διακριδόν . διακεχωρισμένως. Διαμπερές . διαμπὰξ, διόλου. παρὰ τὸ πέρας διαμπέρας, κατὰ πλεονασμὸν τοῦ μ καὶ μεταθέσει Ἰωνικῇ τοῦ α εἰς ε διαμπερές· τουτέστι τὸ ἀπ’ ἀρχῆς μέχρι τέλους. καὶ ἐπὶ οὐδετέρου γράφεται. Διαμπάξ . διόλου. Διαφερόντως . ἐξαιρέτως. ### delta 556 Διαφανῶς . σαφῶς ἢ συμφώνως. Διεσμιλευμένως . ἠκριβωμένως, ἐξεσμένως. Διεξοδικῶς . πλατέως, λεπτομερῶς καὶ διεξοδικώτερον. Δικαίως ἀδίκως . παντὶ τρόπῳ, πάσῃ τέχνῃ. Δικανικῶς . δικαιολογικῶς, ῥητορικῶς. Δὶς καὶ τρίς . ἀπὸ τοῦ δυάκις καὶ τριάκις. καὶ λέγουσι τινές· δύο συλλαβῶν ἐγένετο συγκοπή. καὶ πῶς δύναται τρισύλλαβος δύο συλλαβὰς ἐκκεκόφθαι πρὸ τούτου; λέγομεν, ὅτι ἀπὸ τοῦ δυάκις καὶ τριάκις ἆρον τὸ α καὶ κ, καὶ κατὰ συνίζησιν δὶς καὶ τρίς. οὕτως Ἡρωδιανός. Δίχα . ἀντὶ τοῦ διχῶς. τὸ αὐτὸ γὰρ καὶ δίχα. παρὰ τὸ δὶς ἐπίῤῥημα διχῆ καὶ διχά. ὡς τριχῶς τριχῆ. καὶ ἀπὸ τοῦ διχὰ γίνεται διχθά. Διαῤῥήδην . φανερῶς. παρὰ τὸ ῥῶ τὸ λέγω, ῥάδην καὶ διαῤῥήδην. Τὸ Δ μετὰ τοῦ Μ. (Ἀρσενικόν.) Δμῶες . οἱ δοῦλοι. [παρὰ τὸν δημήσω μέλλοντα κατὰ ἀποβολὴν τοῦ ω γίνεται δμὴς καὶ τροπῇ τοῦ η εἰς ω δμώς· ὡς ἀρήγω, ἀρηγὸς, ῥήξω, ῥηγμὸς καὶ ῥαγμός.] (Θηλυκόν.) Δμῆσις . ἡ δάμασις. Δμωΐς . ἡ δούλη. ### delta 557 (1t) (Ῥῆμα.) Δμηθέντα . δαμασθέντα. Δημκότες . δαμάσαντες. Δμηθήτω . πρᾶος καὶ ἐπιεικὴς γενέσθω. ἀπὸ τοῦ δαμάζω κατὰ συγκοπὴν δμῶ. ἀδάμαστος γὰρ ὁ ὑποταγῆναι μὴ δυνάμενος. Τὸ Δ μετὰ τοῦ Ν. (Ἀρσενικόν.) Δνοφερός . σκοτεινός. μέλας. παρὰ τὸ γνόφος γνοφερὸς καὶ δνοφερός. †ἢ παρὰ τὸ κνόφος κνοφερὸς καὶ δνοφερός.† (Θηλυκόν.) Δνοπάλιξις . ἡ διὰ τῶν χειρῶν κίνησις, καὶ ἐκτίναξις. ἀνὴρ δ’ ἄνδρ’ ἐδνοπάλιξε. τουτέστι διὰ χειρὸς εἶχεν ἢ ἀνῄρει. Δνοπαλίζειν . ἐχρήσατο ἐν τῇ Ὀδυσσείᾳ τῇ λέξει ὁ Ὅμηρος, οἷον· τὰ σὰ ῥάκεα δνοπαλίξεις. ἀντὶ τοῦ διὰ χειρὸς ἕξεις. εἴρηται παρὰ τὸ δονεῖν καὶ τὰς παλάμας. δονοπαλίξαι καὶ ἐν συγκοπῇ δνοπαλίξαι. [ἢ παρὰ τὸ ἀλαπάζω ἀλαπαδνὸς γίνεται λαπαδνὸς, καὶ καθ’ ὑπέρθεσιν τῶν στοιχείων τῆς τε ἀρχούσης καὶ τῆς λη‐ ### delta 558 γούσης γίνεται δνοπαλὸς καὶ δνοπαλίζω.] ἢ δνοπαλίζω τὸ ἀναιρῶ. ἢ διωλύγιος φλυαρία. Τὸ Δ μετὰ τοῦ Ο. (Ἀρσενικόν.) Δοθιῆνι . σκορόδῳ ἠμφιεσμένῳ ἔοικεν. Δοθίων . φῦμα φλυκταίνῃ ἐοικός. ἔχουσα δοθίωνα ὑποφυόμενον ἄρτι. Δοκησίσοφος . ὁ οἰηματίας. Δοκησίφρων . μωρόσοφος. Δοκιμαστῆρες . οἱ ἐτασταί. Δόλωνες . τὰ μεγάλα ἄρμενα. Δόλοψ . κατάσκοπος. Δόλοπες . ἔθνος Θετταλικόν. Δόλος . κακοποιΐα λαθραία ἐν προσωποποιήσει τῶν βελτιόνων τῷ πλησίον προσφερομένη. εἴρηται δὲ δόλος παρὰ τὸ δέω τὸ δεσμεύω, ὁ συνδῶν τοὺς ἁλισκομένους. [καὶ Ὅμηρος· ἀλλὰ σφῶε δόλος καὶ δεσμὸς ἐρύξει. καὶ ὡς χέω χόλος, θέω θόλος, οὕτως δέω δόλος. ἢ παρὰ τὸ δηλῶ τὸ βλάπτω, δῆλος, ὁ δηλούμενος καὶ βλάπτων, καὶ τροπῇ τοῦ η εἰς ο δόλος.] Δόλιχος . τὸ ἱπποδρόμιον. στάδιον δὲ ὁ ὀρθὸς δρόμος. ### delta 559 Δολιχαδρόμον . οὐ δολιχοδρόμον. χαίρουσι γὰρ τῷ α οἱ Ἀττικοί. Δολομῆτα . δόλια βουλευόμενε. [τὰ εἰς ης βαρύτονα παραλήγοντα καὶ εἰς α τὴν κλητικὴν ἔχοντα, περισπᾶται, οἷον· ἀγκυλομῆτα, πεδῆτα, δολομῆτα, πλὴν τοῦ ἀκάκτα.] [ Δομεστίκοι . οἱ τῶν Ῥωμαίων ἱππεῖς. ἢ κατὰ Ῥωμαίους οἰκειακοὶ στρατιῶται.] [ Δόμος . παρὰ τὸ δέμω δόμος, ὡς νέμω νόμος.] Δόνος . ἡ ταραχή. Δόνακες . οἱ κάλαμοι. Δορπηστός . δείπνου ὥρα. καὶ δόρπιστος διὰ τοῦ ι. Δόρπος . ὁ δεῖπνος. κυρίως ἡ περὶ τὴν ἑσπέραν ἑστίασις. παρὰ τὸ ἕρπειν ἡμᾶς εἰς τὸ ἰαύειν, ὅ ἐστι κοιμᾶσθαι ἢ κοιμηθῆναι. οὕτως Ὦρος ὁ Μιλήσιος. ἢ δόρπος, ὅτι ἐπὶ δερμάτων καθεζόμενοι ἐσιτοῦντο. [ἢ παρὰ τὸ δρέπεσθαι τοῖς ὀδοῦσιν.] ἐγὼ δὲ εὗρον σχόλιον παρακείμενον ἐν βῆτα Ἰλιάδος· δόρπον εἰρῆσθαι παρὰ τὸ οἱονεὶ παύεσθαι τηνικαῦτα τοὺς πολεμοῦντας τοῦ δόρατος, ὅ ἐστι τοῦ πολέμου, καὶ ἡσυχάζειν. ἢ παρὰ τὸ δρέπεσθαι τοὺς πόνους. Δορυμήστωρ . ἔμπειρος τὰ πολεμικά. Δορυάλωτος . αἰχμάλωτος. ὁ διὰ τοῦ δόρατος ἁλωτός. Δορυφόρος . ὁπλοφόρος, †ὑπασπιστής.† ### delta 560 Δορύκτητος . ὁ αἰχμάλωτος, ὁ κτητὸς γεγονὼς διὰ τοῦ δόρατος. Δορύκλειτον . ἔνδοξον. Δόριλλος . τὸ γυναικεῖον αἰδοῖον. Δουλιχόδειρος ἢ δολιχόδειρος . ὁ μακροτράχηλος. δειρὴ γὰρ ὁ τράχηλος, καὶ δολιχὸν τὸ μακρόν. Δοῦπος . ψόφος, κτύπος. καὶ δοῦπος θάνατος μετὰ ψόφου. οἱονεὶ δέους ὄπα ἔχων. ἢ ὁ δέος ἐμποιῶν. ὠνοματοπεποίηται δὲ ἡ λέξις. [ἐξ οὗ καὶ τό· δούπησεν δὲ πεσών——.] Δοῦλος . ὄργανον ἔμψυχον παρὰ τὴν δύην, τὴν κακοπάθειαν. ἢ παρὰ τὸ δέω τὸ δεσμεύω δέελος καὶ δοῦλος. ἢ παρὰ τὸ δέω τὸ ἐλλείπω, δέος καὶ δοῦλος, ὁ ἐλλείπων τῇ ἀρετῇ, ὡς φησὶν ὁ ποιητής· Ἥμισυ γὰρ τῆς ἀρετῆς ἀποαίνυται εὐρύοπα Ζεὺς Ἀνέρος, εὖτ’ ἄν μιν κατὰ δούλιον ἦμαρ ἄλοισιν. Δούρειος ἵππος . ξύλινος. Δουρίληπτος . ὁ αἰχμάλωτος, ὁ ληπτὸς καὶ κρατητὸς διὰ τοῦ δόρατος. Δοῖδυξ . κοχλιάριον. παρὰ τὸ δαδύσσω τὸ ταράσσω. καὶ δοιδυκοποιός. Δοιοί . ἀντὶ τοῦ δύο. ὡς τό· Δοιοὶ γάρ τε πίθοι κατακείαται ἐν Διὸς οὔδει—. ### delta 561 † Δοκίας . ἔστιν ἀστροειδὴς κοντὸς ἤγουν δοκὸς, τὴν πυρώδη ἐπὶ τὰ ἄνω ἐκπέμπων ἀκτῖνα.† Δόκιμον . οἷον ἀνεπίληπτον. καὶ ὁ Ἀπόστολος· τὸν δόκιμον ἐν Χριστῷ. (Θηλυκόν.) Δόβηρα . ὄνομα πόλεως. Δοιαί . αἱ δύο. Δόκησις . τὸ μὴ ὂν νομιζόμενον. Δόκησις ἀληθείας . περιφραστικῶς ἡ ἀλήθεια. Δοκίδες . ἄστρων ὀνόματα. Δοκός . τὸ τὴν στέγην ἀνέχον ξύλον ἢ πατερόν. παρὰ τὸ δέχω, δέχομαι, δοκός· ἡ δεχομένη τὰ ἐπιτιθέμενα βάρη. Δολιχαύλους . τὰς μακροὺς αὐλοὺς ἐχούσας. αὐλὸς δὲ τὸ κοῖλον τῆς ἐπιδορατίδος, εἰς ὃ ἐντίθεται τὸ ἄκρον ξύλον· αὐτὸ δὲ τὸ ξύλον καυλὸς λέγεται. Δόλιχος . τὸ ἱπποδρόμιον. ἔστι δὲ ὁ δόλιχος εἴκοσι στάδια. γράφεται καὶ ὁ δόλιχος ἐπὶ ἀρσενικοῦ. Δολώνεια . ὄνομα πόλεως. Δόμησις . ἡ οἰκοδομή. Δόξα . ὁ περὶ πολλῶν ἔπαινος. δόξα καὶ ἡ ὑπόνοια. διττή ἐστιν ἡ δόξα· ἢ γὰρ μετὰ λόγου ἐστὶ ἢ ἄνευ λόγου. καὶ ἄνευ λόγου ἐστὶν, ὡς ὅταν τὶς τὴν λογικὴν ψυχὴν δοξάζῃ ἀθάνατον εἶναι, μὴ λέγων αἰτίαν. [μετὰ λόγου δὲ, ὡς ὅταν τὶς τὴν λογικὴν ψυχὴν δοξάζῃ ἀθάνατον εἶναι, λέγων αἰτίαν.] καὶ ἰστέον, ὅτι δόξα μετὰ λόγου ἐστὶ τὸ συμπέρασμα τῆς προτάσεως. λέγω δὴ τό· ψυχὴ ἀθάνατός ἐστι· τοῦτο γὰρ ὅλαι αἱ προτάσεις συνεπέραιναν. διὸ καὶ δόξα μετὰ ### delta 562 λόγου λέγεται. ἢ δόξα ἐστὶ γνῶσις κατὰ περάτωσιν διανοίας ἐπιγινομένη, ἢ ἀποπεράτωσις τῆς διανοίας ἢ ἄλλου ἢ αὐτοῦ δοξάζοντος. οἷον ἐδόξασεν ὁ δεῖνα, ὅτι ὁ οὐρανὸς τῆς γῆς ἐστὶ μείζων· ἄλλος, ὅτι ἡ ψυχὴ ἀθάνατός ἐστι· δοξάζω κᾀγὼ τοῦτο [διὰ] τὸ τῶν προσώπων ἀξιόπιστον. πάλιν δοξάζω κᾀγὼ, ὅτι ἡ ψυχὴ ἀεικίνητός ἐστι· τὸ δὲ ἀεικίνητον ἀθάνατον· ἡ ψυχὴ ἄρα ἀθάνατος. ἐνταῦθα γὰρ ἀποπεράτωσις γέγονε τῆς ἐμῆς διανοίας. τινὲς δὲ δόξαν τὸν ἐνδιάθετον λόγον ἐκάλεσαν. Δόξα ἐστὶ τὸ τοιῶσδε ἢ τοιῶσδε δοκεῖν . δόξη καὶ ἡ κοσμικὴ φαντασία. Δόξα δὲ ἡ ὄντως ἐστὶν ἔπαινός τις ἀληθὴς καὶ ἄπλαστος τοῖς ἀξίοις πρέπων. Δόξα δικαίου . τὸ ἐν αὐτῷ πνεῦμα. ἢ δύναμις ψυχῆς ἢ ἄνευ αἰτίας τὰ πράγματα. Δοξασίας . ὑπολήψεως. Δόξα . τὸ λογικὸν καὶ γνωστικὸν μέρος τῆς ψυχῆς. Δορά . δέρμα. κυρίως τὸ ἀποσεσυρμένον δέρμα τῶν ἀλόγων. παρὰ τὸ δέρω τὸ ἐκδείρω. ἐπὶ δὲ τῶν λοιπῶν ζώων παρὰ τὸ τέρμα εἶναι τοῦ σώματος. Δορκαλίδες . ὄργανον κολαστικόν τι. ἢ μάστιγες ἀπὸ ἱμάντων δορκάδων. Δοροδόκος . τὸ ξύλον τὸ ὑποδεχόμενον τὸν ὄροφον. Δοροδόκης . ξιφοθήκης τῆς τὰ δόρατα ὑποδεχομένης. Δορκάς . ὡς παρὰ τὸ λάμπω λαμπὰς, οὕτω καὶ παρὰ τὸ δέρκω δορκάς· ὀξυδερκὲς γὰρ τὸ ζῶον. Δορπωρή . ἡ ἑσπερινὴ τροφὴ καὶ ὁ δεῖπνος. ### delta 563 Δοχή . τὸ ἄριστον. Δοχμή . ἡ παλαιστή· ὅ ἐστι τετραδάκτυλον τῆς χειρός. [Ἀριστοφάνης· καὶ πρὶν ἡμέραν φορέσαι μεῖζον ἦν δυοῖν δοχμαῖν. παρὰ τὸ δέχω γίνεται δοχμὴ, τὸ δεκτὸν μέρος τῆς χειρὸς, δι’ ἧς δεχόμεθα τὰ διδόμενα. ἢ παρὰ τὸ δοχμός· ἐπειδὴ πλαγίᾳ τῇ χειρὶ μετροῦμεν.] Δόλον . τὰς ἐπὶ λύμῃ τῶν ἀδελφῶν ἐπιβουλάς τε καὶ μηχανὰς, φησὶν ὁ Ἀπόστολος. Δουλεία . δουλείας τρόποι· ὁ τῆς δημιουργίας· ὁ τῆς πίστεως· ὁ ἀποστολῆς. καὶ ὁ Ἀπόστολος· Παῦλος δοῦλος Ἰησοῦ Χριστοῦ κλητὸς ἀπόστολος. (Οὐδέτερον.) Δόγμα . θεολογία. παρὰ τὸ δοκῶ, δόκημα, καὶ κατὰ συγκοπὴν δόγμα. [ἢ παρὰ τὸ δόκω βαρύτονον. ὁ μέλλων δόξω, δέδογμαι, δόγμα.] Δολιχόσκιον . μακρὸν ἢ μέγα ἢ τὸ μακρὰν σκιὰν ἀποτελοῦν ἢ μακρὰν πορευόμενον. Δόκανα . τάφοι τινὲς ἐν Λακεδαιμονίᾳ. παρὰ τὸ δέξασθαι τοὺς Τυνδαρίδας. Δόματα . τὰ δωρήματα. δώματα δὲ, τὰ οἰκήματα, μέγα. [ Δόμημα . τὸ οἰκοδόμημα. ἐκ τοῦ δέμω, δεμῶ, τὸ κτίζω.] ### delta 564 Δοξάριον . ἡ δόξα, ὑποκοριστικῶς. Δόρατα . κοντάρια, λογχάρια. Δορύκτητον . τὸ διὰ πολέμου κτηθέν. Δορυλάειον, Δορύλειον, καὶ Δορύλαιον . τόπος. [ Δόρει . κονταρίῳ. ἰστέον, ὅτι ὥσπερ ἀπὸ τοῦ γῆρας γίνεται γήρως, καὶ ἀπὸ τοῦ δέρας δέρος, οὕτως καὶ ἀπὸ τοῦ δόρυ δόρατος γίνεται δόρος· κᾀκεῖθεν ἡ δοτικὴ δόρει· ὥσπερ τεῖχος, τείχει· τὸ δέ, —δουρὶ δὲ ξυστῷ μέμῃνεν Αἴας. ἀπὸ τῆς δορὸς γενικῆς.] Δόρυ . καὶ τὸ ξύλον καὶ τὸ ἀκόντιον. [τὸ ξύλον μὲν, ὡς παρ’ Ἡσιόδῳ· —ἕκαστον δὲ, δούρα θ’ ἁμάξης. τὸ ἀκόντιον δέ· εὖ μέν τις δόρυ θηξάσθω— εἴρηται ἀπὸ τῆς δρυὸς, δρυόν τι ὂν, ἐπὶ παντὸς ξύλου λεγόμενον παρὰ τοῖς παλαιοῖς. ἢ δαίρω, ὃ σημαίνει τὸ λεπίζω. τοῦ γὰρ φλοιοῦ λεπίζεται τὰ ξύλα. ἢ θόρυ τὶ ὂν τὸ ἐκ τῆς γῆς ἀνατρέχον. ὡς καὶ ὁ ποιητὴς λέγει· ἐπεὶ οὔπω τοῖον ἐλήλυθεν ἐκ δόρυ γῆς.] [ Δορύκνιον . γράφεται καὶ δορίχνιον. ἔστι δὲ πόα τίς. πινόμενον γὰρ ὑπάρχει τῶν θανασίμων. ἔστι δὲ κατὰ τὴν ὀσμὴν καὶ τὴν γεῦσιν γάλακτι παραπλήσιον. ὅθεν δυσδιάκριτον τῷ πί‐ ### delta 565 νοντι διὰ τὸ εἶναι γάλακτι παραπλήσιον. Δημοφῶν δὲ ἐτυμολογεῖ αὐτὸ οὕτως κεκλῆσθαι, διὰ τὸ δόρατι ἶσον εἶναι κατὰ τὴν ἀναίρεσιν.] Δοῦρα . πλοῖα ἢ ξύλα τὰ εἰς τὸν πύργον. Δουρηνεκές . ὅσον δόρατος βολή. ὅσον δόρυ διατεῖναι, ἢ μῆκος δόρατος. [ Δουροδόκον . τὸν δεχόμενον τὰ δόρατα.] Δούλιον ἦμαρ . ἡ τῆς αἰχμαλωσίας ἡμέρα. δούλειος δὲ ζυγὸς, δίφθογγον. Δόχμιον . πλάγιον. Δόγμα . ἔννοια παρὰ θεοῦ ἀψευδής. ἢ δόξης πρότασις καὶ ἀνατροπὴ ἑτέρου, καὶ δι’ ἀμφοτέρων ἀληθείας διάγνωσις. [ἢ ζήτησις περὶ πίστεως καὶ ἀκριβοῦς ζητήσεως ἀψευδὴς διάγνωσις.] Δοιά . ἀντὶ τοῦ δύο. Ἡσίοδος· δοιὰ θέσθαι ἄροτρα πονησάμενος— Δοιάντιον . πεδίον. ἀπὸ τοῦ Δοίαντος ἥρωος. Δόμω . τὸ δῶρον. παρὰ τὸ δίδωμι, δώσω, δέδωκα, δέδομαι, καὶ ἐξ αὐτοῦ δόμα. (Ῥῆμα.) Δογματίζει . θεολογεῖ. Δοιάσατο . ἐνεδοίασε. λαμβάνεται καὶ ἐπὶ τοῦ ἔδοξε καὶ ἐνόμισε. κυρίως δὲ τὸ μιᾷ γνώμῃ μὴ ἑστάναι. [οὐκ ἀπὸ τοῦ δοσσῶ δὲ εἴρηται, ὡς φασὶ τινὲς, ἐπειδὴ ἔδοξα ὤφειλεν εἶναι ὁ ἀόριστος· ἀλλὰ παρὰ τὸ δοιὰς δοιάζω, ὡς ἵππος ### delta 566 ἱππάζω, ὁ μέλλων δοιάσω, καὶ ἐδοιασάμην, ἐδοιάσατο, καὶ πλεονασμῷ τοῦ ς Αἰολικῶς ἐδοιάσσατο, ὡς τὸ ἔσεται ἔσσεται, καὶ ἀποβολῇ τοῦ ι δοάσσατο. ἄλλοι δὲ ἀπὸ τοῦ δοκῶ, δοκάζω, δοκάσσατο καὶ ἀποβολῇ τοῦ κ δοάσσατο. οὕτως οἱ μὲν, ἔλλειψιν τοῦ ις , οἱ δὲ, τοῦ ι . ἵνα μὴ παρ’ ἄλλου ὡς καινὸν ἀκούσῃς. οὕτως Ἡρωδιανός.] † Δουλαγωγῶ . ἀντὶ τοῦ ὡς δοῦλον ἀφηνιάζοντα ἀποστέλλω. ὑπωπιάζω μου τὸ σῶμα καὶ δουλαγωγῶ.† Δοίη . παράσχοι. οὐχὶ ἐν τῷ ω δώη. Δοιάζω . τὸ διστάζω. παρὰ τὸ δοιὸς δοιάζω. [ὡς ἵππος ἱππάζω, λίθος λιθάζω.] Δοῖεν . παράσχοιεν. [εὐκτικὸν, δεύτερος ἀόριστος τῶν εἰς μ τρίτου προσώπου τῶν πληθυντικῶν.] Δοκεῖ . νομίζει, οἴεται. Δοκεύει . ἐπιτηρεῖ. [ἀπὸ τοῦ δόκω βαρύτονον, δοκεύω παράγωγον.] Δοκιμάζεις . κρίνεις. καὶ δοκιμάσας. Δοκοῦντες . ἀρέσκοντες. Δοκιμασθείς . εἰς ἄνδρας ἐγγραφείς. οὕτως Δημοσθένης. Δοκιμασθείσαις . κριθείσαις. βεβαιωθείσαις. Δοιδυκίζω . τὸ ταράσσω. ἢ στρογγύλην ἐποίησεν ὡς δοίδυκα. ### delta 567 Δολοφρονέων . δόλια φρονῶν. Δολιχεύουσι . περιοδεύουσι. δολιχεύσας πολλάκις πολλοὺς πλοῦς περιβάλλεται πλοῦτον εὖ μάλα ἁδρόν. Δόμεναι . δοῦναι. πρίν γ’ ἀπὸ πατρὶ φίλῳ δόμεναι— ἔστι δίδωμι, ὁ δεύτερος ἀόριστος ἐδίδων, ἡ μετοχὴ ὁ δοὺς, τοῦ δόντος, καὶ τὸ ἀπαρέμφατον τοῦ δευτέρου ἀορίστου δοῦναι. εἰώθασι δὲ οἱ Δωριεῖς ἐπὶ τῶν εἰς ναι ἀπαρεμφάτων τοῦ ἀορίστου προστιθέναι τὴν μεν συλλαβήν. καὶ εἰ μὲν ὦσι δύο φωνήεντα, τὸ ἓν ἀποβάλλουσιν, οἷον· δοῦναι, δόμεναι, θεῖναι, θέμεναι, εἶναι, ἔμμεναι, πλεονασμῷ τοῦ ἑτέρου μ. εἰ δὲ ἓν φωνῆεν, φυλάσσουσιν αὐτὸ, οἷον· στῆναι, στήμεναι, βῆναι, βήμεναι. Δονεῖ . ταράσσει. Δοξάσαι . ὑπονοῆσαι, εἰκάσαι. Ἀριστοφάνης· δοξάσαι ἐστὶ κόραι· τὸ δ’ ἐτήτυμον οὐκ ἔχω εἰπεῖν. Δοξούμενοι . ἤτοι δοξάζοντες. Δορπῆσαι . ἑσπερινὸν δεῖπνον δειπνῆσαι. Δορυφορεῖ . τιμὴν περιποιεῖται. Δόσκον . ἐδίδουν. [παρ’ Αἰολεῦσι. —καὶ πάντα φέρων Ἀγαμέμνονι δόσκον.] Δουλεύσατε . πᾶσαν ἐντολὴν ἀποπληρώσατε. Δούπησεν . ἔπεσεν, ὥστε ψόφον ἀποτελέσαι. Δοάζω . τὸ ἀμφιβάλλω καὶ δοκῶ. [ὧδε δέ οἱ φρονέοντι δοάσσατο κέρδιον εἶναι. ### delta 568 ἐκ τοῦ δοάσσω Δωρικῇ τροπῇ τῶν δύο ς εἰς ζω δοάζω, ὡς νίσσω, νίζω, δοάζω καὶ δοιάζω πλεονασμῷ τοῦ ι .] Τὸ Δ μετὰ τοῦ Ρ. (Ἀρσενικόν.) Δρασμός . ἡ φυγή. Δραστήριος . ἐνεργὸς, ἐργατικὸς, πρακτικὸς, σπουδαῖος ἢ περίεργος. Δραπέτης . φυγάς. παρὰ τὸ δρῶ τὸ ὑπηρετῶ, ἐξ οὗ γέγονε δραπέτης, ἀπὸ τοῦ δρῶ τὸ φεύγω, ὅθεν καὶ ἀπέδρα. [ὁ μέλλων δράσω. καὶ μετὰ τοῦ πετῶ, τὸ ἀφίπταμαι, γέγονε δραπέτης, ὁ ἀποπτὰς τῆς ὑπηρεσίας.] Δράος καὶ Σάος . ποταμοὶ παραλαμβάνοντες τὴν δευτέραν Παιονίαν, οἳ εἰς τὸν ποταμὸν Ἴστρον καταφέρονται. Δρατοί . οἱ ὀφθαλμοί. παρὰ τὸ δρῶ τὸ βλέπω. Δρῆσται . οἱ οἰκέται. † Δρύμνιος . ὁ Ζεύς.† Δρῆσος . κύριον. Δριμύς . ὁ ὀξύς. Δρομοκήρυκες . οἱ ἀγγελιοφόροι. οὕτως Δίων. οἱ ἐπισπούδως πεμπόμενοι, ἢ οἱ ἡμεροδρόμοι. Δρόμος . τὸ γυμνάσιον κατὰ Κρῆτας. [δρόμῳ δ’ ἰσῶσαι τῇ φύσει τὰ πράγματα νίκης ἔχων, ἐξῆλθε πάντιμον γέρας.] Δρύϊνος . ξύλινος, καὶ ὡς ἄν τις εἴποι λίθινος. ### delta 569 Δρυφάκτους . ξυλίνους θώρακας ἢ τοὺς νῦν καγκέλλους καλουμένους. ἢ τὰ διαφράγματα ἢ τὰ περιτειχίσματα. εἰρῆσθαι δὲ κυρίως πάντα τὰ ἀπὸ ξύλου γινόμενα. δρυόφακτος τὶς ὢν ὁ ἐκ δρυῶν φραγμός. [πάλαι γὰρ πάντα τὰ ξύλα δρῦας ἐκάλουν, καὶ δρυμόν. ἢ παρὰ τὴν δρῦν καὶ τὸ πακτῶσαι, ὅ ἐστι πῆξαι, δρύπακτος καὶ δρύφακτος. οἷον· καθύπερθεν ἐπήδων τοὺς δρυφάκτους.] Δρυμός . τόπος σύμφυτος καὶ σύνδενδρος. Δρυπέτης . ὁ πέπειρος καρπὸς τῶν δένδρων. γράφεται καὶ δρυπέπης. Δρυΐδαι . οἱ φιλόσοφοι παρὰ Γαλάταις. Δρύοπες . ἔθνος. Δρύοχοι . πάτταλοι οἱ ἐντιθέμενοι ναυπηγουμένης νηός. καταχρηστικῶς δὲ τὰ προοίμια. [Ἀριστοφάνης· Ἀγάθων ἄρχεται δρυόχους τιθέναι δράματος ἀρχάς. ἢ δρυόχους τὰς πελέκεις. οἱ μὲν κρίκους ἀκούουσι τινὰς μεγάλους ἐπ’ ὀβελίσκων κειμένους, οὓς καταπήγνυσθαι εἰς τὴν γῆν, ὥστε δι’ αὐτῶν τοξεύειν. ἄμεινον δὲ, ἐφ’ ὧν ἡ τρόπις ἐρείδεται.] Δρῦς . τὸ δρύϊνον δένδρον. τὸ δρῦς δὲ βραχύ. Δρυαχαρνεῖς . οἱ ἀναίσθητοι. ἐκωμῳδοῦντο γὰρ οἱ Ἀχαρνεῖς ἄγριοι καὶ σκληροί. ### delta 570 Δρώπαξ . ὁ κεκαλλωπισμένος ἀνήρ. Δρώπτης . πλανήτης, πτωχός. Δρογγίλων . χωρίον Θρᾳκικόν. Δρύας . παρὰ τὸ δρῦς, δρυός. οἱ γὰρ ἀρχαῖοι πᾶν δένδρον δρῦν ἐκάλουν. τὸ δρῦς ψιλὸν διατί; ἐκ τοῦ δρῦς· τὰ εἰς υν καὶ εἰς υς ἅπαντα ἐπ’ εὐθείας καὶ ἑνικῆς πτώσεως διὰ τοῦ υ ψιλοῦ γράφεται. * Δρόμων . εἶδος πλοίου. * Δραγμή . σταθμὸς ὡρισμένος. ἢ τὸ συνάθροισμα τὸ ἓξ ὀβολῶν. παρὰ τὸ δέδραγμαι δραγμή. τὸ παλαιὸν γὰρ τῶν ἀνθρώπων ὀβολοῖς κεχρημένων ἀντὶ νομισμάτων, οὓς τῇ χειρὶ δραξαμένους, δυνατὸν ἦν, ἐκάλουν δραγμήν. δραγμαὶ ἑκατὸν ποιοῦσι μνᾶν. δραγμὴ δὲ ὁλκὴ νομίσματος εἰς ἀργύριον. δραγμαὶ δέκα, δραγμαὶ ἓξ ὀβολῶν. † Δρῆρος . πόλις Κρητική.† † Δράπων . ὁ δραπέτης.† † Δρόγγος . ἑορτή.† Δραματουργία . πλάσις ψευδής. δραματουργία τοῦ Ἡσαΐου ἡ προσωπικὴ τοῦ συγγραφικοῦ λόγου διάθεσις. οἱ μὲν γὰρ τῶν ἀγγέλων ὡς ἐρωτῶντες καὶ πυνθανόμενοι, οἱ δὲ ἐρωτώμενοι κατὰ τὴν διατύπωσιν τῶν τοῦ προφήτου λόγων εἰσάγονται. ### delta 571 Δρᾶσις . σημαίνει καὶ τὴν πρᾶξιν καὶ τὴν ὅρασιν. παρὰ τὸ δρῶ τὸ πράττω· σημαίνει καὶ τὸ βλέπω. [καὶ τὸ δρὰξ καὶ τὸ ὑποδράξ. καὶ δρατοὶ οἱ ὀφθαλμοί. παρὰ οὖν τὸ δρῶ δρᾶσις, ὡς πράξω, πρᾶξις.] Δρηστοσύνη . ἡ δουλεία. Δροίτη . ἡ πύελος, ἐν ᾗ τιθηνεῖται τὰ βρέφη. Παρθένιος καὶ Αἰσχύλος τὸν σορὸν λέγουσι. [εἴρηται οὖν ἡ λέξις παρὰ τὸ δόρυ καὶ τὸν οἶτον τὸν θάνατον. τὸ δόρυ τὸ εἰς θάνατον ἐπιτήδειον. ἢ ἐκ δρυὸς εἰς οἶτον πεποιημένη. Ἕρμιππος δὲ ὁ Βηρύτιος δρύτην τὴν πύελον καλεῖ, παρὰ τὴν δρῦν τὴν ξυλίνην. κατὰ τὸν Ἕρμιππον οὖν διὰ τοῦ υ ψιλοῦ γραφήσεται.] Δρόσος . κατ’ ἔλλειψεν τοῦ ι. οἷον ὑπὸ τοῦ Διὸς σουμένη. διοσσὸς τὶς οὖσα, καὶ πλεονασμῷ τοῦ ρ δρόσος. Δρυοῦντος καὶ Δρυσοῦς . πόλεις. Δρύπτα . ἅ τ’ ἐφιουλκὲς δρύπτα καὶ τυροῦ δρύψια κυκλιάδων· τουτέστιν ἐλαίας καὶ τυροῦ ξέσματα περιφερῆ. Δριμεῖα . ἡ δριμυτάτη. (Οὐδέτερον.) Δράγματα . αἱ ἀπαρχαί. Δράγμα . ὅσον περιλαμβάνει τῇ ἀριστερᾷ χειρὶ ὁ θερίζων. παρὰ τὸ δράξασθαι, τὸ συλλαμβάνειν. οὕτως δραγμὴ καλεῖται τὸ πλῆθος τῶν κερμάτων ἤτοι τῶν ὀβολῶν. Δρᾶμα . ὑπόκρισις, συσκευή. λέγεται δὲ καὶ τὸ ποίημα καὶ τὸ πρᾶγμα· ἢ λόγος περιέχων ὑπόθεσιν. παρὰ τὸ δρῶ, τὸ ἐνεργῶ, ἀφ’ οὗ καὶ δρᾶσαι τὸ πρᾶξαι. [ὁ παθητικὸς παρακείμενος ### delta 572 δέδραμαι καὶ ἐξ αὐτοῦ δρᾶμα. λέγεται καὶ δράματα τὰ ὑπὸ τῶν θεατρικῶν μιμηλῶς γινόμενα, ὡς ἐν ὑποκρίσει· ὥς φησιν Ἀριστοφάνης· ἐπειδὴ ἐν ἱερῷ Ἡράκλεις δειπνοῦντες, ἔπειτα ἀναστάντες ἐγίνοντο χορός. καὶ τὰ ἐκ κατασκευῆς καὶ κακουργίας δρώμενα κατά τινος ὑπό τινων δράματα λέγονται.] Δραστήριον . τὸ κόσμιον καὶ τὸ ἥσυχον. μετὰ τοῦ δραστηρίου αὐτοῦ ἐτέτακτο καὶ τοῦ ἀνδρώδους. Δρατά . —παρὰ δὲ δρατὰ σώματα νήει. κατὰ μετάθεσιν τοῦ ρ . ὡς φθείρω, φθαρτὸς, [φθαρτὴ, φθαρτὰ, οὕτως δείρω, δαρτὸς, δαρτὸν καὶ δαρτὰ καὶ καθ’ ὑπερβιβασμὸν δρατὰ, ὡς ὀφιόσπαρτον, ὀφιόσπρατον.] Δρέπανον . χωρίον Σικελίας. εἴρηται ἀπὸ τοῦ ἐκεῖσε κεῖσθαι τὸ δρέπανον, ᾧ ἀπέτεμε καὶ ἀπέκοψε τὰ αἰδοῖα τοῦ Οὐρανοῦ ὁ Κρόνος. ἢ ἀπὸ τοῦ σχήματος· δρεπανοειδὴς γὰρ ὁ τόπος. [ Δρία βησσήεντα . ὄρη σύνδενδρα. οὐκ ἀπὸ τοῦ δρίεα κατὰ συγκοπὴν, ἀλλ’ ὥσπερ ἀπὸ τοῦ μέγαρος μέγαρον γίνεται, οὕτως δρίος δρίον, καὶ ὥσπερ τὸ μῦρον μῦρα, οὕτως δρίον δρία.] Δρύϊνα . ξύλινα καὶ ὡς ἂν τὶς εἴποι λίθινα· πᾶν γὰρ ξύλον δρῦς καλεῖται. Δρύφακτα . περιτειχίσματα, διαφράγματα. Δρίφη . ξέσματα. Δρώπα . τὰ δρεπτὰ, ἤτοι τὰ τετρυγημένα, ἢ τὰ δρέπανα. (Ῥῆμα.) Δρώμενα . πραττόμενα, ἐνεργούμενα. ### delta 573 Δραξάμενος . κρατήσας, ἐπιλαβόμενος. Δρᾷν . πράττειν. [ Δρᾶ . ἀντὶ τοῦ πράττε.] Δρακάζεις . κρύπτῃ. Δραπετεύσας . φυγών. τὸ δρα μακρόν. Δράσας . ποιήσας· πράξας. Δρασείοντες . ἐπιθυμοῦντες. [οὕτως Ἀριστοφάνης.] Δραθεῖν καὶ δραθέειν . παρὰ τὸ τοῖς δέρμασι δαρθεῖν, ὅ ἐστιν ἐπὶ δερμάτων καθευδῆσαι. σημαίνει δὲ καὶ κατὰ ἀντίφρασιν τὸ κοιμᾶσθαι. [γέγονε οὖν παρὰ τὸ δρῶ, τὸ ἐνεργῶ, ἐξ οὗ παράγωγον δρήθω, ὁ μέλλων δρήσω, ὁ δεύτερος ἀόριστος ἔδραθον, καὶ ὁ δεύτερος μέλλων δραθῶ, καὶ τὸ ἀπαρέμφατον δραθεῖν καὶ κατὰ διάλυσιν τῆς ει διφθόγγου δραθέειν. οἱ γὰρ κοιμώμενοι οὐδὲν ἐνεργοῦσι.] Δραματουργήσας . ἀντὶ τοῦ συνείς. Δρᾶναι . οἶμαι ἀπὸ τοῦ δρῆμι, ἔδρην, τὸ ἀπαρέμφατον δρᾶναι. κάλλιον οὖν ἀπὸ τοῦ δραίνω, δρανῶ, ἔδρανα, δρᾶναι. Δρυπόμενοι . τρυγῶντες. Δρεφθῆναι . τρυγηθῆναι, ἀποδρεπανισθῆναι. Δρέπεται . θερίζεται, τρυγᾶται, ἀπανθίζεται. ### delta 574 Δρυπολεῖν . τὸ ξύλοις πολιορκεῖν. [οἱ γὰρ ἀρχαῖοι πᾶν ξύλον δρῦν ἔλεγον.] Δρύψαι . ἀποξέσαι. Δρύπτεται . ἐὰν τὶς ἑαυτὸν κατατίλλῃ ἐπὶ θρήνοις. καὶ δρύπτω τὸ σπαράττω. δρυψάμενοι δ’ ὀνύχεσι παρειάς. [παρὰ τὰς δρῦς. τὸ γὰρ παλαιὸν ἁρπάζοντες τὰς βαλάνους καὶ περιπαίοντες ἀλλήλους ἐσπάραττον. ἀπὸ δὲ τοῦ δρυμάσσω ῥήματος, ὅπερ καὶ αὐτὸ σημαίνει τὸ σπαράττω, ἢ ἀπὸ τῶν λεπιζομένων δρυῶν.] Δρῶσιν . ἐνεργοῦσι, πράττουσι. Δρώντων . ἀντὶ τοῦ δράτωσαν. Ἀττικὴ δὲ ἡ σύνταξις. Δρωπακίζω . συνάγω, τρυγῶ. καὶ δρωπακίζειν παρ’ ἡμῖν τὸ μετ’ ἀλοιφῆς τινὸς χρίεσθαι τὸ σῶμα πρὸς ψίλωσιν [τῶν τῆς σαρκὸς] τριχῶν. Τὸ Δ μετὰ τοῦ Υ. (Ἀρσενικόν.) Δυσβηρής . ὁ δύσβατος τόπος. [παρὰ τὸ δύσβατος, δυσβατὴρ, καὶ ἐν συγκοπῇ δυσβηρής.] Δυσβράκανος . ὁ δύσληπτος. ὁ δυσκατανόητος. [βράκανα γὰρ ἄγρια λάχανα δύσπλυτα.] ### delta 575 Δύσερις . φιλόνεικος. παρὰ τὸ δυ ς, ὃ σημαίνει τὸ κακὸν, καὶ τὴν ἔριν. Δυσέντευκτος . ὁ δυσομίλητος. Δυσέξιστος . τόπος ἀδιόδευτος. Δυσεκλογίστων . δυσαρέστων. δυσδιαγνώστων. Δυσέμβολος . ὁ δυσεπιχείρητος. Δυσέκτων . ὁ δυσγνώμων. Δύσερμος . ὁ δύσελπις. Δύσερως . ὁ σφόδρα κακῶς ἐρῶν, ἢ ὁ ἐπὶ κακῷ ἐρῶν. ἀποσφαγεῖσαν γὰρ αὐτὴν ὑπὸ ἐραστοῦ δυσέρωτος. Δυσγαργαλίς . δυσυπότακτος. γαργαλίζειν γὰρ τὸ εἰς γέλωτα ἄγειν καὶ πείθειν. Δυσάρεστος . ὁ μὴ ἀρεσκόμενος. Δυσάλωτος . ὁ δυσκράτητος. Δυσανάφοροι . βαρεῖς, δυσκόλως ἀναφερόμενοι. Δυσάλγητος . ὁ δυσανάλγητος, ὁ ἀσυμπαθής. Δυσάμορος . παρὰ τὸ μόρος δύσμορος. καὶ πάλιν μόρος, ἄμορος καὶ κατὰ ἀλλεπάλληλον σύνθεσιν δυσάμορος. ὡς ἥλικες, ὁμήλικες καὶ συνομήλικες. ### delta 576 Δυσανάγωγος . ἀπειθὴς, δυσχερής. Δυσάνισος . ὁ ἐπὶ παντὶ ἀνιώμενος, κᾂν μικρὸν καὶ εὐκαταφρόνητον ᾖ. οὕτως Ἀντιφῶν. Δυσαῶν ἀνέμων . τῶν σφοδρῶς πνεόντων. Δυσειδής . ὁ δύσμορφος. Δυσήνιος . ὁ ἀπειθὴς, ἐκ μεταφορᾶς τῶν ἵππων τῶν τὰς ἡνίας καὶ τοὺς χαλινοὺς ἀποπτυόντων. Δυηπαθής . καρτερικὸς, κακοπαθῶν. δύη γὰρ ἡ κακοπάθεια. Δυσηλεγής . σκληρός. ἢ δυσηλεγὴς καὶ τανυλεγὴς ἐπὶ θανάτου λέγεται. καὶ τανυλεγὴς μὲν ὁ μακροκοίμητος λέγεται, ἀπὸ λέγω τὸ κοιμῶμαι. [οἷον· λέξον νῦν με τάχιστα, διοτρεφὲς— ἢ παρὰ τὸν ἔλεγον, τὸν θρῆνον, ἵν’ ᾖ ὁ χαλεποὺς θρήνους ποιῶν.] Δυσηχής . κακόηχος. [ῥυσαμένη Πύθωνα δυσηχέος ἐκ πολέμοιο ἀσπὶς Ἀθηναίους—] ### delta 577 Δύσθυμος . κακόβουλος. Δυσθήρατος . ὁ δυσεύρετος. Δυσάγωγοι . δυσμεταχείριστοι. Δυϊκὸς ἀριθμός . οὐ μόνον ἐπὶ δύο ἰεῖν λέξεων, ἀλλὰ καὶ τὸ δι’ ἑκάστην πτῶσιν, δύο πτώσεις ἔχειν. Δυσκάθεκτος . ὁ δυσκράτητος. Δύσκωφος . ἐκ μέρους ἀκούων. Δύσκολος . ὁ δυσάρεστος. παρὰ τὸ κολλῶ δύσκολος, ὁ δυσχερῶς τινὶ ἑνούμενος. [ἀπὸ τῆς συνδεούσης καὶ ἑνούσης κόλλης.] Δύσμορος . ὁ δυστυχὴς, ὁ κακοθάνατος. Δυσμενής . ἐχθρός. Δύσμηνις . ὀργίλος· βαρύθυμος. Δύσνους . ἐχθρός. ὁ δὲ ἦν δύσνους βασιλεῖ καὶ Ῥωμαίοις. Δύσοργος . [Σοφοκλῆς· τοιαῦτ’ ἀνὴρ δύσοργος ἐν γήρᾳ βαρὺς ἐρεῖ.] * γράφεται καὶ δυσεργός. * ὀξύχολος. Δυσοίκτου . δυσθρηνήτου. Δύστηνος . ἄθλιος, * φρικωδέστατος· * ταλαίπωρος. παρὰ τὸ στῆναι· οἱονεὶ ὁ μὴ δυνάμενος ### delta 578 στῆναι. ἢ ἀπὸ τοῦ στένω, οἱονεὶ ὁ πάνυ στένων. Δύσριγος, δυσριγότερος, δυσριγότατος . †φρικωδέστατος.† διὰ τοῦ ς γράφεται· εἴπομεν γὰρ, ὡς τό· δυς· πρός· εἰς· ἐξ· ἀεὶ φυλάσσει τὰ ἑαυτῶν σύμφωνα. Δυστόπαστος . κακοϋπονόητος. παρὰ τὸ τοπάζω τὸ ὑπονοῶ. Δύστροπος . δυσκάθικτος, σκολιός. [δυσάρεστος. οἰκέτην δύστροπον περιβαλὼν, ἄγριος ὢν καὶ ἀπαραίτητος τὴν ὀργήν. καὶ δυστροπία ἡ κακότροπος γνώμη.] Δυστράπελος . δυσκίνητος, ἀμετάτρεπτος, δυσμετάθετος· ἢ ὁ ἀμετακίνητος ὀργῇ, [ἢ διαθέσει, ἢ φιλαργυρίᾳ. ἢ ὁ δύσκολος. Σοφοκλῆς· κεῖται ὁ δυστράπελος Αἴας. καὶ δυστράπελον ὄρυγμα, τὸ οὐκ εὐδιάλυτον.] Δύσπαρι . ἐπὶ κακῷ ὠνομασμένε. οἷον· ζήσας ὡς Πάρις δυσώνυμε. καὶ χωρίον δύσβατον. οὕτω Ξενοφῶν. Δύστρος . ὁ μάρτιος μήν. Δυσχερής . κακοτέλεστος. Δύσχρηστος . κάκιστος, ὁ εἰς οὐδὲν ἀγαθὸν χρησιμεύων. ### delta 579 Δυσφώρατος . ὁ δυσκόλως ἐλεγχόμενος. ἢ ὁ μόλις φωραθῆναι δυνάμενος. Δυσώνυμος . κακώνυμος. Δυνάστης . ὁ διάβολος. παρὰ τῇ θείᾳ γραφῇ. [Δαβίδ· ῥύσεται] πτωχὸν ἐκ δυνάστου. Δύπτης . κολυμβητής. [παρὰ τὸ δύνειν ἑαυτὸν εἰς τὴν θάλασσαν. πρὸς κῦμα δύπτην ἐμπεπλεγμένον κάλοις. παρὰ τὸ δύω δύπτης, ὡς ὄπτω, ὄπτης καὶ ἐπόπτης.] Δυσπέφελος . ὁ δυσάρεστος, ὁ δυσπειθὴς, ὁ δυσκίνητος, ὁ χαλεπὸς, ὁ μεμψίμοιρος. [εἴρηται δὲ ἀπὸ μεταφορᾶς τῶν δυσπετούντων σιτίων. καὶ ὁ Ἡσίοδος· εἰ δέ σε ναυτιλίης δυσπεφέλου ἵμερος αἱρεῖ.] (Θηλυκόν.) Δύη . ἡ κακοπάθεια. ἡ δυστυχία. [ἀπὸ τοῦ δῶ τὸ δεσμῶ, οὗ παράγωγον δέω, ἀφ’ οὗ δέοιμι. ἀπὸ τοῦ δέω οὖν δύω, ὡς ῥέω, ῥύω καὶ ῥύσις. ἡ συνδεδεμένη τῷ πάσχοντι, ἢ ᾗτινι συνδέδεται τὶς κακοπάθεια.] Δυαί . ἐκ τοῦ δέω γίνεται δυὴ καὶ δυαί. Δυαὶ μὲν Μενελάῳ ἀρηγόνες— Δυάς . παρὰ τὸ συνδεδέσθαι ἄλλῳ ἀριθμῷ τῷ ἑνί. τὸ γὰρ ἓν ἀπολελυμένον ἐστὶ παρὰ τὴν ἔσιν καὶ ἄφεσιν. Δυνατήν . ἐνδεχομένην. ἡγήσασθαι δυνατὴν ὑπὸ ζυγίοις πορεύεσθαι ὁδόν. Δυναστεία . ἡ ἰσχύς. ### delta 580 Δύναμις . ἡ ἰσχύς. καὶ ὁ στρατός. συναχθείσης δυνάμεως θαυμαστῆς. δύναμίς ἐστι φυσικὴ [ἄϋλος] ἐνέργεια. δύναμις πάλιν ἐστὶν ἔνυλος ἐνέργεια. δύναμις πάλιν λέγεται καθ’ ἕξιν, ὡς ὅταν εἴπωμεν· τὸ παιδίον σπερματικόν ἐστι δυνάμει, εἰ καὶ μήπω τῇ ἐνεργείᾳ διὰ τὸν χρόνον. ὡσαύτως καὶ ὁ κόκκος τοῦ σίτου δυνάμει τῇ καθ’ ἕξιν στάχυς ἐστίν· ἔχει γὰρ δύναμιν φυσικὴν γενέσθαι στάχυς. δύναμις λέγεται ἡ μὲν κατ’ ἐπιτηδειότητα, ἡ δὲ καθ’ ἕξιν· κατ’ ἐπιτηδειότητα, ὡς ὅταν εἴπωμεν, τὸ παιδίον δυνάμει γραμματικὸν εἶναι, καθὸ εἰ καὶ μὴ κέχρηται τῇ τέχνῃ, οὐ γινώσκει αὐτήν. εἴρηται δὲ παρὰ τὸ διανύω ἢ παρὰ τὸ δύνω· ἡδύνουσα καὶ πράττουσα καὶ διαιροῦσα τὸ ἀνθιστάμενον. Δύμη . πόλις. καὶ Δυμαῖος ὁ πολίτης. Δυοκαιδεκάτη καὶ δυοκαιδέκατος . δυωδεκάτη δὲ καὶ δυώδεκα μεγάλα. Δύσκλεια . ἡ ἀδοξία, ἢ κακοδοξία, ἢ ὁ ψόγος. Δυσκολία . ἀπόκρισις περὶ τὰς διαλεκτικὰς ἀποκρίσεις· συλλογισμοῦ φθαρτική. Δυσμή . παρὰ τὸ δέω, δεσμὸς, καὶ δύω, δυσμή· ὅτε συνδεῖται [τῷ φωτὶ] τὸ σκότος καὶ συνάπτεται. Δυστροπία . ἡ κακότροπος γνώμη· ἡ κακοτροπία, ἡ κακουργία. Δυσερμίας . κακῆς ἀποτυχίας. Δυσειρεσία . ἡ κακὴ κωπηλασία. ἀπὸ τοῦ ἐρέσσω τὸ κωπηλατῶ. Δυσκολοκάμπτους ᾠδάς . τὰς κεκλασμένας. ### delta 581 Δυσμένεια . ἔχθρα, κακόνοια. καὶ δυσμενὴς, ὁ πολέμιος. Δυσφημία . ἡ κακὴ ἀγγελία. Δύστοκος . ἡ δυσκόλως τίκτουσα. Δυσστίβητος . ὁδὸς ἡ δυσπεριπάτητος. Δυσβουλία . ἡ κακοβουλία. Δυσκελάδου . κακοήχου. Δυσπαλέας ῥίζας . τὰς κακῶς ἀναδιδομένας. ἀπὸ τοῦ πάλλω. ἢ δυσχερῶς γινομένας. [Ἀπολλώνιος· οἷον ἀμφί τε δυσπαλέας ῥίζας χθονὸς οἷα γυναῖκες.] Δυσπαίπαλος . τραχεῖα. Δυσποτμία . ἡ δυστυχία. καὶ δυσποτμότερον, ἀθλιώτερον. Δύσοιμος . ἡ ὁδὸς ἡ ἐπὶ κακῷ ἄγουσα. Δυάς . παρὰ τὸ δύω δυάς· ὥσπερ παρὰ τὸ μυ μυριὰς, καὶ τὸ χ χιλιάς. * Δυεῖν . δύναμις, γεωμετρικὸν ἐργαλεῖον. ὅθεν φασὶ καὶ τὰς κατὰ κιβωτὸν πήχεις τὰς τριακοσίας καὶ τὰς ἄλλας τοιαύτας. ἤτοι δυνάμεις εἶναι τῶν τριακοσίων δυνάμεων, ἐχουσῶν ἐνακοσίας δυναμάδας πήχεις συνήθεις. * (Οὐδέτερον.) Δυερόν . βλαβερόν. Δυοῖν θάτερον . τὸ ἕτερον τῶν δύο. ### delta 582 Δυῤῥάχιον . πόλις Ἠπείρου, ἥτις ὕστερον ἐκλήθη Ἐπίδαμνος, πάλιν νῦν καλουμένη Δυῤῥάχιον. ὠνομάσθη δὲ οὕτως, ὅτι κατὰ τὸν τόπον προεχούσης ἄκρας γεωλόφου καὶ τὸ κῦμα προσπίπτον καὶ σχιζόμενον ῥαχίαν ποιεῖ μεγάλην· ὅθεν διὰ τὴν ῥαχίαν καὶ τὸ δύσορμον οὕτως ὠνομάσθη. Δύσεργον . δυσχερὲς, δύσκολον. ἢ δύσεργον ἦν τοῖς ἀῤῥωστοτέραν ἔχουσι τὴν ἑτέραν. Δυσπάριτον . τὸ δυσπόρευτον. [Ξενοφῶν· ἐρωτώμενος δ’, εἰ εἴη δυσπάριτόν τι χωρίον ἢ ἄβατον.] Δυσπινῆ . τὰ ἐῤῥυπωμένα. [Ἀριστοφάνης· ἀλλ’ ἤδη τὰ δυσπινῆ θέλεις πεπλώματα. καὶ δυσπινεῖς στολάς.] Δυσπόριστον . δυσεύρετον. Δυστέκμαρτον . δυσκατέργαστον. δυσζήτητον. δυσεύρετον. δύσληπτον. [ποῦ δ’ εὑρεθήσετ’ ἴχνος παλαῖας δυστέκμαρτον αἰτίας.] [ Δυστράπελον ὄρυγμα . τὸ οὐκ εὐδιάλυτον.] Δυσχερασμάτων . ἀτυχημάτων. ὁ δὲ ἐπὶ τὸν ἀπράγμονα βίον ἐτράπετο, μίσει τῶν ἐν πολιτείᾳ δυσχερασμάτων. Δύσφορα . χαλεπὰ, δυσύποιστα. [λέγω γὰρ καὶ τὰ δύσφορ’, εἰ τύχοι, κατ’ ὀρθὸν ἐξιόντα.] ### delta 583 Δυσήνεμον . τὸ κακοὺς ἀνέμους ἔχον. Δύσοιστον . δυσφόρητον, δυσυπομόνητον. Δυσήνυστον . τὸ δυσκατόρθωτον. Δυσάντητον . ἐναντίον, δυσχερὲς, δυσαπάντητον. Δυσέφικτον . τὸ δυσκατάληπτον. Δυσδιάφυκτον . τὸ δυσχερῶς διαφεῦγον. Δυσέξοιστον . τὸ δυσεκκόμιστον. Δυσαλθές . δυσίατον, δυσθεράπευτον. Δυσαχθές . βαρύ. Δυσῆρες . τὸ δυσχερές. Δυσξύμβολα . τὰ δυσνόητα. [ Δυσκέλαδον . κακόηχον.] Δυσπρόσιτα . τὰ δυσχερῆ. Δυσκλεές . ἄδοξον. Δύσορφνον καὶ δυσόρφνεον . μέλαν, σκοτεινόν. Δυσάητον . τὸ δύσπνευστον. Δυσαίσθητα . ὅσα τῶν ζώων δυσκινήτως πρὸς φυγὴν θανάτου ἔχουσιν, ὡς ὁ κεράστης καὶ ὀκτάπους. Δυσόριστον . τὸ κτιστὸν καὶ ἀόριστον. ἄγγελος, ψυχὴ καὶ δαίμων. ἢ τὸ καθόλου μὴ γινωσκό‐ ### delta 584 μενον, ἀλλ’ ἐκ μέρους. οἷον τὸ ξύλον τῆς ζωῆς. ἢ δυσόριστόν ἐστι τὸ ἐν μετασχηματισμῷ καὶ οὐ κατ’ οὐσίαν ἐπιφαινόμενον, ὡς ἐπὶ τῶν ἀγγέλων καὶ δαιμόνων καὶ ψυχῆς. ἄγγελον μὲν γὰρ ὁρίζονται τινὲς οὐσίαν νοερὰν ἡγιασμένην, ἧς οὐσίας τὸν ὅρον μόνος ὁ κτιστὴς ἐπίσταται. ψυχὴν δὲ οὐσίαν ἀσώματον νοερὰν ἐν σώματι πολιτευομένην, ζωῆς παραιτίαν. ἧς οὐσίας τὸ εἶδος καὶ τὸν ὅρον ὁ καὶ τὴν τῶν ἀγγέλων μόνος ἐπίσταται ὁ ποιητής. δαίμων δὲ ζῶον λογικὸν, ἀθάνατον κατὰ γνώμην πάσης ἀγαθοεργίας ἐκπεσόν. (Ῥῆμα.) Δύεται . κρύπτεται. Δῦθι . ἔνδυσαι. καί· δῦ δὲ χιτῶνα. μακρόν. [δεύτερος ἀόριστος ἐστὶ τῶν εἰς μι , ἔδυν, ἔδυς, ἔδυ, δῦ.] Δυάζει . φλυαρεῖ, ἀλογεῖ, καὶ τὸ διστάζει. παρὰ τὸ ἐν δύο στάσεσιν εἶναι. ### delta 585 Δῦναι . κατελθεῖν, ἢ εἰς δύσιν ἀπελθεῖν. [ἀπὸ τοῦ δῦμι. ἡ μετοχὴ ὁ δὺς, καὶ τὸ ἀπαρέμφατον δῦναι.] [ Δύνασαι . Ἰστέον, ὅτι τὰ ἔχοντα τὴν ἐνεργητικὴν μετοχὴν ταῦτα τροπῇ τοῦ τὸ τρίτον πρόσωπον, εἰς ς ποιεῖ τὸ δεύτερον. οἷον πεποίηται, πεποίησαι, ὅτι πεποιηκώς· τίθεται, τίθεσαι, ὅτι τιθείς. οὕτως οὖν δύναται, δύνασαι, ὅτι δυνάς· καὶ ἐπίσταται, ἐπίστασαι, ὅτι ἐπιστάς· ἀπὸ τοῦ δύνημι καὶ ἐπίστημι, δύναμαι καὶ ἐπίσταμαι. τὸ δὲ δύνῃ καὶ ἐπίστῃ κατὰ πάθος ἐστὶν ἀπὸ τοῦ δύνασαι καὶ ἐπίστασαι, καὶ Ἰωνικῶς δύνεαι καὶ ἐπίστεαι, κατὰ κρᾶσιν τοῦ ε καὶ α δύνῃ καὶ ἐπίστῃ.] Δύρεσθαι . ἀντὶ τοῦ ὀδύρεσθαι. οὕτως Ἡρωδιανός. Δυσωποῦμαι . ἀντὶ τοῦ φοβοῦμαι. οὕτως Δημοσθένης ἐν Φιλιππικοῖς καὶ Ξενοφῶν ἐν Ἀπομνημονεύμασι. καὶ δυσωπεῖσθαι ἀντὶ τοῦ ὑφορᾶσθαι καὶ φοβεῖσθαι, καὶ μεθ’ ὑπονοίας σκυθρωπάζειν. οἱ γὰρ παλαιοὶ ἐπὶ τοῦ κρίνειν καὶ ἐλέγχειν τὴν λέξιν λαμβάνουσι. δυσωπεῖν γὰρ εἴρηται παρ’ ὅσον οἱ κατακεκριμένοι κακῶς ### delta 586 ἔχουσι τοὺς ὦπας. οὕτως εὗρον τὴν λέξιν κατὰ ῥητορικὸν λεξικὸν, καὶ εἰς τὰ ἀνεκφώνητα Ἡρωδιανοῦ. ἔνιοι δὲ ἀντὶ τοῦ αἰδεῖσθαι· εἰ καὶ μὴ τὴν ἀττικὴν, ἡ δὲ συνήθεια καὶ ἐπὶ τοῦ ἱκετεύειν. Δυσκολαίνειν . λέγει ὁ Ἀριστοτέλης· δυσκολαίνει γὰρ ὁ μὴ διὰ προσηκουσῶν ἀποκρίσεων φθείρων καὶ κωλύων συλλογισμόν. Δυσπετοῦντες . κακῶς ἔχοντες, δυσχεραίνοντες. Δυσανασχετεῖ . βαρέως φέρει καὶ δυσκόλως. Δυσφορεῖ . βαρύνεται. Δυσθετήσας . μὴ στέρξας ταῖς συνθήκαις. Δυσθανατῶντα . βιαίως τὸν βίον καταστρέφοντα. [ἐν δέ τινι μοίρᾳ τῆς ἀτραποῦ δυσθανατῶντα Ῥωμαῖον περιεβλέψαντο, τέτρασι βολαῖς τὸ σῶμα κοσμούμενον.] Δυσχρηστούμενος . κακῶς διατιθέμενος. [ὁ δὲ Ἀννίβας δυσχρηστούμενος ἤδη τοῖς πράγμασιν ἐς Καρχηδόνα διεπέμπετο, ταύτην τὴν περίστασιν διασαφῶν.] Δυσπροσίτως . δυσχερῶς ἐγγισθῆναι. Δυστοπωτάτως . δυσχερεστάτως. καὶ δυστοπώτατα. ### delta 587 (1t) Τὸ Δ μετὰ τοῦ Ω. (Ἀρσενικόν.) Δωήκ· Δωΐας· Δώριος· Δωρήκ . ὀνόματα κύρια. Δωρητός . ὁ δῶρα λαμβάνων. Δῶρος . κύριον. Δωροδόκος . ὁ δεχόμενος δῶρα. Δωροφάγους . ἐκφαντικῶς ἀσώτους. ἐκ τῶν δώρων τρεφομένους. Ἡσίοδος· Ἁρπάζων ἐφόρεις μέγα κυδαίνων βασιλῆας Δωροφάγους, οἳ τήνδε δίκην ἐθέλουσι δικάσαι. Δωσιδίκους . ἐκδότους τῇ δίκῃ. Δωσιάδης καὶ Δωσίδας . ὀνόματα κύρια. Δώσων . κύριον. οὕτως ἐκαλεῖτο ὁ εἷς τῶν Ἀντιγόνων, ὁ υἱὸς Δημητρίου, ὃς ἔγημε Χρυσίνδα τὴν μητέρα Φιλίππου τοῦ ὑπὸ Ῥωμαίους γινομένου. εἴρηται διὰ τὸ φιλότιμον καὶ διὰ τὸ πολλὰ διδόναι καὶ χαρίζεσθαι. Δώτῃ . μεταδοτικῷ· εὐσεβεῖ. Ἡσίοδος· Δώτῃ μέν τις ἔδωκεν, ἀδώτῃ δ’ οὔτις ἔδωκε. † Δωδάς . τελεία θυσία.† † Δωδεσκήϊδες . δώδεκα θυσίαι.† † Δωμητύς . κατασκευή.† Δώτωρ . [κύριον.] * ὁ δωρούμενος. * (Θηλυκόν.) Δωρεά . τὸ δῶρον καὶ δόσις ἀναπόδοτος. Δωροδοκία . ἡ δωροληψία. ### delta 588 Δωρογραφή . ὅτάν τις αἰτίαν ἔχῃ τῶν πολιτευομένων δῶρα λαβεῖν. Δωροξενία . ὅτάν τις γραφῇ ξενίας καὶ δῶρον δοὺς ἐκφύγῃ τὴν συκοφαντίαν, δωροξενία λέγεται. Δωρίππη . κύριον. Δωρίς, Δωρίδος . ἡ κλητικὴ ὦ Δωρί. Δωδεκάκρουνος . κρήνη ἐν Ἀθήναις. Θουκυδίδης ἐννεάκρουνον λέγει. Δωνατική . διάδοσις διδομένη παρὰ τοῦ βασιλέως τοῖς στρατεύμασι. Δωδώνη . ὄρος. Δωμητύς . τὸ κτίσμα. Δώς . ἡ δωρεά. δὼς ἀγαθή. ἰστέον, ὅτι τὸ δὼς ὀξυτόνως λέγεται παρὰ τὸν δώσω μέλλοντα, καὶ ἔστιν ἄκλιτον· ἐπειδὴ τὰ εἰς ως μονοσύλλαβα θηλυκὰ περισπῶνται, καὶ κύρια ἐστὶν, οἷον· ἡ Κρῶς, ἡ Κλῶς, ἡ Κῶς· εἰσὶ δὲ ὀνόματα πόλεων. ἐπειδὴ οὖν τὸ δὼς, θηλυκὸν ὂν, οὐκ ἔστι κύριον, ἀλλ’ οὔτε δὲ περισπᾶται, τούτου χάριν ἔστιν ἄκλιτον. Δωτύς, δωτύος . [τῆς τροφῆς.] [ Δωτίνη . ἡ δωρεά. γέγονε παρὰ τὸν δώσω μέλλοντα δωσίνη, καὶ τροπῇ τοῦ ς εἰς τ δωτίνη. ἢ ἀπὸ τοῦ δέδοται γίνεται δοτὸς καὶ ἐκεῖθεν δοτίνη διὰ τοῦ ο μικροῦ, καὶ κατ’ ἔκτασιν δωτίνη, διὰ τοῦ ω μεγάλου. ὥσπερ σιτοδοτῆρες. ### delta 589 καὶ ταμίαι παρὰ νηυσὶν ἔσαν σίτοιο δοτῆρες— οἱονεὶ κατ’ ἔκτασιν. —θεοὶ δωτῆρες ἐάων. καὶ Διόνυσος, Διώνυσος.] Δῶ . τὸ οἴκημα κατὰ ἀποκοπήν. Δωδεκάβοιον . δώδεκα βοῶν ἄξιον. Δωδεκατημόριον . μοίρας δωδεκάτης. Δωδεκάδωρον . τὸ παλαιστῶν ὂν δώδεκα. δῶρον γὰρ ἡ παλαιστή. Δῶμα . τὸ οἴκημα, μέγα. δόμα δὲ, τὸ δῶρον, μικρόν. [δῶμα. τὰ εἰς ω λήγοντα βαρύτονα πολλάκις μεταβάλλουσι τὸ παρατέλευτον ε εἰς ω · δέμω, δωμῶ, νέμω, νωμῶ. ἐκ δὲ τοῦ δωμῶ δωμήσω γίνεται δώμημα καὶ κατὰ συγκοπὴν δῶμα. οὕτω Φιλόξενος. ἄλλοι δὲ ἀπὸ δέμω δόμα καὶ δῶμα κατ’ ἔκτασιν.] Δωμάτιον . οἴκημα μικρόν. Δωρητόν . τὸ εἰς δῶρον διδόμενον. Δώρημα, η · δώριμον δὲ, ι . δώριμον εἶδός σου προσάγει τις. Δώριον . ἤτοι μέλος Δωρικόν. Δῶρον . ἡ παλαιστή. ἀπὸ τοῦ τὰ πλεῖστα διὰ τῆς χειρὸς ἡμᾶς * ἄγειν καὶ * δωρεῖσθαι, ἀφ’ ἧς μετρεῖται ἡ παλαιστή. Δῶρον . τὸ ξένιον. δῶρον τὸ διδόμενον. παρὰ τὸν δώσω μέλλοντα γίνεται δῶρον, δῶόν τι ὄν· καὶ πλεονασμῷ τοῦ ρ , δῶρον. [ἢ δοκεῖ σημειῶ‐ ### delta 590 δες εἶναι τὸ ὄνομα, καὶ διὰ τοῦ ω μεγάλου γράφεται. ὥσπερ καὶ τὸ ἁλωτός. οὐδὲν γὰρ ὄνομα ἀπὸ τῆς τρίτης συζυγίας τῶν εἰς μι διὰ τοῦ ω μεγάλου γράφεται. διὸ καὶ τὰ παρ’ αὐτῷ συγκείμενα διὰ τοῦ ω μεγάλου γράφονται· οἷον· Ἀθηνόδωρος, μεγαλόδωρος, αἰχμάλωτος, ἀνάλωτος. οὕτω Θεόγνωστος.] Δώτιον . τόπος. Δῶμα . παρὰ τὸ δομῶ, δομήσω, δεδόμηκα, δεδόμημαι, δόμημα, καὶ ἀποβολῇ τοῦ μ καὶ κράσει τοῦ ο καὶ η εἰς ω μέγα, δῶμα. (Ῥῆμα.) Δῴη . ἀπὸ τοῦ δίδωμι, δώσω. [—αἴκέ ποθι Ζεὺς δῴη— ὁ δεύτερος ἀόριστος ἔδων, καὶ τὸ ὑποτακτικὸν, ἐὰν δῶ, ἡ μετοχὴ ὁ δοὺς, τοῦ δόντος, καὶ τὸ εὐκτικὸν δοίην. ὥσπερ θεὶς, θέντος, θείην. καὶ κατ’ ἔκτασιν τοῦ ο εἰς ω δῴην καὶ δῴη.] Δώομεν . δώσομεν. Δωρίζει . ὡς οἱ Δωριεῖς ᾄδει. Δωριάζειν . παραγυμνοῦσθαι. παραφαίνουσι γὰρ οἱ Δωριεῖς τὸ σῶμα παρὰ τὸ μηδὲ ζώνας ἔχειν. Δωρησάμενος . ἀντὶ τοῦ δωροδοκήσας. δωρησάμενος χρήμασι μεγάλοις. Δωροδοκήσαντα . οὐ μόνον δῶρα διδόναι καὶ ἀναπείθειν, ἀλλὰ καὶ τὸ λαμβάνειν. Δωσείων . ἐπιθυμῶν δοῦναι. ### delta 591 Δώωσι καὶ δώῃσιν . [εἰ δέ κε μὴ δώωσιν.] ἔστι δίδωμι, δώσω, [ὁ δεύτερος ἀόριστος ἔδων, καὶ τὸ ὑποτακτικὸν ἐὰν δῶ· τὸ πρῶτον τῶν πληθυντικῶν, ἐὰν δῶμεν, δῶτε, καὶ τὸ τρίτον δῶσι καὶ πλεονασμῷ τοῦ ω δώωσι.] ### delta 592 (1t) (Ἐπίῤῥημα.) Δωριστί . ὡς οἱ Δωριεῖς ᾄδουσιν. [Ἀριστοφάνης· τὴν δωριστὶ μόνην ἁρμονίαν ἁρμόττεσθαι θαυμαστὴν λύραν· ἄλλην δ’ οὐκ ἐθέλειν λαβεῖν.] ### epsilon 591 (7t) Ε. Τὸ Ε μετὰ τοῦ Α. (Ἀρσενικόν.) Ἐανός . πέπλος ποικίλος, λαμπρός. Ἑαυτούς . ἀντὶ τοῦ ἀλλήλους κατὰ Ἀττικούς. (Θηλυκόν.) Ἑαῖς . ἰδίαις. Ἑαυτάς . ἀντὶ τοῦ ἀλλήλας. οὕτως οἱ Ἀττικοὶ λέγουσι. * καὶ ἑαυτοὺς ἀντὶ ἀλλήλους. * (Οὐδέτερον.) Ἐανόν . ποικίλον, λεπτόν. ἁ μεγάλα δ’ Αἴγυπτος ἑανῷ δάψατο χαίτην. Ἔαρ . χρόνος, ἐν ᾧ τὸ ὑγρὸν μετὰ τοῦ θερμοῦ ἐπικρατεῖ. ἔαρ δὲ παρὰ τὸ ἔω τὸ πέμπω· τότε ### epsilon 592 (7) γὰρ ἐκπέμπονται οἱ καρποί. ἔαρ καὶ τὸ αἷμα, διὰ τὸ ἐν τῷ ἔαρι πλεονάζειν. Ἐαρινόν . τὸ κατὰ τὸν καιρὸν τοῦ ἔαρος. Ἐάρταρα . λεπτὰ, ἁπαλά. [ Ἐ τὸ στοιχεῖον.] †τὸ δὲ ε θαυμάσαιμι τῆς ὀνομασίας. τήν τε γὰρ ἐπέκτασιν καὶ τὸ κυκλοτερὲς τοῦ αἰῶνος ἐν τῷ ἰδίῳ τύπῳ δηλοῖ, ἐπέκτασιν μὲν τὴν εἰς μέσον ἔχον μακρὰν, κυκλοτερὲς δὲ τὸ περὶ τὴν μακρὰν πέριξ· ὅτι τοῦ ὄντος αἰῶνος μιμεῖται τὰ πέριξ.† (Ῥῆμα.) Ἐαγῆναι . συντριβῆναι. Ἐάγη . συνετρίβη. [ἄσσω τὸ κλῶ, ὁ μέλλων ἄξω, ὁ δεύτερος ἀόριστος ἄγον, ὁ παθητικὸς ἤγην, ἤγης, ἤγη, καὶ κατὰ διάλυσιν τοῦ η ἐάγη.] Ἐαδότα . ἀρέσκοντα. ### epsilon 593 Ἔα δή . ἀντὶ τοῦ ἄγε δή. καὶ ἔα ἀντὶ τοῦ συγχώρει. Ἐακότες . παρῃτημένοι, ἀποπεπαυκότες. Ἑαλωκυῖα . ἐξερημωθεῖσα. Ἑάλωσαν . ἐκρατήθησαν. Ἑάλω . ἐκρατήθη. Ἑάλωκεν . ἐλήφθη. καὶ ἑαλωκώς. Ἐάλη . συνεστράφη. Αἰνείας δ’ ἐάλη. [παρὰ τὸ ἀλῶ τὸ ἐκκλίνω καὶ πλανῶ. οἱ γὰρ ἐκκλίνοντες τινὰς καὶ πλανῶντες οὐκ ἐπαίρονται, ἀλλὰ συστρέφονται· ὅθεν καὶ τοὺς ἵππους ἄλεται, ἀντὶ τοῦ ἀλεῖται. ὅ ἐστι συστραφεῖται. τὸ δὲ ἀλῶ γέγονε παρὰ τὸ λῶ τὸ θέλω καὶ μετὰ τοῦ στερητικοῦ α ἀλῶ. οἱ γὰρ πλανώμενοι οὐ τυγχάνουσιν οὗ θέλουσιν. ἔστι δὲ τρίτης συζυγίας τῶν περισπωμένων· οἷον ἀλόω, ὁ μέλλων ἀλώσω, ὁ δεύτερος ἀόριστος ἦλον, ὁ παθητικὸς ἤλην, ἐξ οὗ ἡ μετοχὴ ἀλεὶς, τὸ δεύτερον ἤλης, ἤλη, καὶ κατὰ διάλυσιν ἐάλη.] Ἔασας . ἐχαροποίησας. [—ἐπεί με πρῶτον ἔασας. παρὰ τὸ ἥδω, τὸ εὐφραίνομαι, ἥσω, ἥσας καὶ ἐν διαιρέσει ἔασας.] Ἕαται . κάθηται. [Ἰωνικῶς. ἑῶ, ἕημι, ἕεμαι, ἧμαι, ἧται καὶ Ἰωνικῶς ἕαται, καὶ πλεονασμῷ εἵαται. ὡς μέμνηται, μεμνήαται.] Ἐάφθη . ἐπηκολούθησεν. [ἕπω, ἕψω, εἷφα, εἷμμαι, εἵφθην, καὶ ἐν διαλύσει ἐάφθην, τὸ τρίτον ἐάφθη. ἢ παρὰ τὸ ἐῶ ἐάθη καὶ πλεο‐ ### epsilon 594 νασμῷ τοῦ φ ἐάφθη. ἢ παρὰ τὸ ἕπω τὸ ἀκολουθῶ εἵφθη, ἵν’ ᾖ ἐπηκολούθησε, καὶ ἐν διαιρέσει τῆς ει διφθόγγου εἰς εα ἐάφθη. ἔστι δὲ καὶ τὸ παθητικὸν μονῆρες, καὶ οὐδὲν αὐτῷ ὅμοιον. οὐ γὰρ εἰς ε καὶ ι διελύθη οὐδὲ εἰς δύο εε , ἀλλ’ εἰς ε καὶ α .] Τὸ Ε μετὰ τοῦ Β. (Ἀρσενικόν.) Ἔβενος . ὄνομα ξύλου. καὶ ἔβελος. Ἐβιωκαῖοι . ἔθνος. Ἐβουσαῖος καὶ Ἐβούτιος . ὀνόματα κύρια. Ἑβραῖοι . ἀπὸ τοῦ Ἕβερ υἱοῦ Σάλα, ὃς ἐμέρισε τοῖς ἔθνεσι τὴν γῆν. Ἕβρος . ποταμὸς Θρᾴκης. (Θηλυκόν.) Ἑβδομάτη . ἡ ἑβδόμη. [καὶ ἑβδομευόμενα. τοῖς ἀποτεχθεῖσι παιδίοις τὰς ἑβδόμας καὶ τὰς δεκάτας ἦγον καὶ τάγε ὀνόματα ἐτίθεντο αὐτοῖς· οἱ μὲν τῇ ἑβδόμῃ, οἱ δὲ, τῇ δεκάτῃ.] Ἔβουρις· Ἐβουδίκη . ὀνόματα πόλεων. (Ῥῆμα.) Ἔβαν . ἐπορεύθησαν. Ἐβαρυθύμησαν . ἐλυπήθησαν. Ἐβαρυώπησαν . ἀσθενεῖς ἐγένοντο τοὺς ὀφθαλμούς. Ἔβα με . κατέλαβέ με. Ἀριστοφάνης· τί χρέος ἔβα με μετὰ τὸν Πασίαν. Ἐβαρύνετο . κυριώτερον. οὐ δεῖ γὰρ λέγειν ἐβαροῦντο ἢ βαροῦμαι ἢ βαρούμενος. ### epsilon 595 Ἐβάστασεν . ἀντὶ τοῦ ἐδοκίμασε. [πάσας δ’ ἰδέας ἐξήτασε, πάντα δ’ ἐβάστασε φρενί.] Ἔβασεν . ἀντὶ τοῦ ἔκραξεν. Ἔβασον . ἔασον, συγχώρησον. οὕτως Συρακούσιοι καὶ Λάκωνες. γέγονε δὲ κατὰ πλεονασμὸν τοῦ β. τὸ γὰρ ἔασον, ἔβασον, καὶ τὸ ἔαται, ἔβαται, καὶ τὸ ἔα, ἔβα. Ἐβεβαίωσας . ἐφανέρωσας. Ἐβίωσας . ἔζησας. Ἔβλω . ἔδωκε, διέσπασεν. Ἐβόμβησεν . ἤχησεν. Ἐβουλιμίασαν . λίαν ἐπείνασαν. Ἐβόησεν . ἐφώνησεν. Ἐβόων . ἔκραζον. Ἐβληχῶντο . ἐπὶ τῶν προβάτων λέγουσιν. Ἔβριξαν . μετὰ τροφὴν ἐκοιμήθησαν. Ἐβριάζοντο . ηὐφραίνοντο. Ἐβραγχίασεν . [ἐκοπίασεν.] ### epsilon 596 [ Ἔβρασεν . ἐκ τῆς θαλάσσης εἰς τὴν γῆν ἔῤῥιψεν.] [ Ἐβρόμησεν . ἤχησεν.] ἐβρόντησεν. Ἐβύνουν . ἐπλήρουν, ἔφραττον. [Ἀριστοφάνης· χρυσίῳ τούτων ἐβύνουν τὸ στόμα.] Ἑβδομηκοντάκις ἑπτά . [τοῦτο οὐκ ἀριθμὸν τίθησι.] Τὸ Ε μετὰ τοῦ Γ. (Ἀρσενικόν.) Ἔγγυος . ὁ ἐγγυητής. Ἐγγύθετος . ὁ προσεδρεύων τόπος. Ἐγγλωττογάστωρ . ὁ ἐκ τοῦ λέγειν ζῶν. πεποίηται ἡ λέξις παρὰ τὸ διὰ γλώσσης καὶ διὰ λόγων τρέφεσθαι. Ἔγγονος . ὁ υἱός. ἔκγονος δὲ ὁ τοῦ υἱοῦ υἱός. [καὶ Ὅμηρος· υἱός θ’ υἱωνός τε Διὸς νεφεληγερέταο.] Ἐγήγαρτος καὶ ἐγήχαρτος . ὁ ἐπίχαρις. ### epsilon 597 Ἐγκέφαλος . [παρὰ τὸ ἐγκεῖσθαι τῇ κεφαλῇ καὶ τὸ κέρας· ἢ] παρὰ τὸ ἐγκεῖσθαι τὰ φάη. ἢ ἐγκράνιος διὰ τὸ ἐγκεῖσθαι ἰδιώτερον τῷ κρανίῳ. Ἐγκρυφίας . ὁ ἐν σποδιᾷ γενόμενος ἄρτος. * Ἐγκτός . ὁ ζωγράφος. * Ἐγκρατής . ὁ ταῖς φαύλαις ἐπιθυμίαις λόγῳ μὴ ἀκολουθῶν. ἐγκρατὴς λέγεται οὐ κατ’ ἀπάθειαν, ἀλλὰ διὰ τὸ πάσχειν μὲν, μὴ ἄγεσθαι δὲ ὑπὸ τῶν παθῶν. καὶ ἐγκρατὴς καὶ ἐπικρατέστερος. Ἐγκαρσίχολοι . ὀξύχολοι. κεκραμένην χολὴν ἐν τῇ κεφαλῇ ἔχοντες. οἱ γὰρ ἰχθύες ἐπὶ τὴν κεφαλὴν τὴν χολὴν ἔχουσιν. ἐκ τοῦ ῥητορικοῦ ἡ λέξις. Ἐγκυσίχωλος . εἴρηται παρὰ τὸν κύσον. ὁ ἀπὸ τοῦ κύσου χωλὸς, καὶ τῆς κοτύλης. κύσον γὰρ εἰώθασιν οἱ κωμικοὶ καὶ τὸν πρωκτὸν κα‐ ### epsilon 598 λεῖν, περὶ ὃν ἡ κοτύλη ἔστι. ἐκ τοῦ ῥητορικοῦ ἡ λέξις. Ἐγκάθετος . κατάσκοπος, ὁ ἐνεδρευτής. Ἔγκριτος . ἐκλελεγμένος. Ἐγκοπεύς . τὸ ἐργαλεῖον. Ἐγκέλευστοι . μετὰ προστάξεως. οἱ δὲ ὑπὸ Κύρου ἐγκέλευστοι. Ἐγκταί . οἱ διαγράφοντες τοὺς τοίχους ζωγράφοι. Ἐγχέσπαλοι . πολεμικοί. ἔσειον γὰρ τοὺς κοντοὺς πρὸ τῆς ἀφέσεως, μήποτε ἄρα εἶεν κλασθέντες. Ἐγχεσίμωρος . πολεμιστής. [ὁ κακοπαθῶν τῷ ἔγχει καὶ τῷ δόρατι.] [ Ἐγχειγάστωρ . ὁ διὰ τοῦ δόρατος ζῶν.] Ἐγχείμαργος . πολεμικὸς, ὁ μαινόμενος τῷ δόρατι. Ἐγχειρογάστορες . οἱ ἀπὸ χειρῶν ζῶντες. ### epsilon 599 Ἔγγυος . μεσίτης. Ἀπόστολος· κατὰ τοσοῦτον κρείττονος διαθήκης γέγονεν ἔγγυος Ἰησοῦς. (Θηλυκόν.) Ἐγγαστρίμυθοι . αὗται γυναῖκες ἦσαν, αἵτινες τὰς τῶν θνησκόντων ψυχὰς ἐξεκαλοῦντο. μιᾷ δὲ αὐτῶν ἐχρήσατο Σαοὺλ, ἥτις ἐξεκαλέσατο τὴν ψυχὴν Σαμουὴλ τοῦ προφήτου. Ἔγγειον . χέρσον, ξηράν. Ἐγγρεκύδοιμος . ἡ ἐγείρουσα κύδοιμον καὶ θόρυβον τοῖς ἐναντίοις. Ἐγγύη . ἡ ἀσφαλὴς ἀντιποίησις καὶ σταθηρά· ἢ ἡ περὶ τινὸς ἀναδοχή. [ἀπὸ τοῦ γῆ, γύη καὶ ἐγγύη· καὶ γὰρ ἡ γῆ τῶν ἄλλων στοιχείων παγιωτέρα.] Ἐγγυητή . γυνὴ ἡ μεμνηστευμένη. [Προκόπιος· ἡ δὲ ἐγγυητὴ ὕστερον Βελισαρίῳ γυνὴ γέγονεν ἤδη παίδων μήτηρ πολλῶν.] Ἐγγυθήκη . σκεῦός τι, πρὸς τὸ κρατῆρας ἢ λέβητας ἢ τὶ τοιοῦτον οὐκ ἀλλότριον ἐπικεῖσθαι ἐπιτήδειον εἶναι. Ἐγγώνιος . ἡ μὴ στρογγύλη καὶ μὴ ἄγαν περιφερής. [ἐν τῷ συνδείπνῳ τῷ τοῦ Μαικήνα τράπεζα ἐγγώνιος ἦν ὑπὸ τῇ κλισίᾳ.] Ἐγκληματικαὶ δίκαι . αἱ εἰς τὴν οἰκείαν κατάστασιν τὸν κατηγορούμενον ζημιῶσαι, οἷον ἔκπτωσιν ἱερωσύνης. ### epsilon 600 Ἔγκλητος . ἡ ἐπὶ σύνοδον παραίτησις. Ἔγκλισιν . Ἀναξαγόρας φησίν· ὥστε κατὰ κορυφὸν τῆς γῆς τὸν ἀεὶ φαινόμενον εἶναι πόλον, ὕστερον δὲ τὴν ἔγκλισιν λαβεῖν· τουτέστι τὴν τροπήν. Ἔγκλισις . βούλημα ψυχῆς διὰ φωνῆς σημαινόμενον. οἷον· ὁριστικόν· προστακτικόν· ὑποτακτικόν· εὐκτικόν. ἡ γὰρ ἀπαρέμφατος οὐκ ἔστι κυρίως ἔγκλισις, ἀλλὰ καταχρηστικῶς διὰ τὸ μὴ ἔχειν πρόσωπα. Ἐγκύκλιος . ἡ γραμματική· ἡ ποιητική· ἡ ῥητορική· ἡ φιλοσοφία· ἡ μαθηματική· καὶ ἁπλῶς πᾶσα τέχνη καὶ ἐπιστήμη, διὰ τὸ περιϊέναι ταῦτα τοὺς σοφοὺς ὡς διά τινος κύκλου. [λέγεται δὲ καὶ ἡ ἐτήσιος χρημάτων δόσις. καὶ ἐγκυκλίας λειτουργίας, τὰ καθ’ ἕκαστον ἐνιαυτόν.] κύκλος γὰρ ὁ ἐνιαυτός· ἀπὸ τοῦ εἰσκυκλεῖσθαι τῇ τῶν ἡμερῶν περιόδῳ. Ἐγκράτεια . ἡ τῶν κακῶν ἀποχή. ἢ διάθεσις ἀνυπέρβατος τῶν κατ’ ὀρθὸν λόγων. ἢ ἕξις ἀήττητος ἡδονῶν. ἐγκράτεια δὲ σωφροσύνης διαφέρει. ἡ μὲν γὰρ σωφροσύνη ἠρεμαίας ἔχει τὰς ἐπιθυμίας· ἡ δὲ ἐγκράτεια σφοδράς. Ἐγκρίς . γλύκασμα ἐξ ἐλαίου ὑδαρές. Ἔγκρισις . ἱερὸς ἀγών. ### epsilon 601 Ἐγκοπή . ἔνεδρον. ἐμπόδιον. Ἐγκονίδες . αἱ ὑπηρέτιδες. [ἀπὸ τοῦ κονῶ τὸ ἐνεργῶ. τινὲς καὶ τὸ ἐγκόμαι λέγουσι τὸ αὐτὸ σημαίνειν.] Ἐγκαινίδες . μέρος τὶ τοῦ πλοίου. ξύλα ἰθυτενῆ, καθάπου ζυγά. καὶ ἐγκαινίδας ὕπερθεν κατὰ τὸ ἐγκάρσιον ἐνθέντες. Ἐγκύμονος . ἐγκύου οὔσης. καὶ ἔγκυος γυνή. Ἔγχελυς . τὸ ἑνικόν. τὸ δὲ πληθυντικὸν ἐγχέλυες, παρὰ τοῖς Ἀττικοῖς ἐγχέλεις. [Ἀριστοφάνης· ὥσπερ οἱ τὰς ἐγχέλεις θηρώμενοι πέπονθας. καὶ πάλιν· οὐδὲ χαίρω βατίσιν οὐδ’ ἐγχέλεσιν. εὗρον δὲ καὶ τὸ ἔγχελυς ἀττικῶς· εὗρον δὲ καὶ τὸ ἔγχελις διὰ τοῦ ἰῶτα παρὰ Βοιωτοῖς.] καὶ αἱ πτώσεις ἐγχέλεων, ἐγχέλεσιν. Εὔπολις· τὸ σῶμ’ ἔχουσι λεῖον ὥσπερ ἔγχελυς. ### epsilon 602 Ἐγχυτρίστριαι . αἱ τὰς χοὰς τοῖς τετελευτηκόσιν ἐπιφέρουσαι. ἔλεγον δὲ καὶ τὸ βάψαι καταχυτρίσαι· ὡς Ἀριστοφάνης. ἐγχυτρίστριαι καὶ ὅσαι τοὺς ἐναγεῖς καθαίρουσιν αἷμα ἐπιχέουσαι ἱερείου. καὶ τὰς θρηνητρίας. ἔτι γε μὴν καὶ τὰς μαίας τὰς ἐκτιθείσας ἐν χύτραις τὰ βρέφη. [καὶ ἐγχυτρίζειν τὸ ἀποκτείνειν ἐπὶ τῶν ἐν χύτραις ἐκτιθεμένων τὰ βρέφη.] Ἔγεστα . πολεμικὸν μηχάνημα, ἐκ λίθων καὶ ξύλων καὶ χοὸς ἐγειρόμενον. Ἐγκίσσωσις . ἡ ὄχευσις. τοῦ Ψελλοῦ· ἐγκίσσωσις ἡ ὄχευσις· ἡ σύλληψις δὲ πλέον. (Οὐδέτερον.) Ἔγγυον . τὸ ἀσφαλές. ἔγγιον δὲ, τὸ ἐγγύτερον, ι . ἔγγυον δὲ καὶ ἔγγιστα οὐ λέγουσιν, ἀλλ’ ἐγγυτέρω καὶ ἐγγύτατα. Ἐγκύκλιον . καθολικὸν ἢ ἁπανταχοῦ. ### epsilon 603 Ἔγκυκλον . ἱμάτιον. [Ἀριστοφάνης· τὸ ἔγκυκλον τουτὶ κατατιθεῖσαν.] Ἐγκύρτια . τὰ ἐν τοῖς κύρτοις ἐνυφάσματα. Ἔγκαφος . τὸ ἐλάχιστον. [Εὔπολις· οὔτ’ ἂρ λέλειπται τῶν ἐμῶν οὐδ’ ἔγκαφος. παρὰ τὸ ἐγκάπτω, ἔγκαφος, τὸ μὴ δὲ ἐγκάψαι ἀρκοῦν.] Ἔγκαρπον . τὸ ἔγκυον. Ἐγκάρδιον . τὸ μεγάλως δεινὸν καὶ ἁπτόμενον τῆς καρδίας. ἢ τὸ κρύφιον, ἢ τὸ ἐξ ἰσχυρᾶς διαθέσεως. Ἔγκασιν . ἐγκάτοις. ἀπὸ τοῦ καταχέειν τὴν τροφήν. λέγει δὲ καὶ τὸ ἧπαρ καὶ τὸν σπλῆνα παρὰ τὸν πνεύμονα. [ἔντερον δὲ, οὐκ ἔγκατον. τὸ δὲ ἔντερον, οἷον ἕτερον καὶ οὐχ ὅμοιον. ἢ παρὰ τὸ ἐντὸς κεῖσθαι τῶν μελῶν. ἐγκάτοισι, καὶ ἀποβολῇ τῆς τοι συλλαβῆς ἔγκασιν. οὐκ ἔστι δὲ συγκοπὴ, μάχεται γὰρ ἐπεκτάσει συγκοπή· ἐναντίον γάρ. ἄμεινον οὖν μεταπλασμὸν λέγειν· ἔστι γὰρ ἐγκάτοισι καὶ κατὰ μεταπλασμὸν ἔγκασιν, ὡς ἄστροις ἄστρασιν. οὕτως Ἡρωδιανὸς ἐν τοῖς περὶ παθητικοῦ.] Ἐγκάρσιον . πλάγιον. ### epsilon 604 Ἔγκομμα . τὸ πρόσκομμα. Ἐγκώπαια . τὰ περιδέῤῥαια. Ἐγκαίνια . ἑορτὴ, καθ’ ἣν ἐκαινουργήθη τι. Ἐγκαταλείμματα . τὰ εὐαπομένοντα. καὶ ἐγκατάλειμμα ἤτοι τὸ μνημόσυνον. τοῦτο δὲ διττόν ἐστιν, ἢ ἐν παιδοποιΐᾳ ἢ ἐν ἀγαθοεργίᾳ. Ἐγκώμιον . παρὰ τὸ ἐν τῇ κώμῃ ᾄδεσθαι. κώμας γὰρ ἔλεγον οἱ παλαιοὶ τοὺς στενωποὺς καὶ τὰ ἄμφοδα· ἤρχοντο γὰρ τῇ νυκτὶ, οἵτινες παρά τινων μεγιστάνων ἐβλάβησαν, καὶ εἰς τὰς ἀμφόδους ἱστάμενοι ἐκακολόγουν καὶ ὕβριζον τὸν ἀδικοῦντα. * Ἐγχειρίδιον . τμητικὸν ὄργανον. Ἔγχος . τὸ δόρυ. καὶ ἔγχεα. καὶ Ὅμηρος· ἔγχος ἔχ’ ἑνδεκάπηχυ—. Ἐγχώριον . οἰκεῖον. ἀλλὰ κατὰ τὰ τῶν ἐγχωρίων ἀνθρώπων ἤθη κάλλιστα γινώσκουσιν. † Ἔγχωρα . ἐντόπια.† Ἐγώγιον καὶ ὠγύγιον . τὸ ἀρχαῖον. Ἐγκύκλιον . καθολικόν. ἀλλ’ ἦν ἐγκύκλιον αὐτῷ καὶ πρόχειρον τὸ τὰ τοιαῦτα ἁμαρτάνειν. ### epsilon 605 (1t) (Ῥῆμα.) [ Ἐγρήγορα χρὴ λέγειν, οὐ γρήγορα .] Ἐγαργάλιζον . ὑπέσαινον, ἐκίνουν. Ἐγανώθη . εὐφράνθη, ἐχάρη. Ὅμηρος· —γάννυται δὲ φρένα ποιμήν. Ἐγγλωττοτυπεῖν . τὴν γλῶτταν ψοφεῖν, καὶ τὰ κατορθώματα σεμνολογεῖν, καὶ ἀεὶ ἐπὶ τῆς γλώττης ἔχειν. Ἐγγυήσασθαι . μνηστεύσασθαι. Ἐγγυωμένη . ἀσφαλιζομένη. [Πισίδης· νῦν πανσέληνος ἡ σελήνη λαμπέτω· τοῦ Χοσρόου λύοντος ἐγγυωμένη, πέρσας τὸ λοιπὸν μὴ θεουργεῖν τὴν κτίσιν.] Ἐγγυῶ . ἐκδίδωμι. [ Ἐγγυώμεθα . ἀντιφωνούμεθα.] [ Ἐγγεγυμνασμένον .] οἱονεὶ φανερὸν καὶ δεδοκιμασμένον. [ Ἐγγελῴη . γελάσοι.] Ἐγεγήθει . ἔχαιρεν. Ἐγείρου χρὴ λέγειν, οὐχὶ ἔγειραι, εἰ μή τις προτίθησι τὸ σαυτόν· ἔγειρε δὲ τὸν λίθον, ψιλόν. Ἐγερθῆναι ἐξ ὕπνου . ἀναστῆναι τῷ σώματι. [Εὔπολις· τίς οὐκ ἐξεγείρας μ’ ἐστὴν οἰμώξει μακρά· ὅτι ἢ μ’ ἀνέστης’ ὠμόϋπνον.] λέγουσι ### epsilon 606 δὲ καὶ ἐπεγεῖραι καὶ ἐπεγερθῆναι. ἡ θεράπαινα ἐπεγείρασά με. Ἐγηγερμένος . διανιστάμενος. Ἐγγυαλίξαι . τὸ εἰς χεῖρας παρασχεῖν. παρὰ τὸ γῶ τὸ χωρῶ καὶ λαμβάνω, ὅθεν καὶ γωρυτὸς, ὁ δεχόμενος τὰ ῥυτὰ, ἤτοι τὰ τόξα. γύω ῥῆμα, ἀφ’ οὗ καὶ γύαι αἱ χεῖρες, ἃς πρὸς τὸ λαβεῖν καὶ συνέχειν ἡ φύσις ἐδημιούργησεν. [ἕτερον παράγωγον γυΐζω, καὶ ἐν συνθέσει καὶ κατὰ πλεονασμὸν τῆς αλ συλλαβῆς γέγονεν ἐγγυαλίζω.] Ἐγγείνονται . γεννῶνται. οἷον· —κατὰ χαλκοτύπους ὠτειλὰς Εὐλὰς ἐγγείνονται— γείνω τὸ γεννῶ, γείνονται καὶ ἐγγείνονται. Ἐγκατέσκηψαν . ἐφώρμησαν, ἐπέδραμον. ἐπεδράξαντο. τὰ Αἰγυπτίων κακὰ ἐν τῇ Ἀλεξανδρείᾳ πόλει ἐγκατέσκηψε καὶ τῇ Ῥώμῃ. οὕτως φησὶν Οὐάρων. Ἐγκατειλημμένην . ληφθεῖσαν. Ἐγκατειλεγμένος . τεταγμένος. [ Ἐγκατελέγησαν . ᾠκοδομήθησαν. ἐγκατελέγησαν λίθοι. αἱμασιάς τε λέγων.] [ Ἐγκανάξαι . ἐνσεῖσαι. ἐγχέαι. πεποίηται δὲ ἡ λέξις. Ἀριστοφάνης· ### epsilon 607 ἴθι νῦν ἄκρατον ἐγκάναξόν μοι πολύν· ἕλκυσον· ἐκρόφησον· ἔκπιε. παρὰ τὸ κανοῦν. ἤτοι ἐγχέαι. οἱ δὲ στρατιῶται ἐπὶ τοῦ θορύβου τάττουσι τὴν λέξιν. παρὰ τὴν καναχὴν, ὃ σημαίνει τὸν κτύπον. ἐγκανάξαι οὖν τὸ ἐγχέαι μετὰ ψόφου, ὅ ἐστι πολὺ, ὥστε καὶ ἠχεῖν καὶ θορυβεῖν.] * Ἐγκύρσαι . ἐντυχεῖν. * Ἐγκαθίζουσα . ἐνεδρεύουσα. καὶ ἐγκάθηται ἀντὶ τοῦ ἐνεδρεύει. Ἐγκαθιέμενοι . ἀφιέντες. Ἐγκαλλωπισαμένου . ἐναβρυνομένου. Ἐγκαθειργνύντες . ἐναποκλείοντες. ἢ καὶ κωλύοντες. Ἐγκαυχᾷ . μεγαλαφρονῇ. Ἐγκαλύπτεται . ὑποστέλλεται, αἰσχύνεται. Ἐγκεκαυμένη . ἐζωγραφημένη. ἐπεὶ καὶ ἐγκταὶ λέγονται οἱ ζωγράφοι, οἱ διαγράφοντες τοὺς τοίχους. ἴσως παρὰ τὸ κῶ τὸ κοιλαίνω. Ἐγκεκοισυρωμένος . ὁ ὑπερηφανευόμενος. Ἐγκεκορδυλημένος . ἐγκεκαλυμμένος, ἐντετυλιγμένος καὶ συνεστραμμένος, ὥστε μηδ’ ἀνθρώπου σχῆμα δηλοῦν. οὕτως Ἀριστοφάνης κέχρηται τῇ λέξει. παρὰ τὴν κορδύλην, ἥτις ### epsilon 608 ἐστὶν οἴδημα τῆς κεφαλῆς ὑπὸ πληγῆς γενόμενον. εἴρηται γὰρ παρὰ τὸ κάρα. καὶ γὰρ κορδύλην λέγουσιν οἱ Κύπριοι τὸ ἐνείλημμα τῆς κεφαλῆς, ὅπερ Ἀθηναῖοι κρωβύλην καλοῦσι, Πέρσαι δὲ κίδαριν. ῥητορικὴ ἡ λέξις. [ Ἐγκεκύκλησαι . ἀνέστρεψαι. Ἀριστοφάνης· οὐκ οἶδ’ ὅπη ἐγκεκύκλησαι.] Ἐγκεντρωθείς . ἀσφαλισθείς. Ἐγκέχοδα . διὰ φόβον τινὰ ἔχεσα. [ἀπεπάτησα.] Ἐγκονεῖν . τὸ σπεύδειν, τὸ ἐνεργεῖν. ἀπὸ τοῦ κόνις κονῶ καὶ ἐγκονῶ· οἱ γὰρ ἐπειγόμενοι τὶ πράττειν κατὰ [τὸν] δρόμον ἐγείρουσι κόνιν. Ἔγκειται . ἐπίκειται. Ἐγκισσῶσιν . ἐπιθυμοῦσι συλλαμβάνειν. Ἐγκομβώσασθαι . στολίσασθαι. [ Ἐγκουλεήσατο . καθῆκεν εἰς τὸν κουλεὸν τὸ ξίφος.] Ἐγκιλικίζεται . [κακοηθεύεται.] κακοποιεῖ. τοιοῦτοι γὰρ οἱ Κίλικες. Ἐγκωμιάζει . ἐπαινεῖ, δοξάζει. Ἐγκραγών . λόγοις ἐξαναστὰς, λοιδορησάμενος. συντάσσεται δὲ μετὰ δοτικῆς. [ Ἐγκραγγάνειν . ἐμβοᾷν.] ### epsilon 609 Ἐγκρίνει . συντάττει. οὔτι που τοὺς μὲν ἐγκρίνει, τοὺς δὲ ἀποκρίνει. Ἐγκυρῆσαι . ἐντυχεῖν. οὕτως Κρατῖνος. Ἐγλιξάμην . ἐπεθύμησα. οὕτω Πλάτων. Ἔγνω . ἀντὶ τοῦ ἔκρινεν. ἔγνω οὖν ὁ βασιλεὺς αὐτοὺς ἀδικεῖν. καὶ ἔγνωσαν ἀντὶ τοῦ ἔκριναν. καὶ τὸν Μάγκινον τοῖς Νομαντίνοις ἐκδοθῆναι ἔγνωσαν. Ἐγνωμάτευεν . ἀντὶ τοῦ βουλὰς ἐδίδου καὶ γνώμας. ὁ δὲ ἐγνωμάτευε, πάντη ἀξύμφορον εἶναι Πέρσαις φιλίαν θέσθαι, ὡς πρὸς Τούρκους. Ἐγνωσμένον . βεβουλευμένον. ὁ δὲ φράζει, καὶ ἐγνωσμένον αὐτῷ εἴη. ἢ κεκριμένον. ἐγνωσμένον δὲ εἶναι σφίσιν, ἐπειδὰν ἐλάσωσιν αὐτοὺς οἱ Μαυρούσιοι. Ἐγρηγορώς . ἄγρυπνος διατελῶν. Ἐγρήγορα χρὴ λέγειν, οὐ γρήγορα . καὶ τὰ παρελυληθότα ἐγρηγόρει καὶ ἐγρηγόρεσαν. φησὶν ὁ κωμικός· ἕως διέλαμψεν ἡμέρα ἐγρηγόρησεν. ### epsilon 610 καὶ τὸ προστακτικὸν ἐγρήγορθι. [καὶ τὸ ὑποτακτικὸν, ἐὰν ἐγρηγόρῃ. παροξυτονοῦντες λέγουσιν.] Ἐγχανών . καταγελάσας. Ἀριστοφάνης· οὐδ’ ἐγχανὼν τεθνήξει. Ἔγχει . ἔμβαλε. Ἐγχεῖν . ἐγκεράσαι ἢ [ἀντὶ τοῦ] σπεῖσαι. Ξενοφῶν· ὁ δὲ τοῖς νεανίσκοις ἐγχεῖν ἐκέλευσεν. Ἐγχρίπτω . πλησιάζω, προσεγγίζω. καὶ ἐγχριφθεῖσα. [ Ἐγχρίψαι . ἐμπεσεῖν· παραπολαῦσαι. παρ’ Ἡροδότῳ.] Ἐγχυτρίζειν . ἀποκτείνειν. ἐπὶ τῶν ἐν χύτραις ἐκτιθεμένων βρεφῶν. ῥητορικὴ ἡ λέξις. [ Ἔγρετο . ἀπὸ τοῦ ἐγείρετο, κατὰ συγκοπήν.] [ Ἐγρήγορθα . ἰστέον, ὅτι τὸ ἐγρήγορθα ἀπὸ τοῦ ἐγείρω. ὁ παρακείμενος ἤγερκα, ἤγορα, καὶ ὁ ἀττικὸς ἐγρήγορα καὶ πλεονασμῷ τοῦ ρ καὶ ἐπενθέσει τοῦ θ ἐγρήγορθα.] ### epsilon 611 [ Ἐγρηγορῶ . ἀπὸ τοῦ ἐγείρω, ἤγερκα, καὶ ὁ μέσος ἤγερα, καὶ τροπῇ τοῦ ε εἰς ο καὶ πλεονασμῷ τοῦ ε ἐγρήγορα. ἀπὸ δὲ τοῦ ἐγρήγορα καὶ ἀπὸ τοῦ ἐγείρω κατὰ συγκοπὴν ἔγρω. Ἡρωδιανὸς περὶ παθῶν.] [ Ἐγῷδα . ἐγὼ γινώσκω. ἐγῷδα τοῦτον καὶ διέσκεμμαι πάλαι ἄνθρωπον ἀγριοποιόν.] [ Ἐγῷμαι . ἐγὼ οἶμαι, καὶ κατὰ κρᾶσιν ἐγῷμαι. καὶ ἔγωγε οἶμαι ἀντὶ τοῦ ἐγὼ οἶμαι. κατὰ πέντε τρόπους διαιρεῖται σύνθεσις ἀπὸ συνθέσεως· κατὰ τόνον· κατὰ γραφήν· κατὰ πνεῦμα· κατὰ εἰσβολὴν μορίου· κατὰ διάλεκτον. κατὰ τόνον, ὥσπερ τὸ πάροδος· κατὰ γραφὴν, ὥσπερ τρισχίλιοι· κατὰ πνεῦμα, ὡς ἔνεστι καὶ ἔξεστι· κατὰ εἰσβολὴν μορίου, ὡς τὸ, ὡσεὶ χνοῦς· κατὰ διάλεκτον, ὥσπερ ἔγωγε. Ἰστέον, ὅτι οἱ Ἀθηναῖοι τὸ ἐγὼ ἔγωγε λέγουσι· καὶ ἔστιν ἓν μέρος λόγου. εἰ γὰρ ἦσαν δύο μέρη λόγου, ἐγώ γε ἤμελλεν εἶναι. πᾶσα γὰρ λέξις ὀξυτόνως ἐπιφερομένη ἐγκλιτικῶς φυλάσσει τὴν ὀξεῖαν τάσιν· οἷον σοφὸς, σοφός γε, καλὸς, καλός γε, ψευδὴς, ψευδής γε· οὕτως οὖν ἐγὼ, ἐγώ γε· ἀλλὰ μὴν ἔγωγε ἐστὶ προπαροξυτόνως καὶ δηλοῖ, ὡς ἓν μέρος λόγου ἐστὶ τῆς γε ἐπεκτάσεως οὔσης.] Ἐγκρῖναι . ἀντὶ τοῦ συναριθμῆσαι. καὶ ὁ Ἀπόστολος· οὐ γὰρ τολμῶμεν ἐγκρῖναι, ἢ συγκρῖναι ἑαυτοὺς τισί. τὸ δὲ συγκρίναι ἀντὶ τοῦ παραθεῖναι. ὡς ἀλαζόνας κωμῳδεῖ αὐτούς· κατ’ εἰρωνείαν γὰρ ὁ λόγος. ### epsilon 612 (1t) (Ἐπίῤῥημα.) Ἐγγύς . πλησίον. παρὰ τὴν γύην τὴν γῆν καὶ τὴν ἐν πρόθεσιν γίνεται ἐγγὺς ἐπίῤῥημα. ὡς ἄν τις εἴποι ἐν γῇ, ἧς οὐδὲν τῶν ἄλλων στοιχείων πλησιέστερον ἀνθρώπῳ χερσαίῳ ὄντι. Ἐγγυτί . ἀντὶ τοῦ ἐγγύς. οὕτως Καλλίμαχος. Τὸ Ε μετὰ τοῦ Δ. (Ἀρσενικόν.) Ἐδέατρος . ὁ ἐπιστάτης τῆς ὅλης διακονίας καὶ παρασκευῆς. Ἐδεσηνός . τοπικός. Ἐδνωτής . κηδεστὴς, πενθερός. ἀπὸ τοῦ διδόναι ἔδνα, ἤτοι ἐξώπροικα. ἐκ τοῦ ἥδω τὸ εὐφραίνομαι ἔδνα. ἔδνα δὲ λέγει τὰ πρὸ τοῦ γάμου διδόμενα τῇ νύμφῃ. παρὰ τὸ ἥδω, τὸ εὐφραίνομαι, ἡδανὸν καὶ ἐν συγκοπῇ καὶ συστολῇ τοῦ η εἰς ε ἔδνον, ἥδονται γὰρ τούτοις αἱ νύμφαι. ἢ παρὰ τὸ ἕζω ἕδανον καὶ κατὰ συγκοπὴν ἔδνον, τὸ αἴτιον τοῦ παρέζεσθαι καὶ παραμένειν τὴν νύμφην τῷ νυμφίῳ. οὕτως Ὦρος ὁ Μιλήσιος. Ἐδός . ὁ φάγος, ὁ λαίμαργος. ἐκ τοῦ ἔδω τὸ ἐσθίω. † Ἐδοῦοι . ὄνομα ἔθνους.† † Ἐδρηστὴς ἢ ἐδρίτης . ὁ ἱκέτης. ἀπὸ τοῦ καταφεύγειν ἐπὶ τὴν ἑστίαν.† Ἑδραῖος . σταθηρὸς, ἀσάλευτος, ἀκλόνητος. Ἐδώμ . τόπος. ἑρμηνεύεται δὲ θερμασία. (Θηλυκόν.) Ἔδεσσα . πόλις. αἰδέσιος δὲ ὁ αἰδοῦς ἄξιος, δίφθογγον. ### epsilon 613 Ἐδέμ . τρυφὴ ἑρμηνεύεται. Ἐδητύς . ἡ βρῶσις. ἐδῶ, ἐδήσω, ἐδητύς. εἰ γὰρ ἦν ἐκ τοῦ ἔδω, ὥσπερ γράφω, γραπτὺς, πράσσω, πρακτύς. [καὶ ἔδω, ἐστὸν ὤφειλεν εἶναι, οὐχὶ ἐδεστόν. οὕτως Φίλων.] [ Ἐδναία . ἡ καθέδρα.] Ἕδρα . ἡ στάσις, ἡ καθέδρα. ἔδρα καὶ ὁ σφιγκτὴρ τῶν ἀνθρώπων. καὶ τοῦτο φησὶν ὁ προφήτης· καὶ ἐπάταξεν τοὺς ἐχθροὺς αὐτοῦ εἰς τὰ ὀπίσω· ὅπέρ ἐστι τὸ τῆς ἕδρας πάθος. ὥσπερ αἴθρω, αἴθρα, οὕτως ἕζω, ἕδρα, ἐν ᾗ καθήμεθα καὶ δι’ ἧς καθήμεθα. παρ’ αὐτὸ καὶ ἔνεδρα, ἐγκαθίζοντες γὰρ λοχῶσιν. Ἐδωδή . ἡ τροφή. παρὰ τὸ ἔδω, ἔδη, καὶ κατὰ ἀναδιπλασιασμὸν ἐδωδή. (Οὐδέτερον.) Ἔδαφος . ἡ γῆ. ἕδος δὲ τὸ ἔδαφος καὶ ὁ ἱερὸς ναὸς δασύνεται. τό τε τῆς τύχης ἔδος τὸ πάτριον προσκυνήσας τὴν ἐπάνοδον αἰτεῖ. Ἐδανόν . ἡδὺ, εὐῶδες. ἀμβροσίῳ ἐδανῷ. παρὰ τὸ ἥδω, τὸ εὐφραίνομαι, ἡδανὸν καὶ ἐν συστολῇ ἐδανόν. Ἐδέσματα . βρώματα. Ἐδεστά . τὰ τρωγόμενα. [ Ἔδεθλον . τὸ ἕδρασμα.] Ἔδικτα . τὰ διατάγματα. ### epsilon 614 [ Ἐδίππιον . τόπος.] [ Ἔδνα . τὰ πρὸ γάμου διδόμενα ταῖς νύμφαις δῶρα, ἅτινα καὶ ἐξώπροικα λέγομεν.] Ἐδωδίμων . βρωσίμων. Ἐδώλια . αἱ καθέδραι. κυρίως δὲ τὰ τῆς νεὼς ζυγὰ, ἐν οἷς κάθηνται οἱ κωπηλάται. παρὰ τὸ ἕζω δωρικῶς ἑδώλιον. ἐξ αὐτοῦ καὶ ἑδοῦμαι καὶ καθεδοῦμαι. Ε τὸ στοιχεῖον. παρὰ τὴν ἐπέκτασιν τὴν εἰς μέσον καὶ κυκλοτερῆ. τὸ μὲν γὰρ κυκλοτερὲς καὶ πέριξ τοῦ ὄντος αἰῶνος μιμεῖται τὰ πέριξ· τὸ δὲ εἰς μέσον μακρὰν ἔχον τὴν ἔκτασιν τοῦ αἰῶνος. (Ῥῆμα.) Ἐδαφιεῖ . προσράξει, προσκρούσει. [ Ἐδάϊσεν . ἐμέρισεν.] Ἔδαισεν . εὐώχησεν. Ἐδαίννυτο . εὐωχεῖτο. Ἐδέδμητο . ἐδαμάζετο. ἀπὸ τοῦ δέμω, ἐδεδέμητο καὶ ἐδέδμητο. Ἐδεύετο . ἐνδεὴς ἐγένετο. γράφεται καὶ ἀντὶ τοῦ ἐκορέννυτο καὶ εὐφραίνετο ἢ καὶ ἐβρέχετο. δεύω γὰρ τὸ βρέχω, ἢ καὶ τὸ στερίσκω. τοῦτο τὸ δεύω παρὰ τὸ δέω. —οὐδέ τι θυμὸς ἐδεύετο— [ Ἐδεύησεν . ἀπὸ τοῦ δέω, δεήσω, ἐδέησε, καὶ πλεονασμῷ τοῦ υ ἐδεύησεν. οὕτως Ἡρωδιανὸς περὶ πάθους.] ### epsilon 615 Ἐδέκαζεν . ἐδωροδόκει. Ἐδεδίεσαν . ἐφοβήθησαν. καὶ ἐδεδίζειν. Ἐδεδίσκετο . ἐξεφόβει. Ἐδεῖτο . ἔχρῃζεν. Ἐδείναζον . δεινῶς ἔφερον, ἢ ἐκακολόγουν. Ἐδείματο . ᾠκοδόμησεν. Ἐδεινολόγουν . ἐσχετλίαζον. ἀντὶ τοῦ δεινὰ πεπονθέναι ἔλεγον. Ἐδεῖτο . ἐδεσμεῖτο. Ἔδειραν . ἀντὶ τοῦ ἔτυψαν, δίφθογγον. ἔδηραν δὲ ἀντὶ τοῦ ἐξέδηραν, η . Ἐδειμάτουν . ἐξεφόβουν. Ἔδεισα . ἀντὶ τοῦ ἐφοβήθην. Ἔδδεισεν . ἐφοβήθη. ἀπὸ τοῦ δέω, δείσω, ἔδεισα καὶ πλεονασμῷ τοῦ δ ἔδδεισα. ἢ ἀπὸ τοῦ δείδω. —ἔδδεισε δ’ ὁ γέρων καὶ ἐπείθετο μύθῳ. [ Ἐδείδισαν . δειδίω, ὁ μέσος παρακείμενος δείδια, ἐδειδίειν, ἐδειδίεισαν, καὶ κατὰ συγκοπὴν ἐδείδισαν.] Ἐδηλήσαντο . ἔβλαψαν. ἀπὸ τοῦ δηλῶ, δηλήσω, ἐδήλησα καὶ ἐδηλήσαντο. καρπὸν ἐδηλήσαντο. [ Ἐδήδαται . ἀντὶ τοῦ ἤσθιον. εἰ μὲν διὰ τοῦ α , ὡς Ἀρίσταρχος καὶ ἄλλοι, ἐστὶ πληθυντικόν. οἷον· ὅσσά τοι ἐκπέποται καὶ ἐδήδαται— ### epsilon 616 ἐὰν δὲ διὰ τοῦ ε , ἐστὶν ἑνικόν. ἀπὸ γὰρ τοῦ ἐδῶ ὁ παρακείμενος ἤδεκα, διπλασιασμῷ ἐδήδεκα, ὁ παθητικὸς ἐδήδεσμαι, τὸ τρίτον ἐδήδεσται, καὶ ἀποβολῇ τοῦ ς ἐδήδεται, καὶ Ἰακῶς ἐδήδαται. οὕτως Ἡρωδιανός.] Ἐδηδοκώς . καὶ ἐδηδοκέναι, ἀντὶ τοῦ φαγεῖν. Ἐδήμευσαν . δημόσιον ἐποίησαν. [καὶ ἐκράτησεν ὁ φθόνος, καὶ τὴν οὐσίαν αὐτῶν ἐδήμευσαν.] Ἐδημοσίωσεν . δημόσιον ἐποίησεν. ὁ δὲ Δευδέριχος ἐπὶ Ζήνωνος ἐδημοσιώθη, χιλίας καμήλους προπέμψας χρυσίου καὶ ἀργυρίου. Ἐδημώθη . ἐν τῷ δήμῳ διεδόθη. δῆλος πᾶσιν ἐγένετο. Δίων· καί τις [λόγος] περὶ αὐτῶν τοιόσδε ἐδημώθη. Ἐδῄουν . ἠφάνιζον, διέφθειρον, διέκοπτον. [ Ἐδίωσεν . ἐξέωσεν. ἐδίωξεν.] Ἐδίψησεν . ἐπεθύμησεν. ὁ δὲ ἐλευθερῶσαι τὴν πατρίδα ἐδίψησεν. [ Ἐδίδη . ἐδέσμει.] Ἐδίδων . ἰστέον, ὅτι ἡ παράδοσις τὸ ἐδίδων διὰ τῆς ου διφθόγγου οἶδεν, οἷον ἐδίδουν, ὡς ἀπὸ τοῦ διδῶ, διδοῖς, ἐδίδουν· ὡς χρυσῶ, χρυσοῖς, ἐχρύσουν. Ἐδιδαξάμην . ἐπαιδευσάμην, ἀττικῶς· ἀντὶ τοῦ ἐπαίδευσα. παθητικὸς ἀντὶ ἐνεργητικοῦ. Ἐδίδαξεν . ἔπεισεν, ἠρέθισεν. ἐδίδαξεν αὐτοὺς ἀνάγκη κατασκηνῶσαι οὗ πρότερον εἶδον κώμας. ### epsilon 617 Ἐδικανόωντο . ἐδεξιοῦντο. Ἐδικαίου . δίκαιον εἶναι ἔλεγεν. ἀλλὰ τοῦ γε ἀπολαύεσθαι κύριος ἐδικαίου εἶναι αὐτός. Ἐδικαιώθησαν . δίκαιοι ἐκρίθησαν. Ἐδικαίωσαν . ἀντὶ τοῦ κατέκριναν. οἱ δὲ Ῥωμαῖοι κατάγοντες αὐτὸν ἐδικαίωσαν θανάτῳ. Ἐδίνευον . κύκλῳ περιῄεσαν. ἢ ἀντὶ τοῦ ὠρχοῦντο. Ἔδμεναι . ἐσθίειν. ὡς ἄγειν, ἀγέμεν, καὶ εἰπεῖν, εἰπέμεν, οὕτως ἔδειν ἐδέμεν καὶ πλεονασμῷ τῆς αι ἐδέμεναι, καὶ κατὰ συγκοπὴν ἔδμεναι. ἔδμεναι εἰωθότες. Ἔδονται . φάγονται. Ἐδούπησεν . ἐκτύπησεν. Ἐδοκίμασαν . προέκριναν, ἐκύρωσαν. πολλῶν δὲ ῥηθέντων εἰς ἑκάτερα λόγων οἱ πλείους γνῶναι τὴν προτέραν ἐδοκίμασαν. Ἐδοκίμαζεν . ἔκρινε. σιωπηλὸς ἦν ἐπὶ τούτοις καὶ ἀποκρύπτειν ἐδοκίμαζεν. Ἐδολιοῦσαν . τὸν δόλον συνεσκίαζον. ἐκ τοῦ δολιῶ, ἐδολίουν, βοιωτικῶς ἐδολιοῦσαν. Ἔδοξεν . εἰς ὑπόληψιν ἦλθεν. Ἔδρασεν . ἔπραξεν, ἐποίησεν, ἐκάθισεν. Ἐδραματουργήθη . ἐπράχθη. [ Ἔδρακεν . ἐκ τοῦ δέρκω τὸ θεωρῶ. ὁ διαμπνύνθη καὶ ἀνέδρακεν.] ### epsilon 618 Ἔδραμον . ἰστέον, ὅτι τὸ ἔδραμον ἀπὸ τοῦ δρέμω ἐστὶν, ἐπεὶ τὸ ῥῆμα ὄνομα αὐτοῦ πιστοῦται ὁ δρόμος, ὡς βρέμω, βρόμος. οὕτως οὖν δρέμω, δρόμος. ὁ δὲ Ἡρωδιανὸς φησὶν, ὅτι δύναται εἶναι ἀπὸ τοῦ δραμῶ περισπωμένως. ἐξ οὗ καὶ τὸ παρὰ Μενάνδρῳ, οἷον· δεδράμηκά σοι δρόμον τοιοῦτον, οἷον οὐδεὶς πώποτε. καὶ ῥηματικὸν ὄνομα [δράμημα]. οὕτω Ζηνόδοτος. Ἑδριόωντο καὶ ἑδρίοντο . ἀντὶ τοῦ ἐκαθέζοντο. παρὰ τὸ ἕδρα ἑδριῶ. Ἐδύνατο γράφεται . ἄχρηστον γὰρ τὸ ἠδύνατο. Ἐδωλιάσαι . συγκαθίσαι. Ἐδωρεῖτο . δώροις ἐτίμα. Ἐδωρήσατο . ἐφιλοφρονήσατο. Τὸ Ε μετὰ τοῦ Ε. (Ἀρσενικόν.) Ἐεδνωτής . ὁ προικιστὴς, ὁ πενθερός. Ἐέσχατος . ὁ ἔσχατος. Ἕεις . ὁ εἷς ἐπὶ τοῦ ἀριθμοῦ. οἷον· κυκλοτερὴς ὀφθαλμὸς [ἕεις] ἐνέκειτο μετώπῳ. παρὰ τὸ ἴος ἰόεις, καὶ τροπῇ τοῦ ι εἰς ε ἔεις, ὡς ἀγχίμαλος, ἀγχέμαλος. ἢ ἀπὸ τοῦ εἷς ἕεις, πλεονασμῷ τοῦ ε. ### epsilon 619 (1t) (Θηλυκόν.) Ἐεικόσορος ναῦς . εἰκοσάκωπος. Ἐέρσαι . δρόσοι. [ψεκάδες. παρὰ τὸ ἔρσαι, ὅ ἐστι ποτίσαι. ποτίζει γὰρ ἡ δρόσος τὰ φυτά.] Ἐέλδωρ . ἐπιθύμημα, βούλημα, παρὰ τὸ ἑλεῖν πρὸς ἑαυτὸν καὶ ἕλκειν. ἢ παρὰ τὸ ἕλω τὸ λαμβάνω, κατὰ πλεονασμὸν τοῦ δ. (Οὐδέτερον.) Ἐείκοσιν . ἀντὶ τοῦ εἴκοσιν. Ἐεικοσάβοια . εἰκοσαπλᾶ. ἢ βοῶν εἴκοσιν. (Ῥῆμα.) Ἐέλδομαι . ἐπιθυμῶ. παρὰ τὸ θέλω, τοῦ θ τραπέντος εἰς δ κατὰ Μακεδόνας, καὶ ὑπερθέσεως γενομένης. οἷον θέλω, δέλω, ἔλδω καὶ ἔλδομαι καὶ ἐέλδομαι ὑπερθετικῶς. Ἐέργει . συνέχει. Ἔετο . ἐνεδύετο. Ἐεισάμενος . ὁμοιωθείς. εἴδω τὸ ὁμοιῶ. εἴσω, εἴσα, πλεονασμῷ τοῦ ε ἔεισα, ἡ μετοχὴ ἐεισάμενος. (Ἐπίῤῥημα.) Ἒ ἔ. ἐπίῤῥημα σχετλιαστικόν. Ἐετῶς . εὐχερῶς. ### epsilon 620 (1t) Τὸ Ε μετὰ τοῦ Ζ. (Ῥῆμα.) Ἕζεται . καθέζεται. Ἐζημίωσε . κατέκρινε, κατεδίκασεν. ὁ δὲ βασιλεὺς Αὐρηλιανὸς πολλοὺς τῶν πολιτῶν θανάτῳ ἐζημίωσεν. Ἐζήλωσεν . ἐπεθύμησεν. Ἐζυγοστατεῖτο . ἐφ’ ἑκάτερα ῥοπὰς ἐλάμβανεν. ἐζυγοστατεῖτο τοῖς Ῥωμαίοις ὁ πόλεμος. Ἐζυμώθη . ἐφυράθη, ἐνεμίχθη. Ἐζώγρουν . ζῶντας ἐλάμβανον. Ἐζωσμένοι . καὶ ἀντὶ τοῦ ἐκδεδυμένοι. Τὸ Ε μετὰ τοῦ Η. (Ἀρσενικόν.) Ἐῆος . τοῦ ἰδίου ἢ τοῦ ἀγαθοῦ. Ὅμηρος· —ἀνδρὸς ἐῆος. (Θηλυκόν.) Ἑῆς . ἰδίας. (Ῥῆμα.) Ἕηκα . συνεχώρησα, ἀφῆκα. ἔστι ῥῆμα ἱῶ, ὃ σημαίνει τὸ πορεύομαι καὶ τὸ πέμπω, καὶ ἐξ αὐτοῦ παράγωγον ἵημι, ὁ μέλλων ἥσω, ὁ παρακείμενος ἧκα, πλεονασμῷ τοῦ ε ἔηκα. [καὶ ἔηκα] ἐπίῤῥημα ἀντὶ τοῦ συνεχῶς. ### epsilon 621 Ἐήλακεν . ἀντὶ τοῦ ἐκρατήθη. ἐλήφθη. Ἔησιν . ὑπάρχει. Ὅμηρος· οὐ μὲν γάρ τι μεῖζον κλέος ἀνέρος ὄφρά κ’ ἔησιν—. Τὸ Ε μετὰ τοῦ Θ. (Ἀρσενικόν.) Ἐθαγενής . ἐγχώριος. Ἐθάδας . συνήθεις. φίλους. Ἐθελουργός . πρόθυμος. Ἐθελοντής . ὁ αὐτοβούλητος, αὐτοπροαίρετος. Ἐθελονταί . οἱ στρατευθέντες ἑκουσίως ὑπὲρ τῶν δεσποτῶν τῶν ἐν Κάνναις τελευτησάντων. Ἐθελημός . ὁ ἥσυχος. [ Ἕθεν . ἀπ’ αὐτοῦ, ἢ ἀπ’ αὐτῆς· ἢ καὶ ἀπὸ ἑαυτοῦ. ἐμὲ, σὲ, ἕ. ἀπὸ οὖν τοῦ ἓ τρίτου προσώπου, πλεονασμῷ τῆς θεν συλλαβῆς, ἕθεν.] [ Ἔθιμος . συνήθεια, ἐθισμός.] (Θηλυκόν.) Ἔθειραι . αἱ ἐξ ἔθους ἐπιμελούμεναι τρίχες, οἱονεὶ αἱ ἐξ ἔθους φοιτῶσαι τινί. ἢ παρὰ τὸ ἐξ ἔθους ῥεῖν. ἡ ἐνθεία ἡ ἔθειρα. Ἐθελοπρόξενος . ἡ ἐφ’ ἑαυτῆς γενομένη καὶ μὴ κελευθεῖσα ἐκ τῆς πόλεως. Ἐθιμοσύνη . συνήθεια. ### epsilon 622 (1t) (Οὐδέτερον.) Ἔθνος . τὸ πλῆθος. ἤγοντο μοιχοὶ, πόρνοι καὶ τὰ τοιαῦτα ἔθνη. Ἔθνος . οὐ μόνον τὸ μέγα καὶ πολυάριθμον γένος, ἀλλὰ καὶ ἰδίως μέρος τι τῆς πόλεως. οὕτως Δημοσθένης. [ Ἔθνεα . τὰ γένη. Ὀππιανός· ἔθνεά τοι πόντοιο πολυσπερέας τε φάλαγγας.] Ἔθος . τὸ ἐν ἑκάστῃ χώρᾳ ἄγραφον δίκαιον. νόμος δὲ ἔγγραφον [ἔθος], ὅτι τὸ ἔθος οὐκ ἐστὶν εὕρημα τῶν ἀνθρώπων, ἀλλὰ βίου καὶ χρόνου. καὶ ὁ μὲν νόμος εἴκασται τυραννίδι· φόβῳ γὰρ ἕκαστα καὶ μετὰ προστάγματος πράττεται· τὸ δὲ ἔθος μᾶλλον τῇ φιλανθρωπίᾳ τῆς βασιλείας· βουλόμενοι γὰρ αὐτῷ πάντες δίχα ἀνάγκης ἕπονται. ἔθος δὲ εἴρηται παρὰ τὸ ἐτεὸν, τὸ ἀληθὲς, ὅπερ καὶ ἔτος λέγεται, καὶ παρὰ τοῦτο ἔθος τὸ ἀεὶ ὡσαύτως ἔχον. ἢ παρὰ τὸ ἔθω, τὸ ἐξ ἔθους ἔχω, γίνεται ἔθος, ὡς μένω, μένος, σθένω, σθένος. ἔθος λέγεται καὶ τὸ σημεῖον. (Ῥῆμα.) Ἔθανον . οὐκ ἀπὸ τοῦ θνήσκω, ἀλλ’ ἀπὸ τοῦ θήνω, ἔθανον, ὡς ἀπὸ τοῦ λήβω ἔλαβον, μήθω ἔμαθον. οὕτω Ζηνόδοτος. ### epsilon 623 Ἐθελοκωφεῖ . οὐ βούλεται ἀκούειν. Ἐθελοθρησκεῖ . ἰδίῳ θελήματι σέβει τὸ δοκοῦν. Ἐθέομεν . ἐτρέχομεν. Ἐθέλγετο . ἀντὶ τοῦ ἐθηλύνετο. οὐ μὴν ἐθέλγετο ὁ ὕπατος τοῖς ὑπηρέταις σὺν ὀργῇ βριμούμενος. Ἐθέμην . ἔκρινα, ἐνόμισα. Ἔθεσαν . ἐποίησαν. Ἐθεωρήθησαν . ἐφάνησαν. Ἐθελοκακῆσαι . ἑκουσίως ἑλέσθαι τὸ κακόν. Ἐθελήσει . ἀντὶ τοῦ οὐ δυνηθῇ. Ἀριστοφάνης· οὐδὲ ἐθελήσει μαθεῖν. † Ἐθελήσει . βουληθείη.† * Ἔθελξας . ἐθεράπευσας. * Ἐθέλω . ἰστέον, ὅτι τὸ θέλω καὶ ἐθέλω δύο θέματα εἰσί. καὶ τὸ μὲν τεθέληκα ἀπὸ τοῦ θέλω ἐστὶν, ἐπειδὴ πᾶς παρακείμενος ἀπὸ συμφώνου ἀρχόμενος πάντως καὶ τὸν ἐνεστῶτα ἔχει ἀπὸ συμφώνου ἀρχόμενον, οἷον τέτυφα, ὅτι τύπτω, πεποίηκα, ὅτι ποιῶ. τὸ θέλημα ἀπὸ τοῦ ἐθέλω ἐστὶ, καὶ [δεῖ γινώσκειν, ὅτι] εὑρίσκεται ἀεὶ τρισύλλαβον παρὰ τοῦ ποιητοῦ τὸ ἐθέλω. ἀμέλει ἐν τῷ· μὴ δὲ σὲ Πηλείδῃ θέλ’ ἐριζέμεναι— δηλοῖ γὰρ, ὅτι κρᾶσις ἐγένετο τοῦ η καὶ ε εἰς η . μηδεὶς δὲ οἰέσθω, ὅτι τὸ ἐθέλω ἐκ τοῦ θέλω ἐστὶ κατὰ πλεονασμὸν τοῦ ε . τὸ γὰρ ε φωνῆεν πέφυκε πλεονάζον, οἷον· εἶπεν, ἔειπεν· εἴκοσι, ἐείκοσι· τὸ σύμφωνον δὲ οὐ πλεονάζει. τὸ δὲ ### epsilon 624 θέλω δοκεῖ ἐκ τοῦ ἐθέλω εἶναι· τὸ γὰρ ε μετὰ συμφώνου ὑπάρχον, πέφυκε πολλάκις ἀποβάλλεσθαι αὐτό· ἔφη, φῆ· ἔβη, βῆ. δοκεῖ δὲ τὸ θέλω ἀναλογώτερον εἶναι τοῦ ἐθέλω. τὸ γὰρ ἐθέλω παράγωγον κατὰ τὶ ἔστι. τὰ γὰρ διὰ τοῦ λ ω ὑπὲρ δύο συλλαβὰς τῷ ε παραληγόμενα, μὴ ἔχοντα ἕτερον λ προηγούμενον, περισπῶνται, οἷον· ὠφελῶ, ἀμελῶ· τὸ δὲ ἐθέλω βαρύνεται. τούτου χάριν τὸ θέλω ἀναλογώτερόν ἐστι τοῦ ἐθέλω. ἔχομεν δὲ τινὰ ῥήματα βαρυτονούμενα, οἷον· μέλω, ἕλω, κέλω. πρόσκειται μὴ ἔχοντα ἕτερον λ προηγούμενον, διὰ τὸ ἀνατέλλω. ἢ ἐθέλεις, ὄφρ’ αὐτὸς ἔχῃς γέρας—. * Ἔθρισεν . ἀπέκοψεν. ἐκ τοῦ θερίζειν. * Ἐθρυλλίχθη . ἐταράχθη. Ἔθου . ἀπὸ τοῦ ἐθέμην. [ἔθεσο, κατὰ ἀποβολὴν τοῦ ς καὶ κράσει ἔθου. καὶ τὸ προστακτικὸν θοῦ καὶ ἔθου.] Ἐθανατώθη . ὡς ἔνοχος θανάτου ἐκρίθη. Ἔθει . ἔτρεχεν. Ἐθηήσαντο . ἐθαύμασαν. καὶ ἐθήησαν. Ἐθίζω . παρὰ τὸ ἔθω ἐθίζω, ὡς ἔλπω ἐλπίζω. Ἐθόωσεν . ἀπώξυνεν. Ἐθρίγγωσεν . ἐχαράκωσεν. Ἐθαυμάστωσε . περίβλεπτον καὶ θαυμαστὸν ἐποίησε διὰ τῆς νίκης. Ἐθείρω . τὸ ἐξ ἔθους ἐπιμελοῦμαι τῶν τριχῶν. παρὰ τὸ ἔθω, ἐθείρω. ἐκ δὲ τοῦ ἔθω ἐθαῖρος καὶ ἑταῖρος, οἱονεὶ ὁ ἐξ ἔθους τινὶ ἐπιφοιτῶν. ### epsilon 625 Ἔθυσας . ἀντὶ τοῦ θύσῃ. [τοῦτο παρὰ Φιλοξένῳ.] Ἔθηκεν . ἐποίησεν. ὁ δὲ Ἰουλιανὸς καὶ ἱππικὸν ἀγῶνα ἔθηκε. Ἐθοινήσαντο . εὐωχήθησαν. Ἐθώπευον . ἐκολάκευον. Ἐθελουσίως . ἑκουσίως. [ Ἐθελοκάκως . ἑκουσίως ἐκλεγόμενος τὸ κακόν.] Ἐθελοντί . ἐθελουσίως. Ἐθελοντηδόν . διὰ τοῦ η . Θουκυδίδης. καὶ ἐθελοντὴν ἐπίῤῥημα. τοὺς παραβόλους κινδύνους ἐθελοντὴν ἀναδεδεγμένος. Τὸ Ε μετὰ τοῦ Ι. (Ἀρσενικόν.) Εἰανός . ποικίλος, πέπλος, λεπτός. Εἵλως . ὁ δοῦλος. καὶ κλίνεται εἵλωτος. καὶ τὸ ἔθνος. εἵλωτες [παρὰ Λακεδαιμονίοις οἱ νόθοι καὶ οἱ ἐξ αἰχμαλώτων δοῦλοι γενόμενοι.] ἀπὸ τοῦ Ἕλους· Ἕλος δὲ πόλις ἐν Πελοποννήσῳ. οἱ οὖν Λακεδαιμόνιοι διὰ τὸ ἀεὶ διαφόρους εἶναι ### epsilon 626 ἀλλήλοις, τοὺς δούλους αὐτῶν ἐκάλουν εἵλωτας κατὰ ἀτιμίαν καὶ ὕβριν. Εἰνάλιος . θαλάσσιος δαίμων. Εἴρ . λαίλαψ ἢ λαμπηδὼν, ἢ ὄνομα ποταμοῦ. Εἰσαγγελεύς . ὁ τῶν δημοσίων καὶ μεγάλων μηνυτής. καὶ εἰσαγγελία ἡ δηλατωρία ἢ δημοσίου δίκης ὄνομα. Εἰσιτήριος . ὁ εἰσόδιος λόγος. Εἰσιτητός . πορευτός. Εἰσωποί . ἀντὶ πρόσωποι. Εἰδήμων . ἐπιστήμων, συνετὸς, λόγιος. ἀπὸ τοῦ εἴδω τὸ γινώσκω. Εἰκασμός . ὁ μετὰ δισταγμοῦ εἰκονίζων πρᾶγμα λόγος, ἐν ᾧ κεχρήμεθα ἢ τῷ ἴσως, ἢ τῷ τάχα, ἢ τῷ τυχόν. Εἰκαῖος . μάταιος. Εἰκαιομύθων . ματαιολόγων. Εἴκελος . ὁ ὅμοιος. παρὰ τὸ εἴκω, τὸ ὁμοιῶ. Εἰλεδανός . ὁ δεσμός. Εἰλυθμός . ἡ κατάδυσις. ἀπὸ τοῦ εἰλύω τὸ ἐπικρύπτω. Εἰλίπους βοῦς . ὁ τοὺς πόδας εἰλίσσων ἐν τῇ πορείᾳ. ### epsilon 627 [ Εἶο . σημαίνει τὸ ἑαυτοῦ. ἔστι γὰρ ἐμοῦ, σοῦ, οὗ. καὶ αὗται αἱ γενικαὶ οὐδέποτε δύο σύμφωνα ἔχουσι μακρὰ ἢ βραχέα, ἀλλὰ τὸ μὲν ἓν μακρὸν, τὸ δὲ ἕτερον βραχύ· οἷον Πριαμίδεω, Πηλιάδεω, Ὠκεανοῖο. τούτου χάριν ἐπέλαβον τὸ ἰῶτα ποιητικῶς, καὶ ἐγένετο σεῖο, μεῖο, εἶο.] Εἰραφιώτης . ὁ Διόνυσος. παρὰ τὸ ἐῤῥάφθαι τῷ τοῦ Διὸς μηρῷ. ἢ παρὰ τὸ ἐρέφεσθαι, ὃ σημαίνει τὸ στεφανοῦσθαι, γέγονεν ἐραφιώτης καὶ εἰραφιώτης. ἢ παρὰ τὸ ἔριφος εἰραφιώτης· ὑπὸ γὰρ ἐρίφων φασὶν αὐτὸν ἀνατραφῆναι. Εἴρ . ὄνομα ποταμοῦ. Εἴρερος . ἡ δουλεία. [ἢ ὁ κοῦσπος. παρὰ τὸ τὴν ἔραν, τὴν γῆν, ἡ περὶ τὴν γῆν δουλεία. ἢ παρὰ τὸ ἔριον ἔρος, καὶ] κατὰ ἀναδιπλασιασμὸν ἔρερος καὶ πλεονασμῷ τοῦ ι εἴρερος. ἢ παρὰ τὸ τείρω τὸ καταπονῶ, τείρερος, καὶ ἀποβολῇ τοῦ τ εἴρερος. Εἰρηναῖος . διαλλακτήριος. Εἰρηνοποιός . ὁ τὴν εἰρήνην ἐν ἄλλοις κατεργαζόμενος. οὐκ ἂν δέ τις ἕτερα παράσχοι, ὃ μὴ αὐτὸς ἔχῃ. κυρίως δὲ εἰρηνοποιὸς ὁ τὴν ἑαυτοῦ στάσιν τῆς σαρκὸς καὶ τοῦ πνεύματος καὶ τὸν ### epsilon 628 ἐμφύλιον τῆς φύσεως πόλεμον εἰς εἰρηνικὴν ἄγων συμφωνίαν. ὅταν γὰρ ἡ σὰρξ μηκέτι ἐπιθυμεῖ κατὰ τοῦ πνεύματος, ἀλλ’ ἡ τοῦ πνεύματος χάρις ἐπικρατήσῃ τῶν σωματικῶν παθῶν. * Εἰλυός . ὁ φωλεός. καὶ εἰλύω τὸ κρύπτω. * Εἰροπόκος . μαλλοὺς πλέκων ἢ κτενίζων. παρὰ τὸ [ἔριον καὶ τὸ] πέκω, τὸ κτενίζω, γίνεται ἐροπόκος καὶ εἰροπόκος. Εἴρων . ὁ ἀπατεὼν, ὁ κόλαξ. παρὰ τὸ εἴρω τὸ λέγω γίνεται εἴρων, ὁ διὰ λόγων παραλογιζόμενος, ὁ ἄλλα μὲν φρονῶν, ἄλλα δὲ λέγων. ἐξ οὗ καὶ εἰρωνεία, παρὰ τὸ εἴρειν. Εἰς ἀΐδαο . εἰς τὸν τόπον τοῦ ᾅδου. Εἰσηγητής . διδάσκαλος. Εἰσπνήλης . ὁ ἐρώμενος. [Καλλίμαχος· μέμβλετο δ’ εἰσπνήλαις, ὁππότε κοῦρος ἴοι. φωλεὸν ἢ λοετρόν.] ὁ ὑπὸ τοῦ ἔρωτος εἰσπνεόμενος. [Λακεδαιμόνιοι γὰρ εἰσπνεῖν φασὶ τὸ ἐρᾷν. ἢ παρὰ τὸ ἕπεσθαι τοῖς ἐρωμένοις, εἰσπνόλης τὶς ὢν καὶ εἰσπνήλης.] Εἴδαυλος . συνετὸς, λόγιος. Εἰδάλιμος . εὐειδής. ### epsilon 629 Εἰδωλολάτρης . ὁ τῶν εἰδώλων θεραπευτής. καὶ εἰδωλεῖον, ὁ ναὸς τῶν εἰδώλων. εἰδώλιον δὲ, ὁμοίωμα, ι. (Θηλυκόν.) Ἐΐση . ἡ ἴση. Ἐΐσας . ἰσοτοίχους, ἰσοπλεύρους. ἐΐσας ναῦς. ἴσας καὶ πλεονασμῷ τοῦ ε ἐΐσας. [ἐγὼ δὲ εὗρον παρὰ τὸ ἴω, τὸ πορεύομαι, ἴσω, ἴσας, καὶ νῆας ἐΐσας] τὰς πορευτικάς. Εἰκώ . τὴν εἰκόνα. κατὰ ἀποκοπήν. Εἰκόνα . τὸ ὁμοίωμα. ὁ Δαβίδ· τὴν εἰκόνα αὐτῶν ἐξουθενώσεις. Εἴλησις . ἡ ἔκκαυσις. ἢ συστροφή. Εἰμαρμένη . γένεσις, αἰτία τῶν ὅλων. ἢ λόγος, καθ’ ὃν τὸ πᾶν διεξάγεται. ἢ εἱρμός τις καὶ ἐπισύνδεσμος ἀπαράβατος δι’ αἰτίαν ἀναπόδραστον. ἢ δύναμις κινητικὴ τῆς ὕλης. ἡμεῖς δὲ Χριστὸν θεὸν ὁμολογοῦμεν διοικεῖν τὰ πάντα. Εἰρωνεία . κολακία, χλεύη ἢ ὑπόκρισις. διαιρεῖται εἰς δ· εἰς χλεύην· εἰς μυκτηρισμόν· σαρκασμὸν, καὶ ἀστεϊσμόν. Εἰδύλισα . ἡ ἐπιστήμων. Εἰλενία . πόλις. ### epsilon 630 Εἰσβολάς . τὰς ἐπὶ τὴν τῶν πολεμίων χώραν ἐφόδους ἐκάλουν εἰσβολάς. Εἰσβολή . ἐπὶ τοῦ νοὸς τρία θεωρεῖται· εἰσβολή· παραδοχή· συγκατάθεσις. τοῦτο καὶ παρὰ τῷ Δαβὶδ εἴρηται ἐνώτισις, σύνεσις· τὰ ῥήματά μου ἐνώτισαι, κύριε, κ. τ. ἑ. καὶ ἐνώτισις μὲν ἡ σύνοψις τῶν ῥημάτων· σύνεσις δὲ ἡ ἐπίληψις τῶν πραγμάτων. προσοχὴ δὲ ἡ τελείωσις τῆς ἐφέσεως. Εἰς ἐμφανῶν κατάστασιν . δίκης ἐστὶν ὄνομα ὑπὲρ τοῦ τὰ ἀμφισβητούμενα ἐν φανερῷ ποιῆσαι. Εἰς ἕω . εἰς ἀρχομένας ἡμέρας. Εἰσηγορία . ἐπηγορία, καὶ κατηγορία. ἀντὶ τοῦ μέμψις καὶ λοιδορία. Εἰς λῆξιν . εἰς κατάπαυσιν, εἰς τελειότητα. Εἴσοδος . ἡ εἰσφορά. Εἴσω ἁλός . ἰσοδύναμον τῷ εἰς τὸ εἴσω. οἷον· εἰς ἁλός——. καὶ παρὰ τοῖς ῥήτορσιν εἴρηται, εἴσω τὴν χεῖρα ἔχειν· ὅπερ ἔνιοι ἁμάρτημα ἔδοξαν εἶναι. ἀλλ’ ἐπλανήθησαν. Εἰς παραβολήν . εἰς γέλωτα· εἰς διήγημα. ### epsilon 631 Εἰσπομπή . εἰσβολή. καὶ δόρατος εἰσπομπὴν ἐπὶ τοῦ εὐωνύμου βραχίονος. Εἰσφορά . τέλεσμα. Εἰαμενή . κάθυγρος τόπος καὶ σύμφυτος. [παρὰ τὸ ῥέω ῥεαμένη καὶ ἀποβολῇ τοῦ ρ ἐαμενὴ, καὶ πλεονασμῷ τοῦ ι εἰαμενή. ἢ παρὰ τὴν ἔσιν, ὃ σημαίνει τὴν ἀνάδοσιν, γέγονε ἐσαμενὴ καὶ πλεονασμῷ τοῦ ι , καὶ ἀποβολῇ τοῦ ς , εἰαμενή.] Εἰνάτηρ . ἡ νύμφη. παρὰ τὸ εὐνὴ εὐνάτηρ καὶ τροπῇ τοῦ υ εἰς ι εἰνάτηρ. Εἰρκτή . ἡ φυλακή. παρὰ τὸ ἕρκος. Εἰδοθέα . κύριον. Εἴδησις . γνῶσις. [ Εἰδαλίμας . συνετὰς ἢ εὐειδεῖς καὶ εὐμόρφους. παρὰ τὸ εἶδος εἴδιμος καὶ πλεονασμῷ τῆς αλ συλλαβῆς εἰδάλιμος· ὡς κύδιμος, κυδάλιμος, πεύκη, πευκάλιμος. καὶ τὸ θηλυκὸν εἰδαλίμη.] Εἰδοῖ . τοῦ μηνὸς ἢ τῇ ἡμέρᾳ. Εἰκαιοβουλία . ματαιοβουλία. Εἰδώς . ἡ ἡμέρα. Εἰκαιοῤῥημοσύνη . ματαιολογία. Εἰκασία . ὁ εἰκασμός. Εἰκόσι . χαρακτῆρσιν, ὄψεσιν. Εἰκών . ὁμοία ἀρχετύπῳ. τῇ οὐσίᾳ μὲν καὶ τῷ ὑποκειμένῳ διαφέρον ὅλον, ἐν ἑαυτῷ δὲ τὸ τοῦ ### epsilon 632 εἰκονιζομένου εἶδος διὰ τῆς ἐμφερείας ἀποματτόμενον. παρὰ τὸ εἴκω τὸ ὁμοιῶ. Εἰδωλολατρεία . ἡ ἐκ διαθέσεως τιμὴ τοῖς εἰδώλοις. Εἰλαπίνη . ἑορτὴ, εὐωχία, συμπόσιον καὶ σύνδειπνον. ἀπὸ τοῦ εἰλεῖσθαι εἰς τὸ αὐτό. ἢ παρὰ τὸ εἴλας καὶ τὸ θοίνη γέγονεν εἰλαθοίνη καὶ εἰλαπίνη κατ’ ἐναλλαγὴν τῶν στοιχείων. οἱονεὶ ἡ κατὰ εἴλας καὶ συστροφὰς οὖσα εὐωχία. ἢ παρὰ τὸ λαφύσσειν ἢ λαπίζειν, ὃ σημαίνει τὸ ἐκκενοῦν καὶ ἀναλίσκειν. * Εἰδέχθεια . ἡ ἀμορφία. * Εἰλεός . ἡ μαγειρικὴ τράπεζα. παρὰ τὸ ἔλος γέγονεν ἐλεὸς καὶ πλεονασμῷ τοῦ ι εἰλεός. σημαίνει δὲ [καὶ] τὴν νόσον. οἶμαι, ὅτι ἀρσενικόν ἐστιν ὁ εἰλεός. Εἰλείθυιαι . αἱ ἐπὶ τῶν τικτουσῶν θεαί· ἢ αἱ μαῖαι. παρὰ τὸ ἐλεύθω ἐλεύθυιαι καὶ ἐλείθυιαι. Εἴλη . ἡ θερμασία. ἐκ τοῦ ἔλη κατὰ πλεονασμὸν τοῦ ι . Εἰλικρινής . καθαρά. καὶ ἐπὶ ἀρσενικοῦ γράφεται. παρὰ τὴν ἕλην, ὃ σημαίνει τὴν θερμασίαν, καὶ τὸ κρίνω γέγονεν ἐλικρινὴς καὶ πλεονασμῷ τοῦ ι εἰλικρινής. ὅτι ἐν τῇ ἕλῃ κεκριμένος. ἡ δὲ χρῆσις εἴρηται παρὰ Σοφοκλεῖ· ### epsilon 633 καὶ τῶν προσείλων ἰχθύων ὠπτημένων. δοκεῖ δὲ τὸ εἰλικρινὴς παραλόγως εἰς τὴν σύνθεσιν. εἰ γὰρ παρὰ τὸ ἕλη γέγονεν, ὤφειλεν ἢ τρέψαι τὸ η εἰς ο καὶ γενέσθαι εἰλοκρινής· ἢ φυλάσσειν τὸ η καὶ γενέσθαι εἰληκρινὴς, διὰ τοῦ η . τὰ γὰρ θηλυκὰ εἰς η ἐν τῇ συνθέσει ἢ τρέπουσι τὸ ε εἰς ο , οἷον· νύμφη, νυμφοστόλος· τιμὴ, Τιμόθεος· ἢ φυλάσσει τὸ η , οἷον· γῆ, γηπόνος· βουλὴ, βουληφόρος. ἔστιν οὖν εἰπεῖν, ὅτι εἰλοκρινὴς ἦν, καὶ τροπῇ τοῦ ο εἰς ι εἰλικρινής. Εἰρεσία . κωπηλασία. παρὰ τὸ ἐρέτης ἐρεσία καὶ εἰρεσία. Εἰρήνη . ἡ ἀγάπη, ἡ εὐλογία. ἡ πρὸς τὸ ὁμόφυλον γνησία διάθεσις. καὶ ἡ πρὸς τοὺς πολεμοῦντας ἐχθροὺς ἡσυχία. παρὰ τὸ εἴρω, τὸ λέγω. ἢ παρὰ τὸ εἴρειν ἡμᾶς ἐπ’ αὐτὴν, ὅ ἐστι συμπλέκειν. Εἰρεσιώνη . θαλλὸς ἐλαίας ἐστεμμένος ἐρίοις καὶ παντοδαποῖς καρποῖς. Εἰρηνικαὶ ἐπιστολαί . αἱ λεγόμεναι ἀπολυτικαί. οἷαι εἰσὶν αἱ διδόμεναι τοῖς μητροπολίταις ὑπὸ τῶν πατριαρχῶν ἢ τοῖς ἐπισκόποις παρὰ τῶν μητροπολιτῶν, οἷς ὑπόκεινται. Εἰρωνεία . κολακεία, ὑπόκρισις, ἢ ἕξις ψευδὴς ἀρνουμένη τὰ προσόντα καλὰ οὐκ ἀρετῆς χάριν. Εἰκάς . ἀπὸ τοῦ εἴκοσι γέγονεν εἰκάς. Εἰσαγγελία καὶ γραφὴ διαφέρει . εἰσαγγελία μὲν γάρ ἐστιν ἐπὶ τῶν μεγάλων καὶ δημοσίων ### epsilon 634 ἀδικημάτων· γίνεται γὰρ ὑπὲρ πρυτανέων εἰσαγομένη δίκη, περὶ ὧν διαῤῥήδην μὲν λέγουσιν οἱ νόμοι οὐδὲν, συγχωροῦσι δὲ κρίσεις γίνεσθαι. καὶ τοῦτό ἐστι τὸ ἐν ταῖς τῶν σοφιστῶν διατριβαῖς μελετώμενον τὸ τῶν ἀγράφων ἀδικημάτων. γραφὴ δὲ ἡ ἐπὶ μικρῶν· καὶ κυρίως γραφὴ ἐπὶ τῶν παράνομα γραφόντων. Εἰσίθμη . ἡ εἴσοδος. [παρὰ τὸ ἴω τὸ πορεύομαι, ὁ μέλλων ἴσω καὶ ἴσομαι. οἷον· ἴσομαι ἐξ ἁλόθεν χαλεπὴν ὄρσουσα θύελλαν. ἀπὸ τοῦ ἴσω ἰσμὴ καὶ μετὰ τῆς εἰς προθέσεως εἰσισμὴ, καὶ τροπῇ τοῦ ς εἰς θ εἰσίθμη.] Εἴσπραξις . ἀπαίτησις. Εἰσφορά . τέλεσμα. Εἱμαρμένη . ἣν λέγουσιν Ἕλληνες τύχην. ὥσπερ ἀπὸ τοῦ λήβω τὸ λαμβάνω γίνεται λέληφα καὶ εἴληφα, οὕτως καὶ ἀπὸ τοῦ μείρω τὸ μερίζω μέμαρκα, μέμαρμαι, εἱμαρμένη κατὰ ἀποβολὴν τοῦ μ, καὶ πλεονασμῷ τοῦ ἰῶτα. * Εἱλωτεία . ἡ δουλεία. * †καὶ εἱλωτεύειν τὸ δουλεύειν. εἵλωτες γὰρ οἱ μὴ γνήσιοι δοῦλοι Λακεδαιμονίοις, ἀλλὰ πρῶτοι χειρωθέντες, Ἕλος τὴν πόλιν οἰκοῦντες.† * Εἰνάτειρ . ἡ νύμφη, ἢ ἡ σύννυμφος. * * Εἰνοδίους . τὰς ἐν τῇ ὁδῷ κώμας. * Ἐϊκτόν . ὅμοιον, παρὰ τὸ εἴκω, τὸ ὁμοιῶ, ἐξ οὗ καὶ εἰκὼν, εἰκτὸν καὶ ἐν διαλύσει ἐϊκτόν. ### epsilon 635 Εἶαρ . τὸ ἔαρ. παρὰ τὸ ἔω, τὸ πέμπω, γέγονεν ἔαρ καὶ εἶαρ. τότε γὰρ ἐκπέμπονται οἱ καρποί. εἶαρ τὸ αἷμα. Καλλίμαχος· —τὸ δ’ ἐκ μέλαν εἶαρ ἔδαπται. καὶ εἰεροπότης ὁ αἱματοπότης. Εἰαρινόν . ἐαρινόν. Εἶδαρ . ἔδεσμα. καὶ κλίνεται τοῦ εἴδατος, τὰ εἴδατα, ὅ ἐστι τὰ βρώματα. παρὰ τὸ ἔδω, τὸ ἐσθίω, ἔδαρ, καὶ πλεονασμῷ τοῦ ι εἶδαρ. Εἰδεχθές . ἄμορφον, ἀπρεπές. παρὰ τὸ εἶδος καὶ τὸ ἔχθος τὸ μῖσος. Εἶδος . κατὰ δύο σημαινομένων φέρεται. λέγεται γὰρ εἶδος καὶ ἡ μορφὴ, οἷον· πρῶτον μὲν εἶδος ἄξιον τυραννίδος. εἶδος λέγεται καὶ τὸ ἀπὸ τοῦ γένους διαιρούμενον, ὡς ὅταν τὸν ἄνθρωπον εἶδος λέγομεν τοῦ ζώου. εἶδος ἐστὶ καὶ τὸ ὑπὸ τὸ γένος ταττόμενον. * καὶ πάλιν εἶδος ἐστὶν οὗ τὸ γένος ἐν τῷ τί ἐστι κατηγορεῖται. * καὶ πάλιν εἶδος ἐστὶ τὸ κατὰ πλειόνων καὶ διαφερόντων τῷ ἀριθμῷ ἐν τῷ τί ἐστι κατηγορούμενον. εἶδος ἐστὶ καὶ ὁ ἐγχρώματος χαρακτὴρ καὶ ἡ ὄψις καὶ τὸ πρόσωπον καὶ ἡ μορφή. παρὰ τὸ εἴδω τὸ ὁρῶ. Εἴδωλον . σκιοειδὲς ὁμοίωμα ἢ ἀνάπλασμα ἀνύπαρκτον καὶ εἶδος ἀνυπόστατον, ὥσπερ τὰ ἐν τοῖς ὕδασι καὶ ἐν κατόπτροις συνεστῶτα πρόσωπα. παρὰ τὸ εἴδω τὸ φαίνω. ἢ παρὰ τὸ εἴδω τὸ ὁμοιῶ. ὁμοίωμα γὰρ τινὸς σώματός ἐστι τὸ εἴδωλον. ### epsilon 636 Εἰκός . πρέπον, ἀκόλουθον, εὔλογον. Εἰκοσινήριτα . εἰκοσάριθμα. εἰκοσαπλασίονα. Ὅμηρος· οὐδ’ εἴ κεν δεκάκις τε καὶ εἰκοσινήριτ’ ἄποινα— ἐρίζοντα· τὸ γὰρ ἐρίζειν ἐπὶ τοῦ ἰσοῦσθαι. Εἴκοσιν . ἀπὸ τοῦ δὶς τὰ δέκα εἴκειν. Εἶλαρ . ἀσφάλεια. —εἶλαρ νηῶν τε καὶ αὐτῶν. παρὰ τὸ εἰλῶ τὸ συγκλείω. [τὸ δὲ εἰλῶ παρὰ τὸ ἔλος, ἐλῶ καὶ εἰλῶ. οἱονεὶ ὁ τόπος ὁ συγκλειόμενος ὑπὸ δένδρων.] Εἰλικρινές . τὸ καθαρόν. Εἰλέσιον . τόπος. Εἰλικοειδές, ἢ εἰλικνοειδές . τὸ λεῖον καὶ ὁμαλόν. Εἴλυμα . παρὰ τὸ εἰλῶ, εἰλύσω, εἴλυμα, τὸ σκέπασμα ἢ τὸ ἱμάτιον. Εἷμα . ἔνδυμα, ἱμάτιον. Εἰνοσίφυλλον . ἔνθα κινοῦνται τὰ φύλλα, παρὰ τὴν ἔνοσιν, ὃ σημαίνει τὴν κίνησιν. ἕνωσις δὲ ἡ μίξις, μέγα. εἰνοσίφυλλον ὄρος—. Εἴρια . μαλλία. εἴριά τε ῥοδόεντα δέχευ— καὶ εἰροκόμος ὁ τῶν μαλλίων ἐπιμελητὴς, καὶ εἰροπόνος ὁ τὰ ἔρια πονῶν καὶ ἐργαζόμενος. Εἰρέσιον . πόλις Βοιωτίας. Εἰς δέον . ἀντὶ τοῦ εὐκαίρως σε εὗρον. ### epsilon 637 Εἰκότα . ἐστοχασμένα. συλλογιζόμενος ἐκ τῶν εἰκότων τὰ συμβησόμενα. καὶ εἰκότων ἀντὶ τοῦ ὁμοίων. συμπλάττων ἀπὸ τῶν εἰκότων. Εἰλατινόν . ὁ ὄζος. καὶ εἰλατινὸν ἦν τὸ φυτόν. Εἰς ἓν ἰόντα . ὁμοῦ πορευόμενον. Εἰς ἓν ἦλθον . ἀντὶ τοῦ ὡμονόησαν. Εἰσιτήρια . ἡμέρα ἑορτῆς, ἐν ᾗ [οἱ] ἐν τῇ ἀρχῇ πάντες προϊᾶσιν, οὕτως ἐκαλεῖτο. ταύτην δὲ τὴν ἡμέραν πρώτην τοῦ ἔτους οἱ Ἀθηναῖοι νενομίκασιν. Εἰς καλόν . εὐκαίρως. καὶ εἰς καιρὸν ἀντὶ τοῦ εὐκαίρως. Εἰς νέωτα . εἰς τὸ ἐπιόν. ὡς πολεμήσων εἰς νέωτα. [καὶ ἐς νέωτα.] (Ῥῆμα.) Ἐΐσκω . τὸ ὁμοιῶ. εἴκω, εἴσκω πλεονασμῷ τοῦ ς, καὶ διαιρέσει τῆς ει διφθόγγου ἐΐσκω. [ Εἴασκεν . ἀπὸ τοῦ ἐῶ, ἐᾷς, ἐᾷ. καὶ ὁ παρατατικὸς εἴων, εἴας. ἐκ τούτου εἴασκεν ἀποβληθέντος τοῦ ι . ἀπεβλήθη δὲ τὸ ἰῶτα, ἐπειδὴ τὰ τοιαῦτα ἀποβάλλει τὴν ἐν ἀρχαῖς κλιτικὴν ἔκτασιν. οἷον ἔτυπτον, ἔτυπτες, τύπτεσκεν. ἦγον, ἦγες, ἤγεσκεν. οὕτως οὖν ἀπὸ τοῦ εἴας εἴασκε, πλεονασμῷ τοῦ ἰῶτα.] Εἶα δή . ἄγε δή. Εἴα . συνεχώρει. Εἴασεν . ἀφῆκεν. ### epsilon 638 [ Εἴαται . κάθηται. οἷον· εἴαται ἄγχι νεῶν. ἀπὸ τοῦ ἔαται, πλεονασμῷ τοῦ ἰῶτα. ὥσπερ κέαται. δοιοὶ γάρ τε πίθοι κατακείαται— πλεονασμῷ τοῦ ι . οὕτως Ἡρωδιανός.] [ Εἴατο . ἐκάθητο. οἷον· εἴατο ἐνὶ μεγάροισιν— ἤμην, ὁ παρατατικὸς, ἦτο, Ἰωνικῶς ἔατο, ποιητικῶς εἴατο. ἢ ἔστιν ἐῶ, ἔημι, τὸ πρῶτον τῶν πληθυντικῶν ἔεμεν. τὸ παθητικὸν ἔεμαι καὶ κράσει ἦμαι. ὁ παθητικὸς ἐέμην καὶ ἤμην, τὸ δεύτερον ἦσο, τὸ τρίτον ἦτο, καὶ Ἰακῶς ἔατο καὶ εἴατο.] Εἴβεσθαι . δακρύειν. στάζειν. ὕδωρ [εἴβουσαι.] τὸ δὲ εἴβω ἀπὸ τοῦ λείβω τὸ στάζω, ἀποβολῇ τοῦ λ. καὶ ὁ Ἡσίοδος· τῶν καὶ ἀπὸ βλεφάρων ἔρως εἴβεται. Εἲ γάρ . εἴθε γάρ. τὸ δὲ εἴθε ἀντὶ τοῦ ἄμποτε. * Εἴδεσαν . ἔμαθον. * [ Εἰδείην . ἀντὶ τοῦ γνοίην.] Εἰδήσουσι . γνωρίσουσι. Εἰδήσεις . μάθῃς. Εἰδήσειν . ἔστιν εἴδω, καὶ εἰδῶ περισπώμενον. ὁ μέλλων εἰδήσω καὶ εἰδήσειν. Εἰδῇς . ἀντὶ τοῦ γνῷς. καὶ εἰδῇ. [Ἰστέον, ὅτι τὸ εἴδω διὰ τῆς ει διφθόγγου γράφεται, ὡς ### epsilon 639 δηλοῖ τὸ οἶδα. τούτου ἡ μετοχὴ εἰδώς. καὶ ἐπειδὴ τὰ ἔχοντα τὴν μετοχὴν εἰς ς μετ’ ὀξείας τάσεως διὰ τοῦ ντ κλινόμενα εἰς ην καθαρὸν ἔχει τὸ εὐκτικὸν, οἷον, εἰδείην, ὀφθείην, τυφθείην, δαρείην· αὕτη δὲ ἡ μετοχὴ εἰς ς μὲν λήγουσα μετ’ ὀξείας τάσεως, ἀλλ’ οὐ κλίνεται μετὰ τοῦ ντ, οὐκ ὤφειλεν εἶναι τὸ εὐκτικὸν εἰδείην· ἀλλ’ ὥσπερ ἀπὸ τοῦ περιπατοῖμι γίνεται περιπατοίην, κατὰ τὴν τροπὴν τῆς μι εἰς ην , καὶ εἰδείην κατὰ τροπὴν τοῦ ο εἰς ε . καὶ ἐπειδὴ εἰς ην καθαρὸν τὸ εὐκτικὸν, τὰ δὲ εἰς ην καθαρὸν ἔχοντα τὸ εὐκτικὸν εἰς ω , μετὰ περισπωμένου τόνου ἔχουσι τὸ ὑποτακτικόν. οἷον, τυφθείην, ἐὰν τυφθῶ, λεχθείην, ἐὰν λεχθῶ. τούτου χάριν τὸ ὑποτακτικὸν ἐὰν εἰδῶ μετὰ περισπωμένου τόνου. οἷον· —ὄφρ’ εὖ εἰδῶ. τοῦ κανόνος ἀναγκάζοντος αὐτὸ βαρύνεσθαι. οὐ γὰρ ἔχει τὴν μετοχὴν εἰς ς μετ’ ὀξείας τάσεως, καὶ διὰ τοῦ ντ κλίνεται, οἷον τυφθεὶς τυφθέντος, ἐὰν τυφθῶ. εἰδὼς γὰρ εἰδότος ἐστὶν, οὐκ ὤφειλεν ἄρα περισπᾶσθαι. ἀλλὰ διὰ τὴν ῥηθεῖσαν αἰτίαν περιεσπάσθη.] Εἴδω . τὸ γινώσκω. συντάσσεται δὲ μετὰ αἰτιατικῆς. Εἴδω . τὸ κτίζω. ὁ μέλλων εἴσω. Εἰδώς . ὁ γινώσκων. ἀπὸ τοῦ εἴδω τὸ γινώσκω. Εἰδομένη . ὁμοιωθεῖσα. ### epsilon 640 Εἶεν . ταῦτα μὲν οὕτως ἔχουσιν. ἢ αὐτάρκως περὶ τούτων εἴρηται. ἢ ἀντὶ τοῦ, ταῦτα μὲν οὕτως. καλεῖται δὲ τοῦτο ἀπόθεσις τοῦ πρώτου λόγου. Εἴην . γενοίμην, ὑπαρξαίμην. Εἴη . ἀντὶ τοῦ ὑπάρχει. Εἴθε . ἀντὶ τοῦ ἄμποτε. τὸ εἴθε ὁριστικῷ μᾶλλον ἢ ἀπαρεμφάτῳ συντάσσεται. Ἀριστοφάνης· εἴθ’ ἐξεκόπην πρότως τὸν ὀφθαλμὸν λίθῳ. καὶ Πλάτων· εἴθ’ ἔγραψεν, ὡς χρὴ πένητι μᾶλλον ἢ πλουσίῳ. [καὶ ὁ ποιητής· εἴθ’ ὣς ἡβώοιμι—.] εἴθε. ἀπὸ τοῦ εἲ γέγονεν εἴθε. Εἴκειν . ὑποχωρεῖν. Εἴκω . τὸ ὑποτάσσω· τὸ ὁμοιῶ καὶ ὑποχωρῶ. Εἰκαιομυθῆσαι . ματαιολογῆσαι, φλυαρῆσαι. † Εἴκαθεν . ὑπεχώρει. οἷς εἴκαθε πῦρ ἄσπετον.† † Εἰκάθειν . εἴκειν. κατὰ παραγωγήν.† Εἰκοτολογῆσαι . ἐστοχασμένως εἰπεῖν. Εἰκονίζειν . χαρακτηρίζειν. Εἰκάζω . ἀπὸ τοῦ εἴκω τὸ ὁμοιῶ * καὶ ὑποχωρῶ. * Εἰλαπινάζων . εὐωχούμενος. Εἷλεν . ἐχειρώσατο, ἐπόρθησεν. Εἴλλειν . εἴργειν, κωλύειν. Ἀριστοφάνης· μὴ νῦν εἶλλε τὴν γνώμην ἀεί. ἀντὶ τοῦ ἀπόκλειε, ἔφελκε. καὶ αὖθις· ἐν ταρσοῖς καλάμου πηλὸν ἐνείλλοντες—. ταρσὸς δὲ ὁ καλαθίσκος ἢ κοφίνιον. ### epsilon 641 [ Εἰλήλουθας . ἐκ τοῦ ἐλεύθω, ἐλήλυθα, καὶ πλεονασμῷ τοῦ ἰῶτα καὶ ο εἰλήλουθα· ἐξ οὗ τὸ πρῶτον τῶν πληθυντικῶν εἰληλούθαμεν καὶ ἐν συγκοπῇ εἰλήλουθμεν.] Εἰληθερούμενος . θερμαινόμενος. τὸ ῥῆμα εἰληθερῶ. ἀπὸ τοῦ εἴλη ἡ θερμασία καὶ τὸ θέρω τὸ θερμαίνω. Εἰληφώς . λαβών. Εἴληφα . ἔλαβον. ἀπὸ τοῦ λήβω τὸ λαμβάνω λέληφα καὶ ἀποβολῇ τοῦ λ ἔληφα καὶ πλεονασμῷ τοῦ ι εἴληφα. ὡσαύτως καὶ τὸ εἴληχα ἀπὸ τοῦ λήχω, λέληχα καὶ εἴληχα. [Ἡρωδιανὸς περὶ πάθους.] Εἵλομεν . ἐπορθήσαμεν. [ Εἰλυφάζων . τὴν φλόγα συστρέφων. ἢ τὸ εἰλεῖτο καὶ ἀνεστρέφετο. Ἡσίοδος· ἄνεμος φέρων εἰλυφάζων. παρὰ τὸ εἰλῶ εἰλύφω καὶ εἰλυφάζω. σημαίνει καὶ τὸ φῶς παρέχω παρὰ τῷ αὐτῷ ποιητῆ· τῆλε δ’ ἀπ’ αἰθομένων δαΐδων σέλας εἰλύφαζε. παρὰ τὸ εἰλῶ καὶ τὸ φῶς εἰλύφω καὶ εἰλυφάζω.] [ Εἰλυφόωσιν . εἰλοῦσι, συνάγουσιν.] Εἱλωτεύειν . δουλεύειν. * εἵλωτες γὰρ οἱ μὴ γνήσιοι δοῦλοι Λακεδαιμονίων. * ### epsilon 642 Εἰμένος . ἐνδεδυμένος. Εἰμέν . ὑπάρχομεν. ἀπὸ τοῦ εἰμὶ γίνεται τὸ πρῶτον τὸ πληθυντικὸν εἰμέν· φυλάσσει δὲ τὴν ει δίφθογγον. ἡμεῖς δ’ εἰμὲν τοῖοι—. [ Εἰμί . τὸ ὑπάρχω. γράφεται διὰ διφθόγγου. τὰ εἰς μι φύσει μακρᾷ παραλήγεται, ἵνα δὲ μὴ συνεμπέσῃ τὸ ἠμὶ τὸ σημαῖνον τὸ λέγω ἀπὸ τοῦ φημὶ κατὰ ἀποβολὴν τοῦ φ .] Εἶμι . τὸ πορεύομαι. Εἶναι . ὑπάρχειν. ἀπὸ τοῦ εἰμί. τὸ δὲ εἶναι τὸ [ἐπὶ τοῦ] πορευθῆναι, [ἐξ οὗ καὶ τὸ ἀπεῖναι καὶ ἀφεῖναι,] ἔστι δεύτερος ἀόριστος ἀπὸ τοῦ ἵημι τὸ πέμπω, τὸ ἀπαρέμφατον εἶναι. Εἴνυον . ἔφερον. Εἴξαντες . ὑπακούσαντες, ὑποχωρήσαντες. [ Εἴξασιν . Ἀριστοφάνης· εἴξασιν οὖν ἐρίοισι πεπταμένοις. ἔστι δὲ εἴκω τὸ ὁμοιῶ, ὁ μέσος παρακείμενος εἶκα καὶ κατὰ τροπὴν βοιωτικὴν τοῦ κ εἰς ξ εἶξα καὶ τὸ τρίτον τῶν πληθυντικῶν εἴξασιν. ὅτι δὲ παρακείμενος ἐστὶ, δῆλον ἐκ τοῦ εἰς σι λήγειν.] * Εἱπόμην . ἠκολούθουν. * Εἵποντο . ἠκολούθουν. Εἴρει . λέγει, πλέκει. ### epsilon 643 Εἴργω . τὸ κωλύω. ἀπὸ τοῦ ἐέργω κατὰ κρᾶσιν τῶν δύο εε εἰς τὴν ει δίφθογγον εἴργω. Εἴργεσθαι . κωλύεσθαι. Εἰρήσθω . λελέχθω. Εἰρύαται . φυλάττουσι. πρὸς Διὸς εἰρύαται—. εἰρύω, εἴρυμι καὶ ὁ παθητικὸς εἴρυμαι, τὸ τρίτον εἴρυνται καὶ Ἰωνικῶς εἰρύαται. Εἰρύσθαι . φυλάξαι. ἰστέον, ὅτι τὸ εἴρυσθαι καὶ εἰρύσθαι διαφέρει. ἔστι γὰρ ἐρύω, ἐρύσω, εἴρυκα, εἴρυμαι, εἴρυται, καὶ τὸ ἀπαρέμφατον εἰρύσθαι, ὡς λελύσθαι. ὡς ζεύγνυμι, ζευγνύσθαι. τὸ αὐτὸ καὶ ἐπὶ τοῦ ἑλκύσθαι καὶ εἵλκυσθαι παρακείμενος. εἰ μὲν ἀπὸ τοῦ ἑλκύω, εἱλκύσθαι· εἰ δὲ ἀπὸ τοῦ ἕλκυμι, εἵλκυσθαι. Εἴρυτο . κατάσχοι. Ἀρίσταρχος προπαροξύνει πάνυ ὑγιῶς, ὡς τὸ ἐζεύγνυτο, οὐ μέν τοι, ὡς Τυραννίων, προπερισπᾷ, εἰρῦτο. Εἰσαγηοχώς . εἰσενεγκών. Εἰσκεκριμένον . ἐπείσακτον. Εἰσποιημένον καὶ εἰσποιητόν . τὸ θετὸν καὶ οὐ κατὰ φύσιν. Εἰσήλασαν . εἰσῆλθον. Εἰσῄεσαν . εἰσῆλθον. Εἰσίασιν . * ἐπορεύοντο. * [εἰσέρχονται.] Εἴσιμεν . εἰσερχόμεθα. Εἰσίν . ὑπάρχουσιν. ### epsilon 644 Εἴσομαι . γνώσομαι. Εἰσέθει . εἰσέτρεχεν. [ Εἰσήλλατο .] εἰσεπήδησεν. Εἰσοίσει . εἰσενέγκοι. Εἰσέφρησεν . ἐπεισῆλθεν. Εἴσιθι . εἴσελθε. Εἰσβάλλει . εἰσέρχεται, εἰσβαίνει. Εἰσεκώμασεν . εἰσῆλθεν. Εἰσκρίνειν . μερίζειν. εἰσχωρίζειν. * Εἰσώθη . εἰσάγη. * Εἰσαγωγῶ . τὸ ὁδηγῶ. καὶ εἰσαγωγὴ ἡ ἐπὶ τὰ τέλη ὁδήγησις τῶν λόγων. Εἱστήκειν . ἐκ τοῦ ἑστήκω. ἔστι δὲ μέσος ὑπερσυντελικὸς εἱστήκειν. διὰ τὸ μὴ συμπεσεῖν κατὰ τὸ δεύτερον αὐτοῦ καὶ τρίτον πρόσωπον τῷ ἰδίῳ ἐνεστῶτι ἐπλεόνασε τὸ ι καὶ ἐγένετο εἱστήκειν. Εἰώθει . [ὡς] ἔθος εἶχε. καὶ εἴωθα. ἔστιν ἔθω τὸ ἐξ ἔθους τι διαπράττομαι. ὁ μέσος παρακείμενος εἶθα καὶ πλεονασμῷ τοῦ ω εἴωθα καὶ ἔωθεν. ἀεὶ γάρ μοι ἔωθεν ἐνικλᾷν—. Εἴνω . τὸ καλύπτω. Εἰρηκώς . εἰπών. Εἰρημένον . λελεγμένον. Εἴρω . τὸ πλέκω καὶ συνάπτω. ὅθεν καὶ εἱρμός. Εἷρπον . μετὰ σχολῆς ἐβάδιζον. Εἴρυντο . ἐφύλασσον. καὶ εἰρύσασθαι. ### epsilon 645 [ Εἰρύοντο . εἵλκυον. καὶ εἰρύσατο.] Εἰκάθειν . ὑποχωρεῖν. καὶ ἀντὶ τοῦ ὑπείκειν. μηδὲν τοῖς κρατοῦσιν εἰκάθειν. Εἰκάζων . οἰόμενος ἢ ὁμοιῶν. οἷα δὴ ἱκανότατος τὸ ἀφανὲς εἰκάσαι. Εἴκασιν . ὁμοίωσεν. Εἰκοβολεῖν . εἰκάζειν. ἢ εἰκῆ καὶ μάτην βάλλειν. εἰς τὸ μήτε σφάλλεσθαι μήτ’ εἰκοβολεῖν. Εἵλετο . ἠθέλησεν. Εἱλήσας . συστρέψας. Εἴληχεν . ἔλαχεν. Εἰληφώς . λαβών. Εἰλιγγιῶ . σκοτοδινιῶ. ὑπὸ τοῦ δέους γὰρ ἰλιγγιῶ. τὸ μὲν ῥῆμα διὰ διφθόγγου. [τοῦτο δὲ οἱ Συρακούσιοι σίελ λέγουσι.] τὸ δὲ ὄνομα ἴλιγγος διὰ τοῦ ι . ἐγὼ δὲ καὶ τὰ δύο διὰ τοῦ ι γράφω. Εἰλόμενον . συνελαυνόμενον. Εἰλούμενος . συστρεφόμενος. Εἱλόμην . προέκρινα, ἠθέλησα. ### epsilon 646 Εἶπον . ἀντὶ τοῦ εἰπὲ, προστακτικόν. [ Εἰρηνήσειν . πρώτης συζυγίας τῶν περισπωμένων. ἐλπίδα δὲ μεγάλην εἶχον εἰρηνήσειν. ὁ δὲ Καῖσαρ, ἐξὸν αὐτὸ εἰρηνήσειν, πόλεμον εἵλετο.] Εἴρξας . ἀποκλείσας. δασύνουσιν Ἀττικοί. τὸ μέντοι παρ’ Ὁμήρῳ· ἐρχθέντες ἐν μεγάλῳ ποταμῷ— ψιλοῦσιν. καὶ τὸ ἕρξας ἀντὶ τοῦ πράξας δασύνουσιν. ἡ μὲν ἄρ’ ὣς ἕρξας’ ἀπεβήσατο δῖα θεάων. τὸ δὲ ἐπὶ τῆς εἱρκτῆς ψιλοῦσιν οἱ Ἀττικοί. [ Εἰρωνεύσεται . καθυποκρινεῖται. λέγεται γὰρ ἐπὶ τοῦ διάπειραν λαμβάνοντος ὑπούλως καὶ καθυποκρινομένου τὸν μὴ γινώσκοντα περὶ ὅτου ποτὲ τὸν λόγον ποιῆσαι.] Εἰρυσμένους . ἑλκυσμένους. ἡ δὲ θεράπαινα ἑώρα τὰ ξίφη εἰρυσμένους, ὡς αὐτοὺς διαχρήσαιντο. Εἰρχθέντες . πνιγέντες. Εἰσάμενος . ὁμοιωθείς. [ Εἶσαν . ὑπετάγησαν.] ### epsilon 647 Εἰσάττειν . εἰσελθεῖν. Ἀριστοφάνης· Μηδ’ ἐς ὀρχηστρίδος ἐσάττειν, ἵνα μὴ πρὸς ταῦτα κεχηνὼς Μήλῳ βληθείς—. Εἴσατο . ἀνέθηκεν. Ἀρτέμιδι εἴσατο ἄγαλμα. καὶ ἀντὶ τοῦ κατέθετο. [ὃς τάδε καλὰ εἴσατο. καὶ ἀντὶ τοῦ περιέθηκε, καὶ ἀντὶ τοῦ περιέβαλεν. ἢ ἀντὶ τοῦ ἐφάνη, καὶ ὡμοιώθη.] Εἰσβαλεῖτε . [εἰσβαλεῖν ἐστὶ, τὸ τινὰς ἐν ἀγρῷ εἰσελθόντας, ἐκκόψαι πάντα τὰ ἐν αὐτῷ.] κυρίως [δὲ] εἰσβαλεῖν ἐστὶ τὸ εἰς τὴν πόλιν πολεμίους τινὰς εἰσελθεῖν. [ Εἶσεν . ἔκτισεν.] Εἰσεπόδιζον . ἀντὶ τοῦ εἰσέβαινον τοὺς πόδας τοῦ χωρίου. Εἰσεποιήθη . εἰσεκρίθη. ὑπὸ τοῦ πατρὸς Νερουᾶ εἰσεποιήθη. καὶ εἰσεποιεῖτο ἀντὶ τοῦ ὑπετίθει. ὁ δὲ πόρος ἐφράττετο καὶ μεγάλας ἐλπίδας εἰσεποιεῖτο τῶν ἐπιφερομένων. [ Εἰσέφρησα . εἰσέδυσα ἑαυτόν.] Εἰσέφρησας . εἰσήγαγες. Εἰσέφρουν . εἰσεδέχοντο. οἱ δὲ τὰς πύλας ἀνοίξαντες, εἰσέφρουν τὸ στράτευμα. ### epsilon 648 Εἰσεχέοντο . εἰσήρχοντο. Εἴσιμι . εἰσέρχομαι. Εἴσῃ . ἐπιγνοίης, λογίσῃ, ἢ ἀντὶ τοῦ μαθήσῃ. Εἰσήγγειλεν . ἐσυκοφάντησεν. ὁ Δωὴν τὸν Ἀβημέλεχ εἰσήγγειλε παρὰ τῷ Σαοὺλ καὶ εἰς μιαιφονίαν τῶν ἱερέων ἐξέμῃνεν. Εἰσηγούμενος . διδάσκων. Εἰσῄεις . εἰσήρχου. Εἰσήρετο . εἰσεφέρετο. † Εἰσήῤῥησεν .† ἀφ’ οὗ γὰρ εἰσήῤῥησεν εἰς τὴν οἰκίαν. ἀντὶ τοῦ εἰσῆλθε καὶ εἰσεπήδησεν. Εἰσθορόντα . εἰσπηδήσαντα. ὅταν ἴδωσιν αὐτὸν εἰσθορόντα τοῖς πολεμίοις. Εἶσι . πορεύεται. [ Εἴσκω . εἰκάζω.] Εἰσκριθείς . ἀντὶ τοῦ εἰσελθών. ὁ δὲ εἰς τὸ ἄντρον εἰσκριθείς. Εἰσκυκλεῖ . εἰσφέρει. ἐπισυνάπτει καὶ ἐπικυκλοῖ. καὶ εἰσκυκλεῖσθαι ἀντὶ τοῦ κυκλοειδῶς τρίβεσθαι. καὶ εἰσεκύκληκεν ἀντὶ τοῦ εἰσήνεγκεν, εἰσήγαγεν. εἰσεκύκληκε δαίμων εἰς τὴν οἰκίαν. Εἰσόμενον . μαθόντα. τί πράττουσιν οἱ πολέμιοι καὶ τί διανοοῦνται, εἰσόμενον. ### epsilon 649 Εἰσορόων . βλέπων. Εἰσπεπαίκασιν . εἰσπεπηδήκασιν. Εἰστρυπᾷν . τὸ παρεισέρχεσθαι. Εἱστήκειμεν . ἀντὶ τοῦ ἑστηκότες ἦμεν. καὶ εἱστήκεισαν. Εἱστία . ἐκάλει, εὐώχει. ὁ δὲ εἱστία τὸν στρατὸν ἡμερῶν ἓξ εἰς πανθοινίαν. Εἰσφρήσασθαι . εἰσδέξασθαι. καὶ εἰσφρήσειν. [καὶ εἰσφρήσωσι.] [ Εἰσφρήσας . εἰσελθών.] * Εἰσέφρησεν . εἰσῆλθεν. * Εἰσφρησθέντα . ἐκδιωχθέντα. οἱ δὲ χαρᾶς ὑπεπλήσθησαν τῷ μὴ ἐκσφρηθῆναι ὑπὸ θεοῦ αὐτόν. Εἰσωχέτευσαν . ἔνδον μετέφερον. Εἴτω . πορευέτω, συγχωρείτω. καὶ εἴτῳ ἀντὶ τοῦ ἐάν τινι. Εἵατο . ἐκάθητο. * Εἴκαθεν . ὑπετάττετο. * (Ἐπίῤῥημα.) Εἰρηναίως . φιλικῶς. ἦσαν γὰρ εἰρηναίως ἐσταλμένοι, ἄνευ δορυφόρων ἄγοντες τὴν ἱερουργίαν. Εἰς ὅτε δή . ἕως ἄν. Εἰ . σύνδεσμος. ὡς τὸ, εἴ σφιν εἰς ἑαυτούς. Εἰδημονικῶς . ἐμπείρως. Εἴδ’ ἄγε νῦν . διὸ δή. Εἴθαρ . ἀντὶ τοῦ εὐθέως. ἀπὸ τοῦ εὐθὺς εὔθαρ καὶ εἴθαρ. Εἰκαίως . ἀντὶ τοῦ μάτην. καὶ εἰκῆ. παρὰ τὸ εἴκω γέγονεν. ### epsilon 650 Εἰκότως . πρεπόντως. καὶ εἰκὸς τὸ πρέπον, τὸ ἀκόλουθον, τὸ εὔλογον. λαμβάνεται δὲ [καὶ] ἀντὶ τοῦ τάχα. ἔστι δὲ μετοχὴ οὐδετέρου. ἀπὸ τοῦ εἴκω εἰκὼς καὶ τὸ οὐδέτερον εἰκός. καὶ ἐχώρησεν εἰς ἐπίῤῥημα. [σύντονον.] Εἰλαδόν . κατὰ συστροφήν. καὶ εἰληδόν. Εἰνάνυχες . ἐπὶ ἐννέα νύκτας. Εἵνεκα . ἀντὶ τοῦ χάριν. πόθεν τὴν ἐπέκτασιν ἔχει; ἰστέον, ὅτι ἔκτασις μὲν ἡ ἐν φωνήεσι γινομένη· ἐπέκτασις δὲ ἡ ἐν στοιχείοις. τὴν δὲ ἐπέκτασιν εἰώθασι λέγειν τὴν κατὰ τὸ τέλος· τοιόσδε· τοσόσδε. ἔκτασις· ἕνεκα, εἵνεκα. Εἰ μή τι . ἀντὶ τοῦ πλήν. οὕτως Πλάτων ἐν τῷ Ἀλκιβιάδῃ ἐχρήσατο· εἰ μή τις σου ἐραστὴς ἐντυγχάνει. Εἴσω καὶ ἔσωθεν . ἀπὸ τῆς ἐξ προθέσεως γίνεται ἔξω, καὶ ἀπὸ τῆς πρὸ πρόσω· οὕτω καὶ ἀπὸ τῆς εἰς εἴσω. Εἶτα . μετὰ ταῦτα. ὥσπερ ἀπὸ τοῦ δὴ δῆτα, οὕτω καὶ ἀπὸ τοῦ ει εἶτα. Εἰρηκώς . εἰπών. Τὸ Ε μετὰ τοῦ Κ. (Ἀρσενικόν.) Ἑκατοστιαῖος τόκος . ὁ τοκιζόμενος εἰς δώδεκα νομίσματα τὰ ἑκατὸν [νομίσματα.] Ἑκάεργος . τοξότης, ἢ ὁ ἕκαθεν ἔργων, ὅ ἐστι μαχόμενος, ἢ ὁ ἑκατέρωθεν εἴργων καὶ κωλύων τοὺς πολεμίους. οἷον· ### epsilon 651 —ἑκάεργος Ἀπόλλων. ἔργον γὰρ τὴν μάχην οἶδεν Ὅμηρος καλεῖν. ἢ ὁ πόῤῥωθεν ἐργαζόμενος. Ἕκαστος . παρὰ τὸ ἕκατος. ὁ μὴ πέλων ἐγγὺς, οἷον κεχωρισμένος καὶ μὴ συλλήβδην ὢν πρὸς ἕτερον. ἐπιμερίζοντες τὸ πλῆθος φασὶν ἑκάτερος ἕκαστος. Ἕκατος . ὁ ἥλιος. ἐκ τοῦ ἑκὰς, ἕκατος. εὖ εἰδὼς ἀγόρευε θεοπροπίας Ἑκάτοιο. Ἑκατηβόλος καὶ ἑκατηβελέτης . ὁ τοξότης. [Ἀπόλλωνος,] ἑκατηβελέταο ἄνακτος. [τοῦ μακρόθεν βάλλοντος καὶ ἐπιτυγχάνοντος. παρὰ τὸ ἑκὰς καὶ τὸ βέλος γίνεται ἑκαβελέτης, καὶ πλεονασμῷ τῆς τη ἑκατηβελέτης, ὡς ἔτυμος ἐτήτυμος. ὁ ἕκαθεν βάλλων τοξότης.] Ἐκ καταλόγου . τῶν εἰς στρατιώτας τελούντων. Ἐκβιβαστής . δοκιμαστής. Ἐκ γειτόνων . ἀντὶ τοῦ γειτνιῶσαν. ἐκ γειτόνων τῆς μεγαλοφροσύνης παροικοῦσαν τὴν ἀλαζονείαν ἐκφεύγει. Ἔκδημος . ὁ ἀπόδημος. Ἔκδηλος . ὁ φανερός. [ Ἔκδικος . ὁ τὴν ἀλήθειαν ἐκδικῶν. ἔκδικος καὶ ὁ ἔξω τοῦ δικαίου.] Ἐκ δυοῖν . ἐκ δύο. Ἐκ γενετῆς . ἐκ τῆς γεννήσεως. [ Ἐκεῖνος . παρὰ τὸ ἑκὰς ἐπίῤῥημα, ὃ σημαίνει τὸ πόῤῥωθεν. τὴν γὰρ πόῤῥω δεῖξιν σημαίνει. καὶ οἱ Δωριεῖς κῆνος αὐτὴν φασὶ καὶ τῆνος, ἀντιδιαστέλλοντες αὐτὴν ἐπὶ τῆς πλησίον δείξεως. ### epsilon 652 εὑρίσκεται μέντοι, φησὶν Ἀπολλώνιος, καὶ τὴν τῆνος ἐπὶ τῆς πόῤῥω δείξεως.] Ἑκηβόλος . ὁ Ἀπόλλων. ἀπὸ τοῦ βάλλειν ἑκὰς καὶ μακρόθεν. Ἐκκήρυκτος . ὁ ἀπόβλητος. Ἕκηλος . ὁ ἥσυχος. παρὰ τὸ ἑκὰς ἕκαλος καὶ ἕκηλος. παρὰ οὖν τὸ ἕκηλος γίνεται εὔκηλος. ἢ παρὰ τὸ εἴκω τὸ ὑποχωρῶ, [ἡσυχάζει γὰρ ὁ ὑποχωρῶν.] ἢ παρὰ τὸ ἀκὴν ἄκηλος καὶ ἕκηλος, ἵν’ ᾖ ὁ ἥσυχος. ἢ παρὰ τὸ ἑκὼν ἕκηλος. Ἐκλογεῖς . οἱ ἐκλέγοντες. Ἐκνεφίας . ἄνεμος οὕτω καλούμενος, ὃς λίαν σφοδρῶς πνέει. παρὰ τὸν γνόφον. οἱονεὶ ὁ νέφη συνάγων καὶ ἐξ αὐτῶν κινούμενος. †ὁ ἄνωθεν κατιὼν καὶ ἕτερος ὢν παρὰ τοὺς ιβ , ὥσπερ καὶ ὁ τυφών. οὗτοι δέ εἰσι βλαπτικώτατοι λίαν, οἷον κεραύνιοι ὄντες.† Ἔκπαγλος καὶ ἔκπλαγος . ὁ καταπληκτικός. παρὰ τὸ πέλαγος· φοβερὸν γὰρ τοῖς πλέουσιν· ἐκπέλαγος, καὶ κατὰ συγκοπὴν ἔκπλαγος καὶ ἔκπαγλος. Ἐκποίητος . ἀποκηρύκτου διαφέρει, ὅτι ὁ ἀποκήρυκτος ἐπὶ κολάσει ἐκβάλλεται, ὁ δὲ ἐκποίητος ὑπὸ τοῦ φύσει πατρὸς δίδοται εἰς ἕτερον οἶκον πρὸς θέσιν. Ἔκπτωτος . ὥσπερ λέγεται ἔκβιος ὁ ἐστερημένος τοῦ βίου, καὶ ἐξούσιος ὁ ἐστερημένος τῆς οὐσίας, οὕτως καὶ ἔκπτωτος ὁ ἐστερημένος τῆς πτώσεως. Ἐκπλαγεῖς . ἐκπλήξεως ἔμπλεοι. ἐκπλαγεῖς δὲ γενόμενοι οἱ Λίβυες διὰ τὸ παράδοξον. Ἐκ ποδὸς εἵπετο κατόπιν . ἀντὶ τοῦ σύνεγγυς. ### epsilon 653 Ἐκ πολλοῦ . ἐκ παλαιῶν τῶν χρόνων. Ἔκσπονδος . ὁ τὰς σπονδὰς καὶ τοὺς ὅρκους παραβαίνων καὶ μὴ φυλάττων. ὁ τοίνυν τοὺς ὅρκους ἐκσπόνδους ποιήσας. Ἐκ συγκειμένου . προϋπηργμένου, προγεγυμνασμένου. τότε δὲ εἰς τάξιν τινὰ [ὥσπερ] ἐκ συγκειμένου κατέστησαν. Ἑκταῖος . ὁ ἕκτος. [ Ἐκτεύς . μέτρον ἐστὶν, ὁ ταυτόν ἐστι τῷ χοίνικι. οἶσθ’ οὖν ἀπολωλεκυῖα πυρῶν ἐκτέα—. τουτέστι τριώβολον.] Ἐκτῆνες . οὕτως ὠνομάζοντο οἱ Βοιωτοί. Ἔκτιμος καὶ ἐκτίμους . ἔξω καὶ ἐκτὸς τιμῆς. ἐκτίμους ἔχουσα πτέρυγας ὀξυτόνων γόων. Ἐκτομίας . ὁ εὐνοῦχος. [ Ἐκ τοῖο . ἐκ τούτου.] [ Ἐκτόπιος . ἀπὸ ξένου τόπου. ἐκτόπιος συθείς ὅ ἐστιν ὁρμήσας.] Ἐκτοπισμός . ἡ πόῤῥω διαγωγή. οἱ δὲ φοβούμενοι τὸν εἰς Ἰταλίαν ἐκτοπισμὸν ἐν ταῖς ὁδοιπορίαις διεδίδρασκον. Ἐκτιναγμός . ὅταν ἀναῤῥιπτῆται μετὰ κινήματος ἡ γῆ. Ἐκ τῶν παρόντων . ἐκ τῶν φθασάντων. νικώμενοι οὖν ἐκ τῶν παρόντων ἄκος αἰτοῦσι παρὰ τοῦ θεοῦ. ### epsilon 654 Ἐκτραορδιναρίους . Ῥωμαϊκὴ ἡ λέξις. δηλοῖ δὲ τοὺς ἐπιλέκτους. Ἑκυρός . ὁ πενθερός. [παρὰ τὸ εἰς αὐτὸν τὴν νύμφην ἄγειν ἢ τὴν κόρην. ἢ παρὰ τὸ δέχω, δεχυρὸς, καὶ ἀποβολῇ τοῦ δ καὶ τροπῇ τοῦ χ εἰς κ ἑκυρός. ἢ παρὰ τὸ κύρω, τὸ ἐπιτυγχάνω, κυρὸς καὶ πλεονασμῷ τοῦ ε ἑκυρός.] Ἔκφορος . παράφορος, μαινόμενος. αἰσθάνομαι γινόμενος ὑπὸ τοῦ πάθους ἔκφορος. Ἔκφρων . ἐξεστηκὼς, παραπαίων, ἔξω φρενῶν. ὁ δὲ ὑπὸ μέθης ἔκφρων γενόμενος. Ἔκφυλος . ξένος, παρηλλαγμένος, ἀήθης, ἀλλόφυλος. ὀθνεῖος καὶ πάντη ἔκφυλος. Ἔκκοπος . κατάκοπος. ὁ δὲ διανύσας σταδίους τετρακοσίους καὶ γενόμενος ἔκκοπος ἐπέμεινεν. Ἐκπαθεῖς . ὑγιεῖς, ἐκτὸς πάθους. ἵνα μὴ ὦσιν ἔκδιψοι, ἀλλ’ ἐκπαθεῖς καὶ κεκαινοποιημένοι. Ἐκ παραλλήλου . ἐξ ὁμοίου. Ἐκνόμοις . παρανόμοις. Ἑκτέον . κρατητέον. [ Ἐκ τιτύμνων . ἐκ μικρᾶς ἡλικίας.] Ἐκφάντορες . κυρίως οἱ τῶν μυστηρίων τὰ ἄῤῥητα συμβολικῶς ἀναφαίνοντες. (Θηλυκόν.) Ἑκάβη . κύριον ὄνομα. ἡ ἕκαθεν βεβηκυῖα. ὁ γὰρ πατὴρ Δύμας Φρὺξ Πριάμῳ εἰς Ἴλιον ἐξέδοτο. ὅθεν Πρίαμος Φρυξὶ σύμμαχος· ἤδη καὶ Φρυγίην εἰσήλυθα. ### epsilon 655 Ἑκατόμβη . θυσία γινομένη ἐξ ἑκατὸν βοῶν. Ἐκ καταλήψεων . ἐξ ἐφευρέσεων. * Ἐκ γειτόνων . ἀντὶ τοῦ γειτνιῶσαν. ἐκ γειτόνων τῆς μεγαλοφροσύνης παροικοῦσαν τὴν ἀλαζονείαν ἐκφεύγει. * Ἔκδοσις . τὸ ναυτικὸν δάνεισμα, οἱονεὶ ἔξω δόσις. οὕτω καὶ Δημοσθένης. Ἐκδιαίτησις . τρυφή. ὁ δὲ τρυφαῖς μαλακαῖς καὶ ἐκδιαιτήσεσι διαλυθεὶς ἐπανῄει. Ἔκδεια . ἡ κεχρεωστημένη λοιπὰς καὶ ἡ ἑκούσιος στέρησις τῶν χρημάτων. ἔνδεια δὲ ἡ ἀκούσιος. Ἐκδοχή . ἀναμονή. Ἐκεχειρία . ἄνεσις, ἀνοχὴ πολέμου. παρὰ τὸ ἔχω καὶ ἀπέχω γίνεται ἐχεχειρία, καὶ τροπῇ τοῦ χ εἰς κ ἐκεχειρία. Ἔκζεσις . ἡ ἔκβρασις. Ἐκκήρυκτον . ἀπόβλητον. ἐκκήρυκτον ταύτην ἐποίησαν. καὶ ἐξεκήρυξαν ἀντὶ τοῦ ἀπεσκοράκισαν. Ἐκθυμία . προθυμία. Ἔκθεσμον . παράνομον. ἔκθεσμον ἁμαρτίαν πεποιήκεσαν. ### epsilon 656 Ἐκλειπία . ἡ συγχώρησις. ἄδικον ἡγεῖτο τὴν ἐκλειπίαν. Ἐκλιμίαν . τὴν ἀχορτασίαν. Ἐκλογιστίαν . ἀρίθμησιν. καὶ ἐκλογιζόμενος τὸν στρατόν—. Ἔκκλητος . ἣν ἂν ἐκκαλῇ τὶς εἰς τὸ κριθῆναι, δηλονότι τὴν πρώτην οὐ στέργων κρίσιν, ὡς πρὸς ἔχθραν κρινάσης ἢ πρὸς χάριν. ἐξῆν δὲ τοῖς μὲν ξένοις ἐκκαλεῖσθαι, τοῖς δὲ πολίταις οὐκέτι. Ἐκκλησίαν . συναγωγὴν ὄχλου. ἐκκλησία δ’ οὐχὶ διὰ πλοῦτον γίνεται, ἐκκλησιάζομεν γὰρ ἢ τὶ τῶν ἰδίων σῶσαι βουλόμενοι. καλεῖ δὲ καὶ ὁ Χριστὸς σῶμα ἑαυτοῦ τὴν ἐκκλησίαν, καὶ διὰ ταύτης ἱερατεύει ὡς ἄνθρωπος· δέχεται δὲ τὰ προσφερόμενα ὡς θεός. Ἐκκλήσεις . αἱ ἐκκαλήσεις. πρόδηλος γὰρ ἐγένετο φυγὴ καὶ τῶν ὑπεναντίων ἐκκλήσεις πρὸς ἐπίθεσιν. Ἐκμαρτυρία . διαφέρει τῆς μαρτυρίας. ὅτι ἡ μὲν τῶν παρόντων ἐστὶν, ἡ δὲ [ἐκμαρτυρία] τῶν ἀπόντων. Ἐκ μεταβολῆς . ἤτοι ἐκ μεταμελείας. οἱ δὲ μετὰ ταῦτα ἐκ μεταβολῆς ὡς ἐπ’ Ὀλυμπίας. ### epsilon 657 Ἐκκομιδή . ἡ ἐκφορά. Ἑκουσιότης . νοὸς * αὐτεξουσιότης καὶ * αὐτοκινησία πρὸς τὸ αἱρετόν. Ἐκ περινοίας . ἐξ ἐπινοίας. Ἔκπληξις . * ἀσυνεσία καὶ * φόβος ἐξ ἀσυνήθους φαντασίας. Ἐκπνοή . ἔξοδος πνεύματος ὑπὸ συστολῆς πνεύμονος διὰ ψύξιν τοῦ ἐν ἡμῖν θερμοῦ. Ἐκπλαγοῦς καὶ ἐκπαγλοῦς . ἐκπληκτικῆς, θαυμαστικῆς. Ἐκ περιουσίας . ἐκ περιττοῦ. ἐκ περιουσίας λέγει. Ἐκ περιτροπῆς . ἐξ ἀποστροφῆς· ἐκ νίκης. Ἐκ προσαγωγῆς . ἀντὶ τοῦ πρὸς ἀνάγκην καὶ οὐκ ἐκ φύσεως οὐδὲ ἁπλοϊκῶς. Ἔκρηξις . ἡ κραυγή. Ἔκστασις . φρενῶν ἀποβολὴ, καὶ ὁ θαυμασμὸς καὶ ἡ ἀλλοίωσις. ἔστι δὲ καὶ ἁμαρτία. Δαβίδ· ἐγὼ δὲ εἶπα ἐν τῇ ἐκστάσει μου. Ἔκτοπος . παρηλλαγμένη, ἀφόρητος. τοῖς δὲ Κέλτοις παρέστη ἔκτοπος ἡλίκη πρὸς τὸ παράδοξον ὀργή. ### epsilon 658 Ἐκ τῆς ὀσφύος . ἐκ τοῦ σπέρματος. Ἑκυρά . ἡ πενθερά. Ἐκφανεστάτας . πάνυ λαμπράς. [ἐκφανεστάτας ἔχει τὰς ἀρχὰς ἢ τὰς χαράς.] Ἐκφαντορία . δήλωσις, θεολογία. Ἔκφανσις . φανέρωσις. Ἐκφορά . ἡ ταφή. ἀπὸ τοῦ φέρεσθαι ἐπὶ τὸ μνημεῖον. Ἐκ φύσεως . ἀπὸ [γεννήσεως καὶ] οἰκείας γνώμης. Ἔκφυσιν . βλάστησιν, γονήν. Ἐκ φθορᾶς . ἐκ θανάτου. Ἔκφρασις . ἐπιθυμία, δήλωσις. Ἐκ χειρὸς βοηθεῖν τοῖς πράγμασιν . ἀντὶ τοῦ μετὰ πάσης ἐπιμελείας. Ἑκάτη . ὄνομα θεᾶς. οἱονεὶ ἑκάστη τὶς οὖσα καὶ εἰς ἕκαστα παραλαμβανομένη καὶ πανταχοῦ βοηθοῦσα. [ Ἑκατόμβη . ἡ γινομένη θυσία διὰ βοῶν ἑκατόν. τὸ δὲ ἑκατὸν παρὰ τὸ ἔχω, ἐχατὸν καὶ ἑκατὸν, ἢ παρὰ τὸ ἥκειν καὶ φέρειν δέκατον ἀριθμόν.] ### epsilon 659 Ἐκκοπήν . τὴν τυχοῦσαν ἀναβολήν. καὶ ὁ Ἀπόστολος· ἵνα μὴ ἐκκοπήν τινα δῶμεν τῷ εὐαγγελίῳ τοῦ Χριστοῦ. εὐαγγέλιον δὲ τὸ κήρυγμα λέγει. Ἔκβασιν . τὴν πλήρωσιν. τὴν παῦσιν. ἀλλὰ ποιήσει σὺν τῷ πειρασμῷ καὶ τὴν ἔκβασιν. (Οὐδέτερον.) Ἐκδεές . ἀτελὲς, ἐλλιπές. Ἐκ διαμέτρου . τὰ πλεῖστον ἀλλήλων διεστηκότα ἢ τὰ ἄκρα καὶ μείζονα διαστήματα, οἷον ὅταν ὁ ἥλιος ἐν τῷ ἀνατολικῷ ὁρίζοντι ὑπάρχῃ καὶ ἡ σελήνη ἐν τῷ δυτικῷ. Ἔκδικον . ἐπὶ δικαίου καὶ ἀδίκου λέγεται. Ἔκδοτον . προδεδομένον. Ἐκδοχεῖον . τὸ ταμιεῖον. γράφεται καὶ ταμεῖον. Ἔκθετα . ἐκριπτούμενα. ἔκθετα βρέφη. Ἐκμαγεῖον . σφραγὶς, ἐκτύπωμα. ἐκ τοῦ μάσσω γίνεται μάγος ὁ ἀπομασσόμενος πάντα τὰ τοῦ μάγους δεκτικά. μαγεῖον καὶ ἐκμαγεῖον, ὡς διδάσκαλος διδασκαλεῖον, καὶ πάσσαλος πασσαλεῖον, καὶ ἰατρὸς ἰατρεῖον. Ἐκμαρτυρίῳ . διαμαρτυρίῳ. οὐκ ὤκνησαν καὶ δευτέρῳ διαμαρτυρίῳ χρήσασθαι. Ἐκμελές . ἠμελημένον. ὁ δὴ βῶνος οὐκ ἐς τὸ ἐκμελὲς οὐδὲ ἐς τὸ ῥαθυμώτερον ἐτράπη ὁ νοῦς αὐτοῦ. ### epsilon 660 Ἐκπρεπές . λίαν ὡραῖον. [ Ἐκ παραλλήλου . ἐξ ἰσότητος, ἐξ ὁμοίου.] Ἔκπυστον . φανερόν. καὶ εἰς πολλοὺς ἐξάκουστον. Ἔκπωμα . ποτήριον, φιάλη. Ἔκπλεα . πλήρη. ἐσθῆτας δὲ καὶ τὰ ἐπιτήδεια ἔκπλεα παρεῖχεν. Ἔκπλυτον . ἐξίτηλον, ἀσθενές. Ἐκ λεχέων . ἐκ τῶν κοιτῶν. Ἐκλογεῖον . ἡ ἐκλογάς. Ἔκνοον . ἀνόητον. μωρόν. Ἑκούσια . τὰ ἀφ’ ἡμῶν γινόμενα, μηδενὸς ἔξωθεν ἀναγκάζοντος. Ἔκκριτον . τὸ ἐκλελεγμένον. Ἐκρήγματα . τὰ ἐκ τῶν χειμάῤῥων γινόμενα ἐν τοῖς πεδίοις κοιλώματα. [ Ἐκ συγκειμένου . προϋπηργμένου. προγεγυμνασμένου. τότε δὲ καὶ εἰς τάξιν τινὰ ὥσπερ ἐκ συγκειμένου κατέστησαν, καὶ ἐν κόσμῳ τὸν ἀγῶνα ἐποίησαν.] [ Ἐκσφράγισμα . τὸ ἐκτύπωμα.] Ἐκτύπωμα . ὁμοίωμα. Ἐκτενές . ἐπιμελές. ἔργον δ’ ἦν αὐτῷ ἐκτενές. Ἔκτρωμα . ἀποβολὴ γυναικός. Ἐκ τοὔμπαλιν . ἐκ τοῦ ἐναντίου. Ἐκ τιμημάτων . τέσσαρα Ἀθήνῃσι τιμήματα ὑπὸ Σόλωνος γέγονε· πεντακοσιομεδίμνων, ἱππέων, ζευγιτῶν καὶ θητῶν. ### epsilon 661 Ἐκ τιτυμνῶν . ἐκ μικρᾶς ἡλικίας. Ἔκτοπα . ξένα. Ἐκτόπια . τὰ κεχωρισμένα. ἐκτόπια πολισμάτια τῶν γραφομένων καὶ παραγγελλομένων. Ἐκ τοῦ παραχρῆμα . ἐκ τοῦ αὐτομάτου. Ἐκτυπώτερον . φανερώτερον. Ἔκφυλα . ξένα, ἀλλότρια. [ἀλλόφυλα.] Ἑκκαιδεκάδωρα . παλαιστῶν ἑκκαίδεκα. δῶρον γὰρ ἡ παλαιστή. Ἔκτρωμα . ἢ ὡς ἐξάμβλωμα. καὶ ἀμβλωθρίδιον. ὁ ἐν πᾶσι τέλειος Παῦλος ὡς ἀτελῆ ἐν ἀποστόλοις καὶ μὴ μορφούμενον τῇ κατὰ Χριστὸν πίστει ἀπ’ ἀρχῆς, ἔκτρωμα φησὶν ἑαυτόν· ὡς περιττῷ ἐκτρώματι ὤφθη κᾀμοί. Ἔκφυμα . ἐξάνθημα. (Ῥῆμα.) Ἐκκακῶ . ἀπειροκακῶ. πλειστάκις τοῦτο ποιῶ. Ἐκκαλεῖται . προσκαλεῖται. βουλόμενοι ἐκκαλεῖσθαι τὴν ὁρμὴν αὐτοῦ. ### epsilon 662 Ἐκκαλούμενοι . προσκαλούμενοι, ἢ προθυμοποιούμενοι. εἴτε τὴν καθ’ αὑτῶν ἐκκαλούμενοι διαβολήν. * Ἐκάθιζε καὶ καθίει . ἐπεχείρει, ἐνέβαλεν, ἔπεμπεν. * [ Ἐκάπυσεν . ἐκ τοῦ κάπω, τὸ πνέω, ἀφ’ οὗ καπύω, καπύσω. ὡς ἀφύω, ἀφύσω. οἶνον δὲ φθινύουσιν ἐξαφύοντες.] Ἐκκαρπωσάμενοι . προσόδους μεγάλας λαβόντες. Ἐκκαλέσασθαι . παραθῆξαι. παρορμῆσαι. Ἐκαπήλευσεν . ἐδόλωσεν. Ἐκαρπώσαντο . μετειλήφασιν. οἱ ἡττηθέντες φυγῇ ἐκαρπώσαντο [τὸ εἶναι.] Ἐκκαυλίζων . ἀποκλῶν, ἀποσπῶν. ἐκ μεταφορᾶς τῶν τοὺς καυλοὺς τῶν λαχάνων ἀνασπώντων. Ἐκαλαμήσαντο . ἀπεθέρισαν. Ἐκάκωσαν . ἠρέμωσαν. ### epsilon 663 Ἐκαραδόκει . προσεδόκει. ἐκαρτέρει. ἀπεσκόπει. Ἐκβρασθέν . ἐκριφέν. λέγεται δὲ ἐπὶ τῶν ἐκ τῆς θαλάσσης ἐκριπτουμένων. Ἐκβεβόλισται . ἐξορώρυκται. Ἐκβιβάσας . ἐξαγαγών. Ἐκβακχευθείς . ἐκμανείς. Ἐκβληθήτωσαν . διωχθήτωσαν. Ἐκγαμηθῆναι . ὅταν εἰς ἕτερον γένος ἐκδοθῇ παρθένος οἱονεὶ τοῖς μὴ προσήκουσι, τοῦτο ἐκγαμεῖσθαι λέγεται. [ Ἐκγεγάμεν . Ὅμηρος· εὔχεται ἐκγεγάμεν— ἀπὸ τοῦ γεγενῆσθαι. ἀπὸ τοῦ γῶ, γήσω, γέγημι ἀπαρέμφατον γεγάναι, καὶ δωρικῶς γεγάμεν, ὡς τιθέναι, τιθέμεν.] Ἐκδικάσασθαι . ἀνάδικον ἐκπρᾶξαι διὰ τὸ δικάσασθαι. Ἔκδεξαι . ἀντὶ τοῦ ἀληθεύων οὐ ψεύδομαι. πίστευσον ὑποσχομένῳ τῷ δούλῳ σου. αὐτὸς ἐγ‐ ### epsilon 664 γυητὴς γένου τῆς ἐμῆς ὑποσχέσεως. ἔκδεξαι τὸν δοῦλόν σου εἰς ἀγαθόν. Ἐκδέξασθαι . οὐκ ἐπὶ τοῦ ἀναμεῖναι, ἀλλ’ ἐπὶ τοῦ ἀναδέξασθαι καὶ ἀναλαβεῖν. Ἐκδέχεσθαι . ἀπείργειν, κωλύειν. γέῤῥα τὲ παρατεταγμένα ἦν εἰς τὸ ἐκδέχεσθαι τὰ τῶν βαρβάρων τοξεύματα. Ἐκδέχῃ . νοεῖς, ὑπολαμβάνεις. οὐκ ὀρθῶς, ὦ στρατηγὲ, τοὺς ἡμετέρους ἐκδέχῃ λόγους. Ἐκδιαιτηθῆναι . διαπραθῆναι. Ἐκδιῄτησε . κακῶς διῴκησε. κακῶς οἰκονόμησεν. Ἐκδειματοῦνται . ἐκφοβοῦνται. Ἐκδημεῖν . ἀποδημεῖν. εἰς ὅνπερ τόπον οὐκ ἦν πρότερον. Ἐκεύθαινον . ἔκρυπτον. Ἐκερουτίας . τὴν κεφαλὴν ἀνέτεινες δίκην τῶν κερατοφορούντων ζώων. δηλοῖ δὲ καὶ τὸ γαυριᾷν. ὡς ἔλαφος, φησὶν, ἠνάλλου τοῖς κέρασιν· ἀνωρτάλιζες κᾀκερουτίας. ### epsilon 665 Ἐκκεκυμασμένους . ὑπὸ τῶν κυμάτων ἐκβρασθέντας. Ἐκεράϊζον . κατέτρεχον. ἐληΐζοντο. ἐπόρθουν. Ἐκκεχιλωμένην . ἐψευσμένην, ἢ κεχερσωμένην· ὅτι ὁ χιλὸς ἐν χέρσῳ φύεται· τοῦτο δέ ἐστι χόρτος. δρῶ δὲ ταύτην ἐκκεχιλωμένην, οἷον ἐξημελημένην. [ Ἐκκεκωφέαται . ἀπὸ τοῦ κωφῶ, κωφήσω, κεκώφηκα, κεκώφημαι, κεκώφηται, καὶ Ἰακῶς κεκωφέαται καὶ ἐν συνθέσει ἐκκεκωφέαται. καὶ παραβλάπτεται.] [ Ἐκέκλετο . ἀπὸ τοῦ κέλλω, ἐκέλλετο καὶ ἐκέκλετο. σημαίνει δὲ τὸ προσέταξεν.] Ἐκκεκόλαπται . ἐγγέγλυπται. Ἔκαινον . ἔκοπτον. Ἐκκαίομαί σου . ἐρῶ σου. Ἐκζωπυρῆσαι . ἀνάψαι. κυρίως δὲ τὸ ἐκ μικροῦ φυσῶντα μεγάλην φλόγα κινῆσαι. ἡ μεταφορὰ ἀπὸ τῶν ἀνθράκων. ### epsilon 666 Ἔκῃαν . ἔκαυσαν. καὶ ἔκῃα ἀντὶ τοῦ ἔκαυσα καὶ ἔθυσα. ἐκ τοῦ καίω, καύσω, ἔκαυσα· ἀποβολῇ τοῦ ς καὶ ἐκτάσει τοῦ αυ εἰς η ἔκηα. Ἐκήκιεν . ἀνεφέρετο. Ἐκήλει . ἔθελγε. σὺν ἡδονῇ ἔτερπε. κηλῶ γὰρ τὸ ὑπ’ αὐλὸν ἥδομαι. οὕτω μὲν ὁ κατάρατος συνήθως τὸν ἄνθρωπον ἐκήλει. Ἐκηριώθην . ἐσκοτώθην. καὶ διὰ τὸ δέος κήρινος ἐγενόμην. Ἐκήδευσαν . κατ’ ἐπιγαμίαν συνήφθησαν. σημαίνει δὲ καὶ τὸ ἐνταφιάζειν. Ἐκθειάσαι . θαυμάσαι. Ἐκθηλύνειν . χαυνοῦν. Ἐκθορεῖν . ἐκδραμεῖν. Ἔκθορεν . ἐξεπήδησεν. Ἐκθρώσκειν . ἐκπηδᾷν. [ Ἐκθύσασθαι . ἐξιλεώσασθαι. ἐκμειλίξασθαι.] ### epsilon 667 Ἐκθεατρίζουσιν . ἐκπομπεύουσιν. ἐκφαυλίζουσιν. ἐξελέγχουσιν. ἐκθεατρίζουσι τὴν ἑαυτῶν ἀκρισίαν. Ἐκίσσησεν . ἐν γαστρὶ συνέλαβεν. Ἔκλαγξαν . ποιὸν ἦχον τὰ τόξα ἀπετέλεσαν. ἔστι ῥῆμα πεποιημένον κλάζω, ὁ μέλλων κλάγξω, ὁ πρῶτος ἀόριστος ἔκλαγξα. Ὅμηρος· ἔκλαγξαν δ’ ἄρ’ ὀϊστοὶ— ὅ ἐστιν ἤχησαν. Ἐκλεγόμενος . προκρίνων. Ἐκλέγοντες . ἀπαιτοῦντες. Ἐκληδονίζετο . ἐμαντεύετο. Ἐκληπτέον . δεῖ λαμβάνειν. Ἐκλελάκτικεν . ἀποβέβληκεν, ἀπέφυγεν. Ἐκκλείουσι . κωλύουσι. [ἐπεὶ τὸν Φίλιππον] ἐκκλείουσιν οἱ καιροί. Ἐκκλησιάζων . εἰς ἐκκλησίαν συγκαλῶν. ἡνίκα ἐκκλησιάζων ἐδίδου τὸ παράγγελμα. Ἐκκλητεύειν . τὸ εἰς κρίσιν ἄγειν. Ἐκκλητευθῆναι . τῶν ἐγκαταλιπόντων μαρτυρίαν τὰ ὀνόματα ἐν τῷ δικαστηρίῳ κηρύσσεται· ὅπερ ἔλεγον ἐκκλητευθῆναι. ### epsilon 668 Ἐκκλήτευσεν . ἐγκάλεσεν. [ Ἐκκλητικῶς . ἐκκαλούμενος.] Ἐκλογιζόμενος . ἀριθμῶν. καὶ ἀντὶ τοῦ διανοούμενος. τὸ πλῆθος τοῦ στρατοῦ ἐκπείρως καὶ φρονίμως ἐκλογιζόμενος. Ἐκλώζετο . κλωσμὸν ἔλεγον τὸν γενόμενον ἐν τῷ στόματι ψόφον, ᾧ πρὸς τὰς ἐκβολὰς ἐχρῶντο τῶν ἀκροαμάτων ὧν οὐχ’ ἡδέως ἤκουον. Ἐκμαγῆσαι . ἐκτυπῶσαι. Ἐκμαρτυρεῖν φασὶ τὸ λέγειν οὐχ’ ἅπερ αὐτὸς εἶδεν, ἀλλ’ ἅπερ ἑτέρων ἤκουσε λεγόντων. ἐκμαρτυρία δὲ γεγραμμένη ἀναγινώσκεται, ὅτάν τις ἢ τελευτήσας ἢ ᾖ ὑπερόριος. [ Ἐκμηρυομένους . ἀναλεγομένους. δυσχερῶς ἐκμηρυομένους καὶ μακρῶς τὰς δυσχωρίας.] Ἐκμηρυσάμενος . ἐξελκύσας, ἐπεκτείνας. ἀπὸ μεταφορᾶς τῶν μηρυμάτων. ὁ δὲ ἐκμηρυσάμενος τὴν δύναμιν ἐκ τῶν δυσχωριῶν κατεστρατοπέδευσεν. Ἐκμηχανώμενος . κατασκευάζων. Ἐκμυζήσας . ἐκπιέσας. ἐκθλίψας. Ἐκμειλίσσω . καταπραΰνω. ### epsilon 669 Ἔκμολες . ἐξῆλθες. Ἐκληροδότησεν . ἐχαρίσατο κληροδοσίαν. Ἐκνάπτετο . ἐξύετο, ἐδαπανᾶτο. Ἐκνενέμηται . διαμεμέρισται. Ἐκνευρίσας . ἀδυνάτους καταστήσας. ἵνα πολλὴν δύναμιν τῆς Ῥώμης ἐκνευρίσῃ. † Ἔκνιξεν . ἔδακνεν. ἀπὸ τῆς πόας. Ἡρόδοτος.† Ἔκνισεν . ἐκίνησεν, καθήψατο. ἔρως ἔκνιζε τῆς παιδός. Ἔκνυεν . ἔξυεν ἠρέμα. παρὰ τὸ κνᾷν. Ἀριστοφάνης· οὗτος πόθῳ μ’ ἔκνυεν ἐλθὼν τὴν θύραν. [ Ἐκκορηθῆναι . ἐκκαλλυνθῆναι. τὸ γὰρ κορεῖν καλλύνειν καὶ σαίρειν λέγεται παρὰ τοῖς Ἀττικοῖς.] Ἐκκορυφώσω . δύναται μὲν ἀκούεσθαι ἀνακεφαλαιώσομαι, οἷον κορυφὴν ἐπιθήσω· δύναται δὲ ### epsilon 670 καὶ οὕτως. ἕτερόν σοι λόγον ἐκκορυφώσω, ἤτοι ἀπάρξομαι. ἐπεὶ ἡ κορυφὴ ἀρχὴ τίς ἐστι τοῦ σώματος. Ἐκορύνετο . ὑψοῦτο, ἐκορυφοῦτο. Ἐκολάφισαν . ἐβασάνισαν. ἢ τοῖς ὀφθαλμοῖς πανίον ἐπέθηκαν. οὕτως εὗρον ἐγὼ τοῦτο. Ἐκονδύλιζον . τοῖς δακτύλοις ἔκοπτον. Ἐκόπασεν . ἔπαυσεν. Ἐκολλόπωσεν . κόλλῃ συνήρμοσεν. ἀπὸ γὰρ τοῦ νωτιαίου κόλλοπος καὶ δέρματος ἑψομένου ἐγένετο ἡ κόλλα τῶν βοῶν, ὅθεν καὶ ᾧ ἐπιτείνουσι τὰς χορδὰς, κόλλοψ λέγεται. [ Ἐκόησεν . ἐνόησεν. Ἰακῶς, παρὰ Καλλιμάχῳ.] Ἐκκοκκίσας . ἐρημώσας. ἀπὸ μεταφορᾶς τῶν ῥοιῶν τῶν τοὺς κόκκους ἐκβαλλουσῶν. Ἀριστοφάνης· Ὦ Ζεῦ— Λήσεις σεαυτοῦ τὰς πόλεις ἐκκοκκίσας. ### epsilon 671 † Ἐκολάβησας . προσέκρουσας. παρὰ τὸ ἐπὶ κόλαις βαίνειν. κόλα δὲ ἡ γαστήρ. ἢ ἔθραυσας. ἀπὸ τοῦ κολλάβου, ὅ ἐστι ψωμός.† Ἐκολώα . ἐθορύβει. Ἐκκορακίζειν . ἀποδιώκειν. [ Ἐκκορηθείης . παντελῶς ἀφανισθείης. Μένανδρος· ἐκκορηθείης σύ γε.] Ἐκορίζετο . ὑπεκορίζετο. εὐμορφωτέροις ἐχρῆτο λόγοις. ἢ ἐκολάκευεν. Ἀριστοφάνης· τοῦτον τὸν υἱὸν λαμβάνους’ ἐκορίζετο. Ἐκορωνία . ἐγαυρία. ἐκορωνία καὶ παρετρίβετο πρὸς τοὺς ἐπιφανεῖς ἄνδρας. Ἐκουρία . ἐδέετο κουρᾶς. Ἑκουσιάζομαι . προσφέρω. Ἐκκόψαντες . πηρώσαντες, τυφλώσαντες. ἐκκόψαντες αὐτοὺς τοὺς ὀφθαλμούς. Ἐκκόψαι . νικῆσαι. οὕτως Ἄλεξις. καὶ ἐπὶ τοῦ πηρῶσαι τὸν ὀφθαλμόν. καὶ ἐξεκόπη ἐπὶ τοῦ ἐπηρώθη. Ἐκπαγλούμενοι . ἐκπληττόμενοι, θαυμάζοντες. ἐν εἰρήνῃ ἔμενον ἐκπαγλούμενοι τὸν Ἡρακλέα. Ῥωμαίοις μὲν ἐκπαγλούμενος ὁ Πύῤῥος ταῦτα φησίν. ### epsilon 672 [ Ἐκπελευθῆναι . ἐκβληθῆναι.] Ἐκπερδικίσαι . διαδράναι πανούργως. ἀπὸ μεταφορᾶς τῶν περδίκων· πανοῦργον γὰρ τὸ ζῶον καὶ διαδιδράσκει τοὺς θηρευτάς. Ἐκπέρσαι . πορθῆσαι. Ἐκπεσών . ῥηθεὶς, δοθείς. χρησμὸς δ’ ἐκπεσὼν παρὰ Εὐδοκίου τοῦ Θρᾳκός. Ἐκπεφυσημένον . φιλοτίμως διατεθειμένον. ὁρῶν δὲ τὸν Μάρκον ἐκπεφυσημένον. [ Ἐκπήγνυσθαι . ἐκπλήττεσθαι.] [ Ἐκπηνιεῖται . ἐξελκύσει. ἀπὸ τῶν τὴν κρόκα μηρυομένων πηνία. Ὅμηρος· πηνίον ἐξέλκουσα.] Ἐκπλεύσαντες . ἔξω γενόμενοι. οἱ δὲ ἐκπλεύσαντες τῶν φρενῶν. καὶ ἐκπλεύσειν ὁμοίως. Ἐκπλήσει . πληρώσει. Ἐκπλινθεύσας . ἀντὶ τοῦ ἀναλύσας, καὶ ἐξελὼν τὰς πλίνθους. οὕτως Ἰσαῖος. [ Ἐκποκιῶ . τὰς τρίχας ἐκσπάσω. Ἀριστοφάνης· ἐκποκιῶ σου τὰς ποκάδας— ἐπὶ γυναικείων τριχῶν ὡς τὸ πολύ.] Ἐκπολεμῶσαι . ἀντὶ τοῦ εἰς πόλεμον καταστῆσαι. γράφεται καὶ ἐκπολεμῆσαι παρὰ Ξενοφῶντι. ### epsilon 673 Ἐκπεπολέμωται . ἐχθρωδῶς διάκειται. Ἐκπορίζομεν . ἐξευρίσκομεν. Ἐκπορίσας . συλλέξας. † Ἐκπορποῦσθαι . ἐκφιβλοῦσθαι.† Ἐκπρίου . ἐξαγόρασον, ἐλευθέρωσον. καὶ ἐκπρίασθαι. Ἐκπτήσονται . πετασθήσονται. Ἐκπολεμῆσαι . πορθῆσαι. [ Ἐκκραγγανομένων . μετὰ κραυγῆς λεγομένων.] Ἔκρεκεν . ἀντὶ τοῦ ἤχει. Ἐκρεμαννύμενοι . ἀντὶ τοῦ ἀπηρτημένοι. Θουκυδίδης· τῶν δὲ ξυσκήνων ἤδη ἐκρεμαννύμενοι. Ἐκκρίνειν . δοκιμάζειν. Ἐκρινόμεθα . πολὺν χρόνον διεφερόμεθα καὶ ἠμφισβητοῦμεν. Ἐκκρουόμενος . παρεκτείνων, παρατρέπων. ἀλλὰ καὶ τὸν καιρὸν τοῦτον τοῖς ἐναντίοις ἐκκρουόμενος. Ἐκρουσάμην . ἀπέῤῥιψα. ### epsilon 674 Ἐκκρίνεται . ἐκρέει. λαμβάνεται δὲ καὶ ἐπὶ τῆς ἀνθρωπίνης ῥοώδους γονῆς, καὶ τῆς τῶν κτηνῶν. Ἐκριπισθέντες . ἐξαφθέντες. ῥιπίζειν γὰρ τὸ ὀπτᾷν. ἀπὸ τῶν ῥιπίδων. [ Ἐκρέμω . παράγωγον ῥῆμα. ἐκ τοῦ κρεμῶ γίνεται κρέμημι, ὡς ἱστῶ ἵστημι· εἶτα κρέμαμαι, ὡς ἵσταμαι· ἐκρεμάμην, ἐκρέμασο, ἐκρέματο. κρεμὰς γὰρ ἡ ἐνεστῶτος μετοχὴ, ὥσπερ ἱστάς. καὶ κατὰ ἀποβολὴν τοῦ ς Ἰωνικῶς ἐκρέμαο, καὶ κατὰ κρᾶσιν τῶν φωνηέντων ἐκρέμω. καὶ οὐκ ἔστιν ἐκ τοῦ κρεμῶ· ἦ γὰρ ἂν περισπᾶτο, ὡς ἐβοῶ, ἐγελῶ.] Ἐκσιφωνισθείη . ἐκκενωθείη, ἐκρυῇ, διασκορπισθείη. Ἔκστρεψον . μετάβαλε. ἀπὸ μεταφορᾶς τῶν ῥυπουμένων καὶ ἐκστρεφομένων ἱματίων. ἔκστρεψον ὡς τάχιστα τὸν σαυτοῦ τρόπον. Ἐκτεθνεῶτα . οἷον τὸν ἔσχατον ὄντα. Ἐκτετηκότες . δεδαμασμένοι, τεταριχευμένοι. Ἐκτετηκυῖα . ἀπεῤῥυηκυῖα. ἐκτετηκυῖα τὰς ὁράσεις ὑπὸ τῶν δακρύων. ### epsilon 675 Ἐκτετοξεῦσθαι . ἐκκενῶσθαι. ἀνηλῶσθαι. ἀπὸ μεταφορᾶς τῶν ἐν τῇ τοξείᾳ ἀναλισκόντων τὰ βέλη. [Ἀριστοφάνης·] τὸν ἐμὸν ἤδη νομίζων ἐκτετοξεῦσθαι βίον. Ἐκτειχίσαι . τειχοποιῆσαι. ἐν ἐκικαίρῳ τῷ χωρίῳ ἐδόκει ἐκτειχίσαι τὴν πόλιν. Ἐκτετικότες . ἀποπληρώσαντες, ἀποδεδωκότες. ἐκ τοῦ τίω τὸ ἀνταποδίδωμι. Ἐκτιθέναι . ἀντὶ τοῦ εἰς βορὰν θηρίοις δοθῆναι ἢ καὶ ἄλλως εἰς διαφθορὰν παρατιθέναι ἐπ’ ἐρημίαν. ἐκτιθέναι τὰ βρέφη βορὰν τοῖς θηρσίν. Ἐκτιμᾶται . ἀντὶ τοῦ ἐπιτέταται, ηὔξηται κατὰ τιμήν. Ἐκτιννύων καὶ ἐκτίνων . ἀποδιδούς. τῇ μητρὶ †γῇ† τὸ χρέος ἐκτίνων. καὶ ἐκτίσαι καὶ ἐκτίσει. ὁ δὲ καθ’ ἡμᾶς βασιλεὺς ἐκτίσει μοι δίκας ἐνδέοντι. Ἔκτισε . κατέστησε, κατέταξεν. Ἐκτιλωμένοις . συνήθεσιν. ἐπεὶ ὁ κτίλος ὁ προηγούμενος τῆς ποίμνης κριὸς προβάτων συνήθης ἐστὶ τῷ ποιμένι. ἡ λέξις ῥητορική. ### epsilon 676 Ἐκτίλλω . ἀνασπάσω, μετοικίσω. Ἐκτεθηλυμένοι . μαλακισθέντες. Ἐκτελείσθω . λειτουργείσθω. Ἐκτενῶ . κρεμάσω. Ἐκτολυπεύσας . ἐργασάμενος. ἡ μεταφορὰ ἀπὸ τῆς τολύπης τοῦ κατεργασαμένου ἐρίου. Ἐκτολυπεῦσαι . τὸ πληρῶσαι. Ἐκτοπίζω . πόῤῥω διάγω. τὸν πολιτισμὸν ἐκτοπίζων ἐν ἀκαδημίᾳ διέτριβεν. Ἐκτοπίσαι . μακρὰν καταστῆσαι. [ Ἐκτορμεῖν . τὸ ἐκ τοῦ καθήκοντος δρόμου πόῤῥω ἐκβαίνειν.] Ἐκτραχηλίζω καὶ ἐκτραχηλισθῶσιν . ἀντὶ τοῦ τοὺς τραχήλους συγκλασθῶσιν. ἱππασίας μετὰ θορύβου γινομένης πολλοὶ μὲν τῶν ἱππέων ἐκτραχηλισθῶσιν. Ἐκτραχηλισθῆναι . ἐκπεσεῖν τῶν ἵππων, οἷον τὸν αὐχένα ἐπικάμψαντες ἀποσείονται τὸν ἐπιβάτην. ἐκτραχηλισθῆναι λέγουσιν, οὐχὶ ἐκσφονδυλισθῆναι. Ἐκτρυπῆσαι . μετὰ βίας ἐξελθεῖν. ### epsilon 677 Ἐκτοιχωθείς . ἐκφθαρεὶς, ἐκπιεσθείς. Ἐκτριβήσῃ . ἐξαναλωθήσῃ. Ἐκτριβῆναι . ἀφανισθῆναι. Ἐκτρεπόμενος . ἀποστρεφόμενος. [ Ἔκταν . οἷον· ἔκταν σὺν οὐλομένῃ ἀλόχῳ. ἀντὶ τοῦ ἔκτανεν. ἐὰν ἀναγνῷς ἔκταν, ἀττικὴ κλίσις ἐστὶν ἀπὸ τοῦ κτῆμι. ὁ δεύτερος ἀόριστος ἔκτην καὶ συστολῇ ἔκταν. ἐὰν δὲ κατέκταν, ἀπὸ τοῦ κατέκτανεν. οὕτως Ἡρωδιανός.] [ Ἐκτῆσθαι . ἀπὸ τοῦ κεκτῆσθαι, ἀποβολῇ τοῦ κ .] Ἐκτυποῖ . ἐξομοιοῖ. Ἐκτυφῆναι . τὸ τύφειν ἐπὶ τοῦ κάπνου. τὸ οὖν ἐκτυφῆναι παρὰ μικρὸν ἐκτυφλωθῆναι. Ἐκκυβεύειν . ῥίπτειν εἰς κίνδυνον. ὀϊσάμενος κατὰ τὸν ποιητὴν δόλον εἶναι, οὐδαμῶς [ἔκρινεν] ἐκκυβεύειν. Ἐκύει . ἐνεγκυμόνει. ἐν γαστρὶ εἶχεν. ὁ δὲ ἔκρυπτεν· καὶ ἐξειπεῖν τὴν ὠδῖνα ἣν οὐκ ἐτόλμα ἐκύει. ### epsilon 678 Ἐκκυκλεῖ . ἐκκαλύπτει. καὶ ἐκκυκλούμενος, ἐκκύκλημα ἔχων. Ἐκκυμανθῆναι . ἐκ τοῦ κύματος τῷ λιμένι προσορμισθῆναι. Ἐκύρουν . ἐτύγχανον. βωμῷ θύων ἐκύρουν. Ἐκύκα . ἐτάρασσεν. Ἐκφαυλίζων . εὐτελίζων, φανερὸν ποιῶν. Ἐκφέρεται . [λέγεται.] ἐκκομίζεται. Ἐκφανθέντος . δηλωθέντος. Ἐκφθαρείς . ἐξελθών. οὕτως λέγεται τὸ ἐπὶ κακῷ ἐξελθεῖν. εἰσφθαρεὶς δὲ τὸ ἐπὶ κακῷ εἰσελθεῖν που. Ἐκφρησθέντων . ἐκβληθέντων. ἐκφρησθέντων δὲ τῶν ἐπικούρων ἐκ τῆς πόλεως τοὺς ἱερεῖς ἐκκαθάραι τὰ ἱερά. Ἐκφορῶ . τὸ ἐκβάλλω. Ἐκφοιτᾷ . ἐξέρχεται. Ἐκφυλλοφορεῖν . οἱ ἀρχὴν τινὰ ἄρξαντες ἂν εὐθυνομένως ὑπὸ τῆς βουλῆς ἁλῶσιν, ἐν φύλλοις ἐλαίας τὰ ὀνόματα αὐτῶν ἐνέγραφον οἱ βουλευταὶ καὶ καθιᾶσιν εἰς τοὺς ἐχίνους· ἅμα ### epsilon 679 τὲ ἡ περὶ αὐτῶν πίστις προσενεγράφετο τοῖς φύλλοις. καὶ ἐκφυλλοφορῆσαι, καὶ ἐκφυλλοφορία. Ἐκφῦναι . γεννηθῆναι καὶ τὸ ἀναβλαστῆσαι. Ἐκχαραδρωθέντας . ἐκκυλισθέντας. Ἔκχεον . ἔκχυσον. Ἐκχοΐζω . τὸ σκάπτω. Ἐκυδάσσατο . σημαίνει τὸ ἐλοιδόρησεν. ὦ πέπον, ἦ μάλα δή μ’ ἐκυδάσσαο— κυδάζομαι. κυδάζεται τοῖς πᾶσιν Ἀργείοις. ἀντὶ τοῦ λοιδορεῖται. Ἐκωδωνίζοντο . περιβόητοι ἐγένοντο. τέτακται καὶ ἐπὶ τοῦ ἐπειράθησαν. οὕτω Λυσίας. Ἐκωθώνιζον . ἔπινον, ἐμέθυον. Ἐκωμῴδησεν . ἐφαύλισεν, ἔπαιξεν· ἐλοιδόρησεν. Ἐκώμασε . μεθ’ ἡδονῆς ἦλθε. θρῆνος δ’ εἰς ὑμέναιον ἐκώμασεν—. Ἐκπίπτει . διαλύεται, διακόπτεται, ἀποτυγχάνει. καὶ ὁ Ἀπόστολος· ἡ ἀγάπη οὐδέποτε ἐκπίπτει, ὅ ἐστιν οὐδὲ ἀποτυγχάνει τῆς εὐδοκιμήσεως. Ἐκκακοῦμεν . [ἀπαγορεύομεν.] καὶ ὁ Ἀπόστολος· οὐκ ἐκκακοῦμεν, ἀλλ’ ἀπειπάμεθα. * τὸ γὰρ ἐκκακῶ ἀντὶ τοῦ ἀπαγορεύω. * ### epsilon 680 (1t) (Ἐπίῤῥημα.) Ἕκαθεν . πόῤῥωθεν. Ἑκάς . πόῤῥω, μακράν. [ Ἑκαστάτω . ποῤῥωτάτω. ἑκαστάτω τῆς τοῦ βαρβάρου ἐπιβουλῆς ὄντες.] Ἑκασταχῆ . ἀντὶ τοῦ πανταχοῦ. Ἑκάστοτε . ἀντὶ τοῦ ἀεί. τοὺς δ’ οὐκ ἐθέλοντας ἀντιβολεῖσθ’ ἑκάστοτε. [παρὰ τὸ ἕκαστος γίνεται παραγώγως ἑκάστοτε, ὡς ἄλλος, ἄλλοτε.] Ἐκείνῃ . ἀντὶ τοῦ αὐτόθι. Ἐκείνως . κατὰ τοῦτον τὸν τρόπον. Ἐκεῖθεν . οὐδὲν γὰρ τῶν εἰς θ εν τῇ ει διφθόγγῳ παραλήγεται, πλὴν τοῦ ἐκεῖθεν, ὅπερ ἀπὸ τοῦ ἐκείνοθι κατὰ συγκοπὴν, καὶ τὸ ἐκεῖ ἀπὸ τοῦ ἐκεῖθι· τοῦτο δὲ ἀπὸ τοῦ ἐκείνοθι, καὶ τὸ ἐκεῖνος ἀπὸ τοῦ ἐκείνοσε. Ἕκητι . χάριν, ἕνεκα. [σημαίνει δὲ καὶ τὸ χωρίς. ἀπὸ τοῦ ἑκὼν γίνεται ἑκάζω καὶ ἑκαστὶ, ὡς δωρίζω, δωριστὶ, καὶ ἐκτάσει τοῦ α εἰς η καὶ ἀποβολῇ τοῦ ς , ἅμα καὶ ἀναβιβασμῷ τοῦ τόνου, ἕκητι.] Ἐκθύμως . προθύμως. ### epsilon 681 Ἐκνομίως . μεγάλως, ὑπερβαλλόντως. παρὰ τὰ νενομισμένα· ἐξάλλως. ἢ καθ’ ὑπερβολὴν κακίας ἢ ἀρετῆς. οἷον ἔξω νόμου. Ἑκοντί . ἐθελουσίως. Ἐκποδών . ἐκ μέσου. Ἐκτενῶς . συντόνως, ἐπιμόνως, ἢ ὁλοψύχως καὶ προθύμως. ὁ δὲ Ἀχαιὸς προσδεξάμενος ἐκτενῶς καὶ φιλανθρώπως τὸν Βῶλιν. Ἐκταδὸν καὶ ἐκτάδην . ἀντὶ τοῦ ἐπιτεταμένως καὶ ἐκτεταμένως. Ἐκτόπως . * ὑπερλόγως, ἀνεκδιηγήτως, ἀνεκφράστως. Ἐκφάνδην . φανερῶς. Ἐκφρόνως . ἀνοήτως. Ἐκτυπωτέρως * καὶ ἐκτυπώτερον . ἀντὶ τοῦ φανερωτέρως. δίδου ἡμῖν ἐκτυπώτερον, ὅ ἐστι καθαρώτερον. Τὸ Ε μετὰ τοῦ Λ. (Ἀρσενικόν.) Ἐλαφηβόλος . κυνηγὸς, ὁ τὰς ἐλάφους βάλλων. καὶ ἐπὶ θηλυκοῦ ἐλαφηβόλος ἡ Ἄρτεμις. Ἐλασίβροντε . μεγαλήγορε. [ Ἐλατήρ . ὁ ἡνίοχος. καὶ πλακουντῶδες πέμμα πλατύ. πέμμα δὲ λέγεται τὸ καρύκευμα.] † Ἐλέας . ὄνομα τόπου. καὶ εἶδος ὀρνέου.† † Ἐλάτηρ . ὄνομα ποταμοῦ.† ### epsilon 682 † Ἐλίσυχος . ὄνομα ἔθνους.† Ἑλλανοδίκαι . οἱ κριταὶ οἱ καθήμενοι εἰς τοὺς ἀγῶνας. οὕτω καὶ τότε ὁ μέγιστος ἑλλανοδίκης Γαϊνᾶς τὸν ῥωμαϊκὸν στρατὸν ἠθλοθέτει. Ἐλαφροτάτους . ἐν ἐπαίνῳ τὸ ὄνομα λέγουσιν οἱ παλαιοὶ ἀντὶ τοῦ πραοτάτους κατὰ τὸ ἐναντίον τοῦ βαρυτάτου καὶ φορτικωτάτου. Ἐλάχιστος . παρὰ τῷ εὐαγγελίῳ ὁ ἔσχατος καὶ ἀπεῤῥιμένος εἰς τὴν γεένναν, ὡς τό· ἐλάχιστος κληθήσεται. ἐλάχιστος καὶ ὁ ἐπίγειος πλοῦτος. ὁ πιστὸς ἐν ἐλαχίστῳ. Ἐλαιολόγοι . οἱ συλλέγοντες τῶν ἐλαίων τοὺς καρπούς. [ Ἐλάσσων . ἀπὸ τοῦ ἐλαχὺς, ἐλαχύτερος, ἐλαχύων, ἐλάσσων.] † Ἐλέφας . παρὰ τὸ φύεσθαι ἐν ἁλί.† Ἐλέφας . τὸ ζῶον. ἀμετροβίων ἐλεφάντων. ἐλέβης τὶς ὤν· διὰ γὰρ τὸ βάρος ἐν ὕδασιν ἐλώδεσι τὰς ἐπιβάσεις, τουτέστι τὰς ἐπιμύξεις ποιεῖται. ἢ παρὰ τὸ ἐλεφαίρω, ὅ ἐστι βλάπτω. βλαπτικὸν γὰρ τὸ ζῶον. Ἐλεύθερος . ἀπὸ τοῦ ἐλεύθειν ὅπου ἐρᾷ. Ἔλεγος . θρῆνος. ἀπὸ τοῦ ε ε λέγειν. Ἐλέγχιστος . ὁ ἐπονείδιστος. Ἕλενος . ὃς συνέγραψε τὸ χειροσκοπικὸν οἰώνισμα. ὡς ὅταν τῆς ἐκτάσεως τῶν χειρῶν τῆς παλάμης ἀπὸ τῶν ῥυτίδων εἴπωμεν παιδοποιεῖ ἢ τὶ τοιοῦτον. ### epsilon 683 Ἐλεοκόπους . τοὺς τὰ ἕλη κόπτοντας. οὕτως Λυσίας. τοῦ ε παρεμβεβλημένου, ὡς τὸ ἐλεόθρεπτον σέλινον παρ’ Ὁμήρῳ. Ἐλέου βωμός . Ἐλεών. ὀνόματα πόλεως. Ἐλεάτης . ἀπὸ Ἐλέας τῆς Ἀσίας. Ἔλεγχος . αἰσχύνη καὶ ὁ τὸ πρᾶγμα σαφηνίζων. καὶ ῥῆμα ἐλέγχω πλεονασμῷ τοῦ γ, ἔλεχος τὶς ὢν, ὁ ἕλην ἔχων, ὅ ἐστι φῶς, καὶ φωτίζων τὰ πράγματα. Ἐλλεδανός . τῶν δραγμάτων ὁ δεσμός. παρὰ τὸ συνελεῖν τὰ δεσμευόμενα. Ἐλεός . ἡ μαγειρικὴ τράπεζα. Ἀριστοφάνης· ἴθι, κάθελ’ αὐτοῦ τοὐλεόν— καὶ Ὅμηρος· βάλλον δ’ εἰν ἐλεοῖσιν— ἔστι δὲ καὶ εἶδος ὀρνέου. Ἐλεύθερος . ὁ σπουδαῖος μόνος, οἱ δὲ φαῦλοι δοῦλοι. Ἔλεος . συμπάθεια συμφορᾶς ἢ ἑκούσιος λύπη ἐπ’ ἀλλοτρίοις κακοῖς συνισταμένη· ἢ ἡ ἐπὶ τῶν δυσφορούντων ἐπί τισιν ἀνιαροῖς ἀγαπητικὴ [συμπάθεια ἢ συν]διάθεσις. Ἕλλην . παρὰ τὸ Ἑλλὰς, ὃ σημαίνει τὴν πόλιν, ἢ παρὰ τὸ ἄλλος Ἕλλην· πλέον γὰρ τῶν ἄλλων ἐθνῶν ἀλλήλους φιλοῦσιν. ἔστι δὲ καὶ Ἕλλην ὁ φρόνιμος. ### epsilon 684 Ἑλληνικόν γ’ ἐπένευσαν ἄνδρες οὑτοιΐ. ἀντὶ τοῦ οὗτοι. Ἑλληνισμός . τὸ καθ’ Ἕλληνας διαλέγεσθαι, ὅ ἐστι ἀσολοικίστως καὶ ἀβαρβαρίστως. Ἑλληνοταμίαι . οἱ τὰ ἐκ τῶν φόρων χρήματα φυλάσσοντες, ἃ πρώτως κοινῇ οἱ Ἕλληνες ἐν ἀδήλῳ ἀπετίθεντο, οὕτως ἐκαλοῦντο. Ἑλλήσποντος . κόλπος ὁ διείργων τὴν Θρᾴκην καὶ τὴν Τρωάδα, ἀπό τινος Ἕλλης ἐκεῖθεν πνιγείσης. Ἔλειος . ὁ κάθυγρος καὶ σύνδενδρος τόπος. καὶ ὄρνις. καὶ ὄνομα ὄρους. Ἑλιγμός . ἡ συστροφή. Ἑλικών . ὄρος. Ἑλικώνιος . σοφιστὴς Βυζάντιος, ὃς χρονικὴν ἐπιτομὴν ἔγραψεν ἀπὸ Ἀδὰμ ἕως μέχρι τῶν χρόνων Θεοδοσίου τοῦ μεγάλου ἐν βιβλίοις δέκα. Ἑλίχρυσος . τὸ τοῦ κισσοῦ ἄνθος. ἄνθει ἑλιχρύσου ἐναλίγκιος. † Ἐλαολόγοι . οἱ συλλέγοντες τῶν ἐλαιῶν τοὺς καρπούς. ἐλάα γὰρ ὁ καρπὸς τῆς ἐλαίας· ἐλαία δὲ τὸ δένδρον.† Ἑλίκωπες . μελανόφθαλμοι. τινὲς τὸ μέλαν ἢ τὸ εὐόφθαλμοι κατὰ γλῶσσαν. ἑλικὸν γὰρ κατὰ διάλεκτον τὸ μέλαν καλεῖται. ἑλίκωπες καὶ ναυτικοὶ οἱ ἑλίσσοντες τὰς κώπας. [ἢ ἑλικο‐ ### epsilon 685 βλέφαροι. ὦπας γὰρ τὰ βλέφαρα λέγουσιν ἀπὸ παντὸς μέρους. ἢ οὐλότριχες. ἢ οἱ ἑλίκην ὦπα ἔχοντες, ἤγουν μεγάλην.] Ἑλκηθμός . ἑλκυσμὸς, σπαραγμός. Ἐλλόγιμος . λόγιος, ἀξιόλογος. Ἔλλοπες . ἰχθύες. Ἔλλουροι . ἔθνος. Ἐλπιδηφόρος . κύριον. Ἔλυμος . σπέρμα, ὃ ἕψοντες οἱ Λάκωνες ἐσθίουσιν. Ἐλυμαῖοι . ἔθνος, ἀπὸ Ἐλύμου υἱοῦ Ἀγχίσου, νόθου ὄντος καὶ ἐλθόντος εἰς Σικελίαν. Ἕλωρ . τὸ ἕλκυσμα, τὸ σπάραγμα. παρὰ τὸ ἕλω τὸ ἑλκύω ἢ τὸ λαμβάνω γίνεται ἕλωρ. Ἑλκεσαῖος . ἀπὸ Ἑλκεσοῦ κώμης τῆς Ἰουδαίας, ἐξ ἧς ἦν καὶ ὁ Ναούμ. * Ἐλείμ . τόπος. * * Ἐλεαλή . θεοῦ ἀνάβασις. * (Θηλυκόν.) Ἐλαφρία . ἡ ὀλιγότης ἢ ἡ ἁπλότης ἢ ἡ κουφότης. Ἔλαφος . ἡ διὰ τῆς κουφότητος καὶ τοῦ τάχους ἐλαφρά τις οὖσα. ἢ διὰ τὸ ἑλεῖν τὰς ὄφεις καὶ ἀναιρεῖν διὰ τῶν μυκτήρων. ἢ ἀπὸ ### epsilon 686 τοῦ ἕλους ἔλαφος, ἢ ἀπὸ τοῦ ἐλαύνειν τὰς ὄφεις. Ἔλλαμψις . φωτισμός. Ἐλαϊτή . πόλις. Ἐλάα . καρπὸς τῆς ἐλαίας. Ἐλάτεια ἢ Ἐλάτρεια . πόλις μεγίστη τῶν ἐν Φωκεῦσιν. [ Ἐλάτειραν . ἀπελαστικήν.] Ἐλαία . τὸ δένδρον. †καὶ πόλις.† παρὰ τὸ λεῖον ἢ λειῶ λέαια καὶ ἐν ὑπερθέσει ἐλαία ἡ τὸ λεαῖνον ἔλαιον τίκτουσα. ἢ παρὰ τὸ ἕλος, ἐν ἕλει γὰρ καὶ ὑγροῖς τόποις φύεται. ἢ παρὰ τὸ ἁλέαν, τὴν θερμασίαν· ἐν θερμοῖς γὰρ τόποις χαίρει. Ἐλαταῖς . ὑπὸ τοῦ ἁγίου πνεύματος κεχαλκευμέναις. Ἔλγη . πόλις. Ἐλευθεριότης . ἡ μετὰ κιβδηλείας χάρις. ὁ δ’ ἐς τοσοῦτον ἐλευθεριότητος ἐληλάκει, ὥστε—. Ἐλεπόλεις . μηχανήματα, τὰ λιθοβόλα ὄργανα, δι’ ὧν αἱ πόλεις ἁλίσκονται. Ἔλεγξις . φανέρωσις τῶν κεκρυμμένων. Ἐλεημοσύνη . ἑκούσιος λύπη ἐπ’ ἀλλοτρίοις κακοῖς παρισταμένη. ### epsilon 687 Ἑλεδώνη . εἶδος πολύποδος, ἔχουσα μίαν κοτυληδόνα ἤτοι πλόκαμον, καὶ ἔστιν ἑπτάπους, ὡς φησὶν Αἰλίας. ἔστι δὲ τὸ λ περισσόν. καλεῖται δὲ ἑλεδώνη ἀπὸ τοῦ ἑαυτὴν ἔδειν καὶ ἐσθίειν. Ἐλεεινή . ἀπὸ τοῦ ἔλεος, ἐλεγεινή. καὶ ἀπὸ τοῦ ἐλεῶ. ἐπεὶ ἔστιν ἂν διὰ τοῦ ε , νῦν δὲ διὰ τῆς ει διφθόγγου, τῷ λόγῳ τῶν εἰς νος ὀξυτόνων τῶν παρωνύμων. Ἑλένη . παρὰ τὸ πολλοὺς ἑλεῖν τῷ κάλλει. Ἐλεοῦντα . πόλις ἐν Χερσονήσῳ. ἡ εὐθεῖα ἡ Ἐλεοῦς. καὶ Ἐλεὼν, ὄνομα πόλεως. τὴν ἄρα τ’ ἐξ Ἐλεῶνος—. παρὰ τὸ ἕλος· ἑλώδης γὰρ ὁ τόπος. Ἐλευσίς . πόλις πλησίον Ἀθηνῶν. ὠνόμασται δὲ ἡ πόλις ἀπὸ Ἐλευσίνου τοῦ Ἑρμοῦ. καὶ Ἐλευσίνια ἐπὶ οὐδετέρου. τοῖς γὰρ νικῶσι τὰ Ἐλευσίνια ἐδίδοτο ἆθλον. ἄλλοι δὲ φασὶν ἑορτὴν εἶναι τὰ Ἐλευσίνια. Ἑλετή . αἱρεθῆναι δυναμένη, ὅ ἐστι προκριθῆναι. Ἑλληνόπολις . Ἀπολλόδωρος· Ἄτταλος ἐκ τῶν Ἑλληνίδων πόλεων οἰκήτορας συναγαγὼν ἔκτισε πόλιν καὶ ὠνόμασεν αὐτὴν Ἑλληνόπολιν. ἔστι δὲ καὶ Ἑλενούπολις. Ἕλη . ἡ θερμασία. Ἑλίκη . πόλις. Ἕλικι . κλήματι λεπτῷ καὶ νευρώδει. Ἑλικώπιδα . εὐόφθαλμον. ### epsilon 688 Ἑλκεσίπεπλοι . ἐφελκόμεναι τοὺς πέπλους ἐν τῷ φορεῖν. ὅτι τὸ ο ἐν ταῖς συνθέσεσι πολλάκις εἰς τὸ ε μεταβαλλόμενον καὶ τὴν σι συλλαβὴν προσλαμβάνει. ἕλκω, ἑλκόπεπλος, ἑλκέπεπλος, ἑλκεσίπεπλος. πρῶτος, πρωτόλαος, [πρωτέλαος.] πήξω, πηξίμαλος. Ἑλλοφόνος . ἡ Ἄρτεμις, ἡ τοὺς ἑλλοὺς φονεύουσα, ὅ ἐστι τοὺς ἐλάφους· κυνηγετικὴ γάρ. Ἐλπίς . ἀγαθοῦ πνὸς ἢ κακοῦ προσδοκία. ἢ τὸ δοκεῖν τῷ ἀπόντι ὡς παρόντι συνεῖναι. Ἐλπωρή . ἡ ἐλπίς. παρὰ τὸ ἔλπω ἐλπωρὴ, ὡς θάλπω θαλπωρή. Ἑλλάς . χώρα. παρὰ τὸ ἕλκω ἑλκὰς καὶ τροπῇ τοῦ κ εἰς λ Ἑλλάς. ἡ ἕλκουσα πρὸς τὸν ἑαυτῆς πόθον τοὺς βροτούς· εἴπερ τὶς ἄλλη τῶν χωρῶν πόλις. λλ γράφεται δύο, διατί; ἑλκὰς καὶ τροπῇ τοῦ κ εἰς λ Ἑλλάς. (Οὐδέτερον.) Ἐλασίβροντα . μεγαληγόρα, ὡς ὑπὸ βροντῆς ἐλαυνόμενα. Ἀριστοφάνης· ἐλασίβροντ’ ἀναῤῥηγνὺς ἔπη—. Ἔλασσον . μικρόν. Ἔλαιον . παρὰ τὸ λεῖον λεαῖνον, τὸ λειαῖνον τὸ σῶμα. [καὶ ἐν ὑπερθέσει ἔλαιον. ἢ ἀπὸ τοῦ ἐλαίου, τοῦ φυτοῦ παρωνύμως.] Ἐλαιόδευτον . τὸ ἐλαιόβρεκτον. [ Ἐλευσίνια . τοῖς νικῶσι τὰ Ἐλευσίνια ἐδίδοτο ἆθλον. ἢ ἑορτὴν μόνον εἶναι τὰ Ἐλευσίνια.] ### epsilon 689 Ἑλλέβορον . τὸ λεγόμενον καρπίν. Ἔλλερα . φόνια, χαλεπὰ, κακά. ἔλλερα ἔργα. Ἐλεγεινά . ἐπίπονα, θρηνώδη. Ἐλεύθερα . ἀδούλωτα. Ἕλη . σύνδενδροι τόποι. Ἔλη· τυφλά . τὰ ἀπρόοπτα. Ἐληθερές . τὸ ὑπὸ τοῦ ἡλίου θερμαινόμενον. παρὰ τὴν ἕλην, τὴν θερμασίαν, καὶ τὸ θέρω, τὸ θερμαίνω. ἐληθερὲς ὕδωρ. Ἑλικώτατον ὕδωρ . ἑλικοειδῆ ἔχον τὴν ῥεῦσιν, ἢ διαυγές. Ἕλκος . τὸ χρονίσαν τραῦμα. ἀπὸ τοῦ μετὰ τὴν τρῶσιν ἕλκεσθαι τὸ σῶμα. καὶ τὸ σῶμα αὐτοῦ πᾶν ἑλκῶν ἐξέζεσεν. Ἔλλερα . χαλεπὰ, κακά. [σημαίνει καὶ τὰ βλέφαρα. Καλλίμαχος· —ἵν’ ἔλλερα πολλὰ τέλεσκεν. ὄλλυρα τινὰ ὄντα, ὀλλύντα καὶ ἔῤῥειν ποιοῦντα.] Ἐλλόγιμον . τίμιον. καὶ χωρίον ἐλλόγιμον. ### epsilon 690 Ἐλλόβια . τὰ ἐνώτια, διὰ τὸ ἐν τοῖς λοβοῖς τῶν ὤτων εἶναι. Ἔλυτρα . σκεπάσματα. κυρίως δὲ τὰ ὄστρακα τῶν ὀστρακοδέρμων· οἷον τοῦ ἀστακοῦ, τοῦ καρκίνου καὶ τῶν ὁμοίων. ἔλυτρον καὶ ἡ θήκη τοῦ τόξου. παρὰ τὸ εἱλῶ, εἱλύω καὶ εἱλύσω, εἵλυτρον καὶ ἔλυτρον. Ἑλώρια . ἑλκύσματα, σπαράγματα. παρὰ τὸ ἕλω τὸ ἑλκύω. [γράφεται καὶ ἕλωρ.] (Ῥῆμα.) Ἐλαφρίζω . ἀνασηκῶ. Ἐλασαίατο . ἐλάσαιτο, πλεονασμῷ τοῦ α . Ἐλαστρηθείς . βιασθεὶς, κινηθείς. ἔζανος ἐλαστρηθεὶς γυιοπαγεῖ νιφᾶσι. [καὶ ἐλαστρῶ καὶ ἐλάστρεον. ζεύγεα διανεύοντες ἐλάστρεον— ἀπὸ τοῦ ἐλῶ, ἀφ’ οὗ τὸ ἐλαύνω. ὁ παρακείμενος ἐλήλακα, ὁ παθητικὸς ἐλήλασμαι. ὄνομα ῥῆμα ἐλάστρεον, ὡς κεντῶ, κέντον καὶ κέντρον. ἐκ τοῦ ἔλαστρον γίνεται ἐλαστρῶ. ἢ ὡς ἀπὸ τοῦ βοῦς, βοάζω, βοαστὴς, βοαστρῶ ### epsilon 691 καὶ συναιρέσει βοστρῶ, οὕτως ἐλάζω, ἐλαστὴς, ἐλαστρῶ.] Ἐλάω . ἐλᾷν καὶ ἐλάειν, ἀντὶ τοῦ ἐλαύνειν. Ἔλακεν . ἐφθέγξατο. Ἐλάκισε μέσος . ἀντὶ τοῦ ἐσχίσθη. ἐλάκησε δὲ ἀντὶ τοῦ ἐβόησε καὶ ἐφώνησεν, η. Ἔλαμψαν . φανερὰ ἐγένοντο. ἔλαμψαν τὰ καλὰ ἔργα σου. Ἐλαιᾷ . διεγείρει. Ἐλαιώμενος . διεγειρόμενος. Ἐλαίνειν . τὸ ἐλαύνειν. παρὰ τὸ ἐλῶ ἐλαίνω, ὡς βῶ, βαίνω. Ἐλαιοκομεῖν . τὸ ἐπιμελεῖσθαι τῶν ἐλαιῶν. [κομῶ γὰρ τὸ ἐπιμελῶ. ἀφ’ οὗ καὶ φυτοκόμος. καὶ ἐλαιοκόμος.] Ἐλέγχομεν . κακολογοῦμεν. νυκτὶ δ’ ὅλῃ βασιλῆας ἐλέγχομεν. καὶ, ἔργα δὲ χεῖρας ἐλέγχει. καὶ ἔλεγχος ἡ αἰσχύνη. Ἐλεηλάτουν . ἠφάνιζον. Ἐλελιξάμενος . ἐπιστραφείς. καὶ ἐλελίχθησαν ἀντὶ τοῦ συνεστράφησαν. ἀπὸ τοῦ ἐλίσσω. ### epsilon 692 Ἐλεφαίρετο . ἐπλανᾶτο, ἐβλάπτετο. [ἠπατᾶτο. καὶ ἐλεφῆρα.] Ἔλεψεν . ἀντὶ τοῦ ἐλέπησεν. ἀπὸ τοῦ λέπω. [ἢ ἀπὸ τοῦ λεπῶ, λεπήσω, ἐλέπησα, συγκοπῇ καὶ τροπῇ.] Ἑλέσθαι . ἐκλέξασθαι. Ἐλλεβοριᾷν . τὸ ἐλλεβόρου δεῖσθαι ὡς φαρμάκου. [οὕτως Καλλίας. καὶ ἐλλεβορίζω, αἰτιατικῇ.] Ἐλεγαίνειν . τὸ παραφρονεῖν. [τινὲς τῶν παλαιῶν καὶ τὸ ἐλεγεῖον μέτρον ἀπὸ τούτου κληθῆναι νομίζουσιν, ὅτι Θεοκλῆς Νάξιος ἢ Ἐρετριεὺς πρῶτος αὐτὸ ἐφθέγξατο. ἐλεγαίνειν καὶ τὸ ἀλεγαίνειν.] Ἐλέγχειν . ἀντὶ τοῦ ὀνειδίζειν. Ἐλευθεροστομῶ . παῤῥησιάζομαι. Ἐλεύθω . παραγίνομαι. Ἐλέγμην . ἐτάγην. Ἑλεῖν . λαβεῖν. Ἐλείψασκον . ἀπὸ τοῦ ἔλειψαν, πλεονασμῷ τοῦ ς Ἰωνικῶς. Ἔλδεται . ἐπιθυμεῖ. ### epsilon 693 Ἐληγάτευσε . κατὰ Ῥωμαίους ἀπένειμεν. Ἐλήκτευσε . κατὰ Ῥωμαίους ἀναγνοὺς διώρθωσεν. [ Ἐληΐζοντο . ἐλῃστεύοντο, ἠφανίζοντο.] [ Ἐλήλαται . συνέχεται. καὶ ἐλήλατο ἀντὶ τοῦ ἐνεπάγη.] Ἐληλέδατο . ἦλθεν. ἀπὸ τοῦ ἐλεύθω. Ἐλήθετο . ἐπελάθετο. Ἐληλεγμένον . κατησχυμμένον. ἀπὸ τοῦ ἐλέγχω. Ἐλθεῖν . τὸ γυμνῇ τῇ παρουσίᾳ χρήσασθαι. παρεισελθεῖν δὲ τὸ μετ’ ἄλλου πλαγιάσαντος συνεισελθεῖν. καὶ ὁ Ἀπόστολος· παρεισῆλθεν ὁ νόμος. Ἐλιάσθη . ἐξέκλινεν. Ἐλιννύω . βραδύνω. ἡσυχάζω. Ἐλινιῶ . ὑμνῶ. Ἐλίσσετο . παρεκάλει. Ἐλιπάρησε . παρεκάλεσεν. Ἐλίπανας . ἐφαίδρυνας. ἢ λιπαρὰν ἐποίησας. Ἕλκει . λαμβάνει, σύρει, κρατεῖ. ### epsilon 694 Ἕλκεο . —μὴ δὲ ξίφος ἕλκεο χειρί— [ἀπὸ τοῦ ἕλκω, ἕλκου, καὶ κατὰ διάλυσιν ἕλκεο.] Ἐλίσσω . συστρέφω. ἀπὸ τοῦ εἱλῶ εἱλίσσω. γράφεται διὰ τοῦ ι , ἐπειδὴ μηδέποτε πρὸ τῶν δύο σς ἡ ει δίφθογγος εὑρίσκεται, ἀλλ’ οὐδὲ τὸ η , οἷον μέλισσα, κίσσα, φρίσσα· πλὴν τοῦ κρείσσων καὶ τοῦ ῥήματος τοῦ ἐξ αὐτοῦ, κρείσσω, καὶ ἥσσων, διὰ τοῦ η . Ἕλοιτο . προκρίνει. Ἑλόμενοι . βουλόμενοι. [Ξενοφῶν· ὁ μὲν ἦρχεν, οἱ δὲ ἐπείθοντο οὐχ ἑλόμενοι, ἀλλ’ ὁρῶντες, ὅτι μόνος ἐφρόνει, οἷα ἔδει τὸν ἄρχοντα.] Ἐλογίσατο . ὑπέλαβεν. Ἑλόντος . λαβόντος. Ἔλουσεν . ἀντὶ τοῦ ἐβάπτισεν. τὸν γὰρ Εὐνομιανὸν ἔλουσε Βελισσάριος τὸ θεῖον λοῦτρον, [χερσὶ δὲ οἰκείαις ἀνελόμενος εἰσποιητὸν ἐποιήσατο παῖδα, ᾗπερ εἰσποιεῖσθαι Χριστιανοῖς νόμος.] ### epsilon 695 Ἐλόχησε . παρὰ τῷ Ἡροδότῳ εἰς λόχους κατέταξεν. Ἐλόχων . ἐνήδρευον. ὁ δὲ ἔχων κοινωνοὺς τῶν ἀσεβημάτων ἐλόχων τὰ κατὰ τὰς ὁδούς. Ἐλοιδόρησε . διέβαλλεν, ἐσυκοφάντησεν. [ὁ δὲ Κλέανδρος ἐλοιδόρησε τὸν ὕπατον τῆς ἐν Αἰγύπτῳ ἀρχῆς Κομώδῳ· καὶ παραλύει αὐτὸν τῆς ἀρχῆς.] [ Ἐλοιδορούμεθα . ἐστασιάζομεν. περὶ δὲ τοῦ ὀνόματος ἐλοιδορούμεθα.] Ἐλλοπεύειν . τὸ ἁλιεύειν. εἴρηται δὲ ἀπὸ τινὸς ἰχθύος καλουμένου ἔλλοπος, ἢ ἀπὸ τοῦ ἐλλείπειν τὸν ὦπα· ἄφωνοι γὰρ οἱ ἰχθύες. Κρῆτες δὲ καὶ τοὺς ἀφώνους ἔλλοπας λέγουσιν. Ἔλπομαι . ἐλπίζω. Ἔλπεο . ἔλπιζε. [ἀπὸ τοῦ ἐλπόμην ἔλπου καὶ ἐν διαλύσει ἔλπεο.] Ἐλπίζει . προσδοκᾷ. Ἔλσαι . τὸ συνελάσαι. πρὶν ἔλσαι παρὰ ναῦφι— παρὰ τὸ ἐλάσαι κατὰ συγκοπήν. Ἐλύγωσεν . ἔκαμψεν. καὶ Δανάης ἐλύγωσεν ὁ δὲ φρένα. τουτέστιν ὁ χρυσός. ### epsilon 696 Ἐλυμῄνατο . ἔβλαψεν. οἱ δὲ σύστημα γενόμενοι ἐλυμαίνοντο πολλοῖς ὁδίταις ἐμπίπτοντες εἰς τὰ καταλύματα. Ἐλυσάμην . ἀπέδωκα. Ἐλύσασο . ἐλυτρώσατο. Ἐλύσθη . συνανεστράφη. οἷον· ῥυμὸς δ’ ἐπὶ γαῖαν ἐλύσθη. παρὰ τὸ ἐλεύθω ἐλεύσθη καὶ ἐλύσθη. [ἢ παρὰ τὸ εἰλῶ, εἰλύω, εἰλύσθη καὶ ἐλύσθη. ὅ ἐστι συνανεστράφη μετὰ τῶν ἡνίων.] Ἐλῶ . τὸ ἐλαύνω. Ἐλωβήσατο . ὕβρισεν. Ἕλωμαι . ἀφέλωμαι. λήψωμαι. Ἐλώφησεν . ἐγαλήνησεν, ἔπαυσεν. Ἐλυσθείς . συστραφείς· κατενεχθείς. λασίην ὑπὸ γαστέρ’ ἐλυσθείς— λασίην τὴν δασεῖαν λέγει. [ἀπὸ τοῦ ἔλω, ἐλύω, ὡς ἕλκω, ἑλκύω.] Ἐλλόγει . ἀντὶ τοῦ λόγισαι. καὶ ὁ Ἀπόστολος· τοῦτό μοι ἐλλόγει. ἀντὶ τοῦ ἐμοὶ εἰς χρέος τοῦτο λόγισαι. (Ἐπίῤῥημα.) Ἑλικοειδῶς . κυκλοειδῶς, συνεστραμμένως. ### epsilon 697 * Ἐλωΐ . ὁ θεός. * Ἐλλιπῶς . ἐνδεῶς. Ἐλελεύ . πολεμικὸν ἐπίφθεγμα, μετὰ τινὸς ἐμμελοῦς κινήσεως. καὶ ἀντὶ τοῦ φεῦ. Ἐλεεινῶς . οἰκτρῶς, ἀθλίως. Ἐλλογίμως . τιμίως, σεβασμίως. Τὸ Ε μετὰ τοῦ Μ. (Ἀρσενικόν.) Ἐμμανουήλ . μεθ’ ἡμῶν ὁ θεός. ἢ ὅτι ὄψονται τὸν θεὸν μετὰ ἀνθρώπων. Ἐμαυτῷ βαλανεύσω . οἱονεὶ ἐμαυτῷ διακονήσω. Ἐμβρόντητος . ἔκφρων, μαινόμενος. Ἐμβριθής . στερεὸς, ἔμφρων. Ἐμβόλιμος . ἀτελής. Ἱπποκράτης· παῖδες ἐμβόλιμοί τινες. Ἔμβαρος . νουνεχής. φρόνιμος. ἔμβαρός εἰμι. Ἔμετος . ἡ τῶν περιττωμάτων κένωσις. Ἐμεῦ . ἀντὶ τοῦ ἐμοῦ. [οὔτις ἐμεῦ ζῶντος— ἔστιν ἐμοῦ, καὶ κατὰ διάλυσιν ἐμέο, καὶ δωρικῶς ἐμεῦ, καὶ ἐμεῖο.] [ Ἐμέων . ἀντὶ τοῦ ἐμῶν.] [ Ἐμεῖο . ἀντὶ τοῦ ἐμοῦ.] Ἐμισαῖος . ἀπὸ Ἐμίσης πόλεως. ### epsilon 698 Ἔμμισθοι . οἱ ὀφείλοντες λαβεῖν μισθόν. οἱ δὲ Οὖννοι οὐδέν τι ἧσσον ἔμμισθοι ἐγίνοντο ληϊζόμενοι τὰ Ῥωμαίων. Ἔμμονον . παραμένοντα. ἐμμέριμνον. διηνεκῆ. †ἔμμονον λογισμόν· ἐπιμελῶς καὶ φροντιστικῶς διαλογιζόμενον.† Ἔμπληκτος . μαινόμενος. ὡς δεινός τε ἦν καὶ αὐθάδης [καὶ οἷος τὸ μανιῶδες καὶ ἔμπληκτον ἀνδρείαν ἡγεῖσθαι. ἔμπληκτος καὶ ὁ εὐμετάβολος καὶ φορᾶς μεστός· ἤτοι ὁ φερόμενος. Αἰσχίνης· ὠνείδισας δέ μοι καὶ πολιτείας ἐμπληξίας. ἔμπληκτοι καὶ οἱ κοῦφοι καὶ οἱ εὐμετάβλητοι. Ὅμηρος· ἐμπλήγδην ἕτερον μὲν τίει βροτὸν— καὶ Σοφοκλῆς· τοῖοι δὲ μέντοι φῶτες ἔμπληκτοι βροτῶν— τουτέστιν οἱ μὴ ἐμμένοντες τῇ ἀρχαίᾳ φιλίᾳ.] [ * Ἐμπολαῖος . πραγματευτής. Ἔμπολιν . ἐν τῇ αὐτῇ πόλει ὄντα. ἄνδρα, σοὶ μὲν ἔμπολιν οὐκ ὄντα, συγγενῆ δέ—. Ἔμπορος . ὁ ἐπ’ ἀλλοτρίας νεὼς πλέων μετὰ τοῦ οἰκείου ναύλου ἢ πραγματείας. ἤγουν διὰ παντὸς τοῦ βίου τὴν πορείαν ποιούμενος. καὶ ὁ πραγματευτής. κυρίως δὲ ὁ θάλασσαν πλέων. ### epsilon 699 Ἔμπαιος . ὁ ἔμπειρος. οἷον· —κακῶν δ’ ἔμπαιος ἀλήτης. οἱ μὲν, παρὰ τὸ εἶναι ἔμπειρος, ἄρσει τοῦ ρ καὶ τροπῇ τοῦ ε εἰς α , ὡς τὸ δεινὸς, αἰνός· οἱ δὲ, παρὰ τὸ αἴω, αἴος, καὶ ἐν συνθέσει ἐπαίος, εἶτα κατὰ πλεονασμὸν τοῦ μ καὶ συναιρέσει ἔμπαιος, ὁ αἰσθανόμενος. ἢ παρὰ τὸ ἐμπάζεσθαι, τὸ φροντίζειν. ἢ παρὰ τὸ ἔμπεδον, ὁ βέβαιος. Ἐμποίνιμος . ἐπιζήμιος, θέσιμος. ἢ ἔνοχος ποινῆς. οἷον, ἐφ’ οἷς ἥμαρτε, δοὺς τιμωρίαν. καὶ ποινὴ λέγεται ἡ ἐπὶ φόνῳ δραθεῖσα κόλασις. ὅρκους οὐκ ἐμποινίμους ἡγησάμενοι εἶναι. Ἐμπέραμος . παρὰ τὸ πεῖρα, ἐμπείραμος καὶ ἐμπέραμος. σημαίνει δὲ τὸν ἔμπειρον. Ἐμπρησμός . καῦσις. ἢ διάπυρος ἀφανισμός. Ἐμέθεν . ἀντὶ τοῦ ἐμοῦ. Ἐμφρέατοι . δικαστήριον τῶν ἀκουσίων φόνων ἐν Ἀθήναις. Ἔμφυλος πόλεμος . ὁ ἐκ τοῦ αὐτοῦ ἔθνους καὶ γένους. ### epsilon 700 Ἐμεχωνίται . ἔθνος παρὰ Ἰωσήπῳ. Ἔμποροι . οἱ ὠνούμενοι. κάπηλοι οἱ πωλοῦντες. (Θηλυκόν.) Ἐμβολάς . ὁρμάς. ἐπιδρομάς. Ἐμβολή . κλεισούρα. εἴσοδος. στενοτάτη ἐμβολή. καὶ τὸ ἄκρον τοῦ κριοῦ τοῦ μηχανικοῦ ὀργάνου. τῷ ἐπιφερομένῳ ἄχθει ἀποκαυλίζειν τὸ προέχον τῆς ἐμβολῆς. Ἐμβολάδας . ἤτοι ἐγκεντρισμένας. Ἀριστοφάνης· ἐμβολάδας ἀπίους. Ἐμβάδας . τὰ ἀνδρῶα ὑποδήματα. —ἐκτυπεῖτο δὲ ἐμβὰς γερόντων εὐρύθμοις προβήμασιν. ἀντὶ τοῦ ὑποδήμασιν. οὕτως Ἀριστοφάνης. Ἐμβρίθεια . ἀνδρεία καὶ φρόνησις στερεά. Ἐμβρίμησις . ψυχῆς λογικῆς τοῦ θυμικοῦ μέρους ἐνέργεια. Ἔμβιαι . αἱ εἰς βάθος διϊκνούμεναι ῥίζαι καὶ ἐμβεβηκυῖαι. Ἔμεια . τόπος πλησίον Μυκήνης. Ἔμμηνοι δίκαι . αἱ ἐμπορικαὶ καὶ ἐρανικαί. Ἔμισα . πόλις. καὶ Ἐμισαῖος ὁ πολίτης. ### epsilon 701 Ἐμπολή . φορτίον ἢ τὸ τῆς πραγματείας κέρδος· ἢ ἡ συναγωγὴ τοῦ κέρδους. τὸ δὲ ῥῆμα, ἐμπολᾷν, καὶ ἐμπόλημα. Ἐμπίς . ζωΰφιον παραπλήσιον κώνωπι, γινόμενον ἐν τοῖς ὕδασι, μεῖζον δὲ τῇ περιοχῇ καὶ κατὰ τὸ μέσον λευκῷ περιεζωσμένον. Ἔμπνευσιν . εἰκόνα θεοῦ καὶ ψυχὴν οἶδεν ἡ θεία γραφή. Ἔμπουσα . φάντασμα δαιμονιῶδες, ὑπὸ Ἑκάτης πεμπόμενον, ἀλλάσσον μορφὰς πολλάς. παρὰ τὸ ἐμποδίζειν, ἢ ἀπὸ τοῦ τὸν ἕτερον πόδα χαλκοῦν ἔχειν. ἢ ὅτι ἀπὸ σκοτεινῶν τόπων ἐφαίνετο τοῖς μυουμένοις. ἐκαλεῖτο δὲ αὕτη καὶ ὀνοπόλη. ἄλλοι δὲ λέγουσιν, ὅτι φάντασμα ἦν τῆς Ἑκάτης τοῖς δυστυχοῦσι φαινόμενον. Ἔμφασις . τὸ αἴνιγμα, ἢ μέγεθος, ἢ ἐννόησις. †ἢ τὸ ἐμφαινόμενον εἶδος ἐν τῇ κόρῃ τοῦ ὀφθαλμοῦ, κατὰ Δημόκριτον, ὃς τὸ ὁρᾷν ἔλεγεν εἶναι, τί; τὴν ἔμφασιν τὴν ἀπὸ τῶν ὁρωμένων δέχεσθαι. οὐ καλῶς δέ. τοῦτο γὰρ συμβέβηκε διὰ τὸ τὸ ὄμμα λεῖον εἶναι. τὰ γὰρ λεῖα πάντα πέφυκε τὴν τοιούτην ἀπὸ τῶν ὀφθαλμῶν ἔμφασιν δέχεσθαι, οὐχ ὁ ὀφθαλμὸς μόνον. πολλὰ γὰρ ἄψυχα δέχεται τὴν τοιαύτην ἔμφασιν, ἀλλ’ οὐχ ὁρᾷ. ἡ γὰρ ἔμφασις πάθος τί ἐστι κατὰ ἀνάκλασιν γινόμενον ἐν τοῖς λείοις τε καὶ σύστασίν τινα ἔχουσιν, ὡς δύνασθαι σώζειν τὸ ἐμφαινόμενον. ἀλλ’ ὅτι τὸ χρῶμα, ὅπερ ἐστὶν ὁρατὸν καθ’ αὑτὸ, κινητικὸν εἶναι πέφυκε τοῦ κατ’ ἐνέργειαν διαφανοῦς, κατ’ ἐνέργειαν δὲ διαφανὲς τὸ πεφωτισμένον· ἐπειδὴ καὶ ### epsilon 702 τὸ φῶς ἐτέθη ἐνέργειαν εἶναι τοῦ διαφανο ο͂ ς, ᾗ διαφανές. ἡ διὰ μέσου τοῦ ὁρωμένου καὶ τῆς ὁρώσης ὄψεως γινομένη κίνησις ὑπὸ τοῦ ὁρατοῦ ἐν τῷ διαφανεῖ, ἐστὶν ἡ τοῦ ὁρᾷν αἰτία. κινητικὸν γὰρ τὸ ὁρατὸν τῆς τοιαύτης φύσεως. οὕτως Ἀριστοτέλης τὸ ὁρᾷν εἶπε γίνεσθαι. ἔμφασις †καὶ ἡ προσποίησις. ὁ δὲ Φίλιππος ποιῶν ἔμφασιν, ὡς ἐπί τινα τῶν ἐν Πελοποννήσῳ πράξεων ἐπεστροφώς. ἔμφασις καὶ ἡ ἔνδειξις. ταύτην δὲ τὴν λοιδορίαν καὶ τὰς ἐμφάσεις οὐχ οἷον ἄν τις διετίθετο πεπαιδευμένος ἀνήρ. Ἐμφέρεια . ὁμοίωσις. (Οὐδέτερον.) Ἔμβρυον . τὸ κυοφορούμενον, καὶ ἔτι διαπλαττόμενον βρέφος. παρὰ τὸ ἔσω βρύειν, ὅ ἐστιν αὔξεσθαι. Ἔμβολα . μοχλοὶ, ἀσφάλειαι. καὶ ἔμβολος, χάλκωμα πεπυρωμένον, περιτιθέμενον κατὰ πρώραν ταῖς ναυσίν. ἔμβολον δέ φασιν χρημάτων ἔχειν αὐτόν. ἔμβολον καὶ παρατάξεως ὄνομα· ἔστι δὲ τὸ ἥμισυ τοῦ ῥόμβου. ὀνομάζεται δὲ καὶ σφενδονοειδές. Ἀγαθίας· ἦν δὲ αὐτοῖς ἡ ἰδέα τῆς παρατάξεως, οἷον ἐς ἔμβολον. δελτωτῷ γὰρ ἐῴκει. καὶ τὸ μὲν ἐμπρόσθιον, ὅσον ἐς ὀξὺ ἔληγε, στεγανόν τε ἦν καὶ πεπυκνωμένον, τῷ πάντοθεν ταῖς ἀσπίσι περιπεφράχθαι. Ἐμβριθές . στεῤῥόν. στιβαρόν. Ἐμβρίμημα . μετ’ ὀργῆς λάλημα. ### epsilon 703 Ἔμβιον . τὸ ζῶν καὶ μὴ ξηρανθὲν, μὴ δὲ ἐναποθανόν. ἔμβιόν τι ψυχῆς πάθος ἐνέσταξέ μοι κομίσασα. Ἐμμελέστερον . συνετὸν, εὔρυθμον. Ἔμμηνον . ὃ καὶ ἐπιμήνιον. τὸ κατὰ μῆνα πλεονάζον αἷμα ταῖς γυναιξί. τροφὴ δὲ τὸ αἷμα γίνεται τοῖς βρέφεσιν. Ἔμμηνα . κατὰ μῆνα. μηλοσφαγεῖ θεοῖσιν ἔμμην’ ἱερὰ τοῖς σωτηρίοις. Ἔμπαλιν . ἐναντίον. Ἔμπηρα . πεπηρωμένα. αἱ δὲ γυναῖκες ἔτικτον ἔμπηρα καὶ τέρατα. Ἔμπλεα . μεστὰ, πλήρη. Ἐμπύρευμα . κυρίως βραχύ τι λείψανον ἐστὶ πυρὸς ἐναπτόμενον τῇ σποδιᾷ. εἴρηται καὶ καταχρηστικῶς καὶ ἐπιλείψανα· ὡς, φέρε εἰπεῖν, γνώσεως, ἀρετῆς, κακίας, μνήμης. Ἔμπεδα . βέβαια. ### epsilon 704 Ἐμποίνιμον . ἐπιζήμιον, θέσιμον, ἢ ἔνοχον ποιναῖς. Ἐμπολέμια . τὰ εἰς πόλεμον ἐπιτήδεια καὶ εὔχρηστα. Ἐμπόλημα . τὸ τῆς πραγματείας κέρδος. ἐμπόριον. Ἐμφαντικώτερον . δηλωτικώτερον. Ἐμφανές . φανερόν. Ἐμφερές . ὅμοιον. παραπλήσιον. Ἐμφύλιον . συγγενικόν. Ἔμφυτον . ἐγκάρδιον. διὰ τὸ προϋπάρχον αὐτῷ μῖσος ἔμφυτον. καὶ τὸ πεφυκὸς τῇ φύσει οὐσιωδῶς. Ἔμψοφον . τὸ μετὰ ψόφου γινόμενον. ἔμψοφον φίλημα. Ἐμπαιγμάτων . ἐπιθυμίας ἐμπαθοῦς. Ἔμπεδα καὶ τὰ κτήματα . Ὅμηρος· πείθεσθαί τε γέροντι καὶ ἔμπεδα πάντα φυλάσσειν. ### epsilon 705 (1t) (Ῥῆμα.) Ἐμασχαλίσθη . ἔθος ἦν τοῖς ἀρχαίοις, ὁπόταν φονεύσειαν ἐξ ἐπιβουλῆς τινὰ, τὸ ἔργον ἀφοσιουμένους ἀκρωτηριάζειν τὸν νεκρὸν, καὶ τῶν μορίων ὁρμαθὸν ποιήσαντας κρημνάναι κατὰ τοῦ τραχήλου, κατὰ τῶν μασχαλῶν διείροντας. ἀφ’ οὗ δὴ καὶ μασχαλίσματα προσηγόρευσαν αὐτά. Ἐμάλθαξαν . κατεπράϋναν. καθωμάλισαν. ἐμαλάκισαν. ἐμάλθαξαν τὸ πάνυ πρανές τε καὶ ὀλισθηρόν. Ἐμματάζων . ματαιολογῶν. Ἐμακάρισαν . ἐμνημόνευσαν. Ἐμάτησεν . ἠμέλησεν. ἐματαιοπόνησεν, ἐματαιοπράγησεν. Ἐμβεβροντημένα . μάταια γενόμενα. Ἐμβριμώμενος . μετὰ αὐστηρότητος ἐπιτάττων καὶ ἐπιτιμῶν. ἢ μετ’ ὀργῆς λαλῶν. καὶ ἐμβριμᾶται. Ἐμβαλόντα . ὁ δὲ παῖς ὢν ἔτι τὸν διδάσκαλον Λῖνον, πληγὰς αὐτῷ ἐμβαλόντα, ἐν τῇ διδασκαλίᾳ δυσανασχετήσας καὶ οὐκ ἐθέλων ἄρχεσθαι, λίθῳ βαλὼν, ἀπέκτεινεν. ### epsilon 706 Ἐμβάλλουσι . καταντῶσιν. ἀπέρχονται. ἐμβάλλουσι δὲ, ὁ μὲν βασιλεὺς εἰς Λυδίαν, ὁ δὲ Προκόπιος εἰς Φρυγίαν τὴν ἄνω. Ἐμβατεῦσαι . ἐπιβῆναι. τὰ ἔνδον ἐξερευνῆσαι ἢ σκοπῆσαι. Ἐμβατεύων . ἐπιβαίνων. καὶ ἐμβατεύσαντες ἀντὶ τοῦ εἰσελθόντες. οἱ δὲ Οὖννοι εἰς τὴν προκειμένην νησίδα τῆς πόλεως ἐμβατεύσαντες. Ἐμβαίη . κατέλθῃ. Ἐμβαίνοντες . ἐπιβαίνοντες. οἱ δὲ Ἀῤῥάβιοι ἀρετῇ πολὺ τῶν ἀῤῥένων διαφέρουσιν, οἳ βέλεσιν ἀνδρομήκεσι χρώμενοι ἀντὶ τῶν χειρῶν τῷ ποδὶ ἐμβαίνοντες ἐς τὴν νευρὰν κυκλοῦσι τὸ τόξον.] Ἐμβεβλημένα . ἐγκεντρισμένα. Ἐμαίμασσε . προεθυμήθη. Ἐμβιβάξαντες . παρ’ Ἱππώνακτι· ἀλλ’ αὐτίκ’ ἀλλήλοισιν ἐμβιβάξαντες. †ἀπὸ τοῦ ἐμβιβάζω ἐμβιβάξω.† σημαίνει δὲ τὸ ἐμβοήσαντες. Ἐμβαλεῖς . εἰσελεύσῃ. ἰδίως ἐμβαλεῖν τὸ ταῖς ναυσὶ κροῦσαι ἢ ταῖς κώπαις. ### epsilon 707 Ἔμμεναι . ὑπάρχειν. ἰστέον, ὅτι ἐπὶ τῶν εἰς ναι ἀπαρεμφάτων τοῦ ἀορίστου εἰώθασιν αἱ διάλεκτοι ἐπεντιθέναι τὴν μεν συλλαβήν· καὶ εἰ μὲν ὦσι δύο σύμφωνα, ἀποβάλλουσι τὸ ἕν· δοῦναι δόμεναι, θεῖναι θέμεναι· εἰ δὲ εὑρεθῇ ἓν ἔχον, φυλάσσει αὐτό· οἷον, στῆναι στήμεναι, βῆναι βήμεναι, εἶναι ἔμμεναι. Ἐμέλλησεν . ὑπερέθετο, ἐβράδυνεν. Ἐμεγαλύνθη . ὑψώθη. Ἐμετεωρίσθησαν . ἐχάρησαν. Ἔμελλεν . ἐφαίνετο, ἀπέκειτο, ἐῴκει. παρ’ Ὁμήρῳ. Ἐμείωσας . ἠλάττωσας. Ἐμηδίασαν . τὰ τῶν Μήδων εἵλοντο. [ὅτι μετὰ τὴν ἐν Μαραθῶνι μάχην οἱ Θετταλοὶ ἐμηδίασαν.] Ἐμημεκώς . ἐμέσας. Ἐμηχανᾶτο . ἐτεχνάζετο. ἀνέμβατα ὄρη ἐμηχανᾶτο φαίνεσθαι. Ἐμηνίων . ὠργίζοντο. Ἐμήνυον . ἀνεμάνθανον. Ἐμήσατο . ἐβουλεύσατο. Ἐμιτρώσατο . ἐζώσατο. Ἐμιτροφόρουν . ἀντὶ τοῦ μίτρας ἤτοι ζώνας διαζωσάμενοι. Ἐμνώοντο . μνήμην ἐποιοῦντο. Ἐμόγησα . ἐμόχθησα· ἐκακοπάθησα. ### epsilon 708 Ἔμμορεν . ἔλαχεν, ἔτυχεν. [ἔστι δὲ δεύτερος ἀόριστος ἀπὸ τοῦ μορῶ, ὃ σημαίνει τὸ τυγχάνω. ὅτι δὲ δεύτερος ἀόριστος, δῆλον. καὶ τὸ τρίτον πρόσωπον τῶν πληθυντικῶν ἔμμορον εὑρίσκομεν.] Ἐμπαροινοῦντες . ἐνυβρίζοντες. Ἐμπάζεται . ἐπιστρέφεται, ἢ φροντίζει. Ἐμπάζομαι . ἐντίθεμαι, λόγον ποιοῦμαι. †οἷον· οὔτι θεοπροπίης ἐμπάζομαι— παρὰ τὸ ἔμπης· ἢ παρὰ τὸ ἔμπαιος.† Ἐμπεδοῖ . βεβαιοῖ, στερεοῖ. Ἐμπεδορκεῖν . ἐμπέδως τηρεῖν τὰ ὅρκια. ὡς ἂν ἐμπεδορκοίη, ἤλαυνεν εἰς τὴν πόλιν. Ἐμπεσών . ἄρξας τῶν πραγμάτων. ὃς ἐμπεσὼν τοῖς πράγμασιν. Ἐμπερονῆσαι . διατρῆσαι, διατρυπῆσαι. Ἐμπεφυυῖα . ἰσχυρῶς κρατοῦσα, καὶ ἐμπεφύασιν. οἷον· ὣς ἔχετ’ ἐμπεφυυῖα. [ἔστι φῦμι, τὸ προσπελάζω, ὁ μέλλων φύσω, ὁ παρακείμενος πέφυκα, ἡ μετοχὴ ὁ πεφυκὼς, ἀποβολῇ συμφώνου πεφυὼς, καὶ τὸ θηλυκὸν πεφυυῖα καὶ ἐμπεφυυῖα.] Ἐμπειρεῖν . πεπειραμένως ἔχειν. φήσας γεγονέναι πλείω χρόνον ἐν ταῖς Σάρδεσι καὶ τὸν τόπον ἐμπειρεῖν. ### epsilon 709 Ἐμπιπρᾶται . καίεται, ἐμπυρίζεται. Ἐμπιπλᾶται . πληροῦται· χορτάζεται. Ἐμπίπλη . Ἀττικόν. Ἀττικοὶ γὰρ λίαν ἀποβολὴν τοῦ μ ποιοῦσι. ἡ κοινὴ γὰρ ἵστημι, αὐτοὶ δὲ ἵστη. Ἐμπλασσόμενοι . προσκρούοντες, προσπελάζοντες. οἱ δὲ Καρχηδόνιοι ἀλλήλοις ἐμπλασσόμενοι καὶ περιπίπτοντες τοῖς θηρίοις ἀπέθνησκον. [καὶ ἀντὶ τοῦ ἐπεμβαίνοντες καὶ συῤῥηγνύμενοι. τοῖς φίλοις καὶ οἰκείοις ἐμπλασσόμενοι, ἀπέσφαττον αὐτοὺς ὡς πολεμίους.] Ἐμπλασσόμενοι . ἐμπίπτοντες τῷ ποταμῷ. οἱ δὲ ἐμπλασσόμενοι κατέῤῥεον εἰς τὰ ἐπὶ θάτερα τοῦ ποταμοῦ. Θουκυδίδης τοῦτο φησί. καὶ ἀντὶ τοῦ μολυνόμενοι. παλάσσω γὰρ τὸ μολύνω. Ἐμπλείμην . κορεσθείην. [εὐκτικῆς ἐγκλίσεως τετύχηκεν. ἔστι γὰρ τὸ ἐμπιπλῶ, ὃ παρὰ ἀναδιπλασιασμὸν κλίνεται. Ἀριστοφάνης· βάλλων ἐκεῖνον οὐκ ἂν ἐμπλείμην λίθοις.] ### epsilon 710 [ Ἔμπλην .] ἐπλησίαζον. ἔστι ῥῆμα πλῶ τὸ πλησιάζω, παράγωγον πλῆμι. ὁ δεύτερος ἀόριστος ἔπλην. [γίνεται δὲ καὶ ἀπὸ τοῦ πλῶ κατὰ ἀναδιπλασιασμὸν πιπλῶ, πίπλημι, ὡς στῶ, ἱστῶ, ἵστημι. καὶ πλῶ, πλήσω, πλήτης, καὶ ἐν συνθέσει τειχεσιπλήτης. ἢ ἔμπλην, πλησίον καὶ ἐγγύς. παρὰ τὸ πέλω ῥῆμα, ὃ δηλοῖ τὸ πλησίον. καὶ ἐν συγκοπῇ πλῶ, καὶ συνθέσει ἐμπλῶ, καὶ ἔμπλην. Βοιωτῶν δ’ ἔμπλην ἐπ’ ἀρίστεων—.] Ἐμπλατειάσασα . τρυφερευσαμένη. Ἐμπωλεῖ . πραγματεύεται. καὶ ἐμπωλήσαντες. Ἐμπολήσωμεν . ἀντὶ τοῦ ἐμπορευσώμεθα. ἢ κερδήσωμεν καὶ συνάξωμεν πωλήσαντες τὸν καρπόν. Ἐμπολεμῶσαι . τὸ πολεμίους ποιῆσαι, καὶ ἐπὶ πόλεμον τινὰς παροξύναι. [ἐκπολεμῆσαι δὲ, τὸ ἐκπορθῆσαι.] ### epsilon 711 Ἐμπομπεύων . ἐπιφαίνων. θριαμβεύων. Ἐμπορπῶ . τὸ συμβάλλω. καὶ ἐμπορποῦσθαι. Ἐμπρήσαντες . καύσαντες. ἐμπρίσαντες δὲ ἀντὶ τοῦ συσφίγξαντες καὶ προσαρμόσαντες, ι . οἱ δὲ ἐμπρίσαντες τοὺς ὀδόντας τοῦ εἶξαι τῷ τυράννῳ, γεγόνασι κρείττους. Ἐμυκᾶτο . ἐβρυχᾶτο. Ἀριστοφάνης· ἔβλεψεν εἰς ἐμὲ δριμὺ καὶ ἐμυκᾶτό γε. Ἐμύξατο . ἔξεσεν. Ἐμυωπίασεν . ἄκροις τοῖς ὀφθαλμοῖς προσέσχε. μυωπάζω γὰρ τὸ καμμύω. Ἐμφαλκωμένοις . περιπεπλεγμένοις. ἔπειτα κάλοις ἐμφαλκωμένοις. Ἐμφανίζω σοι . φανερῶ σοι. Ἐμφαίνων . δεικνύς. Ἐμφοροῦμαι . κορέννυμαι. Ἐμφιλοχωρεῖ . ἐνδιατρίβει. Ἐμφύς . ἐμπλακεὶς, ἐμπεσών. ὁ δὲ Κέλτος προθυμίαν εἶχεν ἐμφὺς τῷ πολέμῳ καὶ χερσὶ καὶ στόματι δίκην θηρίου διασπάσαι αὐτόν. Ἐμπρέποντα . διαπρέποντα. Ἐμῶ . τὸ τὴν τροφὴν ἐμβάλλω. Ἀριστοφάνης· δότε μοι λεκάνην, ἵν’ ἐξεμέσω. ### epsilon 712 ἀπὸ τοῦ ἕω τὸ ἀφίημι, καὶ πλεονασμῷ τοῦ μ ἐμῶ, ὡς ὅρω ὁρμῶ, τίω τιμῶ. Ἐματαιώθησαν . ἐπλανήθησαν. τοῦ παντὸς ἐξέπεσον. καὶ ὁ Ἀπόστολος· ἀλλ’ ἐματαιώθησαν ἐν τοῖς διαλογισμοῖς αὐτῶν. Ἐμφανίζουσιν . ἀντὶ τοῦ δεικνύουσιν. ὁ Ἀπόστολος· οἱ γὰρ τοιαῦτα λέγοντες ἐμφανίζουσιν, ὅτι πατρίδα ἐπιζητοῦσιν. (Ἐπίῤῥημα.) Ἐμμαπέως . ἐσπασμένως, ταχέως, σπουδαίως, προθύμως. παρὰ τὸ ἅμα, ὃ σημαίνει τὸ ὁμοῦ καὶ ἐξαίφνης, [καὶ τὸ ἔπος, ὃ σημαίνει τὸν λόγον, γέγονεν ἁμεπέως, καὶ κατὰ μετάθεσιν τῶν φωνηέντων καὶ πλεονασμῷ τοῦ μ ἐμμεπέως. οἱονεὶ ἅμα τῷ λόγῳ καὶ τὸ ἔργον ταχέως. ὁ δ’ ἄρ’ ἐμμαπέως—.] Ἐμβαδόν . πεζῇ, διὰ θαλάσσης ἢ διὰ τοῦ εἰς ναῦν ἐμβῆναι. Ἔμβραχυ . ἁπλῶς, ὅλως, συντόμως. Ἐμμελῶς . συνετῶς, ἡδέως. Ἔμπαλιν . εἰς τοὐπίσω. Ἔμπας καὶ ἔμπα . Ἀττικῶς. ἔμπης δὲ Ἰωνικῶς. δηλοῖ δὲ τὸ ὅμως. Ἐμπελαδόν . πλησίον, ἐγγύς. ### epsilon 713 [ Ἔμπλην . πλησίον, ἐγγύς.] Ἐμποδών . Θουκυδίδης ἀντὶ τοῦ προχείρως· τὰς ἐμποδὼν αἰτίας μόνον ἐπισκοπεῖν. Λυκοῦργος ἀντὶ τοῦ φανερόν. Πλάτων ἀντὶ τοῦ ἐν μέσῳ. Ἰσαῖος ἀντὶ τοῦ ὑπόγυιον καὶ ἐν χερσίν· ἀλλὰ τουτὶ, ὦ ἄνδρες Ἀθηναῖοι, παντελῶς ἐμποδὼν εἶναι. Ἱεροκλῆς δὲ καὶ ἄλλοι ἀντὶ τοῦ ἐμποδίου. Ἐμφαντικῶς . ἐννοητικῶς. ὁ δὲ παρεκάλει βραχέως μὲν, ἐμφαντικῶς δὲ τοῦ παρόντος κινδύνου. ἀντὶ τοῦ πρεπόντως. Τὸ Ε μετὰ τοῦ Ν. (Ἀρσενικόν.) Ἐναγής . σεβάσμιος, ἢ καὶ ὁ βέβηλος καὶ ὁ ἀποτρόπαιος. Δαμάσκιος· τοὺς δὲ παντάπασιν ἀπεωθεῖτο ὡς ἐναγεῖς ὄντας καὶ ἀνιάτους. ### epsilon 714 Ἐναγῆ φίλων . τὸν μηδέποτε ὑπὸ φίλων ἐν ἀφανεῖ αἰτίᾳ γενόμενον, [ἀλλὰ] καθαρὸν ὄντα. Ἐναγέστατος . ἀκάθαρτος, μυσαρώτατος. Ἐναγισμοί . ὁλοκαυτώματα, ἢ μιασμοί. Ἐν ᾅδου . Ἀττικοὶ χρῶνται τῇ ἐν ἀντὶ τῆς εἰς· ἐν διδασκάλου, ἐν κιθαριστοῦ. Ἐνάκ . ὄνομα κύριον. καὶ ἡ νόσος. Ἐναύλους . τοὺς χειμερινοὺς ποταμοὺς, παρὰ τὸ αὐλεῖν. Ἐναλίγκιος . ὅμοιος, παραπλήσιος. ὡς παρὰ τὸ πήσσω γίνεται πάγιος, [καὶ παρὰ τὸ ἁρμόζω ἁρμόδιος, οὕτως καὶ παρὰ τὸ εἴκω, τὸ ὁμοιῶ, γίνεται εἴκιος. καὶ ἐπειδὴ πολλάκις τὰ τοιαῦτα διὰ χρείαν μέτρου ἀποβάλλουσι τῆς ει διφθόγγου τὸ ε , οἷον· εἴκελος ἀστεροπῇ— καί· ### epsilon 715 τῷ ἴκελος κατέδυ Τρώων πόλιν— τούτου χάριν ἀποβάλλουσι καὶ τοῦτο τὸ ε τῆς διφθόγγου, καὶ γίνεται ἴκιος, ἐνίκιος, καὶ προσελθούσης τῆς αλ συλλαβῆς μετὰ πλεονασμοῦ τοῦ γ , διὰ τὰ ἐπάλληλα βραχέα, ἐναλίγκιος.] Ἐνναώρου . ἐννεαετοῦς. Ἐνναέται . οἰκήτορες. καὶ ἐνναιέται. Ἐναργής . φανερός. Ἐγκάθετος . ἐνεδρευτής. Ἐνδελεχησμός . ἐπιμονή. * ἐνδελεχισμὸς δὲ καλεῖται ἡ καθημερινὴ θυσία. τὸ γὰρ ἐνδελεχὲς τὸ πυκνὸν ἐστὶ καὶ συνεχές. Ἐνδρανής . πρακτικός. Ἐνδεεῖ . χρείαν ἔχοντι, ἐλλειπομένῳ. Ἐνδεῖκται . οἱ κατήγοροι καὶ συκοφάνται. Ἐνδιάθετος . ἐκ ψυχῆς προκείμενος. ### epsilon 716 Ἔνδικον . δίκης ἄξιον. [καὶ γὰρ ὁ Μιθριδάτης τά τε ἄλλα ἔνδικος ἦν.] Ἔνδιος . ὁ μεσημβρινὸς καιρὸς παρ’ Ὁμήρῳ. παρὰ τὸ ἐνδεῖν καὶ ἐλαττοῦσθαι τὴν ἡμέραν. [ἢ παρὰ τὸ ἰδίω, τὸ ἱδρῶ, γέγονεν ἐνίδιος καὶ ἔνδιος.] Ἐνδυμίων . κύριον. ὃς ἦν ὑπνηλὸς σφόδρα. Ἐνδόμυχος . σκοτεινὸς, ἀπόκρυφος. [Δαμάσκιος· οὕτω δὲ ἐνδόμυχος ἐγεγόνει καὶ σιωπηλὸς ἐπὶ τούτοις, ἃ κρύπτειν ἐδοκίμαζεν, ὥστε μηδὲ ἐρωτώσῃ τῇ μητρὶ λέγειν, ὅπη ἀπίοι.] Ἐνδόσιμον . κινήσεως καὶ ἀρχῆς αἴτιον. ὁ δὲ ψαλμός· οἷος ἐνδόσιμος εἶναι τῇ ὠδῇ. Ἐνεός . ἄφωνος, οὐχὶ ὁ ἠλίθιος. ἀπὸ τοῦ τὴν ἰωὴν παρ’ ἑαυτῷ ἔχειν. Ἐνερευθής . ἐρυθρός. Ἐνεργμὸς καὶ ἔνερξις . κροῦμα κιθαριστικόν. ### epsilon 717 Ἐννέωροι . ἐνναετεῖς. ὦρος γὰρ ὁ χρόνος. Ἐνέρτερος . κατώτερος. ἀπὸ τοῦ ἔνερθεν ἐνέρθερος καὶ ἐνέρτερος. Ἐνέροις . νεκροῖς. ἀπὸ τοῦ ἐν τῇ ἔρᾳ κεῖσθαι. Ἐν ἐπηκόῳ . εἰς ἐπήκοον πάντων. Ἔναιμος . πλήρης αἵματος. Ἐνηής . ὁ πρᾶος. Ἔνθεος . θείῳ κινούμενος νεύματι. Ἔνθους . θεωρητικὸς, θεόληπτος, θεοφορούμενος, ἐνθουσιῶν, ἐνθουσιαζόμενος. κατὰ συναλοιφήν· ἔνθεος, ἔνθους. Ἐνθουσιασμός . ὅταν ἡ ψυχὴ [ὅλη] ἐλαύνηται ὑπὸ τοῦ θεοῦ. Ἐνιπεύς . ὄνομα ποταμοῦ. παρὰ τὴν ἐνιπήν· καὶ γὰρ ἄγριός ἐστι καὶ ἀπειλοῦντι ἔοικεν. Ἐνιαυτός . οἱ Ἑβραῖοι τὸν ἐνιαυτὸν κατὰ τὸν σεληνιακὸν δρόμον ἀριθμοῦσιν, ὥστε τὸν μῆνα ἡμερῶν εἶναι παρ’ αὐτοῖς εἰκοσιεννέα ἥμισυ· ὡς τοῦ μὲν ἡλιακοῦ κύκλου ὑπάρχοντος τριακοσίων ἑξήκοντα πέντε, τοῦ δὲ σεληνιακοῦ τνδ · ὡς τὸν ἡλιακὸν παραλλάσσειν ἐνιαυτὸν ἡμέρας ια τοῦ σεληνιακοῦ ἐνιαυτοῦ. ὥστε Ἕλληνες καὶ Ἰουδαῖοι μῆνας τρεῖς ἐμβολίμους ὀκτὼ παρεμ‐ ### epsilon 718 βάλλουσιν. ἐνιαυτὸς μετωνομάσθη ἐννέα καὶ δεκαετήρης. Μέτων γὰρ ὁ μαθηματικὸς περίοδον ἐκτιθεὶς χρόνου ἐνέταξε δεκαεννέα κύκλους. Ἐνήλιος . ὁ ἓν μέλος ἔχων, ὁ κυλλός. Ἔννιος . Ῥωμαῖος ποιητής. Ἔνιοι . φανεροὶ, ἢ οἱ μὲν, ἢ τινές. Ἔνος . ὁ χρόνος. καὶ ἐνιαύσιος. Ἔνοχος . ὑπεύθυνος ἢ χρεώστης. Ἔνορχα . ἄρσενα. Ἐνοσίγαιος . ὁ κινῶν τὴν γῆν, ὁ σεισμοὺς ποιῶν. καὶ ἐνοσίχθων ὁμοίως. ἔνοσις γὰρ ἡ κίνησις. Ἔννους . ὁ συνετὸς, ὁ φρόνιμος. [Σοφοκλῆς·] ἔννους τὰ καινὰ τοῖς πάλαι τεκμαίρεται. Ἐνοφθαλμισμῶν . θεαμάτων. Ἐν παραβύστω . ἐν γωνίᾳ. Ἔνσπονδος . ὁ ἀπὸ πόλεως, ἢ ὁ ἀπὸ πολέμου γενόμενος φίλος. Ἐνστάτης . ὁ κατὰ πάντα ἐνιστάμενος, ἰδικῶς δὲ καὶ ἐπὶ τῆς κρίσεως, οἷον ἀντίδικος. κυρίως δὲ ἐνστάτης ὁ ἐν τῇ ὁδῷ ἀντιστήκων τινί. Ἐνστατικός . ἀντὶ τοῦ ἔνστασιν πρός τινα ποιούμενος. Ἐν ταλάροις . ἐν κοφίνοις. ### epsilon 719 Ἐντελεῖς . οἱ ἄρχοντες καὶ οἱ ἄρξαντες. καὶ ἐντελεῖς πανοπλίας ἀντὶ τοῦ ἀρχοντικάς. Ἐντελής . ἀντὶ τοῦ τέλειος. Ἐντελόμισθος . μεμισθωμένος ἐντελῶς. ὁ δὲ ἔπλεε νηῒ οἰκείᾳ ναύτας ἔχων ἐντελομίσθους οἴκοθεν Κρῆτας. Ἐντομίας . εὐνοῦχος. Ἐντομίδαι . οἱ τοῖς σώμασιν ἐντεμνόμενοι. τοιαῦτα εἰώθασι ποιεῖν ἐπὶ τοῖς νεκροῖς. ὅτι τοῖς νεκροῖς τὰ ἔντομα ἔθυον τῶν τετραπόδων ὡς ἄγονα· τὰ δὲ ἔνορχα τοῖς θεοῖς. ἔντομα δὲ, οἷον σφῆκες, μύρμηκες, μέλιτται, ἃ οὔτε ἀναπνεῖ, οὔτε πνεύμονα ἔχει. Ἐντριβής . ἔμπειρος, τετριμμένος, συνήθης. ἄνθρωπος ἐντριβὴς τῆς χώρας. Ἐντροπίας . εὐμετάβολος. καὶ ἐντροπίας οἶνος, ὁ ὀξίνης. ### epsilon 720 Ἐντρεχής . γοργὸς, ὀξὺς, σπουδαῖος. Ἐνυάλιος . πολεμικὸς, μαχητής. Ἐνυὼ γὰρ δαίμων τὶς προστάτης τοῦ πολέμου. Ἐνυδροβίων . βιούντων ἐν ὕδασι. καὶ πολιὸν χηνῶν ζεῦγος ἐνυδροβίων. Ἐν χρῷ κεκαρμένος . σύνεγγυς καὶ πλησίον τοῦ δέρματος τὰς τρίχας ἐξυρημένος. καὶ ἐν χρῷ παραπλέων ἀντὶ τοῦ πλησίον. οὕτως Θουκυδίδης. Ἐγχρόνῳ . οὗ τὸ εἶναι μετρητὸν ὑπὸ χρόνου. Ἐνώμοτος . τοῖς ὅρκοις ἔνοχος. Ἐνωμοτάρχης . τάξεως τινὸς στρατιωτικῆς ἄρχων παρὰ Λακεδαιμονίοις. εἴρηται δὲ παρὰ τὸ ὀμνύναι αὐτοὺς μὴ λείψειν τὴν τάξιν. Ἐνώπιον . ἔμπροσθεν. Ἐναῖος . ὁ λαγωός. τοῦ Ψελλοῦ· ἐναῖος δὲ ὁ λαγωὸς, ἔνναιον ὕδωρ βλύζον. ### epsilon 721 Ἐναίσιμοι . μαντικοί. Ὅμηρος· —ὄρνιθες δέ τε πολλαὶ ὑπ’ αὐγὰς ἠελίοιο φοιτῶσιν οὐδέποτε πάντες ἐναίσιμοι—. (Θηλυκόν.) Ἐναγωγή . ἡ ἔγκλησις. καὶ πάντα ἄνθρωπον ἀδικηθέντα ὑπ’ αὐτοῦ ἀδεῶς καὶ ἀζημίως ἐναγωγαῖς κεχρῆσθαι. Ἐναγωγὴ οἰκέτου . τοῦ πραθέντος οἰκέτου. εἴ τι ἔχων νόσημα, εἰ μὴ προείπῃ ὁ πωλῶν, ἐφίησιν ὁ νόμος τῷ ὠνησαμένῳ διακρίνεσθαι πρὸς τὸν πεπρακότα, πρότερον ἀπογραψάμενον πρὸς τὰς ἀρχὰς τὴν αἰτίαν. Ἐνέργεια . ἡ τῶν λόγων λευκότης. Ἐναρμόνιος φωνή . ἡ ἐγγράμματος, καὶ ὁ τῶν ἀνθρώπων στεναγμός. ἐναρμόνιος ἀγράμματος ἡ τοῦ ψιττακοῦ. ἀναρμόνιος ἀγράμματος ἡ τῶν προβάτων βληχή. Ἐναισίμῃ . δικαίᾳ, καθηκούσῃ. ἐναισίμῃ δὲ συντύχοιμι. μὴ δέ τινι πονηρᾷ συντυχών. Ἔνδειξις . φανέρωσις καὶ ἀπολογία. Ἔνδειξις . δίκη κατὰ τῶν ὀφειλόντων καὶ δημηγορούντων· οὐ γὰρ ἐξῆν λέγειν οὐδόλως ἐπίτιμον εἶναι ὀφείλοντα, ὥστε εἰ καὶ ἦρχέ τις ὀφείλων ἐνεδείκνυτο. ἤδη δὲ καὶ ἐπὶ τῶν φυγάδων ὅπου μὴ ἔξεστι κατιόντων ἡ ἔνδειξις. ### epsilon 722 Ἔνδειξις . ἐάν τις ἄτιμος ὢν ἢ ὀφληκὼς τῷ δημοσίῳ καὶ μὴ ἐκτετικὼς ἄρχειν ἢ δικάζειν ἐπιχειροίη, τοῦτον ἐνδείκνυσιν ὁ βουλόμενος τῶν πολιτῶν. ὁμοίως καὶ τὸν ἀντιποιούμενον πράξεων ἢ τόπων. Ἔνδειξις . εἶδος δίκης δημοσίας, ὑφ’ ἣν τοὺς ἐκ τῶν νόμων εἰργομένους τινῶν ἢ τόπων ἢ πράξεων, εἰ μὴ ἀπέχοιντο αὐτῶν, ὑπῆγον. οὕτως Δημοσθένης. Ἕναι . ἀρχαὶ αἱ παρῳχημέναι. οὕτως Δημοσθένης. Ἐν αἰθρίᾳ . ἐν εὐδίᾳ. ἢ ἐν φανερῷ. [ Ἔναιμος . πλήρης αἵματος.] Ἐνεγκαμένη . ἡ πατρίς. Ἐνεγκοῦσα . ἢ τὴν μητέρα ἢ τὴν πατρίδα λέγει. Ἐν εὐσήμῳ . ἐν ἀγαθῇ, ἐν καλῇ, ἐν φανερᾷ, ἐν μεγάλῃ. Ἐνέδρα . ἔγκρυμμα, ἐν ᾧ κάθηνται τινὲς, μέχρις ἂν ἕλωσιν οὓς ἂν ἐπιβουλεύσωσιν. Ἐν δίκῃ . ἀντὶ τοῦ δικαίως, καὶ μάλα εἰκότως. Ἐνδυομενία . τὴν μὲν ἐνδυομενίαν ἅπασαν ἐκ τῶν οἰκιῶν ἐξήρπασαν. καὶ τὰ ἔπιπλα. Ἐνάτη καὶ ἔνατος . δι’ ἑνὸς ν . καὶ γὰρ ἐκ τοῦ εἷς ἑνός. ἐννέα δὲ διὰ δύο νν . ### epsilon 723 [ Ἐννεάκρουνος . κρήνη τὶς Ἀθήνῃσι Καλιῤῥόη καλουμένη πρώτως.] Ἐννεσία . ἡ συμβουλή. Ἔνερσις . συμπλοκή. παρὰ τὸ εἴρω τὸ συμπλέκω. ἐνέρσει κρώβυλον ἀναδούμενοι. Ἐνεργόν . ἐπιτεταμμένον, σύντομον. οἱ δὲ ἐξαναστάντες ἐνεργὸν ἐποιήσαντο τὴν πορείαν καὶ τὴν ἔφοδον. Ἐνέργεια . ἡ ἐν λόγοις ἢ ἀθρόα προσβολή. ἐνέργεια ποιά τις κίνησις τῆς οὐσίας. ὧν δὲ ἡ ἐνέργεια μία, τούτων καὶ ἡ δύναμις πάντως ἡ αὐτή. πᾶσα δὲ ἐνέργεια δυνάμεως ἐστὶν ἀποτέλεσμα. ἡ μὲν ἰδιότης, οἷον ἐπιτηδειότης τίς ἐστιν ἐπιθεομένη πάντως τῇ ὑποκειμένῃ φύσει, κᾂν [εἰ] μὴ εἰς ἐνέργειαν προαχθεῖσα τύχοι. ἡ ἐνέργεια δὲ καὶ αὐτὴ πράξεως οἷόν τινος, καὶ τῆς εἰς ἔργον ἐπιτηδειότητος πρόδηλον ὡς λόγον ἐπέχει. ἐνέργεια ἐστὶ φυσικῆς ἐπιτηδειότητος εἰς τὸ φανερὸν πρόοδος. Ἐνέργεια . ἔστι κίνησις δραστική. κίνησις δέ ἐστιν ἐνάλλαξις τοῦ προτέρου. ἀρχὴ γὰρ κινήσεως ἠρεμία. καὶ πάλιν κίνησις ἐστὶν ἐντελέχεια τοῦ δυνάμει κινουμένου. ἐνέργεια φυσικὴ ἐστὶν ἡ ποιὰ τοῦ ὑποκειμένου κίνησις. ἐνέργεια ἡ κατὰ τὸ πρόχειρον, ἐστὶ φυσικῆς δυνάμεως ἀποτέλεσμα. ἐνέργεια ὁμοίως ἄϋλος δύναμις. ἐνέργεια ὁμοίως ἡ ἔνυλος δύναμις. ἐνεργητικόν ἐστι τὸ δύναμιν ἔχον ἐκπληρῶσαι τὸ πρᾶγμα. ἐνέργειαι πάλιν ἐπείσακτοι αἱ μόνιμοι οὖσαι, εἴτε φυσικαὶ εἴτε ψυχικαὶ ὦσι. φυσικὴ μὲν, ὡς ἡ θερμότης ἐν τοῖς θερμαινομένοις σώμασι· ψυχικὴ δὲ, ὡς ἡ ἐπιστήμη. κατὰ τὸν τρίτον τρόπον, ὅνπερ οὔπω μὲν ἐπιτηδειότητι πρὸς τὸ δέξασθαι, ὅπερ ἦν τὸ πρῶτον τοῦ σημαινομένου τῇ δυνάμει. κατὰ τὸν τέταρτον δὲ τρόπον ### epsilon 724 ἡ φυσικὴ ποιότης ἤγουν φυσικὴ ἕξις, τῶν ἀντικειμένων ἀντίθεσις ἤγουν τῆς δυνάμεως, εἴτε τῆς ποιητικῆς ἢ τῆς παθητικῆς. διάθεσις δέ ἐστιν ἡ κατὰ συμβεβηκὸς τοιάδε ἑκάστου ποιότης. ἐνέργεια ἰδιώματος ἐστὶν ὁ τοῦ γράμματος σχηματισμός. ὃ οὐκ ἐνέργεια καθαρῶς, ἀλλ’ ἐνέργημα καὶ ἐστὶ καὶ γνωρίζεται. Ἐνεργείας θεοῦ ἴδιον τὸ μὴ μόνον ἐπέκεινα παντὸς εἶναι νοῦ τε καὶ λόγου καὶ χρόνου καὶ τόπου καὶ παντὸς αἰῶνος, ἀλλὰ καὶ πάσης οὐσίας καὶ κτήσεως. Ἐνέργεια φυσική ἐστιν οὐσιώδης καὶ συστατικὴ ποιότης. ἧς τὸ ἐστερημένον καὶ πάσης οὐσίας ἐστέρηται. Ἐνέργεια ψυχῆς λογικῆς ἐστιν οἰκεία τοῦ νοῦ διάνοιά τε καὶ κίνησις. ἐνέργεια λογική ἐστιν ἡ δηλωτικὴ ἑκάστης οὐσίας δύναμις. ἐνέργεια φυσική ἐστιν ἡ πάσης οὐσίας ἔμφυτος κίνησις. ἐνέργεια φυσικὴ τῆς ἀνθρωπίνης φύσεως ἐστὶν ἡ κατ’ οὐσίαν αὐτῆς μετὰ αἰσθήσεως καὶ νοῦ ζωτικὴ καὶ αὐθαίρετος κίνησις. ἐνέργειά ἐστιν ἡ φυσικὴ ἑκάστης οὐσίας δύναμίς τε καὶ κίνησις, ἧς χωρὶς οὔτε ἐστὶν οὔτε γινώσκεται φύσις αἰσθητικῶν· αἴσθησις, καθ’ ἣν αὗται τὲ τῶν ἐκτὸς ἐφάπτονται φυσικῶς καὶ τοῖς ἐκτὸς ὑποπίπτουσι· πτηνῶν πτῆσις· νηκτῶν νῆξις· ἑρπιστικῶν ἕρψις· βαδιστικῶν βάδισις. καὶ περιληπτικῶς εἰπεῖν, τὸ σημαντικὸν ἑκάστης ἰδίωμα φύσεως. ἐνέργεια τῆς νοερᾶς ψυχῆς ἐστι κατὰ φύσιν αὕτη ἡ αὐτοκίνητος καὶ πρώτη δύναμις· ἤγουν αὐτοκίνητος λόγος φυσικῶς αὐτῇ πηγαζόμενος. ἐνέργειαν λέγομεν φυσικὴν, ἧς μόνον ἐστέρηται τὸ μὴ ὄν. τὸ γὰρ οὐσίας τινὸς μετέχον καὶ τῆς δηλούσης αὐτὴν μεθέξει πάντως δυνάμεως. ὅρους γὰρ τῶν οὐσιῶν καὶ ### epsilon 725 τὰς φυσικὰς αὐτῶν ἐνεργείας ὁ ἀληθὴς ἐπίσταται λόγος. οὐδὲν τῶν ὄντων, εἴτε νοερόν ἐστιν, ἀφαιρεῖται θελητικῆς δυνάμεως καὶ ἐνεργείας· εἴτε αἰσθητικὸν, τῆς αἰσθητικῆς ἐνεργείας· εἴτε φυσικὸν, αὐξητικῆς καὶ θρεπτικῆς ἐνεργείας· εἴτε παντελῶς ἄψυχον καὶ πάσης ἄμοιρον ζωῆς, τῆς καθ’ ἕξιν λεγομένης ἐνεργείας καὶ ἐπιτηδειότητος· ὡς δηλοῦσι πάντα τὰ οὕτως ὄντα, ἀντιληπτικὰ τυγχάνοντα ταῖς τῶν αἰσθητῶν αἰσθήσεσιν· ἐνέργεια γὰρ τῶν τοιούτων τὸ ἐπιπεσεῖν πάντως ὁράσει διὰ [τῆς] ἰδίας ἐπιφανείας· ἀκοῇ διὰ κτύπου· ὀσφρήσει δι’ ἀτμοῦ τινὸς προσφυοῦς· γεύσει τισὶ χυμοῖς, καὶ ἁφῇ διὰ τῆς ἀντιτυπίας. ὥσπερ γὰρ ἐνέργειαν λέγομεν τῆς ὁράσεως τὸ ὁρᾷν, οὕτω καὶ τῶν ὁρωμένων τὸ ὁρᾶσθαι· καὶ τὰ λοιπὰ πάντα κατὰ τὸν αὐτὸν θεωροῦμεν γινόμενα τρόπον. τριχῶς δὲ λέγεται ἡ ἐνέργεια· ἥ τε δύναμις, καθ’ ἣν ἐνεργεῖν πεφύκαμεν, καὶ σχέσις ἡ ἀπὸ τοῦ ἐνεργοῦντος πρὸς τὸ ἐνεργούμενον, καὶ αὐτὸ τὸ ἀποτελούμενον ἤτοι τὸ ἐνέργημα. Ἐνέργεια ἐστὶν, ὡς φησὶ Γρηγόριος ὁ Νύσσης, ἡ φυσικὴ ἑκάστης οὐσίας δύναμίς τε καὶ κίνησις, ἧς μόνον ἐστέρηται τὸ μὴ ὄν· τὸ γάρ τινος οὐσίας μετασχὸν συμμεθέξει πάντως καὶ τῆς δηλούσης αὐτὸ ἐνεργείας. ὅρους γὰρ τῶν οὐσιῶν τὰς ἀψευδεῖς αὐτῶν [ἐνεργείας ὁ ἀληθὴς] ἐπίσταται λόγος· νοερῶν ἐνέργειαν τὴν νόησιν· αἰσθητῶν τὴν αἴσθησιν· κινητῶν τὴν κίνησιν· πτηνῶν τὴν πτῆσιν· νηκτῶν τὴν νῆξιν· βλαστικῶν τὴν βλάστησιν· ἑρπιστικῶν τὴν ἕρψιν· καυστικῶν τὴν καῦσιν· ῥευστῶν τὴν ῥεῦσιν· θεωρητικῶν τὴν ὅρασιν· γεννητικῶν τὴν γέννησιν· καὶ καθολικῶς εἰπεῖν τὸ πάσης φύσεως σημαντικὸν καὶ ἀφοριστικὸν ἡ ἐνέργεια αὐτῆς ἡ φυσικὴ κατέστηκεν, ἧς ἀναιρουμένης συναναιρεῖται πάντως καὶ ἀπόλλυται καὶ ἡ φύσις· ἀναιρουμένης γὰρ τῆς καύσεως σβέννυται τὸ πῦρ· ἀναι‐ ### epsilon 726 ρουμένης τῆς κινήσεως τοῦ ζώου ἀπόλλυται τὸ ζῶον· ἀναιρουμένης τῆς νοήσεως ἀπόλλυται τὸ νοερὸν τῆς ψυχῆς καὶ τὸ λογικὸν αὐτῆς. καὶ διὰ τοῦτο λέγομεν ἐν Χριστῷ δύο θελήσεις καὶ ἐνεργείας, ἵνα μὴ ἄψυχον σῶμα καὶ ἄλογον ψυχὴν ἐπ’ αὐτῷ εἴπωμεν. ἐνέργεια γὰρ ἐμψύχου σώματος τὸ περιπατεῖν καὶ ἐργάζεσθαι· ἐνέργεια δὲ λογικῆς ψυχῆς ἡ θελητικὴ καὶ λογιστικὴ καὶ βουλευτικὴ διάνοια αὐτῆς ἐστίν. οὐ μόνον δὲ ἐπὶ ἐμψύχων καὶ κινητικῶν, ἀλλὰ καὶ ἐπὶ ἀψύχων καὶ ἀκινήτων ἔστιν εὑρεῖν φυσικὰς ἐνεργείας, ὡς μαρτυρεῖ ἡ σκαμμωνία καὶ τὰ καθάρσια τῆς κενωτικῆς ἐνεργείας ὑπάρχοντα, καὶ ἡ ὑδράργυρος θανατικὴν ποιοῦσα ἐνέργειαν, καὶ τὸ κώνιον ὁμοίως ἀναιρετικὸν ὑπάρχον. τὸ δὲ παράδοξον, ὅτι καὶ τινὲς διάφοροι φύσεις στερούμεναι πολλάκις τῶν φυσικῶν ἐνεργειῶν αὐτῆς, ἑτέρας ἐνεργείας τίκτουσιν, οἷον ἡ λίθος καιομένη ἀπόλλυσι τὴν ψυχρὰν ἐνέργειαν, καὶ καυστικὴν σωμάτων ἐνέργειαν, ἄσβεστος γενομένη, κέκτηται. ὁμοίως καὶ ἡ κέδρος καιομένη στερεῖται μὲν τῆς φυσικῆς καὶ αὐξητικῆς καὶ βλαστώδους ἐνεργείας· ἰαματικὴν δέ τινα καὶ ἀφαιρετικὴν σκωλήκων ἐνέργειαν κέκτηται· ἐς ὕστερον καὶ τὴν κεδραίαν δίδωσι ταύτῃ. ἀμέλει γοῦν τοῖς ἐχεφρόνως τὰς τῶν ὄντων προσηγορίας διασκοπεῖν καὶ ἀνακρίνειν ἐπισταμένοις ἔστιν εὑρεῖν, ὅτι αἱ πλείους πάσης ὑπάρξεως προσηγορίαι ἐνεργητικὰς, ἀλλ’ οὐ φυσικὰς τὰς ὀνομασίας ἔχουσιν, ἐκ τῶν ἰδίων ἐνεργειῶν ταύτας λαβοῦσαι καὶ ἔχουσαι καὶ λεγόμεναι. θεὸς γὰρ οὐκ αὐτὴν τὴν οὐσίαν τὴν ἀκατάληπτον καὶ ἀνώνυμον τοῦ δημιουργοῦ ἡμῖν παρίστησιν· ἀλλ’ ἐκ τῆς θεωρητικῆς αὐτοῦ ἐνεργείας εἴρηται θεός. ὁμοίως καὶ τὸ ἄγγελος οὐ τὴν οὐσίαν αὐτοῦ καὶ τὴν ὕπαρξιν τῆς αὐτῶν φύσεως δηλοῖ, ἀλλ’ ἐκ τῆς ἀγγελικῆς αὐτῶν ἐνεργείας καὶ διακονίας τὴν ἀγγέλου ὀνομασίαν ### epsilon 727 ἔχουσιν. ὥσπερ δὴ καὶ ὁ ἄνθρωπος οὐκ ἐξ αὐτῆς τῆς οὐσιώδους αὐτοῦ ποιότητος λέγεται ἄνθρωπος, ἀλλὰ διὰ τὸ ἄνω θρεῖν τὴν ὦπα, ἤγουν ἄνω ὁρᾷν τοὺς ὀφθαλμούς. ὅθεν καὶ αὐτὸς ἐκ τῆς ἄνω θεωρητικῆς ἐνεργείας λέγεται ἄνθρωπος. ἄλλοι δὲ λέγουσιν, ὅτι ἐκ τῆς ἀνορθοπεριπατητικῆς ἐνεργείας ἄνθρωπος ἐκλήθη, πάντων τῶν ζώων κατωκλινῶς κεκυφότων καὶ περιπατούντων. εἰ οὖν καὶ αἱ δύο προσηγορίαι τῶν οὐσιῶν τοῦ Χριστοῦ, λέγω δὴ τὸ θεὸς καὶ τὸ ἄνθρωπος, ἐκ τῶν φυσικῶν αὐτῶν ἐνεργειῶν τὰ ὀνόματα ἔχουσι, πῶς οὐκ αἰσχύνονται τινὲς ἀπαρνούμενοι τὰς δύο λέγειν ἐπ’ αὐτοῦ ἐνεργείας; οἵτινες πάσης ἑτέρας γραφικῆς ἢ πατρικῆς παραστάσεως ἐξ αὐτῶν τῶν ὀνομάτων τοῦ Χριστοῦ αἰσχύνονται ἐκ τοῦ θεὸς καὶ ἄνθρωπος. καθὰ γὰρ ἔφην, σχεδὸν πᾶσα φύσις ἐκ τῆς οὐσιώδους αὐτῆς ἐνεργείας ἔχει τὴν προσηγορίαν· οἷον τὶ λέγω παρθένον, ἤγουν πῦρ θανὸν, κατὰ τὸ τὴν πύρωσιν θανατοῦν τῆς σαρκός. καὶ πάλιν ὁπηνίκα λέγομεν περιστερὰν, οὐκ αὐτὴν τὴν φύσιν τοῦ ζώου ἤγουν τῆς σαρκὸς αὐτῆς τὴν ποιότητα ἐσημάναμεν, ἀλλὰ τὴν ἐνέργειαν, ἣν διαπράττεται· ἀπὸ γὰρ τοῦ πέτεσθαι στεῤῥὰ εἴρηται περιστερά. καθὰ καὶ τὰ ἑξῆς οὐ φυσικὰς, ἀλλ’ ἐνεργητικὰς ἔχουσι τὰς οἰκείας προσηγορίας· οἷον ἔλαφος ἀπὸ τοῦ ἐλεῖν τὰς ὄφεις· καὶ ἕτερα δὲ μυρία ἔστιν εὑρεῖν, ἵνα μὴ λέγω πάντα τὰ ἐκ τῆς οἰκείας ἐνεργείας ἔχοντα τὰς οἰκείας προσηγορίας. ἐνέργεια γάρ ἐστιν ἡ τῆς φύσεως δύναμις. οὐ ταυτὸν δὲ ἐνέργεια καὶ ἐνεργητικὸν καὶ ἐνέργημα. ἐνεργητικὸν γὰρ λέγεται αὐτὸ τὸ ὂν, ### epsilon 728 τὸ τῆς οὐσίας πρᾶγμα. ἐνέργημα δὲ τὸ ἀποτέλεσμα, ὅπερ ἀποτελεῖ ἡ ἐνέργεια τοῦ ἐνεργοῦντος· ἐνέργημα θεοῦ ὁ οὐρανὸς, ὁ ἄγγελος, ὁ ἄνθρωπος καὶ πᾶσα ἡ κτίσις. ἐνέργεια δὲ εἴρηται διὰ τὸ ἐν ἔργοις εἶναι ἤγουν φαίνεσθαι. διττῶς δὲ νοεῖται ἡ ἐνέργεια· νοητῶς καὶ αἰσθητῶς. αἰσθητὸν ἐστὶ τὸ ὁρώμενον καὶ ψηλαφώμενον καὶ ἀκουόμενον καὶ φθειρόμενον· νοητὸν δὲ τὸ ἄφθαρτον καὶ αἰώνιον, τὸ αἰσθήσει μὴ ὑποπίπτον· οἷον νοητὸς κόσμος. νοητὰ εἰσὶ καὶ τὰ αἰσθητήρια τὰ ἐν τῷ καθ’ ἡμᾶς κρυπτῷ ἀνθρώπῳ, τουτέστι τὰ μὴ σωματικῶς, ἀλλὰ κατὰ νοῦν γνωριζόμενα, χωρὶς σωματικῶν ὀφθαλμῶν. νοερὸν δὲ τὸ ἐν τῇ ψυχῇ παρὰ τοῦ δημιουργοῦ δεδημιουργημένον, καθ’ ὃ πᾶσαν νόησιν εἴτε τοῦ ἀγεννήτου εἴτε τοῦ γεννητοῦ προσλαμβάνεσθαι πεφύκαμεν. καὶ τοῦτο ἀναμέρος, ὅσον ἡ τῶν παθῶν ἀχλὺς ὑποχωρήσειεν. ἐνέργεια κατὰ τὸ ἐνεργεῖν ἤτοι πράττειν εἴρηται. Ἐνή . ὀξυτόνως, ἡ νέα. Ἔνῃφι . μετὰ τρίτην ἡμέραν. ἢ ἔνη ἡ ἀρχὴ τοῦ μηνός. Ἐνήρεις νῆας . μίαν εἰρεσίαν ἐχούσας. ὁ δὲ Σύλλας συνῆλθε τῷ Μιθριδάτῃ ἐν Δαρδάνῳ τῆς Τρωάδος, ἔχων ναῦς διακοσίας ἐνήρεις. Ἐνθουσία . θεοφορία. Ἐνὶ σκοπιῇ . ἐν βουνῷ. Ἐνιπή . ἡ διὰ λόγων ἐπίπληξις καὶ ἀπειλή. ἀπὸ τοῦ ἐνέπω. Ἐν κυνέῃ . ἐν περικεφαλαίᾳ. Ἐν καρὸς αἴσῃ . ἐν μοίρᾳ θανάτου. περιφραστικῶς * ὁ θάνατος. * ἄλλοι δὲ ἐν κηρὸς, ἵν’ ᾖ ### epsilon 729 κατὰ κηρὸς ἤγουν κατὰ θανάτου. ἢ, ὡς ἔνιοι, ἐν τάξει μισθοφόρου. πρῶτον γὰρ Κᾶρες ἐπολέμησαν ἐπὶ μισθῷ καὶ ἔδοξαν ἄτιμοι εἶναι. Ἐν μετουσίᾳ . ἐν μεθέξει, ἐν χωρηγήσει, ἐν διαθέσει. Ἔννοια . ἡ περὶ τινὸς τοῦ νοῦ κίνησις. Ἐν ὁδῷ ἦσαν . ἐν ἔργῳ. ἐν βίῳ. ἐν πίστει. Ἐνοπή . πόλεμος, μάχη. Ὅμηρος· Τρῶες μὲν κλαγγῇ ἐνοπῇ τ’ ἴσαν ὄρνιθες ὥς. καὶ ἐνοπάς. Ἔνοσις . ἡ κίνησις. Ἐν παρενθήκης μέρει . ἐν περισσείας μέρει. Ἐν περιλήψει . ἐν περισσοτέρᾳ νοήσει. Ἐν ῥάβδῳ . ἐν ἐπιτιμητικῷ λόγῳ. Ἔντευξις . παράκλησις ὑπό τινος προσαγομένη θεῷ περὶ σωτηρίας ἑτέρων. Ἔντασις . ἡ ἐπίτασις. καθ’ ὅσον ἡ τοῦ βίου ἔντασις ἐπεδέχετο κυνικωτέρα προελθοῦσα. Ἔνταξις . ἐπειδὰν τὶς προαιρεῖται τοὺς ψιλοὺς εἰς τὰ διαστήματα τῆς φάλαγγος ἐντάσσειν ### epsilon 730 ἄνδρα παρ’ ἄνδρα. ἔνιοι δὲ τοῦτο καὶ παρένταξιν ὀνομάζουσιν. Ἐντολή . παραγγελία τὶς δεσποτική. Ἐντομίδες . αἱ τὰ σώματα τέμνουσαι. τοιαῦτα δὲ εἰώθασι ποιεῖν ἐπὶ τοῖς νεκροῖς αὐτῶν οἱ ἄπιστοι. Ἐντεριώνη . τὸ ἐντὸς, ἢ τὸ εὐθὲς, ἢ ὁ φλοιὸς, ἢ εἶδος βοτάνης. Ἐντρέχεια . τὸ μετὰ δρόμου καὶ θερμῶς ἐπιπηδᾷν τῷ πράγματι. Ἐντομίς . ἡ ἐγχάραξις. Ἔντονος . ἰσχυρά. Ἐντελέχεια . ἡ τελειότης, καὶ τὸ εἶδος τοῦ ὑποκειμένου, τουτέστι τὸ εἶδος τὸ ἐπιγινόμενον ἐκ τῆς τοιᾶσδε συνθέσεως τῶν στοιχείων τῇ ὕλῃ. λέγεται δὲ καὶ ἐντελέχεια τὸ κεχωρισμένον τοῦ σώματος, ὡς ὁ πλωτὴρ τοῦ πλοίου. ἐντελέχειαν λέγει ὁ Πορφύριος τὴν ψυχήν. Ἐντραπεζίτιδος . παρασίτου. Ἔννοια κοινή . ἡ παρὰ πάντων ἐξ ἑνὸς ἢ πλειόνων ἐσχηκυῖα τὴν ἀρχὴν ὁμολογουμένην. ### epsilon 731 Ἐνυώ . μάχη. ἢ θεὸς πολεμική. Ἐνώτισις . σύνεσις, ἢ σύνοψις τῶν ῥημάτων. ὡς τό· τὰ ῥήματά μου ἐνώτισαι, κύριε. Ἕνωσις . διεστώτων πραγμάτων κοινὴ συνδρομή. ἕνωσις δὲ εἴρηται διὰ τὸ εἰς τὸ ἓν ὦσαι, τουτέστι συνωθῆσαι τὰ πράγματα. πενταχῶς δὲ εἴρηται ἡ ἕνωσις· συγχυτικῶς, ὡς τοῦ οἴνου καὶ τοῦ ὕδατος· διαιρετικῶς, ὡς ἡ ἀνθρώπου πρὸς ἄνθρωπον· σχετικῶς, ὡς τὰ ἔθνη ἐν πίστει· θετικῶς, ὡς χρυσὸς πρὸς χρυσόν. ἡ δὲ τοῦ Χριστοῦ ἕνωσις ὑπὲρ πάσας ταύτας καθ’ ὑπόστασιν εἴρηται. καθ’ ὑπόστασιν δὲ ἕνωσις ἐστὶν ἡ αὐθύπαρκτος ἐν τῇ μήτρᾳ τῆς ἁγίας θεοτόκου τῶν δύο φύσεων συνδρομή. οὔτε γὰρ τὸ σῶμα πρὸ τοῦ θεοῦ λόγου ὑπέστη ἐκεῖ, οὔτε ἡ ψυχὴ, ἀλλ’ ἅμα σὰρξ ἅμα θεὸς λόγος ἅμα σὰρξ ἔμψυχος λογική· ἐν ταυτῷ γὰρ ὑπέστη· ὡς καὶ ἡ ἡμετέρα σύλληψις ἅμα μορφωθῇ, αὐθυπάρκτως συντρέχει ἡ ψυχὴ καὶ τὸ σῶμα. οὔτε γὰρ σῶμα καθ’ ἑαυτὸ συνίσταται, οὔτε ψυχὴ προϋπάρχει τοῦ σώματος, προτύπωσις οὖσα τῆς ἑνώσεως τοῦ Χριστοῦ. Ἕνωσις προσωπική . ὅτάν τις τὸ ἑτέρου ὑποδυόμενος πρόσωπον ἀντ’ αὐτοῦ τοὺς ὑπὲρ αὐτοῦ ποιῆται λόγους. ἕνωσις σχετικὴ ἡ ὡς φίλου πρὸς φίλον. ὁ δὲ Νεστόριος καὶ ἄλλας ἑνώσεις ἐπενόησε· τὴν κατὰ τὴν ἀξίαν φημὶ καὶ ὁμοτιμίαν καὶ κατ’ εὐδοκίαν καὶ ταυτοβουλίαν. ἰστέον, ὥς τινες τῶν πατέρων τὸ τῆς κράσεως ὄνομα ἐπὶ τοῦ κατὰ Χριστὸν μυστηρίου οὐκ ἐδέξαντο. Ὅροι ἑνώσεως Ἀριστοτέλους. ἡ κατ’ οὐσίαν ἕνωσις ### epsilon 732 ἐπὶ τῶν ὑποστάσεων, τουτέστι τῶν ἀτόμων. ἡ καθ’ ὑπόστασιν ἕνωσις ἐπὶ τῶν οὐσιῶν, ὡς ἐπὶ ψυχῆς καὶ σώματος. ἡ κατὰ σχέσιν ἕνωσις, ὡς ἐπὶ τῶν γνωμῶν, ὡς εἰς ἓν θέλημα. ἡ κατὰ παράθεσιν ἕνωσις, ὡς ἐπὶ τῶν σανίδων. ἡ κατὰ ἁρμονίαν ἕνωσις, ὡς ἐπὶ τῶν λίθων. ἡ κατὰ κρᾶσιν ἕνωσις, ὡς ἐπὶ τῶν ὑγρῶν καὶ ξηρῶν, τουτέστιν ὕδατος καὶ ἀλεύρου. ἡ κατὰ σύγχυσιν ἕνωσις, ὡς ἐπὶ τῶν τηκτῶν, κηροῦ, πίσσης καὶ τῶν τοιούτων. ἡ κατὰ συναλοιφὴν ἕνωσις, ἐπὶ τῶν ἀποσπωμένων καὶ αὖθις ἀποκαθισταμένων, οἷον λαμπάδος ἐκ πυρὸς προερχομένης καὶ πάλιν ἀποκαθισταμένης. ἡ κατὰ σωρείαν, ὡς ἐπὶ ξηρῶν, σίτου καὶ κριθῆς. Ἐνωμοτία . τὸ ἥμισυ τοῦ λόχου. τὸ αὐτὸ δὲ καὶ δεκανία. οἱ δὲ τὸ τέταρτον τοῦ λόχου. καὶ ἐνωμοτάρχης ὁ αὐτῆς ἄρχων. ἔστι δὲ καὶ ἐνωμοτία ἡ ἀνταρσία. Ἐνωπίδες . αἱ θεράπαιναι. παρὰ τὸ ἕπεσθαι. Ἐνωπή . ἡ πρόσοψις. * Ἔνστασις . * ...... Ἐνιαία . ἡ μοναδική. Ἐντερόνεια . τὰ ἐγκοίλια. ἀπὸ τῆς τρόπιδος ἀνερχόμενα ξύλα. ἢ τὸ τῶν νεῶν ἔδαφος. εἰς τὰς τριήρεις ἡ θεὸς ἐντερόνειαν ἔπεμψεν. (Οὐδέτερον.) Ἐν ἀτόμῳ . ἐν ῥιπῇ, ἐν βραχεῖ, ἐν στιγμῇ. Ἔναυλον . ἔτι ἐνηχούμενον. παρὰ τὸ αὐλεῖν. αὐλὸς γὰρ πᾶν τὸ στενὸν καὶ ἐπίμηκες. τοιοῦτος γὰρ ὁ τῶν ὤτων τόπος. ### epsilon 733 Ἐναύλισμα . οἴκημα. Ἐνάλια . θαλάσσια. Ἔναρα . τὰ σκύλα, τὰ λάφυρα. κυρίως δὲ τὰ ἔναρα, ὅσα ἄραρε καὶ συνήρμοσται τῷ σώματι, οἷον θώραξ, κυνέα. περιληπτικῶς δὲ εἴρηται καὶ τὰ τόξα ἔναρα. Ἐναρμόνιον . ἐμμελές. Ἐναγές . τὸ σεβάσμιον καὶ ἁγνόν. ἄγος γὰρ τὸ ἱερὸν σέβας. ἔνθεν καὶ τό· ἄγη μ’ ἔχει. κατ’ εὐφημισμὸν καὶ τὰ μιάσματα ἄγη λέγονται. καὶ οἱ μιαροὶ ἐναγεῖς καλοῦνται. Ἐναύσματα . ἀρχάς· ἐμπυρεύματα· ὑπεκκαύματα. Ἐναυλήματα . ἄλφιτα οἴνῳ καὶ ἐλαίῳ δεδευμένα. ἔνιοι δὲ καὶ αὐτὰ τὰ ἄλφιτα ἐναυλήματα καλοῦσιν. Ἐνδοίαστον . ἀμφίβολον. Ἔνδοξα . δι’ ὧν ὁ διαλεκτικὸς γίνεται συλλογισμός· τουτέστι τὰ δοκοῦντα. Ἐνδόσιμον . κινήσεως καὶ ἀρχῆς αἴτιον. Ἔνδικον . δίκαιον. Ἐνδέξια . αἴσια, καλά. ### epsilon 734 Ἐν δέοντι . ἐν τῷ χρησίμῳ, ἐν τῷ πρέποντι. Ἔνδινα . τὰ ἔντερα, τὰ ἔνδον τῶν ἰνῶν ὄντα, οἱονεὶ ἔνινα τινὰ ὄντα, τὰ ἐντὸς τῶν ἰνῶν ἢ ἁπλῶς τῶν μελῶν· ἢ διὰ τὸ ἐντὸς εἶναι. γράφεται δὲ διὰ τοῦ ι, ὡς ἀνθρώπινος. Ἐνδυτά . περιβλήματα. ἐνδυτὰ καὶ ξανθοὺς ἐκρέμασε πλοκάμους. Ἔνναιον . τόπος. καὶ ἔναιον ἀντὶ τοῦ ᾤκουν. Ἐν γήρει πίονι . ἐν πλήθει ἐτῶν. Ἔνευ . ἐπιφώνημα. Ἐνεπίσκημμα καὶ ἐνεπισκήψασθαι . ὁπότε δημευθείη τινὸς οὐσία, ἐξῆν προελθεῖν τῷ φάσκοντι γεγενῆσθαι δανειστῇ τοῦ ἀνδρὸς λέγειν, ὡς ὀφείλεται αὐτῷ ἐν τῇ οὐσίᾳ χρέος. Ἐν ἐπηκόῳ . εἰς ἐπήκοον πάντων. Ἐναντιωματικὰ καὶ ἐναντιωματικοὶ σύνδεσμοι, οἱ τὸ ἐναντίον τῇ δυνάμει τοῦ πράγματος δηλοῦντες, οἷον· ἀσθενὴς μὲν ἐγὼ, σὺ δὲ ἰσχυρός. καί· ὅμως ἀσθενὴς ὢν, σὲ τὸν ἰσχυρὸν ἔτυψα. Ἐνηβητήρια . εὐωχητήρια. παρ’ Ἡροδότῳ. Ἐνήλατα . μέρος τὶ τῆς κλίνης. Ἐνηλύσια . εὐκίνητα. καὶ ἤλυσις ἡ ἐπέλευσις. ### epsilon 735 Ἐννῆμαρ . ἐπὶ ἐννέα ἡμέρας. καὶ δεῖ γινώσκειν, ὅτι ὁ ποιητὴς εὐεπίφορον λέγει τὸν ἀριθμόν. —οἱ δ’ ἐννέα πάντες ἀνέσταν. καί· —ἐννέα δέ σφεας κήρυκες— ἢ ὅτι παρὰ φθορᾶς ἀνθρώπων διαλέγεται. ὁ δὲ τῶν ἐννέα ἀριθμὸς τοῖς καταχθονίοις ἀνεῖται. ἐννέα δὲ εἴρηται ἀπὸ τοῦ ἐνδεῖν εἰς τὸν [τῶν δέκα] ἀριθμόν. [ἐννῆμαρ διὰ τοῦ η γράφεται· οὐδὲν γὰρ τῶν εἰς αρ σὺν τῷ ι γράφεται, οἷον ἑξῆμαρ, αὐτῆμαρ· τὸ δὲ ἦμαρ ἀεὶ μετὰ τῶν ἀκλίτων τέτακται. ἔδει δὲ αὐτὸ προπαροξύνεσθαι, ὡς παρ’ οὐδετέρῳ συγκείμενον· ἀλλ’ ἐπεὶ ὁ τόνος παρηλλάγη, ἐπεὶ καὶ ξένη ἡ σύνθεσις· οὐδὲν τῶν οὐδετέρων· διὰ τοῦτο περισπᾶται.] ### epsilon 736 Ἔνθεσμον . νόμιμον. Ἔνθρυπτον . τὸ ἐκ πέμματος, ὅ ἐστι πλακοῦς, ἢ τὸ ἐνθρυβόμενον βρῶμα. Ἐνθυμήσιον . ἄπειρον, ἔννομον. Ἐνθύμιον . ἄπορον, σεμνόν· κατὰ νοῦν. καὶ δὴ τὰ πραχθέντα ἔθετο ἐνθύμιον. ἐνθύμιον, καὶ βραχύ τι μόριον. Δαβίδ· καὶ ἐγκατάλειμμα ἐνθυμίου ἑορτάσει σοι. ἐνθύμιον, καὶ ἡ κατὰ διάνοιαν θυσία καὶ προσφορὰ, ἤγουν ἡ εὐχή. Ἐνθύμιστον . ὕποπτον. Ἐνθύμημα . ἀτελὲς καὶ ἀσθενὲς συλλόγισμα, καὶ ἡ πρώτη ὁρμὴ τῆς ψυχῆς. οὕτω δὲ λέγονται οἱ ῥητορικοὶ συλλογισμοί. ἐν ἐκείνοις διὰ μιᾶς προτάσεως δοκεῖ γίνεσθαι ὁ συλλογισμός· τῷ τὴν ἑτέραν γνώριμον οὖσαν ὑπὸ τῶν δικαστῶν ἢ τῶν ἀκροατῶν προστίθεσθαι. [οἷον, οὗτος ἄξιος ἐστὶ κολάσεως, προδότης γάρ ἐστι. ### epsilon 737 προστίθησι γὰρ ὁ δικαστὴς ὡς ἐναργὲς τὸ πάντα τὸν προδότην κολάσεως ἄξιον εἶναι. ἐφ’ ὧν οὖν μὴ γνώριμόν ἐστι τὸ παραλειπόμενον, οὐκέτι ἐπὶ τούτων οἷόν τε τὸ δι’ ἐνθυμήματος γίνεσθαι συλλογισμόν· ὁ γὰρ συλλογισμὸς σύνθεσίν τινα λόγων ἔοικε σημαίνειν.] Ἔνια . τινά. Ἐν κεφαλαίῳ . ἐν συντόμῳ. Ἐν μετεώρῳ ἦν ἡ ναῦς . ἀντὶ τοῦ πελάγιος, καὶ μὴ ἐπ’ ἀγκυρῶν ἱσταμένη, ἀλλὰ ἀπέχουσα τῆς γῆς. Ἐν μεταιχμίω . ἐν μέσῳ. μεταίχμιον δὲ λέγεται ὁ μεταξὺ δύο φαλάγγων τόπος. παρωνόμασται δὲ ἀπὸ τῆς αἰχμῆς. Ἐνόδιον . τὸ ἀπὸ τῆς ὁδοῦ. ἐνώδιον δὲ τὸ ἐνώτιον, μέγα, παρὰ τὸ οἰδεῖν τὰ ὦτα. Ἔνοπτρον . τὸ κάτοπτρον. Ἐνόν . δυνατὸν, ἐνδεχόμενον, ἐνυπάρχον. Ἐνούσιον . τὸ μὴ μόνον ἐνθεωρούμενον. ἐφ’ ἑαυτοῦ τὸ τῶν ἰδιωμάτων ἄθροισμα, καθ’ ὃ ἄλλος ὑπὸ ἄλλου γνωρίζεται, ἀλλὰ καὶ τὸ κοινὸν τῆς οὐσίας πραγματικῶς κεκτημένον. ἐνούσιον ἴδιόν ἐστι τὸ πραγματικῶς ὑφίστασθαι καὶ φέρειν ἁπάντων ἐφ’ ἑαυτοῦ τῶν προσωπικῶν ἰδιωμάτων τοὺς ἀληθεῖς χαρακτῆρας. ### epsilon 738 Ἐν προσχήματι . ἐν ὑποκρίσει. Ἐν πωλικῷ . ἐν παιδικῷ. Ἐν στέρνοισιν . ἐν στήθεσιν. Ἐν σκοτεινοῖς . ἐν ἀποκρύφοις. Ἔντεα . οὐ πάντα τὰ ὅπλα, ἀλλ’ ἀσπὶς καὶ περικεφαλαία, τὰ δὲ δόρατα κατ’ ἐπικράτειαν. Ἐν τεγέεσιν . ἐν οἰκήμασιν. Ἐντελές . τέλειον. καὶ ἐντελέστερον. Ἔντερον . ἕτερον καὶ οὐχ ὅμοιον. ἢ παρὰ τὸ ῥεῖν ἐντός. Ἐν τῷ μέρει τὶς καὶ τὸ πῦρ σκαλευέτω . ἐπὶ τῶν εἰς κοινὸν μὴ τὰ ἶσα παρεχομένων. πλείονα δῶρα δοὺς καὶ ἀντιλαβὼν ἐν τῷ μέρει. Ἐν τοῖς ἱματίοις . ἄνευ ὅπλων. οἱ δὲ πολιτικοὶ ἔθεον ἐν τοῖς ἱματίοις. Ἔντομα . οἷον σφῆκες, μύρμηκες, μέλιτται, ἃ οὔτε ἀναπνεῖ οὔτε πνεύμονα ἔχει. Ἐν Σιναΐν . ἐν τῷ Σινᾷ. Ἑβραϊκὸν δέ ἐστι. Δαβίδ· κύριος ἐν Σιναῒν ἐν τῷ ἁγίῳ. Ἐνστομισμάτων . ...... ἔπρασσε δὲ ταῦτα ὁ βασιλεὺς χρῄζων ἐνστομισμάτων. Ἔνορχα . τὰ ἄρσενα. Ἐνυπόστατον . τὸ ἐν ἀληθείᾳ ὂν καὶ ἐν ὑπάρξει ὁρώμενον. ἐνυπόστατον καὶ τὸ κατ’ οὐσίαν κοινόν. οἷον τὸ εἶδος τὸ ἐν τοῖς ὑπ’ αὐτὸ ἀτό‐ ### epsilon 739 μοις πραγματικῶς ὑφιστάμενον, καὶ οὐκ ἐπινοίᾳ ψιλῇ θεωρούμενον. ἐνυπόστατον καὶ τὸ σὺν ἄλλῳ διαφόρῳ κατὰ τὴν οὐσίαν εἰς ἑνὸς σύστασιν προσώπου καὶ μιᾶς γένεσιν ὑποστάσεως συγκείμενόν τε καὶ συνυφιστάμενον, καὶ οὐδαμῶς καθ’ αὐτὸ γνωριζόμενον. †τὸ γὰρ σῶμα τὸ ἔμψυχον καὶ ἔννουν, ὃ προσελάβετο ὁ κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστὸς, οὐ λέγεται ὑπόστασις, ἀλλ’ ἐνυπόστατον· καὶ ἐν τῇ τοῦ υἱοῦ τοῦ θεοῦ ὑποστάσει προσληφθέν τε καὶ ὑποστάν.† ἐνυποστάτου ἴδιόν ἐστιν ἢ τὸ μετ’ ἄλλου διαφόρου κατὰ τὴν οὐσίαν ἐν ὑποστάσει γνωρίζεσθαι καθ’ ἕνωσιν ἄλυτον * καὶ ἐπὶ ψυχῆς καὶ σώματος εἰς μίαν ὑπόστασιν ἡνωμένων, * ἢ τὸ ἐν ἀτόμοις φυσικῶς τυγχάνον καθ’ ὕπαρξιν. * οἷον τὸ θεωρεῖσθαι τὸ εἶδος διὰ τῶν ὑπ’ αὐτῶν ἀτόμων. ἐνυπόστατον ἐστὶ τὸ ὁπωσοῦν ὑπάρχον. * ἐνυπόστατον οὐχὶ τὸ μὴ ὂν, ἀλλὰ τὸ μὴ γενόμενον, ἤτοι τὸ μὴ ὂν οὐσία, ἀλλὰ περιουσία, τὸ συμβεβηκὸς καὶ οὐ κατ’ οὐσίαν θεωρούμενον, ὡς τὸ σκότος. Ἐνύπνιον . ἐφ’ ὅσον τὶς ὑπνοῖ. ὄνειρον δὲ παυομένων τῶν ὕπνων. παρὰ τὸ ἐγείρειν καὶ ὀρείνειν τὴν ψυχήν. ἢ παρὰ τὸ εἴρειν, ὅ ἐστι λέγειν. Ἔνυστρον . τὸ κατὰ τὴν κοιλίαν ἔντερον. τὸ τῶν βρωμάτων δοχεῖον. ### epsilon 740 Ἐν φερέτρῳ . ἐν φορείῳ, ἐν κλίνῃ νεκρῶν. Ἐνώπια . εὐθέα, τὰ ἔμπροσθεν. Ἐνώτιον . σχολαρίκιον. ἐνώτιον †χρυσοῦν† ἐν ῥινὶ ὑός. Ἐν τέλει . ἐν ἀρχῇ. τοὺς ἐν τέλει τιμῶν. Ἐνεργημάτων . ἀντὶ τοῦ χαρισμάτων. καὶ ὁ Ἀπόστολος· καὶ διαιρέσεις ἐνεργημάτων εἰσί. τὸ διαιρέσεις οἷον μερίδες. Ἐν καταστήματι . ἐν περιβολαίῳ. ἐν καταστήματι ἱεροπρεπεῖς, * μὴ διαβόλως μὴ ὤν. * (Ῥῆμα.) Ἐνακμάζων . ἐνισχύων. Ἐναπερείσασθαι . ἐμπῆξαι. Ἐναπήρεισται . ἐντετίναχεν. εἴρηται δὲ ἀπὸ τοῦ διατεινομένους ἐμπίπτειν. Ἐνάπτοντες . ἐκδεσμοῦντες. ἠσφαλίζοντο δὲ τὰς σχεδίας τοῖς ἀπὸ τῆς γῆς ἐπιγείοις εἰς τὰ περὶ τὸ χεῖλος πεφυκότα τῶν δένδρων ἐνάπτοντες πρὸς τὸ συμμένειν. Ἐναυλισθῆναι . οἰκισθῆναι. Ἐναβρύνεται . ἐντρυφᾷ, ἐγκαυχᾶται. Ἐνάγει . ἐφέλκεται, ἐμβιβάζει, προτρέπεται. Ἐναύοντες . ἐνάπτοντες ἢ ἱκετεύοντες. ἐναύοντες πρὸς τοῖς ναοῖς. Ἐναύσασθαι . ἐξάψασθαι. ### epsilon 741 Ἐναγίζειν . τὸ χοὰς φέρειν, ἢ θύειν τοῖς κατοιχομένοις. οὕτως Ἡρόδοτος. καὶ ἐναγίζω τὸ κατακαίω καὶ τὸ φονεύω. ἐναγίζουσιν οὖν τῷ ξάνθῳ Μακεδόνα καὶ καθαρμὸν ποιοῦσιν. Ἐναλόντες . ἐμπεσόντες. Ἐναποματτόμενοι . ἐντυποῦντες. Ἐναπομόρξεται . ἐναποψήσεται, ἀπομάξει. [οὕτως Ἀριστοφάνης.] Ἐναπομόργνυνται . ἐναποτίθενται. Ἐναφῆκαν . ἀντὶ τοῦ ἐνέβαλον. ἐναφῆκαν τῇ δρυῒ σφῆνας, ὡς διασταίη. Ἐνάπτοντες . εἰσφερόμενοι. Ἐναποψύχειν . παρ’ Ἡσιόδῳ τὸ ἀποφυσᾷν, τὸ ἀφοδεύειν. παρ’ Ὁμήρῳ τὸ λειποθυμεῖν. οἷον· εἷλεν ἀποψύχοντα πολύτλας δῖος Ὀδυσσεύς. τὸ μὲν πρῶτον παρὰ τὸ ψύχω, τὸ δὲ δεύτερον παρὰ τὸ ψυχή. ### epsilon 742 Ἐναίρειν . τὸ τὰ ὅπλα σκυλεύειν. ἢ τὸ φονεύειν. παρὰ τὸν ἄρην, τὸν πόλεμον, γίνεται ἐναίρω· παρέπεται γὰρ αὐτῷ τὸ ἐνυάλιον. Ἐνδεκάζοντας . ἀντὶ τοῦ ἐνεορτάζοντας· ἐν τῷ αὐτῷ τὴν δεκάτην ἄγοντας. οὕτως Δημοσθένης. Ἐνδεῖν . χρῄζειν ἢ καὶ τὸ δεσμεῖν. Ἐνδιάει . ἔνεστι, διατρίβει. Ἐνδιαιτώμενοι . ἐνδιατρίβοντες. Ἐνδειξαμένῳ . ἀπολογησαμένῳ. καὶ ἔνδειξις ἡ ἀπολογία. Ἐνδοῦναι . προδοῦναι, [παραδοῦναι,] ἢ καὶ εἶξαι. Ἐνδούς . ἀραιώσας. Ἐνδώσειν . ὁρίσαι, προστάξαι. καιρὸν δὲ τῆς διαβάσεως καὶ τόπον αὐτὸς ἐνδώσειν ἔφη. Ἐνδοιάζοντες . διστάζοντες. ἀμφιβάλλοντες. Ἐνδέξασθαι . παραλαβεῖν. ἀκροάσασθαι. οὐδὲ φίλιον λόγον ἐνδέξασθαι παρὰ τῶν τὰ πολέμια ἔργα δρώντων. ### epsilon 743 Ἐνδέχεσθαι . παραδέχεσθαι. πείθεσθαι. οὐκ ἐῶν τοὺς Βελισσαρίου λόγους ἐνδέχεσθαι. Ἐνδείκνυμι . ἐνδεικνύναι ἔλεγον τὸ καταγγέλλειν τινὰ κακουργοῦντα περὶ τὰ κοινά. Ἐνδείξασθαι . ἐπὶ τοῦ κατηγορῆσαι. Ἰώσηπος· πολλοὺς γὰρ διὰ τὰ οἰκεῖα μίση καὶ διαφορὰς ἰδίας ἐνδείξασθαι τοὺς ἀναιτίους. καὶ ἐνδεῖκται οἱ κατήγοροι, καὶ οἱ συκοφάνται. Ἐνέβη . ἀντὶ τοῦ εἰσῆλθε. τῶν δὲ συνήθων τὶς αὐτῷ ἐνέβη, τῷ ποδὶ λακτίσας τὸν ταῦρον. Ἐνέκρινον . τοῖς καλοῖς συνηρίθμησαν. ὡς ἀπέκρινον τὸ ἀπεδοκίμαζον. Ἐνέκαψα . ἀντὶ τοῦ ἐξέπτυσα. κᾆτα βδελυχθεὶς ὀσφρόμενος ἐνέκαψα. Ἐνένιπτεν . ἐκακολόγησεν. Ἐνεώλκησαν . τὰς ναῦς εἵλκυσαν. Ἐνεώχμασε . νεωστὶ κατεσκεύασεν· ἐκαίνισεν· ἠλλοίωσεν· ἐκαινοποίησεν. Ἐνέκειντο . ἐπιμόνως ἠσχολοῦντο. Ἐνέβαλεν . ἔτυψεν. ὁ δὲ κρίνας τοῦτον ἀδικεῖν πληγὰς ἐνέβαλεν. ### epsilon 744 Ἐνεθουσία . ἐπεμαίνετο. Ἐνέπασσεν . ἐνέβαλλεν. ἐνεποίκιλλεν. Ἐνέπεσεν . συνέβη. ἐγένετο. Ἔνεστιν . ἐνυπάρχει. Ἐνέλιπεν . ὑστέρησεν. Ἐνέφῃνεν . ἐνεδείξατο. Ἐνεκότουν . ἐμνησικάκουν. Ἐνεργεῖν . ἑτοίμως πράττειν. Ἐνέχεεν . ἐνέβαλεν. Ἐνέχεις . ἀντὶ τοῦ ἐκίρνας. Ἀριστοφάνης· εἰ Θάσιον ἐνέχεις, εἰκότως γε, νὴ Δία. ὡς τοῦ Θασίου οἴνου εὐόσμου ὄντος. Ἐνεπάγησαν . ἐνεπήχθησαν. ἐνηλώθησαν. Ἐνεχείρισαν . ἐνεπίστευσαν. Ἐνεαρίζειν . κυρίως τὸ ἐν ἔαρι διάγειν. Ἐνεπάγησαν . ἐνέπεσον. Ἐνέγκατε . φέρετε. Ἔνεπε . λέγε. Ἐνεπισκήψασθαι . ὁπότε δημευθείη τινὸς οὐσία, ἐξῆν προελθεῖν τῷ φάσκοντι γεγενῆσθαι δανειστῇ τοῦ ἀνδρὸς καὶ λέγειν, ὡς ὀφείλεται αὐτῷ ἐν τῇ οὐσίᾳ χρέος. ### epsilon 745 Ἐνεπορπήθησαν . συνεβλήθησαν. Ἐνεσκευασμένην . διεσκευασμένην καὶ πεπλασμένην. οὕτως Ἰσαῖος καὶ Δημοσθένης. Ἐνέσκηψαν . ἐνώρμησαν· ἐνέπηξαν. Ἐνεσκίμφθη . ἐνεπάγη. Ἐνεστήσαντο . ἀντὶ τοῦ ἔκριναν ποιῆσαι. ὅσαι τὸ πρᾶγμα τοῦτο ἐνεστήσαντο καὶ μετῆλθον. Ἐνετιμᾶτο καὶ ἀπετιμᾶτο διαφέρει . ὅταν μὲν γάρ τις ὥς τι ποσὸν ἀργύριον ἀποτίμημα λαμβάνῃ, ἀποτιμᾶσθαι λέγεται. ὅταν δὲ ἐν εἴδεσί τισι λογίσηταί τις μέρος τι τοῦ ἀργυρίου, τοῦτο λέγεται ὡς ἐνετιμήσατο. Ἐνετολμήσατο . ἀπεθάῤῥησεν. εἶτα μέντοι ἐνετολμήσατο τηλικοῦτον τόλμημα. Ἐνετρύλλησε . κατεῖπεν. Ἀριστοφάνης· προαγωγὸς οὔ ς’ ἐνετρύλλησεν τῷ δεσπότῃ. Ἐνεχώρουν . συνεχώρουν. οἱ δὲ ἱερεῖς καταπεπληγμένοι τῷ δέει ἐξίσταντο, καὶ ἐνεχώρουν αὐτῇ ἅπαντες. Ἐνέχραυε . τὸ σῶμα ἐπέπληττεν. Ἡρόδοτος· ἐνέχραυε τὸ πρόσωπον τῷ σκήπτρῳ. ### epsilon 746 Ἐνεῖχεν . ὠργίζετο. ἐχόλα. Ἐνείργω . τὸ κωλύω. Ἐνείη . ἀντὶ τοῦ ἔνεστιν. οὕτως Ἀριστοφάνης. καὶ ἀντὶ τοῦ ὑπάρχει. Ἐνείκασθαι . ἐνεγκεῖν. καὶ ἐνεῖκαι. Ἐνείκησεν . ἐκακολόγησεν. ὕβρισεν. ἐνίκησε δὲ, ἀντὶ τοῦ ἐμάστιξεν, ι καὶ η . Ἐνείλλοντες . ἐμβάλλοντες. Θουκυδίδης· ἐν ταρσοῖς καλάμου πηλὸν ἐνείλλοντες, ἐσέβαλλον εἰς τὸ διῃρημένον τοῦ τείχους. Ἐνείραντες . ἐμπερονήσαντες. Ἐνειρμένος . συμπεπλεγμένος. ἐνειρμένος πέδαις. Ἐνεῖσα . ἐμβαλοῦσα. σαρκὶ τὸν ἐκ γενείων πικρὸν ἐνεῖσα χόλον. καὶ ἔνεισιν, ἀντὶ τοῦ ἐμβάλλει. Ἐνῆγεν . ἐκίνει. παρέπειθεν. ἐνῆγε δὲ αὐτὸν εἰς τοῦτο Χριστιανῶν λόγος. οὕτως Προκόπιος. Ἐνηγκυλωμένα . ἐντεταμένα. ηὐτρεπισμένα. πεφωραμένα. ἐπὶ κατασκοπῇ παρεγένοντο, τῷ καὶ τὰ τόξα ἐνηγκυλωμένα φέροντας ἁλῶναι. ### epsilon 747 Ἐνήθλει . ἐνεκαρτέρει. καὶ ὁ μὲν ἐπὶ τούτοις τῇ πενίᾳ ἐνήθλει. Ἐνῆκαν . ἐνέβαλον. Ἐνήλατο . Ἀριστοφάνης· ἐνήλατ’, ἐσκίρτ’, ἀπεπόρδει, ὡς καχρύων ὀνίδιον εὐωχημένον. Ἐνηλινδεῖσθαι . κεκυλίσθαι. καὶ ἐνηλινδοῦντο. Ἐνημμένος . περιβεβλημένος. διφθέραν ἐνημμένος. Ἐνῆν . ἀντὶ τοῦ ἐνυπῆρχεν. ἢ δυνατὸν καὶ ἐνδεχόμενον. ὁ δὲ μάστιξιν, ὡς ἐνῆν, ἀνετάσας, διέγνω, ὡς ἔχει τὸ πολέμιον. αἰνεῖν δὲ ἀντὶ τοῦ ἐπαινεῖν, τὰ δύο δίφθογγα. Ἐνήρατο . ἀπέκτεινεν. Ἐνήρεισεν . ἐπεστήριξεν ἢ προσεπέλασεν. Ἐνῆρσεν . ἐφήρμοσεν. Ἐνῆρκται . ἀρχὴν ἐποίησεν. Ἐνήσομεν . ἐμβαλοῦμεν. Ἐνθουσιᾷ . θεοφορεῖται. ἢ ὑπὸ τοῦ θείου πνεύματος καταλάμπεται. λέγεται δὲ καὶ ἀντὶ τοῦ μαίνεται. ### epsilon 748 Ἐνθυμιζόμενοι . ἐνθυμούμενοι. Ἔνι . ἔστιν. ὑπάρχει. Ἀριστοφάνης ἀντὶ τοῦ ἔνεστιν· ἔνι φύσις, ἔνι θράσος. Ἐνισχημένος . κατεχόμενος. Ἐνιαυτίζω . ἐνιαυτόν που διατρίβω. Ἐνίετε . ἐμβάλετε. προπέμπετε. καὶ νηυσὶν ἐνίετε θεσπιδαὲς πῦρ. καὶ ἐνίησι. καὶ ἐνίεται. καὶ ἐνίεσαν. καὶ τοῖς πύργοις πῦρ ἐνίεσαν. καὶ ἐνίει. Ἐνιζῆσαι . ἐγκαθίσαι. Ἐνιζάνει . κάθηται. ὁ δὲ κατ’ ἴχνος ἑπόμενος τῷ τυράννῳ καὶ ἐς τὸν Ὀργῶνα ποταμὸν ἐνιζάνει. Ἐνίδρυται . ἐγκαθέζεται. Ἐνίκησεν . ὑπερέβαλλεν. Ἐνικλᾷν . ἐμποδίζειν. Ἐνιλλωπῶ ἢ ἐνιλλιπῶ . τὸ τοὺς ὀφθαλμοὺς συστρέφω. ### epsilon 749 Ἐνισκήφθη . κατηνέχθη. Ἐνίσπω . ἐπιπλήξω. καὶ ἔνισπε, ἀντὶ τοῦ εἰπέ. Ἐνίπτω . κακολογῶ. ἐπιπλήσσω. λοιδορῶ. παρὰ τὸ ἐνέπω, τὸ λέγω, κατ’ ἐπένθεσιν τοῦ τ , καὶ τροπῇ τοῦ ε εἰς ι , ἐνίπτω. τὸ γὰρ ε , ἡνίκα πλεονάσοι σύμφωνον, τρέπεται εἰς ι . οἷον ἔπω, ἐνίπτω. μή με, γύναι, χαλεποῖσιν ὀνείδεσιν θυμὸν ἔνιπτε. Ἐνίστασθαι . εὐτρεπίζεσθαι. παρασκευάζεσθαι. μὴ διαμέλλειν, ἀλλ’ ἐνίστασθαι τῷ πολέμῳ. Ἐνίσσω . τὸ ἐπιπλήττω καὶ κακολογῶ. αἰνίσσω δὲ, τὸ αἰνιγματωδῶς δηλῶ, δίφθογγον. Ἐνθουσιᾷ . ὑπὸ ἐνθέου κατέχεται πνεύματος. Ἐνθουσιώσας . ἀντὶ τοῦ ἐξανεγειρούσας. ἢ μαινομένας. Πισίδης· καὶ τὰς ἀθέσμους ἡδονὰς ### epsilon 750 τοῦ βαρβάρου ἐνθουσιώσας τῇ πυρώσει τῆς μέθης. Ἐνθυμιζόμενοι . λογιζόμενοι. οὕτως Δίων. Ἐνοπτρίσαι . ἑαυτὸν κατανοῆσαι. Ἐνόρσας . ἐμβαλών. Ἐνοχλῶ σοι .— Ἐνράσσει . ὁρμητικῶς ἐφορμᾷ. Ἰώσηπος· ὁ δὲ Σαμψὼν ἐνράσσει ταῖς πύλαις αὐτῶν καὶ φλοιαῖς καὶ μοχλοῖς, ὅση τὲ ἄλλη περὶ αὐταῖς ἦν ξύλωσις. Ἐνσκήψαντα . ἐφορμήσαντα. Ἐνστερνισάμενοι . περιπτυξάμενοι. Ἐνσείει τὴν ἵππον αὐτοῖς . ἀντὶ τοῦ ἐπιτίθησιν. ἐπᾴρας ἐνσείει τὴν ἵππον αὐτοῖς ἀθρόαν. Ἐνσεισθείς . τιναχθείς. ὁ δὲ Σαμψὼν ἐνσεισθεὶς τοῖς κίοσιν ἐπεὶ καταβάλλει τὸν οἶκον. Ἐνσημαινόμενος . ἐνδεικνύμενος, ἐμφαίνων. Ἐνστροβιλήσας . συντρίψας. ### epsilon 751 Ἐνταλθέντα . ἐπιτραπέντα. Ἐντακείς . ἐμφυείς. Ἐντενεῖ . ἐκτενεῖ. Ἐντέτατο . περιεσφίχθη. Ἐντεθρίωται . ἐνεσκεύασται. ἀπὸ τῶν θρίων ἐντεθριῶσθαι, τὸ ἐντετυλίχθαι. ἀπὸ τοῦ σκευάσματος, ὃ ἐν τοῖς φύλλοις τῆς συκῆς εἱλεῖται, ἃ λέγεται θρία. Ἐντετευτλανωμένης . μετὰ τῶν τεύτλων ἑψηθείσης. μετὰ γὰρ τεύτλων ἤσθιον τὰς ἐγχέλυς· λέγονται γὰρ τεύτλοις συνεψόμεναι ἥδισται εἶναι. [μὴ δὲ γὰρ θανὼν ποτέ σου χωρισθείην ἐντετευτλανωμένης.] Ἐντέτηκεν . ἐγκεκόλληται. πέπηγε. τούτοις ἀντ’ ἀληθοῦς ψευδὴς ἐντέτηκε δόξα. Ἐντετριμμένη . ἀντὶ τοῦ σμυχθεῖσα. [ἢ εἰδυῖα. ὅπως ἐντετριμμένη κανηφορῇς. τὰ κανίσκια ἔχουσα.] Ἐντευξόμενος . διαλεχθησόμενος. Ἐντεῖλαι . προστάξαι. Ἐντείλῃς . ἀνθυπότακτον. καὶ ἐντείλωμαι. ### epsilon 752 Ἐντήκων . ἐμβάλλων, ἐνιείς. καὶ αὐτῷ τῷ στόματι ἐντήκων χρυσόν. Ἐντήξας . ἐμβαλὼν, [ἐμφυτεύσας.] διδάξας. καὶ ἐντήξας [ταῖς] αὐτῶν ψυχαῖς ἰσχὺν λόγων ἄμαχον καὶ σειρῆνα εὐγλωττίας ἐφολκοτάτην. * Ἐντοπίζει . * Ἐντρέπει . ἐπιστρέφει. Ἐντρεπομένους . ἐγκλίνοντας. οἱ δὲ Λίβυες θεωροῦντες τοὺς Ἴβηρας ἐντρεπομένους καὶ δεδιότες. Ἐντυγχάνειν καὶ συντυγχάνειν ταὐτόν ἐστιν . ἐντυγχάνειν ἥρωσιν. [ Ἐν τῷ ἐπικαλεῖσθαι . ἐν τῷ δέεσθαι.] Ἐν τῷ ἐκλείπειν . ἐν τῷ ἀποθνήσκειν. Ἐν τῷ ὑπερηφανεύεσθαι . ἐν τῷ ἐπαίρεσθαι. Ἐντροπαλιζομένη . ὑποστρεφομένη. Ἐνών . ἐνυπάρχων. Ἐνωρμίσθη . προσωρμίσθη. Ἐννώσας . διανοηθείς. [παρὰ Ἡροδότῳ.] Ἐνώτισαι . ἀντὶ τοῦ ἄκουσον. ἐνώτισε δὲ ἀντὶ τοῦ νῶτα περιεσκέπασε, τὸ σε ψιλόν. ### epsilon 753 Ἐνῶρτο . ἔστιν ὄρω· ὁ μέλλων ὄρσω· ὁ παθητικὸς ὄρομαι, ὁ παρατατικὸς ὠρόμην, ὤρου, ὤρετο καὶ συγκοπῇ ὦρτο, καὶ ἐνῶρτο ἀντὶ τοῦ διεγείρετο. ὦρτο μὲν μέγα κῦμα. Ἐνέκοψεν . ἐνεπόδισεν. ὁ Ἀπόστολος· ἐνέκοψεν ἡμᾶς ὁ σατανᾶς. [τοῦ σατανᾶ λέγει αὐτὸ ἔργον, κατὰ συγχώρησιν θεοῦ γεγονός.] Ἐνδιάζεσθαι . σκιάζεσθαι. τοῦ Ψελλοῦ· κορύμβοις ἐνδιάζεσθαι· τὸ σκιάζεσθαι φύλλοις. (Ἐπίῤῥημα.) Ἔναγχος . πρὸ μικροῦ. ἐν τῷ ἔγχιστα χρόνῳ, τῷ παρελθόντι. παρὰ τὸ ἀγχοῦ γέγονεν ἄγχος καὶ ἐν συνθέσει ἔναγχος. ἢ χθές. Ἐναργῶς . φανερῶς. Ἐναλλάξ . ὡς παρὰ τὸ μίξω γίνεται μὶξ, οὕτως καὶ παρὰ τὸν ἀλλάξω μέλλοντα γίνεται ἀλλὰξ καὶ ἐναλλάξ. ἤγουν ἐνηλλαγμένως. Ἐναλλάγδην . συμπεπλεγμένως. παρήγαγε δὲ τοὺς πρέσβεις εἰς μέσον ἐναλλάγδην τὼ χεῖρε ὑπὸ τὴν ἰξὺν περιεσφιγμένους. Ἐνάρθρως . ἠκριβωμένως. Ἐνδελεχῶς . ἐπιμόνως. συνεχῶς. Ἐνδυκέως . ἐπιμελῶς. Ἔνερθεν . ὑποκάτωθεν. ### epsilon 754 Ἔνθεν καὶ ἔνθεν . τῇδε κᾀκεῖσε. ἔνθεν καὶ ἀντὶ τοῦ διὰ τοῦτο. Ἔνθα . τότε. Ἐνθαδί . ἀντὶ τοῦ ἐνθάδε. διὰ τοῦ ι . [ὡς δεῦρο, δευρί. ἢ ὅτι αἱ ἐκτάσεις οὐ γίνονται διὰ τῆς ει διφθόγγου, ἀλλὰ διὰ τοῦ ι · ἐκεινοσὶ, δευρὶ, νυνὶ, ἐνθαδί· τὸ δὲ οἱονεὶ καὶ ὡσπερεὶ διὰ διφθόγγου. καὶ οὐκ ἀντίκειται. διάφορα γὰρ μέρη λόγου ἐστίν. ἔστι γὰρ οἷον ὄνομα, καὶ ὁ εἰ συναπτικὸς σύνδεσμος. τὸ δὲ ὡσπερεὶ τρία μέρη λόγου ἐστίν· ἔστι γὰρ ὡς ἐπίῤῥημα, καί περ σύνδεσμος παραπληρωματικὸς, καὶ εἰ συναπτικός. φησὶ δὲ ὁ τεχνικός· ἔχουσιν ἔθος αἱ λέξεις αἱ εἰς σύμφωνα λήγουσαι, δέχεσθαι ἐπέκτασιν τὴν διὰ τοῦ ἰῶτα, οἷον νῦν, νυνί· ἢ τὸ φωνῆεν τρέπουσιν εἰς τὸ ἰῶτα, οἷον ἐνθάδε, ἐνθαδὶ, ὅδε, ὁδὶ, δεῦρο, δευρί· ἢ τὸ ἰῶτα προσλαμβάνουσι κατὰ διάστασιν, οἷον τούτου, τουτουῒ, τούτῳ, τουτωΐ.] Ἐνιαχοῦ . πολλαχοῦ. καὶ ἐνιαχῆ. Ἐντεῦθεν . παραυτίκα. ἢ ἀντὶ τοῦ ἐκ τούτου. Ἐνωμότως . μετὰ ὅρκου. καὶ ἐνώμοτος ἀντὶ τοῦ ἔνοχος τοῖς ὅρκοις. Ἐνωπίως . ἔμπροσθεν. Ἔνδυο . ὡς ἡμεῖς τὸ ταχέως. Μένανδρος Ἐφεσίῳ· παρέσομαι γὰρ ἔνδυο. ### epsilon 755 Ἐνδίκως . δικαίως. καὶ ὁ Ἀπόστολος· ἔνδικον μισθαποδοσίαν. Τὸ Ε μετὰ τοῦ Ξ. (Ἀρσενικόν.) Ἐξ ἀπόπτου . ἐξ ὑψηλοῦ τόπου. Ἔξαρθρος . ἀρθρητικός. Ἔξαρνος . ἀρνούμενος. Ἐξάγιστος . μυσαρός. * ἔξω τῶν ἁγίων. * Ἐξάντεις . ὑγιεῖς, ἐλευθέρους, ἔξω βλάβης. καὶ οἱ μὲν ἔδρασαν ταῦτα, εἶτα μέντοι ἐξάντεις γίνονται τοῦ κακοῦ. Ἐξαμβιτίωνος . παρὰ Ῥωμαίοις ἐκ περιδρομῆς τὶ πράττων. Ἔξαιμοι . οἱ λείφαιμοι. Ἐξαίτης . ἀφαιρέτης. Ἐξελιγμός . ὁ κατὰ λόχους. ὁ μεταλαμβάνων τῆς φάλαγγος τὸν ἔμπροσθεν τόπον. ἀντὶ δὲ ### epsilon 756 τῆς κατὰ πρόσωπον ἐπιφανείας, τὸν ὄπισθεν, ὃς καὶ ἐξελιγμὸς Μακεδὼν λέγεται. Ἐξ ἔρον . ὁ ἔρος, τοῦ ἔρου, [τὸν ἔρον, αἰολικῶς· καὶ ἐν συνθέσει ἐξ ἔρον. —ἐξ ἔρον ἕντο.] Ἐξ ἀκαλαῤῥείταο . ἐκ τοῦ ἡσύχως ῥέοντος διὰ τὸ βαθύ. ἐξ ἀκαλαῤῥείταο βαθυῤῥόου Ὠκεανοῖο. Ἐξελευθέρους . τοὺς ἰδίᾳ ὑπό τινων ἀφεθέντας. [ἐλευθέρους δὲ, τοὺς ὑπὸ κοινοῦ τῆς πόλεως.] Ἐξήνιοι . οἱ ἀνυπότακτοι. οἱ ἔξω τῶν ἡνίων καὶ τῶν χαλινῶν. Ἐξηγηταί . οἱ τοὺς νόμους τοῖς ἀγνοοῦσιν ὑποδεικνύοντες καὶ οἱ διδάσκοντες περὶ τοῦ ἀδικήματος, οὗ ἕκαστος γράφεται. Ἐξιτήριοι λόγοι . εὐχαὶ ἐφόδιοι, ἢ τελευταῖαι. ἢ ἀποδημητικοὶ λόγοι. ἢ ἀποχαιρετισματικοί. παρὰ τὸ ἵημι. Ἐξισωτής . ἐπόπτης, ἀναγραφεύς. ### epsilon 757 Ἐξ ὀνύχων . ἤτοι ἐξ ἁπαλῶν, ἐκ βρέφους. Ἐξ οὐρανοῦ δείματα . κεραυνοὶ, σημεῖα, ἀστραπαί. Ἐξ ὀφθαλμῶν οὐ λέγουσιν, οὐδ’ ἐκ προσώπου . Φρύνιχος· ἐγὼ δέ· μισεῖ γάρ μ’ ἄμειμι ἐξ ὀμμάτων. Ἔξοινος . ὁ μεθύων. ὁ δὲ ἔξοινος ὢν καὶ ἡμικραίπαλος. Ἐξ οὗ . οὐ σημαίνει τὴν ὕλην, ὡς τοῖς ἔξωθεν δοκεῖ· ἀλλὰ συνηθεστέρα γραφὴ ἐπὶ τῆς ἀνωτάτω αἰτίας τὴν φωνὴν ταύτην παραλαμβάνει. ὡς τὸ ἐπὶ τοῦ· εἷς θεὸς, ἐξ οὗ τὰ πάντα. [κέχρηται δὲ πολλάκις καὶ ἐπὶ τῆς ὕλης τῇ λέξει ὁ τῆς ἀληθείας λόγος, ὡς ὅταν λέγῃ· ἐκ ξύλων ἀσήπτων· καὶ ὁ πρῶτος ἄνθρωπος ἐκ γῆς χοϊκός.] Ἐξοστρακισμός . ἐξορισμός. [φυγὴ δεκαέτης. πῆγμα δὲ γίνεται ἐν τῇ ἀγορᾷ εἰσόδους ἔχον, δι’ ὧν εἰσιὼν πολίτης ἕκαστος ψηφίζεται ὄστρακον τιθεὶς ὑπογεγραμμένον. τοῦτο δὲ ὑπὸ ἑξακισχιλίων γενόμενον φυγὴ δεκαέτης ψηφίζεται τοῦ κρινομένου.] Ἑξέτει . ἑξαέτει. [ἀττικῶς. οἶδ’ ἑξέτει σοι τραυλίσαντι πειθόμενος.] Ἐξετασμός . ἡ κρίσις. ### epsilon 758 Ἐξωκέλης . τὸ λῃστρικὸν πλοῖον. ἢ ἄστρωτος ἵππος. Ἐξώλης . ὁ ἀσελγὴς, ὁ ἀπολλύμενος. [ὁ κίναιδος. τὸ αὐτὸ καὶ προώλης καὶ πανώλης.] Ἐξώστης . ὁ ἀποδιώκτης ἢ ὁ τραχὺς ἄνεμος. Ἕξ . ὁ ἀριθμός. διὰ τὸ ἔξωθεν εἶναι τῶν πέντε. Ἐξ ὕπνου . ἐκ ῥαθυμίας. [καὶ ὁ Ἀπόστολος· ὅτι ὥρα ἡμᾶς ἤδη ἐξ ὕπνου ἐγερθῆναι. ἐγγὺς, φησὶ, τὸ τέλος· καὶ δεῖ ἐπεγείρεσθαι ἡμᾶς εἰς τὸν καιρόν.] (Θηλυκόν.) Ἐξ ἀπήνης . ἐκ τῆς ἁμάξης. ἐξαπίνης δὲ ἀντὶ τοῦ ἐξαίφνης, ι. Ἐξαπάτη . ὄνειρος. * Ἐξακεύμενον . τὸ θεραπεῦον καὶ ἰώμενον. * Ἐξ ἀγορᾶς εἶ . Ἀριστοφάνης ἀντὶ τοῦ ἀγοραῖος καὶ θρασύς. Ἐξάρσεις . ἐπάρσεις. ὁ δὲ θρασύτερον προεκθέων, ἐξάρσεις τε τῶν ποδῶν ποιούμενος, βέλει τρωθεὶς, ἀπέλιπε τὸν βίον. Ἐξατωρεία . ἐλευθερία ἀπὸ στρατείας. Ἐξαγόρευσις . ἡ ἐξομολόγησις. Ἐξ ἀνίκμου . ἀπὸ στείρας. Ἐξάρτυσις . ἡ παρασκευή. πυθόμενος γὰρ τὴν ἐξάρτυσιν τοῦ στόλου τῶν Ἰώνων. ### epsilon 759 Ἐξ αὐτῆς . παραυτίκα· εὐθέως. ἐξ αὐτῆς οἱ προειρημένοι βιβλιαφόρον ἔπεμπον πρὸς τὸν Περσέα διασαφοῦντα τὸ γεγονός. Ἐξαιρέσεως δίκη . ὁπόταν τις ἄγοι μέν τινα ὡς δοῦλον, ἄλλος δέ τις αὐτὸν ὡς ἐλεύθερον ἐξαιροῖτο. Ἐξαιρετέα . ἀξία τοῦ καταστραφῆναι. [ἡ Καρχηδὼν πολλοῖς Ῥωμαίοις ἐξαιρετέα ἐδόκει εἶναι.] Ἐξ ἐφόδου . ἐξ ἐπιδρομῆς. Ἐξ εὐνῆφι . ἐκ τῆς κοίτης. Ἐξέτασις καὶ ἐξετασμός . ἡ κρίσις. Ἐξεγγύησις . τὸ ἐκτελέσαι τινὰ διὰ τῆς τῶν ἐγγυητῶν καταστάσεως. [οὕτως Δημοσθένης.] Ἔξεδρον . παρηλλαγμένην. ἔξεδρον χρόαν ἔχων. [καὶ Σοφοκλῆς· οὐκ ἔντοπος, ἀλλ’ ἔξεδρος ἀνήρ.] Ἐξ ἐπιπολῆς . οὐκ εἰς βάθος, ἀλλ’ εἰς ὄψιν. Ἐξεσία . ἡ πρεσβεία. ἐξαισία δὲ, ἡ δικαία, δίφθογγον. Ἐξ ἐφημερίας . ἐκ συνεχοῦς λειτουργίας. ἐφημερία δὲ κυρίως τὸ παρεβδομαρεύειν. Ἐξ εὐθείας . ἐκ τοῦ παραυτίκα. ἐπιστολὴ δὲ ἐξ εὐθείας πρὸς αὐτὸν ἐπιθεῖναι ἐνάρκησα. * Ἐξῃρημένος . ὑπερκείμενος. * Ἐξηγορία . ἐπαγγελία. ### epsilon 760 Ἐξηλιθιότης . ἐπίτασις μωρίας. Ἕξις . δυσμετακίνητος τρόπος ἤτοι διάθεσις βεβαία καὶ ἔμμονος, καθ’ ἣν εὐλόγως ἢ κακῶς διακείμεθα. [ἢ ποιότης ἔμμονος. ἕξις ἐστὶ ποιότης ἐπίκτητος ἐκ μαθήσεως καὶ μελέτης καὶ ἔθους προσγινομένη.] [ Ἕξις ἐστὶ ποιότης τὶς δυσκίνητος καὶ δυσμετάβλητος· ἡ δὲ διάθεσις, ἡ ἀντιδιαστελλομένη τῇ ἕξει, εὐμετάβλητος καὶ εὐμετακίνητος.] [ Ἕξις ἐστὶν ἡ κατὰ φύσιν ἑκάστου ἐνέργεια καὶ ὁλοκληρία, οἷον· ἐπὶ μὲν ψυχῆς σωφροσύνη, ἐπὶ δὲ σώματος τὸ ἐντελὲς τῶν μελῶν, καὶ ἀνάλογον, καὶ ἡ ὑγεία. ἡ δὲ τούτων αὐτῶν ἀταξία καὶ διαμάρτησις. ἕξις τοίνυν λέγεται ἡ καθ’ ἕνα μὲν τρόπον ἐνέργεια τοῦ ἐχομένου καὶ τοῦ ἔχοντος, ὡς τοῦ ἀόπλου καὶ τοῦ ὡπλισμένου, καὶ τοῦ ἐνδύματος καὶ τοῦ ἐνδυομένου.] [ Ἕξις ἐστὶν ἡ ποιὰ πάσης φύσεως δύναμις, ἡ τῶν λοιπῶν αὐτὴν οὐσιῶν διακρίνουσα καὶ ἀφορίζουσα. καθὰ φησὶν ὁ θεῖος Διονύσιος, ὅτι φθορὰ ἐστὶν φύσεως ἀσθένεια καὶ ἔλλειψις τῶν φυσικῶν ἕξεών τε καὶ ἐνεργειῶν καὶ δυνάμεων.] διαιρεῖται δὲ ἡ ἕξις εἰς ἀρετὴν καὶ κακίαν. ἕξεως δὲ εἴδη ἀρετὴ καὶ κακία. Ἐξιτηρίους εὐχάς . ἐφοδίους ἢ τελευταίας. παρὰ τὸ ἵημι. ἐξιτηρία καὶ ἐξαγγελία κατὰ Ῥωμαίους τὰ ὑπὲρ τῆς ἐξόδου παρεχόμενα. ### epsilon 761 Ἐξοδία . ἡ ἔξοδος. τὸ μὲν πρῶτον ὡς ἐπ’ ἐξοδίαν ὁρμήσαντες ἐκ τῆς πόλεως παρὰ τὴν ὁδὸν ἔμειναν. πάνδημον ἐξοδίαν ποιησάμενοι καθῆκαν ἐνέδρας. Ἐξόδων . ἀνατολῶν. Δαβίδ· οὔτε ἐξ ἐξόδων, οὔτε ἀπὸ δυσμῶν. Ἔξοδοι . αἱ γεννήσεις. ὡς τό· αἱ ἔξοδοι αὐτοῦ ἀπ’ ἀρχῆς ἐξ ἡμερῶν αἰῶνος. ἤγουν τοῦ Χριστοῦ. ἡ μὲν γὰρ ἄνω ἀπ’ ἀρχῆς καὶ ἀεὶ ἦν· ἡ δὲ κάτω ἐξ ἡμερῶν ἤρξατο καὶ ὑπὸ χρόνον ἐστίν. Ἐξορευγμία . ἡ ὀρυγή. ὀξυρευγμία δὲ, ὅταν ἡ τροφὴ ἐποξίσῃ. Ἐξομολόγησις . ἡ τῶν εὖ πεπονθότων μετ’ εὐχαριστίας τῶν θείων εὐεργεσιῶν ἀπαρίθμησις, καὶ ἡ τῶν κακῶς πεπραγμένων παρὰ τῶν ὑπαιτίων ἐξαγόρευσις. ἀμφότερα γὰρ ταπεινώσεως ὑπάρχει ποιητικά. Ἐξουρίας . τὸ πλέειν ἐπιτηδείως. Ἐξουδένωσις . ἡ ἐν τῷ ἀγαθῷ ἀνυπαρξία καὶ ἡ ὕβρις. ### epsilon 762 Ἐξουσίαι . δυνάμεις ἐξουσιαστικαὶ κατὰ χάριν θεοῦ. Ἐξούλης . ὄνομα δίκης. καὶ ἐξούλης δίκη. οἱ δίκην νικήσαντες, ὥστε ἀπολαβεῖν χωρίον ἢ οἰκίαν, ἔπειτα ἐμβατεύειν κωλυόμενοι, [μὴ ἐμβατεύσαντες, ἐξελαυνόμενοι] δίκην ἐξάγουσι πρὸς τοὺς ἐξελαύνοντας, ἢ οὐκ ἐῶντας ἐμβατεύειν. καὶ αὐτὴ ἡ δίκη ἐξούλης καλεῖται. εἴρηται δὲ ἀπὸ τοῦ ἐξέλειν. οἱ παλαιοὶ γὰρ τὸ κωλύειν καὶ ἀπελαύνειν ἐξέλειν ἔλεγον. Ἐξυπαρχῆς . ἀπ’ ἀρχῆς. Ἐξ ὑπερδεξίων . ἐξ ὑψηλῶν. ἕτεροι τὰς ὑπερδεξίους τῶν πεδίων σκοπιάς—. Ἐξωμίς . χιτὼν εὐτελὴς καὶ οὐκ ἐλεύθερος, οὐκ ἐπισκεπάζων τοὺς βραχίονας. Ἐξωμοσία . τὸ εἰς τὴν κεφαλὴν καὶ σωτηρίαν τοῦ βασιλέως καὶ τὴν οἰκείαν σωτηρίαν ὀμόσαι. ἢ ἐξωμοσία ἐστὶν ἔνορκος παραίτησις δι’ εὔλογον αἰτίαν. [ὅτάν τις φάσκῃ ὑπὲρ ἑαυτοῦ ἢ ὑπὲρ ἑτέρου ἐγκαλούμενος μὴ δεῖν εἰσάγεσθαι δίκην, εἶτα καὶ τὴν αἰτίαν, δι’ ἣν οὐκ εἰσαγώγι‐ ### epsilon 763 μος ἡ δίκη, εἰ δοκεῖ κατὰ λόγον ἀξιοῦν, ἐδίδοτο αὐτῷ ἐξωμοσία χρῆσθαι, καὶ οὕτως διεγράφετο ἡ δίκη.] Ἐξώλεια . πανωλεθρία, παντελὴς ἀπώλεια. καὶ ἐξώλειαν [αὐτῷ] προσεπαρασάμενος. Ἐξίτηλος . ἀμαυρῶν, ἐγγὺς ἀφανισμοῦ. [ἀπὸ μεταφορᾶς τῆς πορφύρας, ἥτις μὴ ἔχουσα τὸ δευσοποιὸν βάμμα τῷ χρόνῳ ἐξίησι τὸ τεθηλός.] (Οὐδέτερον.) Ἐξακεραίου . ἀντὶ τοῦ εὐχερῶς καὶ εὐμαρῶς. οὐ δυνάμενος ἐξακεραίου διὰ τὴν εὐλάβειαν καὶ ἀπραγίαν τοῦ βασιλέως—. Ἔξαλμα . ὅρμημα, πήδημα. * Ἔξαλλον . ἐνηλλαγμένον. τὸ τοῦ προσώπου ἔξαλλον. * Ἐξάλειπτρον . ἡ τοῦ μύρου λήκυθος, τὸ ἀλάβαστρον, ἐξ ἧς ἀλείφονται οἱ δειπνοῦντες. Ἐξαιρετέα . ἄξια τοῦ καταστραφῆναι. Ἐξαίρετον . τὸ ἐπίλεκτον. ### epsilon 764 Ἐξαιρετόν . τὸ ἐκβαλλόμενον. Ἔξαιτον . τὸ ἐξαίρετον. Ἐξαίσια . τὰ παντὸς ἐπέκεινα θαύματος. Ἐξαίσιον . ὅτε δηλοῖ τὸ ἄδικον, γέγονε παρὰ τὴν αἴσην, ἥτις δηλοῖ τὸ πρέπον, οἱονεὶ ἔξω τοῦ πρέποντος· ὅτε δὲ τὸ μέγα, ἀντὶ τοῦ ὑπὲρ τὸ καθῆκον. [ὥσπερ τὸ, ἐκνομίους μὲν ᾐσχύνετο. Ἀριστοφάνης ἐν Πλούτῳ· καὶ γὰρ ἐκνομίως με ᾔσχυνας. ἀντὶ τοῦ μεγάλως.] Ἐξ ἐπιμέτρου . ἐκ διαμέτρου. ἡ τῶν Ἐσσαίων αἵρεσις, οἳ εἰσὶν Ἰουδαῖοι, τῶν Φαρισαίων καὶ γραμματέων τὴν δικαιοσύνην ἐξ ἐπιμέτρου διανέστηκεν. Ἐξέρκετον . κατὰ Ῥωμαίους τὸ στρατόπεδον. Ἐξ ἠθέων . ἐκ τῶν συνήθων τόπων. Ἐξήλασμα . δίωξις. ἐξίλασμα δὲ ἀντὶ τοῦ λύτρον ἢ τὸ προσφερόμενον τῷ θεῷ δῶρον ὑπὲρ σωτηρίας ψυχῆς, ι . ### epsilon 765 Ἐξίτηλον . ἀσθενὲς, ἐγγὺς ἀφανισμοῦ. Ἐξομολόγου . προφανοῦς. διὰ τὰς ἐξομολόγου καὶ συστάδην μάχας πολλοὶ ἔπιπτον ἐξ ἀμφοτέρων. Ἑξείδιον . εἰ μὲν ἀπὸ τῆς ἕξεως, δίφθογγον· εἰ δὲ ἀπὸ τοῦ ἕξιος, ι. Ἐξ ὑπογυίου . παρ’ αὐτά· ἀπερισκέπτως· ἐκ τοῦ σύνεγγυς. τὸ δὲ ἐξ ὑπογυίου, πατρόθεν ἀπὸ τοῦ Ἐκδικίου ῥήτορος. Ἐξωλέστερον . ἐξολεθρευτικώτερον. (Ῥῆμα.) Ἐξάπτεσθαι . ἀντιλαμβάνεσθαι, ἐξαρτᾶσθαι. Ἐξάραντες . ἔξω ποιήσαντες. Ἐξαῤῥάξειν . συντρίψειν, καταλαβεῖν. καὶ ἀπειλοῦντας θύρας ἐξαῤῥάξειν. Ἐξαρτύσας . ἐκπληρώσας ἢ ἑτοιμάσας. ### epsilon 766 Ἐξαρτήσας . ἐφευρίσας ἢ κρεμάσας. Ἐξατμίσθη . ἐλεπτύνθη. Ἐξαύδα . ἔξειπε, λέγε, φώνει. Ὅμηρος· ἐξαύδα, μηκέτι κεῦθε—. Ἐξαυδᾷ . ὁμολογεῖ. ἐκφωνεῖ. Ἐξαψάμενος . κατασχὼν, περιπλακείς. Ἐξανθίζω . τὸ βάπτω. ποικίλας ἐξηνθίκατε τὰς βαφάς. Ἐξανθῶ . ἀναβλαστάνω. ἐξήνθησεν ἡ ἔρημος. Ἐξαργυρῶσαι . οὐκ ἐξαργυρίσαι. Ἐξαρτίζει . πληροῖ, τελειοῖ, παρασκευάζει. Ἐξάρξαντες . προκατάρξαντες. Ἐξαπορηθῆναι . ἐν ἀπορίᾳ γενέσθαι. Ἐξαράσασθαι . τὸ ἐκτελέσαι τὰς ἀρὰς καὶ τὰς εὐχὰς, ἃς ἐπὶ ταῖς ἱδρύσεσι τῶν ναῶν εἴωθε ποιεῖσθαι. Ἐξανδρούμενος . τὴν ἡλικίαν ἔχων εἰς ἄνδρα. ### epsilon 767 Ἐξανεμοῦσθαι . ἐπαίρεσθαι. Ἐξανύω . κατεργάζομαι, ἀποπληρῶ. Ἐξαλλομένους . ἀνασκιρτῶντας. Ἐξαμβλίσκειν . ἐκτιτρώσκειν. καὶ τὴν τῶν τετραπόδων ἀγέλην ἐξαμβλίσκειν ἔφασαν. Ἐξαμυστίσαι . τουτέστιν ἀμυστὶ καὶ ἀπνευστὶ καὶ ἄνευ τοῦ ἀναπαύεσθαι πίνειν. Ἐξαμήσω . τουτέστι τὰ ἔντερα καὶ τὸν πνεύμονα ἐξανύσω καὶ ἐξοίσω. Ἐξαναστάς . μετοικήσας. ὁ δὲ Θεσπιάδης ἐξαναστὰς ἐξ Ἀθηνῶν Θεσπίαν ἐν Βοιωτίᾳ ἔκτισεν. Ἐξαγκωνιῶ . τοὺς ἀγκῶνας ὑπὸ ταῖς πλευραῖς ποιήσω. Ἐξακριβωθέντες . ἐρευνηθέντες. Ἐξαλλάξαι . ἀντὶ τοῦ τέρψαι. Μένανδρος· —ἄνθρωπον ἐξαλλάξομεν κακόν τι σοι δώσοντα. ### epsilon 768 Ἐξαληλιμμένος . [ἠλειμμένος.] Ἐξαλίσας . ἐκκυλισθῆναι ποιήσας εἰς τὴν κόνιν. ἀλινδήθρα δὲ ὁ τόπος, ἐν ᾧ τιθέντες ἑαυτοὺς οἱ ἵπποι τοῦτο ποιοῦσιν. Ἀριστοφάνης· πολλὰς ἀλινδήθρας τὲ καὶ ἐκκυλίσματα. Ἐξακευμένων . θεραπευόντων, ἐξιωμένων. Ἐξαπενίζοντο . ἀπεκαθαίροντο. Ἐξαιθριασθέντες . λαμπρυνθέντες. Ἐξαίρει . ὑψοῖ. Ἐξαιρεῖται . ἀφαιρεῖται. λαμβάνεται. καὶ ἀντὶ τοῦ ῥύσεται καὶ ἐλευθερώσει. ἐξαιρήσωμεν ὁμοίως. Ἐξαίροντες . ἀνατρέποντες. πρὸς ταῦτα τί λέγουσιν οἱ τὴν πρόνοιαν ἐξαίροντες. ἔνιοι δὲ καὶ ἀντὶ τοῦ ὑμνοῦντες. Ἐξαιρούμενος . ἀποκομιζόμενος ἢ ῥυόμενος. Ἐξαιροῦσιν . ἐκβαλοῦσιν. Ἐξαρήσαντα . πορθήσαντα, ἐξερημώσαντα. ### epsilon 769 Ἐξεβοήθη . ἐλαλήθη. ἐξεβοήθει δὲ τὸ ἐβοήθησε, δίφθογγον. Ἐξεγρόμενος . ἐξεγερθείς. Ἐξεθεάτρισαν . ἐστηλίτευσαν, ἐξεπόμπευσαν. οὐ μόνον ἑαυτοὺς ἐξεθεάτρισαν, ἀλλὰ καὶ τὴν Ἑλλάδα πᾶσαν κατέστρεψαν. [ Ἐξέθει . ἐξέτρεχεν. Ἐξεκάκησα . ἀπηγόρευσα. Ἐξεκαρυκεύθη . ὠψοποιήθη. συνεκόπη. Ἐξεκεκλήκει . ἐκ τοῦ δείπνου ἀνίστη. νυκτὸς δὲ γενομένης τοὺς οἰκέτας ἐξεκεκλήκει τοὺς Ναννάρου. Ἐξεκεκλήκετο . ταχὺ προεκαλεῖτο. ταχὺ δὲ ἐξεκεκλήκετο αὐτοὺς πρὸς τὴν πρᾶξιν. Ἐξεκίνησεν . ἐξεδίωξε. Σοφοκλῆς· ### epsilon 770 παίζων κατ’ ἄλσος, ἐξεκίνησε ποδοῖν στικτὸν κεράστην ἔλαφον—. Ἐξεκκλησίασε . συνήθροισεν. Ἐξέκνισεν . Ἡρόδοτος· δελτίον δίπτυχον λαβὼν, τὸν κηρὸν αὐτοῦ ἐξέκνισεν. Ἐξεκόκκισεν . ἀντὶ τοῦ ἐξέκλασεν· ἐξέβαλεν. ἡ μεταφορὰ ἀπὸ τῶν κόκκων. Ἐξεκόπη τὸν ὀφθαλμόν . ἐπηρώθη. Ἐξεκύκλησαν . ἐξήνεγκαν. ἐπεὶ δὲ εἰς τὸ θέατρον ἐξεκύκλησαν αὐτόν. Ἐξεκώμασεν . ἐπόρνευσεν. Ἐξέθορεν . ἐξεπήδησεν. Ἐξεθύσαντο . ἐμαντεύσαντο. Ἐξελέγχειν . φανεροποιεῖν. ὁ δὲ ἠξίου ᾗ τάχος τὰ πραχθέντα βασάνοις ἐξελέγχειν. ### epsilon 771 Ἐξέλεξε . συνήθροισε. χρήματα δὲ παρὰ τῶν Λιβύων πολλὰ μὲν ἐς τὸ κοινὸν ἐξέλεξεν. Ἐξέλιπε φυσητήρ . ἐξέλιπε μόλιβδος. φυσητὴρ, καὶ τὸ ὄργανον, ᾧ ἐμφυσᾷ ὁ χρώμενος· καὶ ὁ ἄνθρωπος ὁ τὸ ὄργανον μεταχειριζόμενος. συγκαίουσι δὲ τῷ ἀργύρῳ μόλιβδον, ἵνα συγκαιόμενος ἀνιμᾶται καὶ ἀναλαμβάνῃ εἰς αὐτὸν τὸ νόθον. Ἐξελίσσουσι . κινοῦσιν. Ἐξελοφίζετο . ἡ δὲ γῆ ἐκ τῶν δικαιαρχαστέλων λόφων ἐξελοφίζετο. Ἐξελληνίζει . εὔρυθμον ἀπεργάζεται. Ἐξεμηρύσατο . διεξῆλθεν. ὁ δὲ Ἀννίβας ἐν ὅλῃ τῇ νυκτὶ μόλις ἐξεμηρύσατο τὰς χαράδρας. Ἐξένευσαν . παρῃτήσαντο. ἀπηρνήσαντο, ὡς πρὸς ἄλλους πόλεμον ἔχοντες ἐξένευσαν τὴν βοήθειαν. καὶ ἀντὶ τοῦ ἐκολύμβησαν. Θουκυδί‐ ### epsilon 772 δης· καὶ πολλοὺς ἀπέκτειναν, ὅσοι μὴ ἐξένευσαν αὐτῶν. Ἐξέπεσον . πόῤῥω ἀπέφυγον. καὶ τελευτῶντες τῆς νόσου ἐξέπεσον. Ἐξέπλει . ἐξέπλεεν. Ἐξεπράθομεν . ἔστι πέρθω, ὁ δεύτερος ἀόριστος ἔπραθον καὶ ἐξέπραθον. Ἐξέπλευσεν . ἐξώκειλε. παρετράπη. ὁ δὲ ἐξέπλωσε τῶν φρενῶν πολλά. καὶ ἐξέπλωσας ὁμοίως. οὕτως Ἡρόδοτος. Ἐξεπολέμωτο . ἐνικήθη. Ἐξεπολέμωσεν . ἀδιαλλάκτους εἰργάσατο. Ἐξέπραξεν . ἀντὶ τοῦ ἀνεῖλεν. οὕτως Πορφύριος· οὔτε πυρφόρος θεοῦ κεραυνὸς ἐξέπραξεν. Ἐξεπρέμνιζον . μέχρι ῥιζῶν τὰ στελέχη τὰ πρέμνα κατέβαλλον. ### epsilon 773 Ἐξεράσατε τοὺς λίθους . ἐκκενώσατε. ἐκβάλλετε. ἀποῤῥίψατε. πεποίηται δὲ ἡ λέξις ἀπὸ τῆς ἔρας, ὅ ἐστι τῆς γῆς. Ἐξερέων . ἐξερευνῶν. Ἐξεριθεύονται . πρὸς κακίαν ἐκκαλοῦσιν. οἱ τῆς στρατηγίας ὀρεγόμενοι ἐξεριθεύονται τοὺς νέους καὶ παρασκευάζουσιν εὔνους συναγωνιστὰς εἰς τὸ μέλλον. Ἐξερῶ . εἴπω, ἢ ἐξοίσω. Ἐξεῤῥωγυῖα . διεφθαρμένη. Προκόπιος· γυνὴ τὸν τρόπον ἐξεῤῥωγυῖα. Ἐξεῤῥύησαν . ἐξηφανίσθησαν. λαμβάνεται δὲ καὶ ἐπὶ τῶν ἐν τῷ πολέμῳ φευγόντων. Ἐξεσάλαξας . μετεκίνησας. —τὴν δ’ ἐνὶ θυμῷ ἐξεσάλαξας ὅλην θάμβεϊ φαντασίην. ### epsilon 774 Ἐξεσόβησα . ἐξεδίωξα. ἔκχυτον ἐκ στέρνων ἐξεσόβησα νόον. καὶ πτῶκας πολλάκις ἐξεσόβει. Ἐξεστεμμένος . κεκοσμημένος. εἰώθασι γὰρ τῷ στέφειν χρῆσθαι ἀντὶ τοῦ κοσμεῖν. στέμμα δέ ἐστι τὸ προσειλημμένον ἔριον τῷ θαλλῷ. Ἐξέστησαν . ὑπεχώρησαν. οἱ δὲ βάρβαροι ἐξέστησαν αὐτοῖς ὡς κρείττοσιν. Ἐξέστω . ἐξουσίαν ἐχέτω. Ἐξέσχεν . ἀντὶ τοῦ διήλασε, διῆλθε. τούτου τὴν πλευρὰν λόγχη διήλασε καὶ ὑπὸ ῥώμης τῆς αἰχμῆς ἐξέσχεν ἐπὶ θάτερα. καὶ αὖθις· ἠκοντίσθη τὸν δεξιὸν ὦμον διαμπερὲς καὶ ἐξέσχε τὸ βέλος. Ἐξέστησεν . εἰς ἔκστασιν ἤγαγεν. Ἐξετάσωμεν . ἀκριβώσωμεν. ### epsilon 775 Ἐξεταζόμενος . ἐρευνώμενος. δοκιμαζόμενος. ἐῤῥύετο τὴν πόλιν ἔνδον ἐξεταζόμενος φουρτωνίων ὑποστράτηγος τῶν ἐπὶ τῆς Μυσίας, οὓς δοῦκας καλοῦσιν. Ἐξεταζόμενοι . ἀριθμούμενοι. ἐξεταζόμενοι πρὸς τοῖς βασιλείοις. Ἐξέτηξεν . ἐδάμασεν ἢ ἠφάνισεν. Ἐξεταννύσθη . ἐξετάθη. ἐξηπλώθη. Ἐξέτηξεν . ἐδαπάνησεν. ἀνάλωσεν. Ἐξέτρω . ἐξεκόπη ἡ κύησις· ἐξεβλάβη. παρὰ τὸ τρῶ, τὸ κόπτω, γίνεται παράγωγον τρῶμι, ὁ παρατατικὸς ἔτρων, ἔτρως, ἔτρω, καὶ ἐν συνθέσει ἐξέτρω. Ἐξετάζων . ὥσπερ παρὰ τὸ μάταιον γίνεται ματαιάζω, οὕτω καὶ παρὰ τὸ ἐτεὸν, τὸ ἀληθὲς, ἐτεάζω, τὸ τὴν ἀλήθειαν ἐρευνῶ καὶ ἐμφαίνω. καὶ ἀποβολῇ τοῦ ε καὶ μετὰ τῆς ἐξ προθέσεως ἐξετάζω. Ἐξεβιάζοντο . ἠνάγκαζον. Ἐξεγραψάμην . ἀντὶ τοῦ ἐμνημόνευσα. Ἀριστοφάνης· ὃν ἐγὼ παρά τ’ Ἀπόλλωνος ἐξεγραψάμην. Ἐξεδιήτησε . κακῶς διῴκησεν. Ἐξέζεσεν . ἐπληρώθη. καὶ τὸ σύμπαν αὐτοῦ σῶμα ἕλκους ἐξέζεσεν. ### epsilon 776 Ἐξευμενίζεσθαι . πείθεσθαι, ἢ ἱλάσκεσθαι. Ἐξεφαύλισαν . παρ’ οὐδὲν ἐλογίσαντο. οἱ δὲ οὐκ ἐξεφαύλισαν τὴν τῶν Κρητῶν αὐτοσχέδιον ἐκείνην μοῦσαν. Ἐξέφυ . ἐβλάστησεν. ἐγεννήθη. Ἐξεφύσησα . διεσκόρπισα· ἐβδελυξάμην. Ἐξεφύσησεν . ἐκίνησεν. ἐτάραξεν. Ἐξεφοίτα . ἐθριάμβευεν. ὁ δὲ παρὰ τοὺς ἀτελέστους καὶ βεβήλους ἐξεφοίτα τὰ τῶν Σαμοθρᾳκῶν ὄργια. Ἐξεφόρουν . ἐξέφερον. Ἐξεφύρθη . ἐξεμιάνθη. Ἐξέχεα . διεχύθην. καὶ ἐκινήθην εἰς ὀδυρμοὺς ἄπαυστον ἔχων τὸν θρῆνον. Δαβίδ· ἐξέχεα ἐπ’ ἐμὲ τὴν ψυχήν μου. Ἐξέχειν . ἐπιτεταλκέναι. ἐξέχειν τὸν ἥλιον. ἔξεχ’ ὦ φίλ’ ἥλιε. Ἐξέωσαν . ἐξέβαλον. Ἔξει . ἀντὶ τοῦ ἔξελθε. οὕτως Ἀριστοφάνης. Ἐξείη . συνεκεχώρητο. εἴθιστο. Ξενοφῶν· ᾔδεσαν γὰρ πάντες, ὅτι ἐξείη αὐτῷ καὶ ἀριστῶντι καὶ δειπνοῦντι. Ἐξείλετο . ἔλαβεν. Ἐξειμένοι . ἀφειμένοι. ### epsilon 777 Ἔξειμι, οὐκ ἐξελεύσομαι λέγουσιν Ἀττικοί . Ἐξείνισεν . ἐξένισεν, ἐξενοδόχησεν. Ἐξείρπυσεν . ἐξεσύρθη. ἐξῆλθεν. ἡ δὲ ἔχιδνα ἐξείρπυσεν, ὑπὸ τοῦ πυρὸς ἀναγκασθεῖσα. Ἐξειστήκει . ἐξηλλάττετο. καὶ τρόμῳ εἴχετο, καὶ ἡ χρόα αὐτοῦ ἐξειστήκει. Ἐξεικονισμένον . μεμορφωμένον ἢ τέλειον. Ἐξειλῆσαι . τοῦτο λέγουσιν οἱ Ἀλεξανδρεῖς ἐπὶ τοῦ ἐκφυγεῖν. ἐοίκασι μεταφορικῶς λέγειν ἀπὸ τῶν ἐν τῷ παλαίειν ἑαυτοὺς ἀπολυόντων. λέγει γὰρ Πλάτων ἐν τῷ ἑβδόμῳ νόμῳ περὶ πάλης οὕτως· τὰ δὲ ἀπὸ ὀρθῆς πάλης ἀπ’ αὐχένων καὶ χειρῶν καὶ πλευρῶν ἐξειλήσας μετὰ φιλονεικίας τὲ καὶ καταστάσεως διαπονούμενα. Ἐξεστακέναι . καταπλῆξαι. Ἐξεφάνθη . ἐδείχθη, ἐγυμνώθη. Ἐξῇ . ἀντὶ τοῦ δυνατὸν ὑπάρχει. καὶ ἐξῆν. ### epsilon 778 Ἐξήρετο . ἠρώτα. Ἐξηρεύξατο . ἐξήνεγκεν. Ἐξῃρημένην . ὑπερβάλλουσαν. Ἐξήνυσα . ἐτελείωσα, ἐπλήρωσα. Ἐξηκόντισεν . ὑπερέβαλλεν. Ἐξηγόρασας . ἠλευθέρωσας. Ἐξηγήσασθαι τοῦ διηγήσασθαι διαφέρει . διηγήσασθαι μὲν γάρ ἐστιν εἰπεῖν ἁπλῶς, ἃ τὶς αὐτὸς ἐπίσταται· ἤτοι πρὸς ἀγνοοῦντα τοὺς ἀκροωμένους λέγων, ἢ καὶ πρὸς εἰδότα. τὸ δὲ ἐξηγήσασθαι, ἅμα λέγειν περὶ ὧν ἀγνοοῦσιν οἱ ἀκούοντες, καὶ διδάσκοντες αὐτοὺς περὶ ὧν πυνθάνονται. Ἐξηγρόμην . ἐξηγειρόμην. κᾆτ’ ἔγωγ’ ἐξηγρόμην. Ἐξήκει . παρῴχηκε. Ξενοφῶν· ὁ δὲ χρόνος ### epsilon 779 ἐξήκει. καὶ αὖθις· ὁ δὲ συνεῖδεν ἐξήκειν τοῦ χρησμοῦ τὴν φήμην. Ἐξῆκον . ἀντὶ τοῦ ὑπερέχον. καὶ ἑώρων φάσμα τὸ μέγεθος ἐξῆκον, πέρα καὶ ἀνωτέρω τοῦ ἱστοῦ. Ἐξήκοντος . παρερχομένου. ἐξήκοντος τοῦ χρόνου, οὗπερ ἐντὸς ἔδει ἐπανιέναι πρὸς τὸν σφῶν ἄρχοντα. Ἐξηλιασμένων . κεκαυμένων. Ἐξήλικας . ἐξέβαλες. ἐξέωσας. Ἀριστοφάνης· ἀλλ’, ὦ μέλ’, ἐξήλικας ἐμέ γ’ ἐκ τῶν ἐμῶν. Ἐξῆλθεν . ἐξέβη. ἐτελέσθη. ὅτι Ζήνωνι, παρ’ ἣν εἶχε δόξαν, ἐξῆλθε τὸ μάντευμα. Ἐξημεροῖ . πραΰνει. Ἐξήμβλωσεν . ἐξέτρωσεν. καὶ ἐξήμβλωκας ἀντὶ τοῦ ἀτελῆ ἐποίησας. Ἐξηνθισμέναι . ἄνθεσι κεκοσμημέναι. αἳ καθήμεθ’ ἐξηνθισμέναι. Ἐξήπαφεν . ἐξηπάτησεν. ### epsilon 780 Ἐξῄρηνται . ἐκβέβληνται. Ἐξητάσθης . ἀντὶ τοῦ ὤφθης, ἢ ὡράσθης. οὕτως Δημοσθένης. Ἐξηονήθην σὺν τῷ ἰῶτα κατὰ τὴν ἀλήθειαν . ὅθεν καὶ ἀϊόνες οἱ αἰγιαλοὶ διὰ τὸ καταιονοῦσθαι ὑπὸ τῶν κυμάτων ἤγουν καταβρέχεσθαι. αἰονήματα γὰρ τὰ καταντλήματα φασίν. Ἐξηυλημένα καὶ παρηυλημένα . αἱ παλαιαὶ γλωσσίδες τῶν αὐλῶν καλοῦνται. καὶ κατὰ μεταφορὰν πάντα τὰ παλαιὰ καὶ τὰ τετριμμένα. Ἐξιάλλειν . ἐκβάλλειν. Ἐξίδισεν . ἀπεπάτησεν. Ἀριστοφάνης· οὐκ ἂν ἐξίδισεν εἰς θοιμάτιον. ὅ ἐστιν ἱμάτιον. Ἐξίησιν . ἐξέρχεται. καὶ ἐξίη ἐπὶ μέλλοντος. Ἐξικμασμένη . ἐξηραμμένη. ἰκμάδα καὶ ὑγρότητα μὴ ἔχουσα. ἄλλως τε ἐν ξηρᾷ χώρᾳ ὑπὸ τοῦ θέρους ἐξικμασμένῃ δεινῶς ἐσπάνισεν ὕδατος. ### epsilon 781 Ἐξίλλειν . ἐκφεύγειν. Ἐξιλεώσονται . ἐξευμενίσονται. Ἐξιλάσωμαι . δυσωπήσω. Ἔξιθι . ἔξελθε. Ἐξικέσθαι . παραγενέσθαι. ἢ ἐν καταλήξει γενέσθαι. Ἐξικνούμενον . προερχόμενον. Ἐξιστάμενος . παραχωρῶν. ὀνόματος μόνου καὶ σχήματος τῷ Ἰουλιανῷ ἐξιστάμενος. Ἐξίστασθαι . διαχωρίζεσθαι. ὁ δὲ, ὅσοι τῆς στάσεως ἐναγεῖς, ἐκέλευσεν ἐξίστασθαι. Ἐξίστησιν . ἐκπλήττει. οὔτε δέος ἐξίστησιν αὐτοὺς οὔτε δαπάναι οὔτε πόνοι. Ἐξιστορήσαντες . ἀναζητήσαντες, διηγησάμενοι. τούτους οἱ Ἕλληνες ἐξιστορήσαντες, ἃ ἐβούλοντο πυθέσθαι ἀπὸ τῆς Ξέρξου στρατιᾶς, ἀποπέμπουσι δεδεμένους. Ἐξιχνεύει . ἐξερευνᾷ. ### epsilon 782 Ἐξιχωρίζεσθαι . ἐκπιέζεσθαι. τὸν ἰχῶρα ἐκβάλλειν. καὶ εἰς γάρον οἷον ἐξιχωρίζεσθαι. Ἐξομολογοῦμαι . εὐχαριστῶ. καὶ κατὰ συνήθειαν ἀνθρωπίνην, ἀντὶ τοῦ χάριν ὁμολογῶ ἤγουν δοξάζω σε. ὡς τὸ, ἐξομολογοῦμαί σοι, πάτερ. ἔθος γὰρ τοιοῦτον τῇ θεοπνεύστῳ γραφῇ τὸ τῆς ὁμολογήσεως ὄνομα κατὰ τοιόνδέ τινα δέχεσθαι τρόπον. Ἐξομηρευσάμενος . καλῶς διοικήσας. τὴν δὲ πόλιν ἐξομηρευσάμενος ἠσφαλίσατο φρουρᾷ. καὶ ἀντὶ τοῦ συμφωνήσας. καὶ ἐξομηρευσάμενοι ἀντὶ τοῦ ὁμογνώμονας ποιήσαντες. ἐξομηρευσάμενοι δὲ τῷ τοιούτῳ τρόπῳ τοὺς πλείους τῶν δυναστῶν, ἐνέβαινον εὐθαρσῶς εἰς τὸν πόλεμον. Ἐξομόσασθαι . οἱ μαρτυρήσειν τισὶν ἐν δικαστηρίῳ ὑπισχνούμενοι, εἰ μετὰ ταῦτα μὴ βούλοιντο καταμαρτυρεῖν, ὤμνυον μηδὲν ἐπίστασθαι. καὶ τοῦτο ἐστὶν ἐξομόσασθαι. ### epsilon 783 Ἐξομόσαιτο . παντελῶς ἀρνήσαιτο. δημοσίᾳ δὲ κᾂν ἐξομόσαιτο τοῦ εἶναι τῆς Κότυος. Ἐξονομήνῃς . ἐξ ὀνόματος εἴπῃς. Ἐξοργιεῖν . εἰς ὀργὴν ἐμβαλεῖν. ταῦτα δὲ ἔπραξεν ὁ Καῖσαρ, οὐχ ὅτι καταπλήξειν αὐτὸν, ἀλλ’ ὅτι ἐξοργιεῖν,] κᾀκ τούτου πρόφασιν τοῦ πολέμου λήψεσθαι. Ἐξορχησάμενος . ἀντὶ τοῦ φυγὼν καὶ ἀποδράς. οὕτως Δημοσθένης. Ἐξουθενῶ σε . ἀντὶ τοῦ οὐδενός σε λογίζομαι. Ἐξοχετευόμενα . ἐκρέοντα. Ἐξομόσασθαι . τὸ μεθ’ ὅρκου ἀπαρνήσασθαι πρᾶξιν τινὰ διὰ νόσον ἢ πρόφασιν ἑτέραν τινά. οὕτως Δημοσθένης. Ἐξοιστρουμένην . μανεῖσαν. καὶ ἐξοιστρηθεὶς ἀντὶ τοῦ μανεὶς καὶ παρορμήσας. Ἐξοίσουσιν . ἐκβάλλουσιν. Ἐξοιχνεῦσιν . ἀντὶ τοῦ ἐξοιχνεύουσιν. Ἐξυβρίζοντα . παρασπονδοῦντα. παραβαίνοντα τὰς συνθήκας, ἀδικοῦντα. ὥστε ἀναγκαῖον εἶναι πολέμῳ καταπαῦσαι ἐξυβρίζοντα. ### epsilon 784 Ἐξυπτιάζειν . τὸ ἐπὶ νώτου φέρεσθαι. οἱ μεθυσθέντες οἴνῳ, ἐπὶ πρόσωπον πίπτουσιν, οἱ δὲ κρίθινον πεπωκότες ἐξυπτιάζονται τὴν κεφαλήν. Ἐξυφήνας . κατασκευάσας. Ἐξώκειλεν . ἐξέκλινεν. Ἐξωλέκει . ἀπώλεσεν. Ἐξωλόθρευσας . ἠφάνισας. Ἐξωμμάτωται . ἐπιτεταμένως ὁρᾷ. ἡ γὰρ ἐξ πρόθεσις ἐπίτασιν δηλοῖ. Ἀριστοφάνης· ἐξωμμάτωται καὶ λελάμπρυται κόρας. Ἐξωμισάσαις . ἄχρι τῶν ὤμων γυμνωσάσαις. Ἐξωπτῆσθαι . ὠπτημένον ὑπάρχειν. Ἐξώργισεν . ἐξεθύμωσεν. Ἐξωρχησάμην . ἐξεφαύλισα. κατέπαιξα. πρὸς ὃν ἐξωρχησάμην. [καὶ αὖθις· ὁ δὲ μεθυσθεὶς τὰ μυστήρια ἐξωρχήσατο. ἀντὶ τοῦ ἐμυκτήρισε, καὶ ἔκπτυστα ἐποίησεν.] Ἐξωστρακίσθη . ἐξωρίσθη. ἐπειδὴ εἰς ὄστρακον ἔγραφον τὴν ἐξορίαν. ### epsilon 785 Ἔξωσον . ἀποδίωξον. Ἐξωστεισμένος . ἐξηρθρωμένος. Ἐξωφρυωμένοι . ἐπῃρμένοι. Ἐξώχοντο . ἐξεπορεύοντο. Ἐξῆχεν . ἀντὶ τοῦ δώσειν. [οὕτως Δημοσθένης.] Ἐξῄρηται . ὑπερβάλλει. Ἐξεκλείσθη . ἀντὶ τοῦ ἀπέκλεισε. αὐτὴν ἡ πίστις. οὕτως παρὰ τῷ Ἀποστόλῳ. ποῦ οὖν ἡ καύχησις; ἐξεκλείσθη. (Ἐπίῤῥημα.) Ἐξάλλως . κατ’ ἄλλον τρόπον, παραδόξως. καθ’ ὑπεροχήν. Ἐξαπίνης ἐξαίφνης . Ἐξεπίτηδες . ἐπιτηδευμένως. Ἐξείης . καθεξῆς· ὀρδιναίως. ἐπίῤῥημα τάξεως. ἐξῆς, καὶ πλεονασμῷ τῆς ει διφθόγγου ἐξείης. Ἐξόχως . ἀντὶ τοῦ πάνυ. Τὸ Ε μετὰ τοῦ Ο. (Ἀρσενικόν.) Ἐοχμός . καθὰ συνδέδεται ὁ τράχηλος. ἀπὸ τοῦ ἔχω ἐχμὸς καὶ ἐοχμός. ### epsilon 786 (1t) (Θηλυκόν.) Ἐορδία . χώρα. Ἑορτή . χρόνος ἱερὸς κατὰ νόμους. ἑορτὴ πολλὰ ἔχουσα· ἀπὸ τῶν πολλῶν ἀποτιθεμένων φορτία. εἴρηται δὲ [ἀπὸ] τῶν πρὸς τὰς ἑορτὰς ἐπειγομένων. (Οὐδέτερον.) Ἐοικός . πρέπον, ὅμοιον. Ἑόν . τὸ ἴδιον. Ἐοικότα . πρόσφορα. Ἐοικός . ἢ τὸ ὁμοιοῦσθαι ἢ τὸ πρέπον ἢ τὸ δοκοῦν. Ἐοίκασι τοῖς ἐκ Πύλου ληφθεῖσι . τοῖς Λακωνικοῖς. [παροιμία ἐπὶ τῶν ὠχριώντων καὶ ἰσχνῶν. Πύλος δὲ χώρα τῆς Λακωνικῆς.] ἔνθα Κλέων στρατηγήσας τοὺς αἰχμαλώτους ἀπὸ Σφακτηρίας ἔλαβεν. (Ῥῆμα.) Ἔοιγμεν . ἀντὶ τοῦ ἐοίκαμεν, κατὰ συγκοπὴν καὶ τροπήν. ὡς δεδοίκαμεν, δέδοιγμεν. Ἐόλητο . ἐκινεῖτο καὶ ἐτετάρακτο. Ἔολπα . ἤλπιζον. Ἔοργα . εἰργασάμην. Ἐοργώς . ἐργασάμενος. κατθ’ ὁμῶς ὅ, τ’ ἀεργὸς ἀνὴρ ὅ, τε πολλὰ ἐοργώς. ### epsilon 787 (1t) Τὸ Ε μετὰ τοῦ Π. (Ἀρσενικόν.) Ἐπακτὸς ὅρκος . ὁ μὴ αὐθαίρετος, ἀλλ’ ἐφ’ ὃν ἕτερος ἄγει, ἢ ὃν ἄν τις αὐτὸς ἑκὼν ἑαυτοῦ ἐπάγηται. τουτέστιν ὃν ἀναιρεῖται. Ἐπακτήρ . ὁ κυνηγός. Ἐπακτροκέλης . πλοῖον λῃστρικὸν, μεταξὺ ἐπακτρίδος καὶ κέλητος, ἅπερ καὶ αὐτὰ πλοιάρια ἐστίν. Ἐπακτὸς ὄμβρος . σφοδρός. Ἐπάντους . ὑψηλοῦ. Θουκυδίδης· ὑπὸ πολλῶν ἀπὸ τοῦ λόφου ἐπάντους ὄντος. Ἔπαρχος πραιτωρίων . ὁ τῶν ἑῴων τῆς φορολογίας τὴν ἐπίστασιν ἔχων παρὰ Ῥωμαίοις. Ἐπάρατος . ἐπαγωγός· καὶ ἄξιος κατάρας. καὶ ὁ ἐπικατάρατος. ### epsilon 788 Ἐπαυλόσυνος . ὁ εἰς τὴν ἔπαυλιν ἰών. Ἐπαφρόδιτος . ἡδὺς, ἐπίχαρις. Ἐπενδύτης . τὸ ἐσώτατον ἱμάτιον, ὃ καὶ ὑποκάμισον λέγεται. Ἐπέραστος . ὁ ἐπιθυμητὸς, ἐράσμιος, πολυπόθητος. Ἑπέται . οἱ θεράποντες, παρὰ τὸ ἕπεσθαι. Ἐπέτειος καρπός . ὁ παρ’ ἔτος. Ἐπειός . ὄνομα ἐθνικόν. καὶ Ἐπειῶν, τῶν Ἠλείων. ἀπὸ Ἐπειοῦ τοῦ Ἡλίου βασιλέως αὐτῶν. Ἐπείκτης . σπουδαῖος. Ἐπαίτης . ὁ πτωχός. ἀπὸ τοῦ αἰτῶ, αἰτήσω, ἐπαιτήτης καὶ ἐπαίτης. Ἐπηετανός . αὐτάρκης. Ἔπηλυς . ὁ ξένος ὁ νεωστὶ ἐλθὼν ἀπὸ ξένης. [ἀπὸ τοῦ ἤλυσις, ὃ σημαίνει τὴν ἔλευσιν.] ### epsilon 789 Ἐπημοιβοί . ἐπηλλαγμένοι, ὥστε τὸν μὲν ἔνθεν, τὸν δὲ ἔνθεν ἐφέλκεσθαι. Ἐπηνέμιος πλοῦτος . ὁ ψευδόμενος καὶ ὁ ἀθρόον φανείς. καὶ νῦν ἐπηνέμιον βλέπω σε. Ἐπηρεφέες . ἐπιρεφεῖς. ἐπὶ τὰ κάτω ἐστραμμένοι, κατωφερεῖς. ἢ ἐστεγασμένοι. ἀπὸ τοῦ ἐρέπω, τὸ στέγω. Ἐπήτης . ὁ λόγιος καὶ συνετός. καὶ ἐπητεία ἡ φρόνησις. ### epsilon 790 Ἐπήτριμοι . πυκνοὶ, ἐπάλληλοι. Ἐπήβολος . ἐπιτευκτικὸς, ἐπιτυχής. ἢ ὁ μέτοχος. * ἢ ὁ γνωστικός. * τινὲς ἐπιβόλος γράφουσιν. Ἐπιβλής . ὁ τῇ θύρᾳ ἐπιβαλλόμενος μοχλός. Ἐπιάλτην . Ὅμηρος καὶ Ἡσίοδος καὶ οἱ Ἀττικοὶ τὸν δαίμονα, διὰ δὲ τοῦ φ τὸν ἄνδρα Ἐφιάλτην. καὶ τὸν ῥιγοπύρετον λεγόμενον. Ἐπιβλήτης . ὁ δόκιμος. ### epsilon 791 Ἐπιβρόντητος . ὁ ἐμβρόντητος. Ἐπιγνώμονας . ἐπισκόπους. ἐπιγραφέας· τοὺς καθεστηκότας ἐπὶ τῷ γράφειν ἑκάστῳ, ὅσον εἰσφέρειν ὀφείλουσιν εἰς τὸ δημόσιον. Ἐπιγραφεῖς . οἱ τὰ δημόσια ἐπιγράφοντες. [ὁπότε δεήσει ἀργύριον εἰσφέρειν εἰς τὸ δημόσιον τοὺς ἀστοὺς ἢ τοὺς μετοίκους, οἱ ταῦτα διαγράφοντες ἐπιγραφεῖς ἐκαλοῦντο.] Ἐπίδαυρος . ὄνομα τοπικόν. ἐν ᾧ ὁ Ἀσκληπιὸς ἐτιμᾶτο. Ἐπιδαίσιος οἶκος . ὁ ἐπίκοινος καὶ οὐ μεριστὸς, ὁ ἐπίσης καταλειφθεὶς δύο τισίν. Ἐπίδεσμος . ὁ ἐπὶ τῇ πληγῇ δεσμός. Ἐπιδήμιος . ἐμφύλιος ἢ κοινὸς δημὸς, ὃ σημαίνει λῖπος. Ἐπίδοξος . ἐπιφανὴς καὶ ὁ προσδόκιμος, ὡς τό· ἐπίδοξος ἦν αὐταρχῆσαι. Ἐπιθανής . ἐγγίζων τῷ θανάτῳ. ἀνὴρ πρεσβύτης νοσῶν καὶ ἐπιθανὴς ὤν. Ἐπιθυμηταί . πρόθυμοι. [οἱ δὲ ἐμεγαλοφρόνουν τότε καὶ ἐπιθυμηταὶ ἐξίσταντο.] ### epsilon 792 Ἐπικαιρότατος . ἐπιτήδειος. ἐν τοῖς ἐπικαίροις τῶν χωρίων τόποις. καὶ ἐπὶ καιροῦ, εὐκαίρως, ἁρμοδίως. Ἐπίκλητος . ἔξωθεν ἐρχόμενος. [διὰ τῆς ἐπικλήτου καὶ ἀλόγου λοιδορίας ὑπέλαβε πιστότερος φανήσεσθαι. καὶ ὁ ἐπί τινι καλούμενος ὑποθέσει. Ἰουδαῖοι ἐπίκλητον ἑαυτοῖς τύραννον παρεισήγαγον.] Ἐπικλίντης . σεισμός. Ἐπικλοπώτερος . παραλογιστικώτερος. Ἐπίκλοπος . κλέπτης, παραλογιστικὸς, ἢ ἀπατεὼν καὶ ἐπιθυμητὴς τῶν ἀλλοτρίων. [κλέπτειν γὰρ τὸ ἐπιθυμεῖν. ὅθεν καὶ κλέπτης ὁ ἀλλοτρίων ἐπιθυμητής.] Ἐπικούρειοι . οἱ φιλόσοφοι. Ἐπίκουρος . βοηθός. κυρίως δὲ ἐπίκουροι οἱ ἀπὸ ξένης χώρας σύμμαχοι τῶν πολεμουμένων. Ἐπίκωμος . ὑβριστὴς, συγχαίρων, μέθυσος. Ἐπικωπητήρ . ὁ τροπωτὴρ ἱμᾶς. Ἐπίκωπος . ξιφήρης. κώπη γὰρ ἡ λαβὴ τοῦ ξίφους. ἐπίκωπος καὶ ὁ ἐπὶ τὴν κώπην καθήμενος. ### epsilon 793 Ἐπικριτής . σύμβουλος· δοκιμαστής. Ἐπικράτης . ὁ δημαγωγὸς, ὁ καὶ ἔφορος ἐπικαλούμενος. Ἐπικυδέστερος . νικητικὸς ἢ ἐνδοξότερος. †κῦδος γὰρ ἡ δόξα.† Ἐπιεικής . πραΰς. παρὰ τὸ εἴκειν καὶ ὑποχωρεῖν· καὶ γὰρ οἱ πραεῖς παραχωροῦσι καὶ οὐκ ἀντιτείνουσι. καὶ ἐπιείκεια ἐκ τούτου. Ἐπίλαμπος . καταφανής. [οὕτως Ἡρόδοτος.] Ἐπιλογισμός . ὁ κατὰ τὸν πρῶτον λόγον ἀνελθὼν καὶ τοῖς ἔμπροσθεν ὑπερμαχῶν ἢ ἀνθιστάμενος. Ἐπίμαργος . μεμῃνώς. Ἐπιμασθίδιος . ὁ θηλάζων. ὁ δὲ νεώτατος παῖς ἐπιμασθίδιος ἦν, οὗ ἡ μήτηρ ἀντείχετο. Ἐπιμελής . ὁ καθαρὸς ἄρτος, καὶ ὁ ἀγωνιστὴς, καὶ ὁ σπουδαῖος, ὁ ἐπιμέλειαν ἔχων. Ἐπινάστιος . ξένος, φυγὰς, μέτοικος. Ἐπίνειοι . οἱ παραθαλάσσιοι λιμένες, οἱ ἔχοντες οἰκήματα. [καὶ ἐπίνειον, παραθαλάσσιον χωρίον, ὁ λεγόμενος κατάβολος, παρὰ τὸ ἐν αὐτῷ νήχεσθαι τὰς ὁλκάδας καὶ ὀκέλλειν. ἢ πόλισμα παραθαλάσσιον, ἔνθα τὰ νεώρια τῆς πόλεως εἰσίν.] ### epsilon 794 Ἐπίξηνος . ὁ μαγειρικὸς κορμὸς, ἐφ’ ᾧ τὰ κρέα συγκόπτουσιν. Ἀριστοφάνης· ὑπὲρ ἐπιξήνου θελήσω τὴν κεφαλὴν ἔχων λέγειν. [καὶ ἐπὶ οὐδετέρου, ἐπίξηνον, τὸ νῦν ἐπίκοπον.] Ἐπὶ ξυροῦ . ἐπὶ κινδύνου. ἐν αὐτῇ τῇ τοῦ πράγματος ἐπιτάσει. Ἐπ’ οὐδόν . ἐπὶ τὴν φλιὰν, ἐπὶ τὸ πρόθυρον. Ἐπιπόλαιος . ἀντὶ τοῦ οὐ βαθὺς τὸν τρόπον. ὁ δὲ Σιλουανὸς ἦν μὲν ἐπιεικὴς [τὸν τρόπον], ἁπλούστερος δὲ τὰ ἤθη καὶ ἐπιπόλαιος. Ἐπίπλους . τὸ λῖπος. ἀπὸ τοῦ ἐκπλεῖν καὶ ἐξεπιπολῆς, εἶναι. Ἐπιούσιος ἄρτος . ὁ τῇ ἑκάστῃ οὐσίᾳ ἡμῶν ἁρμόζων, ἢ ὁ καθημερινός. Ἐπίῤῥητοι . αἰσχροὶ, καταγνώσεως ἄξιοι. ἐπίψογοι. Ἐπίῤῥοθος . βοηθὸς, ἢ καὶ ὁ ῥευματικός. ῥόδιον γὰρ τὸ ῥεῦμα. ὁ ποταμὸς ἐπίῤῥοθος ἦν. Ἐπίσαλος . ἀβέβαιος, εὐμετάπτωτος. [ἐπισάλων τὲ τῶν τῆς σωτηρίας ἐλπίδων γενομένων αὐτοῖς, ἐξεχώρουν τοῦ ἄστεως.] Ἐπίσιτος . ὁ τροφῆς χάριν ἐργαζόμενος. Ἐπισιτισμός . διάθρεψις. [τροφή.] Ἐπίσημος . ἔνδοξος, ἐπιφανής. ### epsilon 795 Ἐπισπαστῆρες τῶν θυρῶν . τὰ προσηλωμένα σιδήρια, δι’ ὧν ἀνακλίνεται καὶ ἐπιτίθεται ἡ πύλη. Ἐπιστάτης . ὁ τοῦ λόχου ὀπίσω τεταγμένος. ὁ δὲ μετ’ αὐτὸν πρωτοστάτης. καὶ ὁ εἰδήμων. Ἐπιστεφέας . ὑπερχειλεῖς. ἐπιστεφέας τιθέμενοι τοὺς κρατῆρας. Ἐπιστημονικώτατος . σοφὸς, ἀκριβής. Ἐπιστήμων . εἰδήμων, γνωστικός. Ἐπίστιος . ὁ ἔποικος. παρ’ Ἡροδότῳ. Ἐπιτακτοὶ στρατιῶται . οἱ προτεταγμένοι τὴν μάχην ἐφορᾷν καὶ τῷ πονοῦντι μέρει βοηθεῖν. [Θουκυδίδης· καὶ τοὺς σκευοφόρους ἐντὸς τούτων τῶν ἐπιτακτῶν ἐποιήσαντο.] Ἐπιτάῤῥοθος . βοηθός. [ἐκ τοῦ ἐπίῤῥοθος γίνεται ἐπιτάῤῥοθος, πλεονασμῷ τῆς ταρ συλλαβῆς. ὡς τὸ ἀτηρὴς, ἀταρτηρός.] Ἐπιτήδειος . παρὰ τὸ δέος, ὃ σημαίνει τὸν φόβον, ἄδεος, πλεονασμῷ τοῦ ι , ἄδειος, ὁ ἐστερημένος τὸ φοβεῖσθαι, καὶ ἐκτάσει τοῦ α εἰς η καὶ πλεονασμῷ τοῦ τ , μετὰ τῆς ἐπὶ προθέσεως, ἐπιτήδειος. Ἐπιτιμητάς . τιμηταὶ μὲν οἱ πρῶτόν τι ἐκαλοῦντο τιμώμενοι, ἐπιτιμηταὶ δὲ οἱ χρόνῳ ὕστερον τὰ αὐτὰ τιμώμενοι. ### epsilon 796 Ἐπίτιμον . πλούσιον. ἢ τὸν μὴ ἄτιμον. Ἐπίτονος . ὁ δεσμεύων ἱμᾶς πρὸς τὸν ἱστὸν τὸ κέρας. Ἐπίτριπτος . πονηρὸς, ἄξιος ἐπιτριβῆναι καὶ πληγωθῆναι. Ἐπίφορος . ὁρμητικός. [οὐδὲ πρὸς ἀδικίαν ἢ πλεονεξίαν ἐπίφορος ἦν.] Ἐπολιός . εἶδος ὀρνέου νυκτερινοῦ. Ἔποικος . μέτοικος ὁ ἐν πόλει, [παρὰ Θουκυδίδῃ· ἄποικος δὲ ὁ ἐν ἐρήμῳ τόπῳ πεμπόμενος οἰκῆσαι.] Ἐποίνιος . μέθυσος. Ἐπώμοτον . ἐγγυητὴν τοῦ ὅρκου. Ἐπώνυμοι . οἱ κατ’ ἀρετὴν διαπρέποντες. [ἐπώνυμοι, οὐχὶ οἱ καλούμενοι ὑπό τινων, ὅτι μὴ σπανίως παρὰ τοῖς Ἀττικοῖς, ἀλλ’ ἀφ’ ὧν ὀνομάζονταί τινες. οὕτω τῶν φυλῶν ἐπωνύμους καλοῦσιν. οἱ δὲ Ἴωνες καὶ ἔμπαλιν χρῶνται. Ἡρόδοτος· αὐτοί τε οἱ ἄνθρωποι καὶ ἡ γῆ αὐτέων ἐπώνυμοι τοῦ καταστρεψαμένου καλέονται.] ἐπώνυμον δ’ ἄρχοντα οὐχ εὑρίσκω λεγόμενον. Ἐπ’ ωὐτόν . ἐπ’ αὐτόν. ### epsilon 797 Ἐπ’ ἐμὲ τὴν χεῖρά σου . ἀπὸ μεταφορᾶς τῶν αἰκιζομένων. ὁρῶν τὴν χεῖρα σου κειμένην καὶ λίαν μαστιγοῦσαν. Ἐπηοί . οἱ κατ’ ἐπιγαμείαν συγγενεῖς. Ἐπώμαιος . τοῦ Ψελλοῦ· ἐπώμαιος ὁ τράχηλος· ἔρσαιον τὸ δροσῶδες. (Θηλυκόν.) Ἐπαύλειος . ἡ τῆς αὐλῆς ὁδός. Ἔπαυλις . ἡ κατοικία. ἢ μάνδρα βοῶν καὶ προβάτων. Ἐπαγωγή . συμφορά. πειρασμός. ζημία, ἢ αἰχμαλωσία, ἤτοι τὸ ὁπωσοῦν ἐπαγόμενον κακόν. [ἢ ἀπὸ τῶν μερικῶν ἐπὶ τὰ καθόλου ἔφοδος, ἢ λόγος διά τινων ἀληθῶν τὸ ὅμοιον αὐτῷ ἀληθὲς οἰκείως ἐπιφέρων.] Ἐπαγγελίαι . καθ’ ὧν μὴ εἰσὶ κολάσεις ὁρμώμεναι κατὰ τοὺς κειμένους ἤδη νόμους. Ἐπαναφορά . τὸ ἀναφέρειν τῷ ἀνακοινοῦσθαι τῷ πλήθει. Ἐπακτρίς . εἶδος πλοίου. ἐμβάντες δὲ εἰς τὰς ### epsilon 798 ἐπακτρίδας καὶ δρομάδας ὁλκάδας τὸν ὅρμον περιενόστησαν. Ἐπαλλάξεις . ἀντὶ τοῦ συναλλαγὰς ἢ μίξεις. [οὕτως Ἀντιφῶν.] Ἐπαφή . ἡ περίεργος ψηλάφησις, καὶ ἡ πρόσψαυσις. Ἐπακτή . ἐκ τῆς λεπτῆς ψήφου τῆς σελήνης ἀριθμουμένη ἡμέρα. Ἐπάλξεις . οἱ τῶν πύργων καὶ τῶν τειχέων προμαχῶνες. Ἐπαρυστρίδες . αἱ ἀντλήτριαι. ἀπὸ τοῦ ἀρύω, τὸ ἀντλῶ. εἰσὶ δὲ καὶ μικρὰ τρουλία, ἐν ταῖς λυχναψίαις. Ἐπαπόρησις . πρότασις ἀπορίαν ἔχουσα. Ἐπαπορία . ἡ ἐκ διαφόρων λόγων νουνεχὴς σύνθεσις, τὸ νῖκος εἰς ἑαυτὴν ἀποδεῖξαι σπουδάζουσα. * Ἐπίδαμνος . τὸ Διράχιον. * Ἐπέλευσις . [ὁρμή.] ἐπιδρομή· ἔφοδος. Ἐπεσβολίαις . λοιδορίαις. παρὰ τὸ ἔπεσι βάλλειν. ### epsilon 799 Ἐπεξαγωγῇ . ἐμαστιγοῦτο ῥάβδοις, [εἶτα ἐπεξαγωγῇ ἐπιπράσκετο. δειλίας καὶ ἀποδράσεως τίμημα φερόμενος δοῦλος εἶναι.] Ἐπευκτή . ἐπιθυμητὴ, εὐχῆς ἀξία. Ἐπειγωλή . ἡ σπουδή. ἀπὸ τοῦ ἐπείγω, ἐπειγωλή. Ἐπεισκύκλησις . ἡ ἀνακύκλησις, ἢ ἐπισύναξις. Ἐπεισφοραῖς . καταδίκαις. Ἐπηγκενίς . τὸ ἐπιμῆκες παρατεταμμένον ξύλον, ἤγουν ἡ μακρὰ σανίς. [παρὰ τὸ ἐνέγκω ἢ ἐνέκω, πλεονασμῷ τοῦ γ , ἐνεγκὶς, καὶ τροπῇ τοῦ ε εἰς η ἐνηγκὶς, καὶ ἐν συνθέσει ἐπενηγκὶς, καὶ καθ’ ὑπερβιβασμὸν καὶ μετάθεσιν τοῦ ν εἰς γ ἐπηγκενίς. ἐκ δὲ τοῦ ἐνέγκω γέγονεν ἐνείκω κατὰ πλεονασμὸν τοῦ ἰῶτα. ἀλλά μ’ ὑπήνεικαν ταχέες πόδες.] Ἐπήλυσιν . ἄφιξιν, ἐπέλευσιν. [ἔκπεμψιν. μὴ πτερύγων τρομέοι τὶς ἐπήλυσιν— καὶ ἡ ἐπιδρομή. —ἐπήλυσιν ὄφρ’ ἀλέοιτο φώριον— ἤγουν λῃστρικήν.] Ἐπήρεια . βλάβη. [Θουκυδίδης· τοὺς δὲ φεύγοντας ἐκέλευον κατ’ ἐπήρειαν δέχεσθαι αὐτούς.] Ἐπητεία . ἡ ἐπέλευσις, καὶ ἡ φρόνησις, ὡς οἶμαι. [καὶ ἐπητύϊ καὶ συνέσει.] ### epsilon 800 Ἐπιβάθρα . ἐπίβασις. οἱονεὶ ἐπιβάθραν αὐτῷ κατασκευάζουσα καὶ κατακόλπισιν. Ἐπιβολή . ἔννοια καὶ ἐπιχείρησις. [ἐπὶ θεωρημάτων γεωμετρικῶν. καὶ ἡ ἐγχείρησις.] καὶ ἡ προκάταρξις. καὶ παρὰ τοῖς ῥήτορσιν ἡ ζημία. [Ἀριστοφάνης· ταύτης ἐπιβολὴν ψηφιεῖ μίαν μόνην. καὶ ἡ εἰσφορά.] Ἐπὶ βύρσης ἐκαθέζοντο . τοῦτο παρὰ Σκύθαις ἐτελεῖτο. ἐπειδάν τις ἠδικεῖτο πρὸς ἑτέρου, ἀμύνασθαι δὲ βουλόμενος ἑαυτὸν οὐκ ἀξιόμαχον μόνον ᾤετο, βοῦν ἱερεύσας, τὰ μὲν κρέα κατακόψας ἥψει, αὐτὸς δὲ ἐκπετάσας χαμαὶ τὴν βύρσαν, ἐκάθητο ἐπ’ αὐτῆς εἰς τοὐπίσω, παραγαγὼν τὼ χεῖρε. καὶ τοῦτο ἐστὶ Σκύθαις ἡ μεγίστη ἱκετηρία. τῶν δὲ κρεῶν τοῦ βοὸς ὁ βουλόμενος μοῖραν λαμβάνων καὶ ἐπιβαίνων †τῇ βύρσῃ† τὸν δεξιὸν πόδα, ὑπισχνεῖται κατὰ δύναμιν ἕκαστος συμμαχεῖν. καὶ ἔστιν αὐτοῖς τοῦτο ὅρκων ὁ βεβαιότατος. Ἐπίβδαι . αἱ μεθέορτοι ἡμέραι. διὰ τὸ πρὸς ἐπίδειξιν ταῖς πρότερον ἡμέραις [γενέσθαι,] ἄλλης ἐπιβαινούσης. Ἐπιγουνίδα . τὸ πρὸ τοῦ γόνατος ἄνω σαρκῶδες τοῦ μηροῦ. ἔνιοι δὲ τὴν ἐπωμίδα. Ἐπίγνωσις . ἡ μετὰ τὴν πρώτην γνῶσιν τοῦ πράγματος κατὰ δύναμιν παντελὴς κατανόησις. ### epsilon 801 Ἐπίδοσις . ἡ πρὸς τὸ καλὸν αὔξησις. καὶ ἡ προκοπὴ καὶ προσθήκη. λέγεται καὶ ἡ χάρις καὶ ἡ δωρεά. Ἐπιδορατίς . ὁ σίδηρος τοῦ ἀκοντίου. Ἐπιδημία . ἡ συγκατάβασις. Ἐπὶ Δηλίῳ μάχη . τὸ Δήλιον χωρίον ἐστὶ τῆς Βοιωτίας, ἐν ᾧ μαχόμενοι οἱ Ἀθηναῖοι ὑπὸ τῶν Βοιωτῶν ἐνικήθησαν. Ἐπιθυμία . δύναμις ψυχῆς, ὀργῆς ἀφανιστική· ἢ ἐμψύχου πρώτη ὁρμὴ πρός τι τῷ φιλουμένῳ. ἢ πόθον τῆς καθ’ ἡδονὴν ἀπολαύσεως· ἢ λύπην ἐπὶ τῷ μὴ κατ’ ἐξουσίαν ὄντι καταθυμίῳ· ἢ τινὰ σχέσιν οὗ μὴ πάρεστιν ἡ ἀπόλαυσις· ἢ νοερά τις τῶν θείων φύσεων ὀρεκτικὴ κίνησις. Ἐπίκληρος . ἡ ἐπὶ παντὶ τῷ κλήρῳ ὀρφανὴ καταλελειμμένη, μὴ ὄντος αὐτῇ ἀδελφοῦ· ἡ δὲ αὐτὴ καὶ ἐπικληρίτης. Ἐπίπροικος . ἡ ἐπὶ μέρει τινὶ τοῦ κλήρου· ἥ τε προῖκα ἔχειν ἀδελφοὺς ἔχουσα. Ἐπίδικος . ἡ ἀμφισβητουμένη· ἐπίκληρος τίνι αὐτὴν χρὴ γαμηθῆναι. Ἐπίδοσιν . αὔξησιν, ἐπὶ ἀρετῆς, ἢ προσθήκην. [Προκόπιος· ὁ δὲ φιλοσοφῶν ἀνεμπόδιστος, εἰς ἐπίδοσιν διετέλει.] Ἐπιθέτους . μὴ πατρίους ἑορτάς. καὶ Λυσίας ### epsilon 802 ἐπιθέτους ἐπιστολὰς τὰς δοθείσας τισὶν, ὥστε διακομίσαι. Ἐπὶ καλάμῃ ἀροῦν . ἔθος ἐστὶ τοῖς γεωργοῖς παρ’ ἐνιαυτὸν ἀργὴν καταλείπειν τὴν γῆν, ὅπως ἀκεραίους ἐκτρέφῃ τοὺς καρπούς. Ἐπικαρπίας . τὰ κέρδη. Ἐπικαμπὴς τάξις . ἐπὰν τὰ μέσα τοῖς πολεμίοις προσπίπτει, τὰ δὲ κέρατα ἐκ τῶν ὀπίσω μερῶν ὄρθια ἐφ’ ἑαυτὴν ἔχει τεταγμένα. Ἐπικηρυκεία . ἡ ἐκ τῶν πολεμίων φιλία, ἢ τὸ περὶ φιλίας καὶ διὰ λόγων κήρυκας πέμπειν. †καὶ ἐπικηρυκεύεται† διὰ κήρυκος τινὸς συνθήκας τινὰς ἢ πρεσβείας ποιεῖται. Ἐπισύστασις . ἡ ἐπὶ δευτέρου ἐπανόρθωσις. Παῦλος ὁ Ἀπόστολος· ἡ ἐπισύστασίς μου ἡ καθημερινή. Ἐπίκλησιν . ἐπωνυμίαν. Ἐπικαγχάστρια . ἀντὶ τοῦ εἰωθυῖα γελᾷν. ἢ ἡ γελάστρια. Ἐπὶ κόῤῥης . ἐπὶ κεφαλῆς· ἐπὶ αὐχένος. βέλτιον δὲ ἐπὶ τῆς γνάθου ἐκλαμβάνειν, ὃ κατ’ ἔθος λέγομεν ῥάπισμα. [καὶ οἱ ῥήτορες, οὕτως γὰρ χρῶνται. εἴρηται δὲ ἀπὸ τῆς τριχώσεως τῆς ἀπὸ μήνιγγος κατιούσης. τινὲς δὲ τὴν ὅλην κεφαλὴν φασίν.] Ἐπίμαχος . δυναμένη πολεμεῖσθαι. οἱ δὲ ἐπο‐ ### epsilon 803 ρεύοντο ἐπὶ χωρίον, ὃ ἐδόκει ἐπιμαχώτατον εἶναι. καὶ ἐπίμαχον. Ἐπιμέλεια . ἡ σπουδὴ, ἡ φροντίς. Ἐπινέμησις . ὁ τοῦ χρόνου μερισμός. Ἐπίνοια . ὅταν τις τὰ ὄντα ἐν τῇ διανοίᾳ θεωρῇ. Ἐπιωγαί . σκέπαι, καταδύσεις, σύγκλεισμοι, παραθαλάσσιοι τόποι, οἷς τὰ κύματα προάγνυνται. ἀπὸ τοῦ ἐποῖσαι, ὅ ἐστι συγκλεῖσαι. Ἐπιπνοίας . ἐκπνεύσεως, ἐπιχορηγίας ἢ ἐνθουσιασμοῦ. οἱ δὲ Ῥωμαῖοι θείας ἐπιπνοίας τινὸς ἐπεπλήρωντο. Ἐπιποθία . ἡ ἀγάπη. Ἐπιπολάς . τὰ ὤνια. τοὺς Ῥωμαίους θαῤῥεῖν συνέβαινε κρατοῦντας τοῦ περὶ τὰς ἐπιπολὰς τόπου. Ἐπιπρεπείαις . στολαῖς εὐπρεπέσιν. [ὁ δὲ Ἀννίβας κατεσκευάσατο περιθετὰς τρίχας ἁρμοζούσας ταῖς τῶν ἡλικιῶν ἐπιπρεπείαις.] Ἐπίπληξις . ἡ ἐπιτίμησις. Ἐπίῤῥησις . ὁ ψόγος καὶ ἡ κατηγορία. Ἐπιῤῥοή . ὑδάτων ἐπίῤῥοια. ### epsilon 804 Ἐπίσαλος . ἀβέβαιος, εὐμετάπτωτος. ἐπισάλων δὲ [τῶν] τῆς σωτηρίας ἐλπίδων γενομένων αὐτοῖς ἐξεχώρουν τοῦ ἄστεος. Ἐπισίτισις . τὸ εἰς τὴν τροφὴν καὶ εἰς τὸ σιτεῖσθαι διδόμενον. Ἐπίσκηψις . δίκη καὶ ψευδομαρτυρούντων. καὶ ἡ πρόφασις. Ἐπισκότησις . τὸ ἐπικεῖσθαι τινί· καὶ ἀποτειχίζειν τὸ φῶς. Ἐπίστασις . γνῶσις· καὶ ἡ προσοχὴ καὶ ἡ μίμησις. ὁ δὲ Ἀσδρούβας πέφυκεν ἡμῖν ἄξιος ἐπιστάσεως εἶναι καὶ ζήλου. Ἐπιστασία . γνῶσις. καὶ ἡ προστασία. Ἐπισφαλής . βλαβερὰ, ἐπικίνδυνος. Ἐπιστήμη . ἡ γνῶσις τοῦ πράγματος. [ Ἐπιστολή . ἐπίσκεψις, ἐντολή. ὁ δὲ τῷ ἱερεῖ ἐπιστολὰς λέγει καθεύδοντι. καὶ Κρατῖνος· ἄκουε νῦν καὶ τήνδε τὴν ἐπιστολήν. καὶ ὁ Πλάτων· μεμνημένοι τῆς τοῦ πατρὸς ἐπιστολῆς οἱ ξυστήσαντες ἡμᾶς.] Ἐπιστρέφεια . ἡ ἀγχίνοια. ἐπιστρεφὴς ὢν καὶ ἀγχίνους ὅμως μέν τι εὐπαράγωγον ἐπεδείκνυτο. ### epsilon 805 Ἐπιστροφῆς . ἀμύνης. καὶ κοινῆς αὐτοὺς ἐπιστροφῆς ἔφη τεύξεσθαι. καὶ ἡ συνέλευσις ἢ τὸ πλῆθος καὶ ἡ συνάθροισις. Ἀριστοφάνης· μυρίαι κακῶν ἀναστροφαί. Ἐπὶ σχολῆς . ἀπραγμόνως φιλοσοφεῖν. ἀντὶ τοῦ ἀπὸ εὐκαιρίας ἢ ἀργίας. Ἐπὶ τῇ καταπαύσει . ἤγουν τῇ ἀποθέσει. ἐπὶ τῇ καταπαύσει τῆς κιβωτοῦ. Ἐπιτολή . ἡ ἀνατολὴ ἢ φαῦσις τῶν ἀστέρων. Ἐπιτήδευσις . σπουδὴ, ἐργασία. ὁ δὲ ἦν εὐτελὴς τὴν ἐπιτήδευσιν. Ἐπιτηδειότης . ἰδιότης φυσικὴ διὰ μαθήσεως κινουμένη, ἐφ’ ἅ ἐστι δεκτική. Ἐπιτιμία . ἡ εὐπραγία, ἢ ἡ μὴ ἀτιμία. ὁσάκις αὐτὸν κινδυνεύοντα περὶ τῆς ἐπιτιμίας ἢ τῆς πατρίδος ἢ τοῦ βίου παντὸς διεσώσατε. Ἐπιτομή . συντομία, ἢ σύντομος τῶν κεφαλαίων παράδοσις. Ἐπὶ τῇ ὠδῖνι . ἐπὶ τῷ πόνῳ· ἐπὶ τῇ θλίψει. Ἐπιτροπή . παρατροπή. ὁ δὲ Λεύκιος προχειριζόμενος διαπέμπεσθαι πρὸς τοὺς Λαπατηνοὺς καὶ λαλεῖν ὑπὲρ ἐπιτροπῆς, ἀπαράσκευος ἦν εἰς τὸ μέλλον. Ἐπιφάνεια . πέρας σώματος ἢ τὸ μῆκος καὶ ### epsilon 806 πλάτος μόνον ἔχον, βάθος δὲ οὔ. αὕτη δὲ κατ’ ἐπίνοιαν [καὶ οὐ] καθ’ ὑπόστασιν λέγεται. ἐπιφάνεια καὶ ἡ τοῦ κυρίου καὶ θεοῦ καὶ σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ ἔνσαρκος οἰκονομία. ἐπιφάνια δὲ ἐπὶ οὐδετέρου, ι. Ἐπίφασις . δήλωσις, ἔνδειξις. [οἱ δὲ ἧκον μετὰ παιανισμοῦ καὶ στεφάνων καὶ τῆς τῶν νικώντων ἐπιφάσεως.] Ἐπιφοραῖς . καταδίκαις, ἐπελεύσεσιν. [οἱ δὲ πεισθέντες καὶ παραδόντες ἑαυτοὺς εἰς τὴν ἐπιφορὰν τῶν πολεμίων, ἀπέθανον γενναίως.] Ἐπιφροσύνη . σύνεσις· φρόνησις. Ἐπιφοίτησις . ἐπέλευσις, παρουσία. Ἐπιφρίξ . ἡ ἐπανάστασις τῶν κυμάτων. ἢ φρίσσει τὶς φόβῳ ἢ ψύχει ἢ ὀργῇ, περὶ ἐμψύχων. οὐ τὰς φαλάγγας φρίσσειν. [ἢ ἐπιφρὶξ ἐστὶν ἡ ἐξ ἐπιπολῆς τοῦ κύματος κίνησις.] Ἐπιφυλλίς . ἡ ἐν τῷ τρυγήτῳ λανθάνουσα σταφυλὴ μικρὰ ἐν τοῖς φύλλοις. Ἐπιχειροτονία . ἡ τῶν χειροτονητῶν ἀπόστασις. Ἐπὶ χειρῶν ἀροῦσί σε . ἀντὶ τοῦ χειραγωγήσουσιν. ποδηγήσουσιν. ὑπερείσουσιν ἀσθενοῦντα. παντοδαπὴν ἐπικουρίαν προσοίσουσιν. ### epsilon 807 Ἐπιχώρησις . συμπάθεια, παραχώρησις. Ἐπὶ χώρας . ἐπὶ τόπου. Ἐποπτεία . ἡ ἐπίσκεψις. Ἐποποιΐα . ἡ διὰ ἡρωϊκοῦ μέτρου ἱστορία. καὶ γὰρ στερουμένη μύθου ποίησις ἐποποιΐα ἐστίν. Ἐποχή . κατοχὴ, ἢ δίκτυα ἀγρεύοντα τοὺς ἰχθύας. ἐποχὴ ἐστὶ καὶ ἡ μοῖρα, ἐν ᾗ καταλαμβάνεται ὅ, τε ἥλιος καὶ ἡ σελήνη καὶ ἕκαστος τῶν πλανητῶν. Ἐπωβελίαν . ζημίαν. ὅ ἐστι τὸ ἕκτον μέρος τοῦ τιμήματος. [ἢ τὸ ἕκτον τίμημα τῆς δίκης. ἢ ἐπωβελία ἐστὶ τὸ κατὰ τῶν ἐγκαλούντων ἐκτείνειν ὀβολόν. ταύτην δὲ ζημίαν ἔταξαν Ἀθηναῖοι.] Ἐπωμίς . εἶδος περιβολαίου. Ἐπηγορία καὶ κατηγορία . ἀντὶ τοῦ μέμψις καὶ λοιδορία. Ἐπωτίδες . τὰ ἑκατέρωθεν πρώρας ἐξέχοντα ξύλα. Ἐπιλαρχίαι . δύο ἴλαι ἱππέων, ἀνδρῶν ρκη . Ἐπισυναγωγὴν τὴν συμφωνίαν ἐκάλεσεν ὁ Ἀπόστολος. μὴ ἐγκαταλιπόντες τὴν ἐπισυναγωγὴν ἑαυτῶν. Ἐπ’ εὐλογίαις . μετὰ δαψιλείας καὶ ἁδρότητος. ὁ σπείρων ἐπ’ εὐλογίαις. ### epsilon 808 (1t) (Οὐδέτερον.) Ἐπαύλια . τὰ μετὰ τὴν ἐχομένην ἡμέραν τῶν γάμων παρὰ τοῦ τῆς νύμφης πατρὸς δῶρα φερόμενα τῷ νυμφίῳ. Ἐπαγωγά . ἀπατηλά. Ἔπαθλον . νικητικὸν βραβεῖον, τὸ ἐπὶ τῇ νίκῃ διδόμενον. [ Ἐπ’ αὐτόπτῳ .] Ἐπ’ αὐτοφώρῳ. * ἐπ’ ὀφθαλμοῖς, ἐπ’ αὐτῷ τῷ κλέμματι. * Ἐπακτόν . ξένον, ἐπαγόμενον, σφοδρόν. Ἐπᾴσματα . τὰ ὑπὸ τῶν γραῶν τοῖς νηπίοις ἐπᾳδόμενα· αἵτινες καὶ τὰ μέτωπα τῶν παίδων ἀποπτύουσι καὶ ἀναλείχουσι, καὶ πρὸς ἀστέρας καὶ σελήνην βλέπουσιν. Ἐπασσύτερον . πυκνότερον. Ἐπάλληλον . συνεχὲς, ἢ ὅμοιον. * Ἐπ’ αὐτόπτῳ . ἐπ’ αὐτοφώρῳ. * Ἐπαισχές . αἰσχύνης παραίτιον. Ἔπεα . λόγοι. Ὅμηρος· ἔπεα πτερόεντα προσηύδα. ὅ ἐστι λόγους ἐπτερωμένους καὶ ταχεῖς. Ἐπείσακτον . ξένον. [ἐπίσακτον δὲ, τὸ ἐπὶ τοῦ σάγματος κείμενον, ἰῶτα.] Ἐπεισόδιον . τὸ εἰσφερόμενον τῷ δράματι γέλω‐ ### epsilon 809 τος χάριν, ἔξω τῆς ὑποθέσεως ὄν. καταχρηστικῶς δὲ τὸ ἐξαγώνιον ἅπαν πρᾶγμα. Ἐπέτειον . τὸ ἐπὶ τοῦ νῦν ἔτους. ἔπετος γὰρ δεῖ λέγειν τὸν ἐνεστῶτα καιρὸν, οὐ διὰ τοῦ φ, ἐφέτος. Ἐπ’ ἤματι . ἐν μιᾷ ἡμέρᾳ. ἐπ’ ἤματι σχεδόν τι ἐδάκρυσεν. Ἐπῆρες . παρεσκευασμένον, ἕτοιμον. [τὸ δὲ πλοῖον ἐπῆρες ἦν, εἰς ὃ τὸν ἄνθρωπον ἐμβάλλουσι, καὶ ἀποπλεῖ.] Ἐπίβοον . ἡ ἐκ βοὸς θυσία. Ἐπιγενήματα . τὰ ἐξύστερα τοῖς τραύμασιν ἀναφυόμενα. [μηδὲν ἧττον τῶν ἐπιγενημάτων ποιεῖσθαι λόγον.] Ἐπιγράμματα . πάντα τὰ ἐπιγραφόμενά τισιν, κᾂν μὴ ἐν μέτροις εἰρημένα, ἐπιγράμματα λέγονται. Ἐπίγυια . τὰ πρυμνήσια. [τὴν δ’ ἀπὸ τοῦ ῥεύματος πλευρὰν ἠσφαλίζοντο τοῖς ἀπὸ γῆς ἐπιγυίοις.] Ἐπίγεια . τὰ πρόσκαιρα. Ἐπὶ Δελφινίῳ . δικαστήριον Ἀθήνῃσιν. Ἐπιδεές . ἐνδεὲς, ἐλλεῖπον. Ἐπιδιετὲς ἡβῆσαι . ἀντὶ τοῦ ἕνδεκα ἐτῶν γεγονέναι· τὸ γὰρ ἡβῆσαι μέχρι ιδ ἐστίν. ἀλλ’ ### epsilon 810 οἱ ἔφηβοι παρ’ Ἀθηναίοις ὀκτωκαιδεκαετεῖς γενόμενοι ἐλέγοντο. Ἐπίδικα . οἷς ἄν τις ἐπεδικάζετο ὡς προσήκουσιν αὐτῷ κατὰ νόμους ἀγχιστείαν, εἰ μὴ εἶεν υἱεῖς ἢ υἱωνοὶ τῷ τετελευτηκότι, μήτε μὴν διαθῆκαι, ταῦτα ἐπίδικα καλεῖται. Ἐπίζηλον . τὸ ἐπίφθονον. Ἐπίηρα . ἐπιθυμητὰ, ἢ ἐπίηρα ἡ μετ’ ἐπικουρίας χάρις. ἐκ τοῦ ἐρῶ, ἔρανον, [καὶ κατὰ συγκοπὴν καὶ ἔκτασιν ἤρα. εἰς δὲ τὴν καθολικὴν εὗρον οὕτως· ἔστιν ἢρ, ἡ ἐπικουρία, καὶ ὀξύνεται· ἡ γενικὴ ἦρος, ἦρα, καὶ ἐν συνθέσει ἐπίηρα.] Ἐπίθετον . ὄνομα τὸ ἐπὶ κυρίων ἢ προσηγορικὸν ὁμωνύμως τιθέμενον, καὶ δηλοῦν ἔπαινον ἢ ψόγον. λαμβάνεται δὲ τριχῶς· ἀπὸ ψυχῆς, [ἀπὸ σώματος,] ἀπὸ τῶν ἐκτός. [ἀπὸ μὲν ψυχῆς, ὡς σώφρων, ἀκόλαστος· ἀπὸ δὲ σώματος, ὡς ταχὺς, βραδύς· ἀπὸ δὲ τῶν ἐκτὸς,] ὡς πλούσιος, πένης. Ἐπιθυμητικόν . τὸ θελητικόν. Ἐπίκηρα . φθαρτὰ, θνητὰ, ἐπιθανάτια. κῆρ γὰρ ὁ θάνατος. Ἐπίκλοπον . δόλιον, παραλογιστικόν. Ἐπίκλην . ὀνομασίαν. ### epsilon 811 Ἐπικαιρότατον . ἐπικινδυνότατον. Ἐπικείμενα . ἀντὶ τοῦ ἐπιφέροντα. [καὶ κειμήλια κάλλιστα στέλλουσιν ἐπικείμενα χρυσίου λίτρας δισχιλίας.] Ἐπίκλαυτον . γοερὸν, θρηνητικόν. [Ἀριστοφάνης· κελαρίζει ἐπίκλαυτον ἀηδόνιον νόμον.] Ἐπίκλημα . ἔγκλημα. [Ἀγαθίας· εὐπρεπέστατα ᾤοντο ἀποσείσασθαι τὸ ἐπίκλημα.] Ἐπίκλιντρον . εἶδος κόσμου γυναικείου. [τοῦτ’ ἐπίκλιντρον ἀποβάλλον.] Ἐπιθήματα . σκεπάσματα. Ἐπίκοινον . ὃ τῷ μὲν εἴδει διαφέρεται, οὐ διαλλάττεται δέ. ἐπίκοινον γένος τὸ ἐν μιᾷ φωνῆ μετὰ ἑνὸς ἄρθρου, [ἢ μόνου ἀρσενικοῦ] ἢ μόνου θηλυκοῦ, σημαῖνον τὸ γένος, οἷον· ὁ κόραξ, ὁ ἀετὸς, ὁ ἰχθὺς, ἡ κορώνη, ἡ χελιδών. Ἐπικόλλωμα . τὸ μετὰ τὴν τῶν ἄρτων διάτρησιν περισσευόμενον. κόλλιξ γὰρ ὁ ἄρτος, ὅθεν καὶ κολλούριον ἀπὸ τοῦ κολλοβόν. ### epsilon 812 Ἐπιμείλιον . τὸ ἐξώπροικον. καὶ ἐπιμειλίδες νύμφαι. Ἐπίνειον . ἀκρωτήριον, ἢ παραθαλάσσιον χωρίον, ὁ λεγόμενος κατάβολος. [παρὰ τὸ ἐν αὐτῷ νήχεσθαι τὰς ὁλκάδας, καὶ ὀκέλλειν. ἢ πόλισμα παραθαλάσσιον, ἔνθα τὰ νεώρια τῆς πόλεως εἰσίν.] Ἐπίνητρον . τὸ ἐπὶ τῶν γονάτων, ἐφ’ οὗ τὴν κρόκην ἔνηθον. Ἐπίξηνον . ξύλον, ἐφ’ οὗ κρέα ἔκοπτον, ἢ μᾶλλον κόπτουσι. [τὸ νῦν ἐπίκοπον. λέγει δὲ τὸν μακελλικὸν κορμόν.] Ἐπιπόρπημα . πόρπη μέν ἐστιν ἡ ἄνωθεν τῆς χλαμύδος σύνθεσις, ἐπιπόρπημα δὲ τὸ ἐπὶ τῇ πόρπῃ κόσμημα, λίθινον ἢ χρυσοῦν ἢ ἀργυροῦν. Ἐπὶ Παλλαδίῳ . δικαστήριον Ἀθήνῃσιν, ἐν ᾧ οἱ ἐφέται ἀκουσίου φόνου ἐδίκαζον. Ἐπιτίμιον . ἡ τιμή. καὶ ὁ θεόλογος· ἵν’ ἔχω τὸ ἐπιτίμιον. καὶ γράφεται ἐπίτιμον. ### epsilon 813 Ἐπίπαστα . τὰ ἐπιπλασσόμενα τῷ σώματι ἄλφιτα. ἔθος γὰρ εἶχον ποιεῖν πλακοῦντας ἢ ἄρτους, καὶ ἐπιπάσσειν τινὰ καρυκεύματα ἢ ἁλμυρά. καὶ ἐκ τούτου ἠναγκάζοντο πίνειν πολλά. Ἐπίπεμπτον . Λυσίας ἀντὶ τοῦ ἁπλοῦ τὸ πέμπτον εἶπεν. Ἔπιπλα . ἡ μὴ ἔγγειος κτῆσις, ἀλλ’ ἐπιπόλαιος. οἱ δὲ ἐπίπλεα αὐτὰ φασίν. Ἡρόδοτος· καὶ τράπεζαν ἐπιπλέην ἀγαθῶν παντοίων παραθέντες. Ἐπίπονον . καματηρόν. Ἐπιπόλαιον . τὸ πλέον ἐπάνω. Ἐπίπεδον . τὸ ἰσόπεδον, ἢ ἐπιφάνεια ἐξ ἴσου ταῖς ἐφ’ ἑαυτῆς εὐθείαις κειμένη. Ἐπὶ Πρυτανείῳ . δικαστηρίῳ. [ὅταν τὸ ἀποκτεῖναν βέλος ᾖ φανερὸν, ἢ λίθος ἢ τὶ τοιοῦτον, ὁ δὲ δράσας μὴ ᾖ. ἀρχαῖον γὰρ ἔθος τὸ καὶ ἄψυχα κρίνειν.] Ἐπὶ ῥητοῖς γέρασιν . ἐπὶ φανεραῖς τιμαῖς, ἐπὶ ὁμολογουμέναις. Ἐπίῤῥημα . λέξις ἄκλιτος, κατηγοροῦσα τῶν ῥηματικῶν ἐγκλίσεων. Ἐπὶ σημείου . ἐπὶ ὕψους. ### epsilon 814 Ἐπισίτια . τὰ εἰς τροφὴν καὶ εἰς τὸ σιτεῖσθαι διδόμενα. ταῦτα δὲ ἐνίοτε καὶ σιτίον ἐκάλουν. Ἐπίσκοπα . εὔστοχα. [τὴν ἄφεσιν τῶν βελῶν κατ’ ἶσον βιαίαν καὶ ἐπίσκοπα ἰέναι.] ἐπίῤῥημα δέ ἐστι τοῦτο. * Ἐπικάλυμμα προβλήματος διαφέρει . τὸ γὰρ ἐπικάλυμμα χάριν στέγης ἐπινενόηται, ὡς τὸ ἱμάτιον· τὸ δὲ πρόβλημα χάριν φυλακῆς, ὡς τὰ ὅπλα καὶ τὰ ἀμυντήρια ὄργανα. * Ἐπισκύνιον . τὸ ἐπικείμενον τῷ μετώπῳ, ἢ ἡ αἰδὼς, ἢ τὸ τοῖς ὀφθαλμοῖς δέρμα, τὸ ἐπάνω τῶν ὀφρύων. ἐπισκύνιον δὲ κατὰ μετάθεσιν τοῦ λ εἰς ν. σκύτος γὰρ λέγεται τὸ δέρμα, ὅθεν καὶ σκυτοδέψης. Ἐπίσημα . τὰ ὑπερέχοντα. * Ἐπιλήψιμον . ψεκτὸν καὶ διαβαλλόμενον. * Ἐπιτελεοῦν καὶ ἐπιτελέωμα . τὸ ἐπὶ πᾶσι θυόμενον. ὑπὲρ τοῦ τελείας γίνεσθαι τὰς πρότερον θυσίας. Ἐπιστήματα . στῆλαι ἐπιτάφιοι. σεμνῶς τὲ καὶ σοβαρῶς ἐπιστήματα ἐπέστησαν. Ἐπίστιον . στρατιωτικὸν κατάλυμα. [Ἡρόδοτος· ὁ δὲ ἀγηλατέει τὰ ἐπίστια τῶν Ἀθηναίων.] ### epsilon 815 Ἐπίσταλμα . ἔνταλμα, ἐντολὴν ἢ ἐπιστολήν. [ἐπίσταλμα βάρβαρον ἐπιχωριάζον Ἀλεξανδρεῦσι. καίτοι οὐ μόνον τὸ ἐπιστεῖλαι καὶ ἐπεσταλκέναι, ἀλλὰ καὶ τὸ ἐπεστάλθαι, ἔστι παρὰ τοῖς παλαιοῖς. Θουκυδίδης· καὶ οἱ μὲν Βοιωτοὶ καὶ οἱ Κορίνθιοι ταῦτ’ ἐπεσταλμένοι ὑπὸ τοῦ Ξελάρους καὶ Κλεοβούλου.] Ἐπίβοιον θῦμα . ὄϊς μετὰ βοός. Ἐπισφυρίοις . τοῖς ἐπὶ τῶν κνημίδων περιδεδεμένοις. Ἐπιτελῆ . τὰ εἰς πέρας ἀγόμενα. ὁ δὲ ὑπέσχετο πάντα ἐπιτελῆ ποιήσειν. Ἐπίτευγμα . ἐπιτυχία. οἱ δὲ θαυμάσαντες τὰ πλήθη τῶν κατοικούντων τὴν Αἴγυπτον καὶ τὰ τούτων ἐπιτεύγματα. ### epsilon 816 Ἐπιτείχισμα . ἐποικοδόμημα. Ἐπίτηδες . ἐπιτήδειον, ἢ ἐκ σπουδῆς. οὔκουν ἐπίτηδες ξυνελέγομεν. Ἐπιτήδευμα . ἄσκησις, μάθησις, καὶ ἡ τοῦ βίου διαγωγή. Ἐπιτίμιον . ἡ ἐντολή. ἢ ὁ μισθὸς, καὶ τὸ ἐπ’ ἀμοιβῇ ἀγαθοῦ ἕνεκα τιμῆς διδόμενον. Ἐπίτιτθον . ὑπομάζιον, ὑπὸ τὴν τροφήν. ἦν δὲ τὸ νήπιον ὑπότιτθον. Ἐπιτραπεζώματα . τὰ ἐπιτιθέμενα τῇ τραπέζῃ βρώματα. Ἐπίσσωστρα . οἱ ἐκτὸς τῶν τροχῶν σιδήρειοι κύκλοι, οἱ ἐπὶ τὴν γῆν κυλιόμενοι. σῶστρον δὲ καὶ ἐπίσσωστρον πλεονασμῷ τοῦ ς. εἴρηται δὲ ἀπὸ τοῦ σῶ τὸ ὁρμῶ. ### epsilon 817 Ἐπιφάνια . ἡ τοῦ σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ ἔνσαρκος οἰκονομία. Ἐπίφθονον, τὸ ἐπίζηλον . Ἐπιφορήματα . τὰ τραγήματα παρὰ Ἡροδότῳ. Ἐπιχειλές . τὸ μὴ πλῆρες μέτρον, ἀλλ’ ἀπολειπόμενον. Ἀριστοφάνης· τὴν πόλιν ἡμῶν μεστὴν ἐποίησεν εὑρὼν ἐπιχειλῆ. Ἐπίχειρα . τὰ διὰ τῶν χειρῶν κέρδη. κυρίως δὲ οἱ μισθοί. Ἐπουσιώδη . τὰ ἀχώριστα συμβεβηκότα οἱ φιλόσοφοι καλοῦσιν. ἐπουσιῶδες ἐξ αὐτῆς τῆς τοῦ ὑποκειμένου οὐσίας ὑπάρχον, ἰδίοις δὲ διαλλάττον συμβεβηκόσιν. Ἐπουσιῶδες . ὃ οὔτε παρὸν σώζει, οὔτε ἀπὸν φθείρει, ὡς ἐπὶ τοῦ λευκοῦ. Ἐπόγδοον . τὸ δεδανεισμένον, ὥστε τοῦ κεφαλαίου τὸ ὄγδοον μέρος λαβεῖν τὸν δανειστὴν, οἷον τριώβολον τοῦ τετάρτου δραγμοῦ. Ἔπος . τὸ λόγιον. Ἔπος πρὸς ἔπος ἠρειδόμεθα . τουτέστιν ἀντεβάλλομεν, καὶ ἐφιλονεικοῦμεν. Ἑπταβόειον . ἑπτάβυρσον, ἑπτάπτυχον καὶ ἑπτάβοιον. ### epsilon 818 Ἑπταπλασίονα . πολυπλασίονα. ὁ γὰρ ἑπτὰ ἀριθμὸς ἐπὶ πλήθει τάττεται. Ἐπύλλια . τὰ ἔπη, τὰ λόγια. ὑποκοριστικῶς. ἐπύλλια ξυλλέγω. Ἐπώνια . τέλος ἐστὶ τὸ ἐπὶ τῇ ὠνῇ διδόμενον. εἴη δ’ ἂν ἴσως ἡ πέμπτη. Ἐπώνυμον . τὸ μεθ’ ἑτέρου κυρίου καθ’ ἓν λεγόμενον. ἐπωνυμίαν θέμενοι Μαρκίῳ Κόρβινον. Ἐπιβόημα . ἐπιφώνημα. Θουκυδίδης· ὁ δὲ, εἴτε τὸ ἐπιβόημα—. Ἐπίηρα . ἐπιθυμητά. ἢ ἡ μετ’ ἐπικουρίας χάρις. οἱ δὲ νεώτεροι ἀντὶ τοῦ ἕνεκα φασίν. Ἐπικάρσιον . πλάγιον, οὐκ εὐθύ. οὕτως Ἡρόδοτος. Ἐπὶ κεφαλαίου . συντόμως, ταχέως. μνησθεὶς δὲ ἐπὶ κεφαλαίου τῶν γεγονότων αὐτοῖς ἐλαττωμάτων. Ἐπὶ τῶν ὑποκειμένων . ἐπὶ τῶν φθασάντων γενέσθαι. Ἐπιχειρημάτων . ἐννοιῶν. Ἐπιμέλεον . φροντίδος ἄξιον. [Ἡρόδοτος·] ὡς παρεξῄει ἡ γυνὴ, ἐπιμέλεον τῷ Δαρείῳ ἐγένετο. Ἐπίταγμα . δύο τέλη ἱππέων, ἀνδρῶν ἐννακισχιλίων ἐννενηκονταέξ. ### epsilon 819 Ἐπαύκλια . τραγήματα. τοῦ Ψελλοῦ· ἐπαύκλια τραγήματα. ἐλεὸν τράπεζά τις. (Ῥῆμα.) Ἐπαΐοι . ἀκούοιτο, αἰσθάνοιτο, ἀντιλαμβάνοιτο, συγκατατίθοιτο. ἄρχειν δὲ αὐτῶν ἔταξε λοχαγοὺς, ἀμφοτέρων τῶν διαλέκτων ἐπαΐοντας. Ἐπαναβάλεσθε . περιστολίσασθε. ἱμάτια τ’ ἀνδρεῖα ἐπαναβάλεσθε. Ἐπαναβαίνω . δοτικῇ συντάσσεται. οἱ δὲ ἐπανέβαινον τῷ ὄρει. Ἐπαρτωμένων . ἐπικρεμαμένων. ὥστε μεγίστων φόβων ἐπαρτωμένων. Ἐπαυλίζονται . ἐπισκιάζονται. Ἐπαυχῶ . βεβαίως οἶδα. Σοφοκλῆς· ὡς κᾄμ’ ἐπαυχῶ τῆσδε φήμης. καὶ ἐπαυχήσατο. καὶ ἐπαυχοῦσιν ἀντὶ τοῦ μεγαλοφρονοῦσιν. ### epsilon 820 Ἐπαναλήψομαι . ἐπαναλάβω. ἄνωθεν καὶ ἐξ ἀρχῆς ἄρξομαι. Ἐπαρώμενοι . καταρώμενοι. Ἐπαμῦναι . βοηθῆσαι. Ἐπαρήγω . βοηθῶ. Ἐπαγωνιεῖται . προσκαρτερήσει, φιλονεικήσει. Ἐπαφαυάνθην . ἐξηράνθην. Ἀριστοφάνης· ὥστ’ ἐπαφαυάνθην Παναθηναίοισι γελῶν. Ἐπαναχθέντες . ἐπανακομισθέντες. Ἐπανιτέον . ἐπιστρεπτέον, ἐπανοδευτέον. Ἐπαλείφει . διεγείρει, γυμνάζει, [καὶ] ἀντὶ τοῦ χρίει. Ἐπαλήλιπτο . ἐχρίετο. κασσίτερον δὲ ἐπαλήλιπτο τὰ κράνη αὐτῶν. Ἐπάσω . λέξω. Ἐπάνηκε . ὑπόστρεψον, ἐπάνελθε. Ἐπανῆκεν . ὑπέστρεψεν. ### epsilon 821 Ἐπαφώμενα . περιέργως ψηλαφώμενα. Ἐπανίστανται . κυρίως λέγεται ἐπανίστασθαι, [ὅταν] οἱ πρότερον ἐν ὑπηκόων τάξει τελοῦντες μετὰ ταῦτα πόλεμον τοῖς κυρίοις αὐτῶν αἴρωσιν. Ἐπάδοντος . φαρμακοῦ, γόητος. Δαβίδ· φωνῆς ἐπᾳδόντων. Ἐπαυρίζω . τὸ φυσῶ. καὶ ἐπαυρίσκω ὁμοίως. Ἐπαύρασθαι . ἐπαπολαῦσαι. Ἐπαλαμᾶτο . ἐμηχανᾶτο. ἐτεχνάζετο. παλάμαι γὰρ αἱ τέχναι. καὶ Ἀριστοφάνης· τί οὖν πρὸς τ’ ἄλφιτα ἐπαλαμήσατο. τουτέστιν ἐπενόησεν. Ἐπαλλάξαντες . ἀντὶ τοῦ ἐπιλέξαντες. Ἐπαλαιώθησαν . ἐγήρασαν. Ἐπάλξαντες . ἄλλο ἐπ’ ἄλλῳ ποιήσαντες. δῆλον δὲ τὴν συμπλοκὴν τῶν μαχομένων. Ἐπάχνωσεν . ἐλύπησεν, ἔφθειρεν. ἡ μεταφορὰ ### epsilon 822 ἀπὸ τῆς πάχνης τῆς φθειρούσης καὶ λύπην ἐμποιούσης τοῖς φυτοῖς. Ἡσίοδος· —τότ’ ἐπάχνωσεν φίλον ἦτορ. Ἐπαμφοτερίσαι . εἰς ἀμφιβολίαν ἀγαγεῖν τὸν λόγον, ὡς καθ’ ἑκάτερον ἐλέγχεσθαι. Ἐπάταξας . ἀντὶ τοῦ πατάξεις. Ἐπανάκρουσαι . ἀντὶ τοῦ ἐπανάκαμπτε. Ἀριστοφάνης· δεῦρ’ ἐπανάκρουσαι πάλιν. ἡ μεταφορὰ ἀπὸ τῶν τὰς ἡνίας ἢ τὰς ναῦς ἀνακρουομένων, ἢ ἀπὸ τῶν κωπηλατούντων, ὅταν ἀναστρέψαντες πρύμναν ἀνακρούωνται, ἵνα εἰς τοὐπίσω ἀναχωρήσῃ τὸ πλοῖον. Ἐπαγαγέσθαι . παραπεῖσαι, ἐφελκύσασθαι. Ἐπαγγέλλεται . παρακαλεῖ, ἀξιοῖ. οὕτως Ἡρόδοτος. Ἐπαγγέλλει . ἀντὶ τοῦ ἐπιτάσσει, ἐντέλλεται, διακελεύει, καὶ ἀντὶ τοῦ αἰτεῖται. ### epsilon 823 Ἐπαγγείλαντας . ἐπικαλεσαμένους. Ἐπάειραν . ἐπῇραν. καὶ ἐπαείρας. Ἐπαμησάμενος . ἀνακινήσας, καὶ ἀντὶ τοῦ θερίσας. Ἐπανεθήσεται . ἀντὶ τοῦ ἐπαφεθήσεται. Ἐπανέσχετο . ἐπανελάβετο. [ὁ δὲ τὸν πρὸς τοὺς Γέτας πόλεμον, ὡς μάλιστα ἐπείγοντα, ἐπανέσχετο.] Ἐπανετείνοντο . ἐν προσδοκίᾳ ἦσαν, ἢ ἐμεγαλύνοντο καὶ ηὔξαντο. Ἐπανέχειν . οἰκείᾳ συνέσει χρῆσθαι, καὶ μὴ ταῖς βίβλοις ἐπανέχειν. ἔστι δὲ καὶ τὸ ὑψοῦν. ### epsilon 824 Ἐπανεῖπον . ἐκήρυξαν. ἐπανεῖπον ἀργύριον τῷ ἀποκτείναντι. [Θουκυδίδης.] Ἐπανήρατο . ἐπειρᾶτο, εἵλετο. Ἐπαποδυώμεθα . ἀντὶ τοῦ ἐπιχειρήσωμεν. Ἐπάρας . ἀντὶ τοῦ πείσας. [θρασυτάτους ἄνδρας ἐλπίσιν εὐεργεσιῶν ἐπάρας.] Ἐπάσαντο . ἐγεύσαντο. Ἐπαγομένοις . αἰχμαλωτιζομένοις ἢ ἐπιφερομένοις. Ἐπανέντες . ἀφέντες. Ἐπαινέσας . εὐχαρίστως ἀποδεξάμενος. Ἐπαινεῖσθε . ἀντὶ τοῦ καυχᾶσθε. Δαβίδ· ἐπαινεῖσθε ἐν τῷ ὀνόματι τῷ ἁγίῳ αὐτοῦ. Ἐπαιώνιστο . εὐφήμιστο. ### epsilon 825 Ἐπεγράφου . ἀντὶ τοῦ ἐζωγράφεις. [Ἀριστοφάνης· καὶ γὰρ σὺ μεγάλην ἐπεγράφου τὴν Γοργόνα.] Ἐπεγράψατο . ἀντὶ τοῦ ἀπεγράψατο, ἐχειροτόνησεν, κατέστησεν. [ἡ μεταφορὰ ἀπὸ τῶν μετοίκων τῶν προστάτας προγραφόντων ἑαυτοῖς.] Ἐπεγραψάμεθα . ἐσημειωσάμεθα. ὑπόσπονδοι ἐγενόμεθα. Ἐπεγχανών . καταγελάσας. [οὐ μὴν ἡ τιμωρὸς δίκη τὸν ὑβριστὴν καὶ ὑπερόπτην εἴασε τῷ τοῦ Μέλητος θανάτῳ ἐπεγχανεῖν.] Ἐπεδαψιλεύσατο . κατὰ κόρον ἐχρήσατο. [ἐπεδαψιλεύσατο ταῖς ὑποθέσεσι τῆς ἀποκηρύξεως.] Ἐπεδίκασε, καὶ ἐπεδικάσαντο . Δημοσθένης· τὸ μὲν ἐπεδίκασεν, οἷον προέκρινε, τὸ δὲ ἐπεδικάσατο, οἷον ἔπεισαν τοὺς δικαστὰς ἑαυτοῖς προσνεῖμαι τὸν κλῆρον. Ἐπέθεντο . ἐπανέστησαν. Δαβίδ· ἐπέθεντο ἐπ’ ἐμοὶ κραταιοί. ### epsilon 826 Ἐπέθετο . ἐλιχνεύσατο. οἷον ἐτέρφθη. οὔτε χρημάτων ἀφαιρέσει ἐπέθετο. Ἐπεθείαζε . μανικῶς διετέθη, ἢ διετίθετο. θεόληπτος ἐγένετο. [Μένανδρος· ὁ ἡγεμὼν ἐν ἑνὶ τῶν ἑπτὰ λόφων ἀνελθὼν, ἐπεθείαζε ῥήμασι βαρβάροις. καὶ ἀντὶ τοῦ ἐθαύμαζεν,] ἢ ἀντὶ τοῦ ἐχόρευεν. Ἐπιθειάσας . θαυμάσας. Ἐπεκάλει . ἐμέμφετο, ὠνείδιζεν. [ὁ δὲ πολλοῖς ἐπεκάλει τῶν φίλων τὰ τοιαῦτα ἐγκλήματα.] Ἐπεγράψαντο . ἀντὶ τοῦ διϊσχυρίζοντο, ἐβεβαίουν. [οἱ δὲ εἰς Θρᾴκην εὐδοκιμοῦντα αὐτὸν οἰκιστὴν ἀντὶ Ἄγνωνος ἐπεγράψαντο.] Ἐπεκήρυξαν . διασήμως καὶ διαπρυσίως ἐλάλησαν. [ἐπεκήρυξαν δὲ τάλαντον δώσειν τῷ μηνύσαντι.] Ἐπελέξαντο . ἀντὶ τοῦ ἀνέγνωσαν. [Ἡρόδοτος· ὁ δὲ γραμματεὺς ἐπελέγετο τὰ γράμματα.] ### epsilon 827 Ἐπελήσθην . ἐν λήθῃ γέγονα. Ἐπελήφθη . ἐπήρξατο. ἤδη δὲ ἐπελήφθη νὺξ τῆς τρίτης φυλακῆς, [καὶ] ὁ ἡγεμὼν τοὺς λόχους καθίστατο. Ἐπελπίζων . εἰς ἐλπίδας ἄγων. τὰ μὲν αὐτοὺς ἐπελπίζων ὑποσχέσεσιν. Ἐπελήκεον . ἐπεβόων, ἐψόφουν. ἐπεκρότουν. ἴσως ἀπὸ τοῦ ληκῶ, ληκεῖς. Ἐπεμαρτύραντο . μάρτυσιν ἐχρήσαντο. [οἱ δὲ πιστὰ δόντες καὶ λαβόντες, ἐπεμαρτύραντο τοὺς θεούς. οὕτω Ξενοφῶν.] Ἐπεμβαίνων . ἐπιχλευάζων, καὶ ἐπικερτομῶν. [ὁ δὲ ἐπεμβαίνων τῇ τύχῃ αὐτῶν σφόδρα ἀμαθῶς, καὶ ἀνθρωπίνως ἥκιστα.] Ἐπέμυξεν . ἐξεμυκτήρισεν. ἦχον διὰ τῶν ῥινῶν ἐποίησεν. Ἐπενεγκών . καταδικάσας. [Προκόπιος· ἐπενεγκὼν δὲ αὐτῷ, ὅτι δὴ ὡς ἥκιστα ἀληθίζεται, ἄμφω τὼ χεῖρε ἀπέκοψεν.] Ἐπενήνεον . συγκατετίθεντο, καὶ ἀντὶ τοῦ ἐπεσώρευον. [ἀπὸ τοῦ εἷς, ἑνὸς, ἤγουν τὸ τὰ διῃρημένα εἰς ἓν συνάγειν. ἤνεον, ἐνήνεον καὶ ἐπενήνεον.] ### epsilon 828 Ἐπενήνοθεν . ἐπήνθει, ἐπέκειτο, καὶ ἀντὶ τοῦ ὑπῆρχεν. [ἐκ τοῦ ἔω, τὸ ὑπάρχω. ἐκ τούτου ἐέθω, ὡς φλεγέθω. εἶτα κατὰ συναίρεσιν τῶν δύο εε εἰς ἦτα καὶ ἐν συνθέσει ἐνήθω. τούτου ὁ μέσος παρακείμενος ἔνηθα, καὶ ὁ Ἀττικὸς ἐνένηθα. εἶτα ἐπειδὴ ὁ Ἀττικὸς παρακείμενος τρίτου ἀπὸ τέλους βραχεῖαν ἔχει ὑπέρθεσιν, γίνεται τὸ η εἰς ε καὶ τὸ ε εἰς η , καὶ γίνεται ἐνένηθα, καὶ τροπῇ τοῦ ε εἰς ο , ἐνήνοθα καὶ ἐπενήνοθα. εἰ γὰρ τὴν ἐψιλωμένην καὶ μαδῶσαν καὶ ὀλιγότριχον σημαίνει μᾶλλον τὸ δασύ· κάλλιον δέ ἐστι τὸ ἐπενήνοθεν ἀντὶ τοῦ ὑπῆρχεν, ἐκ τοῦ ἔω τὸ ὑπάρχω.] Ἐπεντρυφήσαντος . καταπολαύσαντος. [καταυθαδιασμένου τὲ καὶ ἐπεντρυφήσαντος αὐτοῖς.] Ἐπεπάμεθα . κεκτήμεθα. πάνθ’ ὅσα καὶ ἐν ζώοις ἐπεπάμεθα. Ἐπεπαίχειν . ἀντὶ τοῦ ἐνεπαίχθην. [ἔστι δὲ ὑπερσυντέλικος. ἐπεπέχειν δὲ, ἀντὶ τοῦ ἐπεπέχεισαν, ἐκ τοῦ πέκω, τὸ κτενίζω, ψιλόν.] Ἐπέῤῥαξεν . ἐπέπεσε, συνεπλάκη. [ὁ δὲ πολλὴν διανύσας ὁδὸν, ἄφνω τούτοις ἐπέῤῥαξεν.] ### epsilon 829 Ἐπερειδόμενος . ἐπιστηριζόμενος. Ἐπερατώθη . ἐτελειώθη. Ἐπεπολεῖτο . ἐπεπορεύετο. Ἐπεῤῥώσατο . ἐσείσθη. ἔστι ῥῆμα ῥώω, ὃ σημαίνει τὸ κινῶ καὶ σείω. [ὁ μέλλων ῥώσω, ἔῤῥωσα, ἐῤῥωσάμην, ἐῤῥώσαντο καὶ ἐπεῤῥώσαντο.] Ἐπέσβη . ἐπεισῆλθεν. Ἐπέσειεν . ἐπανετείνετο. αὐτοῖς δ’ ἐπέσειε φόβον ὡς αὐτίκα τεθνήξοντος. Ἐπεσημῄναμεν . ἐξεπλάγημεν, ἐθαυμάσαμεν. [τίς οὐκ ἂν ἐπισημῄναιτο καὶ θαυμάσειε τὸν προειρημένον ἐπὶ τούτοις ἡγεμόνα.] Ἐπέσκηψεν . ἐπέπληξεν. Ἐπέσπερχεν . ἀντὶ τοῦ διήγειρε καὶ παρέθηγεν. ὃς δὴ μάλιστα ἐπέσπερχεν αὐτόν. Ἐπεστάτει . ἦρχεν, ἡγεμόνευε. [Ξενοφῶν· ἐν‐ ### epsilon 830 ταῦθα ἦν Κλέαρχον καταμαθεῖν, ὡς ἐπεστάτει.] Ἔπεστί μοι . βούλομαι, θέλω, δύναμαι. ἢ ἐπίκειταί μοι. [ Ἐπεσφάλακεν . οἱ μὲν ἐπεσπάσθη, οἱ δὲ ἐσάπη, ἢ παρὰ καιρὸν ἀτροφήσαν ἐμαράνθη.] Ἐπεστράτευσαν . ἐπέδραμον. Ἐπέσαξεν . ἔστρωσεν. Ἐπεστάτει . ἐπέβλεπεν. Ἐπεσβολῶν . λοιδορῶν. Ἐπέσευον . μεθ’ ὁρμῆς ὑπέστρεφον. Ἐπέτηξεν . ἐλέανεν. λεῖον ἐποίησεν. [δελτίον δίπτυχον λαβὼν, τὸν κηρὸν αὐτοῦ ἐπέτηξεν.] Ἐπετίλησεν . ἐξεκένωσεν. [Ἀριστοφάνης· ἐπετίλησε συχνήν. τὴν κόπρον.] ### epsilon 831 Ἐπετίμα . ἐπηύξει τὴν τιμήν. οἱ δὲ κερδαίνειν οἰόμενοι ἐπετίμων ὡς λιμώττοντι τὸν σῖτον. Ἐπετοξάζοντο . ἐτόξευον. Ἕπεται . ἀκολουθεῖ. Ἐπέπλως . τινὲς λέγουσιν ἀπὸ τοῦ πλῶμι. [ὅπερ ἐν χρήσει οὐχ εὕρηται. οὐκ ἔστι δὲ ἀληθές· ἀλλ’ ἔστιν ἀπὸ τοῦ θέματος τοῦ πλώω, πλώσω, ὁ δεύτερος ἀόριστος ἔπλων, ἔπλως. εἶτα τοῦ πρώτου ἀορίστου τὸ δεύτερον πρόσωπον ἔπλωσας, καὶ ἐν συνθέσει ἐπέπλωσας, καὶ κατὰ συγκοπὴν ἐπέπλως.] Ἐπέπιθον . ἐκ τοῦ πείθω. ὁ δεύτερος ἀόριστος ἔπιθον, καὶ κατὰ ἀναδιπλασιασμὸν ἐπέπιθον. [τὸ πρῶτον τῶν πληθυντικῶν ἐπεπίθομεν, καὶ κατὰ συγκοπὴν ἐπέπιθμεν. καὶ δεξιαὶ, αἷς ἐπέπιθμεν.] Ἐπεμαίετο . ἐπεζήτει, ἐπεθύμει. [μαίω γὰρ καὶ μῶ τὸ ζητῶ.] Ἐπευωνίζων . κερδαίνων. Ἐπεφάνη . διὰ τοῦτο εἶπεν ἐπεφάνη, ἵνα τὴν ἄνωθεν ὕπαρξιν μηνύσῃ. εἰ γὰρ εἶπεν ἐφάνη, ἀρχὴν ἐσηγεῖτο τοῦ ἀεὶ ὄντος. Παῦλος ὁ Ἀπόστολος· ἐπεφάνη ἡ χάρις τοῦ θεοῦ ἡ σωτήριος. ἐπειδὴ ὁ ὢν ἐφάνη. Ἐπεφόρησεν . ἐπεσώρευσεν. ὅσους ἄνωθεν ἐπεφόρησε τῶν λίθων. ### epsilon 832 Ἐπεφωρᾶτο . ἀντὶ τοῦ ἐφανεροῦτο, εὑρίσκετο, ἠλέγχετο. Ἐπεφράσατο . ἐθεώρησεν. Ἐπέφο . ἐκράτησεν. ἀλλὰ τὸ δὴ λεγόμενον ἀμφοῖν ταῖν χεροῖν ἐπέφυ. Ἐπεφύκει . περιεπλάκει. Ἐπεφύοντο . ἐπήρχοντο. καὶ ἐπέφυσαν οἱ συκοφάνται. Ἔπεφνεν . ἀνεῖλεν, ἐφόνευσεν. ἔστι φῶ, οὗ παράγωγον ῥῆμα φένω τὸ φονεύω. καὶ ἐν συγκοπῇ φνῶ καὶ κατὰ ἀναδιπλασιασμὸν πρώτης συζυγίας τῶν περισπωμένων [πεφνῶ. τινὲς δὲ παρατατικὸν αὐτὸν νομίζουσιν, ἀγνοοῦντες τὴν φυσικὴν κλίσιν αὐτοῦ· οὐ γὰρ τὸ πέφνω, ὡς ἔμαθον, ἐὰν μάθω, διὰ μετοχῆς αὐτοῦ· ἐπειδὴ αἱ εἰς ων μετοχαὶ μετ’ ἐπιπλοκῆς συμφώνου ἢ βαρύνονται ἢ περισπῶνται· οἷον τέμνω, τέμνων, κάμνων. οὕτως Ἡρωδιανός.] Ἐπέφραδε . διεσῄμανεν, εἶπεν. Ἔπεχε . ἐπίκεισο, ἐπίμενε, φύλασσε. οὕτως Πλάτων· περὶ τῶν ἀδήλων ἐπέχει. Ἐπεχώρησεν . ἀντὶ τοῦ συνεχώρησεν. Ἀῤῥιανός· ἐπεχωρήθη. καὶ τὰ ὅμοια. Ἐπείγω . τὸ σπεύδω, διὰ τῆς ει διφθόγγου. [παράκειται γὰρ αὐτῷ οἴγω, ὁ γὰρ κατεπείγων ὡς πάνυ βουλόμενος κατεπείγει.] ### epsilon 833 Ἐπεικάζω . στοχάζομαι. [ἢ καὶ δάμαρτα τήνδ’ ἐπεικάζων κυρῶ.] Ἐπειλέγη . κατειλέγη, [συνειλέγη,] καὶ ἐπειλεγμένος. ἐπιλελεγμένος δὲ, ι . Ἐπειλημμένη . δραξαμένη, ἀντιλαμβάνουσα. Ἐπεισκυκλείσθω . ἐπιφερέσθω, συναπτέσθω. [καὶ ἐπεισκυκλοῖ, ἀντὶ τοῦ εἰσφέρει καὶ ἐπισυνάπτει.] Ἐπεισοίσας . κομίσας. Ἔπεισιν . ἐπέρχεται. Ἐπεισπέπαικεν . εἰσεπήδησεν, εἰσῆλθεν. κυρίως δὲ ἐπὶ στρατιᾶς πολεμίων. Ἐπεισοίσας . ἐπεισβαλών. [ Ἐπεισφρήσας . ἐπεισελθών.] Ἐπήγετο . ἐπεφέρετο. Ἐπηγάγετο . προσῳκειώσατο, ἰδιοποιήσατο. [τοὺς δὲ οἰκήτορας τῆς πόλεως, μηδὲν βίαιον δράσας, ἐπηγάγετο.] Ἐπήγγελλεν . ἀντὶ τοῦ προσέτασσεν. [ὁ δὲ Μίνως πανταχόσε ἐπέπλει καὶ πολλοῖς ξενίοις ἐπήγγελλεν.] ### epsilon 834 Ἐπήγγειλα . παρήγγειλα. [καὶ εἰς τετάρτην ἥκειν ἐπήγγειλα.] Ἐπηγκυλημένα . τὰ κεκαμμένα ξύλα εἰς χρῆσιν ὅπλων. Ἐπῄει μοι . ἐπήρχετό μοι. Ἐπηθρηκυῖα . ἰδοῦσα. ἀπὸ τοῦ ἀθρῶ, τὸ βλέπω. Ἐπήμῃναν . ἔβλαψαν. ἀπὸ τοῦ πημαίνω τὸ βλάπτω. Ἐπῄνεον . συγκατετίθεντο. [εὐμενῶς ἐδέχοντο. τὸ δὲ θεῖον οὐκ ἐπῄνει τὰ ὑπὸ τοῦ βασιλέως πραττόμενα.] [ Ἐπῃνηκέναι . ἀντὶ τοῦ ἐπαινέσαι. ὁ παρακείμενος ἐπῄνεκα.] [ Ἐπηνήκιζεν . ἐξηπάτα. οὕτως Κρατῖνος.] [ Ἐπῄνουν . συγκατετίθεντο.] Ἐπηπείλησα καὶ κατώμοσα . ἀντὶ τοῦ ἐπαγγειλάμενος ὤμοσα. Ἐπήπυον . ἐβόων. ἀπὸ τοῦ ἀπύω τὸ φωνῶ. Ἐπηλυγάζονται . σκεπάζονται, ἢ ἐπισκευάζονται, ἢ ἐπικρύπτονται. ἠλύγην γὰρ καλοῦσιν οἱ Ἀττικοὶ τὴν σκιὰν ἢ τὴν σκοτίαν ἢ τὴν νύ‐ ### epsilon 835 κτα. τινὲς δὲ ἀπὸ τῶν λύγων· διὰ γὰρ τῶν λύγων τοὺς σχοίνους πλέκουσιν. Ἐπῃρμένοι . ὑπερηφανευόμενοι. [καὶ ἀντὶ τοῦ πρόχειροι καὶ εὐτρεπεῖς. Θουκυδίδης· οἱ οὖν Ἕλληνες ἐπῃρμένοι ἦσαν διὰ τὴν τῶν Ἀθηναίων κακοπραγίαν.] Ἐπηρτημένην . ἐπικειμένην, καὶ ἀντὶ τοῦ κρεμαμένην. Ἐπήρτησεν . ἐπέθηκεν, ἐπέφερεν. οὐ μικρὸν φόβον ἐπήρτησε τοῖς ἐν [τῇ] πόλει. Ἐπίασιν . ἐπέρχονται. Ἐπιβατεῦσαι . ἐπιβῆναι, κατασχεῖν. [ὧνπερ Θευδίβερτος οὐ δέον ἐπιβατεῦσαι, διὰ σπουδῆς εἶχεν.] Ἐπιβαλεῖ . ἐπιθήσει. Ἐπιβοώμενοι . ἐπικαλούμενοι. καὶ τοὺς θεοὺς ἐπιβοώμενοι. Ἐπιβωσάμενος . ἐπικαλεσάμενος. [ἐπιβοησάμενος. καὶ ἐπιβωσόμεθα.] Ἐπιβρίθω . τὸ ἐπιβαρῶ. ### epsilon 836 [ Ἐπιβρίσουσιν ὀδόντας . παρόσον οἱ θυμούμενοι τρίζουσιν τοὺς ὀδόντας.] Ἐπιβύσαντες . ἐπικαλύψαντες, σκεπάσαντες. [Προκόπιος· ἐπιβύσαντες τοὺς ῥωχμοὺς ὕδατι, τὸ ὕδωρ μετοχετεύουσιν.] Ἐπιγαυρωθείς . ἀνδρωθεὶς, θρασυνθείς. [Ξενοφῶν· καὶ ἐπιγαυρωθεὶς τῇ ἐντολῇ τοῦ Κύρου, ἐπορεύετο.] Ἐπιγλωττήσομαι . φλυαρήσω, βλασφημήσω. περὶ τῶν Ἀθηναίων οὐκ ἐπιγλωττήσομαι. Ἐπιγραφομένῳ . ἰδιοποιουμένῳ, οἰκειουμένῳ. [εἰ καὶ δόξαν ἔμελλε φέρειν, τὰ ὑπ’ ἀλλήλων εὑρημένα ἐπιγραφομένῳ.] Ἐπιγράφων . βεβαιῶν, διϊσχυριζόμενος. [ὁ δὲ Ψευδοφίλιππος ἐπέγραφεν ἑαυτὸν Φίλιππον τὸν Μακεδόνα.] Ἐπιδαψιλευσάμενος . πολυτελῶς διαπραξάμενος. [Ἡρόδοτος· τάς τε μητέρας καὶ ἀδελφὰς ἐπιδαψιλευσάμεθα ὑμῖν.] Ἐπὶ δ ἐγδούπησεν . ἐπεκτύπησεν. [παρέλκον τὸ γ, καὶ ἐν τῷ ἐρίγδουπος ὁμοίως.] δοῦπος γὰρ κτύπος. ### epsilon 837 Ἐπίδειξον . ἀντὶ τοῦ εἰπέ. [Ἀριστοφάνης· ἔχεις τινὰ γνώμην, ἐπίδειξον αὐτήν.] καὶ ἀντὶ τοῦ φανέρωσον. Ἐπιδεικτιῶν . κενοδοξῶν. Ἐπιδειπνεῖν . τὸ ἐκ δευτέρου δειπνεῖν. [ἵν’ ἐπιδειπνῇς, κόνισαι ἰσχυρῶς.] Ἐπιδιατίθεσθαι . τὸ συνθήκας τινὰς ποιεῖσθαι, [κατατιθεμένους ῥητόν τι ἀργύριον παρά τινι τῶν μεταξὺ γινομένων, ὅπερ ἐγγυᾶται, ὥστε εἰ πρᾶξις γίνοιτο θατέρῳ πάντως τὸ ὡμολογημένον ἀργύριον ἀποδοῦναι.] Ἐπιδικάζεται . ἀντιποιεῖται. Ἐπίδοσαν . ἀντὶ τοῦ εἶδον. Ἐπιθαυμάζειν . ἀντὶ τοῦ δώροις τιμᾷν. [δεῖ γὰρ ἐπιθαυμάζειν τὶ τὸν διδάσκαλον.] Ἐπιθέντες . ἀποστείλαντες. [οἱ δὲ ἀποπέμπουσι τὸν ἰατρὸν ἐπιθέντες γράμματα πρὸς τὸν τελώνην.] [ Ἐπιθεραπεύων . διορθούμενος, προμηθούμενος. ὁ δὲ Ἀλκιβιάδης ἐπιθεραπεύων τὴν ἑαυτοῦ κάθοδον εἰς τὴν πατρίδα, εἰδὼς, εἰ μὴ διαφθερεῖ αὐτὴν, ὅτι ἔσται ποτὲ αὐτῷ.] ### epsilon 838 Ἐπιθυμῶν . προαιρετικῶς ἔχων. [τοὺς δὲ ἦγεν ζῶντας, ἐπιθυμῶν Λακεδαιμονίοις ἀγαγεῖν.] Ἐπιθύνων . ἐπανορθούμενος. ἀπὸ τοῦ ἰθύνω. Ἐπιθρέξαντος . ἐπιδραμόντος. Ἐπιθολοῖ . ἐκταράττει, ἐπισκοτεῖ. Ἐπικάθηται . ἐπικρέμαται. [ἵνα μηδεὶς φόβος ἐπικάθηται τοῖς Ταραντίνοις.] Ἐπικαθέζεσθαι . τὸ βαροῦν λέγομεν. καὶ ἐπικαθέζηται. ἀπὸ μεταφορᾶς τῶν ζυγῶν. Ἐπικαλέσας . μεμψάμενος. Ἐπικαλουμένων . κατηγορουμένων. Ἐπικαλῶν . ἀντὶ τοῦ κατηγορῶν· ἐγκαλῶν. [ἀνεῖλε δὲ τοὺς ἄνδρας, ἄλλο μὲν οὐδὲν ἐπικαλῶν, πλὴν ὅτι σοφώ τε καὶ ἀρίστω τὼ ἄνδρε γενέσθην.] Ἐπικέκληται . ἐπικαλεῖται. † Ἐπικηρυκεύεται . διὰ κήρυκος συνθήκας τινὰς ἢ πρεσβείας ποιεῖται.† Ἐπικαγχάζειν . ἀκόσμως γελᾷν. Ἐπικερτομῶ . ὑβρίζω, ἐπισκώπτω. ἡ γὰρ ὕβρις τὸ κέαρ καὶ τὴν ψυχὴν τέμνει καὶ κόπτει. κέαρ γὰρ καὶ κὴρ ἡ ψυχή. ### epsilon 839 Ἐπικειμένου . φαινομένου. ὁ δὲ ᾔτει τιμὴν τοὺς κεκτημένους τοῦ ἐπικειμένου καρποῦ. Ἐπικλαύσωσιν . ἐπ’ οἶκτον ἀγάγωσιν. Ἐπικλύσασα . ἐπιδαψιλεύσασα. καταβαλοῦσα. [ἡ οὖν Κλεοπάτρα πολλῷ χρυσῷ ἐπικλύσασα τὸ ἄγαλμα τοῦ Διὸς πρίασθαι.] Ἐπικνῶ . ἀντὶ τοῦ ἐπίβαλε. [Ἀριστοφάνης· ἀλλ’ ἐπικνῶ τὸ σίλφιον.] Ἐπικωμᾶσαι . ὀρχεῖσθαι, ἢ λαλῆσαι αἰσχρῶς. πολλαὶ ταῖς ἐκκλησίαις ἐπεκώμασαν ταραχαί. Ἐπικράναι . τῇ κεφαλῇ κατανεῦσαι. καὶ ἀντὶ τοῦ τελειῶσαι. Ἐπικρεμάσας . [ἐπενεγκών. οἷς δ’ ἅμα ἀναταθεὶς καὶ τὸν ἐξ αὐτοῦ φόβον ἐπικρεμάσας.] Ἐπικυκλῆσαι . ἐπεισαγαγεῖν. Ἐπιλαμβάνεσθαι . μέμφεσθαι. μὴ ὀνειδιστικῶς ἐπιλαμβάνεσθαι [τῶν βάρβαρον ἢ σόλοικον ἢ ἀπηχές τι προσενεγκαμένων.] Ἐπιλέγει . πρὸς τοῖς προειρημένοις φησίν. Ἐπιλεξάμενος . ἀντὶ τοῦ ἀναμετρήσας, ἀναλογισάμενος. [ὁ δὲ Ἡρακλῆς τὸν ἀριθμὸν τῶν βοῶν ἐπιλεξάμενος.] ### epsilon 840 Ἐπιλλίζω . τὸ διανεύω. [οὐκ ἀΐεις, ὥς μοι ἐπιλλίζουσιν Ἀχαιοί. ἀπὸ τοῦ τοὺς ὀφθαλμοὺς ἐπιλλεῖν διανεύοντας. ἐξ οὗ καὶ ἰλλάδες οἱ συνεστραμμένοι ἱμάντες. καὶ ἐπιλλίζουσα ἀντὶ τοῦ ἐπεγγελῶσα ἢ ἐπιμύουσα τοὺς ὀφθαλμούς· ὅπερ ἴδιον ἐστὶ τῶν γλαυκῶν διὰ τὸ μὴ ἐπιβλέπειν δι’ ἡμέρας.] Ἐπιλυομένου . συγχωροῦντος. Ἐπιμαχεῖν . δυνάμενος πολεμεῖν, ἢ βοηθεῖν. Ἐπιμελόμενος καὶ ἐπιμελούμενος . φροντίδος καὶ σπουδῆς ἀξιῶν. Ἐπιμετρούσης . ἐπιχορηγούσης. [ὡς ἐπιμετρούσης καὶ συναγωνιζομένης τοῖς γεγονόσι τῆς τύχης.] Ἐπινενασμέναι . πεπληρωμέναι. [Ἀριστοφάνης· ὡς αἱ τράπεζαί γ’ εἰσὶν ἐπινενασμέναι ἀγαθῶν πάντων καὶ παρασκευασμέναι.] Ἐπινενησμένον . κεκλωσμένον. [καὶ ἐπινησθεῖσαν διαλύσω.] Ἐπινήσαντες . σωρεύσαντες. [φρύγανα πρὸ τοῦ τείχους συγκομισάμενοι καὶ παντοδαπὸν φορυτὸν καὶ ἐπινήσαντες κόπρον πῦρ ἐπέβαλον.] ### epsilon 841 Ἐπιώρκει . ὑπερσυντέλικος. Ἐπιώψατο . κατέλεξεν, ἐξελέξατο. [ἔστι δὲ ἀττικόν. ὁ δὲ βασιλεὺς ἐπιώψατο ἀῤῥηφόρους.] Ἐπιπαρένησαν . ἀντὶ τοῦ ἐσώρευσαν. [Θουκυδίδης· ταχὺ δὲ πλήρους γενομένου διὰ πολυχειρίαν ἐπιπαρένησαν.] Ἐπιπλώσας . ἀντὶ τοῦ ἐπιπλεύσας. [καὶ ἐπιπλὼς παρ’ Ὁμήρῳ. παρὰ τὸ πλέω, πλώω, πλώσω, πλώσας, καὶ ἐν συγκοπῇ πλὼς, καὶ ἐπιπλώς. ἔστι δὲ ἄκλιτον, διότι ἡ φωνὴ αὐτοῦ ἀόριστός ἐστι· τὸ δὲ σημαινόμενον παρακείμενος.] Ἐπιπολάζει . ἐπιπόλαιον πλέει. Ἐπιπροσθεῖ . ἐμποδίζει, ἐπίκειται. Ἐπιπραξάμενοι . ἐπὶ τοῖς προτέροις ἐπιπραξάμενοι σπονδὰς ἀνενεώσαντο. Ἐπιῤῥαπίζων . κωλύων. [καὶ τὸ ὑφ’ ἑαυτοῦ βούλεσθαι τὴν πρᾶξιν, ἐπιῤῥαπίζων ἄρα ἐκεῖνος.] Ἐπιῤῥέξει . θύσει. [Καί σοι ἐπιῤῥέξει Γόργος χιμάροιο νομαίης αἷμα.] Ἐπιῤῥωννύς . ἐνισχύων. ### epsilon 842 Ἐπισεῖσαι . ἐπενεγκεῖν. [παρεκάλουν μὴ χαλεπώτερον αὐτοῖς ἐπισεῖσαι τὸν κίνδυνον.] Ἐπισημαίνεσθαι . ἀντὶ τοῦ ἐπαινεῖν μὲν καὶ ἐπιφωνεῖν Ἰσοκράτης· Ἰσαῖος δὲ ἀντὶ τοῦ ἐπισφραγίσαι. Ἐπισημῄνασθαι . βεβαιῶσαι, κυρῶσαι. [ἐπισημῃναμένων δὲ τῶν ἐκ τῆς Ἑλλάδος πρεσβευτῶν.] Ἐπισιτίζω ἀεὶ, καὶ ἐπισίτισις, καὶ ἐπίσιτος, ὁ τροφῆς χάριν ἐργαζόμενος. Ἐπισκευάσασθαι . ἐπιφορτίσασθαι. Ἐπισκοπήσας . ἐποπτεύσας. Ἐπισκήψω . παραγγείλω, καὶ ἀντὶ τοῦ σημειώσομαι, καὶ ἐπιστήσω τὸν νοῦν. [ὑμῖν δὲ κοινὴν τήνδ’ ἐπισκήπτω χάριν.] Ἐπισκοτῶ καὶ ἐπισκοτεῖν . τὸ ἐπικεῖσθαι τινὶ καὶ ἀποτειχίζειν τὸ φῶς. Ἐπισπασάμενος . ἐφελκύσας. ὁ δὲ ἐπισπασάμενος τῆς κόμης τοῦτον κτείνειν ἔμελλεν. Ἐπισταθμευόμενοι . εἰς τοὺς ἑαυτῶν οἴκους δεχόμενοι. ἐπισταθμευομένους τὲ ὑπ’ αὐτῶν ### epsilon 843 καὶ διαρπαζομένους. καὶ ἀντὶ τοῦ κρίνοντες καὶ ὑπονοοῦντες. Ἐπίστασαι . γινώσκεις. Ἐπισίξει . ποιόν τινα ἦχον ἀναβοήσει. [ἐκ τοῦ σίζω, σίσω, σίξω.] Ἐπίσπῃ . ἕψεται. Ἐπισπόμενος . ἐπακολουθῶν. ἐπισπώμενος δὲ ὁ προσλαμβάνων καὶ ἐπισύρων, μέγα. * καὶ ἐπισπασάμενοι δὲ οἱ συνείροντες· τῷ προτέρῳ πταίσματι δεύτερα καὶ τρία. * Ἐπισπέρχει . ἐπισπουδάζει. Ἐπιστέλλει . ἐντέλλεται, ὑποτίθεται. [νῦν ἐπιστέλλει σαφῶς τοὺς αὐτοέντας χειρὶ τιμωρεῖν.] Ἐπίστη . ἀντὶ τοῦ ἐπίστασαι. δεύτερος ἀόριστος. ἢ ἀντὶ τοῦ ἐπιτίθει. Ἐπίστηθι . [ἐπενέχθητι.] ἐπιτέχθητι. Ἀπόστολος· ἐπίστηθι [ἀκαίρως] εὐκαίρως. ### epsilon 844 Ἐπιστομιεῖν . ἐμποδίσαι, κατασχεῖν. Ἐπίστω . γίνωσκε. [εὖ νῦν ἐπίστω ταῦθ’ ὅταν ζητῇς ἐμοὶ ζητῶν ὄλεθρον.] Ἐπιστεῖλαι . τὸ ἐντείλασθαι. [Θουκυδίδης· ἐπιστείλαντες τὰ πρέποντα εἰπεῖν.] Ἐπιστροφόωσιν . [ἐπιστροφόωσι πόληας.] ἐπιστρωφῶσι δὲ τὰ δύο μεγάλα. Ἐπισυνῄεσαν . συνηθροίζοντο. [οἱ ἐξόπισθεν ἐπιλελυμένοι ἐπισυνῄεσαν.] Ἐπισύρεται . ἐφέλκεται. Ἐπιτέλλεται . ἐντέλλεται, παραγγέλλει. Ἐπισχών . κρατήσας. Ἐπισύρων . χλευάζων, γελῶν. Ἐπισκήπτει . μέμφεται, ἐπιτιμᾷ. Ἐπισκύζονται . ὀργίζονται. Ἐπισπάσθω . τὸ δέρμα ἑλκυέτω. ἀποστολικὴ ἡ λέξις. ### epsilon 845 Ἐπίσχες . πρόσεχε ἢ κράτησον. Ἐπισχὼν τῷ στόματι . προσενεγκὼν ἢ κωλύων. Ἐπισφραγίζων . βεβαιῶν. Ἐπιορκῶν . ἡ ἐπὶ πρόθεσις κεῖται [καὶ ἀντὶ τῆς] ὑπέρ. καὶ ὑπεράνω τῶν ὅρκων γίνεσθαι. καὶ ὑπερβαίνειν αὐτούς. ἐπιορκεῖ δὲ ὁ ἀνὴρ τὰ πολλά. Ἐπιέναι . ἐπελθεῖν. Ἐπιθειάσας . θαυμάσας. Ἐπιειμένοι . περιβεβλημένοι, ἐνδεδυμένοι. Ἐπιόντι . ἐρχομένῳ. Ἐπιτέλλῃ . ἀντὶ τοῦ παραγγέλλῃ. παραγγέλλω. Ἐπιτεμόμενος . παρακόψας. κέλευσόν μοι ἀποθνήσκειν ἐπιτεμόμενος τοῦ σταυροῦ τὴν περίοδον. Ἐπιτεύξη . ἐπιτύχης. Ἐπιτεχνάζειν . πανουργεύειν. Ἐπιτίθεσθε . ἐνεδρεύετε. Ἐπιτέτραπται . ἀπονενέμεται. Ἐπιτέτριψαι . ποτὲ μὲν ἐπὶ ὑπερηφανίας τάττεται, ποτὲ δὲ ἐπὶ ἑκατέρας. καὶ μὴν ἐπιτέτριψαί γε. ### epsilon 846 Ἐπιτετράφαται . ἐπιτετραμμένοι εἰσὶν ἢ ὑποτεταγμένοι. [ᾧ λαοὶ ἐπιτετράφαται. ἰστέον, ὅτι τὰ δισύλλαβα τῆς πρώτης συζυγίας τῶν βαρυτόνων τὰ τρέποντα τὸ ε εἰς ο κατὰ τὸν ἐνεργητικὸν παρακείμενον, ἐν τοῖς παθητικοῖς παρακειμένοις ἀναδέχεται τὴν τοῦ ἐνεστῶτος παραλήγουσαν. οἷον λέγω, λέλοχα καὶ λέλεχμαι, κέκλοφα, κέκλεμμαι. εὑρέθη δὲ καὶ τὸ κέκλαμμαι. χωρὶς τῶν ἐχόντων τὸ ρ μετ’ ἐπιπλοκῆς συμφώνου. ἐκεῖνα γὰρ τρέπει τὸ ε εἰς α κατὰ τὸν παρακείμενον. οἷον στρέφω, ἔστροφα, ἔστραμμαι. οὕτως οὖν καὶ τρέπω, τέτροφα, τέτραμμαι, τετράφαται καὶ ἐπιτετράφαται.] Ἐπιτέλλων . ἀνατέλλων. Ἐπιτείλας . ἀνατείλας. νενικηκότας αὐτοὺς ὁ ἥλιος ἐπιτείλας ἴδῃ. Ἐπίτειλον . πρόσταξον. Ἐπιτειχίζει . ἐποικοδομεῖ. Ἐπιτειχισάντων . ἐπελθόντων. Ἐπιτίθης . περαίνεις. ἐπεὶ καὶ σὺ τῶν σῶν ὑπηκόων ἐπιτίθης. ### epsilon 847 Ἐπιτίθησιν . ἀποπέμπει. καὶ δὴ γραψάμενος τὴν δίκην ἐπιστολὴν πρὸς τοὺς ἐν Καρίᾳ δύο φιλοσόφους ἐπιτίθησιν. Ἐπίττουν . ἠσέλγουν, κατεφίλουν. πιττοῦν δέ ἐστι κυρίως τὸ τὰς πλατείας ναῦς πίττῃ χρίειν. [Ἀριστοφάνης· ἱκανὸν γὰρ αὐτὴν πρότερον ἐπίττουν χρόνον.] Ἐπιτολμῆσαι . ἐπιβουλεύσασθαι. καὶ ἀναπείθει ἐπιτολμῆσαι τῷ Λυκίδῃ καὶ τῷ σώσιν. Ἐπιτωθάζων . ἐπιλοιδορούμενος, ἢ ἐπεμβαίνων, ἢ καυχώμενος. [ἢ χλευάζων.] Ἐπιτρέπει . χαρίζεται, παραδίδωσιν. [ὁ δὲ τῆς ἐμῆς σατραπείας φυγάδα ἐλαύνει καὶ τοῦτο ἐπιτρέπει.] Ἐπιτρέπει Δημοσθένης, ἀντὶ τοῦ δικαστὰς αὐτοὺς αἱρεῖσθαι. Λυσίας δὲ ἐπέτρεψαν ἀνδράσιν εἶπεν, ἀντὶ τοῦ ἐπιτρόπους κατέστησαν. ### epsilon 848 Ἐπιτρέχειν τοῦ ἐπιδιώκειν διαφέρει . ἐπιτρέχει μὲν γάρ τις τῷ μὴ φεύγοντι· διώκει δὲ τὸν φεύγοντα. ἔστι δὲ τὸ διώκειν οἷον ἐλαύνειν ἔνθεν καὶ ἔνθεν. καὶ ὑποδιώκειν λέγεται. Ἐπιτριβείη . ἐντριβὴς γένοιτο, ἔμπειρος ὑπάρξοι. [ἢ παρορμηθείη. σημαίνει δὲ καὶ τὸ ἀπολεσθείη.] Ἐπιτριβόμενοι . ἐπερχόμενοι. Ἐπιτυφῇ . ἐκπυρωθῇ. [ἐπικαῇ. Ἀριστοφάνης· ὅπως ἀνὴρ ἐπιτυφῇ μάλιστά μου.] Ἐπιφέρειν . κατηγορεῖν. διασύρειν. [ἄλλο μὲν οὐδὲν ἐπιφέρειν ἔχων, ὅτι δὲ εὔνους εἴη Ῥωμαίοις.] Ἐπιφοιτᾷ . παραγίνεται. Ἐπιφρασθείς . ἐνθυμηθεὶς, διαλογισάμενος. [ὁ δὲ Νέαρχος ἐπιφρασθεὶς, ὅτι σπείρεσθαι τὴν χώραν εἰκὸς, λέγει πρὸς Ἀρχίαν.] ### epsilon 849 Ἐπεγχάνῃ . ἐπιγελάσοι. [εἶτα μέντοι ζῶν ἀπέλθοι καὶ ἐπεγχάνῃ.] Ἐπιχειρεῖν . τὸ ἐρωτᾷν καὶ συλλογίζεσθαι. τὸ γὰρ ἐπιχείρημα διαλεκτικός ἐστι συλλογισμός. ἐπιχειρῶ σοι ἀεί. Ἐπιχειρήσειν . ἐπιβαλέσθαι. [ἔγραφεν ἐπιχειρήσειν μέλλει τοῖς Σιγγάροις.] Ἐπιχειρητέα . ἀντὶ τοῦ ἐπιχειρητέον, ὡς τὸ τολμητέα. [φιλεῖ γὰρ ὁ Θουκυδίδης τὰ τοιαῦτα.] Ἐπιχωρήσας . συμπαθήσας, παραχωρήσας. [ἐθέλω σοι τὰ δυνατὰ ἐπιχωρήσας.] Ἐπιχρῆσθαι . παρὰ Θουκυδίδῃ τὸ πολλάκις κεχρῆσθαι. Ἐπιψηφιζόμενος . ἐπικρίνων. καὶ ἐπιψηφίζων ἀντὶ τοῦ ἐπικυρῶν. Ἐπλαστολόγει . ἐψεύδετο, ἐπλάττετο, ὑπεκρίνετο. Ἐπλημμέλησαν . ἠτάκτησαν, ἐραθύμησαν. πλημμελὲς γὰρ τὸ ῥάθυμον καὶ ἀπαίδευτον. Ἔπλην . ἐπλησίαζον. πλῶ τὸ πλησιάζω. [παράγωγον πλῆμι. ὁ δεύτερος ἀόριστος ἔπλην.] Ἐπλήσθησαν . ἐπληρώθησαν. ### epsilon 850 Ἔπλετο . ἐγένετο. Ἔπλεο . ἐγένου. ἐκ τοῦ πέλω, καὶ ὑπερβιβασμῷ πλέω. [καὶ πλέομαι. ἐπλεόμην, ἐπλέου. καὶ κατὰ διάλυσιν Ἰωνικὴν ἔπλεο. καὶ ἔπλετο.] Ἔπλει . τὸ παρεληλυθὸς οὐχὶ ἔπλεε. καὶ ἔῤῥει καὶ ἔπνει. τὰ δὲ διῃρημένα ἰακά. Ἔπληντο . ἐπλησίαζον. ἔπληντ’ ἀλλήλοισιν. [ἐκ τοῦ πλῶ, τοῦ σημαίνοντος τὸ πλησιάζω, ὁ παρακείμενος πέπληκα. λέγεται δὲ καὶ πέπλακα. ὁ παθητικὸς παρακείμενος πέπλημαι, πέπληται. ὁ μέσος ἀόριστος δεύτερος ἐπλήμην. καὶ τὸ τρίτον τῶν πληθυντικῶν ἔπληντο.] Ἐπλινθεύθησαν . τὸ κατακλεισθῆναι περὶ οἰκοδόμημα μόνον, ὥστε ἔξοδον μὴ εἶναι καὶ οὕτω παντελῶς ἀπορίᾳ ποτοῦ καὶ τροφῆς τεθνάναι, πλινθευθῆναι λέγεται. ἢ τὸ ἐπλινθεύθησαν [τέσσαρα σημαίνει, ἢ ὅτι εἰς πλίνθους μετεπλάσθησαν, ἢ ὅτι πλίνθοις ἀπετειχίσθησαν, ἢ ὅτι ὑβρίσθησαν·] ἔστι γὰρ καὶ ὄργανον βασανιστικόν· ἢ ὅτι ἠχμαλωτίσθησαν· ἐπειδὴ οἱ αἰχμάλωτοι πιπρασκόμενοι εἰς πλίνθους ἐβάλλοντο. ### epsilon 851 Ἐπόθησεν . ἠθέλησεν, [ἠβουλήθη. ἐπόθησε τοὺς ἱππέας ἀποφῇναι.] [ Ἐποίησεν . ἀντὶ τοῦ ἔπλασεν. ἀμφοτέρους δὲ ὁ κύριος ἐποίησεν.] Ἐποκέλλουσιν . ἐγγίζουσιν, ἐπικαθίζουσιν. Ἐπολιάρχει . τῆς πόλεως ἦρχεν. Ἐπόλισεν . ἔκτισεν. Ἐπομοσάμενος . εὐξάμενος. Ἐποτρύνει . παροξύνει. Ἐποργῶσα . μηνιῶσα, καὶ ἀντὶ τοῦ ὁρμῶσα. Ἔπορεν . ἔδωκε, παρέσχεν. Ἐποφθαλμίσας . φθονήσας ἢ ἐπιθυμητικῶς ἐπιβαλών. [Ἰώσηπος· ἀπέκτεινε δὲ αὐτὸν ὁ πανδοκεὺς ἐποφθαλμίσας.] Ἐποχούμενος . βασταζόμενος. Ἐποχετεῦσαι . ἐπιῤῥεῦσαι. Ἐποιχομένην ἱστόν . ἐπὶ τὸν ἱστὸν πορευομένην, ἢ πορευομένην, ἤγουν ἱστουργοῦσαν καὶ ὑφαίνουσαν. ### epsilon 852 Ἐπορθρεῦσαι . τοῦ ὄρθρου ἐπεγερθῆναι ἢ ἀφεσπερεῦσαι. Ἐπράξατο . ἀπῄτησε. τοὺς Βυζαντίους καὶ τινὰς ἄλλους ἐπράξαντο. Ἔπρασσον . ἐβουλεύοντο. [ἀλλήλοις συγγινόμενοι ἔπρασσον.] Ἐπραττόμην . ἀπῄτουν. Ἔπραττον . ἐπεβούλευον. [προεδίδοσαν. ἐπεσπῶντο τοὺς Αἰτωλοὺς καὶ τούτοις ἔπραττον τὴν πόλιν.] Ἐπρέσβευεν . ἐτίμα. [ὁ δὲ Σωκράτης τὴν ἠθικὴν φιλοσοφίαν ἐπρέσβευεν.] Ἔπρηξας . ἀντὶ τοῦ ἔπραξας. Ἐπρυτάνευσε . παρέσχε, διῳκήσατο. ἣν Τρυγαῖος ἐπρυτάνευσεν. Ἔπταρον . ᾐσθόμην. [πταρμὸς γὰρ κεφαλῆς αἴσθησις, ἐπεὶ οἱ θίγοντες τοῦ μυκτῆρος λεπτῷ κάρφει πτάρνυνται.] ### epsilon 853 Ἐπτοημένος . θαυμάζων, ἢ πεφοβημένος. Ἔπτη . ἐπετάσθη. Ἐπτέρνισεν . ἠπάτησεν. ἢ ἐνίκησεν. Ἐποισθήσεται . ἐπενεχθήσεται. Ἐποιχόμεθα . ἐπερχόμεθα. Ἐποστρακίζειν . παιδιὰ τὶς, ἣν παίζουσιν οἱ παῖδες ὄστρακα ἀφιέντες εἰς θάλασσαν. Ἐπυρώθη . ὡς ἐν χωνείᾳ ἐδοκιμάσθη. Ἐπυράκτεον . πῦρ, πυρὸς, πυράζω, πυρακτῶ, ἐπυράκτεον. [ Ἐπύρσευσε . πυρκαϊὰν ἐποίησεν.] [ Ἐπέθηκε . παρέδωκεν.] Ἐπηρώτησαν . ἐκέλευσαν ᾆσαι. Δαβίδ· ἐκεῖ ἐπηρώτησαν ἡμᾶς οἱ αἰχμαλωτεύσαντες ἡμᾶς λόγους ᾠδῶν. Ἐπιλησθείη . πάρετος γενοίμην. ὡς τό· ἐπιλησθείη ἡ δεξιά μου. Ἐπώκειλαν . εἰς λιμένα ἤγαγον. ἐπώκειλαν τὴν ναῦν. Ἔπω . τὸ λέγω, ὡς τό· ἄνδρα μοι ἔννεπε, Μοῦσα— [τὸ ἀκολουθῶ, ὡς τό· ### epsilon 854 ἦ οὐχ ἑπέσθην Λακεδαίμονα. τὸ εὐτρεπίζω· περικαλλέα τεύχε’ ἕποντα. καὶ τὸ διοικῶ, ὡς τό· αἱ χεῖρες ἐμαὶ διέπουσι. καί· δίεπε στρατόν—.] (Ἐπίῤῥημα.) Ἐπέκεινα . ὑπεράνω. Ἐπειδή . σύνδεσμος παρασυναπτικός. λαμβάνεται δὲ καὶ ἀντὶ τοῦ ἀφ’ οὗ· ὡς καὶ Θουκυδίδης πολλάκις ἐχρήσατο. καὶ Ὅμηρος· —ἐπειδὴ πρῶτα τομὴν ἐν ὄρεσσι λέλοιπεν. Ἔπειτα . μετὰ ταῦτα. Ὅμηρος δὲ κέχρηται καὶ ἀντὶ τοῦ [δή· αὐτὰρ ἔπειτ’ Αἴας τε μέγας καὶ δῖος Ὀδυσσεύς.] Ἐπειή . ἀντὶ τοῦ ἐπειδή. Ἐπεί . ἀντὶ τοῦ ἐπειδή. [ἀπὸ τοῦ εἰ γέγονε καὶ τῆς ἐπὶ προθέσεως. ἰστέον, ὅτι τὸ ἐπεὶ, ἡνίκα ἐστὶ χρονικὸν ἐπίῤῥημα, οἷον· Πλάγχθη, ἐπεὶ Τροίης— ### epsilon 855 ἀντὶ τοῦ ἀφ’ οὗ ἐστί. καὶ πάλιν· αὐτὰρ ἐπεὶ κόσμηθι. Νίκανδρος δὲ αἰτιολογικὸν παραλαμβάνει σύνδεσμον. ἐπεὶ ἡμέρα φῶς ἐστιν.] Ἐπιγράβδην . ἄχρι τοῦ ἐπιξύσαι μόνον τὸ δέρμα. Ἐπιεικῶς . πάνυ, πρεπόντως, προσηκόντως, καθηκόντως· παραδόξως· παρ’ ἐλπίδα, μετὰ ἐπιεικείας καὶ χρηστότητος, μετρίως, συμμέτρως ἢ ἱκανῶς. Ἐπικάρ . ἐπὶ τὰ κάτω, ἐπὶ κεφαλὴν καὶ οἷον ἐπὶ τὰ κατωφερῆ. ἐξ ὀρέων ἐπικάρ—. [ἀπὸ τοῦ κάρη, ἀποκοπῇ τοῦ η · καὶ οὐκ ἀπὸ τοῦ κάρα. τοῦ δὲ κάρη τὸ κάρηνόν ἐστιν ἀποκοπή.] Ἐπικῶς . λογίως, ἀπὸ τοῦ ἔπω, τὸ λέγω. Ἐπιμᾶλλον . περισσοτέρως. καὶ ἐπιμᾶλλον ἐξῆπτον εἰς ὀργήν. καὶ ἀντὶ τοῦ προθυμοτέρως. [τῶν δέ τινων τοῖς Ὑπερίδου λόγοις ἐπὶ μᾶλλον ἀχθέντων.] ### epsilon 856 Ἐπὶ μέγα . ἀντὶ τοῦ μεγάλως. [ἐπὶ μέγα τρυφῆς ἀρθέντες οἱ Συβαρίται.] Ἐπιμίξ . ἀναμεμιγμένως. Ἐπινῶς . λίαν. αἰπεινῶς δὲ ἀντὶ τοῦ ὑψηλοῦ, τὰ δύο δίφθογγα. Ἐπὶ πολλῶ . ἀντὶ τοῦ πολυπλασίως. καὶ ἐπιπολῆς λέγουσιν. οὐκ ἐξ ἐπιπολῆς δέ. τοὺς ἐπιπολῆς οὖν ἀφελεῖν ἔργον ἦν μέγα. Ἐπιπόνως . κοπηρῶς ἢ χαλεπῶς. Ἐπιπολαίως . ἐπάνω. ἀῤῥίζως. Ἐπιῤῥεπῶς . ἐπικλινῶς. Ἐπίσκοπα . εὔστοχα. τὴν ἄφεσιν τῶν βελῶν κατ’ ἶσον βιαίαν καὶ ἐπίσκοπα ἰέναι. Ἐπιστρεφέως . ἐπιμελῶς, παρὰ Ἡροδότῳ. καὶ ἀπατητικῶς. Ἐπιστροφάδην . μετ’ ἐπιστροφῆς. ἐφ’ ἑκάτερα τὰ μέρη στρεφόμενος. Ἐπισφαλῶς . ἐπικινδύνως. Ἐπιτροχάδην . συντόμως, ταχέως. Ἐπὶ τὸ αὐτό . ἀντὶ τοῦ ὁμοῦ. ### epsilon 857 Ἐποποῖ . ἀντὶ τοῦ ἐποπιστί. προφαίνει δὲ ἦχον ὀρνέου κατὰ μίμησιν. Ἐπωμαδόν . ἐπὶ τῶν ὤμων. καὶ ἐπωμάδιος. Ἐπίπροσθεν . ἔμπροσθεν. ἐπίπροσθεν τοῦ θυσιαστηρίου. Ἐπεγνωσμένως . ᾠκειωμένως. καὶ ὁ Ἀπόστολος· καθὼς καὶ ἐπεγνώσθην. Τὸ Ε μετὰ τοῦ Ῥ. (Ἀρσενικόν.) Ἐρανεμπόλοις . τοῖς ἐκ τῶν ἐράνων ἐμπολῶσιν ἀπὸ τῶν ἀρχῶν. Ἔρανος . ἡ εἰσφορὰ, ἡ συλλογὴ, τὸ ἐκ διαφόρων συναγόμενον. Ἐραστής . ἐπιθυμητής. Ἐρατεινός . ἐπέραστος. Ἐργαστῆρας . ἐργάτας. [ὁ δὲ ἐνελόχα τινὰς ἐργαστῆρας ἐκ τῶν ἀγρῶν ἐπανιόντας.] Ἐργολάβους . τοὺς ὑπέρ τινων ἔργων μισθὸν λαμβάνοντας. Ἐρεβησαῖοι . ἔθνος. τὴν τῶν Ἐρεβησαίων πόλιν πορθήσαντες. ### epsilon 858 Ἐρέβινθος . τὸ τοῦ ἀνδρὸς αἰδοῖον. καὶ ὃν ἐσθίομεν ἐρέβινθον. Ἔρεβος . τὸ ὑπὸ τὴν γῆν σκότος, ὁ πρὸ τοῦ ταρτάρου τόπος. παρὰ τὸ ἐρέφω. τὸ καταστεγασμένον ὑπὸ τῆς γῆς. ἢ παρὰ τὴν ἔραν βαῖνον. Ἐρέτης . ὁ κωπηλάτης καὶ ἐρετικός. Ἐρετμός . ἡ κωπηλασία. Ἐρετριεύς . κύριον. καὶ Ἐρέτρια, πόλις. Ἐρεγμός . ὁ διασχιζόμενος κύαμος. ἐκ τούτου δὲ καὶ τὸ ἐρείκω, τὸ σχίζω. Ἐρεχθεύς . ὁ Ἐριχθόνιος λεγόμενος. ἀπὸ τοῦ ἐσπάρθαι εἰς τὴν ἔραν· ἢ ἀπὸ τῆς ὀρέξεως τοῦ Ἡφαίστου. Ἐρημαῖος . ὁ ἔρημος λόφος. Ἐρημοσκόποι . οἱ ῥαθυμοφύλακες. ἔρημον γὰρ καὶ τὸ ἀκίνητον καὶ νωθρόν. Ἐριβρεμέτας . μεγαλοκτύπους. ἀπὸ τοῦ ἔρι ἐπιτατικοῦ μορίου, καὶ τοῦ βρέμω, τὸ ἠχῶ. Ἐριαύχενας . μεγαλοτραχήλους. Ἐρίγδουπος . ὁ μεγάλους κτύπους ποιῶν διὰ τῶν βροντῶν. [τὸ γ παρέλκον ἐστίν.] ### epsilon 859 Ἐρίηρες . εὐάρμοστοι ἢ ἐπιθυμητοί. Ἐρίθακος . ὄρνεον μονῆρες καὶ μονότροπον. Ἐριθηλές . ὁ μεγάλως θάλλων. Ἔριθος . ὁ ἐργάτης. σημαίνει καὶ τὴν γυναῖκα τὴν ἐργαζομένην τὰ ἔρια. καὶ ἐπὶ μὲν τοῦ ἐργάτου ἀπὸ τοῦ ἔρα, ὅ ἐστιν ἡ γῆ, κατὰ μετάθεσιν τοῦ α εἰς ι · ἐπὶ δὲ τῆς γυναικὸς ἀπὸ τοῦ ἔριον γέγονεν ἔριθος. Ἐρινεός . ἡ ἀγρία συκῆ, καὶ ὁ ἐκ ταύτης καρπὸς, ὃν ἀπαρτῶσι ταῖς ἡμέραις συκαῖς. Ἐριούνιος . εἰρηνικὸς, ὠφέλιμος. Ἐρικνώδης . διεῤῥηγμένος. Ἐρισμάραγος . βαρύηχος. Ἐρίσχηλος . λοίδορος. ἀπὸ τοῦ ἐρίζειν διὰ τῶν χειλέων. ἐρίλεσχος τὶς ὢν, ὁ ἐξ ἔριδος λεσχαίνων. Ἐρίτιμος . ὁ μεγαλότιμος, καὶ μεγάλως ἔντιμος. καὶ ἐριτιμώτατος. Ἐριχθόνιος . ὁ Ἑρμῆς. μετασυντέθειται ἡ λέ‐ ### epsilon 860 ξις. ὥσπερ γὰρ λέγομεν φθινόπωρον καὶ μετόπωρον καὶ πάλιν φθινομετόπωρον, οὕτω ἐριούνιος Ἑρμῆς καὶ χθόνιος καὶ ἐριχθόνιος Ἑρμῆς. Ἑρικούδιον . τὸν φύλακα τοῦ οἴκου Ἀθηναῖοι καλοῦσιν. ἕρκιον γὰρ τὸν οἶκον ἐκάλουν. Ἑρκίτης . ὁ φύλαξ. Ἑρμᾶν . ὕφαλος πέτρα. οὕτως Ἀντιφῶν καὶ Ἀνακρέων [καὶ Ἀριστοφάνης.] Ἑρμαφρόδιτον . τὸν αἰσχρῶς ποιοῦντα καὶ πάσχοντα. Ἑρμαῖος . ὁ τετράγωνος λίθος. Ἑρμῆς . οὗτος ἦν Αἰγύπτιος σοφὸς, ἤκμαζε δὲ πρὸ τοῦ Φαραώ. Ἑρμῆς ὁ τρισμέγιστος. Ἑρμιονεῖς . ὄνομα ἔθνους. Ἑρμείας . κύριον. Ἑρμοκοπίδαι . οὗτοι ἠκρωτηρίασαν τοὺς Ἑρμᾶς, ὅτε ἔμελλον πλεῖν ἐν Σικελίᾳ. Ἑρμῖνες . οἱ τῆς κλίνης πόδες. Ἕρμων . ποταμός. ### epsilon 861 Ἑρμονιείμ . τὸ ὄρος τοῦ Ἀερμών. Ἔρον . τὸν ἔρωτα. ἔρον σμίκρυνε· τὸν γέλων μέγα γράφε. Ἔρουλοι . ὄνομα ἔθνους. Ἑρπηστικός . ὁ ἕρπων. καὶ ἑρπησμὸς καὶ ἑρπηστής. Ἔρπυλος . εἶδος φυτοῦ εὐώδους, σαμψύχῳ ὅμοιον, [ὃ μάλιστα ἐν τοῖς ὕδασι θάλλει. παρὰ τὸ ἕρπειν ἐν τῷ αὔξεσθαι.] Ἑρσαῖος . δροσώδης. Ἐρύγμηλος . μεγαλόφωνος. ταῦρον ἐρύγμηλον. ἐρύγμηλος [ὡς βέβηλος. τὰ γὰρ διὰ τοῦ ηλος ὑπὲρ δύο συλλαβὰς προσηγορικὰ ἢ κύρια προπαροξύνονται. οἷον· κάμηλος, φάσηλος. τὰ μέντοι ἐπιθετὰ ὀξύνονται, ὅτε ἔχει παρασχήματα θηλυκά. οἷον· σιγηλὸς, ὑψηλὸς, μιμηλός. τὰ δὲ μὴ οὕτως ἔχοντα προπαροξύνονται. οἷον· κάπηλος, βέβηλος. οὕτως οὖν ἐρύγμηλος.] Ἐρυθραῖοι . οἱ ἀπὸ πόλεως τῆς ἐν Ἰωνίᾳ Ἐρυθρᾶς καλουμένης. Ἐρύπειος . τόπος οὕτω καλούμενος. Ἐρανιστής . κυρίως ὁ τοῦ ἐράνου μετέχων, καὶ ### epsilon 862 τὴν εἰσφορὰν, ἣν ἑκάστου μηνὸς ἔδει καταβάλλειν, εἰσφέρων. [Ἀριστοφάνης·] ὁλκὰς πρώην ἐρανιστὰς ἐσθίων ἕψημα ἔτνος. Ἔρως . ὁ στέφανος παρὰ Νικαεῦσιν, ὁ ἐκ [τῆς] γῆς ἠρανισμένος. Ἐρωτομανής . ὁ μανικῶς καὶ ἐπιθυμητικῶς ἔχων τοῦ πορνεύειν. Ἐρώεις . ὁ ὑποχωρῶν. ἢ καὶ ὁ ἐπιθυμητικός. Ἐρωδιός . ὄρνεον ὅμοιον πελαργῷ. Δαβίδ· τοῦ ἐρωδιοῦ ἡ κατοικία ἡγεῖται αὐτῶν. αὐτῶν μέντοι τῶν στρουθίων ἡγεῖσθαι φασὶν τὴν οἰκίαν ἤτοι τὴν καλιὰν τοῦ ἐρωδιοῦ. διὰ τί τοῦτο; τὰ ὑψηλότατα τῶν δένδρων καταλαμβάνοντες οἱ ἐρωδιοὶ νεοττεύουσιν, ὡς ἐπίπαν ἐν ἐλάταις ταῖς πασῶν ὑψηλοτάταις τῶν δένδρων. καὶ Ἀκύλας. φησίν· ἐρωδιῷ ἐλάται οἶκος αὐτῷ· τῷ δὲ ἰκτίνῳ βόρατον οἴκησις. οὐδὲ τοῦτο μάτην προσέθηκεν ὁ Δαβὶδ, ἀλλ’ ἵνα δηλώσῃ, πόσην καὶ τοῖς ἔξω ζώοις ὁ δημιουργὸς ἐνέθηκε σύνεσιν. ὥστε εἰδέναι τοῖς συνετωτέροις [τὴν] ἡγεμονίαν πτήσεώς τε καὶ κατοικίας χρήσασθαι· ἐπειδὴ συνετὸς εἶναι ὁ ἐρωδιὸς λέγεται, ὥστε καὶ σφόδρα ζηλοῦν τὰ ἤθη τὰ ἀνθρώπεια καὶ λίαν ### epsilon 863 πρὸς τὸν κεκτημένον ἡδέως ἔχειν, ὅπέρ ἐστι συνέσεως ἴδιον. ὅπως δέ ἐστι συνετὸν, καὶ Ἱερεμίας ἐδήλωσε. φασὶ γάρ· ἡ ἀσίδα ἐν τῷ οὐρανῷ ἔγνω τὸν καιρὸν αὐτῆς· τὸν ἐρωδιὸν λέγων. Γρηγόριος δὲ ὁ Νυσσῆς λέγει ἀπεχθῶς περὶ τὰς μίξεις τῶν ἐρωδιῶν, καί τινι φύσεως [ἀνάγκῃ] πρὸς ἄλληλα συνδυάζεσθαι, ὀκλάζοντά τε καὶ δυσανασχετοῦντα καὶ τὴν ἀηδίαν ἐπισημαίνοντα. ὅθεν μοι δοκεῖ τὴν καθαρότητα ἐναινίγματον διὰ τοῦ ὀνόματος τούτου σημαίνειν ὁ λόγος. Ἀναστάσιος δὲ ὁ μητροπολίτης Νικαίας φησὶν, ἐπειδὴ ἁπλῶς εἶπεν· ἐκεῖ στρουθία ἐννοσσεύουσι, τῷ ὕψει τῶν κέδρων ἐπήγαγε καὶ αὐτὸ τὸ γένος. λέγει δὲ, ὅτι ἡγεῖται τῶν τοιούτων στρουθίων ὁ ἐρωδιός. αἰνίττεται δὲ ὀρνίθων φιλέρημον γένος, εἴτε ὁμωνύμως τοῦ συνοικοῦντος ἀνθρώποις ἐρωδιοῦ κᾀκεῖνα καλεῖ· εἴτε καὶ [ἴδιον ἄλλο] γένος ἀγριωτέρων πετεινῶν αἰνίττεται, καθόλου ἐκεῖνο σημαίνει, ὅτι τὰ ὕψη τῶν δένδρων πετεινοῖς τισὶν ἔκκειται πρὸς νεοττείαν τὲ καὶ οἴκησιν. Ἐρυσιπέλας . πάθος πλανώμενον καὶ σῆπον καὶ τὰ πλησίον ἐπινεμόμενον. Ἔρως . ἡ ἐπιθυμία. παρὰ τὸ ὁρῶ τὸ βλέπω. ὁ διὰ τῆς αἰσθητῆς ὁράσεως γινόμενος πόθος. ἢ παρὰ τὸ ἐρῶ τὸ ἐπιθυμῶ. Ἑρμείας . κύριον. παρὰ τὸ ἐρῶ, τὸ λέγω, ἢ παρὰ τὸ ἑρμηνεύω. Ἑρμείας γὰρ καὶ Ἑρμῆς λέγεται ὁ τοῦ λόγου ἡγούμενος. ### epsilon 864 (1t) (Θηλυκόν.) Ἔρα . ἡ γῆ, ὅτι ἐνεῤῥίζωται. καὶ οὕτως καλοῦσιν ἐρίσαι τὸ παρὰ ἴσης γῆς φιλονεικῆσαι. Ὅμηρος· ὥτ’ ὀλίγῳ ἐνὶ χώρῳ ἐρίζητον περὶ ἴσης— ἔνθεν καὶ τὸ ἔραζε τὸ σημαῖνον τὴν γῆν. αἶρα δὲ ἡ τοῦ σίτου, δίφθογγον. Ἐργάνη . ἡ Ἀθηνᾶ, παρόσον ἔφορός ἐστι τῆς τῶν γυναικῶν ἐργασίας. σημαίνει δὲ καὶ τὴν ἐργασίαν. Ἐργάτιδες . αἱ ἐργαζομέναι γυναῖκες τὰ τῶν ἀνδρῶν ἔργα. Ἐργίσκη . πόλις ἐν Θράκῃ, ἀπὸ Ἐργίσκου τοῦ Ποσειδῶνος. Ἐρετρία . ὄνομα πόλεως. Ἐρεσχελία . ἡ φλυαρία, φιλονεικία. ἐξ οὗ καὶ ἐρεσχελεῖται, ὅ ἐστι διαπαίζεται καὶ χλευάζεται. Ἐρεβενὴ νύξ . [ἡ] σκοτεινή. Ἐρεμνή . σκοτεινή. παρὰ τὸ ἔρεβος. ἐρεβένη καὶ ἐρέμνη κατὰ συγκοπήν. καὶ ἐρεμνός. Ἐρείκη . εἶδος φυτοῦ σχιστοῦ. ἢ εὐσχιδὲς ξύλον. ἀπὸ τοῦ ἐρείκω, τὸ σχίζω. [Ἡσίοδος ἐν Ἀσπίδι· διήρεικον χθόνα δῖαν. καὶ ἔρειξις ἡ διεσχισμένη γῆ.] Ἐρείπιος . ἡ χέρσος γῆ. Ἐρειπίωσις . ἡ πτῶσις. ### epsilon 865 Ἐραία . ὁ κλάδος. σημαίνει δὲ καὶ τῆς ἐλαίας τὸ σκυβαλῶδες ἢ καὶ μαλλίον. Ἐρήμη δίκη . ὅταν μὴ παρόντων τῶν μερῶν ὁ δικαστὴς τὴν ψῆφον ἐξενέγκῃ. Ἐρήμη νίκη . ἡ μονομερῶς ζητηθεῖσα, καὶ μὴ δεξαμένη ἐκ τινῶν ἐμποδίων τὸ πέρας. Ἐρημία . ἀπορία, σπάνις. Ἔρημος . κυρίως ἡ μονωθεῖσα τῶν ἐνοικούντων τῇ γῇ. ἀπὸ τοῦ ἤρεμος κατὰ ἐναλλαγὴν τῶν στοιχείων. ἢ ἀπὸ τοῦ ἔραν μόνον ἔχειν, ὅ ἐστι τὴν γῆν. Ἐρίθεια . ὁ ζῆλος, ἢ καταλαλιὰ, ἢ κακολογία, ἢ διὰ τῶν λόγων φιλονεικία. λέγεται καὶ ἡ δουλεία, καὶ ἡ μισθαρνία. ἢ ἐρίθειά ἐστιν ἐξ ὧν ποιεῖ τὶς ἐπιδεικτικῶς ἢ κενοδόξως. προσκαλεῖσθαι καὶ ἐρεθίζειν ἄλλους πρὸς τὰ ὅμοια. Ἔρις . ὅταν τις ὑπὲρ τοῦ μὴ ἐλάττων φανῆναί τινος σπουδάζῃ τι ποιεῖν. ἔρις παρὰ τῷ Ἀποστόλῳ ἡ διὰ λόγων ἐπίψογος φιλονεικία. ἐκ τοῦ ἔρω τὸ λέγω. Ἐρίπναι . οἱ σηραγγώδεις τόποι, καὶ παρατεταμένοι καὶ ἀπεῤῥωγυῖαι πέτραι, δι’ ὧν με‐ ### epsilon 866 γάλαι πνοαὶ εἰσδύνουσιν. ἐριπνοαὶ, ἐρίπναι, ἀντὶ τοῦ μεγάλαι καὶ ὑψηλαί. Ἐριννύς . δαίμων ὑποχθόνιος ἢ τιμωρητική. Ἐριώλη . πνοὴ σφοδρὰ, ἢ ἀνέμου συστροφὴ, ἢ πυρὸς, καὶ ἡ τῆς ἀναθυμιάσεως συστροφὴ, πρὶν ἐκπυρωθῆναι τὸν ἀέρα. Ἐριβώλαξ . ἡ εὔγειος γῆ καὶ λιπαρά. Ἔρση καὶ ἔρσος . ἡ δρόσος. θηλείας ἔρσης ἰκμάδα γευόμενος. οἱ γὰρ τέττιγες δρόσον σιτίζονται. παρὰ τὸ ἄρδω ἄρση καὶ ἔρση. ποτίζεται γὰρ ὑπ’ αὐτῆς πάντα τὰ φυτὰ καὶ κατάρδεται. Ἔρσις . τὸ πλεξείδιον. παρὰ τὸ εἴρω τὸ συμπλέκω. Ἐρσεφορία . δροσοφορία. Ἐρσηλία . κύριον. Ἐρυγή . πνεύματος ἀναπομπὴ ἐκ τοῦ στομάχου. ἔνθεν καὶ τὸ ἐξερεύξατο. ἢ πνεῦμα κρύφιον κατὰ τὴν ζέσιν τῆς τροφῆς ἀποῤῥηγνυμένων τῶν πομφολύγων ἐπὶ τὸ ἄνω διαπνεόμενον. ἐρυγὴ καὶ ἡ κραυγή. Ἐρύθεια . πόλεως ὄνομα. ### epsilon 867 Ἐρυθρὰ θάλασσα . ἀπὸ τοῦ Ἐρυθροῦ βασιλέως πεσόντος ἐκεῖ καὶ πνιγέντος, οὗ ἐν τῷ τάφῳ ἐπιγέγραπται· ἐνθάδε τάφος ἁλὸς παμμεδέοντος Ἐρυθροῦ. ἢ παρὰ τὸ τὰ παρακείμενα ὄρη εἶναι ἐρυθρά. Ἐρυσίβη . ἡ κονιορτώδης φθορὰ τοῦ σίτου, ἢ τὸ ἐκ τοῦ ἀέρος καὶ τῆς πάχνης γινόμενον φθαρτικόν. ἀπὸ τοῦ ἐρύω, τὸ κωλύω, καὶ τοῦ βῶ, τὸ τρέφω. Ἐρχία . δῆμος τῆς Ἀττικῆς. Ἐρωή . ὑποχώρησις ἢ ὁρμή. Ἐρώτησις . ἔνδοξος πρότασις διαλεκτική. [ἐρώτησις διαλεκτική.] ἀποκρίσεως αἴτησις, ἢ τῆς προτάσεως, ἢ θατέρου μορίου τῆς ἀντιφάσεως. Ἐρίῳ στέψαντες . ἀντὶ τοῦ στέμμα παραθέντες. Ἑρκτή . παρὰ τὸ ἕρκος. Ἔριδι . μάχῃ. οὕτως ὁ Ἀπόστολος· μὴ ἔριδι καὶ ζήλῳ. [τὸ ζήλοις] περὶ βασκανίας λέγει. [παρὰ τὸ ἐρῶ τὸ λέγω. ἢ παρὰ τὸ ἐρίζω τὸ φιλονεικῶ.] ### epsilon 868 (1t) (Οὐδέτερον.) Ἐράνιον . ἐκ συνεισφορᾶς δῶρον. Ἔργον . ἡ παρασκευὴ τοῦ πολέμου. [ἔνθα κεν οὐκέτι ἔργον ἀνὴρ ὀνόσαιτο— τὰ γεώργια. πολλὰ δ’ ὑπ’ αὐτοῦ ἔργα κατήριπε κάλ’ αἰζηῶν.] καὶ τὸ κυρίως ἔργον. ἀλλ’ ἐς οἶκον ἰοῦσα τὰ σαυτῆς ἔργα κόμισον. Ἔργον εἰπεῖν . χαλεπὸν εἰπεῖν. Ἐργωδέστερον . δυσκολώτερον, ἢ δυσκαταληπτότερον. Ἐργῶδες . μετὰ πόνου γινόμενον, δυσχερές. Ἔρεβος . τὸ σκότος. Ἐρέθισμα . διέγερσις καὶ ἡ ὕβρις. μετὰ δὲ οὐ φέρων ἔτι τὸ ἐρέθισμα, ἀντήλασε τὸν ἵππον. Ἐρέσσιον . πόλις Βοιωτίας. Ἐρέψιμον . εἶδος πόας. σημαίνει δὲ καὶ τὸ ἄκαρπον φυτόν. Ἐρεοῦν κλῶσμα . τὸ μαλλίον. ἐρεοῦν καὶ λινοῦν περισπᾶται. τὰ πληθυντικὰ τούτων συστέλλουσι, λινὰ καὶ ἐρέα. οἱ δὲ Ἀττικοὶ τὰ ### epsilon 869 οὐδέτερα πληθυντικὰ ὁμοίως τοῖς ἑνικοῖς περισπῶσι. τὰ ἀργυρᾶ· τὰ πορφυρᾶ· τὰ χαλκᾶ· τὰ χρυσᾶ. Ἐρειπίοις . ἐν τοῖς πτώμασι τῶν νεκρῶν. ἐν δ’ ἐρειπίοις νεκρῶν ἐῤῥιφθείς. Ἐρεικτά . σχιστὰ, ἄλευρα ἢ κεκομμένα ὄσπρια. ἢ τὰ σχιζόμενα ξύλα. Ἀριστοφάνης· ἧψε κατ’ ἐρεικτῶν χύτρας. Ἔρεισμα . στήριγμα. ἔρισμα δὲ ἡ ἔρις, ι. Ἐρείπιον . τὸ ἡμίπτωτον οἴκημα. καὶ ἐρείπιος γῆ, ἡ χέρσος. Ἔρημον . τὸ ἀκίνητον καὶ νωθρόν. Ἐρήματα . τὰ θρέμματα. καὶ ἔρημα ποιητικῶς. Ἔριον . τὸ μαλλίον. καὶ εἶρος ὁ πόκος. [οἷον· ἰοδνεφὲς εἶρος ἔχουσα. παρὰ τὸ ἔῤῥω, τὸ φθείρω, περὶ ὃ ταλαιπωροῦσιν αἱ ἐργαζόμεναι.] ἢ ὅτι ἔαρι κείρεται τὰ πρόβατα. ### epsilon 870 Ἐριβρύχων . πολυήχων. ἐριβρύχων ὑδάτων. Ἕρκος . περίφραγμα, τείχισμα. ἕρκος περιθέντες. Ἕρμα . λίθος μέγιστος. ἕρμα τὲ εἰς τὴν πρύμναν ἐνθέντες τοῦ ἐξᾶραι εἰς ὕψος τὴν πρώραν πιεζομένης κατὰ πρύμναν τῆς νηός. Ἑρμάδιον . τὸ τοῦ Ἑρμοῦ. Ἑρμωνιείμ . ὄρος μικρὸν ἐγγὺς τοῦ Ἰορδάνου, ἐν ᾧ Ἠλίας ἀνελήφθη. ἑρμηνεύεται καὶ ὁδὸς λύχνου, ὡς τοῦ ἁγίου βαπτίσματος ὁδὸν ἀνοίγοντος φωτισμοῦ. Ἕρμαιον . εὕρημα ἐπικερδές. Ἔρνος . ὁ κλάδος, τὸ ἐκ τῆς ἔρας νεόμενον καὶ αὐξούμενον. Ἐρσήεντα . δροσώδη, νεαρά. [καὶ ὁ ἐρσήεις ἐπὶ ἀρσενικοῦ.] Ἐρυθρόν . μέλαν, κόκκινον, πυῤῥόν. παρὰ τὸ ἐρύω, ἐρύσω, ἐρυτρὸν καὶ ἐρυθρόν. [ἐρυθρὸν δὲ λέγεται τὸ ἐρύον καὶ κωλύον. ἢ παρὰ τὸ ἐρεύθω τὸ βάπτω, ἐρευθὸν καὶ ἐρυθρόν.] ### epsilon 871 Ἐρύθημα . βάμμα κόκκινον ἢ πυῤῥὸν ἢ μέλαν, ἢ ἡ ῥίζα ἡ λεγομένη ἐρυθροδάνη. λέγεται καὶ ἐρυθρόδανον. Ἔρυμα . φύλαγμα, ἀσφάλεια. Ἐρυμνόν . ἰσχυρὸν, στερεόν. Ἐρυμβόνα τὰ τιμιώτατα εἰς ἀσωτίαν ἀφειδεστάτην. ἀπὸ τοῦ ῥυμβονῶ ῥήματος. Ἐῤῥωμενέστερον . ὑγιεινότερον, γενναιότερον. (Ῥῆμα.) Ἐρανίζειν . [παρὰ] τὸ συλλέγειν ἔρανον παρὰ τῶν φυλῶν. οὐχὶ ἐρανίζεσθαι. Αἰσχίνης· ἐρανίζειν στεφάνους κηρύγματα ψευδῆ φιλοτιμίαν κτᾶται. Ἐρᾷ . ἐπιθυμεῖ. Ἐράσθην . οὐκ ἀπὸ τοῦ ἐρῶ· ἦν γὰρ ἠράσθην, ὡς μακρᾶς οὔσης τῆς παραληγούσης· ἀλλ’ ἀπὸ τοῦ ἐρῶ γίνεται ἐράζω, τετάρτης συζυγίας τῶν βαρυτόνων. Ἔρδει . πράττει. Ἐρεσχελεῖται . διαπαίζεται, χλευάζεται. ἐριστικῶς ἐρωτᾶται. Ἐρεπτόμενοι . κυρίως τὸ ἐπὶ ἀλόγων ἐσθίειν. [οἷον· —κρῖ λευκὸν ἐρεπτόμενοι καὶ ὀλύρας. ### epsilon 872 παρὰ τὸ ἀπὸ τῆς ἔρας, ὅ ἐστι τῆς γῆς, ἔχειν τὴν τροφήν.] Ἐρέσσειν . κωπηλατεῖν. [ἔστιν ἐλῶ, τὸ ἐλαύνω. γίνεται ἐλέσσω καὶ ἐρέσσω, καὶ τὸ ἀπαρέμφατον ἐρέσσειν.] Ἐρεύω . οἱ μὲν ἀπὸ τοῦ ἐρέσσω, ἐρεύω, ὃ σημαίνει τὸ ἐλαύνω. [ἐρευνωμένης ἁλὸς ἔξω.] Ἐρέφω καὶ ἔρεψα . ἀντὶ τοῦ ἐκόσμησα καὶ ἐστεφάνωσα. τὸ θέμα ἐρέφω. [οἱ μὲν, ὅτι πρωτότυπον· οἱ δὲ ἀπὸ τῆς ἔρας, ὅ ἐστι τῆς γῆς.] Ἐρέπω . σκέπω. Ἔρεσθαι . ἐρωτᾷν. Ἐρεθίζει . παρορμᾷ, παροξύνει, παραθήγει, ἀνάπτει. τῇ ῥιπίδι τὸ πῦρ ἐρεθίζει. Ἐῤῥέτω . φευγέτω, οἰμωζέτω. Ἐρεβοδιφῶντες καὶ ἐρεβοδιφῶσι . τὰ ὑπὸ τὸ σκότος ψηλαφῶσι καὶ τὰ ὑπὸ τὸν Τάρταρον. Ἐρεείνω . ἐρωτῶ. Ἐρέμβοντο . ἀπεπλανῶντο. Ἐρέσσουσι . κινοῦσι. τοίας ἐρέσσουσιν ἀπειλάς. Ἐρετμῶσαι . κωπηλατῆσαι. ### epsilon 873 Ἐρέψεις . καλύψεις. σκεπάσεις. * κοσμήσεις. * Ἐῤῥέθη . ἐλέχθη. ἀπὸ τοῦ ῥῶ, ῥήσω, ἔρηκα, ἔρημαι, ἐῤῥέθη. Ἐρείδειν . ἀκκουμβίζειν καὶ τὸ συνουσιάζειν. Ἐρείομαι . ἐρωτήσω. Ἐρεῖτε . λέγετε. Ἐρείπω . τὸ καταβάλλω. Ἔῤῥει . ἀντὶ τοῦ ἔῤῥεε, καὶ ἀφθόνως ἐχορηγεῖτο. ἔῤῥει γάρ οἱ κατὰ πρύμναν τὰ ἐκ τῆς τύχης. Ἐρήρειστο . ἥδραστο, ἥρμοστο, ἐπέπηκτο. [φυλάσσει τὴν ει δίφθογγον πρὸς ἀντιδιαστολὴν τοῦ ἐρήρισται, ὅπερ σημαίνει τὸ φιλονεικῶ. ἔστι δ’ ὅτε οἱ Δωριεῖς φυλάττουσι φύσει μακρὰ, οἷον ὀρῶ, ὀρήσω, ὤρηκα, καὶ ἀττικῶς ὀρώρηκα. καὶ φυλάττεται παρὰ Δωριεῦσιν ἡ φύσει μακρά. ἡνίκα δὲ ἔχει τὴν ει δίφθογγον ἢ τὴν ευ ἐν τῷ Ἀττικῷ παρακειμένῳ, τότε καὶ τὸ ε ἀποβάλλει.] Ἐρηρεισμένος . ὁ ἡδρασμένος. ἐρηρισμένος δὲ ὁ πεφιλονεικημένος, ι . Ἐρηρωτηκώς . ἤδη ἐρωτήσας. Ἐῤῥήσετε . ἀντὶ τοῦ μετὰ φθορᾶς βαδίζετε. [ἐπὶ κατάρας· οὐκ ἐς κόρακας ἐῤῥήσετε.] Ἐρηρέδαται . ἀπὸ τοῦ ἐρείδω, ἤρεικα, ἤρεισμαι, ### epsilon 874 ἤρεισται, καὶ ἰακῶς ἐρηρέδαται, τῆς τρίτης συλλαβῆς συσταλείσης. Ἐρήριπτο . ἐπεπτώκει. Ἐρήτυθεν . ἀντὶ τοῦ κατέσχεν. Ἐρητύω . τὸ κωλύω. Ἐριδαίνεται . φιλονεικεῖ. Ἐῤῥίφθων . ἀποῤῥιφθήτωσαν. Ἐριθευόμενος . διὰ λόγων φιλονεικῶν. καὶ ὅσα νοῶ ἐριθευόμενος. Ἐριποῦσα . πεσοῦσα. [ἐριπῶ γὰρ τὸ καταπίπτω, περισπωμένως.] Ἐῤῥιπτασμένον . γεγυμνασμένον. εὑρημένον. [πολλαῖσί τ’ ἀγρυπνίαις ἐῤῥιπτασμένον.] Ἐῤῥικνωμένον . ἔχον ῥυτίδας, ἢ πεπαλαιωμένον καὶ διεῤῥηγμένον. Ἐρισχελεῖν . τὸ λοιδορεῖν καὶ εἰς ἔριν προσκαλεῖσθαι. καὶ ἐρίσχηλος ὁ λοίδορος. Ἐρομένῳ . ἐρωτῶντι. ἐρωμένῳ δὲ τὸ ἐπιθυμοῦντι, μέγα. [ἀπὸ τοῦ ἐράω, ἐρῶ, τὸ ἐπιθυμῶ.] Ἔρομαι . ἐρωτῶ. Ἐρόγευον . δι’ ἑνὸς ρ ὡς σεσημειωμένον. Ἐῤῥόντων . φθειρέσθωσαν. Ἔρσαι . δροσίσαι. [γίνεται παρὰ τὸ εἴρω. ὁ μέλλων ἔρσω, αἰολικῶς ἔρσαι. ἀπὸ τοῦ εἴρειν καὶ ### epsilon 875 κατέχειν τὴν ἀναπνοὴν, ὅθεν καὶ εἱρκτὴ παρὰ τὸ ἕρκος.] Ἑρπύζω . βαδίζω. καὶ ἑρπυσμός. Ἐρυγγάνειν . ἐρεύγεσθαι. καὶ εἰ περίβλεπτον καὶ δόκιμον ἠρύγγανε γένος, δοῦλος ἐπιπράσκετο. Ἐρυθαίνει . πυῤῥὸν ποιεῖ ἢ κόκκινον ἢ μέλαν. [ὅθεν καὶ ἐρύθημα ἡ ῥίζα ἡ λεγομένη ἐρυθρόδανον ἢ ἐρυθροδάνη. καὶ ἐρυθαίνεται.] [ Ἐῤῥύθμισεν . ἐκανόνισε. διετύπωσεν.] [ Ἐρυθροδανωμένον . κόκκινον, πυρὸν ἢ μέλαν.] τοιοῦτον γὰρ ἡ ῥίζα τῆς ἐρυθροδάνης. Ἐρυκέμεναι καὶ ἐρυκέμεν . ἀντὶ τοῦ κατέχειν ἢ κωλύειν. Ἐρύω . τὸ ἑλκύω. Ἐρυσάμενος . ἑλκύσας. Ἐρύσαντας . ἑλκύσαντας. ἐκδείραντας. ἐρύσαντας τὸ δέρμα σὺν τῷ χάσματι φυλάττειν. Ἐρχθέντα . ἐν ὕδασιν ἀποπνιγέντα. Ἔῤῥω . τὸ φθείρω, ὡς τό· ἔῤῥε, κακὴ γλήνη— παρὰ τὸ ῥῶ, φθείρω, ἐν συνθέσει τοῦ ἔρι κατὰ συγκοπὴν ἔῤῥω. ### epsilon 876 Ἔῤῥων . μετὰ φθορᾶς παραγενόμενος, ἢ πορευόμενος. Ἐῤῥῶσθαι φράσας . οἰμώζειν εἰπών· κατεγνωκώς. Ἐρωήσας . ἀντὶ τοῦ μειώσας, κατεάξας· ἢ ὁρμήσας ἢ ὑποχωρήσας. Ἐῤῥώγασιν . ἐσχίσθησαν. Ἔῤῥωσο . ὑγιαίνοις. ἔῤῥωσο ἐν θεῷ. Ἐρωτῶ σε . παρακαλῶ σε, ἱκετεύω σε. ἐλθεῖν πρὸς αὐτὸν ἐπὶ τὸ δεῖπνον ἠρώτα· ἀντὶ τοῦ παρεκάλει. παρὰ τοῦ ἔρωτος γενικὴν γέγονεν ἐρωτῶ. οἱ γὰρ ἐρωτῶντες ὃ εὔχονται μαθεῖν τοῖς ἐρῶσιν ἐοίκασιν. Ἐῤῥήθησαν . ἀντὶ τοῦ παρηγγέλθησαν. ὁ Ἀπόστολος· τῷ δὲ Ἀβραὰμ ἐῤῥήθησαν αἱ ἐπαγγελίαι. Ἐργαζομένῳ . κατορθοῦντι. οὕτως ὁ Ἀπόστολος· τῷ δὲ ἐργαζομένῳ ὁ μισθὸς οὐ λογίζεται κατὰ χάριν, ἀλλὰ κατὰ ὀφείλημα. (Ἐπίῤῥημα.) Ἔραζε . χαμαὶ, εἰς τὴν γῆν. Ἐρεβόθεν . ἐκ τοῦ σκότους. ### epsilon 877 Ἐῤῥωμένως . ὑγιῶς. Ἐρωτικῶς . ἐπιθυμητικῶς. Ἐρωμανῶς καὶ ἐρωτομανῶς . ὁ ἐν τῷ ἔρωτι μαινόμενος. Τὸ Ε μετὰ τοῦ Σ. (Ἀρσενικόν.) Ἐσσαῖοι . οὗτοι ὑπέρτεροι σφόδρα καὶ λίαν ὑπερκείμενοι τῶν Φαρισαίων κατὰ τὴν πολιτείαν. στιβαρὸν γὰρ γένος ἑρμηνεύονται, διὰ τῆς τοῦ ὀνόματος ἐκδόσεως. ὑπαγορεύουσι δὲ τὰς βίβλους ὁμοίως τοῖς Νασσαραίοις· τὴν οἰκείαν δὲ πίστιν ἀρνοῦνται στόματι. καὶ τοῦτο ποιοῦντες φασὶ μὴ ἔχειν ἁμαρτίαν. μισοῦσι δὲ τὴν ἐγκράτειαν καὶ κατὰ ἀνατολὰς οὐκ εὔχονται. τινὲς Ὀσσαῖοι γράφουσιν. † Ἐσσηρός . ὁ μάντις.† Ἐσσεβών . ὁ ἀῤῥαβὼν, ἑβραϊστί. καὶ ἀντὶ τοῦ ἔσωθεν. Ἐσσήν . ὁ βασιλεὺς τῶν μελισσῶν. ἡ γενικὴ τοῦ ἐσσῆνος. ### epsilon 878 Ἐς κόρακας . εἰς σκότος. εἰς ὄλεθρον. Ἐσμός . κυρίως τὸ πλῆθος, καὶ ὁ ὄχλος τῶν μελισσῶν. παρὰ τὸ ἅμα πετομένας ἴεσθαι. Ἑσπέριοι . οἱ ἐπὶ τὴν δύσιν οἰκοῦντες. Ἕσπερος . [ἀστὴρ,] ὃς [κάλλιστος] ἐν οὐρανῷ ἵσταται. εἴτε καὶ ὁ καιρὸς, εἴτε καὶ ὁ ἀστήρ. ἀπὸ τοῦ ἔσω ποιεῖν τὰ ζῶα περᾷν ἀναπαυσόμενα. ἢ ὁ πέρας τῆς ἑῴας φέρων. Ἑστιαιεύς . κύριον. καὶ Ἑστιαῖος. Ἑστιάτωρ . ὁ δειπνοκλήτωρ. Ἐσχαρίτης . ἄρτος ὁ ἀπὸ κλιβάνου. Ἔσχατος . ὁ τελευταῖος. ἀπὸ τοῦ ἔχω. [ἔχατος καὶ ἔσχατος.] περὶ τὰ τέλη γινόμενοι, [ἐνεχόμεθα ἢ βαδίζειν ἢ ἀριθμεῖν, ἢ ὅ, τι ποιεῖν οὐκ ἔτι προβῆναι δύναται. ἀλλὰ ὕστερος κεῖται τοῦ πρώτου.] (Θηλυκόν.) Ἐς ἀώ . εἰς μίαν ἡμέραν. Ἐσαώρας . εἰς καιρούς. Ἔσσα . ὄνομα πόλεως. ### epsilon 879 Ἐσθήσεσιν . ἱματίοις. ἐσθήσεσιν ἀστραπτούσαις. Ἐσθής . τὸ ἱμάτιον. παρὰ τὸ ἕω, τὸ ἐνδύομαι, ἑστής. [ὥσπερ παρὰ τὸ ἀργὸς ἀργὴς, ἀφ’ οὗ τό· —ἀργῆτα κεραυνόν. καὶ γυμνὸς γυμνής· οὕτως καὶ ἐστὸς ἐστὴς καὶ ἐσθής.] Ἑσία . ἡ πρεσβεία. αἰσία δὲ ἡ δικαία καὶ ἡ πρέπουσα, δίφθογγον. Ἐσκουπονδία . στρατιωτικὰ ἐφόδια κατὰ Ῥωμαίους. Ἑσπέρα . ἡλίου στέρησις ἢ πέρας τῆς ἡμέρας· ἕως γὰρ ἡ ἡμέρα. Ἐς ἠῶ . εἰς ἡμέραν. Ἑστιάδες . αἱ ἱέρειαι. Ἑστία . ἡ οἰκία, δίαιτα, οἴκησις, [βωμὸς,] χυτρόπους, ἐσχάρα. Ἑστιατορία . ἡ ἑστίασις. Ἐσχατιά . τὸ ἔσχατον μέρος τῆς ἐρημίας, ἢ ὁ ἔσχατος τόπος τῆς γῆς, ἢ τὰ νομὰς ἔχοντα χωρία. καὶ τὰ πρὸς τοῖς τέρμασι τῶν χωρίων ἐσχατιὰς ἔλεγον, οἷς γειτνιᾷ ὄρος εἴτε θάλασσα. ### epsilon 880 Ἐσχάτη ἀδικία . ἄκρα καὶ τελεία. Ἐσχατόωσαν . ἐσχάτην κειμένην. Ἐσχάρα . Λυκοῦργος καὶ Ἀμμώνιος τὴν ἑστίαν λέγουσι τὴν μὴ ἔχουσαν ὕψος, ἀλλ’ ἐπὶ γῆς ἱδρυμένην ἢ κοίλην. παρὸ καὶ τοὺς ἰατροὺς τὰ ἐν σώματι κοῖλα ἕλκη λέγουσι καλεῖν ἐσχάρας. Ἐσχάραι καὶ αἱ ἐπ’ ἐδάφους ἀνθρακίαι . ὅσσαι γὰρ Τρώων πυρὸς ἐσχάραι. Ἐσχάτη γαστήρ . τὸ κοιλοέντερον λέγει ὁ Ἱπποκράτης. [καὶ ὁ Ψελλός·] τὸν θώρακα δὲ κίθαρον, κρατῆρας τοὺς ὀδόντας. τὸ κῶλον καὶ τὸ ἔντερον ἐσχάτην τῆς γαστέρος. ἔστι δ’ ὅπου τὸν τράχηλον στόμαχον τῆς γαστέρος. (Οὐδέτερον.) Ἐσθημάτων . ἱματίων. Ἔσθος . τὸ ἱμάτιον. Ἐσθλά . ἀγαθά. ἐσθλὸς ἐὼν ἄλλου κρείττονος ἀντέτυχεν. Ἑσπέρια . τὰ δυτικά. Ἔσοπτρον . κάτοπτρον. ἐσόπτρῳ ἐνορῶντες. Ἑστιατορεῖον . δειπνοκλητόριον. ### epsilon 881 Ἐς τάχος γράφει . ἀττικῶς οὕτω λέγει. καὶ ἐς κάλλος γράφει, ἀλλ’ οὐ καλλιγραφεῖ. Ἐσχαρίου πυρός . τοῦ ἐπὶ τῆς ἐσχάρας. Ἤριπεν ἐσχαρίου λάβρον ἐπ’ ἆσθμα πυρός. Ἔσχατα κακά . τὰ μεγάλα παθεῖν. μὴ τὰ ἔσχατα αὐτὸν περιϊδεῖν παθόντα. ἀντὶ τοῦ λίαν, μέγα. Ἐσχάριον . τὸ θυμιατήριον. τοῦ Ψελλοῦ· τὸ δὲ θυμιατήριον ἐσχάριόν μοι κάλει. Ἐσάλευε καὶ ἀπεσάλευε . τοῦτο ἐπὶ νεῶν λέγεται καὶ ἐπὶ ἀνθρώπων. σημαίνει δὲ ἡ λέξις τὰς ἐλπίδας ἐπὶ τούτοις εἶχεν. Ἔσσατο . περιεβάλλετο. ἕσσατο Δαμαρέτου θυγάτηρ. Ἔσαν . ὑπῆρχον. [ἔστι παρατατικὸς τρίτου προσώπου τῶν πληθυντικῶν τῶν εἰς μι . τοίοι ἔσαν κήρυκες καὶ ὀτρυρώ—.] Ἐσέφθη . ἐσεβάσθη, ἐτίμησε, καὶ ἀντὶ τοῦ ἐθαύμασε καὶ ἐξεπλάγη, καὶ ἀντὶ τοῦ ἐμαντεύθη. Ἐσεσήρεσαν . ἀντὶ τοῦ ἐκεχήνεσαν. ἡ μεταφορὰ ἀπὸ τῶν ὀργιζομένων κυνῶν. ἐς ἀλλήλας ### epsilon 882 ἐσεσήρεσαν ἡμιμανές τε καὶ ἄγριον [οἱ Σκύθαι.] Ἐσεσήρει . ὠργίζετο. λίαν γὰρ εἰς αὐτὴν ἡ Θεοδώρα [ἠγριαίνετο καὶ ἐσεσήρει. ἢ ἐσεσήρει] ἀντὶ τοῦ ἐδυσχέραινεν. Ἔσεισεν . ἀντὶ τοῦ ἐλύπησεν. ἔσεισέ μου τὴν καρδίαν. καὶ ἀντὶ τοῦ ἐτάραξεν. ἐσείσθησαν λαοί. Ἐσήλατο . εἰσῆλθεν, εἰσέφρησεν, ἐπεισῆλθεν, εἰσεπήδησεν. Ἐσήμαινε . προσέτασσεν. ὁρῶν τὸ πρόθυμον τῶν Ῥωμαίων, ἐσήμαινε τοῖς ἑαυτῷ ἑπομένοις ἐπικουρεῖν. Ἔσθενε . σθένους καὶ δυνάμεως μετεῖχεν. ἔστενε δὲ, ἀντὶ τοῦ ἐστέναζεν. Ἐσθίειν λέγεται . ἔσθειν δὲ σπανίως καὶ εἴπερ ἄρα οἱ ποιηταί. Ἔσθε . τρῶγε. Ἔσθω . τρώγω. ἀφ’ οὗ παράγωγον ἐσθίω. καὶ ἡ μετοχὴ ὁ ἔσθων. ἔσθων καὶ πίνων. παρὰ τὸ ἔδος ἐστός. [ὡς βάζω, βιβαστὸς, ἐγείρω, ἐγερτός· καὶ ἀπὸ τοῦ βιβαστὸς βιβάσθω καὶ ἐστὸς ἔσθω.] ### epsilon 883 Ἐσθεῖν καὶ ἐστρέχειν . Ἐσσί . καὶ ὑπάρχεις. ἔστιν ἔω, ἔσω. [οἱ δὲ Σικελοὶ τὰ ἐπὶ μελλόντων βραχέα φωνήεντα, διπλάζοντες τὸ ς διπλάσσω λέγουσιν. ὁμοίως τὸ ἔσσω, ἔσσομαι, ἔσσεται. οἱ δὲ Δωριεῖς καὶ ἐν τῷ μέσῳ παθητικῷ περισπῶσι προστιθέντες τὸ ἰῶτα, πλεύσεται, πλευσεῖται, ἔσσεται, ἐσσεῖται.] Ἐσκληκότα . προσλιπαροῦντα. μετῆκται δὲ ἀπὸ τῶν προσξηραινομένων. Ἐσκοπίαζε . περιέβλεπεν. Ἔσκαζεν . ἐνεδοίαζεν, ἀμφέβαλεν. ὁ δὲ ἔσκαζεν, ὅπως ἔχει γνώμης τὰ Ῥωμαίων συντάγματα. Ἔσκαλεν . ἐσκάλευεν, ἠρεύνα, ἀνεζήτει. καὶ ἔσκαλε τὸ πνεῦμά μου. Ἐσκευώρησεν . ἐπεβούλευσεν. ἐξ οὗ καὶ σκευωρία ἡ ἐπιβουλή. Ἐσκιμάλισεν . ἐνύβρισε, κατεδακτύλισε. σκυμαλίσαι γάρ ἐστι κυρίως τὸ μέσον τὸν δάκτυλον εἰς τὸν τρωκτὸν τοῦ ὀρνέου ἐμβαλεῖν. Ἔσκεν . ὑπῆρχεν. * Ἔστρεψεν . ἀντὶ τοῦ στρέψας ἐξ ἄλλου εἰς ἄλλο. * ### epsilon 884 Ἐσκορόδισας . κλαῦσαι ἐποίησας, ἐδρίμυξας. ἀπὸ τῶν τὰ σκόροδα τριβόντων. καὶ τοῖς ἀλεκτρυόσι γὰρ διδόασι σκόροδα ἐσθίειν, ἵνα ὦσι δριμύτεροι ἐν τῇ μάχῃ. Ἐσθόμενος . ἐσθίων. ἔσθω γὰρ τὸ ῥῆμα. Ἐσμέν . ὑπάρχομεν. ἀπὸ τοῦ εἰμὶ τοῦ σημαίνοντος τὸ ὑπάρχω. [τὸ πληθυντικὸν ἐμὲν, καὶ πλεονασμῷ τοῦ ς ἐσμέν.] [ Ἐσμύρνισεν . ἤλειψεν.] [ Ἐσομένους . γενησομένους.] [ Ἔσο . ἔνδυσο. σημαίνει καὶ τὸ ὕπαρχε.] Ἐσπαρμένη παράταξις . ὅταν εἰς ὄγκους πλείονας διαλύηται τῶν πραγμάτων. Ἐσπόδει . κονιορτοῦ ἐπλήρου. Ἐσπάθα . κατανήλισκε, κατήσθιε. σπαθᾷν γὰρ καὶ τὸ ἀφειδῶς ἀναλίσκειν, καὶ παρὰ τοῖς ῥήτορσιν εἴρηται. Ἐσπαθημένος . πεπυκνωμένος. ἀπὸ τῶν κατακρουσάντων σπαθῶν τὴν κρόκην. Ἔσπω . τὸ λέγω. Ἔσπετε . εἰπεῖν ποιήσατε. ἐξ οὗ καὶ ἔπος ὁ λόγος. [καὶ τὸ τοιόνδε μέτρον καὶ πᾶν μέτρον. τοῦ ἔπω τὸ παθητικὸν ἔπετε καὶ πλεονασμῷ τοῦ ς ἔσπετε.] Ἐσπάρασσεν . ἠρέθιζεν. ### epsilon 885 Ἔσπασας . ἔπιες. εἵλκυσας. [Ἀρκεσίλαε, τί μοι τόσον ἄκρατον ἀφειδῶς Ἔσπασας, ὥστε φρενῶν ἐκτὸς ὤλισθες ἑῶν.] Ἐσπείσατο . διηλλάγη. Ἔσπεισεν . ἀντὶ τοῦ ἔθυσεν. [ἐσπείσαντο, θυσίαν ἐποιήσαντο.] Ἐσταλμένοι . ἐσκευασμένοι. νεανίαι χωρητικῶς ἐσταλμένοι. Ἐσταθευμέναις . ἐξεπιπολῆς ὀπτηθείσαις, ἢ χλιανθείσαις πυρί. σταθεύειν γὰρ τὸ μὴ λίαν ὀπτῆσαι. Ἔσται . τοῦτο τετραχῶς εἴρηται παρ’ Ὁμήρῳ. [ἔσσεται, ἐσσεῖται, ἔσται.] † Ἑστηκώς . ἵστημι, ἕστακα, ἑστηκὼς καὶ ἑστηώς.† Ἑστήκει . ἀντὶ τοῦ ἵσταται. ἔστησα ψιλοῦται, διότι πέφυκεν ἀόριστος αʹ ἀποβάλλειν τὸ ε , οἷον ἔστησα, στῆσα. καὶ διὰ τὴν τοῦ παρακειμένου δασεῖαν ὁ δεύτερος ἀόριστος οὐ δασύνεται. Ἐστηλιτευμένον . ἀναγεγραμμένον. Ἔστιν . ὑπάρχει. ἔσθειν δὲ ἀντὶ τοῦ τρώγειν δίφθογγον. ### epsilon 886 Ἑστιᾶται . εὐωχεῖται. Ἔστενεν . ἐστέναζε. καὶ ἔστονεν. Ἐστορέσθη . κατεκοιμίσθη, ἐπραΰνθη, ὡμαλίσθη. Ἐστομώθη . ἠνοίχθη. οἱ δὲ ὤρυττον καὶ ταχέως τὸ χωρίον ἐστομώθη. Ἐστόβεον . ἐλοιδόρουν, ὕβριζον, διὰ τοῦ στόματος ἔλεγον. στομῶ γὰρ τὸ στοβῶ, κατὰ ἐναλλαγήν. Ἑστιᾷν . ἀριστοποιεῖν. τρέφειν. Ἐστρέβλου . ἐκάκου. Ἐστωμυλάμην . ἐφλυάρησα. Ἔστω . ὑπαρχέτω. εἷς δέ τις ἀνὴρ βουληφόρος ἔστω. [ἐκ τοῦ ἔω εἰμὶ γίνεται παράγωγον ῥῆμα. τὸ παθητικὸν ἐμὲν, ὅπερ μετὰ τοῦ ς ἐσμὲν γέγονε. τὰ προστακτικὸν ἔθι καὶ ἐπενθέσει τοῦ ς καὶ τροπῇ τοῦ ε εἰς τὸ ι ἴσθι. τὸ γὰρ ε , ἡνίκα πλεονάζει σύμφωνον, τρέπεται εἰς ἰῶτα. ἔπω, ἔσπω καὶ ἐνίσπω. καὶ τὸ τρίτον ἔστω.] Ἔστυγεν . ἐστύγνασεν. ἀπὸ τῆς τοῦ προσώπου στυγνότητος. Ὅμηρος· —κατὰ δ’ ἔστυγε μῦθον ἀκούσας. ### epsilon 887 Ἐσφαδάζετο . διηγείρετο. διεπρίετο, ἐνεπίμπρατο ἢ ἐλυπεῖτο. Ἐσφηκόωντο καὶ ἐσφήκωτο καὶ ἐσφηκῶσθαι, ἀντὶ τοῦ δεδέσθαι. Ἔσφηλε . κατέβαλεν ἢ σφαλῆναι ἐποίησεν. Ἐσχεδίασε . χωρὶς διασκέψεως ἐξεδόθη. Ἐσχεδίαζον . ἡτοίμαζον. ἢ ἐκ τοῦ παρατυχόντος ἔλεγον. Ἰώσηπος· τοῖς δὲ τὸν πόλεμον ἐξάψασιν ἐσχεδίαζον τὰ πρὸς ἡδονήν. Ἔσχετο . ἐπεσχέθη. Ἔσχεν . ἀντὶ τοῦ ἔλαβεν. καὶ ἀντὶ τοῦ κατέπαυσεν. αἱ δὲ τριήρεις ἔσχον κατὰ τὸ Μενδήσιον κέρας. Ἐσχηματισμένος . ὁ προσποίητον κόσμον ἔχων καὶ δοκῶν εἶναι κόσμιος. ὡς παρὰ Λυσίᾳ. Ἐσχολάρχησεν . ἦρχε σχολῆς καὶ ἐδίδαξεν. Ἐσωκράτουν . ἀντὶ τοῦ ἐκόμων, ἐῤῥύπουν, ἐπείνων. Ἐσωματοποίει . ἔπλαττε. καὶ τύχη τις ἐσωματοποίει τοῦ Σκιπίωνος πράξεις. ### epsilon 888 Ἐσωμάσκει . συνεκρότει, ηὐτρέπιζεν, ὤδινεν, ἡτοίμαζεν. ὁ δὲ πολλοὺς δεκάζων τῶν Ἰσαύρων τὰ κατὰ τὸν πόλεμον ἐσωμάσκει. (Ἐπίῤῥημα.) Ἐσαεί . διὰ παντός. Ἐς νέωτα . ἐς τ’ αὔριον, εἰς τὸ μέλλον. Ἐς ὅ . ἀντὶ τοῦ μέχρι τούτου. εἰς ὃ ἐξεῖλεν αὐτήν. Ἐς ὅτι μάλιστα . ἀντὶ τοῦ λίαν. καλάμους ἐς ὅτι μάλιστα στεῤῥοὺς καὶ παχίστους. Ἐς τ’ ἄν . ἕως οὗ. Ἐσχάτως . ἄκρως. Μένανδρος· φοβοῦμαί σε ἐσχάτως. * Ἐς σύμνως . ἐσπουδασμένως. πορευτικῶς, διερχομένως. * Τὸ Ε μετὰ τοῦ Τ. (Ἀρσενικόν.) Ἔται . οἱ πολῖται. πηοὶ δὲ οἱ κατ’ ἐπιγαμίαν συγγενεῖς. ### epsilon 889 Ἑταῖρος . ὁ φίλος. Πλάτων καὶ οἱ ἄλλοι φιλόσοφοι τοὺς γνησίους ἐραστὰς τῶν λόγων ἑταίρους ἐκάλουν. Ἑταιρειάρχης . ἀξίωμα. Ἑταιρεῖος . ὁ Ζεὺς παρὰ Κρησί. σημαίνει δὲ καὶ τὸν φίλον. Ἑτερόχροιος . ἀλλοῖος κατὰ χροιάν. Ἑτερόφθαλμος . στραβὸς, ἀλλοθεώρης. Ἑτερόγναθος . ἀπειθής. ἢ ἄπληστος. ἀμφοτέραις ταῖς γνάθοις ἐσθίων. Ἐτερομάσχαλος . χιτὼν, ἣν ἐξωμίδα λέγουσιν. Ἐτεοβουτάδαι . γένος Ἀθηναίοις πολὺ καὶ λαμπρόν. ἀπὸ Βούτου, ἀφ’ οὗ οἱ ἱερεῖς καθίστανται Ἀθήνῃσιν. Ἐτεόκρητες . οἱ ἀληθινοὶ Κρῆτες, οἱ αὐτόχθονος. ἐτεὸν γὰρ τὸ ἀληθές. Ἐτεὸς καὶ ἐτὸς ὁ ἀληθής . [ἐκ τοῦ εἰμὶ ἔσω, ἐτὸς ὑπάρχων. ὡς θήσω, θετὸς, καὶ δώσω, δοτὸς, δοτέος, καὶ θετὸς θετέος.] [ Ἔτης . κασίγνητοί τε ἔται τε. παρὰ τὸ ἔτος, ὁ τῶν αὐτῶν ἐνιαυτῶν ὤν. οἷον ὁμοέτης. εἰρόμεναι παῖδάς τε κασιγνήτους τε ἔτας τε. ἢ παρὰ τὸ ἔθος ἑταῖρος, ἔθης τὶς ὤν. παρὰ ### epsilon 890 τὸ ἔθος ὁ συνήθης λέγεται. καὶ ἔτης ὁ συνηλικιώτης. ἢ καὶ ὁ πολίτης.] Ἐτήσιος . ὁ κατ’ ἔτος. Ἐτησίαι . ἄνεμοι οἱ κατ’ ἔτος πνέοντες. πνέουσι δὲ ἐν ἀκμῇ τοῦ θέρους. διότι ὁ ἥλιος μετεωρότερος καὶ ἀπὸ τῶν μεσημβρινῶν τόπων ἀρκτικώτερος γενόμενος λύει τὰ ὑγρὰ τὰ ἐν τοῖς ἄρκτοις· λυόμενα δὲ ταῦτα, ἐξαεροῦται καὶ πνευματοῦται. καὶ ἐκ τούτων γίνονται καὶ ἀπὸ τῶν ἀρκτώων τόπων φέρονται ἐπὶ τοὺς μεσημβρινοὺς, ἃ προσπίπτει τοῖς ὑψηλοτέροις ὄρεσι τῆς Αἰθιοπίας καὶ πολλὰ καὶ ἀθρόα γινόμενα ἀπεργάζονται ὑετοὺς καὶ ἐκ τῶν ὑετῶν τούτων πληθωρεῖται ὁ Νεῖλος. Ἔτυμος . ὁ ἀληθής. παρὰ τὸ ἐτὸς, ὃ σημαίνει τὸν ἀληθῆ, γίνεται ἔτυμος. [ὡς ἔλος, ἐλυμὸς, τὸ σπέρμα τὸ ἐν ἔλεσι χαῖρον.] †καὶ πλεονασμῷ ἐτεήτυμος καὶ ἐτήτυμος.† Ἑτεροῖος . ἀλλοῖος. Ἔτῃσιν . συγγενέσιν. [Ὅμηρος· τὸν δ’ εὗρον δαινύντα γάμον πολλοῖσιν ἔτῃσιν.] (Θηλυκόν.) Ἑταίρα . ἡ πόρνη. καὶ ἑταιρίς. Ἑταιρεία . τὸ ἀξίωμα καὶ ἡ συνήθης ὁμόνοια. ἑταιρία δὲ ἡ φιλία, ι. ### epsilon 891 Ἑτεροδοξία . τὸ ἄλλως δοξάζειν. Ἑτεραλκέα . ἑτεροδύναμον. Ἐτερομόλιος δίκη . εἰς ἣν ἀντίδικοι οὐκ ἦλθον. Ἑτερόστομος φάλαγξ . ἡ ἔχουσα τὸν ἡγούμενον ἐν εὐωνύμῳ παραγωγῇ, τοὺς δὲ ἡγεμόνας ἐν δεξιᾷ παραγωγῇ. Ἐτνήρυσις . τὸ κοχλιάριον. καὶ ἀθάρα μετὰ γάλακτος. Ἐτυμολογία . ἀνάπτυξις λέξεων ἁρμόζουσα τὴν φωνὴν πρὸς τὸ τοῦ ὑποκειμένου πιθανώτατον· ἢ ἡ τῆς δυνάμεως τοῦ ὀνόματος ὀρθότης, ἐξ αὐτοῦ τοῦ ὀνόματος ἑρμηνευομένη. οἷον· τί εἰρήνη; κατὰ τὸ ἠρεμεῖν τὸν νοῦν. γίνεται δὲ ἐτυμολογία ἐκ τοῦ εἰμὶ τὸ ὑπάρχω, †ἐτὸς† ὁ ὑπάρχων. καὶ ὥσπερ ἀπὸ τοῦ ἔλος ἔλυμος, καὶ ἐτὸς ἔτυμος. οἱονεὶ ὑπάρχων καὶ ἀληθής· τὸ γὰρ ἀληθὲς καὶ ὑπάρχει. ἐκ τοῦ οὖν ἔτυμος καὶ τοῦ λόγου γίνεται ἐτυμολογία, οἱονεὶ ἀληθολογία τὶς οὖσα. δεῖ δὲ γινώσκειν, ὅτι αἱ ἐτυμολογίαι ἐοίκασιν ἰατρικαῖς καλουμέναις ἀνατομαῖς. ὥσπερ γὰρ ἡ ἀνατομὴ διαίρεσίν τινα τῶν μορίων ποιεῖται, οὕτως καὶ ἡ ἐτυμολογία τρόπον τινὰ διαίρεσιν τῶν λέξεων ἀπεργάζεται. Ἑτεραλκὴς νίκη . ἐπὶ τοῦ ἵππου, ὅταν οἱ ἡττηθέντες νικήσωσιν. (Οὐδέτερον.) Ἑτεροῖον . ἀλλοῖον. Ἑτεροούσιον . τὸ κατὰ πάντα τρόπον τοῦ ἑτέρου ### epsilon 892 ἀνόμοιον, ὡς πῦρ καὶ ὕδωρ, καὶ ἄγγελος καὶ ἄνθρωπος, καὶ πηλὸς καὶ ἥλιος πρὸς χλόην. † Ἐτεόν . ἀληθές.† Ἔτα . τὰ ἔτη. παρ’ Ὁμήρῳ. Ἔτειον . χρόνιον ἢ ἐνιαύσιον. Ἐτήτυμον . ἀληθές. Ἔτνος . εἶδος ὀσπρίου κυάμου ἢ ἕψημα ἀθυρῶδες. παρὰ τὸ ἔω τὸ ἀπολύω, ἀφ’ οὗ ἕως, ἡ ἡμέρα, ἐν ᾗ πάντα ἐφίενται. [ἔτος] πλεονασμῷ τοῦ ν ἔτνος τὸ διαλελυμένον ἀπὸ τῆς ἑψήσεως καὶ τῆς τορύνης, ὅ ἐστι χυτρόπους. Ἕτοιμον . πρόχειρον. †ὃ σημαίνει τὸν ἄνεμον.† Ἐτώσιον . τὸ μάταιον. ἀπὸ τοῦ ἀήτης, ἡ γενικὴ ἀητῶν, καὶ ἐτῶν, ἀποβολῇ τοῦ α καὶ συστολῇ τοῦ η. ἐξ οὗ κατὰ παραγωγὴν ἐτώσιον. αἱ γὰρ παραγωγαὶ γίνονται καὶ ἀπὸ τῆς γενικῆς τῶν πληθυντικῶν. ὡς τὸ ἀνέμων ἀνεμώλιος. οὕτως οὖν ἐκ τοῦ ἐτὸς ὀνόματος, ὃ σημαίνει τὸ ἀληθὲς, γέγονεν ἐτώσιον τὸ μάταιον, κατὰ ἀντίφρασιν. Ἑτερόστοιχον . τὸ ἀσύμφωνον. τοῦ Ψελλοῦ· καὶ πάλιν τὸ ἀσύμφωνον ἑτερόστοιχον λέγε. Ἔτνος . τοῦ Ψελλοῦ· ἔτνος δὲ ῥόφημα ἐστὶν ἐξ ἀλεύρων παντοίων. (Ῥῆμα.) Ἑταιριζομένη . ἐρεθιζομένη. προσηνωμένη. πορνικῶς βλέπουσα. Ἑταιρίζειν . πορνεύειν. ### epsilon 893 Ἑταιρισάμενος . συνεργήσας ἢ φιλιωθείς. Ἐταινίωσε . περιείλησε, συνέσφιγξεν. ὁ δὲ κατεταινίωσε τὸ τραῦμα τῇ ζώνῃ. καὶ ἐταινίωσεν ἀντὶ τοῦ ἐστεφάνωσεν. ταινία γὰρ ὁ στέφανος. Ἐτέθησαν . ὑπέκυψαν, ἐπείσθησαν. οἱ δὲ τῇ τοῦ βασιλέως ἐτέθησαν βουλῇ. Ἐτελέσθησαν . ἐμιάνθησαν, μετέσχον τῆς μιαρᾶς θυσίας, ἐκοινώνησαν. Δαβίδ· ἐτελέσθησαν τῷ [Βεελφεγώρ.] Ἑτεροιῶ . τὸ μεταβάλλω. Ἔτελλεν . ἔλεγεν. Ἐτεχνίτευε . μετὰ τέχνης καὶ δόλου ἠρεύνα. Ἰώσηπος· ἐτεχνίτευε μαθεῖν, τίνι τρόπῳ τοσοῦτον προέχει κατ’ ἀρετήν. Ἐτετρήχει . ἐτετράχυτο. Ἔτειρε . κατεπόνησεν, ἐδάμασεν. Ἐτειχηροῦντο . τοῖς τείχεσι περιετειχίζοντο. περιεκλείοντο. ἐντὸς δὲ τοῦ τάφρου καὶ τοῦ ἐρύματος ἐτειχηροῦντο. ### epsilon 894 Ἔτασον . ἐρεύνησον. Ἐταλάνισα . ἄθλιον ἀπεκάλεσα. ἐθρήνησα. Ἐτίθετο . προσέκειτο, προσεῖχεν. [οὐδὲ τῇ ὄψει τῶν ὀνείρων προσέκειτο ἢ ἐτίθετο.] Ἐτιμήσατο . ἐξηριθμήσατο. ἐτιμήσατο δὲ τὴν ζωὴν αὐτοῦ ὁ βάρβαρος λιτρῶν τριακοσίων. Ἐτιμήσαντο . ἀντὶ τοῦ ἐζημίωσαν ἢ κατεδίκασαν. τίμημα γὰρ ἡ ζημία καὶ ἡ καταδίκη. Ἐτιμήσασθε . ἠγοράσασθε. Θουκυδίδης· ἣν ὑμεῖς πολλῶν χρημάτων ἐτιμήσασθε. Ἐτιθηνήσατο . ἐγαλούχησεν, ἔθρεψεν. Ἐτισάμην . ἐτιμωρησάμην. Ἔτισαν . ἔδωκαν. ἀνθ’ ὧν οἱ Φωκεῖς ἔτισαν δίκας βαρυτάτας. Ἔτλης . ὑπέμεινας. Ἑτοιμάσατε . εὐτρεπίσατε. γέγονε παρὰ τὸ ἕτοιμος. Ἔτορεν . ἐτρύπησεν. Ἐτόπασεν . ὑπενόησεν. ἐνόμισεν. ### epsilon 895 Ἐτραχηλίασεν . ἀντὶ τοῦ κατισχυρεύσατο. ἢ ἐγαυρίασεν. ἀπὸ τῶν βοῶν τῶν ἀποβαλλόντων ἀπὸ τοῦ τραχήλου τὸν ζυγόν. Ἰώβ· ἔναντι κυρίου παντοκράτορος ἐτραχηλίασεν. Ἐτρίβετο . ὑπερετίθετο, ἀνεβάλλετο. μέχρι πολλοῦ διαφερομένων ἐτρίβετο ἡ προσβολή. Ἔτρυχεν . ἐδάμαζεν. Ἐτρύχωσεν . ἐξέτριψεν. ἡ δὲ γῆ ἀγονίαις κατειλημμένη ἐτρύχωσεν αὐτοὺς ἀλγεινότατα. ἢ ἔτρυχεν. Ἐτύγχανε . χωρὶς τῆς μετοχῆς σπανίως εὑρεθείη. Ἐτυρώθη . ἐσκληρύνθη. Δαβίδ· ἐτυρώθη ὡς γάλα ἡ καρδία [αὐτῶν]. Ἐτύθη . ἐσφαγιάσθη. Ἐτύχθη . κατεσκευάσθη. ὑπέρμορα νόστος ἐτύχθη. [ἀπὸ τοῦ τεύχω, κατ’ ἔλλειψιν τοῦ ε . ὡς καὶ τό· τυκτὸν κακὸν ἀλλοπροσάλληλον. καὶ τό· γυναικὸς ἄρ’ ἂν τέτυξο. τὸ δὲ ῥῆμα τὸ τεύχω ἀποβολῇ πολλάκις τοῦ υ , τοῦ ε μόνου μένοντος.] ### epsilon 896 Ἐτώθαζον . ἔσκωπτον, ἐχλεύαζον. καὶ ἐτώθασαν ἀντὶ τοῦ ἐκαυχήσαντο. Ἔταξαν . ἀντὶ τοῦ οἷον ἀφώρισαν. τοῦτον τὸν βίον εἵλοντο. οὕτως ὁ Ἀπόστολος· καὶ εἰς διακονίαν τοῖς ἁγίοις ἔταξαν ἑαυτούς. Ἐτυμπανίσθησαν . [ἀπετμήθησαν.] ἢ εἰς ῥόπαλον ἀπέθανον. ὁ Ἀπόστολος· ἄλλοι δὲ ἐτυμπανίσθησαν. (Ἐπίῤῥημα.) Ἑτέρωθεν . ἀλλαχόθεν, ἐν ἑτέρῳ τόπῳ. τὸ προτέρωθεν καὶ ἑτέρωθεν διὰ τοῦ ω μεγάλου. δεῖ γινώσκειν, τὸ ἔκτοσθε καὶ προτέρωθε [καὶ τὰ ὅμοια] χωρὶς τοῦ ν γράφεται, εἰ μὴ φωνῆεν ἐπιφέρει. Ἑτέρωσε . ἀλλαχόθεν ἢ εἰς ἕτερον μέρος. Ἑτεροίως . ἀλλοίως. Ἑτεραλκέως . ἑτεροκλινῶς. Ἔτι . σὺν τούτοις, ἢ ἀκμήν. παρέλκει ἀεὶ παρὰ τοῖς Ἀττικοῖς. Ἀριστοφάνης· ἢν οὖν ἐμοὶ πείθεσθε, σωθήσεσθ’ ἔτι. [ Ἑτοίμως . προχείρως. ἐτύμως δὲ, ἀντὶ τοῦ ἀληθῶς, ψιλόν.] [ Ἐτός . μάτην. παρέργως.] ### epsilon 897 (1t) Τὸ Ε μετὰ τοῦ Υ. (Ἀρσενικόν.) Εὐάγριας . κύριον. οὗτος ἔγραψε διάφορα καὶ ὑπομνήματα εἰς τὰς παροιμίας Σολομῶντος. Εὐαγής . καλῶς περιηγμένος, ἢ μεταφορικὸς, κύκλος. Εὐαγῶν . μεγάλων. Εὐαρίθμητοι . ὀλίγοι. Εὔγνωστος . καλῶς γινωσκόμενος. Εὐγηρότατος . ἔντιμος, καλὸς, γέρων. ἀξιότιμος. Εὔγνωστος . φανερός. Εὐδαίμων . ὁ κατ’ ἀρετὴν ἐνεργῶν, εὐτυχὴς, ὁ μακαριστός. Εὐδιαῖος . χειμάῤῥους, καὶ τρῆμα τῆς νεὼς, δι’ οὗ ἡ ἀντλία ἐκρεῖ. Εὐδοκιμώτατος . γενναῖος. Εὐδιάλογος . ὁ εὐόμιλος. Εὐδινὸς καιρός . ὁ εὐδίαν ἔχων. εὐδιεινὸς δὲ δίφθογγον. Εὔδηλος . φανερός. Εὐάγκαλον . ἐλαφρόν. ὁ δὲ Αἰνείας τὸν πατέρα τοῖς ὤμοις ἐπιθέμενος, ἐξῆγε φόρτον ὡς υἱεῖ φιλοπάτορι καὶ τοῦτον εὐάγκαλον. ### epsilon 898 Εὐερνής . εὐθαλὴς, βλαστός. ἔρνος γὰρ ὁ κλάδος. Εὐεργητικός . φιλότιμος, ἀγαθοποιός. Εὐεργέος . καλῶς καὶ ἐπιμελῶς κατεσκευασμένου. —εὐεργέος ἔκπεσε δίφρου. Εὐέκτης . ὁ ἐν ὑγείᾳ διαζῶν. ἐπεμελεῖτο καὶ σωμασκίας καὶ ἦν εὐέκτης. [ Εὐεπήβολος . ὁ καλῶς ἐπιβάλλων. καὶ εὐεπηβόλως ἀντὶ τοῦ σαφῶς καὶ ὀρθῶς.] Εὐεπίβολος . κακός. Εὐερκεῖ . καλῶς ἠσφαλισμένῳ καὶ πεφραγμένῳ. [ὄφρά μοι εὐερκεῖ καναχὰν δόμῳ ἔνδοθι θείη.] Εὔειλος . ὁ θερμὸς τόπος. Εὐήλιος . καθαρός. Εὐηνέμους . ἀχειμάστους. εὐδιεινούς. Εὐήνορα . ἀνδρεῖον. Εὐηγενέων . εὐγενῶν, πλεονασμῷ τοῦ ι, ἢ [τῶν εὐαρχουμένων.] παρὰ τὸν ἀγὸν, ὃ σημαίνει τὸν ἡγεμόνα. Εὐήθης . ἀνόητος, μωρός. Εὐηκής . καλῶς ἠκονημένος. καὶ κλίνεται εὐηκέος. Εὔζωνοι . ἔνοπλοι, ἢ εὔζωνοι καὶ μονόζωνοι. οἱ εὐσταλεῖς καὶ κοῦφοι στρατιῶται καὶ μὴ κατάφρακτοι. οὕτω Ξενοφῶν φησίν· οἱ ἑνί τινι χρώμενοι καὶ διαζωνευμένοι ὅπλῳ. ### epsilon 899 Εὔζωτος . καλοζώης. Εὐθυγενής . ἶσα καὶ πρὸς τὸ εὐθὲς τεταγμένος. Εὐθύγλωττος . ἦν δὲ καὶ εὐθύγλωττος πέρα τοῦ δέοντος. Εὐθυλήπτων . εὐχερῶς κρατουμένων. οὐκ εὐθυλήπτων ὄντων τῶν ἐπιθυμουμένων. Εὐθυῤῥήμων . ἐτυμολόγος. καὶ εὐθυῤῥημονῶ. Εὔθυμος . εὔψυχος, περιχαρής. Εὐθυβόλῳ . ἐπ’ εὐθείας βάλλοντι ἢ πλέοντι. ἢ εὐθυβόλῳ, ἀντὶ τοῦ συνετῷ. Εὔθυνοι . δικασταί. εὐθυνταί. παρὰ τὸ εὐθύναι τὸ ἐξετάσαι, οὓς ἡμεῖς λογιστὰς λέγομεν νόμων δώδεκα. δι’ ὧν δεῖ πάντας τοὺς εὐθύνους θαυμαστῶς πᾶσαν ἀρετὴν μετιέναι. ἐκ τοῦ ῥητορικοῦ ἡ λέξις. Εὔκηλος . ἥσυχος. παρὰ τὸ εἴκω, τὸ ὑποχωρῶ, γίνεται ἔκηλος, καὶ πλεονασμῷ τοῦ υ εὔκηλος· ἢ εἴκηλος καὶ τροπῇ τοῦ ι εἰς υ εὔκηλος. Εὔκολος . ἁπλοϊκὸς τὸν τρόπον καὶ ἐλευθέριος, καὶ ὁ ἐναντιούμενος τῷ δυσκόλῳ. ὁ δὲ ἁπλοῦς ἦν καὶ μάλα εὔκολος. Εὔκρας . εὔκρατος. Εὐκρινής . συνήθως ὁ ἐξ ἀῤῥωστίας ὑγιάνας· λέγεται δὲ διὰ τὸ εὖ κεκρίσθαι. οὗτοι δὲ ἐπὶ τοῦ νεκροῦ τίθενται κατὰ ἀντίφρασιν. σημαίνει δὲ τὸ εὐχερὲς καὶ καθαρὸν καὶ σαφές. ### epsilon 900 Εὔκηλος . ὁ καλῶς θελγόμενος. Εὐθεῖος . ὁ εὐόμιλος, καὶ ὁ καλοσύντυχος ἤτοι ὁ ὀρθολεκτῶν τοὺς λόγχους αὐτοῦ. Εὐλαβής . ὁ εὖ τῶν πραγμάτων ἐπιλαβόμενος. ὁ μὴ προχείρως τὶ ποιῶν. [ἢ καὶ ὁ εἰς λαβὴν ἐπιτήδειος. οἷον εὐλαβὴς μάχαιρα. ἢ ὁ εὖ προσλαμβάνων τὸ μέλλον. δύσληπτος δὲ, ὁ δυσχερὴς, ἀπὸ τῶν χειρῶν.] Εὐμαρής . εὔληπτος, δῆλος, εὐχερής. παρὰ τὸ μαίρω τὸ λάμπω, ἐξ οὗ καὶ τὸ μαρμαίρω καὶ μάρμαρον, γίνεται μαρὴς καὶ εὐμαρὴς, ὁ μὴ ὑπὸ σκότει κείμενος. Εὔμαιος . ὁ Ὀδυσσέως δοῦλος, ἀπὸ τῆς πρὸς αὐτὸν εὐμενείας, ὡς καὶ Φιλοίτιος ἀπὸ τῆς πρὸς αὐτὸν φιλίας. Εὐμενής . ὁ εὖ τισὶ διὰ ψυχῆς διακείμενος. ὅπέρ ἐστι μένος. ἀντίκειται δὲ αὐτῷ δυσμενής. Εὐμελίῳ . τῷ καλῶς τῇ μελίᾳ χρωμένῳ. μελία δέ ἐστι εἶδος δένδρου, ἐξ οὗ τὰ δόρατα ποιοῦσι τὰ πολεμικά. [ὁ εὐμελίας, τοῦ εὐμελίαο, τοῦ εὐμελίεω. οὕτω γὰρ τὸ ὁλόκληρον. ἔστι δὲ πάθος Ἰωνικόν.] Εὐνοῦχος . ἀπὸ τοῦ τὴν εὐνὴν ἔχειν ἤγουν φυλάσσειν. ἔχειν γὰρ τὸ ἐπιμελεῖσθαι φασὶ καὶ φυλάσσειν. —ἔχει δέ τε κίονας αὐτός. ### epsilon 901 τινὲς δὲ φασὶ παρὰ τὸ εὖ νοῦν ἔχειν, καὶ ἀπηλλάχθαι τῶν ἀφροδισίων. οἱ δὲ ἀρχαῖοι τὰ ἀφροδίσια ἀνόητα ἐκάλουν, ὡς παρ’ Ἀριστοφάνει· ὕπνου τὲ ἀνέχεσθαι καὶ τῶν ἀνοήτων πάντων. Εὔξεινος . πέλαγος. ἐνδότως τοῦ πόντου, ἢ αὐτὸς ὁ πόντος. οὗτος τὸ πρῶτον ἄξεινος ἐκαλεῖτο διὰ τὸ ὑπὸ λῃστῶν οἰκεῖσθαι, καὶ μηδένα ἐκεῖ παραβαλεῖν τῶν ξένων. κατὰ ἀντίφρασιν δὲ εὔξεινος ἐκλήθη, ὅτι Ἡρακλῆς ἐκβαλὼν τοὺς λῃστὰς φιλοξένους κατῴκισεν. Εὔοδμος . εὐώδης. Εὐόρκου . εὐσεβοῦς. Ἡσίοδος· ἀνδρὸς εὐόρκου γενεὴ μετόπισθεν—. Εὐόφθαλμον . εὔοπτον. καὶ εὐοφθάλμως ἀντὶ τοῦ εὐπρεπῶς. Εὐπαλάμων ὕμνων . ἀντὶ τοῦ εὖ διακεχωρισμένων, ἢ συντεταγμένων. τέκτονες εὐπαλάμων ὕμνων. Εὐπαράγωγος . εὐπειθής. Ἀριστοφάνης· ἀλλ’ εὐπαράγωγος εἶ θωπευόμενός τε χαίρεις. Εὐπάροιστοι . οἱ εὐπαράγωγοι. Εὐπατρίδαι . εὐγενεῖς, ἢ ἀπὸ χώρας καλῆς. Εὔπακτος . καλῶς πεπηγμένος. Εὑρεσιεπής . καινολόγος. Εὑρεσιλόγος . φλύαρος. Εὔρινος . ὁ εὐόσφρητος. καὶ εὐρινώτατος. ### epsilon 902 Εὔριπος . πέλαγος στενόν. ἢ τὸ ὑδατῶδες καὶ μεταξὺ δύο γαιῶν. Εὔριπος . ὁ μεταξὺ Βοιωτίας καὶ Ἀττικῆς. ἑπτάκις δὲ τῆς ἡμέρας τὸ ὕδωρ ἐκεῖσε τρέπεται. Εὐρυκρείων . μεγάλως βασιλεύων. [ Εὐρύοπα . μεγαλόφωνον.] Εὐρύωπα δὲ, μεγαλόφθαλμον, μέγα . Εὐρυσθενοῦς . μεγαλοδυνάμου. Εὐρώς . ὑγρότης σεσηπυῖα. σηπεδών. παρὰ τὸ αὖρα, αὐρὼς, καὶ τροπῇ [εὐρὼς, τοῦ] εὐρῶτος, τῷ εὐρῶτι. καὶ εὐρωτιῶ. Εὐρώεις . πλατύς. Εὐριπίδης . κύριον. καὶ γὰρ ἐν τῷ Εὐρίπῳ φασὶ γεννηθῆναι αὐτόν. [τὰ διὰ τοῦ ιδης ἀπὸ τῶν εἰς ος διὰ τοῦ ἰῶτα γράφεται. οἷον Κρόνος, Κρονίδης, Πρίαμος, Πριαμίδης, Εὔριπος, Εὐριπίδης. χωρὶς τοῦ Κύθνος, Κυθνείδης, ὄνομα κύριον.] [ Εὐρύς . ὁ πλατύς. παρωνύμως. παρὰ τὸ εὖρος εὐρὺς, ὡς θράσος θρασὺς, κότος κοτὺς καὶ ἵππος ἱππύς.] Εὐρύπυλος . ἀπὸ τοῦ εὐρὺς καὶ τοῦ πύλη. [τὰ δὲ εἰς υς ὀξύτονα σύνθετα ἀποβάλλει τὸ ς , οἷον· ὠκὺς, ὠκύμορος, ταχὺς, ταχυθάνατος. σεσημείωται τὸ Πολύμνια ἀπὸ τοῦ Πολυύμνια ἀποβολῇ τοῦ υ. καὶ δεῖ γινώσκειν, ὅτι τὰ εἰς ἦτα λήγοντα θηλυκὰ ἐν τῇ συνθέσει ἢ φυλάσσει τὸ τέλος, ὡς μάχη, Ἀνδρομάχη, ἢ τρέπει αὐτὸ εἰς ος , ὡς φωνὴ, εὔφωνος, ἢ εἰς ον , ὡς ### epsilon 903 τρίπυλον, ἢ τὸ ς προσλαμβάνει, ὡς γυνὴ μισογύνης. οὕτως οὖν καὶ πύλη Εὐρύπυλος.] Εὐρυτίων . κύριον. παρὰ τὸ Εὔρυτος Εὐρυτίων, ὡς Ἥφαιστος, Ἡφαιστίων. Εὔσημος . περιφανής· λαμπρός· καλός· ἀγαθός. Εὔσκαρφος . εὐκίνητος. ταχύς. Εὐσταλής . καλῶς ἐστολισμένος, ἢ κοῦφος. Εὔστομον . εὐπρόσωπον, ἀπὸ μέρους. Εὐσύνοπτον . εὐεπίγνωστον. Εὐτειχεῖ . καλῶς τετειχισμένῳ. εὐτειχεῖ πάγῳ, καὶ εὐτειχεῖ θαλάμῳ. Εὐτρεπισμός . ἡ ἑτοιμασία. Εὔτμητος . εὐκόλως ἢ μετὰ τέχνης τεμνόμενος. Εὔτονος . γενναῖος. Εὐτράπελος . ὁ ἐπιμελῶς παίζων, ἢ ὁ κοῦφος καὶ μωρὸς καὶ ἀπαίδευτος. κυρίως δὲ ὁ μιμολόγος, ὁ γελωτοποιός. ἢ ὁ εὐχερῶς καὶ εὐκόλως τρεπόμενος κατὰ τὸν βίον, καὶ πάσας συμφορὰς ὑπομένων. ὥσπερ παρὰ τὸ εἴκω, τὸ ὁμοιῶ, γίνεται εἴκελος, οὕτως καὶ παρὰ τὸ τρέπω, ἔτραπον, τράπελος καὶ εὐτράπελος. Εὐτελεῖς . τὸ τέλος πολλὰ σημαίνει. σημαίνει γὰρ καὶ δαπάνην. ἀφ’ οὗ τὴν πολυτέλειαν φασίν. καὶ εὐτελεῖς τινὲς τοὺς μὴ ἐπιπολὺ χωροῦντας. Ἐΰς . ἀγαθός. ὡς παρὰ τὸ ἥδω ἡδὺς καὶ βρίθω βριθὺς, οὕτως καὶ παρὰ τὸ ἔω, τὸ ὑπάρχω, ### epsilon 904 ἐΰς. τὸ γὰρ ἀγαθὸν καὶ βέβαιον καὶ ἑδραῖον ὑπάρχει. [ἢ παρὰ τὸ ἐῶ, τὸ εὐφραίνομαι καὶ ἥδομαι. οἷον· —ἐπεί με πρῶτον ἔασας. ἀντὶ τοῦ ἥδυνας. ὁ δὲ Ἡρωδιανὸς λέγει, παρὰ τὸ ἐῶ γίνεται ἐὸς καὶ ἐξ αὐτοῦ ἐῢς, ὡς ἵππος, ἱππύς.] † Εὔφωρος . ὁ καλῶς κλέπτων.† Εὔφορος . κοῦφος, ἐλαφρός. ὁ δὲ θυρεὸς τῶν Ἰβήρων εὔφορος. Εὔφρος . ὁ εὔθυμος. Εὐχερής . κυρίως ὁ εὐκαταπάλαιστος ἢ ὁ εὐκαταγώνιστος. καὶ εὐκατάγνωστος. ἀπὸ μεταφορᾶς τῶν παλαιστῶν, ἢ τῶν πολεμιστῶν, παρὰ τὸ χεῖρα. καταχρηστικῶς δὲ ὁ ἐπιεικὴς καὶ μὴ ἀντιπαλαίων. Εὐχαίτης . ὁ καλόθριξ. εὐχετὴς δὲ ὁ εὐχὴν ποιῶν, ψιλόν. Εὐχίδης καὶ Ἄσσαπος καὶ Χρυσόμαζος καὶ Ἐχίων. ὀνόματα κύρια. ὑπῆρχον οὗτοι ὠκύτατοι τοῖς ποσίν. Εὐχυλότερος . ὁ ταχέως πεττόμενος. Εὔωπος . ὁ εὐόφθαλμος. Εὐώνυμος . ὁ ἀριστερός. Εὐώδης . ἔστιν ἄω τὸ πνέω· μετὰ τοῦ δυς μορίου καὶ τοῦ εὖ γέγονε δυσαὴς καὶ εὐαής· ἡ γενικὴ τῶν πληθυντικῶν δυσαέων καὶ εὐαέων, καὶ ἐξ ### epsilon 905 αὐτοῦ δυσαώδης καὶ εὐαώδης, καὶ κατὰ συγκοπὴν δυσώδης καὶ εὐώδης. Εὔωροι . ἀπαραφύλακτοι. [Εὐφορίων· οὐ δέ τι εὔωροι θυέων. παρὰ τὸ εὖ ὠρεῖν καὶ φυλάσσειν. κατὰ ἀντίφρασιν.] Εὔψυχος . εὔθυμος. καρτερικός. [ἱλαρός.] Εὔρηνος . ὁ καλλιπρόβατος. πάμπαν εὔρηνός τε καὶ εὔβοτος. Εὐσπειρῆ . καλῶς συνεσπειραμένον. [τὸν εὐσπειρῆ δὲ δράκοντα.] Εὐθὺς καὶ εὐθύ . καὶ ὡς ὄνομα καὶ ἐπίῤῥημα. παρὰ τὸ εὖ μόριον, καὶ τοῦ θύω τὸ ὁρμῶ. ὁ μέλλων θύσω, ὡς δώσω, δώς. τὸ εὐθὺ σημαίνει τὸ καλῶς ὁρμῶ· καὶ τὸ παραχρῆμα καὶ ταχύ. (Θηλυκόν.) Εὖα . μήτηρ πάντων καὶ ζωή. Εὐάγητον . καθαράν. λαμπράν. Ἀριστοφάνης· δροσερὰν εὐάγητον φύσιν. Εὐανθὴς γλῶσσα . ἡ ἄκρως ἠττικισμένη ὁμιλίαν. εὐανθὴς γλῶσσα καὶ πολλῶν γέμουσα χαρίτων καὶ μουσικῶν ἀπηχημάτων ἀπόζουσα. Εὐανδρία . γενναιότης. Εὐαριθμήτοις . ὀλίγαις. εὐαριθμήτοις ἡμέραις τῷ Καίσαρι συνόντες. ### epsilon 906 Εὐβουλία . ἐπιστήμη τοῦ σκοπεῖσθαι, ποῖα καὶ πῶς πράξαντες πράξομεν συμφερόντως. Εὔβοτος γῆ . εὔτροφος, καλὰ βοσκήματα ἔχουσα. Εὔβοια . ὁ Εὔριπος καὶ νῆσος. Εὐβουλίας . φρονήσεως. Εὐγνωμοσύνη . ἡ εὐχαριστία. Εὐγένεια . δόξα ἐκ γένους. Εὐδαιμονία . εὔῤῥοια βίου. Εὐδικία . δικαιοσύνη. εὐδικία ἦν πεπορισμένος. Εὐδοκία . ἡ θέλησις καὶ ἡ ἀρέσκεια. εὐδοκία τὸ ἀγαθὸν θέλημα τοῦ θεοῦ, παρὰ τὸ καλῶς δεδόχθαι. Εὐδία καὶ εὔδιος . ἡ τοῦ ἀέρος ἠρεμία. κυρίως δὲ ἡ ἀβροχία. [παρὰ τὸ δεύω, τὸ βρέχω, δευΐα καὶ κατὰ μετάθεσιν εὐδία. —ὄφρ’ εὕδῃσι μένος Βορέαο καὶ ἄλλων ζαχρείων ἀνέμων.] Εὐδίοδον . βάσιμον, εὐπορέστατον. ἐσώρευον δὲ τὰ τεμνόμενα ξύλα ἐπὶ τῆς μεταξὺ χώρας, ὡς εὐδίοδος ἦν. Εὐεστοῖ . εὐθηνίᾳ, καταστάσει. Εὐετηρία . ἡ ὑγεία. Εὐέπεια . ἡ καλὴ φράσις. Εὐεργὴς γῆ . εὔφορος, καλοέργαστος. ### epsilon 907 Εὐερμία . ἐπιτυχία, εὐτυχία. Εὐεξία . ἀκρότης ὑγείας. ἐπὶ καχεξίᾳ γὰρ γίνεται νόσος· ὡς καὶ ἡ εὐεξία ἐπὶ τῇ ὑγείᾳ. Εὔερον . εὐάερον. ὥσπερ σισύραν εὔερον. Εὔεδρον . ἀσφαλῆ. βεβαίαν. ὁ δὲ ἐπὶ νώτοις ἐκάθισε καθέδραν εὔεδρον καὶ ὀχυρὰν, ὅ ἐστιν ἀσφαλῆ καὶ στερεάν. τοῦτο γὰρ σημαίνει τὸ ὀχυράν. Εὐηγορία . ἡ καλλιέπεια. Εὐηθείας . μωρίας, ἀνοίας. ἔτι δὲ ἀπολαύων τοῦ καιροῦ καὶ τῆς εὐηθείας τῶν ἐπιχωρίων. Εὐθιξία . ἀκρίβεια, εὐφυΐα. ἔχων τὸν νοῦν εὐθιξίᾳ πρὸς τὴν θεραπείαν εὐθυβολοῦντα. Εὐθυδικία . ὅταν εἰσάγηταί τις κριθησόμενος περὶ ὧν μηδέπω γνῶσις ἐγένετο δικαστηρίου, εὐθυδικία καλεῖται. Εὐθυεπείαις . ὀρθολογίαις. Εὐθύναι . τιμωρίαι καὶ δίκαι. Εὐθηνίαι . αἱ εὐφορίαι. Εὐθημοσύνη . τάξις. παρὰ τὸ θημὸς θημοσύνη καὶ εὐθημοσύνη, ὡς ἱπποσύνη καὶ δικαιοσύνη. Εὐκατεργάστου . εὐχειρώτου, εὐδιαλύτου. τῆς οἰκοδομῆς οὔσης εὐκατεργάστου. ### epsilon 908 Εὐκατάπρηστος ὕλη . ἡ εὐχερῶς καιομένη. Εὐκαιρία . χρόνου ἐπίτευξις, ἐν ᾧ χρὴ παθεῖν τὶ ἢ ποιῆσαι. εὐκαιρία καὶ ὁ πλοῦτος. [ὁ δὲ θαυμάσας τὴν τῆς ἀκροπόλεως εὐκαιρίαν.] [ Εὐκλείας . δόξης. ἐνδοξότητος.] τὰς εὐκλεῖας δὲ περισπῶμεν. Δὸς δὲ πάλιν ἐπὶ νῆας ἐϋκλείας— προπερισπωμένως. ἐκ γὰρ τοῦ εὐκλέας κατ’ ἐπένθεσιν τοῦ ι. ἢ εὐκλεέας καὶ κατὰ συναίρεσιν εὐκλείας. Εὐκληρίας . εὐτυχίας. Εὐκρίνεια . ἡ καθαρότης. Εὔλαχα . τὸ ἄροτρον παρὰ Θουκυδίδῃ. Δώρειος δὲ ἡ λέξις. Εὐλαί . σκώληκες οἱ ἐν τοῖς τραύμασι γινόμενοι. καὶ εὐλαίων, σκωλήκων. ζῶσα γὰρ ἐξέζεσεν εὐλαίων. Εὐλογία . πληθυσμὸς ἀγαθῶν ἐξ ἑκουσιότητος διδόμενος. εὐλογία δὲ καὶ ἡ εἰρήνη. Εὐλάβεια . φυλακὴ ἡ ἀπὸ κακοῦ, ἢ ἐπιμέλεια φυλακῆς. Εὐμαρέη . ἀπόπατα. παρὰ Ἡροδότῳ. Εὐμάρεια . ἡ εὐκολία. λέγεται καὶ ἡ εὐκοσμία. ### epsilon 909 οὐ βαθύπεπλος εὔμαρις. καὶ ἡ ἡσυχία. Ἡρόδοτος. τοῦτο φυγῆς τῷ Ἀννίβᾳ πλείονα εὐμάρειαν παρέσχεν. Εὐμολπία . ἡ εὐφωνία, καὶ ὁ καλὸς ὕμνος. Εὐμοιρία . ἡ εὐτυχία, ἡ εὐκληρία. Εὐνοίας . φιλίας. ἐλθεῖν αὐτὸν παρακαλοῦσι δι’ εὐνοίας εἶναι τῷ θεῷ. Εὐνὴ καὶ εὐνάς . ἡ ἄγκυρα. οἷον· —εὐνάς τ’ ἐβάλλοντο. καί· ἔκ τ’ εὐνὰς ἔβαλον—. παρὰ τὸ εὐνάζειν καὶ ἐν ἡσυχίᾳ ποιεῖν τὴν ναῦν, ὅπερ ἡμῖν ἐν τῇ εὐνῇ ἤγουν τῇ κοίτῃ συμβαίνει. εὐνὴ γὰρ ἡ κοίτη. παρὰ τὸ εὕδω εὐθίνη καὶ ἐν συγκοπῇ εὐνὴ, ἐφ’ ᾗ καθεύδουσιν. [ἢ παρὰ τὸ νῶ, τὸ σωρεύω, καὶ τὸ εὖ γίνεται εὐνὴ, οἱονεὶ τὰ καλῶς νενησμένα καὶ σεσωρευμένα στρώματα ἐν τῇ κοίτῃ. εὐνῇ ἐνὶ μαλακῇ— σημαίνει καὶ τὴν διατριβήν. ὅθι φασὶ Τυφωέως ἔμμεναι εὐνάς.] Εὐνομία . νόμου πειθάρχησις. ### epsilon 910 Εὐορκία . τὸ καλῶς ὀμνύειν. Εὔοπτον . εὐόφθαλμον. ἦν δὲ καὶ ἡ κόρη εὔοπτος. Εὐπάθεια . διάχυσις καὶ ἄνεσις τῆς ψυχῆς καὶ τρυφή. διαιρεῖται δὲ εἰς χαρὰν, εὐλάβειαν καὶ βούλησιν. καὶ φαμὲν τὴν χαρὰν ἐναντίαν εἶναι τῇ λύπῃ· τὴν δὲ εὐλάβειαν τῷ θυμῷ· τὴν δὲ ἐπιθυμίαν τῇ βουλήσει. Εὐπερίοπτον . εὐκαταφρόνητον. ᾐσθάνετο γὰρ τὴν τῶν Μακεδόνων ἀρχὴν εὐπερίοπτον ἐσομένην. Εὐπήληκος . καλὴν περικεφαλαίαν ἐχούσης. Εὐποτμία . εὐτυχία. ζηλῶ τοῦτον τῆς εὐποτμίας. ὅ ἐστι τοῦ καλοῦ θανάτου. πότμος γὰρ ὁ θάνατος. † Εὐπάτειραν . πατέρα καλὸν ἔχουσαν.† Εὐπλόκαμος . καλλίπλοκος. Εὐπερίστατον . τὴν εὐκόλως περιτρεπομένην. Εὐπραγία . ἡ εὐτυχία. Εὐπραξία . εὐημερία, εὐτυχία. ὁ δὲ Ὀζίας ὤλισθεν ἐπ’ εὐπραξίας καὶ κατηνέχθη πρὸς τὰ τοῦ πατρὸς ἁμαρτήματα. ### epsilon 911 Εὐρυπρωκτίαν . μαλακίαν. Ἀριστοφάνης· τὴν εὐρυπρωκτίαν σοι ἐναποψήσεται. ὅ ἐστιν ἀπομάξει. Εὐρυοδείας . μέγα τὸ εἶδος ἐχούσης, ὅ ἐστιν ἕδρασμα. ἔστι δὲ, ὡς λέγει ὁ Ὦρος ὁ Μιλήσιος, ἐπίθετον τῆς γῆς. [ἡ εὐθεῖα εὐρυοδεία, παροξυτόνως, ἡ μεγάλη καὶ πλατεῖα ἄμφοδος. ὣς τῶν ὤρνυτο δοῦπος ἀπὸ χθονὸς εὐρυοδείης. τινὲς εὐρυόδεια λέγουσι προπαροξυτόνως.] Εὑρεσιεπίαις . λογοποιΐαις. Εὐρώπη . χώρα, ἐξ ἧς καὶ ὁ Ὀδυσσεύς. Εὐστάθεια . παγιότης. Εὐσθενείας . δυνάμεως. Εὐσέβεια . δικαιοσύνη περὶ τὸ θεῖον. ἀσέβεια δὲ τὸ ἐναντίον. Εὔσκαρθμοι νῆες . εὐκίνητοι, ταχεῖαι. ἢ ταχύποδες. σκαρθμὸς γὰρ ὁ ποῦς. Εὐσέλμου . καλὰς καθέδρας ἐχούσης. ### epsilon 912 Εὐστιβῆ . τετριμμένην. εὐστιβῆ ὁδὸν πορευόμενοι. στίβος γὰρ ἡ ὁδός. Εὐσήμῳ . ἀγαθῇ, καλῇ. [ἐν] εὐσήμῳ ἡμέρᾳ. Εὔστολον . εὔκοσμον. ὁ δὲ προῆγε ποιήσας εὔστολον τὴν ἀκολουθίαν. Εὔσοια . εὐσθένεια. ζῶντά τ’ εὐσοίας χάριν. Εὔστρα . τὸ βαδιστήριον, ἢ φλογίστρα. Ἀριστοφάνης· ἐν ταῖσιν εὔστραις κονδύλοις ἡρμοττόμην. ἀντὶ τοῦ ἐπαιδευόμην ἀπὸ τῆς μουσικῆς. Εὐτραπελία . κουφότης, μωρολογία. Εὐτρόχαλον . περιφερῆ. εἶναι δὲ τὴν ἀσπίδα μικρὰν καὶ εὐτρόχαλον. Εὐοιώνιστον . εὔφημον, καλὰ προσημαίνουσαν. Εὐφορία . ἡ εὐκαρπία. ἐφορεία δὲ ἡ ἐπιτήρησις, δίφθογγον. Εὐφυΐα . ἀγαθὴ ἀρετή. ἐν φύσει πρὸς τάχος μαθήσεως. Εὐφροσύνη . ἀφορισμὸς λύπης ἐν ἐπιδημίᾳ καλῶν. ### epsilon 913 Εὐφρόνη . ἡ νύξ. παρὰ τὸ εὐφρονεῖν ἡμᾶς ἐν αὐτῇ· καὶ γὰρ ὁ λογισμὸς, ὅτε ἀσχολεῖται, κριτὴς γίνεται τῶν πραγμάτων· ἢ παρὰ τὸ εὐφραίνειν τὸ σῶμα διὰ τῆς ἀναπαύσεως. [παρώνυμόν ἐστιν. ὥσπερ γὰρ παρὰ τὸ ἀνακὸς γίνεται ἀνάγκη πλεονασμῷ τοῦ γ , καὶ ἀμύμονος, ἀμυμόνη καὶ ἀμυμώνη διὰ τοῦ ω , οὕτως καὶ παρὰ τὸ εὔφρων, εὔφρονος, εὐφρόνη.] Εὐχαί . αἱ ὑποσχέσεις. τὰς εὐχάς μου τῷ κυρίῳ ἀποδώσω. Εὐχή . ἐπαγγελία καὶ ὑπόσχεσις, ὡς ἐξ ἀνθρώπου θεοῦ ἀφιερουμένη· ἢ σύστασις δώρου πρὸς θεὸν, ἡ παρὰ τῶν δούλων αὐτοῦ γινομένη ἑκούσιος. εὐχὴ ἡ τοῦ εὖ ἔχειν αἴτησις. Εὐχαριστία, δέησις καὶ προσευχὴ διαφέρει . οἷς γὰρ ἔτι ἐνδεῖ τινὰ, τοῦτό ἐστιν ἡ δέησις. ὅταν δὲ τὸ ἀξίωμα τοῦ θεοῦ νοήσας αἰτῶ τι αὐτοῦ, τότε προσεύχομαι. ὅτε δὲ φίλος ἐπὶ πλέον γένωμαι, τότε εὐχαριστῶ. φησὶ καὶ ὁ μακάριος Παῦλος· πρῶτον πάντων ποιεῖσθαι δεήσεις, προσευχὰς, ἐντεύξεις, εὐχαριστίας· ἀπὸ τῶν ἡττόνων ἐπὶ τὰ μείζω προβαίνων. Εὐχέρεια . εὐκολία, συντομία, ἐπιδεξιότης. Εὐχειρία . ἡ διὰ χειρῶν εὐκινησία. οἱ δὲ Μακεδόνες ταῖς εὐχειρίαις πολλοὶ περιῆσαν. Εὐχρηστία . ἡ καλὴ χρῆσις. Εὐχωλή . εὐχὴ ἢ καύχημα. παρὰ τὸ εὔχω εὐχωλή. [κατ’ ἔκτασιν τῆς συλλαβῆς. καὶ ἔμεινε τὸ χω, μέγα, ὡς παύσω, παυσωλή. κὰδ δέ κεν εὐχωλὴν Πριάμου— σημαίνει δὲ τὴν καύχησιν.] ### epsilon 914 Εὐωδία . ἡ μυρωδία. εὐοδία δὲ ἡ καλὴ ὁδὸς, μικρόν. Εὐώνυμος . κατ’ εὐφημισμὸν τὴν ἀριστερὰν καλουμένην, τὴν οὐκ οὖσαν ἀρίστην, ἀλλὰ τῇ ἑτέρᾳ ὑπηρετοῦσαν. παρὰ τὸ ἄριστος ἀριστερὸς, ὡς φόβος, φοβερός. Εὐωχία . παρὰ τὸ εὖ ἔχειν, ὅτι ἐπὶ τὰς τῶν θεῶν παραγίνεται τιμάς. βέλτιον δὲ ἀπὸ τοῦ τῶν τροφῶν ἡμῖν [εὖ] ἔχειν. καὶ γὰρ ἡ παροχὴ, ὅτι πολλὴ ὀχὴ πρόκειται. Εὐκηλήτειρα . ἡσυχάστρια. Εὐδοκίαν τὴν ἐπ’ εὐεργεσίαν βούλησιν ἔθος τῇ θείᾳ καλεῖν γραφῇ. ὁ Ἀπόστολος· κατὰ τὴν εὐδοκίαν τοῦ θελήματος αὐτοῦ. εὐδοκία γὰρ ἡ σφοδρὰ ἐπιθυμία. ἡ μὲν εὐδοκία τῆς ἐμῆς καρδίας. Εὐθυμία . ἡ εὐψυχία. ὁ Ἀπόστολος· ἵνα κᾀγὼ εὐψυχῶ, γνούς. (Οὐδέτερον.) Εὐάγωγον . εὐχερές. καλῶς ἀναγόμενον. ἢ εὐθήρατον ἢ εὔληπτον. Εὐαγές . ἁγνόν. εὐσεβές· ὅσιον· θειότατον. γένους δὲ ἦν εὐαγοῦς. Εὐαγγέλιον . τὸ τὰ κάλλιστα ἀπαγγέλλον. τὸ ἀγαθὰς ἀγγελίας [φέρον.] παρὰ τὸ εὖ μόριον καὶ τὸ ἀγγελία. Εὐαφές . εὐμάλακτον. εὐψηλάφητον. Εὐάφορα . εὐθεώρητα. εὔσκοπα. [κολωνὸν ἐπιλεξάμενος, ὑφ’ οὗ τά τε ἔμπροσθεν καὶ τὰ κατόπιν εὐάφορα ἦν, λόχον ἐπ’ αὐτοῦ ἔστησεν.] Εὐάλωτον . εὐκόλως χειρούμενον. Εὐάντυγα . εὐάξονα. ### epsilon 915 Εὔβοτα . εὐτραφῆ. καλὰ βοσκήματα ἔχοντα. βοτὰ γὰρ τὰ πρόβατα. Εὐδείελον . τὸ εὐπεριόριστον, τὸ κυκλοτερές. Εὐδίνητα . εὔστροφα, εὐκίνητα. τρύπανά τ’ εὐδίνητα καὶ ὠκήεντα τέρετρα. ὅ ἐστι τρύπανα ἢ ἀρίδες. Εὔδμητον . καλῶς ᾠκοδομημένον. Εὐεπές . εὔλαλον, καλὴν ἔχον φράσιν. Εὐήνυστα . εὐκατόρθωτα. Εὐήνιον . εὐπειθές. καλῶς ἡνιοχούμενον. Εὔηθες . ἐπὶ τοῦ βελτίονος. Εὐῆρες . εὐάγωγον. ἀπὸ τῆς εἰρεσίας. Εὐήτριον . ἱμάτιον καλοΰφαντον. Εὐήλατον . τὸ καλῶς ἐληλασμένον. τὸ δὲ πεδίον ### epsilon 916 ἦν ὕπτιον καὶ εὐήλατον καὶ ἐπιτήδειον ἵππῳ ἐμμάχεσθαι. Εὔθικτον . εὐαφὲς, εὐψηλάφητον. καὶ εὐθίκτως. εὔθηκτον δὲ τὸ καλῶς ἠκονημένον, ἦτα. Εὐθύωρον . Ἀντιφῶν ἀντὶ τοῦ κατ’ εὐθεῖαν. καὶ Ξενοφῶν αὐτῇ τῇ ὥρᾳ. καὶ δὴ εὐθύωρον ἀπεβίω. Εὔθρυπτα . σαθρά. Εὔθραυστα . ἀσθενῆ. εὔθλαστα. Εὔζωρον . καλοκέραστον. ζωρὸν γὰρ τὸ ἄμικτον ποτὸν καὶ ἄδολον. Εὐκέατον . τὸ εὔσχιστον. Εὐκρινές . εὐχερές· καθαρόν· σαφές· εὐδιάλυτον. Εὔκυκλον . στρογγύλον. ### epsilon 917 Εὐκτόν . ἐπιθυμητόν. πέρας εὐκτὸν ἐπιθήσαντες ἅπαντι τῷ πολέμῳ. εὐκτὸν λέγεται, οὐχὶ εὐκταῖον. οὕτως Δημοσθένης καὶ Ξενοφῶν. [καὶ Εὔπολις· εὐκτότατον γάμον. τὸ δὲ εὐκταῖον ἐν Νόμοις Πλάτωνος ἐπὶ τοῦ κατευγμένου καὶ οἷον κατ’ εὐχὴν ἀποδιδομένου, καὶ ἀξίου εὐχῆς.] Εὐκοπώτερον . ῥᾴδιον. Εὔληπτον . τὸ εὔκολον. Εὔληρα . τὰ ἡνία. —ἐν δ’ αὐτὸς ἔχων εὔληρα βεβήκει. παρὰ τὸ εἰλῶ εἴληρα [καὶ εὔληρα,] τὰ εἰλοῦντα καὶ συνέχοντα τὰ ὑποζύγια. παρ’ Ἐπιχάρμῳ καὶ αὔληρα εἴρηται. [παρὰ τὸν αὐλὸν καὶ τὸ ἐπίμηκες, ἵν’ ᾖ τὰ ἐπιμήκη.] Εὔλογον . τὸ πλείονας ἀφορμὰς ἔχον. εὔλογον ἀξίωμα. Εὐνούστατα . φίλια. καὶ ἀντὶ τοῦ φιλίως. Εὔξοον . καλῶς ἐξεσμένον, καὶ κατεσκευασμένον. Εὐόριστον . τὸ ψηλαφώμενον καὶ φθειρόμενον. οἷον ὁ ἄρτος καὶ τὰ ὅμοια. Εὐπρόσιτον . τὸ εὐπρόσδεκτον. ### epsilon 918 Εὐπόριστον . εὐχερῶς ποριζόμενον. λέγεται γὰρ, ὡς παρὰ Τούρκοις οὐκ εὐπόριστον χρῆμα ὁ σίδηρος. Εὔπρεμνα . τὰ καλοὺς κλάδους ἔχοντα. πρέμνος γὰρ ὁ κλάδος. Εὐπάρυφα . τὰ εὐκατέργαστα. ἢ πλούσια. † Εὐπάρεδρα . τὰ καλῶς παραμένοντα.† Εὐρίζῳ . ἐπιμόνῳ, καλῶς ἐῤῥιζωμένῳ καὶ βεβαίως πεπηγμένῳ. Εὑρήματα . βουλεύματα. Εὐρύτερον . πλατύτερον. Εὖρος . τὸ πλάτος, δι’ οὗ ἐστὶν εὑρεῖν καὶ φέρεσθαι. σημαίνει καὶ τὸν ἄνεμον [τὸν ἀφηλιώτην.] παρὰ τὴν αὔραν, τὴν πνοήν. Εὐσύνοπτον . εὐθεώρητον, σαφὲς, εὐεπίγνωστον. Εὐσταθές . εὐτάραχον, βεβηκὸς, μὴ σεσοβημένον. Εὖχος . καύχημα. Εὔωνον . καλοαγόραστον, εὐτελές. Εὐτρόχαλον . ὁμαλόν. (Ῥῆμα.) Εὐδαιμονεῖ . εὐτυχεῖ, καλῶς πράττει. ### epsilon 919 Εὕδοντι . καθεύδοντι, κοιμωμένῳ. Εὐδοκουμένην . καλῶς προσδοκουμένην· ἀρέσκουσαν. πίστιν ἔφην ποιήσειν εὐδοκουμένην. Εὐδοκεῖν . συγκατατίθεσθαι. [ὁ δὲ ἔφη εὐδοκεῖν τοῖς λεγομένοις.] Εὐδόκησας . σῆς ἠξίωσας οἰκειότητος. εὐδόκησα καὶ τὸ ἠθέλησα. εὐδόκησα καὶ τὸ ἀναπαύομαι καὶ τὸ ἀρέσκομαι, ὡς τό· ἐν ᾧ εὐδόκησα ἐν τῷ εὐαγγελίῳ. Εὐεκτεῖ . ὑγιαίνει. Εὐηθίζω . τὸ μωραίνω. Εὐθύναι . ἐξετάσαι, ὀρθῶσαι. Εὐθύνοντας . ὁρμῶντας. Εὐθύνουσιν . ἐρωτῶσιν. καὶ ἀντὶ τοῦ εἰσπράττουσιν. εὐθύνουσι δίκας. Εὐθετίζω . ἀλήθειαν λέγω. Εὐθηνούμενοι . ἐπὶ τὸ βέλτιον προκόπτοντες. [καὶ κατ’ ὀλίγον εὐθηνούμενοι δυνατώτεροι γίνονται.] καὶ εὐθηνεῖν τὸ πλουτεῖν. [ Εὐθενεῖν οἱ Ἀττικοί· οἱ δὲ Ἴωνες εὐθηνεῖν . Κρατῖνος· ἀλλὰ τάδ’ ἔστ’ ἀνακτέον. καὶ γὰρ ἡνίκα εὐθενεῖ. ### epsilon 920 Ἡρόδοτος· εὐθενέειν πᾶσαν Αἴγυπτον. ἡ δὲ εὐθενία παρ’ οὐδενὶ τῶν Ἀττικῶν.] Εὐϊλατεύοντα . εὐμενῆ ὄντα, εὐσυμπάθητον, ἐλεοῦντα. καὶ εὐϊλατεύειν ἀντὶ τοῦ εὐμενίζειν. Εὐκαιρεῖν . πλουτεῖν. ὁ δὲ ἐκάλει τῶν πολιτῶν τοὺς δοκοῦντας εὐκαιρεῖν τοῖς βίοις. Εὔκλεισον . ἀντὶ τοῦ δόξης καὶ ἀξίας ἀξίωσον. πρόφρων ἁμετέραν εὔκλεισον γενεάν. Εὐλαβεῖσθαι . φοβεῖσθαι. φυλάττεσθαι. Εὐλογήσατε . ὑμνήσατε. Εὐλογῆσαι . ὑμνῆσαι. ἐπαινέσαι. Δαβίδ· ἡ ψυχὴ αὐτοῦ ἐν τῇ ζωῇ αὐτοῦ εὐλογηθήσεται. Εὐλόγηκεν . ἐβλασφήμησεν. [ἐπὶ τοῦ] Ἰώβ· εὐλογῶν εὐλογήσει σε. Εὐμοίρησε . καλῶς ἐκληρώσατο. Εὐνηθέντες . κοιμηθέντες. Εὐνοουμένη . εἰρηνεύουσα. καλῶς διακειμένη. [καὶ ἐν εὐαγγελίῳ· ἴσθι εὐνοῶν τῷ ἀντιδίκῳ σου. ἢ ὅτι καταδέχου μᾶλλον ἀδικεῖσθαι. ἢ οὕτως· δίκασον τῇ δίκῃ ὡσανεὶ τὴν ἐκείνου τάξιν ἔχων.] Εὐοδώσω . ὁδηγήσω. Εὐοδεῖν . εὑρίσκω παρὰ τοῖς Ἀττικοῖς. Θεόπομ‐ ### epsilon 921 πος· ἀλλ’ εἰ δοκεῖ, χρὴ ταῦτα δρᾷν, εὐοδεῖν πορεύομαι. [τὸ δ’ ὁδεύειν οὐδὲ παρ’ ἑνὶ τῶν ἐλλογίμων.] Εὐόμενος . φλογιζόμενος. εὑόμενος δὲ ὁ φωτιζόμενος, δασεῖαν. Εὐπλοῦν . τὸ εὐημερεῖν. Εὐπλοῆσαι . τὸ καλῶς πλεῦσαι. Εὐριζῶν . πλατύνων, ἢ καλὰς ῥίζας ἔχων. Εὐρωτιῶντες . ἠφανισμένοι. Εὐρύνω . πλατύνω. * εὑρίσκω. ἐπαινῶ. * Εὐρυβατεύεσθαι . πονηρεύεσθαι. φασὶ γὰρ τὸν Εὐρύβατον τὸν ἑνὰ τῶν Κερκώπων τοιχωρύχον εἶναι· οἱ δὲ προδότην παρὰ τοὺς χρόνους τοὺς πρὸ Κροίσου. Εὐρύβατον ἄνδρα φασὶ τοῦτον Ἐφέσιον εἶναι καὶ λαβόντα χρήματα παρὰ τοῦ Κροίσου, ὥστε στρατιὰν συναγαγεῖν εἰς τὸν ### epsilon 922 πόλεμον τὸν εἰς τοὺς Πέρσας, προδότην γενόμενον, ἐγχειρίσαι τῷ Κύρῳ τὰ χρήματα τοῦ Κροίσου. καὶ ἐντεῦθεν τοὺς πονηροὺς Εὐρυβάτας καλεῖσθαι. Εὐσκευοῦμεν . καλῶς παρεσκευασάμεθα· πρὸς θάνατον. οὕτω μὲν εὐσκευοῦμεν. Εὐστομεῖν . τὸ εὐφημεῖν. καὶ οἱ Ἴωνες εὔστομα κείσθω φασίν. Εὐσυνθετεῖν . εὐνοϊκῶς ἔχειν. [Μασσαγέται ἐβουλεύσαντο εὐσυνθετεῖν πρός τε Γελίμερα καὶ Βελισάριον.] Εὐφημεῖ . καλῶς λαλεῖ. ἐπαινεῖ. Εὔχεται . παρακαλεῖ. Εὔχομαι . ἐπὶ τοῦ λέγειν τάττει Ὅμηρος. [Μέντης Αἰγιάλοιο δαΐφρονος εὔχομαι εἶναι.] Εὔχεται . καυχᾶται. ### epsilon 923 Εὔχομαι . ἀντὶ τοῦ καταρῶμαι παρὰ Ἀριστοφάνει. Εὐχροεῖς . εὐσωματεῖς. Εὐωρεῖ . παίζει. Εὐδοκῶ . ἐπιθυμῶ, εὐφραίνομαι. καὶ ὁ Ἀπόστολος· διὸ εὐδοκῶ ἐν ἀσθενείαις, ἐν ὕβρεσιν. ὅ ἐστιν ἐπιθυμῶ εἶναι ἐν τούτοις. Εὐπροσωπῆσαι . εὐδοκιμεῖν. ὅσοι θέλουσιν εὐπροσωπῆσαι ἐν σαρκὶ, ἤτοι παρ’ ἀνθρώποις. (Ἐπίῤῥημα.) Εὖγε . καλῶς, ὁσίως. λέγεται καὶ ἐπὶ εἰρωνείας πολλάκις. Εὖ σημαίνει τὸ καλόν . παρὰ τὸ ἐῢς, ὃ σημαίνει τὸν θεράποντα ἢ τὸν ἀγαθόν. [ὡς γὰρ ἀπὸ τοῦ τάχα γέγονεν ἐπίῤῥημα ταχὺ, καὶ ὄνομα ταχὺ παιδίον, εὐρὺς εὐρὺ, οὕτως καὶ παρὰ τὸ ἐῢς ἐῢ καὶ ἐν συναιρέσει εὖ. ὤφειλε δὲ ὀξύνεσθαι, ἀλλὰ πᾶσα δίφθογγος τελικὴ εἰς υ λήγουσα, ἐφ’ ἑαυτῆς ἔχουσα τὸν τόνον, περισπᾶται.] Εὐεκτῶς . ὑγιῶς. Εὐεκτικῶς . σχετικῶς. Εὐεπιβόλως . σαφῶς καὶ ὀρθῶς. ### epsilon 924 Εὐείκτως . εὐπειθῶς. Εὐθίκτως . εὐαφῶς, εὐψηλαφήτως. Εὐθύ . κατεναντίον. σημαίνει καὶ τὸ ἕως. καὶ εἰς οἷον καὶ εὐθὺ ὁρμῶ ἀντὶ τοῦ καλῶς. καὶ παρὰ Θουκυδίδῃ τὸ παραχρῆμα καὶ ταχέως καὶ τὸ ἐξ εὐθείας καὶ ἀσκόπως. Εὐθύς . ἀντὶ τοῦ ἐν ἀρχῇ. καὶ εὐθέως, παραυτίκα. ἀμφότερα Ἑλληνικά. Ἀριστοφάνης· εὐθὺς γάρ ς’ ἔχω μέσον. Εὐθύωρον . ἀντὶ τοῦ κατ’ εὐθείας Ἀντιφῶν. καὶ Ξενοφῶν αὐτῇ τῇ ὥρᾳ. [καὶ δὴ εὐθυωρὸν ἀπεβίω.] Εὐκτῶς . μετὰ εὐχῆς, ἢ εὐχερῶς. Εὐκρινῶς . σαφῶς, καθαρῶς. Εὐκαρδίως . προαιρετικῶς. ἡ δὲ κόρη ὑπακούει τὲ εὐπροθύμως καὶ εὐκαρδίως. Εὐλόφως . γενναίως. ὁ δὲ πρὸς τοὺς ἐπαναστάντας εὐλόφως ἀγωνισάμενος. [καὶ αὖθις· ὁ δὲ εὐλόφῳ αὐχένι τὴν ἄσκησιν ὑπομένων ἐφαίνετο.] Εὐμαρῶς . ὑγιῶς. εὐχερῶς· εὐκόλως· εὐμαρῶς· πρᾴως· ἱλαρῶς. Εὐνούστατα . φιλίως. [ Εὐνοϊκῶς . φιλικῶς. εὐνοϊκῶς διακείμενος.] ### epsilon 925 Εὐοργήτως . ἀντὶ τοῦ εὐτρόπως. ὀργὴ γὰρ ὁ τρόπος παρὰ Θουκυδίδῃ. Εὐοφθάλμως . ἀντὶ τοῦ εὐπρεπῶς, καὶ ἀντὶ τοῦ εὐόπτως. Εὐπετῶς . εὐχερῶς. εὐκόλως. Εὐπρεπῶς . κοσμίως. ὡραίως. Εὐπότμως . εὐτυχῶς. Εὖ πράττειν . οὕτως ἡ ἐπιγραφὴ τῶν ἐπιστολῶν. εἰσὶ τοῦ ἠθικοῦ εἴδους. εὖ διάγειν. οὕτως Ἐπίκουρος ἔγραφε. χαίρειν δὲ ὁ Κλέων. Εὐράξ . ἐκ πλαγίου. Εὐσυναλλάκτως . εὐμεταδότως. Εὐσχημόνως . εὐλαβῶς. σεμνῶς. Εὐσταθῶς . βεβαίως, ἀσφαλῶς. [ὁ δὲ ἐστρατοπέδευσεν εὐσταθῶς, ᾗπερ ἐβούλετο.] Εὐσταλῶς . κούφως. Εὐφραδέως . πεφρασμένως καὶ συνετῶς. παρὰ τὸ φράδην. ἢ εὐπρεπῶς καὶ κοσμίως. ἀπὸ τοῦ φράζειν συνετῶς. ### epsilon 926 Εὐοὶ σαβοί . βακχικὸν ἐπίφθεγμα. τῇ δὲ φωνῇ τῶν Φρυγῶν τοὺς μύστας δηλοῖ. ἀφ’ οὗ καὶ ὁ Σαβάζιος Διόνυσος. Εὐανακλήτως . συμπαθῶς. εὐαναδιδάκτως. Εὐέδρως . βεβαίως. Τὸ Ε μετὰ τοῦ Φ. (Ἀρσενικόν.) Ἔφεδρος . ἐγκάτοικος ἢ ἐνεδρεύων. Ἐφέστιοι . σύνοικοι. Ἐφελκυστής . βοηθός. Ἐφεκτικοί . φιλόσοφοί τινες. παρὰ τὸ ἐπέχειν περὶ τῶν πραγμάτων, καὶ δογματίζειν αὐτὰ ἀκατάληπτα. Ἐφέται . ἄνδρες, οἵτινες ὀγδοήκοντα ὄντες ἐδίκαζον. ἐφέται δὲ ἐκλήθησαν, ὅτι ἐπὶ αἵματι δικάζουσι. [ἢ ὅτι ἔφεσις παρ’ αὐτῶν οὐ δύναται εἰς ἄλλο δικαστήριον γενέσθαι.] Ἔφεκτος τόκος . ὁ ἐπὶ τὸ ἕκτον τοῦ κεφαλαίου. Ἐφεκτικός . ἐπιθυμητικός. ### epsilon 927 Ἐφευρετὰς κακῶν . τοὺς ἐπὶ τοῖς παλαιοῖς κακοῖς ἕτερα καινοτομοῦντας κακά. Ἐφάμιλλος . ἶσος, ὅμοιος. Ἔφηβος . παῖς νέος ἤτοι ἐτῶν ιδ ἢ ιη . Ἔφηλος . ὁ ἐφηλίδας ἔχων εἰς τὴν ὄψιν. [ Ἐφιάλτης . κύριον. καὶ ὁ παρὰ πολλοῖς λεγόμενος Βαβουτζικάρης. παρὰ τὸ ἰάλλω, τὸ ἐμβάλλω.] Ἐφιζόμενος . ὁ ἐπάνω ἵππου καθεζόμενος. Ἐφίππων ὀνόματα . ἴλη ἱππέων ἀνδρῶν ξδ . ἐπιλαρχία δύο ἴλαι ἱππέων ἀνδρῶν ρκη . ταραντιναρχία δύο ἴλαι [ἱππέων ἀνδρῶν διακοσίων πεντήκοντα ἕξ. ἱππαρχία δύο ταραντιναὶ] ἱππέων ἀνδρῶν δώδεκα. ἐφιππαρχία δύο ἱππαρχίαι ἱππέων ἀνδρῶν ͵ ακδ . τέλος δύο ἐφιππαρ‐ ### epsilon 928 χίαι ἱππέων ͵ βμη . ἐπίταγμα δύο τέλη ἱππέων ἀνδρῶν ͵ θεϛ . Ἑφθαλέου . ἑφθοῦ. καὶ ἑφθοῦν τὸ ὀπτᾷν, ἤτοι τὸ δι’ ὕδατος ἕψειν. Ἑφθοὶ πυροί . διεγερτικοί εἰσὶ πρὸς συνουσίαν. Ἔφορος . ὁ πάντων ἐπόπτης καὶ θεωρὸς θεός. καλοῦνται δὲ ἔφοροι καὶ οἱ τὰ πόλεων ὤνια ἐπισκεπτόμενοι. Ἐφραΐμ . κύριον. κυρίως δὲ ἑρμηνεύεται πλατυσμὸς ἢ καρποφορία. Ἐφραθά . ὅ ἐστι Βηθλεέμ. παρ’ Ἑβραίοις δὲ σημαίνει μαρία τὸ ἐφραθά. Ἔφυδρος . ὕδωρ ἐπάγων. ἐφύδρους δὲ ἁλύσεις διατείνας διὰ στόματος τοῦ λιμένος. ### epsilon 929 Ἐφ’ ᾧ πάρει . ἐπὶ τίνι παραγέγονας. ἐφ’ ᾧ καὶ ἐφ’ ᾧτε ἑκάτερον αὐτῶν. καὶ ὁριστικῷ συντάσσεται ῥήματι καὶ ἀπαρεμφάτῳ. Θουκυδίδης· ἐν δ’ ἐφ’ ᾧ φυλακῇ τῇ μετρίᾳ τηρήσονται. καὶ Κρατῖνος· [ἐφ’ ᾧτ’ ἐμαυτὴν συγκαθεύδειν τῷ πατρί.] (Θηλυκόν.) † Ἐφέστριδες . αἱ ἄγαμοι παρθένοι.† Ἐφαπτίδας . ..... οἱ δὲ ψιλοὶ τῶν Ῥωμαίων ἕκαστος αὐτῶν εἶχον ἐφαπτίδας, καὶ κνηδυΐδας, καὶ λοχάστην καὶ ἀκόντιον δι’ ὅλου [σιδήρου] πεποιημένον. Ἔφεσος . πόλις τῆς Ἀσίας. ἐκλήθη δὲ οὕτως ἀπὸ Ἐφέσου τινὸς ἐκεῖσε καπηλεύοντος καὶ πάντας λέγοντος πρὸς Ἔφεσον στέλλεσθαι, ἢ ἀπὸ τῆς Ἐφέσου, Λύδης Ἀμαζόνος, ἣ πρώτη Ἄρτεμιν ἐτίμησε καὶ ὠνόμασεν Ἐφεσίαν. ἀπὸ δὲ τῆς Ἀρτέμιδος καὶ οἱ οἰκοῦντες ἐκλήθησαν. ἢ ὅτι Θησεὺς στρατεύσας Ἡρακλεῖ ἐπὶ τὸν Ἱπ‐ ### epsilon 930 πολύτης ζωστῆρα ἐδίωξε τὰς Ἀμαζόνας μέχρι Λυδίας, κᾀκεῖ καταφυγούσας ἐπί τινα ναὸν Ἀρτέμιδος δεῖσθαι σωτηρίας τυχεῖν· τὴν δὲ ἐφεῖναι αὐταῖς τὴν σωτηρίαν, ὅθεν Ἔφεσος κληθεῖσα καὶ τὴν Ἄρτεμιν Ἐφεσίαν ἐκάλεσαν. Ἔφεσις . ἐπιθυμία, ἢ ἐπίτασις θελήσεως ἤγουν ἐπιτεταμένη θέλησις. ἔφεσις καὶ ἡ ὁρμή. ἀπὸ δὲ τῆς [τῶν] στρατηγῶν γνώμης λαβὼν ἔφεσιν παρὰ τοῦ στρατηγοῦ ξένην καὶ παράδοξον βοήθειαν ἐπορίσατο πρὸς τὴν ἐπικειμένην περίστασιν. ἔφεσις καὶ ἡ ἐξ ἑκατέρου δικαστηρίου εἰς ἕτερον μεταγωγή. τὸ δ’ αὐτὸ καὶ ἔκκλητος καλεῖται. Ἐφεσπερεία . ἡ τῆς ἑσπέρας. Ἐφετμή . ἡ ἐντολή. Ἐφεστρίδες . Ῥωμαϊκὰ ἱμάτια λέγονται καὶ ὁ μανδύας καὶ βίῤῥον. Ἐφεδρία . ἡ ἐπίκληρος παραμονή. Ἐφηβεία . ἡ νεότης καὶ ἀκμὴ τῆς ἡλικίας. ### epsilon 931 Ἐφήγησις . δίκη εἰσαγομένη ἀπὸ τῶν ὑποδεξαμένων τὸν εἰργόμενον ὑπὸ τῶν νόμων ἐπιβαίνειν τῆς χώρας, οἷον φυγάδα ἢ ἀνδροφόνον· ἢ ὅταν τῶν δημοσίων τὶ κατέχει τὶς κρύφα. Ἐφημερία . ἡ πατριά. λέγεται καὶ ἡ τῆς ἡμέρας λειτουργία καὶ ἑβδομάδος. Ἐφημερίς . ἡ τῶν ἐφ’ ἑκάστης ἡμέρας συμπιπτόντων ὑπογραφή. Ἐφημοσύνη . ἡ ἐντολή. παρὰ τὸ εἰς αὐτὰ συμβάλλειν τὸν ἀμφότερον λόγον. Ἐφηλίς . ἡ ἐκ τοῦ ἡλίου περὶ τὸ πρόσωπον γινομένη ἔκκαυσις καὶ μελανία. καὶ πάθος περὶ τὸ πρόσωπον γινόμενον. εἴρηται ἀπὸ τοῦ ἡλίου. γράφεται καὶ ἔφηλος. Ἔφοδος . ὁρμή. ἐπέλευσις. Ἐφετμῆς . ἐντολῆς. Ἡσίοδος· —μεμνημένος αἰὲν ἐφετμῆς ἐργάζευ, Πέρση—. (Οὐδέτερον.) Ἐφάλια . παραθαλάσσια. Ἔφαμμα . τὸ περίβλημα. οἱ δὲ διὰ τὸ βατώδη εἶναι τὸν τόπον καὶ μὴ ἐμπλέκεσθαι τοῖς ἐφάμμασι, ταῦτα ἀπέῤῥιπτον, γυμνοὶ μετὰ τῶν ὅπλων στάντες. Ἐφικτόν . δυνατόν. κατάληπτον. Ἐφίερον . Δημοσθένης ἐν τῷ περὶ τοῦ τριηραρχήματος. ἱερόν ἐστι τῶν δώδεκα θεῶν ἐν Βοσπόρῳ. ### epsilon 932 Ἐφίππιον . ἀγώνισμα ἐφ’ ἵππων τρεχόντων. Ἐφόλκια . τὰ μικρὰ πλοῖα. Ἐφόδια . τὰ ἁρμόζοντα τῇ ὁδῷ ἀναλώματα. Ἐφούδ . τὸ μὲν [ὄνομα αὐτοῦ] ἑρμηνευόμενον δήλωσιν ἢ λύτρωσιν σημαίνει, τὸ δὲ εἶδος αὐτοῦ σπιθαμιαῖον ἦν ὕφασμα, δίκην περιστηθίου ἐκ χρυσονήμου τέχνης ποικίλης πεποιημένον· καὶ ἐν μὲν τῷ μέσῳ εἶχεν ὥσπερ ἀστέρα ὁλόχρυσον, ἑκατέρωθεν δὲ αὐτοῦ δύο σμαράγδους ἔχοντας ἀνὰ ἓξ τοὺς δώδεκα φυλὰς τοῦ Ἰσραὴλ, ἐν δὲ τῷ μεταξὺ τῶν σμαράγδων λίθον ἀδάμαντα. ἡνίκα γοῦν ἔμελλεν ὁ ἱερεὺς ἐρωτᾷν τὸν θεὸν περὶ τινὸς κεφαλαίου, ἐδέσμει αὐτὸ ἐν τῇ ἐπωμίδι κατὰ τὸ μέσον τοῦ στέρνου καὶ ὑπετίθει τὰς χεῖρας αὐτοῦ ὑποκάτωθεν, καὶ εὑρίσκετο ἐν ταῖς παλάμαις αὐτοῦ ἐξηπλωμένον ὥσπερ πυξίον, καὶ ἀποβλέπων εἰς τὸν ἐφοὺδ ἠρώτα τὸν θεὸν τὸ ἐρώτημα. καὶ εἰ μὲν ἀρεστὸν ἦν τῷ θεῷ τὸ ἐρώτημα, εὐθέως ἔστραπτεν ὁ ἀδάμας λίθος καὶ ἐφεγγοβόλει ἀκτῖνας ἐκπέμπων· εἰ δὲ οὐκ ἦν εὐάρεστον, ἔμενεν ἐν τῇ ἰδίᾳ τάξει ὁ λίθος. εἰ δὲ ἔμελλεν ὁ θεὸς εἰς μάχαιραν παραδιδόναι τὸν λαὸν, ἐγένετο αἱματώδης. εἰ δὲ θανατικὸν ἔμελλε, ἐγένετο μέλας. Ἐφύμνιον . τὸ ἐπὶ τῷ ὕμνῳ ᾆσμα. ### epsilon 933 (1t) (Ῥῆμα.) Ἐφαύλιζον . ηὐτέλιζον. οἱ δὲ ἐφαύλιζον αὐτὸν οὐδαμῆ σπουδαῖον ὄντα· μικρὸς γὰρ ἦν τὸ σῶμα. Ἔφασκεν . ἔλεγεν. Ἐφάψασθαι . ἄρξασθαι, ἢ ψηλαφῆσαι. Ἐφάμην . εἶπα. Ἔφατο . εἶπε. φημὶ, φήσω, ὁ μέσος ἀόριστος δεύτερος ἐφάμην, ἔφασο, ἔφατο. Ἐφεθέν . ὁρισθὲν, παρασχεθέν. ὁ δὲ βασιλεὺς Ἀντίγονος, ἐφεθέν οἱ δικάσαι, προσέταξε κλήρῳ διακριθῆναι. Ἐφεδρεύοντες . ἐπιτηροῦντες, ἐπικαθήμενοι. συντάσσεται δὲ μετὰ δοτικῆς. Ἐφέντες . ἐνδόντες, ὑποχαλάσαντες. Ἐφέξει . σταθῇ. ἐφελκύσει. καὶ ἐφέξειν ἀντὶ τοῦ κωλύσειν. Ἔφες . ἐπίπεμψον. Ἐφεσπόμενος . ἐπακολουθῶν. καὶ ἐφεσπόμενα. Ἐφεστιασάμενος . εὐωχηθείς. Ἐφειμένον . συγκεχωρημένον. Ἐφείω . τὸ ἐπιβάλλω, τὸ ἐπενέγκω. [ἔστιν εἴω καὶ ἐν συνθέσει ἐφείω.] ### epsilon 934 [ Ἐφείσθω τούτοις ἐξονυχίζειν . ἀντὶ τοῦ συγκεχωρήσθω ἀκριβολογεῖσθαι.] Ἐφεῖτο . τὸ συνεχωρεῖτο. γράφεται καὶ ἀντὶ τοῦ ἐνετέλλετο. Ἐφείλιξαν . ἀντὶ τοῦ ἔφυραν. σχοινίον τὲ ἐφείλιξαν. Ἐφενάκιζον . ἠπάτων. Ἐφήδεσθαι . χαίρειν. ἐπιτέρπεσθαι. Ἐφῆκα . ἔπεμψα. Ἐφήλαντο . ἐπεπήδησαν. Ἔφῃνεν . ἔδειξεν. Ἐφῆπτο . ἐπεκρέματο, ἐπέκειτο. Ἐφίκοντο . ἐφήψοντο. Ἔφθη . προέλαβεν. ἔφθασεν ἢ ἔβλαψεν. οἷον· ἔφθη ὀρεξάμενος πρυμνὸν σκέλος—. Ἐφθίατο . φθίω [ὅπερ] ἀπὸ τοῦ φθίνω γίνεται κατὰ ἀποβολὴν τοῦ ν. ἔνθεν καὶ φθίσις, καὶ φθινόπωρον. ὁ παθητικὸς παρακείμενος ἔφθιμαι, ὁ ὑπερσυντελικὸς ἐφθίμην, τὸ τρίτον πρόσωπον ἔφθιτο, καὶ καθ’ ὑποστολὴν τοῦ ι καὶ πλεονασμῷ τοῦ α ἐφθίατο. Ἐφιᾶσι . συγχωροῦσιν. ἐφιᾶσιν, ὅπη τὶς ἐθέλει, ἀπιέναι. καὶ ἐφιεὶς ἀντὶ τοῦ συγχωρῶν. ### epsilon 935 Ἐφιείς . ἀντὶ τοῦ ἐκπέμπων. ἐκ τοῦ ἵημι, ἥσω· ἡ μετοχὴ ἱεὶς καὶ ἐφιείς. Ἐφιέτω . ἀνείτω. Ἐφίει . ἐπέτρεπεν. ὁ δὲ Καῖσαρ δῃοῦν τὰ πρὸ τῆς πόλεως ἐφίει. καὶ ἐφίει ἀντὶ τοῦ πέμπει. Ἐφίῃ . ἐπιθυμεῖς. τί μοι τῶν δυσφόρων ἐφίῃ. Ἐφίησιν . ἐπιπέμπει, ἀνατρέπει. Ἐφικνούμενοι . ἐγγίζοντες. Ἐφικνεῖσθαι . εἰς κατάληψιν ἐλθεῖν. Ἐφίκοιτο . νοήσαι. καταλάβοι. Ἐφίεμαι . ἐπιθυμῶ. Ἐφιζάνει . ἐπικαθέζεται. Ἐφιστάμενος . ἀναμένων. σχολαίως βαδίζων. ὁ δὲ ἐπορεύετο ἄλλοτε καὶ ἄλλοτε ἐφιστάμενος. Ἐφίστη . ἔταττεν, ὥριζεν. ὁ δὲ ἄρχοντας ἐφίστη τούτοις. Ἐφίλατο . ἠγάπησεν. εἰς λυκάβαντας διπλοῦς ἐφίλατο τὴν καλαμίτην. ### epsilon 936 Ἐφλεγμάνθη οὐ δεῖ λέγειν, ἀλλ’ ἐφλέγμῃνεν . Ἀριστοφάνης· εἶτ’ ἐφλέγμῃνεν αὐτοῦ τὸ σφυρὸν γέροντος ὄντος. Ἔφλαδον . τὸ ἐσχίσθη ἢ ἐθλάσθη. ἀπὸ τοῦ θλῶ, φλῶ, κατὰ τροπήν· παραγώγως φλάζω, καὶ ἔφλαδον. Ἔφλα με . ἔτυπτέ με. Ἑφθοῦν . τὸ ὀπτᾷν. ἢ τὸ δι’ ὕδατος ἕψειν. Ἐφλέγετο . ἐν ἐπιθυμίᾳ ἦν. ὁ δὲ Ἰάσων Θετταλὸς ἐπὶ τοῖς ἀναθήμασιν ἐν Δελφοῖς ἐφλέγετο. Ἐφονοκτονήθη . ἐμιάνθη. Ἐφορεύειν . ἐποπτεύειν. Ἐφορμεῖν . ἐφεδρεύειν. οὕτως Δημοσθένης. ἐνεδρεύειν ἐν πλοίοις. Ἐφοινίσσετο . ἐρυθραίνετο. τὸ πρόσωπον ἐφοινίττετο. Ἐφραγγέλωσαν . τουτέστιν ἐμάστιξαν. ### epsilon 937 Ἐφοδευσάτωσαν . κατασκοπευσάτωσαν. Ἐφοδεύεται . διοδεύεται. Ἐφόρουν . ἐκόμιζον. Θουκυδίδης· ἐφόρουν τὴν ὕλην εἰς αὐτόν. Ἐφρύαξαν . ἐταράχθησαν. ἵνα τί ἐφρύαξαν ἔθνη. ὁ δὲ Ἀκύλας ἐθορυβήθησαν, ὁ δὲ Σύμμαχος ἠναισχύντησαν ἡρμηνεύκασιν. Ἔφριξα . τὰς τρίχας ὠρθώθην. [ἐπυκνώθη.] καὶ Ὅμηρος· ἔφριξε δὲ μάχη—. Ἔφυρον . ἔβρεχον ἢ ἔπλυνον. Ἔφυ . ἐγένετο ἢ ἐγεννήθη. Ἐφυλάξατο . ἐξέκλινεν, εἴασεν. ἐφυλάξατο δὲ τὰ μαλακὰ καὶ ψαμμώδη. Ἔφυντο . ἐνέφυσαν, σφόδρα ἐπεβάλλοντο, ὥστε δοκεῖν συμπεφυκέναι. Ἐφώδευσαν . ἐπέτρεχον. Ἐφιλοτιμεῖτο . ἐνηβρύνετο, ἐλαμπρύνετο. τοῦ Θεολόγου· καὶ γὰρ ἐφιλοτιμεῖτο τοῖς ἐμοῖς λόγοις. Ἔφεπε . ἐδίωκε. τοῦ Θεολόγου· ἔφεπε κλονέων. Ἐφόρεις . ἔφερες. Ἡσίοδος· —ἄλλα τε πολλὰ ἁρπάζων ἐφόρεις—. (Ἐπίῤῥημα.) * Ἐφφαθᾶ . διανοίχθητι. * ### epsilon 938 Ἐφεξῆς . ἐπίσης, κατὰ τάξιν. Ἐφύπερθεν . ὑπεράνωθεν. Τὸ Ε μετὰ τοῦ Χ. (Ἀρσενικόν.) Ἐχέφρων . φρόνιμος. Ἐχέμυθος καὶ ἐχεμυθότατος . ὁ φρόνιμος. Ἐχέγγυος . ὁ ἀσφαλὴς ἐγγυητής. ὁ διὰ πίστεως ἄξιος. παρὰ Θουκυδίδῃ. ἰσχυρὸν, ἐγγυῆσαι δυνάμενον. * Ἔχθιστος . μισητός. * Ἔχης . ὁ πλούσιος. καὶ κλίνεται ἔχητος. Ἐχθρός . ἀντικειμένη ἐπὶ τὸ βλάπτειν πρόθεσις. Ἐχθοδοπός . ὁ ἐχθροποιός. Ἔχις . ὁ ὄφις. † Ἐχέτης . ὄνομα κύριον.† Ἐχῖνος . ὁ ἀκανθόχοιρος, παρὰ τὸ συνέχειν ἑαυτὸν στρογγυλούμενον. ἐν γὰρ τῷ ἀλέξασθαι τὸν ἐπερχόμενον, συνειλούμενος, τὸν τῶν ἀκανθῶν περίβολον προβάλλεται εἰς ἔρυμα. ἐχῖνος καὶ τοῦ βοὸς ὁ γαστὴρ, παρὰ τὸ ἐπέχειν ἐν ἑαυτῇ τὴν τροφήν. ἐχῖνος καὶ ὁ λέβης, ὁμοίως. ἐχῖνος καὶ ἄγγος τὶ, εἰς ὃ τὰ γραμματεῖα πρὸς ### epsilon 939 τὰς δίκας ἐτίθεντο. καὶ πόλις Θετταλίας οὕτω καλουμένη, ἀπὸ Ἐχίνου ἑνὸς τοῦ τὴν Σπάρτην ἐνοικήσαντος. σημαίνει καὶ μέρος ἀστέρος. εἴρηται δὲ ἐχῖνος ὁ θαλάσσιος καὶ ἄλλος ἀπὸ τοῦ ἔχειν ἑαυτὸν τῶν σαρκῶν ἀφανῶν οὐσῶν. ἢ ἐχῖνος κατὰ ἀντίφρασιν ἀπὸ τοῦ μὴ δύνασθαι ἔχεσθαι διὰ τὰς ἀκάνθας ὡς ἀγρόπτος. γράφεται δὲ διὰ τοῦ ἰῶτα, ὡς Ἀκραγαντῖνος. Ἐχινόπους . ἀκάνθης εἶδος. παρὰ τὸ ἐπέχειν τοὺς πόδας τῶν βαδιζόντων ἐπ’ αὐτῆς. ἢ ὅτι ἐχίνου θαλασσίου ποσὶν ἔοικεν. Ἐχυρόφρονες . οἱ τῇ φρονήσει ἀσφαλεῖς. Ἐχυρός . ὁ ἀσφαλής. παρὰ τὸ ἔχειν ἐχυρὸς, ὅθεν καὶ ἐνέχυρον, ἀείχυρόν τι ὄν· καὶ κατὰ στέρησιν τοῦ α ἐχυρόν. (Θηλυκόν.) Ἐχενηΐς . εἶδος ἰχθύος. εἴρηται δὲ ἀπὸ τοῦ α ἔχειν καὶ κρατεῖν τὴν ναῦν. ἐχενηῒς καὶ ἡ κρατοῦσα τὴν ναῦν ἄγκυρα. ἄγκυράν τ’ ἐπὶ τοῖς ἐχενηΐδα δεσμὸν ἀέλλης. Ἐχινάς . ὄνομα νήσου. Ἐχεμυθία . σιωπή. μυστήριον. Ἐχέτλη . τοῦ ἀρότρου τὸ κράτημα, οὗ ἔχεται τῇ χειρὶ ὁ ἀροτριῶν. ὡς παρὰ τὸ ἔξυσται ξύστρα, οὕτως ἔχεται ἐχέτλη κατὰ συγκοπήν. ### epsilon 940 Ἐχθραντέα . μισητή. Ἔχιδνα . ὄφις. Ἐχυρά . ἀσφαλής. (Οὐδέτερα.) Ἐχέγγυον . ἀσφαλές. Ἐχέμυθον . μυστήριον, κρυπτὸν ἢ φρόνιμον. ἦν δὲ ἐχέμυθος ἐς τὰ μάλιστα καὶ κρυψίνους. καὶ ἐχεμυθότατον, τὸ φρονιμώτατον. Ἔχθιον . ἐχθρότατον. μισητότατον. Σοφοκλῆς· βουλῆς γὰρ οὐδέν ἐστιν ἔχθιον κακῆς. Ἔχθος . τὸ μῖσος. καὶ ἔχθημα, τὸ μίσημα. Ἐχθοδοπόν . τὸ ἐχθροποιόν. Ἐχείδιον . ὀφείδιον. Ἔχμα . τὸ στήριγμα. Ἐχύρωμα . ἡ ἀσφάλεια. ὁ δὲ σκόλοπας ὀξεῖς ἐπιφερόμενος ἐνάλλεται τῷ ἐχυρώματι καὶ μετεωροπορεῖ. (Ῥήματα.) Ἐχάτιζεν . ἔχρῃζεν. Ἔχε δή . ἀντὶ τοῦ ἄγε δή. ἢ ἄρα δὴ πρόσεχε. ἢ τὶ τοιοῦτον. Ἔχεεν . ἔχωσεν. Ἐχεμυθεῖ . ἔχει καὶ κρύπτει ἐν ἑαυτῷ τὸν λόγον. ### epsilon 941 Ἔχετον . ἀντὶ τοῦ ἐχέτωσαν. καὶ ἐχέτην ἀντὶ τοῦ εἶχον. δυϊκά. Ἐχέτω . κρατείτω. Ἀριστοφάνης· Ἐχέτω δὲ πνοὰς νήνεμος αἰθήρ· Κῦμα δὲ πόντου μὴ κελαδείτω Γλαυκόν. Ἐχειρώθη . ἐκρατήθη. Ἔχει . ἀντὶ τοῦ τέθνηκεν. ἔχει αὐτὸν ὁ τοῦ θανάτου ζόφος χαλινώσας. Ἐχεῖτο . ἐξεκέχυτο. Ἐχηρώθησαν . ἀνδρῶν ἐστερήθησαν. ἐχήρευσαν. Ἔχῃρα . ἐχάρην. Ἰωνικῶς. Ἐχθόμενος . μισούμενος. Ἐχθρεῦσαι . ἐχθροὺς γενέσθαι. ἐχθρεῦσαι φασὶν αἰετὸν καὶ κάνθαρον ἐκ τοῦ ἑκάτερον αὐτῶν τὰ ὠὰ θατέρου διασπᾷν. Ἐχθραίνει . μισεῖ. Ἐχιλιώθη . χίλια ἐζημιώθη. Ἐχόμενα . ἐγγύθεν, πλησίον. Ἔχοντες . οἰκοῦντες. Ἐχόντων ἀντὶ τοῦ ἐχέτωσαν . Ἔχουν . ἀντὶ τοῦ ἐχώννυον. κᾀκ τούτου οἱ μὲν ἔχουν, οἱ δὲ τοῖς συμβάλλουσιν ἀντεμάχοντο. Ἐχολώθησαν . ὠργίσθησαν. Ἐχθοδοπῆσαι . ἐχθροποιῆσαι. καὶ κατὰ πλεο‐ ### epsilon 942 νασμὸν τοῦ δ, καὶ κατὰ ἀποβολὴν τοῦ ρ, ἐχθοδοπῆσαι. Ἐχρυσοῦ . ἀπὸ τρίτου προσώπου τῶν ἑνικῶν, οἷον ἐχρυσοῦτο, γίνεται ὑποστολῇ τοῦ τ ἐχρυσοῦο καὶ κατὰ κρᾶσιν ἐχρυσοῦ. Ἔχραον . μετὰ βλάβης ἐπῆλθον. Ἐχρηματίσθη . χρηματισμὸν ἐδέξατο. καὶ ἐχρήσθη ὁμοίως. Ἐχρῆν . ἥρμοζεν, ἔπρεπεν. [ Ἔχριμπτ’ ἀεί . ἐπλησίαζεν.] [ Ἔχριμψαν . ὁμοίως.] Ἐχρίπτοντο . ἐπλησίαζον, προσετρίβοντο. Ἔχρησε . χρησμὸν ἔδωκε. καὶ ἀντὶ τοῦ ἐδάνεισεν. Ἔχρειεν . ἐμαντεύετο. Ἐχύμισαν . ἀντὶ τοῦ ἔγχυμον ἐποίησαν. οἵπερ ἁρμονίαν ἐχύμισαν. Ἐχύρωσεν . ἰσχυρὰν ἐποίησεν. Ἐχώσατο . ὠργίσθη. Ἔχει . ἐπιμελεῖται. [καί μοι κῆπον ἔχει πολυδένδρεον.] (Ἐπίῤῥημα.) Ἐχθρωδῶς . ἀπεχθῶς. μισητῶς. κακῶς. Ἐχυρῶς . ἀσφαλῶς. ἰσχυρῶς. Ἐχθὲς καὶ χθές . οἱ Ἀττικοὶ χθὲς, οἱ δὲ κοινοὶ ἐχθές. πρῶτον δὲ τὸ ἐχθὲς τοῦ χθές· καὶ δῆλον, πρῶτον μὲν ἀπὸ τῆς ἐτυμολογίας, ὅτι ### epsilon 943 ἐχθὲς εἴρηται παρὰ τὸ ἐκτὸς γεγενῆσθαι τῆς σήμερον· δεύτερον δὲ, ὅτι πᾶν μονοσύλλαβον ἐπίῤῥημα ἢ φύσει ἢ θέσει γίνεται κατ’ ἰδίαν μακρόν. οἷον· ναί· νή· πλήν· γνύξ· μάψ. οὐ μάχεται δὲ τὸ δὶς καὶ τρίς· ἀπὸ γὰρ διάκις καὶ τριάκις συγκέκοπται. χωρὶς τοῦ πρίν. πῶς οὖν τὸ χθὲς βραχύ; ἐὰν εἴπωμεν χθὲς, ἠλόγηται· ἐὰν δὲ ἐχθὲς, μιμεῖται τὸ αἰές. τρίτον δὲ, ὅτι τὸ ε φωνῆεν πέφυκε πλεονάζειν, οἷον· εἶπον, ἔειπον· εἴκοσιν, ἐείκοσιν. ἀφεῖσθαι δὲ, ὅτι μετὰ συμφώνου ὑπάρχει. ἔβη, βῆ· ἔστη, στῆ· ἐμοῦ, μοῦ. οὕτως οὖν καὶ ἐχθὲς, χθές· ἀφαίρεσις καὶ οὐ πλεονασμός· ἐπειδὴ σύμφωνον ἔχει ἐπιφερόμενον. τὸ αὐτὸ καὶ ἐπὶ τοῦ ἐθέλω, θέλω. πρῶτον τὸ ἐθέλω καὶ δεύτερον τὸ θέλω. Τὸ Ε μετὰ τοῦ Ψ. (Ἀρσενικόν.) Ἑψητός . ὁ ἑψημένος. † Ἑψητοί . τὰ λιτὰ ἰχθύδια.† (Θηλυκόν.) Ἑψία . ἡ ὁμιλία. †ἡ παιδιά.† ### epsilon 944 (1t) (Οὐδέτερον.) Ἕψανον . ἁπαλόν· καὶ ἀτέραμνον. τὸ δυσέψανον. οὕτως Πλάτων. Ἑψητήριον . ἡ λοπὰς, ὅ ἐστι χύτρα. Ἕψια . τὰ ἀπὸ λόγων παίγνια. καὶ φιλέψιος ὁ φιλοπαίγμων. φιλολόγος ἐστὶν ὁ φιλέψιος. Ἐψιάτιμον . γνωστικὸν παίγνιον. Ἔψιμον . τὸ παίγνιον. (Ῥῆμα.) Ἔψηχον . κατέμασον, ἔτριβον, ἔξεον, ὡμάλιζον. οἱ μὲν τοὺς ἵππους ἔψηχον. Ἐψίω . τὸ λέγω. ἀπὸ τοῦ ἔπω, ἔψω καὶ ἐψίω, ἀφ’ οὗ· πανημέριον ἑψιόωντο. Ἐψιᾶται . ἀντὶ τοῦ παίζει. Ἐψιάσθων . παιζέτωσαν. Ἐψιατέον . ἀντὶ τοῦ παικτέον. Ἐψιλωμένοι . γεγυμνωμένοι. Ἔψισαν . ἐψώμισαν. Ἕψων καὶ ἀπέψων . τὸ ἔψιον διὰ τοῦ ο μικροῦ, τὸ δὲ ἀπεσπόγγιζον διὰ τοῦ ω μεγάλου. Ἐψύχθη . ἀπεπαύθη· ἠρέμησεν. —ἄγρια δ’ αὐτοῦ ἐψύχθη χαλεπῆς πνεύματα θευφορίης. ### epsilon 945 Ἐψυχαγώγησε . παρεμυθήσατο. ἢ ψυχὰς διὰ μαγγανείας ἀνήγαγεν. Ἔψυρεν . ἀπεδίωξεν. Ἐψῶν . κνηθόμενος. Ἐψώμισεν . ἔθρεψεν. Τὸ Ε μετὰ τοῦ Ω μεγάλου. (Ἀρσενικόν.) Ἑωθινός . ὀρθρινός. Ἑῷος . ἀνατολικὸς ἢ ὀρθρινός. Ἑωσφόρος . ὁ ἥλιος, ἀνατολικὸς ἀστὴρ πρωϊνὸς, ὁ αὐτὸς καὶ φωσφόρος καλούμενος. ὁ Ὅμηρος τοῦτον λέγει φέρειν τὴν ἡμέραν, οὐχὶ τὸν ἥλιον. Ἑωϋτός . ἑαυτός. (Θηλυκόν.) Ἐώας . ἀνατολῆς. Ἑωλοκρασία . τὸ χθιζὸν βρῶμα, ἢ ἡ ματαία πόσις. Δημοσθένης· αἴτιος δ’ οὗτος ἑωλοκρασίαν τινά μου τῆς πονηρίας αὐτοῦ κατασκεδάσας. ἔθος ἦν τοῖς νέοις δειπνοῦσι καὶ νυκτερεύουσι καταχεῖν τῶν κοιμωμένων τοὺς ζωμοὺς τῶν ἑώλων δείπνων, πρὸς τοιαύτην παιδίαν τετραμμένοις· ἡνίκα γὰρ συνέπινον ἀλλήλοις οἱ νέοι, ἐπὶ ἑκάστου κρατὴρ οἴνου ἐτίθε‐ ### epsilon 946 το, καὶ εἴτις ἐκαθεύδησε μὴ πιὼν τὸν κρατῆρα, πρωῒ κατὰ τῆς ἑαυτοῦ κεφαλῆς ἐξεχέετο. Ἐωρκοπίαις . ὑψηλοφροσύναις. Ἕως . ἡ πρώτη τοῦ ἡλίου ἀνατολή. ἢ ἡ πρὸ τῆς ἡλίου ἀνατολῆς ὥρα. (Οὐδέτερον.) Ἕωλον . μάταιον· ἢ χθεσινόν· ἢ τὸ ψυχρὸν καὶ ἀνωφελές· ἢ τὸ ἀνίσχυρον. τὸ εἰς τὴν ἕω λειπόμενον. Ἑῷον . ἀνατολικὸν, ὀρθρινόν. σὺν τῷ ι . κτητικὸν ἀπὸ τῆς ἕως. τὸ δὲ ἑωσφόρος οὐκ ἔχει. (Ῥῆμα.) Ἔῳγεν . ἐκ τοῦ οἴγω. ὁ παρατατικὸς ἔοιγον, ᾦγε καὶ πλεονασμῷ τοῦ ε ἔῳγε. χηλοῦ ἀπὸ τοῦ πῶμ’ ἀνέῳγε. Ἐῴη . συγχωροίη. Ἐῴκει . ὡμοίαζεν. ἐῴκειν ἔχει τὸ ι. εἴκω τὸ ὁμοιῶ, ὁ μέσος παρακείμενος εἶκα καὶ κατὰ διάλυσιν ἔϊκα καὶ ἐπενθέσει τοῦ ο ἔοικα. καὶ ἐπαυξήσει τοῦ ο μικροῦ εἰς ω μέγα ἔῳκα. καὶ μένει τὸ ι προσγεγραμμένον. ὁ ὑπερσυντελικὸς ἐῴκειν, ἐῴκεις. Ἐώλπειν ὑπερσυντελικὸς ἀπὸ τοῦ ἐόλπω, τὸ ἐλπίζω. Ἐῶμεν . συγχωροῦμεν. ### epsilon 947 Ἐωνημένων . ἀγορασθέντων. Ἐωνῆσθαι . ὠνεῖσθαι δὲ δίφθογγον. Ἐῳνοχόει . ἐκίρνα. Ἐών . ὁ ὑπάρχων. μηδ’ οὕτως, ἀγαθός περ ἐών,— ἐνεστὼς παρατατικὸς παρὰ τὸ ἔω, τὸ ὑπάρχω, ὢν καὶ ἐών· τὸ δὲ ἐὼν τοῦ ὢν ἐντελέστερόν ἐστι. καὶ ἐὼν ὁ πρὸ πολλοῦ τεθνηκώς. Ἔῳξεν . ἀνέῳξεν. Ἔωργε . διεπράξατω. καὶ ἐώργειν, ὑπερσυντελικός. Ἐωρίζω . τὸ μετεωρίζω. Ἑώρων . ἀπὸ τοῦ ὁρῶ. ὁ παρατατικὸς ὥρων καὶ πλεονασμῷ τοῦ ε ἑώρων, τῆς δασείας φυλαχθείσης. ὡσαύτως καὶ ἀπὸ τοῦ οἰνοχοῶ ὁ παρατατικὸς ᾠνοχόουν καὶ πλεονασμῷ τοῦ ε ἐῳνοχόουν, καὶ ἀπὸ τοῦ ὠνῶ, ὠνοῦμαι, καὶ ὤνημαι καὶ ἐώνημαι. ### epsilon 948 Ἐώσαντο . βιαίως εἰσῆλθον. εἰσεπήδησαν. Ἔωσεν . ἀπώσατο, ἐνέβαλεν. ἀπὸ τοῦ ὤθω ὁ μέλλων ὤσω, ὁ ἀόριστος ὦσα, τὸ τρίτον ὦσε, καὶ πλεονασμῷ τοῦ ε ἔωσεν. ὡς ᾠνοχόει, ἐῳνοχόει. Ἑώρταζον . ἀπὸ τοῦ ἑορτὴ γίνεται ἑορτάζω, καὶ ὁ παρατατικὸς ἑώρταζον. καὶ ἐπειδὴ οὐδέποτε λέξις εὑρίσκεται ἀρχομένη ἀπὸ τοῦ η ἐπιφερομένη τὸ η, χωρὶς εἰ μὴ εὑρεθῇ δίφθογγον, ὡς τὸ ἠοῦς, ἠοῖ, καὶ κατὰ διάλυσιν, ὡς ἠόα, τούτου χάριν ἐγένετο ὑπερβιβασμός· καὶ ἡ μὲν παραλλαγὴ ἐξετάθη, ἡ δὲ ἀρχὴ συνεστάλη εἰς ε , καὶ ἐγένετο ἑώρταζον. Ἔω . τὸ ὑπάρχω. ἐῶ δὲ τὸ καταλιμπάνω. Ἐώμενος . καταλιμπανόμενος. (Ἐπίῤῥημα.) Ἕως τῶν οὐρανῶν . ἕως τοῦ τέλους. καὶ ἕως ἀντὶ τοῦ διηνεκῶς καὶ πάντα τὸν χρόνον. ### zeta 947 (19t) Ζ. Τὸ Ζ μετὰ τοῦ Α. (Ἀρσενικόν.) Ζαβρός . πολυφάγος. Ζαβρῆς . κύριον. καὶ κλίνεται τοῦ Ζαβρῆ. ### zeta 948 (19) Ζαγρός . ἀνυπόδετος. Ζαὴν ἄνεμον . τὸν σφοδρῶς πνέοντα. [καὶ Ὅμηρος· ὦρσε δ’ ἐπὶ ζαὴν ἄνεμον— ὡς παρὰ τὸ πέτω γίνεται πετήν. Ἡσίοδος· ### zeta 949 —αἰετὸν μὴ πετῆνα γενέσθαι. οὕτως καὶ παρὰ τὸ ἄω, τὸ πνέω, γίνεται ἀὴν, καὶ μετὰ τοῦ ζα μορίου ζαήν. τὸ γὰρ τέλειον ζαῆνα, ὡς πετῆνα. εἰ μὴ κατ’ ἔκθλιψιν γέγονεν. οὕτως Ὦρος ὁ Μιλήσιος.] Ζαθέου . ἄγαν θαυμαστοῦ. Ζάκοτος . ἄγαν ὀργίλος. Ζάκορος . ὁ τοῦ νεὼ ἐπιμελούμενος. [κορεῖν γὰρ τὸ σαίρειν. τὸ δὲ ζα οὐκ ἔστιν ἐνταῦθα ἐπίτασις, ἀλλ’ ἀντὶ τῆς διὰ προθέσεως, ἵν’ ᾖ ὁ διάκορος. οἱ Αἰολεῖς καὶ οἱ Ἀττικοὶ τὸν δία ζα φασίν.] Ζακχαῖος . κύριον. Ζαλμώδης . ὁ σθλάβος. Ζάλευκος . Πυθαγόρειος φιλόσοφος καὶ νομοθέτης. Ζαμενής . ὁ ἄγαν ἰσχυρός. Ζάλμοξις . κύριον. ### zeta 950 Ζαφλεγεῖς . λαμπροί. ἐπιφανεῖς. Ζάψ . τὸ πῦρ. (Θηλυκόν.) Ζάβα . τὸ λωρίκιον. Ζαβουλών . χώρα. ἑρμηνεύεται δὲ εὐωδία καὶ εὐλογία. [ὃ Ζαβουλών ἐστι.] Ζάλη . ἡ σύνομβρος πνοὴ, ἢ ἡ μεγάλη ἄελλα καὶ ταραχὴ τῆς θαλάσσης ἢ τοῦ ἀέρος. [παρὰ τὸ ζέειν τὴν ἅλα ἤγουν κορυφοῦσθαι.] Ζακυνθίδες . κολοκύνθαι. Ζαμβύκη . μουσικὸν ὄργανον. Ζαθέην . ἄγαν θαυμαστήν. [παρὰ τὸ θέαν καὶ τὸ ζα ἐπιτατικὸν μόριον, ὡς τὸ ἠγαθέην, τὴν θαυμαστὴν καὶ πολλῆς θέας ἀξίαν.] † Ζαία . ἡ πόλις.† Ζάλη . ἡ ἐξ ἑκουσίων πραγμάτων ἐν τῇ ψυχῇ γενομένη περίστασις καὶ ταραχὴ βίου, ἢ ἡ πρὸς κίνδυνον τὴν ψυχὴν συνωθοῦσα σύμβασις. ### zeta 951 (1t) (Οὐδέτερον.) Ζαβεῖον . ἐν ᾧ αἱ ζάβαι. Ζάγκλον . τὸ δρέπανον. [κέκρυπται γυνὴ ζάγκλον ὑποχθονίη. παρὰ τὸ ζα ἐπιτατικὸν μόριον καὶ τὸ ἀγκύλον, ζάγκυλον καὶ κατὰ συγκοπὴν ζάγκλον, τὸ λίαν ἀγκύλον.] Ζαθρές . μεσημβρινὸν καῦμα τὸ δειλινόν. Ζαθέρει . ἄγαν θερμῷ. [—οἶδα καθίζων ἀείδειν ζαθερεῖ καύματι θαλπόμενος.] Ζαμάτιον . τρυβλίον. Ζαές . μέγα, πολὺ, λαμπρὸν, ἰσχυρόν. Ζαπληθές . ἄπειρον, ἀμέριστον. Ζατρεφές . τὸ εὐτραφελές. Ζαφελές . τὸ ἀφελές. καὶ ζαφελῶς ἀντὶ τοῦ πάνυ ἀφελῶς. Ζαχρειές . ἀντὶ τοῦ ἄγαν χρειῶδες. κυρίως τὸ βιαίως ταῖς χερσὶ πραττόμενον. [παρὰ γὰρ τὰς χεῖρας πεποίηται ἡ λέξις, ζαχερὲς, καὶ ἐν ὑπερθέσει ζαχρεὲς, καὶ ζαχρειὲς, καὶ ζαχρειὴς ἐπὶ ἀρσενικοῦ, καὶ ζαχρήεις, ζαχρήεντος.] (Ῥῆμα.) Ζατρεύω . τὸ ἐν μύλωνι βασανίζω. ### zeta 952 Ζαβάλλειν . ἐξαπατᾷν. Ζαπλουτεῖν . ἄγαν πλουτεῖν. Ζατῶ . τὸ φράζω. καὶ ζατῶσαι τὸ φράσαι. Ζαχρειῶ . ἄγαν χρῄζω. (Ἐπίῤῥημα.) Ζαφελῶς . τὸ μεγάλως ὠφελημένον. ἢ ἐπιμόνως ηὐξημένον. [παρὰ τὸ ζα ἐπιτατικὸν μόριον καὶ τὸ ὠφέλλω, τὸ αὔξω ἢ ὠφελῶ καὶ τὸ μὲν ζάφελος βαρύνεται λόγῳ τοιούτῳ. τὰ εἰς ς λήγοντα συγκείμενα παρὰ τὸ ζα προπαροξύνονται, οἷον· ζάθεος, ζάκοτος, ζάφελος· τὸ δὲ ζαφελῶς περισπᾶται, ἐπειδὴ τὰ παρὰ τοῦ ελως ἐπιῤῥήματα παραλήγοντα τῷ ε ἐπὶ τὸ πλεῖστον φιλεῖ περισπᾶσθαι, οἷον· εὐτελῶς, ἐπιμελῶς, οἷς καὶ τὸ ζαφελῶς συνέδραμε. πρόσκειται ὡς ἐπὶ τὸ πλεῖστον, διὰ τὸ εὐτραπέλως, εἰκέλως. —ἀλλ’ αἰὲν ἐπιζαφελῶς—] Τὸ Ζ μετὰ τοῦ Ε. (Ἀρσενικόν.) Ζεβεδαῖος καὶ Ζεβεέ . ὀνόματα κύρια. Ζελείτης . τοπικόν. ### zeta 953 * Ζειπήτης . ὁ περιχύτης. * Ζεῦξις . κύριον. Ζευξίλεως . ᾧ ὑποζευγνύμενοι εἰσὶν οἱ λαοί. Ζεύς . τούτου τὸ ἄγαλμα ἱστοροῦσι καθήμενον γυμνὰ ἔχειν τὰ ἄνω, τὰ δὲ κάτω ἐσκεπασμένα, κρατοῦν τῇ μὲν εὐωνύμῳ σκῆπτρον, τῇ δεξιᾷ δὲ ἀετὸν προτεῖνον. καὶ τὸ μὲν καθῆσθαι τὸ ἑδραῖον τῆς δυνάμεως αἰνίττεται, τὸ δὲ τὰ ἄνω γυμνὰ ἔχειν, ὅτι φανερῶς τοῖς νοεροῖς καὶ τοῖς οὐρανίοις τοῦ κόσμου μέρεσι· τὰ δὲ λοιπὰ σκέπεται, διότι τοῖς χαμαιζήλοις ὁ θεὸς ἄγνωστος. τὸ δὲ τῇ λαιᾷ σκῆπτρον κατέχειν σημαίνει τὸ ἐξουσιαστικὸν, τὸ δὲ τῇ ἑτέρᾳ προτείνειν ἀετὸν δηλοῖ, ὡς τῶν ἀεροφόρων πνευμάτων κρατεῖ, ὡς ὁ ἀετὸς τῶν μεταρσίων ὀρνέων κρατεῖ. Ζέφυρος . ὁ εὐκραὴς καὶ γαληνὸς ἄνεμος. καὶ οἱονεὶ ζωηφόρος τὶς ὢν ὁ ἀπὸ δυσμῶν πνέων. ὁ τὰ πρὸς ζωὴν φέρων, ἐπειδὴ τὰ φυτὰ κυΐσκειν ποιεῖ. [αὔρη ζεφυρίη πνείουσα τὰ μὲν φύει, ἄλλα δὲ πέσσει. ἢ παρὰ τὸν ζόφον, ζόφυρος καὶ ζέφυρος· ἐκ γὰρ τοῦ ζόφου ῥέει. ζόφος δὲ καλεῖται ἡ δύσις. οὗτος δὲ καὶ λὶψ καλεῖται.] Ζεβεδαῖος . ὁ τοῦ Ἰωάννου καὶ Ἰακώβου τῶν ἀποστόλων πατὴρ, ὃς ἐν ἀπιστίᾳ ἔμεινεν. ### zeta 954 (1t) (Θηλυκόν.) Ζειά . εἶδος σπέρματος, ἢ ὀλύρα ἢ αἱ κριθαί. [ἀπὸ τοῦ ζέω ζεαὶ καὶ ζειαί· αἱ τοῦ ζῇν αἰτίαι.] Ζείδωρος . ἡ ἀρόσιμος γῆ. ἡ δωρουμένη τὰ πρὸς τὸ ζῇν. [κατὰ τροπὴν τοῦ η εἰς τὴν ει δίφθογγον. ὡς οὐτήσω, ὠτειλή. καὶ ὡς παρὰ τὸ κέκαυται καυτηρὸς καὶ καυστειρός. ἢ παρὰ τὰς ζειὰς ζειόδωρος. ἢ παρὰ τὸ ζέω, ζέει, ζεόδωρος καὶ ἐν συναιρέσει ζείδωρος.] Ζειρά . ἡ ζώνη, ἢ χιτὼν μέχρι τῶν ποδῶν διήκων. [ἢ ζειρὰς τὰς χλαμύδας λέγουσι τινὲς, ἢ χιτῶνας ἀνακεκωλαμένους, ἢ ἀνακώλους, ἢ μίτρας. οὕτως Ἡρόδοτος.] Ζέλεια . πόλις ἀπὸ Ζέλου τινὸς ὠνομασμένου, ἢ διὰ τὸ τὸν ἥλιον ἐν αὐτῇ λίαν εὐσεβεῖσθαι. Ζεύγλη . τὸ ἄκρον τοῦ ζυγοῦ. παρὰ τὸ ζεύγω, ζεύγλη. [ὡς αἴξω, αἴγλη μετὰ συναιρέσεως.] Ζευξιδία . ἡ Ἥρα. Ζεφυρία . πνοὴ ἡ τοῦ ζεφύρου. [καὶ ζεφύριον πνεῦμα.] (Οὐδέτερον.) [ Ζευγήσιον . τὸ τοῦ ζευγίτου τέλος. ζευγίσιον δὲ, τόπος, ἰῶτα.] Ζεῦγμα . οὐ τὸ σχοινίον, ἀλλ’ ἡ ἐζευγμένη σχεδία ἐν ποταμῷ ἢ ἐν θαλάσσῃ, ἢ ἡ τοῦ ποτα‐ ### zeta 955 μοῦ διάβασις ἢ γέφυρα. [ζεύγνυται δὲ Ῥωμαίοις ἀπονώτατα τῶν ποταμῶν τὰ ῥεύματα· ἐπί τε Ἴστρῳ καὶ Ῥήνῳ καὶ Εὐφράτῃ.] Ζεῦγμα καὶ ὄνομα τόπου. Ζεῦγος . παρὰ τὸ ζεύγω. ὡς τεύχω τεῦχος. Ζεῖ . ἀντὶ τοῦ βράζει· δίφθογγον. [ὥσπερ καὶ ῥεῖ ἀντὶ τοῦ ῥέει, καὶ πλεῖ ἀντὶ τοῦ πλέει, καὶ πνεῖ ἀντὶ τοῦ πνέει, κατὰ συναίρεσιν.] Ζέσας θυμῷ . ἐξαφθεὶς τὴν ψυχήν. Ζεύσασθαι . ἀντὶ τοῦ γεύσασθαι. Δωρικῶς. Ζεύξατο . βόας ἢ ἡμιόνους ἑνῶσαι ὑπὸ τὸν αὐτὸν ζυγόν. καὶ ζεύξειν τὸ πρᾶγμα. [παρὰ τὸ Ζεύς· αὐτὸς γὰρ πρῶτος ἔζευξεν ἡμιόνους ἐπὶ σπορᾷ καρπῶν.] Ζέω καὶ ζῇν . εἴρηται κατὰ μίμησιν τοῦ κατὰ τὰ θερμὰ τῶν ὑδάτων ἤχου. ἢ ἀπὸ τοῦ ζα καὶ τοῦ ἄω τὸ πνέω, ζάω καὶ ζέω. Τὸ Ζ μετὰ τοῦ Η. (Ἀρσενικόν.) Ζήβ . ὄνομα κύριον ἑβραϊκόν. Ζήβηρες . ἔθνος. Ζηλωτός . μακαριστός. ### zeta 956 Ζηλωτότατον . μακάριον. ζηλωτότατον βίον ἀνθρώπων διδάξεις. Ζηλήμονες . φθονεροί. Ζηλωταί . παρὰ Ἰουδαίοις οἱ τοῦ νόμου φύλακες. Ζῆλος . ἡ μίμησις τοῦ κρείττονος. ἔστι δὲ καὶ ἡ λύπη ἐπὶ τῷ ἕτερον ἐπιτυγχάνειν ὧν αὐτὸς ἐπιθυμεῖ, καὶ οὐ τυγχάνει. ἢ μνήμη δευτέρου πρὸς τὸ πρότερον. ἢ ὁ πόθῳ θείῳ κατ’ ἐναντίων ὁπλιζόμενος. ἢ δικαία ἀγανάκτησις, ὡς τό· ὁ ζῆλος τοῦ οἴκου σου κατέφαγέ με. [παρὰ τὸ ζέω καὶ τὸ λίαν γέγονε ζέλος καὶ ζῆλος· ὁ γὰρ ζῆλος θερμός ἐστιν. ἢ παρὰ τὸ ζέειν, ὁ φλεγμαίνειν καὶ ἐκκαίεσθαι τὴν ψυχὴν ἐμποιῶν. ἢ ὁ ζητῶν πρός τινα ἄλλον ζῆν. Ἡσίοδος· ζηλοῖ δέ τε γείτονι γείτων.] Ζηνόδοτος . Ἐφέσιος, ἐποποιὸς καὶ γραμματικὸς, μαθητὴς Φιλητοῦ, ἐπὶ Πτολεμαίου γεγονὼς τοῦ πρώτου, ὃς καὶ πρῶτος τῶν Ὁμήρου διορθωτὴς ἐγένετο. καὶ τῶν ἐν Ἀλεξανδρείᾳ βιβλιοθηκῶν προὔστη καὶ τοὺς παῖδας Πτολεμαίου ἐπαίδευσε. Ζήτης . ὁ τοῦ Βορέου παῖς. Ζῆκχοι . ἔθνος. ### zeta 957 Ζῆλος . ἡ κίνησις. καὶ εἰ μὴ κατ’ ἐπίγνωσιν ὁ ζῆλος. (Θηλυκόν.) Ζηλοτυπία . ἡ τοῦ ἀνδρὸς κατὰ τῆς γυναικὸς εἰς ἕτερον ἀσελγὴς ὑπόνοια. Ζημία . ἡ τὴν ζωὴν μειοῦσα, τουτέστι τὴν περιουσίαν. ζωὴ γὰρ ἡ περιουσία. ἢ ἡ τῶν ὄντων πρὸς τὸ ζῇν μείωσις. ἢ παρὰ τὴν ζέσιν τὴν γινομένην ὑπὸ τοῦ θυμοῦ ἐν τῷ ἐκκτείνειν τὰ ἐπαγόμενα. ἢ ζημία στέρησις τῶν ὄντων. Ζηρυνθᾶ . ἡ Ἀφροδίτη. καὶ Ζηρύνθιον, καὶ Ζήρυνθον ἄντρον, ἐν ᾧ τοὺς κύνας ἔθυον. (Οὐδέτερον.) Ζητρεῖον . ὁ κοῦσπος. τὸ τῶν δούλων κολαστήριον. ἐκεῖ γὰρ ἐδεσμεύοντο οἱ δοῦλοι. [γίνεται δὲ ἐκ τοῦ ζα καὶ τοῦ τρέω, τὸ φοβοῦμαι. ζάτρεον καὶ ζητρεῖον, ἐν ᾧ δεῖσθαι τρέουσι. κατὰ τροπὴν τῆς ει διφθόγγου εἰς τὸ ἦτα δωρικῶς· ὡς τό· πλείων, πλήων· μείων, μήων. εὕρηται καὶ διὰ τοῦ ἰῶτα συνεσταλμένως, ὡς παρὰ Ἡροδότῳ· ἄγε αὐτὸν εἰς τὸ ζήτριον. ἔστι δὲ χωλίαμβον τὸ μέτρον. τοῦτο δὲ ὁ μὲν Ὦρος ὁ Μιλήσιος προπαροξύνει, ὥσπερ γήτειον, ὁ δὲ Ὠριγένης περισπᾷ, ζητρεῖον.] Ζήτημα . λόγος ἀνθρώπων καὶ διάλεξις ἐπὶ πράγματι. ### zeta 958 Ζηλώματα . ζηλοτυπίας. κώμους καὶ τὰ νέα ζηλώματα καὶ τὰ ποθούντων κνίσματα. Ζῆτα . τὸ στοιχεῖον, ἀπὸ Ζήτου τοῦ Βορέου, οὗ μέμνηται Ἥλιος. [ Ζῆ . ἔστι ῥῆμα ἄω τὸ πνέω. τοῦτο γίνεται κατὰ ἐπίτασιν τῆς ζα συλλαβῆς ζάω, ὡς πλοῦτος, πλουτάω, ζάπλουτος· εἶτα κατὰ συναίρεσιν γίνεται ζῶ. καὶ πάλιν ζάεις, ζάει, καὶ κατὰ κρᾶσιν δωρικὴν τοῦ α εις η ζῇς, ζῇ.] Ζηλώσαντες . μιμησάμενοι. Ζηλοτυπεῖν . τὸ εἰς ἀπέχθειαν ἐληλυθέναι. Ζηλοτυποῦν . Αἰσχίνης ἀντὶ τοῦ μισεῖν. Ζήλου . ἀντὶ τοῦ μιμοῦ. [Σοφοκλῆς· καὶ νῦν τοῦτό γε ζηλοῦν ἔχω.] Ζηλοῦν . τὸ μακαρίζειν. Ζηλοῦν καὶ παραζηλοῦν διαφέρει . παραζηλοῦν γὰρ λέγεται τὸ ἐρεθίζειν καὶ κινεῖν εἰς ζηλοτυπίαν, ὁποῖον τό· αὐτοὶ παρεζήλωσάν με ἐπ’ οὐ θεῷ. τουτέστιν ἐκίνησαν ἐν ἐμοὶ ζῆλον καὶ οἷον εἰς ὀργήν με ἠρέθισαν εἰδωλολατροῦντες. ζηλοῦν δέ ἐστι τὸ βουλεύεσθαι καὶ ἑαυτῷ ὑπάρχειν, ὃ παρεῖναι τὸ πέλας νενόμικεν ἀγαθόν. Ζητήσεται . ἀντὶ τοῦ ζητηθήσεται. Ζητεῖν . ἐπὶ τοῦ βούλεσθαι τιθέασιν Ἀττικοί. ### zeta 959 μὴ δὲ σὺ ζήτει τι πυθέσθαι. Ζητεύω . πτωχεύω. Τὸ Ζ μετὰ τοῦ Ι. (Ἀρσενικόν.) Ζιποίτης· Ζιήλας· Ζιβύτης . ὀνόματα κύρια. Ζίρης . καὶ κλίνεται ζίρη. Σκυθικὴ φωνή. Ζιφαῖοι . ἔθνος. ἤτοι σκοτεινοί. (Θηλυκόν.) Ζιβύνη . ὁλοσίδηρον ἀκόντιον ἢ σπάθη. τοῦ Ψελλοῦ· ἡ λόγχη δὲ ζιβύνη. (Οὐδέτερον.) Ζιγγίβερ . εἶδος ἀρώματος. Ζιζάνιον . εἶδος βοτάνης τὸ ἄνευ σπορᾶς παραφυόμενον τῷ σίτῳ. παρὰ τὸ σῖτος καὶ τὸ ἱζάνω, τὸ ἐπικαθήμενον τῷ σίτῳ, σιτοϊζάνιον, τὸ τῷ σίτῳ παρεδρεῦον καὶ συναῦξον. Ζιννίχιον . τὸ λῶρον τοῦ ὑποδήματος. ### zeta 960 (1t) (Ῥῆμα.) Ζιγνῶ καὶ ζιγνῶσαι . τὸ σκυθρωπῆσαι. Ζέω . τὸ ζητῶ. Τὸ Ζ μετὰ τοῦ Ο. (Ἀρσενικόν.) Ζολιμίηλος . κύριον. Ζοροβάβελ . κύριον. Ζοφοδορπίας . ὁ σκοτεινὸς δεῖπνος. Ζοφώδης . ὁ σκοτεινὸς καὶ ζοφοειδής. Ζόφος . σκότος ἢ ἡ δύσις. παρὰ τὸ νέφος, νόφος, καὶ ἀποβολῇ τοῦ ν ζόφος. (Θηλυκόν.) Ζοφομηνία . ὁ σκοτισμὸς τῆς σελήνης ἢ ἔκλειψις. [ Ζοφερά . ἡ σκοτεινή.] Ζόαρα . τόπος. Ζόντειον . τόπος. Ζοφερόν . σκοτεινόν. ### zeta 961 (1t) Τὸ Ζ μετὰ τοῦ Υ. (Ἀρσενικόν.) Ζυγός . ὁ νόμος παρὰ τῇ θείᾳ γραφῇ. Ζυγός . τὸ ἅρμα τῶν ἵππων. ἱππείου δὲ ζυγοῦ θεὰ ἥψατο. Ζυγός . ἡ τῆς κιθάρας πῆχυς. [ὡς τό· ἐπὶ δ’ ἀργύρεον ζυγὸν ἦεν. τὸ ζήγιον καὶ ἡ καθέδρα τῶν κωπηλάτων. εἴρηται δὲ ζυγὸς παρὰ τὸ δύο ἄγεσθαι καὶ ἐφέλκεσθαι ὑπ’ αὐτοῦ, δυγὸς, καὶ Δωρικῶς ζυγός· ὡς τό· θερίσδω, θερίζω, ζευκτῆρες, δευκτῆρες.] Ζυγόδεσμος . ὁ ἱμὰς τοῦ ζυγοῦ. Ζύγιος . ὁ ἐνεργῶν ὁμόνοιαν ἀνδρὸς καὶ γυναικὸς, ἤγουν συζυγίαν. Ζύθος . ὁ ἀπὸ κριθῆς οἶνος. Ζυγίτης . ὁ καθήμενος ἐν τῇ νηῒ μέσος. Ζυμήτης . ἄρτος. ### zeta 962 Ζύγιοι ἵπποι . οἱ ὑποβαλλόμενοι τῷ τοῦ ἅρματος ζυγῷ, τουτέστι ὁ μέσος ἀριστερὸς, ὁ μέσος δεξιός. (Θηλυκόν.) Ζύμη . τὸ συμπεφὲν σταῖς εἰς ὄπτησιν. παρὰ τὸ ζέω ζύμη, ὡς οὖσα οἶμος καὶ ὁδὸς τῆς ζωῆς. Ζύγαινα . εἶδος ἰχθύος. Ζυγία . ἡ Ἥρα. (Οὐδέτερον.) Ζύγωθρον . ὁ συνέχων τὰς δύο θύρας μοχλός. Ζύγαστρον . κιβωτός· κυρίως δὲ ἡ ξυλίνη σορός. [Σοφοκλῆς· ξύλῳ ζυγάστρῳ. παρὰ τὸ ἐζυγῶσθαι τὰς σανίδας. καὶ Ξενοφῶν· τὰ δὲ ἄλλα χρήματα παραδεχομένους ἐν ζυγάστροις κομίζειν, ἵνα, ὅπῃ καιρὸς εἴη, διαλαμβάνοιεν ἕκαστος τὰ ἄξια.] παρὰ Δελφοῖς δὲ ζύγαστρον καλεῖται τὸ γραμματοφυλακεῖον. ἐκ τοῦ ῥητορικοῦ ἡ λέξις. ### zeta 963 (1t) (Ῥῆμα.) Ζυγοφορούμενα . ἐν ζυγῷ σταθμιζόμενα. Ζυγομαχεῖν . τὸ τοῖς οἰκείοις διαφέρεσθαι ἢ στασιάζειν ἢ μάχεσθαι. μετῆκται ἡ λέξις ἀπὸ τῆς τῶν βοῶν πρὸς ἀλλήλους μάχης. Ζυγεῖν . τὸ ἐπ’ εὐθείας κεῖσθαι τῷ κατὰ βάθος στίχῳ. τοῦτο γὰρ καὶ κυρίως λέγεται στίχος. Ζυγώθρησον . συνάρμοσον. σύμπηξον. ἴσωσον. ζυγοστάτησον. ἀναζυγοῦν δὲ τὸ ἔξωθεν ἀνοίγειν τὴν θύραν. Ζυγῶσαι . τὸ ζεῦξαι. [ζυγώσας εὐσθενεστάτῳ θράσει ταύρους.] Ζυγάδην . συνεζευγμένως. Τὸ Ζ μετὰ τοῦ Ω. (Ἀρσενικόν.) Ζωηρός . ὁ ζῶν, ἢ ὁ παρέχων ζωήν. Ζωΐλος . οὗτος Ἀμφιπολίτης ἐστί· πόλις δὲ Μακεδονίας Ἀμφίπολις. οὗτος ὁ Ζωΐλος ἐπεκλήθη ὁμηρομάστιξ, ὅτι ἐπέσκωπτε τὸν Ὅμηρον. ### zeta 964 Ζωμὸς μέλας . ἡ λεγομένη αἱματίς. κυρίως δὲ ζωμὸς τὸ ἐπὶ τοῖς κρέασι τῶν ζώων ἄρτυμα. Ζωροπόται . ἀκρατοπόται. Ζωροάστρης . ἀστρονόμος. [οὗτος ἐπὶ Νίνου βασιλέως Ἀσσυρίων ἦν· ὅστις ηὔξατο ὑπὸ πυρὸς οὐρανίου τελευτῆσαι, παρεγγυήσας Ἀσσυρίοις τὴν τέφραν αὐτοῦ φυλάττειν· οὕτω γὰρ αὐτοῖς ἡ βασιλεία οὐκ ἐκλείψει διαπαντός. ὅπερ μέχρι νῦν πεφύλακται παρ’ αὐτοῖς.] Ζωρομάσδρης . Χαλδαῖος σοφὸς, ὃς ἔγραψε μαθηματικὰ καὶ φυσικά. Ζωσιμᾶς· Ζώσιμος . ὀνόματα κύρια. Ζωστήρ . ᾧ ἐπάνω τοῦ θώρακος χρῶνται. (Θηλυκόν.) Ζωβία . κύριον. Ζωή . συμπλοκὴ ψυχῆς μετὰ σώματος ἢ παρατήρησις καὶ μονὴ τῶν ὄντων. * καὶ ἡ κτῆσις μόνη τῶν ὄντων * , καὶ ἡ κτῆσις καὶ ἡ οὐσία. ἢ ζωή ἐστιν ἡ ἐκ τοῦ μὴ ὄντος εἰς τὸ εἶναι δημιουργία τοῦ κτίσαντος· ἢ ἀληθῶς ἀρετὴ ἑκούσιος γενομένη· ἢ σύστασις τοῦ ζώου [θανάτου] ἀπεί‐ ### zeta 965 ραστος· ἢ τὸ ἐκ τοῦ μὴ ὄντος εἰς τὴν παροῦσαν ζωὴν ἐληλυθός. διαφέρει δὲ ζωὴ ψυχῆς· ζῇ γὰρ καὶ τὰ φυτά. Ζωμήρυσις . μαγειρικὸν ἐργαλεῖόν τι. [ἢ τὸ κοχλιάριον. ζωμήρυσίν τε τὴν λίπους ἀφρολόγον.] Ζωμαλμή . κύριον. Ζώνη . τὸ τοῦ σώματος μέρος. [εἴρηται παρὰ τὸ ζῶ. ἐν ᾧ μάλιστα τὸ τοῦ ζώου ἐστὶ δεκτικὸν καὶ τὸ ζωτικόν. ζώνη ὁμωνύμως καὶ τὸ περὶ αὐτὴν ὕφασμα, ὡς καὶ θώραξ τὸ μέρος καὶ τὸ περιτιθέμενον ὅπλον. ἢ παρὰ τὸ δεῖν δώνη καὶ ζώνη ἡ περιδεομένη. τὰ δὲ παρ’ αὐτῆς συγκείμενα διὰ τοῦ ω μεγάλου γράφονται. οἷον· ἄζωνος, βαθύζωνος, χρυσόζωνος. ζώνη καὶ ἡ δύναμις τροπικῶς, ἐπειδὴ ὁ ἐσταλμένος εὐσταλέστερός ἐστι πρὸς τὴν πρᾶξιν.] ζώνη καὶ τὸ ἀξίωμα. ἀναζητουμένης τῆς βασιλίδος ὠθεῖσθαι οὐ μόνον ἰδιώτας, ἀλλὰ καὶ τοὺς ὑπὸ ζώνην. ζώνη παρ’ Ἡροδότῳ τὸ πορφυροῦν ἱμάτιον. ζῶναι ἐπὶ γῆς πάντες βόρειος ὑπὲρ τὸν ἀρκτικὸν κύκλον, ἀοίκητος διὰ ψύχος, εὔκρατος καύματος ἡ λεγομένη διακεκαυμένη· ἀντεύκρατος νότιος, ἀοίκητος διὰ καῦμα. ### zeta 966 Ζωοδότειρα . ἡ παρέχουσα τὸ ζῇν. Ζώσας . ἐναργεστέρας, οὐκ ἀπολλυμένας. Ζώνη . τὸ μέρος τοῦ σώματος, ἐν ᾧ μάλιστα τὸ τοῦ ζώου ζωτικόν. τοῦτο δέ ἐστιν ἐν τῷ στήθει. καὶ ἡ συνήθης ζώνη, καὶ ὁ συνουσιασμός. ὡς τό· λύσατο δὲ παρθενίην ζώνην. (Οὐδέτερον.) Ζωαρκές . τὸ πρὸς ζωὴν ἀρκοῦν. Ζωάγρια . τὰ τῆς ζωῆς χαριστήρια. καὶ ζώγρια, δι’ ὧν λύτρων τὸ ζῇν περιγίνεται. Προκόπιος· τῷ Χοσρόῃ ζώγρια δόντες τὴν πόλιν καὶ σφᾶς αὐτοὺς διεσώσαντο. Ζωγρεῖον . εἶδος σπυρίδος. Ζώδιον . τὸ μικρὸν ζῶον. Ζῶμα . τὸν χιτῶνα, ἀπὸ τοῦ ζώννυσθαι. ἄλλοι τὸν θώρακα. οἱ δὲ κυρίως ζῶμα τὴν εἰρήνην. Ζώντειον . τὸ τῶν οἰκετῶν κολαστήριον. Ζώπυρα . φυσητῆρες. ὅθεν οἱ χαλκεῖς τὸ πῦρ φυσῶσι. Ζώπυρον . πεπυρακτωμένον, ἔνθερμον. Ζῷον . οὐσία ἔμψυχος αἰθητική. ἢ ζῶον ἐστὶ τὸ κατὰ παντὸς γένους νοεροῦ ἐμψύχου αἰσθητικοῦ κατηγορούμενον. ἢ ὁλικὸν γνώρισμα πάντων τῶν ### zeta 967 ἐν αἰσθήσεσι πρὸς φύσιν λαχόντων τὴν ὕπαρξιν. ἢ τὸ ἔχον κατάλληλον τῇ φύσει καὶ τὴν ὄρεξιν, δι’ ἧς τὸ ἐμμόνιμον καὶ χρήσιμον συνεπάγεται. ἢ τὸ ἔχον ἐν ἑαυτῷ φυσικῶς τὴν πρὸς τὸ ὠφελοῦν στοργὴν καὶ ἐπιῤῥέπειαν. ζῷον παρὰ τὸ ζῶ, ἢ ἀπὸ τῆς ζωῆς. γράφεται δὲ διὰ τοῦ ι, ἐπειδὴ εὕρηται κατὰ διάστασιν, ὡς παρὰ Σιμωνίδῃ. φησὶ γάρ· τὸ δ’ ἡμῖν ἑρπετὸν παρέπτατο ζώϊον κάκιστον. καὶ διὰ τὸν χαρακτῆρα τὸν διὰ τοῦ ωον · τὰ γὰρ διὰ τοῦ ωον οὐδέτερα μονογενῆ θέλουσιν ἔχειν πάντοτε τὸ ι. οἷον· Πτῷον, ὄνομα ὄρους, περιστῷον, προστῷον, ὑπερῷον. οὕτως οὖν τὸ ζῶον σὺν τῷ ἰῶτα. Ζώγρια λαβεῖν . ἀντὶ τοῦ ζῶντα λαβεῖν, κρατῆσαι. οἱ δὲ γενόμενοι ζώγρια κύριοι τοῦ στρατοῦ τοῦτον ἐσταύρωσαν. Ζωρόν . τὸ ζωτικόν. καὶ ζωρότερον, ἀκρατότερον. [ζωρὸν κεράσας ἰσοχειλέα— καὶ Ὅμηρος εἰπών· ζωρότερον] κέραιε. διαφορᾶς κράσεων λέγει, ὡς μίγματος τινὸς στρεμνίους ποιοῦντος τοὺς πίνοντας. [ἀπὸ τοῦ ζῇν ζωότερον, καὶ πλεονασμῷ τοῦ ρ ζωρότερον, ἐν ᾧ οἶνος οὐκ ἠφάνισται, ἀλλ’ ἔτι ζῇ] καὶ θερ‐ ### zeta 968 μότατός ἐστιν. ἀπὸ δὲ τούτου τὸ ἀκρατότερον ἐμφαίνει καὶ ἰσχυρόν. ἢ παρὰ τὸ ζα καὶ τὸν ὦρον, ὃ σημαίνει τὸν ἐνιαυτόν· ζαωρὸς ὁ πολυετὴς καὶ παλαιὸς οἶνος καὶ εὔποτος παρὰ τὸν νέον. Ζώστειον . τόπος. Ζώστρειον. τόπος. [ Ζώτειον . ὁ μύλος, ὅπου αἱ ζειαὶ κόπτονται.] Ζώστρα . ἐνδύματα τινὰ ἀνδρῶν. οἷον χιτῶνας βαθεῖς, οἷς ζώννυται ἡ ζώνη. Ζωΰφια . τὰ μικρὰ ζῶα, ἤτοι κνώδαλα ἢ πτηνά. (Ῥῆμα.) Ζώγρει . ζῶντα φύλασσε. [οἷον· ζώγρει, Ἀτρέως υἱέ— παρὰ τὸ ζῶ καὶ τὸ ἀγρεύειν. ὁ τὰ ζῶντα ἀγρεύων. καὶ ζωγρεῖ ἀντὶ τοῦ ζῶντας λαμβάνει.] Ζώεσκον . ἀντὶ τοῦ ἐπλούτουν. ἐγὼν ἔτι ζώεσκον. Ζώῃ . εὐκτικῶς. Ζώννυσθαι . καθοπλίζεσθαι. Ζωπυρεῖ . ἀναζῇν ποιεῖ. καὶ ἀντὶ τοῦ ἐκκαίει. καὶ ζωπυρῆσαι λέγουσιν οἱ Ἀττικοὶ τὸ ἀναθάλψαι. κυρίως δὲ ζωπυρῆσαι ἐστὶ τὸ ἐκ μικροῦ σπινθῆρος φυσῶντα μεγάλην φλόγα ἀνάψαι. λέγεται δὲ καὶ ἐπὶ πολέμου. καὶ ζωπυρήσεις ἀντὶ τοῦ ἀνεγερεῖς. [εἰ μὴ τῷ θεῷ ζωπυ‐ ### zeta 969 ρήσεις,] λύσω τὸν ἐμαυτῆς υἱὸν καὶ ποιήσω τήμερον τοὺς δημότας βωστρεῖν. ὅ ἐστι βοᾷν, καλεῖν, κράζειν. Ζῶς . ἀντὶ τοῦ ζῶν. ### zeta 970 Ζωτεῖσθαι . τὸ ζωογονεῖσθαι. Ζωώσας . ζωοποιήσας. Ζώων . ἀντὶ τοῦ ζῶν. ζώων μὲν σέο μητρί— ### eta 969 (5t) Η. Τὸ Η μετὰ τοῦ Α. (Ῥῆμα.) Ἠᾶτο . ἐκαθέζετο. Ἦια . ἦλθον. ἐπορευόμην. †ᾖα, τὸ ἐπορευόμην, σὺν τῷ ι γράφεται, καὶ Ἰωνικῶς ἤϊα, ἤϊσαν τὸ ᾔεσαν.† [καὶ παρὰ Θουκυδίδῃ· ἀκμάζοντες ἤϊσαν εἰς αὐτόν. οἱ δὲ Ἴωνες ἤεσαν καὶ ἦσαν.] [ Ἠιακότες . θρηνήσαντες.] Ἠάριζον . τὰ τοῦ ἔαρος ἔλεγον. Ἤατο . ἐκάθητο. Ἢ ἤ . ἀντὶ τοῦ σιώπα, παρὰ Ἀριστοφάνει. Ἦ . ἀντὶ τοῦ ἔφη. Ἦ . ἀντὶ τοῦ εἶπον. ἔστι φῶ, τὸ λέγω, τὸ παράγωγον φημὶ, ἀφαιρέσει τοῦ φ, ἠμί. τὸ αὐτὸ σημαίνει. ὁ δεύτερος ἀόριστος ἦν, ἦς, ἦ. Ἦι . ἀντὶ τοῦ ὑπάρχει. Ἦ . ἀντὶ τοῦ ἤμην. καὶ ἀντὶ τοῦ ἦν. ### eta 970 (5) Ἧι . ἀντὶ τοῦ καθά. Ἧι . ἀντὶ τοῦ ὅπου. καὶ ᾗ, ἀντὶ τοῦ ᾗτινι. Τὸ Η μετὰ τοῦ Β. (Ἀρσενικόν.) Ἠβαιός . ὁ μικρός. Ἡβητὴρ καὶ ἥβη . ἡ πρώτη ἔκφυσις τῶν τριχῶν. [Οὐ καλὸν ἡβητῆρες· ἀπεχθαίρω γὰρ τὴν τρίχα τὴν ταχὺ φυομένην.] (Θηλυκόν.) [ Ἥβη . ἡ πρώτη ἔκφυσις τῶν τριχῶν.] ἢ ἡ νεότης καὶ ἡλικία, ἡ τεσσαρεσκαίδεκα ἐτῶν. καὶ διέχει ἥβης ἄνθος. ἥδη τις οὖσα· ἥδει γὰρ ἡμᾶς ὡς ἄνθος οὖσα τῆς ἡλικίας. κατὰ τροπὴν τοῦ δ εἰς β, βοιωτικῶς. ἢ παρὰ τὸ ἅπτω ἁφὴ καὶ ἥβη. κατὰ τροπὴν τοῦ α καὶ τοῦ φ εἰς β. πυρώδεις γὰρ οἱ ἡβῶντες. ἢ ἁφὴ τὶς οὖσα. τότε γὰρ ἁπτόμεθα καὶ ἔργων καὶ γυναικός. ἢ ### eta 971 παρὰ τὸ ἠβαιὸν, ἡ ἐπ’ ὀλίγον χρόνον οὖσα. ἢ ἀπὸ τοῦ βεβηκέναι ἅβη καὶ ἥβη. ἢ ἥβη τὸ ἀκρότατον τῆς ἀκμῆς. καὶ ὄνομα θεᾶς. (Οὐδέτερον.) Ἠβαιόν . ὀλίγον, μικρόν. παρὰ τὸ βῶ, τὸ βαίνω, τὸ κατ’ ὀλίγον οὕτως βαῖνον. [ὃ οὐκ ἔστι διὰ σμικρότητα ἐπιβῆναι, πλεονασμῷ τοῦ ἦτα. οἱ δ’ ἐλθόντες οὐδ’ ἠβαιόν. καί· βαιῷ δ’ ἐν αἰῶνι βροτῶν— καί· βαιὸν ἐπὶ ποταμοῦ— ἢ ἠβαιὸν παρὰ τὴν ἥβην· ἐπεὶ αὕτη ὀλίγη καὶ ταχέως αὔξεται καὶ ἐλαττοῦται. ἀφ’ οὗ παρώνυμον ἠβαιός. ὀξύνεται δὲ, ὡς δηναιὸς, γηραιός· ἵνα μὴ βαρυνόμενον σχῇ κτητικὸν τύπον, ὡς Ῥώμη, Ῥωμαῖος.] Ἡβητήριον . τὸ παιδευτήριον. Ἡβήτριον . ἡ κατάλυσις. Ἥβητρον . τὸ ξόανον. καὶ ἠβητρόν. (Ῥῆμα.) Ἡβᾷ . ἀκμάζει. σφριγᾷ. ### eta 972 Ἡβάσκοντες . ἐκ δευτέρου ἀκμάζοντες. Ἡβήσαντες . ἀκμάσαντες. οἱ δὲ παῖδες ἡβήσαντες καὶ γενόμενοι θυμοῦ καὶ χειρῶν κύριοι. Ἡβήσας . ἡλικιωθείς. καὶ ἡβῆσαι, ὅταν παραλαμβάνωσιν υἱοὶ τὸν πατρῷον κλῆρον. Ἠβολεῖν . τὸ ἀργεῖν. Ἠβουλόμην . οἱ πολλοί. [ἐβουλόμην δὲ ὡς Ἀττικώτερον.] Ἡβυλλιῶσαι . ἀκμάζουσαι τὴν ἡλικίαν. [Ἀριστοφάνης· —ὀρχηστρίδες Ἡβυλλιῶσαι κᾄρτι παρατετιλμέναι— τὰς τρίχας. αἱ γὰρ μελλόνυμφοι ἔτιλλον τὰς τρίχας.] Ἡβῷμαι· ἡβῷμι· ἡβώοιμι . ἀντὶ τοῦ αὐξάνοιμι. εὐκτικά. Ἡβώωσα . ἀκμάζουσα. (Ἐπίῤῥημα.) Ἡβηδόν . κατὰ τάξιν. καθ’ ἡλικίαν. ἡβηδὸν ἅπαντας κατέσφαξαν. καὶ ἀντὶ τοῦ ἀθρόον. ### eta 973 (1t) Τὸ Η μετὰ τοῦ Γ. (Ἀρσενικόν.) Ἡγέτης . ὁ ἡγεμών. Ἡγεμών . ὁ τῆς ὁδοῦ ἡγούμενος. Ξενοφῶν· καὶ τὸν ἡγεμόνα δήσαντες παραδιδόασιν αὐτοῖς. Ἡγεμὼν συμμορίας . Δημοσθένης. ὁ προέχων πλούτου καὶ διὰ τοῦτο τῶν ἄλλων ἡγεμονεύειν ἐπειλημμένος. Ἡγήτορες . οἱ ἡγεμόνες. (Θηλυκόν.) Ἠγαθέη . ἡ ἄγαν θεία καὶ θαυμαστή. Ἠγαλλέη . θεραπευτική. ἀπὸ τοῦ ἀγάλλω. Ἡγεσίαις . ὁδηγίαις. οἱ μάγοι ἡγεμονίαις. Ἡγητορία . ἡ ἡγεμονία. ἡγουμενεία δὲ δίφθογγον. λέγει δὲ καὶ ὁ Ψελλός· ἡγητορία πέφυκε τῶν σύκων ἡ παλάθη. παλάθη δὲ λέγεται ἡ μάζα τῶν σύκων. (Οὐδέτερον.) Ἡγεμονικόν . ὁ νοῦς. ἢ τὸ κυριώτατον τῆς ψυχῆς, ἐν ᾧ αἱ φαντασίαι καὶ αἱ ὁρμαὶ γίνονται, καὶ ὅθεν ὁ λόγος ἀναπέμπεται. καί· πνεύματι ἡγεμονικῷ στήριξόν με. τὸν αὐτοκράτορα λογισμὸν φησὶν ὁ Δαβίδ. Ἥγημα . βουλή· γνώμη παρὰ τῷ προφήτῃ εἴρηται. ### eta 974 Ἤγαλλεν . ἐθεράπευεν. ὅτι τὸ θεῖον ἀκριβῶς ἤγαλλεν. [κέχρηται δὲ τῇ λέξει ταύτῃ ἄλλοι τὲ καὶ Εὐνόμιος ὁ δυσσεβὴς, ὁ δὲ Δίων πολλάκις.] Ἠγάσαντο . ἐθαύμασαν. καί· ἠγάσθη τοῦ ἀνδρὸς ὁ Καῖσαρ καὶ ἔσχε σύμμαχον. Ἦγεν . ἐτέλει. ὁ δὲ Ἰουλιανὸς ἐν Πέρσαις ὢν γυμνικοὺς ἀγῶνας ἦγε. καὶ ἀντὶ τοῦ ἔφερεν. ἢ ᾐχμαλώτιζε καὶ κατέτρεχεν. [ὁ δὲ ἐκεῖθεν ὁρμώμενος ἦγε καὶ ἔφερε τοῖς ὑπ’ ἐκείνῳ οὐκ ὀλίγην, καὶ αὐτὸς οὐδαμῆ ἦν αὐτῷ ἁλώσιμος.] Ἡγεμονεύω . διοικῶ. Ἠγερέθοντο . συνηθροίζοντο. [ἀγείρω, ἀγερῶ, ἀγερέθω, ἠγερέθοντο. καὶ ἀγερέω, ἀγερῶ.] Ἠγερέεσθαι . ἀθροίζεσθαι. Ἤγερθεν . ἐγείρω, ὁ παρακείμενος ἤγερκα, ὁ παθητικὸς ἤγερμαι, ὁ ἀόριστος δεύτερος ἠγέρθην, καὶ τὸ τρίτον τῶν πληθυντικῶν ἤγερθεν. Ἤγειρα . παρώξυνα. Ἡγείσθην . ἀντὶ τοῦ ἡγοῦντο. Ἠγμένους . ἀγομένους. καὶ ἀντὶ τοῦ πεπαιδευμένους· ἀγωγὴ γὰρ ἡ παίδευσις. Ἠγγέλη . ἀπηγγέλη. Ἠγηλάζω . ἄγω, ὁδηγῶ. ἐπιμελοῦμαι. Ὅμηρος· καὶ σὺ κακὸν μόρον ἠγηλάζεις. ### eta 975 Ἠγόμην . ἐφερόμην, ἢ ἐτρεφόμην, ἢ ἐτύγχανον. Ἠγορόωντο . ἐδημηγόρουν. Ἡγοῦμαι . νομίζω. Ἤγρετο . ἠγέρθη. Ἠγροικισάμην . κακῶς ἐφθεγξάμην. Ἠγρίωσαι . ἀντὶ τοῦ σκληρύνῃ. Ἤγαγον . ὁ δεύτερος ἀόριστος ἄγον καὶ κατὰ ἀναδιπλασιασμὸν ἄγαγον καὶ ἤγαγον. Τὸ Η μετὰ τοῦ Δ. (Ἀρσενικόν.) Ἡδέσιν . εὐφραντοῖς. Ἡδίων . εὐφραντός. Ἡδυεπής . γλυκὺς ἐν τῷ λέγειν. Ἡδυπαθής . φιλήδονος. Ἡδύς . εὐφραντὸς, καὶ ὁ εὐήθης· ἐκάλουν δὲ οὕτω καὶ τοὺς ὑπομώρους. Ἡδύοσμος . εἶδος βοτάνης. Ἥδυμος . γλυκύς. ἀπὸ τοῦ νήδυμον, ἢ ἀπὸ τοῦ ἡδὺς ἥδυμος, ὡς παρ’ Ἐπιχάρμῳ· ἅμα τὲ λόγων ἀκούσας ἡδύμων. [τὸ συγκριτικὸν ἡδυμότερος, καὶ ἰωνικῶς ἡδυμέστερος, ὡς ἀνιηρέστερος.] Ἠδωνοί . ἔθνος, ἢ Μακεδόνες. Ἡδύς . ὁ εὐφραντός. παρὰ τὸ ἥδω τὸ εὐφραίνομαι. [τὰ διὰ τοῦ ειδω ῥήματα διὰ τῆς ει διφθόγγου γράφεται, οἷον εἴδω τὸ ὁμοιῶ, καὶ εἴ τι ὅμοιον· πλὴν τοῦ ἥδω, μήδω, κήδω.] ### eta 976 (1t) (Θηλυκόν.) Ἧι δ’ ἂν ἡμέρα . ἀντὶ τοῦ, ᾗτινι ἄν. Ἥδε . ἀντὶ τοῦ αὕτη. καὶ ἠδὲ ἀντὶ τοῦ καί. Ἡδεῖα . εὐφραντὴ, ἐρασμία. Ἡδονή . εὐφροσύνη. Ἡδονῆς ἀκρότης . τὸ πρὸς λύπην ἄμικτον. ἡδονὴ δέ ἐστι [λεία κίνησις· πόνος δὲ τραχεῖα κίνησις. ἢ ἡδονή ἐστι] κίνησις ψυχῆς ὀξεῖα ἐκ μνήμης γινομένη. ἡδονὴ θεῖα ἐστὶν ἡ ἐπὶ τοῖς θείοις χαρίσμασι τοῦ νοῦ θελητικὴ ἐνέργεια καὶ εὐφροσύνη ἐπίμονος. εἴρηται δὲ παρὰ τὸ δονῶ, δονὴ, ἡ δονοῦσα καὶ συγχέουσα τὴν ψυχὴν, καὶ πλεονασμῷ τοῦ η ἡδονή. ἢ παρὰ τὸ ἥδω ἡδονή· ὡς φλέγω φλεγμονή· πλήθω πληγμονή. Ἡδυπάθεια . φιληδονία, πορνεία. Ἠδωνίς . χώρα οὕτως καλουμένη, ἥτις ἐστὶ κατὰ τὴν Θρᾴκην. (Οὐδέτερον.) Ἡδέσιν . γλυκέσιν. Ἥδιστα . εὐφραντά. Ἥδιον . εὐφραντόν. καὶ ἡδίω τὰ εὐφραντά. Ἦδος . τὸ ὄφελος. [τὰ εἰς ος λήγοντα οὐδέτερα δισύλλαβα, ἀρχόμενα ἀπὸ φύσεως μακρᾶς, ψιλοῦσθαι θέλουσιν· οἷον αἶσχος, εὖχος, εἶδος. οὕτως οὖν καὶ ἦδος ψιλωτέον. ἔστιν ἄδος ὁ κόρος καὶ κατ’ ἐπέκτασιν τοῦ α εἰς ἦτα ἦδος. ἢ παρὰ τὸ ἐῶ τὸ κορεννύω.] Ἡδύλειον . ὄρος ἐν Βοιωτίᾳ. Ἡδύγαιον . τὸ καλὴν ἔχον γῆν. Ἡδύσματα . βρώματα. ἢ εὐοσμία. ### eta 977 Ἠδωνά . ἱμάτια θρᾳκικά· ἡ γὰρ Ἠδωνὶς χώρα κατὰ τὴν Θρᾴκην. Ἤιδεε καὶ ᾔδει . ἀντὶ τοῦ ἠπίστατο. καὶ ᾔδειν ἔχει τὸ ι προσγεγραμμένον. [ὡς καὶ τὸ ᾔκαζον. ἔστι γὰρ εἰκάζω καὶ εἴκω διὰ τῆς ει διφθόγγου, ὁ παρατατικὸς εἴκαζον καὶ κατὰ ἔκτασιν ἀττικὴν ᾔκαζον. τοῦ δὲ εἴδω ὁ ὑπερσυντέλικος ᾔδειν κατ’ ἔκτασιν ἀττικήν. καὶ μένει τὸ ἰῶτα· οἱ γὰρ παρῳχημένοι ἢ ἶσα φωνήεντα θέλουσιν ἔχειν πρὸς τὴν ἀρχὴν τοῦ ἐνεστῶτος, ἢ πλείονα, οὐδέποτε δὲ ἐλάττονα. ἶσα μέν· αὐλῶ, ηὔλουν, οἰκῶ, ᾤκουν· πλείονα δέ· ἔχω, εἶχον, ἐῶ, εἴων.] Ἤιδεσαν . ἔγνωσαν. Ἤιδεισθα . ᾔδεις. Ἤιδεισαν . ἀντὶ τοῦ ἠπίσταντο. Ἥδει . εὐφραίνει. Ἥδῃ . ἀντὶ τοῦ εὐφραίνομαι, εὐφραίνῃ. Ἠδολέσχησα . διελάλουν, ἐμαυτῷ προσδιαλεγόμενος. Ἥδομαι . εὐφραίνομαι. ἥδομαί σοι λίαν. Ἡδρυμένος . ηὐξημένος. ἱδρυμένος δὲ ὁ θεμελιωμένος, ἰῶτα. Ἡδρύνθη . ηὐξύνθη. ### eta 978 Ἥδρασεν . ἐστήριξεν. καὶ ἡδρασμένος ὁ βέβαιος καὶ πάγιος. Ἡδόμενος . ἀρεσκόμενος. εὐφραινόμενος. Ἡδυνθείη . γλυκυνθείη. Ἦ δή . ὄντως δεῖ. Ἤδη . ἀντὶ τοῦ λοιπὸν, καὶ ἀντὶ τοῦ ταχέως. Ἀριστοφάνης· φεύγεις ἂν ἤδη τοὺς πονηρούς. καὶ ἀντὶ τοῦ ἀπάρτι, καὶ ἀντὶ τοῦ πρὸ τούτου. ἀόριστος ἐστὶ καὶ τρεῖς χρόνους δηλοῖ· παρῳχημένον, ἐνεστῶτα καὶ μέλλοντα. καὶ ἤδη ἀντὶ τοῦ ὀψὲ καὶ ποτέ. καὶ ὁ Ἀπόστολος· εἴπως ἤδη ποτὲ καὶ εὐοδοθήσομαι ἐν τῷ θελήματι τοῦ θεοῦ ἐλθεῖν. Τὸ Η μετὰ τοῦ Ε. (Ἀρσενικόν.) Ἠέρι . ἀέρι. Ἠέλιος . ὁ ἥλιος. Ἠερινός . ὀρθρινός. Ἠερόεις . σκοτεινός. ἠερόεις ᾅδης. Ἠέρα . ἀορασίαν. Ἠετίων . κύριον. Ἠεροειδέα . μέλαινα. Ὅμηρος· ἐπ’ ἠεροειδέα πόντον. ### eta 979 (1t) (Θηλυκόν.) Ἠερία καὶ ἠερίη . ἡ ἑωθινή. Ἠεροφοῖτις . δαίμων ἡ ἀοράτως ἐρχομένη κατὰ τὰ ἔργα. Ἠέρος . ὁδοῦ· τόπου. καὶ διὰ μέσης ἠέρος· εὔαγρον τοῖσδε δίδου κάματον. Ἠετιωνεία . οὕτως ἐκαλεῖτο ἡ ἑτέρα τοῦ Πειραιέως ἄκρα ἀπὸ τοῦ καταστησαμένου τὴν γῆν Ἠετίωνος. (Οὐδέτερον.) Ἠερόεντα . σκοτεινά. Ἠεροειδῆ . ὁμοίως. (Ῥῆμα.) Ἤιεμεν . ἀντὶ τοῦ ᾔδειμεν. Ἦεν . ἀντὶ τοῦ ὑπῆρχε. καὶ ἦε ἀντὶ τοῦ ἐπορεύετο. Ἠερέθονται . ἀπαιωροῦνται. παρὰ τὸ ἀείρω, τὸ κουφίζω. [ὁ μέλλων ἀερῶ, ἐξ οὗ καὶ ἀρέθω. ὡς ἀγείρω, ἀγερέθω, ἠγερέθοντο. ἢ ἀπὸ τοῦ αἴρω, ἀρῶ, ἀρέθω, ὡς φλέγω, φλεγέθω. εἶτα μετάγεται εἰς ἐνεστῶτα. καὶ ὁ παρατατικὸς ἠρεθόμην, καὶ τὸ τρίτον τῶν πληθυντικῶν ἠρέθοντο.] Ἤιεσαν . ἐπορεύοντο. ἢ ἤλθοσαν. ἵεσαν δὲ ἀντὶ τοῦ ἔπεμψαν, ἰῶτα. Ἤιει . ἀντὶ τοῦ ἐπορεύετο. Ἤειρεν . ἥρμοζεν. ἀπὸ τοῦ εἴρω εἶρε. σημαίνει τὸ δεσμεύω. εἴρω οὖν καὶ πλεονασμῷ τοῦ η ἠείρω. ὡς μύω, ἠμύω. Ἤειμεν . ἀντὶ τοῦ ὁδεύομεν. καὶ προεκόπτομεν. καὶ ὁ θεόλογος Γρηγόριος· οὕτως ἤειμεν εἰς τὸ πρόσω. ### eta 980 Ἠέ . διαζεύξεως σύνδεσμος. ἠὲ διατμῆξαι κοῖλον δόρυ. Τὸ Η μετὰ τοῦ Θ. (Ἀρσενικόν.) Ἠθάς . ἡ συνήθης ὄρνις. Ἠθάδων . συνήθων. χειμέριον νύκτα ἐτήρησαν, ἐν ᾗ οὐδ’ ἄν τις αὐτῶν τῶν βαρβάρων ἠθάδων ἄνευ τινὸς ἐξαισίου ἀνάγκης ἔξω τῶν σκηνωμάτων ἐγένετο. Ἠθάμ . ὄνομα τόπου ἑβραϊστί, λέγεται αἷμα ἢ νότος ἑρμηνεύεται. εἰς νότον γὰρ τῆς Ἰουδαίας ὁ Ἰορδάνης κεῖται. Ἰώσηπος δὲ ἐν ἀρχαιολογίᾳ λέγει χωρίον εἶναί τι ἀπὸ δύο σχοινίων Ἱεροσολύμων, ὃ καλεῖται μὲν Ἠθὰμ, παραδείσοις καὶ ναμάτων ἐπεῤῥοίαις ἐστὶν ἐπιτερπέστατον, ὃ κατὰ θεοῦ μοίρην ἐπὶ τοῦ ῥωμαϊκοῦ ἐξηράνθη πολέμου. Ἠθεῖε . προφώνημα νέου πρὸς πρεσβύτερον. ἢ ἠθεῖος ὁ πάππος. παρὰ τὸ θεὸς θέϊος, κατὰ συναίρεσιν θεῖος, κατ’ ἐπέκτασιν ἠθεῖος, ὡς βαιὸν ἠβαιὸν, μύει ἠμύει. ἢ παρὰ τὸ ἔθος ἐθεῖος, καὶ ἠθεῖος κατ’ ἔκτασιν. ἢ ἠθεῖος ὁ ἄγαν θεῖος καὶ θαυμαστός. Ἠθμός . ὁ διϋλιστήρ. παρὰ τὸ ἤθω. ἀφ’ οὗ Νίκανδρος· Οὖρον ἀπήθησεν. ἀπὸ οὖν τοῦ ἤθω, ἤσω, ἦμος καὶ ἠθμός. δι’ οὗ διηθεῖται καὶ διαβιβάζεται. Ἠθολόγος . θεατριστής. Ἠθική . ἡ τῶν εἰωθότων [τοῖς ἀνθρώποις] ἐξήγησις. Ἠθοποιΐα . μίμησις ἤθους ὑποκειμένου προσώπῳ. ### eta 981 Ἤθεα . παρὰ τῷ Ἡροδότῳ οἱ τόποι καὶ αἱ διατριβαὶ, ἔνθα ἀναστρέφονται. Ἠθικά . τὰ εἰς ἤθη ἀνθρώπου λεγόμενα νουθετικὰ ῥήματα. Ἦθος . τὸ ἐν ψυχῇ χρονίσαν ἔθος, ἢ τὸ παρ’ ἄλλων ἰδικῶς ἀνθρώπῳ σχηματιζόμενον. παρὰ τὸ ἔθος ἦθος κατ’ ἔκτασιν. ἢ παρὰ τὸ ἵημι, ἥσω, ἀφ’ οὗ αἱ κατὰ μέρος ἐκπέμπονται πράξεις. Ἠιθαλωμένος . κεκαυμένος. Ἠθλοθέτει . τοὺς ἀγῶνας διετίθει. ἕως ὁ μέγιστος ἑλλανοδίκης Γαϊνᾶς τὸν ῥωμαϊκὸν ὄλεθρον ἠθλοθέτει. Τὸ Η μετὰ τοῦ Ι. (Ἀρσενικόν.) Ἠΐθεος . νεώτερος. ἢ ἠΐθεος ὁ ἄφθαρτος πρὸς γυναῖκας. ἠϊθέοις οὐκ ἔστι τόσος πόνος, ὅσος ἡμῖν τοῖς ἁπαλοψύχοις. παρὰ τὸ αἴθω, τὸ καίω, γίνεται αἴθεος καὶ ἐν διαιρέσει ἀΐθεος καὶ ἠΐθεος. διάπυρος γὰρ ἡ νεότης. ὁ καιρὸν ἄγων τοῦ θερμαίνεσθαι. ἠΐθεος δὲ λέγεται ἀπὸ ιδ ἐτῶν ἕως ιη . ἠΐθεος καὶ ὁ ἶσος τοῖς θεοῖς. Ἤϊος . ὁ τοξότης. ἤϊε Φοῖβε. Ἀρίσταρχος δασύνει, παρὰ τὸ ἵημι· ἄμεινον δὲ ψιλοῦσθαι, ἀπὸ τῆς ἰάσεως τῶν βελῶν. καὶ ἄλλως· τὸ γὰρ η πρὸ φωνήεντος ψιλοῦται· Ἠετίων, ἠέλιος, ἤϋσε. ### eta 982 Ἠϊόεις . αἰγιαλώδης. καὶ ἠϊόεντι, καλοὺς αἰγιαλοὺς ἔχοντι. (Θηλυκόν.) Ἠϊόνα . αἰγιαλόν. ἡ ὀρθὴ ὁ ἠϊὼν, παρὰ τὸ ἀΐειν, τὸ ἀκούειν. ὅ ἐστιν ὁ ἐξακουόμενος τοῖς κύμασιν. ἢ παρὰ τὸ καταιονᾶσθαι καὶ βρέχεσθαι ὑπὸ τῶν κυμάτων. καὶ ἠϊὼν τὸ βάσιμον μέρος τῆς θαλάσσης. λέγει δὲ τὸν αἰγιαλὸν καὶ τὴν ὄχθην. (Οὐδέτερον.) Ἤϊα . τὰ εἰς ὁδὸν βρώματα. ἤϊα καὶ τὰ ἄχυρα. [ὡς δ’ ἄνεμος ζαὴς, ὅ ἐστι σφοδρὸς, ἠΐων θιμῶνα τινάξει. οὕτως Ὅμηρος. καὶ Βάμβριος· οὔπω καιρός ἐστιν ἤϊα λύειν. παρὰ τὸ εἴω, τὸ πορεύομαι, γίνεται ἤϊα, τὰ πρὸς ὁδὸν καὶ πλοῦν ἐπιτήδεια. τὰ δὲ ἄχυρα παρ’ αὐτὸ τὸ εἴω. καὶ ἤϊα τὰ εὐκίνητα καὶ εὐχερῶς μεταριπιζόμενα ὑπὸ τῶν ἀνέμων.] Ἤϊα . ὑπῆρχον. καὶ ἤϊα, ἐπορευόμην. Ἤϊκτο . ὡμοίωτο. ἔστι ῥῆμα εἴκω, ὁ παρακείμενος εἶχα, εἶγμαι, ὁ ὑπερσυντέλικος εἴγμην, εἶξο, εἶκτο, κατὰ ἔκτασιν ἤϊκτο. Ἠΐσκομεν . ἀπεικάζομεν. ἴσκεν ψεύδεα πολλὰ λέγων— τὸ παθητικὸν ἴσκομαι, καὶ πλεονασμῷ τοῦ ἦτα ἠΐσκομαι. οἱ δὲ ἐΐσκω ῥῆμα, ἐΐσκομεν καὶ ἐκτάσει ἠΐσκομεν. Ἠΐστωσας . ἠφάνισας. σὺ γάρ μοι πατρίδ’ ἠΐστωσας δορί. Ἠΐχθη . ὥρμησεν. ### eta 983 (1t) Τὸ Η μετὰ τοῦ Κ. (Ἀρσενικόν.) Ἤκαλος . ὁ ἥσυχος. παρὰ τὸ ἀκαλὸν, ἐξ οὗ καὶ ἀκαλαῤῥείτης, ὁ ἡσύχως ῥέων ποταμός. παρὰ τὸ ἕκηλος, ὁ ἥσυχος. Ἠκέστης . ὁ ἀδάμας. καὶ ὄνομα κύριον. Ἤκιστος . ἐλάχιστος. ἀπὸ τοῦ ἧκα ἐπίῤῥημα καὶ τοῦ ἥσσων γίνεται ἥκιστος. ἐξ οὗ καὶ τὸ ἥκιστα. (Θηλυκόν.) Ἤκη . ἡ ὀξύτης. ἵστη κατ’ ἤκην κύματός τε κᾀνέμου. παρὰ τὸ ἥκω τὸ ἔρχομαι. Ἡ κύων ἐν τῇ φάτνῃ . παροιμία ἐπὶ τῶν μήτε ἑαυτοῖς χρωμένων μήτε ἄλλους ἐώντων, παρ’ ὅσον αὕτη ἡ κυνόμυια κριθὴν οὐκ ἐσθίει καὶ τὸν ἵππον κωλύει. (Ῥῆμα.) Ἤικαλλον . ἐθώπευον, ἠπάτων. Ἤκαχον . ἐλύπησαν. καὶ ἤκαχες. Ἠκαιρεῖσθε . ἐκωλύεσθε, καιρὸν οὐκ εἴχετε. Ἠκέσατο . ἐθεράπευσεν. Ἤικει . ἀντὶ τοῦ ἐῴκει καὶ ὡμοίωτο. ### eta 984 ὄρτυξ καλεῖται, καὶ γὰρ ᾔκει ὄρτυγι. ἀπὸ τοῦ εἴκω τὸ ὁμοιῶ. Ἠικίσατο . ἐμάστιξεν. Ἠικισμένους . ἠφανισμένους, μαστιζομένους. Ἤκμαζεν . ἔῤῥωτο. ὁ δὲ Τραϊανὸς τῇ ψυχῇ ἤκμαζεν, ὥστε μήτε ὑπὸ νεότητος θρασύνεσθαι, μήτε ὑπὸ γήρως ἀμβλύνεσθαι. Ἧκον . ἦλθον. Ἡκούσης . ἀντὶ τοῦ ἐχούσης. οὕτως Ἡρόδοτος. Ἡκουσιάσθησαν . ἑκουσίως ἠθέλησαν ποιῆσαί τι. Ἠκρωτηριασμένοι . τὰ ἄκρα λελυμασμένοι. Ἠκροβόλιζον . ἔβαλλον. (Ἐπίῤῥημα.) Ἧκα . ἡσύχως. Ἦκεν . σύνδεσμος διαβεβαιωτικός. καὶ δεῖ περισπᾶσθαι. Ἥκιστα . οὐδαμῶς. ὡς μάλα, μάλιστα. καὶ ἀντὶ τοῦ πάνυ. Δημοσθένης· οὐδεὶς ἀγνοεῖ, καὶ πάντων ἥκιστα σύ. Τὸ Η μετὰ τοῦ Λ. (Ἀρσενικόν.) Ἠλεός . μάταιος, μωρός. Ἠλέματος . μάταιος. ### eta 985 Ἠλεκτρυὼν καὶ Ἠλεκτρυώνη . ὀνόματα κύρια. Ἠλέκτωρ . ὁ ἥλιος. λέγεται δὲ ἠλέκτωρ, διότι ἄληκτός ἐστι καὶ ἀκάματος. ἔνιοι δὲ ἀπὸ τῆς λαμπρότητος τοῦ ἠλέκτρου, ἢ ὅτι ἐγείρει ἡμᾶς ἀπὸ τοῦ ὕπνου. ἀπὸ τοῦ ἀλέκτορος, πολυόχευτον γὰρ τὸ ζῶον· ὅτι ἐκ τῶν λέκτρων ἤτοι ἐκ τῆς κοίτης ἡμᾶς ἐγείρει. Ἠλεί . ἱερεὺς Ἰσραήλ. υἱοὶ αὐτοῦ Ὀφνὶ καὶ Φινεές. Ἠλεῖος . ὁ πολίτης, καὶ τὸ ἐθνικόν. Ἠλίθιος . ἀνόητος· μωρός. Ἥλιος . πῦρ οὐράνιον, ὃ μέχρι δείλης τῆς αὐτῆς ἐστὶν ὁραθῆναι. ἢ ἡμέρας ἀρχή· τὸ πρῶτον φῶς. ἢ ἄστρον ἡμεροφαὲς λαμπρότατον, τῇ τετάρτῃ σφαίρᾳ συμπεριφερόμενον. Ἧλος . παρὰ τὸ ἵημι, τὸ πέμπω, ὁ μέλλων ἥσω, καὶ ἐξ αὐτοῦ ἧλος. Ἠλίας . κύριον. (Θηλυκόν.) Ἠλακάτη . ἐργαλεῖον γυναικῶν. ἡ λεγομένη ἀνέμη. καὶ τὸ βέλος· ὡς τό· Ἥρη δ’ ἀνέστη χρυσηλάκατος. Ἠλέκτρα . ὄνομα κύριον. καὶ πόλις Θηβῶν. ### eta 986 Ἠλίβατοι πέτραι . ὑψηλαί. ἀπὸ τοῦ βαίνειν ἐκεῖσε τὸν ἥλιον. Ἠλιτενὴς πέτρα . ὑψηλή. Ἡλιούπολις· Ἦλις, Ἤλιδος . ὀνόματα πόλεων. Ἡλίασις . ἡ τοῦ ἡλίου θέρμη. Ἠλία . χώρα. Ἡλιαία . ἡ ἐκ τῶν πολλῶν συναγωγή. ἡ μεταφορὰ ἀπὸ τῆς θαλάσσης, ὅτι ἐκ πολλῶν συνάγεται. παρὰ τὸ ἁλὸς, γενικὴ, γίνεται ἅλις ἐπίῤῥημα, ἐξ οὗ γίνεται κτητικὸν ἁλιαία καὶ ἡλιαία. ἀφ’ ἧς καὶ ἡλιαστικὸς ὅρκος, ὁ ἐκ συναγωγῆς γενόμενος. ἢ παρὰ τὸ ἁλίζεσθαι, τὸ συναθροίζεσθαι, ἁλιαία καὶ ἡλιαία. ἔστι δὲ τὸ μέγιστον δικαστήριον Ἀθήνῃσιν, ἐν ᾧ τὰ δημόσια τῶν πραγμάτων ἐκρίνετο. ἢ βουλὴ συνεστῶσα ἐξ ἀνδρῶν χιλίων. ἢ ἕλη ἡ τάξις. [ Ἠλύγη . τὸ σκότος. καὶ ἠλυγισμένον, τὸ ἐσκιασμένον.] (Οὐδέτερον.) Ἤλεκτρον . χάλκωμα καθαρὸν, ἢ ἀλλότυπον χρυσίον μεμιγμένον ὑέλῳ καὶ λιθείᾳ, οἵας ἦν κατασκευῆς ἡ τῆς ἁγίας Σοφίας τράπεζα, ὁ παν‐ ### eta 987 εξαίρετος τοῦ θεοῦ ναός. παρὰ τὸν ἥλιον, ὃς ἠλέκτωρ ὀνομάζεται. ἢ παρὰ τὸ ἑλεῖν τὰ ἐκτὸς ἤλεκτον καὶ ἤλεκτρον· τριβόμενον γὰρ ἁρπάζει τὰ [πελάζοντα] φρύγανα. Ἡλίκον . μέγα. Ἠλιτόμηνον . τὸ γεννηθὲν παρὰ μῆνα, ἢ τὸ ἁμαρτάνον τῆς γεννήσεως τοῦ ἐνδεχομένου καιροῦ. ἀλιταίνειν γὰρ τὸ ἁμαρτάνειν. Ἡλιοτρόπιον . * ὡρογεῖον * , ὡρολόγιον. Ἠλύσιον πεδίον . τερπνὸν, θαυμαστὸν, ἄφθαρτον, ἀκήρατον, θεῖον, ὃ καὶ παράδεισον λέγουσιν οἱ Ἕλληνες. ἠλύσιον δὲ ἀπὸ τοῦ λύσιν μὴ ἔχειν. Ἠλίβατον . τὸ ὑψηλόν. (Ῥῆμα.) Ἠλασκάζων . πλανώμενος· περιερχόμενος. καὶ ἠλασκάζω καὶ ἠλάσκω τὸ περὶ αὐτὸ πλανᾶσθαι καὶ διατρίβειν. [ἔστιν ἀλῶ τὸ πλανῶ. παρὰ τούτου ἀλάσκω, ὡς γηρῶ γηράσκω, καὶ ἠλάσκω, ὡς ἀλέκτωρ ἠλέκτωρ, ἀπεδανὸς ἠδανός. ἐκ δὲ τοῦ ἠλάσκω ἠλασκάζω, ὡς ῥίπτω ῥιπτάζω. αἵ τε κατὰ σταθμὸν ποιμνήϊον ἠλάσκουσι. καί· —ἐμὸν μένος ἠλάσκουσι.] Ἠλαζονεύετο . ἀντὶ τοῦ ἐψεύδετο. Ἀριστοφάνης· ### eta 988 ἠλαζονεύεθ’, ἵνα φοβηθείην ἐγώ— Ἥλατο . ἐπήδησεν. ἠλᾶτο δὲ ἀντὶ τοῦ ἐπλανᾶτο. καὶ ὁ μὲν τῶν νόμων ἡττώμενος ἠλᾶτο. Ἠλάσκοντο . ἐπλανῶντο. Ἤλασεν . ἀντὶ τοῦ ἀπήλασεν. ἢ ἔσκαψεν. ἢ ἔπληξεν. Ἠλάστρεον . ἐδεινοπάθουν. Ἤλαλκον . ἀπεσόβουν. [ἔστι ῥῆμα ἄλκω, ὁ μέλλων ἄλξω, ἐξ οὗ ῥῆμα ὄνομα ἂλξ, οὗ ἡ γενικὴ ἀλκὸς, ἡ δοτικὴ ἀλκί. ἐκ τοῦ ἄλκω ῥήματος ὁ δεύτερος ἀόριστος ἄλκον καὶ ἡ μετοχὴ ἀλκὼν, καὶ κατὰ ἀναδιπλασιασμὸν ἄλαλκον καὶ ἀλαλκὼν, καὶ ἤλαλκον. καλλίον δέ ἐστιν ἀπὸ τοῦ περισπωμένου θέματος λέγειν αὐτὸ, ἀπὸ τοῦ ἀλκῶ, καὶ κατὰ ἀναδιπλασιασμὸν ἀλαλκῶ, ἀλαλκήσω, καὶ τὸ ἀπαρέμφατον ἀλαλκεῖν, καὶ ὁ δεύτερος ἀόριστος ἤλαλκον.] Ἤλεγχον . ἐφανεροποίουν. ἢ ἀνέκρινον. [ὡς Ξενοφῶν· οἱ δὲ τοὺς αἰχμαλώτους συναγαγόντες ἤλεγχον τὴν πᾶσαν κύκλῳ χώραν, τίς ἑκάστῳ εἴη.] Ἠλεύατο . ἐξέκλινεν. Ἠλήλατο . ἐνεπάγη. Ἠληλίμμην . ἐχριόμην. Ἠλιθιάζω . ἀναισθητῶ, μωραίνω. ἑκουσίως μωρὸν ὑποκρίνομαι. νοῦς οὐκ ἔνι ταῖς κόμαις, ### eta 989 ὅτε μ’ οὐ φρονεῖν νομίζετ’, ἐγὼ δ’ ἑκὼν ταῦτ’ ἠλιθιάζω. Ἠλισγημένος . μεμιασμένος, μεμολυσμένος. Ἠλυγισμένον . τὸ ἐσκιασμένον, ἢ τὸ ἐσκοτισμένον. ἀπὸ τοῦ ἠλύγη, ἡ νύξ. Ἠλισκάζειν . ἐκκλίνειν. Ἠλαίνω . τὸ μωραίνω. [τοῦ Ψελλοῦ· κορωνὶς τὸ κεφάλαιον, ἠλαίνω τὸ μωραίνω.] Τὸ Η μετὰ τοῦ Μ. (Ἀρσενικόν.) Ἠμαθίωνος . κύριον. Ἠμαθόεις, ἠμαθόεντος . ἤτοι ἀμμώδους. Ἡμεροδρόμος . ὁ ἥλιος. καὶ ὁ πεζοδρόμος. Ἡμεδαπῶν . ἐγχωρίων. Ἡμερόκοιτος . ὁ κλέπτης. Ἡμεροσκόποι . οἱ ἐν ἡμέρᾳ φρουροῦντες. Ἡμεροβαπτισταί . οἳ τὰ αὐτὰ φρονοῦσι τοῖς γραμματεῦσι καὶ φαρισαίοις. τοῦτο δὲ περιττὸν κέκτηνται, τὸ καθ’ ἡμέραν βαπτίζεσθαι. λέγουσι γὰρ μὴ εἶναι ζωὴν ἀνθρώπῳ, εἰ μήτι ἄρα καθ’ ἑκάστην βαπτίζοιτό τις ἐν ὕδατι, ### eta 990 ἀπολουόμενος καὶ ἁγνιζόμενος ἀπὸ πάσης αἰτίας. Ἡμετέρειος . ἔστι κτητικὸν, σημαίνει δὲ τὸν τοῦ ἡμετέρου. διὰ τῆς ει διφθόγγου γράφεται· ὡς γὰρ ἀπὸ τοῦ Ἀρίσταρχος Ἀριστάρχειος, οὕτως ἀπὸ τοῦ ἡμέτερος ἡμετέρειος. [ἐχρήσατο δὲ τῇ λέξει Ἀνακρέων· οὔτε γὰρ ἡμετέρειον, οὔτε καλόν. ὑπάγεται δὲ κανόνι τοιούτῳ. τὰ διὰ τοῦ ρειος ἀπὸ τῶν εἰς ρος ἐχόντων τὸ τ , τῆς προηγουμένης συλλαβῆς ἐχούσης τὸ ε , διὰ τῆς ει διφθόγγου γράφεται, οἷον ἀβέλτερος ἀβελτέρειος, ἕτερος ἑτέρειος. οὕτως οὖν ἡμέτερος ἡμετέρειος. ἔχει γὰρ τὸ τ , τῆς προηγουμένης συλλαβῆς ἐχούσης τὸ ε . τὸ νέρτερος νερτέριος οὐκ ἀντίκειται ἡμῖν, ἐπειδὴ οὐκ ἔχει φύσιν ἐν τῇ προηγουμένῃ τοῦ τ συλλαβῇ. ἐνέρτερον γὰρ ἦν, παρὰ τὴν ἔραν, ὃ σημαίνει τὴν γῆν· κατὰ συγκοπὴν τοῦ ο καὶ ἀφαιρέσει τοῦ ἐν τῇ ἀρχούσῃ ε γέγονε νέρτερος. καὶ λοιπὸν ὡς μὴ ἔχον ἐν τῇ προηγουμένῃ τοῦ τ συλλαβῇ τὸ ε οὐκ ἠκολούθησε τῷ τ , καὶ οὐκ ἐγράφη διὰ τῆς ει διφθόγγου, ἀλλὰ διὰ τοῦ ἰῶτα. οὕτως ὁ Χοιροβοσκός.] ### eta 991 Ἡμιμόχθηροι . οἱ κακίζοντες δῆθεν τὴν ἁμαρτίαν, πράττοντες δὲ αὐτήν. Ἡμιδαής . ἡμίκαυστος. Ἡμιδαπής . ὁ ἡμιτελής. Ἡμιφλεγής . ὁ ἡμίκαυστος. Ἥμισυς . παρὰ τὸ ἅμα καὶ τὸ ἶσον γέγονεν ἁμάϊσος, ὁ ἅμα ἶσος τινί. Ἡμίοτος . τοῦ Ψελλοῦ· ἡμίοτος μικρὸς αὐλός· ἦτρον ὀμφαλοῦ μέρος. (Θηλυκόν.) Ἠμαθία . ἡ τὸ πρὶν Παιονία προσαγορευομένη. Ἡμέρα . πορεία ἡλίου ἀπὸ ἀνατολῶν ἐπὶ δυσμάς. τοὐναντίον τῇ νυκτί. καὶ ἡμέρα ἐν τῷ τὸν ἥλιον ὑπὲρ γῆν εἶναι. καὶ ἡμέρα διάστημά ἐστιν, ὁ ἀπὸ ἀνατολῆς μέχρι δύσεως ὑπὲρ γῆν τοῦ ἡλίου δρόμος. παρὰ τὸ ἥμερος ἡμέρα, πρὸς ἀντιδιαστολὴν τῆς νυκτὸς φοβερᾶς οὔσης. Ἡμέρα δυνάμεως . ἡ δευτέρα τοῦ Χριστοῦ ἐπιφάνεια. Δαβίδ· μετὰ σοῦ ἡ ἀρχὴ ἐν ἡμέρᾳ τῆς δυνάμεώς σου. Ἡμέραι πλήρεις . τὸ γῆρας. Ἡμέρα ἐπαγωγῆς . τὰ ἄξια τῶν βεβιωμένων. ### eta 992 Ἡμέρα πονηρά . ἡ τῆς κρίσεως, ἡ αἰωνία κόλασις. Ἡμερίς . ἡ ἄμπελος. ἀπὸ τοῦ ἡμεροῦν ἡμᾶς. [ἢ ἡ κνίδη. τινὲς δὲ ἀναδενδράδα καὶ ἐλαίαν. ἢ ἡ ἥμερος ὕλη. ἢ ἡ λεπτόφυλλος δρῦς. ἢ οἰνάνθη.] (Οὐδέτερον.) Ἤματα . ἡμέραι. Ἦμαρ . ἡ ἡμέρα. Ἧμα . τὸ ἀκόντιον. Ἠμαντήριον . τινὲς τὸ ἀγυροκοπεῖον καλοῦσιν, ἐν ᾧ κόπτεται τὸ νόμισμα. Ἡμερήσιον . τὸ καθ’ ἡμέραν διδόμενον. ἡμερήσιος ἄρτος. Ἡμικύκλιον . τὸ ἡμισφαίριον. Ἡμιόλιον . τὸ ἥμισυ τοῦ ὅλου. Ἡμιούσιον . τινὲς εἰρήκασι τὴν σάρκα νεκρὴν ζωῆς κεχωρισμένην. Ἡμίεκτον . τὸ ἥμισυ τοῦ ἕκτου. Ἡμιτύμβιον . ὁ μικρὸς τάφος. Ἡμιτύμβιον δίκορσον . Ἀριστοφάνης· ἔπειτα καθαρὸν ἡμιτύμβιον λαβών. ### eta 993 Ἡμιφάριον . τὸ ἥμισυ τοῦ ἱματίου. φάρος γὰρ τὸ ἱμάτιον. Ἡμεροκαλλές . εἶδος ἄνθους. Ἡμιδιπλοΐδιον . ἔσθημα γυναικεῖον. [τοῦ Ψελλοῦ· τὸ δίκροσσον ἐξύφασμα ἡμιτύμβιον λέγε· τὸ δ’ ἡμιδιπλοΐδιον ἔσθημα γυναικεῖον.] (Ῥῆμα.) Ἠμακτέων . δυσφορῶν. καὶ ἠμάκτεον. Ἠμάλαψεν . ἔβλαψε. παρὰ τὸ ἅμα βλάπτειν. Ἧμαι . κάθημαι. Ἡμερωρεῖν . τὸ ἡμεροφυλακεῖν. ὠρῶ γὰρ τὸ φυλάσσω. Ἦιμεν . ἐπορευόμεθα. ἀπὸ τοῦ ἴω. διὸ καὶ τὸ ι προσεγράφη. Ἥμενος . καθήμενος, καθεζόμενος. ἀπὸ τοῦ ἐῶ, τὸ καθέζομαι. [ἕημι, ὁ παθητικὸς ἕημαι, ἧμαι. ἡ μετοχὴ ἥμμενος. ἡμμένος δὲ ὁ ἐξημμένος καὶ ἀνηρτημένος. καὶ συνημμένος.] ### eta 994 Ἥμην . ὅτε δασύνεται, σημαίνει τὸ ἐκαθεζόμην, ἀπὸ τοῦ ἕω, ἕημι, ἕεμαι, καὶ κατὰ κρᾶσιν ἧμαι, καὶ ὁ ὑπερσυντέλικος ἥμην· ὅθεν καὶ τὸ ἐκαθήμην. ὅτε δὲ τὸ ὑπῆρχον, ψιλοῦται, ἀπὸ τοῦ εἰμὶ, ὁ παρατατικὸς ἦν, ὁ παθητικὸς ἐνεστὼς ἔμαι, ὁ ὑπερσυντέλικος ἤμην. Ἠμί . ἀντὶ τοῦ φημί. Ἤμβλω . παραλόγως εἰς πέρας ἤχθη. οἱ δὲ σπασάμενοι τὰ ἐγχειρίδια τοῦτον ἀπέσφαξαν· καὶ ἐξήμβλω μὲν ἡ ἔννοια τῆς θεοσυλίας τῶν ἀνοσίων, ἐπαύσαντο δὲ τοῦ δέους οἱ Δελφοί. Ἤμβροτεν . ἀπέτυχεν. κυρίως τοῦ βροτοῦ ἀποτυχεῖν, ὡς ἐν πολέμῳ. Ἠμπίσχετο . ἐνεδύετο. καὶ ἠμπέσχετο. ἠμπείχετο δὲ δίφθογγον. Ἠμπόληκας . ἐπώλησας, ἐκέρδανας. Ἤμπλακες . ἀπέτυχες, ἥμαρτες. Ἠμύω . τὸ ἐκκλίνω. μύω καὶ πλεονασμῷ τοῦ ### eta 995 η, ἠμύω. [ὡς τὸ σταφὶς ἀσταφίς. λέγεται καὶ ὁ ἀσταφίς.] Ἠμύσσετο . ἐταράσσετο. ἢ καὶ ἐσπαράσσετο. ἠμύσσετο τὴν καρδίαν. Ἡμερολεκτεῖν . ἀριθμεῖν καθ’ ἑκάστην. τοῦ Ψελλοῦ· τὸ καθ’ ἑκάστην ἀριθμεῖν ἡμερολεκτεῖν κάλει. * Ἡμωνιᾷν . ἀκοντίζειν. καὶ ἥμων ὁ ἀκοντιστής. * Τὸ Η μετὰ τοῦ Ν. (Ἀρσενικόν.) Ἡνίοχος . κύριον. ὃς ἦν Ἀθηναῖος, κωμικὸς τῆς μέσης κωμῳδίας. Ἡνίοχος . ὁ ἁρματηλάτης. κυρίως ἡνίοχος ὁ τὰς ἡνίας ἔχων. εἴρηται δὲ καὶ ἐπὶ τοῦ ἐπιβάτου, οἷον· θρασὺν ἡνίοχον φέροντες ἔκτονεν. Ἠνοπίδης . κύριον. Ἤνοψ . ὁ λαμπρός. οὐρανὸς ἤνοψ. καί· ἤνοπα πυρὸν ἔδουσιν. ὅ ἐστι σῖτον. Ἤνις . ὁ ἐνιαύσιος. [τοῦ Ψελλοῦ· ἦνις ὁ ἐνιαύσιος, ἀνδρεῖον ἠνορέα.] ### eta 996 (1t) (Θηλυκόν.) Ἠνεμόεσσαν . ὑψηλὴν, ἀνέμοις καταπνεομένην. ἀνεμόεις, ἀνεμόεσσα καὶ ἠνεμόεσσα. Ἡνιοχεία . ἡ ἁρματηλασία. Ἦνις . ἐνιαυσιαίας. καὶ ἔνος ὁ ἐνιαυτὸς, ἀφ’ οὗ παρώνυμον ἔνις καὶ κατ’ ἔκτασιν ἦνις. καὶ κλίνεται ἤνιος, ὡς ὄφις ὄφιος. τὸ πληθυντικὸν ἠνίας καὶ κατὰ συναλοιφὴν ἦνις, τὰς οὔσας ἑνὸς ἐνιαυτοῦ. Ἡνίας . χαλινοὺς, λώρους. Ἠνορέη . ἀνδρεία. (Οὐδέτερον.) Ἡνία . τὰ λῶρα. παρὰ τὴν ἕνωσιν τῶν ὑποζυγίων, ἢ ἀπὸ τοῦ ἐνίεσθαι, ἢ παρὰ τὸ ἀνύω ἀνύα, δι’ ὧν ἀνύομεν τοὺς ἵππους πρὸς τὴν εὐθεῖαν ὁδόν· ἢ παρὰ τὸ εἷς ἑνὸς, ἑνία καὶ ἡνία, διὸ καὶ δασύνεται. Ἤνυστρον . τὸ παχύτερον μέρος τῆς κοιλίας τοῦ βοός. [εἰς τρία γὰρ τέτμηται ἡ γαστὴρ, ἤνυστρον, ἐχῖνον, κεκρύφαλον. ἐγὼ δ’ ἤνυστρον βοὸς καὶ κοιλίαν ὑείαν καταβροχθίσας. ἤνυστρον, ὅθεν διανύεται ἡ τροφὴ, ἤγουν διέρχεται, ἢ ἔνθα διανύεται καὶ πέττεται. λέγει δὲ καὶ ὁ Ψελλός· ἠρδαλωμένος ὁ λεπρὸς, ἤνυ‐ ### eta 997 στρον δὲ τὸ κῶλον. καὶ πάλιν· ἐχῖνος δὲ καὶ ἤνυστρον καὶ κεκρύφαλος μέρη Ὁμοῦ γαστρὸς πεφύκασι ταῦτα δὴ τρία μόνα.] Ἠνάρισεν . ἐφόνευσεν. [ἐσκύλευσεν. οὔτινα γὰρ τοιόνδε νέων ὁ φιλαίματος Ἄρης ἠνάρισε στυγερῆς μάχης—.] Ἠναίνετο . ἀπηρνεῖτο, ἀπεστρέφετο. καὶ ὑπὲρ ὧν ἐδίψα ἀκοῦσαι ἠναίνετο. Ἥνδανεν . ἤρεσκεν. Ἠνδρίσατο . ἀνδρικῶς ἐπάλαισεν. Ἠνδρώθησαν . ἀνδράσιν ὡμίλησαν. [οὕτως Δίων πολλάκις ἐχρήσατο.] Ἠνδρωμένος . ηὐξημένος. [ Ἦν δ’ ἐγώ . ἔφην δ’ ἐγώ. παρὰ Πλάτωνι καὶ Ἀριστοφάνει. καὶ ἦν ἀντὶ τοῦ ἤμην, καὶ ἦν ἀντὶ τοῦ ὑπῆρχεν. ἦν ἐκεῖνος. ἔστι τρίτον πρόσωπον ἀπὸ τοῦ ἔω, τὸ ὑπάρχω. ὁ δεύτερος ἀόριστος ἦον, ἦες, ἦε. καὶ κατὰ κρᾶσιν τοῦ η καὶ ε εἰς ἦτα γίνεται ἦν. ὁ δὲ Πέτρος ἔξω ἦν ἑστὼς καὶ θερμαινόμενος.] ### eta 998 Ἤνεγκεν . ἀντὶ τοῦ ἐχώρησεν. ἤνεγκε γαστὴρ ἡγιασμένον λόγον. Ἤνεγκον καὶ ἤνεγκα . ἀπὸ τοῦ ἐνέγκω. Ἠνεμῶσθαι . τὸ περὶ ἔρωτα ἐπτοῆσθαι. καὶ ἐῴκει περὶ τὸν ἄνθρωπον ἀκρατῶς ἠνεμῶσθαι. Ἠινέσαμεν . ἐπῃνέσαμεν. καὶ ἀντὶ τοῦ ἠσπασάμεθα καὶ ἠγαπήσαμεν. ἐκ πατέρων ταύτην ᾐνέσαμεν βιοτήν. Ἢν ἐμπνέω . ἕως οὗ ζῶ. Ἠνεσχέθη . ὑπέμεινε. [σχῶ, σχήσω, ἔσχηκα, ἔσχημαι, ἐσχήθην, καὶ συστολῇ τοῦ ἦτα εἰς ε ἐσχέθην. καὶ μετὰ τῆς ἀνὰ προθέσεως ἀνεσχέθην καὶ ἠνεσχέθην.] Ἠνείχοντο . ἐβούλοντο. ἤθελον. οὔτε ἐπεγγελᾷν ἠνείχοντο τοῖς εἰρημένοις. Ἠινιγμένα . μετὰ αἰνίγματος λεγόμενα. Ἠνιμᾶσθαι . ἀντλεῖσθαι. Ἠινιξάμην . ἀπὸ τοῦ αἰνίσσω, αἰνίξω, ᾔνιξα, ὁ μέσος ᾐνιξάμην. Ἠνίπαπεν . ὕβρισεν, ἐκακολόγησεν. ἐπέπληξεν. ἀπὸ τοῦ ἔπω, τὸ λέγω, [ἐνέπω. καὶ τὸ ε , ### eta 999 ἡνίκα πλεονάσει καὶ ἕτερον σύμφωνον εἰς ἰῶτα, γίνεται ἴπτω. Ὅμηρος. ἴψω, ἴφα καὶ μετὰ τῆς εν ἔνιφα. καὶ οἱ Ἀττικοὶ τὰ ἀπὸ προθέσεως ἀρχόμενα ῥήματα τρέπουσι τὸ ε εἰς ἦτα, καὶ γίνεται ἤνιφα, καὶ ὁ μέσος παρακείμενος ἤνιπα καὶ ἐπεκτάσει τῆς πα συλλαβῆς ἠνίπαπα, καὶ τὸ τρίτον ἠνίπαπεν.] Ἤντετο . συνήντησε. καὶ ἀντὶ τοῦ ἐπέκειτο. ἀπὸ τοῦ ἕω, τὸ ἐνδύομαι, [ἢ τὸ ὑπάρχω, παράγωγον ἔημι, ὁ δεύτερος ἀόριστος ἦν, ὁ μέσος δεύτερος παθητικὸς ἔμην, τὸ δεύτερον ἔσο, τὸ τρίτον ἔτο, καὶ μετὰ τῆς εν προθέσεως ἐν συνθέσει καὶ ἐκτάσει καὶ πλεονασμῷ τοῦ τ , ἤντετο.] —καὶ διπλόος ἤντετο θώρηξ— ἰστέον, ὅτι οἱ παλαιοὶ δύο θώρακας ἐφόρουν. Ἠνύσατε . ἐτελειώσατε, ἢ ἐφθείρατε. καὶ Ὅμηρος· Ἦ θὴν ς’ ἐξανύω γε καὶ ὕστερον ἀντιβολήσας. Ἠνώχλησα . ἐβιασάμην. Ἠνέσχεσθε . ἀντὶ τοῦ ἐκαρτερήσατε. καὶ ὁ θεόλογος· καὶ ὑμεῖς ἠνέσχεσθε. Ἦνον . ἤνυον. Ὅμηρος· —ἔνθα δ’ ἔπειτα ἦνον ὁδόν—. ### eta 1000 (1t) Τὸ Η μετὰ τοῦ Ο. (Ἀρσενικόν.) Ἠιόνα . αἰγιαλόν. ᾐὼν, ᾐόνος, ᾐόνα. ἀπὸ τοῦ αἰωνῶ τὸ βρέχω. (Θηλυκόν.) Ἠοῦς . ἡμέρας ὄρθρου ἢ ἀνατολῆς. Ἠοίην . ἀπὸ ὄρθρου ἕως μεσημβρίας. Ὅμηρος· [πᾶσαν δ’ ἠοίην μένομεν τετληότι θυμῶ.] (Ῥῆμα.) [ Ἤομεν . ἐπορεύθημεν. Ὅμηρος·] ἤομεν ὡς ἐκέλευσας— ἀπὸ τοῦ εἴω, τὸ πορεύομαι, δωρικῶς τροπῇ τοῦ ει εἰς η. Τὸ Η μετὰ τοῦ Π. (Ἀρσενικόν.) Ἠπεδανός . ἀσθενής. παρὰ τὸ πέδον γίνεται πεδανὸς καὶ ἠπεδανὸς, ὅ ἐστιν ἐκ τοῦ πέδου μὴ ἀναστῆναι ἢ μὴ στῆναι δυνάμενος. Ἠπεροπευτής . ἀπατεὼν, παραλογιστής. παρὰ τὸ ἥμερον καὶ τὴν ὄπα. ἡμεροπευτὴς καὶ ἡπεροπευτής. Ἡπατικός . ὁ τὸ ἧπαρ πάσχων. Ἠπειρῶται . οἱ ἐν τῇ γῇ οἰκοῦντες. Ἠπίαλος . κυρίως ὁ μετὰ ῥίγους πυρετός. ### eta 1001 Ἤπιος . πρᾶος. παρὰ τὸ ἔπιος. ἔπιος καὶ ἤπιος ὁ ἐν λόγῳ πάντα ποιῶν καὶ μὴ πάθει. ἐκ μεταλήψεως καὶ ὁ πρᾶος, ὁ διὰ λόγου προσηνὴς καὶ πρᾶος. Ἠπύτης . φωνητικός. ἠπύτα κήρυξ. ἐκ τοῦ ἀπύω, τὸ φωνῶ. (Θηλυκόν.) Ἡπατοσκοπία . ἡ τῶν ἐγκάτων ἀνατομὴ, δι’ ὧν προεμήνυον τὰ συμβησόμενα. Ἤπειρος . ἡ γῆ. οἱονεὶ ἡ μὴ ἔχουσα πέρας, ὡς πρὸς σύγκρισιν τῶν νήσων. σύνηθες δὲ τῷ Ἰσοκράτῃ καλεῖν ἤπειρον τὴν ὑπὸ βασιλείας τῶν Περσῶν γῆν. ἤπειρος δὲ κυρίως ἡ εἰς ἤπειρον ἐκβάλλουσα, ὡς Εὐριπίδῃ· ἤπειρον ὡς ἤπειρον ἐκβάλλω πόδα. καὶ ἠπείρῳ τῇ θαλάσσῃ. Ἠπήτρια . ἡ ῥάπτρια. (Οὐδέτερον.) Ἧπαρ . ὄργανον ἐξαιματώσεως τροφῶν. παρὰ τὸ ἐπῆρθαι καὶ κυρτῶσθαι. τινὲς δὲ ἀπὸ τοῦ ἐπαρδεύειν ὅλῳ τῷ σώματι τὸ αἷμα. ὁ δὲ Ἡρωδιανὸς παρὰ τὸ ἐπαίρεσθαι φησὶν, οἷον ἔπαρ τὶ ὂν καὶ ἦπαρ. ἢ παρὰ τὸ ἥδω, τὸ εὐφραίνομαι, ### eta 1002 ἧδαρ καὶ ἧπαρ· ἐν γὰρ τούτῳ τῷ μέρει τὰ τῆς ἡδονῆς καὶ τῆς ἐπιθυμίας ἔγκειται. οὕτως Ὦρος ὁ Μιλήσιος. Ἠπήτριον . σουβλίον, σακκοράφιον, μεθ’ οὗ ῥάπτουσι τὰ βυρσάρια. οἱ δὲ Ἀττικοὶ ἀκέστριαν λέγουσι τὴν ῥάπτριαν. Ἤπυτον . ὄρος Θρᾴκης. ἀπὸ τοῦ ἀπύω. (Ῥῆμα.) Ἤπαφεν . ἠπάτησεν. Ἠπεροπεύειν . ἐξαπατᾷν, παραλογίζεσθαι. Ἠπῃνημένων . ἐπαίνου τυχόντων. [ὁ δὲ ἐκέλευε παρὰ τῶν ἠπῃνημένων πλείονα μισθὸν κομίζεσθαι.] Ἠπῆσθαι . ἐῤῥάφθαι. Ἠπύει . φωνεῖ. [καὶ ἤπυον. ἠπύει εἰσελάων. παρὰ τὸ ἔπω, τὸ λέγω, ἀφ’ οὗ παράγωγον ἐπύω, ὡς πλήθω πληθύω, καὶ ἠπύω, τροπῇ τοῦ ε εἰς η . οὕτως Ὠρίων.] Ἧιπερ . ἀντὶ τοῦ ὥσπερ. Ἀριστοφάνης· ἀλλ’ ᾗπερ αὐτὸς τὴν δίκην διωρίσω. καὶ ἀντὶ τοῦ καθότι. ᾗπέρ ἐστιν ἄριστον πολέμῳ. Ἠπίως . πράως, ἐπιεικῶς. ### eta 1003 (1t) Τὸ Η μετὰ τοῦ Ρ. (Ἀρσενικόν.) Ἡράκλειτος· Ἡρόδικος· Ἡρόστρατος· Ἡρόδοτος . ὀνόματα κύρια. Ἤρ . ὄνομα Ἑβραϊκόν. Ἥρωες . ἡμίθεοι, δυνατοί. Ἡρώδης . κύριον. ἑρμηνεύεται πάθος ἢ δερματίνη φύσις. Ἡρωδιανός . Ἀλεξανδρεὺς, γραμματικὸς, υἱὸς Ἀπολλωνίου τοῦ γραμματικοῦ. Ἦρος . τοῦ ἔαρος. Ἡρωδιανοί . οὗτοι τὸν Ἡρώδην Χριστὸν ἐνόμιζον καὶ ἐπ’ αὐτῷ ἐσεμνύνοντο, ἐκ τοῦ ῥητοῦ συναρπασθέντες τοῦ λέγοντος· οὐκ ἐκλείψει ἄρχων ἐξ Ἰούδα, ἕως ἂν ἔλθοι ὃ ἀπόκειται. ἐπειδὴ γὰρ ἐξέλιπον οἱ ἐκ τοῦ Ἰούδα ἄρχοντες, μετ’ ἐκείνους δὲ ὁ Ἡρώδης ἐβασίλευσεν οὐκ ὢν ἀπὸ γένους τοῦ Ἰούδα, ἀλλ’ ἀλλόφυλος, τούτῳ ἀπέκειτο τὸ εἶναι Χριστόν. ἐλέγχει δὲ αὐτοὺς τό· αὐτὸς, φησὶ, προσδοκία ἐθνῶν. καί· ἐπ’ αὐτὸν ἔθνη ἐλπιοῦσιν. ἐφ’ Ἡρώδην γὰρ ποῖον τῶν ἐθνῶν ἤλπισε, ποία δὲ προσδοκία ἐθνῶν; Ἥρως . παρὰ τὴν ἔραν, ὃ σημαίνει τὴν γῆν. ἐκ τῆς γῆς γὰρ οἱ ἥρωες. ἢ ἀπὸ τῆς ἐράσεως τῶν θεῶν· οἱ γὰρ θεοὶ θνηταῖς γυναιξὶ μιγνύμενοι ἐποίουν τοὺς ἥρωας. ### eta 1004 (1t) (Θηλυκόν.) Ἥρα . ὄνομα θεᾶς, ὅτι ἡ αὐτὴ τῷ ἀέρι ἐστίν. ὡς γὰρ πατὴρ πάτρα, καὶ μήτηρ μήτρα, οὕτως ἀὴρ ἥρα, καθ’ ὑπερβιβασμόν. ἢ ὅτι ἡ Ῥέα αὐτὴν ἔτεκεν. Ἡρακλεία λίθος . ἡ μαγνῆτις. ἡ ἑλκυστικὴ τοῦ σιδήρου. ἡ δὲ μαγνῆτις ὁμοία ἀργύρῳ ἐστίν. Ἡραία . πόλις. Ἠρεμία . ἡσυχία. ἢ στέρησις κινήσεως. ἐκ τοῦ ἔρημος ἐρημία, καὶ κατὰ συγκοπὴν καὶ τροπὴν ἠρεμία. Ἠριγένειαν . τὴν τὸν ὄρθρον γεννῶσαν. [οὐδ’ ὑπὸ μαρμαρυγῇ θαλερώπιδος ἠριγενείης.] Ἠριπόλη . ἡ ἡμέρα. φέγγος ἠριπόλης χρύσεον. Ἡρωδιάς . κύριον. Ἡρωδιανή . κύριον. (Οὐδέτερον.) Ἥρδιον . περιφανὲς, ἅρμα σκεπαστόν. Ἠρινόν . τὸ ἐαρινόν. Ἤριον . ὄνομα τόπου. Ἠρία . τὰ μνημεῖα. οἱ τάφοι. φασὶ δέ τινες, κοινοτέρως μὲν πάντας τοὺς τάφους οὕτως ὀνομάζεσθαι, κατ’ ἐξαίρετον δὲ τοὺς μὴ ἐν ὕψει ᾠκοδομημένους, ὠνομάσθαι δὲ παρὰ τὴν ἔραν, ὅ ἐστι τὴν γῆν. ### eta 1005 Ἡραῖον τεῖχος . χωρίον ἐστὶν ἐν Θρᾴκη, ἀπὸ Σαμίων δὲ ᾠκίσθη. καὶ Ἥραιον. Ἡρώδειον . τόπος. Ἡρῷον . τὸ καλούμενον ἔπος· ὅτι δι’ αὐτοῦ τὰς ἡρωϊκὰς πράξεις ὕμνησεν ὁ Ὅμηρος. (Ῥῆμα.) Ἤρα . ἐπεθύμει. Ἤραρεν . ἥρμοσεν. Ἠρασάμην . κατηρασάμην ἢ ἠράσθην. Ἤρασσον . ἔκρουον, ἔπληττον. ἐβλασφήμουν. —εἶτ’ ὀνείδεσιν ἤρασσον ἔνθεν κᾄνθεν. Ἠρᾶτο . ηὔχετο. ἀπὸ τοῦ ἀρὰ, ἡ εὐχή. καὶ ἀντὶ τοῦ κατηρᾶτο. ἀπὸ τοῦ ἀρὰ, ἡ κατάρα. Ἦιρεν . ἀπῇρεν. Ἠρδαλωμένος . μεμιασμένος, λελεπρωμένος. καὶ ἠρδάλωσεν ἀντὶ τοῦ ἠσβόλωσεν. Ἤρειδεν . ἤφιεν. ἔπεμπεν. [ἔπη ἤρειδε κατὰ τῶν ἱππέων. καὶ ἀντὶ τοῦ ἠκούμβιζεν.] Ἠρεῖτο . ἐπορθεῖτο. ### eta 1006 Ἤρεικον . ἔσχιζον. —οἱ δ’ ἀροτῆρες ἤρεικον χθόνα δῖαν. Ἠρήρειστο . ἥρμοστο. [τὸ δὲ στίφος εὖ μάλιστα ἠρήρειστο τῷ συνασπισμῷ καὶ ἀκριβῶς ὑπῆρχε στεῤῥόν τε καὶ ἀπερίσπαστον.] Ἡιρηκέναι . ἑλεῖν, νικῆσαι. Ἡιρήκασιν . ἐπόρθησαν, ἐκράτησαν. Ἤῤῥησεν . ἐφθάρη, ἦλθεν. ὅθεν καὶ τὸ εἰσήῤῥησεν. Ἡιρετισάμην . ἐξελεξάμην. εἱλόμην. Ἥιρει . ἐλάμβανεν. Ἠρικνωμένον . ἐῤῥυτιδωμένον, παλαιόν. * Ἠρηκώς . κρατήσας καὶ σχίσας, καὶ διαχωρίσας, τὰ δύο η . ἠρεικὼς δὲ ὁ ἀκουμβίσας, η καὶ δίφθογγον. καὶ ἠρικὼς ὁ φιλονεικήσας, η καὶ ι . * Ἤρισεν . ἐφιλονείκησε. Ἠρίθμησεν . ἀπεδειλίασε. τοὺς ἐναντίους ἰδὼν οὐκ ἠρίθμησε, ἀλλ’ εὐθὺς ἦν ἀμυνίας. ἕτοιμος εἰς ἄμυναν. ### eta 1007 Ἠριπώθη καὶ ἤριπεν . ἀντὶ τοῦ εἰς γῆν κατέπεσεν. Ἡρματισμένον . ἠσφαλισμένον. Ἠρόμην . εἰ μὲν σημαίνει τὸ ἐκουφιζόμην, ἔχει τὸ ι. ἀπὸ τοῦ αἴρομαι γέγονεν ᾐρόμην, ὡς αἰσχύνομαι, ᾐσχυνόμην. ἐὰν δὲ τὸ ἠρώτων, οὐκ ἔχει τὸ ι. ἀπὸ γὰρ τοῦ ἔρομαι γέγονεν ἠρόμην, ὡς ἐλαύνομαι, ἠλαυνόμην. Ἠρτύνετο . κατεσκευάζετο. Ἡρμοσάμην . ἐμνηστευσάμην. καὶ ὁ Ἀπόστολος· ἡρμοσάμην γὰρ ὑμᾶς ἑνὶ ἀνδρὶ παρθένον ἁγνὴν παραστῆσαι τῷ θεῷ. ἤτοι τῷ Χριστῷ ἐμνηστευσάμην ὑμᾶς. Ἠρέμα . ἡσύχως, κατὰ μικρὸν, σχολαίως. καὶ ἠρεμαίως, καὶ ἠρεμεῖ. Τὸ Η μετὰ τοῦ Σ. (Ἀρσενικόν.) Ἡσαΐας . κύριον. Ἠσαῦ . κύριον. ἑρμηνεύεται δὲ δρῦς, ἢ ἀπηνής τε καὶ ἀκαμπής. ### eta 1008 Ἡσίοδος . κύριον. Ἥσσων . ὁ ἐλάττων. (Θηλυκόν.) Ἧσσα . ἡ τροπὴ, ἡ νίκη. Ἧσις . ἡ τέρψις. Ἡσιόνη . κύριον. Ἡσυχία . κατάστασις μισόκοσμος πρὸς ἑαυτὴν καὶ θεὸν ἀνανεύουσα. (Οὐδέτερον.) Ἡσάϊνον . ὄνομα ὄρους. Ἧσσον . τὸ μικρὸν, τὸ ἔλαττον. Ἡστόν . ἡδὺ, εὐφραντόν. (Ῥῆμα.) Ἦς . ὅτε μὲν ὁριστικὸν, οὐκ ἔχει τὸ ι . ὅτε δὲ ὑποτακτικὸν, ἔχει αὐτό· ἐὰν ὦ, ᾖς, ᾖ, καὶ ᾖσι κατ’ ἐπένθεσιν τῆς σι συλλαβῆς. καὶ ἦς ἀντὶ τοῦ ὑπῆρχες. Ἥσατο . εὐφράνθη. Ἧσας . χάριν ἐποίησας, ἐδόξασας. Ἦσαν . ὑπῆρχον. καὶ ἀντὶ τοῦ ὕμνησαν καὶ ἐδόξασαν. ### eta 1009 Ἦσαν . ᾔδεισαν. ἐγίνωσκον. οὐδ’ ἀφιγμένον τὸ πάμπαν ἦσαν. Ἥσειν . πέμψειν. Ἡσσήθην . [ἐνικήθην.] [ Ἥσθην . εὐφράνθην. καὶ ἡσθείην. ἀπὸ τοῦ ἥδω, τὸ] εὐφραίνομαι. Ἧσθαι . καθῆσθαι. Ἠσθῆσθαι . περιβεβλῆσθαι. θριαμβίδα [τὲ] ἠσθῆσθαι στολὴν αὐτόν. Ἦσθα . ὅτε μέν ἐστι ὑποτακτικὸν καὶ σημαίνει τὸ ὑπάρχει, διὰ τοῦ ι γράφεται· ὅτε δὲ ὁριστικὸν, οὐ προσγράφεται τὸ ἰῶτα. Ἠσίν . ἀντὶ τοῦ φησίν. Ἤσκει . ἠγωνίζετο, ἐπαιδεύετο, ἢ κατεσκεύαζε. [καὶ ἤσκειν. ἀπὸ τοῦ ἀσκῶ ἤσκεον, τὸ τρίτον ἤσκεε, καὶ τὸ ν ἐφελκυστικὸν γίνεται ἐν τοῖς τρίτοις προσώποις τῶν ῥημάτων, καὶ γίνεται ἤσκεε καὶ κατὰ συναίρεσιν ἤσκειν. καὶ ἠσκημένον τὸ κατεσκευασμένον. ἀσκήματα γὰρ τὰ κατασκευάσματα.] ### eta 1010 Ἠσμένισας . ἐχάρης. Ἦισμεν . ἀντὶ τοῦ ᾔδειμεν. ᾔστην, ᾖστε, ᾖσαν, διὰ τοῦ ι γράφεται. καὶ λέγει Ὦρος ὁ Μιλήσιος ἐν τῇ οἰκείᾳ αὐτοῦ ὀρθογραφίᾳ· ἔστι γὰρ εἴδω, ὁ ὑπερσυντέλικος εἴδην, καὶ κατ’ ἔκτασιν Ἀττικὴν ᾔδειν, ᾔδεις, ᾔδει, τὸ δεύτερον τῶν δυϊκῶν ᾔδειτον, ᾐδείτην, καὶ κατὰ συγκοπὴν τῆς ει διφθόγγου καὶ τροπῇ τοῦ δ εἰς ς ᾔστην, ἀντὶ τοῦ ᾔδεσαν. τὸ πληθυντικὸν ᾖσμεν ἀντὶ τοῦ ᾔδειμεν, ᾖστε ἀντὶ τοῦ ᾔδειτε, καὶ ᾖσαν ἀντὶ τοῦ ᾔδεσαν. Ἥστην . ἐκαθέζοντο. καὶ ἤστην ἀντὶ τοῦ ὑπῆρχον. Ἧστο . ἐκαθέζετο. [ἀπὸ τοῦ ἑῶ, ἕημι, ὁ παθητικὸς ἕημαι, ἧμαι, ὁ παρατατικὸς ἥμην, ἧσο, ἧστο. καὶ ἧσται ἀντὶ τοῦ καθέζεται. καὶ ἦσται ἀντὶ τοῦ λέλεκται.] Ἠστεΐσκει . ἀστεῖα ἔλεγεν. ἐκ τοῦ ἀστεΐζω. Ἠσυνθέτηκας . ἃ συνέθου καὶ ὡμολόγησας, παρέβης. ### eta 1011 [ Ἦσθα . ὑπῆρχες.] [ Ἧσσον . οὐδαμῶς.] Τὸ Η μετὰ τοῦ Τ. (Ἀρσενικόν.) Ἥττων . ἐλάττων. ὑσχίριστος. οὕτω δὲ ἦν Ἐπίκουρος ἡδονῆς ἥττων. [ἤτοι ὑποχείριος.] Ἧττα . ἡ τροπὴ, ἡ νίκη. Ἦτορ . ἡ ψυχή. παρὰ τὸ ἄω, τὸ πνέω. οἷον· —δίχα δέ σφισιν ἐνὶ φρεσὶ θυμὸς ἄητο. ἀπὸ τοῦ ἄητο γίνεται ἀῆτο καὶ κατὰ ἀφαίρεσιν ἦτορ. ### eta 1012 Ἦτρον . τὸ ὑπὸ τὸν ὀμφαλὸν μέρος, ὅθεν Νίκανδρος ἐπὶ τῆς ἐντεριώνης τίθησι. παρὰ τὸ ἄτριον, ὅ ἐστιν ὕφασμα, ἆτρον καὶ ἦτρον. καὶ ἦτρον τὸ καλούμενον κάλυμμα μήτρας, ὃ καλοῦσιν ἔλυτρον. Ἀριστοφάνης· τὸ γὰρ ἦτρον τῆς χύτρας ἐλάκτισε. τὰ παιδία γὰρ ἐν χύτραις ἐξετίθεσαν. [ Ἤτρια . οἱ στήμονες.] ἢ ἤτριον ἔνδυμα ὑμενῶδες. Ἠτρίον . τὸ ἧπαρ. ἢ τὸ ἄτρωτον. Ἦτα . ἐκ τοῦ ι καὶ τ ἔχειν τὸν χαρακτῆρα τοῦ στοιχείου. ἡνίκα γὰρ πλάγιον τεθῇ, εὑρήσεις ταῦτα. ### eta 1013 (1t) (Ῥῆμα.) Ἡταίρηκεν . ἠτάκτισεν. [ἡταιρηκέναι δὲ τοῖς ἄνω μέρεσι τοῦ σώματος, οὐκ εἶναι δ’ ἄξιον τὸ ἱερὸν πῦρ φυσᾷν.] Ἡταιρηκώς . ἐπὶ τῆς πορνείας. ἡταιρικὼς δὲ ἐπὶ τοῦ ἑταίρου, ἰῶτα. Ἡττηθείς . νικηθείς. ἀντὶ τοῦ ἧττον ἔχον ἀπέλθοι. Ἠιτημένην . κεχρησμένην. καὶ γὰρ αἰτεῖσθαι ἔλεγον τὸ κιχρᾶσθαι, ὅ ἐστι δανείζεσθαι. Ἤιτησεν . ἐζήτησεν. Ἤιτουν . ἐζήτουν. ἀπὸ τοῦ αἰτῶ ᾔτουν, ὡς αἰνῶ ᾔνουν. [οἱ δὲ παρῳχημένοι τὰ ἶσα φωνήεντα θέλουσιν ἔχειν κατὰ τὴν ἀρχὴν τοῦ ἐνεστῶτος, ἢ μείζονα, οὐδέποτε δὲ ἐλάττονα.] Ἠτίμησεν . ὕβρισεν. Ἠτρέμιζεν . ἐκαρτέρει, ἡσύχαζεν. Ἡττώμενος . νικώμενος. ### eta 1014 Ἤτω . ὑπαρχέτω. Ἧττον . ἀντὶ τοῦ οὐδαμῶς. Τὸ Η μετὰ τοῦ Υ. (Ἀρσενικόν.) Ἠϋγένειος . ὁ καλὸν γένειον ἔχων. Ἠΰς . ἀγαθὸς, μέγας, πλατὺς, ἀχώρητος, πρᾶος. [παρὰ τὴν ἠῶ, ἵν’ ᾖ ἵμερος, ἢ παρὰ τὸ εὖς ἀπὸ τοῦ εὖ, καὶ τοῦ ἐῢς, ὁ διαβόητος. παρὰ τοῦτο καὶ τὸ ἤϋσεν. ἢ ἀπὸ τοῦ αὔω, αὔσω, ηὖσε καὶ ἤϋσεν.] (Ῥῆμα.) Ηὔδα . ἔλεγεν, εἶπεν, ἐφώνει. Ηὔδησα . ἐφώνησα. Ηὐδάξαντο . ἐφήμισαν. Ηὐδόκησα . ἠθέλησα. καὶ εὐδόκησα. Ηὔλησα . ὠργάνησα. Ηὐλήσαντο . ἐταράχθησαν. ἐστράφησαν. πεφύσηνται. ηὐλίσαντο. καὶ ἀντὶ τοῦ κατέλυσαν ἢ κατεσκήνωσαν. ἢ ἠπλήκευσαν. ### eta 1015 Ηὐλόγησα . ηὐξάμην. καὶ εὐλόγησα. Ηὐμοίρησα . ἐπέτυχον. Ηὐτομόλησεν . ἀφ’ ἑαυτοῦ παρεγένετο. Ηὐτρέπισεν . ἡτοίμασεν. ὁμοίως καὶ ηὐτρέπισα καὶ ηὐτρέπιστο. Ηὐπόρησα . ἐν εὐπορίᾳ εἰμί. Ηὐχένιζε . τὸν τράχηλον ἀπέκοπτεν. ἐλαιμοτόμει. ὅπερ Ὅμηρος αὐερύειν φησίν. Ηὔχει . ἐκαυχᾶτο. ἐκόμπαζεν. Ἤϋσεν . ἐφώνησεν. ἀπὸ τοῦ αὔω, τὸ φωνῶ. Τὸ Η μετὰ τοῦ Φ. (Ἀρσενικόν.) † Ἥφαιστος . τὸ πῦρ.† Ἡφαιστίων . Ἀλεξανδρεὺς γραμματικός. ἔγραψεν ἐγχειρίδιον περὶ μέτρων καὶ μετρικὰ διάφορα. καὶ Ἡφαιστίων ἑταῖρος Μακεδόνος τοῦ Ἀλεξάνδρου. ### eta 1016 Ἠφλοισμός . ὁ ἀφρός. (Θηλυκόν.) † Ἡφαίστια . πόλις. καὶ κλίνη. καὶ ὄνομα ἑορτῆς. Ἡφαιστία δὲ ἡ ἑταιρίς.† Ἡφαιστία . δύο πόλεις ἦσαν τῆς Λήμνου, Μυρίνα τὲ καὶ Ἡφαιστία. Ἡ φῦσα . ἡ γεννήσασα. καὶ ὁ φὺς, ὁ γεννήσας. (Ῥῆμα.) Ἠφείθη . συνεχωρήθη. Ἠφειδήκεισαν καὶ ἠφειδηκότες . καταπαύσαντες, μὴ φεισάμενοι. Ἠφηνιακὼς καὶ ἀφηνιάσας . ἤτοι ἀποπτύσας τὸν χαλινόν. Ἠφίει . ἔπεμπεν. καὶ ἠφίεσαν. Ἠφρόνησεν . ἀντὶ τοῦ κακῶς ἐφρόνησεν. Ἠφώρισεν . ἐχώρισε. καὶ ἠφωρίσθαι τὸ διακεχωρίσθαι. Ἤφυσεν . ἤντλησεν. ### eta 1017 (1t) Τὸ Η μετὰ τοῦ Χ. (Ἀρσενικόν.) Ἠχέτης . ὁ ἄῤῥην τέττιξ. ἀλλά σε γηρύοντα κατήναρεν ἠχέτα τέττιξ. Ἦχος . κτύπος, ἢ φωνὴ, ἢ λαλιὰ, ἢ φήμη. Ἠχήεις . ὁ ἦχον ἀποτελῶν. (Θηλυκόν.) Ἠχὴ καὶ ἠχώ . φωνὴ ἢ λαλιά. (Οὐδέτερον.) Ἠχεῖα . τὰ βύκηνα. Ἠχητικόν . θορυβῶδες. Ἠχάνω . πτωχεύω. Ἦχεν . ἐγεγαμήκει. καὶ ἀντὶ τοῦ ἐκόμισεν. ἦχεν ἐπὶ τὸν οἶκον. Ἤχθαιρεν . ἐμίσει. Ἤχθοντο . ἠγανάκτουν. ἤχθοντο τὸ στρατιωτικὸν, ἐκακηγόρουν δὲ αὐτόν. ### eta 1018 Ἠχθηκότες . λυπήσαντες. ἠχθικότες δὲ ἀντὶ τοῦ βαρήσαντες, ι. Ἤχλυσε . συνεσκότασεν. ἀπὸ τοῦ ἀχλύς. Ἠχήσας . βοήσας. (Ἐπίῤῥημα.) Ἧιχι . ἀντὶ τοῦ ὅπου. ἔστιν ᾗ καὶ κατ’ ἐπέκτασιν τῆς χι συλλαβῆς ᾗχι, ὡς ναὶ ναῖχι. οἱ δὲ Δωριεῖς ἄχι. Τὸ Η μετὰ τοῦ Ψ. (Ῥῆμα.) Ἥψατο . ἐκράτησε. καὶ ἥψατο ἀντὶ τοῦ βρόχον ἀνήρτησεν. Ἧψεν . ἀνῆψεν. ἴψε δὲ ἀντὶ τοῦ ἔβλαψεν, ι . Τὸ Η μετὰ τοῦ Ω. (Ἀρσενικόν.) Ἠώκοιτος . ὁ πρωϊνός. ἠώκοιτος ὕπνος. Ἠωρείμ . κύριον. ### eta 1019 Ἠὼ καὶ ἠώς . ἡ ἡμέρα, ἰωνικῶς. καὶ ἕως, ἡ ἡμέρα, ἀττικῶς. ἀπὸ τοῦ ἕω, τὸ πέμπω, ὅτι ἀφίενται τότε τὰ ζῶα. ἢ ἡ ἐξιέναι ἡμᾶς ποιοῦσα. καὶ αὔως, ἡ ἡμέρα, αἰολικῶς. ἀπὸ τοῦ αὔω, τὸ φωνῶ. αὔει γὰρ τὰ ζῶα, ὅ ἐστι καλεῖ. καὶ αὔουσι πάντα δι’ αὐτῆς. ἰστέον, ὅτι ἠὼς ἠοῦς ἔχει τὴν γενικὴν, τὸ δὲ ἕως ἀποβολῇ τοῦ ς . * Ἠῆς . ἐπίῤῥημα, ἀντὶ τοῦ ἐκ πρωΐας. * (Θηλυκόν.) Ἠώη . ὄνομα πόλεως. [ Ἠών . ὄνομα πόλεως,] ἥ ἐστι Μενδαίων ἀποικία. † Ἠώρεια . χώρα.† ### eta 1020 Ἠώς . ἡ ἡμέρα. παρὰ τὸ αὔω, τὸ λάμπω, γίνεται αὔος, καὶ ἐκβολῇ τοῦ υ ἄος, καὶ συναιρέσει τοῦ α ο εἰς ω μέγα ἠώς. Ἠιωνίκει . ἐβράδυνεν, ἐχρόνισεν. ἀπὸ τοῦ αἰωνίζω. Ἠιωρημένω . κρεμαμένῳ. Ἠιώρουν . ἐβάσταζον. [ἀνεῖχον.] τὴν δὲ κλίνην ταῶνες τέσσαρες χρυσοῖ ᾐώρουν. Ἠιώρησεν . ἐκρέμασε. ταῦτά σοι πρὸ παστάδος ᾐώρησεν, ὦ Διόνυσε. Ἠιωρῆσθαι . ἠρτῆσθαι, κρέμασθαι. ἀπὸ τοῦ αἰωρῶ. ### theta 1019 (13t) Θ. Τὸ Θ μετὰ τοῦ Α. (Ἀρσενικόν.) Θάκος . καθέδρα, θρόνος. ὁ καὶ θῶκος. παρὰ τὸ θῶ, τὸ τιθῶ, θῶκος καὶ θάκος. ### theta 1020 (13) Θαλαμηπόλος . ὁ περὶ τὸν θάλαμον ἀναστρεφόμενος. Θάλαμος . θάλπαμος τὶς ὢν, παρὰ τὸ θάλπειν. ἔστι δὲ οἶκος ἢ κοιτών. καὶ θαλάμη. Θαλάμιος . ὁ πρὸς τῇ πρώρᾳ καθήμενος. ### theta 1021 Θαῤῥαλέος . ἀνδρεῖος. Θαλερός . ἀκμαῖος, ἰσχυρὸς, νέος, ἢ ὁ ἁπαλός. καὶ θαλερὸν δάκρυ. τὰ γὰρ θάλλοντα φύλλα ἁπαλά. Θάνατος . χωρισμὸς ψυχῆς ἀπὸ τοῦ σώματος, ἢ στοιχείων διάζευξις, ἢ βίου λύσις, ἢ φροντίδων ἀπαλλαγὴ, ἢ ἄδηλος πορεία, ἢ τέλος παντὸς ζώου. Θάνατος Χριστοῦ ἐστι τῶν σαρκικῶν παθῶν νέκρωσις καὶ πάσης δαιμονικῆς ἐνεργείας ἀφάνισις ἀρίστη. θάνατος δὲ παρὰ τὸ τείνω, τάνατος καὶ θάνατος, ὁ τείνων τὸ σῶμα, ἢ ὅτι τάνατός ἐστιν ὁ ἐπὶ πάντας ἑαυτὸν διατείνων. ἢ παρὰ τὴν ἄτην, ὃ σημαίνει τὴν βλάβην, γίνεται ἄνατος καὶ θάνατος. Θαρσεῖς . τοὺς Καρχηδονίους λέγει τοὺς πρὸς τὸ βόρειον μέρος κειμένους. θαρσεῖς καὶ οἱ ἀνδρεῖοι. Θαλλοί . τὰ εἰς τὰς σπυρίδας ἐπιτήδεια. ### theta 1022 Θαμάλωπες . οἱ ἡμίφλεκτοι ἄνθρακες. θάμψαι γὰρ τὸ καῦσαι. Θαιροί . οἱ στροφεῖς τῆς θύρας. Θάμνος . φυτὸν πολύκλαδον ἀπὸ ῥίζης. (Θηλυκόν.) Θαλυσίαι . αἱ τῶν καρπῶν ἀπαρχαί. Θάλεια . εὐωχία. πανήγυρις. καὶ ὄνομα Μούσης. παρὰ τὸ θάλλειν τοὺς εὐωχουμένους. Θαλαμίδιοι κῶπαι . αἱ ἠρέμα ἐλαύνουσαι. Θαλπωρή . τέρψις· χαρά· διάχυσις. Θαλάμη . οἶκος ἢ κοιτών. † Θαιμάν .† ἡ ἀνατολή. τινὲς δὲ τὸ νότιον μέρος φασί. Θαλάμβας . τὰς ἀεὶ ἐν σάλῳ οὔσας θυρίδας. ἢ παρὰ τὸ δι’ αὐτῶν βαίνειν τὸ σέλας. οἶμαι δὲ, ὅτι σαλάμβας γράφεται. (Οὐδέτερον.) Θαλυκρόν . διάπυρον. —καὶ τὸ θαλυκρὸν κεῖνο κατημβλύνθη κέντρον—. ### theta 1023 Θάλλος . βλάστημα. ἦν δὲ ἡ παῖς ἐρώτων καὶ χαρίτων ἀμβρόσιόν τι θάλλος. θάλλος καὶ ὁ τῆς ἐλαίας κλάδος, ἢ πᾶν τὸ θάλλον. Θαλπότερον . λαμπρότερον. θερμότερον. Θάμβος . ἔκπληξις, θόρυβος. Θαμινά . πυκνά. συνεχῆ. Θάῤῥος . ἀνδρεία. Θάρσος . ἡ εὐτολμία. θράσος δὲ ἡ ἀλόγιστος αὐθάδεια. † Θαλύσιον . τὸ ὑπὲρ εὐθαλίας διδόμενον.† Θάτερον, θατέρου . ἕτερον, ἑτέρου. Θάτερον . τῶν δύο τὸ ἕτερον. ἰστέον, ὅτι λέγουσι τινὲς, ὅτι τὸ ε καὶ α ἐπιφερόμενον σύμφωνον οἱ Δωριεῖς εἰς α συναλείφουσι. τὰ ἕτερα θάτερα φασί. καὶ πάλιν οἱ αὐτοὶ τρέπουσι τὸ ε εἰς α , ὡς ἐν τῷ· τρέχω, τράχω, Ἄρτεμις, Ἄρταμις. ### theta 1024 Θαῦμα . τὸ ὑπὲρ φύσιν διὰ θεοῦ τελούμενον. παρὰ τὸ θαυμάζω θαύμασμα καὶ κατὰ συγκοπὴν καὶ ἀποβολὴν τοῦ ς θαῦμα. οἱ δὲ παρὰ τὸ θεῶ, θεῶμαι, θαῦμα. (Ῥῆμα.) Θαάσσων . ἐγκαθεζόμενος. Θακεύουσι . κάθηνται. καὶ θακῶ. Θάλψαι . θερμάναι, συντηρῆσαι. Θαλαττοπορῆσαι . διὰ θαλάττης πλεῦσαι. Θαλαττοκοπεῖς . ματαιολογεῖς· ταράττῃ· θορυβῇ. Θαλφθῇ . ἐξαπατηθῇ. ἢ θερμανθῇ. Θαλπόμενοι . ἐξαπατώμενοι. Ἰώσηπος· τοὺς δὲ ὑποθαλπομένους ἐλπίδι. Θαλέθοντες . θάλλοντες. Θάλλω . τὸ αὔξω. [παρὰ τὸ θῶ, τὸ τρέφω.] Θαμίζει . συχνάζει· συνεχῶς ἔρχεται. ### theta 1025 Θανατῶν . ὁ ἐπιθυμῶν θανάτου. λέγεται δὲ καὶ ὁ ἀποκτείνων. καὶ θανατᾷν καὶ θανατιᾷν. Θαυμάζω . ἐπαινῶ. λέγεται καὶ τὸ κατηγορῶ. ὃ καὶ μετὰ γενικῆς συντάσσεται. Θαυμάζετε . ταράττεσθε. θορυβεῖσθε. ὡς καὶ ἐν τῷ εὐαγγελίῳ· ἓν ἔργον ἐποίησα καὶ πάντες θαυμάζετε. (Ἐπίῤῥημα.) Θαμά . συνεχῶς. πυκνῶς. παρὰ τὸ ἅμα θαμά· πλεονασμῷ τοῦ θ. Θαῤῥαλέως . ἀνδρείως, εὐθαρσῶς. Θᾶττον . συντόμως· ταχέως. Τὸ Θ μετὰ τοῦ Ε. (Ἀρσενικόν.) Θεοείκελος . ὁ ὅμοιος θεῷ. ἴκελος δὲ ι. Θελητής . προαιρετικός. Θέμεθλος . τὸ θεμέλιον. Θεόληπτος . ὑπὸ θεοῦ συσχεθείς. Θεοσέπτωρ . ὁ θεοσεβής. Θεός . οὐσία ἀναίτιος, αἰτία [ἤγουν παντοδύναμος παναλκὴς] πάσης οὐσίας καὶ φύσεως, ὑπερούσιος. εἰ θέλεις δὲ γνῶναι, τί ἐστι θεὸς καὶ πῶς προσκυνεῖται, ἄκουσον νουνεχῶς καὶ γνῶθι τὸ ἀληθές. πατρὸς, υἱοῦ καὶ ἁγίου πνεύματος μία βουλὴ, μία σοφία, μία δύναμις. οὐχ’ ὁ μὲν πρὸ αἰώνων, ὁ δὲ μετὰ αἰῶνας, ἀλλ’ ἅμα πατὴρ, υἱὸς καὶ πνεῦμα ἅγιον· υἱὸς ἐν πατρὶ καὶ πνεῦμα ἐν υἱῷ· συνημμένη γὰρ ἡ φύσις, [ὅθεν μία ἡ φύσις] καὶ μία ἡ θεότης· διαιρουμένη μὲν εἰς τρία διὰ τὰς ὑποστάσεις, εἰς μο‐ ### theta 1026 νάδα δὲ καταντῶσα διὰ τὸν τῆς οὐσίας λόγον. διὰ τοῦτο καὶ πατέρα λέγοντες καὶ υἱὸν δοξάζοντες καὶ πνεῦμα ἅγιον ὑμνολογοῦντες ἕνα θεὸν λέγομεν. θεοῦ ὄνομα κοινόν ἐστι τοῦ πατρὸς καὶ τοῦ υἱοῦ καὶ τοῦ ἁγίου πνεύματος. τὸ δὲ, πατὴρ, υἱὸς καὶ ἅγιον πνεῦμα οὐ κοινὰ ὀνόματα, ἀλλ’ ἰδίας ἑκάστου ὑποστάσεως. ὁ γὰρ πατὴρ οὐ λέγεται υἱὸς, καὶ ὁ υἱὸς οὐ καλεῖται πατὴρ, καὶ τὸ πνεῦμα τὸ ἅγιον οὔτε πατὴρ οὔτε υἱὸς προσαγορεύεται. θεὸς ἀεὶ ἡ τριὰς ὀνομάζεται. λέγοντες οὖν τρεῖς ὑποστάσεις ἤτοι πρόσωπα τρία οὐ λέγομεν τρεῖς οὐσίας ἢ τρεῖς φύσεις ἢ θεοὺς τρεῖς, ἀλλ’ ἕνα θεὸν, μίαν οὐσίαν ἤτοι φύσιν ὁμολογοῦμεν, ἵνα μὴ ἀρειανίσωμεν. λέγοντες πάλιν οὐσίαν ἤτοι μίαν φύσιν, οὐ λέγομεν ὑπόστασιν, ἵνα μὴ σαβελλίσωμεν. [ἀλλὰ τρεῖς ὑποστάσεις, τρία πρόσωπα ἐν μίᾳ θεότητι, οὐσίαν μίαν καὶ φύσιν πρεσβεύομεν.] Θεός ἐστιν ἀθεώρητος οὐσία, ἀκατάληπτος νοῦς, ἀμήχανον κάλλος, ἀόρατον μέγεθος, ἀκατάληπτος φύσις, ἀπερινόητος δόξα. Θεός ἐστιν ἀΐδιος οὐσία, μία καὶ ἀπαράλληκτος, δημιουργικὴ τῶν ὄντων, εὐσεβεῖ συνειδήσει προσκυνουμένη καὶ ἐν τρισὶν ὑποστάσεσι δοξαζομένη. θεὸς καὶ πατὴρ, ὁ ὢν ἀεὶ, γένεσιν μὴ ἔχων· θεὸς καὶ υἱὸς, ὁ ὢν ἀεὶ, γεννηθεὶς δὲ ἀῤῥήτως παρὰ τοῦ πατρός· θεὸς καὶ τὸ ἅγιον πνεῦμα, δύναμις ἁγιαστικὴ, ὁμοούσιος πατρὶ καὶ υἱῷ. Θεός ἐστιν οὐσία ἀναίτιος, αἰτία παναλκὴς, [πάσης οὐσίας ὑπερούσιος αἰτία, ἢ ἀνώνυμος καὶ ἀσήμαντος παρ’ ἀνθρώποις ὕπαρξις,] πάσης ὑπάρξεως ποιητική. ἀκοινώνητον γὰρ ὄνομα εἶ‐ ### theta 1027 πεν ὁ Σολομῶν τὸν θεόν. ἀκοινώνητον δὲ ὄνομα ἐστὶ τὸ μήτε ἀγγέλοις μήτε ἀνθρώποις ἀκουσθὲν ἢ ἐννοηθέν. Θεολόγος . μυστηρίων θησαυρός. Θεοδμήτων . ἐκ θεοῦ οἰκοδομηθέντων. Θεοστυγής . ὁ παρὰ τῷ θεῷ μισητός. Θεόσεπτος . ὁ θεοσεβής. Θεοειδέστατος . εἶδος ἔχων θεοῦ. Θεοκάπηλοι . οἱ αἱρετικοὶ, ὡς παραμιγνύντες τὰς ἑαυτῶν διδασκαλίας τοῖς ὀρθόφροσι δόγμασιν, ὡς καὶ οἱ κάπηλοι τὸν οἶνον τῷ ὕδατι. Θεόφιν ὅμοιος . ὅμοιος θεοῖς. Θελητός . ὁ τὴν τοῦ θεοῦ ὀργὴν ἐκ κακίας πρὸς ἑαυτὸν ἐπισπώμενος. θελητὸν καὶ τὸ ἀγαπώμενον. Θέραψ . δοῦλος, ὑπηρέτης. θέραψ δὲ ἦν τὸν τρόπον καὶ κολακικός. Θερμουργός . προπετής. [οἱ δὲ Πέρσαι κατωῤῥώδησαν πυθόμενοι, νέον αὐτὸν εἶναι καὶ θερμουργόν.] Θερείβοτος . τόπος ὁ ἔχων καὶ ἐν θέρει βο‐ ### theta 1028 σκάς. παρὰ τὸ θέρος, ἡ δοτικὴ τῷ θέρει, καὶ τὸ βοτὸν, ὃ σημαίνει τὴν βόσκην. Θερμός . ὥσπερ παρὰ τὸ εἵρω εἱρμὸς, οὕτως καὶ παρὰ τὸ θέρω θερμός. Θεσμοφόρος . ὁ τοὺς νόμους ἐπιφερόμενος. Θεσμοθέτης . νομοθέτης. Θεσμὸς ὁ νόμος ἀπὸ τῆς θέσεως ὀνομάζεται . ἕκαστος γὰρ νομοθέτης, ὡς ἐβούλετο, ἐτίθει τοὺς νόμους. Θεσπέσιος . θεῖος, θαυμαστός. Θέσφατος . πολὺς, καὶ κατὰ ἀφαίρεσιν τοῦ ς καὶ πλεονασμὸν τοῦ ο, θεόφατός τις ὤν. οἷον· περὶ γὰρ Χριστοῦ τὸ θέσφατον ἀνήρ. καὶ θέσφατα αἱ ἐκ θεοῦ προφητεῖαι καὶ μαντεῖαι. Θετός . ὁ προσποιητὸς υἱός. παρὰ τὸ τίθημι. Θεωροί . οὐ μόνον οἱ θεαταὶ, ἀλλὰ καὶ οἱ εἰς θεὸν πεμπόμενοι φύλακες τῶν χρημάτων καὶ τῶν θυσιῶν, ἢ καὶ οἱ φροντισταὶ τῶν θείων· ὥρα γὰρ ἡ φροντίς. Θεοστυγεῖς . οὐ τοὺς ὑπὸ θεοῦ στυγουμένους λέγει ὁ Ἀπόστολος, οὐ γὰρ αὐτῷ τοῦτο δεῖξαι ### theta 1029 πρόκειται νῦν, ἀλλὰ τοὺς μισοῦντας τὸν θεόν. [ἀρσενικὸν δέ ἐστι καὶ οὐ θηλυκόν.] (Θηλυκόν.) Θεαρχίαν . τὴν αἰτίαν. ἥτις ἐστὶν ὁ πατὴρ, ἡ πηγαία καὶ ἀνέκλειπτος αἰτία, ἤγουν ὁ θεός. † Θεοφίλεια . τὸ τὸν θεὸν φιλεῖν. Θεοφιλία δὲ κύριον.† † Θέμις . μαντικῆς δυνάμεως σύμβολον· τὸ τὰ τεθειμένα καὶ ἑκάστῳ κείμενα λέγειν.† † Θεσκέρα . ἡ τιθηνὸς Διονύσου.† Θεήλατος . ἡ ἀπὸ θεοῦ πεμφθεῖσα. κατέλαβε δὲ αὐτὸν ὀργὴ θεήλατός τις. Θέλησις . ἀποβολὴ ὑπάρξεως. Θεία λατρεία . ἡ διὰ τῶν ἔργων θεραπεία. Θέμις . ἡ δικαιοσύνη. παρὰ τὸν θεσμὸν θέσμις καὶ θέμις. καὶ ἡ σωματοειδὴς θεά. Θεοῤῥημοσύνη . ἡ θεία διδασκαλία. ἡ κατήχησις. Θεοπτίας . θείας θεωρίας. Θεοσημεία . ἡ τοῦ θεοῦ προφητεία. ### theta 1030 Θεότης . ἡ πάντα θεωμένη καὶ πάντα περιθέουσα πρόνοια. Θεοπλαστία . ἡ θεία ἐνανθρώπησις. Θεογενεσία . τὸ βάπτισμα. Θεοπτία . ἡ τοῦ θεοῦ ὀπτασία. Θεοσέπτου . ὑπὸ θεοῦ καταπεμφθείσης. Θέαινα . ὡς παρὰ τὸ Λάκων Λάκαινα, οὕτως καὶ παρὰ τὸ θέων θέαινα ποιητικῶς. τὸ δὲ θέων παρὰ τὸ θεὸς, ἐξ οὗ καὶ τὸ παθητικὸν θεά. ὀξύνεται πρὸς ἀντιδιαστολὴν τῆς ὄψεως. ὥσπερ θόλος τὸ οἰκοδόμημα, καὶ θολὸς τὸ μέλαν τῆς σηπίας. γέγονε παρὰ τὸ θέω, τὸ ὁρῶ. Θεράπαινα . ἡ δούλη. καὶ θεραπαινίς. Θέρμη καὶ θέρμα . Φερεκράτης· —σκέψαι δέ μου τὸ μέτωπον, εἰ θέρμην ἔχουσα τυγχάνω. [καὶ Μένανδρος· †βουβὼν† ἐπήρθη τῷ γέροντι· θέρμα τε ἐπέλαβεν αὐτὸν— ### theta 1031 οὐκ εὖ τοίνυν οἱ λέγοντες, ὅτι θέρμα μὲν ἡ πυρεκτικὴ, Θέρμη δ’ ἡ πόλις.] Θέρεια . ὁ τοῦ θέρους καιρός. [ὡς παρὰ τὸ θάλλω θάλεια, οὕτως καὶ παρὰ τὸ θέρω, τὸ θερίζω, θέρεια. οὕτως Γεώργιος ὁ Χοιροβοσκός.] Θερειτάτη . Νίκανδρος· —θερειτάτη ἵσταται ἀκτίς. παρὰ τὸ θέρος θέρειος κτητικὸν, ὡς τέλος τέλειος. παρὰ τὸ θέρειος θερειτάτη. [Ἄρατος· Ἦμος ὅτ’ ἠελίοιο θερείταταί εἰσι κέλευθοι.] Θέσις παράδοξος . ὑπόληψις τινὸς τῶν ἐν φιλοσοφίᾳ γνωρίμων. οἷον ὁ Παρμενίδου λόγος, ὅτι ἓν ἔλεγε τὸ ὄν. καὶ ὡς ὁ Ἡρακλείτου, ὅτι τὰ πάντα κινεῖται. Θεωρία . σκέψις κατὰ διάνοιαν γινομένη. Θεωρία . ἡ τῶν αἰσθητῶν ἐπὶ τὰ θειότερα ὅρασις. θεωρία δὲ κυρίως θεοῦ ὅρασις, καθόσον ἐστὶν ἀνθρώπῳ δυνατόν. ### theta 1032 Θεωρία . γνῶσις. θεολόγος· θεωρία ἦν τὸ φυτὸν, ὡς ἡ ἐμὴ θεωρία. τοῦτό φησιν ἐν ἑαυτῷ ἐγινώσκετο τὸ σώζεσθαι καὶ τὸ ἀπόλλυσθαι. τὸ δὲ, ὡς ἡ ἐμὴ θεωρία· ὡς ἡ ἐμὴ γνῶσις ἔχει. Θέωσις . ἡ ἐπὶ τὸ κρεῖττον ὕψωσις, οὐ μὴν φύσεως μείωσις ἢ μετάστασις. * Θέσπη . κατεβρότησεν ἡ θεία. * (Οὐδέτερον.) Θέλγητρα . τὰ εἰς ἡδονὴν * ἔχοντα ἢ * ἕλκοντα. Θελητήριον . θεραπευτικόν. Θέλημα φυσικόν . ἡ ἁπλῶς καὶ ὡσαύτως ἔχουσα τῶν κατὰ φύσιν συστατικὴ ὁρμή τε καὶ ἔφεσις. Θέλημα φυσικόν . λόγου τοῦ ἐν ἡμῖν κίνησις. Θέλημα φυσικόν . δύναμις τοῦ κατὰ φύσιν ὄντος ὀρεκτική. καὶ τῶν οὐσιωδῶς τῇ φύσει προσόντων συνεκτικὴ πάντων ἰδιωμάτων, καθ’ ἣν ### theta 1033 ἀεὶ τῷ φύσει θελητικῷ τὸ πεφυκέναι θέλειν ἐμπέφυκεν· οὐ ταυτὸν δὲ τὸ πεφυκέναι, θέλειν ἐστὶν, ὡς οὐδὲ τὸ πεφυκέναι λαλεῖν καὶ τὸ λαλεῖν. Θέλημα φυσικόν ἐστι τὸ φιλόζωον, τουτέστι τὸ φιλεῖν τὴν ζωήν. φιλεῖ δὲ τὴν ζωὴν ἄνθρωπος οὐκ ἀσκόπως. ἀλλὰ σημαίνουσα ἡ φύσις ἤγουν ὅπερ ἀπ’ ἀρχῆς εἶχεν, ὅτε γέγονεν, ἤγουν τὴν ἀθανασίαν αὐτὴν ἀγαπᾷ καὶ ζητεῖ. Θέλημα φυσικὸν ἀνθρώπου ἐστὶν, ὡς φησὶν ὁ μέγας Βασιλεῖος καὶ ὁ ἐν ἁγίοις Κύριλλος, τὸ φιλόζωον. φιλεῖ γὰρ πᾶς ἄνθρωπος φύσει τὴν ζωὴν καὶ τὸ ὁρᾷν τὸ φῶς. ἰδοῦ τὸ κοινὸν θέλημα. Θέλημα φυσικὸν ἀνθρώπου ἐστὶ κίνησις νοερὰ τοῦ ἐπιθυμητικοῦ μέρους τῆς ψυχῆς, κατὰ φύσιν πρὸς τὸ ποθούμενον συνωθοῦσα τὸν ἄνθρωπον. Θέλημα θεϊκὸν παρὰ ἀνθρώποις ἡ τῆς ἐμφύτου νοερᾶς ὀρέξεως πρὸς τὸ ὑπὲρ φύσιν ἐκ τοῦ κατὰ φύσιν ἔπειξις. Θέλημα θεῖον . τὰ προστάγματα τοῦ θεοῦ. Θέλημα φυσικὸν φύσεως λογικῆς . ἡ ἐργασία τοῦ θείου θελήματος. Θέλημα σαρκικόν . ἡ παρακοὴ τοῦ θείου νόμου. Θέλημα σαρκικὸν ἐμπαθές . ἡ τοῦ κατὰ φύσιν πρὸς τὸ παρὰ φύσιν τῆς ψυχῆς παρατροπή. Θέλημα οὐσιῶδες λέγεται, τὸ κατὰ κοινοῦ ἐν τῇ φύσει ὁμοίως ὁρώμενον. εἰ οὖν εἶχεν ἑκουσίως ἡ σὰρξ τοῦ Χριστοῦ τὸ μὴ θέλειν ἀποθανεῖν, ὡς οἱ ἅγιοι πατέρες φασὶν, ἐὰν εὑρεθῇ τοιοῦτον θέλημα ἐν τῷ πατρὶ καὶ ἐν τῷ ἁγίῳ πνεύματι πάντως, ὅτι μία ἐστὶν ἡ θέλησις τῆς σαρκὸς καὶ τῆς θεότητος. Θέλημα γνωμικόν . θελήματα γνωμικὰ ἐν τῇ φύσει ἡμῶν πολλά. ἄλλος γὰρ ἄνθρωπος θέ‐ ### theta 1034 λει ἰδιάζειν, ἄλλος οἰκοδομεῖν, ἄλλος γεωργεῖν, καὶ ἄλλοι ὁμοίως πολλὰ γνωμικὰ θελήματα ἔχομεν. Θέλημα γνωμικόν ἐστι καθ’ ἡδονὴν συνεγερτικόν· ποιὰ καὶ διάφορος κίνησίς τε καὶ ὄρεξις. τὸ μὲν γὰρ ἀτεχνῶς ἁπλότης χαρακτηρίζει ἐν πᾶσι τῶν ὁμογενῶν ἰσότητα δημιουργοῦσα ἁπλῶς καὶ φυλάττουσα· τὸ δὲ ποικίλα διαπλάττει καὶ σχηματίζει διάφορα, τὴν ἀσύμβατον τοῖς κατ’ οὐσίαν συμβαίνουσι κατὰ λόγον ἢ παρὰ λόγον ποιοῦσά τε καὶ συγκροτοῦσα διάθεσιν, ἥπερ ἐν ἐπιτάσει καὶ ἀνέσει καλοῦ τε καὶ μὴ τοιούτου γινώσκεται. Θέλημα τῆς νοερᾶς ψυχῆς ἐστὶν, ὁ ἐφ’ ἡμῖν λόγος· ὡς αὐτεξούσιος αὑτῆς ὑπάρχουσα δύναμις. Θέλημα, θελητικὸν καὶ θελητόν . θέλημά ἐστιν οὐσίας νοερᾶς νοερὰ ὄρεξις. θελητικὸν δὲ αὐτὸ τὸ τὴν θέλησιν ἔχον. θελητὸν δὲ τὸ ἀγαπώμενον. Θέλημά ἐστιν ὁρμὴ καὶ κίνησις πρὸς τὸ ποθούμενον· ἢ ὁ ἐν ἡμῖν ἀεικίνητος λόγος· ἢ λόγος ἐν καρδίᾳ ἀναστρεφόμενος δι’ ἐνεργείας καὶ μόνον φανερωθῆναι δυνάμενος. Θέλημά ἐστιν οὐσίας νοερᾶς καὶ λογικῆς ἔφεσις πρὸς καταθύμιον· πᾶν γὰρ νοερὸν πρόδηλον ὅτι καὶ θελητικόν. ὥσπερ γάρ τις πνοὴ καὶ ζωή ἐστιν ἡ θέλησις πάσῃ λογικῇ φύσει οὐσιωδῶς ὑπάρχουσα. θέλημα δὲ λέγεται παρὰ τὸ θέειν λίαν ἅμα τῇ φύσει πρὸς τὸ αὐτῇ θελητόν· ἢ τοῦ θελητοῦ λῆμμα ἤγουν κράτημα. τριχῶς δὲ θεωρεῖται τὸ θέλημα· θεϊκὸν, ἀγγελικὸν καὶ ψυχικόν. ἐντεῦθεν ἐλέγχονται ματαιάζοντες οἱ ἄνουν καὶ ἄψυχον τὴν σάρκα τοῦ κυρίου λέγοντες αἱρετικοί. ἡ γὰρ κατὰ ἄνθρωπον αὐτοῦ θέλησις τῆς ψυχῆς ἐστιν· αἱ ### theta 1035 τρεῖς γὰρ αὗται μόναι φύσεις εἰσὶ θελητικαί. τριχῶς πάλιν καὶ ἐν τῇ γραφῇ τὸ θέλημα εὑρίσκομεν λεγόμενον· θεϊκὸν, φυσικὸν ἤγουν μέσον, καὶ τρίτον τὸ σαρκικόν· ὅπερ σημαίνει τὸ διαβολικόν. Θεμιτόν . δίκαιον. πρέπον. Θέμεθλον . τὸ θεμέλιον. Θέναρ . τὸ κοῖλον τῆς χειρός. παρὰ τὸ σθένος, ἢ ἐνθέσεως χώρα, εἰς ὃ ἐντίθεται τὰ διδόμενα. ἢ παρὰ τὸ θένειν, τὸ τύπτειν, θέναρ. σημαίνει καὶ τὸ τοῦ ποδὸς ἐλλύχνιον. Θεμείλια . τὰ θεμέλια. παρὰ τὸ δέμω, τὸ οἰκοδομῶ, γίνεται δεμέλια καὶ θεμέλια καὶ θεμείλια πλεονασμῷ τοῦ ι . Θεόῤῥυτον . τὸ ἐκ θεοῦ χεόμενον. Θεότευκτον . τὸ θεοκατασκεύαστον. Θεοπρεπές . τὸ θεῷ πρέπον. Θέλυμνα . τὰ θεμέλια. Θεοπρόπιον . τὸ ἐκ θεοῦ προφήτευμα ἢ μάντευμα. οἱονεὶ τὸ τοῖς θεοῖς πρέπον. οἷον θεοπρέ‐ ### theta 1036 πιόν τι ὂν τὸ ἐκ θεοῦ προλεγόμενον. καὶ θηλυκὸν θεοπροπίας. καὶ θεοπροπίων, μετοχή. Θερήγανον . ἡ ἅμαξα. ἀπὸ τοῦ τὰ θέρει ἄγειν. Θεράπη . αἱ θεραπεῖαι. τοῦ Χρυσοστόμου· ὅτι μετὰ τοσαῦτα θεράπη ἔμεινεν ἐπὶ τῆς ἀῤῥωστίας. Θερμόν . παράδοξον. Ἀριστοφάνης· ὦ θερμὸν ἔργον κᾀνόσιον καὶ παράνομον. Θέρος . παρὰ τὸ θέρω, τὸ θερμαίνω. τὸ ἐν καιρῷ τοιούτῳ ὄν. Θέριστρον . τὸ δρέπανον. καὶ τὸ φακιόλιον * καὶ ἐπίβλημα θερινόν. * Θέσφατον . τὸ ἐκ θεοῦ προφήτευμα καὶ μάντευμα. Θέσπισμα . τὸ θεῖον δόγμα. Θεσπιδαὲς πῦρ . τὸ μηδικόν. Θεσπέσια . θεῖα. θαυμαστά. οἱονεὶ θεοπέσια τινὰ ὄντα, παρὰ τὸ πεσεῖν, ἢ παρὰ τὸ ἕπεσθαι τῷ θεῷ Θετόν . εἰσποιητὸν καὶ οὐ γνήσιον. Θέσκελα . θαυμαστὰ, θεῖα. οἱονεὶ θεοείκελα. ### theta 1037 Θεῖα . θαυμαστά. Θειλόπεδον . ὁ τόπος, ἐν ᾧ αἱ σταφυλαὶ ἐξηραίνοντο. —ἐχῖνον ῥαγολόγον γλυκερῶν σίντορα θειλοπέδων. Θεῖον . τὸ θεάφιον. Θεοειδές . τὸ κατ’ εἰκόνα λέγεται. Θέλημα . βούλησις ψυχῆς οἴκοθεν ἀνακοπῆναι μὴ δυναμένη. ἢ θέλημά ἐστιν ἐν καρδίᾳ στρεφόμενον, καὶ δι’ ἐνεργείας καὶ μόνον φανερωθῆναι δυνάμενον. (Ῥῆμα.) Θεατρίζειν . ἐν πομπῇ καὶ θεάτρῳ προπέμπειν. τοὺς γὰρ νικήσαντας καὶ ἡττήσαντας τοὺς πολεμίους ἐστεφανωμένους μετὰ τῶν αἰχμαλωτῶν καὶ τῶν λαφύρων διὰ μέσης ἦγον τῆς πόλεως δορυφοροῦντες καὶ εὐφημοῦντες. Θέλειν . ἀντὶ τοῦ δύνασθαι. ### theta 1038 Θελγομένων . ἀπατωμένων. κυρίως δὲ λέγει ἐπὶ τῶν ἡδυνομένων τοῖς ᾄσμασι. Θέλγεν . ἐσκότιζεν. ἠπάτα. —ἀτὰρ Ἀχαιῶν Θέλγε νόον—. Θέμωσεν . τὸ ἤγγιζε. καὶ θαμίζειν τὸ ἐγγίζειν. ἔνιοι δὲ ἐποίησαν παρὰ τὸ θεῖναι. Θεμιστεύειν . χρησμῳδεῖν. ἀπὸ τοῦ Θέμιν ἐσχηκέναι ποτὲ τὸ μαντεῖον πρὸ τοῦ Ἀπόλλωνος. ἢ θεμιστεύειν τὸ δικαίως δικάζειν, ἢ δικαιοπραγεῖν. Θεοπραγεῖ . κατὰ θεὸν πορεύεται. Θεοκλυτῆσαι . θεὸν ἐπικαλέσαι. Θέρω . θερμαίνω. παρὰ τὸ θέω, τὸ τρέχω. τὸ γὰρ τραχὺ καὶ θερμὸν λέγει εἶναι. Θεσπιῳδεῖ . χρησμολογεῖ. Θεσπίζει . ὁρίζει. νομοθετεῖ. Θέσθω . εὐτρεπισάτω. ### theta 1039 Θέσθαι . θησαυρίσασθαι. οἷον· νῦν δ’ οὐ τάρπη θέσθαι ἐπίσταμαι. θεσμὸν ὁ Ἀνακρέων τὸν θησαυρὸν καλεῖ. εἰς δὲ τὸ ῥητορικὸν λεξικὸν ἀντὶ τοῦ ὑποθήκην λαβεῖν. Ὑπερίδης ἀντὶ τοῦ κυρῶσαι καὶ προέσθαι. Θευσούμενος . δραμούμενος. οἱ δὲ ἀφίκοντο, ὁ μὲν ἀγωνιούμενος πυγμὴν, ὁ δὲ θευσούμενος στάδιον. [ Θέω . τὸ τρέχω. καὶ θέω τὸ βλέπω. καὶ θέα ἀντὶ τοῦ σκόπει καὶ βλέπε.] Θέλγεν . ἐσκότιζεν. ἠπάτα. —ἀτὰρ Ἀχαιῶν Θέλγε νόον—. Θεωθέν . τὸ πρὸς μείζονα δόξαν ὑψωθέν· οὐ μὴν τῆς οἰκείας φύσεως ἀλλοιωθέν. Θειάζω . τὸ θαυμάζω, ἐπαινῶ, δοξάζω. Θεῖεν . ποιήσαιεν. ### theta 1040 Θείνω . τὸ τύπτω. τὸ θει δίφθογγον· ἀνεφάνη γὰρ τὸ ε ἐν τῷ θέναρ καὶ θένω, τὸ τύπτω. Θείομεν . ἐμβαλοῦμεν. Θεῖον δύσονται ἀγῶνα . εἰς τὰ ἅγια εἰσέλθοιεν. Θεῖ . ἀντὶ τοῦ τρέχει. καὶ θέει. Θεηλαθέν . παρ’ αὐτά. (Ἐπίῤῥημα.) Θεμιτῶς . νομίμως. Θεόθεν . ὑπὸ θεοῦ. Θεοειδῶς . θείως. Τὸ Θ μετὰ τοῦ Η. (Ἀρσενικόν.) Θηλυδρίας . γυναικοειδὴς, ἢ ἄνανδρος. παρὰ τὸ θῆλυς. τοῦτο παρὰ τὸ θῶ, τὸ τρέφω. Θηλυμανής . πόρνος. Θηλύμητρις . πόρνος. ### theta 1041 Θήλυνοι . ἥσυχοι. Θημών . ὁ σωρὸς τῶν δραγμάτων. καὶ κλίνεται θημῶνος. παρὰ τὸν θήσω μέλλοντα. Θήρ . τὸ λυμαντικὸν θηρίον. καὶ κλίνεται θηρός. Θηρευτής . κυνηγός. κυρίως ὁ σῦς καὶ λέοντας θηρεύων. παρὰ τὴν θήραν. Θηρολέξης . ὁ τὰς λέξεις θηρώμενος. Θηρατής . λόγων ἐπιθυμητής. θηρευτὴς δὲ ζώων χερσαίων καὶ ἐναλίων. Θηρήτορας . κυνηγούς. Θής . ὁ μισθωτός. καὶ κλίνεται θητός. θὶς δὲ ὁ σωρὸς, ι , καὶ κλίνεται θινός. Θησαυρός . συναγωγὴ χρημάτων κεκρυμμένη. Θησαυρὸς ἀνέμων . οὐκ ἀποθῆκαι τινὲς, ἀλλ’ ἡ ῥᾳδία κίνησις ἀπηνέμου τοῦ ἀέρος ὄντος. Θήψ . ὁ σκώληξ. καὶ κλίνεται θηπός. (Θηλυκόν.) Θηγάνη . ἡ ἀκόνη. σιδηροβρῶτι θηγάνῃ νεηκονής. ### theta 1042 Θῆκαι . αἱ σοροί. διὰ δὲ ξύλων ἀπορίαν τὰς θήκας τῶν πέριξ τεθαμμένων ἀνορύσσοντες, ἐκείναις εἰς τὰ ἀναγκαῖα ἐχρῶντο. Θηλαμόνος . τῆς οἰκίας. Θηλή . ὁ μαστὸς, ἢ γαλοῦχος. Θήλεια . παρὰ τὸ θάλλειν καὶ γεννᾷν. ὅθεν καὶ ὕπομβρος νὺξ θήλεια καλεῖται. Θῆλυς . παρ’ Ὁμήρῳ ἐσχημάτισται ὡς πῆχυς. Ἥρη θῆλυς ἐοῦσα. Θήρα καὶ θηρεία . ἡ θήρευσις. Θῆσσα . ἡ τροφός. Θητεία . ἡ μισθαρνεία. (Οὐδέτερον.) Θηκτόν . ἠκονημένον. Θῆλυ . τὸ θηλυκόν. καὶ θηλέας ἵππους οἱονεὶ θηλείας. καὶ θηλυτεράων τῶν θηλειῶν. Θήρευμα . ἄγρευμα. Θήρατρα . δίκτυα. παγίδες. ### theta 1043 Θηρίκλειον . ποτήριον ὑέλλινον. Θητώνιον . πλῆθος τῶν μισθωτῶν. ἢ τὸ τοῖς μισθωταῖς διδόμενον. Θητικὸν πλῆθος . τὸ ἐπὶ μισθῷ δουλεῦον. Θῆτα . τὸ στοιχεῖον. παρὰ τὸ τὴν θέσιν τοῦ παντὸς μιμεῖσθαι, ἤτοι τοῦ οὐρανοῦ τὸ κυκλοτερὲς, καὶ τὸν διὰ μέσου ἄξονα τῇ κατὰ τὸ μέσον μακρᾷ ἔχει. (Ῥῆμα.) Θήγω . τὸ ἀκονῶ. παρὰ τὸ θοῶ θηήγω καὶ θήγω, τουτέστι θοὸν καὶ ὀξὺν ποιῶ. Ὅμηρος· —ἐγὼ δ’ ἐθόωσα παραστάς. θίγω δὲ τὸ ψαύω καὶ προσεγγίζω, ἰῶτα. Θηεῦντο . ἐθαύμαζον. ὑπερθέσει θέοντο, καὶ κατὰ συναίρεσιν τοῦ εο εἰς τὴν ευ δίφθογγον καὶ ἐκτάσει θηεῦντο. Θηεῖσθαι . θαυμάζεσθαι. θηῆσθαι δὲ ἀντὶ τοῦ θεᾶσθαι, η . Θηήσαντο . ἐθαύμασαν. ἀπὸ τοῦ θεῶ, θεήσω. ### theta 1044 Θηλάζειν . ἐνεργητικῶς ἡμεῖς ἀντιλαμβανόμεθα τοῦ ῥήματος ἐπὶ τῶν παιδίων τῶν θηλαζόντων. Λυσίας δὲ παθητικῶς κέχρηται ἐπὶ γυναικὸς παρεχούσης γάλα. Θηρατεύεσθαι . ἀναβάλλεσθαι. Θηρώμενοι . ἀντὶ τοῦ ζητοῦντες. καὶ τιμὴν ἐκ τούτου παρὰ τῶν ἄλλων θηρώμενοι. καὶ θηρώμενον ἀντὶ τοῦ ἀνιχνεύοντα. Θηρῶντες . ἐπιτηροῦντες. Θῆσθαι . ἀμέλγειν. Θήσομαι . ὁρίσω, ποιήσω, ἀναδείξω. Θήσειν . ποιήσειν. Θητεύειν . ἐπὶ μισθῷ δουλεύειν. Τὸ Θ μετὰ τοῦ Ι. (Ἀρσενικόν.) Θίασος . ὁ χορός. σύλλογος μαθητῶν. Θιασώτης . χορευτής. ### theta 1045 Θίασος . τὸ ἀθροιζόμενον πλῆθος ἐπὶ τιμῇ θεοῦ. οὕτως Δημοσθένης καὶ Ξενοφῶν. Ἴων δὲ ἐπὶ παντὸς ἀθροίσματος τάττει τὸ ὄνομα. θιασῶται δὲ οἱ κοινωνοῦντες τοῦ θιάσου. οὕτως Ἰσαῖος. (Θηλυκόν.) Θὶν καὶ θίς . ὁ σωρός. καὶ κλίνεται θινός. [ Θὶν καὶ θίς . ὁ αἰγιαλός. καὶ κλίνεται θινός.] Θίβη . κιβώτιον ἐκ φυλλῶν πεπλεγμένον καὶ κοφινῶδες. Θίσβη . κύριον. καὶ ὁ σωρός. Θίς . ὁ αἰγιαλός. θηλυκόν. παρὰ τὸ θέω, τὸ τρέχω. ἐν γὰρ τῷ αἰγιαλῷ θέουσι καὶ τρέχουσι [τὰ κύματα.] ἢ παρὰ τὸ θένω, τὸ τύπτω, γίνεται θίς. σημαίνει καὶ τὸν σωρὸν ἀρσενικῶς. παρὰ τὸ θῶ, τὸ τιθῶ, θίς. Θιγγάνειν . ἐγγίζειν, ἅπτεσθαι. Θίγειν . ψαῦσαι. ἐγγίσαι. [πολλὰ σιδηρείης χερσὶ θίγοντα μάχης. Ἴτ’, ἀξιώσατ’ ἀνδρὸς ἀθλίου θίγειν. πείθεσθε, μὴ δείσητε.] ### theta 1046 (1t) Τὸ Θ μετὰ τοῦ Λ. (Ἀρσενικόν.) Θλαδίας . ὁ εὐνοῦχος. ὑποβάλλει τοίνυν ὁ θλαδίας τὴν γυναικωνῖτιν φάλαγγα κατηγορῆσαι τοῦ Ἀετίου κατὰ βασιλέως ἐμμελετᾷν. (Θηλυκόν.) Θλίψεις . φυλακαὶ, ἁλύσεις, ἐξορίαι, καὶ ὅσα τοιαῦτα. (Ῥῆμα.) Θλᾷ . ἀντὶ τοῦ θλάττει. Θλίβεται . πιέζεται, ὡς ἀπὸ σταφυλῆς. λαμβάνεται δὲ καὶ ἐπὶ ἀθυμούντων. Τὸ Θ μετὰ τοῦ Μ. Θμοῦϊς . ὄνομα θηλυκόν. Τὸ Θ μετὰ τοῦ Ν. Θνητός . ὁ φθαρτός. Θνῆσις . ἡ φθορά. παρὰ τὸν θάνατον γέγονε. θανῶ, θανήσω, θανητὸς καὶ θνητὸς [καὶ θνῆσις.] Θνησείδιον . τὸ θνησιμαῖον. ### theta 1047 Θνησιμαῖον . τὸ νενεκρωμένον. Θνητόν . οὐ πᾶν τὸ σῶμα, ἀλλὰ τὸ ζῶον πνοὴν ἔχον χωρισθῆναι δυναμένην. Θνήσκω . ..... Τὸ Θ μετὰ τοῦ Ο. (Ἀρσενικόν.) Θόλος . οἴκημα στρογγυλοειδές. ἀπὸ τοῦ θεῖν. οὕτως Ἀλέξανδρος. θολὸς δὲ τὸ τῆς σηπίας μέλαν. Θολερός . παρὰ τὸ θολὸς θολερός. Θόλος . τόπος, ἔνθα ἐδείπνουν οἱ πρυτάνεις. διὰ τὸ οἰκοδομεῖσθαι αὐτὸν στρογγύλον. Θορίκιος . κύριον. Θόρηξ . ὁ ἄκρατος οἶνος. Θόρυβος . φόβος μετὰ φωνῆς κατεπείγων, ἢ ταραχή. Θορὸς ἢ θόρος . ἡ ἔκκρισις τοῦ σπέρματος. ἀπὸ τοῦ θορῶ, τὸ ὁρμῶ. ὁ μετὰ ὁρμῆς πεμπόμενος. Θοός . ὁ ταχύς. παρὰ τὸ θέω, τὸ τρέχω. [ἐξ οὗ καὶ τὸ θηλυκὸν θοή.] ### theta 1048 [ Θοκρός . τεταραγμένος.] [ Θοῦρος . ὁρμητικός. πολεμικώτατος. οἱονεὶ ὁ θοῶς ὀρούων. ἢ παρὰ τὸ θέρω, τὸ θερμαίνω, γίνεται θόρος καὶ θοῦρος. ἀπὸ μεταφορᾶς τῆς τοῦ πυρὸς ὁρμῆς. καὶ θορεῖν τὸ πηδᾷν.] Θοῦλις . κύριον. οὗτος ἐβασίλευσε πάσης Αἰγύπτου καὶ ἕως τοῦ ὠκεανοῦ, καὶ ἀπὸ τοῦ ἰδίου ὀνόματος μίαν τῶν ἐν αὐτῇ νήσων ἐκάλεσε Θοῦλιν. ἐπαρθεὶς δὲ τοῖς κατορθώμασι παραγέγονε εἰς τὸ μαντεῖον τοῦ Σαράπιδος καὶ θυσιάσας ἐρωτᾷ ταῦτα· Φράσον ἡμῖν, πυρισθένη, τίς πρὸ τῆς ἐμῆς βασιλείας ἐδυνήθη τοιαῦτα, ἢ τίς ἔσται μετ’ ἐμέ. καὶ ἐδόθη αὐτῷ χρησμὸς ἔχων οὕτως· Πρῶτα θεὸς, μετέπειτα λόγος καὶ πνεῦμα σὺν αὐτοῖς. σύμφυτα δὲ ταῦτα καὶ εἰς ἓν ἰόντα. οὗ κράτος αἰώνιον. ὠκέσι ποσὶ βάδιζε, θνητὲ, ἄδηλον διανύων βίον. καὶ ἐξελθὼν ἐκ τοῦ μαντείου ὑπὸ τῶν ἰδίων ἐσφάγη ἐν τῇ τῶν Ἄφρων χώρᾳ. ### theta 1049 Θόωκοι . οἱ θρόνοι. Θόας . κύριον. παρὰ τὸ θέω, τὸ τρέχω· ταχὺς γὰρ ἦν ὁ Θόας. ἐξ οὗ καὶ τὸ θεός. καὶ τρέχει ὁ θεός; οὐχὶ, ἀλλὰ πάντη καὶ πανταχοῦ πάρεστι. τὸ θο μικρόν. διὰ τί; ἐκ τοῦ θέω, τὸ τρέχω. (Θηλυκόν.) Θοάς . ταχυτάτας. [καὶ Ὅμηρος· —θοὰς ἐπὶ νῆας Ἀχαιῶν.] Θοίνη . ἡ εὐωχία. [παρὰ τὸ θῶ ῥῆμα, ὅ ἐστι τρίτης συζυγίας τῶν περισπωμένων. ὁ μέλλων θώσω. ῥῆμα ὄνομα θώνη καὶ τροπῇ τοῦ ω εἰς οι θοίνη. ὡς ἀγκὼν, ἀγκώνη καὶ ἀγκοίνη.] Θόκη . κύριον. παρὰ τῷ Ἰωσήπῳ. Θοκόα . ὄνομα πόλεως. παρὰ Ἰωσήπῳ. Θορή . ἡ γονὴ, τὸ σπέρμα. Θοῦρις . ἡ ἀσπίς. παρὰ τὸ θύειν, θύρις καὶ πλεονασμῷ τοῦ ο , θοῦρις. Θούριδος . ἐνθουσιαστικοῦ, ἐνθέρμου. θούριδος μέμνησθε ἀλκῆς. ### theta 1050 Θοΐα . ζεῦγος ἡμιόνων. (Οὐδέτερον.) Θοιμάτιον . τὸ ἱμάτιον. Θολῶδες . τεταραγμένον. Θούριον . ὁρμητικόν. καὶ ὄνομα ἔθνους. καὶ θοῦρον καὶ θούριος ἐπὶ ἀρσενικοῦ. θοῦρος ἀνὴρ ἔθετο. ἤτοι πηδητικὸς, ταχὺς, πολεμικώτατος. —θούριος Ἄρης ἔσπασεν Ἀργείην καὶ Λακεδαιμονίην. Θοάζετε . κατὰ διάλυσιν ἀντὶ τοῦ θάσσετε. ἢ θοῶς προκάθησθε. [Σοφοκλῆς· τίνας πόθ’ ἕδρας τὰς δέ μοι θοάζετε.] Θορυβούντων . ταραττομένων. [θορυβούντων δὲ τῶν Γετῶν.] [ Θορεῖν . πηδᾷν. ὁρμᾷν. καὶ θορόντες.] Θοριχθῆναι . μεθυσθῆναι. θωρηχθῆναι δὲ ἀντὶ τοῦ ὁπλισθῆναι, μέγα καὶ η . ### theta 1051 (1t) Τὸ Θ μετὰ τοῦ Ρ. (Ἀρσενικόν.) Θρασυκάρδιος . αὐθάδης, τολμηρός. Θρασύς . παρὰ τὸ θέρω, τὸ θερμαίνω, ὁ μέλλων αἰολικῶς θέρσω. καὶ ἐξ αὐτοῦ θερσὺς καὶ κατὰ τροπὴν τοῦ ε εἰς α καὶ κατὰ ὑπερβιβασμὸν θρασύς. οἱ γὰρ θρασεῖς καὶ θερμοί. Θρᾲξ, Θρᾳκός . ἐξ οὗ καὶ τό· Θρήϊκες [ἀκρόκομοι— καὶ κατὰ συναίρεσιν Θρᾲξ καὶ Θρᾷκες. καὶ πάντα τὰ ἀπ’ αὐτῶν συγκείμενα θηλυκὰ διὰ τοῦ ἰῶτα γράφονται, οἷον Θρήϊσσα γυνή. καὶ τὸ Θρᾴκη δὲ ἔχει τὸ ι .] Θρακίας . κατὰ πλεονασμὸν τοῦ ς, θρασκίας καὶ θρασκέας. Θρασύχειρ . τολμηρός. Θρανίτης . ὁ πρὸς τὴν πρύμναν καθήμενος. ζυγίτης δὲ ὁ μέσος, καὶ ὁ πρὸς τῇ πρώρᾳ θαλάμιος. ### theta 1052 Θραΐξ . ὁ Θρᾴξ. Θρῆσκος . ὁ ἑτερόδοξος. Θρίπες . οἱ σκώληκες. Θρῆνυς . τὸ ὑποπόδιον. Θρήϊκες . οἱ Θρᾷκες. Θρήξονος . κύριον. Θρῆνος . παρὰ τὸ θραύειν τὸν νοῦν. θρᾶνος καὶ θρῆνος. ἢ παρὰ τὸ θέρειν, ὅ ἐστι καίειν τὸν νοῦν. Θρίναξ . τὸ τοῦ σίτου πτύον. Θρίαμβος . ἡ ἐπίδειξις, ἡ πομπὴ, καὶ τὸ σεμνύνεσθαι ἔν τισι πόλεσιν * ἐπὶ νίκῃ πολέμου. * Θριοβόλοι . οἱ ἀπὸ ψήφου μάντεις. Θροῦς . θόρυβος. ἄσημος λαλιὰ, ταραχή. Θρόμβος . πεπηγὸς αἷμα. Θρόνοι . δυνάμεις ἅγιαι, ἀχώριστοι θεοῦ. Θρύλλος . ψιθυρισμός. ὁμιλία μὴ φανερῶς γενομένη. ἡ γὰρ τῶν βαρβάρων ἐγχείρησις θρύλλον οὐκ ἐνεποίησεν ἡμῖν. ### theta 1053 Θρωσμός . ὁ ὑψηλὸς τόπος. (Θηλυκόν.) Θρυαλλίς . τὸ περικαιόμενον τοῦ ἐλλυχνίου. ἔστι δὲ καὶ βοτάνη πρὸς λύχνον ἁρμόζουσα. ἀπὸ τοῦ θέρω καὶ τοῦ ἅλλω θεραλλὶς, καὶ ὑπερβιβασμῷ καὶ τροπῇ τοῦ ε εἰς υ θρυαλλίς. Θραῦσις . φθορά. θάνατος. ἢ πτῶσις. Δαβίδ· καὶ ἐκόπασεν ἡ θραῦσις. Θρᾷττα . δούλη Θρᾳκική. Θρῆσσα . γυνὴ ἐκ Θρᾴκης. θρῖσσα δὲ εἶδος ἰχθύος, ι . Θρησκεία . ἡ λατρεία, ἢ ζῆλος περὶ τὴν πίστιν. παρὰ τὴν Θρᾳκῶν ἐπιμέλειαν τὴν πρὸς τὸ θεῖον. οὗτοι γὰρ πρῶτον ἐξεῦρον τὴν περὶ τὸ θεῖον ἔννοιαν. [ἢ παρὰ τὸ τοὺς θεοὺς ἀρέσκεσθαι, ὅ ἐστιν ἐξευμενίζεσθαι. ἢ θρησκεία τὸ ὁποιονοῦν σέβας, εἴτε εἰς θεὸν εἴτε εἰς δαίμονας· μᾶλλον δὲ εὐσέβεια λέγεται εἰς θεόν.] Θριδακίνη . τὸ μαιούλιον. Θρίαι . αἱ μαντικαὶ ψῆφοι. ### theta 1054 [πολλοὶ θριοβόλοι, παῦροι δέ τε μάντιες ἄνδρες. οἱονεὶ τρίαι οὖσαι. τρεῖς γάρ εἰσι τὸν ἀριθμόν.] [ Θρινακία . ἡ Σικελία. παρὰ τὸ ἐκ τριῶν συγκεῖσθαι ἄκρων, οἱονεὶ τρινακία τὶς οὖσα. τρία γὰρ ἀκρωτήρια ἔχει ἡ Σικελία· Λίβαιον, Πάχυνον, Πέλωρον.] Θρύψις . ἡ βλακεία. ἡ τρυφή. (Οὐδέτερον.) [ Θρανίδιον . εἶδος δίφρου.] [ Θράνιον, θράνος καὶ θράνια . τὰ ταπεινὰ τινὰ δίφρια καὶ ὑποπόδια λέγονται. καὶ παρὰ τῷ ποιητῇ θρῆνυς, ἐφ’ ᾧ ἱστάμενοι οἱ ἀπαγχόμενοι ἀρτῶσιν ἑαυτοὺς λακτίζοντες αὐτά. Ἀριστοφάνης· ἀπὸ κάλω καὶ θρανίου.] Θράνον . τὸ ὑποπόδιον, ὅπου ἐκτείνεται τὰ δέρματα. † Θρυματίς . κρηπίς.† † Θρύος . πόλις Ἀρκαδίας.† † Θροννύεται . τὸ ὀχεύεται.† ### theta 1055 † Θρυγονᾷν . ξύειν.† † Θρυλλεῖν . συνεχῶς λέγειν.† Θρέπτα . τροφεῖα. Θρία . τὰ φύλλα τῆς συκῆς. Θριγκίον . περίφραγμα. Θριπηδέστατον . βεβρωμένον ὑπὸ θριπῶν καὶ σκωλήκων, ἐπειδὴ εἰς τρία διέσχισται. Θράττειν . ἐνοχλεῖν, νύσσειν, κινεῖν, δυσωπεῖσθαι, ὑφορᾶσθαι. Θρανεύεται . ἐκταθήσεται. Ἀριστοφάνης· ἡ βύρσά σου θρανεύσεται. Θρέξας . πηδήσας, δραμών. καὶ θρέξασκον ἀντὶ τοῦ ἔτρεχον καὶ ἐχόρευον. Θρέψας . σημαίνει δύο· τὸ πήξας, ὡς τό· ἥμισυ μὲν θρέψας γλευκοῖο γάλακτος. καὶ τὸ σύνηθες. Θρησκεύει . θεοσεβεῖ. ὑπηρετεῖ τοὺς θεούς. ### theta 1056 Θριαμβεύσας . δημοσιεύσας. Θριάζειν . τὸ φυλλολογεῖν. θρία γὰρ τὰ φύλλα τῆς συκῆς. Θροηθέντες . θορυβηθέντες. Θροεῖσθαι . ταραχίζεσθαι. Θρύπτεται . χαυνοῦται, μαλακίζεται. Θρυλλίζω . ψιθυρίζω. †τὸ συστρέφω.† [παρὰ τὸ θραύω, θραυλίζω. κάλλιον δὲ ἀπὸ τοῦ θρύλλω.] Θρῴσκω . τὸ πηδῶ. [ὁ μὲν Δίδυμος χωρὶς τοῦ ι , λέγων αὐτὸ, ὡς ἀπὸ τοῦ μεθύω, μεθύσω, μεθύσκω, οὕτως καὶ ἀπὸ τοῦ θωρῶ, θωρίζω, θωρισμὸς, καὶ καθ’ ὑπερβιβασμὸν τοῦ ο εἰς τὸ ω θρωϊσμὸς, καὶ κατὰ συναίρεσιν τοῦ ο καὶ ι θρῳσμός. σημαίνει δὲ τὸν ὑψηλὸν τόπον. καὶ ἐξ αὐτοῦ θρῴσκω.] ### theta 1057 Θριαμβεύοντι . φανεροῦντι. κατάδηλον ποιοῦντι. καὶ ὁ Ἀπόστολος· τῷ δὲ θεῷ χάρις τῷ πάντοτε θριαμβεύοντι ἡμᾶς ἐν τῷ Χριστῷ. Θρασέως . τολμηρῶς. Θρεττανελώ . ἦχος κιθάρας. Θρέττε . ἀντὶ τοῦ θαῤῥαλέον καὶ ἀνδρεῖον καὶ θρασύ. Θρῄκηθεν . ἀπὸ Θρᾴκης. Θρῄκηθεν ἄκτον. Θρυπτικῶς . βλακικῶς. χαύνως. μαλακῶς. Τὸ Θ μετὰ τοῦ Υ. (Ἀρσενικόν.) Θυάδες . ὁρμητικοί. Θυγατριδοῦς . ὁ υἱὸς τῆς θυγατρός. Θυηπόλος . ὁ ἱερεύς. ὁ περὶ τὰς θυσίας πολῶν καὶ ἀναστρεφόμενος. Θύλακος . ἡ ἀρτοθήκη. Ἀριστοφάνης· ὡς ἄλφιτ’ οὐκ ἔνεστιν ἐν τῷ θυλάκῳ. ### theta 1058 Θυέεσσι . θυμιάμασι θυσιῶν. ἔστι θύω, θυόεις θυόεντος θυόεσι, καὶ τροπῇ θυέεσσιν. [ἔρχεο σὺν θυέεσσιν.] Θυμολέων . ὁ τὴν ψυχὴν θυμώδης. Θυμήρης . ἡδὺς, ἀρέσκων. Θυμόσοφος . εὐμαθὴς, εὐφυής. Θυμελικοί . οἱ ἐν ὑποκρίσει τὴν τέχνην ἐπιδεικνύμενοι. Θυμβροφάγος . ὁ δριμέα ἐσθίων καὶ πικρά. τοιοῦτον γὰρ τὸ θύμβρον λάχανον. Θυμός . ζέσις τοῦ καρδίου αἵματος. καὶ ὄρεξις ἀντιλυπήσεως. γίνεται δὲ ἐξ ἀναθυμιάσεως τῆς χολῆς ἢ ἀναθολώσεως· διὸ καὶ χολὴ καὶ χολὸς λέγεται. ἔστι δὲ καὶ ὁ θυμὸς ὄρεξις ἀντιτιμωρήσεως. ἀδικούμενοι γὰρ νομίζοντες ἀδικεῖσθαι θυμούμεθα, καὶ γίνεται τότε μικτὸν τὸ πάθος ἐξ ἐπιθυμίας καὶ θυμοῦ. τοῦ δὲ θυμοῦ εἴδη τρία· ὀργὴ, μῆνις, κότος. θυμὸς μὲν γὰρ ἀρχὴν καὶ κίνησιν ἔχων ὀργὴ καὶ χολὴ καὶ χολὸς λέγεται· μῆνις δὲ χολὴ ἐπιμένουσα ἤγουν ### theta 1059 μνησικακία· εἴρηται δὲ παρὰ τὸ μένειν καὶ τῇ μνήμῃ παραδίδοσθαι· κότος δὲ ὀργὴ ἐπιτηροῦσα καιρὸν εἰς τιμωρίαν· εἴρηται δὲ παρὰ τὸ κεῖσθαι. Θυμός . ὀργὴ τοῦ κακῶσαι τὸν παροξύναντα. ἢ ἔξαψις καὶ ἀναθυμίασις ὀξεῖα τοῦ πάθους. ἢ ὁρμὴ ἐπιθυμίας ἡμέρου ψυχῆς, κατ’ ἐξοχὴν ἀμύνης. Θυμοῦ φύσις ἐστὶ, τὸ τοῖς δαίμοσι μάχεσθαι, καὶ ὑπὲρ ἡστινοσοῦν ἡδονῆς ἀγωνίζεσθαι. Θυμὸς εἴρηται οἱονεὶ θύεμος τὶς ὢν, ἀπὸ τοῦ θύειν, ὅ ἐστιν ὁρμᾷν. σημαίνει δὲ πέντε· τὴν ὀργὴν, οἷον· θυμὸς δὲ μέγας ἐστὶ διοτρεφέων— τὴν ψυχὴν, ὡς τό· μελιηδέα θυμόν. τὴν ἐπιθυμίαν, ὡς τό· εἴξας ᾧ θυμῷ— τὸν λογισμόν· —ἕτερος δέ με θυμὸς ἀνῆκε. τὴν ὁμόνοιαν, ὡς τό· —ἕνα θυμὸν ἔχοντες. ### theta 1060 Θύμος . βοτάνη εὐτελής. Θυοσκόος . ὁ μάντις, ὁ ἱερεὺς, ὁ μεριστὴς, ὁ ἀπὸ τῶν θυομένων κοῶν, ὅ ἐστι νοῶν, τὸ μέλλον. Θυοσκόπος . ὁ διὰ τῶν θυμάτων μαντευόμενος. Θυόεις . ὁ τεθυμιασμένος οἶκος. Θυρεός . ἀσπὶς, σκουτάριον. Θυραῖος . ὁ ἔξωθεν τῆς θύρας. Θύρσος . κύριον. καὶ ἡ Βάκχη. καὶ ἡ ῥάβδος ἢ κλάδος ἐλαίας. τοῦ Χρυσοστόμου· οὐ θύρσον φέρων, οὐ δᾷδα κατέχων. Θύσανοι . οἱ κροσσοί. [παρὰ τὸ θύω, τὸ ὁρμῶ, ὁ μέλλων θύσω, καὶ ἐξ αὐτοῦ θύσανος καὶ θυσανόεις.] Θυσανωτός . χιτὼν ὁ κροσσωτός. Θυώδης . ἀπὸ τοῦ θύω, τὸ θυμῶ. σημαίνει δὲ ὁ τεθυμιασμένος οἶκος. Θυωρίτης . ὁ τραπεζοφύλαξ. (Θηλυκόν.) Θυωρός . κυρίως ἡ τράπεζα. παρὰ τὸ τὰ θύη θεῶν δέχεσθαι. † Θυέστης . οὗ τὰς νʹ θυγατέρας καὶ τὰς αἰχμαλώτιδας ἐμίγη ὁ Ἡρακλῆς.† ### theta 1061 † Θυννεία . ἡ τῶν θύννων ἄγρα.† † Θυάς . ἡ Βάκχη.† † Θυηλή . ἡ διὰ θυμάτων μαντεία.† Θυγάτηρ . παρὰ τὸ θύειν καὶ ὁρμᾷν κατὰ γαστρός. λέγουσι γὰρ κινεῖσθαι ταχέως τὰ θήλεα ἐν τῇ γαστρὶ ὄντα. † Θύμεται . ἥδεται.† Θυγατριδή . ἡ ἐγγόνη, ὅ ἐστι τῆς θυγατρὸς θυγάτηρ. Θυάτειρα . ὄνομα τόπου. καὶ Θυατειρηνός. Θύελλα . ἀνέμου συστροφή. [παρὰ τὸ θύω, τὸ ὁρμῶ, ἀφ’ οὗ καὶ θύνω, παράγωγον γίνεται θύελλα, ὡς ἀπὸ τοῦ ἄω, τὸ πνέω, ἄελλα.] Θυείαν . ἴγδην. σὺν δὲ θυείαν εὔπετρον, καὶ τὰν κρειοδόχον σκαφίδα. Ἀριστοφάνης· —θυΐειαν ἑσπέρας ὑπερφυᾶ τὸ μέγεθος εἰσηνέγκατο· καὶ τρίβειν ἐν αὐτῇ τὰς πόλεις βούλεται. ### theta 1062 ἔστι δὲ ἀγγεῖον, εἰς ὃ ἐμβάλλοντες ἀρτύματα τρίβομεν καὶ λειοῦμεν. Θυηλαί . αἱ ἀπαρχαί. αἱ θυσίαι. κυρίως δὲ οἱ θύλακοι, εἰς οὓς τὰ θυμιάματα ἐμβάλλεται. Θυμηδία . τέρψις, χαρά. Θυμαρέα . τὴν ψυχὴν ἀρέσκουσαν. καὶ θυμάρεια, ἡ ἀρέσκουσα. Θυμοβαρής . τὴν ψυχὴν ἀλγυνομένη. Θύμβρα . τόπος τῆς Ἰλίου ἀπὸ Θύμβρης τινός. ἢ Θύμβρις ὄνομα τόπου καὶ πεδίον τί. Θυμέλη . ἡ τοῦ θεάτρου. μέχρι νῦν ἀπὸ τῆς τραπέζης ὠνόμασται, διὰ τὸ ἐπ’ αὐτῆς τὰ θύη μερίζεσθαι, τουτέστι τὰ θυόμενα ἱερεῖα. τράπεζα ἦν, [ἐφ’ ἧς] ἑστῶτες ἐν τοῖς ἀγροῖς ᾖδον, μήπω τάξιν λαβούσης τραγῳδίας. Θύραι οὐρανοῦ . ἡ ἄνωθεν χορηγία. Δαβίδ· καὶ θύρας οὐρανοῦ ἀνέῳξε. μεταφορικῶς ἀπὸ τῶν ταμιείων. Θυσανόεσσα . ἡ κροσσωτοὺς ἔχουσα, θυσανόεσσα ἐσθής. ### theta 1063 (1t) (Οὐδέτερον.) Θυΐδιον . ἡ ἴγδη. Θύϊνα . ἐπὶ Ζήνωνος βασιλέως εὑρήθη ἐν Κύπρῳ τὸ λείψανον Βαρνάβα τοῦ Ἀποστόλου· ἔκειτο δὲ ἐπὶ τὸ στῆθος αὐτοῦ τὸ κατὰ Ματθαῖον ἅγιον εὐαγγέλιον ἔχον πτυχία θύϊνα. Θυλήματα . πέμματα, ἀπαρχὰς, ἄλφιτα, ἃ ἔμιγον οἴνῳ καὶ ἐλαίῳ εἰς θυσίαν ἀναφέροντες. Θυμοφθόρα . τὰ τὴν ψυχὴν φθείροντα. Θυμαλγέα . τὰ τὴν ψυχὴν λυποῦντα. Θύμβρον . λάχανον, ὅπερ ἐστὶ δριμὺ καὶ πικρόν. Θυμῆρες . καταθύμιον. καὶ θυμηρέστερον τὸ ἡδύτερον. Θυμάτιον . τὸ μικρὸν θῦμα καὶ εὐτελές. Θυμικόν . ὀργίλον. Θυρηβόλιον . ἡ ἔπαυλις. θυρημόλιον τὶ ὄν. * γράφεται καὶ θυριοβόλιον. * ### theta 1064 Θύσθλα . τὰ κλαδία. Θυστήριον . τὸ ὁρμητήριον. Θύστιον . πόλις τῆς Αἰτωλίας. τινὲς Θύτιον ἄνευ τοῦ ς. Θυοδόκα . τὰ δεχόμενα τὰ θυμιάματα. καὶ θυοδόκα σκεύη ἐπέφερον. Θυηπολοῦσι . περιπολοῦσι, διὰ θυσιῶν ὑπισχνούμενοι τὸν θεὸν ἐξιλάσκεσθαι. [ Θυμιώμενος .] Θυόμενος . θύω τὸ ὁρμῶ. Θυροκρουστεῖν . τὸ θυροκτυπεῖν. Θύω . τὸ σφάζω καὶ ἱερουογῶ. Θυμμένον . τὸ ὑπὸ πυρὸς βεβλημένον καὶ κεκαυμένον. καὶ παρὰ γεωργοῖς αἱ ὑποκεκαυμέναι ἄμπελοι ὑπὸ πάχνης ἐντεθυμμέναι καλοῦνται. Θῦσαι . τὸ κακῶσαι τῷ καπνῷ τοῦ πυρὸς τὰς μελίσσας. ### theta 1065 Θύραθεν . τοὺς ἔξω. Θύραζε . ἔξω τῆς θύρας. Θύρῃφιν . ἔξωθεν, ἔξω. Τὸ Θ μετὰ τοῦ Ω. (Ἀρσενικόν.) Θῶκος . ὁ θρόνος. παρὰ τὸ θῶ ῥῆμα, ὃ σημαίνει κατὰ ἀντίφρασιν τὸ ἑδραῖον, ὁ μέλλων θώσω, γίνεται θῶκος, ἡ τοῦ θύειν ἡμᾶς ἐπέχουσα καθέδρα. τὸ δὲ θῶ γέγονε παρὰ τὸ θοῶ, ἀφ’ οὗ τὸ θοάζω. ὡς βοῶ βοάζω. καὶ νύκτα θοὴν τὴν ἑδραίους ἡμᾶς ποιοῦσαν, καὶ δαῖτα θοήν· τὸ γὰρ θοὸν δηλοῖ τὸ ἑδραῖον καὶ ἀσφαλὲς καὶ ἰσχυρόν. Θωμᾶς . κύριον. ἑρμηνεύεται δὲ δίδυμος, ἢ δισταγμὸς, ἢ διστάζων τοῖς λογισμοῖς. ### theta 1066 Θωμοί . οἱ τῶν πυρῶν ἢ τῶν σπερμάτων σωροὶ, ἢ σωροὶ ξύλων. Θὼν, Θῶνος . κύριον. Θώραξ . [χιτὼν σιδηροῦς περὶ τὸ στῆθος κείμενος, ἢ πύργος, ἢ] τὸ στῆθος. παρὰ τοῦ τὸ θεῖον ὠρεῖν, τουτέστι φυλάττειν τὸ διανοητικὸν, ὅ ἐστιν ἐν ἡμῖν θεῖον. ἢ παρὰ τὸ θορῶ, τὸ πηδῶ· πηδώσης γὰρ τῆς καρδίας, ἀπὸ ταύτης κινοῦνται καὶ τὰ λοιπὰ μέλη. Ὅμηρος καὶ θώρηξ. Θώς . ὁ λυκοπάνθηρος. καὶ κλίνεται θωός. ταχεῖς γὰρ εἰσὶ καίπερ βραχυσκελεῖς ὄντες. Θωϋκτήρ . ὑλακτικός. ὡς· ἄλλός τις κύων θωϋκτήρ. Θώψ . ὁ κόλαξ. καὶ κλίνεται θωπός. Θώμιγξ . τοῦ Ψελλοῦ· θώμιγξ σπάρτος καννάβινος· θηβάνης ἄνεμός τις. ### theta 1067 † Θῶνος . θημών. σωρεία.† Θώραξ . παρὰ τὸ θῶ, τὸ ἀπολαύω. τὸ ἀπολαυστικὸν μέρος τοῦ σώματος. τὸ δὲ θῶ πολυσήμαντόν ἐστι. (Θηλυκόν.) Θωή . ἡ ζημία. Θώμιγξ . τὸ λεπτὸν σχοινίον. Θωπεία . ἡ κολακεία. (Οὐδέτερον.) Θώκνειον . ὄνομα τόπου. Θωρακεῖον . τὸ τεῖχος. Θωρακίοις . προμαχῶσι. δρυφάκτοις ἢ λωρικίοις. μέχρι μέν τινος ὑποπτηχότες τοῖς θωρακίοις ἠρέμουν. Θῶ . τὸ ἀπολαύω. ἐξ οὗ καὶ θώραξ, τὸ ἀπολαυ‐ ### theta 1068 στικὸν μέρος τοῦ σώματος, τὸ ἀπὸ τραχήλου μέχρι τῶν αἰδοίων καθῆκον [κῦτος,] ὃ καὶ ὅλμος καλεῖται. Θῶ . τὸ κατασκευάζω. ἐξ οὗ καὶ θεός. Θῶ . τὸ τρέφω. ἐξ οὗ καὶ θοίνη, ἡ εὐωχία. Θῶ . τὸ θηλάζω. ἐξ οὗ καὶ θηλή. Θῶ . τὸ ἑδραιῶ. ἐξ οὗ καὶ θῶκος, ὁ θρόνος. Θῶ . τὸ τίθημι. ἐξ οὗ καὶ θὶς, ὁ σωρός. Θῶ . τὸ ζημιῶ. ἐξ οὗ καὶ θωὴ, ἡ ζημία. † Θωθείς . μεθυσθείς.† † Θωκεῖ . κάθηται.† Θωμίζω . κεντρίζω, σχοινίοις δεσμῶ. Θωρήσσεσθαι . θωρήσσετο· θωρήξασθαι· θωρηχθεὶς καὶ θωρηχθῆναι τὸ καθοπλισθῆναι. θωριχθῆναι δὲ τὸ μεθυσθῆναι, καὶ θωρίσ‐ ### theta 1069 σειν, ι. καὶ ἀκροθώρικας τοὺς ἀκρομεθύσους ἐκάλουν. κέχρηται δὲ τῇ λέξει καὶ ὁ Ἀνακρέων· ὥστε θωρακισθῆναι. οἷον τὸ θώρακα πληρῶσαι. θώραξ γὰρ τὸ στῆθος. διὰ τὸ θερμαίνειν οὖν τὸ στῆθος θωρίσσειν λέγεται τὸ μεθύειν. ### theta 1070 Θωπεύει . καλακεύει, ἀπατᾷ. θωπεύεις δεσποτικὴν ὀδύνην. † Θωτάζει . σκώπτει.† † Θωΰσει . βοᾷ.† Θωΰσσοντες . ὑλακτοῦντες. καὶ θώϋξεν ἀντὶ τοῦ ἐβόησεν. καὶ θωϋκτὴρ κύων, ὁ ὑλακτικός. ### iota 1077 Ι . Τὸ Ι μετὰ τοῦ Α. (Ἀρσενικόν.) Ἰακώβ . κύριον. Ἰαβείμ . κύριον. Ἰαβὶν δὲ, ι. Ἰάειρος . κύριον. Ἰαζάρτης . ὁ Τάναϊς ποταμός. Ἰακώβ . κύριον. πτερνιστὴς ἑρμηνεύεται. Ἴακχος . ὁ Διόνυσος, ἢ ἑορτή. παρὰ τὴν ἰαχὴν τὴν ἐν ταῖς χορείαις, τουτέστι τὴν βοὴν, γέγονεν ἴακχος πλεονασμῷ τοῦ κ. Ἰάλεμος . ἦχος. βοή. θρῆνος. ἀπὸ τοῦ ἰάχω. τοῦτο παρὰ τὸ ἴα, ὃ σημαίνει τὴν φωνήν. [ἔστιν ἴημι, ἐκ τούτου γίνεται ἴηος, ἐκ τοῦ ἴηος γίνεται ### iota 1078 ἰήεμος διὰ τοῦ ε κατὰ τὴν περίληψιν, εἶτα κατὰ τροπὴν τοῦ η εἰς α ἰάεμος, καὶ πλεονασμῷ τοῦ λ, ἰάλεμος, καὶ ἰηλεμῆσαι. ἐν ἄλλοις δὲ εὗρον ἐγὼ τὸ ἰάλεμος παρὰ τὸ ἐπὶ τοῖς ὀλωλόσιν ἴαν φέρειν, ὅ ἐστι φωνὴν ἢ βοήν.] Ἴαμβος . στίχος ποδῶν ἓξ δισύλλαβος. Ἰαμβοφάγος . ὁ λοίδορος. ἐπειδὴ ἴαμβος ἔμμετρός ἐστι λοιδορία. Ἰανοκρήδεμνος . ὁ στέμμα ἐξ ἴων φορῶν. Ἰός . τὸ φάρμακον. ἐκ τοῦ ἰάω ἰῶ, τὸ θεραπεύω. ἱὸς δὲ τὸ βέλος δασύνεται, ἐκ τοῦ ἵημι, τὸ πέμπω. οὕτως εὗρον παρὰ τῷ Τζέτζῃ. Ἰάπυξ . ἄνεμος ἐλαφρὸς, ἢ ὄνομα τόπου. ### iota 1079 * Ἰασούβ . κύριον. ἑρμηνεύεται δὲ ἐπιστρέφων. * Ἰαπετός . παρὰ τὸ ἴπτω, τὸ βλάπτω, ἰπετὸς καὶ πλεονασμῷ τοῦ α, ἰαπετός. Ἴασπις . λίθος πολυτελής. Ἴασος . παρὰ τὸν ἰάσω μέλλοντα, ἐξ οὗ καὶ τὸ ἰάσομαι γίνεται. ἢ ὅτι τὰ διὰ τοῦ ασος τρισύλλαβα ἓν φωνῆεν θέλει ἔχειν κατὰ τὴν ἀρχὴν, οἷον· Κριασὸς, Πιασὸς, ὀνόματα κύρια. Ἰδιώτην . τὸν ἐν τῷ λαϊκῷ τάγματι τεταγμένον λέγει ὁ Ἀπόστολος. καὶ τοὺς ἔξω τῆς στρατείας οὕτως καλεῖν εἰώθασιν. ὁ ἀναπληρῶν τὸν τόπον τοῦ ἰδιώτου· πῶς ἐρεῖ τὸ ἀμήν. (Θηλυκόν.) Ἴα . ἡ μία, καὶ ἡ φωνή. Ἴαιρα . κύριον. Ἰαληψίς . χώρα. ### iota 1080 Ἰαμβύκαι . ὄργανα μουσικὰ τρίγωνα, ἐν οἷς τοὺς ἰάμβους ᾖδον. οἱ δὲ σαμβύκαι—. Ἰαμνία . ὄνομα πόλεως. εὗρον καὶ διφθόγγως τὸ μνει. † Ἰανοκρήδεμνος . ἡ ἐξ ἴων φοροῦσα στέμμα.† Ἰαπυγία . ὄνομα τόπου. Ἴασις καὶ ἄρηξις διαφέρει . τῶν γὰρ νοσημάτων τὰ μὲν θεραπεύεται προσκαίροις θεραπείαις, ὅπέρ ἐστιν ἄρηξις, τὰ δὲ θεραπεύεται παντελῶς, ὅπέρ ἐστιν ἴασις. Ἰατρεία . πόνου καὶ κακῶν ἀπαλλαγή. Ἰατρική . ἰατική τις οὖσα, παρὰ τὸ ἰᾶσθαι, πλεονασμῷ τοῦ ρ. Ἰαχή . ἡ κραυγή. (Οὐδέτερον.) Ἰαώ . ἡ σωτηρία. παρ’ Ἑβραίοις. ### iota 1081 Ἴα . τὰ μυρίπνοα ἄνθη. ἰὰ δὲ τὰ βέλη. Ἰαλεμώδη . θρηνώδη, ψυχρὰ, οὐδενὸς ἄξια. Ἴαμα . ἡ θεραπεία. Ἰαμβεῖον . ἀπὸ τῆς εὑρούσης γυναικὸς βάκχης τινὸς Ἰάμβης καλουμένης, ἢ ἀπὸ τοῦ ἴαν βάζειν. ἡ γὰρ κοινὴ φωνὴ τῶν ἀνθρώπων ἴα καλεῖται. Ἰανόκροκον . τὸ λεπτόν. Ἰαχήματα . κραυγαὶ ἢ ᾠδαὶ διονυσιακαί. καὶ κορυβαντείων ἰαχήματα χάλκεα ῥόπτρων. (Ῥῆμα.) Ἰάειρε . πρόσφερε. Ἰακχάζουσιν . τὸν Διόνυσον ἑορτάζουσιν ἢ ἐπιβοῶσιν. Ἡρόδοτος δὲ ἀντὶ τοῦ λέγουσι καὶ φυλάττουσιν. ### iota 1082 Ἰάλλω . πέμπω, προπέμπω, ἐμβάλλω. παρὰ τὸ ἰῶ τὸ παράγωγον ἰάλλω. Ἰάνθη . ηὐφράνθη. Ἰαίνειν . εὐφραίνειν. καὶ ἰαίνεσθαι. Ἰαμβίζειν . τὸ ὡς βέλη βάλλειν τὰ λεγόμενα, ἢ τὸ ὑβρίζειν. Ἰάπτω . τὸ βλάπτω. Ἰᾶσι . πέμπουσι. ἴασι δὲ ἀντὶ τοῦ πορεύονται. Ἰαύει . κοιμᾶται. [καὶ ἰαύων. παρὰ τὸ αὔω, καὶ πλεονασμῷ τοῦ ι , ἰαύω. ἢ παρὰ τὸ ἴον, ὃ σημαίνει τὸν μόνον, ἰάω, τὸ μονάζω, καὶ πλεονασμῷ τοῦ υ , ἰαύω· καὶ γὰρ ἡσυχάζει ὁ καθεύδων. εὗρον δὲ καὶ τὸ ἐνδιατρίβειν καὶ ἀγρυπνεῖν σημαίνειν τὸ ἰαύειν. ὅλας νύκτας ἰαύειν.] Ἴαχεν . ἐβόησεν. Ἰάψαι . βλάψαι. ἐπιβαλεῖν. ἀπὸ τοῦ ἰάπτω. ### iota 1083 Ἰαστί . ἑλληνιστί. Ἰατταταιὰξ καὶ ἰαττατάι . θρηνητικὸν ἐπίῤῥημα. ἰατταταιὰξ τῶν κακῶν ἰατταταιάξ. Ἰαῦ . θρηνητικὸν ἐπίῤῥημα. Τὸ Ι μετὰ τοῦ Β. (Ἀρσενικόν.) Ἴβηρες . ἔθνος. καὶ Ἰβηρία χώρα. Ἴβις . ὄρνεον ὀφιοφάγον. καὶ κλίνεται ἴβιδος, ἡ αἰτιατικὴ τοὺς ἴβιδας, ἢ καὶ τοὺς ἴβεις, ὡς τοὺς ὄφεις. Ἰβρύκαλος . ὁ χοῖρος. Ἰβυκανητῶν . σαλπικτῶν. ἀπὸ τοῦ Ἰβύκου εὑρετοῦ. ἐξ οὗ καὶ ἰβύκηνον, μουσικὸν ὄργανον. Ἴβηρ . ἐθνικόν ἐστι καὶ παραγωγὴν οὐκ ἔχει. τινὲς δὲ παράγουσιν αὐτὸ ἀπὸ τοῦ ἵμερος, ὃ σημαίνει τὴν ἐπιθυμίαν. ### iota 1084 Ἰβύκηνον . μουσικὸν ὄργανον. ἀπὸ τοῦ Ἰβύκου. [ὅτι κατὰ συμπλοκὴν Κελτῶν πρὸς Ῥωμαίους ἀναρίθμητον ἦν τὸ τῶν ἰβυκανητῶν καὶ σαλπιγκτῶν πλῆθος.] Τὸ Ι μετὰ τοῦ Γ. (Ἀρσενικόν.) Ἴγγρος . ὁ ἐγκέφαλος. Ἰγνάτιος . κύριον. Ἴγγωρ καὶ Ἴγγηρ . ἐθνικά. (Θηλυκόν.) Ἴγδη καὶ ἴγδις . ἡ τριβαία, καὶ ἔνθα μίσγομεν τὰ ἀρτύματα. Ἰγνύς . ὁ ὑπὸ τὸ γόνυ τόπος, ὁ ὀπίσω τοῦ γόνατος. ἔστι δὲ καὶ ἡ ἰγνύη. ἀπὸ τοῦ τὴν καμπὴν ἱκνεῖσθαι τῶν γονάτων. ὅτι αἱ ἰγνύες αἴτιάι εἰσι τοῦ ἱκνεῖσθαι καὶ βαδίζειν. ### iota 1085 Ἴγδισμα . λύγισμα ὀρχηστικὸν, ἐν ᾧ ἐλύγιζον τὴν ὀσφὺν ἐμφερῶς τῷ δοίδυκι. (Ῥῆμα.) Ἰγμένος . ὁ ἐλθών. Τὸ Ι μετὰ τοῦ Δ. (Ἀρσενικόν.) Ἰδάλιμος . ὁ δίυγρος, ὁ ἱδρώς. ἀπὸ τοῦ ἰδίω, τὸ κοπιῶ, καὶ ἱδρῶ. ἐκ τούτου γίνεται ἴδιμος καὶ πλεονασμῷ τῆς αλ συλλαβῆς ἰδάλιμος. † Ἴδας . ὁ μέγας.† † Ἴδος . ὁ ἱδρώς.† Ἰδαίους . ψυχρούς. ἐγὼ δὲ πρὸς τὰ θερμὰ ταῦθ’ ὑπερβολῇ τοὺς δακτύλους δήπουθεν ἰδαίους ἔχω. ### iota 1086 Ἰδιῶται . ἀντὶ τοῦ πολῖται. οὕτως Θουκυδίδης. Ἴδμονα . ἔμπειρον. Ἰδουμαῖος . οὕτως ἐκλήθη ὁ ἀπόγονος τοῦ Ἡσαῦ. ἴδουμα γὰρ λέγεται εἶδος φακῆς ξανθῆς, ἧς ἐπιθυμήσας Ἡσαῦ ἀπέδοτο τὰ πρωτοτόκια. Ἴδρις . ὁ ἔμπειρος. [ἔστι ῥῆμα εἴδω, τὸ ἐπίσταμαι, ὁ μέλλων εἴσω, ῥῆμα ὄνομα εἴδις, ἀποβολῇ τοῦ ε καὶ πλεονασμῷ τοῦ ρ , ἴδρις.] Ἱδρώς . οἱ μὲν, παρὰ τὸ ἰδιῶ γέγονε πλεονασμῷ τοῦ ρ· οἱ δὲ, ἀπὸ τοῦ ἱδρῶ, ἱδρώς. Ἴδρις . ὁ μύρμηξ. παρὰ Ἡσιόδῳ· —ὅτε τ’ ἴδρις σωρὸν ἀμᾶται. σωρὸν τὸν καρπὸν λέγει. Ἱδρώς . παρὰ τὸ ὕδωρ ὑδαρός. καὶ συγκοπῇ τοῦ α καὶ τροπῇ τοῦ υ εἰς ι γίνεται ἱδρώς. ### iota 1087 Ἰδέα . ἡ θεωρία, καὶ ὁ χαρακτὴρ τοῦ λόγου, ι. Ἰδέαι καὶ αἱ ὑποθέσεις . τότε δὲ πολλαὶ ἰδέαι κακῶν συνέσχον τὴν πόλιν. Ἴδη . ὄνομα ὄρους ὑψηλοῦ. οἱονεὶ ὅθεν ἐστὶν ἰδεῖν καὶ θεωρεῖν ἅπαντα τὰ μακρόθεν. [γράφεται δὲ διὰ τοῦ ἰῶτα, ἐπειδὴ τὰ εἰς δη βαρύτονα οὐ θέλει διφθόγγῳ παραλήγειν. οἷον κνίδη· βοτάνη ἐστὶ στυπτική. οὕτως οὖν καὶ Ἴδη. πρόσκειται βαρύτονα, διὰ τὸ σπουδὴ καὶ αὐδή.] Ἰδιότης . ἡ συγγένεια. ἢ ἰδιότης ἐστὶν οὐσίας πάσης φυσιώδης ποιότης. ἢ ἰδιότης ἐστὶν, ὃ μόνον πρόσεστιν ἀεὶ καὶ παντὶ τῷ ὑπὸ τὸ αὐτὸ εἶδος τελοῦντι. Ἰδιωτικαὶ δίκαι . αἱ εἰς χρήματα τὴν ζημίαν ἐπάγουσαι. οἷον ἀφαίρεσις πράγματος κινητοῦ ἢ ἀκινήτου. Ἰδουμαία . ἑρμηνεύεται αἱματώδης ἢ πηλώδης. δύναται δὲ ληφθῆναι καὶ εἰς τὴν σάρκα τοῦ κυρίου. ### iota 1088 Ἵδρυσις . ἑδραία ἀσφάλεια ἢ θεμελίωσις. Ἴδη . ὄνομα ὄρους, καὶ πᾶν σύμφυτον ὄρος. (Οὐδέτερον.) Ἰδάλιμον . δίυγρον. ἢ εὐειδὲς, ἢ καυστικόν. Ἰδαῖον . ἄντρον ἐν Κρήτῃ. Ἴδιον . τὸ ἰδιωτικὸν, ὡς Δημοσθένης φησίν. Ἴδιον . τὸ μιᾷ φύσει ἁρμόζον, καὶ ἀντιστρέφον πρὸς τὸ ὁριστὸν, ὥσπερ τὸ, νοῦ καὶ ἐπιστήμης δεκτικὸν ἐπὶ τοῦ ἀνθρώπου, καὶ ἐπὶ τοῦ ἵππου τὸ χρεμετιστικόν. περὶ τούτου ὁ λόγος τοῖς φιλοσόφοις, τοῦ παντὶ καὶ μόνῳ καὶ ἀεὶ ὑπάρχοντος, ὅπερ ἴδιον ἐπουσιῶδες καλοῦσιν. Ἴδιόν ἐστι τὸ παντὶ καὶ μόνῳ τῷ εἴδει καὶ ἀεὶ ὑπάρχον. Ἴδιόν ἐστι τὸ ἰδίως ἐφεστὼς ἐν τῷ προσώπῳ . Ἴδιόν ἐστι σαρκὸς ἐμψύχου τὸ κοπιοῦσθαι, τὸ ὀδυνᾶσθαι, πεινῇν, δειψῇν, ὑποκρατεῖσθαι. Ἴδιόν ἐστι ψυχῆς σώματι κεχρημένης λύπαι, ἀδημονία, φροντίδες, καὶ ὅσα τοιαῦτα. ### iota 1089 Ἴδιόν ἐστιν ἀνθρώπου τὸ γελαστικόν . Ἴδιόν ἐστιν ἀνθρώπου κυρίως τὸ σύνθετον ἐκ θνητῆς καὶ ἀθανάτου φύσεως ἐν ἄλλῃ οἱᾳδήποτε οὐσίᾳ μὴ γνωριζόμενον. Ἰδικόν . ἰδικόν ἐστι τοῦ ἀνθρώπου ἡ οὐσία ἤγουν ἡ φύσις. Ἰδίωμα . τὸ ἔν τινι φύσει γνωριζόμενον κυρίως, καὶ ἐν ἑτέρᾳ οὐσίᾳ μὴ ὑπάρχον. ὥσπερ ἐν τῷ ἀνθρώπῳ τὸ γελαστικόν. Ἰδίωμα λέγεται κατὰ τὸ ἴδια εἶναι ἅμα τῆς ἰδίας φύσεως ἀμιγὲς τῶν λοιπῶν οὐσιῶν ὑπάρχον. ἢ διὰ τὸ ἐν τῷ εἴδει ἅμα εἶναι. ἀχώριστοι γὰρ εἰσὶ τῶν φύσεων καὶ τῶν ὑποστάσεων αἱ αὐτῶν ἰδιότητες. Ἰδίωμα ἤγουν ἰδιότης ἐστὶ τὸ κυρίως ἐν τινὶ φύσει ἰδίως γνωριζόμενον, ἐν ἑτέρᾳ δὲ μὴ εὑρισκόμενον. οἷον ἐν τῇ θείᾳ φύσει τὸ προαιώνιον, τὸ ἄκτιστον, τὸ ἀπερίγραπτον. ἅτινα οὐχ ὑπάρχουσιν ἐν ἄλλῃ οἱᾳδήποτε οὐσίᾳ οὔτε ἐν αὐτῷ τῷ παναγίῳ σώματι τοῦ Χριστοῦ κατ’ οὐσίαν. οὔτε γὰρ προαιώνιόν ἐστιν οὔτε ἄκτιστον οὔτε ἀπερίγραπτον ἔσεταί ποτε. Ἰδίωμά ἐστι τὸ ἰδικῶς ἐν ᾧ ἐστὶ καὶ μόνον γνωριζόμενον, ἐν ἑτέρῳ δὲ οὔ. Ἰδίωμά ἐστι τὸ σημαντικὸν πάσης οὐσίας σχῆμα τὲ καὶ πρᾶγμα. Ἰδίωμά ἐστι τὸ σημαῖνον, οὗ ἐστὶ τὴν ὕπαρξιν . Ἰδίωμα ὑποστατικόν ἐστι τὸ ἀφορίζον τοῦ κοινοῦ τῆς φύσεως γνώρισμα. ἢ τὸ χαρακτηρίζον τινὸς ἀνθρώπου πρόσωπον. ἢ τὸ πρὸς ἕτερον ὁμοειδὲς κατ’ αὐτὸ ἐπιδεικνύον τὸ σημαινόμενον πρᾶγμα. Ἰδίωμά ἐστι τὸ σημαντικὸν πάσης οὐσίας σχήματι καὶ πράγματι. [ Ἰδίωμα τῆς θείας φύσεως τῆς ἁγίας τριάδος τὸ ἄκτιστον, τὸ ἄναρχον, τὸ ἀπέρατον, τὸ ἀσώματον, τὸ ἀόριστον, τὸ ἀόρατον.] Ἰδίωμα τῆς θείας φύσεως παρὰ τὴν φύσιν τῶν ἀγγέλων τὸ δημιουργικόν· τὸ φωτιστικὸν φύ‐ ### iota 1090 σει· τὸ ἄτρεπτον· τὸ ἀπερίγραπτον· τὸ ἀχώριστον· τὸ ἀόριστον· τὸ ἀπερινόητον· τὸ ἀνενδεὲς καὶ αὐτοκρατές· τὸ ζωοδοτικόν· τὸ παντοδύναμον· ἅτινα οὐδ’ ἐν τῇ ἀγγελικῇ τάξει φαίνεσθαι τῶν ἐνδεχομένων ἐστίν. Ἰδίωμα τῆς ἀγγελικῆς φύσεως ἐστὶ τὸ ἀπαθὲς τῆς οὐσίας. καὶ ὑμνολογικὸν ἀσίγητον. ἀπαθὲς δὲ τὸ ἀθάνατον αὐτῶν εἶπον. Ἰδίωμα τῆς ἀγγελικῆς φύσεως παρὰ τὴν ἀνθρωπίνην τὸ ἀθάνατον, τὸ ἀόρατον, τὸ ἀνενδεὲς ὕλῃ, τὸ ἀσώματον ὡς πρὸς τὸ σῶμα· ἅτινα εἰλήφασι παρὰ τοῦ δωρησαμένου θεοῦ. Ἰδιώματα τῆς ἀνθρωπίνης φύσεως τὰ χωρίζοντα αὐτὴν τῶν λοιπῶν οὐσιῶν, λέγω δὲ τῶν ἀλόγων, τὸ λογικὸν, τὸ διανοητικὸν, τὸ τῆς ψυχῆς ἀΐδιον, τὸ αὐτεξούσιον, τὸ ὀρθοπεριπατητικόν. πρὸς θεὸν καὶ ἀγγέλους τὸ τῆς τροφῆς ἐνδεὲς, τὸ περίγραπτον, τὸ βαρὺ τοῦ σώματος. εἰσὶ δὲ ἰδιώματα φυσικὰ, ἃ προεῖπον. καὶ εἰσὶν ὑποστατικὰ, οἷον ἀσπρότης, σιμότης, γοργότης, νωθρότης καὶ τὰ ὅμοια. ἅπερ οὐκ ἐν πᾶσιν ἀνθρώποις εὑρίσκεται. [οὐ γὰρ πάντες σιμοὶ, οὐ πάντες γλαυκοὶ, διόπερ καί τινες ὑπόστασιν εἶναι λέγουσι τὴν συνδρομὴν τὴν ἰδιάζουσαν τῶν χαρακτηριστικῶν ἰδιωμάτων, ὧν προεῖπον. τὰ δὲ φυσικὰ ἰδιώματα ἐξίσου ἐν παντὶ τῷ γένει ὁμοίως εὑρίσκονται.] οἷον· πάντες ἄνθρωποι βροτοί. ὁμοίως εἰσὶ θνητοί· λογικοί· ἀναπνευστικοί· περιπατητικοί· ὑπνωτικοί· πλατυόνυχες· γεωργητικοί· τεχνῶν τεχνῖται. Ἰδίωμα ἐνεργείας ἐστὶν ὁ διὰ τοῦ πλάσματος σχηματισμός. ὃ οὐκ ἐνεργεῖ καθαρῶς, ἀλλὰ καὶ ἐνέργημά ἐστι καὶ γνωρίζεται. ζήτει περὶ τούτου εἰς τὸ, τί ἐστιν ἐνέργεια. Ἰδίωμα ψυχῆς ἐστὶ τὸ ἀθάνατον· τὸ λογικόν· τὸ θελητικόν. Ἰδίωμα τῆς ἀνθρωπίνης φύσεως τὸ σύνθετον ἐκ ψυχῆς ἀσωμάτου καὶ σώματος ὁρωμένου· τὸ γελαστικόν. ### iota 1091 (1t) (Ῥῆμα.) Ἰδίειν . ἱδροῦν, κοπιᾷν. Ἰδίῃς . ἱδρώσῃς. Ἀριστοφάνης· μή μοι σοβαρῶς χώρει, πρὶν ἂν ἰδίῃς. Ἰδίω . τὸ κοπιῶ καὶ ἱδρῶ. ἀπὸ τοῦ ὕδωρ γέγονεν ὑδρῶ καὶ ἱδρῶ κατὰ τροπὴν τοῦ υ εἰς ι . ἐκ τούτου γίνεται ἱδρίω κατὰ πλεονασμὸν τοῦ ι. τὸ γὰρ ι πέφυκε πλεονάζειν ἐν τοῖς ῥήμασιν. εἶτα κατὰ ἀποβολὴν τοῦ ρ ἰδίω. Ἰδιοπραγεῖ . τὰ ἴδια πράττει, ἡσυχάζει. Ἴδμεν . ἀντὶ τοῦ οἴδαμεν. ἀπὸ τοῦ οἴδαμεν κατὰ συγκοπὴν καὶ ἀφαίρεσιν τοῦ ο ἴδμεν. ὁ δεύτερος ἀόριστος τοῦ εἴδω ῥήματος ἐστὶν ἴδον, καὶ τὸ πρῶτον τῶν πληθυντικῶν ἴδομεν, καὶ κατὰ συγκοπὴν ἴδμεν. Ἰδνωθείς . καμφθεὶς εἰς τοὐπίσω. παρὰ τὸ ἵζω ἰδνῶ, καὶ ἐξ αὐτοῦ ἰδνωθείς. Ἴδῃς . ἀντὶ τοῦ εὕρῃς. ὡς· ὅταν ἴδῃς τὰ ἀγαθὰ, Ἱερουσαλήμ. Ἱδρυμένος . τεθεμελιωμένος. Ἱδρύσαντο . ἐκάθισαν. Ἵδρυται . πεπαγίωται. Ἱδρύω . ἀπὸ τοῦ ἵζω ἱδρῶ, ἱδρύω. Ἱδρίω . ἱδρῶ. καὶ ἱδροῦντας καὶ ἱδρώοντας. ### iota 1092 Ἴδοσαν . ὡς τό· ἴδοσάν σε ὕδατα, †ὁ θεός.† ἀόριστος ἐστὶ δεύτερος καὶ γράφεται διὰ τοῦ ι . Ἰδέ . ἀντὶ τοῦ βλέψον. εἶδε δὲ ἀντὶ τοῦ ἐθεάσατο, δίφθογγον. Ἴδε . ἀντὶ τοῦ ἰδοῦ. Ἰδέ . σύνδεσμος. ὅ ἐστι ἀντὶ τοῦ καί. γράφεται καὶ ἦτα. Ἰδέρως . ὁ ἅμα τῷ ἰδεῖν ἐρῶν. Τὸ Ι μετὰ τοῦ Ε. (Ἀρσενικόν.) Ἰεμενεί . κύριον. Ἱερομύστης . ὁ διδαχθεὶς τὰ ἱερὰ μυστήρια. Ἱεροφάντης . μυσταγωγὸς θείων λογίων. Ἱερόσυλος . κλοπεὺς τῶν ἱερῶν. Ἱερῆας . τοὺς ἱερεῖς. Ἱερεύς . ὁ τὰς θυσίας προπέμπων τῷ θεῷ. παρὰ τὸ ἵημι. ἢ ὁ λογικὰς θυσίας ἐν καρδίᾳ ἀναφέρειν ἐπιστάμενος. Ἱεροβάαλ . οὕτως ἐκαλεῖτο ὁ Γεδεὼν διὰ τὸ καταβαλεῖν τὸ ἱερὸν τοῦ Βάαλ. Ἱερομνήμονες . οἱ πεμπόμενος εἰς τὸ τῶν Ἀμφυκτυόνων συνέδριον ἐξ ἑκάστης πόλεως τῶν ### iota 1093 τοῦ συνεδρίου μετεχουσῶν οὕτω καλοῦνται. ἢ οἱ εἰς Πυλαίαν ἐκπεμπόμενοι γραμματεῖς. παρὰ τὸ μνημονεύειν τῶν ἱερῶν. Ἱερολόγος . ὁ ψάλτης. Ἱερείτης . ὁ ἱερεύς. Ἱεροφώνων . μεγαλοφώνων. τὸ γὰρ μέγα ἱερὸν ἔλεγον οἱ παλαιοί. Ἰεχονίας . κύριον. Ἰεβοῦς . πεπλανημένος, κατησχυμμένος. καὶ ὁ Θεολόγος· ὃν Ἰεβοῦς πρότερον ὄντα Ἱερουσαλὴμ πεποιήκαμεν. (Θηλυκόν.) Ἱερομηνία . ἱερὰ ἑορτὴ κατὰ μῆνα. Ἱερολογία . ἡ θεία ψαλμῳδία, ἢ ἡ θεία λειτουργία. Ἱερήν . μεγάλην. Ἱεράν . ἁγίαν. Ἱερὰ τριήρης . ἡ πάραλος. Ἱερουσαλήμ . Σαλὴμ ἐλέγετο πρότερον, ἐλθόντος δὲ Χριστοῦ ἐν αὐτῇ, ἐκλήθη Ἱερουσαλήμ. ἑρμηνεύεται δὲ ὅρασις εἰρήνης. (Οὐδέτερον.) [ Ἱερόν . ναὸς ἅγιος.] ### iota 1094 Ἱερὸν ὀστοῦν . τὸ ἄκρον τῆς ὀσφύος. ὅτι μέγα ἐστί. τὸ μέγα ἱερὸν ἔλεγον οἱ παλαιοί. Ἱερεῖον . σφάγιον, θῦμα. Ἱεριχούντια τείχη, ι . Σεμιράμεια δὲ, δίφθογγον. Ἱερόντιον . ὄνομα πόλεως. Ἱερὸν ἡ συμβουλή . παροιμία ἐπὶ τῶν δεινῶν συμβουλεύειν. Ἱερῷ . θείῳ, ἢ μεγάλῳ. (Ῥῆμα.) Ἱέμενοι . ἐπιθυμοῦντες. προθυμούμενοι. Ἰέμην . ἐπορευόμην. εὐθὺς γὰρ αὐτοῦ [κατόπιν] ἐνθένδ’ ἰέμην. Ἰέναι . ἐλθεῖν. καὶ ἀντὶ τοῦ ἀνθεῖν. ἴονθος γὰρ ἡ πρώτη ἔκφυσις τῶν τριχῶν. Ἵενται . ὁρμῶσιν. οἱ δὲ γευσάμενοι τῆς νίκης τέλειον ἵενται κρατῆσαι. Ἵει . ἀντὶ τοῦ πέμπει, καὶ ἀφίησιν. ὁ δὲ ἵει ἑαυτὸν εἰς τὸ ὕδωρ ψυχρὸν, φάσκων γῆρας ἀνθρώπων εἶναι τὰ βαλανεῖα. Ἱέντες . ἀφιέντες. οὗτοι εἰσὶν οἱ τὴν βοὴν τὴν βαρεῖαν ἱέντες ἡμῖν ἐν ταῖς μάχαις. Ἵενται . ἀφίενται. Ἰέναι . πορευθῆναι. ### iota 1095 Ἱερουργεῖ . θύει. Ἱερᾶσθαι . ἱερουργεῖν, ἁγιάζειν. Ἱερῶσθαι . τὸ ἱερεὺς νενομίσθαι. καὶ οἷον καθιερῶσθαι. Ἱεράτω . κατὰ νόμον ὀργιαζέτω, θυέτω. ὀργεῶνες γὰρ οἱ θῦται. Ἱέσθην . προεθυμοῦντο, ἢ ἐπορεύοντο. Ἴετο . ἐπορεύετο. Ἵεται . προθυμεῖται. πορεύεται. Ἱέντες . ἀκοντίζοντες. Ὅμηρος· δίσκοισι τέρποντο καὶ αἰγανέῃσιν ἱέντες. Τὸ Ι μετὰ τοῦ Ζ. (Ἀρσενικόν.) Ἱζηματίας . ἄνεμος, καὶ ὁ κεραυνὸς, ἢ εἶδος σεισμοῦ. (Ῥῆμα.) Ἱζάνω . κάθημαι. Ἵζει . καθίζει. [ Ἱζήσας . καθίσας.] ### iota 1096 (1t) Τὸ Ι μετὰ τοῦ Η. (Ἀρσενικόν.) Ἰήϊος . τοξότης. λέγει τὸν Ἀπόλλωνα. Ὅμηρος· ἰήϊε Φοῖβε. Ἰηϊοῦ . βασιλεὺς Σαμαρείας, ὃς ἀνεῖλεν Ἰεσάβελ καὶ τοὺς υἱοὺς Ἀχαὰβ κατὰ τὸ ῥῆμα Ἠλίου τοῦ προφήτου. Ἰησοῦς . ὄνομα τῆς ἐνανθρωπήσεως. δηλοῖ δὲ τὸν σωτῆρα μεθερμηνευόμενον τῇ Ἑβραΐδι διαλέκτῳ. Ἰητήρ . ὁ ἰατρός. (Θηλυκόν.) Ἰῇ . μιᾷ. Ἰῇ . φωνῇ. (Οὐδέτερον.) [ Ἵημα . τὸ ἀκόντιον.] (Ῥῆμα.) Ἴῃ . ἀντὶ τοῦ ἔλθῃ. ἐπὶ μέλλοντος. Ἴηλα . ἐδέσμευσα. καὶ ἰῆλαι ἀντὶ τοῦ ἐπικάμψαι ἢ κατακλεῖσαι. ἀπὸ τοῦ εἰλῶ καὶ ἐν ὑπερθέσει ἰέλω καὶ ἰῆλαι. Ἰηλεμῆσαι . θρηνῆσαι. καὶ ἰηλεμῆσθαι ἀντὶ τοῦ θρηνῆσθαι. ### iota 1097 Ἵησιν . ἀφίησιν. σχίζων τὶς ξύλα ὡς εἶδε τὸν Κλέαρχον προσιόντα, ἵησι τὴν ἀξίνην. οὕτως Ξενοφῶν. καὶ ἴησιν ἀντὶ τοῦ ἀπέλθοι. κεῖνον μὲν ἐάσωμεν, ἦ κεν ἴησιν. Ἵημι . τὸ πέμπω καὶ τὸ πορεύομαι. οἷον· ἄστυδ’ ἰέμενος. Τὸ Ι μετὰ τοῦ Θ. (Ἀρσενικόν.) Ἰθαγενής . γνήσιος. αὐτόχθων, ἐνταῦθα γεννηθείς. ὁ ἰθὺ καὶ ἀδιάστροφον ἔχων τὸ γένος. καὶ ἰθαιγενής. Ἰθακήσιος . ἀπὸ Ἰθάκης χώρας. Ἴθακος . κύριον. Ἰθαιμένεος· Ἰθάμαρ . κύρια. Ἴθρις . ὁ ἐκτομίας. ἀπὸ τοῦ θερίζω, θερίσω, θερὶς καὶ θρὶς, καὶ κατὰ πλεονασμὸν τοῦ ι ἴθρις. ### iota 1098 Ἰθυντῆρες . ὁδηγοὶ, κυβερνῆται, χαλινοὶ, πηδάλια. Ἰθωμίτης . ἀπὸ Ἰθώμης πόλεως. Ἰθύφαλλοι . οἱ ἔφοροι Διονύσου. οἱ τοὺς ἰθυφάλλους ἐν τῇ ὀρχήστρᾳ ὀρχούμενοι. κυρίως δὲ ἰθύφαλλον τὸ ἐντεταμμένον αἰδοῖον. (Θηλυκόν.) Ἰθάκη . χώρα. Ἰθάμαρ . κύριον. Ἰθεῖα . εὐθεῖα, ὀρθή. οὐ γὰρ ἀφαυρῶς ἐκ Διὸς ἰθείης οἶδε τάλαντα δίκης. † Ἴθμη . ἡ τρίβος.† Ἰθύτης . εὐθύτης. Ἰθώμη . πόλις. (Οὐδέτερον.) Ἴθματα . ἴχνη· βήματα· βαδίσματα· δικαιώματα· ὁρμάς. παρὰ τὸ εἶμι, τὸ πορεύομαι, γίνε‐ ### iota 1099 ται ῥῆμα ὄνομα ἴμα, ὡς τίθημι, θέμα, καὶ πλεονασμῷ τοῦ θ, ἴθμα. —ἴθμαθ’ ὁμοῖαι. † Ἴθμενον . περιστόμιον. στεφάνη.† † Ἰθμηρόν . καθαρόν.† Ἰθυντήριον . τὸ κανονίζον καὶ ἰσότητα παρέχον. Ἰθυτενές . τὸ εἰς εὐθὺ τεταμένον. Ἴθι . ἐλθὲ, ἔρχου, πορεύου. ἴθ’, ἀντιβολῶ σε. εἶμι τὸ πορεύομαι. τὸ πρῶτον τῶν πληθυντικῶν, ἴμεν. τὸ προστακτικὸν, ἴθι. δηλοῖ δὲ καὶ τὸ ἐλθὲ, καὶ παραγενοῦ. ὡς ἐν τῷ· δεῦρ’ ἴθι, ἵνα θέσκελα ἔργα—. Ἰθύνειν . κυβερνᾷν. παρὰ τὸ ἰθὺς, ἰθύνω. Ἴθυσεν . ἐπ’ εὐθείας ὥρμησε. καὶ ἴθυσαν. ἀπὸ τοῦ ἰθὺς, ἰθύνω. Ἰθέως . ἀντὶ τοῦ ὀρθῶς. Τὸ Ι μετὰ τοῦ Κ. (Ἀρσενικόν.) Ἴκαρος καὶ Ἰκάριος . κύρια. παρὰ τὸ ἰκέσθαι πρὸς τὸν ἀέρα. ### iota 1100 Ἰκαριεύς . δῆμος φυλῆς τῆς Αἰγηΐδος. Ἴκελος . ὁ ὅμοιος. παρὰ τὸ εἴκω, τὸ ὁμοιῶ. τὸ εἴκελος διφορεῖται. Ἱκέσιος . ἀντὶ τοῦ ἱκετήσιος. Ἱκέται . παρακλήτορες. Ἰκμαλέος . δίυγρος. Ἴκμενον . πορευτικόν. ἴκμενον ἄνεμον. Ἰκονιαῖος . ἀπὸ τόπου. Ἱκέτης . πρόσφυξ. Ἴκτερος . νόσημα ὠχροποιόν. Ἴκτινα . εἶδος ὀρνέου ἁρπακτικοῦ, ἐν ἔαρι φαινομένου. [μεταπλασμός ἐστιν. ἴκτινον γὰρ λέγεται ἡ αἰτιατικὴ, καὶ ὀρθὴ ὁ ἴκτινος. Σοφοκλῆς· ἴκτινος ἔκραξε παρασύρας κρέας. εἰρήκαμεν δὲ, ὅτι μεταπλασμός ἐστιν ὥσπερ ἁλίτροχον ἁλίτροχα. γέγονε δὲ παρὰ τὸ ἑαυτὸν ἐκτείνειν πανταχοῦ. ἔστι καὶ ἰκτὶν καὶ ἴκτις ἴκτιδος, εἶδος ζώου, ὡς οἱ κάστορες, ἢ ἔνυδρόν ἐστιν ἰχθυοφάγον. καὶ ἰκτιδέα τὸ τοῦ αἰλούρου δέρμα.] ### iota 1101 Ἴκτερος . ἀπὸ χολῆς ξανθῆς γίνεται, ἥτις πλεονάσασα καὶ πυρωθεῖσα εἰς τὴν ἐπιφάνειαν ἐξωθεῖται καὶ ἀναχέεται, κᾀντεῦθεν τῷ ἰκτεριῶντι ὠχρίασις. (Θηλυκόν.) Ἱκανότης . ἰσχὺς, δύναμις. Ἱκετηρία . παράκλησις, ἣν οἱ δεόμενοι κατατίθενταί που ἢ μετὰ χεῖρας ἔχουσιν. Ἱκετεία . ἣν ποιεῖται τὶς διὰ λόγων. Ἱκεσία . ἡ ἱκέτευσις. Ἰκμάς . ἡ ὑγρασία. [παρὰ τὸ ἵκω ἱκμὰς, ὅθεν καὶ ἴκμενον οὖρον. παρὰ τὸ ἱκνεῖσθαι. ἢ παρὰ τὴν ἱκμάδα.] Ἰκόνιον . ὄνομα πόλεως. Ἰκρίον . τὸ ὀρθὸν ξύλον, ἢ ὁ σταυρὸς, ἢ ἡ φούλκα, ἢ σανιδώματα τῆς νηὸς, καὶ τὰ τῶν θεάτρων, ἃ ἦσαν ἐν ταῖς ἐκκλησίαις. ἐπὶ ξύλων γὰρ ἐκάθηντο, πρὶν γένηται τὸ θεάτρον· ξύλα γὰρ ἐδέσμευον καὶ οὕτως ἐθεώρουν. τινὲς ἴκρια γράφουσιν. εἴρηται δὲ παρὰ τὸ εἰς ὕψος ἵκειν, οἷον ἱκάρια τινὰ ὄντα, ἢ διὰ τὸ αὐτῶν ἱκνεῖσθαι καὶ ἀναβαίνειν. ### iota 1102 Ἴκταρ . τοῦ Ψελλοῦ· ἴκταρ ἐστὶ τὸ σύντομον, ἵππερως, ἵππων ἔρως. γράφεται καὶ δρόμος. (Ῥῆμα.) Ἱκάνω . τὸ ἱκετεύω. ἡμεῖς δ’ αὖθ’ ἱκάνομεν τὰ σὰ γούνατα— καὶ τὸ παραγίνομαι, καὶ τὸ καταλαμβάνω. —ἦ μέγα πένθος Ἀχαΐδα γαῖαν ἱκάνει. Ἵκετο . παρεγένετο. Ἱκέσθην . παρεγένοντο. Ἱκνοῦμαι . ἔρχομαι, ἱκετεύω. καὶ ἱκνούμενος ἀντὶ τοῦ καμπτόμενος. Ἵκτο . ἦλθεν. (Ἐπίῤῥημα.) Ἱκανῶς . ἀρκούντως. Ἴκαρ . πάνυ. Ἴκταρ . πλησίον, ἐγγύς. εἴρηται δὲ παρὰ τὸ ἐφικνεῖσθαι. καὶ παροιμία· οὐδ’ ἴκταρ βάλλει. Τὸ Ι μετὰ τοῦ Λ. (Ἀρσενικόν.) Ἵλαος . εὐμενὴς, πρᾷος. ἵλεως δὲ μέγα. Ἱλαρός . εὐχαρὴς, ἀστεῖος. ### iota 1103 Ἰλάρχας . ταξιάρχας. Ἱλασμός . εὐμένεια, πρᾳότης, συγχώρησις, ἢ διαλλαγή. Ἰλεύς . ὄνομα κύριον. Ἰλεός . ὁ φωλεός· ἡ κατάδυσις τοῦ ὄφεως. σημαίνει καὶ ὄνομα νόσου περὶ τοὺς ἵππους γινομένης. Ἰλλεδανοί . οἱ δεσμοί. Ἰλιβηνοί . ἔθνος. Ἰλισσός . ὄνομα τόπου, καὶ ποταμός. Ἴλλος . κύριον. ἴλλος καὶ ὁ ὀφθαλμός. ἴλλον, στρεβλὸν, στραβὸν, ἢ τυφλόν. Ἀριστοφάνης· ἴλλος γεγένημαι, ὅδ’ οὐδέπω. Ἰλλυριοί . βάρβαροι. Θρᾳκικοί. οἶμαι δὲ, τοὺς Βουλγάρους λέγει. Ἀριστοφάνης· Ἰλλυριοὶ κεκριγότες. ἀντὶ τοῦ ποιὰν φωνὴν ἀποτελοῦντες. ### iota 1104 (1t) (Θηλυκόν.) Ἰλλάδες . δεσμοὶ, σχοινία. ἀπὸ τοῦ εἱλεῖσθαι ἐξ ἱμάντος. ἰλλάσειν οὐκ ἐθέλοντα. Ἴλη . σύστημα, συστροφή. τάξις ὄχλου ἱππικοῦ. κυρίως δὲ, φατρία. τότε δὲ ἴλη τῶν καταφράκτων ἱππέων ὑπὲρ τοὺς τριακοσίους ἐς τοὺς ὀπισθοφύλακας κατεῤῥάγη. ἢ ἴλη ἱππέων ἑξηκοντατεσσάρων. ἢ ἴλη ἡ ἄθροισις καὶ τὸ πλῆθος. παρὰ τὸ ὁμοῦ εἱλεῖσθαι γέγονεν ἴλη διὰ τοῦ ι . πολλὰ γὰρ εἰσὶν ὀνόματα ἀπὸ ῥημάτων. οὕτως οὖν ἴλη ἀπὸ τοῦ εἱλῶ. Ἰλιάς . ποίημα Ὁμήρου. καὶ Ἰλιὰς κακῶν ἐπὶ τῶν μεγάλων κακῶν. καὶ Ἰλιὰς τὸ πλῆθος. Ἴλιος . ἡ Τροία. Δωρικῶς. —Ἴλιον ἱρήν. Ἰλίη . ἡ Ἀθηνᾶ. ### iota 1105 Ἰλύς . ὁ βόρβορος, ἢ ὁ πηλώδης καὶ κάθυγρος τόπος, ἤγουν ὑπόστασις τῶν ὑδάτων. ἀπὸ τοῦ ἔλος, ἐλύω καὶ εἰλύω. ὡς ἀπὸ τοῦ πείθω πιθανὸς, οὕτως ἀπὸ τοῦ εἱλύω ἰλύς. (Οὐδέτερον.) Ἱλαστήριον . θυσιαστήριον. Ἱλαρώτερον . εὐπροσιτώτερον. Ἱλεωτήριον . θυσιαστήριον. Ἴλιον . ἡ τῆς Φρυγίας πόλις ἢ ἡ Τροία. εἰ δέ που εὑρεθείη θηλυκὸν, Δωρικῶς εὑρίσκεται, καὶ οὐκ ἐν ἰάμβῳ, ἀλλ’ ἐν στίχῳ. οἷον· Ἴλιον ἱρήν. οὕτω Χοιροβοσκός. Ἱλαστήριον . ὡσανεὶ τράπεζά τις τετράγωνος χρυσῆ. Ἀπόστολος· κατασκιάζοντα τὸ ἱλαστήριον. (Ῥῆμα.) Ἱλάσκω . τὸ εὐμενίζω. καὶ ἱλάσκεσθαι ἀπὸ τοῦ ἱλῶ δευτέρες συζυγίας τῶν περισπωμένων. ὁ μέλλων ἱλάσω, πλεονασμῷ τοῦ κ ἱλάσκω, καὶ μετάγεται εἰς ἐνεστῶτα. καὶ γίνεται ἱλάσκω, τὸ παθητικὸν ἱλάσκομαι, τὸ τρίτον ἱλάσκεται, καὶ τὸ ἀπαρέμφατον ἱλάσκεσθαι. Ἵλαος . ἵλεος ἔσο. Ἱλάσθητι . ἵλεώς μοι γενοῦ. ### iota 1106 Ἱλήκοις . ἵλεως καὶ εὐμενὴς γενοῦ. Ἴλλει . συνέχει. Ἰλλίζειν . τὸ διανεύειν. οὐκ ἀΐεις, ὅτι δή μοι ἐπιλλίζουσιν Ἀχαιοί. ἴλλοι γὰρ οἱ ὀφθαλμοί. ἀπὸ τῆς εἰλήσεως καὶ τῆς ἐπὶ τὰ κάτω φορᾶς. Ἰλιγγιᾷ . ὅταν περὶ τὴν καρδίαν στρόφος γένηται, ἐπακολουθεῖ σκότος· καὶ τοῦτο καλοῦσι τὸ πάθος ἴλιγγον. ἰστέον, ὅτι εἰλιγγιῶ διὰ διφθόγγου, ἴλιγγος δὲ διὰ τοῦ ι. Ἰλλόμενος . δεσμευόμενος. ἢ ἰλλόμενος ἀντὶ τοῦ παρατηρῶν. —ὁ δ’ ἰλλόμενος περὶ ὁμίλῳ. περὶ λέοντος φησὶν, ὅτι τρωθεὶς ὁ λέων μόνον τὸν τρώσαντα παρατηρεῖ. Ἰλυσπώμενος . ἐν βορβόρῳ κυλιόμενος. καὶ ἰλυσπᾶσθαι, ἐν τῇ ἰλύϊ σπᾶσθαι, ἤγουν ἐν τῇ ἰλύϊ κυλίεσθαι. Ἰλλούμενος . δεσμούμενος. [τοῦ Ψελλοῦ· ἰλλούμενος δεσμούμενος, ἰλλίζειν διανεύειν.] Ἰλαδόν . ἐν ἀθροίσει. κατὰ τάξιν σημαίνει. καὶ τὸ δασύ. παρὰ τὸ ἴλη, ὃ σημαίνει τὴν ἄθροισιν, γέγονεν ἰλαδὸν, ἤτοι ὁμοῦ. ### iota 1107 (1t) Τὸ Ι μετὰ τοῦ Μ. (Ἀρσενικόν.) Ἱματισμός . ἡ ἐσθής. καὶ ἱματισμένος ὁ ἐνδεδυμένος. ἱματισμένον καὶ σωφρονοῦντα. Ἱμαῖος . ὁ ἀντλητής. Ἴμβρος . ποταμός. Ἴμβρως δὲ κύριον, μέγα, καὶ κλίνεται Ἴμβρωτος. [Ἴμβρος καὶ Τένεδος, νῆσοι πλησίον Τροίας κείμεναι.] Ἱμερόεις . ὁ ἐπιθυμητικός. Ἵμερος . ἡ ἐπιθυμία. παρὰ τὸ ἵημι, τὸ προθυμοῦμαι, γέγονεν ἵμερος. ἐξ οὗ καὶ τό· ἵετο βαλέειν. Ἱμερόεντα . ἐράσμιον, λάμποντα. Ἱμάς . ὁ λῶρος. πείσει σε ὁ ἱμάς. (Θηλυκόν.) Ἱμάντωσις . σύνδεσμος ξύλων ἐμβαλλομένων ἐν ταῖς οἰκοδομαῖς ἢ καὶ ἐν τοῖς πλοίοις. ### iota 1108 Ἱμάσθλην . μάστιγα. —κώπην θ’ ἅμα, νηὸς ἱμάσθλην. Ἱμέρα . πόλις. καὶ Ἱμεραῖος καὶ Ἱμερία, κύρια. Ἱμεραία . γραῦς τις. καὶ πόλις. Ἱμονιά . τὸ ἀντλητήριον ἢ δέρμα, εἰς ὃ ἀντλοῦσι τὸ ὕδωρ. παρὰ τὸ ἱμὰς, ἱμάντος, ἱμονιὰ, καὶ ἱμαῖος ὁ ἀντλητής. Ἱματίδιον . ὥσπερ ἀπὸ τοῦ ὀψάριον ὀψαρίδιον, οὕτω καὶ ἀπὸ τοῦ ἱμάτιον ἱματίδιον. Ἱμερτόν . ἐπιθυμητόν. Ἱμητόν . ἀντλητόν. καὶ ἱμαῖον, ᾆσμα. Ἱμόνιον . τὸ γεράνιον. Ἵμασεν . ἐμάστιξεν. Ἱματισμένος . ἐνδεδυμένος ἱμάτιον. Ἱμάσσω . πλήξω. πατάξω. μὴ τρέψῃς τὸ ς εἰς ξ . σεσημείωται γάρ. ### iota 1109 Ἱμᾷν . ἀντλεῖν. ἀνέλκειν, ἀνασπᾷν. καὶ ἱμεῖν. Ἱμείρω . τὸ ἐπιθυμῶ. Ἱμῶσα . ἀντλῶσα. ἀπὸ τοῦ ἱμάντος, ᾧ τοὺς κάδους ἐγέμιζον. Τὸ Ι μετὰ τοῦ Ν. (Ἀρσενικόν.) Ἰνάρωνος . κύριον. [ Ἴνδακος . κύριον.] Ἰνδοί . ἔθνος βάρβαρον. Ἴνις . παῖς νέος, βρέφος. παρὰ τὸ ἲς ἰνὸς, ἴνις· δύναμις γὰρ τῶν πατέρων υἱοί. ἢ παρὰ τὸ ἰαίνειν καὶ εὐφραίνειν τοὺς πατέρας. Ἰννοί . οἱ κολοβοὶ τῶν ἵππων. νάννοι δὲ καὶ ναννοφυεῖς οἱ κολοβοὶ τῶν ἀνθρώπων. Ἴναχος . ὄνομα ποταμοῦ. Ἰνωπός . ὄνομα ποταμοῦ. †παρὰ τὸ ἲς ἰνὸς, ὃ σημαίνει τὴν δύναμιν, καὶ τοῦ ὀπὸς, ὃ σημαίνει τὴν φωνὴν, γέγονεν Ἰνωπὸς κατ’ ἔκτασιν τοῦ ο εἰς ω μέγα.† Ἴνωψ . κύριον. ἤνοψ δὲ ὁ μέγας, η καὶ μικρόν. ### iota 1110 (1t) (Θηλυκόν.) Ἰνγρουσία . παρὰ Ῥωμαίοις τοῖς ἀσθενέσι διδόμενον σιτίον, ὃ οὔτε ζῇν οὔτε ἀποθνήσκειν ποιεῖ. Ἰνδικτίων . λέγεται καὶ ἴνδικτος. Ἶνες . δυνάμεις ἢ νεῦρα. καὶ κλίνεται ἡ ἲν, τῆς ἰνὸς, αἱ ἶνες. τὰ γὰρ νεῦρα αἴτια τοῦ ἰέναι. ἢ παρὰ τὸ ἲς, ὃ σημαίνει τὴν δύναμιν, γίνεται ἶνες τὸ πληθυντικόν. Ἴνις . χώρα. Ἶνα . τὴν δύναμιν. καὶ Ἴνα ὄνομα πόλεως. Ἰνώ . ὄνομα θεᾶς. Ἴνδαλμα . φαντασία, ὄναρ, ὁμοίωμα. [παρὰ τὸ εἴδω, τὸ ὁμοιῶ, εἰδάλλω καὶ ἀποβολῇ τοῦ ε καὶ πλεονασμῷ τοῦ ν , ἴνδαλμα.] Ἰνίον . νεῦρον, ἀπὸ τῆς τοῦ ἐγκεφάλου βάσεως ἐπὶ τὰ πλατέα νεῦρα, ἃ τὴν ἰσχὺν ἡμῶν ἔχειν δοκεῖ. [ὡς παρὰ τὸ σφὴξ, σφηκὸς, σφηκίον, οὕτως καὶ παρὰ τὸ ἲς, ἰνὸς, ἰνίον.] Ἰνάχειον ἄστυ . τὸ τοῦ Ἰνάχου. Ἰνάσσω . ἰσχὺν παρέχω. Ἰνδάλλεται . καταφαίνεται. ὁμοιοῦται. Ἱνατί . διατί, ἢ ἕνεκα τίνος. ### iota 1111 Ἵνα . ὅπου. ἢ ὅπως. καὶ ἀντὶ τοῦ ἄν. Ὅμηρος· —ἵνα μὴ ῥέξωμεν ὧδε. Τὸ Ι μετὰ τοῦ Ξ. (Ἀρσενικόν.) Ἰξάλου . τελείου, ὁρμητικοῦ ἢ πηδητικοῦ. παρὰ τὸν ἵξω μέλλοντα γέγονεν ἴξαλος. δεῖ δὲ γινώσκειν, ὅτι πολλάκις τὰ παράγωγα ἀλλάσσουσι τὰ πνεύματα, καὶ ἀπὸ δασέων γίνεται ψιλά. οἷον ἅμα ἄμυδις, ἥλιος ἀπηλιώτης ἄνεμος. οὕτως ἵξω ἴξαλος. Ἰξευτὴς, ἰξευτικὸς καὶ ἰξός . παρὰ τὸ ἴκω, ἴξω, ἰξίος. ἢ παρὰ τὸ ἄγειν τὰ ὄρνεα. Ἰξίων . καὶ κλίνεται Ἰξίωνος. οὗτος ἠράσθη τῆς Ἥρας, ὠργίσθη δὲ παρὰ τοῦ Διός. Ἰξιονίδης . Ἰξυρός . ποταμός. Ἰξάλου . πηδητικῆς. —ἰξάλου αἰγός. Ἰξύς . ἡ ὀσφὺς, ὂ τὸ ἰσχίον. [ἀξὺς τὶς οὖσα, ἣν οὐχ οἷόν τε ξύσαι καὶ κνήσασθαι. ἔκρεκες εὐτάρσοιο δι’ ἰξύος ἀχέτα μολπὰν τέττιξ οἰονόμοις τερπνότερον χέλυος.] ### iota 1112 Ἰξιόεν . θανάσιμον φάρμακον. ὠνόμασται δὲ οὕτως, ἐπειδὴ τὰς ἐντὸς τροφὰς κατέχει, ὡς ἰξὸς, ὀδμὴν ἔχων παραπλησίαν ὠκίμῳ. ἰξιόεν δέ σε μή τι δόλῳ παρὰ χείλεσι πόμα οὐλοφόνον λήσειεν ὅτ’ ὠκιμοειδὴς ὄδωδε. τὸ ἐπίγραμμα Νικάνδρου. Ἷξε καὶ ἷξον . ἀντὶ τοῦ παρεγένοντο. [οἱ δ’ ἷξον κοίλην Λακεδαίμονα κητώεσσαν. ἀπὸ τοῦ ἵκω ὁ δεύτερος ἀόριστος ἵκον, καὶ τροπῇ Βοιωτικῇ τοῦ κ εἰς ξ ἵξον. οὕτως Ἀπολλώνιος.] Τὸ Ι μετὰ τοῦ Ο. (Ἀρσενικόν.) Ἰοβόλος . ὁ τῷ ἰῷ καὶ φαρμάκῳ βάλλων. ἰοβόλος ὄφις ἀθρόον ἀνέθορεν. Ἰόβας· Ἰόβακχος· Ἰοβάτης· Ἰοβιανός . ὀνόματα κύρια. Ἰόδδας . κύριον. Ἰόεντα . τὰ μέλανα. ἰόεντα σίδηρον. ὡς καί· ἰοειδέα πόντον. ### iota 1113 Ἰοθόρ . κύριον. οὗτος ἦν πενθερὸς τοῦ Μωυσέως. Ἴονθος . ἡ πρώτη ἔκφυσις τῶν τριχῶν. ἀπὸ τοῦ ἰέναι καὶ ἀνθεῖν. Ἰορδάνης . ποταμός. ἐκλήθη δὲ Ἰορδάνης διὰ τὸ συμμίγνυσθαι δύο ἅμα ποταμοὺς, Ἴορ καὶ Δάνην. Ἰόρτιος . κύριον. Ἰόλαος . κύριον. καὶ Ἰόλεως. Ἴουλος . ἡ πρώτη τοῦ γενείου βλάστησις. καὶ ὁ ἐν ταῖς ἀμπέλοις σκώληξ. Ἰούδας . κύριον. ἐγένοντο τούτῳ τρεῖς παῖδες, ὁ Εἲρ, ὁ Ἀννὰν, καὶ ὁ Σηλώμ. ἑρμηνεύεται δὲ Ἰούδας ὁμολόγησις. Ἰός . τὸ βέλος. παρὰ γὰρ τὸν ἰὸν τοῦ ὄφεως γίνεται ἰὸς, τὸ βέλος. καὶ γὰρ ἔχριον τὰ βέλη ἀπὸ τοῦ ἰοῦ τοῦ ὄφεως, ἵνα τιτρωσκόμενος τὶς εὐθέως ἀναιρεθῇ. παρὰ τὸ ἰέναι ποιεῖν τοὺς τιτρωσκομένους εἰς ᾅδην. Ἰοδόκος καὶ ἰοδόκη . ἡ βελοθήκη. Ἰοκάστη· Ἰόλη . κύρια. Ἰόπη . δι’ ἑνὸς π καὶ ι. ἔστι δὲ πόλις Παλαιστίνης. συστέλλει δὲ τὸ ι. εἴρηται δὲ Αἰθιο‐ ### iota 1114 πία τις οὖσα· κατεῖχον γὰρ αὐτὴν Αἰθίοπες. οὕτως γὰρ εὗρον ἐγώ. Ἰότης . βουλή. γνώμη, φροντίς. [ἀπὸ τοῦ ἰοῦ, τοῦ βέλους, ἤγουν ἀπὸ τοῦ ἴεσθαι καὶ εἰς πάντα ἰέναι. ἀλλήλων ἰότητι— καί· μὴ δι’ ἐμὴν ἰότητα—.] Ἰουλόπεζοι . μεταφορικῶς. αἱ πολύκωποι νῆες. ἀπὸ τοῦ ἰούλου, τοῦ πολύποδος ζώου, τοῦ πολλοὺς καὶ πυκνοὺς ἔχοντος πόδας. ὁμοίως καὶ ἡ πρώτη ἐξάνθησις κατὰ τὰς παρειὰς ἴουλος λέγεται ἀπὸ ἰούλου ζώου. Ἰουδήθ . κύριον. Ἰοχέαιρα . Ἄρτεμις. ἡ τοῖς ἰοῖς χαίρουσα. ἢ παρὰ τὸ χέειν τοὺς ἰούς· ὅ ἐστι τὰ βέλει· τοξότης γάρ ἐστι. ἰοχέαιρα καὶ ἡ φαρέτρα ἡ ὑποδεχομένη τὰ βέλη. Ἰοστέφανοι . λιπαραί. Πίνδαρος· ἰοστέφανοι Ἀθῆναι. Ἰόνιον πέλαγος . ὁ νῦν Ἀδρίας. καὶ Ἰόνιος κόλπος. ### iota 1115 Ἴον . παρὰ τὸ ἀνιέναι ταχύ. Ἰορδάνεια ῥεῖθρα . δίφθογγον. ποτάμια δὲ νάματα, ι. Ἰοῦσαν . πορευομένην. Ἰού . ἀντὶ τοῦ οἴμοι καὶ φεῦ μοι. Ἰοῦ ἰοῦ . ἐπὶ χαρᾶς. περισπᾶται. Τὸ Ι μετὰ τοῦ Π. (Ἀρσενικόν.) Ἱππαλεκτρυόνος . εἶδος ζώου. Ἶπες . σκώληκες λυμαντικοὶ ξύλων καὶ καρπῶν. ὁ ἲψ, τοῦ ἰπός. Ἵππειος ζυγός . Ἱππημολγός . ὁ τοὺς ἵππους ἀμέλγων. Ἱππίας καὶ Ἱππιόθων . ὀνόματα κύρια. Ἱππιοχάρμην . τὸν χαίροντα τὴν ἱππικὴν, ἢ ἱππόμαχον. χάρμη γὰρ ἡ μάχη. ### iota 1116 Ἵπνος καὶ ἰπνός . ὁ φοῦρνος. κυρίως ἡ κάμινος. καταχρηστικῶς δὲ ἡ ἐσχάρα. ἢ τὸ μαγειρεῖον. ἢ καπνοδόκη. Ἱππόβοτος τόπος . ὁ μεγάλην γῆν ἔχων, δυνάμενος ἵππους τρέφειν. Ἱππόδαμοι . εἰς ἵππους ἀναστρεφόμενοι. Ἵππος . παρὰ τοῖς ποσὶν ἴεσθαι. [ἵπτασθαι, ὅ ἐστι πέτεσθαι.] Ἱππότης . ὁ ἱππεὺς, ὁ ὀχούμενος τῷ ἵππῳ. Ἱπποφορβός . ὁ ἱπποτρόφος. φορβὴ γὰρ ἡ τροφή. Ἵππερως . ἵππων ἔρως. (Θηλυκόν.) Ἴπος . ἡ τῶν μυῶν παγίς. Ἱππαγωγούς . τὰς ἵππους καὶ ἄνδρας ἀγούσας ναῦς. Ἱππαφέσεων . τῆς ἀφετηρίας, ὅ ἐστι τοῦ καγκέλλου. ### iota 1117 Ἱππεία . ἡ ἵππευσις. καὶ ἱππεία φάτνη καὶ οὐρά. καὶ ἱππεία Ἀθηνᾶ. Ἱππείων ὁπλέων . τῶν ὀνύχων τῶν ἵππων. Ἱπποσύνη . ἡ περὶ τοὺς ἵππους ἐμπειρία. ἢ ἐπιστήμη ἱππική. ἔγχεΐ θ’ ἱπποσύνῃ τε—. Ἵππουριν . ἐξ ἱππείων τριχῶν λόφον ἔχουσα. λόφος δὲ τὸ προνεῦον τῆς περικεφαλαίας ἀνάστημα καταπλήξεως χάριν καὶ κόσμου ὄν. Ἱππαρχία . δύο ταραντιναὶ ἱππέων ἀνδρῶν ιη . Ἱππάκη . τυρὸς ἵππειος. Ἵππευμα . πορείαν. Ἀριστοφάνης· ὡς μακρὸν ἵππευμα διώκεις ἀστεροειδέα νῶτα διφρεύους’ αἰθέρος—. ### iota 1118 Ἵππειον κράτος . ἡ τοῦ ἵππου ἰσχύς. καὶ ἵππειον θράσος. Ἱππήλατον . εὐρύχωρον, πλατύ. ἱππήλατον πεδίον διώδευον. Ἴπνια . τὰ ἀποκαθάρματα τοῦ φούρνου. ἢ τὰ πρὸς καῦσιν ἐπιτήδεια. [λέγει δὲ Καλλίμαχος καὶ κόπρον τῶν ζώων· σὺν δ’ ἄμυδις φορυτόν τε καὶ ἴπνια λύματ’ ἄειρεν.] Ἱποκάμισον . ..... Ἱππάζεται . οὐχ ἁπλῶς τὸ περὶ ἱππικὴν ἔχειν, ἀλλ’ ἐφ’ ἑνὸς ἵππου ὀχεῖσθαι, ὃν νῦν κέλητα καλοῦσιν. Ἵππευε . ἵππων φρόντιζε. Ἰπούμενος . ἀναγκαζόμενος, πιεζόμενος. [Ἀριστοφάνης· ἰπούμενος ταῖς συμφοραῖς. ### iota 1119 παρὰ γὰρ τὸ ἵπος, ὃ σημαίνει τὴν παγίδα, γέγονεν ἰπῶ καὶ ἰπούμενος. ἵπος δὲ σημαίνει τὴν παγίδα τῶν μυῶν. καὶ τοῦτο γὰρ τὸ εἶδος φθαρτικόν ἐστιν αὐτῶν.] Ἴπτω . τὸ βλάπτω. μέγα δ’ ἴψαο λαὸν Ἀχαιῶν. Ἰπῶ . τὸ θλίβω. Τὸ Ι μετὰ τοῦ Ρ. (Ἀρσενικόν.) Ἴρηξ . ὁ ἱέραξ. Ἱρῆας . τοὺς ἱερέας. Ἱρός . ὁ ἱερὸς κατὰ κρᾶσιν. χῶρος ὅδ’ ἱρὸς, ὡς ἀπεικάσαι, βρύων δάφνης, ἐλαίας, ἀμπέλου· πυκνότεροι δ’ εἴσω—. Ἶρος . πτωχός. πένης. [μακρὸν τὸ ἰῶτα. παρὰ τὸ εἴρω, τὸ λέγω, ὡς δηλοῖ καὶ ὁ ποιητὴς λέγων· Ἶρον δὲ νέοι κίκλησκον ἅπαντες, Οὕνεκ’ ἀπαγγέλλεσκε κιὼν, ὅτε πού τις ἀνώγοι. ἀλλ’ ἔστιν εἰπεῖν, ὥσπερ ἀπὸ τοῦ ἱερεὺς, ἱρεὺς, κράσει τοῦ ι καὶ ε εἰς ι μακρὸν, οὕτω καὶ ἀπὸ τοῦ ἱερὸς γίνεται Ἶρος. πολλὰ γὰρ εὑρίσκομεν ὀξύτονα, ἅτινα γινόμενα κύρια καὶ βαρύνονται. οἷον πυρὸς Πύῤῥος· ξανθὸς Ξάνθος· γλαυκὸς ### iota 1120 Γλαῦκος. οὕτως οὖν καὶ ἱρὸς Ἶρος. καὶ ἄλλως· τὰ διὰ τοῦ ιρος δισύλλαβα διὰ τοῦ ι γράφονται. οἷον Πῖρος, ὄνομα ποταμοῦ· Κῖρος, κύριον· Μῖρος, ποταμὸς Φρυγίας· Τῖρος, ὄνομα ποταμοῦ. οὕτως οὖν καὶ Ἶρος.] Ἴρτιος . κύριον. (Θηλυκόν.) Ἱρά . ἐκκλησία. καὶ ἱραί. Ὅμηρος· —ἱράων προπάροιθε— καὶ ἱρῶν μηνίσας παρ’ Ὁμήρῳ. Ἱρή . πόλις. Ἶρις . νέφος ὑγρὸν κατὰ ἔμπτωσιν ἡλίου πεποικιλμένον, ὃ καλεῖται τόξον. ἢ αὐγαὶ ὑφ’ ὑγρῶν νεφῶν ἀνακεκλασμένα. ἢ ἔμφασις ἡλίου τμήματος ἢ σελήνης ἐν νέφει δεδροσισμένῳ, κοίλῳ καὶ συνεχεῖ πρὸς φαντασίαν, ὡς ἐν κατόπτρῳ φανταζομένην, κατὰ κύκλου περιφέρειαν. ἰστέον δὲ, ὅτι τῆς ἴριδος τὸ χλωρὸν ἀέρος σημαντικὸν, τὸ πυῤῥὸν πνευμάτων, τὸ δὲ μελανίζον ὑδάτων. Ἶρις . παρὰ τὸ ῥεῖν καὶ κινεῖν τὸν ὄμβρον. σημαίνει δὲ καὶ τὸν ἄγγελον τῶν θεῶν. παρὰ τὸ εἴρειν καὶ προλέγειν τὰ μέλλοντα. σημαίνει καὶ ποταμὸν παρὰ Ἀπολλωνίῳ· ποταμὸν ταχύῤῥουν Ἶριν. καὶ Ἴρις ὄνομα τόπου. ### iota 1121 Ἴρος . πόλις Θεσσαλίας. ἀπὸ τοῦ Ἴρου τοῦ κτίσαντος αὐτήν. Ἴριγγας . τὰς ἀρτηρίας φησὶν Ἱπποκράτης. λέγει δὲ καὶ ὁ Ψελλός· τὰς ἀρτηρίας ἴριγγας, τὰ δὲ ὀστᾶ ῥοώδη· ὑπόξηρον τὸ ἄποξυ, σφάκελος τὸ φλεγμαίνειν. (Οὐδέτερον.) Ἱρά . τὰ ἱερά. Ἱρεῖον . τὸ θῦμα. Τὸ Ι μετὰ τοῦ Σ. (Ἀρσενικόν.) Ἰσαάκ . κύριον. ἀγαλλίασις ἑρμηνεύεται. Ἴσακος . ὁ Ἰσαὰκ ἑλληνιστί. Ἰσακίῳ . ἀνδρείῳ. Ἰσάγγελος . ἶσος ἀγγέλῳ. ### iota 1122 Ἰσθμός . θάλασσα, μέσον ἔχουσα γῆν. πορθμὸς δὲ γῆ ἔνθεν κᾀκεῖθεν, καὶ μέσον θάλασσα. παρὰ τὸ ἴσω, ἰσμὸς καὶ πλεονασμῷ τοῦ θ ἰσθμός. ἢ παρὰ τὸ ἵημι. οὕτως Ἡρωδιανός. Ἰσθμός . καὶ ὁ λαιμός. παρὰ τὸ εἰσιέναι παρ’ αὐτοῦ τὰ ποτὰ καὶ τὰ βρώματα. Ἰσσικὸς κόλπος . Ἰσκαριώτης . μνήμη θανάτου ἑρμηνεύεται. Ἴσκος . ὁ κλέπτης. ἐξ οὗ καὶ ἴσκω. Ἰσμαήλ . κύριον. ἑβραϊστὶ ἑρμηνεύεται ὁ μεθ’ ἡδονῆς γέλως. Ἰσοτελεῖς . ἶσα τελοῦντες Ἰσοχειλεῖς . μέχρι χείλους πεπληρωμένοι. ἦσαν δὲ κρατῆρες οἴνου ἰσοχειλεῖς. Ἶσος . ὁ ὅμοιος. [ἰστέον, ὅτι τὸ ἶσος εὕρηται συνεσταλμένον· ἤλασε Κιμμερίω ψαμάθῳ ἴσον— οὕτω Καλλίμαχος. παρὰ τὸ εἴδω, τὸ ὁμοιῶ, ### iota 1123 ὁ μέλλων εἴσω, ῥῆμα ὄνομα εἶσος, καὶ ἀποβολῇ τοῦ ε ἶσος. οὐ μὲν σοί ποτ’ ἶσον ἔχω γέρας—.] Ἰσουργός . ὁ τὰ ἶσα ἐργαζόμενος. Ἱστοριαγράφον , οὐχ ἱστοριογράφον λέγουσιν οἱ Ἀττικοί. Ἴστρος . ὁ ποταμὸς ὁ παρ’ Ἑβραίοις Φεισσὼν, παρὰ δὲ Ἰνδοῖς Γάγγης, παρὰ δὲ Αἰθίοψιν Ἰνδὸς, παρ’ Ἕλλησι δὲ Δανούβιος. Ἱστός . τὸ κατάρτιον. καὶ ἱστὸς τὸ ἱστάριον. παρὰ τὸ ἵστημι. ὅθεν καὶ στύλος. ἱστὸν ἐποιχομένην— τὸ γὰρ παλαιὸν αἱ γυναῖκες ἑστῶσαι ὕφαινον. τὸ δὲ ἐποιχομένην, ἐπὶ τὸν ἱστὸν πορευομένην. Ἴστωρ . ὁ ἐπ’ ἄκρῳ τῷ ῥυμῷ ἐμπεπηγμένος πάτ‐ ### iota 1124 ταλος. καὶ κλίνεται ἴστορος. ἴστωρ καὶ ὁ ἐπιστήμων. ἀπὸ τοῦ εἴδω, εἴσω, ῥήματος. ῥηματικὸν ὄνομα ἴστωρ, καὶ κλίνεται ἴστορος. [καὶ ἐξ αὐτοῦ ἱστορία.] Ἵστορι . καὶ ἀντὶ τοῦ μάρτυρι ἢ κριτῇ. Ἰσραήλ . ἑρμηνεύεται νοῦς ὁρῶν τὸν θεὸν, ἢ ὅστις διὰ πίστεως ὁρᾷ τὸν θεὸν τῷ νοΐ. Ἰσχυρός . ὁ ἰσχύος καὶ δυνάμεως ἔχων. Ἰσχυρογνώμων . σκληρὸς, ἔξαρνος. Ἰσχνόφωνος . λεπτόφωνος. Ἰσχνός . παρὰ τὸ ἴσχω ἰσχνὸς, πλεονασμῷ τοῦ ν. οὕτως Φιλόξενος. Ἱστορικός . ὁ τὰ πρὸ αὐτοῦ γεγενημένα συγγράφων, [ὡς Ἡρόδοτος. συγγραφεὺς δὲ ὁ κατὰ τὸν χρόνον αὐτοῦ συγγράφων,] ὡς Θουκυδίδης. ### iota 1125 Ἴσσος . ὄνομα ποταμοῦ. (Θηλυκόν.) Ἴς . ἡ δύναμις, τὰ νεῦρα. Ἴσσα . †ἡ Μιτυλήνη.† ὄνομα πόλεως. Ἴσας δ’ ὑσμίνη κεφαλὰς ἔχον . ἀντὶ τοῦ· ἥ τε τῶν Ἑλλήνων καὶ τῶν βαρβάρων μάχη ἰσοκέφαλος ἦν. Ἰσθμικὴ πίτυς . ἆθλον ἐπινίκιον. Ἴσμαρος . ἡ νῦν καλουμένη Μαρώνεια. ἀπὸ τοῦ Ἰσμάρου, τοῦ Ἄρεως καὶ Θρᾴκης παιδός. Ἱστορία . θέα. διήγησις. Ἱστία . ἡ καθέδρα. Ἱστοπέδη . ξύλον ὀρθὸν ἀπὸ τῆς τροπώσεως, ᾧ προσδέδεται ὁ ἱστός. ### iota 1126 Ἱστοδόκη . ξύλον ὑποδεχόμενον τὸν ἱστόν. Ἰσχνομυθίας . λεπτολογίας. (Οὐδέτερον.) Ἴσθμια . περιστόμια· περιδέραια. καὶ ἑορτὴ τῶν Ἑλλήνων. καὶ ἰσθμιάζειν ἐπὶ τῶν κακῶς βιούντων. ἐπίνοσος γὰρ ὁ τῶν ἰσθμῶν καιρός. Ἴσμα . παρὰ τὸ ἵζω. Ἰσόῤῥοπον . τὸ ἰσοστάσιον. Ἰσοστάσιον . τὸ ἶσον τῷ σταθμῷ. Ἰσοσθενές . τὸ ἰσοδύναμον. Ἰσοκλεές . τὸ ἶσον ἔχον δόξαν. Ἰσόπεδον . ἔχον ἴσην τὴν γῆν. Ἰσόκωλον . τὸ ἶσα μέρη ἔχον. Ἰσοπαλῆ . ἐν κλήρῳ ἶσα. πάλος γὰρ ὁ κλῆρος. ### iota 1127 Ἱστίον . τὸ ἄρμενον. παρὰ τὸ ἵζειν ἐφ’ ἑνὸς τόπου καὶ ἱδρύσθαι. ἵζω, ἱστὸς καὶ ἱστίον. Ἰσχίον . τὸ κοῖλον γλουτοῦ, ὅπου ἡ κοτύλη στρέφεται. Ἰσχνόν . λεπτόν. Ἰσχυρόν . μέγα. βαθύ. ἔτι ἰσχυρὸν τραῦμα λαβοῦς’ ὑπ’ ἐμοῦ. (Ῥῆμα.) Ἴσαν . ἐπορεύθησαν. παρ’ Ὁμήρῳ καὶ μόνον. εἶμι, ὁ παρατατικὸς ἦν, τὸ πληθυντικὸν τὸ α ἴμεν, ἴτε ἴσαν. καὶ ἴσαν ἀντὶ τοῦ ἔγνωσαν. Ἵσατο . καθίδρυσεν. Ἴσασι . γινώσκουσιν. ἀπὸ τοῦ ἰσῶ παράγωγον ἴσημι. τοῦτο δὲ πάλιν ἀπὸ τοῦ εἴδω τοῦ σημαίνοντος τὸ ἐπίσταμαι. τὸ πληθυντικὸν ἴσαμεν, ἴσατε, ἴσασιν. ὥσπερ δίδοσιν οὐ περισπᾶται. Ἴσθι . γίνωσκε. [ἔστιν εἰδῶ τὸ γινώσκω, ὁ μέλλων εἴσω. ἐξ οὗ καὶ τὸ εἴσομαι. οὗ ὁ μέλλων σπασθεὶς ἐνεστὼς γίνεται ἰσῶ, διὰ τοῦ ι. τὰ γὰρ εἰς ω λήγοντα ῥήματα κατ’ ἔνδειαν ### iota 1128 διχρόνῳ βραχεῖ παραλήγει. οἷον· πείθω, πιθῶ· στείχω, στιχῶ· φείδω, φιδῶ· τεύχω, τυχῶ· οὕτως οὖν καὶ εἴδω, εἴσω, ἰσῶ, διὰ τοῦ ι βραχέος. ἐκ τούτου γίνεται παράγωγον τῶν εἰς μι ἴσημι, ὁ παρατατικὸς, ὅπερ Δωρικῶς γίνεται ἴσαμι. τούτου τὸ πληθυντικὸν ἴσαμεν, καὶ κατὰ συγκοπὴν ἴσμεν. τὸ β ἴσατε, καὶ κατὰ συγκοπὴν ἴστε. τούτου τὸ προστακτικὸν ἴσαθι, καὶ ἐν συγκοπῇ ἴσθι. τὸ τρίτον ἴστω. τὸ β τῶν δυϊκῶν ἴστον· πλεονασμῷ τοῦ ε, ἰστέον.] [ Ἴσθι . ὕπαρχε. ἀπὸ τοῦ εἰμί. τὸ α τῶν πληθυντικῶν ἔμεν, ὅπερ κατὰ πλεονασμὸν τοῦ ς γίνεται ἐσμέν. ἀπὸ τοῦ ἔμεν γέγονε τὸ προστακτικὸν ἔθι, καὶ πλεονασμῷ τοῦ ς ἴσθι· τὸ γὰρ ε πλεονάσαντος συμφώνου τρέπεται εἰς ι . οἷον· ἔχω, ἴσχω. οὕτως οὖν καὶ ἔθι, ἴσθι. τοῦτο δὲ τὸ ἴσθι κατὰ τὸ τρίτον πρόσωπον τὸ ὀφειλόμενον ε ἀναδέχεται καὶ γίνεται ἔστω.] Ἰσηγορεῖ . ἐπ’ ἴσης λέγει. Ἴσημι . γινώσκω. καὶ ἴσαμεν. Ἴσκω . τὸ κλέπτω. ### iota 1129 Ἴσκειν . τὸ εἰκάζειν. Ἰσοφαρίζειν . ἐξισοῦσθαι. ἶσος φαίνεται. ἐξισάζειν. Ἰστέον . γνωστέον. Ἱστορῆσαι . θεάσασθαι. Ἴστε . γινώσκετε. Ἵστη . ἀντὶ τοῦ στῆσον. προστακτικῶς. * καὶ ἵστης, εἰργάσω. * Ἱστορημένα . πρὸς θέαν ἱστάμενα. οὕτω γὰρ ἦσαν ἱστορημένα μόνον. Ἴσχανα . ἔξυσα. ἐλέπτυνα. Ἀριστοφάνης· ἴσχανα τὴν τέχνην ἐπυλλίοις καὶ περιπάτοις. Ἰσχάνει . κωλύει. καὶ ἰσχανόωσα. καὶ ἰσχανόωσιν. Ἰσχανόω δὲ, τὸ ἐπιθυμῶ, γενικῇ . Ἴσχεο . πέπαυσο. καὶ ἴσχεσθε. ### iota 1130 Ἴσχει . κρατεῖ. Ἰσχυρίζεται . ἐνίσταται. διαβεβαιοῦται. φιλονεικεῖ. Ἰσχνομυθοῦντες . ἀκριβολογοῦντες. [λεπτολογοῦντες.] (Ἐπίῤῥημα.) Ἴσσα . ἐπίφθεγμα ἐπὶ τῶν ὅλως δυσπραγούντων. Ἴσως . τάχα ἢ ὁμοίως. Τὸ Ι μετὰ τοῦ Τ. (Ἀρσενικόν.) Ἰταμός . ἀναίσχυντος, ἀναιδής. παρὰ τὸ ἴεσθαι, ὅ ἐστιν ὁρμᾷν. Ἴτης . ὁ πτωχός. ὁ ὁρμητικός. ὁ ἐπὶ πάντας ὁρμῶν. ἀπὸ τοῦ ἰέναι. ἀπὸ τούτου καὶ εἰσητήρια. οὕτως Ὦρος ὁ Μιλήσιος. ### iota 1131 Ἴτυλος . ὁ ὀρφανός. (Θηλυκόν.) Ἰτέα . τόπος. ἀφ’ ἧς ὁ δημότης ὁ Ἰτεαῖος. Ἰτέα . * τὸ δένδρον. παρὰ τὸ ἰέναι· ταχέως γὰρ αὔξεται. Ἴτυς . περιφέρεια ὅπλου. ὁ δὲ Καλλίμαχος, ὡς ὁρᾷ αὐτὸν παριόντα, ἐπιλαμβάνεται αὐτῆς τῆς ἴτυος. λέγει δὲ τὴν ἀσπίδα. Ἰτώνη . καὶ Ἰτωνία. ἡ Ἄρτεμις. Ἰτωνίς . χώρα. καὶ κλίνεται Ἰτωνίδος. (Οὐδέτερον.) Ἰταβύριον . ὄρος οὕτω καλούμενον. ἔστι δὲ λίαν ὑψηλόν. Ἰτρία . καπυρώδη πλάσματα. καὶ ἴτριον. ἀπὸ τοῦ ἰέναι· ἐπὶ λεπτὸν γὰρ ἕλκεται. [ Ἴτρον . τὸ ὑποκάτω τοῦ ὀμφαλοῦ μέρος.] ἐξ οὗ καὶ ἴτρα, καὶ μίτρα, ἡ περὶ αὐτὴν ζώνη. Ἰτρόγαλα . ..... Ἰτέον . πορευτέον. Ἰτητέον . πορευτέον. ### iota 1132 (1t) (Ῥῆμα.) Ἴτην . ἐπορεύθησαν. ἴημι. καὶ σημαίνει τὸ πέμπω. τοῦτο γίνεται κατὰ συγκοπὴν τοῦ η ἴμι, ὁ παρατατικὸς ἴν, ἴσι, τὸ δυϊκὸν ἴτον, ἴτην. τὼ δ’ αὖτ’ ἴτην παρὰ νῆας Ἀχαιῶν. Ἴτω . ἰέτω. ἐρχέσθω. ἀλλ’ ἴτω· χαιρέτω γῆν πρὸ γῆς, ὅποι βούλοιτο. ἀπὸ τοῦ εἶμι. τὸ α τῶν πληθυντικῶν ἴμεν. τὸ προστακτικὸν ἴθι. τὸ τρίτον ἴτω. Τὸ Ι μετὰ τοῦ Υ. (Ἀρσενικόν.) Ἰϋγμός . βοὴ, φωνή. Ἴϋξ . κύριον. (Θηλυκόν.) Ἴϋγξ . ἔρως, ἢ ὁ τοῦ λόγου ῥυθμός. καὶ τὸ ὄρνεον τὸ λεγόμενον σεισοπύγης. τοιαύτη τις προσῆν ἴϋγξ Διογένους τοῖς λόγοις τοῦ κυνός. Ἴϋγγες . λεπτοὶ πόροι. καὶ αἱ τέρψεις. καὶ τὰ ἐφέλκοντα τὴν διάνοιαν εἰς ἐπιθυμίαν καὶ ἔρωτα. ### iota 1133 (1t) (Ῥῆμα.) Ἰΰζει . βοᾷ. κράζει. ἀγροικικῇ τῇ φωνῇ φωνεῖ. πεποίηται δὲ τὸ ὄνομα ἀπὸ τοῦ ἰοῦ ἐπιῤῥήματος. Τὸ Ι μετὰ τοῦ Φ. (Ἀρσενικόν.) Ἴφις, Ἴφιδος . ὄνομα κύριον. καὶ ὁ ταχύς. Ἰφίνοος · Ἰφικλῆς· Ἴφικλος· Ἰφικράτης· Ἴφιτος· Ἰφίστιος. ὀνόματα κύρια. Ἴφθιμος . ὁ ἰσχυρὸς καὶ γενναῖος. [ὡς παρὰ τὸ ἄνθος γίνεται ἄνθιμος, καὶ κῦδος κύδιμος, οὕτως καὶ παρὰ τὸ ἴφι ἴφιμος καὶ πλεονασμῷ τοῦ θ ἴφθιμος. ἢ παρὰ τὸ ἴφι καὶ θυμὸς ἰφίθυμος καὶ συγκοπῇ ἴφθιμος.] (Θηλυκόν.) Ἰφιγένεια . κύριον. ### iota 1134 Ἰφικράτιδες . εἶδος ὑποδήματος. εἴποτε δὲ τὰς ἀττικὰς ἰφικράτιδας. ὁ γὰρ Ἰφικράτης σκυτέως πατρὸς υἱός. Ἰφίη . εἶδος ἀγρίου λαχάνου. Ἰφύς . ἡ ὀφρύς. (Οὐδέτερον.) Ἴφιον . τὸ λιπαρόν. Ἴφια μῆλα . ἰσχυρῶς βαδίζοντα. εὐτραφῆ. ἢ κατ’ εὐφημισμόν. ἢ ἰσχυροποιὰ τῶν ἀσθενούντων. μῆλα δὲ τὰ πρόβατα λέγει. (Ῥῆμα.) Ἰφύει . βοᾷ. (Ἐπίῤῥημα.) Ἶφι . ἰσχυρῶς. ὥσπερ ἀπὸ τοῦ νόστου γίνεται νοστόφι καὶ ἐν συγκοπῇ νόσφι, οὕτω καὶ ἀπὸ τοῦ ἲς, ἰνὸς, ἰνόσφι καὶ κατὰ συγκοπὴν ἶφι. ἐπὶ δὲ τοῦ ἴφι κατὰ ἀντίφρασιν ἐστί· σημαί‐ ### iota 1135 νει δὲ τὰ ἀσθενῆ καὶ οὐ τὰ ἰσχυρά. ἡ εἰς φι συλλαβὴ κατὰ πᾶσαν πτῶσιν φυλάσσεται, οἷον· χαλκόφι· οὐρανιάφι. Τὸ Ι μετὰ τοῦ Χ. (Ἀρσενικόν.) Ἰχθυοβολεὺς καὶ ἰχθυουλκός . ὁ ἁλιεύς. Ἰχθῦς . περισπᾶται. παρὰ τὸ θύω, τὸ ὁρμῶ, ἰθῦς καὶ πλεονασμῷ τοῦ χ ἰχθῦς. Ἰχνεύμονος . εἶδος ζώου καὶ ἰχθύος. Ἰχώρ . τὸ σεσηπὸς αἷμα. παρὰ τὸ ἔχω, ἴσχω, ἰσχὼρ, κατὰ ἀποβολὴν τοῦ ς ἰχώρ. ὅθεν καὶ τὸ ι φυλάσσει μακρόν. τὸ γὰρ ἰχὼρ θέσει μακρόν ἐστι· ὡς ἐν τῷ γίγνεται, γίνεται. Ἰχῶ . τὸν ἰχῶρα, κατὰ ἀποκοπήν. ἡ εὐθεῖα ὁ ἰχὼρ, τοῦ ἰχῶρος, τὸν ἰχῶρα, τὸν ἰχῶ. ἀπ’ ἰχῶ χειρὸς ὀμόργνυ. (Θηλυκόν.) Ἴχλα . ἡ κίχλα. Ἰχναίη . ἡ Μακεδονία. ### iota 1136 (1t) (Οὐδέτερον.) Ἴχνος . βῆμα ποδός. παρὰ τὸ ἴσχειν, ὅ ἐστι συνέχειν ὅλον τὸ πόδα. ἢ ἀπὸ τοῦ ἀνέχεσθαι τῆς γῆς. οὕτως Ὦρος ὁ Μιλήσιος. Ἰχθυόκεντρον . ἡ τρίαινα. ἤτοι καμάκιον. (Ῥῆμα.) Ἰχθυάα . ἰχθύας ἀγρεύει. Ἰχνηλατῆσαι . διὰ τῶν ἰχνῶν ἀναζητῆσαι. Ἰχνεύει . ἐρευνᾷ. ζητεῖ. Ἰχνᾶται . ἰχνοσκοπεῖ. Τὸ Ι μετὰ τοῦ Ψ. (Ἀρσενικόν.) Ἴψ . ὁ σκώληξ. καὶ κλίνεται ἰπὸς, ἡ δοτικὴ τῶν πληθυντικῶν τοῖς ἰψίν. (Ῥῆμα.) Ἴψας . ἔβλαψας. εἵψας δὲ ἀντὶ τοῦ ἠκολούθησας, δίφθογγον. Ἴψω . ἔβλαψας. μέγα δ’ ἴψαο λαὸν Ἀχαιῶν. ### iota 1137 (1t) Τὸ Ι μετὰ τοῦ Ω. (Ἀρσενικόν.) Ἰωάς . κύριον. Ἰωβάδας . κύριον. Ἰωβηλαῖος . μὴν οὕτω καλούμενος παρὰ Ἰουδαίοις καὶ τιμώμενος. ἰστέον, ὅτι τὸ ἀργὸν ἔτος κατὰ τὴν ἑπταετίαν ἠργεῖτο παρὰ Ἰουδαίοις ὁμοίως ταῖς ἑβδομάσιν ἡμέραις. Ἰώβ . κύριον. ἑρμηνεύεται δὲ πρόσωπον πόνου. Ἰωδαέ . κύριον. Ἰώεσδρος . κύριον. † Ἰωήλ . κύριον.† Ἰωθάμ· Ἰωθήρ . ὀνόματα κύρια. Ἰώλκιος . κύριον. Ἰωνάθας . κύριον. Ἴωνες . οἱ περὶ τὴν Ἀσίαν. Ἰωάννης . κύριον. ἑρμηνεύεται χάρις, ἢ θεωρητικὸς, ἢ θεολογικὸς, ἢ ἀγαπώμενος, διὰ παρθενίας καὶ καθαρότητος. Ἰωάχαζ . κύριον. Ἰωάβ . κύριον. Ἰωσῆς . κύριον. Ἰώσηπος· Ἰωσεδέκ . κύρια. ### iota 1138 Ἰωσίας . κύριον. οὗτος ὑπὲρ τῆς εὐσεβείας κατὰ τοῦ θεοῦ ἐζήλωσεν, ὡς καὶ τὰ ὀστᾶ τῶν πάλαι ἀποθανόντων [ἱερέων] τῶν εἰδώλων ἀνασκάψαι καὶ διαλικμῆσαι. * Ἰωάθαμ . κύριον. ἑρμηνεύεται δὲ καὶ συντέλεια. * Ἰωρός . κύριον. σημαίνει καὶ τὸν θυρωρὸν, καὶ τὸν φύλακα. Ἰωχμός . θόρυβος. παρὰ τὸ διώξω, διωγμὸς, καὶ τροπῇ τοῦ γ εἰς χ καὶ ἀποβολῇ τοῦ δ, ἰωχμός. Ἰωφονίας . κύριον. Ἰωάννης . ὁ τῷ λόγῳ διὰ πραότητα καὶ πολλὴν καθαρότητα τῆς καρδίας ἀγαπώμενος. (Θηλυκόν.) Ἰωάννα . κύριον. ἑρμηνεύεται περιστερά. Ἰωγή . ἡ σκέπη. Βορέω ὑπ’ ἰωγῇ. ἀπὸ τοῦ ἰέναι. τὸ γὰρ σκέπον ἐπὶ πᾶν, ὃ σκέπει, ἴεται. Ἴων . ὄνομα πόλεως. Ἰωή . ἡ πνοή. παρὰ τὸ ἵημι, ἰὴ, καὶ πλεονασμῷ τοῦ ω, ἰωή, καὶ ἡ φωνή. παρὰ τὸ ἴω γί‐ ### iota 1139 νεται ἰωὴ ἡ διϊκνουμένη εἰς ἀκοήν. οὕτως Ὦρος ὁ Μιλήσιος. Ἰωκή . ἡ βοή. δίωξις. παρὰ τὸ διώκω διωκὴ, καὶ ἀποβολῇ τοῦ δ, ἰωκή. Ἰῶκα . τὴν ἰωκὴν λέγει, ὅ ἐστι τὴν ὁρμὴν, τὴν δίωξιν. οὕτως Ὦρος. ὡς Ἡσίοδος τὴν κρόκην, κρόκα. ὥστε μεταπλασμός ἐστιν. Ὅμηρος· ἰῶκά τε δακρυόεσσαν. Ἰωκάς . ὁρμὰς, διώξεις. Ἰῶλκα . αὔλακα. Ἴωξις . ἡ δίωξις. ὡς ἀπὸ τοῦ λέγω, λέξω, λέξις, ἕξω, ἕξις, οὕτως καὶ ἀπὸ τοῦ διώκω, διώξω, δίωξις, καὶ ἀποβολῇ τοῦ δ, ἴωξις, ἡ δίωξις. Ἰωνία . χώρα. Ἰώνυμφα . κύριον. Ἰωνιά . ἡ τῶν ἴων πρασιά. ὡς καὶ κρινωνιὰ καὶ ῥοδωνιά. ### iota 1140 (1t) (Οὐδέτερον.) Ἰωτάπατα . τόπος. Ἰά . τὰ βέλη καὶ τὰ φάρμακα. Ἰῶτα . τὸ στοιχεῖον. παρὰ τὸν ἰὸν τῶν ἰοβόλων ζώων. εἰς ὀρθὸν γὰρ βαδίζειν ὁ ἰὸς, ὡς καὶ ἡ τούτου γραφή. ἢ ἀπὸ τοῦ ἰοῦ, τοῦ βέλους. (Ῥῆμα.) Ἰώθη . ἐχολώθη. †ἢ ἰοῦ ἐπληρώθη.† Ἴωμεν . ἔλθωμεν. * βαδίσωμεν. * Ἰών . ἀντὶ τοῦ πορευθεὶς, ὀξυτόνως, καὶ ἀντὶ τοῦ ἐλθών. Ἰώ . ἀντὶ τοῦ φεῦ. ἰὼ τραυμάτων ἐποδύνων. ἰὼ, βαρύβρομοί τε βρονταί. ἐκ τοῦ ἰωὴ κατὰ συγκοπὴν ἰώ. Τρύφων δὲ λέγει, τὸ ω κλητικὸν προσέλαβε τὸ ι καὶ ἐγένετο ἰώ. ### kappa 1141 (1t) Κ. Τὸ Κ μετὰ τοῦ Α. (Ἀρσενικόν.) Κάβαξ . ὁ πανοῦργος. Κάβαισος . ἄπληστος. κάβον γὰρ μέτρον σιτικόν. Καδδίσκος . ἀγγεῖόν τι, εἰς ὃ ἐψηφηφόρουν οἱ δικασταί. Καθηγητής . διδάσκαλος. Κάθιδρος . κεκμηκώς. Καθαπτός . ἐνδεδυμένος. Ἀριστοφάνης· νεβρῶν δοραῖς καθαπτός. Καθαροί . οἱ τὴν καθολικὴν ἀρετὴν κεκτημένοι, καὶ μηδὲν ἑαυτοῖς συνειδότες πονηρόν. ἢ οἱ ἐν σωφροσύνῃ διάγοντες. ὡς τό· μακάριοι οἱ καθαροὶ τῇ καρδίᾳ. Καθαρός . ὁ πάντα καλῶς θεωρῶν. ἢ ὁ μὴ λαμβανόμενος ἑαυτοῦ ἐπὶ ἀθετήσει ἐντολῆς θεοῦ ### kappa 1142 ἢ ἐλλείψει ἢ ἀμελείᾳ. εἰ δὲ βούλει, ὁ μὴ μόνον τῆς κατ’ ἐνέργειαν καὶ διὰ σώματος τελουμένης ἁμαρτίας ἀπεχόμενος, ἀλλ’ ὁ καὶ τοῖς λογισμοῖς καθαρεύων καὶ οὐδὲ ἐν τῇ ψυχῇ πλημμελῶν. ἱκανὴ γάρ ἐστιν ἡ τῆς ψυχῆς καθαρότης τὸν θεὸν κατ’ αὐτῆς κατοπτρίζεσθαι. τῶν γὰρ τῆς ἰδίας φύσεως ἀγαθῶν ὁ θεὸς ἐνετύπωσε τῇ ἡμετέρᾳ κατασκευῇ τὰ τιμήματα, οἷόν τινα κηρὸν σχήματι γλυφῆς προτυπώσας. * Κάϊν . ζῆλος ἑρμηνεύεται. ὁ δὲ Ἄβελ, πένθος. * Κακοδαίμων . δυστυχής. Κακήγορος . ὁ λέγων κακά. Κακός . ὁ μὴ θέλων τὸ καλὸν, καὶ ὁ δειλός. Ὅμηρος· κακοὺς δ’ ἐς μέσον ἤλασεν. Κακόχαρτος . ὁ τοῖς κακοῖς χαίρων. Κακόσχολος . πονηρός. ἀπὸ τοῦ σχολάζειν τοῖς κακοῖς. ### kappa 1143 Καλάσιρις . χιτὼν πλατύς. οὕτως Αἰγύπτιοι. Κάμμορος . ταλαίπωρος. οἱονεὶ κακόμορος. κατὰ συγκοπὴν κάμμορος. Κάμαξ . χάραξ ἢ ξύλον ὀρθόν. Κάνωτος . τόπος ἐν Ἀλεξανδρείᾳ. Κανών . λόγος ἔντεχνος δηλωτικὸς, ἀπευθύνων ὁμοιότητι πρὸς τὸ καθόλου τὸ διεστραμμένον τῶν λέξεων. ἢ κανών ἐστι νόμος ἀπαράβατος, καὶ μέτρον ἀδιάψευστον, πᾶσαν πρόθεσιν καὶ ἀφαίρεσιν μηδαμῶς ἐπιδεχόμενον. †ἐκ τοῦ κανόνος, ὅς ἐστι ξύλον, ᾧ κέχρηνται οἱ τεχνῖται εἰς ξύλων ἢ λίθων ἀπόρθωσιν. παρατιθέντες γὰρ τὸν κανόνα τοῖς παρ’ αὐτῶν ἐργαζομένοις, δι’ αὐτοῦ, εἴ τινα εὑρίσκουσιν ἐν αὐτοῖς λοξότητα, εἰσοχάς τε καὶ ἐξοχὰς, εἰς εὐθύτητα ἀποξέουσι καὶ ὀρθοῦσι τὸ ἐργαζόμενον.† Κάπετος . σορὸς, θήκη. Καπνός . ἀναθυμίασις ξυλώδης ξηρὰ καὶ θερμή. ἢ ἀτμὸς δριμὺς ὑπὸ τῆς τοῦ πυρὸς ἀναφορᾶς, ἐκ τῶν ὑποτυφομένων ἀναπεμπόμενος. ἄνθραξ δὲ πῦρ γεῶδες μετὰ τὴν τῆς φλογὸς πάροδον τῇ παχυτέρᾳ καὶ γεωδεστέρᾳ ὕλῃ ἐναπομεῖναν. μετὰ γὰρ τὸ παρελθεῖν τὸ ἀνθηρὸν τῆς φλο‐ ### kappa 1144 γὸς, ἡ περὶ τὴν παχεῖαν ὕλην τοῦ πυρὸς ὁμιλία ἄνθρακες ὀνομάζονται. Καρδιανός . ἀπὸ πόλεως Καρδίας. Καρθμός . ὁ ποῦς. Καρπός . ὁ πρὸς ἄμητον ἡτοιμασμένος στάχυς. σημαίνει καὶ τὸ κοῖλον τῆς χειρός. ὡς τό· κύσε χεῖρ’ ἐπὶ καρπῷ. ἔνθεν καὶ ὁ τῆς χειρὸς [ξηρὸς] τόπος καὶ ἄσαρκος καρπὸς λέγεται. Καρχαροδόντων . τραχεῖς ὀδόντας ἐχόντων ἢ ὀξεῖς. παρὰ τὸ χαράσσω κάρχαρος κατὰ ἀναδιπλασιασμόν· τὸ γὰρ τραχὺ καὶ σκληρὸν χαράσσεται. * Κατοβλέψ . εἶδος θηρίου. * * Καταπέλτης . τιμωρητικὸν ὄργανον, ἐν ᾧ προσδεσμούμενός τις οὕτως κολάζεται. * Κατηφής . στυγνός. Κατάλληλος . ἁρμόζων. Καταπρανοῦς . ἤτοι κατωφεροῦς. Κατάγελως . ὀνειδισμός. ἐξουδένωσις. Κατάδουπος . ὁ κατάκτυπος. δοῦπος γὰρ ὁ κτύπος. ἢ ὁ καταῤῥάκτης. Κατάῤῥυτος . ἀρδεύσιμος. ### kappa 1145 Καυλῷ . τῷ ἄκρῳ τοῦ δόρατος. Καχρυδίας . ὁ ἐκ κριθῆς ἄρτος, ὃν παξαμᾶν λέγομεν. Καχύποπτοι . κακὰ ὑποπτεύοντες. Καιρός . χρόνος ἐπιτήδειος εἰς ἐργασίαν. Καινός . ὁ νέος. οἶμαι, ὅτι κραινός τις ὤν. κατ’ ἔλλειψιν τοῦ ρ. οἱονεὶ ὁ ἤδη ἐπιτελεσθείς. Κακός . ὁ δειλός. παρὰ τὸ χάζω, χακὸς καὶ κακὸς, ὁ ὑποχωρῶν καὶ φεύγων. Κάβειροι . δαίμονες ἢ ὀνόματα θεῶν. Ἀξιόκερσα ἡ Περσεφόνη· Ἀξίερος ἡ Δημήτηρ· Ἀξιοκέρσης δὲ ὁ Ἅιδης. προσηγορεύθησαν δὲ ἀπὸ Καβείρων, ὀρέων Φρυγίας, ἐπεὶ ἐντεῦθεν μετηνέχθησαν. † Κάϊκος . ὄνομα ποταμοῦ.† Κάδος . παρὰ τὸ χαδῶ, τὸ χωρῶ, περισπωμένως. ὁ μέλλων χαδήσω. ἀφ’ οὗ τὸ κεχάδηκα κατὰ ἀναδιπλασιασμὸν, ῥῆμα ὄνομα χάδος, καὶ κάδος, τὸ χωρητικὸν ἀγγεῖον. Κάκιθος . ὁ κακιζόμενος. παρὰ τὸ κακίζω κάκιστος καὶ κάκιθος. ### kappa 1146 Κακόσχολος . ὁ χρόνον διατιθέμενος ἐπὶ τὸ χεῖρον. Κάλαθος . εἰς ὃν τὰ κάλλη ἀποτίθενται. κυρίως δὲ κάλλη τὰ βεβαμμένα ἔρια. καταχρηστικῶς δὲ καὶ ὁ ἐπιδεκτικὸς τῶν πυρῶν καὶ σταφυλῶν. ἢ γάλαθος, εἰς ὃν τὸ γάλα ἀπετίθεσαν τυρεύοντες. Κάλλιμος . ἡ διὰ τοῦ ι παραγωγὴ ἐκ τριῶν γίνεται. οἷον· σπόρος, σπόριμος· ἀγωγὴ, ἀγώγιμος· κῦδος, κύδιμος. οὕτως κάλλος, κάλλιμος. γίνεται καὶ ἀπὸ ῥήματος· προσδοκῶ, προσδόκιμος. Καλόπους . κυρίως ὁ ξύλινος ποῦς. κᾶλον γὰρ τὸ ξύλον. Καλός . ἔστι ῥῆμα κάζω, τὸ κοσμῶ. ὁ μέλλων κάσω. ῥῆμα ὄνομα καλός. ἢ παρὰ τὸ καλῶ ῥῆμα γίνεται καλός· διὰ τὸ καλεῖν πρὸς ἑαυτὸν ἕκαστον, ὡς ἀγαθὸν, ἐφ’ ᾧ ἄγαν θέομεν. Κάμαξ . ἀρσενικῶς μὲν σημαίνει τὸ ὄρυγμα, ἢ τοὺς πασσάλους τοὺς ἐν τῷ τάφρῳ πεπηγμένους πρὸς τὴν τῶν πολεμίων ἐρωήν. θηλυκῶς δὲ τὰς ῥάβδους, ἢ δόνακας πεπηγμένους ταῖς ἀμπέλοις. Ἡσίοδος· ### kappa 1147 σειόμενος σταφυλῇσι καὶ ἀργυρέῃσι κάμαξι. παρὰ τὸ κάμνειν ἐν τῷ βαστάζειν τὴν ἄμπελον. οἱονεὶ κάμναξ τὶς οὖσα, κατὰ ἀποβολὴν τοῦ ν κάμαξ. Καμπανοί . ὅτι Καμπτὸν ἔκτισαν πρὸς τὴν Κύμην τόπον οὕτω λεγόμενον. ὅθεν καὶ Καμπανοὶ ἐκλήθησαν. οὕτως Ὦρος ὁ Μιλήσιος. Κανθός . ὁ ἐπὶ τοῦ ὀφθαλμοῦ. οἱονεὶ κνηθός τις ὢν, ἀπὸ τοῦ κνήθεσθαι, συνεχῶς δακνομένους. Κάπηλος . ὁ μεταβολεὺς καὶ οἰνοπώλης. παρὰ τὸ χέειν τὸν πηλὸν, ἤγουν τὸν οἶνον. [ἢ παρὰ τὸ κακύνειν τὸν πηλόν.] Κάπετος . ἡ τάφρος. παρὰ τὸ σκάπτω, σκάπετος, καὶ κάπετος. παρὰ τὸ ἐσκάφθαι. Κάραβος . παρὰ τὸ τὴν κάραν βαίνειν, τῆς κεφαλῆς προεχούσης. ἢ καὶ τὴν ναῦν ὡσαύτως, κάρα γὰρ ἡ τρόπις. Καρκῖνος . ὁ πάγουρος, καρακῖνος τὶς ὢν, ὁ κινῶν ἐπὶ συχνῷ τὴν κάραν. Κάρος . ἡ σκότωσις. [ἡ μέθη.] παρὰ τὸ τὴν κάραν βλάπτειν. [ Καρπός . ὁ πρὸς ἄμητον ἡτοιμασμένος στάχυς. παρὰ τὸ κάρφος, ὃ σημαίνει τὸ ξηρὸν, γίνεται καρφὸς καὶ καρπός. ἔνθεν καὶ ὁ τῆς χειρὸς ξη‐ ### kappa 1148 ρὸς τόπος καρπὸς λέγεται παρὰ τὸ κάρφος. οὕτως Ὦρος ὁ Μιλήσιος.] Καρχαρόδους . τὰ ζῶα τὰ κεχαραγμένους ἔχοντα τοὺς ὀδόντας, τουτέστι στρογγύλους καὶ ὀξεῖς, ἐναλλάσσοντας ἑαυτῶν. ὡς λύκος, λέων, πάρδαλις. εἴρηται δὲ παρὰ τὸ χαράσσω ῥῆμα. ὅπερ ἐν συνθέσει μετὰ τοῦ ὀδοὺς γίνεται χαρόδους, [καὶ κατὰ ἀναδιπλασιασμὸν χαρχαρόδους καὶ καρχαρόδους.] ἀμφόδοντα δὲ λέγει ζῶα, ὅσα οὐκ ἐνηλλαγμένους ἔχει τοὺς ὀδόντας στρογγύλους καὶ ὀξεῖς, ἀλλὰ παχεῖς καὶ πλατεῖς. ὡς ἄνθρωπος, ἵππος καὶ τὰ ὅμοια. χαυριόδοντα δὲ, ὅσα ἔχει τοὺς ὀδόντας ὑπερφερεῖς. ὡς ἐλέφας, σῦς, ἀσπάλαξ. Κασίγνητος . ὁ γνήσιος ἀδελφός. παρὰ τὸ κάσις, ὁ ἀδελφὸς, καὶ τὸ γνὴς γνητὸς, ὃ σημαίνει τὸν ἴδιον ἀδελφόν. Ἡσίοδος· μὴ δὲ κασιγνήτῳ ἶσον ποιεῖσθαι ἑταῖρον. Κατηφής . ὁ ὑπὸ αἰσχύνης κάτω νεύων τοὺς ὀφθαλμοὺς, ἤγουν ὁ αἰσχυνόμενος. παρὰ τὸ φῶ, τὸ φαίνω, γέγονε παράγωγον φαίω, φάος, καὶ ἐν συνθέσει μετὰ τῆς κατὰ προθέσεως γέγονε καταφαὴς, καὶ ἐν συγκοπῇ κατηφὴς, ὁ ἔχων κάτω τὰ φάη, ἤγουν τοὺς ὀφθαλμούς. Καύηξ . ὁ λάρος. διὰ τὸ ἀδδηφάγον. καύη γὰρ ἡ τροφή. Εὐφορίων· ### kappa 1149 τῆς οὐδ’ αἴθυιαι οὐδὲ κρυεροὶ καύηκες. ἢ ἀπὸ τοῦ καῦ καῦ λέγειν. καύηξ ἐρινοῦ προσκαθήμενος κλάδου. Καυλός . τὸ ἄκρον τοῦ δόρατος, εἰς ὃ τὸ ξύλον ἐντίθεται. γέγονε κατὰ πλεονασμὸν τοῦ κ. αὐλῷ γὰρ ἔοικε. πᾶν γὰρ ἐπίμηκες αὐλὸς λέγεται. Καῦρος . ὁ κοῦφος ταῖς φρεσὶν, οἱονεὶ αὖρος τὶς ὤν. καὶ πλεονασμῷ τοῦ κ, καῦρος. τὸν γὰρ κατὰ νοῦν ἐλαφρὸν καῦρον ἐπονομάζουσι. βέλτιον δὲ διὰ τοῦ γ γαῦρον λέγειν. ἵν’ ᾖ ὁ σφοδρὸς καὶ ὑπερήφανος. παρὰ τὸ ἀπὸ γῆς αἴρεσθαι. Καυστειρός . ἀπὸ τοῦ καίω, καύσω, κέκαυμαι, κέκαυσαι, καυστειρὸς, κατὰ τροπὴν δωρικὴν τοῦ η εἰς τὴν ει δίφθογγον. Κατὰ καιρόν . κατὰ τὸν εὔκαιρον καὶ προσήκοντα καιρὸν καὶ χρόνον. οὕτως ὁ Ἀπόστολος· κατὰ καιρὸν ὑπὲρ ἀσεβῶν ἀπέθανε. ### kappa 1150 Κάμασος καὶ κάμασον . τὸ πικούτζουλον. Κάδης . ἁγιασμὸς ἑρμηνεύεται. (Θηλυκόν.) Καθαίρεσις . ἡ καταστροφή. Κάθοδος . ἀγωγὴ, περίοδος. Καθ’ ὁμοίωσιν . τὴν τῆς ἀρετῆς κατὰ τὸ δυνατὸν ὁμοίωσιν. Καθ’ ὥραν . κατὰ καιρόν. Καθοσίωσις . δικαίωσις. Κακοῤῥαφία . ἡ κακοφροσύνη, κακοσυνθεσία. Κακοέπεια . ἡ βλασφημία. Κακανδρία . ἡ δειλία. Κακεντρέχεια . ἡ πονηρία. Καλάβροψ . ἡ ποιμενικὴ ῥάβδος. † Καλλιτόκεια .† Κάλυξ . ἄνθος ῥόδου μήπω ἀνοιγέν. Καλλιῤῥόη . πηγὴ καλῶς ῥέουσα. Καλοκᾀγαθία . ἡ ἀγαθότης. ### kappa 1151 Καλιά . ἡ νοσσιά. Καλύπτρα . κόσμος καὶ σκέπασμα τῆς κεφαλῆς. Καλλιέπεια . ἡ εὐφράδεια. Κακία . διώνυμός ἐστιν ἡ λέξις. ἡ ὄντως κακία, οἷον μοιχεία, πορνεία, πλεονεξία. λιμὸς δὲ καὶ λοιμὸς, θάνατος καὶ νόσοι καὶ τἄλλα οὐκ ἔστι κακία, διότι πολλάκις ἡμῖν ἀγαθῶν αἴτια γίνονται. καὶ περὶ ταύτης φησὶν ὁ προφήτης· οὐκ ἔστι κακία ἐν πόλει, ἣν κύριος οὐκ ἐποίησεν. κακία καὶ ἡ παρεκτροπὴ τοῦ ἀγαθοῦ ἢ κρίσις διεφθαρμένη τοῦ νοῦ. ἢ τὸ δι’ ἑαυτοῦ φευκτὸν ὂν καὶ βλάπτον. † Καβήνη . ἡ κρήνη Λυκίας.† † Κακιθή . κύριον.† † Καμμονίη . ἡ μονομερὴς νίκη.† Κακοεργέτισι . κακοεργοῖς. Καθ’ ὑπόστασιν . τὸ ἐκ διαφόρων φύσεων ὑπεστὼς πρᾶγμα. Καμπύλαι . σκολιαί. ### kappa 1152 Κάμηλος . τὸ ἀχθοφόρον ζῶον. κάμηλος καὶ τὸ παχὺ σχοινίον, ἐν ᾧ δεσμεύουσι τὰς ἀγκύρας οἱ ναῦται. ὡς τὸ ἐν εὐαγγελίοις· κάμηλον διὰ τρυπήματος ῥαφίδος διελθεῖν. Κάμιλος δὲ ὁ στρατηγὸς, ι. Καρδοπός . ἔνθα τὰ ἄλευρα μαλάσσονται. Καρυκεία . ἡ ἡδύτης τῶν ζωμῶν. Καρχηδών . πόλις γειτονοῦσα Ἰταλοῖς καὶ Ἄφροις. Καρήνας . κορυφὰς, κεφαλὰς, ἀκρωτήρια. Κάσση καὶ κασσωρίς . ἡ πόρνη. Κασσία . φλοιός τις λεπτότατος καὶ εὐώδης, ξυλώδει κάρφει περιτεινομένη. Κάλχη . βοτάνη τις, δι’ ἧς ἡ πορφύρα βάπτεται. Κατὰ πρόσκλησιν . κατὰ χάριν, κατὰ προσωποληψίαν. Κατὰ συναίρεσιν . κατὰ συνάφειαν. Καταιγίς . ἐπιφορὰ ἀνέμου σφοδρά. λέγεται δὲ καὶ ἡ τῶν ὑδάτων ζάλη. Κατ’ εἰκόνα . τὸ νοερὸν καὶ αὐτεξούσιον. ### kappa 1153 Κατηγορία . λόγος λέγων τὶ κατά τινος ἢ ἀπό τινος. Κατὰ φύσιν . τὸ κοινῶς ὁρώμενον ἐν τῷ γένει συστατικὸν τῆς οὐσίας. Κατάφασις . δόξα ἤγουν κατηγορία περί τινος λεγομένη. οἷον· ὁ ποταμὸς ἀνέρχεται. ἢ ὁ ἄρχων εἰσέρχεται. ἢ κατάφασίς ἐστι λόγος τινὸς ἀποφαντικὸς κατά τινος. οἷον· Σωκράτης φιλόσοφός ἐστι. καὶ ἰδοὺ ἐπάνω Σωκράτους τὴν φιλοσοφίαν κατηγόρησεν. ἢ κατάφασίς ἐστι λόγος ἀποφαντικός τινος κατά τινος. πᾶσα δὲ κατάφασις ἢ ἀλήθειαν σημαίνει ἢ ψεῦδος. οἷον· Σωκράτης φιλόσοφός ἐστι. καὶ ἰδοὺ ἀλήθεια. εἰ δέ· Σωκράτης ἰδιώτης ἐστὶ, ψεῦδος. οὐδὲν δὲ ἕτερον ἐστὶν ἡ ἀπόφασις εἰ μὴ κατάφασις μετὰ τῆς οὐ ἀρνήσεως. οἷον· Σωκράτης φιλόσοφός ἐστι. Σωκράτης φιλόσοφος οὐκ ἔστι. καὶ ἰδοὺ χωρὶς τοῦ οὐ καὶ αὐτὸ καὶ αὐτό ἐστιν. ἐξ ἀνάγκης οὖν πᾶσα ἀπόφασις ἢ ἀλήθειαν ἢ ψεῦδος δηλοῖ. οἷον· Σωκράτης φιλόσοφος οὐκ ἔστι· ψεῦδος. Σωκράτης ἰδιώτης οὐκ ἔστιν· ἀλήθεια. ἡνίκα δὲ ἡ οὐ ἄρνησις τῷ τρόπῳ συνάπτεται, κατάφασιν ποιεῖ. οἷον· Σωκράτης καλῶς διδάσκει. ἰδοὺ κατάφασις αὐτότροπος. πάλιν· Σωκράτης οὐ καλῶς διδάσκει. καὶ ἰδοὺ τοῦτο οὐ συνῆψε τῷ τρόπῳ, καὶ ἐγένετο ἀπόφασις. ῥητέον οὖν τὴν κατάφασιν λόγον ἀποφαντικὸν τινὸς κατά τινος· τὴν δὲ ἀπόφασιν ἐκ τοῦ ἐναντίου· ἀποφαντικὸς τινὸς ἀπό τινος. οἷον· Σωκράτης οὐ καλῶς διδάσκει. διὰ τὸ εἰπεῖν οὐ, ἀπὸ Σωκράτους ἀπῇρεν. Κατηγορία . ἡ κατηγορία οὐ πάντως ἐπὶ κακῷ λέγεται, ἀλλὰ καὶ ἐπὶ ἀγαθῷ. κατηγορία ἐστὶ πᾶσα περὶ οἱουδήποτε πράγματος ὁριστικὴ ἔμ‐ ### kappa 1154 φασις. οἷον· ὁ θεὸς ἀγαθὸς φύσει· ὁ διάβολος πανοῦργος· δολερὸν ἡ ἀλώπηξ· κλεπτικὸν ἡ γαλῆ. Καταφθορά . ἡ παντελὴς ἀπώλεια. διαφθορὰ δὲ, ὅταν ἄλλη οὐσία δι’ ἑτέρας ἀφανίζηται, ὥσπερ τὸ σῶμα ὑπὸ σκωλήκων. Κατάγνωσις . ἡ κατὰ γνῶσιν λαβὴ τοῦ ταύτην διαμαρτόντος. Κάχρυς . τὰς ἀληλεσμένας κριθάς. Καιρία . ἡ ἀπειλοῦσα θάνατον πληγή. Καινοτομία . τὸ κατὰ πάντα τρόπον παρηλλαγμένον τῆς κοινῆς φύσεως, καὶ ἐν μηδενὶ τῇ τῶν ἀνθρώπων συνηθείᾳ ἐξομοιούμενον. τοῦτον δὲ τὸν ὅρον ἀναγκαῖον ἐπίστασθαι διὰ τοὺς κακῶς νοοῦντας τὴν καινοτομίαν ἐν Χριστῷ. εἰ γὰρ ἐκαινοτόμησε τὴν φύσιν ἀσπόρως γεννηθεὶς, ἀλλ’ ὅμως μετὰ τὸν τόκον τὴν αὔξησιν τῆς ἡλικίας, καὶ τὰ πολλὰ τὰ ἐν τῷ σώματι, καὶ τὰς εἰσκρίσεις καὶ τὰς ἐκκρίσεις, καὶ περιτομὴν καὶ μετάστασιν, καὶ τὸ εἶδος καὶ τὰ μέλη, καὶ τὰς ἐκφύσεις τῶν τριχῶν καὶ ὀδόντων καὶ ὀνύχων, καὶ ψελλισμάτων καὶ νηπίων περιπάτου, πάντα ταῦτα οὐ κατὰ καινοτομίαν ἔσχεν, ἀλλὰ καθ’ ὁμοιότητα ἡμῶν χωρὶς ἁμαρτίας, ὡς Παῦλος βοᾷ ὁ Χριστοκήρυξ Ἀπόστολος. Κάπη . ἡ φάτνη. παρὰ τὸ κάπτειν, τὸ ἐσθίειν, γέγονε κάπτη καὶ κάπη. [ἢ παρὰ τὸ κάπος, κάπη.] κάπος δέ ἐστι τὸ πνεῦμα. ἡ ὑπὸ τῶν ἀσθμάτων τῶν ἵππων καταπνεομένη. ἢ παρὰ τὸ ἐσκάφθαι καὶ κοιλάνθαι. Καβησός . πόλις Θρᾴκης. ἀπὸ Καβησοῦ τινός. Κακκάβη . σκεῦος πρὸς ἕψησιν ἐπιτήδειον. παρὰ τὸ κάπτω, τὸ κοιλαίνω. ἀφ’ οὗ ῥηματικὸν ### kappa 1155 ὄνομα κάβη, καὶ κατὰ ἀναδιπλασιασμὸν καὶ πλεονασμὸν τοῦ κ, κάκκαβος. ἀναλογώτερον δὲ θέλουσι λέγειν ἡ κάκκαβος, θηλυκόν· τὸ γὰρ ἀρσενικὸν παντελῶς ἀδόκιμον. οὕτως Ὦρος ὁ Μιλήσιος. Κακόχαρτος . ἡ ἐπὶ κακῷ χαίρουσα. ἢ ἐφ’ ᾗ οἱ κακοὶ χαίρουσιν. Ἡσίοδος· μὴ δέ ς’ ἔρις [κακόχαρτος] ἀπ’ ἔργου θυμὸν ἐρύκοι. Καλάβροπα . τὴν ποιμενικὴν ῥάβδον. παρὰ τὸ ῥέπειν τὸ κάλον εἰς ἓν μέρος, ἐν ᾧ ἐστι τὸ παχύ. καὶ ἡ καλουμένη κορδύλη. Καλιά . ἡ φωλεὰ, ἢ ἡ ἐκ κάλων, ὅ ἐστι ξύλων, κατασκευαζομένη οἰκία, μήπω εὑρεθέντων λίθων εἰς ἐργασίαν. καταχρηστικῶς δὲ ἡ ἐπὶ τῶν λίθων τῶν οἰκιῶν. Ἡσίοδος· μηδ’ ἀναβάλλεσθαι εἰς αὔριον ἔστ’ ἔννηφι. οὐ γὰρ ἐτωσιεργὸς ἀνὴρ πίμπλησι καλιήν. Καλλιπάρηον . παρὰ τὸ κάλλος καὶ τὸ παρειά. καλλιπάρηον κατὰ τροπὴν βοιωτικὴν τῆς ει διφθόγγου εἰς η . τὸ δὲ παρειὰ διὰ τῆς ει διφθόγγου. τὰ γὰρ διὰ τοῦ εια τρισύλλαβα διὰ τῆς ει διφθόγγου γράφονται, ὄντα ὀξύτονα, οἷον· φορβειὰ, παρειὰ, πλὴν τοῦ καλιά. πρόσκειται τρισύλλαβα διὰ τὸ ἱμονιά. ### kappa 1156 Κάλπη . ἡ ὑδρία. Κάλπις δὲ ποταμὸς Βιθυνίας, ι. Καλύβη . οἱονεὶ καλύφη τις οὖσα. παρὰ τὸ καλύπτω, κατὰ τροπὴν τοῦ π εἰς φ. Κάμηλος . ἀπὸ τοῦ κάμπτειν τοὺς μηροὺς ἐν τῷ καθέζεσθαι, κάμηρός τις οὖσα καὶ κάμηλος. Κάμινος . παρὰ τὸ ὑπομένειν καιομένην. Κάμπη . ὅτι τὰ μὲν τελευταῖα μέσον ἀποτείνει, τὰ δὲ πρὸς τῷ τραχήλῳ κάμπτει, καὶ εἶθ’ οὕτως ἐπισύρει τὰ ὄπισθεν, κάμπτουσα ἑαυτήν. Καναχή . κτύπος. καὶ καναχίζειν. ἀπὸ τοῦ κενὸν ἀχεῖν. Κάππαρις . ὅτι ἡ καλὴ καὶ πολλὴ ἐν κάμποις φύεται, οὐχ οὕτως ἐν κρημνοῖς. εἴη ἂν οὖν κάμπαρις καὶ μεταβολῇ τοῦ μ εἰς π κάππαρις. οὕτως Ὦρος ὁ Μιλήσιος. Καπύη . πόλις Ἰταλίας, ἣν Ῥῶμος καὶ Ῥωμύλος υἱοὶ Αἰνείου ἔκτισαν· ὡς φησὶ Κεφάλων ὁ Γεργήθιος. οὕτως Ὦρος ὁ Μιλήσιος. Κάρα . ἡ κεφαλή. ἀπὸ τοῦ κέρας, κέρα καὶ κάρα. ἀπὸ τοῦ τετριχῶσθαι κάρα εἴρηται. κέρας γὰρ ἡ θρίξ. Καρίς . παρὰ τὸ σκαίρω σκαρίς. ἢ παρὰ τὸ κάρα καρίς. καὶ γὰρ ὅλη ἡ καρὶς σχεδὸν κεφαλή ἐστι. Καρός . σημαίνει τὴν θανατηφόρον μοῖραν. ἀπὸ τοῦ κὴρ κηρός· συστολῇ τοῦ η καρός. διὰ τοῦ ### kappa 1157 κῆρ τὸ η εἰς α ἐτράπη καὶ οὐκ εἰς ε , ὥσπερ φρὴν, φρενὸς, ὅτι οὐκ ἔστι τὸ καρὸς κατὰ ἀνάλογον κλίσιν, ἀλλὰ συστολῇ ποιητικῇ. καὶ τούτου χάριν οὐκ ἐφύλαξε τὴν ἀκολουθίαν τοῦ φρὴν, φρενός. Καστανία . * πόλις Μαγνησίας. Κασσαβάς . ἡ πόρνη. παρὰ τὸ καλεῖν καὶ σοβεῖν. Κατ’ ἐνῶπα . κατὰ πρόσοψιν. ἐνωπὴ γὰρ ἡ πρόσοψις. ὃν οὖν τρόπον τὴν ἰωκὴν ἰῶκα εἶπε μεταπλάσας, οὕτως καὶ τὴν ἐνωπὴν ἐνῶπα. Κατηλυσίη . ἡ κάθοδος, καὶ ἡ ἐπέλευσις. οἷον· —κατηλυσίῃ ζεφύροιο. ἐλευσίη τὶς οὖσα καὶ ἠλυσία, καὶ μετὰ τῆς κατὰ προθέσεως κατηλυσία. Κατουλάς . ἡ σκοτεινὴ νύξ. διὰ τὸ ὀλοὴν αὐτὴν εἶναι. οἷον· νὺξ ἐφόβει, τήνπερ κατουλάδα κικλήσκουσι. Καυμασία . καυμελαύκιον ἢ καυμελαύχιον. διὰ τὸ πρὸς τὸ καῦμα ἐπιτήδειον. Ἀντίπατρος ἐν ἐπιγράμματι· Καυσίη ἡ τοπάροιθε Μακηδόσιν εὔκολον ὅπλον, ### kappa 1158 καὶ σκέπας ἐν νιφετῷ καὶ κόρυς ἐν πολέμῳ. κυρίως καλυμαύκιον λέγεται ἀπὸ τοῦ καλύπτειν τὸν αὐχένα. Καταχήνη . ἡ χάσμησις. παρὰ τὸ χαίνω ῥῆμα χήνη καὶ καταχήνη. Κακίαν . τὴν τοῦ κακῶσαι τὸν πέλας σπουδήν. οὕτως Παῦλος ὁ Ἀπόστολος κακοήθειαν τὴν κακοτροπίαν λέγει. † Καρχηδών . ἐπὶ τῆς Λιβύης.† † Καλχηδών . ἡ ἐν Βυζαντίῳ, ἣ καὶ Χαλκηδὼν λέγεται.† (Οὐδέτερον.) Κάγκανον . ξηρόν. Καθῆκον . πρέπον. Καθ’ αὑτό . τὸ πρώτως καὶ κατ’ οὐσίαν προσὸν τινὶ καὶ μὴ κατὰ συμβεβηκός. ὥσπερ τὸ λογικὸν, τοῦτο γὰρ οὐσιωδῶς πρόσεστι τῷ ἀνθρώπῳ. Κακόν . τὸ δι’ ἑαυτοῦ φευκτὸν, καὶ πρὸς ἕτερον βλαβερόν. Καλλιέρημα . θυσία εὐπρόσδεκτος. Καλώδια . σχοινία. Καλλίπνοα . εὐώδη. † Κάλαιον . τὸ γένειον.† ### kappa 1159 Καλοπόδιον . σκυτοτομικὸν ἐργαλεῖον. Καλτίκια . τὰ καλλίγια. Καλόν . ὅπερ ἀγαθόν ἐστι καὶ ἡδύ. καλὸν φύσει ἐστὶν, ὃ ἀεὶ καὶ πᾶσι τοιοῦτόν ἐστιν, ὃ μὴ ἄλλου τινὸς ἕνεκεν αἱρετὸν, ἀλλ’ αὐτὸ δι’ αὐτὸ ἐπιθυμητὸν ἀεὶ καὶ ὡσαύτως ἔχον καὶ οὐδέποτε ἀμβλυνόμενον κόρῳ. Καμελαύκιον . Ῥωμαία ἡ λέξις· ῥηθείη δ’ ἂν καὶ ἑλληνιστὶ παρὰ τὸ καῦμα ἐλαύνειν καυμελαύκιον. Κανοῦν . τὸ κανίσκιον. Καπιτώλιον . ἱερὸν ἢ παλάτιον ἢ ἀγορά. καπιτωλεῖον δὲ ὁ ἀγὼν, δίφθογγον. Κάπος . τὸ πνεῦμα. Καππαδόκιον τέρας . Κάππα . τὸ στοιχεῖον. ὅτι Κάπιος ἐστὶν εὕρεμα. ἢ κάππα τὶ ὂν τὸ ἔχον ὄπα, ὅ ἐστι φωνήν· τὰ γὰρ ψιλὰ ἀπὸ κάτω τῆς γλώσσης ἔχει τὴν προφορὰν τῆς φωνῆς. Κάλανδα . ἡμέραι, ἢ μηνῶν ἀρχαὶ κατὰ Ῥωμαίους. Καρφαλέον . τὸ ξηρόν. ### kappa 1160 Κάρφος . ξύλον ξηρόν. Καρχαλέον . κατάξηρον. [τραχύ.] Κάρχαρον . τραχὺ ἢ ὀξύ. Κάρσιον . πλάγιον. Καρυκεύματα . τραγήματα. ἢ πολυτελῆ ἀρτύματα. Καρχήσιον . τὸ ἄκρον τοῦ ἱστοῦ. Καρμεντάλια . ἑορτή. Καταδεέστερον . ταπεινότερον. Καταθύμιον . κατὰ νοῦν. Καταγώγιον . τὸ κατάλυμα. τὸ οἴκημα. Κάταντες . τὸ κατωφερές. Κατάῤῥυτον . ἀρδεύσιμον. Κατωμοτικόν . τὸ μεθ’ ὅρκου βεβαιωτικόν. οἷον· νὴ τὸ σκῆπτρον τοῦτο. Κατὰ κάθετον . τὸ ἀπὸ ὕψους εἰς βάθος διάστημα. Καταχρηστικόν . πᾶν τὸ μὴ ὁριστικῶς, ἀλλ’ ἐν ἀφελότητι καὶ ἀκακίᾳ εἰρημένον ὑπό τινος. ἅτινα οὐδὲ εἰς νόμον ἢ ὅρον ἀναφέρεσθαι δύνανται, οἷόν ἐστι τὸ εἰρημένον· ὅτι τότε ἐνέπτυσαν εἰς τὸ πρόσωπον αὐτοῦ. οὐ γὰρ τοῦ‐ ### kappa 1161 το δυνάμεθα πρόσωπον ἰδικὸν εἰπεῖν τὸ ἅγιον σῶμα αὐτοῦ, ἀλλὰ φύσιν. Καυνάκιον . στρῶμα. Καινοτάφια . μεθ’ ὧν ἐλίσσεται ὁ νεκρός. Καίριον . ἀπὸ τοῦ κὴρ, ὃ σημαίνει τὴν θανατηφόρον μοῖραν, γίνεται καρὸς καὶ καίριον, ἤγουν τὸ θανάσιμον καὶ ἐπικίνδυνον. Κάλλυντρον . κόσμιον. παρὰ τὸ κορῶ, ὃ σημαίνει τὸ σαίρω, τὸ καλλύνω. Κάγκανα . τὰ ξηρὰ ξύλα καὶ εἰς καῦσιν ἐπιτήδεια, οἱονεὶ κατάκανα τινὰ ὄντα. παρὰ τὸ καίνειν, τὸ κόπτειν. καὶ συγκοπῇ καὶ πλεονασμῷ τοῦ γ κάγκανα. ἢ ὥσπερ ἀπὸ τοῦ τέκω γίνεται τέκανον, καὶ κατὰ συγκοπὴν τέκνον, οὕτω καὶ παρὰ τὸ καίω ῥῆμα γίνεται κάνον καὶ κατὰ ἀναδιπλασιασμὸν καὶ πλεονασμὸν τοῦ γ κάγκανον. ἔνθ’ ἔπειθ’ οἱ μὲν ξύλα κάγκανα—. Κάλλη . κυρίως τὰ βεβαμμένα ἔρια. Καλῴδιον . σὺν τῷ ι γράφεται· συνεξηκολούθησε γὰρ τὸ λαγῴδιον, στῴδιον, κῴδιον. σημαίνει τὸ στῴδιον τὴν στοάν. ### kappa 1162 Κανὸν καὶ κανοῦν . τὸ κανίσκιον. παρὰ τὸ χαίνειν χανοῦν καὶ κανοῦν, ἀπὸ τοῦ κεχηνέναι. Κάρηνα . ἀκρόπολις. ἐξοχαί. ἀπὸ τοῦ κάρα κάρηνα. σημαίνει δὲ καὶ τὴν κεφαλήν. —τῇ ῥα μάλιστα ἀνδρῶν πίπτε κάρηνα—. Κάρητος . τῶν εἰς αρ οὐδετέρων τὰ μὲν ὑπὲρ δύο συλλαβὰς ἅπαντα διὰ τοῦ τος κλίνονται. ὄνειαρ, ὀνείατος. οὕτως οὖν κάρηαρ, καρήατος, καὶ κατὰ συγκοπὴν κάρητος. [τῶν δὲ δισυλλάβων τὰ μὲν φύσει μακρὰ διὰ τοῦ τος κλίνονται, οἷον ἧπαρ, ἥπατος.] τὰ δὲ βραχέα ἢ θέσει μακρὰ παραλήγοντα διὰ τοῦ ρος κλίνονται. οἷον θέναρ, θέναρος, ὕπαρ, ὕπαρος· σημαίνει δὲ τὸ ἀληθὲς ἐνύπνιον, τὴν λεγομένην ὀπτασίαν· ἔαρ, ἔαρος καὶ κατὰ κρᾶσιν ἦρος, κέαρ, κεάρος καὶ κῆρος, ἄλκαρ, ἄλκαρος, ὃ σημαίνει τὴν βοήθειαν. σεσημείωται τὸ φρέαρ, φρέατος, καὶ στέαρ, στέατος, ὅτι βραχέα παραλήγεται, καὶ διὰ τοῦ τος ἐκλίθη. λέγει δὲ ὁ Ἡρωδιανός· τὰ εἰς αρ οὐδέτερα παραληγόμενα τὸ ω ἄκλιτά εἰσιν. οἷον· μῶμαρ· σημαίνει δὲ τὸν μῶμον· ### kappa 1163 βῶβαρ· σημαίνει δὲ τὸν μέγαν· νῶκαρ· σημαίνει δὲ * τὸν ἀσθενῆ, καὶ * τὴν στέρησιν τῆς ψυχῆς. Καῦμα . τὸ κεκαυμένον ἄημα. Κατώτερα μέρη τῆς γῆς . τὸν θάνατον λέγει ὁ Ἀπόστολος. (Ῥῆμα.) Κατηρτισμένα . τέλεια. καὶ ὁ Ἀπόστολος· σκεύη ὀργῆς κατηρτισμένα. Καγχάζων . ἀσέμνως γελῶν. Καγχαλόων . χαίρων. Καββαλεῖν . ἀντὶ τοῦ καταβαλεῖν. Καθωσιωμένος . ἀνατεθειμένος τῷ θεῷ. ### kappa 1164 Καθικνεῖσθαι . καθάπτεσθαι. Καθέξει . κρατήσει. Καθεῖναι . χαλάσαι. καὶ καθείς. Καθεῖρκτο . ἐγκέκλειστο. Καθῆστο . ἐκαθέζετο. Καθυφῆκεν . ἐνέδωκεν. Καθεδοῦμαι . καθεσθήσομαι. Καθαπτόμενος . ἐπιπλήττων. Καθιεροῖ . θεῷ ἀνατίθησι. Καθίδρυσεν . ἐστήριξε. Καθίστησι . προχειρίζεται. Καθαιρήσετε . [ἀντὶ τοῦ] καθελεῖτε. οὕτως Θουκυδίδης καὶ τῶν ἄλλων οἱ πλεῖστοι. ### kappa 1165 Καθαιρήσονται . καταλήψονται. Καθελών . ἀντὶ τοῦ καταβιβάσας. Δημοσθένης δὲ καὶ Στησίχορος καὶ Σοφοκλῆς ἀντὶ τοῦ ἀνελὼν, ἤτοι ἀποκτείνας. Καθεσταμένος . ἀντὶ τοῦ ἐπιτεταγμένος. Καθεστῶτα . ἠρεμοῦντα. Καθεστώτων . ὡρισμένων. καθεστώτων τῶν νόμων. Καθεῖντο . ἐκρέμαντο. ### kappa 1166 Καθῆκαν . προεβάλλοντο. οἱ δὲ ἐπ’ ἐξαπάτῃ Ῥωμαίων καθῆκαν τὸν λόγον. Καθηκούσαις . πρεπούσαις, καὶ ἀντὶ τοῦ διεκτρεχούσαις. Ξενοφῶν· ἐν πέτραις καθηκούσαις ἐπ’ αὐτὸν τὸν τόπον. Καθίδρυσαν . ἀσφαλῶς κατῴκισαν. Καθιδρύσασθαι . βεβαιῶσαι. Καθίεσαν . κατῆλθον. Καθίζεσθε . καταπήξατε. ### kappa 1167 Καθίει . ἐπεχείρει. ἐνέβαλεν. ὁ δὲ καθίει πεῖραν ἐς τὸν ἄνδρα, οἰόμενος αὐτὸν ἕξειν κοινωνὸν ὧν ὥρμηται. Καθιείς . ἐπιπέμπων. Καθικόμενοι . καθαψάμενοι. Καθιππάζεσθαι . συνελαύνειν, * συντρέχειν, * ἐρίζειν. Καθίστα . ἑτοίμαζε. Καθιστάμενος . πρὸς τὸ βέλτιον μετάγων. Καθυφίεντο . ἀντηλλάττοντο. Καθαγιάζεται . ἀφιεροῦται. Καθαγιάσω . [καύσω.] καθιερώσω. Καθαλλόμενος . καταπηδήσας. ὁ δὲ καθαλλόμενος τοῦ ἵππου καὶ τὸ ξίφος ἑλκύσας, παίει αὐτόν. ### kappa 1168 Καθελεῖν . καταβαλεῖν. Καθηγεῖσθαι . ἀντὶ τοῦ ἡγεῖσθαι [παρὰ Ἡροδότῳ· φησὶ γοῦν, ὅτι καθηγέοντο οἱ Σκύθαι ἐς τῶν ἀνδροφάγων τοὺς χώρους. χρῶνται δὲ καὶ οἱ Ἀττικοὶ τῷ καθηγεῖσθαι] καὶ ἀφηγεῖσθαι. ἔστι δὲ καὶ τὸ προηγεῖσθαι παρ’ αὐτοῖς. Κάθου καὶ κάθησο . ἄμφω Ἑλληνικά. Ἀριστοφάνης· * οὐχ ὅτι ς’ ἐκεῖνο λάχεν οἰμώζων κάθου. Κρατῖνος· τὴν χεῖρα μὴ ἐπίβαλλε, μὴ κλάων κάθῃ. λέγει γὰρ τὸ ὑποτακτικὸν ἀπὸ τοῦ κάθημι καὶ κάθῃ καὶ κάθηται ὁριστικῶς. Ἀριστοφάνης· ἰδοὺ κάθημαι. καὶ Ὑπερίδης· ἀπόκριναί μοι, Ἑρμεία, ὥσπερ ### kappa 1169 κάθῃ. τὸ δὲ κάθισον οὐκ ἔτι, ἀλλ’ ἀντὶ τοῦ καθίζου. σὺ δ’ ὦ τέκνον τέως καθίζου μοὐνθαδί. λέγουσι δὲ καὶ καθίζανε. Φερεκράτης· δεῖπνον παρασκεύαζε, σὺ δὲ καθίζανε. Ἄρχιππος· φέρε καθίζωμεν ἐνθαδί. Κρατῖνος· εἰ πρῶτος ἔλθοις, κἂν καθίζεσθαι λάβοις. καὶ καθίζοντας, καθίζηται, καθιζόμενον· καθήμαθα, καὶ σὺν τῷ ε, ἐκαθήμεθα. Αἰσχίνης· ἀλλ’ εἰ μέν που χρήματ’ ἀναλώσει, προκαθιζήσει. καὶ Πλάτων· ἀλλὰ ποῦ δὴ δοκεῖ καθιζόμενοι ἀναγνῶμεν. καὶ προελθών· ἐς ὅπη ἂν δόξῃ, ἐν ἡσυχίᾳ καθιζησόμεθα. καὶ πολὺ καθέζεσθαι.] ### kappa 1170 Καθεδοῦμαι . τὸ καθεδοῦμαι καὶ καθεδῇ καὶ καθεδεῖται, Ἑλληνικά. τὸ δὲ καθεσθήσομαι καὶ ἐκαθέσθην καὶ καθεσθῆναι, ἔκφυλα. Ἀριστοφάνης· κᾆτα καθεδεῖ [δῆτα μοι]— καὶ ἐν Ἀχαρνεῦσι καθεδεῖται. [καὶ πάλιν· καθεδῶ] δικαστάς. φησί. [καὶ Τηλεκλείδης· καθεδοῦμαι. καὶ Φερεκράτης· καθεστέον. καὶ Μένανδρος·] καθεδοῦμαι ἐνθαδὶ τὸν Λοξίαν αὐτὸν καταλαβών. καὶ Πλάτων· πρόαγε δὴ καὶ σκόπει ἅμα, ὅπου καθεδούμεθα. καὶ χωρίσαι χωρὶς μὲν τοὺς ὁπλίτας, χωρὶς δὲ τοὺς ἱππέας. καὶ καθέσαι, καὶ καθῆσθαι, καὶ καθιεῖ, καὶ καθίζειν, οὐ ### kappa 1171 καθιζάνειν. καὶ καθῆστο, καθοίμην, καθήμην, κάθηντο. Καθηλωκυῖα . κατηλοκυῖα δέ. Κακύνειν . ὑβρίζειν. κακύνειν τὸν πηλὸν, ὅ ἐστι τὸν ἄξιον ὕβρεως ὑβρίζειν. καὶ κακύνειν ἀντὶ τοῦ μωραίνειν. Κακχεῦσαι . τὸ καταβαλεῖν. Κακίζει . ἐπισκώπτει. Κακερουτίας . ἀντὶ τοῦ μετεωρίζου, μέγα ἐφρόνεις. ἀπὸ δὲ τῶν κερατοφορούντων ἡ λέξις. Καλχαίνειν . κατὰ βάθος μεριμνᾷν. [καὶ κάλχη ἡ πορφύρα, ὅθεν καὶ πορφύρειν τὸ μεριμνᾷν.] Καλαμῶνται . πλεονεκτοῦσι. καὶ καλαμᾶται, ἐπανατρυγᾷ, ἢ τὰ ἀποθερίσματα συλλέγει. Καλπάζειν . τὸ ἄκρως βαδίζειν. ### kappa 1172 Καλινδούμενος . κυλιόμενος. Καλλύνει . κοσμεῖ. Καπηλεύουσιν . ἀγοράζουσιν, ἢ πιπράσκουσιν. Καρποφορήσει . προσφέρει. Καρηβαρῶν . τὴν κεφαλὴν βαρούμενος. Καρωθείς . τὴν κεφαλὴν σεισθεὶς, ἢ βαρυνθεὶς, ἢ σκοτοδινήσας. Κατανύγητε . κολάσατε, τιμωρήσατε, νύξατε, κεντήσατε. Κατημαξευμένος . τετριμμένος. Κατηγλαϊσμένος . λελαμπρυσμένος. Κατεστυγημένον . μεμισημένον. Κάτιδε . θεώρησον. Καταπτήσσει . δειλιᾷ. φοβεῖται, συστέλλεται. Κατεδηδοκέναι . καταφαγεῖν. Καταλεάνας . κατατρίψας. ὁμαλίσας. Κατάρδεται . ποτίζεται. ### kappa 1173 Κατεπιάνθη . ἐλιπάνθη. Καττύω . ῥάπτω, κατασκευάζω. Κατέλευσαν . ἐλιθοβόλησαν. Κατεξανίσταται . κατεπαίρεται. Κατεπτηχέναι . πεφοβῆσθαι. Κατοιόμενος . ὁ νομίζων ἑαυτὸν μέγαν, καὶ φυσῶν καὶ ὑπερηφανευόμενος. Κατακήλει . καταθέλγει. Κατοῤῥωδεῖ . φοβεῖται. Κατεγνυπῶσθαι . ἀντὶ τοῦ παρειμένος εἶναι καὶ μελανός. ἀπὸ τοῦ εἰς γόνυ πίπτειν. Κατακερματίζει . κατακόπτει. Κατηχήθησαν . ἐδιδάχθησαν. Κατέληξε . κατέπαυσε. Κατευνάσαι . κοιμίσαι, καταπραΰναι. Κατευμεγεθήσας . ὑπερβαλὼν, νικήσας. Κατῃκίσατο . ἐβασάνισεν. ἐμάστιξε. Κατοιμώζοντες . στενάζοντες. ### kappa 1174 Κατολιγώρησαν . ἐμικροψύχησαν. καὶ ἀντὶ τοῦ κατεφρόνησαν. Καταδύντος . βυθισθέντος. Κατῄδεσα . αἰσχυνθῆναι ἐποίησα. Κάτεισι . κατέρχεται. Καταληΐζεται . διαρπάζει. Καταῤῥαψῳδεῖ . φλυαρεῖ. Κατασείει . καταβάλλει. Κατεστόρεσεν . ἐπράϋνεν. κατέστρωσεν. Κατέστικται . πεποίκιλται. Καταψηφίζεται . κατακρίνεται. Κατεσκίῤῥωται . ἐσκλήρωται. σκίῤῥος γὰρ ὁ γύψος. Καταθρήσωμεν . θεωρήσωμεν. Κατασκίδναται . διασκορπίζεται. Κατειρωνεύεται . ὑποκρίνεται. Κατώλισθον . ἔπεσον. Καταφοιτῆσαι . κατελθεῖν, παραγενέσθαι. ### kappa 1175 Κατανδρίζεται . καταπαλαίει. Κατεκαλλύνετο . ἐκοσμεῖτο, ἐλαμπρύνετο. Κατακερτομοῦντες . σκώπτοντες. Κατασπέρχειν . κατασπουδάζειν. Κατεαγώς . καταθλάσας. Καταδύεται . κατακρύπτεται. Κατωρχήσαντο . ἐνέπαιξαν. Κατορυγῶσι . ταφῶσι. Κατεῤῥύη . ἠφανίσθη. Κατενεμήσατο . ἐβοσκήθη. Καταλάμπεσθαι . τὴν ὁλοτελῆ ὄψιν δηλοῖ. Καταιδέσῃ . ἀξίους αἰδοῦς παρασκευάσῃ. Καταβραβευέτω . παραλογιζέσθω· ἢ κατακρινέτω. Καταθοινήσασθαι . καταφαγεῖν. θοίνη γὰρ ἡ εὐωχία. Κατευθυνθείησαν . εὐοδωθείησαν. ### kappa 1176 Κατεστρατοπέδευσε . κατέδραμε πολεμικῶς. Κατισχυμένος . κεκρατημένος. Κατῃσχυμμένος δὲ, ὁ ἄξιος αἰσχύνης, η . Κατοιχομένων . ἀπελθόντων, τεθνεώτων. Καταδαρθεῖν . ἀναπεσεῖν ἐπὶ κλίνης, ἢ ὑπνῶσαι. καταδαρθεῖν τάπησι. Καρδαμύττειν . τὸ συνεχῶς τὰ βλέφαρα κινεῖν, καὶ εἰς ἐπίμυσιν ἄγειν. εἴρηται ἐκ τοῦ καρδάμου. Καταργῶ . τὸ ἀποπαύω καὶ πληρῶ. κατηργήθη γὰρ ὁ νόμος ἀντὶ τοῦ ἀπεπαύθη. γίνεται δὲ ἐκ τῆς κατὰ προθέσεως καὶ τοῦ ἀργῶ. τοῦτο ἐκ τοῦ ἀργὸς, ὃ σημαίνει τὸ ἄπρακτον. τοῦτο παρὰ τὸ ἀεργὸς κατὰ συγκοπήν. Καχλάζει . ἀντὶ τοῦ βράζει. Καινοτομοῦνται . νεουργοῦνται. Καιροφυλακῆσαι . καιρὸν ἐπιτηρῆσαι. ### kappa 1177 Καραδοκεῖν . τὸ τῇ κεφαλῇ προσβλέπειν ἐκδεχόμενον, μήποτε κέαρ ἔγκειται. Καρηβαρεῖν . τὴν κεφαλὴν καταβαρεῖσθαι. ἢ παρὰ τὸ βάλλειν αὐτὴν ἀπὸ μέθης. Καταδημοβορῆσαι . ἀντὶ τοῦ καταναλῶσαι. Καγχαλᾷν . χαίρειν. ὡς παρὰ τὸ χῶ γίνεται κατὰ παραγωγὴν χαίρω, οὕτως καὶ παρὰ τὸ χῶ, χλῶ, καὶ κατὰ παραγωγὴν χαλῶ, καὶ κατὰ ἀναδιπλασιασμὸν καὶ πλεονασμὸν τοῦ γ γίνεται [χαγχαλῶ καὶ] καγχαλῶ. Κάθημαι . ἐκ τοῦ καθίζω. τοῦτο ἐκ τοῦ ἕζω, ἵζω. καὶ ἐν συνθέσει καθίζω. ἄλλους μὲν κάθισον Τρῶας— καὶ τὸ διὰ τοῦ η. —ἀλλ’ αὐτός τε κάθησο—. Καθ’ ἡμῶν . δεῖ γινώσκειν, ὅτι φωνήεντος δασέος ἐπιφερομένου τρέπεται τὸ ψιλὸν σύμφωνον εἰς ἀντίστοιχον τοῦ δασέος. οἷον· κατὰ ἡμῶν, καθ’ ἡμῶν. ἐπὶ ἡμᾶς, ἐφ’ ἡμᾶς. ψιλουμένου δὲ φωνήεντος ἐπιφερομένου, οὐ τρέπεται τὸ δασὺ σύμφωνον εἰς ψιλόν. οἷον· ἀμφὶ ἀγαθὸν, ἀμφ’ ἀγαθόν. τοῦτο δὲ γίνεται, ἐπειδὴ τὰ δασέα ἐπικρατέστερά εἰσι καὶ ἰσχυρότερα τῶν ψιλῶν. Καθῆστο . ἕω, ὁ μέλλων ἕσω, ὁ παρακείμενος ἧκα, ὁ παθητικὸς ἧσμαι, ὁ ὑπερσυντέλικος ### kappa 1178 ἥσμην, ἧσο τὸ δεύτερον, τὸ τρίτον ἧστο, καὶ ἐν συνθέσει καθῆστο. Κατάκτανε . φόνευσον. ἡ κατὰ συγκοπτομένη, ἐὰν ἐπάγηται δύο σύμφωνα παντελῶς ἀποβάλλει τὸ τ. κατάκτανε, κάκτανε. κατάσχεθε, κάσχεθε. Καταρτίζω . ἁρμόζω. ἐκ τοῦ ἀρτῶ, ἀρτίζω. Καταποντωθῆναι . ἀντὶ τοῦ καταποντισθῆναι. τῶν Ἀττικῶν δέ ἐστι. Καταπροΐξασθαι . ἀπὸ τῆς προικὸς, ἣν διαιροῦντες οἱ Ἴωνες πρόϊκα λέγουσι. Κατέκτανθεν . ἀπὸ τοῦ κτείνω, κτανῶ· ὁ ἀόριστος παθητικὸς ἐκτάνθην, ὡς φαίνω ἐφάνθημεν· τὸ πρῶτον τῶν πληθυντικῶν ἐκτάνθημεν, ἐκτάνθητε, ἐκτάνθησαν, ἔκτανθεν· ὡς ἐφάνθημεν, ἐφάνθησαν, ἔφανθεν. Κατέκτανεν . ἀπὸ τοῦ κτείνω, κτενῶ, ἔκτεινα· ὁ δεύτερος ἀόριστος ἔκτανον, ἔκτανες, ἔκτανε, καὶ κατέκτανε. Κατισχνωθέντα . λεπτυνθέντα. ἀπὸ τοῦ ἴσχω ἰσχνῶ τρίτης συζυγίας τῶν περισπωμένων. Κατεπόθη . ἐποντίσθη. ἔστι ῥῆμα παράγωγον πῶμι, ὁ μέλλων πώσω, ὁ παρακείμενος πέπωκα, ὁ παθητικὸς πέπομαι, διὰ τοῦ ο μικροῦ· ὡς δέδωκα, δέδομαι· ὁ δεύτερος ἀόριστος ἐπόθην καὶ κατεπόθην. οὕτω Γεώργιος ὁ Χοιροβοσκός. ### kappa 1179 Κατῃόνων . κατήντλουν. ἔχει τὸ ι. ἀπὸ γὰρ τοῦ καταιονῶ, καταιονᾷς, καταιονᾷ. Κατῄρεε . κατέλαβε. παρὰ τὸ αἱρῶ περισπώμενον, ὃ σημαίνει τὸ καταλαμβάνω. καὶ Ὅμηρος· —μὴ δέ σε λήθη αἱρείτω—. Καχλάζω . τὸ ταράσσω. πεποίηται ἡ λέξις. ὁ γὰρ ἦχος τοῦ κύματος ἐν τῷ κοιλώματι τῶν πετρῶν γινόμενος δοκεῖ μιμεῖσθαι τὸ κάχλα κάχλα. Καταλαλεῖν . τὸ εἰς ἀπόντα ὑπὸ τινῶν βλασφημεῖν. Καταργήσῃ . παύσῃ· νικήσῃ. ὅταν καταργήσῃ πᾶσαν ἀρχὴν καὶ πᾶσαν ἐξουσίαν. νῦν μὲν γὰρ ἐνεργοῦσιν αἱ πονηραὶ δυνάμεις, τότε δὲ οὐκ ἂν ἐνεργήσωσιν εἰς κόλασιν παραδιδόμενα. (Ἐπίῤῥημα.) Καθάπαξ . παντελῶς, συντόμως, συλλήβδην. Καθαρῶς . ἀκριβῶς· σαφῶς. Κᾀνθάδε . ἀντὶ τοῦ ἐνθάδε. Καναχηδόν . μετὰ κτύπου. καναχὴ γὰρ ἡ βοὴ καὶ ἡ κραυγή. Κάρτα . ἀντὶ τοῦ λίαν. Καταφορικῶς . σφοδρῶς. ### kappa 1180 Κατὰ κράτος . ἰσχυρῶς. Κατὰ πόδας . παραυτά. Καταλλήλως . ἁρμοδίως, ἀκολούθως. Καταμόνας . ἀντὶ τοῦ κεχωρισμένως. ὡς τό· ὁ πλάσας κατὰ μόνας τὰς καρδίας αὐτῶν, ὡς λογικός φησι παρὰ τὰς τῶν λοιπῶν ζώων. Κατ’ εὐθύ . κατ’ εὐθεῖαν. Κατωμαδόν . κατὰ τοὺς ὤμους τῶν ἵππων. κατωμαδὸν ἤλασεν ἵππους. † Κατ’ ἶσον . ὁμοίως.† Καρπαλίμως . ταχέως. ὡς παρὰ τὸ γόνος γίνεται γόνιμος, καὶ πομπὸς, πόμπιμος, οὕτως καὶ παρὰ τὸ κάπω, τὸ πνέω, ἐξ οὗ καὶ καπύω, οἷον· ἀπὸ δὲ ψυχὴν ἐκάπυσε— γίνεται κάπος καὶ πλεονασμῷ τοῦ ν, κάπνος, εἶτα μετὰ πλεονασμοῦ τοῦ ρ πάλιν κάρπνος καὶ κάρπνιμος. ἀποβολῇ οὖν τοῦ ν καὶ πλεονασμῷ τῆς αλ συλλαβῆς, καρπάλιμος, καὶ καρπαλίμως ἐπίῤῥημα. Κάρτα . λίαν. παρὰ τὸ κρατὸς κρατέα, ὡς ταχὺς, ταχέα, καὶ κατὰ συγκοπὴν καὶ μετάθεσιν κάρτα. Καλῶς . παρὰ τὸ κάλλος. τὸ δὲ κάλλος παρὰ τὸ κάζω, τὸ κοσμῶ. Κακῶς . παρὰ τὸ χάζω, τὸ ὑποχωρῶ. τῷ γὰρ κακῷ πάντες ὑποχωροῦμεν. ### kappa 1181 (1t) Τὸ Κ μετὰ τοῦ Ε. (Ἀρσενικόν.) Κεγχρίνης . εἶδος ὄρνιθος, ὃ λέγεται μηδ’ ὅλως διψᾷν. ἢ εἶδος ὄφεως· διὰ τὸ φαίνεσθαι αὐτὸν κατὰ καιρὸν τοῦ κέγχρου, ἢ διὰ τὸ ποικίλον εἶναι καὶ κατεστίχθαι· ὥσπερ γὰρ κέγχρους τινὰς ἐπὶ τὰ νῶτα ἔχει. Νίκανδρος· Θήεις κεγχρίνοις δολιχὸν τέρας. Κεδνός . συνετὸς, σώφρων, φρόνιμος, κηδεμονικώτατος. κεδνὰ βουλεύματα. ἔστι ῥῆμα κοῶ, τὸ νοῶ, ὁ μέλλων κοήσω, καὶ ῥηματικὸν ὄνομα κόεδνος, ὥσπερ τέρπω, τερπνός· καὶ κατὰ συγκοπὴν κεδνός. ἢ κηδανός τις ὢν, οὗ ἄν τις κήδοιτο. Κεηρός . κοῦφος. Κέθηγος . κύριον. Κέκροψ . ἀπατεὼν, ἢ γένος πιθήκων. κέρκωψ δὲ μέγα. ### kappa 1182 Κέλωρ . κύριον, ἢ ὁ παῖς. Κέλης . ὁ μόνος ἵππος καὶ γεγυμνωμένος, ἢ καὶ σελλάριος ὁ μονοκάβαλλος. Κέλκοις . συάγροις. Κέλυφος . τὸ λέπυρον τοῦ ὠοῦ. Κελαδεινός . ἠχητικὸς, ἢ ὁ θορυβώδης. παρὰ τὸ κέλαδος, ὃ σημαίνει τὴν ταραχήν. πλῆτο ῥόος κελάδων. βαρυτονητέον τὴν μετοχὴν, κελάδοντος γὰρ ἡ μετοχὴ γενική· καὶ ἡ αἰτιατικὴ κελάδοντα, οὐ κελαδοῦντα. Κελαινεφής . μελανός. ἔστι φῶ, τὸ φαίνω, καὶ τὸ κελαίνειν, γίνεται κελαινοφὴς, καὶ τροπῇ κελαινεφής. * ἀπὸ γὰρ τοῦ Διὸς γέγονε καὶ τοῦ νέφους κελαινενοφής. * Κεκραγμός . ἡ βοή. κεκραγμὸν γάρ τινα [σκαιὸν] ὁ χοῖρος ἠρτημένος ἠφίει. ### kappa 1183 Κέπφος . εἶδος ὀρνέου κούφου. καὶ κεπφωθεὶς ἀντὶ τοῦ ἐπαρθείς. † Κέπφος . ὁ λάρος.† Κενεῶνα . τὸν περὶ τὸν λαγόνα τόπον. Κεντυρίων . ἑκατόνταρχος. ἤτοι ταγματάρχης ἑκατοντάδος. κέντυ γὰρ παρὰ Ῥωμαίοις τὰ ἑκατόν. Κενός . ὁ μάταιος. [ὁ κοῦφος.] καὶ κενήριον τὸ κενοτάφιον. Κεῖνος . ἀντὶ τοῦ ἐκεῖνος. οὐκ ἔστιν ἐνταῦθα σχηματισμός· ἔστι γὰρ εἰπεῖν, τὸ ε φωνῆεν πέφυκε πλεονάζειν, οἷον ἥνδανεν, ἑήνδανεν, ὥρων, ἑώρων. Κέρα ἀγλαέ . λαμπρὲ τὴν τρίχα. κεραγλαέ. Κεραυνός . ἀστραπὴ σφοδρὰ, κατιοῦσα ἐπὶ γῆν καὶ τὰ περιτυχόντα φλογίζουσα. Κερασβόλος . ὁ τοῖς κέρασι βάλλων. ### kappa 1184 Κερδαλέος . ποικίλος, πανοῦργος. κερδὼ γὰρ ἡ ἀλώπηξ, ὅ ἐστι ζῶον πανοῦργον. [κερδαλεόφρων, ὁ ἀπατεὼν, πανοῦργος. ὁ διόλου πείθων.] Κέρβερος . ὄνομα κυνὸς, ὃς μυθεύεται εἶναι ἐν τῷ ᾅδῃ, ὑπάρχειν δὲ καὶ τρικάρηνος ἤγουν τρικέφαλος. Κερουλκοί . οἱ τοὺς βόας ἕλκοντες τοῖς κέρασι. καὶ κερουλκούς τινας εἶδον ἄνδρας ἐγώ. Κεστός . ὁ κεντητὸς λῶρος, ἢ τὸ τῆς Ἀφροδίτης ἔνδυμα. καταχρηστικῶς δὲ καὶ πάντα τὰ τῶν γυναικῶν φαντασιώδη ἐνδύματα. Κεχὼς καὶ Κεχρέας . ὀνόματα κύρια. Κελεός . ὄρνεον ταχύτατον. ἀφ’ οὗ καὶ τὸ κέλλειν, ὅ ἐστι ταχέως βαδίζειν. καὶ τὸν ἱστόποδα κελεὸν λέγει ἀστεϊζόμενος. Κενεών . ἡ λαπάρα. παρὰ τὸ κενεὸν εἶναι ὀστέων. ### kappa 1185 Κέλης . ὁ μονάμπυξ ἵππος καὶ δρομικός· ἐφ’ οὗ κάθηταί τις διεσκελισμένος. οὕτως Ἐπαφρόδιτος. ὁ δὲ Ὠρίων λέγει, ὅτι παρὰ τὸ κέλλειν, τὸ τρέχειν. ὅθεν κέλευθος, ἡ ὁδός. παρ’ αὐτὸ γὰρ τὸ ἐξώκειλε φαμὲν, ὅ ἐστιν ἐξέβαλεν, ἐξέῤῥιψε. Κελτοί . ἔθνος. ἀπὸ Κελτοῦ, υἱοῦ Ἡρακλέος. Κενός . ὁ μάταιος, ὁ κοῦφος. οἶμαι, ὅτι παρὰ τὸ καίω κανὸς, καὶ κενὸς, ὁ κεκαυμένος καὶ σποδὸς ὤν. ἢ ὅτι τὰ κεκαυμένα κοῦφα καὶ ἐλαφρὰ γίνεται. Κεραβάτης . ὁ τὰ ἀκρωτήρια τῶν ὀρέων, τουτέστι τὰς κορυφὰς βαίνων, οἱονεὶ ὀρειβάτης. κέρατα γὰρ καλοῦσι πάντα τὰ ἄκρα, ὡς φησὶ Πίνδαρος· ὑψικέραντα πέτραν. ὅ ἐστι τὸ ὑψηλὸν ἀκρωτήριον. Κεραμικός . ἀπὸ τοῦ κεραμεὺς, κεραμέως, κεραμεικὸς καὶ κεραμικός. καὶ κέραμος. παρὰ τὴν ἔραν ἔραμος, καὶ πλεονασμῷ τοῦ κ, κέραμος. οἱ δὲ παρὰ τὸ κεκαῦθαι τῇ ἔρᾳ. Κεραοξόος . ὁ κερατουργὸς, ὁ κερατογλύφης. ### kappa 1186 † Κέρβερος . κύων τρικέφαλος, ὁ ἐν τοῖς τρισὶ στοιχείοις, ὕδατι, γῇ, ἀέρι, πονηρὸς δαίμων.† Κερδαλέος . κερδαλέος κ’ εἴη καὶ ἐπίκλοπος, ὅς σε παρέλθοι— ἀντὶ τοῦ συνετὸς καὶ παραλογιστικὸς, ὃς ἄν σε νικήσῃ. τὰς γὰρ ἐντρεχείας κέρδη ἐκάλουν. παρὰ τὸ ἡδύνειν τὸ κέαρ, ὅ ἐστι τὴν ψυχὴν διὰ λόγων κλέπτειν. καὶ κερδαλεόφρων ὁ κερδαίνειν φρονῶν. παρὰ τὴν φρένα καὶ τὸ κερδαλέον. Κέρδιστον τὸν συνετόν φησιν . Κέρκουρος . τὸ μακρὰν πρύμναν ἔχον σκάφος. Κέρκωπες . διὰ τὸ κερδαλέον αὐτῶν καὶ πανοῦργον. ἢ ἀπὸ τῆς μητρὸς Κερκώπης. ἢ κέρκωπες οἱ ἀπατεῶνες. ἀπὸ τῶν κυνῶν ἡ μεταφορὰ, οἳ ταῖς ὄψεσι καὶ τῇ κέρκῳ δάκνουσι σαίνοντες. οὕτως Ὦρος ὁ Μιλήσιος. Κερόεις . παρὰ τὸ κέρα γέγονε κερατόεις καὶ συγκοπῇ τοῦ ατ κερόεις. ἐξ οὗ τὸ θηλυκὸν κερατόεσσα. καὶ συγκριτικὸν κερόεσσα. καὶ γράφεται κεροῦσα. οἷον· νόμος δέ τι κεροῦσα. ### kappa 1187 Κεστός . ὁ κεντητὸς λῶρος. παρὰ τὸ κάζω, τὸ κοσμῶ, γίνεται ῥηματικὸν ὄνομα καστός. καὶ κεστὸς ὁ κεκοσμημένος. ἢ παρὰ τὸ κέντω ὄνομα Βαρύτονον. ἔνθεν καὶ κέντορες ἵππων. ὁ μέλλων κένσω. κένσαι ὁμοκλήσας. γίνεται ὄνομα ῥηματικὸν κενστὸς καὶ κεστός· ὡς κλαύσω, κλαυσμὸς καὶ κλαυθμός. ἐξ οὗ καὶ πολύκεστος ἱμὰς ὁ πολυκέντητος. Κευθμός . σκότος, κρύψις. ἐκ τοῦ κεύθω, τὸ κρύπτω, κευσμὸς καὶ αἰολικῶς κευθμὸς, ὡς κλαύσω, κλαυσμὸς καὶ κλαυθμὸς, καὶ μηνισμὸς, μηνιθμός. ἐκ δὲ τοῦ κευθμὸς γίνεται κευθμών. Γαίης ἐν κευθμῶνι, κακῷ δ’ ἐτέρπετο ἔργῳ. Κεραυνός . ἡ μεταφορὰ ἀπὸ τῶν ζώων, τῶν τοῖς κέρασι χρωμένων καὶ διαφθειρόντων. παρὰ τὸ κεραΐζειν καὶ τὸ αὔειν, ὅ ἐστι καίειν. Κεκρύφαλος . μέρος τῆς γαστρός. Κενοῦχος . τὸ βαλάντιον. Κέλωρ . ὁ κελλάριος. παρὰ τὸ κέλλω, τὸ προστάσσω. ### kappa 1188 (1t) (Θηλυκόν.) Κέδροι . δένδρα ὑψήκομα. ταύταις δὲ ἀπεικάζει Δαβὶδ τὴν εἰδωλολατρείαν. Κεμάς . ἡ κοιμωμένη ἐν σπηλαίῳ ἔλαφος, κοιμάς τις οὖσα ἢ νεογενής. Κέλευθος . ἡ διὰ θαλάσσης ὁδός. Κενοφωνία . ἡ ματαιοφωνία. Κενή . ἡ ματαία. Κενὴν μακαρίαν . εἰς κενὸν καὶ μάταιον * λογιζομένην καὶ * μακαριζομένην. Κέρκος . ἡ οὐρά. Κεραία . τὸ κερατάριον, τὸ διὰ πλαγίου ξύλον τῷ ἱστῷ ἐπικείμενον. οὗ καὶ τὴν ὀθόνην ἐξάπτουσι. Κειρίαι . οἱ ἐπιτάφιοι δεσμοί. Κεχρέα . πόλις. καὶ Κεχρέαι, τόπος. Κεγχραμίδες . τῶν συκῶν καὶ τῶν ἐλαιῶν οἱ πυρῆνες. Κενοδοξία . κενῶν ὄρεξις. ἢ κενοδοξία ἐστὶν ὁ πρὸ τῆς ἀπαθείας θέλων ὑπὸ τῶν ἀνθρώπων δοξάζεσθαι, ἐπὶ τοῖς πεφυκόσι γενέσθαι δι’ ἀπάθειαν καὶ γνῶσιν θεοῦ. ### kappa 1189 Κέβλη . ἡ κεφαλή. κατὰ συγκοπὴν καὶ τροπὴν τοῦ φ εἰς β γέγονε κέβλη. Κέδρος . παρὰ τὸ κέντρος· κεντρώδης γάρ ἐστιν. ἢ παρὰ τὸ καίεσθαι ῥαδίως. Κειρία . οἱ δεσμοί· τὰ σχοινία. θηλυκῶς. παρὰ τὸ κείρω, τὸ κόπτω, τουτέστι παρὰ τὸ εἰς λεπτὰ κόπτεσθαι αὐτά. ἢ παρὰ τὸ κέρας, τὸ σημαῖνον τὰς τρίχας, κερία, καὶ πλεονασμῷ τοῦ ι κειρία. καὶ γὰρ ἐκ τριχῶν ἦσαν κατὰ τὸ παλαιόν. Κέλευθος . ἡ ὁδός. παρὰ τὸ κέλλειν, ὃ σημαίνει τὸ τρέχειν· ἐν ταύτῃ γὰρ τρέχομεν. ἢ παρὰ τὸ ἐλεύθω, ἔλευθος καὶ κέλευθος, πλεονασμῷ τοῦ κ. καὶ ἐπὶ οὐδετέρου· —ὑγρὰ κέλευθα. κατὰ μετάπλασιν γένους, ὡς ἀπὸ τοῦ ὁ τράχηλος τὸ τράχηλον. Καλλίμαχος· τὰ τράχηλα γυμνάζει. καὶ τάρταρος καὶ ἡ τάρταρος καὶ οὐδέτερον τὰ τάρταρα. Πίνδαρος· τάρταρά τ’ ἠερόεντα— καὶ λύχνους λύχνα, δίφρους δίφρα, δακτύλους δάκτυλα. ### kappa 1190 Κεντρηνεκέας . παρὰ τὸ διηνεκῶς καὶ συνεχῶς κεντρίζεσθαι. Κερκίς . παρὰ τὸ κρέκω, τὸ ἠχῶ, κρεκὶς καὶ κατὰ ὑπερβιβασμὸν κερκὶς, ἡ ἠχοῦσα. γλυκεῖα μᾶτερ, οὔτι δύναμαι κρέκειν τὸν ἱστόν. Κερκόλυρα . οὕτως ὁ Ἀλκμὰν ἐχρήσατο ἀντὶ τοῦ κρεκόλυρα. ἔστι δὲ τοῦτο πάθος. τὸ δὲ κερκόλυρα ἠχητικὴ λύρα· τὸ γὰρ κρέκε, κρέκε ἦχος ἐστὶ τῆς κιθάρας. Κεφαλή . παρὰ τὸ κάρφος καρφαλὴ, καὶ κεφαλή· ὁ κατάξηρος καὶ ὀστώδης τόπος. ἢ κατὰ Ἀπολλόδωρον κελύφη τις οὖσα, παρὰ τὸ καλύφειν καὶ σκέπειν τὸν ἐγκέφαλον. τινὲς δὲ παρὰ τὸ ἐκεῖ κεῖσθαι τὰ φάη, κεφάη τις οὖσα καὶ κεφαλή. οἱ δὲ παρὰ τὸ κάπω, τὸ πνέω, καπαλὴ καὶ κεφαλή· οἱονεὶ ἡ διαπνέουσα. ὅθεν καὶ κῆπος, ὁ διαπνεόμενος τόπος. διὸ καὶ ἐν ταῖς οἰκίαις τὸν ἀποπνεόμενον τόπον πρὸς ἀνάπαυσιν κῆπον λέγομεν. παρὰ τὸ κάπω, τὸ πνέω. ἀπὸ δὲ ψυχῆς ἐκάπυσεν. ὅ ἐστιν ἀνέπνευσεν. ### kappa 1191 † Κερωσσός . πόλις Ἀπολλωνιάδος.† Κεφαλληνία . ἀπὸ Κεφάλου τινὸς, ὃς ἑκουσίως ἀνελὼν τὴν Ἐρεχθέως θυγατέρα ἔξεισι τῆς Ἀττικῆς καὶ σὺν Ἀμφιτρύωνι στρατεύεται κατὰ τῶν Τηλεβόων. Κέως . ἡ νῆσος. ἀπὸ Κέω τοῦ Ἀπόλλωνος καὶ Ῥοδοέσσης νύμφης. Κενοφωνίας . τὸ νέα τινὰ ἐφευρίσκειν, ὡς Ἀρειανοὶ καὶ Νεστοριανοί. καὶ ὁ Ἀπόστολος· ἐκτρεπόμενος τὰς βεβήλους κενοφωνίας καὶ ἀντιθέσεις. (Οὐδέτερον.) Κέαρ . ἡ ψυχή. παρὰ τὸ κεκρᾶσθαι ἐκ ψυχροῦ καὶ θερμοῦ ἐπίσης ἔχον. κέαρ τὴν καρδίαν φησὶν Ἀριστοφάνης· ἐφ’ ᾧ γε τὸ κέαρ εὐφράνθη. † Κέρμα . σωρεία λεπτῶν τε καὶ ὀβολῶν.† Κεκρύφαλον . σουδάριον, κεφαλοδέσμιον. Κεκράγμασιν . Ἀριστοφάνης· δικροῖς ἐώθουν τὸν θεὸν κεκράγμασιν. ἔδει δὲ εἰπεῖν ξύλοις, καὶ εἶπε κεκράγμασι. τὸ δὲ δικροῖς ἀντὶ τοῦ διφυέσι ξύλοις. Κελήτιον . μικρὸν πλοιάριον. ἀπὸ μεταφορᾶς τοῦ κέλητος ἵππου, ᾧ εἷς ἀνὴρ ἐπικάθηται. ### kappa 1192 Κελαινόν . μέλαν. κελὸν γὰρ τὸ μέλαν κατὰ διάλεκτον. αἶψά τοι αἷμα κελαινὸν ἐρωήσει περὶ δουρί. Κέμεννα . ὄνομα ὄρους. καὶ Κέμμενα εἶδον ἐγώ. Κερασβόλα . ἄκαρπα, ἢ τὰ τοῖς κέρασι βάλλοντα. Κενήριον . τὸ κενὸν μνημεῖον. Κεφάλαιον . ἡ ἀρχὴ, ἢ τὸ ζήτημα. Κέρδιον . βέλτιον, κρεῖσσον. ἀπὸ τοῦ κέρδους. Κερτόμιον . παραλογιστικόν. παρὰ τὸ κέαρ τέμνειν, ὅ ἐστι τὴν ψυχὴν χλευάζειν διὰ λόγων. Κειμήλια . τὰ ἀπόθετα χρήματα. ὡς παρὰ τὸν θείσω μέλλοντα γίνεται θειμέλια, οὕτως καὶ παρὰ τὸν κείσω μέλλοντα γίνεται κειμήλιον. ἢ παρὰ τὸ ἐκεῖ κεῖσθαι τὰ μῆλα, δι’ ὧν τινὰ ἐκμειλισσόμεθα. Κελύφη . τὰ καλύμματα. ἀπὸ τοῦ καλύπτω. καὶ ἡ κάλυξ ἡ καλύπτουσα τὸ ῥόδον. Κέρας . ἡ θρίξ. διὰ τὸ τοῖς κέρασιν ὁμοίως ἐκφύεσθαι. οἱ δὲ φασὶ, ὅτι ἡ ἐκ βάθους ἰκμὰς ἀπὸ τῆς θερμασίας ἀναφερομένη, κᾄπειτα τῇ τοῦ δέρματος τάσει σφιχθεῖσα, κερατοῦται. ἢ ἡ συνεχῶς κειρομένη. ### kappa 1193 Κέρας . καὶ ὄνομα ποταμοῦ. καὶ τὸ κέρατον καὶ τὸ κερατάριον καὶ ἄλλα πολλὰ σημαίνει. Κέδματα . τὰ χρόνια ἀλγήματα λέγει ὁ Ἱπποκράτης. γράφει δὲ καὶ ὁ Ψελλός· χρόνια δὲ ἀλγήματα τὰ κέδματα τυγχάνει. * Κέντο . τὰ ἑκατὸν παρὰ Ῥωμαίοις. * (Ῥῆμα.) Κέαται . κεῖνται. ὅτι οὐ μόνον ἐπὶ παρακειμένου καὶ ἐπὶ πάθους ποιοῦσιν οἱ Ἴωνες τρίτον παθητικὸν, ἀλλὰ καὶ ἐπὶ ἐνεστῶτος. οἷον· κεῖμαι, κεῖσαι, κεῖται, κέαται. Κεδάζω . σκορπίζω. Κεκομψευμένος . κεκαλλωπισμένος, σεμνός· ἀστεῖος, ἢ κομπηρὸς, ἢ τεχνικὸς, ἢ φαντασιώδης. Κέκραθι . κράξον. Κέκτημαι καὶ ἔκτημαι . ἀμφότερα Ἑλληνικά. Θουκυδίδης ἑκατέρως· καὶ οὐδὲν τὸ πρότερον ### kappa 1194 κεκτημένων· καὶ τὰ προεκτημένα φιλεῖ ἐλασσοῦσθαι. Δημοσθένης δ’ ἀεὶ σὺν τῷ κ. Κεκωδωνισμένος . ἐξητασμένος. ἀπὸ τῶν τοὺς φύλακας διὰ τοῦ κώδωνος ἐξεταζόντων. καὶ διακωδωνίσαι τὸ ἐξετάσαι. [Ἀριστοφάνης· ὡς αἰσχρὸν ἀκωδώνιστον ἐᾷν.] Κεκαυτηριασμένος τὴν συνείδησιν . [τουτέστι μὴ] ἔχων ὑγιᾶ. Κεκοσυρῶσθαι . πεποικίλθαι. Κέκλυτέ μου . ἐπακούσατέ μου. Κεκόπακεν . ἐπαύσατο. Κεκόλαπται . γέγλυπται. Κεκραιπαληκώς . μεθύσας· εὐφρανθείς. Κέκμηκα . κεκοπίακα. Κεκλοφέναι . κλέψαι. Κεκολουμένος . ἐκτετηγμένος· ἀδυνάτως ἔχων· ἀμηχανῶν. Κεκονιαμένος . σπουδάζων πάνυ. ἔτι τὴν κόνιν τοῖ ποσὶ περιφέρων. ### kappa 1195 Κεκονιαμένοις . ἀσβέστῳ κεχρισμένοις. Κεκριγότες . μηδὲν διασαφοῦντες. κριγμὸς γὰρ ὁ τῶν ἀποθνησκόντων τρισμὸς τοῖς ὀδοῦσι γινόμενος. Κεκασμένον . κεκοσμημένον. κάζω γὰρ τὸ καλλωπίζω. Κεκαφηότα . ἐκπνεύσαντα. κάπος γὰρ τὸ πνεῦμα. Κεκληγότες . κράζοντες. Κεκλόμενος . παρακελευόμενος. Κεκινέαται . κεκίνηνται. Κεκαδησόμεθα . φροντίσομεν. Κεκάδοντο . ἀντὶ τοῦ ἐκεχάδοντο, ὡς τό· —ὑπὸ δὲ Τρῶες κεκάδοντο. Κεκαδήσει . ἀπὸ τοῦ χάζω, τὸ ὑποχωρῶ, ὁ δεύτερος ἀόριστος ἔχαδον, ὁ μέσος ἐχαδόμην, ἐχάδοντο, καὶ κατὰ τροπὴν ἐκάδοντο. ἀπὸ δὲ τοῦ χάζω γίνεται χαδῶ, χαδήσω, τὸ τρίτον χαδήσει, καὶ τροπῇ καδήσει, καὶ κατὰ ἀναδιπλα‐ ### kappa 1196 σιασμὸν κεκαδήσει. καὶ ποιητικῷ ἀναδιπλασιασμῷ κεκάδοντο. Κελαρύζει . μετὰ ἤχου ῥέει. Κελαδοῦσιν . ἠχοῦσιν ἢ θόρυβον ἐμποιοῦσι. Κέλλεται . προστάττει. [ Κελευτιόων . παρακελευόμενος.] Κεπφωθείς . ἐπαρθείς. κέπφος γὰρ εἶδος ὀρνέου κούφου. Κενῶσαι . ἀντλῆσαι. ἔστι δὲ καὶ ἀντὶ τοῦ τῆξαι. Κεραννύς . κιρνῶν. Κεραΐζων . διακόπτων, ἀναιρῶν, διαρπάζων. Κερατιοῦμεν . καταγωνισώμεθα. ἐκ μεταφορᾶς τῶν ζώων, ἃ τοῖς κέρασι καταπαλαίει τὸν ἀντίπαλον. Κενεμβατεῖ . εἰς κενὰ ἐμβαίνει. Κεύθω . τὸ κρύπτω. Κεχαριτωμένη . πεφιλημένη, εὐλογημένη. Κείρειν . κόπτειν. ἀπὸ τοῦ αἴρειν καὶ ἀποκόπτειν τὰς τρίχας. ### kappa 1197 Κείω . τὸ κέω. ἀνεφάνη γὰρ τὸ ε, ὡς ἐν τῷ· κέδρου τ’ εὐκεάτοιο. Κείων . κοιμησόμενος. ἀπὸ τοῦ κέων. ὦρσο κέων. [πλεονασμῷ τοῦ ι , κείων. κίω δὲ τὸ πορεύομαι διὰ τοῦ ι , ἀπὸ τοῦ ἴω.] Κέραιρε . κίρνα. ἀπὸ τοῦ καιρῶ κεραίρω, ὡς μενῶ μεναίνω. Κερδαίνειν . παρὰ τὸ κέρδος. ἢ παρὰ τὸ κέαρ ἰαίνειν, ὅ ἐστιν εὐφραίνειν. † Κεκρηγέναι . ἀντὶ τοῦ κεκραγέναι.† Κεκαδησόμεθα . λυπηθησόμεθα, φροντιοῦμεν. οἶμαι ἀπὸ τοῦ ἄχος, ἀχῶ, ἀχάζω, ἀχαδῶ, καὶ κατὰ ἀποβολὴν χαδῶ, χαδήσω, χαδήσομαι, καὶ καδήσομαι, καὶ κατὰ ἀναδιπλασιασμὸν κεκαδήσομαι, [κεκαδησόμεθα.] Κεκαδών . στερήσας, χωρίσας. παρὰ τὸ χάζω ἔχαδον, ἡ μετοχὴ χαδὼν καὶ καδών. θυμοῦ καὶ ψυχῆς κεκαδών—. † Κεκασμένος . κεκαλλωπισμένος· κεκοσμημένος. ἀπὸ τοῦ κάζω, τὸ κοσμῶ.† Κεκινέαται . ἀπὸ τοῦ κινῶ, κινήσω, κεκίνηκα, κεκίνημαι, κεκίνηται καὶ Ἰακῶς κεκινέαται. οἱ δέ μευ ὀδόντες ἐν τοῖσι γνάθοισι πάντες κεκινέαται. ### kappa 1198 Κεκαφηότα . ἐκπεπνευκότα. [κάπφος γὰρ τὸ πνεῦμα,] ἀπὸ τοῦ κάφω, καφῶ, καφήσω. Κεκλαυμένην . ἀντὶ τοῦ κεκλαυκυῖαν. ἔστι δὲ ποιητικόν. Κέκληκα . ἐκ τοῦ καλῶ, καλέσω, κεκάληκα, καὶ κατὰ συγκοπὴν κέκληκα. ἐξ οὗ καὶ τὸ κεκληγὼς τροπῇ τοῦ κ εἰς γ . Κεκλίαται . Ἰστέον, ὅτι οἱ καθαριεύοντες παρακείμενοι τὸ α μόνον προσλαμβάνουσι κατὰ τὸ τρίτον πρόσωπον τῶν ἑνικῶν. καὶ εἰ μὲν μακρᾷ παραλήγει, ταύτην συστέλλει. καὶ οὕτως τὸ Ἰωνικὸν ποιοῦσιν. οἷον ἐρύω, ἔρυται, ἐρύαται. οὕτως καὶ ἀπὸ τοῦ κλείω κέκλειται, κεκλίαται, κατὰ συστολὴν τῆς ει διφθόγγου. οἷον· αἳ ἁλὶ κεκλίαται. Κεκλόμενοι . παρακελευόμενοι. ἀπὸ τοῦ κέλλω κελλόμενοι, καὶ πλεονασμῷ τοῦ κ κεκλόμενοι. ἀλλήλοισί τε κεκλόμενοι—. Κέκλυθι καὶ κέκραθι . οἱ πλεῖστοι, ὡς καὶ ἡ χρῆσις μαρτυρεῖ, παρακείμενοι εἰσί. τοῦ δὲ παρακειμένου τὰ προστακτικὰ ποτὲ μὲν εἰς ε λήγουσιν, οἷον τέτυφε, ποτὲ δὲ εἰς θι, οἷον τέτυφθι. οὕτως οὖν καὶ κέκλυθι. τὸ δὲ κλυ μακρόν ἐστι. Κεκορυθμένα . καθωπλισμένα, ἠκονημένα. [ἀπὸ τοῦ κόρυθος, κορυθῶ, κεκορυθημένα καὶ κεκο‐ ### kappa 1199 ρυθμένα.] ἢ ἀπὸ τοῦ κορύσσω, τὸ καθοπλίζω. οἷον τῷ σιδήρῳ ἠμφιεσμένα. ἀπὸ τοῦ τὴν κορυφὴν θήγειν καὶ ἀκονᾷν εἰς ὀξύτητα. Κέκλω . εἰ παρὰ τὸ κέλλω λάβοιμεν, πλεονασμός ἐστι τοῦ κ· εἰ δὲ παρὰ τὸ καλῶ, κλῶ, οὐ πλεονασμὸς, ἀλλὰ διπλασιασμός. Κέκμηκα . ἐκοπίασα. ἀπὸ τοῦ καμῶ, καμήσω, κεκάμηκα, κέκμηκα ἐν συγκοπῇ. Κελαρύζειν . κυρίως ἐπὶ τῶν ὑδάτων. τὸ μετὰ ποιοῦ ἤχου ῥεῖν καὶ ψόφου. σημαίνει δὲ τὸ ἁπλῶς ἠχεῖν. γίνεται παρὰ τὸ κρῶ, τὸ φωνῶ, οὗ παράγωγον κρύζω, καὶ μετὰ τοῦ λα ἐπιτατικοῦ μορίου, καὶ πλεονασμῷ τοῦ ε , κελαρύζω. ἐκ τούτου γίνεται καθ’ ὑπέρβασιν. ἀφ’ οὗ ῥηματικὸν ὄνομα λακέρυζα κορώνη. Κέλεαι . [κέλλω,] ὁ παθητικὸς ἐνεστὼς κέλομαι, καὶ τὸ δεύτερον Ἰωνικὸν κέλεαι. Κελητίζειν . τουτέστι διεσκελισμένως καθῆσθαι. τούτου ἡ γενικὴ κέλητος καὶ ἐξ αὐτοῦ ῥῆμα κελητῶ, κελητίζω, κατὰ παραγωγὴν, ἀντὶ τοῦ ἱππεύω. Κελευτίω . κελεύω. ὡς κυνηγέτης κυνηγῶ, οὕτω κελευτὴς κελευτῶ. παράγωγον κελευτιόω, ὡς φυσῶ, φυσιόω. ἔνιοι δὲ διὰ τοῦ ς , κελευσιόων. κελευσιόων τοὺς Ἕλληνας, ἀντὶ τοῦ ὁδηγῶν. ### kappa 1200 Κένσαι . ἀπὸ τοῦ κέντω, [κένσω. δύναται δὲ καὶ ἀπὸ τοῦ] κεντῶ, κεντήσω, καὶ ἐν συγκοπῇ κένσω. ἐκέντησα, κεντῆσαι, καὶ ἐν συγκοπῇ κένσαι. ἔστιν ἀόριστος αʹ καὶ μέλλων. Κεραννύς . ἀπὸ τοῦ [κερῶ] κεραννύω, κεράννυμι, καὶ ἡ μετοχὴ κεραννὺς, διὰ δύο νν. τὰ ἀπὸ τῶν εἰς υω περισπωμένων διὰ νύω γινόμενα, διὰ δύο νν γράφεται, οἷον χῶ χωννύω, ῥῶ ῥωννύω. Κέρσαι . κόψαι. κείρω τὸ κόπτω, καὶ αἰολικῶς κέρσω. Κερτομέων . ἀντὶ τοῦ ἐρεθίζων. καί· —κερτομίοις ἐπέεσσιν. ἐρεθιστικοῖς, παροξυντικοῖς, χλευαστικοῖς· ἀπατηλοῖς. Κεύθομαι . ἐνταῦθα εἰς ᾅδου τὴν κέλευθον, ὅ ἐστι τὴν ὁδὸν, ποιήσομαι. συγκέκοπται δὲ ἀπὸ τοῦ κελεύθομαι, καὶ σημαίνει τὸ πορεύομαι. οἷον· —ἄϊδι κεύθομαι. καὶ ἀντὶ τοῦ κρύπτομαι. κεύθω γὰρ τὸ κρύπτω. Κεχανδότα . χωροῦντα. χάζω, χάσω, κέχαδα, κεχαδὼς, κεχαδότος, κεχαδότα, καὶ πλεονασμῷ τοῦ ν κεχανδότα, ὁ δεύτερος ἀόριστος ἔχαδον, ἔχαδες, ἔχαδε. ### kappa 1201 Κεχαρηότα . ἀπὸ τοῦ χαίρω γέγονεν, οὗ ὁ παρακείμενος κεχάρηκα, ἡ μετοχὴ κεχαρηκὼς, κεχαρηκότος, καὶ κατὰ ἀφαίρεσιν [Ἰωνικὴν] κεχαρηότος, κεχαρηότα. —ἐμῷ κεχαρηότα θυμῷ. Κεχαροίατο . χαίρω, χαρῶ, ὁ δεύτερος ἀόριστος ἔχαρον, ἐχαροίμην, ἐχάροιο, ἐχάροιτο, καὶ πλεονασμῷ τοῦ κ, κεχάροιτο, καὶ ἰωνικῶς κεχαροίατο. Κεχολώσεται . ἀπὸ τοῦ χολῶ, χολώσω, κεχόλωκα, κεχόλωμαι, κεχόλωσαι, ὁ μετ’ ὀλίγον μέλλων κεχολώσεται. διαφέρει δὲ ὁ μέλλων τοῦ μετ’ ὀλίγον μέλλοντος, ὅτι ὁ μὲν μέλλων ἀοριστός ἐστιν, ὁ δὲ μετ’ ὀλίγον μέλλων ὡρισμένος. Κεχρημάτισται . ἀκήκοεν· εἶδε. καὶ ὁ Ἀπόστολος· καθὼς κεχρημάτισται Μωυσῆς. Κενωθῇ . οἷον βλάβην καὶ ἐλάττωσιν ὑπομένει. ἀποστολικὴ ἡ λέξις. ἵνα μὴ κενωθῇ ὁ σταυρὸς τοῦ Χριστοῦ. Κεάσαι . σχίσαι. Κεῖθεν . ἀντὶ τοῦ ἐκεῖθεν. ἐκ τοῦ ἐκεῖνος ἐκείνοθεν, [καὶ κατὰ συγκοπὴν ἐκεῖθεν καὶ κεῖθεν. ἢ ἐκ τοῦ κεῖνος κεινόθεν, ὡς Λέσβος Λεσβό‐ ### kappa 1202 θεν.] οὐδὲν εἰς θεν λῆγον ἐπίῤῥημα τῇ ει διφθόγγῳ λήγεται χωρὶς τούτου. Κεῖθι . ἐκ τοῦ ἐκείνοθι, ἢ κεινόθι. καὶ ἐκ τοῦ ἐκεῖσε, κεῖσε. Τὸ Κ μετὰ τοῦ Η. (Ἀρσενικόν.) Κηδάρ . χώρα παρακειμένη Βαβυλωνίοις, οἰκήτορας ἔχουσα βδελυρούς. σκότος ἑρμηνεύεται. Κηδεστής . ὁ πενθερός. καὶ ὁ φροντιστής. κήδω γὰρ τὸ φροντίζω. Κηδεμών . φροντιστής. Κηκασμός . λοιδορησμός. καὶ κηκὰς ὁ λοίδορος. καὶ κηκὰς ἡ ἀλώπηξ ἡ κακωτικὴ καὶ πανοῦργος καὶ πονηρά. Κηλέστης . ὁ ἀπατεών. ἀπὸ τοῦ κηλῶ, τὸ θέλγω. Κηληθμός . ἡ μετ’ ᾠδῆς τέρψις. Κηλεός . καυστικός. Κήλων . θερμὸς εἰς συνουσίαν. παρὰ τὸν κήσω μέλλοντα, ὃ δηλοῖ τὸ καύσω. Κημός . εἶδος χαλινοῦ. Κῆνσος . τὸ νόμισμα. ### kappa 1203 Κῆπος . ὁ καταπνεόμενος τόπος πρὸς ἀνάπαυσιν. παρὰ τὸ κάπω, τὸ πνέω, κάπος καὶ κῆπος. † Κήρυλος . ὁ τῶν ἀλκυόνων ἄῤῥην.† † Κῆσος . ὄνομα ποταμοῦ.† Κηφήν . εἶδος μελίσσης. ἔστι δὲ ἀργόν. τινὲς δὲ τοὺς ὑδροφόρους τῶν μελισσῶν κηφῆνας λέγουσι. Κηώεις καὶ κηώδης . ὁ εὐώδης καὶ τεθυμιασμένος οἶκος. Κής . ὁ σκώληξ. Κηδεός . ὁ νέκυς, ὁ φροντίδος καὶ κηδεμονίας ἄξιος τῆς κηδεύσεως. παρὰ τὸ κήδω, τὸ φροντίζω, γέγονε κηδεύω, κηδεὸς, ὡς φωλεύω, φωλεός. Κηδεστής . ὁ κατ’ ἐπιγαμβρίαν συγγενής. τουτέστιν ὁ πατὴρ τῆς γαμουμένης, καὶ αὐτὸς ὁ γαμῶν. παρὰ τὸ κήδω ῥῆμα ὄνομα κῆδος, ὅ ἐστιν ἡ κατ’ ἐπιγαμίαν συγγένεια. ἐπεὶ ἐκ προνοίας καὶ κηδεμονίας συνίσταται. παρὰ τὸ κῆδος οὖν κηδεστής. [ἢ παρὰ τὸ κήδω. τὸ δὲ κηδεστὴς] ὀξύτονον ὡς προσηγορικὸν, τὸ δὲ κύριον ὄνομα βαρύτονον. ὡς θύω, Θυέστης. Κήδιστος . φροντιστικώτατος. ὅς μοι κήδιστος ἑτάρων ἦν κεδνότατός τε. καὶ ὥσπερ παρὰ τὸ κάλλος γίνεται καλλίων, καὶ τὸ ὑπερθετικὸν κάλλιστος, οὕτως οὖν παρὰ τὸ κῆδος κήδιστος. ### kappa 1204 Κηλεύς . παρὰ τὸ κηλεῖν καὶ τέρπειν. οἷον· κηλιθμῷ δ’ ἔσχοντο κατὰ μέγαρα. τὸ δὲ κηλιθμὸς οἱονεὶ κηλιδιθμός· καὶ κατὰ συγκοπὴν κηλιθμός. οὕτως εὗρον ἐν ὑπομνήματι Ὀδυσσείας. Κῆρυξ . ὡς παρὰ τὸ πτερὸν γίνεται πτερῶ καὶ πτερύσσω, οὕτως καὶ παρὰ τὸ ἐρῶ, τὸ λέγω, ἐρύσσω καὶ ἠρύσσω καὶ πλεονασμῷ τοῦ κ κηρύσσω, ὁ μέλλων κηρύξω. οὕτως καὶ ἀποβολῇ τοῦ ω κῆρυξ. Κηώεις . ἐπὶ τοῦ θαλάμου. παρὰ τὸ κέω, τὸ κοιμῶμαι. ὦρσο κέων ὦ ξεῖνε. γέγονε κεώεις καὶ κηώεις, ὁ εἰς τὸ κοιμᾶσθαι εἰργασμένος. σημαίνει δὲ τὸν τεθυμιαμένον θάλαμον καὶ οἶκον. ἀπὸ τοῦ τὰ θυμιάματα εἰς αὐτὸν καίεσθαι. Κηφισσός . ὄνομα ποταμοῦ. (Θηλυκόν.) Κηδεμονία . φροντίς. Κηδεία . ἡ ταφή. καὶ ἡ συγγαμβρία. Κηδαλία . χώρα. Κηκίς . ἡ ὀξύτης. Κήλη . τὸ πάθος. καὶ κηλήτης. Κηλίς . ὁ ῥύπος. καὶ κλίνεται κηλίδος. ### kappa 1205 Κήλησις . ἡδονὴ καὶ θέλξις μετὰ μέλους. Κηπαία . ἡ ἐν τῷ κήπῳ κηπαία παγὶς ἱσταμένη. Κηπεία . ἡ κήπευσις. Κηρουλκός . ἡ εἰς θάνατον ἕλπουσα. παρὰ τὴν κῆρα, τὴν θανατηφόρον μοῖραν. Κήρινθος . πόλις. Κηρυκίνη . ῥάβδος. Κηφηΐς . ἡ Αἰθιοπία γῆ. ἀπὸ Κηφέως. Νίκανδρος· Περσεὺς ἥν ποτε λιπὼν Κηφηΐδα γαῖαν. Κηλάς . ἡ ἀλώπηξ. Κῆδος . ἡ συναλλαγὴ τοῦ γάμου. Κήδεα . φροντίδες, λύπαι, ἢ τὰ κακά. Κηκίδιον . τὸ τοῦ μέλανος. Κηλώνιον . ἵππος ἐπιβατήριος. παρὰ τὸ κήλων, ὃ σημαίνει τὸν θερμόν. κήλων γὰρ ὁ θερμὸς εἰς συνουσίαν. ἢ παρὰ τὸν κήσω μέλλοντα, ὃ δηλοῖ τὸ καύσω. Κηλόνειον δὲ τὸ γεράνιον . μικρὸν καὶ δίφθογγον. παρὰ τὸ κάλον, τὸ ξύλον, καὶ μετὰ τοῦ νεύειν γέγονε καλόνειον καὶ κηλόνειον, τὸ ἀνανεῦον καὶ κατανεῦον ξύλον. Κῆλον . τὸ βέλος τὸ ξύλινον. παρὰ τὸ κάλον, ὃ δηλοῖ τὸ ξύλον. ἢ βέλος θεῖον, τουτέστιν ἀστραπὰς καὶ βροντάς. ### kappa 1206 —ᾤχετο κῆλα θεοῖο. παρὰ τὸν κήσω μέλλοντα τὸν δηλοῦντα τὸ καύσω. ὅθεν καὶ τό· πυρὶ κηλέῳ, τουτέστι καυστικῷ. Κήναιον . ὄρος. Κήπιον . κῆπος. Κῆρ . ἡ ψυχὴ, ἀπὸ τοῦ δίκην κηροῦ ἀπομάττεσθαι τὰ μαθήματα. Κῆρ . περισπωμένως μὲν τὴν ψυχήν· παρὰ τὸ κέαρ. ὀξυτόνως δὲ τὴν θανατηφόρον μοῖραν, ἡ τὸ κακύναι ἐπιφέρουσα. Κηρύκειον . ὄρος Ἐφέσου. καὶ ὁ τῶν κηρύκων μισθός. κηρύκιον δὲ πᾶσα ῥάβδος, ι . (Ῥῆμα.) Κήδεται . φροντίζει. Κῇεν . ἔκαυσεν. καὶ κήσω. Κήκιεν . ἐφέρετο. κατέβαινεν. ἔῤῥει. παρὰ τὸ κίω, τὸ περιπατῶ καὶ πορεύομαι, ἔκιε, καὶ πλεονασμῷ τοῦ κ καὶ ἐκτάσει κήκιεν. αἷμα δ’ ἀνεκήκιε. † Κηλοβλάπτω . ἀπατῶ.† Κηλάζω . τὸ λοιδορῶ. Κήδω . τὸ λυποῦμαι. καί· —ἀνάσχεο, κηδομένη περ. ### kappa 1207 οἶμαι παρὰ τὸ καίεσθαι εἴρηται· τοῖς γὰρ λυπουμένοις ἕπεται ἡ ἔκκαυσις. Κηλῆσαι . θέλξαι. Κημῶ . χαλιναγωγῶ. Κηρύσσω . παρὰ τὸ γῆρυς, ὃ σημαίνει τὴν φωνὴν, κατὰ τροπὴν τοῦ γ εἰς κ . ἢ παρὰ τὸ ἐρύσσω, ἠρύσσω, καὶ πλεονασμῷ τοῦ κ , κηρύσσω. Κηρόθι . ἐκ ψυχῆς. εἰ δέ τοι Ἀτρείδης μὲν ἀπήχθετο κηρόθι μᾶλλον. Κῆχος . πρὸ ὀλίγου, ἢ ὅπου. Τὸ Κ μετὰ τοῦ Ι. (Ἀρσενικόν.) Κιανός . κόλπος. καὶ Κιανὶς ποταμός. Κιβυῤῥαιώτης . τοπικόν. Κίβδηλος . ἀδόκιμος, ἀπεῤῥιμμένος. Κιθαιρών . ὄρος ἐν τῇ Βοιωτίᾳ. ### kappa 1208 Κίκυς . ὁ ὀξὺς, ὁ ἰσχυρός. σημαίνει τὴν ἰσχύν. παρὰ τὸ κίω, τὸ πορεύομαι. ὁ γὰρ ἰσχυρὸς ἐκ τῆς κινήσεως φαίνεται. Κιλίκιοι . δασεῖς. κιλίκιοι τράγοι. τοιοῦτοι γὰρ οἱ ἐν Κιλικίᾳ γίνονται τράγοι. ὅθεν τὰ ἐκ τριχῶν ἐκτιθέμενα κιλίκια λέγονται. Κίμβρος . ὁ λῃστής. Κίμβις . ποταμός. Κιμμερίους . φησὶν Ἡρακλείδης ὁ Ποντικὸς, ὑποκάτω τοῦ Πόντου εἶναι τοὺς Κιμμερίους. †ἀεὶ γὰρ οἱ τοιοῦτοι ἐν χειμῶνι εἰσίν.† κέμμερον γὰρ λέγουσι τὴν ὁμίχλην. καὶ Σκυθικὸν ἔθνος οἱ Κιμμέριοι. † Κίνιψ . ὁ λιμήν.† Κίναιδος . ὁ πόρνος, ὁ ἀσελγής. ὁ κενὸς αἰδοῦς. οὕτως Διονύσιος. ἢ παρὰ τὸ κινεῖν τὰ αἰδοῖα. οὕτως Ὦρος ὁ Μιλήσιος. Κίναδος . ἐπὶ τῶν θηρίων. παρὰ τὸ ἄδδην κινεῖσθαι. πολυκίνητα γὰρ τὰ θηρία. οἱ δὲ καταποθῆναι ὑπὸ τοῦ κινάδεος. καὶ τῷ κινάδει. ### kappa 1209 Κινδαψός . εἶδος ὀρνέου. λέγει δὲ καὶ Διονύσιος, ὅτι ἔθνος ἐστὶν Ἰνδικόν. Κίνδυνος . φοβεροῦ πλησιασμός. Κίρκος . ὁ κωπηλάτης. ἢ ὁ ἱέραξ. Κιῤῥός . ὁ κίτρινος. Κιῤῥαῖος . ἐθνικός. καὶ ὁ Κιῤῥαίων λιμήν. Κίς . ὁ σκώληξ. καὶ κλίνεται κιός. Κιχηλάς . ὁ κίχλας, πλεονασμῷ τοῦ η . κρεάτων ὀρνίθασι κιχηλῶν. Κίων . ἀπὸ τοῦ κίειν καὶ ἀνιέναι εἰς ὕψος. παρὰ τὸ τὴν ἰὼν μετοχὴν γέγονεν ἴων καὶ κίων. τοῦτο οἱ Ἀττικοὶ ἀρσενικῶς λέγουσιν, οἱ δὲ Ἴωνες θηλυκῶς. Κίῤῥις . ζῶον. Κιγκλισμός . ἀντὶ τοῦ τάραχος. οὕτως Μένανδρος. ἀπὸ μεταφορᾶς τῆς κιγκλίδος. † Κιλλαγητήρ . ὀνειλάτης.† † Κίλλοι . ὄνοι.† ### kappa 1210 † Κίνιφος . ὁ ποικίλος.† † Κίγκλος . εἶδος ὀρνέου.† Κίμβιξ . ὁ φιλοχρήματος. Κιχλισμός . μικρὸς γέλως. (Θηλυκόν.) Κίαρος . ὄνομα πόλεως. Κία . ἡ μέθη. Κιβωτός . ὤφειλε διὰ τῆς ει διφθόγγου, ἐπειδὴ διὰ τὸ κεῖσθαι ἐκεῖ τὴν βόσιν εἴρηται. ἀλλ’ ἡ παράδοσις τὸ ι ἔχει. καὶ λέγει Ὦρος ὁ Μιλήσιος· ἴσως παρὰ τὸ κίβος γέγονεν, ὃ σημαίνει τὴν τροφήν. καὶ κίβισος ἡ πήρα ἢ ἡ κιβωτός. παρὰ τὸ κεῖσθαι ἐκεῖ τὴν βόσιν, ὃ σημαίνει τὴν τροφὴν, ἡ εἰς τὸ κίειν καὶ ἰέναι βόσιν ἔχουσα. Κιγκλίς . τὸ τοῦ δικαστηρίου κάγκελον, ἢ ἡ σωλεία. ### kappa 1211 Κιβωτός . διὰ τοῦ ι γράφεται, τῷ λόγῳ τοῦ θλίβω. Κίδαρις . περίθεμα κεφαλῆς εὔκοσμον, δι’ οὗ οἱ ἱερεῖς τὸ παλαιὸν ἐκοσμοῦντο. ἢ ἐκ τριχῶν καμελαύκιον. ἀνὴρ παρὰ Πέρσαις τὴν κίδαριν ἀνεδήσατο. Κίθαρις . παρὰ τὸ κεύθειν τὸν ἔρωτα. † Κικονία . γῆ.† Κιμωλός . νῆσος. Κιμωλία . νῆσος. καὶ ὁ γύψος. Κίμαρα . τόπος. Κιναύρα . ἡ τῶν τράγων δυσοδμία. Κιννύρα . ὄργανον μουσικόν. Κίνησις . ἀγὼν, πόλεμος, σεισμός. ἢ κίνησις ἐστὶν ἡ ἐντεύχεια καὶ ἐντελέχεια τοῦ δυνάμει, καθὸ τοιοῦτόν ἐστιν ὃ ἦν. κίνησις θεωρεῖται ἐν τῇ οὐσίᾳ, καὶ ἐν τῷ ποσῷ καὶ τῷ ποιῷ, καὶ ἐν τῇ ποῦ κατηγορίᾳ. ἐν μὲν τῇ οὐσίᾳ γέ‐ ### kappa 1212 νεσις καὶ φθορά· ἐν τῷ ποσῷ αὔξησις καὶ μείωσις· ἐν δὲ τῷ ποιῷ ἀλλοίωσις· ἐν δὲ τῷ ποῦ τὸ κυκλοφορούμενον καὶ τὸ ἐπ’ εὐθείας κινούμενον. καὶ καλεῖται τὸ μὲν πρότερον περιφορά· τὸ δὲ δεύτερον ἁπλῶς ἐπ’ εὐθείας κίνησις. ἑπτὰ δὲ εἰσὶν ἐν τῇ ποῦ κατηγορίᾳ κινήσεις· τουτέστιν αἱ τοπικαὶ καὶ μεταβατικαί· ἡ ἄνωθεν· ἡ κάτωθεν· ἡ ἐντός· ἡ ἐκτός· ἡ δεξιά· ἡ ἀριστερὰ καὶ ἡ κυκλοφορουμένη. Κῖος . πόλις Μυσίας. ἀπὸ Κίου τοῦ ἡγησαμένου τῆς τῶν Μιλησίων ἀποικίας. τὸ ἐθνικὸν Κιανός. † Κίσηρις . τὸ κισήριον. παρὰ τὸ ἐν τῷ κινεῖσθαι σαίρειν.† Κίσσηρις . βούνευρον. ἢ εἶδος ὁμαλιστηρίου. Κισσία . χώρα. Κίσσινα . πόλις. Κίσσα . τὸ ζῶον. Κίστη . ἡ θήκη. ### kappa 1213 Κίτωρα . πόλις. τινὲς δύο ττ γράφουσι. † Κιφήν . ἡ ἀλώπηξ.† Κιχῶναι . τὰ μεσόσκελα. Κίνησιν . κίνησιν ὁ θεόλογος Γρηγόριος τὴν τοῦ θεοῦ πρὸς ἑαυτὸν ἐπιστροφήν τε καὶ σύννευσιν. ἐκινεῖτο μὲν γὰρ ὁ θεὸς τοῦ οἰκείου κάλλους τὴν αἴγλην θεωρῶν. ἐκινεῖτο δὲ βλέπων καὶ τοὺς τύπους τοῦ κόσμου, οὓς ἔστησεν ἐν τοῖς ἰδίοις μεγάλοις νοήμασιν ὁ κοσμογόνος νοῦς. (Οὐδέτερον.) Κιβύσιον . φλασκίον. Κίβδηλον . ἀδόκιμον. ἀπεῤῥιμμένον. ἀπὸ ἱστορίας τινός. οἱ Ἀθηναῖοι τῷ πρὸς τοὺς Χίους μίσει φερόμενοι, ἐν τοῖς ἀδοκίμοις ἑαυτῶν νομίσμασι τὸν τοῦ χ τύπον ἐγχαράττοντες ἀπέῤῥιπτον βδελυττόμενοι. κυρίως δὲ λέγεται κίβδηλον τὸ ὑπόχαλκον χρυσίον. †ἐπειδὴ τὰ κακυνόμενα πάντα ἢ τῇ ὕλῃ τὸ κακύνεσθαι ἔχουσιν, ὡς τοῦτο, ἢ τῷ εἴδει.† Κίκι . εἶδος ἐλαίου. ### kappa 1214 † Κίλον . βιανόν.† † Κίμωρα . τόπος.† Κινάμωμον . ἄρωμά τι μυρεψικόν. Κιννάβαρ . χρῶμα κόκκινον. καὶ κλίνεται κινναβάρεως. Κινώπεον . ὄρνεον. καὶ κινώπετα, ἑρπετά. τὰ ἀεὶ κινούμενα ἐν τῷ πέδῳ. [κινώπεδα καὶ κινόπετα. οὕτως Ὦρος ὁ Μιλήσιος.] † Κιόκρανον . τὸ ἄκρον τοῦ κίονος.† Κιῤῥόν . τὸ κίτρινον. Κισσύβιον . ποιμενικὸν ποτήριον. ἴσως ἀπὸ τοῦ κισσοῦ, ἐξ οὗ κατεσκευάζοντο τὰ ποτήρια. κοινοτέρως δὲ καὶ ἐπὶ πάντων τῶν ξυλίνων ποτηρίων ἡ λέξις τίθεται. παρὰ τὸ κεχύσθαι εἰς αὐτὸ τὸν οἶνον. οἷον χύω, χύσω, χυσσύβιον καὶ κισσύβιον. Ἡσίοδος· ὀλίγῳ δ’ εἴσεται κισσυβίῳ. Κίτιον . τόπος. Κιτρίον . ἡ κέδρος. Κίτρον . ὁ καρπός. ### kappa 1215 Κιχώριον . βοτάνιον. λέγει δὲ τὸ ἄγριον ἰντύβιον. (Ῥῆμα.) Κίδναται . σκεδάννυται, σκορπίζεται. Κιγκλίω καὶ κιγκλίσαι . τὸ ἀσφαλίσαι. παρὰ τὴν Ἀττικὴν κιγκλίδα, ἥτις ἐστὶ καγκελοθυρίς. τοιαῦται γὰρ ἦσαν αἱ τοῦ δικαστηρίου κιγκλίδες, ἵνα ταχέως ἀνοίγωνται καὶ κλείωνται· συνεχῶς γὰρ εἰσῄεσαν καὶ ἐξῄεσαν. γέγονεν οὖν παρὰ τὸ κλείω. τινὲς δὲ ἀπὸ κίγκλου τοῦ ὀρνέου. οὕτως λέγεται ἡ σεισοπυγίς. καὶ Μένανδρος κιγκλισμὸς φησὶν ἀντὶ τοῦ τάραχος. Κίε . πορεύου. Κίω . τὸ πορεύομαι. πλεονασμῷ τοῦ κ. [ἀπὸ τοῦ ἴω.] Κικλήσκω . τὸ καλῶ. ἀπὸ τοῦ κλῶ, τὸ καλῶ, γίνεται κλήσκω, καὶ κατὰ ἀναδιπλασιασμὸν κικλήσκω, ὡς τρώσω, τιτρώσκω. Κικυμώειν . τυφλώττειν. Κικύω . τὸ ταχύνω, τὸ ἰσχύω. καὶ γέγονε παρὰ τὸ κίκυς. ἔχει δὲ καὶ τοῦτο τὸ υ κατὰ τὴν δευτέραν συλλαβήν. Κινόμενος, κινούμενος καὶ κιννύμενος . ἀντὶ τοῦ ἐπὶ πρᾶξιν ὁρμῶν. ἀπὸ τοῦ κινῶ, κιννύω, κίννυμι. ### kappa 1216 Κινῶ . παρὰ τὸ ἲς, ἰνὸς, ὃ σημαίνει τὴν δύναμιν, γίνεται ἰνῶ καὶ κινῶ. Κισσῶ . μεθ’ ἡδονῆς συλλαμβάνω. παρὰ τὸ τὴν κίσσαν κισσῶ. λαγνότατον γὰρ ἡ κίσσα, τὸ ὄρνεον, καὶ πρὸς τὰς ἡδονὰς καὶ συνουσίας καταφερέστατον. ἐτυμολογεῖται δὲ παρὰ τὸ κίειν καὶ μετὰ σφοδρότητος σεύεσθαι πρὸς τὸ συνουσιάζειν. Κιχήσατο . κατέλαβε. καὶ κιχείω τὸ καταλαμβάνω. κιχῶ κιχείω, ὡς τελῶ τελείω, ὄψω ὀψείω. ἀπὸ δὲ τοῦ κιχῶ γίνεται καὶ κιχάνω. κιχῶ ἀπὸ τοῦ κιῶ. κιχῶ τὸ καταλαμβάνω. Κιχρῶ . τὸ δανείζω. Τὸ Κ μετὰ τοῦ Λ. (Ἀρσενικόν.) Κλεόπας . κύριον. Κλέπτης . ὁ κρυφῆ τὰ ἀλλότρια λαμβάνων ἐπὶ βλάβῃ τοῦ πλησίον. ἀπὸ τοῦ καλύπτειν καλύπτης καὶ κλέπτης, λάθρα γὰρ ἀφαιρεῖται. Κλεβηνοί . ἔθνος. Κλειτός . ὁ ἔνδοξος. κλητὸς δὲ ὁ καλούμενος, η. κλιτὸς δὲ ὁ κλινόμενος, ι. Κλεινός . ὁ ἔνδοξος. Κλειτοπῶλος . ὁ περὶ τοὺς ἵππους ἔνδοξος. ### kappa 1217 † Κλέψ . ὁ κλέπτης.† Κλῆθρος . δένδρον. καὶ κλήθρη. Κληρονόμος . παρὰ τὸ κλῆρος καὶ τοῦ νόμος· τὸ δὲ κλῆρος παρὰ τὸ κλῶ. ἢ διὰ τὸ κάλον καὶ τὸ ξύλον κλῆρος γέγονεν, ἐπειδὴ ἐν ξύλῳ οἱ κλῆροι ἐχαράσσοντο. Κληδόνιος . κύριον. Κλαζομένιος . τοπικόν. Κλίβανος . φοῦρνος ἢ κάμινος. Κλισμός . ἡ καθέδρα καὶ ὁ θρόνος ὁ ἔχων ἀνάκλισιν. παρὰ τὸ κλίνω. Κλόνος . ἡ ταραχή. Κλοιὸς καὶ κλοιά . τὰ σίδηρα, ἃ φοροῦσιν οἱ κατάδικοι. παρὰ τὸ κλείω, κλοιός. κλείει γὰρ τὰ περιτιθέμενα. Κλωβός . κύριον. Κλωπᾶς . κύριον. Κλὼν, κλωνός . τὸ κλωνάριον τοῦ δένδρου. Κλώψ . ὁ κλέπτης καὶ ὁ λῃστής. παρὰ τὸν κλέψω μέλλοντα γίνεται κατὰ ἀποβολὴν τοῦ ω κλὲψ, καὶ κλὸψ, καὶ κατὰ ἔκτασιν κλώψ. ὡς βλέπω, βλὲψ, καὶ βλὼψ, ὁ στράβος. Κλιμακισμός . πάλαισμα ποιόν. καὶ διακλιμακίσας. τὸ διαπαλαίσας. (Θηλυκόν.) Κλαζομενὴ καὶ Κλαζομεναί . πόλις. ### kappa 1218 Κλεωναί . τόπος. Κλεψύδρα . ὄργανον ἀστρολογικὸν, ἐν ᾧ αἱ ὧραι μετροῦνται. Κλεῖν . τὴν κλεῖδα. ἀπὸ τοῦ κλεὶς, κλειδὸς, κλεῖδα, καὶ συγκοπῇ τῆς δα συλλαβῆς κλεῖ. ἀλλ’ ἐπειδὴ πᾶσα αἰτιατικὴ μονοσύλλαβος ἑνικὴ ἀρσενικὴ ἢ θηλυκὴ, αὐτὴ καθ’ ἑαυτὴν οὖσα, εἰς ν θέλει λήγειν, οἷον μῦν, σῦν, δρῦν, τούτου χάριν προσέλαβε τὸ ν καὶ γέγονε κλεῖν. Κλητή . ἡ καλεστὴ καὶ ἡ ἐξοχωτάτη. ὡς τό· αὕτη ἡ κλητὴ καὶ ἁγία ἡμέρα. [κλειτὴ δὲ, κύριον, καὶ ἡ ἔνδοξος, δίφθογγον. κλιτὴ δὲ ἡ κλινομένη, ἰῶτα.] Κληδόνος . μαντείας ἢ φήμης. παρὰ τὸ κλέος, ὃ σημαίνει τὴν φήμην. Ὅμηρος· ἡμεῖς δὲ κλέος οἶον ἀκούομεν.— ἀπὸ τοῦ καλῶ, κλῶ, κληδὼν, ἐξ οὗ καὶ κλῆσις ἡ κάλεσις. Κληΐδες . αἱ τῶν ἐρεσσόντων καθέδραι. καὶ φεύγειν σὺν νηυσὶ πολυκληΐσι κελεύσω. παρὰ τὴν κλάσιν τῶν γονάτων. ὅθεν καὶ τὸ μετοκλάζειν, παρὰ τὸ ἐγκλᾷν καὶ κάμπτειν τὰ γόνατα. Κλαγγή . ποιὰ φωνή. —κλαγγὴ γεράνων ἠεροφώνων. ### kappa 1219 Κλίμαξ . ἡ σκάλα. παρὰ τὸ κλίνω, κλίνη, [κλίναξ καὶ κλίμαξ, ὡς χλαῖνα, χλαμύς. κλῆμαξ δὲ, ἡ ἄμπελος. ἢ κλίνη] παρὰ τὸ κλῶ. κλάσιν γὰρ λαμβάνουσι τὰ κλινόμενα, στερισκόμενα τῆς ὀρθότητος. Κλισιάδες . αἱ δίπτυχοι θύραι. Κλισία . ἡ σκηνή. οἶμαι, ὅτι καὶ τοῦτο ἀπὸ τοῦ κλίνω τοῦ σημαίνοντος τὸ περιέχω γίνεται. κλίνω, κλίσις καὶ κλισία. Κλιτύς . ἡ ἐξοχὴ τοῦ ὄρους. Κλυταιμνήστρα . κύριον. Κλοποφορία . κλωπεία δὲ μέγα καὶ δίφθογγον. Κληϊσταί . ἠσφαλισμέναι. Ὅμηρος· κληϊσταὶ δ’ ἔπεσαν σανίδες πυκινῶς ἀραρυῖαι. (Οὐδέτερον.) Κλέος . ἡ δόξα, ὁ ἔπαινος. κλαῖος δὲ, ὁ θρῆνος, δίφθογγον. ### kappa 1220 Κλέα . τὸ κλέα καὶ χρέα οὐδέτερα ἀπὸ τοῦ κλέεα καὶ χρέεα γίνεται κατὰ συγκοπήν. Κλείσιον . ἐν ᾧ ἵστανται οἱ βόες. κλίσιον δὲ, ἔνθα οἱ θρόνοι ἵστανται, ι . Κλῆτος . τὸ πλῆθος. Κλίτος δὲ, τὸ μέρος . καὶ κλῖμα καὶ κλίματα, τὰ μέρη, ι . Κλῇθρα . τὰ κλειδία. ἀπὸ τοῦ κλεῖς γέγονε κλῇθρα. ἢ ἀπὸ τοῦ κλείσω. τὸ δὲ κλῄω οἱ Ἴωνες διὰ τοῦ η καὶ ι γράφουσιν, ἐξ οὗ καὶ τὸ κλῇθρα διὰ τοῦ η καὶ ι γράφεται παρ’ ἐκείνοις. ἡμεῖς δὲ τὸ κλῆθρα διφθογγογραφοῦμεν. Κλητώριον . Κλοπιμαῖον . τὸ ἀπὸ κλοπῆς πρᾶγμα. Κλυστήριον . ἰατρικὸν ἐργαλεῖον. καὶ κλυσταί. Κλάρια . τὰ ψέλλια. Κλέος . ἡ δόξα. παρὰ τὸ καλῶ. τὴν γὰρ δόξαν πάντες καλοῦμεν πρὸς ἑαυτούς. ### kappa 1221 (1t) (Ῥῆμα.) Κλάειν . ἀντὶ τοῦ κλαίειν. Κλαίω . τὸ θρηνῶ. κλῶ, τὸ κλαύω. καὶ γίνεται κατὰ παραγωγὴν κλαίω. κλᾶται γὰρ τῶν ἀνθρώπων ἡ φωνὴ, καὶ ἡ ψυχὴ τοῦτο πάσχουσα. ἢ παρὰ τὸ καλῶ, κλῶ, κλαίω. ἐπικαλοῦνται γὰρ τοὺς ἀποθανόντας οἱ κλαίοντες. Κλεΐζω . τὸ δοξάζω. Κλείω . τὸ δοξάζω. παρὰ τὸ κλέος, κλέω καὶ κλείω. Κλείωμεν . ὀνομάσωμεν. [παρὰ τὸ κλείω, ἢ] παρὰ τὸ κλύειν, ὅ ἐστιν ἀκούειν. Κληδονίζεται . μαντεύεται ἢ φημίζεται. Κλυδωνίζεται . ἀντὶ τοῦ ταραχίζεται. ψιλὸν καὶ μέγα. Κληΐζω . τὸ δοξάζω, τὸ καλῶ. Κλιμακίζω . τὸ ἀνατρέχω. ### kappa 1222 Κλίνθη . ἀπὸ τοῦ κλίνω. αἰολικόν ἐστι τὸ τοιοῦτον. Κλῦθι . ἄκουσον. ἀπὸ τοῦ κλύω, κλῦμι. καὶ τὸ προστακτικὸν κλῦθι. Κλύω . ἀκούω. παρὰ τὸ καλῶ, κλῶ, ὃ σημαίνει τὸ φωνῶ, γίνεται κατὰ παραγωγὴν κλύω. [ Κλώζω . καλῶ.] Κλωπεύω, κλωπιτεύω . ἀντὶ τοῦ κλέπτω. κλοτοπεύω δὲ μικρόν. (Ἐπίῤῥημα.) Κλαγγηδόν . μετὰ ἤχου. Κλήδην . κλητικῶς· καλεστικῶς. Τὸ Κ μετὰ τοῦ Ν. (Ἀρσενικόν.) Κναφεύς . ὁ τὰ δέρματα ξύων. παρὰ τὸ κνάπτω, ὅπέρ ἐστιν ἀπὸ τοῦ κνῶ, τὸ ξύω. Κνεφαῖος . σκοτεινός. ### kappa 1223 Κνίδιος . τοπικός. κνίδειος δὲ καρπὸς, δίφθογγον τὸ δει . Κνόσαρ . ὁ ξηρός. Κνυζηθμός . ἡ ἀσαφὴς τῶν κυνῶν βοή. καὶ ὁ κλαυθμός. Κνώψ . ὁ τυφλός. Κνησμός . ὁ τραχὺς τόπος. τοῦ Ψελλοῦ· κίμβιξ ὁ φιλοχρήματος, [κνησμὸς ὁ τραχὺς τόπος.] (Θηλυκόν.) Κνήμη . ἡ τοῦ σκέλους τραχύτης. ἀπὸ τοῦ κινῶ, κινήμη, καὶ κατὰ συγκοπὴν κνήμη, οἱονεὶ τὰ τῆς κινήσεως αἴτια. ἰστέον, ὅτι τὰ ἔμπροσθεν λέγεται ἀντικνήμια, τὸ δὲ ὄπισθεν γαστροκνήμιον. κυρίως δὲ κνῆμαι λέγονται τὰ διαιροῦντα ξύλα τὴν χοινικίδα τοῦ τροχοῦ. σημαίνει δὲ καὶ τὰς ἐξοχὰς καὶ προβάσεις, καὶ καθύδρους τόπους τῶν ὀρῶν. ### kappa 1224 † Κνίδη . βοτάνη στυπτική.† Κνημίς . τὸ ὑπόδημα, ἢ ἡ κάλτζα. Κνῆστις . ἡ μάχαιρα. τὸ πληθυντικὸν τὰς κνήστεις. —κνῆ τυρὸν κνήστι χαλκείῃ—. Κνίδος . νῆσος. καὶ Κνιδίη. Κνιδεία . ἡ φειδωλία. Κνίσσα . τὸ λίπος, ἢ ἡ τῶν κρεάτων ἀναθυμίασις. παρὰ τὸ κνῶ, κνίζω, ὁ μέλλων κνίσω, καὶ κνίσα. τὸ δὲ κνῶ σημαίνει τὸ ξύω. κνησμὸς γίνεται κατὰ τῆς ὀσφρήσεως. Κνωσσός . πόλις. καὶ Κνωσσία. (Οὐδέτερον.) Κνάφος . ἀκανθῶδές τι, ᾧ ξύουσι τὰ ἱμάτια. Κναφεῖον . ἐν ᾧ τὰς ἐσθῆτας κνάπτουσιν, ὅ ἐστι βάπτουσι. ### kappa 1225 Κνέφας . τὸ σκότος. διὰ τὸ κενὸν εἶναι φάους, κενέφας καὶ ἐν συγκοπῇ κνέφας. καὶ κνέφος. ὡς οὖδας, οὖδος. Κνισσάριον . τὸ μικρὸν λίπος. Κνώδαλα . κυρίως μὲν τὰ θαλάσσια θηρία, διὰ τὸ ἐν ἁλὶ κινεῖσθαι, κινόδαλα τινὰ ὄντα. ποτὲ δὲ καὶ τὰ χερσαῖα, διὰ τὸ ὑπὸ κυνῶν ἁλίσκεσθαι. Ἡσίοδος· κνώδαλα, ὅς’ ἤπειρος πολλὰ τρέφει ἠδὲ θάλασσα. (Ῥῆμα.) Κνάθω . τὸ πορεύομαι. Κνάπτω . τὸ βάπτω. Κνάω . τὸ κνήθω. Κναίω . τὸ λυπῶ. Κνησθεῖεν . ἐκ τοῦ κνήθω, καὶ κνήσας. Κνίζω . τὸ λυπῶ. ἀπὸ τοῦ κνισμός. καὶ κνίσας ἀντὶ τοῦ κόψας καὶ λυπήσας. Κνίζειν . κατατέμνειν, ἐκθλίβειν. συκάμινα κνίζειν. φασὶ γὰρ τὴν συκάμινον κάθυγρον οὖσαν κατατέμνεσθαι ξίφεσι τῶν γεωργῶν τὸν φλοῦν αὐτῆς, ἵν’ ὅπως τὸ ὑγρὸν καὶ πλεονάζον ἐκκενούμενον, καταναγκάζῃ αὐτὴν κατέχειν καὶ πε‐ ### kappa 1226 παίνειν τοὺς καρποὺς αὐτῆς. καὶ γὰρ εἰ μὴ τοῦτο ἦν, ἀπώλοντο ἂν οἱ καρποὶ αὐτῆς ἐκ τῆς οὕτω πολλῆς ὑγρότητος, ὡς γεννώσας σῆψιν αὐταῖς. † Κνήσας . ξύσας. τὸ δὲ λυπήσας, ι , ὡς ἀπὸ τοῦ κνίζω.† Κνύειν . κρούειν. Κνυζόμενος . ἐπὶ κυνός. καὶ κνυζῶσαι ἀντὶ τοῦ λυπῆσαι. Κνώζει . βοᾷ. Κνώμενοι . γαργαλιζόμενοι, ἢ κνηθόμενοι, ἢ θελγόμενοι. Κνώσσω . τὸ κοιμῶμαι. παρὰ τὸ ὄσσω, τὸ βλέπω. ἢ παρὰ τὸ κενὸν, τουτέστι κενοῦσθαι τοῦ βλέπειν. ἢ παρὰ τὸ κενὰ καὶ ἀργὰ εἶναι τὰ ὄσσα, ἤτοι τοὺς ὀφθαλμοὺς, εἰς τὸ κοιμᾶσθαι. κενώσσειν, καὶ κατὰ συγκοπὴν κνώσσειν. Κνηθόμενοι . τερπόμενοι. Ἀπόστολος· κνηθόμενοι τὴν ἀκοήν. Κνίζειν . τὸ φυλλοκοπεῖν τὰ συκάμινα πρὸς τροφὴν τῶν αἰγῶν. κατὰ δὲ τὸν ἅγιον Κύριλλον τὸ ἀποκόπτειν τὰ συκάμινα, ἤγουν τοὺς καρποὺς τῆς συκαμίνου, καὶ ἐσθίειν. ### kappa 1227 (1t) Τὸ Κ μετὰ τοῦ Ο. (Ἀρσενικόν.) Κοάλεμος . ὁ μωρὸς, ὁ μάταιος. παρὰ τὸ κοεῖν καὶ τὸ ἐλύματα. οἷον ὁ μάταια νοῶν. ἢ κοιάλεμος. Κόβαλος . ὁ πανοῦργος, ὁ λῃστὴς, καὶ ὁ λάλος. ἀπὸ τοῦ κόψαι πεποιημένης τῆς λέξεως. ὅθεν καὶ κόπιν λέγουσι τὸν λάλον. ὁμοίως καὶ κόψ. Κοδράντης . τὸ πᾶν. ἢ λεπτὰ δύο, ἢ τὸ ἔσχατον τοῦ λεπτοῦ. λέγεται καὶ ἡ πρᾶξις, καὶ αὐτὸ τὸ ἐνθύμημα. [ Κόθορνος . τὸ ἀμφοτεροδέξιον ὑπόδημα.] Κόθουρος . ὁ κούντουρος. κηφήνεσι κοθούροις ἴκελος ὀργήν. παρὰ τὸ κεύθειν τὴν οὐράν. ἢ ὁ κολοβὴν τὴν οὐρὰν ἔχων. ### kappa 1228 Κόθουρος . καὶ ὁ κλέπτης. † Κοῖτος . ὁ ὕπνος.† Κοινός . οἶμαι, ὅτι παρὰ τὸ κείω, τὸ κεῖμαι. κεῖος καὶ κοινὸς, ὁ πᾶσι προκείμενος ἢ γενόμενος. ἢ παρὰ τὸ γῶ, τὸ χωρῶ καὶ δέχομαι, γίνεται γοινὸς καὶ κοινὸς, ὁ δεκτικὸς καὶ εὐπρόσδεκτος. Κοίρανος . ὁ βασιλεὺς, ὁ ἄρχων. παρὰ τὸ καιρὸς γέγονε καίρανος, [καὶ μεταθέσει τοῦ αι εἰς οι κοίρανος,] οἱονεὶ ὁ ἐν καιρῷ ἄρχων. Κοκύας . ὁ πρόγονος. †πάππος.† Κόκκυξ . ὁ κοῦκος. Κόλαξ . ὁ ἐπαινῶν ὑπὲρ τὸ πρέπον· ὁ ὡς φίλος ὑπερχόμενός τινα· ὁ ταπεινῶς θεραπεύων τινά. παρὰ τὸ κόλον παράγωγον κόλαξ. †κόλον δὲ, τὸ ταπεινὸν καὶ μὴ ὁλόκληρον.† τινὲς δέ φασι παρὰ τὸ κολλᾶσθαι, ἐξ οὗ καὶ δύσκολος ὁ δυσχερῶς τινὶ κολλώμενος. κόλαξ καὶ ὁ παράσιτος. ### kappa 1229 Κολοσυρτός . ὁ ἐκ φρυγάνων συρφετός. ἀπὸ τοῦ τὰ κόλα σύρειν, τουτέστι τὰ φρύγανα. —κόνιός τε καὶ ἀργαλέου κολοσυρτοῦ. σημαίνει δὲ καὶ ταραχὴν καὶ θόρυβον ἀνδρῶν. ἀνδρῶν ἠδὲ κυνῶν δέχατο κολοσυρτὸν ἐόντα. Κόλλαβοι . οἱ μικροὶ ἄρτοι. παρὰ τὸ ἐκ τῶν μεγάλων κολοβοῦσθαι. Κόλλαβοι καὶ οἱ πασσαλίσκοι τοῦ ψαλτηρίου ἢ τῆς κιθάρας. † Κορβωνάς . τὸ θησαυροφυλάκιον, τὸ δωροδοχεῖον, τὸ γαζοφυλάκιον. γάζα γὰρ παρὰ Ῥωμαίοις ὁ πλοῦτος καλεῖται.† † Κόλυβος . ὁ ὀβολός.† Κόλιξ . τὸ γαρδούμιον. Κολοβός . ὁ παλαιὸς, καὶ ὁ μικρὸς καὶ ὀλίγος. Κολοιός . †ὃ καὶ κλωὸς γράφουσι.† παρὰ τὸ κλῶ ῥῆμα, τὸ φωνῶ, γίνεται κλὸς καὶ πλεονα‐ ### kappa 1230 σμῷ τοῦ ο καὶ ι κολοιός. κρακτικὸν γὰρ τὸ ζῶον. Κόλλοψ . ἡ χορδὴ, καὶ τὸ νωτιαῖον, καὶ τὸ τραχηλιαῖον δέρμα τοῦ βοός. διὰ τὸ εἰς κόλλαν ἐπιτήδειον εἶναι. Κολοβρός . ὁ μικρὸς χοῖρος. Κολοφών . τὸ μέγα καὶ ὑψηλὸν ἀκρωτήριον. λαμβάνεται δὲ καὶ ἐπὶ μεγάλων κακῶν. Κολεὸς καὶ κουλεός . ἡ ξιφοθήκη. παρὰ τὸ κεκοιλάνθαι. ἢ παρὰ τὰ κῆλα, ὅ ἐστι τὰ τόξα καὶ τὰ βέλη. κωλεὸς δὲ ὄνομα τὸ ἔντερον, μέγα. Κολλυβιστής . ὁ τραπεζίτης. Κολωνός . τόπος ὑψηλός. Κολωός . ὁ θόρυβος. παρὰ τὸ κλῶ, τὸ καλῶ, γίνεται ῥηματικὸν ὄνομα κλὼς, ὡς σῶ, σὼς, καὶ πλεονασμῷ τοῦ ω κολωός. ἢ παρὰ τὸ κολοιὸς, ὃ δηλοῖ τὸ ὄρνεον. ### kappa 1231 Κομμός . παρὰ τὸ κόπτω κομμός. κόψω γὰρ ὁ μέλλων, ὡς καὶ παρὰ τὸ γράψω γραμμὸς καὶ ὑπογραμμός. Κομψός . εἴρηται μὲν ἡ λέξις ἐπὶ τοῦ πανούργου, καὶ ἐπὶ τοῦ μετρίου, καὶ ἐπὶ τοῦ ἐπιεικοῦς. ἀμφότερα οὖν παρὰ τὸ κάμπτω ῥῆμα. ἀλλ’ ἐπὶ μὲν τοῦ πανούργου παρὰ τὸ εὐκάμπηλον καὶ διεστραμμένον τῇ διανοίᾳ· ἐπὶ δὲ τοῦ ἐπιεικοῦς παρὰ τὸ εὐκαμπῆ αὐτὸν εἶναι, οἷον εὐπειθῆ καὶ προσηνῆ. οὕτως Εἰρηναῖος ὁ Ἀττικός. ἢ κομψὸς ὁ πιθανολόγος, ὁ μετὰ ὑπερηφανίας καὶ κόμπου ῥητορεύων. Κομπαστής . ψεύστης. Κόμπος . ἡ κενοδοξία. παρὰ τὸ κενὴν ὄπα ἔχειν, ὅ ἐστι φωνήν. [ Κομποῤῥήμων . ὁ κενόδοξα λέγων. Κόμαρος . εἶδος φυτοῦ. Κομενταρήσιος . χαρτουλάριος. Κόναβος . ψόφος· ἦχος. παρὰ τὸ τὴν βοὴν κινεῖν. Κόνδυλος . παρὰ τὴν κάμψιν τῶν δακτύλων. ### kappa 1232 οἱονεὶ κάνδυλοι ὄντες. περὶ αὐτοὺς γὰρ ἡ κάμψις τῶν δακτύλων ἐγγίνεται. ἢ κένδυλος τὶς ὢν, ὁ εἰς τὰ κενὰ δυόμενος τῶν ῥαπιζομένων. κενὰ δὲ σαρκῶν τὰ μέρη ταῦτα. Κονιορτός . ὁ χοῦς. παρὰ τὸ ὄρω, τὸ διεγείρω, ὁ μέλλων ὄρσω, αἰολικῶς. ῥῆμα ὄνομα ὀρτὸς, ὡς κείρω κορμὸς, καὶ ἐν συνθέσει μετὰ τοῦ κόνις κονιορτὸς, ὁ τὴν κόνιν ὀρούων καὶ ὁρμῶν καὶ διεγείρων. Κοντός . παρὰ τὸ κέντω κοντὸς, ὡς τρέφω τροφός. Κονσουλάριος . ὑπατικός. Κόνων . ὄνομα κύριον. καὶ κλίνεται Κόνωνος. Κόπις . σύντομος, ὀξὺς τῷ λόγῳ, ἤγουν λάλος. Κοπετός . ὁ θρῆνος. ἀπὸ τοῦ κόπτεσθαι. Κορύβαντες . ἔθνος βακχικὸν καὶ μανικόν. παρὰ τὸ κρύβειν τὸν Δία, κρύβαντες καὶ πλεονασμῷ τοῦ ο κορύβαντες. ἢ οἱ τὴν κόρην καταβάντες ἀναγαγεῖν καὶ μὴ ὑποστρέφειν. Κορύβαντες δέ εἰσι δαίμονες τινὲς φυλάσσειν ταχθέντες τὸν Δία. ### kappa 1233 Κόρταφος . παρὰ τὴν κόρσην εἶναι κόρσαφος καὶ κόρταφος, καὶ ἐν ὑπερβιβασμῷ κρόταφος. ἢ ὅτι τῆς κόρσης καὶ τῆς κεφαλῆς ἁφὴ ἐστί. Κορυθαίολος . ὁ τὴν κόρυθα εὐκίνητον ἔχων ἢ ποικίλην. ἔστι γὰρ αἰόλλω τὸ κινῶ καὶ συνεχῶς στρέφω. ἢ ἀπὸ τοῦ αἰόλος, ὁ ποικίλος. Τυδεὺς κορυθαίολος. καί· κορυθαίολος Ἕκτωρ. Κορβανᾶς . ὁ θησαυρός. Κορβάν . οὐκ ἔστιν ἡ δωρεὰ καὶ ἡ προῖξ, ἀλλὰ κυρίως ἡ προσφορὰ λέγεται. οὕτως ὁ ἅγιος Κύριλλος. Κόροιβος . ὁ μωρός. ἀπὸ τοῦ Κοροίβου, τινὸς μετροῦντος τὰ κύματα. Κορδυλησμός . ἡ περιβολή. Κορυφαῖος . ἔνδοξος, μέγας. καὶ κορυφαιότατος, ὁ ἐξοχώτατος. Κόρβους . τοὺς κόρακας λέγουσιν οἱ Ῥωμαῖοι. Κόσυμβος . κροσσὸς, ἢ ὁ ἀνάδεσμος. ### kappa 1234 Κόσσος . ῥωμαϊστὶ μαξίλλα, γραικιστὶ δὲ, ῥάπισμα. Κόσμος . καλλωπισμὸς ἢ σύστημα ἐξ οὐρανοῦ καὶ γῆς καὶ τῶν ἐν μέσῳ. κόσμος παρὰ τὸ ἔχειν ἐν ἑαυτῷ πάντα κεκοσμημένα καὶ διατεταγμένα. ἢ παρὰ τὸ κάζω, κάσω, κέκασμαι, κασμὸς, ῥηματικὸν ὄνομα, καὶ μεταθέσει τοῦ α εἰς ο καὶ ἐναλλαγῇ τοῦ τόνου κόσμος. οὕτως Φίλων. Κότος . ὀργὴ ἐπιτηροῦσα καιρὸν εἰς τιμωρίαν, ἢ ἐναπομένουσα ὀργή. παρὰ τὸ κέω, ὃ σημαίνει τὸ κεῖμαι, κέημι, ὁ παθητικὸς κέαμαι, κεῖμαι, τὸ τρίτον κεῖται, ῥηματικὸν ὄνομα κότος. ἢ παρὰ τὸ κέεσθαι, κεῖσθαι, κότος. Κοτόεις . ὀργίλος. Κότινος . ὁ ἐξ ἀγριελαίας στέφανος. Κότταβος . ὁ ἦχος. Κουροτρόφος . παιδοτρόφος. Κούρους . νεωτέρους. Κοινωνικούς . τουτέστι πρᾴους, προσηνεῖς, ἀτύφους, συγκαταβατικούς. ὁ Ἀπόστολος· εὐμεταδότους εἶναι, κοινωνικούς. ### kappa 1235 Κόσμον . τοὺς ἐν ἀπιστίᾳ καὶ ἐν ἁμαρτίαις ἀνθρώπους λέγει ὁ Ἀπόστολος· ἵνα μὴ σὺν τῷ κόσμῳ κατακριθῶμεν. (Θηλυκόν.) Κοίτη . ἡσυχία ἢ στρωμνή. παρὰ τὸ κέω, τὸ κεῖμαι· ὁ παθητικὸς ἐνεστὼς τῶν εἰς μι κεῖμαι, κεῖται, καὶ ἐξ αὐτοῦ ὄνομα ῥηματικὸν κοίτη. Κοίταις . γυναικείαις ἐπιθυμίαις. Κοιλία . ἀπὸ τοῦ κοίλην εἶναι, ἢ ἀπὸ τοῦ λεαίνειν τὴν τροφὴν καὶ χυλοῦν, χολία καὶ κοιλία. Κοινωνία . ἡ τῶν θείων μυστηρίων μετάληψις, διὰ τὸ τὴν πρὸς Χριστὸν ἡμῖν χαρίζεσθαι ἕνωσιν, καὶ κοινωνοὺς ἡμᾶς τῆς αὐτοῦ βασιλείας ποιεῖν. Κοιτίς . τὸ σπυρίδιον, καὶ ἀγγεῖόν τι. Κολακεία . ἔπαινος ὑπὲρ τὸ πρέπον. Κολοβότης . ὀλιγότης. μικρότης. Κολώνη . †ὄχθος.† τόπος. καὶ Κολώνεια, πόλις. Κολοφωνία . εἶδος τὶ παρόμοιον πίσσῃ. Κομιδή . ἡ ἐπιμέλεια. παρὰ τὸ κομίζω, τὸ ἐπιμελοῦμαι καὶ περιποιοῦμαι. κομιδή. Κόμη . ἡ θρίξ. παρὰ τὸ κόσμον εἶναι τοῦ σώματος. οἱ δὲ, παρὰ τὸ κομᾷν καὶ ἐπιμελείας ἀξιοῦσθαι. ### kappa 1236 Κομψεία . σοφιστεία. Κονίστρα . ὁ ἀγών. ἡ παλαίστρα ἢ ἡ κυλίστρα. Κόνυζα . βοτάνη τίς. Κόνις . χοῦς. κονιορτός. Κονία . ἡ λευκασία. Κόνις . παρὰ τὸ καίνω, τὸ διακόπτω καὶ διαφθείρω. ἡ εἰς μικρὰ κατακεκομμένη γῆ. Κονίσσαλος . κονιορτός. οἱονεὶ ἡ σεσαλευμένη γῆ. Κόπρος . οἱονεὶ κόπος τὶς οὖσα. βαρεῖ γὰρ τὸ περισσὸν καὶ κοποῖ ἐγκείμενον. ἢ χήπορος τὶς οὖσα, ἀπὸ τοῦ χεῖσθαι διὰ τοῦ πόρου, κατὰ συγκοπὴν καὶ τροπὴν τοῦ χ εἰς κ κόπρος. Κόρινθος . ἀπὸ Κορίνθου τοῦ Μαραθῶνος, ἢ ἀπὸ Κορίνθου τοῦ Πέλοπος. Κόρση . ἡ κεφαλή. ἀπὸ τοῦ κορυφοῦσθαι, ἢ ἀπὸ τοῦ κείρεσθαι, ὅθεν κορσωτὴρ λέγεται, ὁ τὰς τρίχας κουρεύων. καὶ κόρσαι αἱ τρίχες. Αἰσχύλος· λευκὰς δὲ κόρσας τῇδ’ ἐπαντέλλειν νόσῳ. καὶ κόρση, ὁ κρόταφος. Κόρυς . ἡ περικεφαλαία. καὶ κλίνεται κόρυθος. παρὰ τὸ κάρη, κάρυς καὶ κόρυς. ἢ παρὰ τὸ κόρση γέγονε κόρυς. κόρση δὲ ἡ κεφαλή. καὶ ### kappa 1237 τὸ κορσοῦσθαι ἐπὶ τοῦ κείρειν ἔλεγον οἱ Ἴωνες. καὶ κορσωτῆρα τὸν κουρέα. Κορυφή . τὸ μέσον τῆς κεφαλῆς. παρὰ τὸ τῆς κάρας κορυφὴν εἶναι. ἢ παρὰ τὸ κεκρύφθαι αὐτὴν ὑπὸ τῶν τριχῶν, κρυφὴ τὶς οὖσα, καὶ πλεονασμῷ τοῦ ο κορυφή. κορυφὴ καὶ τὸ ἄκρον τοῦ ὄρους. Κορώνη . τὸ ὄρνεον. παρὰ τὸ καῦρον, ὃ σημαίνει τὸ κακόν. κορώνη καὶ ὁ τῆς θύρας κρίκος. τίθεται ἡ λέξις καὶ ἐπὶ τοῦ ἐπικαμποῦς τόξου. κορωνὶς δὲ, ἐπὶ τῶν νεῶν. σὺν νηυσὶ κορωνίσιν. ὅ ἐστι καμπυλοπρύμνοις. διὰ τὸ εἰς ὕψος ἀνέχειν. ἐκ τοῦ κάρα. Κορωνίς . τὸ ἄκρον ἢ τὸ τελευταῖον τῆς οἰκοδομῆς ἐπίθεμα. κυρίως δὲ ἡ ἀκρώρεια. Κόρη . ἐπὶ τοῦ ὀφθαλμοῦ. οἱονεὶ χόρη τὶς οὖσα, ἀπὸ τοῦ δι’ αὐτῆς χεῖσθαι τὸ διορατικὸν πνεῦμα. κόρη δὲ, ἡ παρθένος, ἀπὸ τοῦ κορεῖν, τὸ καλλωπίζειν, ὃ καὶ ἐπὶ τοῦ ὀφθαλμοῦ εἴρηται. ἢ ἡ καθαρὰν καὶ ἄφθορον ἔχουσα τὴν ἡλικίαν. κορεῖν γὰρ τὸ καθαίρειν, ἔνθεν καὶ νεωκόρος.] ### kappa 1238 Κοριθαλίς . ἡ δάφνη. καὶ κόρος, ὁ κλάδος, καὶ κορεῖν, τὸ τοῖς κλάδοις σαροῦν. Κορύνη . ἡ ῥάβδος, ἢ ῥόπαλον. οἱ δὲ ξίφος. ἕτεροι ξύλον ἐπικαμπές. ἡ κατὰ τὸ κάρα νεύουσα. Κόρυζα . κατάῤῥους. ἀρχὴ ἢ πλῆθος μυξῶν. Κοσμιωτάτη . εὐγενεστάτη, εὐκαλλώπιστος. Κοσμογένεια . ἡ κοσμοποιΐα. Κοτύλη . ὅπου ἐγκλίνεται ἡ κεφαλὴ τοῦ μηροῦ. παρὰ τὴν κοιλότητα τὴν ἐν αὐτῷ γινομένην. λέγεται κοτύλη τὸ κοῖλον τῆς χειρός. ὅθεν κοτυλήρυτον, τουτέστι τοσοῦτον τῷ πλήθει, ὥστε καὶ κοτύλην ἀρύεσθαι. παρὰ τὸ ἀρύω, ἀρύσω, ἀρυτὸν, καὶ ἐν συνθέσει κοτυλήρυτον. λέγεται καὶ κοτύλη εἶδος ποτηρίου καὶ μέτρου. κυρίως δὲ τὸ ὁποσοῦν μέτρον κοτύλην ἔλεγον οἱ ἀρχαῖοι παρὰ τὴν κοιλότητα. Κομμώτρια . ἐμπλέκτρια. Κοῦραι . παρθένοι, νεάνιδες. Κουριδίης . παρθενικῆς. Κουστωδία . τὸ στράτευμα. ὅπερ οἱ Ῥωμαῖοι βάνδον καλοῦσι. ### kappa 1239 Κοινωνία . ἡ ἐλεημοσύνη. παρὰ τῷ Ἀποστόλῳ· εὐδόκησαν γὰρ Μακεδονία καὶ Ἀχαΐα κοινωνίαν τινὰ ποιήσασθαι εἰς τοὺς πτωχοὺς τῶν ἁγίων τῶν ἐν Ἱερουσαλήμ. (Οὐδέτερον.) Κόϊ . μίμημα φωνῆς χοίρου. Κοινὸν γένος . τὸ τὰς μὲν πτώσεις ἔχον τὰς αὐτὰς, ὑποτασσόμενον δὲ ἰδίοις ἄρθροις, οἷον ὁ ἄνθρωπος καὶ ἡ ἄνθρωπος, ὁ κύων καὶ ἡ κύων, ὁ ἵππος καὶ ἡ ἵππος. Κοινόν . ἢ τὸ ἐν πολλοῖς θεωρούμενον, ἢ τὸ πολλῶν κατηγορούμενον. κοινὸν πάλιν τετραχῶς· ἢ εἰς τὰ μέρη διαιρετὸν, ὡς ἡ κληρουχουμένη γῆ· ἢ τὸ ἀδιαιρέτως ἐν χρήσει κοινῇ λαμβανόμενον, οὐχ ἅμα δὲ, ὡς εἷς δοῦλος, εἷς ἵππος δύο δεσποτῶν· ἢ τὸ ἐν προκαταλήψει ἰδιοποιούμενον, εἰς δὲ τὸ κοινὸν ἀναπεμπόμενον, ὡς ὁ ἐν θεάτρῳ τόπος ἢ ὁ ἐν βαλανείῳ· ἢ τὸ ἀδιαιρέτως εἰς κοινὴν καὶ τὴν αὐτὴν ἔννοιαν προβαλλόμενον, ὡς ἡ φωνὴ τοῦ κήρυκος. ### kappa 1240 Κοινὸν καὶ καθόλου ἐστὶν ἡ οὐσία, ἤγουν ἡ φύσις. Κοινόν . τὸ ἀκάθαρτον. Κοινεῖον . πορνεῖον· καπηλεῖον. Κοινοδήμιον . τὸ δημόσιον. Κοκκύμηλα . εἶδος ὀπώρας. Κόκκυ . ἐπιφώνημά τι. Κοκκότιον . ὁ δῆμος ἑλληνιστὶ, ἁπάσης οἰκουμένης. Κόλον . τὸ κεκλασμένον δόρυ. Κολοβόν . ἐλλιπές. Κόλυθρον . εἶδος συκῆς. Κόλυβα . σῖτος ἑψητός. Κόλον . τὸ μὴ τέλειον, ἀλλὰ κολοβόν. Κολλούριον . ἀπὸ τοῦ κολοβόν. κόλλιξ γὰρ ὁ ἄρτος. Κόμμι . τὸ ψιμμίθιον. Κομμωτικόν . ἐπίπλαστον. Κομίδιον . τὸ τοῦ δένδρου δάκρυον. Κομμονιτήριον . ἔγγραφον ἐνταλτήριον εἰς ὑπόμνησιν κατὰ Ῥωμαίους. ### kappa 1241 Κονσίστριον . κατὰ Λατίνους θεῖον συνέδριον. Κόνδυ . εἶδος ποτηρίου. * Κόνειον . βοτάνη ὀλεθρία. * Κόριον . τὸ μικρὸν κοράσιον. λέγεται δὲ καὶ τὸ μάννα, ὡς λευκοειδές. Κοράλλιον . λίθος θαλάσσιος. Κορδύλημα . τὸ περίβλημα. Κόρημα . τὸ σάρωμα. Κόσμιον . εὔτακτον. Κότυ . τὸ ταχύ. Κοτυάειον . τόπος. Κοτυλήρυτον . τουτέστι τοσοῦτον ἐν πλήθει, ὥστε καὶ κοτύλῃ ἀρύεσθαι. παρὰ τὸ ἀρύω, ἀρύσω, ἀρυτὸν, καὶ ἐν συνθέσει κοτυλήρυτον. ἢ ὅσον ἡ παλάμη κρατεῖ. ### kappa 1242 Κουροτρόφον . τὸ τρέφον τοὺς νέους καὶ γενναίους ἵππους. Κουρόσυνα . ἡ ἐν χρῷ κουρεία τῆς γενειάδος. * Κουράτωρας . φροντιστάς. διοικητάς. * Κουρατωρεῖον . ἐν ᾧ ὁ κουράτωρ. Κοχλιάριον . παρὰ τὸ [κόχλος] κοχλάριον καὶ πλεονασμῷ τοῦ ι κοχλιάριον. Κοχλίδιον . ὥσπερ ἀπὸ τοῦ κοιλία κοιλίδιον, οὕτως καὶ ἀπὸ τοῦ κοχλίας κοχλίδιον. Κορκορύγημα καὶ κορκορυγή . ὁ θόρυβος τῆς γαστρός. τοῦ Ψελλοῦ· κορκορυγὴ ὁ θόρυβος· ὁ δόλιος δὲ κέρκωψ. κορδακισμὸς ἡ ὄρχησις· κωμάζει κῶμον ᾄδει. † Κοττάβια . τὰ ὑπολύχνια.† Κογχύλια . τὰ ὄστρεα. ### kappa 1243 (1t) (Ῥῆμα.) Κοινολογεῖται . διαλέγεται κοινῇ. Κοινῶ . τὸ μολύνω. καὶ κοινόω. Κοισυροῦται . καλλωπίζεται. Κοιρανέων . διατάσσων, ἐπερχόμενος, καὶ τὸ τοῦ κοιράνου ἔργον ἐπιτελῶν. Κοιμῶμαι . ἀπὸ τοῦ κῶ τοῦ σημαίνοντος τὸ ὑπνῶ γίνεται κείω, ὡς θῶ, θείω, σῶ, σείω. ὁ παθητικὸς ἐνεστὼς κεῖμαι κατὰ συγκοπὴν, ἀφ’ οὗ ὄνομα ῥηματικὸν κοίμη, ἐξ οὗ ῥῆμα δευτέρας συζυγίας τῶν περισπωμένων κοιμῶ, κοιμᾷς· τὰ γὰρ ἀπὸ τῶν εἰς η θηλυκῶν γινόμενα ὀνόματα δευτέρας συζυγίας εἰσὶν ὡς ἐπὶ τὸ πλεῖστον. ὁ δὲ Ὦρος ὁ Μιλήσιος παρὰ ### kappa 1244 τὸ κείω κοιμὸς, ὡς λείπω, λοιμὸς, καὶ ῥῆμα κοιμῶ. Κοκκύζω . ἐπὶ ὄρνιθος. κωκύω δὲ, τὸ θρηνῶ, ἐπὶ ἀνθρώπου, μέγα. Κολαβρισθείησαν . περιῤῥαγείησαν. χλευασθείησαν. ἐκτιναχθείησαν. εὐτελεῖς νομισθείησαν. ἐν τῷ Ἰὼβ ἡ λέξις αὕτη. Κολάπτει . γλύφει. Κολοβεῖ . ἐπικόπτει. ἀκρωτηριάζει. Κολαφίζειν . πυγμῇ παίειν. παρὰ τὸ κωλύειν τὸ φῶς ἢ τὸ τυφλοπανιάζειν. Κολούω . τὸ βλάπτω. Κολυμβᾶν . οἱ Δωριεῖς κολυφᾷν λέγουσιν. ἀπὸ τοῦ κόλους, ὅ ἐστι κολοβοὺς, φαίνεσθαι τοὺς ἐν ὕδατι καὶ μὴ ὁλοτελεῖς. ### kappa 1245 Κομείτην . ἐπιμελείας ἠξίουν. ἀπὸ τοῦ κομέω κομῶ, κομέεις κομεῖς. Κομμεῖν . τὸ τὸ σῶμα ὡραΐσαι. Κομμωτίζω . ἐπιμελοῦμαι τὰς παρειὰς τῷ ψιμμιθίῳ. [κόμμι γὰρ τὸ ψιμμίθιον.] Κομῶ . τὸ θάλλω. καὶ κομόωντες. Κομᾶ . γαυριᾷ, μέγα φρονεῖ. Κομίζω . τὸ ἐπιμελοῦμαι καὶ περιποιοῦμαι. παρὰ τὸ κομῶ, ὅθεν καὶ ἱπποκόμος, ὁ ἐπιμελούμενος τῶν ἵππων. Κομψεύεται . σεμνύνεται, ἀλαζονεύεται. Κονάβησαν . ἤχησαν. Κονίζεσθαι . ἀγωνίζεσθαι. ἢ κονιορτοῦσθαι. Κονίζω . τὸ ἀγωνίζομαι, καὶ παρασκευάζω πρὸς τὸν πόλεμον. ἀπὸ τοῦ κόνις. οἱ γὰρ ἀρχαῖοι, ὅτε ἔμελλον ἀγωνίζεσθαι, εἰς χεῖρας αὐτῶν ### kappa 1246 πτύοντες, κόνιν προσελάμβανον, διὰ τὸ ἰσχυρῶς κρατεῖν. † Κοικύλλει . περιτρέπει.† † Κοισυροῦσθαι . ἐπὶ τῆς κοίτης σύρεσθαι.† † Κοννῶ . τὸ νοσῶ.† † Κομπτεῖ . τρυφᾷ, θεραπεύει.† Κονίσουσιν . ἀντὶ τοῦ φεύξονται. εὐρὺ κονίσουσι πεδίον— ἐκ τοῦ παρακολουθοῦντος νοεῖται τὸ φεύξονται· οἱ γὰρ φεύγοντες κατὰ δρόμον ἐγείρουσι κόνιν. οὕτως εὗρον ἐγώ. Κονίω . τὸ ἀγωνίζομαι. ὥσπερ ἀπὸ τοῦ μῆτις μητίω, καὶ δῆρις δηρίω, καὶ μῆνις μηνίω, οὕτως καὶ ἀπὸ τοῦ κόνις κονίω. Κονίησι . κονιορτὸν ποιήσει. [καὶ κονίσουσιν ὁμοίως.] ### kappa 1247 Κονιάω . τὸ τοῖχον χρίω. Κορεῖν . τὸ σαίρειν, καὶ φιλοκαλεῖν παρὰ Ἀττικοῖς, ἢ βίβλους κοσμεῖν. Κορδακίζει . αἰσχρῶς ὀρχεῖται. Κορθύεται . αὔξεται, κορυφοῦται. ἀπὸ τοῦ κορύσσω, ἢ ἀπὸ τοῦ κόρυθος. ἔνιοι δὲ ἀπὸ τοῦ σωρεύεσθαι ἤκουσαν, κόρθυς γὰρ ἡ σωρός. Κοτταβίζειν . ἀποσπογγίζειν. ἢ τὸ ἠχεῖν. Κουρήσατε . ἐπιμελήθητε. Κουριῶ . ἐπιθυμῶ κουρευθῆναι. Κουρίζω . νέα φρονῶ. κοῦροι γὰρ οἱ νέοι. Κόχλω . τὸ γυρίζω. ἐξ οὗ καὶ κοχλίας. τὸ δὲ κοχλίας παρὰ τὸ ὀλῶ, τὸ συστρέφω. γίνεται ὀλίας, καὶ πλεονασμῷ τοῦ κχ κοχλίας. Κοβαλεύω . λῃστεύω. πανουργεύω. Κομιστέον . δεῖ κομίζειν. Κορυβαντιῶν . μέγα κτυπῶν. ἢ ὀρχούμενος. ἢ μαινόμενος. Κοινωνείτω . μεταδιδότω. Ἀπόστολος· κοινω‐ ### kappa 1248 νείτω δὲ ὁ κατηχούμενος τὸν λόγον τῷ κατηχοῦντι ἐν πᾶσιν. (Ἐπίῤῥημα.) Κομιδῆ . ἀντὶ τοῦ λίαν ἢ παντελῶς. Κοσμίως . σεμνῶς. Κολαφιστικῶς . κολάφισμά ἐστι κοίλης ἁφῆς πληγὴ κατὰ τοῦ τραχήλου γινομένη λεληθότως, καὶ ψόφον ἐμποιοῦσα. Τὸ Κ μετὰ τοῦ Ρ. (Ἀρσενικόν.) Κρατύς . ἀπὸ τοῦ κράτος, κρατὺς, ὡς πλάτος, πλατύς. Κραδοφάγος . συκοφάγος. κράδη γὰρ ἡ συκῆ. διὰ τὸ συνεχῶς κραδαίνεσθαι. Κράνειος . καρπός. Κραιπνός . ὁ ταχύς. ἀπὸ τοῦ κάπω, τὸ πνέω, ὅθεν καὶ κάπος, τὸ πνεῦμα, καὶ καπνὸς, τὸ ἐκ ξύλων καυθέντων ἀναπνεόμενον πνεῦμα. τοῦτο ### kappa 1249 κατὰ πλεονασμὸν τοῦ ρ καρπνὸς καὶ καθ’ ὑπερβιβασμὸν καὶ πλεονασμὸν τοῦ ι κραιπνός. οὕτω Φίλων. Κρείων . ὁ βασιλεύς. Κρείσσων . ὁ βελτίων. ὡς ἀπὸ τοῦ τάχα γίνεται ταχίων, καὶ ὁ τρίτος τύπος θάσσων, οὕτως καὶ παρὰ τὸ κρατὺς γίνεται κρατίων, καὶ ὁ τρίτος τύπος κράσσων, καὶ τροπῇ τοῦ α εἰς ε κρέσσων, καὶ πλεονασμῷ τοῦ ι κρείσσων. οὐδέποτε γὰρ πρὸ τῶν δύο σς εὑρίσκεται δίφθογγον, οἷον φρίσσω, ἀΐσσω, πλὴν τοῦ κρείσσων, καὶ τοῦ ῥήματος τοῦ ἐξ αὐτοῦ γινομένου. χωρὶς καὶ τοῦ γλαύσσω, τὸ φωτίζω. Κρητήρ . ὁ κρατήρ. Κνημνός . παρὰ τὸ κρεμῶ κρεμὸς, καὶ τροπῇ τοῦ ε εἰς η καὶ πλεονασμῷ τοῦ ν κρημνός. ἢ παρὰ τὸ κάρα καὶ τὸ νεύω κάρανος καὶ κρημνὸς, ὁ ἐπὶ κάρα νεύων. κριμνὸς δὲ, ἡ κριθὴ, ι. Κρίβανος . ἡ κάμινος, ἔνθα ὤπτουν τοὺς ἄρτους. παρὰ τὸ κρῖ καὶ τὸ βαῦνος, ἡ κάμινος. Κρίκος . τὸ κρικέλλιον. παρὰ τὸ κλείω, ἀποβολῇ τοῦ ε κλίκος, ὁ πάντοθεν περικεκλεισμένος, καὶ κρίκος, τοῦ λ τραπέντος εἰς ρ . ἔστι δὲ καὶ κίρκος ἐν ὑπερθέσει. ὡς κραδία καρδία. Κριός . ὥσπερ λέγεται κρείων, ὁ βασιλεὺς, οὕτως καὶ κριὸς, ὁ ἐξέχων τῆς ποίμνης. ὁ δὲ Ἡρω‐ ### kappa 1250 διανὸς φησὶ παρὰ τὸ κεκρίσθαι τὰς τρίχας· διαφέρουσι γὰρ αἱ τρίχες τοῦ κριοῦ τῶν ἄλλων. Κριτής . ἀπὸ τοῦ κρίνω, τὸ χωρίζω καὶ διακρίνω. ἔνθεν καὶ ἀκριτόμυθος, ὁ μὴ διακρίνων τὰ λεγόμενα. Κριμνός . ἡ κριθή. Κριτός . ὁ κατάκριτος, ὁ κρινόμενος καὶ πάσχων. Κριγμός . ὁ τῶν ἀποθνησκόντων τρισμὸς τοῖς ὀδοῦσι γινόμενος. Κροσσός . τὸ κράσπεδον. κρωσσὸς δὲ, ἡ ὑδρία ἤ τι ἄγγος ἄλλο εἰς τὸ ἐπιχέαι ὕδωρ, μέγα. παρὰ τὸ κρῶ, τὸ ἐπιχέω. τοῦτο γέγονε παρὰ τὸ κερῶ, κατὰ συγκοπὴν κρῶ. Κροκωτός . ἔνδυμα ποικίλον. τὸν κροκωτὸν ἡ γαλῆ. Κρόκος . παρὰ τὸ ἐν τῷ κρύει ἔχειν τὴν αὔξησιν. οἱονεὶ κρύσκιός τις ὤν. Κροκόδειλος . παρὰ τὸ δειλὸς καὶ τὸ κρόκος γίνεται κροκόδειλος. καὶ γὰρ ὁ χερσαῖος κροκόδειλος φοβεῖται τὸν κρόκον, ὅθεν καὶ οἱ μελιτουργοὶ, ἐπειδὰν ἀνέρχεται καὶ ἐσθίει τὸ μέλι, ἐπιτιθέασιν ἔξω κρόκον, ὅνπερ ὁρῶν φεύγει. ὁ δὲ θαλάσσιος, παρὰ τὸ δειλαίνεσθαι τὰς κρόκας, ὃ σημαίνει τοὺς αἰγιαλούς· οἱονεὶ ὁ περὶ τὴν γῆν δειλός. ὁ δὲ κροκόδειλος ζωΰφιόν ### kappa 1251 ἐστι μικρόν. γράφεται καὶ κρεκόδειλος κατὰ ἐναλλαγὴν τῶν στοιχείων. Κρόταφον . τὸν μήνιγγα λέγει. ὁ ἅμα τῇ κρούσει τὸν τάφον φέρων. ἢ ὅτι τῆς κόρσης καὶ τῆς κεφαλῆς ἐστὶν ἁφή. κρόταφος δὲ κυρίως ἐπὶ τῶν ζώων τῶν κερατοφόρων, διὰ τὸ ἐξ αὐτῶν τῶν μερῶν φύεσθαι τὰ κέρατα· οἱονεὶ κερατοφόροι τινὲς ὄντες. ἢ ὅτι κρούουσι τὴν ἁφὴν παλλόμενοι, οἷον κρούταφοι. ὁ δὲ Ἀπολλόδωρος, ὅτι συγκεκρότηνται ἀμφοτέρωθεν. ὁ δὲ Ἀπίων, ὅτι τοῦ κροσσοῦ ἅπτονται, τουτέστι τῆς κεφαλῆς. Κρῆτες . παρὰ τὸ ἐπὶ κρέασι βιοτεύειν· κυνηγετικοὶ γάρ. ὁ δὲ Ἀπολλόδωρος παρὰ τὸ εὖ κεκρᾶσθαι τὸν περὶ τὴν νῆσον ἀέρα. Κρυεροῦ . φοβεροῦ. καὶ κρυόεντος, φοβεροῦ, ψυχροῦ. συμβαίνει γὰρ τοὺς φοβουμένους συγκρούειν τοὺς ὀδόντας. Κρυμός . αὐτὸ τὸ πάγος. παρὰ τὸ κρύπτω, κρυμμὸς, καὶ ἀποβολῇ τοῦ μ κρυμός. ἐν χειμερίῳ γὰρ καιρῷ ἐπικρυπτόμεθα. Κρυψίνους . πανοῦργος, δόλιος. Κρύσταλλος . τὸ πεπηγὸς ὕδωρ. Κρουνός . ἔστι ῥῆμα κρῶ μονοσύλλαβον, πλεο‐ ### kappa 1252 νασμῷ τοῦ υ κρούω, ὅπερ γίνεται ἀπὸ τοῦ κερῶ, κρῶ. ἐκ τούτου γίνεται κρονὸς καὶ κρουνός. Κρῶπος . ἡ ὑδρία. Κρόκας . τοὺς αἰγιαλούς. Κρωβύλος . εἶδος πλέγματος τῶν τριχῶν ἀπὸ ἑκατέρων εἰς ὀξὺ καταλῆγον. ἐνέρσει κρωβύλων ἀναδούμενοι. Κραντῆρας . τοὺς ὀδόντας φησὶν ὁ Ἱπποκράτης. (Θηλυκόν.) Κράμβη . τὸ λάχανον. τινὲς κοράμβη, ἡ ἀμβλύνουσα τὰς κόρας. βέλτιον δὲ ἡ τῷ κόρῳ ἀναβαίνουσα. Κραναῆς . τραχείας, σκληρᾶς, κάρηνα ἐχούσης. παρὰ τὸ κραναὸν, τοῦτο παρὰ τὸ κράνιον, ὅπέρ ἐστι καὶ τραχὺ καὶ ὀστῶδες. Κρᾶσις . σωμάτων παράθεσις, ποιοτήτων ἀντέμβασις. ἢ σύντευξις σωμάτων, τὰς ἐν αὐτοῖς ἀλλήλας ἀντικιρνῶντος ποιότητας. ἢ κρᾶσις ἐστὶν οὐσιῶν ἀλλήλαις ἑτεροία συνδρομὴ, καὶ τῶν περὶ αὐτὰς ποιοτήτων ἀντεμβολή. Κράδη . ἡ συκῆ. παρὰ τὸ συνεχῶς κραδαίνεσθαι. Κραιπάλη . τρυφὴ, μέθη. ἢ ὁ ἐκ πολλῆς οἰνώσεως ἐπακολουθῶν παλμὸς καὶ κλόνος τῇ κεφαλῇ. παρὰ τὸ κάρα καὶ τὸ πάλλω, τὸ κινῶ, καραπάλη, καὶ πλεονασμῷ τοῦ ι κραιπάλη. ### kappa 1253 Κρεοδοσία . κρεωδαισία δὲ ἡ κρεωφαγία, μέγα καὶ δίφθογγον. Κρείουσα . ἡ βασίλισσα. παρὰ τὸ κρατείνω. ὡς κιχῶ, κιχείω, καὶ ὀλῶ, ὀλείω. καὶ τὸ θηλυκὸν κρατείουσα, καὶ συγκοπῇ κρείουσα. [καὶ κρείων ὁ βασιλεύς.] † Κράτεια . τόπος. τὸ δὲ κύριον ι .† † Κρανεία . δένδρον. κρανία δὲ, αἱ κεφαλάι.† † Κρατῆρα . σκύφον· σίτλον.† † Κροιός . κολοβός.† † Κροκώδης . δεσμός.† † Κρόταλος . λάλος.† † Κρυβηλός . πύργος.† † Κρωσσός . κεράμιον. κρατήρ.† Κρηπίς . θεμέλιον· ὑποβάθρα. καὶ εἶδος ὑποδήματος. παρὰ τὸ ἕρπειν ἑρπὶς, καὶ πλεονασμῷ τοῦ κ καὶ ὑπερβιβασμῷ καὶ τροπῇ τοῦ ε εἰς η κρηπὶς, δι’ ἧς ἕρπειν δυνάμεθα. Κρήνη . πηγή· ἐκροὴ ὕδατος. Κρίσεως . δοκιμασίας. Κρίσις . τῶν ἐφ’ ἡμῖν ὄρεξις διαγνωστική. ### kappa 1254 Κρίσις . ἡ κόλασις ἐν τῷ εὐαγγελίῳ. καὶ εἰς κρίσιν οὐκ ἔρχεται, τουτέστιν εἰς κόλασιν. † Κριγή . ὁ γινόμενος τοῖς ὀδοῦσι τῶν ἀποθνησκόντων τρισμός.† Κριθή . παρὰ τὸ προκριθῆναι τῶν ἀκροδρύων· ἀκρόδρυα γὰρ ἤσθιον πρὸ τῶν καρπῶν. ἢ παρὰ τὸ διακρίνεσθαι τῆς ἄχνης, ἤγουν διαχωρίζεσθαι. κρίνει ἐπειγομένων ἀνέμων—. Κρόκη . παρὰ τὸν κρούσω μέλλοντα, ἀποβολῇ τοῦ υ κρόκη· ᾗ τὸ κρούεσθαι διόλου παρακολουθεῖ. Κρόσσας . οἱ μὲν τὰς κεφαλίδας τοῦ τείχους, ἄλλοι τοὺς προμαχῶνας. Ἀρίσταρχος κλίμακας τινὰς ἢ ὄργανα τινὰ πρὸς τειχομαχίαν ἐπιτήδεια. οἷον καὶ τὰς μὲν προκρόσσας κλιμακηδόν. ἄλλοι δὲ τὰ ἀποκρηδώματα. καὶ γὰρ κροσσοὺς τὰ ἄκρα τῶν ἱματίων λέγουσι. ὃ καὶ βέλτιον. οἱονεὶ κορσοὺς τινὰς ὄντας, παρὰ τὴν κόρσην, τὴν κεφαλήν. ἡ μεταφορὰ ἀπὸ τῶν πλοκάμων, μεταθέσει τοῦ ρ, κρόσσας. οὕτω Φίλων ἐν τῇ περὶ Ἰάδος διαλέκτῳ. ### kappa 1255 Κρυόεσσα . ψυχρὰ, φοβερά. ἀπὸ τοῦ κρύος, κρυόεις καὶ κρυόεσσα. Κρῶμνα . πόλις †Παφλαγονίας.† Κρωπία . πόλις. (Οὐδέτερον.) Κράσπεδον . τὸ τοῦ ἱματίου ἄκρον. ἔνιοι δὲ τὸ θυσανωτὸν τοῦ χιτῶνος, ὅ ἐστι τὸ κροσσωτόν. παρὰ τὰ ἄκρα καὶ τὸ πέδον, κατὰ ἀφαίρεσιν τοῦ α, καὶ πλεονασμὸν τοῦ ς, κράσπεδον. Κράμα . μίγμα. [κέρασμα.] † Κρεῖον . τὸ δεκτικὸν τῶν κρεῶν ἀγγεῖον.† Κράνος . περικεφαλαία. Κραταιγυίαλον . τὸ κρατοῦν τὰ μέλη. Κρανίον . ἀπὸ τοῦ κάρα καρανεῖον καὶ κρανεῖον, καὶ κατ’ ἐκβολὴν τοῦ ε κρανίον. Κρατερόν . ἰσχυρόν. Κραταίωμα . ἰσχὺς, ἀσφάλεια. Κράτιστον . ἰσχυρότατον. Κρέας . παρὰ τὸ κρατύνειν καὶ ἰσχυροποιεῖν τὸ σῶμα. Κρεοδόχον . τὸ δεχόμενον τὰ κρέα ἀγγεῖον. Κρειῶν . τῶν κρεάτων. παρὰ τὸ κρεάτων γέγονε ἀποβολῇ τοῦ τ κρεάων, καὶ κατὰ κρᾶσιν κρεῶν, καὶ πλεονασμῷ τοῦ ι κρειῶν. οὐκ ἔστι δὲ [μετοχὴ, ἀλλ’] ὄνομα. [οὕτως Ὦρος ὁ Μιλήσιος.] ### kappa 1256 Κρήγυον . ἀληθὲς, ἀγαθόν· ὑγιές. —οὐδέποτέ μοι τὸ κρήγυον εἶπας. παρὰ τὸ κῆρ καὶ τὸ ἡδὺ γέγονεν κηρήδυον καὶ κατὰ συγκοπὴν κρήδυον καὶ τροπῇ τοῦ τ εἰς γ κρήγυον, τὸ τὴν ψυχὴν ἡδύνον. † Κρησέριον . τὸ κόσκινον.† Κρήδεμνον . τὸ κεφαλοδέσμιον. παρὰ τὸ κάρη, ὃ σημαίνει τὴν κεφαλὴν, καὶ τὸ δέω, τὸ δεσμεύω, καρήδεμνον καὶ ἐν συγκοπῇ κρήδεμνον. † Κρίμνα . βρώματα.† Κρησφύγετον . τὸ καταφύγητον. Κρῖ . ἡ κριθή. —κρῖ λευκὸν ἐρεπτόμενοι— ὅ ἐστιν ἐσθίοντες. ἢ ἀπὸ τοῦ κριθὴ γέγονε κατὰ ἀποκοπήν. [ἢ ἀπὸ τοῦ κρίμνον, τοῦ σημαίνοντος τὸ παχὺ τοῦ ἀλεύρου, κατὰ συγκοπὴν κρῖ.] Κρισσαῖον . πέλαγος. Κρίμα . τὸ κατάκριμα καὶ ἡ καταδίκη. ὡς τό· κρίμα ἑαυτῷ ἐσθίει καὶ πίνει. κρίμα τὸ δίκαιον, ὡς τό· κρίμα δίκαιον κρίνατε. καὶ οἱ ἐξητασμένοι τοῦ θεοῦ λόγοι. Κρησφύγετα . φρούρια τινὰ οὕτω λεγόμενα, ἐν οἷς ἐκρύπτοντο οἱ νησιῶται τὸν Μίνωα φεύγοντες. παρὰ τὸ Κρῆτα αὐτὸν εἶναι. τὸ οὖν κρησφύγετον ἔλεγον χρήσιμον τοῖς φεύγουσιν εἰς τὸ κρύπτεσθαι. ### kappa 1257 † Κροκύλιον . πόλις.† Κρόμυον . παρὰ τὸ τὰς κόρας μύειν ἐσθιόντων αὐτό. δριμὺ γάρ ἐστι. † Κροκύλειον . κροκίδιον.† † Κρύος . ψύχος· παγετός.† † Κρώσσιον . ἡ στάμνος.† Κρῶφι καὶ Μῶφι . ὀνόματα ὀρῶν. Κρύος . παρὰ τὴν γενομένην κροῦσιν τῶν ὀδόντων ἐν τῷ ψύχει, κροῦος καὶ κρύος. Κρυπτάδια . οἱονεὶ κρυφαῖα, λαθρίδια. ἐκ τοῦ κρύπτω κρυπτάδιον. Κρέας . παρὰ τὸ κείρω, τὸ κόπτω. (Ῥῆμα.) Κρατῶ . παρὰ τὸ κράτος· τοῦτο παρὰ τὸ κάρα· ὁ γὰρ κρατῶν καὶ ἄρχων ἐκεῖνος ἐστὶ κεφαλή. Κραδαίνει . τὸ σείει. Κρατυνθέν . βεβαιωθέν. Κραίνω . τελειῶ, ἀποπληρῶ. παρὰ τὸ κάρα καραίνω, ὡς χεῖμα χειμαίνω, καὶ συγκοπῇ κραί‐ ### kappa 1258 νω. κυρίως δὲ ἡ λέξις ἐπὶ τοῦ τελειοῦσθαι καὶ τῇ κεφαλῇ κάτω νεύειν τὸν ὑποσχόμενον. Κρεοδοτῶ . κρεωδαιτῶ δὲ μέγα καὶ δίφθογγον. Κρεωνομῶ . Κρητίζει . ψεύδεται. ψεῦσται γὰρ οἱ Κρῆτες. Κρηφαγεῖν . τὸ κρέας ἐσθίειν. Κρήμνη . ἐκρήμνα. ἐκ τοῦ κρήμνημι, κρημνίζω. Κρηῆναι καὶ κρήηνον . ἀντὶ τοῦ τελείωσον καὶ πλήρωσον. ἔστι κραίνω, κρανῶ, ἔκρανα, τὸ ἀπαρέμφατον κρᾶναι, καὶ κρῆναι, ἰωνικῶς, καὶ πλεονασμῷ τοῦ η κρηῆναι· τὸ προστακτικὸν κρῆνον, κρήηνον. Κρίνοντες . ἀντὶ τοῦ κατακρίνοντες. †ὡς ἐν τῷ εὐαγγελίῳ· κρίνοντες† τὰς δώδεκα φυλὰς τοῦ Ἰσραήλ. Κρίνε . ἀντὶ τοῦ χώριζε. Κρίκε . συνεσχέθη. ἢ ἀντὶ τοῦ ἐψόφησεν, ἤχησεν, ποιὸν ἦχον ἀπετέλεσεν. ἀπὸ τοῦ θέματος τοῦ κρίζω. καὶ κριγὴ ῥηματικὸν ὄνομα, οἷον· κριγὴ δὲ νεκρῶν ἄγγελός τε καὶ κήρυξ. ### kappa 1259 Κροτήσατε . ἀλαλάξατε, βοήσατε. Κροαίνειν . τοῖς ποσὶ κρούειν, πηδᾷν. κροαίνειν κατὰ πεδίου. † Κρυαίνει . ἱμείρει.† † Κρυμῶσα . ῥιγῶσα.† Κρούειν . ἔστι ῥῆμα κρῶ, οὗ τὸ παράγωγον κρόω καὶ πλεονασμῷ τοῦ υ κρούω, ὡς ὀρῶ, ὀρόω, ὀρούω. κυρίως δὲ τὸ κρούειν ἐπὶ τῶν κερατοφόρων ζώων εἴρηται. κορούειν γὰρ τὸ τοῖς κέρασι κρούειν καὶ παίειν, καὶ κατὰ συγκοπὴν κρούειν. οὕτω Φίλων. Κρώζει . κράζει, ὡς κορώνη ἢ κόραξ. † Κρῶσι . βοῶσι.† Κριθήσονται . ἀντὶ τοῦ κατακριθήσονται. καὶ ὁ Ἀπόστολος· διὰ νόμου κριθήσονται. καὶ κρινεῖ ἀντὶ τοῦ κατακρινεῖ. καὶ κρινεῖ ἡ ἐκ φύσεως ἀκροβυστία τὸν νόμον, τελοῦσα δὲ τὸν διὰ γράμματος. Κρήτηθεν . ἀπὸ Κρήτης. Κρουνηδόν . δίκην κρουνοῦ. Κρύβδην . λαθραίως. ### kappa 1260 (1t) Τὸ Κ μετὰ τοῦ Τ. (Ἀρσενικόν.) Κτεὶς, κτενός . τὸ κτένιον. παρὰ τὸ ἐκτείνειν τὰς χεῖρας ἢ τὰς τρίχας. κτεὶς δὲ ἐπὶ τοῦ θαλασσίου, παρὰ τὸ ἐκτείνεσθαι καὶ ἁπλοῦσθαι. Κτηνώδης . ἀλογώτερος. Κτησίας · Κτήσων, Κτήσωνος· Κτησίοχος· Κτησίδαμος· Κτησιφῶν, Κτησιφῶντος, καὶ Κτῖμος. ταῦτα ὀνόματα κύρια. τὸ Κτῖμος δὲ διὰ τοῦ ι. Κτήσιος . Ζεύς. Κτίλος . ὁ προηγούμενος τῶν προβάτων κριός. οἱονεὶ κίλος τὶς ὢν, πλεονασμῷ τοῦ τ κτίλος. παρὰ τὸ κίειν, ὅ ἐστι πορεύεσθαι. οἱ δὲ νεώτεροι τάσσουσι τὴν λέξιν ἐπὶ τοῦ εἰθισμένου γεγονότος ἡμέρου ζώου. ἢ ἀπὸ τοῦ ἵκω, ἱκτός. ὡς τάσσω τακτὸς, καὶ πλέκω πλεκτός. ὥσπερ ἀπὸ τοῦ πένθους γίνεται πενθίλος, καὶ ἀπὸ τοῦ ναῦς ναυτίλος, οὕτως οὖν καὶ ἱκτὸς ἱκτίλος, καὶ μετὰ τῆς ἐπάρσεως τοῦ ι κτίλος. τὸ μὲν πρῶτον Ὦρος ὁ Μιλήσιος, τοῦτο δὲ Ἡρωδιανός. Κτείς . παρὰ τὸ κτείνειν τοὺς φθεῖρας. Κτόνος . ὁ φόνος. ἐξ οὗ καὶ κτιννύω, τὸ φονεύω. ### kappa 1261 Κτύπος . παρὰ τὸ τύπτω, τύπος, καὶ πλεονασμῷ τοῦ κ κτύπος. τὰ γὰρ τυπτόμενα ψοφεῖ. † Κτηνεία .† Κτῆσις . ἡ περιουσία, ὁ πλοῦτος. Κτιδέα . εἶδος περικεφαλαίας ἐξ ἴκτιδος δέρματος. ἴκτις δὲ ζῶον γαλῇ παραπλήσιον. καὶ κτιδιώτις τέχνη τῆς περικεφαλαίας. Κτίσις . ὁ κόσμος. πᾶσα ἡ τοῦ θεοῦ κτίσις διαιρεῖται εἰς ἕξ· εἰς ἀόρατα λογικά· εἰς σύνθετα λογικά· εἰς σύνθετα ἄλογα· εἰς αὐξητικὰ καὶ γεννητικά· εἰς ἐκπορευτὰ καὶ κινητά· εἰς ἀναισθητὰ καὶ ἀκίνητα. Κτητήν . ἀγοραστήν. Ἡσίοδος· κτητὴν, οὐ γαμετήν—. Κτέαρ . τὸ κτῆμα. καὶ κλίνεται κτέατος. Κτένιον . ἐν ᾧ κτείνομεν τοὺς φθεῖρας. καὶ τὸ τοῦ ποδός. Κτητικόν . τὸ ὑπὸ τὴν κτῆσιν ἐμπεπτωκός. ἐμπεριειλημμένου τοῦ κτήτορος. Κτῆνος . τὸ ζῶον. Κτησείδιον . ὀλίγη περιουσία. Κτίσμα . κτιστόν. Κτήνη . κυρίως τὰ ἥμερα. θηρία δὲ τὰ ἄγρια. πολλάκις δὲ ἡ γραφὴ καὶ τὰ ἄγρια κτήνη ὀνομάζει. ὡς ὅταν λέγει· ἔτι δὲ καὶ τὰ κτήνη τοῦ πεδίου. Κτέρεα . τὰ ἐντάφια. ### kappa 1262 Κτᾶσθαι . καρποῦσθαι, ἢ ἀγοράζειν, ἢ φυτεύειν. Κτεάτισα . ἐκτισάμην. Κτεριοῦσι . θάψουσι. Κτείνει . ἀναιρεῖ, φονεύει. κτιννύει δὲ, ὅ ἐστι φονεύει, ι. † Κτησάμενος . ἀεί.† † Κτίζω .† † Κτῶ . τὸ κτῶμαι.† Κτερεΐξαι . ἐνταφιάσαι. Ὅμηρος· σῆμα δέ οἱ χῶσαι καὶ ἐπὶ κτέρεα κτερεΐξαι. Τὸ Κ μετὰ τοῦ Υ. (Ἀρσενικόν.) Κυανοχαίτης . μελανόθριξ. κυανὸν γὰρ τὸ μέλαν, καὶ χαίτη ἡ θρίξ. Κυδάλιμος . ὁ δίυγρος. λέγεται δὲ καὶ ὁ ἔνδοξος καὶ ἔντιμος. ἀπὸ τοῦ κῦδος, ὃ σημαίνει τὴν δόξαν. Κυδοιμός . θόρυβος, ταραχὴ, ἢ πόλεμος. ἀπὸ τοῦ κύειν τὸ δέος ἢ τὸ δεῖμα. Κύδιμος . ὁ ἔνδοξος. ἀπὸ τοῦ κῦδος κύδιμος, καὶ πλεονασμῷ τῆς αλ συλλαβῆς κυδάλιμος. Κυδρός . ἀγαθὸς, τίμιος. ἀπὸ τοῦ κῦδος κυδρός. Κυδωνιάτης . τοπικός. Κύβηλις . ὁ πέλεκυς. Κυβιστήρ . ὁ ὀρχηστής. ### kappa 1263 Κύβος . πᾶν τετράγωνον. ὁ κύκλωθεν βάσιν ἔχων. Κύβειρος . ἀναιδής. Κυκεών . εἶδος ποτοῦ. ἢ πόμα δηλητήριον. ἀπὸ τοῦ κεχύσθαι. χυχεὼν καὶ κυκεών. ἔστι δὲ πόμα κατασκευασθὲν, παυστικὸν δίψης. Κυκεῶ . ἀποκοπή ἐστι. κυκεῶνα γάρ ἐστιν ἡ αἰτιατική. κυκῶ δὲ τὸ ταράσσω. Κυκλάμινος . εἶδος βοτάνης. Κύκλος . σφαῖρα· ἐνιαυτός· κόσμος. Κύκλωπες . κυκλόωπες, καὶ κατὰ συγκοπὴν κύκλωπες, ὅτι κυκλοτερὴς ὀφθαλμὸς ἕεις ἐνέκειτο μετώπῳ. Κύκνος . ζῶον. ἀπὸ τοῦ κλῶ, τὸ φωνῶ, γίνεται κλύω, κλύκος, καὶ καθ’ ὑπερβιβασμὸν [καὶ μετάθεσιν] τοῦ λ κύκνος. [ἢ] ὁ κυκλοτερῆ ἔχων τὸν τράχηλον. παρὰ τὸ κύκλος. Κυλλός . ὁ χωλός. Κυλλοποδίων . ὁ Ἥφαιστος. ὡς ἀπὸ τοῦ Οἰδίπους, Οἰδίποδος, Οἰδιποδίων διὰ τοῦ ι , οὕτως καὶ ἀπὸ τοῦ κυλλόπους κυλλοποδίων. Κύμβαχος . ἐπὶ κεφαλῆς πεσών. ἢ κατὰ κεφαλῆς. ἢ κύμβαχός ἐστι τὸ σκεπάζον τὴν κεφαλὴν βρέγμα. παρὰ τὸ κῦφον, τουτέστι τὸ πε‐ ### kappa 1264 ριαγὲς καὶ περιφερές. κύμβη γὰρ ἡ κεφαλή. ὅθεν τὸ κυμβητιᾷν. σημαίνει δὲ καὶ τὸ ἄκρον μέρος τῆς κεφαλῆς, ᾧ ἐμβάλλεται ὁ λόφος. οἷον· κύμβαχον ἀκρότατον νύξ’ ἔγχεϊ—. Κύμινδος . ὁ ἀετός. Κυνικοί . οἱ φιλόσοφοι, διὰ τὸ αὔθαδες καὶ θρασὺ καὶ ἀναιδές. τοιοῦτοι γὰρ οἱ κύνες. Κυνοραϊσταί . οἱ κρότωνες, οἱ τὸ αἷμα τῶν κυνῶν ἐκμυζῶντες. Κύρβαντες καὶ Κρύβαντες . οἱ τὸν κόρον φυλάξαντες. βαίνειν γὰρ τὸ φυλάττειν. —ὃς Χρύσην ἀμφιβέβηκας. ἀντὶ τοῦ φυλάττεις. ἢ, ὡς Ἡρωδιανὸς, παρὰ τὸ κρύβειν, Κρύβαντες καὶ Κύρβαντες. ὅθεν καὶ κυρβασία καὶ κρυβασία. ἔνιοι δὲ τὸ τὴν κεφαλὴν καλύπτειν. ἄλλοι δὲ τὰς περικεφαλαίας φασὶ κυρβασίας. Κυρηναῖος . ἀπὸ τῆς Κυρήνης πόλεως. ἑρμηνεύεται δὲ ἑτοιμότης. Κύριος . ὄνομα δηλωτικὸν τῆς θεότητος. Κύριος . ὁ ἐξουσιαστής· ἢ ὁ ἐν ἀξιώματι ὑπάρχων. ### kappa 1265 Κύρτος . τὸ δίκτυον· ἢ βρυλλίνη σπυρὶς, ἐν ᾗ οἱ καρκῖνοι ἀγρεύονται. Κύφων . ὁ δεσμὸς τοῦ ξυλοπανταρίου. Κύων . ὁ σκύλος. ἀπὸ τοῦ κινεῖν καὶ σαίνειν. ἢ παρὰ τὸ ὀξὺ εἶναι τὸ ζῶον· κατὰ μετάθεσιν τοῦ στοιχείου. ἢ παρὰ τὸ κύω, ὃ σημαίνει τὸ φιλῶ· κύνω καὶ ἐξ αὐτοῦ κύων· τὸ γὰρ ζῶον φιλοδέσποτον. Κύων . ὁ κυνικός. Κύτωρις . ὄνομα ποταμοῦ. Κυφών . ἡ κυνάγχη. τοῦ Ψελλοῦ· κηλὰς ἀλώπηξ πέφυκε καὶ κυφὼν ἡ κυνάγχη. Κύβιτον . τὸν ἀγκῶνα. Κύαθος . ἀντλητήριον· μέτρον ἢ παλάμη. (Θηλυκόν.) Κυβέρνησις . φρόνησις. ἢ κυβέρνησίς ἐστι ψυχῆς ἐπιστήμη περὶ τὴν ἄστατον φύσιν τῶν ἀνθρωπίνων πραγμάτων. παρὰ τὸ τὰ κύματα ἐρευνᾷν, καὶ πρὸς αὐτὰ ἰθύνειν τὴν ναῦν. τροπῇ τοῦ μ εἰς β. ### kappa 1266 Κυβεία . πανουργία. ἢ παίγνιον. Κύβη καὶ κύμβη . ἡ κεφαλή. [ Κυβαρσία . κεφαλὴ ἀλέκτορος. ἄλλοι κυβαρσίας φασὶ τὰς περικεφαλαίας.] Κυβίστησις . συστροφή. [ὄρχησις.] † Κυβιστία . ἡ ὄρχησις.† [ Κυδιάνειρα . ἡ δοξάζουσα τοὺς ἄνδρας. κῦδος γὰρ ἡ δόξα.] [ Κυκλάμινος . εἶδος βοτάνης.] [ Κυκήθρα .] συμφορά· ταραχή· κυκῶ γὰρ τὸ ταράσσω. Κυθέρεια . ἡ Ἀφροδίτη. παρὰ τὸ κεύθειν τοὺς ἔρωτας. ἢ ἡ κευθόμενον ἔχουσα ἐν ἑαυτῇ τὸν ἔρωτα. Κύθηρα . πόλις τῆς Ἀφροδίτης. Κύθρα . γέλως σκωπτικός. ἀπὸ τοῦ κῦτος γέγονε κῦθος [καὶ κύθρα.] [ Κυλλήνη . ὄρος Ἀρκαδίας. καί· Κυλλήνιος Ἑρμῆς.] [ Κυλλάδες . τὰ ἀπὸ] τῶν ὀφθαλμῶν μέρη. ### kappa 1267 ὅθεν καὶ τὸ ταῦτα οἰδεῖν κυλοιδιῶ καλοῦσι. συνέσταλται δὲ τὸ υ. Κύλιξ . τὸ ποτήριον. ἀπὸ τοῦ κύκλος κύκλιξ καὶ κύλιξ. Κυλίχναι . λεκανίδες· τρυβλία ἢ φιάλαι. καὶ κυλικνίδες παρὰ Ἀθηναίοις αἱ πυξίδες, ἢ οἱ λιβανωτοὶ, ἢ ἀγγεῖα κεράμεια. Κύμβη . ἡ κεφαλή. Κυνόμυια . τὸ ὄνομα ἔσχηκεν ἀπὸ τοῦ κυνὸς καὶ τῆς μυίας· ὁ μὲν γὰρ ἀναιδὴς, ἡ δὲ θρασεῖα. Κυνέη . περικεφαλαία. † Κυπάς . ἱμάτιον.† Κύπρις . ἡ Ἀφροδίτη. ἡ τὸ κύειν παρέχουσα. ἢ ὅτι ἐν Κύπρῳ τιμᾶται. Κύπρος . παρὰ τὸ κυοφόρον καὶ λιπαρὰν γῆν ἔχειν. † Κύρα . ἡ κρήνη.† † Κυρεία . ἡ ἐξουσία. κυρία δὲ ἡμέρα καὶ ὥρα, ι .† † Κύρβεσις . ἑορτή τις, καὶ τὸ πινακίδιον.† ### kappa 1268 Κύῤῥος . πόλις ἐν Συρίᾳ, ἣν ἔκτισε Σέλευκος καὶ ὠνόμασεν ὁμωνύμως τῇ ἐν Μακεδονίᾳ. Κύρβεις . τρίγωνοι πίνακες, ἐν οἷς οἱ περὶ τῶν ἱερῶν καὶ πολιτικῶν νόμων ἐγγεγραμμένοι ἦσαν. Κύστις . ἡ κοιλία ἢ τὰ ὑπογάστρια. Κυψέλλη . πλεκτὸν ἀγγεῖον. Κυψελλίς . ὁ ῥύπος τοῦ ὠτίου. [ Κυτωρίς . ὄνομα ποταμοῦ.] Κύστις . ἀπὸ τοῦ κεύθειν ἢ κρύπτειν τὸ οὖρον. σημαίνει καὶ τὸ οὐροδόχον ἀγγεῖον. Κύμβαι . περιφερῆ πλοῖα παρὰ Ῥωμαίοις. (Οὐδέτερον.) Κυανόν . τὸ μέλαν. Κῦδος . ἡ δόξα. Κύκλα . οἱ τροχοί. καὶ κυκλήσομεν ἀντὶ τοῦ ἐφ’ ἁμαξῶν ἄξομεν. Κυκλίον . Κυλώνειον ἄγος . Κυλικεῖον . ἡ ποτηριοθήκη. [κυλίκιον δὲ, ι .] ### kappa 1269 Κύμβαλα . ὄργανα εὔηχα. παρὰ τὸ κύφον, κύφαλα τινὰ ὄντα. Κυμβία . τὰ κύφα ἐκπώματα. διὰ τὸ περιφερῆ εἶναι καὶ κύφα. Κῦμα . παρὰ τὸ κύω, τὸ γεννῶ. καὶ κύματα κωφὰ, τὰ ἄνευ ἀνέμου ἠρεμοῦντα. Κύντερον . ἀναιδέστερον· χαλεπώτερον. παρὰ τὴν κυνὸς γενικὴν κυνότερον καὶ ἐν συγκοπῇ κύντερον· ὡς μέλαν, μελανότερον καὶ μελάντερον. Κύπελλον . ἔκπωμα. παρὰ τὸ κύφον, κύφελλον καὶ κύπελλον. ἢ χύπελον, ἔνθα ὁ πηλὸς ἤτοι ὁ οἶνος χεῖται. Κύπειρον καὶ κύπερον . εἶδος βοτάνης. Κῦρος . ἡ ἐξουσία. Κυριακὸν δεῖπνον . τὸ τοῦ κυρίου. ἢ τὸ ἔγκληρον ἐν ἐκκλησίᾳ ἄριστον. Κύρμα . τὸ ἐπιτύχημα. παρὰ τὸ κύρω, τὸ ἐπιτυγχάνω. Κυρτόν . τὸ παρ’ ἡμῖν ἀπὸ τοῦ κύπτω. κυρτὸν καὶ τὸ μετέωρον καὶ ὑψηλόν. ἀπὸ τοῦ κύειν εἰς ὕψος ἤτοι ἐπαίρεσθαι. ### kappa 1270 Κυρναῖον . πέλαγος. Κῦφον . τὸ περιαγές· τὸ περιφερές· τὸ κυρτοειδές. παρὰ τὸ κύπτω. Κύφελλα . τὰ νέφη. οἱονεὶ κρύφελλα, τὰ ἀποκρύπτοντα τὴν σελήνην. ἐτμήγη δὲ κύφελλα— Καλλίμαχος δὲ τὰ κούφως ἐλαυνόμενα. Κυψελλόβυστον . τὸ ὑπὸ ῥύπου κεκαλυμμένον. Κυρήβια . τὰ ἀπὸ τῶν κυάμων σχίσματα. Κυβήβειν . κυρίως τὸ ἐπὶ κεφαλῆς ῥιπτεῖν. Ὅμηρος· κύμβαχος ἐν κονίῃσιν. ἐπεὶ οἱ μανιώδεις, περὶ τὴν κεφαλὴν πάθους γινομένου, τοιοῦτοι γίνονται. (Ῥῆμα.) Κυβιστᾷν . τὸ ἐπὶ κεφαλῆς πηδᾷν. κύβη γὰρ ἡ κεφαλή. Κυβεύειν . δουλεύειν. Κυδιόων . γαυριῶν, χαίρων καὶ κυδιούμενος. Κυδαίνω . ἀπὸ τοῦ κῦδος κυδαίνω. λέγεται καὶ κυδάνω. ### kappa 1271 Κυδάζεται . ἀντὶ τοῦ λοιδορεῖται. τοῖς πᾶσιν Ἀργείοις κυδάζεται. Κυδοίμεον . ἐθορύβουν. Κύειν . γεννᾷν. κυρίως τὸ ἐν γαστρὶ [φέρειν τὸ ἔμβρυον. ἀποκύειν δὲ τὸ τίκτειν καὶ προσφέρειν εἰς φῶς τὸ ἐν γαστρὶ] φερόμενον. Κυθρίσαι . ἐπὶ τοῦ σκῶψαι καὶ γελάσαι. καὶ πανήγυρις παρ’ Ἀθηναίοις οἱ κύθροι, ἐν ᾗ ἀλλήλους ἔσκωπτον. Κυΐσκω . τὸ γεννῶ. Κυκλοφορεῖται . κατὰ κύκλον φέρεται. Κυκῶ . τὸ ταράσσω. καὶ κυκῶσαι. Κυκηθήτην . ἐταράχθησαν. καὶ κυκηθρήτην. κυκήθρα γὰρ ἡ ταραχή. Κυλοιδιῶ . τοὺς ὦπας ὀγκῶ. Κυλινδούμενος . κυλιόμενος. Κυμαίνεται . ταράσσεται. Κυνῶ . τὸ προσκυνῶ. Κυνοραϊστέων . κακῶς ἐκπνέων. ### kappa 1272 Κυοφοροῦσα . ἐγκυμονοῦσα. Κυπρίζουσαι . ἀνθοῦσαι, αὔξουσαι. Κύρσας . προσκρούσας· ἢ ἐντυχών. Κυρίττω . τὸ κερατίζω. Κύσας . φιλήσας. Κυκλήσομεν . ἐφ’ ἁμαξῶν ἄξομεν. [κύκλα γὰρ οἱ τροχοί.] Κυρηβάσει . μαχήσεται. τοῦ Ψελλοῦ· κυρηβάσει. μαχήσεται· Κύρητα ἡ Δημήτηρ. Κυλινδοῦται . κυλίεται. καὶ καλινδοῦται ὁμοίως. Κυθήρηθεν . ἀπὸ Κυθήρων. Κυνηδόν . δίκην κυνός. Κυνόσαργες . μακράν. καὶ ἐπὶ οὐδετέρου. Κύκλω . εἴτε ὄνομα, εἴτε ἐπίῤῥημα, σὺν τῷ ι γράφεται. ἔστι γὰρ κύκλος, κύκλου, κύκλῳ. καὶ λοιπὸν αὗται αἱ δοτικαὶ μετερχόμεναι εἰς ἐπιῤῥήματα σύνταξιν τῆς δοτικῆς τῇ γραφῇ φυλάττει. οἷον· ἰδίᾳ, δημοσίᾳ. † Κύκλῳ .† κύκλῳ στῶμεν. ### kappa 1273 (1t) Τὸ Κ μετὰ τοῦ Ω. (Ἀρσενικόν.) † Κωδαλοῦ . μέτρον γῆς.† † Κωδαλοῦχος . σχοῖνιξ. μέτρον.† † Κώδιξ . ὁ χάρτης.† † Κῶθος . τὸ κοίμημα.† † Κώθων . κωρᾶς εἶδος.† Κωκυτός . ὁ θρῆνος· ἢ μίμημα φωνῆς θρηνώδους. ἀπὸ τοῦ τὰ ἄχη εἰς αὐτὸν ῥεῖν. χοάκυτος καὶ κωκυτός. † Κωλαγρέτης . ὁ ταμίας.† Κωλήν . τὸ †ἔντερον.† τὸ ἀντζίον. Κώληψ . τὸ ὀστοῦν. καὶ κλίνεται κώληπος. † Κωλωνός . τὸ μέτρον.† ### kappa 1274 † Κωλώτης . ὁ ἀσκαλαβώτης.† † Κωλύβδαινος . ὁ κίνδυνος.† Κωμαστής . μέθυσος, ἢ ἀσελγὴς ἐκ μέθης. ἢ ὁ ἐν παραφορᾷ οἴνου ᾄδων. Κῶμος . ἡ μετ’ ὀρχήσεως ᾠδή. καὶ ἡ ἐκ μέθης ἀσέλγεια. καὶ κῶμος ὁ ὕπνος. Κώμυθος . ἡ δέσμη τοῦ χόρτου. Κῶνος . ὁ στρόβυλος. καὶ κύριον ὄνομα. ἢ κῶνος ἐστὶ σχῆμα ἀπὸ πλατείας βάσεως εἰς ὀξὺ λῆγον. † Κῶπος . ὁ μεθ’ ἡδονῆς ποτός. καὶ ὁ στενωπός.† † Κωπτίλος . ὁ βάτραχος.† † Κώρυκος . θάλαμος.† ### kappa 1275 Κώρυκος . ὁ θύλαξ καὶ ἀκρωτήριον. † Κωρυκῶος . ἐπακροώμενος.† Κωτίλλος . ὄρνεον οὕτω καλούμενον. ἀφ’ οὗ καὶ οἱ πολλὰ λαλοῦντες κωτίλλοι καλοῦνται. Κωφήν . ποταμός. καὶ κλίνεται Κωφῆνος. Κωφός . παρὰ τὸ κεκόφθαι τὴν ὄπα. ἢ κένοπος τὶς ὢν, ὁ μήτε φθεγγόμενος, μήτε ἀκούων. Κῷος . σὺν τῷ ι γράφεται· ἐπειδὴ εὕρηται κατὰ διάστασιν. Καλλίμαχος· τὸ ἴκελον τὸ γραμματεῖον τὸ Κώϊον. ἢ ὅτι τὰ εἰς ος κτητικὰ τῷ ι θέλει παραλήγεσθαι. ἔστωσαν δὲ παραδείγματα ταῦτα· Ξενοφώντειος· Ἡροδότειος· Ἀριστάρχειος· πατρῷος· μηνῷος· ἡρῷος. οὕτως οὖν καὶ Κῷος. οὐκ ἔστι δὲ θηλυκὸν, ἀλλὰ ἀρσενικόν. (Θηλυκόν.) † Κωβύλη . ἡ συνουσία.† Κώδεια . ἡ κεφαλὴ τῆς μήκωνος. ὑπνωτικὸν γὰρ τὸ τοιοῦτον φυτόν. καὶ κῶμος ὁ ὕπνος. Κωλύμη . ἡ κώλυσις. τὴν κωλύμην ἔχειν δοκῶ. ### kappa 1276 Κώμη . ἡ πόλις. παρὰ τὸ κῶ, τὸ κοιμῶμαι, κώμη. ὡς ἂν εἴποι τις κωμητήρια καὶ ἀναπαύσεις ζώων τὲ καὶ ἀνθρώπων ἀπὸ τῶν ἔργων. † Κωμῳδία . γέλως, ὕβρις, διασυρμός.† † Κῷος . σὺν τῷ ι γράφεται, ἐπειδὴ εὕρηται κατὰ διάστασιν. Καλλίμαχος· τὸ ἴκελον τὸ γράμμα τὸ Κώϊον.† † Κωπαΐς . ἔγχελυς.† Κώπη . ἡ λαβὴ τοῦ ξίφους, ᾗ κόπτειν δυνάμεθα. παρὰ τὸ κόπτω κοπὴ, καὶ ἀναβιβασμῷ καὶ τροπῇ τοῦ ο εἰς ω μέγα κώπη. κώπη καὶ ἡ τῶν κωπηλατῶν, παρὰ τὸ κόπτειν τὸ ὕδωρ. Κῶς . ἡ νῆσος. ἀπὸ Κῶς, θυγατρὸς Μέροπος καὶ Ἐχεμείας. ἢ παρὰ τὸ κῶ, τὸ κοιμῶμαι. ἐξ οὗ καὶ κῴδιον, τὸ τοῦ προβάτου δέρμα. (Οὐδέτερον.) Κῴδιον . τὸ δέρμα. κωίδιον γέγονε καὶ συναιρέσει κῴδιον. καὶ τὸ λαγῴδιον ἔχει τὸ ι, ὅτι ἀπὸ τοῦ λαγωὸς, λαγωοῦ, γέγονε. κατὰ συνδρομὴν τοῦ κῴδιον καὶ στῴδιον· σημαίνει δὲ τὴν μικρὰν ### kappa 1277 στοάν. συνεξέδραμε τούτοις καὶ τὸ καλῴδιον, καὶ ἔχει τὸ ι προσγεγραμμένον· σημαίνει δὲ τὸ σχοινίον. † Κώδιστρον . ὁ ποὺς τοῦ μήκωνος.† Κώεα . τὰ δέρματα. μεταπέπλασται τὸ κῶας εἰς τὸ κῶος, τοῦ κώους, ὡς τεῖχος, τείχους. ἡ εὐθεῖα τῶν πληθυντικῶν τὰ κώεα. καὶ Ἡσίοδος μετέπλασε τὸ ὕδας εἰς τὸ ὕδος, εἰπών· γαῖαν ὕδει φύρειν. † Κωκόν . τὸ ἀναίσθητον.† Κῶλα . κυρίως ἐπὶ τῶν μελοποιῶν· μεταφορικῶς δὲ ἐπὶ τῶν πεζῶν τῷ λόγῳ, κώλοις μὴ χρωμένων. καὶ κῶλον τὸ ὀστοῦν. Κῶμα . ὁ ὕπνος. παρὰ τὸ κῶ, τὸ κοιμῶμαι, γίνεται κῶμα, ἐξ οὗ καὶ κείω, τὸ κοιμῶμαι. Κωμύδριον . ἡ μικρὰ καὶ εὐτελὴς πόλις. Κώνειον . τὸ φάρμακον. τὸ κώνειον παραπλήσιόν ἐστι τῷ καρπῷ τῆς λαπάθου, τὰ δὲ φύλλα σελίνῳ ἀγρίῳ. λέγεται δὲ καὶ ὑπόπικρον. καλεῖται δὲ καὶ ἐφήμερον, διὰ τὴν ὀξύτητα τῆς ἀναιρέσεως. κώνειον δὲ αὐτὸ καλοῦσι διὰ τὸν γινόμενον εἰλιγμὸν καὶ σκότον τοῖς πίνουσι. τὸ ### kappa 1278 γὰρ στρέψαι κωνῆσαι λέγουσιν οἱ παλαιοί. ἢ παρὰ τὸ καίνειν καὶ κόπτειν. ἢ παρὰ τὸ κοίμημα. Κωνοειδές . τὸ ἀπὸ πλατέος εἰς ὀξὺ λῆγον. † Κωνσίλιον . παρὰ Ῥωμαίοις τὸ συμβούλιον.† Κωπήεντα . μελάνδετα. ἢ μελαίνας λαβὰς ἔχοντα. ἔστι γὰρ ἡ λαβὴ δεσμὸς τοῦ ξίφους. Κωρύκιον . ὄρος καὶ ἄντρον ἐν τῷ Παρνασῷ. ἀπὸ νύμφης Κωρυκίας. Παρνασὸς δὲ ὄρος Δελφῶν. † Κῶρον . πόλις Καππαδοκίας.† Κωσιτώριον . τὸ θεῖον συνέδριον κατὰ Ῥωμαίους. Κωπεῖον . τὸ τῆς νεώς. Κῶμα . ὁ ὕπνος· ἡ καταφορά. τοῦ Ψελλοῦ· φωΐδας τὰ φλογίσματα· καταφορὰν δὲ κῶμα. (Ῥῆμα.) † Κώζοντες . κράζοντες.† Κωμάζειν . τὸ ποιῶς ὀρχεῖσθαι. ἐξ οὗ καὶ κῶμος, εἶδος ὀρχήσεως· οἱ δὲ μέλους. παρὰ τὸ κῶ, τὸ κοιμῶμαι. ἐμφαίνει γὰρ τὸν ἀπὸ δείπνου καὶ μέθης ἐπὶ τοῦ κοιμηθῆναι βαδίζειν καιρόν. † Κωμᾶται . λοιδορεῖται.† † Κωμήνασθαι . τὸ κείρασθαι.† Κωνίσαι . πίθον πισσῶσαι. κωνᾷν γὰρ τὸ στρέ‐ ### kappa 1279 φειν. καὶ τοὺς βέμβικας ἤτοι τοὺς στρόμβους κώνους λέγουσι. κωνῆσαι, τὸ ἀγαγεῖν τὸν ἵππον κύκλῳ, η . κονίσαι δὲ ἀντὶ τοῦ ἀγωνίσαι μικρὸν καὶ ι . Κωνειῶ . φαρμακεύω. ἀπὸ τοῦ κωνείου. Κωτίλλων . πανούργως κολακεύων καὶ πολλὰ λαλῶν. ἀπό τινος ὀρνέου κωτίλλου καλουμένου. ### kappa 1280 † Κώφειν . τὸ κωλύειν.† Κωχεύειν . †συνουσιάζειν.† μετεωρίζειν· ἀνέχειν. Κωμαίνειν . νυστάζειν. τοῦ Ψελλοῦ· καλχαίνειν τὸ ταράσσεσθαι· κωμαίνειν τὸ νυστάζειν. (Ἐπίῤῥημα.) † Κωμηδόν . σὺν πάσῃ τῇ πόλει.† ### lambda 1279 (8t) Λ. Τὸ Λ μετὰ τοῦ Α. (Ἀρσενικόν.) Λάας . ὁ λίθος. καὶ κλίνεται λάα. ἔστι δὲ καὶ ὁ λᾶς, ἡ εὐθεῖα. τῶν πληθυντικῶν οἱ λαῖ, τῶν λῶν, καὶ λάων. Λαβραγόρας . ὁ φλύαρος, ὁ σφοδρῶς δημηγορῶν· ὁ προπετὴς ἐν τῷ λέγειν, καὶ οἷον λάβρος καὶ θρασύς. † Λαγίδα . ὁ τοῦ Λάγου παῖς.† ### lambda 1280 (8) Λαγώς . παρὰ τὸ λ α ἐπιτατικὸν μορίον, καὶ τοῦ ὦς, ὠτὸς, ὁ μεγάλα ὦτα ἔχων. γράφεται καὶ λαγωός. Λαγγόβαρδος . κύριον. γράφεται καὶ Λαγγίβαρβος. Λαβύρινθος . κοχλιοειδὴς καὶ δυσδιεξίτητος τόπος. Λάγνος . πόρνος· αἰσχρός· κατωφερὴς πρὸς τὰ ἀφροδίσια, ὅ ἐστι τὰς συνουσίας. ### lambda 1281 Λαθικήδης . ὁ λήθην τῶν κακῶν ποιούμενος. [καὶ λαθικηδέα τὸν ἐμποιοῦντα λήθην πάντων τῶν κακῶν.] κήδεα γὰρ τὰ κακὰ καὶ αἱ θλίψεις καὶ αἱ λύπαι. Λάϊγξ . ὁ μικρὸς λίθος. παρὰ τὴν λαὸς γενικὴν λάϊξ, καὶ πλεονασμῷ τοῦ γ λάϊγξ, ἔνθεν καὶ τὸ λάϊγγες. ὡς ψῆφος, ψῆφιξ, καὶ πλεονασμῷ τοῦ γ ψήφιγξ. † Λαιδρός . ὁ θρασύς.† † Λαίλας . ὁ μὴ ἐκ γένους τύραννος, ἀλλ’ ἐπιθέμενος.† † Λαϊσκέδης . ὁ βούπαις.† Λάκωνες . οἱ Σπαρτιᾶται. εἰσὶν δὲ οὗτοι ἀνδρεῖοι. Σπαρτιάτας ἡ λόγχη γνωρίζει. Λάκων . ὁ μεταλαμβάνων τῆς φάλαγγος τὸν ὀπίσω τόπον· ὁμοίως δὲ ἀντὶ τῆς ἔμπροσθεν ἐπιφανείας τὸν ὄπισθεν. ### lambda 1282 Λάμυρος . ὁ φλύαρος. Λαμπρός . λαμπρὸς ἐπανέζευξε καὶ ὅσα μετὰ κινήσεως μικρά· λαμπρῶς δὲ ἀνηγορεύθη καὶ ὅσα μετὰ στάσεως μεγάλα. † Λάμπων . ὄνομα κύριον.† Λαοσσόος . ὁ λαοὺς σώζων. Λαπιστής . ψεύστης, προπετής. Λάσιοι . πολύτριχες. δασεῖς. ἡ γὰρ θέρμη αἰτία ἐστὶ τῆς ἐκφύσεως τῶν τριχῶν. λάσιος δὲ παρὰ τὸ λα καὶ τὸ σεύω, τὸ ὁρμῶ. Λάτρις . ὁ μισθῷ δουλεύων. λάτρον γὰρ ὁ μισθός. ἢ παρὰ τὸ λα ἐπιτατικὸν καὶ τρεῖν, ὅ ἐστι φοβεῖσθαι. Λαῦσος . ὁ συνετός. καὶ ὄνομα κύριον. Λαφύστιος . ὁ λαίμαργος. ἀπὸ τοῦ λαφύσσω, λαφύξω. Λαχνήεις . δασύθριξ. ### lambda 1283 Λαχμῷ . τῷ δασεῖ τῶν ἐρίων. παρὰ τὸ λίαν ἔχεσθαι. Ἀντίμαχος δὲ τὸν λακτισμὸν τῶν ἵππων λέγει λαχμόν. οἷον· λαχμὸν δ’ οὐ δείδιεν ἵππων. Σέλευκος δὲ διὰ τοῦ ν γράφει λαχνῷ, ἵνα σημάνῃ ἡ λάχνη. Λαιδρός . ὁ θρασύς. παρὰ τὸ λα ἐπιτατικόν. Λαίθαργος . ὁ κρυφοδάκτης καὶ ἀργός· ὁ λαθραίως δάκνων. καὶ οἷόν τις κύων λαίθαργος. Λαιμός . παρὰ τὸ λίαν μᾷν, ὅ ἐστι ζητεῖν. Λαιστρυγόνες . ἔθνος. Λαίσκαπρος . ὁ λάγνος καὶ λαμός. παρὰ τὴν λα ἐπίτασιν, πλεονασμῷ τοῦ ι , ὡς ἐν τῷ μαστροπὸς, μαιστροπός. Λαιψηρός . ὁ ταχύς. Λάχης . κύριον. παρὰ τὸ λήχω, τὸ λαγχάνω. ὁ δεύτερος ἀόριστος ἔλαχον, καὶ ἐξ αὐτοῦ λάχης. ### lambda 1284 (1t) (Θηλυκόν.) Λαβή . ἡ ἀφορμή. † Λαβρεία . ἡ φλυαρία.† Λάβωρα . εἶδος ὀπώρας. Λάγυνος . ἡ πάνυ καὶ λίαν δεκτική. παρὰ τὸ λα καὶ τὸ χῶ, τὸ χωρῶ. Λάδη . πόλις. † Λαιδάς . ἡ ἀσπίς· ἀπὸ βύρσης.† † Λαίσθη . ἡ ἀκολασία.† † Λαισίνη . ὄνομα πόλεως.† Λακέρυζα κορώνη . μεγάλως [κράζουσα]. [ Λακέρεια . ὄνομα πόλεως. παρὰ τὸ λα καὶ τὸ ῥέω. οἱονεὶ ἡ μεγάλως ἐπιῤῥεομένη.] † Λάκμων . ἡ κορυφὴ τοῦ ὄρους.† Λάμια . θηρίον. ἢ πολυχώρητόν τι ἀντρῶδες. ἢ γυνή τις ἀρχαία Λίβυσσα οὕτω καλουμένη. Λαμπήνη . ἅμαξα βασιλικὴ, ἢ ἅρμα σκεπαστόν. ### lambda 1285 † Λαμπάς . ἔστιν ἄναψις καὶ ἄθροισμα πυρός.† † Λαμπουρίς . εἶδος ἀλώπεκος ἐχούσης λευκὴν τὴν οὐράν.† Λάμψακος . ὄνομα πόλεως. τοῖς Λαμψακηνοῖς ἐδόθη χρησμὸς, ὅπου ἂν αὐτοῖς λάμψῃ, ἐκεῖ πόλιν κτίσαι· ἀστραπῆς δὲ γενομένης εἶδον τὸν τόπον, καὶ ἐκεῖ ἔκτισαν πόλιν ὀνομαζομένην Λάμψακον. † Λάξ . ἡ λῖξις.† † Λαοδίκεια ...† Λάπαθος . εἶδος βοτάνης. ἀπὸ τοῦ λαπάσσειν. ἔστι δὲ τὸ λάχανον εὔθετον εἰς γαστέρα· ἁπαλύνει γάρ. Λαπάραν . τὴν λαγόνα. παρὰ τὸ λελάφθαι, ὅ ἐστιν ἐκκενῶσθαι τὸν τόπον. πρὸς σύγκρισιν τῶν πλευρῶν. λαπάξαι γὰρ τὸ κενῶσαι. ὅθεν καὶ λάφυρα ἀπὸ τῆς κενωτικῆς πόας. ### lambda 1286 Λάταξ . ἡ μεγάλη σταγών. † Λαταγή . ὁ θόρυβος.† † Λαΐνθη . λάρναξ λιθίνη.† † Λατρεία . θυσία.† Λάτρις . ἡ θεράπαινα, ἡ δούλη. Λατρεία . δουλεία θεῷ μόνῳ πρέπουσα. Λαμυρία . ἡ στωμυλία. ἢ ἡ ἄκαιρος ἀνδρεία. Λαῦρα . πλατεῖα ῥύμη, δι’ ἧς ὁ λαὸς παρέρχεται. παρὰ τὸ λίαν αὔραν ἔχειν. ἦν οὐδὸς ἐς λαύρην. Λαυκανίη . ὁ λαιμός. ἀπὸ τῆς ἀπολαύσεως. ἄλλοι δέ φασι λευκανίη. Λαφυραγωγία . ἡ αἰχμαλωσία. Λάχνη . ἡ τρίχωσις. λέγεται δὲ καὶ ὁ τῆς θαλάσσης ἀφρός. ### lambda 1287 Λάχεια . σημαίνει τὴν καλῶς ἐσκαμμένην γῆν. παρὰ τὸ λα ἐπιτατικόν. ὡς ἀπὸ τοῦ χαίρω χάρεια, καὶ ἀνθῶ ἄνθεια, καὶ κρατῶ κράτεια, οὕτως ἀπὸ τοῦ λαχῶ λάχεια. τὰ γὰρ ἀπὸ ἐνεστῶτος διὰ τοῦ εια γινόμενα θηλυκὰ προπαροξύνονται καὶ διὰ τῆς ει διφθόγγου γράφονται, οἷον· μήδω μήδεια· θέρω θέρεια. Λαικάστρια . ἡ πόρνη. Λαίλαψ . σκότος μετὰ συστροφῆς ἀνέμων. Λαιμαργία . λαιμοῦ ἔφεσις. οὐκ ἐν πλήθει, ἀλλ’ ἐφ’ ἡδύτητι βρωμάτων μαινομένη. Λαίστη . ἡ αἰσχύνη. Λαίνιλα . ὄνομα νήσου. Λαῖρος . ὄνομα πόλεως. Λαίτρινα . πόλις. Λαμπάς . παρὰ τὸ λάμπω, τὸ φαίνω, γίνεται λαμπάς. ### lambda 1288 (1t) (Οὐδέτερον.) Λάγειον . αἷμα καὶ κρέας. † Λαῖγμα . τὸ ἱερὸν θῦμα.† † Λαίετον . τὸ ἀρχεῖον.† † Λαιτρόν . τὸ ἀχρεῖον. καὶ λαιτρὸν τὸ πρυτανεῖον.† † Λαῖφος . ἡ χλαῖνα.† Λάϊνον . λίθινον. Λακίσματα . τὰ σχίσματα τὰ ἀποπίπτοντα τῶν σαρκῶν. Λακίνιον . ὄνομα ὄρους. Λάκκαιον . ὕδωρ καὶ ὄρος. Λακέντιον ... [ Λαλίστατον . εὔγλωττον· εὔφωνον.] Λαμυρόν . κομψὸν, λαμπρόν. ### lambda 1289 Λαξευτήριον . ἐργαλεῖον οἰκοδομικὸν ἢ λιθοξοϊκόν. Λαρόν . προσηνὲς, ἡδύ. παρὰ τὸ ἱλαρὸν, λαρόν. ἢ παρὰ τὸ λῶ, τὸ θέλω καὶ ἀπολαύω. Λάσιον . τὸ δασύ. καὶ τὸ ἰσχυρόν. ὡς τό· λάσιον κέαρ. ὅ ἐστιν ἰσχυρὰ ψυχή. παρὰ τὸ λα ἐπιτατικὸν καὶ τὸ σεύω, τὸ ὁρμῶ. στήθεσι λασίοισιν—. ὑπὸ γὰρ τὴν γαστέρα κεῖται ἡ καρδία, ἐν ᾗ τὸ ξηρῶδες καὶ θερμὸν καὶ μανικὸν τῆς ψυχῆς. Λασάνια . γραικιστὶ αἱ πρασιαί. Λάχιον . τὸ λάχος· ὁ κλῆρος. Λαχανηρόν . τὸ τῶν λαχάνων. Λαχνῆεν . τὸ δασύ. Λάφυρα . τὰ ἐκ τῶν πολεμίων ἔτι ζώντων λαμβανόμενα· τὰ γὰρ ἐκ τῶν τεθνεώτων σκύλα λέγονται. Λαμώνιον . ὄνομα ὄρους. Λαιόν . τὸ ἀριστερόν. Λαισήϊα . μικρὰ ἀσπιδίσκια. ὠμοβύρσια. βαρβαρικὰ δέ εἰσιν ὅπλα. ### lambda 1290 Λαῖτμα . τὸ χάσμα καὶ μέγα πέλαγος, ἢ τὸ κῦμα. Λαῖφος . τὸ ἄρμενον. παρὰ τὸ λίαν φαίνεσθαι. Λαίφυρον . τὸ ἀσθενές. Λάμβδα . τὸ στοιχεῖον. οἱονεὶ λάβα τὶ ὄν· παρὰ τὸ λείως βαίνειν ἐν τοῖς μέτροις καὶ ἀσθενὲς εἶναι πρὸς [τὸ μηκύνειν] τὰς συλλαβάς. (Ῥῆμα.) Λαβόμενος . δραξάμενος. Λάζετο . ἐκράτησεν. λήβω, τὸ λαμβάνω, ὁ δεύτερος ἀόριστος ἔλαβον, καὶ ἐξ αὐτοῦ λαβάζω καὶ κατὰ συγκοπὴν λάζω, λάζομαι, ἐλαζόμην, καὶ λάζου, ἐλάζετο. † Λαβράζων . ἠχῶν τοῖς πτεροῖς.† † Λαίεται . καταλύεται.† † Λαιθυράζειν . τὸ διὰ στόματος ψόφον ποιεῖν ἐπὶ τῷ μαζῷ.† † Λαιλάχω . τὸ ψοφῶ.† † Λαιμάσσω . τὸ ἀμέτρως ἐσθίω.† † Λαιμφεύειν . τὸ δραπετεύειν.† † Λαίω . τὸ βλέπω. καὶ τὸ φονεύω.† Λακκίζω . λάκκον ποιῶ. ### lambda 1291 Λακίσαι . σχίσαι. καὶ λακῶ ὁμοίως. Λακωνίζειν . τὸ γράφειν περὶ πλείστων ὀλίγας συλλαβάς. Λαμπετόωντι . λάμποντι. —πυρὶ λαμπετόωντι— παρὰ τὸ λάμπω γίνεται λαμπετῶ. ἡ μετοχὴ λαμπετῶν, λαμπετῶντος, λαμπετῶντι καὶ πλεονασμῷ τοῦ ο λαμπετόωντι. εἰώθασιν οἱ ποιηταὶ ἐπὶ τῆς δευτέρας συζυγίας πλεονάζειν τὸ ο. Λαπάξαι . τὸ κενῶσαι. καὶ λάπτειν τὸ ἐκκενοῦν. κενωτικὸν γὰρ γαστρὸς ἡ λάπαθος βοτάνη. Λαπίζειν . ἀλαζονεύεσθαι, προπετεύεσθαι, ψεύδεσθαι. Λαρυγγίζειν . τὸ πλατύνειν τὴν φωνὴν καὶ μὴ κατὰ φύσιν φθέγγεσθαι, ἀλλὰ περιεργότερον τῷ λάρυγγι χρῆσθαι καὶ ἐπιτηδεύειν. Λατρεύειν . κυρίως τὸ δουλεύειν καὶ πάντα ποιεῖν ἀπὸ διαθέσεως. καθὼς καὶ Παῦλος ὁ Ἀπόστολος φησίν· ᾧ λατρεύω ἐν τῷ πνεύματί μου. Λαφύξας . διασπαράξας· ἀφειδῶς θοινησάμενος. ### lambda 1292 Λαχόντα . κληρωσάμενον. Λαχόην . ἔστι λάχοιμι, λάχοις, λάχοι. ἐκ τούτου γίνεται λαχοίη κατὰ πλεονασμὸν τοῦ η ἀττικῶς. εἶτα προσθήκῃ τοῦ ς λαχοίης καὶ τροπῇ τοῦ ς εἰς τὸ ν τὸ πρῶτον λαχοίην. ὥσπερ ἐτύφθην, ἐτύφθης, ἐτύφθη. καὶ λοιπὸν οἱ Αἰολεῖς ἀποβάλλουσι τὸ ι, καὶ γίνεται λαχόην. Λαχῆναι . σκάψαι. Λάψαι . τῇ γλώσσῃ πιεῖν, ἢ ῥοφῆσαι. Λαιθυράζω . χλευάζω. Λαικάζω . τὸ ἀπατῶ. ἀπατητικαὶ γὰρ αἱ λαικάστριαι, ὅ ἐστιν αἱ πόρναι. Λαμβανόμενος . προβαλλόμενος. Ἀποστολικὴ ἡ λέξις. πᾶς γὰρ ἀρχιερεὺς ἐξ ἀνθρώπων λαμβανόμενος ὑπὲρ ἀνθρώπων καθίσταται. (Ἐπίῤῥημα.) Λὰξ ἐντείνων . ἀντὶ τοῦ λακτίσματι τύπτων. Τὸ Λ μετὰ τοῦ Ε. (Ἀρσενικόν.) Λέβης . τὸ χερνίβιον. ἀπὸ τοῦ τὰς λιβάδας τῶν χειρῶν ὑποδέχεσθαι. λέβης καὶ τὸ κακ‐ ### lambda 1293 κάβιον· εἰς ὃν λείβεται καὶ ἐμβάλλεται τὸ ὕδωρ. Λέβης . καὶ ὄνομα ἰχθύος. τὰ ὕεια κρέα καὶ τοὺς λέβητας. Λεβηδών . τόπος, ἐν ᾧ ἐθυσίαζον οἱ κατὰ τὴν λιβανησίαν Ἀῤῥαβίαν Μωαβῖται. Λεγεών . αἱ δώδεκα μυριάδες. Λέκιθος . ὁ κρόκος τοῦ ὠοῦ. Λέμβος . τὸ μικρὸν πλοιάριον. Λευστῆρα . λιθοβόλον. Λυκόφρων· λευστῆρα οὕνεκ’ ἔριψε πρῶτος πέτρον. Λευΐτης . ὁ διάκονας, καὶ ὁ ἀπὸ φυλῆς τοῦ Λευΐ. ἢ λευΐτης ἐστὶν ὁ διακονῆσαι τὸν τοῦ θεοῦ λόγον πρὸς ὠφέλειαν ἄλλοις δυνάμενος. Λευγαλέος . ὀλέθριος· χαλεπός. Λευρός . ὁμαλὸς, λεῖος· πλατύς. ἀπὸ τοῦ λίαν εὐρύς. Λευϊθὰν, ἢ λευϊαθάν . βασιλεὺς ὑδάτων ἑρμηνεύεται. Λευχείμων . λευκὰ ἱμάτια ἐνδεδυμένος. Λεώς . ὁ λαός. Ἀττικὸν δέ ἐστι. Λέων . παρὰ τὸ λάω, τὸ βλέπω. ἐξ οὗ καὶ ἀλαὸς, ### lambda 1294 ὁ ἐστερημένος τοῦ βλέπειν. ὀξυδερκέστατον γὰρ τὸ ζῶον, ὡς φησὶν ὁ Μανέθων ἐν τῷ πρὸς Ἡρόδοτον, ὅτι οὐδέποτε καθεύδει ὁ λέων. τοῦτο δὲ ἀπίθανον· οὐκ ἐνδέχεται γὰρ ἐγρηγορέναι ἀεί. ἀλλ’ ἴσως, ὡς ἡ δορκὰς ἐν τῷ καθεύδειν, οὕτως καὶ ὁ λέων ἀνεωγμένους ἔχει τοὺς ὀφθαλμούς· ἐπειδὴ τῶν ὀφθαλμῶν αὐτοῦ μεγάλων ὄντων τὸ δέρμα τὸ ἐπικείμενον τοῖς ὀφθαλμοῖς μικρότερόν ἐστι καὶ οὐ δύναται σκεπάσαι αὐτούς. Λειμών . κῆπος· ἢ τόπος ἀνθηρὸς, ἢ παράδεισος. παρὰ τὸ λείβω, λειβὼν, καὶ λειμών. περιεκτικὸν δέ ἐστιν, ὡς καὶ τὸ χειμών. καὶ λείμαξ, ὁ κῆπος. Λείξουρος . ὁ πλεονέκτης. Λειβήθριοι . ἔθνος μωρόν. ἀπὸ τόπου Λειβήθρα καλουμένου, ἐν ᾧ κατοικοῦσιν ἀνόητοι ἄνθρωποι. Θουκυδίδης· Λειβηθρίων ἀνοητότεροι. Λείους . ὁμαλούς. Λειόβατος . ὁμαλός. Λειρόφθαλμος . εἰ μὲν σημαίνει τὸν προσηνῆ, διὰ τῆς ει διφθόγγου γράφεται, παρὰ τὸ λεί‐ ### lambda 1295 ριον, ὃ σημαίνει τὸ ἄνθος. εἰ δὲ διὰ τοῦ ι, σημαίνει τὸν ἀναιδῆ. τοῦτο δὲ παρὰ τὸ λίαν ὁρᾷν. λέγει δὲ Ὦρος ὁ Μιλήσιος, ὅτι οὐ τῶν ἀνθῶν δεῖ λέγειν, ἀλλὰ τῶν ἀνθέων διὰ τὴν συνέμπτωσιν τοῦ ἀνθ’ ὧν ἐπίστατο, ὅπερ ἐκ τῆς ἀντὶ προθέσεως καὶ τοῦ ὧν ὑποτακτικοῦ ἄρθρου γέγονε. Λειποτάκτης . ὁ φεύγων καὶ καταλιμπάνων τὴν τάξιν. κυρίως δὲ ἐπὶ στρατιωτῶν φευγόντων τὸν πόλεμον. Λειπόνεως . ὁ λιπὼν τὴν ναῦν. Λειχήν . εἶδος πάθους. παρὰ τὸ λείχω· καὶ γὰρ φασὶν, ὡς ἐκ τοῦ λείχειν τὸ πάθος ἐπαίρεται. ἢ παρὰ τὸ λεῖον κατὰ ἀντίφρασιν γέγονε, τὸ μὴ ὂν λεῖον. (Θηλυκόν.) Λεηλασία . αἰχμαλωσία. Λεκάνη . ἧς τὸ χάσμα λεῖόν ἐστι· πεπλάτυνται γάρ. λειοχάνη οὖν ἡ ἐτυμολογία. Λεκιθοπῶλις . ἡ τὰ ὠὰ πωλοῦσα. Λέξις . μέρος ἐλάχιστον τοῦ κατὰ σύνταξιν λόγου. κυρίως δὲ λέξις ἡ ἔχουσα τὶ λεκτὸν ἐν αὐτῇ, τουτέστι σημαντικόν. Λεβηρίς . τὸ δέρμα τοῦ ὄφεως. † Λέπαργος . ἡ χιών.† † Λεπρά . τραχεῖα.† ### lambda 1296 Λέσχαι . τὰ δειπνητήρια, καὶ αἱ φλυαρίαι, καὶ αἱ πολυλογίαι, καὶ αἱ ὕβρεις. οἱ γὰρ καθεζόμενοι χάριν θέρμης ἐν ταῖς οἰκίαις λόγους συναίρουσιν. Λεσχέραι . αἱ σχολαί. ἀπὸ τοῦ λέξαι· ἐκεῖ γὰρ ὡμίλουν. Λέπρα . σπῖλος ἐγγινόμενος τῷ σώματι κατά τι πάθος, σβεννυμένου τοῦ αἵματος καὶ λευκαινομένου. οὐδὲν γὰρ ἕτερον ἐστὶ σὰρξ ἢ πεπηγὸς αἷμα. † Λέρνη . ἡ κρήνη.† Λευκή . νήσου ὄνομα ἐν Πόντῳ. Λευκὴ δὲ λέγεται διὰ τὸ ἐνδιαιτᾶσθαι ἐν αὐτῇ πλῆθος λευκῶν ὀρνέων. Λευκή . ἡ διαφανὴς καὶ λαμπρά. παρὰ τὸ λεύσω, τὸ βλέπω. Λευκανία . ὁ λαιμὸς, ὁ στόμαχος, ὁ βρόγχος, ἢ τὸ ἀπηρτημένον τοῦ γαργαρεῶνος. παρὰ τὸ λευκὸν εἶναι τῇ φύσει. ἢ παρὰ τὸ χεύω, χευκανία καὶ λευκανία. † Λεωρία . ἡ χαλεπή.† Λεωφόρος . ἡ τὸν λαὸν φέρουσα ὁδός. Λεία . ἡ λαφυραγωγία. καὶ ὁμαλὴ ὁδός. Λειξουρία . ἡ λαιμαργία, ἡ πλεονεξία. Λεική . τὸ πτύον. Λειοπετρία . ἔνθα εἰσὶν ὁμαλοὶ λίθοι. ### lambda 1297 Λειριόεσσαν . ἡδυτάτην, γλυκεῖαν. Ὅμηρος· λειριόεσσαν ὄπα ἴησιν. ἀπὸ τοῦ λείρια, ὃ σημαίνει τὰ ἄνθη, λειριόεις καὶ λειριόεσσαν. Λειτουργική . κυρίως μὲν ἡ ἱερατικὴ, καταχρηστικῶς δὲ καὶ ἡ δουλικὴ ὑπηρεσία. Λειψυδρία . ἡ λεῖψις τοῦ ὕδατος. (Οὐδέτερον.) Λέμβος . τὸ μικρὸν πλοιάριον. † Λέγνον . τὸ εἰλητὸν καὶ ποικίλον.† † Λέκος . τὸ τρυβλίον.† Λέκτρον . κλίνη· κραββάτιον. Λέντιον . παρὰ τὸ λιαίνω, τὸ καθαίρω, λιέντιον καὶ λέντιον. † Λέπας . τὸ πρόσαντες.† Λέπος καὶ λέπισμα καὶ λέπυρον . ὁ φλοιός. Λεπτόμιτον φάρος . τὸ λεπτὸν ἱμάτιον. Λέπαδνα . οἱ χαλινοὶ καὶ οἱ κατὰ τῶν ἱππείων στηθῶν ἱμάντες ἤτοι οἱ μασχαλιστῆρες. Λευγαλέον . ὀλέθριον καὶ χαλεπόν. παρὰ τὸν ### lambda 1298 λοιγὸν, ὃ σημαίνει τὸν ὄλεθρον, λοιγαλέον καὶ μεταθέσει τῶν στοιχείων λευγαλέον. Λευρόν . τὸ λεῖον καὶ πλατύ. ἀπὸ τοῦ λίαν εὐρύ. Λευκόνιον . τόπος. Λέχος . μίξις, συνουσία, κοίτη. παρὰ τὸ λεχρίους ἡμᾶς ποιεῖν, ὅ ἐστι πλαγίους, ἢ παρὸ τὸ λέγω, τὸ κοιμῶμαι, λέχος. Λεχέων στυγερῶν . μισητῶν γάμων. Λέχαιον . ὄνομα ὄρους. Λέχριον . πλάγιον. Λεωκόριον . τόπος * ἐν Ἀθήναις. * † Λεῶρες . τὸ ἄωρον.† Λεῖον . τὸ ὁμαλόν. ἔστι λαύω τὸ ἀπολαύω. ὄνομα ῥηματικὸν λαύος. καὶ τροπῇ τοῦ μὲν α εἰς ε τοῦ δὲ υ εἰς ι , γίνεται λεὼς καὶ λεῖον, οὗ πᾶς ἐφίεται. Λείρια . τὰ ἄνθη. Λείψανον . παρὰ τὸ λείπω λείψανον. λείψανα γὰρ τὰ ἐγκαταλείμματα. ἢ παρὰ τὸ λείβω, ### lambda 1299 λείψω, λείψανον. καὶ γὰρ ἔσπενδον ὑπὲρ τῶν τεθνεώτων. λείβω γὰρ τὸ σπένδω. Λεξείδιον . εἰ μὲν ἀπὸ τῆς λέξεως γέγονε μετοχῆς, διὰ τῆς ει διφθόγγου γράφεται· εἰ δὲ ἀπὸ τῆς λέξιος ἰωνικῶς, διὰ τοῦ ι . † Λέγανον . τὸ καπύριον.† (Ῥῆμα.) Λεανῶ . ἐκτρίψω· λεπτυνῶ, ἢ ὁμαλίσω. Λέγω . τὸ κοιμῶμαι. Λεγόμεθεν . * ἐκοιμώμεθα. * [οἱ Αἰολεῖς τὸ λεγόμεθα καὶ φερόμεθα εἰς ε ποιοῦσι, λεγόμεθεν καὶ φερόμεθεν, μετὰ τοῦ ν. ἀλλὰ καὶ τὰ εἰς θεν λήγοντα ἐπιῤῥήματα εἰς α ποιοῦσι, οἷον ὄπισθεν, ὄπισθα, ἄτερθεν, ἄτερθα, χωρὶς τοῦ ν . ὅτε γὰρ ᾖ εἰς ε τὰ ἐπιῤῥήματα, τότε καὶ τὸ ν , οἷον ὄπισθεν· ὅτε δὲ εἰς α , ἀφίσταται τὸ ν , ὥσπερ καὶ τὸ λεγόμεθα. εἶτα τὸ λεγόμεθεν ἐπλεόνασε τὸ ν . οὕτως Ἡρωδιανὸς περὶ παθῶν.] ### lambda 1300 † Λέγω . τὸ λαλῶ· καὶ μετρῶ· κοιμῶμαι· συλλέγω· καὶ τὸ λαγχάνω.† Λεηλατῶ . πορθῶ, αἰχμαλωτίζω. † Λελεγίζω . τὸ κιθαρίζω.† Λελιημένος . προθυμούμενος· ἢ ἐπιθυμῶν. παρὰ τὸ μένος. ἢ παρὰ τὸ λίαν τεθραμμένος. ἢ ἔστι ῥῆμα λῶ, τὸ θέλω καὶ προθυμοῦμαι· ἐκ τούτου λιλῶ καὶ κατὰ παραγωγὴν λιλαίω. ἐξ οὗ καὶ τὸ λιλαίεται. τοῦ λιλῶ ὁ παρακείμενος λελίληκα, ὁ παθητικὸς λελίλημαι, ἡ μετοχὴ ὁ λελιλημένος, [καὶ ἀποβολῇ τοῦ λ λελιημένος.] Λελιμμένος . ὁ ἐπιθυμῶν. ἀπὸ τοῦ λίπτω, τὸ ἐπιθυμῶ. λελημμένος δὲ ὁ κρατηθεὶς, η . Λελάχωσι . θάψωσιν. ἢ ἀντὶ τοῦ σκάψωσιν. Λελαχώς . τυχών. λαχών. Λελέξεται . ἀντὶ τοῦ λεχθήσεται. Λελυμασμένος . βεβλαμμένος. ἀπὸ τοῦ λύμη, ἡ βλάβη, λυμαίνω, καὶ λελύμαγκα, λελύμαμ‐ ### lambda 1301 μαι, καὶ λελυμαμμένος, καὶ τροπῇ τοῦ μ εἰς ς λελυμασμένος. † Λενῶ . τὸ λυποῦμαι.† Λέξας . εἰπών. Λεπρωθέντες . μιανθέντες. Λεύσω . τὸ βλέπω. Λεύω . λιθάζω. Λεσχηνεύω . φλυαρῶ. Λεαίνω . τὸ ὁμαλίζω. καὶ λειαίνω. Λείβω . τὸ στάζω καὶ τὸ σπένδω. Λειανέων . ὁμαλὸν ποιήσων. Λειήνας . ὁμαλίσας. Λειποδρανέω . ἀσθενῶ, λειποθυμῶ. [ Λειποτακτεῖ . τὴν τάξιν καταλιμπάνει. κυρίως δὲ ἐπὶ στρατιωτῶν φευγοπολέμων.] Λειτουργεῖν . τὸ ὑπηρετεῖν. παρὰ τὸ λήϊτον, ὅ ἐστι τὸ δημόσιον. ἀπὸ οὖν τοῦ ἔργον καὶ λήϊτον ληϊτουργεῖν, καὶ κατὰ συστολὴν τοῦ η εἰς ε λεϊτουργεῖν, [καὶ κατὰ συναίρεσιν τοῦ ε καὶ ι λειτουργεῖν.] Λειφαιμεῖ . αἱμοῤῥεῖ. Λέκτο . ἠρίθμησεν. Ὅμηρος· —λέκτο δ’ ἀριθμόν. καὶ λέγω τὸ ἀριθμῶ. ἐν δ’ ἡμέας πρώτους λέγε—. ### lambda 1302 (1t) (Ἐπίῤῥημα.) Λεληθότως . λανθανόντως. Λελιημένως . ἐπιθυμητῶς. Λεοντηδόν . φοβερῶς· δίκην λέοντος. Λευρῶς . ὁμαλῶς. [ Λεχρίως . πλαγίως.] Τὸ Λ μετὰ τοῦ Η. (Ἀρσενικόν.) Λήθαργος . ὁ ἐπιλήσμων. † Λῆθος . ὄνομα κύριον.† Ληϊβοτήρ . ὁ ἄγριος χοῖρος. Ληϊστός . ὁ ἐκ λείας, ὅ ἐστι λαφύρων, κτητός. [ Λήϊνος . ὕμνος. καὶ λήναιος Διόνυσος.] [ Λήπτης . ὁ λαμβάνων.] [ Ληπτός . κρατητός.] Λητόϊος . κύριον. Λητοΐδης . ὁ Ἀπόλλων. ὡς ἀπὸ τῆς Λητοῦς. Λῆρος . ἡ φλυαρία. Λῃστής . ἀπὸ τοῦ ληΐζω, τὸ πραιδεύω, γέγονε ληϊστὴς, καὶ κατὰ συναίρεσιν λῃστής. † Λῃστειρῶν . λῃστρικῶν.† ### lambda 1303 Ληναιών . Ἰαννουάριος μήν. Ἡσίοδος ὄψιμον ἤγουν ψεκτόν· μῆνα δὲ ληναιῶνα κάκ’ ἤματα βούδορα πάντα. Ληγουρία .... Ληθαίη . ὄρος. (Θηλυκόν.) Λήθη . ἡ λάθησις. καὶ ληθεδὼν, ληθεδῶνος. † Ληθότης . ἡ λησμοσύνη.† Ληΐς . ἡ λαφυραγωγία. ἐκ νηῶν αὐταῖσιν ἀπείρονα ληΐδα κούραις. λεία ἡ λαφυραγωγία καὶ ἐν διαιρέσει ληΐς. τὸ δὲ λεία, οἶμαι, παρὰ τὸ λάβω, τὸ ἀπολαύω. λέγονται δὲ καὶ ληϊάδες καὶ ληΐτιδες. αὐτὰρ ληϊάδεσσι δορυκτήταις περιαύων— εἰλαπίνῃσι μέλποντο ληΐτιδες. Ληϊβοτείρης . ὄνομα ἐπίθετον. γέγονε παρὰ τὸ βοτὴρ βότειρα· ὡς πατὴρ πάτειρα, καὶ μήτηρ μήτειρα. ### lambda 1304 † Ληκύθη . πόλις.† Λήκυθος . ἐλαιοδόχον ἀγγεῖον ἢ λαγύνιον. λάχυτός τις οὖσα. ἢ παρὰ τὸ κύτος τις οὖσα, ἡ μέγα κύτος ἔχουσα. λήκυθος καὶ ἐπὶ ἀρσενικοῦ. Λήμη . λευκὸν ὑγρὸν ἐν τῷ ὀφθαλμῷ συναγόμενον. ὅπέρ ἐστιν ἡ τζίμβλα. † Λημνία γῆ καὶ γυνή . λιμνεία δὲ, ἡ λίμνευσις, ι .† Λῆμνος . ὄνομα νήσου. Ληνίς . ἡ μέθη. Ληνός . παρὰ τὸ λεαίνω, τὸ λεπτύνω, λεανῶ, λεανὸς καὶ ληνός. Λήξεως . καταπαύσεως, κληρονομίας. Λητή . ὄνομα πόλεως. † Λητώ . ἡ νύξ.† Λήθη . μνήμης ἔξοδος καὶ ἐκβολή. Λητώ . παρὰ τὸ λήθω, τὸ λανθάνω· ἐπιληστικὴ γὰρ τῶν κακῶν ἡ θεὸς, ὡς Ἕλληνες μυθολογοῦσιν. ### lambda 1305 * Λήδα . κύριον. * † Λήδανον . εὐῶδες φυτόν.† (Οὐδέτερον.) Ληδάριον . εἶδος ἱματίου. Ληθεδανὸν φάρμακον . τὸ λήθην ἐμποιοῦν. Λήθαιον ὕδωρ . ἐπιληστικὸν καὶ λήθιον πόμα. Ληΐδιον . τριβώνιον εὐτελὲς ἢ χλανίδιον παλαιόν. Λήϊον . χωράφιον· ἢ σιτοφόρον πεδίον. Ληϊστόν . τὸ ἐκ λείας κτητόν. [ Ληκύθιον . †ῥογίον.† ἐλαιοδόχον ἄγγος ἢ ἄλλό τι.] Λῆμμα . τὸ δῶρον· τὸ φρόνημα· τὸ κέρδος· τὸ κράτημα. Λήμματα . προβλήματα ἢ πορίσματα· καὶ τόπους καὶ ἀφορμὰς τῶν ἐπιχειρημάτων τῶν εἰς ἑτέραν κατασκευήν. ### lambda 1306 Λημμάτιον . ὅπερ εἴληπται πρὸς κατασκευὴν τινὸς ὡς ὁμολογούμενον. Λήμνια κακά . ἀπὸ γυναικὸς τινὸς κακῆς οὔσης ἀπὸ τῆς Λήμνου νήσου. Λήναιον . ἑορτὴ Διονυσιακή. Λήδιον . ἔσθημα. τοῦ Ψελλοῦ· λευρὸν τὸ λεῖον καὶ πλατύ· λήδιον ἔσθημά τι. Λῆμμα . ἡ προφητεία. τοῦ Θεολόγου· τὸ κατὰ Νενευῒ λῆμμα δημοσιεύει. (Ῥῆμα.) Λήγω . τὸ παύω. λίγω δὲ, τὸ ὑμνῶ, ι. Λήβω . τὸ λαμβάνω. λείβω δὲ, τὸ στάζω καὶ σπένδω, δίφθογγον. Λήθω . τὸ λανθάνω καὶ ληθαργῶ. Ληΐζει . αἰχμαλωτίζει. ἁρπάζει, λαφυραγωγεῖ. † Λημῶ . τὸ τζιμβλῶ.† ### lambda 1307 Λήσεται . ἐπιλάθοι. Ληΐσατο . ἐκ λείας κατέλιπεν. Ὅμηρος· —οὕς μοι ληΐσατο δῖος Ὀδυσσεύς. Τὸ Λ μετὰ τοῦ Ι. (Ἀρσενικόν.) Λιάμαθοι . οἱ αἰπόλοι. ἀπὸ τοῦ εἶναι λίαν ἀμαθεῖς. Λίβανον . δένδρον ἢ καὶ ὄρος οὕτως καλούμενον. λίβανος δὲ εἴρηται, οἱονεὶ ὁ λειβόμενος καὶ σπενδόμενος. δοκοῦσι γὰρ αὐτὸν οἱ Ἰουδαῖοι ὅλον εἶναι πνεῦμα καὶ θεόν. ἀνωφανὲς γάρ ἐστιν· ὅθεν καὶ αὐτὸν σέβονται. λίβανον δὲ καὶ θηλυκῶς εὕρηται παρ’ Εὐριπίδῃ· —Συρίας δ’ ὡς λιβάνου καρπός. καὶ Πίνδαρος· αἵ τε τὰν χλωρὰν λίβανον ξανθὰ δάκρυα θυμιᾶται. Λίβυες . οἱ τὴν δύσιν οἰκοῦντες Φράγγοι. ### lambda 1308 Λίβελλος . ἔκδοτος, ἡ αἰτία τῆς ὑποθέσεως. Λίγειρ . ὄνομα ποταμοῦ. Λιγύς . ἡδύς· ὀξύς· γλυκύς. Λιθόλευστος . ὁ λιθόβλητος. Λιθουργός . ὁ λιθοκόπος ἢ ὁ λιθογλύπτης. Λικνοειδής . ῥυπαρός. Λιμητανέων . ἐθνικόν. Λιμός . παρὰ τὸ λείπω. ὁ γὰρ λιμὸς λεῖψις ἐστὶ τῶν ἐπιτηδείων. ἡ παράδοσις ἔχει τὸ ι. ὤφειλε δὲ διὰ τῆς ει διφθόγγου γράφεσθαι. καὶ φησὶν ὁ Τρύφων, ὅτι συνέπαθε ἡ φωνὴ τῷ σημαινομένῳ· ἐπειδὴ γὰρ ἔνδειαν τινὰ σημαίνει, φημὶ δὴ τῶν ἐπιτηδείων, τούτου χάριν καὶ ἔνδειαν φωνήεντος ἀνεδέξατο. ὁ δὲ Ἀπολλώνιος διὰ τοῦ ι, ἐξ ἀφορμῆς τοῦ λιμπάνω. ἰστέον δὲ, ὅτι παρ’ Ἀθηναίοις ἀρσενικῶς λέγεται ὁ λιμός· παρὰ τοῖς Δωριεῦσι δὲ θηλυκῶς ἡ λιμός. πειράσασθε δὲ τᾶς λιμοῦ κακῶς. ### lambda 1309 Λῖνον . τὸ δίκτυον. Λιπερνήτης . ἐνδεὴς, πτωχός· ἢ ὁ ἁλιεύς. Ἡρωδιανὸς λέγει τὸν πρότερον πλούσιον, ὕστερον δὲ πένητα, παρὰ τὸ λείπεσθαι ἐρνέων ἤγουν φυτῶν. Λίρος . ὁ ἀναιδής. παρὰ τὸ λίαν ὁρᾷν. ἢ λιρός. Λίς . ὁ λέων. παρὰ τὸ λιαρόν. ἔνθερμον γὰρ τὸ ζῶον. Λίταργος . ὁ ἀργός. λίταργον κύνα. παρὰ τὸ λίαν ἀργὸν ἢ ταχὺν εἶναι. Λιτόεις . κύριον. Λιτός . ὁ εὐτελής· ὁ πένης, ὁ δημότης, ὁ ἐκ λιτανείας ζῶν, ἢ ὁ ἐπὶ γῆς κοιμώμενος. Λίχνος . ὁ λαίμαργος. ἀπὸ τοῦ λίαν χαίνειν, ὅ ἐστιν ἐπιθυμεῖν. Λιχανός . ὁ δεύτερος δάκτυλος. παρὰ τὸ λίαν χαίνειν ἀπὸ τοῦ πρώτου. Λίψ . ὁ ἄνεμος. ἢ ἧττα. καὶ ἡ λιβάς. ἀμφότερα δὲ παρὰ τὸ λείβω γέγονε. τὰ εἰς ψ ### lambda 1310 λήγοντα ἀποστρέφονται τὴν ὀξεῖαν τάσιν τῆς διφθόγγου, ἤγουν τὸ γράφεσθαι δίφθογγα. οἷον αἰθίοψ, αἰγίλιψ, σκνὶψ σκνιφὸς καὶ σκνιπὸς, νὶψ νιβὸς, ὄνομα κρήνης. οὕτως οὖν καὶ λὶψ διὰ τοῦ ι. λέγεται δὲ ὁ ἄνεμος, καθὰ λείπει ὁ ἥλιος. (Θηλυκόν.) Λιαρή . ἡ ὁμαλή. διὰ τοῦ ι. λιαρὴ γὰρ ὑπὸ κνέφας ἠμάτιοι. Λιβάς . ὁ σταλαγμός. Λιβρή . ἡ σκοτεινὴ νύξ. ἀπὸ τοῦ λίαν ἐρεβενή. ἢ παρὰ τὸ λίαν βαίνειν. Λιβύη . χώρα ἐν βορείοις μέρεσι κειμένη. ἀπὸ τῆς λιβάδος· ἔστι γὰρ ἐλλιπὴς ὑετῶν. Λιγνύς . ἡ κνίσσα· ἢ ἡ ἀνάδοσις τοῦ πυρός. λέγει δὲ τὸν ἀπὸ τῶν ἐλαιωδῶν καιομένων καπνόν. ἀπὸ τοῦ λίαν ἱκνεῖσθαι. αἰθάλη δὲ ὁ τοῦ ἀσβέστου καπνός. ### lambda 1311 Λίνδος . χώρα ἐν τῇ Ῥόδῳ, ἢ καὶ νῆσος. Λιπάρεως . τῆς ἐν Σικελίᾳ νήσου. Λισσή . ὁμαλή. παρὰ τὸ λίαν ἴση εἶναι. [καὶ λισσὸν τὸ ὁμαλόν.] Λιτή . εὐτελής. καὶ ἡ παράκλησις. (Οὐδέτερον.) Λιαρόν . θερμὸν, χλιαρὸν, προσηνές. παρὰ τὸ λῶ, τὸ θέλω, λαρόν. ὡς νῶ ναρὸν, λῶ λαρὸν, καὶ πλεονασμῷ τοῦ ι λιαρόν. ἢ ἱλαρὸν, καὶ καθ’ ὑπερβιβασμὸν λιαρόν. Λιβάνιον ὄρος . τοῦ Λιβάνου. Λίβος . τὸ δάκρυον. Λίβυρνον . πλοῖον πολεμικόν. Λιγυρόν . ὀξὺ, ἡδύτατον. Λιγύριον . ὄνομα λίθου. Λιγυστικόν . πέλαγος. Λίκνον . τὸ πτύον. Λίλαιον· Λίλαντον· [Λιλύβαιον .] ὀνόματα τόπων. ### lambda 1312 Λινόν . τὸ ἔριον. ἀπὸ τῆς λειότητος. ἢ λεπτὸν ὕφασμα. λινὸν ἔλεγον ἀπὸ τοῦ λίαν νενῆσθαι. καὶ λίνειον ἔσθημα. Λίσφη . τὰ ἰσχία παρ’ Ἀττικοῖς. παρὰ τὸ λείπειν αὐτὰ σαρκῶν. δύναται δὲ καὶ λέσφη εἶναι κατὰ τὴν ὀσφύν. Λίστρον . τὸ ξύστρον. —λίστροισιν ἐοικότα— ἀπὸ τοῦ λίαν στορεννύειν δι’ αὐτῶν τὴν ὑποκειμένην ὕλην. Λίτα . καταπετάσματα, ἢ λεπτὰ περιβόλαια. —λίτα πετάσαντες—. Λίτυον . ἡ βακτηρία. (Ῥῆμα.) Λιάζω . τὸ ἐκκλίνω. καὶ λιασθείς. τὸ θέμα λιάζω, παρὰ τὸ ἀλῶ, τὸ πλανῶ καὶ ἐκκλίνω. ἀλῶ οὖν ἀλίζω καὶ μεταθέσει τοῦ λ λιάζω. Λιθοδικτῶ . λίθοις βάλλω. ### lambda 1313 Λικμῶ . τὸ διασκορπίζω. καὶ λικμᾶν, καὶ λικμώντων, ὅ ἐστι διαπτυϊζόντων. διὰ τὸ λίαν καμεῖν. Λιλαίω . τὸ ἐπιθυμῶ. [προθυμοῦμαι.] Λιμπάνω . ἀπὸ γὰρ τοῦ λείπω λιμπάνω. τὰ γὰρ διὰ τοῦ ανω , εἰ μὲν πλεονάζει τὸ ν , συστέλλει τὴν ἀρχὴν, οἷον λήθω λανθάνω, πείθω πανθάνω· οὕτως οὖν καὶ λείπω λιμπάνω· εἰ δὲ μὴ πλεονάζει τὸ ν, φυλάσσει τὴν ἀρχὴν, οἷον λήθω ληθάνω, ὡς παρὰ τῷ ποιητῇ· ληθάνει, ὅσς’ ἔπαθεν— αὔξω αὐξάνω. Λιπαρεῖν . παρακαλεῖν. παρὰ τὸ λίαν παρεῖναι. Λίπτω . τὸ ἐπιθυμῶ. Λιπόμενος . ὁ ἀπολειφθείς. λειπόμενος δὲ ὁ ἀπολιμπανόμενος, δίφθογγον. Λιπώμενος δὲ, ὁ λιπαρῶν, ι καὶ μέγα . Λίποιτο . καταλειφθείη. Λιστρεύω . τὸ ξύω. ### lambda 1314 Λίσσομαι . ἱκετεύω, παρακαλῶ, δυσωπῶ. Λιτάζομαι . δέομαι· παρακαλῶ. Λιχμώμενος . ἀντὶ τοῦ λείχων. καὶ λιχμάζω. Λικριφίς . εἰς πλάγιον. παρὰ τὸ λέχριον, τὸ πλάγιον. οἱονεὶ λεκριφὶς καὶ τροπῇ λικριφίς. Τὸ Λ μετὰ τοῦ Ο. (Ἀρσενικόν.) Λοβός . ὁ μετὰ τῆς πιμελῆς νεφρός· ἢ τὰ ἄκρα τῶν ὤτων. †ἐφ’ ὧν τὰ ἐνώτια.† Λογοποιῶν . πλαττόντων ψευδεῖς λόγους. Λογικός . ὅστις μετὰ λόγου πράττει. οἷον γραμματικὸς, ῥήτωρ. Λογγῶνες . οἱ ἐπὶ τῶν λιμένων τρητοὶ λίθοι, ἐν οἷς ἐξαρτῶσι τὰ σχοινία τῶν νεῶν. τοὺς δὲ τοιούτους λίθους καὶ λογγάσια ἔλεγον. Λόγος τριχῶς εἴρηται . λόγος ἐνούσιος, ὁ θεὸς λόγος· λόγος ἐνδιάθετος, ὁ τῶν ἀγγέλων· καὶ ### lambda 1315 ὁ ἐν τῇ ἡμετέρᾳ διανοίᾳ λαλῶν. λόγος καὶ ὁ προφορικὸς τῆς γλώττης. λόγος δὲ εἴρηται ἐκ τοῦ λέγειν. λόγος ἐστὶν ἄγγελος νοήματος ἐς φῶς ἐκφέρων τὸ νοηθέν. ἔστι δὲ καὶ πεζῆς λέξεως σύνθεσις, διανοίας ἀπηρτισμένης. λόγος ὁ οὐσιωδῶς ἀεὶ τῷ πατρὶ συμπαρών. καὶ ὁ μὲν ἀκούει οὐσιώδης, ὁ δὲ ἐνδιάθετος. λόγος ὁ μὲν ἐν τῇ διανοίᾳ, ἐνδιάθετος λεγόμενος, λέγεται συμπλοκὴ νοημάτων ἐν ψυχῇ· ὁ δὲ ἐν τῇ προφορᾷ καὶ χρήσει ῥεῦμα ἀπὸ διανοίας ἐκπεμπόμενον μετὰ φωνῆς· ἢ ἔμφασις διανοίας μετὰ ῥημάτων καὶ ὀνομάτων. Λόγος, καὶ ἡ φροντίς . †λέγεται καὶ ὁ τραπεζητικὸς, καὶ ὁ γεωμετρικὸς, καὶ ὁ ἐκ λημμάτων καὶ ἐπιφορᾶς, οἷον· ἡμέρα ἐστὶ φῶς, ἔστι τοῦτο λῆμμα.† Λογισμός . κίνησις ψυχῆς περί τι. λογισμός ἐστι τὸ πρῶτον ἐν τῇ διανοίᾳ ἀνελθὸν νόημα. λογισμός ἐστιν ἀόρατος κίνησις καὶ ταραχὴ πράγματος. λογισμός ἐστιν ἡ ποιὰ τοῦ διαλογισμοῦ κίνησις. λογισμὸς δαιμονιώδης ἐστὶν εἰκὼν αἰσθητῶν πραγμάτων συνισταμένη κατὰ διάνοιαν, μεθ’ ἧς ὁ νοῦς κινούμενος ἐμπαθῶς λέγει ἢ πράττει τι ἀνόμως ἐν τῷ κρυπτῷ πρὸς τὸ μορφούμενον εἴδωλον ἐκ διαδοχῆς ὑπ’ αὐτοῦ. ἐπιλογισμὸς δὲ ἐστὶν ἐναντίον λογισμοῦ. Λοιγός . ὁ ὄλεθρος. Λοιμός . νόσος μεταδοτικὴ ἢ φθορά. κυρίως δὲ λοιμὸς ὁ ἐπὶ κακίᾳ πολύς. †ἢ ὁ κακὸς δικαστής.† ### lambda 1316 Λοίσθιος . ὁ ἔσχατος. καὶ λοῖσθος καὶ λοίσθιον. οἱ μὲν παρὰ τὸ ὄλισθος καθ’ ὑπερβιβασμὸν τοῦ λ, λοῖσθος, λοίσθιος, οἷον ἐξολισθήσας καὶ ἐμποδισθείς. ἢ παρὰ τὴν λαίστην, ὃ σημαίνει τὴν λοιδορίαν καὶ αἰσχύνην, λαῖσθος καὶ λοῖσθος. οἷον· λοῖσθος ἀνὴρ ὤριστος ἔχει μώνυχας ἵππους. Λολλιανός . κύριον. [ Λουκιλλιανός . κύριον.] Λουδεμπιστής . ὁ ἄρχων τῶν παιγνιδίων. λοῦδα γὰρ τὰ παίγνια παρὰ Ῥωμαίοις. Λόφος . ὕψος γῆς καὶ ἐπανάστημα. Λοχαγοῖς . στρατηγοῖς, ταξιάρχαις. Λοχίτης . ὁ ἐνεδρεύων. τὰ ἀπὸ τῆς εἰς ος διὰ τοῦ ιτης γινόμενα διὰ τοῦ ι γράφεται, οἷον· τόπος τοπίτης, λόχος λοχίτης. Λόχος . ἡ ἐνέδρα. ἀπὸ τοῦ τοὺς ἐπιλέκτους εἰς τοῦτο εὐθετεῖν. ἢ ἀπὸ τοῦ λέξασθαι· καὶ γὰρ οἱ τοιοῦτοι ἐπίλεκτοι διεκρίνοντο εἰς τὰς ἐνέδρας. Λόχος . τὸ ἔγκρυμα. Λουτήρ . παρὰ τὸ λούω, λούσω, λέλουκα, λέλουσμαι, λέλουσαι, λέλουσται, λουστὴρ καὶ λουτήρ. (Θηλυκόν.) Λογάς . ἐκλεκτὴ, φρόνιμος. Λογίαι . καρποφορίαι. ἐκλογαί. Λογικὴν τερθρείαν . ῥητορικὴν φλυαρίαν. Λοιβή . ἡ σπονδή. ἡ θυσία. ### lambda 1317 Λοιδορία . ἡ ἐν φανερῷ κακηγορία ἢ λαθραία μέμψις. παρὰ τὸ λοιμὸς λοιμορία καὶ λοιδορία. ἢ παρὰ τὸ βάλλειν τοὺς λόγους ὡς δόρατα. Λοίμη . ἡ φθορά. λύμη δὲ ἡ βλάβη, ψιλόν. † Λοισθία . ἡ ἐσχάτη.† Λοισθώνη . θρασεῖα. Λοπάς . ἡ χύτρα. Λόρδωσις . ἐμπρόσθιον κύρτωμα. ὕβωσις δὲ, τὸ μετὰ τὴν κεφαλὴν πρὸ τῆς ῥάχεως πάθος. κύρτωσις δὲ τὸ μέσον τῆς ῥάχεως. [ Λουκόλεια . τόπος.] Λουκερία . τόπος. Λουκρητία . χώρα. Λοφία . ὑψηλὸς τόπος. Λόχμη . σύμφυτος τόπος. Λοχεία . ἡ ἐπὶ τῷ τόκῳ ὠδίς. Λόχησις . ἡ ἐνέδρα. Λογία . ἡ συλλογὴ παρὰ τῷ Ἀποστόλῳ· καὶ τὸ ἐκ πολλῶν συνεισφερόμενον. λέγει δὲ τὴν ἐλεημοσύνην. περὶ δὲ τῆς λογίας τῆς εἰς τοὺς ἁγίους, ὡς διέταξα ταῖς ἐκκλησίαις. ### lambda 1318 (1t) (Οὐδέτερον.) Λογεῖον . τὸ μαντεῖον καὶ τὸ σχολεῖον. λόγιον δὲ, ὁ λόγος, ι. † Λογίστρια . ὀλοθρεύτρια.† Λογύδριον . ὁ μικρὸς λόγος. Λοίγιον . ὀλέθριον. Λοίσθιον . ἔσχατον. Λοιβεῖον . ἐν ᾧ αἱ θυσίαι γίνονται. Λοιπόν . τὸ ἐπίλοιπον. παρὰ τὸ λείπω λοιπὸς, ὡς λείβω λοιβὸς, καὶ ἀμείβω ἀμοιβή. καὶ ἐξ αὐτοῦ τὸ οὐδέτερον λοιπόν. λοιπὸν καὶ ἀντὶ τοῦ διὰ τοῦτο. † Λοῦδα . τὰ παίγνια παρὰ Ῥωμαίοις.† † Λοπαίδια . ὄργανον.† Λουτρά . τὰ εἰς λύσιν ἄγοντα τῆς ἀκαθαρσίας· καὶ γὰρ λῦμα καλεῖται ὁ ῥύπος. Λοφεῖον . ἡ θήκη τῆς περικεφαλαίας. καὶ λοφήϊον. Λορδόν . συγκεκαμμένον. τοῦ Ψελλοῦ· λέγανον τὸ καπύριον, λορδὸν συγκεκαμμένον. (Ῥῆμα.) Λογίζειν . λογαριάζειν. ### lambda 1319 Λόγισαι . σκέψαι. Λογιεῖται . διαλογισθήσεται. Λοφίζω . λόφον καὶ ὕψος ποιῶ. λωφῶ δὲ, τὸ παύω, μέγα. † Λοιεῦσαι . θάψαι.† † Λοπεύειν . θάπτειν.† † Λοπίξαι . λαμπρύναι.† † Λοπῶντα . λεπιζόμενα.† Λοχεύουσι . γεννῶσι. Λοχῶντες . ἐνεδρεύοντες. Λοχίζω . τάσσω εἰς λόχον ἄνδρας. λόχος γὰρ καὶ λόχησις ἡ ἐνέδρα. λοχῶ δὲ αὐτὸς ἐγώ. Λοεσσάμεναι . ἀντὶ τοῦ λουσάμεναι. [κατὰ διάλυσιν τῆς ου . λοεσσαμένη, λοεσσάμεναι.] ### lambda 1320 (1t) Τὸ Λ μετὰ τοῦ Υ. (Ἀρσενικόν.) Λύβας· Λύβαστος· Λυβήρ . ὀνόματα κύρια. Λυγδηνός . ἀπὸ Λύγδης. Λυγρός . ὁ χαλεπὸς ἢ ἀσθενής. Λυγαῖος . σκοτεινός. λυγαῖος δὲ ἦν ὁ τόπος αὐτοῖς. Λυβρός . Λυκάβας . ὁ ἐνιαυτός. ἐκ μεταφορᾶς τῶν λύκων τῶν βαινόντων κατὰ οὐράν. Λυκόζειοι . ἔθνος. Λυμεών . ὁ βλαπτικός. ### lambda 1321 Λυρῳδός . ὁ μετὰ λύρας ᾄδων καὶ ψάλλων. ληρῳδὸς δὲ, ὁ φλύαρος, η . Λύχνους λέγουσιν οἱ Ἀθηναῖοι· λύχνα δὲ Ἰακῶς λέγεται. παρὰ τὸ λύειν τὸ νύχος ἤτοι τὸ σκότος, λύνυχος καὶ λύχνος. Λυγδάμης . κύριον. καὶ κλίνεται Λυγδάμους. (Θηλυκόν.) † Λύαι . στάσεις· διαφοραί.† Λύγξ . ὅτε μὲν τὸ πάθος, διὰ τοῦ γ κλίνεται, ἐξ οὗ καὶ τὸ ἀνελυγγίασεν· ὅτε δὲ τὸ ζῶον, διὰ τοῦ κ, λυκός. Καλλίμαχος· κρέα λυκὸς ἔταμνε. καὶ λὺξ, λυγὸς, ἡ ῥάβδος. Λύγδη . ὄνομα τόπου. Λυδία καὶ Λυκαονία καὶ Λυκαρνία . ὀνόματα χωρῶν. Λυκέα . ἀγὼν ἐν Ῥώμῃ. σύνηθες δὲ αὐτοῖς ἔπαθλον δορὰν διδόναι. † Λυκέθη . ὄνομα κύριον.† Λυκώρεια . πόλις. Λύμη . ἡ βλάβη. ἀπὸ τοῦ λύω. λοίμη δὲ, ἡ φθορὰ, δίφθογγον. Λυρνησσός . πόλις. † Λύρα ἐστὶν ἱστὸς διὰ νεύρων ἐσκευασμένος .† Λυρῳδία . ἡ τῆς λύρας ᾠδή. ληρῳδία δὲ, ἡ φλυαρία, η. ### lambda 1322 Λυπρά . λυπηρὰ, μοχθηρά. Λυπρόγεως . ἡ μοχθηρὰ καὶ λυπηρὰ γῆ. Λύπη . διάθεσις ἡδονῶν ἐστερημένη. ἢ λύπη ἐστὶν ἔνδεια ὀρέξεως· ὄρεξις δέ ἐστι τοῦ ἐπιθυμητικοῦ μέρους τῆς ψυχῆς κίνησις· ἐπιθυμητικὸν δέ ἐστι τὸ θελητικόν· ὥστε τὴν λύπην τὴν ἐπαινετὴν ὁ Χριστὸς ἐν τῷ θελητικῷ μέρει τῆς ψυχῆς ἑκουσίως ἐδέξατο. λύπη γὰρ κατὰ τὸ λυποῦν εἴρηται. τοίνυν ἐν ἀληθείᾳ ἐλυπεῖτο ὁ Χριστὸς τὴν ἀπώλειαν τῶν Ἰουδαίων καὶ τοῦ Ἰούδα καὶ τῆς Ἱερουσαλὴμ, ἣν ἐδάκρυσεν ἐν ἀληθινῇ αἰσθήσει ψυχῆς λυπούμενος καὶ δεικνὺς τὸ φύσει φιλάνθρωπον. Λύσσα καὶ λύττα . ἡ μανία. Λύπη . στέρησις ἐπιθυμίας. (Οὐδέτερον.) † Λυαῖα . παύσιμα.† Λυγίσμασιν . ἐπικάμψεσι. συγκλάσμασι. Λυγρόν . χαλεπὸν, ἀσθενές. Λύγος . τὸ σκότος. οὐδέτερον. εὗρον τοῦτο καὶ λυγός. ἀπὸ τοῦ λύειν τὴν αὐγήν. καὶ τὸ κατακρύπτεσθαι ὑπολυγίζεσθαι ἔλεον. σημαίνει δὲ καὶ φυτόν. Λύδιον . μέλος. Λύθρον . τὸ μετὰ κόνεως αἷμα. ### lambda 1323 Λύκιον τέρας . τὸ τοῦ λύκου. λύκειον δὲ δῶμα, δίφθογγον. Λύκειον . πόλις Θετταλίας, [ἔνθα λύκος] ἐπιὼν τοῖς τῆς πόλεως βουσὶν ἀπελιθώθη. γράφεται δὲ διὰ διφθόγγου τῷ λόγῳ τοῦ λάγειον. Λυκόφως . τινὲς τὸ σκοτεινὸν λέγουσιν, οἷον λυγαῖον, διαλελυμένον φῶς. ἢ αὐγὴ διαλυθεῖσα. ἢ τὸ μετέχον τοῦ σκότους καὶ φωτός. ἀπὸ μεταφορᾶς τῶν λύκων, οἵτινες τὸ μὲν κάτω μέρος τὸ πρὸς τῷ δέρματι λευκὸν ἔχουσι, τὸ δὲ ἄνω, μέλαν. Λύματα . καθάρματα. ἢ καὶ αἱ τῆς γαστρὸς εἰς ἀφεδρῶνα ἐκκρίσεις. Λυπρόν . λυπηρὸν, μοχθηρόν. Λυπινάριον . εἶδος ὀσπρίου, ἃ καὶ θέρμια λέγομεν. Λυσιτελές . συμφέρον. ὠφέλιμον. Λυσσῶδες . μανικόν. Λύτρα . δῶρα ἐπὶ ἐλευθερίᾳ αἰχμαλώτων διδόμενα. Λυχνίον . ὁ λύχνος. λυχνεῖον δὲ ὁ τόπος τοῦ λύχνου, διὰ διφθόγγου. Λυγίζω . διασείω. † Λυγίσασθαι . κρυβῆναι.† Λυδίζω . τὰ τῶν Λυδῶν φρονῶ. Λυμαίνεται . βλάπτει. ### lambda 1324 Λῦντο . ἐλύθησαν. Λυπῶ . τὸ θλίβω. Λυσσῶντες καὶ λυττῶντες . οἱ μαινόμενοι. Τὸ Λ μετὰ τοῦ Ω. (Ἀρσενικόν.) Λωγήρυχος . κύριον. Λωποδύτης . ὁ τῶν ἱματίων κλέπτης. λώπη γὰρ τὸ ἱμάτιον. Λῷστος . ὁ φίλος. [ Λῶτος . ἱμάτιον.] Λωτοφάγοι . ἔθνος. Λωτός . τὸ γλυκοκάλαμον. ἢ βοτάνη εὐωδεστάτη, ἣν ἔνιοι μυρόλωτον κικλήσκουσι. Λώταξ . ὁ λῃστής. ἢ ὁ πόρνος. ἢ ὁ μύρα ἀλειφόμενος. ἢ ὁ καταδαπανῶν ἐν τοῖς αἰσχροῖς τὸν βίον αὐτοῦ, ὡς ὁ πόρνος καὶ ὁ ἀνδρόγυνος. ἢ ὁ αὐλητής. Λῶος . κύριον. καὶ ὄνομα μηνός. (Θηλυκόν.) Λώβη . ἡ βλάβη καὶ ἡ ὕβρις. ἡ ἐπὶ τῷ κακῷ περιβόητος. ἢ ἀπὸ τοῦ λοβὸς, ὃ σημαίνει τὰ ἄκρα τῶν ὠτῶν. —εὐτρήτοισι λοβοῖσιν— οἱ γὰρ παλαιοὶ τοὺς ἔν τισιν ἀτοπήμασιν ἁλόντας ἐνυβρίζοντες, τὰ ἄκρα τῶν ὠτῶν ἀπέτε‐ ### lambda 1325 μνον. ἢ ἀπὸ τοῦ λαβὴ, ὃ σημαίνει τὸ ξίφος ἢ τὴν βλάβην, λώβη. Λωβεία . ἡ νόσος. † Λωγή . ἡ τῆς καλάμης ἀναλογή.† Λώλια . κύριον. Λώπη . τὸ ἱμάτιον. † Λωτοβοσκός . ἡ Θρᾴκη. ἡ Αἴγυπτος.† Λωτοδάμη . κύριον. (Οὐδέτερον.) Λωγάνιον . μέρος τοῦ σώματος. Λώϊον . κρεῖσσον, βέλτιον. τὰ εἰς ων καθαρὰ δισύλλαβα συγκριτικὰ διφθόγγῳ παραλήγεται, οἷον πλείων, μείων, ῥᾴων, λῴων. [καὶ τὰ μὲν δύο ἐκφωνοῦσι τὸ ι , οἷον πλείων, μείων· τὰ δὲ δύο, οἷον ῥᾴων, λῴων, οὔ.] γίνεται δὲ παρὰ τὸ λῶ, τὸ θέλω. ὃ γὰρ νοεῖ τις ἑαυτῷ συμφέρον, τοῦτο καὶ θέλει. Λῶον . τὸ κρεῖττον· τὸ συμφέρον· [τὸ βέλτιον.] Λῶμα . τὸ εἰς τὸ κατώτατον μέρος τοῦ ἱματίου ἐπίβλημα. ἐκ βύσσου καὶ πορφύρας καὶ κοκκίνου. ### lambda 1326 † Λώπισμα . τὸ ἀπάνθημα.† (Ῥῆμα.) Λωβάω, λωβῶ . τὸ βλάπτω. † Λωγεῖ . μαίνεται.† † Λωλῶ . σῦκον μετὰ γιγάρτων κόπτω.† † Λωπεύειν . θάπτειν.† † Λωπίζειν . ἀποδύειν· ἢ τὸ κείρειν.† Λώπτω . τὸ πηδῶ. Λωτεῦντα . ἀνθοῦντα. τὰ λωτὸν ἔχοντα. ἀπὸ τοῦ λωτόεντα γίνεται ὑπερβιβασμῷ λωτέοντα καὶ κράσει δωρικῇ τοῦ εο εἰς τὴν ευ δίφθογγον λωτεῦντα. εἰ γὰρ ἀπὸ τοῦ λωτόεντα ἦν, ὤφειλεν εἶναι λωτοῦντα. † Λωτῶ . τὸ αὐλῶ.† Λωφήσαντος . †ἀναπαυσαμένου· ἡσυχάσαντος.† λωφήσει. καὶ λωφῶ, τὸ παύω. τειρόμενοι καμάτῳ μετελώφεον. σημαίνει τὸ παύω. μετενήνεκται ἡ λέξις ἀπὸ τῶν τὰ φορτικὰ τιθεμένων. ### mu 1327 (1t) Μ. Τὸ Μ μετὰ τοῦ Α. (Ἀρσενικόν.) Μαγίστερ . κατὰ Ῥωμαίους διδάσκαλε. Μαθητής . ὁ τοῦ διδασκάλου τὰ μαθήματα ἐπιποθῶν. παρὰ τὸ μήθω, τὸ μανθάνω. μαθητὴν καὶ φοιτητὴν λέγει Σόλων, οὐ γνώριμον. † Μαιμάχης . ὁ ὑβριστής.† † Μαιτάλιμνος . ὁ ἐν Ἄργει ποταμός.† Μακάριος . ὁ πάντοτε ἐν ἀγαθοῖς ὢν, τοῦτο δὲ ὁ θεός. Μακάρων . ἁγίων, τῶν μὴ πεπτωκότων ὑπὸ κῆρα. Μακαρίται . οἱ ἀποθανόντες. οἱ ἤδη τὸ μῆκος ἐπιλαμβανόμενοι, οἱ μήκιστοι. ὅθεν καὶ μακραίων ὁ τύμβος, ὁ εἰς μακρόν. Μαλθακός . ὁ τρυφερός. Μαλακός . ὁ ἀναπεπτωκὼς, ὁ νοσερὸς, ὁ ἀσελγής. ### mu 1328 Μαμωνᾶς . τὰ χρήματα ἑρμηνεύεται. ἢ ὁ ἄδικος ὑπὲρ τὴν χρείαν συναγόμενος πλοῦτος. Μανδύας . εἶδος ἱματίου, καὶ τὸ τῶν μοναχῶν παλλίον. Μανασσῆς . κύριον. οὗτος ἅπαντα τὸν λαὸν εἰδωλολατρεῖν ἠνάγκασεν, καὶ τὸν μέγαν Ἡσαΐαν ξυλίνῳ διεῖλε πρίονι. ἑρμηνεύεται δὲ λήθη ἢ ἀπομάθησις. Μάντις . παρὰ τὸ μῶ, τὸ ζητῶ· ζητητικὸς γὰρ ὁ μάντις. οὐ γὰρ παρὰ τὴν μανίαν, ὥς τινες ὑπέλαβον. διὸ καὶ ὁ Ὅμηρος τὸν μάντιν εὔφρονα λέγει· ὅς φιν εὐφρονέων ἀγορήσατο—. Μανικός . παρὰ τὸ μαίνω μανὸς, καὶ τὸ κτητικὸν μανικός. † Μαγέβ . νότου ἢ μεσημβρίας.† Μαζουρώθ . ἀστὴρ οὕτω καλούμενος. ### mu 1329 Μάρσιππος . ὁ ἐν αὐτῷ πάντα μάρπτων καὶ συνέχων. Μαραναθά . ὁ κύριος ἥκει ἢ ἦλθεν, ἢ ἥξει ἢ ἔρχεται. Μάργος . ὁ ἄφρων καὶ ἀνόητος καὶ μαινόμενος. παρὰ τὸ μὴ καὶ τὸ ἀργός. ἢ ὁ λίαν ἀνόητος καὶ ἀμύητος καὶ μὴ ἐνεργός. Μαργίτης . ὁ ἀνόητος. ἀπὸ τοῦ μάργος μαργίτης, ὡς μέσος μεσίτης. † Μάσσων . ὁ μείζων. καὶ ὄνομα ποταμοῦ.† Μαστιγίας . ὁ μαστιζόμενος δοῦλος. ὡς ἀπὸ τοῦ δράκοντος δρακοντίας, οὕτως μάστιγος μαστιγίας. Μαστροπός . πορνοβοσκὸς ἢ μαυλιστής. [μαστροπὸς καὶ ἐπὶ θηλυκοῦ. ἔστι δὲ παρὰ τὸ μα καὶ τοὺς τρόπους, οἱονεὶ ἡ δοκοῦσα μητρὸς τρόπους ἔχειν.] Μασώβ . τὸ θυσιαστήριον. [ Μαραναθά . τοῦτο οὐ τῶν Ἑβραίων τινὲς ὑπέλαβον, ἀλλὰ τῆς Σύρων εἶναι φωνῆς. ἑρμηνεύεται δὲ, ὁ Κύριος ἦλθε. τέθεικε δὲ τὴν λέξιν ὁ Ἀπόστολος καταστέλλων τὴν ὀφρὺν τῶν Κορινθίων καὶ διδάσκων, ὡς οὐ παιδεύσεως, ἀλλὰ πίστεως αὐτοῖς χρεία.] ### mu 1330 (1t) (Θηλυκόν.) Μαγάς . σανὶς τετράγωνος, ὑπόκυφος, δεχομένη ἐφ’ ἑαυτῆς τὰς τῆς κιθάρας νευρὰς καὶ ἀποτελοῦσα τὸν φθόγγον. Μαγγανεία . ἡ μηχανή· ἡ γοητεία· ἢ ποικιλία ἐκ διαφόρων ὀψαρτυτικῶν κεκαρυκευμένη. Μαγεία . ἐπίκλησις δαιμόνων. Μαγνῆτις . ἡ τὸν σίδηρον ἕλκουσα λίθος· ἣ καὶ σιδηρῖτις καλεῖται, καὶ Ἡράκλεια καὶ Λυδία. ἐμφερὴς γάρ ἐστι τὴν χροίαν ἀργῷ καὶ ἀκαθάρτῳ σιδήρῳ. Ἡράκλεια διὰ τὸ καρτερὸν καὶ ἀνάλωτον καὶ ἰσχυρὸν τῆς ὁλκῆς· ἢ μᾶλλον διότι περὶ Ἡράκλειαν τὴν ἐν Πόντῳ πρῶτον ἐφάνη· οἱ δὲ περὶ τὴν ἐν Θρᾴκῃ. Μαγνῆτις δὲ, ὅτι, ὥς φασιν, Μάγνητες ἄνδρες λιθοφόροι εὗρον αὐτὴν καὶ τὴν ἐνέργειαν, ἣν ἔχει, ἐπέδειξαν. Μάζα . πᾶσα ἀρτώδης [βρῶσις] ὑγρῷ τινὶ μεμιγμένη μάζα εἴρηται. [παρὰ τὸ μάσσω, μάζα, τροπῇ τῶν δύο σς εἰς ζ , Δωρικῶς. ἢ παρὰ τὸ μῶ, τὸ ζητῶ, γίνεται παράγωγον μάζα, ἐξ οὗ καὶ μαστὸς, ὃν ζητοῦσιν οἱ παῖδες.] [ Μαγίς . ἡ τράπεζα, ἔνθα τὰ μεμαγμένα.] Μάκτρα . ἐν ᾗ ἔμασσον. κάρδοπον δὲ Ἀττικῶς. Μακροθυμία . πέψις λύπης. ### mu 1331 Μακαριότης . περίληψις πάντων τῶν κατὰ τὸ ἀγαθὸν νοουμένων. Μακρηγορία . ἡ μακρὰ διάλεξις. Μαλακία . νόσος ὀλιγοστὴ καὶ ἀρχὴν ἔχουσα, καὶ οἷον καταχαυνώσασα τὸ σῶμα. ἢ ἀνωμαλία τοῦ σώματος πρόσκαιρος. Μάλη . ἡ μασχάλη. [ Μαλάκα . πόλις Ἰταλίας.] † Μαλία . ὄνομα ὄρους.† Μάκρις . πόλις ἐγγὺς Κυζίκου. Μακρὰ συλλαβή . ἡ ἔχουσα μακρὸν φωνῆεν μηκυνόμενον, [ἢ μίαν τῶν διφθόγγων. κατὰ ὀκτὼ δὲ τρόπους γίνεται ἡ μακρὰ συλλαβή.] φύσει μὲν τρεῖς· θέσει δὲ πέντε. οἷον ἥρως μακρόν. διατί; κατὰ τὸν πρῶτον κανόνα, τὸν φύσει, ἢ τὸν θέσει. [τὸν φύσει.] τὸν τί λέγοντα. ἢ ὅταν ἔχῃ ἕν τι τῶν διχρόνων κατ’ ἔκτασιν παραλαμβανόμενον. οἷον· Ἄρης, Αἴας. τὸ αι μακρὸν διατί; κατὰ τὸν κανόνα τὸν τρίτον. [τὸν φύσει ἢ τὸν θέσει. τὸν φύσει.] τὸν τί λέγοντα. ἢ ὅταν ἔχῃ μίαν τῶν διφθόγγων. οἷον Αἴας. ### mu 1332 Μανία . χολή. μανία καὶ ἡ ἀραίωσις καὶ ἡ χαυνότης τῶν φρενῶν. μανὸν γὰρ ἔλεγον τὸ ἀραιόν. Αἰσχύλος· ἐν μανοστήμοις πέπλοις. τουτέστιν ἀραιοῖς. ἀραιὸν δὲ τὸ ἀσθενές. κατὰ τοὐναντίον δὲ καλεῖται ἀγχίνους παρὰ τὸ πεπυκνωμένας ἔχειν τὰς φρένας καὶ συνεχεῖς. Μαλάχη . εἶδος βοτάνης. † Μαρίλη . ἡ θερμὴ σποδός.† Μαρμαρυγή . ἡ λαμπηδών. παρὰ τὸ μαρμαίρω, τὸ λάμπω. [ Μαρτυρίας . νόμος μήτε ἐθελοντὰς πρὸς τοὺς ἀγῶνας χωρεῖν φειδοῖ τῶν διωκόντων, καὶ τῶν ἀσθενεστέρων μήτε παρόντας ἀναδύεσθαι. τὸ μὲν γὰρ θράσους ἐστὶ, τὸ δὲ ἀνδρίας.] † Μάρεια . χώρα, καὶ ποταμὸς, καὶ λίμνη.† † Μαρώνεια . πόλις.† Μανδραγόρα . βοτάνη ὑπνωτικὴ εἶδος ἔχουσα ἀνθρώπου. Μάσθλη . ὁ μεμαλαγμένος λῶρος. παρὰ τὸ μάσσω, τὸ μαλάσσω. ἢ, ὡς Ἡρωδιανὸς, ἀπὸ τοῦ ἱμάσσω. ### mu 1333 Μάστι . τῇ μάστιγι. κατὰ ἀποκοπήν. ἔστι δὲ δοτική· μάστιν δὲ αἰτιατική. Μάστι δ’ αἰὲν ἔλαυνεν. Ἦ, καὶ ἐφ’ ἱππείην μάστιν βάλεν. Ματαιότης . πρᾶγμα ἀνόητον, ἢ ἀδιανόητον, ἢ βουλὴ ἀνυπόστατος, πέρας οὐκ ἔχουσα. ἢ καθόλου τὸ ἐπὶ παντὶ λυσιτελοῦντι ἀνύπαρκτον. † Ματαίας . λοιδορίας.† Μαχλάς . ἡ πόρνη. Μαῖα . ἡ βοηθοῦσα ταῖς γυναιξὶ ταῖς τικτούσαις. † Μαψαύρας . στόμους.† Μαινάς . ἡ πόρνη. Ματαιότης . ἡ φθορά. καὶ ὁ Ἀπόστολος· τῇ γὰρ ματαιότητι ἡ κτίσις ὑπετάγη οὐχ ἑκοῦσα. Μακεδονία . ἧς μητρόπολις ἡ Θεσσαλονίκη. τοὺς ἐν ὅλῃ τῇ Μακεδονίᾳ. (Οὐδέτερον.) Μαανά . τοῦτο τί ἐστι; Σύρων δὲ ἡ γλῶσσα. Μακάριον . αὐτὸ τὸ ἀγαθὸν, πρὸς ὃ πᾶν ἀφορᾷ καὶ οὗ πάντα ἐφίεται. Μακαριστόν . κυρίως ἡ θεότης. [ Μαζονομεῖον . ἐν ᾧ ἡ μάζα φυρᾶται. ἢ ξύλι‐ ### mu 1334 νον πινάκιον καὶ κανοῦν. οὕτως Ὦρος ὁ Μιλήσιος.] Μάγγανον . παρὰ τὸ μαγγανεύω. τοῦτο παρὰ τὸ ἄγω, ἄγανον, καὶ μάγγανον. Μάλευρον . τὸ ἄλευρον καὶ πλεονασμῷ τοῦ μ μάλευρον. μίγδα μάλευρον. Μάλειον . ὄρος. καὶ Μαλειάων ὀρῶν διὰ τῆς ει διφθόγγου, τῷ λόγῳ τῶν διὰ τοῦ εια προπαροξυτόνων. [ Μανόν . ἀραιόν. βραχέως λέγουσι. Τηλεκλείδης ἀντὶ τοῦ ἀκριβὲς, ἢ ὀρθὸν, ἢ ἀσφαλὲς, ἢ πυκνόν. Πλάτων· καὶ ταῦτα μανάκις τῆς ἡμέρας. ἀντὶ τοῦ μυριάκις.] Μανιάκιον . τὸ τοῦ ἱματίου περιστόμιον. Μανίφυλλον . ἀραιόφυλλον. [μανὸν γὰρ τὸ ἀραιόν. οὕτως Ὦρος ὁ Θηβαῖος.] [ Μακεδανόν . ὑψηλόν.] Μαρτύριον . ὁ ἔλεγχος, ἡ κατηγορία, ἡ κατάκρισις. ὡς ἐν τῷ εὐαγγελίῳ· εἰς μαρτύριον πᾶσι τοῖς ἔθνεσιν· οἱ γὰρ πιστεύσαντες καταμαρτυροῦσι τῶν μὴ πιστευσάντων. σημαίνει καὶ ἕτερον. Μαρσίππιον . τὸ †θυλάκιον ἢ τὸ† σακούλλιον. ### mu 1335 [ Μασώβ . τὸ θυσιαστήριον.] Ματρύλειον . τόπος, ἐν ᾧ μαστροποὶ διατρίβουσι. ματέρας δὲ ἐκάλουν οἱ Δωριεῖς τοὺς μαστροποὺς ἐπευφημιζόμενοι. ἔνιοι ματρυλεῖον γράφουσι καὶ μαστρυλλεῖον. Μαφόριον . τὸ τῆς κεφαλῆς περίβλημα. † Μαχαιροδιαίνιον .† † Μάψαρ . ὀχύρωμα.† Μαιάνδριον . πεδίον καὶ ὕδωρ. Μαίωτρον . τὸ εὕρεμα. † Μαΐτιν .† Μαρτύριον . τὸ κήρυγμα. παρὰ τῷ Ἀποστόλῳ· καθὼς τὸ μαρτύριον Χριστοῦ ἐβεβαιώθη ὑμῖν. ἢ καὶ τὸν θάνατον ἢ τὸν σταυρόν. καταγγέλλω ὑμῖν τὸ μαρτύριον τοῦ θεοῦ. θάνατον γὰρ περιῄει κηρύσσων Χριστοῦ· διὸ μαρτύριον αὐτὸ καλεῖ. ### mu 1336 † Μαίμω . τὸ ἐνεργῶς κινῶ.† † Μαιμῶ . ἐπιθυμῶ.† † Μαίω . τὸ ἐλίσσω.† Μαγνεύειν . τὸ μίσγειν. Μακκοῶ . μωραίνω, ἀνοηταίνω. παρὰ τὸ κοῶ, τὸ νοῶ. ἢ παρὰ τὸ ἀκκῶ. Ἀκκὼ γὰρ γυνὴ γέγονεν ἐπὶ μωρίᾳ διαβαλλομένη. † Μαλακισθείς . ἐνδούς· χαυνωθείς.† Μαλάσσω . ἀλλάσσω καὶ πλεονασμῷ τοῦ μ μαλάσσω· πᾶν γὰρ τὸ μαλασσόμενον ἀλλάσσεται. Μαλακιεῖν . τοὺς ὑπὸ κρύους κεκμηκότας λέγουσι καὶ συνεσπασμένους. Μανείην . χολωθείην. [ Μαπέειν . καταλαβεῖν. ἀπὸ τοῦ μάρπτω.] Μάρψαι . καταλαβεῖν. κυρίως τὸ ταῖς χερσὶ συλλαβεῖν· μάρη γὰρ ἔλεγον τὰς χεῖρας. ἔνθεν τὸ εὐχερὲς εὐμαρές. ### mu 1337 Μαργῶσα . μαινομένη. Μαργαίνῃ . ἀντὶ τοῦ μαίνῃ. Μαρνάμενοι . ἀντὶ τοῦ μαχόμενοι. ἀπὸ τοῦ μαρνῶ, δευτέρας συζυγίας τῶν περισπωμένων. μάρνημι, ὁ παθητικὸς ἐνεστὼς μάρναμαι. τὸ δὲ μαρνῶ, ὡς οἶμαι, μαργῶ καὶ μαρνῶ. ἐοίκασι γὰρ τοῖς μαινομένοις οἱ μαχόμενοι. Μαρμαίρω . καταυγάζω, λάμπω. Μαραίνω . παρὰ τὸ ἄρης, ὃ σημαίνει τὸν σίδηρον, ἀραίνω καὶ μαραίνω. Μάσσει . φυρᾷ, ζυμοῖ, μαλάσσει. καὶ μάσσω τὸ σπογγίζω. ἀπὸ τοῦ μα καὶ τοῦ ἆσσον, τὸ ἐγγύς· οἱ γὰρ ἐφαπτόμενοι σπογγίζειν ἆσσον καὶ ἐγγὺς γίνονται. ἐκ τούτου τοῦ μάσσω πλεονασμῷ τῆς αλ συλλαβῆς μαλάσσω, ὡς κύδιμος, κυδάλιμος. Μαστεύειν . ζητεῖν. Ματῆσαι . τὸ ματαιοπραγῆσαι. παρὰ τὸ μάτην, ματῶ, ματήσω. Μαυροῦσιν . ἀφανίζουσι. παρὰ τὸ μαίρω, τὸ λάμπω, μαυρῶ, τουτέστι κατὰ ἀντίφρασιν. ἢ παρὰ τὸ ἀμαυρῶ κατὰ ἀφαίρεσιν τοῦ α. Μαιεύειν . τὸ βοηθεῖν ταῖς τικτούσαις, ἢ τὸ μαμμεύειν. Μαιμάσσει . σφύζει. προθυμεῖται. καὶ μαιμῶ, ### mu 1338 τὸ προθυμοῦμαι. ἔστι μῶ τὸ προθυμοῦμαι καὶ διπλασιασμῷ μαμῶ καὶ μαιμῶ. ἐκ δὲ τοῦ †μῶ γίνεται† μαίω, τὸ ζητῶ. οἷον· μαιομένη κευθμῶνα—. Μαχλῶσαν . πορνεύουσαν. Μακαρίζειν . μακαρισμός ἐστιν ἡ κορυφὴ τῶν ἀγαθῶν. Ματαιάζειν . μάταιον λέγεται, ὅταν ὄνομα μὲν ᾖ, πρᾶγμα δὲ μὴ ᾖ. οἷον· ὄνομα μὲν πλούτου, πρᾶγμα δὲ οὐδαμῶς. καὶ μένει τὸ †ὄνομα† ψιλόν. (Ἐπίῤῥημα.) Μάλα . ἀντὶ τοῦ πάνυ καὶ λίαν. καὶ μάλιστα. Μᾶλλον . περισσότερον, πλέον. Μάτην . ἀντὶ τοῦ ματαίως. ἀπὸ τοῦ θηλυκοῦ εἰς ἐπίῤῥημα. Στησίχορος· μάτας εἰπών. Μαψιδίως . ματαίως. καὶ μὰψ ἀντὶ τοῦ ματαίως. Τὸ Μ μετὰ τοῦ Ε. (Ἀρσενικόν.) Μέγας . παρὰ τὸ μήγας· ὁ μὴ ὦν ἐν τῇ γῇ, ἀλλ’ ὑπερέχων αὐτῆς. Μέγας κόσμος . ὁ ἄνθρωπος. ### mu 1339 Μεγαλόφρων . ὁ μεγαλόψυχος. Μεγάλαυχος . ὁ ὑψηλόφρων. Μεγαλήτορα . μεγαλόψυχον. Μεγαλοφυοῦς . μεγαλόφρονος. Μέδοντες . οἱ βασιλεῖς. ὅθεν καὶ μέδω τὸ βασιλεύω. παρὰ τὸ μήδω, τὸ βουλεύω, μέδω. οἷς εὐβουλίας δεῖ, ὅθεν καὶ βουληφόροι λέγονται. † Μεδεός . ὄνομα κύριον.† Μελαμπύγου . μελανοκώλου. * οὔπω μελαμπύγῳ τετύχηκας. * Μελεδωνός . ὁ φροντιστής. ἀπὸ τοῦ μέλω, τὸ φροντίζω. Μελχισεδέκ . ἑρμηνεύεται ἱερεὺς τοῦ θεοῦ τοῦ ὑψίστου. Μέλεος . ἄθλιος· μάταιος. —μελέη δέ τοι ἔπλετ’ ἀϋτή. παρὰ τὸ λῶ, τὸ θέλω, καὶ ἰωνικῶς λεὸς, καὶ μήλεος, ὃν μὴ θέλομεν· οὐδεὶς γὰρ θέλει τὸν μάταιον· εἶτα συστολῇ τοῦ η εἰς ε μέλεος. Ὦ μέλεοι, μὴ τλῆτε πάρεξ ἐμὰ θέσφατα βῆναι Ῥήβαν ὠκυρόην ποταμὸν ἀκτήν τε μέλαιναν. ποταμός ἐστιν ὁ Ῥήβας πλησίον τῆς Βιθυνίας, παρ’ ᾧ ἀκτή ἐστι μέλαινα. ### mu 1340 Μεμψίμοιρος . ὁ μεμφόμενος τὸ ἀγαθὸν, ὁ φιλεγκλήμων. Μεθωναῖος καὶ Μεθυμναῖος . τοπικά. Μεγαρεῖς . ἐθνικόν. Μελιτηνός . τοπικόν. Μενεπόλεμος . ἀπὸ τοῦ μένειν καὶ καρτερεῖν ἐν τῷ πολέμῳ. Μενέχαρμος καὶ μενεχάρμης . καρτερικός· ὑπομονητικός· πολεμικὸς ἐν τῇ μάχῃ. χάρμη γὰρ ἡ μάχη. [ Μενέλεως . τὰ εἰς ως σύνθετα εἰ μὲν κοινὰ εἰσὶ τῷ γένει, τὴν τῶν ἁπλῶν φυλάσσει κλίσιν, οἷον ἱδρὼς, ἱδρῶτος· εἰ δὲ ἀττικὰ εἰσὶν, ἀποβολῇ τοῦ ς ποιοῦσι τὴν γενικήν· Μενέλεως, Μενέλεω, ἀνάπλεως, ἀνάπλεω, καὶ τὰ ὅμοια.] Μεσέγγυος . ἐγγυητής. †μεσίτης.† † Μέσαβος . ὁ μέσον δύο βοῶν.† Μεσίτης . ὁ μεσάζων. [τὰ ἀπὸ τῶν εἰς ος διὰ τοῦ ιτης γινόμενα διὰ τοῦ ι γράφονται· οἷον τόπος τοπίτης, μέσος μεσίτης.] Μέσος . παρὰ τὸ μετέχειν ἰσότητος, ἢ τοῦ ἔσω. [ Μεσσήνιοι . τοπικόν.] ### mu 1341 Μεσσίας . ὁ κεχρισμένος καὶ ἠλειμμένος. λέγει δὲ τὸν Χριστόν. μεσὰ γὰρ τὸ ἔλαιον ἤτοι τὸ χρίσμα ἑρμηνεύεται. Μεστός . ὁ πλήρης. ἔστιν ἐῶ, τὸ πληρῶ, ἐστὸς καὶ πλεονασμῷ τοῦ μ μεστός. Μέροπες . οἱ ἄνθρωποι. διὰ τὸ ἔχειν τὴν ὄπα καὶ τὴν φωνὴν μεμερισμένην. Μετεωρολέσχης . ὁ τὰ μετέωρα καὶ ὑπὲρ ἑαυτὸν φλυαρῶν. Μετέωρος . ὁ κοῦφος, καὶ εἰς ὕψος αἰρόμενος. καὶ μετεωρίζω [ἐκ τοῦ ἀείρω, τροπῇ τοῦ α εἰς ο ὀείρω καὶ ἐν ὑπερθέσει τοῦ ἰῶτα ἐόρω, καὶ ἐκτάσει τοῦ ο εἰς ω ἐωρῶ καὶ μετεωρῶ καὶ μετεωρίζω.] καὶ μετέωρον. Μετάρσιος . ὑψηλὸς, μετέωρος. Μετάβολοι . οἱ μεταπράται. Μέτοχος . κοινωνός. Μέτριος . ταπεινός· ἐπιεικής. Μετανάστην . φυγάδα, μέτοικον. ἀπὸ τοῦ νάσσω ὁ μέλλων νάσω, νένασμαι, νάστης, καὶ μετανάστης. οἷον· καί κεν ἐν Ἄργεϊ νάσσα μίαν πόλιν. Μετασχηματισμός . τῆς τοῦ θεωροῦντος θεωρίας μεταποίησις πρόσκαιρος, ἢ ἐξ ἄλλου εἰς ἄλλο [ἐν ἀληθείᾳ] μεταποίησις. Μεσαιπόλιος . Μείζων . ὥσπερ ἀπὸ τοῦ ταχὺς τάχιστος, οὕτως καὶ παρὰ τὸ μέγας μέγιστος, καὶ ἐκεῖθεν μέσσων, ὡς ἀπὸ τοῦ τάχιστος θάσσων, καὶ τροπῇ αἰολικῇ τῶν δύο σς μέζων καὶ πλεονασμῷ τοῦ ι μείζων. [μείζονα πάντων. μείζονα ### mu 1342 πάντων οἱ λέγοντες ἁμαρτάνουσι.] μέγιστος γὰρ χρὴ λέγειν πάντων. μείζονα δὲ τούτου τινός. [ Μείλιχος] καὶ μειλίχιος . ὁ πρᾷος. [καὶ πραϋντικός.] παρὰ τὸ μέλι, ὥς τινες φασὶν, ἢ ἀπὸ τοῦ μέλος, μέλικος, καὶ τροπῇ τοῦ κ εἰς χ καὶ ἀναβιβασμῷ τοῦ τόνου μέλιχος, καὶ πλεονασμῷ τοῦ ι μείλιχος. Μείς . ὁ μήν. Αἰολικῶς. μὴν γὰρ ἦν, καὶ ἐτράπη τὸ η Δωρικῶς εἰς τὴν ει δίφθογγον. [καὶ ἐπειδὴ τὰ εἰς ν λήγοντα ἀρσενικὰ ἢ θηλυκὰ οὐ θέλει ἔχειν πρὸ τοῦ ν δίφθογγον,] οἷον σωλὴν, Πλάτων, ἔτρεψε τὸ ν εἰς ς, καὶ γέγονε μείς. πρόσκειται ἀρσενικὸν καὶ θηλυκὸν διὰ τὰ οὐδέτερα· οἷον τὸ διπλοῦν, τὸ χρυσοῦν. ἔστι δὲ καὶ ἄκλιτον. εἰ γὰρ ἐκλίνετο, μενὸς εἶχεν εἶναι ἡ γενική. ὡς δὲ παρὰ τὸ ῥήσσω ῥηγμὶς, οὕτω καὶ παρὰ τὸ μειῶ μεΐς· μακρῶς δὲ ἅμα καὶ ὀξυτόνως. παρὰ τὸ μειῶ δὲ εἴρηται, ὅτι μειουμένης εἰς ἄκρον σελήνης πληροῦται καὶ ὁ μήν. † Μεῖστος . ὁ ἐλάττων. ἀπὸ τοῦ μείων, μεῖστος, ὡς πλείων, πλεῖστος· τῷ λόγῳ τῶν συγκριτικῶν.† Μείων . ὁ ἐλάττων. ἀπὸ τοῦ μικρὸς, ἢ ἀπὸ τῆς μιᾶς. τῆς γὰρ μιᾶς οὐδέν ἐστιν ἐλαττότερον. ἢ ἀπὸ τοῦ μέρους μερίων, καὶ ἀποβολῇ τοῦ ρ καὶ συναιρέσει τοῦ ε καὶ ι εἰς τὴν ει δίφθογγον, μείων. Μελχισεδέκ . κύριον. ἑρμηνεύεται δὲ βασιλεὺς δικαιοσύνης. τὸ γὰρ μελχὰ βασιλεὺς, καὶ τὸ σεδὲκ δικαιοσύνη. Μειδίας . κύριον. καὶ πονηρὸς Μειδίας. ### mu 1343 † Μέροψ . ὁ ἄνθρωπος, ὁ μεμερισμένην τὴν φωνὴν ἔχων τῶν λοιπῶν ζώων.† (Θηλυκόν.) Μεγαλόνοια . ἡ μεγαλοφυΐα. Μεγαλοπρέπεια . φιλανθρωπία ψυχῆς μετὰ λόγου. Μεγαλοψυχία . ἕξις ψυχῆς τοῖς συμβαίνουσι λυπηροῖς μὴ κατολιγωροῦσα. Μεγαλοπρέπεια . ἀρετή ἐστι μεταδιδοῦσα ἐνεργείας μεγάλων πράξεων. Μεγαλαυχία . τὸ ἄξιον ἔχειν ἑαυτὸν εἶναι τιμῆς. Μεγαλουργία . ἡ μεγάλη ἐργασία. Μέθεξις . κοινωνία. Μεθημοσύνη . ἡ ἀμέλεια. Μέθη . ἡ ἐκ πολλῆς οἰνώσεως. οἷον μετένεξις τοῦ ἡγεμονικοῦ. Μεθοδεία . τέχνη. Μέθοδος . ἕξις ὁδοποιητικὴ μετὰ λόγου. Μεθ’ ἡμέραν . ἐν νυκτί. Μεδάνη . ὄνομα πόλεως. Μελίαι . δόρατα. ἀπὸ μελίας δένδρου κατεσκευασμέναι. ### mu 1344 Μελίτη . νῆσος πλησίον Ἰταλίας. Μελεδῶναι . αἱ φροντίδες. αἱ τὰ μέλη ἔδουσαι. [καὶ μελεδωνός.] Μέλλησις . ἡ βραδύτης. μέλισις δὲ ἡ κατακοπὴ τῶν κρεῶν, ι. Μελῳδία . ἡ ἡδυφωνία. Μέλαινα . τρία σημαίνει. τὰς συνετάς· —μένεος καὶ φρένες ἀμφιμέλαιναι. καὶ τὸ βαθύ· —ὥστε κρήνη μελάνυδρος. καὶ τὴν σκοτεινήν· ἕλκον νύκτα μέλαιναν—. Μέλισσαι . παρὰ τὸ μέλειν, τὸ φροντίζειν. οἰκονομικὸν γὰρ τὸ ζῶον καὶ ἐπιμελητικόν. ἢ μήλιζα τὶς οὖσα, ἡ πᾶσιν ἐφιζάνουσα τοῖς καρποῖς ἤγουν μήλοις. μῆλον γὰρ κατὰ πάντων εἴρηται τῶν καρπῶν, ὅθεν καὶ πολύμηλος γῆ ἡ πολύκαρπος. Μέριμνα . παρὰ τὸ μερίζω μέριδα καὶ μέριμνα. οὕτω Ἡρωδιανὸς ἐν ἐπιμερισμῷ. Μεριδαρχία . ἡ δεκαρχία. ### mu 1345 Μερικὴ οὐσία . λόγος μὴ γνωρίζων ἐν ἑαυτῷ τὴν διὰ τοῦ ὄντος ὕπαρξιν. ἢ πρᾶγμα ἀνύπαρκτον. ἢ λόγος ἄναρθρος καὶ ἀσήμαντος. Μέρμιθος . ἡ σχοῖνος. Μεσαύλιος . ἡ κατὰ τὸν ἀγρὸν ἔπαυλις. Ἀττικῶς δὲ τὴν μέσην τοῦ πυλῶνος καὶ τῆς αὐλῆς· ἢ τῆς ἀνδρωνίτιδος καὶ γυναικωνίτιδος. Μεσημβρία . μεσημερία. συγκοπῇ καὶ πλεονασμῷ τοῦ β μεσημβρία. ἤγουν τὸ μέσον τῆς ἡμέρας. Μεσέμβρεια δὲ χώρα, δίφθογγον. Μεσόδμη . ἡ μεσοδόμη κατὰ συγκοπήν. Μεσότητος ἐπίῤῥημα . οἷον ἀπὸ τοῦ φιλοσοφεῖν καὶ φιλοσόφου τὸ φιλοσόφως. Μετάνοια . γνησίως ἀπὸ πταίσματος ἐπὶ τὸ ἐναντίον ἀγαθὸν ἐπιστροφή. Μετακλίσεις . αἱ ῥοπαὶ, αἱ μεταθέσεις. Μετάγνωσις . ἡ μεταμέλεια. Μετάφρασις . ἑρμηνείας ἀλλοίωσις, τὴν αὐτὴν δὲ φυλάττουσα διάνοιαν. Μετ’ ἐμφάσεως . μετὰ φανερώσεως. Μετοικεσίαν . αἰχμαλωσίαν. μετοικεσίαν Βαβυλῶνος ὁ Ἀπόστολος Ματθαῖος τὴν παντελῆ αἰχμαλωσίαν τῶν Ἰουδαίων φησὶν, ἥτις ἐν Βαβυλῶνι ἄχρι καὶ ἑβδομηκοστὸν ἔτος παρετάθη· ἐπὶ Κύρου δὲ καὶ Ἀρταξέρξου ἐλύθη. Μετοχή . ἡ συνάφεια. Δαβίδ· ἧς μετοχὴ αὐτῆς ἐπὶ τὸ αὐτό. ἔστι δὲ καὶ ἕτερον μετοχὴ, λέξις μετέχουσα τῆς τῶν ῥημάτων καὶ τῆς τῶν ### mu 1346 ὀνομάτων ἰδιότητος. καὶ μετέχει τοῦ μὲν ῥήματος [διαθέσεις] χρόνους καὶ συζυγίας· τοῦ δὲ ὀνόματος γένη, εἴδη, σχήματα, ἀριθμοὺς, πτώσεις. διατί ἡ μετοχὴ οὔτε πρόσωπα οὔτε ἐγκλίσεις ἔχει; ἐπειδὴ προσώπων ἐξέπεσε, προσώπων δὲ μὴ ὄντων οὔτε ἔγκλισις δύναται εἶναι. εἰ γὰρ θέλημα ψυχῆς ἐστὶν ἡ ἔγκλισις, πῶς δύναται θέλημα ψυχῆς χωρὶς προσώπου εἶναι. Μειονεξία . ἡ μικρὰ δόσις. Μείραξ καὶ μειρακίσκη ἐπὶ θηλείας· μειράκιον δὲ καὶ μειρακίσκος ἐπὶ ἄῤῥενος. λέγει δὲ τὴν ἀπὸ ἐτῶν πεντεκαίδεκα ἕως τῶν εἰκοσιδύο. παρὰ τὸ εἴρω, ὃ σημαίνει τὸ λέγω· εἴραξ καὶ πλεονασμῷ τοῦ μ μείραξ, ἡ δυναμένη ἤδη λέγειν. κρεῖττον δὲ λέγειν αὐτὸ παρὰ τὸ ἱμείρω, ἱμείραξ καὶ μείραξ, ἡ τοιούτου χρόνου οὖσα, ὥστε καὶ ἐπιθυμεῖσθαι. Μεθοδείας . ἐπιβουλὰς, ἐνέδρας, δόλους. ὁ Ἀπόστολος· πρὸς τὰς μεθοδείας τοῦ διαβόλου. Μεγαλοψυχία . ἐλευθεριότης, μεγαλοδωρία. ὢ τῆς μεγαλοψυχίας. (Οὐδέτερον.) Μεγαλώνυμον . τὸ μεγαλόδοξον. Μέγαρον . τὸ ὑπερῷον οἴκημα. παρὰ τὸ μέγα, μεγαίρω, μέγαρον· ἐγκώμιον γὰρ οἴκου τὸ μέγα καὶ ἄξιον φθόνου. Μεγήρατα . μεγάλως ἐπέραστα. ἢ ὑπερήφανα διὰ τὸ κάλλος. ἢ μεγάλως ἐρίζοντα περὶ κάλ‐ ### mu 1347 λους. ἢ πρὸς οὓς οὐ δύναταί τις ἐρίσαι. [ἀλλὰ μετ’ ἀλλήλων ἐρίζειν. Ἡσίοδος· —μεγήρατα τέκνα θεάων πόντῳ ἐν ἀτρυγέτῳ—.] † Μέγηρον . τὸ ἐπέραστον.† Μέδιμνον . τὸ μόδιον. ἢ μέτρον ἀττικὸν γινόμενον μόδιοι ἑπτὰ ἤτοι τεσσαρακονταοκτὼ χοίνικες. Μέγιστον . οὗ μεῖζον οὐδέν. Μέθυ . ὁ οἶνος. ἀπὸ τοῦ μεθείειν καὶ ἀμελεῖν ποιεῖν τὸν ἄνθρωπον τὸν αὐτὸν πίνοντα. Μέλαθρον . οἴκημα. κυρίως δὲ τὸ μέσον τῆς στέγης ξύλον, ὃ καλοῦμεν ὑπότονον. ἀπὸ τοῦ μελαίνεσθαι ὑπὸ τοῦ καπνοῦ. Μέλαν . χρῶμα συγκριτικὸν ὄψεως, ἤγουν χρώματος, συνάγον τὴν ὄψιν. Μέλεον . μάταιον, ἄθλιον. Μέλη . ἢ συνωνύμως ἀπὸ τοῦ μεμερίσθαι, μέρη καὶ μέλη, ἢ ἀπὸ μεταφορᾶς τῶν μουσικῶν μελῶν, ἐπειδὴ παρ’ ἐνίοις ἐδόκουν οἱ ἄνθρωποι μετὰ ἁρμονίας συνεστάναι. οὕτω καὶ τὰ σώματα. οὕτω Σωρανός. † Μεγαλλεῖον . ὄνομα μύρου. ἀπὸ Μεγάλλου Σικελιώτου τοῦ εὑρόντος αὐτό.† ### mu 1348 Μέλος . ἡ σύγκρισις τοῦ ἔπους, τὸ μεμερισμένον. ἢ ἀπὸ τῆς τοῦ μέλιτος γλυκύτητος. Μελίγυον . πόμα τὶ Σκυθικὸν γινόμενον ἐκ μόνου μέλιτος μεθ’ ὕδατος, βοτάνης ἐμβαλλομένης. Μελίσσειον κηρίον . καὶ ἀπὸ μελισσείου κηρίου. Μέλπηθρον . τὸ παίγνιον. παρὰ τὸ μέλπω, τὸ παίζω. σημαίνει καὶ τὸ ὑμνῶ. Μενοεικές . ἀρεστὸν τῇ ψυχῇ. [καὶ θυμῆρες καὶ προσηνές. παραμένει γὰρ, ὅ ἐστιν] εἰκὸς καὶ ἀρεστὸν [τῇ ψυχῇ.] † Μένος . δύναμις· ὀργή.† [ Μέρμερα . τὰ μερίμνης ἄξια. παρὰ τὸ μείρω, τὸ μερίζω.] Μέρη . ἀπὸ τοῦ μερίζεσθαι, καὶ ἄλλο ἄλλου διαφέρειν συστατικὸν τοῦ ὅλου σώματος. Μετόπωρον . ὁ μετὰ τὴν ὀπώραν καιρός. Μεταίχμιον . τόπος μεταξὺ δύο πολεμίων. αἰχμὴ γὰρ ἡ λόγχη. Μεταλητικόν . τὸ μεταδοτικόν. † Μετάλλειον . τὸ μύρον ἔλεγον, ἀπό τινος Μετάλλου Σικελιώτου εὑρόντος αὐτοῦ τὴν κατασκευήν.† Μέταλλον καὶ μεταλλῶ . ἀπὸ τοῦ μεταλλᾷν ἐν αὐτῷ τὶ τὸ οὕτω ζητεῖν ἔλεγον. Μεταμάζιον . τὸ μεταξὺ τῶν μαζῶν. ### mu 1349 [ Μεταμώνια . μάταια. ἀνεμώνιος, ἀνεμώνια, τὰ ὑπὸ τῶν ἀνέμων ὀλούμενα. γίνεται καὶ κατὰ τροπὴν τοῦ ν εἰς λ ἀνεμώλια. σημαίνει δὲ τὰ μάταια.] Μετάφρενον . τὸ μεταξὺ τῶν δύο ὤμων. ὅτι ἐξόπισθεν τῶν φρενῶν ἔγκειται. οἱονεὶ μετὰ τὰς φρένας. ὅθεν καὶ Ὅμηρος· ἦμαρ ὑπὸ πραπίδων—. ὅ ἐστι τῶν φρενῶν. Μετουσιαστικόν . ὅ ἐστι τὸ μετέχον οὐσίας τινός. οἷον φῶς φωτεινὸς, σκότος σκοτεινός. Μέτριον . ταπεινόν. παρὰ τὸ μέσον ὑπάρχον ὑπερβολῆς καὶ ἐλλείψεως. Μέτρον . τινὲς τὸ κοῖλον, παρὰ τὸ μέσον εἶναι, τὰ δ’ ἄλλα ἀπ’ αὐτοῦ. ὁ δὲ Ἡρωδιανὸς λέγει· παρὰ τὸ ἀρῶ γίνεται μέτρον. Μεῖον . ἔλαττον. [μικρόν.] Μειδίαμα . γέλως μικρός. [παρὰ τὸ μείων γέγονεν· ὁ γὰρ μειδιῶν μείονι κέχρηται γέλωτι.] Μειλίγματα . πραϋντικά. παρὰ τὸ μειλίσσω. [ὁμοίως καὶ τὰ μείλια, ὅ ἐστι τὰ ἐξώπροικα.] [ Μείλινον . τὸ ἀπὸ μελίας. γέγονε μελέϊνος καὶ ### mu 1350 κατὰ συγκοπὴν μέλινος καὶ πλεονασμῷ τοῦ ι μείλινος καὶ μείλινον.] Μεσότοιχον . τὸ διάφραγμα. καὶ ὁ Ἀπόστολος· τὸ μεσότοιχον τοῦ φραγμοῦ λύσας. τὴν ἔχθραν τὴν πρὸς θεόν τε καὶ ἡμῶν καὶ Ἰουδαίων λέγει. ποῖον δὲ μεσότοιχον ἔλυσε τὴν ἔχθραν; ἡ σὰρξ τοῦ Χριστοῦ. [ Μέλι . παρὰ τὸ μέλω, τὸ φροντίζω.] (Ῥῆμα.) Μεγαίρει . φθονεῖ. παρὰ τὸ μέγας. οἱ γὰρ μεγάλοι φθονοῦνται, ἢ διὰ πλοῦτον καὶ δόξαν, ἢ δι’ ἀρετήν. [ Μεγαλίζεο . ἐπαίρου. μὴ μεγαλίζεο τῇ διανοίᾳ δι’ ὑπερηφανίας.] [ Μεδοίατο . φροντίσαιεν.] Μέδω . τὸ βασιλεύω. Μεθείς . καταλείψας, ἐάσας. καὶ μέθες. † Μεθέμεν . συγχωρῆσαι.† Μεθήσειν . ἐάσαι. [ Μελδόμενος . τηκόμενος, καιόμενος. κυρίως δὲ μέλδειν τὸ ἔδειν τὸ μέλι, οἷον μελέδειν καὶ μέλδειν κατὰ συγκοπήν.] ### mu 1351 Μέλπω . ᾄδω, ὑμνῶ. παρὰ τὸ τὰ μέλη ἤτοι τοὺς ῥυθμοὺς ἔπειν, ἤγουν λέγειν. σημαίνει δὲ τὸ μέλπειν καὶ τὸ παίζειν καὶ τέρπεσθαι. καὶ μέλπηθρα, τὰ παίγνια, παρὰ τὸ μέλπω, τὸ παίζω. Μελετᾷ . γυμνάζεται, ἀσκεῖ. καὶ μελετῶ παρὰ τὸ μελέτη, τοῦτο παρὰ τὸ μέλι καὶ τὸ ἐτεὸν, τὸ ἀληθές· ὅ ἐστιν ἡ ἀληθινὴ γλυκύτης. ἢ παρὰ τὸ μέλω, τὸ φροντίζω. τὰ γὰρ μαθήματα φροντίδος ἄξια πολλῆς. Μελήσω . σπουδάσω. Μέλλει . ἀναβάλλεται, ὑπερτίθεται. [ Μεμαὼς καὶ μεμαυῖα . ἀπὸ τοῦ μῶ, μάσω, ἀφ’ οὗ μεμάκασι καὶ ἀποβολῇ μεμάασιν. ἢ ἀπὸ τοῦ μῶ, μήσω, μέμηκα, καὶ κατὰ συστολὴν τοῦ η μέμακα, μεμαὼς, καὶ τὸ θηλυκὸν μεμαυῖα. οὕτως πάντες λέγουσι.] [ Μέμβλωκε . παραμένει. παρὰ τὸ μολῶ, μολήσω, μεμόληκα, ὡς νοῶ, νοήσω, νενόηκα, καὶ κατὰ συστολὴν μέμληκα, καὶ πλεονασμῷ τοῦ β μέμβληκα, καὶ τροπῇ τοῦ η εἰς ω μέμβλωκα, ὡς παρώχηκα, παρώχωκα.] [ Μεμετρέαται . ἀπὸ τοῦ μετρῶ, μετρήσω, μεμέτρηκα, μεμέτρημαι, μεμέτρηται, καὶ ἰακῶς ### mu 1352 μεμετρέαται. ὡς παρ’ Ἱππώνακτι· ὁ μὲν οὖν βόσπορος καὶ ὁ πόντος, οὕτως καὶ ὁ Ἑλλήσποντος κατὰ πάντά μοι μεμετρέαται.] [ Μεμακυῖαι . μηκώμεναι. μήκη γὰρ ἡ τῶν αἰγῶν φωνή· βληχὴ δὲ ἡ τῶν προβάτων. ὅθεν καὶ μηκάδες αἰγῶν.] Μέμνω . [ἀπὸ τοῦ μένω, κατὰ συγκοπὴν μνῶ καὶ μέμνηκα, ὁ μέλλων μνήσω, ὁ παρακείμενος μέμνηκα. μέμνω δὲ] τὸ καρτερῶ. * καὶ μεμένηκα. * [ Μέμηλα . μέσος παρακείμενος ἀπὸ τοῦ ἐνεργητικοῦ τοῦ μεμέληκα γέγονεν, ἀπὸ τοῦ μέλω ἐνεστῶτος, ὃ σημαίνει τὸ φροντίζω.] [ Μεμνέῳτο . ἀντὶ τοῦ ἐπισκοποίη καὶ ἐπιμελοῖτο. προπαροξύνεται καὶ γράφεται σὺν τῷ ι .] Μεμορμένον . πεπρωμένον. Μέμυκεν . οἷον· μέμυκε δὲ γαῖα καὶ ὕλη. εἰ μὲν οὖν σημαίνει τὸ ἦχον ἀποτελεῖν, [ἀπὸ τοῦ μυκῶ περισπωμένως ἐστὶν,] εἰ δὲ τὸ πεπιλῆσθαι καὶ συνεσφίχθαι, τὸ κρύος δηλοῖ. ὅτι ἀπὸ τοῦ μύω ἐστίν. Μεμυκώς . κρύψας, καμμύσας. ### mu 1353 Μεμύημαι . δεδίδαγμαι. καὶ μεμυημένος ὁ δεδιδαγμένος καὶ πεπειραμένος. Μέμονας . προθυμῇ. ἀπὸ τοῦ μένω. ἀλλά γε πῶς μέμονας—. Μενεαίνων . προθυμῶν. ἀπὸ τοῦ μενῶ μεναίνω, [καὶ πλεονασμῷ τοῦ ε μενεαίνω.] Μενοινῶ . τὸ προθυμῶ. καὶ μενοινὴ, ἡ προθυμία. παρὰ τὸ μένω, τὸ προθυμοῦμαι, μενωνὴ καὶ [τροπῇ τοῦ ω εἰς τὴν οι δίφθογγον] μενοινή. [ὡς παρὰ τὴν ἀγκῶνος γενικὴν ἀγκώνη καὶ ἀγκοίνη, οὕτω μενωνὴ καὶ μενοινή.] καὶ μενοινῶ ῥῆμα. Μερμαίρω . τὸ φροντίζω καὶ μεριμνῶ. καὶ μερμερίζειν. παρὰ τὸ μείρω, τὸ φροντίζω, [γίνεται μέρος, μερίζω,] καὶ διπλασιασμῷ μερμερίζω, [καὶ τροπῇ τοῦ ε εἰς η μερμηρίζω.] ὁ γὰρ φροντίζων μερίζεται τὴν γνώμην. Μεταλλῆσαι . πολυπραγμονῆσαι. καὶ μεταλλεύει ἀντὶ τοῦ μεταφέρει. Μεταμαθεῖν . ὅ ἐστι μεταγνῶναι. [ Μεταμφίσκεσθαι . τὴν ἐσθῆτα μετενδύεσθαι.] Μεταχρωννύντες . ἀντὶ τοῦ μετασχηματίζοντες. Μεταλλάξαντες . ἀντὶ τοῦ μεταχωρήσαντες. Μεταποιοῦμαι . φροντίζω. Μεταπεσεῖν . τὸ ἀπὸ δόξης εἰς ἀτιμίαν πεσεῖν. ἢ τὸ ἐναντίον. ### mu 1354 Μεταβαλών . μεταστρέψας· μεταποιήσας. Μεταναστεύου . ἀναχώρει. Μετασχηματίζει . ἀντὶ τοῦ μεταλλάττει. Μετατρέπεσθαι . ἀλλοιοῦσθαι. Μετενίσσετο . ἀντὶ τοῦ μετῆλθε. [ Μετεκίαθε . μετ’ αὐτοὺς ἦλθεν. αἶψα δ’ ὁ κρήνην μετεκίαθε— κίω, κιάθω, ὡς διώκω, διωκάθω.] Μετεστείλατο . μετεπέμψατο. μετεκαλέσατο. Μετεωροπολεῖ . οὐράνια περισκοπεῖ. Μετέσχεν . ἐκοινώνησε. Μετοχετεύσας . μεταγαγών. Μετοκλάζει . γονατίζει ἢ μεταχωρεῖ. παρὰ τὸ ἐγκλᾷν καὶ κάμπτειν τὰ γόνατα. Μετεδίωξαν . διῆλθον. αἱ δὲ νῆες πολλοὺς μετεδίωξαν τόπους. Μετριοπαθεῖν . συγγινώσκειν. ἢ ἐκ μέρους τὰ πάθη καταδέχεσθαι. Μεθορμίζεται . μετάγεται. Μειδιῶ . τὸ γελῶ μικρόν τι. [παρὰ τὸ μείων γέγονεν. ὁ γὰρ μειδιῶν μείονι κέχρηται γέλωτι.] Μειλίσσεται . τὸ καταπραΰνεται. Μειονεκτεῖ . τὸ ἧττον φέρει. ἢ τὸ ὀλίγον λαμβάνει. ἢ τὸ μεῖον ἔχει. παρὰ γὰρ τὸ μεῖον γέγονε. ### mu 1355 Μείρεται . μερίζεται. ἀπὸ τοῦ μέρος γίνεται μέρομαι, καὶ πλεονασμῷ τοῦ ι μείρομαι, καὶ μείρεται. τὸ δὲ μείρεται ἀντὶ τοῦ ἐπιθυμεῖται. ἀπὸ τοῦ ἵμερος γίνεται ἱμέρω καὶ ἐκεῖθεν ἱμείρομαι, ἱμείρεται, καὶ κατὰ ἀφαίρεσιν μείρεται. Μεταδῷ . ὅπέρ τις ἔλαβεν ἀπ’ ἄλλου. ὡς καὶ ὁ Ἀπόστολος· ἱνατὶ μεταδῷ χάρισμα ὑμῖν πνευματικόν. τοῦτο δὲ λέγει, οὐκ ἐμὸν τὶ δώσω, ἀλλ’ ὅπερ καὶ ἐγὼ ἔλαβον. Μετασχηματίσει . μεταβαλεῖ. Ἀπόστολος· ὃς μετασχηματίσει τὸ σῶμα τῆς ταπεινώσεως ἡμῶν. (Ἐπίῤῥημα.) Μεγαροῖ . εἰς τὰ Μέγαρα. Μεγαλωστί . ἀντὶ τοῦ μεγάλως. Μεμελημένως . πεπονημένως. Μενοῦνγε . ἀντὶ τοῦ ἀληθῶς. [ἢ τὸ ἀληθὲς] λέγω ὑμῖν. Μέντοιγε . πλὴν διὰ τοῦτο, ἢ ὁμοίως, ἢ ἕνεκεν τούτου. Μεσηγύς . ἀντὶ τοῦ μεταξύ. ἢ ἀντὶ τοῦ μέσον. Μεταξύ . ἐν τῷ μέσῳ. Τὸ Μ μετὰ τοῦ Η. (Ἀρσενικόν.) Μηδαμινός . ἀπὸ τοῦ μηδαμῶς ἐπιῤῥήματος, τοῦ ὄντος ἀπὸ τοῦ μηδαμὸς ὀνόματος, συγκείμενον ἀπὸ τῆς μὴ ἀπαγορεύσεως καὶ τοῦ δαμὸς τοῦ ἰσοδυναμοῦντος τῷ τις. ### mu 1356 Μῆδος καὶ Μῆδοι . ἐθνικά. Μηδισμός . ὁ τὰ τῶν Μήδων φρονῶν. [ Μηθυμναῖος καὶ Μηθωναῖος . τοπικά.] † Μηκιστεύς . ὁ Ἡρακλῆς.† † Μηλασπαῖοι . ἐθνικόν.† Μηλοβοτήρ . ὁ τῶν προβάτων ποιμὴν, μῆλα γὰρ τὰ πρόβατα. Μηλιαυθμός . ἡ μάνδρα τῶν προβάτων. παρὰ τὸ μῆλα καὶ τὸ ἰαύω, ὃ σημαίνει τὸ κοιμῶμαι, γίνεται ἰαυθμὸς, ἡ κοίμησις, καὶ ἐν συνθέσει μηλιαυθμός. ὡς κλαίω, κλαυθμός. † Μήλων . ὁ Ἡρακλῆς.† Μήν . χρόνος ἀπὸ συνόδου ἡλίου καὶ σελήνης ἐπὶ τὴν ἑξῆς σύνοδον. ὡς παρὰ τὸ κέφαλος κεφαλὴν, οὕτω καὶ παρὰ τὸ μείω μειὴν καὶ κατὰ συγκοπὴν μήν. ἀφ’ οὗ καὶ μήνη, [ἡ σελήνη.] Μῆνιγξ . ὁ τοῦ ἐγκεφάλου ὑμήν. διὰ τὸ μένειν ἐν αὐτῷ ἢ ἐν αὐτῇ τὸν ἐγκέφαλον. λέγεται γὰρ καὶ θηλυκῶς. Μηναγύρτης . ὁ καθ’ ἡμέραν ὀχλαγωγίας ἀγείρων καὶ συναθροίζων, καὶ ψεύδη συῤῥάπτων. † Μηνίσκος . κόσμος χρυσοῦς περιτραχήλιος· τὸ καλούμενον μανιάκιον.† Μηρός . παρὰ τὸ μείρω, τὸ μερίζω, μερὸς καὶ μηρός. Μήστωρ . ὁ ἐπιστήμων. παρὰ τὸ μήδω, μήσω. ὁ δυνάμενος μήσασθαι. μήδω δὲ λέγει τὸ βουλεύομαι. Μητροπάτωρ . ὁ πάππος. ### mu 1357 Μήτρως . ὁ τῆς μητρὸς ἀδελφός. ὃς μήτρως ἦν Ἱπποδάμοιο. Μηχανοῤῥάφος . ὁ κακὰ συῤῥάπτων καὶ τεχναζόμενος. Μηλάτης . ὁ ποιμήν. [ Μητιέτα . βουλευτικώτατος. Ἡσίοδος· —ἐξείλετο μητιέτα Ζεύς.] (Θηλυκόν.) Μηλωτή . τὸ τῶν προβάτων δέρμα. Μηλοσφαγίαι . θυσίαι προβάτων. Μηλάνθη καὶ μηλολόνθη . εἴδη βοτανῶν. Μήλη . ἰατρικὸν ἐργαλεῖον. δι’ ἧς ψηλαφᾶται τὰ πονούμενα. μηλοῦν γὰρ τὸ ψηλαφᾷν λέγουσι. καὶ μήλωθρα τὰ πορφυρᾶ βάμματα. οὕτω Σέλευκος. ὁ δὲ Ὦρος ὁ Μιλήσιος παρὰ τὸ μήδω, ἡ πολλῶν κατὰ ἰατρικὴν ἐργάτις. [ Μηλυρίς . ἡ ἄκρα.] Μηχανοῤῥαφία . ἐπίνοια, ἢ κατασκευὴ κακῶν. Μήκων . εἶδος βοτάνης. παρὰ τὸ μῆκος μήκων. λέγει δὲ τὴν κωδέαν. † Μηλία . κόπρος.† † Μῃονία . ἡ Λυδία.† † Μηλίς . χρῶμα.† Μήδεια . γυνή. Μηδία δὲ χώρα, ι. Μῆλος . νῆσος. Μῆνις . ἡ ὀργὴ ἢ χολὴ ἐπιμένουσα, ὅ ἐστι μνησικακία. εἴρηται δὲ παρὰ τὸ μένειν καὶ τῇ μνήμῃ παραδίδοσθαι. Μήνη . ἡ σελήνη. ἀπὸ τοῦ μὴ μένειν ἐν ταὐτῷ, ἀλλὰ ποτὲ μὲν μειοῦσθαι, ποτὲ δὲ αὔξεσθαι. ### mu 1358 † Μηνοδώρα . Μητροδώρα.† Μήρινθος . σπαρτίον, σχοινίον. Μῆτις . ἡ βουλή. Μήτηρ . ἡ μαστεύουσα τὰ πρὸς τροφὴν τοῖς κυηθεῖσιν. ἢ ὅτι μαστεύει καὶ ζητεῖ τὰ γεννηθέντα. Μήτρα . ἐπειδὴ μήτηρ ἐστὶ τοῦ γεννωμένου. ὡς παρὰ τὸ πατὴρ πάτρα, οὕτω καὶ παρὰ τὸ μήτηρ μήτρα. Μηχανή . κατασκευή. οἶμαι παρὰ τὸ μήδω, μήσω, μηχανή. ἐξ οὗ καὶ τὸ μηχανόωντο, ἀντὶ τοῦ ἐμηχανήσαντο καὶ κατεσκεύασαν. Μήτηρ . παρὰ τὸ μῶ, τὸ ζητῶ. ἡ ὑπὸ τῶν τέκνων ζητουμένη. τὸ μη η , διατί; ἐκ τοῦ μῶ, μήσω μέλλοντος. τὰ μονοσύλλαβα διὰ τοῦ η ἔχουσι τὸν μέλλοντα. (Οὐδέτερον.) Μήδεα . τὰ βουλεύματα. παρὰ τὸ μήδω, τὸ βουλεύομαι. μήδεα δὲ, τὰ αἰδοῖα, παρὰ τὸ μέδειν καὶ ἄρχειν τῆς γεννήσεως. Μῆκος καὶ μήκιστον . καὶ εὐμηκότατον. * παρὰ τὸ εἰς μῆκος ἐκτετάχθαι. λέγει δὲ τὸ * μακρότατον. Μῆλα . τὰ πρόβατα. οἱ μὲν φασὶν ἀπὸ τοῦ μηκᾶσθαι, ὅπερ ἀνάρμοστον. ἄλλοι δὲ ἀπὸ τοῦ μηλώδη καρπὸν ἔδεσθαι. Ἄτταλος δὲ παρὰ τὸν μαλλόν. ἐγὼ δέ φημι, μᾶλλον ἀπὸ τοῦ μῆλα ὁ μαλλὸς εἴρηται. ἀλλὰ ἀπὸ τοῦ μέλω, μέλομαι, γίνεται μῆλον καὶ μῆλα. ἐπιμελείας γὰρ ἠξίωνται. ### mu 1359 Μήλωθρα . τὰ πορφυρᾶ βάμματα. [ Μηλόν . ἀργόν· νωθρόν.] Μηλόβοτον . τὸ καλῶς τρέφον τὰ πρόβατα. μηλόβοτον πεδίον διήλθομεν. Μήρυμα . τὸ ἕλκυσμα. κυρίως δὲ τὸ ξαινόμενον. ἀπὸ δὲ τούτου σημαίνει καὶ τὸ κλώθω. ἀπὸ τοῦ τῆς ὑποστατικῆς ὑπάρξεως εἰς μεῖον καὶ ἔλαττον ἕλκεσθαι. οἱ δὲ μόρημα. ἐπειδὴ διὰ πόνου ἐργάζεται. μορεῖν γὰρ τὸ πονεῖν. καὶ μηρύσασθαι ἀντὶ τοῦ ὑφάναι καὶ κλῶσαι. Ἡσίοδος· στήμονι δ’ ἐν παύρῳ πολλὴν κρόκα μηρύσασθαι. καὶ μήρυμα τὸ νῆμα. τοῦ Ψελλοῦ· μήρυμα, νῆμα, κάταγμα· φωλεὸς, μυωξία. [ Μηχάνημα . κατασκευὴ, τὸ τέχνασμα, καὶ τὸ στρατήγημα.] (Ῥῆμα.) Μήδω . τὸ βουλεύομαι. παρὰ τὸ μήθω τὸ δηλοῦν τὸ μανθάνω. οὕτως Ἀπολλώνιος. Μήθω . τὸ μανθάνω. Μηκύνω . εἰς μῆκος ἄγω. Μηνιεῖ . ὀργίζεται. ἐπιμένει τῇ χολῇ καὶ τῇ ὀργῇ, μνησικακεῖ. Μηνύω . παρὰ τὸ ἀνύω. τροπῇ τοῦ α εἰς η, καὶ πλεονασμῷ τοῦ μ , μηνύω. οὕτω Θεόγνωστος. [ Μηνίσω . τὸ ὀργίζομαι. παρὰ τὸ μῆνις μηνίω, μηνίσω, ὡς κόνις, κονίω, κονίσω.] ### mu 1360 Μηρύω . ὅ ἐστι τὰ ἄρμενα συνάγω. ἀπὸ τοῦ μέρος μερύω καὶ μηρύω, ὡς πλῆθος πληθύω. [καὶ μήρυμα τὸ νῆμα. καὶ μηρύσασθαι ἀντὶ τοῦ ὑφάναι καὶ κλῶσαι. Ἡσίοδος· στήμονι δ’ ἐν παύρῳ πολλὴν κρόκα μηρύσασθαι.] Μήρεσθαι . συνάγεσθαι, κλώθεσθαι. Μηρυκίζω . εἰς μικρὰ κόπτω. ἀπὸ τοῦ μηρύω. Μητίω καὶ μητιόω . †ὡς ἀπὸ τοῦ κόνις κονίω, καὶ δῆρις δηρίω, οὕτω καὶ μῆτις μητίω.† ἐξ οὗ καὶ μητιόωντο. σημαίνει δὲ τὸ βουλεύω καὶ μηχανεύω. Μηχανᾶται . τεχνάζεται. †καὶ† ἀντὶ τοῦ στρατηγεῖται. (Ἐπίῤῥημα.) Μηδαμῆ . ἀντὶ τοῦ μηδαμῶς. Μηνοειδῶς . δίκην σελήνης. Μή νύ τοι . οὐδαμῶς σοι. Τὸ Μ μετὰ τοῦ Ι. (Ἀρσενικόν.) Μιαρός . παρὰ τὸ μιαίνω, ἢ παρὰ τὸ μία γέγονε παρώνυμον μιαρόν. ὡς σκιὰ σκιαρόν. οἱονεὶ ὁ μεμονωμένος, ᾧ οὐκ ἄν τις ἐπὶ τὸ αὐτὸ συνέλθῃ διὰ τὸ μῖσος. Μιαιφόνος . ὁ φονεύς. ἀπὸ τοῦ μιαίνεσθαι τῷ φόνῳ. Μιγάδες . οἱ ἐν τοῖς κοινοβίοις καὶ ταῖς πόλεσι. ### mu 1361 Μίδας . κύριον. ὁ χρυσομανής. Μίθρος . ὁ ἥλιος. Μιθριδάτης . κύριον. Μικρολόγος . ὁ φειδωλός. † Μίκκος . ὁ μικρός· —τοῖς μίκκοις μίκκα διδοῦσι θεοί. οὕτω Καλλίμαχος.† † Μίλος . ὄνομα νήσου.† Μικρός . παρὰ τὸ μεῖον, μέϊον καὶ μήϊον, μηϊρὸς καὶ συγκοπῇ μικρός. Μιλτοπάρειος . ἐρυθρὸς τὰς παρειάς. μίλτος γὰρ εἶδος ἐρυθρόν. Μίν . ἀντὶ τοῦ αὐτόν. Μίνως . κύριον. Μίνως καὶ Ῥαδάμανθυς κριταὶ τῶν ἐν ᾅδου κατὰ τὴν μυθοπλαστίαν τῶν Ἑλλήνων. [ἔστι Μίνως καὶ Ἀττικῶς κλίνεται τοῦ Μίνω, ὥσπερ ὁ λεὼς, τοῦ λεώ. παρὰ τὸ μίμνω γέγονε Μίμνως καὶ Μίνως· ἢ παρὰ τὸ ἲς, ἰνὸς, ἴνως, καὶ πλεονασμῷ τοῦ μ Μίνως. τὸ δὲ μίμνω, ὃ σημαίνει τὸ καρτερῶ, παρὰ τὸ μένω.] [ Μινωΐδης . ὡς ἥρως, ἥρωος, ἡρωΐδης.] Μιξίας . κύριον. παρὰ τὸ μίσγω Μιξίας, ὡς σώζω Σωσίας, λέξω Λεξίας. Μισθός . κυρίως ὁ εἰς μῆνα κατατιθέμενος· κα‐ ### mu 1362 ταχρηστικῶς δὲ ὁ ἐφ’ ἡμέρας. ἢ παρὰ τὸ πείσω πιστὸς καὶ μισθός· ἐν ᾧ τις πείθεται. † Μίτος . τὸ ὑφαινόμενον ἐν τῷ στήμονι πλαγίως νῆμα.† Μινυνθάδιος . ὁ ὀλιγοχρόνιος. (Θηλυκόν.) Μίδεια . πόλις. Μίλητος . πόλις. Μίλεια . πόλις οὕτω καλουμένη. Μίνθη . ἡδύοσμος καὶ καλάμινθος. [ἀγριοηδύοσμος.] Μισγάγγεια . τόπος κοῖλος, εἰς ὃν καταφερόμενα τὰ ὕδατα ἐκ τῶν ὀρῶν συνίστανται. Μιτυλήνη . νῆσος. Μίτρα . ἡ πολεμικὴ ζώνη ἡ διὰ μίτου ὑφαινομένη. ἐφορεῖτο δὲ ἐσώτερον τῆς λαγόνος χάριν ἀσφαλείας. ἢ χαλκῆ λεπίς. Μίαν σαββάτων . τὴν κυριακὴν καλεῖ ὁ Ἀπόστολος. μίαν σαββάτων ἕκαστος ὑμῶν τιθέτω θησαυρίζων παρ’ ἑαυτῷ. προτρέπει, ἐλεημοσύνην τοὺς Κορινθίους ἀπὸ τῆς ἡμέρας. (Οὐδέτερον.) Μίλιον . μέτρον γῆς. Μίλινον . χρῶμα. ### mu 1363 Μιλίγματα . δαιτὸς λείψανα, ἢ τὸ σταῖς, ᾧ κατέμασσον τὰς χεῖρας καὶ τὸ λεῖπος ἀπέψων. * Μιλιαρήσιον . * Μιμηλόν . τὸ μιμητικόν. Μιμαίκυλλον . τὸ σούρβον. Μῖσος . ἡ πρὸς τὸ ἀηδὲς ἀλλοτρίωσις. καὶ ἡ τοῦ λυποῦντος ἀποστροφή. παρὰ τὸ μὴ ἶσος εἶναι. [ Μιτατώριον .] (Ῥῆμα.) Μιλίζω . μετρῶ. Μίμνουσιν . ἐκδέχονται. Μένουσι . καρτεροῦσι. καὶ μίμνω παρὰ τὸ μένω. Μινύθω . ἐλαττῶ. * φθείρεται γὰρ τὸ τοιοῦτον. * Μινύρεται . ἡσυχῇ κλαίει, θρηνεῖ. [καὶ μινυρίζω τὸ ἡσυχῇ κλαίω καὶ θρηνῶ.] ἢ ἀπὸ τοῦ μύρω, ὃ σημαίνει τὸ κλαίω, ἐξ οὗ τὸ μύρεσθαι κατὰ ἀναδιπλασιασμὸν μορμυρίζω. ἢ παρὰ τὸ μύω μυίζω, καὶ μυρίζω, καὶ κατὰ ἀναδιπλασιασμὸν μυμυρίζω, καὶ τροπῇ τοῦ μ εἰς ν καὶ τοῦ υ εἰς ι μινυρίζω. Μίστυλλον . εἰς μικρὰ κατέκοπτον. παρὰ τὸ μεῖον καὶ τὸ τίλλω, τὸ κόπτω, γέγονε μίστος καὶ μίστυλλον. ### mu 1364 (1t) (Ἐπίῤῥημα.) Μίγδην . ἀναμεμιγμένως. Μὶξ καὶ ἀναμίξ . Μίνυνθα . ἐπ’ ὀλίγον. Τὸ Μ μετὰ τοῦ Ν. (Ἀρσενικόν.) Μνήστωρ . ὁ γυναῖκα πρὸς γάμον μνηστευόμενος. [ Μνησιστράτειος . ὁ τοῦ Μνησιστράτου οἶκος.] Μνῆσος· Μνησθείδης . ὀνόματα κύρια. Μνήμων . ὁ προεστὼς καὶ ἐπιμέλειαν ποιούμενος φόρτου, ὃν ἡμεῖς ἐπίπλουν καλοῦμεν. (Θηλυκόν.) Μνημοσύνη . ὑπόμνησις, μνήμη. παρὰ τὸ μνήμη μνημοσύνη. τὸ δὲ μνήμη παρὰ τὸ μένω, μενήνη καὶ συγκοπῇ μνήμη. Μνηστή . ἡ μνηστευθεῖσα γαμετή. —μνηστῆς ἀλόχοιο. Μνησικακία . μνήμη παρακολουθησάσης ὀξυχολίας ἐπὶ τῷ ἀνταποδοῦναι τῷ διαμαχεσαμένῳ. (Οὐδέτερον.) Μνία . τὰ βρύα. ### mu 1365 Μνεία δὲ, ἡ μνήμη, δίφθογγον . ἀπὸ τοῦ μένω μενία, * καὶ καθ’ ὑπερβιβασμὸν μνεΐα, * καὶ συναιρέσει μνεία. (Ῥῆμα.) Μνᾶται . μνηστεύεται. Μνησάσκετο . †ἐμέμνητο.† ἐμνηστεύετο. † Μνίω . τὸ ἐσθίω.† Μνώοντο . ἐμνηστεύοντο. Τὸ Μ μετὰ τοῦ Ο. (Ἀρσενικόν.) † Μογιλάλος .† Μόγος . ταλαιπωρία. κάματος. παρὰ τὸ οἰμωγὴ μόγος. ἢ παρὰ τὸ μὴ ἐᾷν τὴν ψυχὴν γάννυσθαι. καὶ μογοστόκοι αἱ μόγον ταῖς τικτούσαις ποιοῦσαι. Μοδηνός . τοπικόν. † Μόθαξ . ὁ πλούσιος.† Μοθωναῖος . ἀπὸ Μοθώνης. Μόθος . μάχη, πόλεμος. παρὰ τὸν μολυσμὸν τῶν φόνων. ἢ παρὰ τὸ ὁμοῦ θεῖν τοὺς μαχομένους, καὶ εἰς ταὐτὸ ἐντρέχειν. ### mu 1366 Μοίριχος· Μοῖρις· Μοιραγένης· Μοιροκλεύς . ὀνόματα κύρια. Μοιχός . ἐπὶ μὲν τοῦ ἀσελγοῦς δίφθογγον. παρὰ τὸ εἴκω, τὸ πρέπω, ῥηματικὸν ὄνομα οἰκὸς καὶ μετὰ τοῦ στερητικοῦ ν νοικὸς, καὶ τροπῇ τοῦ ν εἰς μ καὶ τοῦ κ εἰς χ μοιχὸς, οἱονεὶ ὁ ἐστερημένος καὶ ἐκτὸς ὢν τοῦ εἰκότος. μυχὸς δὲ, ὁ ἐνδότατος τόπος, ψιλόν. παρὰ τὸ νὺξ, νυχὸς, καὶ μυχός. Μολόχ . ὄνομα εἰδώλου. † Μόλιβδος . παρὰ τὸ μολεῖν εἰς βάθος.† † Μολίων . ὁ μαχητής.† Μολοβρός . ὁ πτωχός. παρὰ τὸ μολεῖν εἰς βορὰν καὶ τροφήν. Μόλιβον . μόλιβον μὲν Ὅμηρος λέγει, καὶ ἴσως Ἰακόν ἐστιν, οἱ δὲ Ἀττικοὶ μόλυβδον καὶ μολύβδινον. τὸ δὲ μολυβοῦν ἐσχάτως βάρβαρον. [ Φορμίων · τρεῖς ἔφη στήσειν τρίποδας, ἔπειτ’ ἔθηκεν ἕνα μολύβδινον. Κρατῖνος· —φαίνεσθαι χρυσῆν κατ’ ἀγροὺς δ’ αὖθις αὖ μολυβδίνην.] [ Μόμμιος . κύριον.] ### mu 1367 Μολυσμός . ἀπὸ τοῦ μολύνω. οἱ δὲ ἀπὸ τοῦ μέλος. Μόνιτος· Μοναίσης . κύρια. Μοναχός . ὁ μόνῳ τῷ θεῷ ζῶν. Μονιμώτερος . βεβαιώτερος. Μονότροπος . ὁ μονολόγιστος. Μονήρης . ὁ μοναδικὸς βίος. Μοναδικούς . ἀναχωρητάς. ἢ ἁπλῶς μονάζοντας. Μονόζωνοι . μάχιμοι, ἢ εὐσταλεῖς καὶ κοῦφοι στρατιῶται. Μονόκερως . ζῶον, τὴν δύναμιν ἄμαχον καὶ ἀνυπότακτον τοῖς ἀνθρώποις. οὐ γὰρ δήσεις αὐτὸν, φησὶν, ἱμάντι, οὐδὲ κοιμηθήσεται ἐπὶ φάτνης. Μονητάριος . ὁ τὸ κέρμα ἐργαζόμενος. Μονόλωπα . μονοχίτωνα. λώπη γὰρ τὸ ἱμάτιον. Μόρος . ὁ θάνατος. παρὰ τὸ μείρω, τὸ μερίζω, γίνεται μόρος. ὡς σπείρω, σπόρος. ὁ μεμερισμένος τοῖς πᾶσι. καὶ μόρος ἡ κακοπάθεια, καὶ μορῆσαι τὸ κακοπαθῆσαι. Μορώεις . ὁ μετὰ κόπου ἐργασθεὶς τόπος. ### mu 1368 Μόσυν . ξυλίνην οἰκίαν. ἢ τὸ ξυλόκαστρον. ὁ μόσυν, καὶ κλίνεται τοῦ μόσυνος. ὡς Φόρκυν, Φόρκυνος. [παρὰ τὸ μῶ, τὸ συντιθῶ.] Μόρφνος . εἶδος ἀετοῦ. παρὰ τὴν ὄρφνην. οἷον· νύκτα δι’ ὀρφναίην. πλεονασμῷ τοῦ μ μόρφνος, ἵνα σημαίνει ὁ μέλας. ἢ παρὰ τὸν μόρον καὶ τὸ φόνος, κατὰ συγκοπὴν τῶν δύο οο μόρφνος, οἱονεὶ ὁ ἐπιφέρων τοῖς ὄρνισι φόνον. Μοχλός . παρὰ τὸ ὁμοῦ ἔχειν τὴν κλεῖν. Μοχθηρός . πονηρὸς, ἐπίπονος. Μονογενής . οὗ ἄλλος οὐ προετάχθη, καὶ μεθ’ ὃν ἕτερος οὐ γέγονεν. Μοῦνος καὶ μόνον . τὸ μονοειδές. Ἡσίοδος· οὐκ ἄρα μοῦνον ἔην ἐρίδων γένος—. (Θηλυκόν.) Μογοστόκος . ἡ ἐν τῷ τίκτειν κακοπαθοῦσα, ἢ ἡ μόγον ταῖς τικτούσαις ποιοῦσα. μογοστόκος Εἰλείθυια. Μογηράν . ἐπίπονον. Μοθώνη καὶ Μοθωνία . ὀνόματα χωρῶν. ### mu 1369 Μοῖρα . ὡς ἀπὸ τοῦ σπείρω γίνεται σπορὰ, καὶ ἀπὸ τοῦ κείρω κουρὰ, οὕτω καὶ ἀπὸ τοῦ μείρω, τὸ μερίζω, ὤφειλεν λελέχθαι μορά· ἀλλ’ ἐπειδὴ ἡ μορὰ τάγμα ἐστὶ παρὰ Λακεδαιμονίοις, τούτου χάριν πρὸ ἀντιδιαστολὴν τούτου ἐβαρύνθη, καὶ ἐγένετο μόρα καὶ πλεονασμῷ τοῦ ι μοῖρα. ἡ δὲ μοῖρα σημαίνει τρία· τὸ καθῆκον, οἷον· —κατὰ μοῖραν ἔειπες. τὴν εἱμαρμένην, οἷον· μοῖραν δ’ οὔτινά φημι— καὶ τὴν μερίδα· μοίρας δασάμενοι—. † Μόρμον . τὸ μέλαν.† † Μόρμος . εἶδος ἀετοῦ.† † Μουσική . γνῶσις ποσοῦ θιωρισμένου σχέσιν ἔχοντα ἑτέρου πρὸς ἕτερον.† Μολυβδαίνη . τὸ ἄγκιστρον παρ’ Ὁμήρῳ. καὶ μολυβδίνη. Μολπή . ὕμνος, ᾠδή. καὶ τὸ παίγνιον. Μομφή . ἡ μέμψις. Μονάς . ἀρχὴ ἀριθμοῦ, κατὰ πόσον ἀδιαίρετον. Μονοειδής . οἷον μονοειδὴς οὐσία· ἡ ἐν μόνῳ τῷ εἴδει καὶ οὐκ ἐν μετασχηματισμῷ ὁρωμένη οὐσία· ἢ ἡ μονοτρόπως ὁραθῆναι δυναμένη· ἢ ἡ πάσης τροπῆς καὶ μετασχηματισμοῦ οὐσία χωρίς. ### mu 1370 Μορία . ἡ ἀγριελαία. οἱ μὲν πᾶσαν ἐλαίαν οὕτω καλοῦσιν, οἱ δὲ τὰς ἱερὰς τῷ θεῷ. ἐκλήθη δὲ μορία, οἱ μὲν, ὅτι δημοσίαν μοῖραν ἐκ τῶν καρπῶν ἐλάμβανον. Ζήνων δὲ ὁ Μύνδιος, ὅτι τὸ βρύον τῶν ἐλαιῶν ἐκαλεῖτο μόρον, ἔνθεν αἱ ἀνθοῦσαι ἐλαῖαι μόραι ἐλέγοντο. Μορφή . τὸ καθ’ ἑαυτὸ ὂν κοινωνίας ἑτέρου εἰς τὸ εἶναι μὴ δεόμενον. παρὰ τὸ μείρω, μερίζω, μορὴ καὶ μορφὴ, πλεονασμῷ τοῦ φ. [μορφὴ, ἡ κατὰ διάνοιαν θεωρία θεωρουμένη καὶ ἑτέρου πρὸς τὴν αὐτῆς ἀνενδεῶς ἔχουσα. μορφὴ ἔν τισι λαμβάνεται τὸ ὁρώμενον τοῦτο τοῦ σώματος εἶδος. κυρίως δὲ μορφὴ ἡ οὐσία ἐλήφθη ἐπὶ τῶν πατέρων· καὶ μὴν καὶ ὑπὸ τοῦ Ἀποστόλου· ὃς ἐν μορφῇ θεοῦ ὑπάρχων, ὅ ἐστιν ἐν τῇ οὐσίᾳ γιγνωσκόμενος. ἀθέμιτον γὰρ καὶ ἀσεβὲς ἐπὶ τοῦ θεοῦ τοῦ ἀοράτου τὴν μορφὴν εἶδος εἰπεῖν. μορφὴ δὲ δούλου ἐστὶν κτιστοῦ ἀνθρώπου οὐσία. τὸ χαρακτηρίζον τὴν εἰκόνα τοῦ Ἀδάμ. μορφὴ εἴρηται ὡς τῶν μορίων ὑφὴ ἤτοι οὐσία· μόρια δὲ μορφῆς αἱ ὑποστάσεις αὐτῆς λέγονται ἤτοι τὰ μέρη.] Μόρφωσις . σχηματισμός. † Μόσυς . πύργος.† Μότωσις . τὸ μοτάριον. Μοχθηράν . ἐπίπονον· κακοπαθητικήν. ἀπὸ τοῦ μογῶ, τὸ κακοπαθῶ. ### mu 1371 (1t) (Οὐδέτερον.) Μοιχάγρια . τὰ ἀντὶ μοιχείας ἀγρεύματα, ἐπὶ τῷ ληφθῆναι μοιχὸν ἀποτιννύμενα. οἱονεὶ ἡ τοῦ μοιχοῦ μοῖρα ἀγρευομένη. † Μολερόν . βραδύ.† Μολούχιον . κόσμος γυναικεῖος. Μονογενές . τὸ μὴ πρὸ αὐτοῦ μήτε μετ’ αὐτοῦ ἔχον τι γεγεννημένον. Μόρια . τὰ σώματος μέλη. καὶ μόριον ἐπὶ τοῦ αἰδοίου κατ’ ἐξοχὴν τῶν ἄλλων μορίων τοῦ σώματος. παρὰ τὸ μείρω, τὸ μερίζω, ὅτι καὶ μέρος. ἐγὼ δέ φημι παρὰ τὸ μὴ ὁρᾶσθαι διὰ τὴν αἰδῶ, ἀλλὰ κρυφῆ κατέχειν. Μορμολύκειον . φόβητρον. ἢ τὸ τῶν τραγῳδῶν προσωπεῖον ἢ προσποιούμενον ἐπίφοβον ἐπὶ τέρψει τῶν θεατῶν, * Μονοτονίας . ἀναισχυντίας. ἢ αὐτογνωμοσύνης. * Μόρσιμον . εἱμαρμένον, πεπρωμένον, μεμοιραμένον. παρὰ τὴν μοῖραν μοίραμον, [συγκοπῇ] καὶ πλεονασμῷ τοῦ ς μόρσιμον. Μόρα . τὰ συκάμινα. Μορφνόν . σκοτεινὸν, μέλαν. ### mu 1372 Μόσχειον . κρέας. † Μοτόν . τὸ αἰδοῖον.† Μουσεῖον . σχολεῖον. ἀπὸ τοῦ μοῦσα, ὅ ἐστιν ὁ λόγος. † Μουσίον . τὸ τῶν ψηφίδων ποίημα.† Μούσειον . στόλισμα. Μοχλία . οἱ μοχλοί. μοχλεία δὲ ἡ μόχλευσις, δίφθογγον. Μονοούσιον . τὸ μὴ ἔχον ἕτερόν τι τῆς αὐτοῦ οὐσίας ὅμοιον. οἷον ἥλιος, οὐρανὸς, σελήνη καὶ τὰ ὅμοια. Μόρφωμα . τὸ ἐπίπλαστον, εἰκόνα καὶ σχῆμα ἔχον ἀληθείας, οὐκ ὂν δέ. καὶ ὁ Ἀπόστολος· ἔχοντα τὴν μόρφωσιν τῆς γνώσεως καὶ τῆς ἀληθείας ἐν τῷ νόμῳ. (Ῥῆμα.) Μογῆσαι . κακοπαθῆσαι. παρὰ τὸ μὴ ἐᾷν γάννυσθαι. Μολῶ . πορεύομαι, παραγίνομαι. Μολύνω . παρὰ τὸ μῶλος, ὃ σημαίνει τὴν συμβολὴν τοῦ πολέμου, κατὰ τροπὴν τοῦ ω εἰς ο . οἱ δὲ ἀπὸ τοῦ ὀλλύω, ὀλλύνω, καὶ πλεονασμῷ τοῦ μ καὶ ἀποβολῇ τοῦ ἑνὸς λ μολύνω. ### mu 1373 Μονηφορῶ . ἓν φορῶ. μονειμοφορῶ δὲ δίφθογγον. ἀπὸ τοῦ μόνον καὶ τοῦ εἷμα, τὸ ἱμάτιον. Μονωδῶ . θρηνῶ. Μορμύρων . τρέχων, ταράσσων. κυρίως δὲ ἐπὶ ποταμοῦ λέγεται ῥεῦμα ἔχοντος. ὠνοματοπεποίηται ἡ λέξις ἀπὸ τοῦ ψόφου τοῦ ἐν τοῖς ὕδασι γινομένου. Μορμολύττει . ἐκφοβεῖ. τοὺς παῖδας πάνυ τι μορμολύττοντες. Μουσηγετῶν . κιθαρίζων. Μοχθεῖ . ταλαιπωρεῖ, κακοπαθεῖ. (Ἐπίῤῥημα.) Μόγις . ἀντὶ τοῦ μόλις. παρὰ τὸν μόγον. Μόλις . βραδέως. † Μολεύειν . τὸ ἀφανίζειν.† Μονονουχί . σχεδόν· εὐθέως· ἐγγὺς ἢ τῷ ὄντι. Μονωτί . κρύφα. Τὸ Μ μετὰ τοῦ Υ. (Ἀρσενικόν.) Μυδαλέος . σεσημμένος, δίυγρος. ὀζώδης. ἀπὸ τοῦ μύω, ἢ ἀπὸ τοῦ μύζειν καὶ ἐκθλίβειν τὸ ὑγρόν. κυρίως δὲ ὁ ὀζώδης καὶ σεσηπώς. παρὰ ### mu 1374 τὸ μυδῶ καὶ μυδόω. καὶ μυδόωσα ἡ διυγραινομένη. —μυδόωσα δ’ ὑπὸ χροὸς ἔῤῥεε λάχνη. ἀπὸ τοῦ ὕδωρ, ὑδῶ, ὑδώσω, πλεονασμῷ τοῦ μ μυδόω, μυδῶ, μυδόωσα, καὶ μυδᾷν. ἔστι δευτέρας συζυγίας τῶν περισπωμένων. σημαίνει δὲ τὸ οἰδαίνειν, καὶ ὀγκοῦσθαι, καὶ φυσᾶσθαι· οἰδαίνουσι γὰρ οἱ τάφοι κατὰ τὰ ἔνδον. Μῦθος . ψευδὴς λόγος. Μύκλος . ὁ τράχηλος, ἢ ἡ ἐν τῷ τραχήλῳ τῶν ὄνων ὑποδίπλωσις. μύκλοι λέγονται καὶ οἱ κατωφερεῖς εἰς γυναῖκας. εἴρηται δὲ ἀπὸ ἑνὸς Μύκλου αὐλητοῦ, ὃς ἐκωμῳδήθη ἐπὶ μαχλότητι. Μυκτηρισμός . παρασχηματισμὸς τῆς ῥινὸς εἰς ὕβριν τινὸς γινόμενος. † Μύλαξ . ὁ λίθος.† † Μυλασέων . ἐθνικόν.† Μυλωθροί . ἐθνικόν. Μυλάκεσι . μυλοειδέσι λίθοις. Μυρμιδόνες . ἐθνικόν. Μυρονήτης . ἀπὸ πόλεως Μυρονήτου. [καὶ μύρτος ὁ καρπὸς τῆς μυρσίνης.] † Μυρονίτης οἶνος . ὁ τῷ μύρῳ κεκραμένος.† ### mu 1375 Μύρσος . πλεκτὸν ἀγγεῖον ἐξ ἄγνου, ὅ ἐστι λύγου, πλακείς. Μύρσον ἐς ὠτώεντα—. Μυρινίτης . ὁ ἐκ τῆς μυρίνης. τινὲς τὸ μυῤῥίνη διὰ δύο ρρ γράφουσι. Μύστης . ὁ τῶν μυστηρίων ἐξηγητής. Μυσταγωγός . διδάσκαλος. Μύσκελος . ὁ στραβόπους. Μῦς . ὁ ποντικός. καὶ κλίνεται μυός. Μυχός . ὁ ἐνδότερος τόπος. † Μύωψ . εἶδος κώνωπος.† ### mu 1376 Μυττωτός . ὑπότριμμα. τοῦ Ψελλοῦ· ὁ μυττωτὸς ὑπότριμμα ἐκ τυροῦ καὶ σκορόδων. Μύρμηξ . παρὰ τὸ μερμερίζω, τὸ φροντίζω, ὁ μέλλων μερμερίξω, ἀποβολῇ τοῦ ω μερμέρηξ, καὶ ἐν συγκοπῇ μέρμηξ, [καὶ τροπῇ τοῦ ε εἰς υ μύρμηξ.] (Θηλυκόν.) Μύησις . ἡ μάθησις, καθήγησις, ἐπιστήμη, γνῶσις, μυσταγωγία ἢ τὸ μυστήριον. παρὰ τὸ μεμυκέναι. Μυκαλησσός· Μυκήνη . ὀνόματα πόλεων. Μύκη . ἡ θήκη τοῦ ξίφους. παρὰ τὸ μύω, τὸ κατακλείω. ### mu 1377 Μύλαι . αἱ σιαγόνες. Μυλία . λίθος. Μύνη . ἡ πρόφασις. ἐπιμονῆς γὰρ χρεία τῷ προφασιζομένῳ εἰς τὸ ψεύδεσθαι καὶ μὴ εἰπεῖν τὸ ἀληθές· ὥστε ἀπὸ τοῦ μονὴ, ὡς γονὴ, γυνή. καὶ μυνάμενος ἀντὶ τοῦ προφασιζόμενος. παρὰ τὸ μεμυκέναι τῷ στόματι. Μυρίκη . βοτάνη ἄχρηστος, κυπαρισσοειδὴς, παραπεφυκυῖα ἐν ποταμοῖς. Μύραινα . ὄνομα ἰχθύος. Μυῤῥίνη . χώρα. Μυόνησος· Μυοῦς, Μυοῦντος . ὀνόματα πόλεων. Μύτις . μέρος τοῦ σώματος. καὶ κλίνεται μύτεως. Μυγή . γέροντος ἀδυναμία. Μυωξία . ὁ τῶν ποντικῶν φωλεός. Μυσταγωγία . μυστηρίων ἀγωγὴ, διδασκαλία καὶ μετουσία, ἢ μυήσεως ἀγωγὴ καὶ μετάληψις, δηλαδὴ θείας. Μυσία . περὶ τὴν Ἄβυδόν ἐστιν ἡ Μυσία. (Οὐδέτερον.) Μῦ . τὸ στοιχεῖον, ὅτι μυγμόν τινα ἔχει ἡ τούτου ἐκφώνησις. μυγμὸς δέ ἐστιν ὁ τοῦ μῦ ἦχος, διὰ τοῦ μυκτῆρος ἐξερχόμενος. ### mu 1378 Μύγματα . ξύσματα, τζουκνίσματα. [ Μυδαλέον . δίυγρον.] Μύκινον . εἶδος ἀγγείου. Μυκόνιον . τόπος. Μυλαῖον πεδίον . ἀπὸ τοῦ Μυλαίου τόπου. Μυρέλεον . τόπος. Μυρία . πολλά. ἀπὸ τοῦ μεμυκέναι τοὺς δακτύλους ἐν τῇ ψήφῳ. Μύρον . ἀπὸ τοῦ ἐκπιέζεσθαι καὶ ἀποστάζειν. μύρω γὰρ τὸ ῥέω. —ὅσον τ’ ἐπιμύρεται ἰσθμός. Μῦσος . βδέλυγμα. Μυστήρια . θεωρία πνευματικὴ τὴν τῶν πολλῶν κατάληψιν διαφεύγουσα. [παρὰ τὸ] ἅ τινα μύσαντα δεῖ τηρεῖν ἔνδον. Μύστρον . ἀπὸ τοῦ μυστίλλεσθαι καὶ μικρὰ ἐπαίρειν. Μύστλον . τὸ κοῖλον. παρὰ τὸ ἐοικέναι τῷ θαλασσίῳ μυΐ. καλεῖται δὲ μῦς ἐκεῖνο, ὅτι μύεται καὶ συγκλείεται, ὅτε θέλει. Μυστήριον . τὸ κατὰ Χριστὸν κήρυγμα παρὰ τῷ Ἀποστόλῳ· ἀλλὰ λαλοῦμεν σοφίαν θεοῦ ἐν μυστηρίῳ, τὴν ἀποκεκρυμμένην. ### mu 1379 Μυστήριον . καὶ τὸ ἀπόῤῥητον. ὡς τό· ἰδοὺ μυστήριον ὑμῖν λέγω· πάντες μὲν οὐ κοιμηθησόμεθα. τὸ τὰ ἀπόῤῥητα λέγειν αὐτοῖς, δείκνυσι τὴν πρὸς αὐτοὺς ἀγάπην. (Ῥῆμα.) Μυζῶ . τὸ ῥοφῶ. καὶ μυζεῖς ἀντὶ τοῦ θρηνεῖς. Μυκώμενος . ὡς βοῦς βοῶν. Μύκησαν . ἤχησαν. Μύκω . τὸ ἀνοίγω. Μυκτηρίζω . ἐξουθενῶ. Μυλιόων . θρηνῶν. καὶ μυλιόωντες, τὰ χείλη κινοῦντες, ἀπὸ τοῦ ψύχους, ἢ συγκρούοντες τὰς μύλας, ἢ συνάγοντες. [ Μυνάμενος . προφασιζόμενος. μύνη γὰρ ἡ πρόφασις.] [ Μύξεις . θρηνήσεις.] Μυντιζόμενος . παρακαμμύων. Μυούμενος . μυσταγωγούμενος. Μυρόμενοι . θρηνοῦντες. [ Μύρω . τὸ ῥέω. —ὅσον τ’ ἐπιμύρεται ἰσθμός.] Μυσαττόμενος . βδελυττόμενος. Μύσαντος . καμμύσαντος. ### mu 1380 Μύω . τὸ καμμύω. Μυωπάζω . ὀφθαλμιῶ. Μυωπίζω . πτερνίζω. ἀπὸ μύωπος, ἥτις ἐστὶ μυῖα ἐρεθίζουσα τοὺς βοῦς. ὡς δ’ ὅτε μύωπι τετυμμένος—. † Μυδόωσαν . ὄζουσαν.† † Μύθεαι . λέγεις.† Μυλίζειν . τὸ κατευτελίζειν. τοῦ Ψελλοῦ· τὸ δέ γε ἀπεμύλιζε τὸ κατηυτέλιζέ πως. Τὸ Μ μετὰ τοῦ Ω. (Ἀρσενικόν.) Μωάβ . ἑρμηνεύεται λέβης τῆς ἐλπίδος μου, ἢ λέβης ἀμεριμνίας· τουτέστιν ὁ ἀπόβλητος ἄνθρωπος, ὁ ἀπειλὴν ἔχων μὴ εἰσελεύσεσθαι εἰς ἐκκλησίαν κυρίου. οὐκ εἰσελεύσεται γὰρ Μωαβίτης ἕως τρίτης γενεᾶς καὶ ἕως δεκάτης εἰς τὸν αἰῶνα. ἢ Μωὰβ ἔντερον πατρὸς ἑρμηνεύεται. νοεῖται δὲ καὶ τὸ ἡμέτερον σῶμα. Μωδάδ· Μωδεείμ· Μωδεΐν· Μωδεάν . ὀνόματα κύρια. ### mu 1381 Μώλωψ . τραῦμα συνουλωθέν. κυρίως δὲ ἡ ἐκ βοείων λώρων γινομένη πληγή. ἀπὸ τοῦ βοὸς καὶ τοῦ λέπους, ὅ ἐστι δέρματος, ᾧ οἱ ἱμάντες κατασκευάζονται. βοόλωψ καὶ μώλωψ. Μῶλος . †ὁ πόλεμος.† ἡ μάχη· ἢ συμβολὴ τοῦ πολέμου. εὐχόμενος θάνατόν τε φυγεῖν καὶ μῶλον Ἄρηα. παρὰ τὸν μώλωπα καὶ τὸν μολυσμὸν τὸν ἐν τῷ πολέμῳ καὶ τῇ μάχῃ. Μῶμος . ὁ ψόγος. Μωμοσκόπος . ὁ φιλόψογος. Μώνυχες . τὰ μὴ διχηλοῦντα, οἷον ἵππος, ὄνος καὶ τὰ τοιαῦτα. ὡς ἀπὸ τοῦ ὀνόματος ὄνομα καὶ συνώνυμον, οὕτως καὶ ἀπὸ τοῦ μόνος καὶ τοῦ ὄνυχος ἀποβολῇ τοῦ ν μοώνυχες καὶ κράσει τοῦ ο καὶ ω μώνυχες. καὶ μονώνυχες. † Μωνύχιος . ὁ μάταιος.† Μωρός . ὁ ἄφρων. εἴρηται καὶ ἐπὶ τοῦ ἀθέου καὶ ἀπίστου, ὡς τό· οὗτος λαὸς μωρὸς καὶ οὐχὶ σοφός. Μωραθί· Μωραῆ . ὀνόματα κύρια. Μῶροι . ἐθνικόν. Μῶφις, Μώφιδος . ὄνομα κύριον. Μώλωψ . ἴχνος πληγῆς ὕφαιμον, θλασθέν‐ ### mu 1382 τος τοῦ σώματος ἐκ τῆς ἀντιτύπου τοῦ πλήξαντος. κυρίως δὲ ἡ ἐκ βοείων λώρων γινομένη πληγή. (Θηλυκόν.) Μώκησος . πόλις. Μωκία . κύριον. μωκία καὶ ἡ λοιδορία καὶ ὁ ἐμπαιγμός. μετὰ τῆς συνήθους μωκίας. Μῶλος καὶ Μῶλα . ὀνόματα πόλεων. † Μώλυζα . σκόροδον μονοφυές.† Μώλυζαι . αἱ τῶν σκορόδων κεφαλαί. τοῦ Ψελλοῦ· αἱ τῶν σκορόδων κεφαλαὶ μώλυζα γέλγιθές τε. γράφεται καὶ γέγλιθες. (Οὐδέτερον.) Μῶλυ . εἶδος βοτάνης, ὅπερ δέδωκεν ὁ Ὀδυσσεὺς τοῖς ἑταίροις αὐτοῦ καὶ ἀποκατέστησεν αὐτοὺς ἀνθρώπους ἀπὸ τῆς ἀλλοιώσεως τῆς Κίρκης. παρὰ τὸ μωλύειν, τουτέστι καταπραΰνειν καὶ καταστέλλειν τὰς φθοροποιοὺς νόσους. † Μωλυρόν . βραδύ.† Μῶμαρ . ὁ ψόγος. Μωμητά . ἐπίψογα. Μωλάχιον . εἶδος βοτάνης. Μωλύτερον . τὸ ἀμβλύτερον. παρὰ τὸ μωλύειν. Μῶρυ . τὸ ὄξος. Μῶς . τὸ ὕδωρ παρ’ Αἰγυπτίοις. καὶ μῶϋ. ### mu 1383 (1t) (Ῥῆμα.) Μωκεύειν . μέμφεσθαι. Μωκῶ . τὸ λοιδορῶ. [μωκώμενος.] Μωκίζω . †τὸ μυκτηρίζω.† τὸ ἐμπαίζω. [ Μωλωπίζω .] τραυματίζω. Μωλύειν . πραΰνειν, καταστέλλειν, ἢ τὸ ἀμβλύνειν καὶ κωλύειν. ἀπὸ τοῦ μὴ ὀλλύειν, ἢ ἀπὸ ### mu 1384 τοῦ κωλύειν. ἔχων μὲν ἐν τῇ χειρὶ μῶλυ, ὅ ἐστι φάρμακον. ἔστι δὲ εἶδος βοτάνης. Μωμήσεται . μέμψεται. Μωμεύειν . μέμφεσθαι. Μῶ . τὸ ζητῶ. † Μῶν . ἀντὶ τοῦ ἆρα. μῶν ἦλθεν.† ### nu 1383 (8t) Ν. Τὸ Ν μετὰ τοῦ Α. (Ἀρσενικόν.) Ναασσών . οὗτος ἕκτος ἀπὸ Ἰούδα ὢν θυγατέρα τοῦ Ἀαρὼν ἠγάγετο. χρὴ οὖν ἐπισημήνασθαι, ὅτι ἐνταῦθα συνήφθη ἡ βασιλικὴ φυλὴ τῇ ἱερατικῇ καὶ λευϊτικῇ· ἐκ γὰρ τοῦ Λευῒ Ἀαρών. Ναβουθαί . κύριον. Νάβης . κύριον. Ναβουζαρδᾶς . ἑρμηνεύεται γαστρίμαργος. Ναζιραῖος . μόναχος, ἡγιασμένος καὶ ἀφιερωμένος τῷ θεῷ. Ναζωραῖος . ἅγιος ἑρμηνεύεται. ἢ κατά τινας ἄνθος. εὑρίσκεται τοῦτο παρὰ πολλοῖς τὸ ὄνομα. ### nu 1384 (7) Ναίεθος καὶ Ναῖσος . ποταμοί. Νέσος δὲ, κύριον, ψιλόν. Νακοτίλται . οἱ τῶν προβάτων κουρεῖς· νάκη γὰρ τὰ δέρματα. Νάνοι καὶ νανοφυεῖς . οἱ κολοβοὶ τῶν ἀνθρώπων καὶ μὴ αὐξανόμενοι. παρὰ τὸ ἄνω ἄνος, καὶ μετὰ τοῦ νὴ στερητικοῦ νήανος, καὶ κατὰ συγκοπὴν νάνος καὶ νάνοι. Ναός . ἑτέρα οὐσία τοῦ κατοικοῦντος παρὰ τὸ κατοικοῦν. Νασμός . ὄμβρος. ἀπὸ τοῦ νάω, τὸ ῥέω. ὅθεν καὶ νᾶμα καὶ ναύτης. Ναστῆρας . οἰκήτορας. καὶ ναατῆρας. ### nu 1385 Νασσαραῖοι . οὗτοι θυσίας μὲν οὐ θύουσιν, οὐδὲ ἐμψύχων μετέχουσιν· ἀρνοῦνται δὲ τὴν πεντάτευχον, τὸν Μωσῆν δεχόμενοι, καὶ λέγοντες, ὡς οὐ ταύτην τὴν εὑρισκομένην νομοθεσίαν, ἀλλ’ ἑτέραν ὁ Μωσῆς ἐδέξατο. Ναύαιθος . κύριον. Ναυῆ . κύριον. Ναβὶ δὲ καὶ Νεμὶν, ι . Ναύαιθος . ποταμὸς Ἰταλίας. τῶν ἐξ Ἰλίου πλεόντων Ἑλλήνων κατήχθησαν εἰς τὸν ποταμὸν τοῦτον. αἱ δὲ αἰχμάλωτοι, εὐλαβούμεναι τὴν ἐν τῇ Ἑλλάδι δουλείαν καὶ τὴν ἐσομένην ζηλοτυπίαν τῶν γυναικῶν αὐτῶν, ἐνέπρησαν τὰς ναῦς. καὶ ὁ μὲν ποταμὸς ὠνόμασται Ναύαιθος ἀπὸ τοῦ αἴθω, τὸ καίω, αἱ δὲ γυναῖκες ναυπρηστίδες, αἱ δὲ νῆες πρηστίδες. Ναύαρχος . ὁ τῶν νηῶν ἄρχων. Ναυσιπόρος . ὁ διὰ τῆς νηὸς περῶν. Ναύσταθμος . ὁ λιμήν. Ναύλοχος . ὁ λιμὴν, ἐν ᾧ αἱ νῆες κοιμῶνται. [ὅθεν καὶ εὐναὶ αἱ ἀγκύραι· εὐνάζουσι γὰρ τὴν ναῦν.] † Ναυτίλος . ὁ ναύτης.† ### nu 1386 Νάρθηξ . παρὰ τὸ νέρθεν, οἷον κάτωθεν τοῦ ἄμβωνος κεῖσθαι. σημαίνει δὲ καὶ τὸ κοινῶς λεγόμενον ναρθήκιον, καὶ γίνεται παρὰ τὸ νεαρὸν, ὃ σημαίνει τὸ ὑγρόν. (Θηλυκόν.) Ναῦλα . εἶδος ὀργάνου. Νακώλεια . τόπος. Ναΐδες . αἱ Νύμφαι. Νάξος καὶ Ναξία . νῆσος. Νάπη . τὸ ἔδαφος. ἢ ὕλη, ἢ ὀρεινὸς τόπος. Νάρκη . ἔκλυσις μελῶν, καὶ ὄνομα ἰχθύος. Ναύπακτος . παρὰ τὸ ναυπήγιον γενέσθαι τῶν Ἡρακλειδῶν ἐκεῖ. Ναυσικάα . ταῖς ναυσὶ κεκασμένη. Ναυαγία . κλυδωνισμὸς, ὡς εὐπραγία. Ναῦς . τὰς νῆας. τὸ δὲ νῆας ἀπὸ τοῦ νῆσαι, τὸ σωρεῦσαι. Ναυμαχία . ἡ διὰ πλοίων μάχη. Ναῦφιν . ἤτοι ταῖς ναυσί. κρᾶσις ἐστὶ τοῦ α καὶ ο εἰς τὴν αυ δίφθοργον. ἀπὸ τοῦ ναῦς γὰρ, ναὸς, γίνεται ναόφιν καὶ ναῦφιν. οἷον· ναῦφιν ἀμυνόμενοι— ἀντὶ τοῦ ἐκ τῶν νεῶν ἀποσοβοῦντες. ### nu 1387 Ναύπλιος . ἡ ἐν θαλάσσῃ πρόοδος. καὶ ναυπλίειον. Ναυτιλία . ἡ ναυτική. Ναυτία . * Ναυτιῶ. τὸ κλυδωνίζομαι, ἢ μεταφέρομαι ἀπὸ ἑνὸς τόπου εἰς ἄλλον. ἢ καταποντίσαι. * Νάφθα . τὸ θεῖον. ἢ πίσσα ὑδατώδης. Ναχιάστεως . τόπος. (Οὐδέτερον.) Ναζώρειον . ὄρος. Νάκεσι . δέρμασιν αἰγείοις. καὶ νάκη ἐπὶ θηλυκοῦ. κωδία καὶ κώδιον, τὸ τοῦ προβάτου. Ναστόν . μεστόν· πλῆρες· σκληρόν. Νᾶμα . ποτόν· ὕδωρ. ἀπὸ τοῦ νάω, τὸ ῥέω. Νάπυ . τὸ σίνηπι. κατὰ στέρησιν τοῦ ἠπίου διὰ τὴν δριμύτητα. (Ῥῆμα.) Νάει . ῥεῖ. Ναίω . τὸ οἰκῶ. ναίων Ἰωνᾶς ἐν μυχοῖς θαλαττίοις. Ναιετάωσιν . οἰκοῦσι. [ἀπὸ τοῦ ναίω, ναιέτης, ναιετῶ, ὡς κυνηγέτης, κυνηγετῶ. καὶ ἔδει μὲν ναιετάουσιν, ὡς βοάουσιν· ἀλλ’ ἔστιν ὅμοιον τῷ ἱδρῶσα.] Ναυλοχῶ . τὸ ἐλλιμενίζω. Ναυτιλλόμενοι . οἱ πλέοντες ναῦται. Νάσσα . ἔκτισα. Ὅμηρος· καί κέ οἱ Ἄργεϊ νάσσα πόλιν καὶ δώματ’ ἔτευξα. ### nu 1388 (1t) (Ἐπίῤῥημα.) Ναὶ μήν . ὄντως· δή. Ναίχι . ἀντὶ τοῦ ναὶ, Ἀττικῶς. Τὸ Ν μετὰ τοῦ Ε. (Ἀρσενικόν.) Νεανίσκος . ἀπὸ ἐτῶν εἴκοσι τριῶν ἕως ἐτῶν τριακοντατεσσάρων ἢ τεσσαρακονταενός. Νεανίας . παρὰ τὸ νέος γέγονε νεὰν, ὡς μέγιστος μεγιστὰν, καὶ παράγωγον ἐξ αὐτοῦ νεανίας καὶ νεανίσκος. Νεβρός . τὸ τῆς ἐλάφου γέννημα, ὁ νεωστὶ ἐπὶ βορὰν ἐληλυθώς. [ἢ νεβρὸν τὸν μείζονα καὶ οὐ νεογενῆ λέγει, ὡς νεμόμενον ἐπὶ βοράν.] Νεβρώθ . κύριον. Νέαιθος . κύριον. Νέηλυς . ὁ νεωστὶ ἐληλυθώς. [τὰ εἰς υς σύνθετα, εἰ μὲν ὦσιν ἀπὸ τῶν εἰς υς ἁπλῶν συντεθειμένα, τὴν τῶν ἁπλῶν φυλάττουσι κλίσιν, οἷον· βραχὺς, βραχέος, τρίβραχυς, τριβράχεος, ὀφρὺς, ὀφρύος, λευκόφρυς, λευκόφρυος· εἰ δὲ ἀπ’ ἄλλων τινῶν εἰσὶ συντεθειμένα, διὰ τοῦ δος κλίνονται, οἷον· ἔπηλυς, ἐπήλυδος, νέηλυς, νεήλυδος· ταῦτα γὰρ οὐκ ἀπὸ τῶν εἰς υς εἰσὶν συντεθειμένα, ἀλλ’ ἀπὸ τοῦ ἐλεύθω γίνεται ἠλὺς καὶ νέηλυς.] Νείατος . ὁ ἔσχατος. ### nu 1389 Νειρεύς . ὁ κόχλος. Νηρεὺς δὲ ὁ θαλάσσιος, η . Νιρεὺς δὲ ὁ εὔμορφος, ι. Νεκρός . παρὰ τὸ νε στερητικὸν μόριον καὶ τὸ κῆρ γίνεται νεκηρὸς, ὁ ἐστερημένος τῆς ψυχῆς, καὶ κατὰ συγκοπὴν νεκρός. Νέκυς . ὁ νεκρός. ἔστι κίκυς, ἡ δύναμις, καὶ μετὰ τοῦ νε στερητικοῦ νεκίκυς, ὁ ἐστερημένος κίκυος, καὶ κατὰ συγκοπὴν νέκυς. ἢ ὥσπερ παρὰ τὸ ἵππος γίνεται ἱππὺς, καὶ κότος κοτὺς, οὕτω καὶ ἀπὸ τοῦ νεκρὸς νεκρὺς, καὶ ἀποβολῇ τοῦ ρ καὶ μεταθέσει τοῦ τόνου νέκυς. Νεογιλός . ὁ νέος καὶ μικρός. Νέος ἄνθρωπος . ἡ ἁγνεία καὶ ἀρετή. Νεόλεκτος . ὁ νεοστράτευτος. Νεοθαλής . ὁ νεόβλαστος. Νεογνός . ὁ νεωστὶ γεγεννημένος. ἢ νεόγονος τὶς ὤν. Νέος . ἀπὸ τοῦ νέεσθαι, ὅ ἐστι πορεύεσθαι εἰς αὔξησιν. [ἢ παρὰ τὸ ὁρμᾶσθαι. ὁρμῆς γὰρ καὶ ἡλικίας ἀνάπλεως.] Νεοσσός . ὁ νεωστὶ σευόμενος, ὅ ἐστιν ὁρμῶν. ἢ παρὰ τὸ νεάζω. Νέποδες . οἱ ἰχθύες, οἱ ἐστερημένοι ποδῶν. Νέπως . παρὰ τὸ πῶμι, τὸ πίνω, ὁ μέλλων πώσω, ἀποβολῇ τοῦ ω μετὰ τοῦ νε στερητικοῦ Νέπως. ἄνυδρον γὰρ τὸ ὄρος ἐκεῖνο. κλίνεται δὲ Νέπωτος. Νεπωτιανός . κύριον. Νέρτερος . ὑποκάτω νεκροῦ, ἢ ὁ ὑπὸ γῆν νεκρός. ### nu 1390 Νεστοριανοί . ὧν ἡ αἵρεσις αὕτη· ἄλλον μὲν τὸν Χριστὸν, ἄλλον δὲ τὸν υἱὸν ἔλεγον. Νεφθαλείμ . ἑρμηνεύεται στέλεχος ἀνειμένον, ἤγουν φυτὸν πλατυνόμενον. Νεφρός . παρὰ τὸ νείφεσθαι, τὸ οὐρῶ. τὸ δὲ νείφειν κυρίως ἐπὶ τῆς ἐκ νέφους καταφορᾶς τῶν ὑδάτων. Νεωτεροποιός . ἀντάρτης· τύραννος. Νεώνητος . ὁ νεωστὶ ἀγορασθείς. Νεωκόρος . ὁ τοῦ ναοῦ ἐπιμελούμενος. κορεῖν γὰρ παρὰ τοῖς Ἀττικοῖς τὸ σαίρειν, καὶ τὸ κοσμεῖν καὶ ἐπιμελεῖσθαι. Νεώς . ὁ ναός. [Ἀττικῶς. τὸν νεὼν ἡ αἰτιατικὴ, σὺν τῷ ν. καὶ λαγὼν καὶ Κῶν. ἡ δὲ γενικὴ καὶ δοτικὴ ἄνευ τοῦ ν, τοῦ νεὼ καὶ τῷ νεῷ.] Νεόφυτος . ὁ νεοκατήχητος. παρὰ τῷ Ἀποστόλῳ· μὴ νεόφυτον, ἵνα μὴ τυφωθεὶς εἰς κρίμα ἐμπέσῃ τοῦ διαβόλου. Νέος ἄνθρωπος καὶ νέος Ἀδάμ . ὁ Χριστὸς, ὃν ἐνδυόμεθα δι’ εὐαγοῦς πολιτείας. (Θηλυκόν.) Νεάνις . ἡ παρθένος. καὶ τὸ τῆς νεανιότητος ὄνομα. ἐπὶ τῆς παρθενίας εἴωθεν ἡ γραφὴ τιθέναι. Νεάτη . ἡ ἐσχάτη. παρὰ τὸ νέος. οἱ γὰρ νεώτεροι ἀτελεῖς εἰσὶ καὶ ἔσχατοι. [δὴ τότε λυσάμενοι νεάτας ἐκπείσματα δάφνης.] Νεανεία . ἡ ἔπαρσις. ### nu 1391 Νεάπολις . ἡ Σαμάρεια. Νέαιρα . τὸ ἔσχατον μέρος τῆς κοιλίας. παρὰ τὸ νέω γέγονε νέαιρα. καὶ νέατον τὸ ἔσχατον. ὅθεν καὶ λαγὼν τὸ αὐτὸ εἴρηται. [παρὰ τὸ λήγω. τὸ δὲ νέω σημαίνει τὸ πορεύομαι· εἰς αὐτὴν γὰρ πορεύονται τὰ ἐσθιομένα.] Νείαιρα . ἡ ἐσχάτη. Νειός . ἡ ἠροτριασμένη γῆ. Νείκη . ἡ φιλονεικία. Νεκάδες . Ὅμηρος εἴωθε λέγειν τὰς τῶν νεκρῶν τάξεις, παρὰ τὸ νέκυας, νεκυάδας τινὰς οὔσας καὶ νεκάδας. Νεκυομαντία . ἡ νεκρομαντία. Νέμεσις . ὕβρις· μέμψις. Νέμεα . πόλις. Νέμεια . ἑορτὴ καὶ πόλις. Νεοσσεία καὶ νεοττεία . ἡ ἐκλέπισις. Νεότης . ἀκμὴ σώματος, ἢ ἄστατος πρακτέων γνώμη. ἢ πρόφασις ἀκολασίας τοῖς ἀκρατεστέροις. Νεολαία . ὁ νέος λαός. Νεομήνια . ... Νεοκαισάρεια . πόλις. Νευρὰ καὶ χορδὴ διαφέρει . νευρὰ μὲν ἡ ἐκ τῶν νευρῶν, ᾗτινι χρῶνται εἰς τὰ τάξα· χορδὴ δὲ ἡ ἐκ τῶν ἐντέρων εἰς τὰ ὄργανα. Νεφρίτης . νόσος παρὰ τοὺς νεφρούς. Νεφέλη . ἀὴρ παχὺς ἐκ τῆς ὑγρᾶς κατὰ γῆν ἀναθυμιάσεως συνιστάμενος, εἶτα μετεωρισθεὶς ### nu 1392 τοῖς ἀνέμοις, ὅταν λάβῃ παρ’ αὐτῶν ἀξιόλογον ἄθροισμα, καὶ τὸ ἐκ τῆς ἐνεσπαρμένης αὐτῷ νοτίδος βάρος ἱκανὸν γένηται, τότε σταγόνας εἰς τὴν γῆν ἀφίησι, καὶ αὕτη τῶν ὄμβρων ἡ φύσις ἀπὸ γῆς τὴν ἀρχὴν ἐχόντων, καὶ δι’ ἀέρος πάλιν ἐπὶ τὴν γῆν φερομένων. Νεοαρδέα . νεωστὶ πεποτισμένην καὶ ἀρδευθεῖσαν. (Οὐδέτερον.) Νεανιεύματα . ἀλαζονεύματα· κομπάσματα. Νεηκονῆ . νεωστὶ ἠκονημένα. Νεηγενές . νεωστὶ γεννηθέν. Νέβελ . κεράμιον. Νείατον . τὸ ἔσχατον. [ὡς παρὰ τὸ μέσος γίνεται μέσατον, οὕτω καὶ παρὰ τὸ νέω νέατον καὶ νείατον.] Νεῖκος . ἡ φιλονεικία. παρὰ τὸ νέοις ἐοικέναι. ἡ γὰρ φιλονεικία τοῖς νέοις ἁρμόζει. Νειλόεν νᾶμα . τὸ τοῦ Νείλου. Νεῖλος δὲ ποταμός ἐστιν ἐν Αἰγύπτῳ. παρὰ τὸ νέαν ἰλὺν ἔχειν ἐν τῇ ἀναβάσει, Νέϊλος καὶ Νεῖλος. [ἢ παρὰ τὸ νέω, τὸ ῥέω, Νέϊλος, ὁ ῥέων ἰλύν· ὁ γὰρ Νεῖλος ἰλυώδης ἐστίν. ἢ ὥσπερ παρὰ τὸ πένθω πενθίλος, οὕτως καὶ παρὰ τὸ νέω Νεΐλος καὶ κατὰ συναίρεσιν Νεῖλος. καὶ γὰρ νέος κατ’ ἔτος γίνεται· πλημμυρεῖ γὰρ κατ’ ἔτος καὶ ποτίζει τὴν Αἴγυπτον.] Νεανικώτερον . τολμηρότερον. ### nu 1393 † Νεῖον . τὸ τῆς νηὸς πυθμενοειδὲς ξύλον.† Νέκταρ . θεῖον πόμα. καὶ νεκτάρειον πόμα, τὸ θαυμαστὸν καὶ ἀκήρατον. ἢ νέκταρ τὸ τῶν θεῶν πόμα, οἱονεὶ ὁ συνέχων τοὺς πίνοντας ἐν νεότητι. παρὰ τὸ ἔχω καὶ τὸ νέον γίνεται νέκταρον, καὶ κατὰ συγκοπὴν νέκταρ. διὸ καὶ ἡ Ἥβη αὐτὸ κιρνᾷ. τινὲς ἐπὶ τοῦ θείου νάματος. παρὰ τὸ νε στερητικὸν καὶ τὸ κτῶ γέγονε νέκταρ· οἱονεὶ τὸ στέρησιν ποιοῦν τὸ κτᾶσθαι καὶ φονεύεσθαι τοὺς πίνοντας αὐτό· ἀφ’ οὗ δηλοῦσθαι τὸ ἀθάνατον· οἷον τὸ μὴ κτεινομένοις διδόμενον. Νεόδμητον . τὸ νεοκατασκεύαστον. Νεόφθιτον . τὸ νεόφθαρτον. † Νεαλές . τὸ νεωστὶ ἑαλωκός· οἷον ἰχθῦς. δύναται δὲ καὶ τὸ νεωστὶ ἁλὶ πεπασμένον.† † Νεόκτητον . τὸ νεωστὶ κατεσκευασμένον.† Νεόκμητον . τὸ νεωστὶ κατεσκευασμένον. Νεοσύλλεκτον . τὸ νεοστράτευτον. Νεόβδαλτον . τὸ νεοάμελκτον. γάλα νεόβδαλτον. Νεώττιον . πωλίον. Νεμειαῖον . ὄρος Πελοπονήσου. Νέφος . τὸ πλῆθος. νέφος μαρτύρων. ἢ καὶ τὸ τῶν ὑετῶν ἀπὸ τῆς ἀνηνεχθείσης ἀναθυμιάσεως ### nu 1394 εἰς ὕδωρ. οἱονεὶ τὸ ἐστερημένον φάους, νέφαος, νέφος. ἢ παρὰ τὸ νείφω, τὸ βρέχω. οὕτω Φίλων. Νεῦρον . παρὰ τὸ νεῖσθαι δι’ ὅλου τοῦ σώματος. Νεώνητα . νεωστὶ ἀγορασθέντα. (Ῥῆμα.) Νέηαι . πορευθῇς. [νέω, τὸ πορεύομαι, νέομαι, νέεται, τὸ ὑποτακτικὸν νέησαι, καὶ τὸ Ἰωνικὸν νέηαι.] Νεανιεύεται . [ἀλαζονεύεται.] Νεῖαι . πορευθήσῃ. Νεῖν . ἀντὶ τοῦ κολυμβᾷν. Νείκησεν . ὕβρισεν· ἐφιλονείκησεν. [καὶ νεικείῃσιν. ἀπὸ τοῦ νεικῶ, νεικείω, νεικείῃ, καὶ ἐκτάσει τῆς σι συλλαβῆς νεικείῃσι.] Νείφει . χιονίζει, βρέχει. [ἀπὸ τοῦ νέφος, ἐξ οὗ νόφος καὶ γνόφος, γίνεται νέφω καὶ νείφω.] Νέμεται . βόσκεται. Νέμω . τὸ παρέχω. καὶ νεῖμαι. Νεμεσήσεται . μέμψεται. [καὶ νεμεσᾷ. καὶ νεμεσήσεαι. ἀπὸ τοῦ νεμεσῶ, δευτέρας συζυγίας περὶ πάθους ἐνεστῶτος ἰωνικοῦ.] Νενέαται . σεσώρευται. ἔστι ῥῆμα νῶ, τὸ σωρεύω. [ὁ παρακείμενος νένηκα, ὁ παθητικὸς ### nu 1395 νένημαι, νενήμεθα, νένησθαι, νένηνται, καὶ τὸ ἰωνικὸν νενέαται.] Νενευκότι . συγκύψαντι. Νέονται . πορεύονται. καὶ νέω. Νευστάζων . κινῶν· ἐννεύων. νευστάζων κάραν Ἰούδας. Νέω . τὸ κολυμβῶ. Νεωτερίζει . καινὰ πράττει. ἀνταίρει. Νεώσαντες . ἀρόσαντες. Νεωλκῆσαι . ἔξω τὴν ναῦν ἑλκῦσαι. Νέαται . κατῳκισμέναι εἰσί. [ἀπὸ τοῦ νῶ, οὗ παράγωγον νέω. ὡς τὸ κέαται.] (Ἐπίῤῥημα.) Νειόθεν . ἐσχάτως. Νέρθεν . ὑποκάτωθεν. [παρὰ τὸ ἔνερθεν, νέρθεν, κατὰ ἀφαίρεσιν τοῦ ε . τοῦτο παρὰ τὴν ἔραν, τὴν γῆν. γέγονεν ἔρος καὶ ἔνερος, ἐνέρωθεν καὶ συγκοπῇ ἔνερθεν.] Νεωστί . ἀρτίως, προσφάτως. [οἱ νέοι, τῶν νέων, ἐπίῤῥημα νέως, νεωστί.] Νέωτα . εἰς τὸ αὔριον, εἰς τὸ μέλλον. ἀεὶ γεωργὸς εἰς νέωτα πλούσιος. [Ἀττικῶς. παρὰ τὸ νέος νέωτα, κατ’ ἔκτασιν τοῦ ο εἰς ω . ἢ ἔστι νέοτε, ὡς ἄλλος ἄλλοτε, καὶ τροπῇ αἰολικῇ τοῦ ε εἰς τὸ α ἐπ’ αὐξήσει τοῦ ο .] ### nu 1396 (1t) Τὸ Ν μετὰ τοῦ Η. (Ἀρσενικόν.) Νήδυμος . ὁ γλυκὺς, ὁ ἡδύς. νήδυμος ὕπνος. [οἱ δὲ ἥδυμος, χωρὶς τοῦ ν . καὶ ἴσως ἐνόμισαν ἀπὸ τοῦ ἡδὺς εἶναι παράγωγον. λέξεως δὲ δασυνομένης οὐ συντίθεται τὸ ν κατ’ ἀρχάς. ἔστι δὲ ἀπὸ τοῦ δύω, δύσω, ἐξ οὗ ῥῆμα ὄνομα δύμος καὶ μετὰ τοῦ νη ἐπιτατικοῦ νήδυμος.] Νῆϊς . ὁ ἐστερημένος. Νηΐτης στόλος . ὁ διὰ τῶν νηῶν. Νήκερως . ὁ μὴ ἔχων κέρας. Νήλωπος . ὁ μὴ ἔχων ἱμάτιον. Νηλῆϊ . τὸ Νηλεῖ, ποιητικῶς. Νηλής . ὁ ἀνηλεής. Νηλήτεις . τοὺς ἁμαρτωλούς. [ὡς ἀπὸ τοῦ εὐσεβὴς γίνεται εὐσεβέες, εὐσεβεῖς, οὕτως καὶ ἀπὸ τοῦ νηλήτης γίνεται νηλήτεες, νηλήτεις. παρὰ τὸ νη ἐπιτατικὸν καὶ τὸ ἀλιτεῖν, τὸ ἁμαρτάνειν. τὸ ἀλιτεῖν διὰ τοῦ ἰῶτα γράφεται, τὸ δὲ νηλήτης διὰ τοῦ ἦτα, ὅτι αἰολικῶς ἐτράπη τὸ ι εἰς τὸ η . ἕτεροι δὲ τοὺς ἀναμαρτήτους λέγουσιν, ἀπὸ τοῦ νη στερητικοῦ καὶ τοῦ ἀλιτεῖν.] Νηλεής . ὁ σκληρὸς, ὁ ἀπηνὴς, [ὁ ἀνηλεής. ἀπὸ τοῦ ἔλεος γέγονε καὶ τοῦ νη στερητικοῦ ἐπιῤῥήματος, οἱονεὶ ὁ ἐστερημένος τοῦ ἐλεεῖν. τὸ δὲ νηλὴς ἀπὸ τοῦ νηλεὴς γέγονε κατὰ κρᾶσιν. ### nu 1397 ἀπὸ τοῦ λῶ, τὸ θέλω, καὶ τοῦ νη στερητικοῦ, οἱονεὶ ὁ μὴ θέλων εἶναι ἐλεήμων, ἀλλὰ ἀκαμπὴς καὶ σκληρός.] Νήλιπος . ἀνυπόδετος ἢ μονοχίτων. [κατὰ στέρησιν τοῦ νη , ὥσπερ νηνεμία. τὸ δὲ νήλιποι, οἱ ἀνυπόδετοι, συνῄρηται ἀπὸ τοῦ νηλίποδος.] [ Νημερτής . ὁ ἀληθής. παρὰ τὸ ἁμαρτῶ ἁμαρτὴς, καὶ μετὰ τοῦ νη στερητικοῦ νηαμαρτὴς, καὶ συγκοπῇ καὶ τροπῇ τοῦ α εἰς ε νημερτὴς, ὁ ἐστερημένος τοῦ ἁμαρτάνειν.] Νήπιος . ἄφρων, ἀνόητος. [παρὰ τὸ ἤπιος πλεονασμῷ τοῦ ν νήπιος, ὁ πρᾷος καὶ προσηνὴς καὶ νήπια ποιῶν. ἢ παρὰ τὸ νη στερητικὸν καὶ τὸ εἰπεῖν, νηέπιος καὶ κατὰ συναίρεσιν νήπιος, ὁ μὴ δυνάμενος λέγειν. ἢ νήβιος, ὁ ἐστερημένος τοῦ βίου.] Νηπύτιος . ἄφρων, ἀνόητος. [παρὰ τὸ νη στερητικὸν καὶ τὸ πινυτὸν γέγονε νηπινύτιος, καὶ συγκοπῇ τοῦ ι καὶ τοῦ ν νηπύτιος.] Νηρεύς . ὁ θαλάσσιος δαίμων. ἢ κοχλίας. ἀπὸ τῆς νήξεως καὶ τοῦ ῥαδίως νεῖν. Νηρίτης . ὁ θαλάσσιος κοχλίας. [οὐκ ἔστι δὲ παρὰ τὸ Νηρεύς· ὤφειλε γὰρ γράφεσθαι διὰ διφθόγγου, ὡς Ἀταρνεὺς, Ἀταρνείτης. ὁ δὲ τεχνικὸς λέγει, ἀπὸ τοῦ Νηρηῒς ἐστί.] Νηρίθμους . ἀναριθμήτους. Νῆστις . ἄγευστος. ἢ ἔντερόν ἐστιν οὕτω λεγόμενον. [οἷον νησίτης, παρὰ τὸ κενὸν εἶναι σι‐ ### nu 1398 τίων. τὸ γὰρ νη στερητικόν ἐστι. νῆστις, καὶ κλίνεται νήστιος, ὡς ὄφιος, ἔχιος. τὸ πληθυντικὸν τοὺς νήστις διὰ τοῦ ἰῶτα.] Νὴ τὸν θεόν . μὰ τὸν θεόν. Νήφων . κύριον. Νηφάλιος . ὁ γρήγορος. Νηφάλεος . ὁ σώφρων. Νηφαλισμός . ἡ προσοχή. Νηφάλεος . ἄγρυπνος, διορατικός. ζέων τῷ πνεύματι. ὁ Ἀπόστολος· νηφάλεον, σώφρονα, κόσμιον. (Θηλυκόν.) Νηδύς . ἡ γαστήρ. ἀπὸ τοῦ διανενῆσθαι, ὅ ἐστι σεσωρεῦσθαι καὶ πεπληρῶσθαι. Νῆες . πλοῖα. [ἀπὸ τοῦ νῆσαι, τὸ σωρεῦσαι.] Νηΐδες . αἱ Νύμφαι. [αἱ ἐν νάμασιν οὖσαι. παρὰ τὸ νάω, τὸ ῥέω.] Νηνεμία . ἡσυχία, γαλήνη. Νηπεία καὶ νηπιέη . ἡ ἀφροσύνη. Νηρῇδες . θαλάσσιοι δαίμονες. [ἔχει τὸ ἰῶτα, ἀπὸ γὰρ τοῦ Νηρηΐδες, ὡς Βρισηΐδες καὶ Χρυσηΐδες, Νηρῇδες, Καδμῇδες.] Νηστεία . τῆξις σώματος, καὶ ὑπωπιασμός. Νῆσσα . τὸ νησσάριον. [ὡς παρὰ τὸ δόξω δόξα, καὶ ἄγω ἄξω καὶ ἅμαξα, οὕτως καὶ παρὰ τὸ νῶ, τὸ κολυμβῶ, νῆσα καὶ ἀναδιπλασιασμῷ τοῦ αὐτοῦ συμφώνου νῆσσα.] Νίσσα δὲ τόπος καὶ πόλις, ι. ### nu 1399 Νῆσις . ἡ κλῶσις καὶ ἡ σώρευσις. Νῆσος . παρὰ τὸ νῶ, τὸ κολυμβῶ. ὁ μέλλων νήσω. ἐξ αὐτοῦ γέγονε νῆσος. Νήτη . ἡ τῆς λύρας χορδή. Νητρία . χώρα. γράφεται καὶ διὰ τοῦ ι. Νῆϋς . ἡ ναῦς. [διὰ τοῦ ἦτα. παρὰ τὸ νέω, τὸ νήχω, νηῦς, διὰ τοῦ α ναῦς, παρὰ Δωριεῦσι. χρῆται οὖν ὁ ποιητὴς ταύταις ταῖς φωναῖς· νηυσί· ναυσί· νέεσσι· νήεσσιν. οἱ Αἰολεῖς νάεσσι. τί οὖν; Ὅμηρος οὐκ οἶδε τὴν ναυσὶ φωνήν; ναί· ἀλλ’ ἐν συνθέσει, ναυσίθοος, ναυσίκλυτος.] (Οὐδέτερον.) Νήκεστον . ἀθεράπευτον. [Ἡσίοδος· —ἐν δὲ δίκην βλάψας νήκεστον ἀάσθη. ὅ ἐστιν ἐβλάβη.] Νήϊον . ξύλον ναυπηγήσιμον. καὶ ὄρος πλησίον Ἰθάκης. Νηγάτεον . νεωστὶ κατεσκευασμένον. Νηκτά . κολυμβητὰ, ἔνυδρα. Νηκερδέα . ἀνωφελῆ. [ἀπὸ τοῦ νη στερητικοῦ μορίου.] Νηλεὲς ἦμαρ . σκληρὰ ἡμέρα. Νημερτές . ἀληθές. Νῆμα . οὐκ ἔστιν ἀπὸ τοῦ νήθω, νῆσμα καὶ νῆμα, ἀλλ’ ἔστι νῶ ῥῆμα, ὅπερ σημαίνει τὸ νήθω. ### nu 1400 [τῇ γάρ τοι νεῖ νήματ’ ἀερσιπότητος ἀράχνης.] Νήριτον . τὸ πολύ. πρὸς ὃ οὐδεὶς φιλονεικήσειε διὰ τὸ πλῆθος. Νήριτον καὶ ὄνομα ὄρους. Νήποινον . χωρὶς ποινῆς. Νήϋτμον . τὸ ἄφωνον, τὸ ἐστερημένον ἀϋτμῆς, ὅ ἐστι φωνῆς. [ Νηφάλιον . τὸ γρήγορον.] (Ῥῆμα.) Νηήσας καὶ νήσας . ἀντὶ τοῦ σωρεύσας. καὶ νῆσαι. καὶ νήει ἀντὶ τοῦ ἐσώρευσε. Νήθω . τὸ κλώθω. Νηκούστησε . παρήκουσε. Νηπιάζεται . μωραίνεται. Νήφει . γρηγορεῖ. νείφει δὲ ἀντὶ τοῦ βρέχει, δίφθογγον. νίφει δὲ ἀντὶ τοῦ χιονίζει, ι, ἐξ οὗ καὶ νιφὰς καὶ νιφετὸς, ἡ χιών. Νήχεται . κολυμβᾷ. Νηπιάζειν . τὸ μὴ εἰδέναι κακοποιεῖν ἢ ἁμαρτάνειν. καὶ ὁ Ἀπόστολος· ἀλλὰ τῇ κακίᾳ νηπιάζετε. (Ἐπίῤῥημα.) Νηλεῶς . ἀντὶ τοῦ ἀνηλεῶς. καὶ νηλειῶς. Νηποινί . ἄνευ τιμωρίας. Νητρεκῶς . ἀληθῶς. ### nu 1401 (1t) Τὸ Ν μετὰ τοῦ Ι. (Ἀρσενικόν.) Νίγερ . κύριον. καὶ ὁ περάτης. Νικήρωτος· Νικίας· Νικήτης· Νικήτας . ὀνόματα κύρια. Νιμμός . ἡ κάθαρσις. Νῖνος· Νιννύας . κύρια. Νισαῖος ἵππος . ὅ ἐστι ξανθός· ἡ γὰρ Νίσα πάντας τοὺς ἵππους ξανθοὺς ἔχει. Νιτιάτης . κύριον. ἡ τοῦ Νιτιάτου μονή. Νιφετός . χιὼν [κατὰ λεπτὸν φερομένη.] Νίν . ἀντὶ τοῦ αὐτόν. Νικόδημος . κύριον. ἑρμηνεύεται ὁ κατὰ διάνοιαν ἐῤῥωμένος εἰς τὴν ἐπίγνωσιν τοῦ Χριστοῦ, τὴν δὲ τῆς πράξεως τῶν ἐντολῶν φιλοτιμίαν φειδοῖ τῆς σαρκὸς ὡς δειλὸς παραιτούμενος. καὶ ὁ Θεόλογος· κᾂν Νικόδημος ᾖς ὁ νυκτερινὸς θεοσεβὴς, μύροις αὐτόν. (Θηλυκόν.) Νίκωχις . πόλις. Νίκη . παρὰ τὸ ἑνὶ δοτικῇ καὶ τὸ εἴκω, τὸ ὑποχωρῶ, γέγονεν ἑνιείκη, καὶ ἀποβολῇ τῶν δύο εε, τοῦ τε ἐν ἀρχῇ καὶ τοῦ μέσου, καὶ κατὰ κρᾶσιν τῶν δύο ιι εἰς ἓν, δηλονότι μακρὸν, νίκη, οἷον ἡ ἑνὶ ὑποχωροῦσα. ὡς καὶ ὁ ποιητὴς λέγει· ἑτεραλκέα νίκην. [ἄλλοι δὲ, παρὰ τὸ νη στερητικὸν καὶ τοῦ εἴκω γέγονε νίκη, κατ’ ἔκθλιψιν τοῦ ε , ἡ μηδενὶ ὑποχωροῦσα. ἀλλ’ ἀντίκειται αὐτοῖς καὶ ἡ ἀποβολὴ καὶ ἡ γραφή· ἡ γραφὴ μὲν, ὅτι νίκη διὰ τοῦ ### nu 1402 ι γράφεται, καὶ ὤφειλε γράφεσθαι διὰ τῆς ει διφθόγγου, ἡ ἀποβολὴ δὲ, ὅτι οὐδέποτε τὸ νη ἐπίῤῥημα ἀποβάλλει τὸ η , οἷον νήδυμος.] Νινευΐ . πόλις. Νίσα . τόπος, καὶ πόλις ἐν Ἐρυθρᾷ κειμένη. Νίσιβις . χώρα. καὶ κλίνεται Νισίβεως. [ Νιφάδες . σταγόνες χιόνος.] Νίφα . νιφὰς, νιφάδος, νιφάδα, καὶ κατὰ συγκοπὴν νίφα. Νικόλαος . κύριον. παρὰ τὸ νῖκος καὶ τὸ λαὸς γίνεται Νικόσλαος. [ἀλλὰ τὰ εἰς ος ὀνόματα ἐν τῇ συνθέσει τῆς ἐπαγομένης λέξεως, τῆς ἀπὸ συμφώνου ἀρχομένης, ἀποβάλλουσι τὸ ς καὶ φυλάττουσι τὸ ο . θεὸς, Θεόδωρος.] Νίμμα . κάθαρμα. Νίτρον . σαπώνιον, ἢ εἶδος ἰατρικόν. [παρὰ τὸ νίζω νίτρον, ὡς μάσσω μάκτρον, πλήσσω πλῆκτρον, φέρω φέρτερον.] Νιτέρειον . ἀκρωτήριον. Νίζω . σημαίνει τὸ νίπτω, καὶ τὸ καθαίρω. [νίπτω, νίζω. οἱ Αἰολεῖς τὰ εἰς πτω ῥήματα εἰς δύο σς μεταβάλλουσιν. οἷον νίπτω νίσσω. Ταραντίνων δὲ φωνῇ γίνεται νίζω.] Νικῷεν . εὐκτικόν. ὡς ἀπὸ τοῦ σιγὴ σιγῶ, οὕτως καὶ ἀπὸ τοῦ νίκη νικῶ. καὶ τὸ εὐκτικὸν νικῷεν καὶ νικῴη. νικῶ, νικᾷς, ἡ μετοχὴ ὁ νικῶν, τοῦ νικῶντος, τὸ εὐκτικὸν νικῷμι, τὸ τρίτον νικῷ καὶ πλεονασμῷ τοῦ η ἀττικῶς νικῴη, καὶ ἐξ αὐτοῦ νικῷ, καὶ νικῴης. Νισσόμενος . στρεφόμενος. ### nu 1403 (1t) Τὸ Ν μετὰ τοῦ Ο. (Ἀρσενικόν.) Νόες . οἱ ἄγγελοι, καὶ οἱ λογισμοί. ὅτι κακῶς λέγουσι καὶ παρ’ ἀναλογίαν οἱ φιλόσοφοι τὸν νόα αἰτιατικὴν τῶν ἑνικῶν, καὶ οἱ νόες εὐθεῖαν τῶν πληθυντικῶν, καὶ αἰτιατικὴν τοὺς νόας· δέον γὰρ τὸν νοῦν λέγειν, καὶ οἱ νοῖ. ἀπὸ συναιρέσεως ἐστὶ καὶ δεῖ πρὸς τὸ ἐντελὲς κλίνεσθαι καὶ τὸ συνῃρημένον. ἔστι γὰρ νόος, νοῦς, νόον, νοῦν. Νόθος . ὁ μὴ γνήσιος υἱός. παρὰ τὸ ὀνῶ, τὸ μέμφομαι καὶ βλάπτω, γίνεται ὀνότος, καὶ κατὰ ἀποβολὴν τοῦ ο καὶ τροπῇ τοῦ τ εἰς θ νόθος, ὁ μὴ ὢν γνήσιος υἱὸς, ἀλλ’ ἐκ παλλακίδος. αἱ γὰρ παιδοποιΐαι παρὰ τῷ ποιητῇ τετραχῶς λέγονται· γνήσιος, νόθος, σκότιος καὶ παρθένιος· γνήσιος ὁ ἐκ νομίμων γάμων· νόθος ὁ ἐκ παλλακίδος· σκότιος ἐκ λαθραίας μίξεως· παρθένιος ὁ ἐκ τῆς παρθένου ἔτι νομιζομένης γενόμενος. Νομῆες . οἱ ποιμένες. [καὶ νομέας καὶ νομεῖς.] ### nu 1404 Νομοΐστωρ . ὁ νομομαθής. Νομικός . ὁ τῷ νόμῳ ἀκολουθῶν. ἢ ὁ τοῦ νόμου ἐξηγητής. Νομοδιδάσκαλοι . οἱ γραμματεῖς ἑρμηνεύονται. [συνῆσαν γὰρ αὐτοῖς καὶ οἱ λεγόμενοι νομικοί.] Νόμος . ὃν ἔχομεν γραπτὸν νόμον· τὸ νόμισμα· ὁ τὴν γῆν μερίζων· παρ’ Αἰγυπτίοις ἡ χώρα· ἡ συνήθεια· μέτρον γῆς· τὸ εὐαγγέλιον. Νόμος . λόγος προστακτικὸς τῶν πρακτέων καὶ ποιητέων καὶ μή. παρὰ τὸ νέμω, τὸ μερίζω. Νόμος . χαλινὸς αὐτεξουσιότητος. Νόμος καὶ ἐντολὴ διαφέρει . νόμος μὲν γάρ ἐστιν ὅρος ἀποφαντικὸς τοῦ μὴ χρῆναί τι δρᾷν τῶν ἐκτόπων, ὁποῖόν ἐστι τό· οὐ φονεύσεις· ἐντολὴ δέ ἐστιν ὅρος ἀποφαντικὸς αἰσχροῦ πράγματος, συνεζευγμένης ἐντολῆς, οἷον ἐστὶ τό· ἐὰν μὴ περισσεύσῃ ἡ δικαιοσύνη ὑμῶν πλέον τῶν γραμματέων καὶ Φαρισαίων, οὐ μὴ εἰσέλθητε εἰς τὴν βασιλείαν [τῶν οὐρανῶν.] Νόστος . ἡ πρὸς τὸν οἶκον ἐπάνοδος. παρὰ τὸ νέω, τὸ πορεύομαι. νόστος καὶ ἡ τῆς γεύσεως ἀνάδοσις. ### nu 1405 Νοσφισμός . χωρισμός. Νότος . ὁ κατὰ μεσημβρίαν τόπος. καὶ ὁ ἄνεμος. [ἀπὸ τοῦ νεῖσθαι, ὅ ἐστι διέρχεσθαι καὶ πορεύεσθαι.] Νοτίου . θαλασσίου. νοτίου θηρός. λέγει δὲ τὸ κῆτος. Νοῦμμος . τὸ νουμμίον. Νουνεχής . συνετὸς, φρόνιμος. καὶ νουνέχεια. Νοῦς . τριχῶς λέγεται. νοῦς θεοῦ· νοῦς καὶ ὁ ἄγγελος· νοῦς καὶ ὁ ἡμέτερος. Νοῦς . ὅρασις ψυχῆς ἀσώματος πρὸς πάντα ἐκτείνουσα. Νοῦς . πρᾶγμα ἄδηλον, ἀδήλως ἄδηλα περιαθροῦν. τοῦτο γάρ ἐστι νοῦς ἐν ψυχῇ, ὅπέρ ἐστιν ὀφθαλμὸς ἐν σώματι. Νοῦς ἐστὶ ψυχῆς τὸ καθαρώτατον καὶ λογικὸν εἰς θεωρίαν τῶν ὄντων. Νοῦς θύραθεν ἐστὶν ἡ ἔξωθεν ἐπιγινομένη γνῶσις. Νοῦς . φύσις ἐπινοητικὴ παντὸς πράγματος. Νοῦς ἐστὶν ὑφεστὼς, οὐσία νοερὰ αὐτοκίνητος, θεῖος ὑμνῳδὸς δόξης. ἡ πρώτη τοῦ νοῦ κίνησις. Νοῦς . παρὰ τὸ νέμεσθαι, τὸ πορεύεσθαι. ὁ πάντοτε ἐν ἡμῖν κινούμενος, καὶ ἐπὶ πάντων ἰών. τί γὰρ ὁρμητικώτερον τοῦ νοῦ; καὶ Ὅμηρος· ὡς δ’ ὅταν ἀΐξῃ νόος ἀνέρος. καὶ πάλιν· ὡσεὶ πτερὸν ἠὲ νόημα. Νοῦς λογικός ἐστιν αἴσθησις θεωρητικὴ ψυχῆς ἀθανάτου καὶ νοερᾶς. Νοῦς ἐστὶν ὅρασις σώματος ἀσώματος, [ἀσωμάτως] εἰς πᾶν διατρέχουσα. Νόμος . τὸ ἄγραφον ἔθος. τοῦ Θεολόγου· ἐγκαίνια τιμᾶσθαι παλαιὸς νόμος. ### nu 1406 † Νόμοι φύσεως . οὓς ἡ ἁμαρτία ἐπεισήγαγε τὸν πνευματικὸν καταλύουσα νόμον· ὃν αὖθις ὁ Κύριος διὰ τῆς ἑαυτοῦ γεννήσεως ἀνωρθώσατο. φύσεως δὲ νόμος ὁ λόγος, καθ’ ὃν ἑκάστη γεγένηται.† (Θηλυκόν.) Νομάδες . αἱ βοσκόμεναι ἀγέλαι. καὶ νομάδας, τοὺς ἀγρίους βαρβάρους. Νομή . ἡ βοσκή. νομεῖ δὲ τῷ βοσκῷ, ἐπὶ ἀρσενικοῦ, δίφθογγον. Νόησις . ἡ πρώτη τοῦ νοῦ κίνησις. Νόννα . κύριον. Νόνναι . αἱ ἡμέραι, ἢ ἀρχαὶ τῶν μηνῶν. Νοσηλεία . ἡ ἀῤῥωστία. Νόσος . ἀσυμμετρία τῶν ἐν σώματι στοιχείων ἡ κατακυριεύσασα ἤδη τοῦ ζώου καὶ ἐπικρατὴς γινομένη. Νόσος . παρὰ τὸ ἐστερῆσθαι ὑγιείας, κατὰ μετάθεσιν τοῦ ω εἰς ο . Νοτίς . ἡ ὑγρασία. Νοτία . ἡ ὑγρασία καὶ ἡ σκοτία. παρὰ γὰρ τὸ νότος νότιος καὶ νοτία. Νοῦσος . ἡ νόσος, κατὰ προσθήκην τοῦ υ . Νουθέτησις . λόγος ἐπιτιμητικὸς ἕνεκα ἀποτροπῆς ἁμαρτίας. † Νοτίη . πάχνη.† Νόησις . παρὰ τὸ νέω, τὸ πορεύομαι. οὐδὲν γὰρ ταχύτερον τοῦ νοός. (Οὐδέτερον.) Νοερόν . πνευματικὸν, ἄϋλον. ἢ τὸ τὰ νοητὰ ὁρῶν. ἢ πᾶν τὸ ἐν τῇ καρδίᾳ κατὰ νοῦν ὑπάρχον. τινὲς τὸ κατ’ εἰκόνα φασί. Νοητόν . τὸ διὰ τοῦ νοῦ νοούμενον. ἢ τὸ διαφεῦγον τὰς πέντε ἡμῶν αἰσθήσεις. ἢ τὸ μὴ ὁρώμενον. ### nu 1407 Νοητόν . τὸ ἐν τῷ νοερῷ ὑπεισελθὸν καὶ νοούμενον. Νοητά . τὰ μὴ σωματικῶς, ἀλλὰ κατὰ νοῦν γνωριζόμενα. ἢ νοητὰ τὰ αἰσθητήρια τὰ ἐν τῷ καθ’ ἡμᾶς κρυπτῷ ἀνθρώπῳ. Νοσοκομεῖον . ὁ ξενών. καὶ νοσοκόμος ὁ ἐπιμελούμενος τῶν νοσούντων. Νότα . τὰ γράμματα. ἐξ οὗ καὶ νοτάριος. Νότιον . δίϋγρον. Νουθέτημα . συμβουλή. ἢ ἐπιτιμητικὸς λόγος εἰς ἀποτροπὴν ἁμαρτίας. Νόμισμα . τὸ νομιζόμενον μηδὲν εἶναι. (Ῥῆμα.) Νοθεύει . ἀπαλλοτριοῖ. Νοσηλεύεται . ἀῤῥωστεῖ. Νοσφίζεται . ἰδιοποιεῖται· ἀφαιρεῖται. Νοστήσας . ἐπανελθών. Νοεῦντες . νοοῦντες. αἰολικῶς. Νόσφι . ἀντὶ τοῦ χωρίς. καὶ ἀντὶ τοῦ πόῤῥω. παρὰ τὸ νω στερητικὸν καὶ τὸ ἕπω, τὸ ἀκολουθῶ, γίνεται νοέπι ἐπίῤῥημα καὶ κατὰ συγκοπὴν καὶ τροπὴν τοῦ π εἰς φ, καὶ πλεονασμῷ τοῦ ς , νόσφι, τὸ μὴ ἀκολουθοῦν, ἀλλὰ πόῤῥω ὄν. [ἢ παρὰ τὸ νόστος, ὃ σημαίνει τὴν ἐπάνοδον, καὶ ἐπεκτάσει γίνεται νοστόφι. τὸ δὲ νόστος παρὰ τὸ νέω, τὸ πορεύομαι.] ### nu 1408 (1t) Τὸ Ν μετὰ τοῦ Υ. (Ἀρσενικόν.) Νυκτίβιος . ὁ ἐν νυκτὶ διάγων. Νυκτιλόχος . ὁ κλέπτης, ὁ λῃστὴς, ὁ λοχῶν καὶ ἐνεδρεύων ἐν τῇ νυκτί. Νυκτιπόλος . ὁ λῃστής. Νυκτέλιος . ὁ Διόνυσος. Νύμφιος . ὁ νυμφικὸς οἶκος. νυμφίος δὲ ὁ γαμέτης καὶ ὁ γαμβρός. ὡς τύχιος ὁ τυχηρὸς, Τυχίος δὲ κύριον. νυμφεῖος δὲ ὁ παστὸς, δίφθογγον. Νυμφοστόλος . ὁ νυμφαγωγός. Νυσήϊος . ὁ Διόνυσος. ἀπὸ τοῦ Νύσης. ὄρος δὲ τοῦτο Θρᾴκης. —Διὸς Νυσήϊον υἷα. Νύχιος . ὁ νυκτερινός. Νυκτομαχία . ἡ ἐν νυκτὶ τοῦ πολέμου μάχη. Νύμφη . ὡς παρὰ τὸ νέος γίνεται νυὸς, οὕτως καὶ παρὰ τὸ νέα καὶ φῶ γίνεται νεόφη καὶ νύμφη, ἡ νέα φαινομένη καὶ συγκοπῇ καὶ τροπῇ τοῦ μ εἰς ν νύμφη. Νύξ . ἐν τῷ τὸν ἥλιον ὑπὸ γῆν εἶναι. νυκτὸς δὲ διάστημα ὁ ἀπὸ δύσεως μέχρις ἀνατολῆς ὑπὸ γῆν τοῦ ἡλίου δρόμος. [παρὰ τὸ νύσσω, νύξω, νύξ· δι’ ἧς καμπτόμεθα. ὁ δὲ Βησαντῖνος παρὰ τὸν νύξω μέλλοντα, τὸν δηλοῦντα τὸ πλήξω, διὰ τὸ νύσσεσθαι καὶ προσπταίειν τοῖς ### nu 1409 ἐνεργουμένοις τὶ ἐν σκότει ἢ προσκόπτειν καὶ πλήττεσθαι τοὺς βαδίζοντας ἐν αὐτῇ τῇ ὥρᾳ.] Νυός . ἡ νύμφη. Νύσσα . ὁ καμπτός. παρὰ τὸ νεύω, νεύσω, νεύσα καὶ ἀποβολῇ τοῦ ε νύσσα. [ἢ παρὰ τὸ νύσσω, τὸ κάμπτω, διὰ τὸ τοὺς ἵππους ἐκεῖ νύσσεσθαι.] Νύσσα . καὶ ὄνομα πόλεως. Νυσήϊον . οἱ μὲν τὸ Σίναιον ὄρος φασὶν, οἱ δὲ ἕτερον ὄρος τοῦ Διονύσου, ἐνδότερον καὶ ἐπέκεινα τῆς Ἰνδικῆς. Νύχος . ἡ νύξ. Νῦ . τὸ στοιχεῖον. ὅτι νυγμόν τινα ἔχει ἡ τούτου ἐκφώνησις. καὶ νὺ ἀντὶ τοῦ δή. (Ῥῆμα.) Νύξας . διεγείρας. Νυμφοστολῆσαι . τὸ νυμφαγωγῆσαι. Νύσσω . τὸ τιτρώσκω. καὶ τὸ λάμπω. Νυστάζω . ἀπὸ τοῦ νεύω, τὸ στάζω. οἷον· νευστάζων κόρυθα βριαρήν—. ἐπειδὴ ἐπινεύουσιν οἱ κοιμώμενοι. ἔνθεν καὶ τὸ ῥηματικὸν ὄνομα νύσταλος, νυσταλογερόντιον. ### nu 1410 ἢ παρὰ τὸ νευστάζειν ἀποβολῇ τοῦ ε. τὸ δὲ νευστάζειν παρὰ τὸ νεύειν τὴν κάραν. (Ἐπίῤῥημα.) † Νύκτωρ . διὰ νυκτός.† Νῦν . ἀντὶ τοῦ ἀρτίως. καὶ νυνί. καὶ νὺ ἀντὶ τοῦ δή. Τὸ Ν μετὰ τοῦ Ω. (Ἀρσενικόν.) Νωθεῖς . ῥάθυμοι, βραδεῖς. οἱ ἐστερημένοι τοῦ τρέχειν. Νωθροκάρδιος . ὁ κατὰ λογισμὸν βαρὺς καὶ ῥάθυμος. Νῶε . ὄνομα κύριον. ἑρμηνεύεται δὲ πρόσωπον ἀκτημοσύνης. Νωδός . ὁ ἐστερημένος τῶν ὀδόντων. Νωΐτερος . ἡμέτερος. Νῶκαρ . ὁ δυσκίνητος, ὁ οὐδ’ ὁπωσοῦν ἐῤῥωμένος. [παρὰ τὸ νω στερητικὸν καὶ τὸ σκαίρω, τὸ σκιρτῶ, κατὰ ἀποβολὴν τοῦ ς.] Νωλανοί . ἔθνος. Νωμεντίνος . κύριον. ### nu 1411 Νῷν καὶ σφῷν . σὺν τῷ ι. ἀπὸ γὰρ τοῦ νῶϊν καὶ σφῶϊν γέγονε κατὰ συναίρεσιν τοῦ ω καὶ ι εἰς τὴν ω δίφθογγον. [ἄλλως δὲ πᾶσα δοτικὴ ἐπὶ παντὸς ἀριθμοῦ τὸ ἰῶτα ἔχει. Ὅμηρος δὲ χωρὶς τοῦ ι ἀξιοῖ γράφεσθαι. λέγων ὅτι τρία πρόσωπα εἰσὶ τῶν παθητικῶν· ἡμῶν, ὑμῶν, σφῶν, ἀντὶ τοῦ δύο, δυϊκὸν κεῖται ἀντὶ τοῦ σφῶιν. ἀλλ’ ἔστιν εἰπεῖν, χωρὶς τοῦ ι γράφεται, ἐπειδὴ οὐδέποτε τῇ γενικῇ καὶ τῇ δοτικῇ κέχρηται ὁ ποιητὴς, εἰ μὴ κατὰ διάλυσιν· οἷον τοῖν, τοῖϊν, ὤμοιν, ὤμοιϊν, ἀλλήλοιν, ἀλλήλοιϊν. εἰ οὖν ἐνταῦθα τὸ ἰῶτα ἔχει, ἤμελλε κατὰ διάλυσιν εἶναι.] † Νώρυμνον . οὐχ ὑψηλόν· οὐκ ἐρυμνόν.† Νωνύμους . ἀνωνύμους. Νωνύμνους . ἄνευ ὕμνων καὶ εὐφημίας τῆς διὰ τῶν θρήνων γενομένης· ἀνωνύμους. † Νῶος . μωρός.† Νωρικός . τοπικόν. Νώροπα . λαμπρόν. παρὰ τὸ νω στερητικὸν καὶ τοῦ ὂψ γέγονε νώροψ, ὁ μὴ ἐῶν τὴν ὄψιν εἰς ἑαυτὸν ἀφορᾷν, λαμπρόν· ἀμαυροῖ γὰρ τὴν ὄψιν τὰ πάνυ λαμπρά. Νῶτος . †ἡ ψύα.† ἡ ῥάχις. ἐπειδὴ τῶν ἄλλων ### nu 1412 μερῶν νοτίζεται μᾶλλον, καὶ εἰς τοῦτο ὁ ἱδρὼς καταῤῥεῖ. καὶ ὁ ποιητής· —κατὰ δὲ νότιος ῥέεν ἱδρὼς— ὥστε τροπὴν εἶναι τοῦ ο εἰς ω μέγα. ἢ παρὰ τὸ ὦ, τὸ ὑποτακτικὸν, ὦτος καὶ νῶτος. Νωτοφόρος . ὁ ἐπὶ νώτου τὰ ἄχθη καὶ τὰ βάρη ἢ τὰ φορτία βαστάζων καὶ φέρων. † Νωχέας . βραδὺς, μαλακός.† Νῶχος . κύριον. Νωχελής . βραδὺς, ῥάθυμος. ἢ ὁ νωθρὸς καὶ ἀσθενής. οἱονεὶ ὁ ἐστερημένος τοῦ κέλλειν, νωκελλὴς τὶς ὢν, καὶ τροπῇ τοῦ κ εἰς χ νωχελής· κέλλειν γάρ ἐστι τὸ ταχέως τρέχειν, ἀφ’ οὗ καὶ κέλης, ὁ δρομικὸς ἵππος. † Νώψ . ἀσθενὴς τὴν ὄψιν.† (Θηλυκόν.) † Νωθή . μακρὰ ὁδός.† Νωθρεία καὶ νωθεία . ἡ ῥαθυμία. νοθία δὲ, ἡ κλεψιγαμία, μικρὸν καὶ ι. Νῶλα . πόλις. Νωμεντία . χώρα. Νομαντία δὲ μικρόν. Νωμηστεία . ἡ μέρισις. Νώρμα καὶ Νώρα . ὀνόματα πόλεων. (Οὐδέτερον.) Νωγαλέον . †πυῤῥόν.† λαμπρόν. ### nu 1413 Νώδυνον . τὸ ἀνώδυνον. † Νώκαρ . χάσμα. ὕπνος.† † Νῶμα . κίνημα.† † Νῶτα . ἡ ψύα.† Νῶτα θαλάσσης . ὅ ἐστιν ἡ ἐπιφάνεια τῆς θαλάσσης. (Ῥῆμα.) † Νωμεύειν . κακολογεῖν.† Νωμῆσαι . διενεγκεῖν. βαστάξαι ἢ κινῆσαι. ἀπὸ τοῦ ὤμου ἡ μεταφορὰ, ὡς οἶμαι· ὠμῶ καὶ νωμῶ. Νώμησαν . διεμέρισαν. διέδωκαν. ἔστι νωμῶ, νωμήσω, ὁ ἀόριστος ἐνώμησα, καὶ τὸ τρίτον τῶν πληθυντικῶν ἐνώμησαν. γράφεται τὸ νω μέγα· τὰ γὰρ εἰς ω λήγοντα ῥήματα δισύλλαβα κατὰ τροπὴν τοῦ ε εἰς ω ἐκ βαρυτόνου εἰς περισπώμενα μετηγμένα διὰ τοῦ ω μεγάλου γράφεται κατὰ τὴν παραλήγουσαν. καὶ εἰ μὲν διὰ καθαροῦ τοῦ ω ἐκφέρονται, βαρύνονται, οἷον χέω χώω, ζέω ζώω, τρέω τρώω, ῥέω ῥώω, πλέω πλώω· εἰ δὲ μετὰ συμφώνου, ### nu 1414 περισπῶνται, οἷον στρέφω στρωφῶ, οἷον· κατ’ οἶκον ἐστρωφᾶτο μισητὸς βάβαξ· νέμω νωμῶ, τρέχω τρωχῶ, λέγω λωγῶ, πέτω πωτῶ· γίνεται γὰρ ἐν τούτοις τροπὴ τοῦ ε εἰς ο , καὶ αὖθις ἔκτασις εἰς τὸ ω . τὸ σώχω, τρώγω, κλώθω, σκώπτω, οὐ ταυτὸν τυχόντα τῆς παραγωγῆς, διὰ τοῦ ω μεγάλου γράφονται καὶ βαρύνονται. Νῶσιν . ἀντὶ τοῦ νήθουσιν. νήθω δὲ τὸ κλώθω. καὶ ταῖς χερσὶ νῶσι λῖνον. † Νωσάμενος . ἐνθυμηθείς.† † Νωτίσαι . ἀμείψασθαι.† * Νῶ . τὸ σωρεύω. * (Ἐπίῤῥημα.) Νωγαλέως . λαμπρῶς. Νωλεμέως . ἀδιαλείπτως, συνεχῶς. παρὰ τὸ νω στερητικὸν καὶ τὸ λείπω, τὸ λιμπάνω, γέγονε νωλεπέως, καὶ τροπῇ τοῦ π εἰς μ νωλεμέως. οἱονεὶ τὸ μὴ λειπόμενον, ἀλλ’ ἀδιαλείπτως ὄν. ### xi 1413 (21t) Ξ. Τὸ Ξ μετὰ τοῦ Α. (Ἀρσενικόν.) Ξανθός . ὁ πυῤῥοειδής. Ξάνθος . ποταμὸς, καὶ ὄνομα ἵππου. Ξανθίκομος . ὁ ξανθόθριξ. ### xi 1414 (21t) (Θηλυκόν.) † Ξανθὴ χολή . ἀναλογεῖ τῷ πυρὶ ξηροτάτη οὖσα καὶ θερμή.† (Ῥῆμα.) Ξανθίζεσθαι . τὰς τρίχας κοσμεῖσθαι. Ξαίνω . τὸ τύπτω. ### xi 1415 (1t) Τὸ Ξ μετὰ τοῦ Ε. (Ἀρσενικόν.) Ξεῖνος . ὁ ἀπὸ ξένης φίλος. ὥσπερ ἀπὸ τοῦ κενὸς γίνεται κεινὸς, οὕτω καὶ ἀπὸ τοῦ ξένος ξεῖνος. ξεῖνος ἅμ’ ἀντιθέῳ Πολυνείκει—. Ξεινοδόκον . Ὅμηρος τὸν τοὺς ξένους δεχόμενον· Σιμωνίδης δὲ καὶ Πίνδαρος καὶ ἄλλοι τινὲς τὸν μάρτυρα ἐδέξαντο. Σιμωνίδης· ξεινοδόκησέ τε λαβών. ἀντὶ τοῦ ἐμαρτύρησε. καὶ Πίνδαρος· ξενοδοκῶν δ’ ἄριστος χρυσὸς ἐν αἰθέρι λάμπων. Ξένος . ὁ πάσης ἰδίων καὶ ἀλλοτρίων σχέσεως φυγάς. καὶ ὁ ἀπὸ ἀλλοδαπῆς χώρας ἥκων. καὶ πεποίηται τοὔνομα παρὰ τὴν σκηνὴν, τὸν παρέχοντα τὴν σκέπην καὶ σκέπασμα, ἵνα ᾖ σκενὸς καὶ ξένος. ἢ παρὰ τὸ ἄγω, ἄξω, ἄξενος καὶ ξένος, ὃν ἄγει τὶς εἰς ἑαυτὸν καὶ ἀποδέχεται. [ἢ παρὰ τὸ ἵξω, ἵξενος, καὶ ξένος. οὕτως Ὦρος ὁ Μιλήσιος.] Ξένειος Ζεύς . ὁ φιλόξενος. Ξένων· Ξένωνος καὶ Ξένετος . ὀνόματα κύρια. Ξενών . τὸ νοσοκομεῖον. Ξέστης . ῥωμαϊκόν ἐστι τὸ ὄνομα. τὸν γὰρ παρ’ ἡμῖν ἓξ ἀριθμὸν λέγουσι σέξ· καὶ μέτρου τι‐ ### xi 1416 νὸς παρ’ αὐτοῖς τὸ ἕκτον λέγουσι σέξστον. διὰ δὲ εὐφωνίας τὸ σέξστης ξέστης λέγεται κατὰ μετάθεσιν τοῦ στοιχείου. οὕτω Φίλων. Ξένος . παρὰ τὸ ἔξω εἶναι τῆς πατρίδος. Ξενοφῶν . κύριον. παρὰ τὸ ξένος καὶ τὸ φόνος. ὁ ἐν τοῖς ξένοις τόποις φονευόμενος. (Θηλυκόν.) Ξενία . καταγώγιον· κατάλυμα· ἢ ξεναγωγία. Ξεστή . ἡ ἐξεσμένη καὶ ὡμαλισμένη. (Οὐδέτερον.) Ξεινήϊον . ξένιον. Ξενοδοχεῖον . οἴκημα ὑποδεχόμενον τοὺς ξένους. (Ῥῆμα.) † Ξέειν . τὸ ἐξ ἐπιπολῆς καὶ κατὰ τὴν ἐπιφάνειαν κεχρῆσθαι τοῖς ὄνυξί τε καὶ μάστιξι. ξύειν δὲ, τὸ κατὰ βάθος.† Ξεναγεῖται . καὶ ξεναγῶ, τὸ ξένον ὑποδέχομαι. Ξεναγίζω . τοὺς ξένους συνάγω. καὶ ξεναγῆσαι. Ξενιτεύω· Ξενόω· Ξενῶ· Ξενίζω . Τὸ Ξ μετὰ τοῦ Η. (Ἀρσενικόν.) Ξήϊος . κύριον. Ξηνός . ὁ κορμός. Ξηρὸς ἱδρώς . ὁ μὴ ὑπὸ λουτρῶν, ἀλλ’ ὑπὸ γυμνασίων καὶ πόνων γινόμενος. ### xi 1417 (1t) (Οὐδέτερον.) Ξηρίον . φυτὸν καὶ εἶδος βοτάνης ἰατρικόν. Ξηρόν . παρὰ τὸ ξῶ ῥῆμα, ἀπὸ μεταφορᾶς τῆς ὕλης τῶν ξύλων· εἴ τι γὰρ ἔξυσται, ξηρὸν γίνεται· καὶ κατὰ τροπὴν τοῦ η εἰς ε ξερόν. οὕτω Φίλων. (Ῥῆμα.) Ξηραλοιφεῖν καὶ ξηραλοιφῆσαι . τὸ ἄνευ τοῦ λούεσθαι ἀλείφεσθαι. μήποτε δὲ καὶ τὸ ὑπὸ τῶν ἀλειπτῶν λεγόμενον ξηροτρίβεσθαι οὕτως ἐλέγετο. Ξηραίνω . τὸ ψυχραίνω. αἰτιατικῇ. Τὸ Ξ μετὰ τοῦ Ι. (Ἀρσενικόν.) Ξίρις . φυτόν. Ξιφήν . ὁ φέρων ξίφος. τὸ δὲ ξίφος παρὰ τὸ ξαίνω. οὕτως εὗρον ἐν ὑπομνήμασιν Ἰλιάδος. Ξιφήρης καὶ ξιφηφόρος . ὁ κατέχων ξίφος. Ξιφίας . ἰχθύος ὄνομα. Ξιφιλῖνος· Ξιφῖνος . Ξ ι . τὸ στοιχεῖον. παρὰ τὸ ξέεσθαι ἐν τῷ γράφεσθαι τῶν ἄλλων πλέον, ἢ ὅτι ὡσεὶ ξύσματα εἰσὶν ἀπὸ σιδήρου ὁ τούτου ἦχος. ### xi 1418 (1t) Τὸ Ξ μετὰ τοῦ Ο. † Ξουφορία . ἡ μυωξία.† † Ξόανον . τὸ εἴδωλον.† † Ξοῦθα . πυῤῥά.† Τὸ Ξ μετὰ τοῦ Υ. (Ἀρσενικόν.) Ξύλοχος . ὁ σύνδενδρος τόπος. Ξύμμαχοι . οἱ σύμμαχοι. Ξυνωμότης . ὁ συνωμότης. Ξύνευνος καὶ ξυνευνέτης . τὸ ξὺν ἀντὶ τοῦ σύν. * Ξύνθακος . συγκάθεδρος. * Ξυνός . ὁ κοινός. οἶμαι, ὅτι συνὸς, ὁ συνὼν τινί. ἢ ξύνιος παρὰ τὸ συνιέναι τινί. ἢ παρὰ τὴν ξὺν πρόθεσιν. Ξυρός . τὸ ξυράφιον. ἢ τὸ ἠκονημένον ξίφος. Ξυσμός . ἡ κνησμονή. Ξυστός . τόπος ἀνειμένος ἀθλητῇ. ξυστὸς καὶ ὁ κοντὸς, ὅ ἐστι τὸ κοντάριον. (Θηλυκόν.) Ξυλεία . ἡ τῶν ξύλων σωρεία. ἀξυλία δὲ ἰῶτα. Ξυνουσία . ἡ συνουσία. Ξυνόαρος . ἡ γαμετή. Ξυνωμοσία . ξυνόμοσις δὲ μικρόν. ### xi 1419 Ξυνωρίς . ἡ δυάς. ἀρῶ τὸ ἁρμόζω· ξυνάορός τις ὢν, ὁ μετά τινος συναρμοζόμενος. καὶ τὸ θηλυκὸν ξυνωρίς. κατὰ κρᾶσιν τοῦ αο εἰς ω μέγα. Ξυστίδα . λεπτὸν ὕφασμα. (Οὐδέτερον.) Ξύλον . παρὰ τὸ ξύω· οὐδεμία γὰρ ὕλη πρὸς ξύσιν ἐπιτηδειοτέρα ξύλου. Ξυλήφιον . τὸ μικρὸν ξύλον. Ξύνθημα . τὸ σύνθημα. Ξυνῳδά . ὅμοια. Ξυνόν . τὸ κοινόν. Ξυνήϊα . κοινὰ πράγματα. [παρὰ τὸ ξυνόν. τὸ κτητικὸν γὰρ ξύνειον, ὡς παρὰ τὸ κυνὸς κύνειον, καὶ διαιρέσει ἰωνικῇ ξυνέϊον καὶ τροπῇ τοῦ ε εἰς η ξυνήϊα, ἡ εὐθεῖα τῶν πληθυντικῶν.] Ξύσματα . τὰ γράμματα. (Ῥῆμα.) Ξύει . γράφει. ὡς καὶ παρ’ Ὁμήρῳ. καὶ ξύσματα τὰ γράμματα. ### xi 1420 Ξυμβαίη . ἀντὶ τοῦ συμβαίη. Ξύμβλητον . συνέτυχον. Ξύμβληντο . συνεβάλλοντο. Νέστορι ξύμβληντο—. Ξυνιέναι . ἀντὶ τοῦ συνιέναι. Ξυνών . συνυπάρχων. Ξύνες . ἀντὶ τοῦ σύνες. Ξύνιον . ἤκουον. Ξυνίεις . νοεῖς. ἢ ἐνενόεις. Ξυνίασι . συνέρχονται. ἴημι, ὃ σημαίνει τὸ ἀπολύω, τὸ τρίτον τῶν πληθυντικῶν ἰεῖσι, καὶ ἰωνικῶς ἰέασι, καὶ κατὰ κρᾶσιν ἴασι, καὶ ἐν συνθέσει ξυνίασι. Ξυνέηκεν . ἀντὶ τοῦ ξυνῆκεν ἢ συνέβαλεν. [ἴημι, ἤσω, ὁ παρακείμενος ἦκα, τὸ τρίτον ἦκε, καὶ πλεονασμῷ τοῦ ε ἔηκε, καὶ ἐν συνθέσει ξυνέηκε.] Ξυμπονῆσαι . συνάρασθαι, συμβοηθῆσαι. Ξυνεχῶς . ἀντὶ τοῦ συνεχῶς. Ξῶθεν . ἀντὶ τοῦ ἔξωθεν. ### omicron 1421 (1t) Ο. Τὸ Ο μετὰ τοῦ Α. (Ἀρσενικόν.) Ὀάρσης . κύριον. Ὀαρισμοί . διάλογοι. (Θηλυκόν.) Ὀαριστύς . ἡ ὁμιλία. Ὄαροι . αἱ γυναῖκες. καὶ ὀάρων. Ὄασις, Ὀάσεως . ἡ Αἰγυπτία. (Οὐδέτερον.) Ὄα . τὰ ἀκρόδρυα. Ο . τὸ στοιχεῖον. παρὰ τὸ ἐμφερῆ εἶναι τὴν ἐκφώνησιν· κατὰ γὰρ περίκλασιν φωνῆς ἐκφωνεῖται τὸ ὄνομα τοῦ στοιχείου. (Ῥῆμα.) Ὀαρίζω . τὸ γυναικὶ διαλέγομαι καὶ ὁμιλῶ. οἱονεὶ ὁμοαρίζω. παρὰ τὸ ὁμοῦ ἀρηρέναι τῷ γάμῳ καὶ συνηρμόσθαι. Τὸ Ο μετὰ τοῦ Β. (Ἀρσενικόν.) Ὀβριμοεργός . μεγαλουργὸς, ἰσχυρός. ### omicron 1422 Ὀβελίας . ἄρτος ὁ †εἰς ὀβελοὺς† ὠπτημένος. Ὀβελὸς καὶ ὀβελίσκος . αἱ σοῦβλαι. οἱονεὶ ὀφελίσκος τὶς ὢν, ὁ εἰς μῆκος ὀφελλόμενος, τουτέστιν αὐξανόμενος καὶ ἐλαυνόμενος. ἢ παρὰ τὸ βάλλω, βέλος. ἢ παρὰ τὸ βάλλω τὸ μὲν οὐδέτερον βέλος, τὸ δὲ ἀρσενικὸν βελὸς καὶ πλεονασμῷ τοῦ ο ὀβελὸς, ὁ ἐοικὼς βέλει. οὕτω Ἡρωδιανός. Ὀβελισμός . ἡ μέτρησις. Ὀβελός . ἀθετήσεως συμβόλιον. Ὀβολός . ἡ φόλις. (Θηλυκόν.) Ὀβριμοπάτρα . ἰσχυρὸν καὶ γενναῖον πατέρα ἔχουσα. (Οὐδέτερον.) Ὄβριμον . ἰσχυρὸν, γενναῖον. [παρὰ τὸ βρι ἐπιτατικὸν μόριον γέγονε παράγωγον βριμὸν, καὶ πλεονασμῷ τοῦ ο ὄβριμον. ὡς ἐν τῷ τρύγη, ὀτρύγη.] Ὄβρυζον . χρυσίον, τὸ πολλάκις ἑψηθὲν, τὸ καθαρώτατον. Ὀβελίζω . μετρῶ, ὀβολοστατῶ. ### omicron 1423 (1t) Τὸ Ο μετὰ τοῦ Γ. (Ἀρσενικόν.) Ὄγκος . ἡ ἔπαρσις. †ἢ τὸ πάχος.† Ὀγδοηκοντούτης . .... Ὄγμιος . ὁ Ἡρακλῆς. Ὄγμος . ἡ τάξις. ἢ ἐπίστιχος φυτουργία τῶν δένδρων καὶ κατὰ τάξιν ἀγωγή. ὥσπερ γὰρ παρὰ τὸ δαΐζω γίνεται δαϊγμὸς, καὶ παρὰ τὸ φράζω φραγμὸς, οὕτω καὶ παρὰ τὸ ἀγμὸς ὄγμος μεταθέσει τοῦ α εἰς ο αἰολικῶς καὶ παροξυτόνως. ἢ παρὰ τὸ ἔχω ἐχμὸς καὶ ὀχμός· παρὰ τὸ ἔχεσθαι ἄλλο ἐπ’ ἄλλου καὶ πρὸς ἄλληλα ἔχειν τὴν σχέσιν. κυρίως δὲ ὄγμος ἡ τομὴ τοῦ ἀρότρου· παρὰ τὸ οἴγεσθαι τὴν γῆν ὑπὸ τοῦ ἀροῦντος. Ὅμηρος δὲ ἐπὶ τῆς εὐθείας τάξεως τοῦ θερισμοῦ φησὶν, οἷον· ὄγμον ἐλαύνωσιν—. Ὄγναρις . κύριον. † Ὀγχηστής . ὁ Ποσειδῶν.† Ὀγχηστός . ὄνομα λιμένος. Ὄγκος . ἡ ἀγκίς. ### omicron 1424 (1t) (Θηλυκόν.) Ὀγδοηκόντορος ναῦς . Ὄγκαι . πόλις ἐν Ἀρκαδίᾳ. Ὀγκίς . ἡ γωνία, ἡ ἀγκίς. † Ὄγχη . σκίπτον. βακτηρία.† Ὄγαλα . τόπος. Ὄγκειον ἢ ὀγκίον . ἀγγεῖον, ἐν ᾧ τὰ σιδηρᾶ βέλη ἀποτιθέασιν. [ὄγκους γὰρ τὰς ἀγκίδας λέγουσιν. ὡς εἶδε νεῦρόν τε καὶ ὄγκους—.] Ὀγυρόν . ἱμάτιον. Τὸ Ο μετὰ τοῦ Δ. (Ἀρσενικόν.) Ὀδαξισμός . τρισμὸς ὀδόντων ἢ δῆξις. Ὅδε . ἀντὶ τοῦ οὗτος. Ὁ δεῖνα . ὥσπερ τὸ Νεάπολις δύο ὀνόματα εἰσὶν καθ’ ἑνὸς ὑποκειμένου, οὕτως καὶ τὸ ὁ δεῖνα δύο ἀντωνυμίαι εἰσὶ καθ’ ἑνὸς ὑποκειμένου. τινὲς δὲ λέγουσιν, ὅτι μία λέξις ἐστὶ καὶ οὐ δύο. οἵτινες κακῶς λέγουσιν· εἰ γὰρ ἦν μία λέξις, οὐκ ὤφειλε κατὰ πτῶσιν ἐναλλάττεσθαι ### omicron 1425 ἢ ἄρχειν, οἷον ὁ δεῖνα, τοῦ δείνατος, τῷ δείνατι. τῆς γὰρ μίας λέξεως φυλάσσεται ἐν τῇ κλίσει ἡ ἀρχὴ, οἷον· φιλάνθρωπος, φιλανθρώπου, φιλανθρώπῳ. τοῦτο διὰ τῆς ει διφθόγγου γράφεται, οὕτως ἐχούσης τῆς παραδόσεως, καὶ ἴσως πλανηθείσης ἐκ τοῦ τινὰς λέγειν, ὅτι μία λέξις ἐστίν· οἱ γὰρ λέγοντες, ὅτι μία λέξις ἐστὶ, λέγουσι, παρὰ τὸ ὅδε ἀντωνυμίας ἐστὶν, οἷον· Ἀλλ’ ὅδ’ ἀνὴρ ἐθέλει— γέγονεν ὁ δέϊνα καὶ ὁ δεῖνα. † Ὁδελός . ὁ ὀβελίσκος.† † Ὀδοντομάχης . ὁ σῦς.† † Ὅδουρος . ὁ κακοῦργος· ὁ τὴν ὁδὸν φυλάσσων.† † Ὁδοῖος . ἐνεδρεύων.† Ὅδησθος . κύριον. Ὁδηγός . ὁ προπομπός. Ὁδίτης . ὁ ὁδοιπόρος. Ὀδίος . κύριον. Ὁδοιδόκος . ὁ λῃστής. ἀπὸ τοῦ δοκεῖν καὶ ἐπιτηρεῖν τὴν ὁδόν. Ὀδόακρος . κύριον. Ὀδολάμ . ὄνομα ἐστὶ σπηλαίου. ### omicron 1426 Ὀδούς . ὡς παρὰ τὸ λέγω γίνεται λόγος, οὕτως καὶ παρὰ τὸ ἔδω ὀδούς. ὀξύνεται ὡς μετοχή· αἱ γὰρ εἰς ους μετοχαὶ ὀξύνονται. (Θηλυκόν.) Ὁδεία . ἡ ὅδευσις. Ὁδηγία . ἡ προπομπή. Ὀδμή . ἡ εὐωδία. παρὰ τὸ ὄζω ὀδὴ καὶ ὀδμή. Ὁδός . ἡ στράτα. παρὰ τὸ ἕω, τὸ πέμπω, ὁδός. ὡς σβέω σβεδὸς καὶ σβοδὸς καὶ σποδός. Ὁδῷ γήρως· ἐπὶ γήραος οὐδῷ . ἐπ’ ἐξόδου τοῦ γήρως, ὅτε ἤδη πεπέραται ὁ βίος καὶ διεξελήλυθε δι’ αὐτοῦ. † Ὅδρα . ὁ ὀφθαλμός.† † Ὄδρυσσα . πόλις.† Ὀδύνας . λύπας. παρὰ τὸ ἔδειν τὴν ψυχήν. Ὁδὸς καὶ ἡ διδασκαλία . ὁδὸς καὶ ἡ οἰκονομία. καὶ ὁ Ἀπόστολος· καὶ ἀνεξιχνίαστοι αἱ ὁδοὶ αὐτοῦ. (Οὐδέτερον.) Ὄδεα . τὰ ἐφόδια. Ὀδυνήφατον . τὸ φθεῖρον καὶ παῦον τὰς ὀδύνας. φάρμακον ὀδυνήφατον. † Ὀδόντιον . ἡ βοτάνη. καὶ τὸ τοῦ στόματος.† (Ῥῆμα.) Ὀδαξήσας καὶ ὀδακτήσας . ### omicron 1427 † Ὁδίων . βαδίζων.† ὁδοστατήσας. Ὀδυνώμενος . ὠδυνημένος δὲ μέγα. Ὁδεύειν . οὐδὲ παρ’ ἑνὶ τῶν ἐλλογίμων εὑρίσκεται. Ὁδοιδοκῶ . τὰς ὁδοὺς ἐπιτηρῶ. ἢ λῃστεύω. Ὀδυρομένους . κλαίοντας. † Ὀδακτάζειν . τὸ δάκνειν.† † Ὀδεῖν . ἀγοράζειν.† Ὀδύρομαι . ἐπὶ ἐνεστῶτος. παρὰ τὸ ὀδύνω, ὃ σημαίνει τὸ τήκομαι καὶ καταπονοῦμαι. τοῦτο παρὰ τὸ ἔδω, τὸ ἐσθίω. ἐξ οὗ γίνεται ὀδοὺς, ὀδύνω καὶ ὀδύρομαι. ὀδύρωμαι δὲ ἐπὶ μέλλοντος, μέγα. Ὄδωδα . ἐκ τοῦ ὄζω. ὁ μέσος παρακείμενος ὦδα, καὶ ἀττικῶς ὄδωδα. (Ἐπίῤῥημα.) Ὀδάξ . τοῖς ὀδοῦσι δακτικῶς. [παρὰ τὸ δάζω, δάξω, κατὰ ἀποβολὴν τοῦ ω δὰξ, καὶ πλεονασμῷ τοῦ ο δάξ.] Ὁδοιπορικῶς . ἐπίῤῥημα. ὡδοιπωρηκὼς δὲ ἐπὶ παρακειμένου, μέγα καὶ η. [Τὸ Ο μετὰ τοῦ Ε. Ὀεργίλος . κύριον.] ### omicron 1428 (1t) Τὸ Ο μετὰ τοῦ Ζ. (Ἀρσενικόν.) Ὀζάν . κύριον. Ὀζίας . κύριον. ἑρμηνεύεται δὲ καὶ ἰσχύς. † Ὄζηλις . ὄνομα τόπου.† † Ὀζηλίς . ἡ βοτάνη.† Ὀζόλαι . ἔθνος. ἡ εὐθεῖα ὁ Ὀζόλης. Ὄζος . ὁ κλάδος ἢ τὸ ἐγκαθήμενον [καὶ πεπαρμένον] ξύλον. παρὰ τὸ ἕζω, τὸ κάθημαι. ὦσχος δὲ ὁ κλάδος, μέγα. Τὸ Ο μετὰ τοῦ Θ. (Ἀρσενικόν.) † Ὄθης . εὐνοῦχος.† Ὀθνεῖος . ξένος. Ὀθρυονεύς . κύριον. Ὀθριάδης . κύριον. καὶ κλίνεται Ὀθριάδου. Ὀθρύς . †λόφος ἢ† ὄρος Θεσσαλίας. Ὀθρὺν καὶ ποταμὸν ἱερὸν ῥόον—. Ὄθων, Ὄθωνος . κύριον. (Θηλυκόν.) † Ὀθία . ἅμαξα ἡμιονική.† Ὀθνείαν . ξένην. ### omicron 1429 Ὀθόνη . λεπτότατον ὕφασμα. [παρὰ τὸ ὄθω, τὸ συστρέφω καὶ κινῶ, ὅθεν τό· οὐδ’ ὄθομαι κοτέοντος— ἀντὶ τοῦ οὐ κινοῦμαι, οὐκ ἐπιστρέφομαι. δύναται δὲ λέγεσθαι καὶ παρὰ τὸ ὄθμα, τὸ ὄμμα, ὀθμόνη καὶ ὀθόνη, ἀποβολῇ τοῦ μ .] (Οὐδέτερον.) † Ὀθνεῖον . ξένον. ὡς παρὰ τὸ ἄριστος ἀριστεῖον, οὕτως καὶ παρὰ τὸ νόθος νοθεῖον, καὶ ὀθνεῖον, μεταθέσει τοῦ ν .† Ὀθόνια . ὑφάσματα. Ὀθώνεια δὲ τὰ τοῦ Ὄθωνος, μέγα καὶ δίφθογγον. Ὄθομαι . ἀποστρέφομαι. καὶ ὄθεο ἀντὶ τοῦ ἐπιστροφὴν ποιοῦ. Ὅθι . ὅπου. ἔστιν ὁ ἄρθρον, καὶ κατ’ ἔκτασιν τοῦ θι ὅθι. † Ὄθως . ταχέως.† Τὸ Ο μετὰ τοῦ Ι. (Ἀρσενικόν.) Οἴακες . τὰ ἐν χερσὶ τῶν ἰθυντηρίων ἠρτημένα ξυλάρια τοῖς πηδαλίοις, δι’ ὧν περιάγεται τὰ πηδάλια. παρὰ τὸ οἴω, τὸ κομίζω. Οἰδίπους . οἰδῶ, οἰδήσω, οἰδησίπους καὶ οἰδίπους διὰ τοῦ ι . τὰ γὰρ ἀπὸ βαρυτόνων μελλόντων γινόμενα διὰ τοῦ ι γράφεται, ἢ διὰ τοῦ ο μικροῦ, ἐνίοτε δὲ καὶ διὰ τοῦ ε ψιλοῦ. οἷον· στήσω, Στησίχορος· πράξω, Πραξιφάνης· μίξω, μιξόθριξ· πέρσω, Περσεφόνεια. οὕτως οὖν καὶ οἰδήσω οἰδησίπους καὶ ἐν συγκοπῇ οἰδίπους. οὕτω Θεόγνωστος. Οἴαγρος . κύριον. ### omicron 1430 Οἰβάδης · Οἴβαλος· Οἰβάλης· Οἰβάρης· Οἰβῆλος· Οἰβώτας. ὀνόματα κύρια. Οἰετέας . κύριον. Οἵ ἑ . οἵτινες αὐτόν· τοῦτο γὰρ σημαίνει τὸ ἕ. Ὀϊζυρός . ἐπίπονος, ἄθλιος, ταλαίπωρος, χαλεπὸς, ἄψυχος. καὶ ὀϊζὺς ἡ ταλαιπωρία. παρὰ τὸ ἵζω, τὸ κάθημαι, γίνεται ἰζὺς, ὡς ἥδω ἡδύς· καὶ μετὰ τοῦ α τοῦ δηλοῦντος τὸ κακὸν γίνεται ἀϊζὺς, ἡ κακῶς καὶ δυστυχῶς ἱζάνουσα τοῖς ἀνθρώποις· καὶ τροπῇ τοῦ α εἰς ο ὀϊζύς· ὡς ἄρχω, ὄρχαμος. ἐκ δὲ τοῦ ὀϊζὺς γίνεται ὀϊζύω καὶ ἐξ αὐτοῦ ὀϊζυρός. ὁ δὲ Ἀπολλώνιος λέγει, ὅτι ἔστιν οἲ ἐπίῤῥημα σχετλιαστικὸν ἢ θρηνητικόν. ἐκ τούτου γίνεται οἴζω, ὡς λίαν λιάζω καὶ αἲ αἰάζω. ἐκ δὲ τοῦ οἴζω γίνεται ὀϊζύω κατὰ διάλυσιν, καὶ ὀϊζυρός. Οἶκτος . ὁ ἔλεος, ἢ τὸ εὖ τι δρᾶσαι τὸν πεπονθότα. Οἴκτιστος . ἐλεεινός. Οἰκτρός . ἐλεεινός. Οἰκτίρμων . ἐλεήμων. Οἰκουρός . ὁ φροντίζων τοῦ οἴκου. Οἰκότριψ . ὁ οἰκογενὴς δοῦλος. Οἰκῆας . οἰκέτας, δούλους. οἶμαι ἀπὸ τοῦ οἰκεὺς, ὡς Ἀχιλῆας ἀπὸ τοῦ Ἀχιλλεύς. Οἰκέτης . ὁ δοῦλος. Οἶκος . παρὰ τὸ εἴκω, τὸ ὑποχωρῶ· εἰς ὃν χωρούμεθα. Οἰκειακός . ὁ οἰκεῖος. οἰκιακὸς δὲ, ὁ ἐν τῷ οἴκῳ, ι . Οἶμος . ἡ ὁδός. παρὰ τὸ οἰμῶ, τὸ ὁρμῶ. Οἰνόφλυξ . μέθυσος, ὁ εἰς τὸν οἶνον ὁρμῶν. φλύειν γὰρ τὸ ὁρμὴν ἔχειν πρός τι. ### omicron 1431 Οἶνος . ἔστιν ὕδωρ ἀπ’ ἀμπέλου πεποιημένον. οἴνους τις ὢν, ὁ οἰήσεως καὶ πλάνης αἴτιος τοῦ νοῦ γινόμενος. Οἰνοχόος . ὁ πιγκέρνης. Οἶος . ὁ μόνος. παρὰ τὸ ἴος, ὃ σημαίνει τὸ αὐτό· πλεονασμῷ τοῦ ο οἶος. Οἰσοφάγος . ὁ λαιμὸς ἢ ἕτερόν τι ἐντὸς τοῦ λαιμοῦ οὕτω καλούμενον. ἀπὸ τοῦ οἴω, τὸ κομίζω. Οἰστός . φορητὸς, εὐκόμιστος. ἀπὸ τοῦ οἴω, τὸ κομίζω. οἰστὸν ἄχθος ἐπωμάδιον φέροντες. Οἶστρος . ἐρεθισμὸς, πύρωσις. ἢ ζωΰφιόν τι τοὺς βόας ἐρεθίζον ἐν τῷ καύσωνι. οἶστρος καὶ ἡ μανία. Οἰστροπλῆγα . τῇ μανίᾳ πεπληγμένον. Ὀϊστός . τὸ βέλος. [παρὰ τὸ ἵημι, τὸ πέμπω, γέγονεν ὀϊστὸς, πλεονασμῷ τοῦ ο . ἢ παρὰ τὸ οἴσω, τὸ φέρω, γέγονεν ὀϊστὸς καὶ οἰστὸς, ἐξ οὗ καὶ τὸ ὀϊστεύων.] Οἶτος . θρῆνος· μόρος· θάνατος. παρὰ τὸ οἲ καὶ μοὶ στεναγμοῦ ἐπιῤῥήματος. ἢ παρὰ τὸ οἴσω οἰστὸς καὶ οἶτος. Ὀΐων . τῶν προβάτων. [Ἀρίσταρχος καὶ Πτολεμαῖος ὁ Ἀσκαλωνίτης δισυλλαβεῖ, ὡς αἰγῶν, Ἀριστόνικος δὲ τρισυλλαβεῖ. ὁ μέντοι Πτολεμαῖος οὐχ ὑγιῆ τὴν αἰτίαν ἐπιφέρει τῆς δισυλλάβου ἀναγνώσεως· λέγει γὰρ, ὅτι ἡ εὐθεῖα μόνη ἐστὶν οἶς. ἀλλ’ οὐδέποτε ὁ ποιητὴς μονοσύλλαβον εἶπε τὴν εὐθεῖαν, ἀλλὰ δισύλλαβον. οἷον· τοῖσι δ’ ὄϊς— ### omicron 1432 καὶ τὰς πλαγίους, εἰ μὴ κωλύει κατὰ μέτρον, κατὰ διάστασιν, ὄϊος καὶ ὄϊν καὶ ὄϊες. ἕνεκα δὲ μέτρου —οἰὸς ἀώτῳ. τουτέστι προβάτου ἄνθει ἤτοι ἐρίῳ. καὶ ἄλλως τὸ ὄϊς δισύλλαβον ἀναλογώτερόν ἐστι τοῦ μονοσυλλάβου. πολλὰ γάρ εἰσι λήγοντα ἐπ’ εὐθείας εὑρεῖν εἰς τὸ ις , οὐδὲν δὲ εἰς τὸ οις , εἰ μὴ μόνον τὸ οἶς παρὰ Ἀττικοῖς, καὶ τὸ φθοῖς.] Οἰωνοσκόπος . ὁ δι’ ὀρνέων μαντευόμενος· οἰωνοὶ γὰρ τὰ ὄρνεα. Οἰωνόβρωτος . ὑπὸ ὀρνέων βρωθείς. Οἰωνός . ὁ γύψ. παρὰ τὸ οἴω, τὸ μονῶ, γέγονεν οἰωνός· φασὶ γάρ τινες, ὅτι χωρὶς μίξεως πεφύκασι πολλάκις τίκτειν ἐξ ἀνέμου θερμασίας καὶ τῶν τοῦ ἡλίου ἀκτίνων. Οἰηματίας . ὁ κενόδοξος. ἀπὸ τοῦ οἴεσθαι εἶναί τις. Οἰκουρός . οἰκονομικός. οἰκουροὺς ἀγαθὰς ὑποτασσομένας ἰδίοις ἀνδράσιν, ἵνα μὴ ὁ λόγος τοῦ θεοῦ βλασφημῆται. (Θηλυκόν.) Οἰάγρα . πόλις. Οἰαξίς . χώρα. Οἷα . ἡ ὁποῖα. Οἰβωνία . τόπος. Οἰδήσεις . αἱ φλεγμοναί. Οἴησις . ἔπαρσις. κενοδοξία. Ὀϊζύς . ἡ κακοπάθεια. [καὶ ὀϊζύω, τὸ ταλαιπωρῶ.] ### omicron 1433 Οἰκονομία . κυρίως μεγέθους συγκατάβασις. τὸ τῆς οἰκονομίας μυστήριον. Οἰμωγή . ὁ θρῆνος. παρὰ τὸ οἴμοι. Οἶμος . ἡ ὁδός. παρὰ τὸ οἰμῶ, τὸ ὁρμῶ. Οἴμη . ἡ ᾠδή. παρὰ τὸ ἐν ταῖς οἴμαις, τουτέστι ταῖς ᾠδαῖς, ψάλλεσθαι. οἴμη καὶ ἡ ῥάβδος ἡ ὁρμῶσα εἰς εὐθὺ ἐν τῷ φύεσθαι. Οἰνοφλυγία . ἡ μέθη. Οἴσχη . ἡ ἄμπελος. Οἰσύα . εἶδος δένδρου. καὶ οἰσυΐναις ῥάβδοις, ὅ ἐστι συκομοραίαις. Οἰκτέα . ἐξοχή. Οἴτη . ὄρος. ### omicron 1434 Οἰκονομίαν . χρηστὴν καὶ ἐπωφελῆ διοίκησιν. οὕτως ὁ Ἀπόστολος· εἰς οἰκονομίαν τοῦ πληρώματος τῶν καιρῶν. οἰκονομία καὶ ἡ πρόῤῥησις καὶ ἡ ἀποκάλυψις. οἰκονομία τῆς χάριτος. (Οὐδέτερον.) Οἴδημα . ὄγκωμα. Οἶδμα . τὸ κῦμα. ἀπὸ τοῦ οἰδαίνω. καὶ οἴδματα τὰ ἐπάρματα, τὰ φυσήματα. ἀπὸ τοῦ οἰδήματος κατὰ συγκοπήν. Ὀϊζυρότερον . τὸ ταλαιπωρότερον. παρ’ Ὁμήρῳ δὲ μέγα τὸ ρω . Οἴημα . ἡ ἔπαρσις. Οἰήϊον . τὸ πηδάλιον τῆς νηὸς, ἀφ’ οὗ φέρεται ἡ ναῦς. παρὰ τὸ οἴω, τὸ κομίζω καὶ φέρω· ὁ ### omicron 1435 μέλλων οἴσω, καὶ ἐξ αὐτοῦ οἴϊον καὶ πλεονασμῷ τοῦ η οἰήϊον. [ἢ παρὰ τὸ οἴαξ, οἴακος, γέγονεν οἰήκιον καὶ κατ’ ἔλλειψιν τοῦ κ οἰήϊον. οἴαξ δέ ἐστιν ὁ κανὼν, δι’ οὗ τὸ πηδάλιον φέρεται. παρὰ τὸ οἴω, τὸ κομίζω.] Οἰκονομικὸν πρᾶγμα . οὐ πάντως ὀφεῖλον γίνεσθαι, γινόμενον δὲ διὰ σωτηρίαν. ὡς Παῦλος περιέτεμε τὸν Τιμόθεον. Οἰκόπεδον . ἔρημον κατάπτωμα οἴκου. Οἶμα . τὸ ὅρμημα. [παρὰ τὸ οἰμῶ, οἴμημα καὶ οἶμα.] Οἰνοπωλεῖον . ἔνθα ὁ οἶνος πιπράσκεται. Οἷον . μέγα, θαυμαστόν· ὁποῖον. ἢ οἷον ἀντὶ τοῦ ὡσανεὶ καὶ ὥσπερ. †οἷοι, μόνοι. ἢ δυνατοί. οἷός τέ εἰμι ἀντὶ τοῦ δυνατός εἰμι.† Οἰσυπηρόν . ῥυπαρόν. Οἰταῖον . ὄρος. καὶ Οἰταῖος ὁ ἀπὸ τῆς Οἴτης. παρὰ Παρθενίῳ. Οἴφιον . μέτρον τι. Οἰνοκάχλαινον . γύναιον τὸ φίλοινον. καὶ ὁ Ψελλός· γυναῖκα δὲ τὴν φίλοινον οἰνοκάχλαινον λέγε. Οἰκεῖον . τὸ ἴδιον καὶ προσφυὲς, καὶ κατάλληλον καὶ ἁρμόζον. (Ῥῆμα.) Οἰακοστροφεῖ . κυβερνᾷ, πηδαλιουχεῖ. Οἴγει . ἀνοίγει. Οἰδάνει καὶ οἰδαίνει . εἰς ὕψος αἴρεσθαι ποιεῖ. ὀγκοῦται. πληροῦται ὑπὸ τῆς ὀργῆς. ἀπὸ μεταφορᾶς τῶν οἰδημάτων ἤγουν τῆς φλεγμονῆς. παρὰ τὸ οἰδῶ, ὅπερ ἀπὸ τοῦ οἴω. ### omicron 1436 Οἴεσθαι . ὑπονοεῖν· ὑπολαμβάνειν. καὶ οἴει. Οἶδα . γινώσκω. Οἶμαι . νομίζω. ὑπολαμβάνω. Οἰμώζειν . θρηνεῖν. παρὰ τὸ οἴμοι θρηνητικόν. Οἰόμεθα . νομίζομεν· ὑπολαμβάνομεν. Οἴσει . κομίσει. Οἰστεύσας . τοξεύσας. Οἰστρηλατούμενοι . πυρούμενοι. Ὀϊσάμενος . ὑπολαβών. —ὀϊσάμενος δόλον εἶναι πόῤῥω που διέτριβεν. Οἴσετε . φέρετε. παρὰ τὸ οἴσω, τὸ ὁρμῶ. [τὸ δὲ οἴσω οὐκ ἔστι μέλλων. ἰστέον δὲ, ὅτι τοῦ φέρειν μέλλων οὐκ ἔστι, τοῦ δὲ οἴσω ἐνεστὼς οὐκ ἔστι, πλὴν ἔθος τῷ ποιητῇ μετάγειν ἀπὸ μέλλοντος εἰς ἐνεστῶτα. οὕτως ἔχει καὶ τὸ ἄξετε. διαφέρει δὲ τὸ οἴσω καὶ οἰσόμενος. οἴσομεν γὰρ καὶ ἑτέρῳ. οἴσατε δ’ ἄρν’ ἕτερον—. οἰσόμενος δὲ, ἑαυτῷ.] Οἶσθα . γίνωσκε. [οὐκ ἔστιν οἰδῶ ῥῆμα περισπώμενον, καὶ ἄλλο εἴδω, βαρύτονον. τούτου βαρύνεται ὁ μέσος παρακείμενος, οἶδα, κατ’ Αἰολεῖς, ὡς λέγει Ἡρωδιανός. τοῦ δὲ παρακειμένου ὁ μέλλων εἰδήσω. παράγωγον εἴδημι, τὸ δεύτερον εἴδης, καὶ κατ’ ἐπέκτασιν τῆς θ α συλλαβῆς εἴδησθα καὶ κατὰ συγκοπὴν τοῦ δη καὶ τροπῇ τοῦ ε εἰς ο οἶσθα. ἢ ἔστι εἴδω, βαρύτονον, ὁ μέσος παρακείμενος οἶδα, καὶ αἰολικῶς τὸ οἶδα οἴδημι λέγουσι, τὸ δεύτερον οἴδης ### omicron 1437 καὶ κατ’ ἔκτασιν τῆς θ α συλλαβῆς οἴδησθα καὶ οἶσθα.] Οἴχεται . πορεύεται. φθείρεται. Οἰχνεῖν . πορεύεσθαι. ἀμφίβολον, ἢ παρὰ τὸ ἴχνος, ἰχνῶ καὶ πλεονασμῷ τοῦ ο οἰχνῶ, ἢ παρὰ τὸ οἴχω, οἰχνῶ, ὡς ὀρέγω, ὀριγνῶ, σκέδω, σκεδνῶ. Οἰνοκαγχλᾷν καὶ οἰνοκαγχλαίνειν καὶ οἰνοκάγχλαινα, γυνὴ ἡ φίλοινος. Ὀϊζύω . κακοπαθῶ. [ἔστιν οἲ ἐπίῤῥημα σχετλιαστικὸν, καὶ ἐξ αὐτοῦ ῥῆμα οἴζω, καὶ κατὰ διάλυσιν ὀΐζω, καὶ ἐξ αὐτοῦ ὀϊζύω, καὶ ὀϊζύς.] Οἰῶ . τὸ μονῶ. Οἰωνίζεσθαι . ἀπὸ ὀρνέων τὸ μέλλον στοχάζεσθαι. (Ἐπίῤῥημα.) Οἷα . καθά. ὥσπερ. Οἷ . ἀντὶ τοῦ ὅπου. οἷ τὰ κέρατα εἴη. Οἰκτρῶς . ἐλεεινῶς. Οἴκαδε . εἰς τὸν οἶκον. Οἴκοι . ἐν οἴκῳ. Οἰκειακῶς . ἀντὶ τοῦ οἰκείως. Οἰκονομικῶς . ἐπὶ τοῦ Χριστοῦ κατὰ τρεῖς δύναται νοεῖσθαι τρόπους. τουτέστιν ἢ ὡς χάριν τῆς οἰκονομίας, ὡς ὅταν λέγωμεν οἰκονομικῶς· ἐθήλασε καὶ ἐνηπίασε, καὶ ηὔξησε, καὶ ἐκοιμήθη, καὶ ἐπείνησε καὶ ἐδίψησε. τουτέστι κατὰ φύσιν τῆς σαρκὸς τῆς οἰκονομίας αὐτοῦ λέγομεν. πάλιν οἰκονομικῶς καὶ ὅτε γίνεται πρᾶγμα οὐ πάντως ὀφεῖλον γίνεσθαι, γίνεται δὲ διὰ ### omicron 1438 συγκατάβασιν καὶ σκοπὸν σωτηρίας τινῶν, ὡς ὅταν Παῦλος ὁ Ἀπόστολος περιέτεμε τοῦ Τιμόθεον, βουλόμενος ἐπισπάσασθαι Ἰουδαίους· διὸ καὶ συνήγνισεν αὐτόν. καὶ ἡ περιτομὴ δὲ τοῦ Χριστοῦ κατὰ τοῦτον τὸν τρόπον γέγονεν οἰκονομικῶς, ἵνα μὴ φανῇ καταλύειν τὸν νόμον. ἔστι δὲ πάλιν οἰκονομικῶς, ὅταν ἦλθεν εἰς τὴν συκῆν ἀπὸ πρωΐας πεινῶν καὶ ἐξήρανεν αὐτήν· καὶ ὅτε ἦλθε πρὸς τοὺς μαθητὰς νυκτὸς περιπατῶν ἐπὶ τῶν ὑδάτων διά τινας οἰκονομίας ἀποκρύφους. οἱ οὖν αἱρετικοὶ ἀφέντες τὸ κατὰ τούτους τοὺς τρόπους νοεῖν, τὸ οἰκονομικῶς τὸ ὡς ἐν φαντασίᾳ καὶ δοκήσει γινόμενον λέγουσιν. Οἰμωκτί . μετὰ θρήνου. Τὸ Ο μετὰ τοῦ Κ. (Ἀρσενικόν.) Ὀκλαδίας . τὸ σελλίον. Ὄκνος . ῥαθυμία. οἱονεὶ ἄκινός τις ὢν, καὶ συγκοπῇ ἄκνος, καὶ τροπῇ τοῦ α εἰς ο ὄκνος. Ὀκουλούμ . τὸν ὀφθαλμὸν λέγουσιν οἱ Ῥωμαῖοι. Ὀκρίβας . ὁ ἄμβων. καὶ κλίνεται ὀκρίβαντος. [ἡ εὐθεῖα τῶν πληθυντικῶν ὀκρίβαντες, ἐφ’ ὧν ἄκρων ἑστᾶσιν οἱ ὑποκριταὶ, οἱονεὶ ἀκρίβαντες τινὲς ὄντες. διὰ τὸ ἄκρον γράφεται διὰ τοῦ ἰῶτα, ὡς ἀργὸν ἀργικέραυνος.] Ὀκριόεις . ὁ τραχὺς λίθος. ὀκρίας δὲ τὰς πέτρας φησὶν Ὅμηρος· ### omicron 1439 —ὀκρίας ἠνεμοέσσας. παρὰ τὸ ἄκρος καὶ τὴν ἐξοχήν. ἔστιν ἄκρος, κατὰ πλεονασμὸν τοῦ ι ἢ κατὰ παραγωγὴν γίνεται ἄκριος, ὡς Αἰτωλὸς Αἰτώλιος καὶ Βοιωτὸς Βοιώτιος. [ἐκ δὲ τοῦ ἄκριος γίνεται ἀκριόεις, ὡς βροτὸς βροτόεις, καὶ τροπῇ τοῦ α εἰς ο τὸ θηλυκὸν ὀκριόεσσα.] Ὀκριόεις . χαλεπός. μισητός. ἢ κρύους καὶ φόβου ποιητικός. παρὰ τὸ ἄκρον ἀκριόεις καὶ ὀκριόεις. ὁ ἀκρότατος φόβος. [ἢ παρὰ τὸ κρύος, κρυόεις, καὶ πλεονασμῷ τοῦ ο ὀκρυόεις.] Ὀκρίδας . κύριον. Ὀκτάβλωμος . εἰς ὀκτὼ δήγματα τρωγόμενος. ὀκτάβλωμος ἄρτος. Ὀκτωκαιδεκαέτης . (Θηλυκόν.) [ Ὀκλαδία . τὸ σελλίον. καὶ ὀκλαδίας ἀρσενικόν.] Ὄκλασις . ἡ λύπη. ἀπὸ τοῦ ὀκλάζω. Ὀκλίς . κύριον. Ὀκρισία . κύριον. † Ὄκρα . τόπος.† ### omicron 1440 Ὀκρυόεσσα . φρικτὴ, μισητὴ, χαλεπὴ, ἢ ποιητικὴ φόβου. Ὁκοῖον . ἀντὶ τοῦ ὁποῖον. Ὀκτάκνημα . τὰ ὀκτάραβδα. κνῆμαι γὰρ αἱ ἐντὸς τῶν τροχῶν ῥάβδοι, αἱ πρὸς τῇ χοινικίδι. Ὀκείλει . προσπελάζει. Ὀκλαδιᾷ καὶ ὀκλάζει . χωλεύει. εἰς γόνυ κάμπτεται. παρὰ τὸ ἐγκλᾷν καὶ ἐγκάμπτειν τὰ γόνατα ἐν τῷ καθέζεσθαι. ἐκ δὲ τοῦ κλῶ κλάσω γίνεται ῥῆμα ὄνομα κλὰς καὶ δωρικῶς κλὰξ, [ὡς δὰξ] καὶ ὀδάξ. Ὀκνῶ . δειλιῶ, δέδοικα. Ὀκνείω . οὐκ ἔστι πλεονασμός· λέγουσι γάρ· ἔστιν ὀκνῶ, κατὰ Ἴωνας ὀκνέω καὶ πλεονασμῷ τοῦ ι ὀκνείω. [οὐκ ἔστι δὲ οὕτως, ἀλλὰ κατὰ παραγωγὴν, ὡς παρὰ τὸ θάλπω γίνεται θαλπωρὴ καὶ θαλπείω, ῥῆμα, οὕτως οὖν καὶ ὀκνῶ ὀκνείω, ὡς καὶ ῥιγείω, καὶ βρώσω, βρωσείω.] † Ὀκρυόω . τὸ λοιδορῶ.† (Ἐπίῤῥημα.) Ὅκως . ἀντὶ τοῦ ὅπως. ### omicron 1441 (1t) Τὸ Ο μετὰ τοῦ Λ. (Ἀρσενικόν.) Ὄλβιος . πλούσιος, εὐδαίμων, μακαριστὸς, ὁ ἐν μηδενὶ ἐνδεὴς ὤν. οἱονεὶ οὔλιός τις ὤν· οὖλον γὰρ ἐνταῦθα τὸ ὑγιές. ἢ παρὰ τὸ ὄλβος, ὅ ἐστιν ὁλόκληρος καὶ τέλειος. τοῦτο παρὰ τὸ ὅλος, πλεονασμῷ τοῦ β ὄλβος. Ὀλβιόδαιμον . ἐπὶ κλητικῆς. ἀντὶ τοῦ ὦ εὐτυχέστατε τῷ πλούτῳ. Ὀλετῆρες . φονεῖς, ἀφανισταί. παρὰ τὸ ὄλλω, τὸ φθείρω. Ὀλεσίοικος . ἀπώλεια καὶ ἀφανισμὸς τοῦ οἴκου. ὁ ταύτης δὲ ἀνὴρ ὀλεσίοικος ἦν. ἀπὸ τοῦ ὄλλω, τὸ φθείρω. Ὀλέσιος . κύριον. Ὀλίγωρος . ἀμελὴς, μικρόψυχος. [παρὰ τὴν ὤραν, ὃ σημαίνει τὴν φροντίδα. τὸ δὲ ὀλίγον ἐπὶ τοῦ οὐδαμῶς. ἢ ὀλίγον οἱ παῖδα ἐοικότα γείνατο Τυδεύς.] Ὀλιγοδεής . ὁ ὀλίγου χρῄζων. Ὀλιγογνώμων . ὁ ὀλίγωρος. Ὀλίζονες . οἱ λόγοι. καὶ ὀλίζονος ἀντὶ τοῦ μικρᾶς καὶ εὐτελοῦς καὶ ὀλίγης. παρὰ τὸ ὀλίγον, ὀλίζον. ### omicron 1442 Ὁλκός . ἰσχυρὰ φορά. παρὰ τὸ ἕλκω ὁλκός. ὡς φέρβω, φορβός. ὅθεν καὶ ὁλκάδες αἱ νῆες, καὶ ὁλκοὶ οἱ τόποι, δι’ ὧν ἐλαύνονται αἱ νῆες. Ὁλκός . καὶ ἡ τοῦ ὄφεως οὐρά. Ὁλκός . καὶ τὸ βάρος. φέρων ὁλκὸν χρυσοῦ βαρυτάλαντον. Ὅλμος . ἐπὶ τοῦ κορμοῦ τῶν ἡμετέρων σωμάτων. διὰ τὴν εὐρυχωρίαν ἀποκεκλιμένων τῶν χειρῶν ὅλμῳ ἐοικώς. ὅλμος δ’ ὡς ἔσσευε βαλὼν κυλινδόμενος. ὅλμος δέ ἐστι κοῖλος λίθος, εἰς ὃν κόπτουσιν ὄσπρια καὶ ἄλλα τινὰ, ἢ ἐν ᾧ πτίσσουσι τὰς κριθὰς καὶ τὰ παχύτερα τῶν μυρεψικῶν καταλεαίνουσι. τὸ δὲ τύπτον τὰς κριθὰς ὕπερον λέγεται, ὅ ἐστιν ἰγδοκόπανον. † Ὄλολυς . ὁ τὸ ὀλολύζειν ἀποδεχόμενος.† † Ὀλότροχος καὶ ὀλοιότροχος . ὁ στρογγύλος λίθος.† Ὀλοφυρμός . κοπετὸς, θρῆνος, μετὰ τιλμοῦ τῶν τριχῶν. Ὀλολυγμός . θρῆνος μετὰ κραυγῆς καὶ ἤχου. Ὅλος . ἅπας. εἰ μὲν εἴη ἐπὶ ψυχῆς καὶ διανοίας, μεγάλα, ἐπὶ δὲ σώματος, μικρά. ὅλος ἀνάπηρος. ### omicron 1443 * Ὀλμειός . ποταμός. * † Ὅλοψος . οἰκτρός.† Ὀλυμπιονίκης . ἐν παλαίστρᾳ γενναιότατος, [ἢ ὁ νενικηκὼς κατὰ τοὺς ὀλυμπιακοὺς ἀγῶνας ἐκαλεῖτο.] Ὀλύμπιος . οὐράνιος· θαυμαστός. Ὄλυμπος . ὁ οὐρανός. ὡς τό· —ὀλύμπια δώματ’ ἔχοντες. ἔστι καὶ ὄρος οὕτω καλούμενον. ὄλυμπος δὲ ὁ οὐρανὸς, ἀπὸ τοῦ εἶναι ὁλολαμπής. † Ὄλυρος . τραχύς.† Ὀλοθρευτοῦ . δύναμιν τινὰ λέγει ὁ Ἀπόστολος τιμωρόν. καὶ ἀπώλοντο ὑπὸ τοῦ ὀλοθρευτοῦ. † Ὀλιγόψυχος . ῥάθυμος· ἀναπεπτωκώς.† (Θηλυκόν.) Ὀλιζῶνα . τραχεῖαν. Ὀλέτειρα . ἀπὸ τοῦ ὄλλω, τὸ φθείρω. † Ὀλιγαρκία .† Ὀλιγοδεΐα . ἀπὸ τῆς ἐνδείας. ὀλιγοδέεια δὲ ἐπὶ τοῦ φόβου, δίφθογγον. † Ὀλιοσσόνην . λευκήν.† Ὀλοή . ἡ ὀλεθρία. [καὶ ὀλοιή. ἡ ὀλεθρία. παρὰ τὸ ὄλλω, τὸ φθείρω, ἢ τὸ ὀλῶ, ἐξ οὗ καὶ τὸ ὀλλύω, γίνεται ὀλοὸς, ὀλοὴ, ὡς θοὸς, θοὴ, καὶ πλεονασμῷ τοῦ ι ὀλοιή.] Ὀλιγαρτία . ἡ τοῦ σίτου ἔνδεια. Ὁλκάδες . αἱ νῆες. ### omicron 1444 * Ὄλισθος . ὀλισθρά. * Ὀλολυγή . φωνὴ γυναικῶν, ἣν ποιοῦνται ἐν τοῖς ἱεροῖς εὐχόμεναι. ἢ ἁπλῶς ὁ μετὰ ἤχου κλαυθμὸς καὶ θρῆνος. παρὰ τὸ ὀλολύζω. [τοῦτο παρὰ τὸ ὀλῶ, ὀλύω, ὀλύζω, καὶ κατὰ ἀναδιπλασιασμὸν ὀλολύζω.] Ὁλότης . ἡ ὁλοκληρία, ἢ περὶ οὗ ὁ λόγος ἐστὶ, δι’ ἑαυτῆς γνωρίζουσα. Ὄλπις . ἡ λήκυθος. Καλλίμαχος· —περὶ σκαιοῖο βραχίονος ἔμπλεον ὄλπιν. εἴρηται παρὰ τὸ οἱονεὶ ἐλαιόπιν τινὰ, ἢ παρὰ τὸ δι’ ἑαυτῆς ὀπιπεύεσθαι, ὅ ἐστιν ἐπιτηρεῖσθαι καὶ διαφυλάττεσθαι τὸ ἔλαιον. † Ὀλυμπιάς . ἡ τετραετία.† Ὄλυνθος . ἡ ὠμὴ συκῆ. κυρίως δὲ ἐπὶ τῆς ἀγρίας συκῆς. ἀπὸ τοῦ ὀλλύω, τὸ φθείρω. Ὀλυμπία . ὁ ἐν Ἤλιδι τόπος. φασὶ γὰρ τὸν Δία ἡσθέντα τὸν τόπον ἑαυτῷ ὡς κλῆρον κατασχεῖν ὁμωνύμως τοῦ ὀνόματος τοῦ οὐρανοῦ. ὄλυμπος γὰρ ὁ οὐρανὸς προσαγορεύεται. (Οὐδέτερον.) Ὀλλάρια . τὰ χυτροπώλια. ἔνθα πιπράσκονται αἱ χύτραι. Ὀλίγου δεῖν . μικροῦ δεῖν, σχεδόν· συντόμως. Ὀλοόν . τὸ ὀλέθριον. Ὀλοφώϊον . τὸ ὀλέθριον, τὸ δόλιον, τὸ χαλεπόν. παρὰ τὸ τοὺς φῶτας ὀλλύειν, [ἤγουν τοὺς ἄνδρας φθείρειν.] ### omicron 1445 Ὀλολύγιον . ἀπὸ τῆς ὀλολυγῆς. Ὀλεσίκρανον . φθορὰ κρανίου. Ὀλύμπια . ἑορτὴ παρ’ Ἕλλησι μείζων τῶν ἄλλων παρ’ αὐτοῖς ἑορτῶν. καὶ ὁ νικήσας ἐν αὐτοῖς τοὺς ὀλυμπιακοὺς ἀγῶνας ἐπίσημος ἦν ἐντεῦθεν, καὶ παντελῶς ἐφημίζετο. (Ῥῆμα.) Ὀλέκει . φονεύει. καὶ ὀλέκεσθαι τὸ ἐπιστρόφως καὶ ἐῤῥωμένως ἐπ’ αὐτοὺς ἐπιστρέφεσθαι. Ὄλλει . φθείρει. Ὄληαι . ὀλεσθῇς. Ὀλιγαρχούμενοι . ὑπ’ ὀλίγων ἀρχόμενοι. τρεῖς δέ εἰσι πολιτεῖαι· βασιλεία, ὀλιγαρχία καὶ δημοκρατία. Ὀλιγοδρανέων . ὀλίγον ἰσχύων. [ Ὀλιγηπελέων . ὀλίγον ἰσχύων.] Ὀλισθαίνει . ἐκπίπτει. † Ὀλινύειν . ἀργεῖν· λήγειν.† Ὁλοκαρπούμενον . ὅλον προσφερόμενον. Ὀλολύζω . θρηνῶ μετὰ κλαυθμοῦ καὶ κραυγῆς. Ὀλοφυρόμενος . ἀποδυρόμενος· κλαίων· θρηνῶν. κυρίως δὲ τὸ μετὰ τιλμοῦ τῶν τριχῶν κλαίειν. Ὀλλόμενος . ἀπολλύμενος. Ὀλλύω . τὸ φθείρω. [οἱ μὲν παρὰ τὸ ὄλω, ὀλύω, πλεονασμῷ τοῦ λ , οἱ δὲ παρὰ τὸ ὄλλω.] Ὄλωλα καὶ ἀπόλωλα καὶ ὀλώλαμεν . ἀντὶ τοῦ ἀπεθάνομεν. καὶ ἀπολώλαμεν. (Ἐπίῤῥημα.) Ὁλικῶς . ἐξ ὅλου. Ὁλοτελῶς . τελείως. ἐξ ὁλοκλήρου. Ὅλως . παντελῶς. ὅλως ὀψιμαθὴς, ὅλως σοφιστὴς, μεγάλως. ὅλος ἀνάπηρος, μικρόν. ### omicron 1446 (1t) Τὸ Ο μετὰ τοῦ Μ. (Ἀρσενικόν.) Ὅμαδος . ὁ θόρυβος. ἡ κραυγή. οἱονεὶ ἅμαυδός τις ὤν· παρὰ τὸ ὁμοῦ πολλὰ αὐδεῖν. Ὁμαίμων . ὁ γνήσιος ἀδελφός. Ὁμαίχμιος . ὁ μέσος. † Ὄμβρος ἐστὶν ἀθρόον ὕδωρ ἐκ νεφῶν ἐκκρινόμενον.† Ὁμέστιος . σύνοικος· ἐγκάτοικος· ὁμόοικος. Ὁμῆλιξ . ὁ συνηλικιώτης. Ὅμηρος . κύριον. ὅμηρος καὶ ὁ πλησιόχωρος. παρὰ τὸ συνεῖναι τοῖς λαμβάνουσιν. οἷον ὁμοῦ συνόντων. Ὁμηρῖται . ἐθνικόν. Ὅμιλος . ἐπὶ μὲν τοῦ πολέμου, παρὰ τὸ ὁμοῦ τὰς ἴλας ἐμβάλλειν, ὅ ἐστι τὰς συστροφάς· ἐπὶ δὲ τῆς ἀναστροφῆς τοῦ πλήθους ἤγουν τοῦ ὄχλου, παρὰ τὸ ὁμοῦ εἰλεῖσθαι. Ὄμφαξ . ἡ ὠμὴ σταφυλή. οἱονεὶ ὠμόφαξ τις ὢν, καὶ συγκοπῇ ὄμφαξ. Ὁμογενῶν . συγγενῶν. Ὁμόγνιος . ἀδελφός. ἢ ὁ γνήσιος συγγενής. ὁμογνίου αἵματος. Ὁμοδίαιτος . ὁμοτράπεζος. Ὁμόδουλος . ὁ σύνδουλος. τὸ ὁμόδουλον [πῦρ.] Ὁμόθυμος . ὁ ὁμόφρων, ὁ τῆς ὁμοίας ψυχῆς καὶ καρτερίας. Ὁμοούσιος . ὁ ἐξ αὐτῆς τῆς τοῦ ὑποκειμένου οὐσίας ὑπάρχων. Ὁμόσιτος . ὁμοδίαιτος. Ὁμοσπόνδους . τοὺς ὁμοφύλους. ἀπὸ τοῦ σπένδω, τὸ φιλιοῦμαι. ### omicron 1447 Ὁμόσφυρος . ὁ ἀδελφός. διὰ τὸ περὶ τὰ αὐτὰ, τὰ σφυρὰ τῆς μητρὸς πεσεῖν γεννηθέντα. Ὁμοφυής . ὁ ὁμογενής. † Ὄμπνιος . τρόφιμος.† Ὀμφαλός . κυρίως ἐπὶ τοῦ ἡμετέρου σώματος κατὰ τὸ μέσον εἴρηται. παρὰ τὸ ὀμπνεῖν, ὅ ἐστιν ἀναπνεῖν, γίνεται ὀμπναλὸς καὶ ὀμφαλὸς κατὰ τροπὴν τοῦ π εἰς φ, καὶ ἀποβολῇ τοῦ ν. ὀμφαλός ἐστι, δι’ οὗ τὸ ἔμβρυον ἀναπνεῖ· τὸ γὰρ βρέφος κατὰ γαστρὸς ὂν παρὰ αὐτὸν εἰλεῖται καὶ ἀναπνεῖ καὶ τρέφεται. ἢ παρὰ τὸ φαλῷ ἐοικέναι· ἐκκρεμὴς γάρ ἐστιν ἐν ἀρχῇ πρὸ τῆς ἀποτομῆς. εἴρηται δὲ μεταφορικῶς καὶ ἐπὶ ζυγοῦ καὶ ἀσπίδος καὶ ἄλλων τινῶν. Ὁμοίϊος . ὅμοιος. πλεονασμῷ τοῦ ι , ὡς γελοῖος γελοίϊος. Ὁμώλακες . ὁμοαύλακες, ὅμοροι. ὤλακα γὰρ τὴν αὔλακα λέγουσιν οἱ Δωριεῖς. Ὁμωρόφιος . ὁ ὁμόστεγος. Ὅμορος . γείτων. πλησιόχωρος. (Θηλυκόν.) Ὁμήγυρις . συνάθροισμα. παρὰ τὸ ὁμοῦ ἀγείρεσθαι καὶ συναθροίζεσθαι. Ὁμηλικιῶτις . ἡ συνῆλιξ καὶ ὁμῆλιξ. Ὁμηρεία . ἡ τοῦ ὁμήρου, καὶ ἡ συναλλαγὴ καὶ ἀντιπρόσοψις. Ὁμίχλη . σκότος· ἀορασία. ἢ παχὺς καὶ ὑγρὸς ἀήρ. οἱονεὶ ὁμοΐλη τις οὖσα. παρὰ τὸ ὁμοῦ καὶ τὴν εἵλησιν τῶν νεφῶν, ὁμίλη, καὶ πλεονασμῷ τοῦ χ ὁμίχλη. ### omicron 1448 Ὀμίχησις . ἡ οὔρησις. Ὁμοκλή . ἡ ἀπειλή. ἔστι ῥῆμα κλῶ, τὸ φωνῶ [καὶ λέγω. τὸ δὲ κλῶ ἀπὸ τοῦ καλῶ γίνεται κατὰ συγκοπήν. ἐκ τοῦ οὖν κλῶ καὶ τοῦ ὁμοῦ γέγονεν ὁμοκλῶ καὶ ὁμοκλή. οἱονεὶ ἡ ὁμοῦ πᾶσι λεγομένη. οἷον· —μετὰ δὲ Τρώεσσιν ὁμόκλα. ἀντὶ τοῦ πᾶσιν ἐφώνει καὶ ἔλεγεν. ὅθεν καὶ τὸ ἐνικλᾷν ἀντὶ τοῦ ἀντιλέγειν. τὴν γὰρ ἐν πρόθεσιν ἀντὶ τῆς ἀντὶ εὑρίσκομεν. ὡς παρὰ τῷ Σοφοκλεῖ· ἐγὼ δ’ Ὀδυσσέα τὸν σὸν ἐνστάτην λέγω. ἀντὶ τοῦ ἀντιστάτην.] Ὀμόλη . ὄνομα ὄρους. Ὁμοφροσύνη . ἡ ὁμόνοια. Ὄμπνοια . ἡ ὁμόπνοια. ἢ ἀναπνοή. Ὀμφή . θεία φήμη, θεία φωνή. ἢ [θεῖος ὄνειρος.] παρὰ τὸ φῶ, τὸ φαίνω, καὶ τὸ ὂν γέγονεν ὀμφὴ, τροπῇ τοῦ ν εἰς μ. ἡ τὸ ὂν φαίνουσα. Ὀμβριμαῖον . ὕδωρ. Ὁμήρειον ἔπος . τὸ τοῦ Ὁμήρου. Ὅμηρα . τὰ ἕνεκεν εἰρήνης διδόμενα ἐνέχυρα. Ὁμοιομερές . οὗ τὸ μέρος τῷ ὅλῳ ὁμοιοῦται. ἢ καὶ τὸ ἄλλοις καὶ τῷ ὅλῳ ὁμωνύμως λεγόμενον. Ὁμοιώματα . ὑφεστώτων μιμήματα. οἷον ἡλίου, σελήνης, ἀνθρώπων, θηρίων. Ὄμοργμα . ἀποπίασμα. Ὁμόστολον . τὸ σύμμορφον τῇ ψυχῇ. ### omicron 1449 Ὁμόνομον . τὸ ἔχον τὴν αὐτὴν νομήν. Ὁμοούσιον . τὸ αὐτὸν κατὰ τὸ ὑποκείμενον. ἢ τὸ μηδαμῶς καὶ ἀπαραλείπτως ἐνδεὲς τοῦ ἑτέρου. ἢ τὸ ἀπαράλλακτον κατὰ τὴν οὐσίαν. Ὁμοούσιον . τὸ τῆς αὐτῆς οὐσίας καὶ ἐνεργείας ἶσον ἀπαραλλάκτου ὑπάρχον, ὥσπερ ἄνθρωπος ἀνθρώπου, ἄγγελος ἀγγέλου, καὶ ζῶον ζώου, καὶ φλὸξ φλογός· ἐν διαφόροις μὲν ὑποστάσεσιν, ἐν μιᾷ δὲ οὐσίᾳ ὄντα. ὁμοούσιον δὲ λέγεται, ὅτι μίαν οὐσίαν καὶ δύναμιν κέκτηται. πενταχῶς δὲ εἴρηται τὸ ὁμοούσιον· ὁμοούσιον συγγενές· ὁμογενές· ὁμοφυὲς καὶ ὁμόφυλον. ἢ ὁμοούσιον ἐστὶ τὸ τῇ δυνάμει ἐν τῇ αὐτῇ οὐσίᾳ ἔλαττον. οἷον λίθος σαθρὸς καὶ λίθος ἀκρότομος· ξύλον φοίνικος καὶ ξύλον ἐβένινον· σὰρξ ἰχθύος καὶ σὰρξ καμήλου. ἑτεροούσιον δέ ἐστι τὸ κατὰ πάντα τρόπον τοῦ ἑτέρου ἀνόμοιον, ὡς πῦρ καὶ ὕδωρ, καὶ ἄνθρωπος καὶ ἄγγελος, καὶ πηλὸς καὶ ἥλιος, πρὸς χλόην. Ὁμοϋπόστατον . τὸ εἰς μίαν καὶ τὴν αὐτὴν ὑπόστασιν ἄλλως συντεθειμένον, διάφορον δὲ τὸ αὐτὸ κατὰ τὴν οὐσίαν τυγχάνον, ὡς ἐπὶ ψυχῆς ἔχει καὶ σώματος καὶ τῶν ἄλλων, ὅσα φύσεως ἑτερότητι διαφέροντα καθ’ ὑπόστασιν ἥνωται. Ὁμώνυμα . ὁμώνυμα λέγεται, ὧν ὄνομα μὲν κοινὸν, ὁ δὲ κατὰ τοὔνομα λόγος τῆς οὐσίας ἕτερος. οἷον οἱ Σίμωνες· καθὸ μὲν Σίμωνες ὁμώνυμοι. ἀναγκαίως οὖν εἴρηται κατὰ τοὔνομα. ὁ γὰρ λόγος ὁ σημαινόμενος ὑπὸ τοῦ ὀνόματος ### omicron 1450 ἕτερος. ἄλλος γὰρ ὁ Κανανίτης Σίμων μετὰ τῆς διαφορᾶς, καὶ ἄλλος ὁ ζηλωτής. [οὐδὲν δὲ ἀδύνατον τὰ αὐτὰ †πράγματα ὁμώνυμά τε εἶναι καὶ συνώνυμα† κατ’ ἄλλο †μέν τι† καὶ ἄλλο καὶ †οὐ† κατὰ τὸ αὐτό.] Ὁμώνυμον ὄνομά ἐστι τὸ κατὰ πολλῶν ὁμωνύμως τιθέμενον, οἷον ἐπὶ μὲν κυρίων, ὡς Θωμᾶς ὁ Λεββαῖος καὶ Θωμᾶς ὁ δίδυμος· ἐπὶ δὲ προσηγορικῶν, ὡς κύων θαλάσσιος καὶ κύων χερσαῖος. Ὁμοούσιον . τὸ τῆς αὐτῆς οὐσίας ἄλλο τυγχάνον, διάφορον δὲ τὸ αὐτὸ κατὰ τὴν ὑπόστασιν ὄν· ὡς ἐπί τε ἀνθρώπου καὶ τῶν ἄλλων ἔχει εἰδῶν. (Ῥῆμα.) Ὁμαρτεῖν καὶ ἁμαρτεῖν . ἀμφότερα ἐπὶ τοῦ ἐπιτυχεῖν καὶ ἀκολουθεῖν· τὸ δὲ δεύτερον καὶ ἐπὶ τοῦ συμπράξαι. [οἷον· τὼ δ’ ἐξ οἴκου βῆσαν ἁμαρτήσαντες ἅμ’ ἄμφω. εἴρηται παρὰ τὸ ἄρω βαρύτονον, ὁ μέλλων αἰολικῶς ἄρσω, ὄνομα ῥῆμα ἀρτὸς, καὶ ἐξ αὐτοῦ ῥῆμα ἀρτῶ, καὶ ἐν συνθέσει μετὰ τοῦ ἅμα ἐπιῤῥήματος τοῦ δηλοῦντος τὸ ὁμοῦ γίνεται ἁμααρτῶ καὶ ἐν συγκοπῇ ἁμαρτῶ. καὶ ὁμαρτήσαντες ἀντὶ τοῦ ἁρμόσαντες.] Ὀμβροβλυτῶ . ὑετὸν καταχέω. Ὀμβρήσας . ὑετήσας· καταχέας. ὀμβρίζω δὲ ἐπὶ ἐνεστῶτος, ι. ### omicron 1451 Ὀμῇ . ἀντὶ τοῦ ὀμνύεις. Ὁμηρῆσαι . ἀγγελίας ποιῆσαι. ὁμηρίσαι δὲ τὰ τοῦ Ὁμήρου εἰπεῖν, ι . Ὁμηρῶ . περὶ διαλλαγῆς λαλῶ. † Ὁμηρῶ . συντυγχάνω.† Ὁμιλεῖ . συναναστρέφεται. Ὀμιχεῖν . οὐρεῖν καὶ χεῖν τὴν ἀμίδα. οἷον ἀμιδαχεῖν. ἔστι δὲ καὶ βαρύτονον, ὀμίχω, ὁ μέλλων ὀμίξω, καὶ παρ’ Ἱππώνακτι· ὤμιξεν αἷμα καὶ χολὴν ἐτίλλησεν. Ὀμνύω . παρὰ τὸ ὁμῶ, ὁμονύω, καὶ ἐν συγκοπῇ ὀμνύω. Ὀμόρξασθαι . ἐκμάξασθαι. καὶ ὀμόργνυσιν ἀντὶ τοῦ ἀπομάττει καὶ ἀποπιάζει. [ἀπὸ τοῦ ἀμέλγω τρπῇ τοῦ α καὶ τοῦ ε εἰς τὸ ο καὶ τοῦ λ εἰς τὸ ρ , πλεονασμῷ δὲ τοῦ ν γίνεται ὀμόργνω καὶ ὀμοργνύω.] Ὀμόσαι . ἀντὶ τοῦ ὀμνύναι. ὁμόσε ἀντὶ τοῦ ὁμοῦ, ψιλόν. Ὁμορῶ . γειτονῶ· πλησιάζω. Ὁμοκλήσας . ἀπειλήσας. Ὁμοστιχάει . ὁμοῦ πορεύεται. Ὀμφακίζω καὶ ὀμφακισμός . ### omicron 1452 Ὁμωθῆναι . ἀντὶ τοῦ ὁμοιωθῆναι καὶ οἰκειωθῆναι καὶ εἰς ὁμόνοιαν ἐλθεῖν. Ὀμωμοσμένος καὶ ὀμωμοκὼς, ὀμωμοκέναι . ὀμόσας δὲ τὰ δύο μικρά. Ὁμηρείως . ἀντὶ τοῦ ὁμηρικῶς. Ὁμιλαδόν . ἀντὶ τοῦ ὁμοῦ καὶ κατὰ τάξιν. Ὁμόσε . ἀντὶ τοῦ ὁμοῦ. Ὁμῶς . ἀντὶ τοῦ ὁμοίως. Τὸ Ο μετὰ τοῦ Ν. (Ἀρσενικόν.) Ὀνησιφόρος . κύριον. καὶ ὁ ὠφέλειαν φέρων. Ὄναγροι . ζῶα κατάξηρα καὶ διψώδη. Ὀνήσιμος . κύριον. καὶ ὠφέλιμος. Ὀνηγήσιος . ὀνηλάτης. Ὀνείδιος λόγος . ὁ ὀνειδιστικός. Ὄνειρος . παρὰ τὸ ὀνῶ, τὸ ὠφελῶ, ὄνειρος. ὡς πέπω πέπειρος, ἀΐσσω αἴγειρος, μάσσω μάγειρος. ὄνοιρος δὲ δωρικῶς, ο καὶ ι . Ὀνομαστός . περιβόητος, ἔνδοξος. Ὄνος βρωμώμενος . βρῶμον ἐσθίων. ἔστι δὲ εἶδος σπέρματος. ### omicron 1453 Ὀνώρατος· Ὀνώριος· Ὀνώριχος . ὀνόματα κύρια. (Θηλυκόν.) Ὀνεία . ἡ ἰδέα τοῦ ὄνου. † Ὀνειρωξία . ὀνειροσχελία. οἰνοφλυγία.† Ὄνησις . ἡ ὠφέλεια. ὤνησις δὲ ἡ ἀγορασία, μέγα. Ὀνησιδώρα . κύριον. καὶ ἡ γῆ ἡ παρέχουσα καὶ δωρουμένη ὠφέλειαν. Ὄνθος . ἡ κόπρος τῶν βοῶν. Ὄνος . παρὰ τὴν ὄνησιν τὴν ἐξ αὐτῆς γινομένην ἐν τοῖς ἔργοις. Ὄντωσις . ἡ αὔξησις. Ὄνυξ . παρὰ νύσσω, νύξω, νύξ· καὶ πλεονασμῷ τοῦ ο ὄνυξ. ἢ παρὰ τὸ ἀνοίγω, ἀνοίξω, ἄνυξ καὶ ὄνυξ, δι’ οὗ ἀνοίγεται ἡ σὰρξ καὶ ἀραιοῦται. (Οὐδέτερον.) Ὄν . πρᾶγμα αὐθυπόστατον ἢ ἐνυπόστατον· ἐνυπόστατον δὲ ἐνταῦθα νοεῖται τὸ ἐν ἑτέρῳ ἔχον τὸ εἶναι. Ὀνείατα . τὰ βρώματα καὶ πάντα τὰ ὠφελοῦντα. [ὡς παρὰ τὸ οὐτήσω γίνεται ὠτειλὴ τροπῇ βοιωτικῇ τοῦ η εἰς τὴν ει δίφθογγον, οὕτως παρὰ τὸ ὀνήσω γίνεται ὄνειαρ, ὀνείατος, κατὰ τροπὴν βοιωτικὴν τοῦ η εἰς τὴν ει δίφθογγον.] ### omicron 1454 Ὄνειαρ . τὸ ὄφελος. Ὄνεια κρέα . ὄνων κρέα. Ὀνεῖον . τόπος, ἐν ᾧ οἱ ὄνοι. Ὀνείδη . χλευάσματα. †μέμψεις.† Ὀνίδιον . τὸ ἀειδούριον. Ὄνομα . τὸ ἑκάστου τῶν ὑποκειμένων ἢ πραγμάτων κοινὴν οὐσίαν σημαῖνον. ἢ ὄνομά ἐστι μέρος λόγου πτωτικὸν προτασσόμενον τῆς κλίσεως τῶν ὀνομάτων καὶ ὑποτασσόμενον. ἢ ὄνομά ἐστι μέρος λόγου πτωτικὸν σῶμα ἢ πρᾶγμα σημαῖνον· σῶμα μὲν, οἷον λίθος· πρᾶγμα δὲ, οἷον παιδεία. παρέπεται δὲ τῷ ὀνόματι πέντε· γένη, εἴδη, σχήματα, ἀριθμοὶ, πτῶσις. διότι καὶ τελικὰ ἀρσενικῶν ὀνομάτων στοιχεῖα εἰσὶ πέντε· ν ξ ρ ς ψ. ἢ ὄνομά ἐστι φωνὴ σημαντικὴ θέσει. (Ῥῆμα.) Ὄναιντο . ὠφεληθεῖεν. καὶ ὄναιο. † Ὀνοτάζων . ἐκφαυλίζων.† Ὀνειροπολεῖ . φαντάζεται. ὡς ἐν ὀνείρῳ βλέπει. Ὀνειρώττει . ὀνείρους βλέπει. Ὀνειδιῶ . ἀττικὸς μέλλων. Ὀνίναι . ὠφελῆσαι. καὶ ὀνίναιτο καὶ ὀνίνημι. ### omicron 1455 Ὀνομῄνω . ἀντὶ τοῦ ὀνομάσω. [ἀπὸ τοῦ ὀνόματος ὀνομῄνω. τὸ ῥῆμα ὀνομαίνω, ὀνομανῶ, ὡς πῆμα, πημαίνω, πημανῶ.] Ὀναίμην . ἀντὶ τοῦ ἀπολαύσαιμί σου. φησὶν ὁ Ἀπόστολος· τῶν κατορθωμάτων ἴδοιμί σε πλουτοῦντα ἐν ἅπασι πνευματικοῖς ἀγαθοῖς. ὁ Ἀπόστολος· ἐγώ σου ὀναίμην ἐν κυρίῳ. Ὀνῶ . τὸ μέμφομαι. καὶ ὀνοτάζω, τὸ ὑβρίζω. Ὀνομαστί . ἐξ ὀνόματος. Ὄντως . ἀληθῶς. ὄντος δὲ, τοῦ ὑπάρχοντος. καὶ ὄντος τοῦ θεοῦ, μικρόν. καὶ ὀντότης, ἀπὸ τοῦ ὄντος. Τὸ Ο μετὰ τοῦ Ξ. (Ἀρσενικόν.) Ὀξυήκοος . ὁ ὀξέως ἀκούων. Ὀξυδερκής . ὁ ὀξέως καὶ ταχέως βλέπων, [δέρκω γὰρ τὸ βλέπω.] † Ὀξυωπέστερος . ὁ ὀξέως καὶ ταχέως βλέπων.† Ὀξύῤῥοπος . ὀξέως μετατρεπόμενος. Ὀξύς . γοργός. Ὀξύριγχος . ὄρνις. ### omicron 1456 Ὀξυβελής . ὁ ὀξέως βάλλων. ἢ ὁ ταχέως βαλλόμενος. Ὀξυηκοώτατος . ὁ ὀξέως ἀκούων. Ὀξύβαφος . οὐχὶ ὀξυβάφος. Ὀξόγαρος . βάρβαρον. [ὀξύγαρος γάρ. ὀξύγαρον οἰνηρὸν ἔτι κεκτήσεται.] Ὀξοάθρης καὶ Ὀξαώθρης . κύρια. Ὀξεῖα . ποιότης συλλαβῆς ἀνειμένον ἔχουσα [φθόγγον. ὠνόμασται δὲ ὀξεῖα ἐκ μεταφορᾶς τῶν ὀξέων δοράτων,] ἢ διὰ τὸ τοὺς ὀξεῖς ἥλους μιμεῖσθαι. Ὀξυχολία . ἔξαψις καρδίας παραυτίκα ὀρεγομένη κακῶσαι τὸν κακώσαντα. Ὀξυδέρκεια . τὸ ὀξέως βλέπειν. ὀξυδορκία δὲ, ι . Ὀξυρευγμία . ὅταν ἡ τροφὴ ἐποξίσῃ. οἶμαι, ὅτι ὀξερευγμία γράφεται. (Οὐδέτερον.) Ὄξος . τὸ παρ’ ἡμῖν. Ὦξος δὲ, ὄνομα [τόπου ἢ] ποταμοῦ, μέγα. Ὀξύῤῥοπον . τὸ ὀξέως ῥέπον καὶ μετατρεπόμενον. Ὀξύπρωρον . ὀξεῖαν ἔχων τὴν πρώραν. Ὄξος . ὡς παχὺς γίνεται πάχος, καὶ ταχὺς τάχος, οὕτως καὶ παρὰ τὸ ὀξὺς ὄξος, τουτέστιν ### omicron 1457 ὁ εἰς ὀξὺ καταβεβληκὼς οἶνος, ἐπειδὴ τέμνει καὶ κεντρίζει τὴν γεῦσιν. οἱ δὲ Κυρηναῖοι τὸ ὄξος εἶδος φασὶ, καὶ ἄλλοι γλυκάδιον. Τὸ Ο μετὰ τοῦ Π. (Ἀρσενικόν.) Ὀπαδός . ὁ ἀκόλουθος. [ὡς παρὰ τὸ πέμπω γίνεται πομπὸς, καὶ παρὰ τὸ φέρβω φορβὸς, οὕτως καὶ παρὰ τὸ ἕπω ὀπὸς, ἐξ οὗ παράγωγον ὀπάζω. ἐκ τοῦ οὖν ὀπάζω, ὀπάσω, γίνεται ὀπαδὸς, ὡς φράζω, φράσω, φραδή. ἐκ δὲ τοῦ ὀπαδὸς κατὰ μετάθεσιν ὀπηδός.] † Ὁπαῖρος . ὁμοπάτριος.† Ὀπάονας . δούλους, ἀκολούθους. Ὄπιος . κύριον. ### omicron 1458 Ὀπικοί . ἔθνος. Ὁπλότεροι . οἱ νεώτεροι. ἐπεὶ πρὸς ὅπλων ἀναίρεσιν εἰσίν. ἀπὸ τῶν ὅπλων οὖν ὁπλότεροι. Ὀπός . τὸ γαλακτῶδες τῆς συκῆς, καὶ ἡ πυτία, ἢ ᾧ χρῶνται τινὲς ἀντὶ πυτίας. † Ὀπουχέα . ὀμφάκιον.† † Ὀπτήρ . ὁ σκοπός.† (Θηλυκόν.) † Ὀπαῖα . κεραμὶς τὴν ὀπὴν ἐπικλείουσα.† Ὄπασις . δόσις· παροχή. Ὀπή . ἡ νυκτερὶς, καὶ ἡ τρύπα. Ὀπίς . τὸ αἰδοῖον. Ὄπις . ἡ ἐξόπισθεν ἑπομένη τίσις ἢ ἡ ἐπιστροφή. Ὀπισθότονος . ἐναντίον κύρτωμα. Ὀπικία . χώρα. ### omicron 1459 Ὁπλή . ἡ τῶν κτηνῶν ὄνυξ. [οἱονεὶ ἁπλὴ τὶς οὖσα, τροπῇ τοῦ α εἰς ο , ὡς ἄρχαμος, ὄρχαμος. καὶ ὁπλέων τῶν ὅπλων.] † Ὁπλοσμένα . ἡ Ἥρα.† † Ὁποῖα ἦν . οἷα ὑπῆρχεν.† † Ὀπτανία . ἡ ἀπόβλεψις.† Ὀπωπή . ἡ ὅρασις· ἡ πρόσοψις. παρὰ τὸ ὄπτω γίνεται ὀπὴ, [ὡς κόπτω, κοπὴ, καὶ κατὰ ἀναδιπλασιασμὸν καὶ ἔκτασιν ὀπωπή. Δρύψε δέ οἱ βλέφαρον, γυμνὴ δ’ ἀπελείπετ’ ὀπωπή.] Ὀπτιλέτιν . ἱερὸν Ἀθηνᾶς. (Οὐδέτερον.) Ὀπίμια . τὰ λάφυρα. † Ὀπίσιον . αἰδοῖον γυναικός. καὶ ἀνδρεῖον ἰσχίον.† Ὅπλα . παρὰ τὸ ὀφέλλω, τὸ αὔξω. ὄφλα καὶ ὅπλα. τὰ κατὰ μῆκος ἐξελαυνόμενα ἐπὶ τοῦ ἄκμονος. Ὀπτανεῖον . μαγειρεῖον, ἢ ὁ φοῦρνος. Ὀπωροφυλάκιον . ἐν ᾧ ἡ ὀπώρα φυλάσσεται. Ὀπτόν . παρὰ τὸ ὄπτω, τὸ βλέπω. οἱονεὶ τὸ συνεχῶς ἐποπτευόμενον. (Ῥῆμα.) Ὀπάζει . παρέχει. Ὀπηδεύω . ἀκολουθῶ. [—ἠΰτε μῆλα ἐκ σταθμῶν ἅλις εἶσιν ὀπηδεύοντα νομῆϊ.] ### omicron 1460 Ὀπάων . ἀκολουθῶν. παρὰ τὸ ὀπάζω. Ὀπτανόμενος . βλέπων. Ὀπτόμενος . ὠπτημένος δὲ, μέγα. Ὀπύει . γαμεῖ. Ὄπωπα . εἶδον. ἀπὸ τοῦ ὄπτω ὦπα καὶ ὄπωπα. τούτου δὲ οἱ κοινοὶ μέσοι παρακείμενοι, φημὶ δὴ τοῦ ὦπα καὶ τῶν λοιπῶν, οὐχ εὑρίσκονται ἐν χρήσει, ὡς λέγει ὁ Χοιροβοσκός. ὠπώπειν δὲ ἐπὶ ὑπερσυντελίκου μέγα καὶ δίφθογγον. Ὀπιπτεύοντα . ἐποτρύνοντα. ἐπιτηροῦντα. Ἡσίοδος· νείκε’ ὀπιπτεύοντ’ ἀγορῆς ἐπακούειν ἐόντα. Ὀπίζεο . ἐπιστροφὴν ποιοῦ. (Ἐπίῤῥημα.) Ὅπη . ἀντὶ τοῦ ὁπηνίκα. Ὄπιθεν καὶ ὄπισθεν . διχῶς. εἰ μὲν ὄπιθεν, ἀπὸ τοῦ ὀπίσω· ὀπίσωθεν καὶ συγκοπῇ τῆς ς ω συλλαβῆς ὄπιθεν· εἰ δὲ ὄπισθεν, ἀποκοπῇ τοῦ ω . Ὀπίσω . παρὰ τὸ ἐπὶ ὀπίσω, ὡς παρὰ τὸ ἐξ ἔξω καὶ εἰς εἴσω. τροπῇ τοῦ ε εἰς ο ὀπίσω. † Ὁπότε . χρονικὸν ἐπίῤῥημα.† Τὸ Ο μετὰ τοῦ Ρ. (Ἀρσενικόν.) Ὀρεύς . ὁ ἀείδαρος ἢ ὁ ἡμίονος. παρὰ τὸ ἐν ὄρεσι μᾶλλον δύνασθαι ἐργάζεσθαι. ### omicron 1461 Ὀρεωκόμος . ὁ ἐπιμελητὴς τῶν ἡμιόνων ἢ τῶν ἀειδάρων. Ὀρεσκῷος . ὁ ἐν ὄρεσι διαιτώμενος. κείω, ὃ σημαίνει τὸ κοιμῶμαι. ἀπὸ τοῦ κείω ὀρεσίκοιος καὶ συγκοπῇ καὶ τροπῇ τοῦ ο εἰς ω ὀρεσκῷος. καὶ μένει τὸ ι προσγεγραμμένον. [τὰ διὰ τοῦ ωος ὑπὲρ δύο συλλαβὰς ἔχει τὸ ι κατὰ τὴν παραλήγουσαν καὶ προπερισπᾶται. οἷον Ἀχελῷος, Μινῷος, πατρῷος, ἡρῷος, ὀρεσκῷος. οἷς συνεξηκολούθησε ἀθῶος, χωρὶς τοῦ κολωὸς, ὃ σημαίνει τὸν θόρυβον.] Ὀρθόδοξος καὶ ὀρθοδοξία . [ἀψευδὴς περὶ θεοῦ καὶ κτίσεως ὑπόληψις ἢ ἔννοια περὶ πάντων] ἀληθής. ἢ δόξα τῶν ὄντων, καθάπερ εἰσίν. Ὄρθρος . παρὰ τὸ αἴρειν, καὶ ὀρθίους ἡμᾶς ποιεῖν λεχήρεις ὄντας. Ὀρθός . ἐκ τοῦ ὄρω, ὄρσω, ῥηματικὸν ὄνομα ὀρτὸς καὶ ὀρθός. Ὀρειβάσιος . ὁ ἐν τῷ ὄρει βαίνων. Ὀρείχαλκος . εἶδος ὕλης οὕτω καλούμενον, ἥτις νῦν οὐχ εὑρίσκεται. ἄλλοι δὲ λέγουσιν, ὅτι χείμευσις ἐστὶ χαλκοῦ, τοῦ νυνὶ εὑρισκομένου λευκοῦ χαλκοῦ. Ἡσίοδος· ὃς εἰπὼν κνημῖδας ὀρειχάλκοιο φαεινοῦ. Ὅρκος . παράληψις τοῦ θείου, ἐπὶ πίστιν τοῦ λεγομένου ἢ πραττομένου. παρὰ τὸ εἴργειν τοὺς παραβαίνοντας. ὄργος καὶ τροπῇ τοῦ γ εἰς κ ὅρκος. ### omicron 1462 Ὅρμος . ὁ λιμήν. —τὴν δ’ εἰς ὅρμον προσέρυσαν—. παρὰ τὸ ἕρμα, τὸ ἀσφάλισμα, γίνεται ὅρμος. ὅθεν καὶ ὁρμίσαι, τὸ ἐν ἀσφαλείᾳ εἶναι τὴν ναῦν. [ἐπὶ δὲ τοῦ κοσμίου, παρὰ τὸ εἴρω, τὸ συμπλέκω, ἐξ οὗ καὶ ὁρμιὰ καλεῖται ἡ σειρὰ, πρὸς ἣν τὸ ἄγκιστρον ἐπησφάλισται δεδεμένον.] Ὁρμίσκος . ὁ περιτραχήλιος κόσμος. Ὁρμαθός . τὸ πλῆθος, ἡ τάξις. Ὄροβος . εἶδος κριθῆς. οἱονεὶ ὁ ἐρεπτόμενος ὑπὸ τῶν βοῶν. Ὅρος . λόγος σύντομος, δηλωτικὸς τῆς ὑποκειμένης οὐσίας τῷ πράγματι. ἢ δηλωτικὸς τῆς φύσεως τοῦ ὑποκειμένου πράγματος. ὅροι δὲ λέγονται ὡς ὁράσεις καὶ ὀφθαλμοὶ τῶν πραγμάτων τυγχάνοντες, καὶ ὡς ὁρίζοντες ἤτοι περικλείοντες συντόμως τὴν τοῦ ὀνόματος δύναμιν. οἷον ἀνθ’ οὗ λέγομεν, ὅτι ἄνθρωπος ἐστὶν οὐσία ἐκ σαρκὸς καὶ ψυχῆς καὶ λόγου καὶ αἵματος καὶ στοιχείων ἑτέρων πλειόνων· περιορίζομεν οὖν ταῦτα διὰ τοῦ ὅρου, λέγοντες, ὅτι ἄνθρωπος ἐστὶ ζῶον λογικὸν καὶ θνητὸν, νοῦ καὶ ἐπιστήμης δεκτικόν. Ὅρος τῶν ὅρων ἐστὶν ὁ πάντα μὲν ὁρίζων, αὐτὸς δὲ ὑπ’ οὐδενὸς ὁριζόμενος, ὅς ἐστι μόνος ὅρος τῶν ὅρων θεός. ἀόριστόν ἐστι τὸ κατ’ οὐσίαν θεός· δυσόριστον ἐστὶ τὸ μὴ καθόλου, ἀλλ’ ἐκ μέρους γινωσκόμενον, οἷον τὸ ξύλον τῆς ζωῆς. ### omicron 1463 τρία εἰσὶν ἐν ἀνθρώποις ἀγνώριστα καὶ ἀόριστα· θεός· ἄγγελος καὶ ψυχὴ, μόνῳ τῷ θεῷ γινωσκόμενα κατ’ οὐσίαν· λοιπὸν ὁ καλῶς διαπορῶν πρὸς τὸν ἐναντίας· οὕτως λέγει. τί ὅρος καὶ τί τὸ ἀόριστον καὶ τί τὸ δυσόριστον καὶ τί τὸ εὐόριστον, εὐόριστον δέ ἐστι τὸ ψηλαφώμενον καὶ φθειρόμενον, οἷον ὁ ἄρτος καὶ τὰ ὅμοια. ὅριον ἐστὶν ἀνυπόστατος ἢ ἀνυπέρβατος στάσις· ἀόριστόν ἐστι τὸ μόνον ἄκτιστον, θεός· δυσόριστον δὲ τὸ κτιστὸν καὶ ἀόρατον, ἄγγελος, ψυχὴ, δαίμων. Ὅρος . ἔστι λόγος ἐπέκεινα ἑαυτοῦ προελθεῖν τὸ πρᾶγμα, οὗ ἐστι, μὴ συγχωρῶν, διὰ τὸ ἐν αὐτῷ καὶ μόνον γνωρίζεσθαι. Ὅρος κακίας . ἡ πρὸς τὸ τέλος τῶν γινομένων ἐν τῇ φύσει δυνάμεων ἐνεργείας ἔλλειψις. ἢ ὅρος κακίας ἡ τῶν φυσικῶν δυνάμεων κατ’ ἐσφαλμένην κρίσιν ἐπ’ ἄλλων περὶ τὸ τέλος ἀλόγιστος κίνησις. ὅρον πάλιν καλεῖ ὁ Ἀριστοτέλης, εἰς ὃν ἀναλύεται ἡ πρότασις. οἷον ἐστὶ πρότασις· Σωκράτης βαδίζει. αὕτη ἡ πρότασις ἀναλύεται εἰς Σωκράτην ὅρον ὄντα καὶ εἰς τὸ βαδίζειν πάλιν ὅρον. Ὁριστὸν δέ ἐστι τὸ ἐπιδεχόμενον ὅρον, ὡς ἔχον ὕπαρξιν καὶ ἰδιοπεποιημένον. οἷον· ἄνθρωπος· ἵππος. ὡσαύτως δὲ καὶ τὸ ἀγαθόν. ἀόριστον δὲ τὸ ἀνείδεον καὶ ἀνύπαρκτον. ὡς τό· οὐκ ἄνθρωπος· οὐχ ἵππος· οὐκ ἀγαθόν. ὁμοίως ἀόριστόν ἐστι τὸ ἁπλῶς λεγόμενον καὶ μὴ σημαῖνον τὸ τί ἢ τὸ ποσόν. ὡς ἵνα εἴπωμεν χρῶμα καὶ μὴ εἴπωμεν λευκὸν ἢ μέλαν, ἢ ἄνθρωποι καὶ μὴ εἴπωμεν πόσοι. ### omicron 1464 Ὅρος . ὁ τὸ ὂν τὶ εἶναι δηλῶν, ἢ λόγος ἐκ τῶν καθόλου καὶ κοινῶν ἴδιόν τι ἀποτελῶν. οἷον ἄνθρωπος, ζῶον, λογικὸν, θνητὸν, νοῦ καὶ ἐπιστήμης δεκτικόν. καὶ ἰδοὺ ἐκ τῶν καθόλου καὶ κοινῶν ἴδιόν τι ἀπετέλεσε. τουτέστι τὸν ἄνθρωπον. καὶ ἐκ μὲν τῶν καθόλου ἐστὶ ζῶον, ἐκ δὲ τῶν κοινῶν τὸ λογικόν. οὐ μόνον γὰρ ὁ ἄνθρωπος ἐστὶ λογικὸν, ἀλλὰ καὶ ἄγγελοι καὶ δαίμονες. εἴληπται δὲ ὅρος ἀπὸ τῶν τῆς γῆς ὁροθεσίων. ὥσπερ γὰρ τὰ ὁροθέσια χωρίζει τήν τε γῆν ἀπὸ τῆσδε, καὶ ἑκάστης τὸ ἴδιον φυλάσσει, τὸν αὐτὸν τρόπον καὶ ὁ ὅρος τοῦ ἀνθρώπου χωρίζει τὸν ἄνθρωπον ἀπὸ τοῦ ἵππου καὶ τῶν ὁμοίων. γίνεται δὲ ἀπὸ τοῦ εἴρω, τὸ συνάπτω καὶ συμπλέκω. ὡς σπείρω σπόρος, οὕτως καὶ εἴρω ὅρος. ἐπὶ δὲ τοῦ οὐδετέρου τὸ ὄρος τὸ ἀπὸ γῆς εἰς ὕψος αἰρόμενον. ἢ παρὰ τὸ ὄρω, τὸ ὁρμῶ, παράγωγον ὀρούω, γίνεται ὄρος. καὶ περισπώμενον λέγεται ὀρῶ. ἔνθεν τὸ εἰκὸς, ὀρεῖται. ἢ παρὰ τὸ ὁρᾷν εἰς ὕψος δι’ αὐτοῦ. Ὁρισμός . δήλωσις πράγματος διὰ λόγου, οὗ χωρὶς οὐδὲ τί ἐστιν, οὐδ’ ὅτι ἐστὶ, γνωρίζεται. Ὀρόδαμνος καὶ ὄρπηξ . ἐπὶ τοῦ κλάδου. παρὰ τὸ ὀρούειν κατὰ τὴν αὔξησιν. Ὅρπηξ . ὁ κλάδος. παρὰ τὸ ἕρπειν καὶ ὀρούειν εἰς ὕψος πεποίηται. κλίνεται ὅρπηξ ὅρπηκος. Ὀρτάλιχος . ὁ νεοσσός. παρὰ τὸ γλίχεσθαι ὀρούειν καὶ πέτεσθαι. Ὀρυγμαδός . θόρυβος, τάραχος, κραυγή. ὁ ἐν ὄρει γινόμενος. [παρὰ τὸ ὄρος καὶ τὸ ὁμαδὸς, ὅ ἐστιν ὁ θόρυβος. οἱ δὲ φασὶ παρὰ τὸν θόρυ‐ ### omicron 1465 βον, θορυβάξω, θορύβαγδος, καὶ μεταθέσει τοῦ β εἰς τὸ μ καὶ ἀποβολῇ τοῦ θ ὀρυμαγδός. καὶ ἐπὶ τοῦ ἁπλῶς θορύβου.] Ὀρφανός . ὁ μή τινα ἔχων βοηθόν. παρὰ τὸ ὄροφος ὀροφανὸς καὶ ὀρφανός. Ὄρχαμος . ὁ ἡγεμών. παρὰ τὸ ἄρχω ἄρχαμος καὶ ὄρχαμος. ὡς πάρδαλις ἡ δορά. καὶ πόρδαλις τὸ ζῶον. Ὄρχατος . ἡ ἐπίστιχος φυτεία. δι’ ἧς διερχόμεθα. διαφέρει ὀρχὸς ὀρχάτου. ὀρχὸς γάρ ἐστιν ὁ βόθρος, πρὸς ὃν ἐντίθεται τὸ φυτὸν πρὸς μοσχείαν. παρὰ τὸ ὀρύσσω. ὄρυχον τινὰ ὄντα. καὶ Ἀριστοφάνης τὸ μεταξὺ τῶν φυτῶν μετόρχμιον ἐκάλεσεν ἐν τοῖς Γεωργοῖς. ὁ δὲ Ἡσίοδος ὄρχον λέγει τὴν ἐπίστιχον τῶν ἀμπέλων φυτείαν. —παρὰ δέ σφισιν ὄρχος χρύσεος ἦν—. Ἀπίων δὲ ἐτυμολογεῖ παρὰ τὸ ὄρυσθαι τὴν γῆν πρὸς φυτείαν. ### omicron 1466 Ὀργιῶνες . οἱ θύται. παρὰ τὰ ὄργια, ὅ ἐστι τὰ θεῖα μυστήρια. Ὀῤῥός . τὸ γάλα. Ὅροι . οἱ ἀριθμοί. Ὀριτρόφος . ὁ ἐν ὄρει τρεφόμενος, ἰῶτα. γράφεται διὰ τὸ τ καὶ τὸ ρ . (Θηλυκόν.) Ὅρασις . διὰ τὸ τοὺς ὅρους, τουτέστι τὰ πέρατα τῶν σωμάτων, καταλαμβάνειν. Ὀργή . θυμὸς ἐμμένων ἢ πάθος δαιμονιῶδες. Ὀργή . τρόπος. οὕτως Θουκυδίδης. Ὀργυιά . τὸ ἐξηπλωμένον μέτρον τῶν χειρῶν ἢ τὴν ἔκτασιν τῶν χειρῶν σὺν τῷ πλάτει τοῦ στήθους. παρὰ τὸ ὀρέγειν καὶ ἐκτείνειν τὰ γυῖα, ὅ ἐστι τὰς χεῖρας. † Ὀρειβασία .† Ὄρεξις . ἐπιθυμία. ἢ τοῦ ἐπιθυμητικοῦ τῆς ψυχῆς μέρους κίνησις. † Ὀρθωσία .† ### omicron 1467 Ὁρμή . ὄρεξις ἐνεργητικὴ τῶν ἐφ’ ἡμῖν πρακτέων. [ἢ ὁρμή ἐστιν ἔμμονος λύπη καὶ διαρκὴς πρὸς τὴν τῶν ἠδικηκότων ἀντίδοσιν.] Ὁρμὴ καὶ ἡ κίνησις . Ὀροφή . ἡ στέγη. Ὀρομηλίς . τὸ ἀγριόμηλον. † Ὀῤῥωδία . ὁ φόβος.† Ὀρτή . ἀπὸ τοῦ ἑορτὴ κατὰ συγκοπήν. Ὀρφνή . σκοτεινὴ νὺξ ἢ μέλαινα. [νύκτα δι’ ὀρφναίην—. παρὰ τὸ ἐρέφω, τὸ σκέπω, γίνεται ὀροφὴ καὶ ὀρφνὴ κατὰ πλεονασμὸν τοῦ ν καὶ συγκοπήν.] Ὁρκωμοσίαν . τὸ ἀμετάθετον λέγει ὁ Ἀπόστολος· ὁ δὲ μετὰ ὁρκωμοσίας διὰ τοῦ λέγοντος πρὸς αὐτόν· ὤμοσε κύριος τῷ Δαβὶδ καὶ οὐ μεταμεληθήσεται, σὺ ἱερεύς. (Οὐδέτερον.) Ὄργανον . παρὰ τὸ ὀρέγω ὀρέγανον καὶ ὄργανον. Ὄργια . τὰ ἱερὰ μυστήρια. κυρίως δὲ τὰ Διονυσιακὰ διὰ τὸ ἐν ταῖς ὀργάσιν αὐτὰ ἐπιτελεῖ‐ ### omicron 1468 σθαι. ἢ διὰ τὸ ὀργᾷν καὶ ἐπιθυσιάζειν. ὀργὰς δέ ἐστι γῆ ἐν Μεγάροις οὕτω καλουμένη. Ὄργανον . δοῦλος ἄψυχος. Ὀρεικὸν ζεῦγος . ἀειδουρικὸν ἢ ἡμιονικόν. Ὄρθιον . ὄρος. Ὄρθριον . τὸ ὀρθρινόν. Ὁρακήσιον . τόπος. Ὅριον . ἀνυπέρβατος στάσις. ὄρειον δὲ πρέμνον, δίφθογγον. Ὀρίγανον . βοτάνη. ὤφειλε διὰ διφθόγγου γράφεσθαι. καὶ γὰρ παρὰ τὸ ὄρει δοτικὴ καὶ τὸ γάνος, ὃ σημαίνει τὴν χαρὰν, γέγονεν ὀρίγανον. τὸ γὰρ ὀρίγανον ἐν τῷ ὄρει χαίρει. ἢ ἐκ τοῦ ὁρᾷν καὶ τοῦ γανῶ, τὸ λαμπρύνω· ὁρᾷν γὰρ καλῶς ποιεῖ τὸ ὀρίγανον. ὁ δὲ γραμματικὸς Θεοδόσιος λέγει, διὰ τοῦ ι γράφεται, ἐπειδὴ παρὰ τὸ ῥιγῶ γίνεται ῥίγανον καὶ πλεονασμῷ τοῦ ο ὀρίγανον, οἱονεὶ τὸ ψύχον τινὰ κατὰ ἀντίφρασιν· θερμαίνει γάρ. Ὅρκιον σκῆπτρον . καθ’ οὗ ὤμνυον. † Ὁρμητήριον . ὁρμιστήριον δὲ, ι .† ### omicron 1469 Ὄρνεον . παρὰ τὸ ὀρούειν. ἢ παρὰ τὸ αἴρεσθαι. Ὀροπύγιον καὶ οὐροπύγιον . Ὁριστόν . τὸ ἐπιδεχόμενον ὅρον, ὡς ἔχον ὕπαρξιν καὶ ἰδιοπεποιημένον, οἷον· ἄνθρωπος, ἵππος. ὡσαύτως δὲ καὶ τὸ ἀγαθόν. † Ὀρεικόμενος . ἡμιοναγός.† † Ὁρατή . ῥύμη.† † Ὀρειγάνη . σαργάνη.† † Ὀρσηλία . ὀρχήστρια.† † Ὀραδά . λίαν γαλακτώδη.† † Ὄραες . γυναῖες.† † Ὀρειγανοειδές . τὸ ὕσσωπον.† (Ῥῆμα.) Ὀρέγω . παρέχω. † Ὀρέγεται . ἐπιθυμεῖ.† † Ὄρεσθαι . ἔρχεσθαι.† † Ὀρεχθεῖ . στενάζει.† Ὀρειοκομῶ . ὀρέων καὶ ἀειδάρων καὶ ἡμιόνων ἐπιμελοῦμαι. ### omicron 1470 Ὀρέχθεον . διετείνοντο. παρ’ Ὁμήρῳ. Ὁρῇ . ἀντὶ τοῦ ὁρᾷ. οὕτως Πλούταρχος. Ὄρθαι . ἀντὶ τοῦ διεγερθῆναι. [ἀπὸ τοῦ ὄρω, ὄρσω, ὦρκα, ὦρμαι, ὦρται. ὦρται μὲν μέγα κῦμα— τὸ ἀπαρέμφατον ὦρθαι, καὶ κατὰ συστολὴν ὄρθαι. πρὶν ὄρθαι παρὰ ναῦφι—.] † Ὀρνυμένους . ἐπεγειρομένους· εὐτρεπιζομένους.† Ὀριγνᾶται . ἐπιθυμεῖ. καὶ ὀριγνώμενος. Ὀρίνεται . διεγείρεται. Ὀρίνω . τὸ διεγείρω καὶ ταράσσω. παρὰ τὸ ὄρω ὀρίνω. Ὁρκωμοτῶ . ὁρκομοσάμενος δὲ ὅλα μικρά. Ὀρμώμενος . προθυμούμενος. ὡρμημένος δὲ μέγα. Ὀρούω . τὸ ὁρμῶ. [ὄρω, ὀρύω. ὡς πλήθω, πληθύω, πηδῶ, πηδύω, οὕτως ὄρω, ὀρύω, καὶ πλεονασμῷ τοῦ ο ὀρούω.] Ὀρόμενος . διεγειρόμενος. ### omicron 1471 Ὁρώμενος δὲ, ὁ βλεπόμενος, μέγα . Ὁρόωντες . ἀντὶ τοῦ ὁρῶντες. [ Ὁρόῳτε . ἀπὸ τοῦ ὁράοιτε, ὁρῷτε, πλεονασμῷ ὁρόῳτε. νῦν δὲ φίλως οὐχ ὁρόῳτε—.] Ὀροθύνω . τὸ παρορμῶ καὶ διεγείρω καὶ ἐρεθίζω. [παρὰ τὸ ὀρόθω ὀροθύνω. ἢ παρὰ τὸ ὄρω, ὀρῶ, καὶ τὸ θύνω γίνεται ὀροθύνω, ὡς πλήθω πληθύνω.] Ὄρσο . ἐγέρθητι. καὶ ὄρσεο. [ὄρω τὸ διεγείρω, ὁ μέλλων ὄρσω, καὶ μετῆλθεν εἰς ἐνεστῶτα καὶ ἐγένετο ὄρσω, ὄρσομαι, ὠρσόμην, ὤρσεο, καὶ τὸ προστακτικὸν ὄρσεο, συστολῇ.] Ὀρταλίζειν . παρὰ τὸ ὄρω, τὸ διεγείρω. [ὁ παθητικὸς παρατατικὸς ὦρμαι, τὸ τρίτον ὦρται, ῥῆμα ὄνομα ὀρτὸς, ἀφ’ οὗ καὶ περισπώμενον ὀρτῶ, καὶ παράγωγον ὀρτίζω καὶ πλεονασμῷ τῆς αλ συλλαβῆς ὀρταλίζω. δηλοῖ δὲ κυρίως ἡ λέξις τὸ ἀναῤῥίπτειν τὰ νήπια τῶν παιδίων. οἱονεὶ ὀρούειν εἰς ὕψος. κατεχρῶντο δὲ τῇ λέξει καὶ ἐπὶ τοῦ ἄλλην ἡντιναοῦν ποιεῖσθαι κίνησιν. ὡς Ἀριστοφάνης, οἷον· ἀνορτάλιζες κακερουτίαν— ἀντὶ τοῦ ἀναῤῥίπτειν ἐποίεις.] Ὁρίζει . νομοθετεῖ. ἵστησιν. ὅρον δίδωσιν. Ὀρχήσασθαι . τὴν τάξιν τῆς φυτείας ὄρχους εἰώθασι λέγειν οἱ ποιηταὶ, καὶ οἱ ὀρχησταὶ ἐντεῦθεν, ὅτι κατὰ τὴν τῶν βοτρύων συγκομιδὴν ἐν τοῖς τόποις ἐπειδὰν ἔτυχον τρυγῶντες, ἀπήρ‐ ### omicron 1472 χοντο τῷ θεῷ χορεύοντες, καθάπερ κωμῳδοί. ἐξ οὗ καὶ τὸ ὀρχῶ, ὀρχήσω, ὀρχήσασθαι. οἱ δὲ παρὰ τὸ ὀρέγειν, ὅ ἐστιν ἐκτείνειν τὰς χεῖρας, κατὰ τροπὴν τοῦ γ εἰς χ. τρία δέ εἰσιν εἴδη τῆς ὀρχήσεως· πυῤῥίχη, ἣν ἠσκοῦντο οἱ Κρῆτες πρὸς ἄσκησιν τῶν πολεμικῶν μετὰ τῶν ὅπλων ὀρχούμενοι· σίκιννις, ἥτις ἐστὶν ἱερατική· καὶ ὁ κορδακισμὸς, αἰσχρός τις ὢν καὶ μᾶλλον κωμικοῖς ἁρμόδιος. Ὀρῶ . τὸ διεγείρω καὶ ὁρμῶ. περισπωμένως. καὶ ὄρω, τὸ διεγείρω. καὶ ὁρῶ, τὸ βλέπω. Ὀρωρέχαται . ἐκτέτανται. καὶ ὀρορεχότες. Ὄρωρε . διηγέρθη· τεθύμωται. [καὶ ὄρωρα. ὀρῶ. ὁ μέσος παρακείμενος ὦρα καὶ ἀττικῶς ὄρωρα καὶ καθ’ ὑπερβιβασμὸν ὤρορα.] Ὁρώη . εὐκτικόν. Ὀρώρει . ποιητικῶς. Ὀῤῥωδῶ . τὸ φοβοῦμαι. παρὰ τὸ ῥῶ, τὸ ὑγιάζω, ἐξ οὗ καὶ ἔῤῥωμαι, [παράγωγον ῥώζω καὶ μεταθέσει τοῦ ζ εἰς δ ῥωδῶ, ὡς μύζω, μυδῶ, χάζω, χαδῶ, ἔνθεν τὰ κεχανδότα πλεονασμῷ τοῦ ν , καὶ ἐρίζω, ἐριδῶ, ἔνθεν τό· —ἐριδήσασθαι Ἀχαιούς. ῥωδῶ οὖν καὶ πλεονασμῷ τοῦ α ἀῤῥωδῶ. καὶ παρ’ Ἡροδότῳ· τὴν ψυχὴν ἀπεμάχετο ἀῤῥωδέων. καὶ τροπῇ τοῦ α εἰς ο ὀῤῥωδῶ, τὸ μὴ ἐῤῥῶσθαι τὴν ψυχὴν ἀπὸ φόβου. οὕτως Φίλων ἐν τῇ περὶ Ἰάδος διαλέκτῳ.] ### omicron 1473 Ὁρισθέντος . ἀποδειχθέντος, ἀποφανθέντος. καὶ ὁ Ἀπόστολος· τοῦ ὁρισθέντος υἱοῦ θεοῦ ἐν δυνάμει. Τὸ Ο μετὰ τοῦ Σ. (Ἀρσενικόν.) Ὅς . ἀντὶ τοῦ ὅστις. καὶ ὃς ἀντὶ τοῦ ὡς οὐδεὶς ἄλλος. τοῦτο δὲ λέγεται κατ’ ὑπερβατόν. Ὅς . ἄρθρον ὑποτακτικόν. σημαίνει δὲ ἀντωνυμίαν κτητικὴν τρίτου προσώπου. ἐμὸς, σὸς, ὅς. σημαίνει δὲ καὶ ἀντωνυμίαν ἰσοδυναμοῦσαν τῷ οὗτος. δύναται δὲ σημαίνειν καὶ τὴν αὐτός. ἀλλὰ καὶ ὃς δείδοικε Διὸς μεγάλου—. ἔστι δὲ ἀορίστου μορίον ὑποτακτικὸν δηλοῦν τὸ ὅστις, οἷον· ὃς ἂν ἔλθῃ, μεινάτω με. Ὄσσε . οἱ ὀφθαλμοί. παρὰ τὸ ὄπτω, ὄσσω, ὄσσος, ὁ ὀφθαλμός. καὶ τὸ δυϊκὸν ὄσσε. τὸ πληθυντικὸν ὄσσων. Ὁσεϊάς . ὄνομα Ἑβραϊκόν. †καὶ Ὁσαΐας.† Ὀσήϊος . κύριον. Ὄσιρις . καὶ ὁ Ὀσίρειος νεώς. Ὅσιος . παρὰ τὰ θεῖα δίκαιος. [παρὰ τὸ ἅζω, τὸ σέβομαι, γίνεται ἅσιος καὶ ὅσιος. διὸ καὶ διὰ τοῦ ι γράφεται. οἷον ἀσπάζω, ἀσπάσιος, ἀλέξω, ἀλέξιος. κτήσω. κτήσιος, μνήσω. μνήσιος. τὸ δεξιὸς καὶ ἀνεψιὸς κατὰ τὸν τόνον μόνον διήλλαξεν. τὰ ἀπὸ μελλόντων διὰ τοῦ ιος γινόμενα διὰ τοῦ ἰῶτα γράφεται, οἷον ἅζω, ἅσω, ὅσιος.] ### omicron 1474 Ὄσκιος . κύριον. Ὀσροηνός . ἀπὸ τόπου. † Ὀστιάριος .† Ὀστεολόγος . ὁ συλλέγων τὰ ὀστᾶ. (Θηλυκόν.) Ὄσσα . θεία φήμη· καὶ κληδὼν, ἢ μαντεία. οἶμαι, ὅτι παρὰ τὸ ὄπτω. Ὀσροηνή . τόπος. Ὀσταφὶς καὶ ἀσταφίς . πλεονασμῷ τοῦ ο καὶ τοῦ α . σπάνιον δὲ τὸ σταφὶς, σχεδὸν γὰρ ἡ χρῆσις ἀσταφὶς ἔχει. τὸ δὲ ὄπις σημαίνει τὴν μῆνιν. παρὰ τὸ ἕπεσθαι καὶ ἀκολουθεῖν τοῖς ἁμαρτάνουσιν. ἐξ οὗ καὶ —φύλοπις αἰνή. καί· —θεῶν ὄπιν οὐκ ἀλέγοντες. Ὄστλιγγες . αἱ λαμπηδόνες. [οἷον· ὄστλιγγες μαλεροῖο πυρός—. παρὰ τὸ ὄσσε καὶ τὸ ἴλιγγα, ὀσσίλιγγες τινὲς οὖσαι, καὶ ὄστλιγγες κατὰ συγκοπήν. ἢ παρὰ τὸ περὶ τὰ ὀστώδη μέρη τῆς κεφαλῆς εἰλεῖσθαι καὶ συνηθροῖσθαι.] Ὀστία . ἡ θύρα. Ὄσφρησις . ἀέρος μετάληψις ἢ διάκρισις ἀτμῶν. καὶ ὀσφράδιον ἐπὶ οὐδετέρου. Ὀσφύς . τὰ πλησίον τοῦ γλουτοῦ, ἢ ἡ ῥάχις, ἢ ἡ ψύα. ὡς μὲν Ἀριστοτέλης, ἡ ἴση πρὸς τὰ ἄνω ἐμπεφυκυῖα· ἰσόφυς τὶς οὖσα. ὡς δὲ Ἀπολλόδωρος, οἱονεὶ ὀστοφυής τις οὖσα· ὀστώδης γάρ ἐστιν. ### omicron 1475 Ὀσσεία . ἡ μαντεία. ὁσία δὲ ἡ κηδεία καὶ ἡ ταφὴ, ι . Ὁσιότης . παρὰ τὸ ὅσιος. τὸ δὲ ὅσιος παρὰ τὸ ἅζω, τὸ σέβομαι. τὸν γὰρ ὅσιον πάντες σεβόμεθα. (Οὐδέτερον.) Ὅσον . πολὺ, πάνυ, ἢ ἀντὶ τοῦ ὁπόσον. * Ὅσον ὅσον . ταχὺ, μετ’ ὀλίγον. * * Ὁσημέραι . πάντοτε, καθ’ ἡμέρας. * † Ὄστρεον . μυάκιον θαλάσσιον.† Ὄσπριον . παρὰ τὸ σπείρω, σπόριον, καὶ καθ’ ὑπερβιβασμὸν ὄσπριον. Ὀσπήτιον . Ὀστέον . παρὰ τὸ στῶ, στέον καὶ ὀστέον. τὸ αἴτιον τῆς στάσεως. παρὰ τὸ ἵστημι. καὶ ὀστέϊνον καὶ ὀστοῦν. Ὄστρεον καὶ ὄστρειον . (Ῥῆμα.) Ὀσσεύεσθαι . κληδονίζεσθαι. Ὀσσόμενος . προορῶν. Ὄσσετο . προεώρα. —ὄσσετο θυμός. τουτέστι κατὰ ψυχὴν προσεδέχετο. οἷον ἡ κατ’ ἐπίνοιαν γνῶσις. [μετείληπται ἀπὸ τῶν ὄσσων.] Ὀστοφαγεῖν . ὀστέα ἐσθίειν. καὶ ὀστηφαγεῖν. Ὀστεολογεῖν . ὀστᾶ συλλέγειν. ### omicron 1476 (1t) Τὸ Ο μετὰ τοῦ Τ. (Ἀρσενικόν.) Ὁτέοισιν . ἀντὶ τοῦ οἷστισιν. Ὅτῳ . ἀντὶ τοῦ ᾧτινι. καὶ ὅτεῳ. Ὄτλιοι . οἱ πλόκαμοι. Ὄτλος . †ὁ πόνος· ὁ μοχλός.† ὁ καρτερικός. ἢ καὶ ὁ μόσχος. Ὄτριχας . ὁμοιότριχας. Ὀτρηρός . ταχὺς, δραστικὸς, σπουδαῖος. [παρὰ τὸ ὀτρύνω ὀτρυρὸς καὶ τροπῇ τοῦ υ εἰς η ὀτρηρὸς, ὁ δι’ ἑαυτοῦ παρωξυμμένος πρὸς τὸ ἐνεργεῖν ἢ δι’ ἑτέρων. ὁ δὲ Φίλων λέγει, ὅτι παρὰ τὸ τρῶ, τὸ φοβοῦμαι, τρέω, ῥηματικὸν ὄνομα τρεερὸς, ὡς φαίνω, φανερὸς, σφάλλω, σφαλερὸς, καὶ τήκω, τηκερός. καὶ κράσει τῶν δύο εε εἰς η γέγονε τρηρὸς, ὁ δειλὸς, ἀφ’ οὗ καὶ παρώνυμον τρήρων, καὶ μετὰ τοῦ στερητικοῦ α ἀτρηρὸς, ὁ μὴ δειλὸς, ἀλλὰ δραστικὸς καὶ ἐῤῥωμένος τὴν γνώμην, καὶ κατὰ μετάθεσιν τοῦ α εἰς ο ὀτρηρός. παρὰ δὲ τὸ τρῶ γίνεται τρεὺς καὶ μετὰ τοῦ στερητικοῦ α Ἀτρεύς.] Ὄττοβος . ψόφος, ἦχος. διὰ τὸ ἀσαφὲς τῆς λέξεως ἤγουν τοῦ λέγειν. ἢ ἡ διὰ τῶν ὤτων βοή. ὄτοβος ἄπληστα ὀρώρει. ### omicron 1477 (1t) (Θηλυκόν.) Ὀττεία . ἡ μαντεία. Ὀτρειΐα . πόλις. (Ῥῆμα.) Ὀττοτύζειν . βοᾷν, ἠχεῖν. Ὀτρύναι . παροξύναι. (Ἐπίῤῥημα.) Ὅτι ῥά . ὅτι δή. Ὅτι οἱ . ὅτι αὐτῷ. Ὁτιοῦν . τὸ τυχόν. Ὀττοτοῖ . ἀντὶ τοῦ φεῦ. Ὀτραλέως . σπουδαίως. παρὰ τὸ τρέω, τὸ φοβοῦμαι, [ἀφ’ οὗ καὶ ὀτρηρὸς, ὄνομα ῥηματικὸν γίνεται τρεὴς, καὶ κατὰ συναλοιφὴν τοῦ ε καὶ η καὶ πλεονασμῷ τοῦ ο ὀτρής. ἀφ’ οὗ ἐπίῤῥημα εἰς ως , ὡς εὐτυχὴς, εὐτυχῶς, εὐγενὴς, εὐγενῶς, οὕτως ὀτρὴς, ὀτρῶς καὶ ὀτρέως, καὶ πλεονασμῷ τῆς αλ συλλαβῆς ὀτραλέως.] Ὅτ’ ἄν . ἐπίῤῥημα οὐ δύναται εἶναι. τὰ γὰρ εἰς αν ἐπιῤῥήματα ἐκτείνεται, οἷον ἄγαν, λίαν, πάμπαν. τὸ δὲ ὅτ’ ἂν δύο μέρη λόγου εἰσὶν, ὅτε ἄν. ὁμοίως καὶ τὸ ὁπότ’ ἄν. * Ὁτέ . ἀντὶ τοῦ τοῦτο. * Ὅ . ἀντὶ τοῦ ὅτι. Ὅμηρος· ὃ θαρσαλέως ἀγόρευεν. Ὅ . ἀντὶ τοῦ οὗτος. Ὅ . ἀντὶ τοῦ ὅπερ. Τὸ Ο μετὰ τοῦ Υ. (Ἀρσενικόν.) Οὐδείς . ἰσοδυναμεῖ τῷ οὔτις. δύο μέρη λόγου εἰσὶ, τό τε οὒ καὶ τὸ δείς. οὐ γάρ ἐστι σύνθε‐ ### omicron 1478 τον. εἰ γὰρ ἦν σύνθετον, ἔμελλε πρὸ μιᾶς ἔχειν τὸν τόνον. [πᾶν γὰρ ὄνομα μονοσύλλαβον ἀναβιβάζει τὸν τόνον,] χωρὶς τοῦ πτὼξ, πολυπτώξ. λέγει δὲ ὁ Φίλων, ὅτι πᾶσα εὐθεῖα πληθυντικὴ εἰς ες λήγουσα δισσύλλαβος περισπᾶται κατὰ τὴν γενικὴν, οἷον ἄνδρες, ἀνδρῶν. ἡ δὲ παράδοσις ἀντίκειται· πάντες γὰρ οἱ ῥήτορες οὐδένων βαρυτόνως ἀναγινώσκουσιν. Οὐετορῆγοι . ἔθνος. [ Οὐήτιοι καὶ Οὐήϊοι . ἐθνικά.] Οὐλαμός . τάξις στρατιωτικὴ, συνεστηκυῖα ἐκ τεσσαράκοντα ἀνδρῶν. [παρὰ τὸ ὁμοῦ εἰλεῖσθαι. ὅθεν καὶ τὰς τρίχας οὔλας φαμέν.] Οὐλαπισμός . ὁ οὐρανίσκος. † Οὖλιξ . οὐρανίσκος.† Οὖλον . ὁ ὀλιγόθριξ. ἢ οὐλός. Οὖλος . ὁ ὀλέθριος. παρὰ τὸ ὄλλω, ὀλλύω, καὶ οὖλος. σημαίνει δὲ καὶ τὸν προσηνῆ καὶ ὁλόκληρον. ὡς τό· οὖλον ἄρτον ἑλών—. δηλοῖ καὶ τὴν τῶν τριχῶν διαστροφήν. Οὐλκαῖοι . ἔθνος. Οὐμός . ὁ ἐμός. Οὐνιγάρδαι . ἐθνικόν. [ Οὖννοι . οἱ Οὖγγροι.] Οὐρανός . σῶμα φυσικὸν, ἐν τῇ ἐσχάτῃ τοῦ παντὸς περιφορᾷ τὴν κύκλῳ κίνησιν ἔχον. ἢ περιοχὴ ὁρατῶν τε καὶ ἀοράτων κτισμάτων. ἐντὸς γὰρ αὐτοῦ αἵ τε νοεραὶ τῶν ἀγγέλων δυνάμεις καὶ πάντα τὰ αἰσθητὰ περικλείονται καὶ περιορίζονται· μόνον δὲ τὸ θεῖον ἀπερί‐ ### omicron 1479 γραπτόν ἐστι, πάντα πληροῦν καὶ πάντα περιέχον καὶ πάντα περιορίζον, ὡς ὑπὲρ πάντα ὂν καὶ πάντα δημιουργῆσαν. εἴρηται δὲ οὐρανὸς παρὰ τὸ ὁρεῖν καὶ φυλάσσειν τὰ πάντα. Οὐρανίσκος . ὑποκοριστικὸν ὑπὸ τοῦ σωματικοῦ μέρους, οἱονεὶ ὁ μικρὸς οὐρανὸς, ὅτι μετεωρότερος ἐστὶ τῆς εὐρυχωρίας τοῦ τόπου, ἀπὸ μεταφορᾶς τοῦ ἐν ὅλῳ τῷ κόσμῳ οὐρανοῦ. Οὖρος . ὁ ἐπιτήδειος ἄνεμος. παρὰ τὸ ὀρούειν καὶ ὁρμᾷν. Οὐρός . κυρίως ὁ φύλαξ ὁ ἐπὶ τῶν ὁρίων τεταγμένος καὶ προορῶν, ὃς καὶ φρουρὸς καλεῖται. [οἱονεὶ πρόορος τὶς ὢν, καὶ κατὰ κρᾶσιν τῶν δύο οο εἰς τὴν ου δίφθογγον προυρὸς, ὡς νόος νοῦς, καὶ τροπῇ τοῦ π εἰς φ φρουρός.] Οὐρούς . ὀξυτόνως πρὸς ἀντιδιαστολὴν τοῦ ἀνέμου. σημαίνει δὲ τὰ νεώρια, ἤγουν τὰ ταφροειδῆ ὀρύγματα, καὶ περιορίσματα τῆς νηὸς, δι’ ὧν αἱ νῆες καθέλκονται εἰς τὴν θάλασσαν. οἷον· οὐρούς τ’ ἐξεκάθαραν. ἀπὸ τοῦ δι’ αὐτῶν ὀρούειν καὶ ὀρμᾷν τὰ σκάφη καθελκόμενα εἰς τὴν θάλασσαν. Οὐρῆας . ἀειδάρους, ἡμιόνους. παρὰ τὸ ἐν ὄρεσι μᾶλλον δύνασθαι ἐργάζεσθαι. [οἷον ὀρεὺς, ἐξ οὗ ἡ γενικὴ οὐρῆος.] Οὐρίαχον . τὸ ἄκρον τοῦ δόρατος ἢ τὸ ὄπισθεν μέρος, ὃ καὶ σαυρωτὴρ καλεῖται. ἀπὸ τοῦ ὀρούειν καὶ τοῦ ἰάχω. ὁρμῶν γὰρ τὸ ξίφος καὶ πλῆττον κτύπον ποιεῖ. οὕτως εὗρον ἐγώ. Οὐτιδανός . ὁ ἀσθενὴς ἢ ὁ οὐδενὸς λόγου ἄξιος. ### omicron 1480 [ἀπὸ τοῦ οὔτις οὔτιδος, τοῦ συγκειμένου ἀπὸ τῆς οὐ ἀποφάσεως καὶ τοῦ τις.] Οὑτοσί . ἀντὶ τοῦ οὗτος. [τοῦτο παραγωγὴ καὶ ἀντωνυμία, καὶ οὐ πλεονασμός. αἱ τοιαῦται γὰρ ἀντωνυμίαι ἐπεκτάσεις εἰσὶ καὶ οὐ πλεονασμός.] Οὑτινοσοῦν . οἵου δήποτε. Οὐεσπασιανός . κύριον. (Θηλυκόν.) Οὐβέδαινα . ὄνομα θεᾶς. Οὐδένεια . ἀπάτη, ὕβρις, ἐξουδένωσις. Οὐδὸν εἰς λαύρην . τὴν δημοσίαν ὁδόν. λαύρην δὲ ὁ Φίλων τὴν ῥύμην φησὶ, δι’ ἧς ὁ λαὸς ῥεῖ, καὶ οὐδὸς τὸ κατώφλοιον. ἢ οὐδὸν εἰς λαύρην, τὴν στενὴν ὁδόν. Οὐλή . ἡ τοῦ τραύματος συνούλωσις. Οὔλη . ἡ ὀλεθρία. Οὐλή . τὸ ὑγιασθὲν τραῦμα. παρὰ τὸ οὔλω, τὸ ὑγιαίνω. οὖλέ τε, καὶ μάλα χαῖρε—. οἱονεὶ τὴν ὅλην ἀναλαβοῦσα σάρκα. [ὁ δὲ Ἡρωδιανὸς, παρὰ τὸ εἰλῶ, τὸ συστρέφω, γίνεται οὐλὴ, ἡ συνεστραμμένη σάρξ. τὸ γὰρ ἐναντίον ἀπὸ τοῦ διελκῦσαι ἕλκος λέγεται. ἢ οὐλὴ ἡ συναχθεῖσα σάρξ. παρὰ τὸ ἔλω, ὀλὴ καὶ οὐλή.] Οὖλαι καὶ οὔλη . —οὔλη δ’ ἐπενήνοθε λάχνη. εἰσὶ δὲ καὶ αἱ ἑλικοειδεῖς τρίχες. οὔλην δὲ λέγει τὴν ἁπαλὴν καὶ τρυφεράν. [παρὰ τὸ εἰλεῖσθαι. ὡς ἐξ ἐναντίας αἱ ἄλλαι τέτανες λέγον‐ ### omicron 1481 ται, παρὰ τὸ τετάνθαι. βαρύνεται δὲ καὶ οὖλος ἀρσενικῶς. —οὔλων τε ταπήτων. τὰ γὰρ εἰς ος λήγοντα δισύλλαβα, μὴ ἔχοντα πρὸ τοῦ λ ἄλλο σύμφωνον, πόλος, στόλος, δοῦλος, κοῖλος. οὕτως οὖν καὶ οὖλος. πρόσκειται μὴ ἔχοντα ἄλλο σύμφωνον, διὰ τὸ μοχλός. τὸ μέντοι θολὸς ὀξύνεται.] Οὐλοχύτας . κριθάς. οἱονεὶ ὀλάς. εἰσὶ δὲ καὶ κριθαὶ μετὰ ἁλῶν μεμιγμέναι, ἃς ἐπέχεον τοῖς ἱερουργουμένοις ζώοις πρὸς τὸ θύεσθαι. ἤτοι πολυπληθεῖς, ἢ μνήμην ποιούμενοι τῆς ἀρχαίας βρώσεως· πρινὴ γὰρ μάθωσιν οἱ ἄνθρωποι ἀλεῖν τὸν δημητριακὸν καρπὸν, οὕτω σώας αὐτὰς ἤσθιον, ὅθεν ὁλὰς αὐτὰς φησὶν ὁ ποιητής. Οὐρά . κυρίως ἐπὶ λέοντος. παρὰ τὸ ὄρω, τὸ διεγείρω καὶ ὁρμῶ, παρορμητική τις οὖσα, ὀρὰ καὶ οὐρά. Οὔρησις . ἀπὸ τοῦ οὐρεῖν. οὔρισις δὲ ἡ τοῦ ἀνέμου πνοή, ι. Οὐσία . πρᾶγμα αὐθύπαρκτον, μὴ δεόμενον ἑτέρου πρὸς ὕπαρξιν. Οὐσία . γένους σημασία, πλειόνων εἰδῶν περιληπτικὴ, ἢ τὸ κατ’ ἰδίαν ὕπαρξιν ὑφεστὸς καὶ μὴ ἐν ἄλλῳ τὸ εἶναι ἔχον. Οὐσία . ἡ κοινὴ τῶν ὄντων φύσις, καθ’ ἣν καὶ τὰ ἄτομα καὶ τὰ εἴδη ἀλλήλοις κοινωνοῦσι, καὶ ὑπὸ τὸν αὐτὸν ὅρον τῆς οὐσίας ἀναφέρονται. Οὐσία . ἡ ἑκάστου ὕπαρξις καὶ τὸ θελητικόν. Οὐσία μερική . λόγος μὴ γνωρίζων ἐν ἑαυτῷ τὴν διὰ τοῦ ὄντος ὕπαρξιν. ἢ πρᾶγμα ἀνύπαρκτον. ἢ λόγος ἄναρθρος καὶ ἀσήμαντος. ### omicron 1482 Οὐσία . τὸ ἐξ ἴσου πᾶσι τοῖς ὑπὸ τὸ αὐτὸ εἶδος ἀγομένοις θεωρουμένη. Οὐσίας ἴδιον τὸ ἐν πᾶσι καὶ πάντων φυσικῶς κατηγορεῖσθαι τὲ καὶ προφαίνεσθαι. Οὐσία καὶ φύσις ταὐτά ἐστιν . ἄμφω γὰρ κοινὰ καὶ καθόλου. ὡς κατὰ πολλῶν καὶ διαφερόντων τῷ ἀριθμῷ κατηγορούμενα καὶ μήποτε καθ’ ὁτιοῦν ἑνὶ προσώπῳ περιοριζόμενα. Οὐσία ἐστὶ τὸ αὐτὸ καὶ ἓν ἀριθμῷ, τῶν ἐναντίων ἀνὰ μέρος δεκτικόν. τοῦτον τὸν ὅρον οἱ ἔξω ἐπὶ τῆς μερικῆς οὐσίας ὡς ἐπίπαν ἔθηκαν. Οὐσία ἐστὶν ἡ καθ’ ὑποκειμένων τῶν ὑποστάσεων λεγομένη, καὶ ἐν πάσαις αὐταῖς ἐπίσης καὶ ὁμοτίμως θεωρουμένη. Οὐσία ἐστὶν ὄνομα κοινὸν καὶ ἀόριστον κατὰ πασῶν τῶν ὑπ’ αὐτῇ ὑποστάσεων ὁμοτίμως φερόμενον, καὶ συνωνύμως κατηγορούμενον. Οὐσία ἐστὶ τὸ οὐχ ἑνὶ μόνῳ, ἀλλὰ καὶ πολλοῖς καὶ διαφόροις τῷ ἀριθμῷ ἐνυπάρχον καὶ οὐ τινὶ μὲν πλέον, τινὶ δὲ ἔλαττον ἐνθεωρούμενον. Οὐσία ὄνομα σημαντικὸν τυγχάνει τῆς ἁπλῶς τῶν ὄντων ὑπάρξεως, τουτέστι τοῦ ἁπλῶς εἶναι τῶν ὄντων. εἶναι γὰρ λέγεται καὶ ἄγγελος καὶ λίθος καὶ τὰ λοιπὰ πάντα. τοῦ ὄντος οὖν ἁπλῶς εἶναι καὶ κοινῶς πάντων μετέχουσι σημαντικόν ἐστι τὸ τῆς οὐσίας ὄνομα. Οὐσία ἐστὶ τὸ διόλου ὑφεστὼς καὶ ἑτέρου μὴ δεόμενον εἰς τὸ εἶναι. Οὐσίαν οὖν καλοῦσι τὴν ἁπλῶς τῶν ὄντων ὕπαρξιν. Οὐσίαν ὁρίζονται πᾶν τὸ αὐθυπόστατον καὶ μηδενὸς ἑτέρου πρὸς τὸ εἶναι δεόμενον. ### omicron 1483 Οὐσία ἐστὶ κυρίως καὶ πρώτως πᾶν, ὅπερ αὐθυπόστατόν ἐστι καὶ μὴ ἐν ἑτέρῳ ἔχει τὸ εἶναι. Οὐσία ἐστὶ πᾶν, ὅτιπερ ὑπάρξει καὶ πράγματι ὑφεστὸς, καὶ ἀληθῶς ἔχει τὸ εἶναι. Οὐσιώδης διαφορά ἐστι λόγος, καθ’ ὃν ἡ οὐσία ἤγουν φύσις ἀμείωτός τε καὶ ἄφυρτος, ἄτρεπτος ὁμοῦ καὶ ἀσύγχυτος διαμένει, καὶ τὴν πρὸς ἄλλο κατ’ εἶδος ἕτερον εἰς μίαν ὑπόστασιν ποιουμένη σύνοδον καὶ οὐδόλως τῆς κατὰ φύσιν ἐξισταμένη θέσεως. Οὐσιώδης ἕνωσις ἐστὶν ἡ τοὺς διαφόρους κατὰ ἀριθμὸν καὶ πολλὰς ὑποστάσεις εἰς μίαν καὶ τὴν αὐτὴν οὐσίαν συνάγουσα. Οὐσία . ὕπαρξιν σημαίνει. ἡ οὖσα καὶ ὑπάρχουσα ἀεί. παρὰ τὴν ὢν μετοχήν. ὡς παρὰ τὸ γέρων γερουσία, καὶ ἑκὼν ἑκούσιος, οὕτως καὶ ὢν οὔσιος, καὶ τὸ θηλυκὸν οὐσία. εἴ τι οὖν ἄλλο ταυτὸν ὑπάρχει κατὰ τὴν οὐσίαν, οὐ ταυτὸν ὑπάρχει καὶ κατὰ τὴν ὑπόστασιν. καὶ εἴ τι διαφορὰν ἔχει πρὸς ἄλλο κατὰ τὴν ὑπόστασιν, τοῦτο ἕνωσιν ἔχει πρὸς τὸ αὐτὸ κατὰ τὴν οὐσίαν. καὶ εἴ τι ἓν καὶ ἡνωμένον ἄλλῳ τυγχάνει κατὰ τὴν οὐσίαν, οὐχ ἑνοῦται, ἀλλ’ ἡνωμένον τὸ αὐτὸ τυγχάνει κατὰ τὴν ὑπόστασιν. εἴ τι οὖν [ἄλλῳ] καθ’ ἕνωσιν συντεθὲν ταυτόν ἐστι κατὰ τὴν ὑπόστασιν, τουτέστιν ὑπόστασις μετ’ αὐτοῦ γέγονε μία, ἕτερον τὸ αὐτὸ κατὰ τὴν οὐσίαν ὑπάρχει. καὶ εἴ τι ἓν καὶ ἡνωμένον ἄλλῳ τυγχάνει κατὰ τὴν ὑπόστασιν, τοῦτο οὐχ ἓν οὔτε ὁμοιογενές ἐστι τὸ αὐτὸ κατὰ τὴν οὐσίαν. ### omicron 1484 καὶ εἴ τι συντεθειμένον ἄλλῳ διαφορὰν ἔχει κατὰ τὴν οὐσίαν, τοῦτο ἕνωσιν ἔχει πρὸς τὸ αὐτὸ κατὰ τὴν ὑπόστασιν. ἰστέον, ὡς ἡ ἐκκλησιαστικὴ συνήθεια, ἅπερ οἱ ἔξωθεν εἴδη καὶ γένη καλοῦσιν. οὐσίας καὶ φύσεις προσηγόρευσε, καὶ ταυτὸν ὡρίσατο εἶναι φύσιν καὶ οὐσίαν. Οὔτησις . ἡ τρῶσις. (Οὐδέτερον.) Οὖας . σημαίνει τὸ οὖς παρὰ τὸ αὔω, τὸ φωνῶ, αὖος, καὶ τροπῇ τοῦ α εἰς ο οὖας, τὸ τῆς φωνῆς ἀντιληπτικὸν αἰσθητήριον. καὶ κλίνεται οὔατος, ὡς δέρας δέρατος, καὶ γῆρας γήρατος. καὶ κατὰ ἀποβολὴν τοῦ υ ὄας καὶ κράσει οὖς. καὶ κατὰ Δωριεῖς ὦς. τὸ δὲ οὖς ἄκλιτόν ἐστι. Οὐδενόσωρα . τὰ οὐδεμιᾶς φροντίδος ἄξια. Οὐδέτερον . τὸ μὴ ὂν ἐκ τῶν αὐτῶν προϋποκειμένων γενῶν, λέγω δὴ τοῦ ἀρσενικοῦ καὶ θηλυκοῦ. Οὐδέτερον γένος, ᾧ προτάσσεται κατ’ εὐθεῖαν καὶ ἑνικὴν πτῶσιν ἄρθρον τὸ τό· οἷον τὸ ξύλον, τὸ βῆμα, τὸ δένδρον, τὸ ἄλογον. Οὔθατα . οἱ μαστοί. τὸ οὖθαρ, τοῦ οὔθατος. —οὖθαρ ἀρούρης. τὸ λιπαρώτατον καὶ κάρπιμον καὶ κάλλιστον τῆς γῆς. ἀπὸ τοῦ θῶ, τὸ τρέφω, ἢ ἀπὸ τοῦ θάλλω κατὰ πλεονασμὸν τῆς ου συλλαβῆς γίνεται οὖθαρ. † Οὖλον . σημαίνει τρία· τὸ ὁλόκληρον, τὸ ὀλέθριον, καὶ τὸ καμπύλον. ἐξ οὗ γίνεται καὶ οὐλόθριξ, ὁ τὰς τρίχας τῆς κεφαλῆς ἔχων σγούρας.† ### omicron 1485 Οὖλον . ἡ συνέχουσα τοὺς ὀδόντας σάρξ. ὠνόμασται δὲ διὰ τὸ τρυφερόν· οὖλον γὰρ τὸ ἁπαλόν. ἢ παρὰ τὸ εἰλεῖσθαι περὶ τοὺς ὀδόντας· τρόπῳ γάρ τινι τειχῶν τάξιν ἐπέχει, εἰς διακράτησιν τῶν ὀδόντων. [ἢ παρὰ τὸ οὐλὴν ἔχειν ἐκ τῆς γενομένης διακρατήσεως ἢ καὶ ἀποκοπῆς τῶν φυομένων ὀδόντων.] Οὔρεα . τὰ ὄρη. Ὅμηρος· οὔρεά τε σκιόεντα θάλασσά τε ἠχήεσσα. Οὖσα . τὰ ἀπόγεια σχοινία, ἐν οἷς προσδεσμεῖται ἡ ναῦς πρὸς τῇ γῇ. [οἱονεὶ οἶσα τινὰ ὄντα, παρὰ τὸν οἴσω μέλλοντα, ὃ δηλοῖ τὸ κομίζω, οἶσα καὶ οὖσα.] Οὐσιῶδες . ὃ παρὸν μὲν σώζει, ἀπὸν δὲ φθείρει, ὡς ἐπὶ τοῦ λογικοῦ. (Ῥῆμα.) Οὐ διακρίνεται . οὐκ ἀμφιβάλλει. Οὐκ ἐδειμάτωσεν . οὐκ ἐφόβησεν. Οὐκ ἀπινύσσειν . οὐκ ἀσυνετεῖν. ἀπὸ τοῦ πνέω γίνεται πνύω, ἐξ οὗ παράγωγον πινύω, ἀφ’ οὗ τὸ πινυτός. ὁ μέλλων πινύσσω καὶ μετὰ τοῦ στερητικοῦ α ἀπινύσσειν. Οὐκ ἀρετᾷ . ἀντὶ τοῦ οὐκ ἀρετοῦνται, οὐκ ἀρετῆς μεταλαμβάνουσιν. [οὐκ ἀρετᾷ κακὰ ἔργα—. ἀπὸ τοῦ ἀρετῶ, ἀρετᾷς, ἀρετᾷ. —ἀρετᾶσι δὲ λαοὶ ὑπ’ αὐτοῦ.] ### omicron 1486 Οὐκ ἔγριξεν . οὐκ ἐφθέγξατο. Οὐκ ἐρίσει . οὐ φωνήσει. Οὐκ ἐτυλώθη . οὐκ ἐτραυματίσθη. Οὐκ ἐφάτην . ἀντὶ τοῦ οὐκ εἶπον. δυϊκῶς. Οὐλομένη . ὀλεθρία. Οὐ μὴ πρόωμαι . οὐ παραχωρήσω. οὐ προδώσω. Οὐ μή σε ἀνῶ . ἀντὶ τοῦ οὐ μή σε ἐάσω. Οὐ προκρίνει . οὐκ ἐμποδίζει. οὐ βλάπτει. Οὐραγῶ . τὸ ἔσχατον τῆς στρατιᾶς ἄγω. Οὐριοδρομεῖ . ἐπιτηδείως πλέει. Οὐκ ἐξορχήσῃ . ἀντὶ τοῦ οὐκ ἐπιδεικτικῶς οὐδὲ θεατρικῶς δημοσιεύσεις. Οὐ συνῆκεν . οὐκ ἔμαθεν. Οὐτῶ . τὸ τιτρώσκω. [καὶ οὐτάζω. ἄδηλον τὸ οὐτάζω, ἀλλ’ ἔστιν εἰπεῖν, ὅτι, ὥσπερ παρὰ τὸ σκεδῶ σκεδάζω, ἀνιῶ ἀνιάζω, οὕτως καὶ παρὰ τὸ οὐτῶ οὐτάζω. ἐξ οὗ καὶ οὔτημι, ἀνουτητί. οὐκ ἄρα πλεονασμὸς, ἀλλὰ παραγωγή. οὕτως Ἡρωδιανὸς περὶ πάθους.] Οὐτήσας . τρώσας. Οὐτάμενος . ὡς ἱστάμενος. παρὰ τὸ οὐτῶ παράγωγον εἰς μι οὔτημι, καὶ ἡ μετοχὴ οὐτάμενος, ὡς κιχράμενος. ἢ ἀπὸ τοῦ οὐτάζω, ἐξ οὗ καὶ τὸ οὔτασε καὶ τὸ ἀπαρέμφατον οὐτάσαι. οὐτάσαι οὐδὲ λαβεῖν—. ἐξ οὗ ὁ παθητικὸς παρακείμενος οὔτασμαι, οὔτασαι, οὔτασται. ### omicron 1487 οὔτασται δ’ Ὀδυσεύς—. καὶ ἡ μετοχὴ οὐτασμένος. [καὶ κατ’ ἀποβολὴν τοῦ ς οὐτάμενος. διὰ τὴν ἀποβολὴν τοῦ ς παροξύνεται. λέγεται δὲ οὐτασμένος.] οὔτ’ αὐτοσχεδίην οὐτασμένος—. Οὖτα . ἀπὸ τοῦ οὐτάζω. ὁ ἀόριστος οὔτασε καὶ κατὰ συγκοπὴν οὖτα. οὖτά με Τυδέος υἱός. Οὐκ ἀσχημονεῖ . οὐδὲν τῶν εὐτελῶν τὲ καὶ ταπεινῶν τῆς τῶν ἀδελφῶν ὠφελείας ἕνεκα παραιτεῖται δρᾶσαι, ἄσχημον τὴν πρᾶξιν ὑπολαμβάνουσα. Οὐ διαφέρομαι . οὐ ζυγομαχῶ. οὐκ ἐνίσταμαι. τοῦ Θεολόγου· οὐ διαφέρομαι. ἀλλὰ σέ γε κεντριζέτω καὶ τοῦτο πρὸς τὸ φιλάνθρωπον. (Ἐπίῤῥημα.) Οὐά . χλεύης ἐπίῤῥημα προσεναντιωματικόν. ἀντὶ τοῦ ὦ καὶ εὖ. Οὐδαμῶς . ἐπίῤῥημα μεσότητος. ἔστιν ὄνομα ἀμὸς ἰσοδυναμοῦν τῷ τὶς δωρικῶς. καὶ Ὅμηρος· τῶν ἀμόθεν. καὶ οὐδαμῇ θηλυκὸν, ὅπερ γέγονεν ἐκ τοῦ οὐδαμῶς ἐπιῤῥήματος. ὡς ἄλλα, ἄλλῃ, καὶ ἐκείνως, ἐκείνῃ. καὶ ἔχει τὸ ι , ὡς ἀπὸ δοτικῆς. καὶ δηλοῖ, ὅτι ἀπὸ τοῦ ταύτῃ ἐπιέναι καὶ οὐχὶ αὕτη λέγεται. Οὐδαμῇ . ἀντὶ τοῦ οὐδαμῶς. ἔχει τὸ ι, ὡς ἀπὸ δοτικῆς. † Οὗ ἕθεν . οὗ τινος ἕνεκα.† ### omicron 1488 Οὐκ ἐπιδεικτικῶς . οὐ θεατρικῶς· οὐ κενοδόξως. Οὐκοῦν . ὄντως· πάντως· διὰ τοῦτο. Οὔκουν . ἀντὶ τοῦ οὐδαμῶς. Οὔτι . ἀντὶ τοῦ οὐδαμῶς. [ Οὐκί . ἀντὶ τοῦ οὐδαμῶς.] τὸ μὲν οὐχὶ κατ’ ἐπέκτασιν, ἢ κατὰ πλεονασμόν· τὸ δὲ οὐκὶ κατὰ πλεονασμὸν μόνον. αἱ γὰρ ἐκτάσεις διὰ δασέων γίνονται καὶ οὐ διὰ ψιλῶν· οὐῒ, οὐχὶ καὶ οὐκί. Οὐχ ἥκιστα . μάλιστα. οὐκ ἔλαττον. Οὔ . ἀντὶ τοῦ οὐδαμῶς. Οὗ . ἀντὶ τοῦ ὅπου. Οὗ . ἀντὶ τοῦ αὐτοῦ. τὸν βίον οὗ κατέστρεψεν. Τὸ Ο μετὰ τοῦ Φ. (Ἀρσενικόν.) Ὀφάρυνχος . κύριον. Ὀφαταί . ἱερὰ στολή. Ὀφέλτης · Ὀφέλτας· Ὀφέλλιος καὶ Ὀφελλίας. κύρια ὀνόματα. Ὀφθαλμοί . ἀπὸ τοῦ παρέχειν ἅπαντα ὀφθῇναι. κατὰ δὲ ἐνίους, οἷον ὀφαλλοί τινες ὄντες, κατὰ τροπὴν τοῦ ἑνὸς λ εἰς τὸ μ. ἐξ ὧν ἐνάλλεται ἡ ὄψις. ἢ ὀπῶν θάλαμοι ὄντες. κατὰ συγκοπὴν καὶ τροπὴν τοῦ φ εἰς μ ὀφθαλμοί. Ὀφίων . πάθος τι. Ὀφιόδηκτος καὶ ὀφεώδηκτος . Ὀφνεί . κύριον. Ὀφφικιάλιος . ### omicron 1489 Ὄφις . παρὰ τὸ ὄπτω, τὸ βλέπω· ὁ γὰρ ὄφις κοιμώμενος ἀνεῳγμένους ἔχει τοὺς ὦπας. (Θηλυκόν.) Ὀφειλή . τὸ χρέος. παρὰ τὸ ὀφείλω. σπανίως δὲ εὑρίσκεται ἐν χρήσει. Ὀφιώδης . ὡς ὀφιώδη πέτραν τινά. Ὀφρύες . ἤτοι ὀποφρύες, οἱ τὴν ὦπα φρουροῦντες, ἀπὸ δὲ τῶν ὄμβρων καὶ τῶν καταφερομένων ἱδρώτων, ὡς μὴ ἐπ’ αὐτοὺς φέρεσθαι. ἢ ὀποφύες τινὲς ὄντες, κατὰ συγκοπὴν καὶ πλεονασμὸν τοῦ ρ . (Οὐδέτερον.) Ὀφείλημα . τὸ δάνειον. παρὰ τὸ ὀφέλλω, τὸ αὔξω. ὅθεν καὶ ὀφείλημα, τὸ αὐξανόμενον ἐν τῷ τόκῳ. Ὀφείδιον . .... Ὄφελος . ἄκλιτον ἐστὶν, ἐπειδὴ τὰ διὰ τοῦ ελος ὑπὲρ δύο συλλαβὰς οὐκ ἔστιν οὐδέτερα. οἷον ζάφελος, ἄγγελος, πέμπιλος. τὰ γὰρ διὰ τοῦ ελος οὐδέτερα δισύλλαβα εἰσὶν, οἷον τέλος, σκέλος, βέλος. ἐπεὶ οὖν τὸ ὄφελος ὑπὲρ δύο συλλαβὰς εἰς λος ἐστὶν οὐδέτερον, τούτου χάριν μὴ ἔχον τι μιμήσασθαι, ἄκλιτόν ἐστι. Ὀφφίκιον . (Ῥῆμα.) Ὄφελες . ἔστι ῥῆμα κατὰ παντὸς ἀριθμοῦ φερόμενον. ὡς δὴ μὴ ὄφελον νικᾷν— καί· ### omicron 1490 ὥς μ’ ὄφελ’ Ἕκτωρ κτεῖναι— μὴ ὄφελες λίσσεσθαι—. Καλλίμαχος ἐπίῤῥημα εὐκτικὸν ὄφελε· ὤφελε μηδ’ ἐγένοντο θοαὶ νῆες—. τὸ ὄφελον ὅταν παρῳχημένον ἢ εὐκτικὸν ἔχῃ ἔμπροσθεν, διὰ τοῦ ο μικροῦ γράφεται, ὡς τό· ὄφελον ἐγένετο ταῦτα· καί· ὄφελον κατευθυνθείησαν αἱ ὁδοί μου· ὅταν δὲ ἔχῃ ἔμπροσθεν ἀπαρέμφατον, διὰ τοῦ ω μεγάλου γράφεται, ὡς τό· ὤφελον ποιῆσαι τόδε. ἀπαρέμφατον δέ ἐστι τὸ μὴ παρεμφαῖνον ἤγουν δηλοῦν μήτε πρόσωπα μήτε ἀριθμοὺς μήτε θέλημα ψυχῆς. ὄφελον, μικρὸν, ὡς μὴ ὤφελον, μέγα, ὡς ὄφελον, μικρόν. ἢ τὸ ὤφελον, εἴτε ῥήματα εἴτε ἐπιῤῥήματα ἐστὶν, ἀπαρεμφάτῳ συντάσσεται ῥήματι καὶ τοῖς προσώποις τὰ ἑνικὰ καὶ τὰ πληθυντικά. ὁμοίως καὶ διὰ τοῦ ο μικροῦ. Ὀφελτρεύουσι . κοσμοῦσι· καλλύνουσιν. ὀφελτρεύουσι πέδον. Ὀφθαλμιῶντας καὶ ὀφθαλμιάσαι . πάσχειν τοὺς ὀφθαλμούς. Ὄφλω . χρεωστῶ. ἀπὸ τοῦ ὀφείλω κατὰ συγκοπήν. ὅθεν καὶ βαρύνεται. Ὀφλισκάνω . χρεωστῶ. Ὀφρυώττω . ὑπερηφανεύομαι. Ὀφρυάζειν . τὸ ταῖς ὀφρύσι νεύειν. Ὀφειλόμενον . μικρόν. ὠφειλημένον, μέγα. Ὄφελον . σημαίνει τὸ εἴθε. ### omicron 1491 Ὀφέλλει . αὔξει. Ἡσίοδος· ἡ μὲν γὰρ πόλεμόν τε κακὸν καὶ δῆριν ὀφέλλει. Ὄφρα . ἀντὶ τοῦ ὅπως. τὰ ἐπιῤῥήματα συμπεσόντα συνδέσμοις οὕτω διακρίνονται ἐν τῇ συντάξει. εἰ μὲν ὑποτακτικὸν ἐπιφέρει, σύνδεσμός ἐστι· εἰ δὲ ὁριστικὸν, ἐπίῤῥημα. ὄφρα, σύνδεσμος καὶ ἐπίῤῥημα. ὄφρα μὲν ἠὼς ἦν— ἰδοὺ ἐπίῤῥημα. —ὄφρα πεποίθῃς. ἰδοὺ σύνδεσμος. Τὸ Ο μετὰ τοῦ Χ. (Ἀρσενικόν.) Ὄχανος . ὁ λῶρος τῆς ἀσπίδος. παρὰ τὸ ἔχεσθαι. Ὀχεύς . ὁ λῶρος τῆς ἀσπίδος. παρὰ τὸ ἔχω ὀχεύς. ἢ ὀχεύς ἐστιν ὁ συνέχων καὶ σφίγγων τὴν κεφαλὴν δεσμὸς ἢ ἱμάς. Ὀχετηγός . ὁ ὑδροφόρος. ἢ ὁ ὑδραγωγός. Ὀχετός . ῥύαξ· σωληνάριον. Ὄχεσφι . οὐδέτερον ἐστίν. ὁ μὲν Δίδυμος λέγει· γέγονεν ἀπὸ τῆς ὄχεσι καὶ ὄρεσι δοτικῆς τῶν πληθυντικῶν κατ’ ἐπένθεσιν τοῦ φ. ὁ δὲ Τρύφων λέγει, ὅτι οὐ δύναται ἀπὸ τῆς δοτικῆς γενέσθαι, ἐπειδὴ γενικῆς σημασίαν ἐπέχουσι· τὸ γὰρ κατ’ ὄρεσφι ἀντὶ τοῦ ἐκ τῶν ὀρῶν, καὶ ὄχεσφι ἀντὶ τοῦ ἐκ τοῦ ἅρματος. γίνεται δὲ ### omicron 1492 οὕτως. ὥσπερ ἀπὸ τοῦ θεόφατον γίνεται θέσφατον, ὃ σημαίνει τὸ ἐκ θεοῦ λεγόμενον, κατὰ συγκοπὴν καὶ πλεονασμὸν τοῦ ς, οὕτως ἀπὸ τοῦ ὄρεος καὶ ὄχεος ἑνικῆς γενικῆς γίνεται ὄρεσφι καὶ ὄχεσφι κατὰ συγκοπὴν καὶ πλεονασμόν. Ὄχθοι . οἱ τραχεῖαι καὶ δύσβατοι πέτραι. Ὄχλος . ὁ συνεστραμμένος λαός. παρὰ τὸ χλῶ, τὸ πληθύω, καὶ ῥηματικὸν ὄνομα κατ’ ἐπένθεσιν τοῦ ο ὄχλος. ἐκ δὲ τοῦ χλῶ καὶ τὸ καχλάζω κατὰ ἀναδιπλασιασμόν. ὁ δὲ Ἡρωδιανὸς παρὰ τὸ ἔλω, τὸ στρέφω, κατὰ πλεονασμὸν τοῦ χ, ἔχλω, ἀφ’ οὗ ῥηματικὸν ὄνομα ὄχλος. Ὄχος . τὸ ἅρμα. παρὰ τὸ ἔχω. ἢ παρὰ τὸ ἔχεσθαι. (Θηλυκόν.) Ὀχή . ἡ τροφή. Ὀχετηγία καὶ ὀχετεία . ἡ ἄρδευσις. Ὀχεία . ἡ μίξις. Ὄχθη . κρημνὸς, [ἢ τὰ χείλη τοῦ ποταμοῦ τὰ ἐξέχοντα. παρ’ ὄχθας Σαγγάροιο.] παρὰ τὸ ἔχω ὄχος, καὶ τὸ θηλυκὸν ὄχη, καὶ πλεονασμῷ τοῦ θ ὄχθη. οὕτως Ἡρωδιανός. Ὄχνη . εἶδος φυτοῦ. οἷον ἀχόη καὶ ὄχνη κατὰ πλεονασμόν. ἔστι δὲ ἄλλη ἑτέρα, ἥτις ἄπιος καλεῖται, οἱονεὶ ἡ ἥκιστα πίνουσα. Ὀχυρίς . ἰσχυρὰ καὶ ὀχυρά. (Οὐδέτερον.) Ὄχημα . ἀνάβασις· ἅρμα. ### omicron 1493 Ὄχεα . τὰ ἅρματα. Ὀχύρωμα . τὸ φρούριον. (Ῥῆμα.) Ὀχθήσας . στενάξας. κακοπαθήσας. παρὰ τὸ ἄχθω βαρύτονον, ἀφ’ οὗ περισπωμένως ἀχθῶ, ἐξ οὗ καὶ τὸ ἠχθέθην καὶ ἤχθημεν καὶ ἀπήχθημεν. ἀχθήσας οὖν καὶ ὀχθήσας κατὰ τροπήν. Ὀχλεῦντο . ἐκινοῦντο. Ὀχλίζω . τὸ κινῶ, ἢ τὸ μετακινῶ. ὅθεν καὶ μοχλὸς ὁ μὴ ἐῶν κινεῖσθαι τὰς θύρας. οἷον· ὀχλίζων λάϊγγας ἐρυκέμεν ὅρμον ἱκέσθαι, ὅρμον πετραίῳ στόνυχι τρίψε σφυρόν. στόνυξ δὲ λέγεται τὸ εἰς ὀξὺ λῆγον. Ὀχμάζει . βαστάζει· μάχεται. ἐκ τοῦ ἔχω ὀχμὸς καὶ ὀχμάζω, προσθέσει τοῦ μ . Ὀχούμενος καὶ ἐποχούμενος . ὁ ἐπιβαίνων, ὁ καβαλλικεύων. (Ἐπίῤῥημα.) Ὄχα . ἀντὶ τοῦ πάνυ καὶ ἐξόχως. Τὸ Ο μετὰ τοῦ Ψ. (Ἀρσενικόν.) Ὀψαρτυτής . ὁ μάγειρος. Ὀψιμαθής . ὁ βραδυμαθής. ### omicron 1494 Ὀψοποιός . ὁ μάγειρος. Ὄψ . ἡ φωνή. καὶ κλίνεται ὀπός. ὢψ δὲ ὁ ὀφθαλμὸς, μέγα. (Θηλυκόν.) Ὀψιμάθεια . βραδυμάθεια. Ὄψις . διάκρισις χρωμάτων [καὶ σχημάτων] καὶ ὄγκων. παρὰ τὸ ἅπτω, τὸ συνάπτω, ἅψις καὶ ὄψις. ἡ διὰ τῶν ὁρατῶν ψαῦσιν ποιουμένη πρὸς κατανόησιν. ἢ παρὰ τὸν ὄψω μέλλοντα. † Ὄψις . ἡ θεωρία.† † Ὄψις . ἡ αἴσθησις τοῦ ὀφθαλμοῦ, δι’ ἧς ἀντιλαμβανόμεθα τῶν ὁρατῶν. ὅθεν φαμέν· ἀνεκόπη ἡ ὄψις τῶν ὀφθαλμῶν, ἤγουν ἡ ὅρασις.† † Ὄψις . καὶ ὁ ὄνειρος. ὡς ἔστιν εὑρεῖν, ὡς ἐπιστᾶσα θεία ὄψις τῷ ἁγίῳ παρεγγυᾶται.† Ὀψίας . οἷον ἑψία τις οὖσα. παρὰ τὸ ἕπω, τὸ ἀκολουθῶ, ἕψω, ἑψία, ἡ ὄπισθεν οὖσα καὶ ἐπακολουθοῦσα ἀπὸ τῶν ἔργων. ὀψίας δὲ γενομένης. ὅθεν καὶ πρωΐα τὸ ἐναντίον λέγεται κατάστημα, παρὰ τὸ προϊέναι ἐπὶ τὰ ἔργα. Ὀψοδεΐα . ἡ ἔλλειψις τῶν ὄψων. ὀψοδεία δὲ, δίφθογγον. (Οὐδέτερον.) Ὀψαρίδιον . τὸ μικρὸν ὀψάριον. ### omicron 1495 Ὄψεον . μέρος τοῦ σώματος. Ὀψιγέννητα . βραδυγέννητα. καὶ ὀψιαίτατον καὶ ὀψιτελέστατον. Ὄψιμον . βραδυχρόνιον. Ὀψίκιον . ..... Ὄψον . προσφάγιον. κυρίως δὲ λέγεται πᾶν τὸ πυρὶ κατασκευαζόμενον. παρὰ τὸ ἕψον τι ὂν, ἢ παρὰ τὸ ὀπτῆσαι ὠνόμασται. Ὀψώνια . κέρδη, χαρίσματα, σιτηρέσια. καὶ ὀψώνια ὁ καρπός. ἀποστολικὴ ἡ λέξις· τὰ γὰρ ὀψώνια τῆς ἁμαρτίας θάνατος. (Ῥῆμα.) Ὄψεαι . ἀντὶ τοῦ θεάσῃ καὶ ὄψει. ### omicron 1496 Ὀψείω . ἐπιθυμῶ ἰδεῖν. Ὀψείοντες . ἰδεῖν θέλοντες· ὀπτικῶς ἔχοντες. ἐκ τοῦ ὄψω παράγωγον ὀψείω. τὰ γὰρ τοιαῦτα γίνεται καὶ ἀπὸ ἐνεστώτων καὶ μελλόντων. οἷον ὀκνῶ ὀκνείω, ὄψω ὀψείω. ἕως δὲ τοῦ παρακειμένου τὰ τοιαῦτα κλίνονται. Ὄψονται . ἀντὶ τοῦ σχῶσιν ἢ καὶ ἀπολαύσωσιν. ὡς τό· μακάριοι οἱ καθαροὶ τῇ καρδίᾳ, ὅτι αὐτοὶ τὸν θεὸν ὄψονται. Ὀψέ . μόλις· βραδέως. Ὀψὲ σαββάτων . ἐσχάτων τῶν ἡμερῶν. ἔθος γὰρ Ἑβραίοις τὴν ὅλην ἑβδομάδα μίαν ἡμέραν καλεῖν. ### pi 1495 (14t) Π. Τὸ Π μετὰ τοῦ Α. (Ἀρσενικόν.) Παγκρατιασταί . ἀθληταὶ, ἀγωνισταί. Παγετός . τὸ ψύχος. ἐκ τοῦ πήσσω, τὸ πηγνύω. Πάγουροι . παρὰ τὸ οὐρεῖν, ὅ ἐστι φυλάσσειν ἐν τοῖς πάγοις· πάγοι δὲ οἱ κρημνώδεις τόποι. Παιάν . ὕμνος ᾀδόμενος εἰς Ἀπόλλωνα ἐπὶ ἀφέσει λοιμοῦ, κατὰ τὴν φλυαροκοπίαν τῶν Ἑλλήνων. Παῖς . ἀπὸ ἐτῶν εʹ ἕως ἐτῶν ιδʹ. παρὰ τὸ παίζω. Παίονες . γένος Λατῖνον ἢ ἔθνος Θρᾳκικόν. οἱ ### pi 1496 (14) δὲ Μακεδόνας. τινὲς δὲ τοὺς νῦν καλουμένους Πανονίους. Πανόνιοι δὲ οἱ Βούλγαροι. Παιδοτρίβης . γυμναστής· παιδαγωγός· ἀλείπτης. Παῖς . παρὰ τὸ παίζω, παίσω, ἀποβολῇ τοῦ ω παῖς. φίλον γὰρ τοῖς παισὶ τὸ παίζειν. ἢ παρὰ τὸ πάλλεσθαι. εὐκίνητος γὰρ ἡ ἡλικία. ὁ δὲ Ἡρωδιανός· παρὰ τὸ βαίειν γίνεται βαῖς καὶ παῖς κατὰ τροπὴν τοῦ β εἰς π . Παιδολετῆρα . παιδοφθόρον. Παιγνημονέστατος . ὁ τῶν παιγνίων ἐπιστήμων. ### pi 1497 Πάϊς . ὁ παῖς. Παιδνός . ὁ εὐγενὴς ἢ νεώτατος παῖς. παρὰ τὸ παίζω παιδνὸς, ὡς ἀλαπάζω ἀλαπαδνός. οὕτω Φίλων. Παιήων . ὁ τῶν θεῶν ἰατρός. ἀπὸ τοῦ παύω Παιὼν, καὶ πλεονασμῷ τοῦ η Παιήων. Παιπαλόεις . ὁ τραχύς. κατὰ πλεονασμὸν τοῦ π . παρὰ τὸ αἰπὸς, ὃ σημαίνει τὸ μέγα καὶ τραχὺ, οἷον· —αἰπὰ ῥέεθρα. γέγονε παιπαλόεις κατὰ πλεονασμὸν τοῦ π . Παλαιός . ἀρχαῖος. καὶ παλαιὸς ἄνθρωπος ἡ ἁμαρτία, ὥσπερ καὶ νέος ἄνθρωπος ἡ ἁγνεία καὶ ἀρετή. Παλιγκάπηλος . ὁ τὸ αὐτὸ ἀγοράζων καὶ πωλῶν· ὁ μεταβολεύς. Παλίμβολος . ἀσύστατος, ἀκατάλληλος, εὐπερίτρεπτος. Παλίνορσος . παρὰ τὸ ὄρω, τὸ ὁρμῶ, ὅθεν καὶ τό· —ἐξώρετο θεῖος ἀοιδός. γίνεται ὄνομα ὀρτὸς καὶ παλίνορτος. καὶ ἔδει διὰ τοῦ τ , ἵν’ ᾖ ὁ πάλιν ὡρμημένος. ἐγὼ δέ φημι παλίνορσος ἀπὸ τοῦ ὄρσω. Πάλος . ὁ κλῆρος. παρὰ τὸ πάλλω, ἐπειδὴ ἡνίκα ἀνακληθῶσιν οἱ κλῆροι πάλλονται. Παλαμναῖος . φονεὺς ἢ ἰσχυρός. ἀπὸ τοῦ πάλῃ καὶ τῇ παλαίστρᾳ ἐπιμένειν καὶ καρτερεῖν. ### pi 1498 Παλαιφάτους . ἀρχαίους, παλαιούς. μυθολογεῖται, ὅτι οἱ παλαιοὶ ἄνθρωποι ἐκ δρυῶν καὶ λίθων ἐγένοντο. παλαιφάτους δὲ λέγει τοὺς ἐκ παλαιῶν χρόνων πεφημισμένους. Παλινορμένω . ἀντὶ τοῦ ὄπισθεν ὁρμῶντας. Πανομφαίῳ . παμφήμῳ. ἀπὸ τῆς ὀμφῆς. Παντοδαπῶν . παντοίων. Πανοῦργος . ὁ φρόνιμος. ἢ καὶ ὁ πονηρός. Πανώλης . ὁ ὀλέθριος. καὶ κλίνεται πανώλου. καὶ πανώλεθρος. Πανημέριος . δι’ ὅλης τῆς ἡμέρας. Πανόνιοι . οἱ Βούλγαροι. Πανάποτμος . ἄθλιος, δυστυχής. Πανδερκής . ὁ τὰ πάντα ὁρῶν. Πανόπτης . πολυόφθαλμος. Πανέφθου . ἑψητοῦ καὶ διαλελυμένου καὶ ὑγροῦ τὴν φύσιν. Ἡρόδοτος δὲ ἀπέφθου. Ἡσίοδος δὲ πανέφθου. γέγονε δὲ παρὰ τὸ ἕψω, ἑψήσω, ἑψητός· ὡς ἀγάπω, ἀγαπήσω, ἀγαπητός· καὶ τροπῇ τοῦ ψ εἰς φ καὶ πλεονασμῷ τοῦ θ ἑφθητὸς, καὶ ἐν συγκοπῇ ἕφθος, καὶ ἐν συνθέσει πάνεφθος, πανέφθου. Πάππα . προσφώνησις τιμητικὴ τῶν υἱῶν πρὸς πατέρα. οὕτω δὲ λέγεται παρὰ Συρακουσίοις ὁ πατὴρ, πᾶς, καὶ κατὰ ἀναδιπλασιασμὸν τοῦ π πάππας. ### pi 1499 Παράσιτοι . οἱ κόλακες. †φλύαροι ἢ κλοτζοκόποι.† Παράφορος . μωρός. ἢ ὁ μανικός. κατάφωρος δὲ μέγα. Παρακείμενος . συμπληρούμενος ἤδη, διὰ τὸ παρακεῖσθαι αὐτῷ τὴν συμπλήρωσιν. Παρατατικός . ὁ παρατεταμένος, ὁ ἀπλήρωτος, ἢ ὁ παρὰ μικρόν. Παράφρων . ἀνόητος ἢ μαινόμενος. Παραχαράκτης . ὁ διαστροφεύς. Παραλογιστής . ὁ ἀπατεών. Παραγράπτους . νόθους, ξένους, καὶ παρεγγράπτους. ### pi 1500 Παραβύστῳ . ἀποκεκρυμμένῳ. ἐν παραβύστῳ τόπῳ. Παράουροι . χαῦνοι ἢ παραφύλακες. Παρασάγγας . εἶδος μέτρου περσικοῦ· ὅ ἐστι στάδια τριάκοντα. ὁ δὲ σταθμὸς ἔχει μίλια εἰκοσιοκτὼ ἥμισυ κατὰ Ἡρόδοτον καὶ Ξενοφῶντα. Παραλογισμός . ἀπάτη λογισμοῦ. Παραπλήξ . ὁ παράφρων. καὶ παραπλῆγες οἱ πεπληγμένοι τόποι καὶ μὴ προσάντεις. Παραβλῶπες . στραβοί. παρὰ τὸν βλέπω μέλλοντα, καὶ τροπῇ τοῦ ε εἰς ο καὶ ἐκτάσει βλώψ· ἐπειδὴ οἱ ἱκετεύοντες ὑπὲρ τοῦ ἐλεει‐ ### pi 1501 νοὶ φαίνεσθαι προσίασιν οἰκτρὰ τὰ σχήματα καὶ τὰς θέας αὐτῶν ἔχοντες. Παράῤῥητοι . παραμυθητικοί· παραινετικοί. Παραλλήλους . ἀκολούθους· ἐξίσου· ὁμοίως. παραλλήλους μὲν βίους λεκτέον καὶ ἄνδρας παραλλήλους, οὐκέτι δὲ κατὰ τὰς ἄλλας πτώσεις, οἷον· βίων παραλλήλων, ἢ ἐν τοῖς παραλλήλοις βίοις. ἔτι δ’ ἧττον ἑνικῶς λεκτέον, παράλληλον βίον· οὐδὲν γάρ ἐστιν ἄλληλον. μᾶλλον οὖν λεκτέον, ἐν τοῖς βίοις τοῖς παρ’ ἀλλήλους θεωρημένοις, καὶ, τῶν ἀνδρῶν τῶν παρ’ ἀλλήλους ἐξητασμένων. καὶ Ἑλλάνικος τοῦτο ἱστορεῖ, ἐν τοῖς κατάλληλα, οὐκ ἐν τοῖς καταλλήλοις. ἐν μέντοι γεωμετρίαις συνήθως ἤδη λέγεται παράλληλος εὐθεῖα, καὶ κύκλοις παραλλήλοις. ἐπισκέψασθαι δὲ χρὴ, εἰ τὸ ἐκ παραλλήλου εἴρηται ὑπό τινος τῶν δοκίμων. ἐγὼ μὲν οὐκ οἶμαι. Παράδεισος . ἐπειδὴ ἔμελλεν ὁ θεὸς ἐξ ὁρατῆς καὶ ἀοράτου κτίσεως πλαστουργεῖν τὸν ἄνθρωπον κατ’ οἰκείαν εἰκόνα τὲ καὶ καθ’ ὁμοίωσιν, ὥσπέρ τινα βασιλέα καὶ ἄρχοντα πάσης τῆς γῆς καὶ τῶν ἐν αὐτῇ, προκαθίστησιν αὐτῷ οἷον τι βασιλεῖον, ἐν ᾧ διαιτώμενος μακαρίαν καὶ πανολβίαν ἔζη ζωήν. καὶ οὗτος ἐστὶν ὁ θεῖος παράδεισος, θεοῦ χερσὶν ἐν ἐδὲμ πεφυτευμένος· ἐδὲμ δὲ τρυφὴ ἑρμηνεύεται· ἐν τῇ ἀνατολῇ μὲν πάσης τῆς γῆς ὑψηλότερος κείμενος, εὐκραὴς δὲ καὶ ἀέρι λεπτοτάτῳ καὶ καθαρωτάτῳ περιλαμπόμενος, φυτοῖς ἀειθαλέσι κομῶν, εὐωδίας πλήρης, φωτὸς ἔμπλεως, ὥρας πάσης αἰσθητῆς καὶ κάλλους ὑπερβαίνων ἔννοιαν. τινὲς μὲν οὖν τὸν παράδεισον αἰσθητὸν ἐφαντάσθησαν, ἕτεροι δὲ νοητόν· πλὴν ἐμοίγε δοκεῖ, ὥσ‐ ### pi 1502 περ ὁ ἄνθρωπος αἰσθητὸς καὶ νοητὸς ἅμα δεδημιούργητο, οὕτω καὶ τὸ τούτου ἱερώτατον τέμενος αἰσθητὸν ἅμα καὶ νοητὸν καὶ διπλῆν ἔχον τὴν ἔμφασιν. τῷ μὲν σώματι ἐν τῷ θειοτάτῳ χώρῳ καὶ ὑπερκαλλεῖ, καθὼς εἴρηται, αὐλιζόμενος· τῇ δὲ ψυχῇ ἐν ὑπερτέρῳ καὶ ἀσυγκρίτῳ καὶ περικαλλεστέρῳ τρόπῳ διατρίβων, θεὸν ἔχων οἶκον τὸν ἔνοικον, καὶ αὐτὸν ἔχων εὐκλεὲς περιβόλαιον, καὶ τὴν αὐτοῦ περιβεβλημένος χάριν, καὶ τοῦ μόνου γλυκυτάτου καρποῦ τῆς αὐτοῦ θεωρίας κατατρυφῶν, οἷά τις ἄγγελος ἄλλος ταύτῃ τρεφόμενος· ὅπερ δὴ καὶ ξύλον ὠνόμασται ζωῆς. ζωῆς γὰρ θανάτῳ μὴ διακοπτομένης ἡ γλυκύτης τῆς θείας μεθέξεως τοῖς μεταλαμβάνουσι μεταδίδωσιν, ὃ δὴ πᾶν ξύλον ὁ θεὸς ἐκάλεσεν, ἀπὸ παντὸς ξύλου, φήσας, τοῦ ἐν τῷ παραδείσῳ βρώσει φάγεσθαι. αὐτὸς γάρ ἐστι τὸ πᾶν, ἐν ᾧ καὶ δι’ οὗ τὸ πᾶν συνέστηκε. τὸ δὲ τῆς τοῦ καλοῦ τε καὶ κακοῦ γνώσεως ξύλον ἡ τῆς πολυσχεδοῦς θεωρίας διάγνωσις. αὕτη δέ ἐστιν ἡ τῆς οἰκείας φύσεως ἐπιδιάγνωσις, ἥτις καλὴ μὲν ἐν τοῖς τελείοις καὶ ἐν τῇ θείᾳ θεωρίᾳ βεβιωκόσιν ἐξ αὐτῆς τὴν τοῦ δημιουργοῦ μεγαλουργίαν δημοσιεύουσαν τοῖς μὴ δεδιόσι μετάπτωσιν διὰ τὸ ἐκ τοῦ χρόνου εἰς ἕξιν τινὰ τῆς τοιαύτης ἐληλακέναι θεωρίας· οὐ καλὴ δὲ τοῖς νέοις ἔτι καὶ τὴν ἔφεσιν λιχνοτέροις, οὓς διὰ τὸ ἀβέβαιον τῆς ἐν τῷ κρείττονι διαμονῆς καὶ τῷ μήπω παγίως ἐνεδρασθῆναι τῇ τοῦ μόνου καλοῦ προσεδρίᾳ ἡ τοῦ οἰκείου κηδεμονία σώματος πρὸς ἑαυτὴν ἀνθέλκειν καὶ περισπᾷν πέφυκεν. οὕτω διπλοῦν οἶμαι τὴν παράδεισον. καὶ ἀληθῶς οἱ θεῖοι πατέρες παρέδωκαν, εἴτε οὕτως εἴτε οὕτως διδάξαντες. ### pi 1503 παράδεισος δὲ εἴρηται παρὰ τὸ δεύσω, τὸ βρέχω, ῥῆμα ὄνομα δεῦσος, καὶ παράδεισος τροπῇ τοῦ υ εἰς ι. οἱ δέ φασιν παρὰ τὸ δεῖσαν ποιεῖσθαι, ὅ ἐστι τῶν βοτανῶν συλλογήν. Παρήορος . παρῃωρημένος τῷ σώματι, τουτέστιν ἐκλελυμένος. λέγεται δὲ καὶ ὁ εἰς μῆκος ἐκτεταμένος. ἀμφότερα ἀπὸ τοῦ ἀείρω, κατὰ ἀποβολὴν τοῦ ι ἄορος, καὶ ἐκτάσει τοῦ α εἰς η ἤορος καὶ παρήορος. Παρθένιος . ὁ διδάσκων καὶ ἀποδεχόμενος τὴν παρθενίαν ὑπὲρ τὸν γάμον. Παρθενοπίπης . ὁ περιβλεπόμενος τὰς γυναῖκας. παρὰ τὸ ὄπτω, ὀπτεύω, γίνεται ὀπίπης ### pi 1504 καὶ ἐν συνθέσει παρθενοπίπης. τὰ δὲ διὰ τοῦ ὀπιπεύω διὰ τοῦ ι γράφεται, οἷον παιδοπίπης, γυναικοπίπης. Παρθενῶνες . τὰ μοναστήρια, τὰ ἀσκητήρια. Παρείας . ὄφις οὕτω καλούμενος. παρίας δὲ λίθος, ι . Πάρνοπας . ἀγρίας μελίσσας. Πάροινος . ὑβριστὴς, πλήκτης, μέθυσος· ἔκλυτος. Πάροικος . ὁ παρεπίδημος. Παρεπίδημος . διαβάτης· παροδίτης. Πάρεδρος . παρακαθήμενος. Παρεισάκτους . ἀλλοτρίους. ### pi 1505 Παστός . παρὰ τὸ πάσσειν, τὸ ποικίλλειν. ἢ διὰ τὸ ἐν αὐτῷ ἡμᾶς σιτεῖσθαι. παρὰ τὸ πάσασθαι, ὅ ἐστι φαγεῖν ἢ γεύσασθαι. Πάσσων . ὄνομα συγκριτικόν. ὡς παρὰ τὸ βραδὺς γίνεται βράων, οὕτω καὶ παρὰ τὸ παχὺς πάσσων. Πάππος . ἀπὸ τῆς μικρῶν παίδων προσφωνήσεως. Ὅμηρος· οὐδέ τι μιν παῖδες ποτὶ γούνασι παππάζουσι. Πατραλοίας . ὁ τὸν πατέρα τύπτων. ἀλοίω γὰρ τὸ τύπτω, ἀλύω δὲ τὸ ἀδημονῶ, ψιλόν. Πατήρ . ὄνομα πρός τι τῆς οὐσίας αὐτὸ λεγόμενον. πατὴρ μὲν οὖν κυρίως εἴρηται ἀναίτιος ὑπόστασις γεννητικὴ ἀγέννητος. εἴρηται δὲ πατὴρ ἢ ὡς πάντα τηρῶν, ἢ ὡς τοὺς οἰκείους παίδας τηρῶν. διττῶς δὲ λέγεται πατὴρ ὁ θεός· φύσει καὶ χάριτι. φύσει μὲν τοῦ ἰδίου καὶ μονογενοῦς υἱοῦ, χάριτι δὲ καὶ ἡμῶν. ὡς τό· ἐγὼ εἶπα, θεὸς ἐστὶ καὶ υἱοὶ ὑψίστου πάντες. Πατήρ . [ὁ ἡμέτερος] εἴρηται παρὰ τὸ πατεῖν ἐν τῇ συνουσίᾳ, ἀπὸ μεταφορᾶς τῶν ἀλόγων ζώων. ἢ παρὰ τὸ σπείρω, σπατὴρ καὶ πατήρ. Πάτος . ἡ ὁδός. Πατρόκλεις . κύριον. κλίνεται Πατροκλῆς Πατροκλέους, ἡ κλητικὴ Πατρόκλεες καὶ ποιητικῶς Πατρόκλεις. Παχύνους . τὴν γνῶσιν παχὺς καὶ ἀνόητος. Παγχερνίτης . τόπος καὶ χώρα. Παράνομος . ὁ πεπιστευκὼς μὲν εἰς θεὸν καὶ τὸν νόμον αὐτοῦ δεξάμενος, μετὰ φαύλης δὲ δια‐ ### pi 1506 νοίας καὶ διεστραμμένης τοῦτον κατέχων καὶ θεῷ μὲν πιστεύειν νομίζων, μετὰ κρίσεως δὲ καὶ βουλήσεως τῇ πρὸς θεὸν αὐτοῦ πίστει ἐναντίας. (Θηλυκόν.) Παγίς . ἐνέδρα. παρὰ τὸ πήσσω, πηγὶς καὶ παγίς. οὕτω Φίλων. Παγασαί . πόλις. Παιπάλη . ἄλευρον λεῖον· ἣν πασπάλην λέγομεν. Παιδεία . ἡ παίδευσις. Παιδιὰ δὲ, παίγνιον, ι . Παιονία . χώρα. † Παιωνία . ἡ πό—.† Πακόρεια . πόλις. Παλίωξις . ἡ ἐξ ὑποστροφῆς τῶν φευγόντων δίωξις, ὅταν οἱ πρότερον φεύγοντες ὕστερον πάλιν αὐτοὶ διώκουσι θαῤῥήσαντες. γίνεται δὲ ἐκ τοῦ πάλιν καὶ τοῦ δίωξις [παλινδίωξις] καὶ ἀποβολῇ τοῦ ν καὶ τοῦ δ καὶ κράσει τῶν δύο ιι εἰς ἓν ι μακρὸν παλίωξις, ὥσπερ Θέτιϊ Θέτι. σημαίνει δὲ τὴν ἐκ βʹ δίωξιν καὶ φυγὴν τοῖς ἐναντίοις. Παλλάς . ἡ Ἀθηνᾶ. παρὰ τὸ ἀναπεπλάσθαι ἐκ τῆς κεφαλῆς τοῦ Διός. ἢ ὅτι Πάλλαντα ἕνα τῶν Γιγάντων ἀπέκτεινεν. ἢ παρὰ τὸ ἀεὶ κινητὸν εἶναι τὴν θεόν· ἡ γὰρ αὐτὴ νοεῖται φρόνησις. ἢ παρὰ τὸ πάλλειν καὶ κραδαίνειν τὸ δόρυ· πολεμικὴ γὰρ ἡ θεός. ἢ διὰ τὸ παλλομένην τὴν καρδίαν τοῦ Διονύσου προσκομίσαι τῷ Διΐ. ### pi 1507 Παλιγγενεσία . τὸ ἐκ δευτέρου γεννηθῆναι ἢ ἀναπλασθῆναι. ἢ τὸ ἅγιον βάπτισμα λέγεται. Παλιλλογία . ἡ ταυτολογία. Πάλη . ἡ παλαίστρα. ἀπὸ τοῦ πάλλεσθαι τὸ σῶμα. πάλλει δὲ ἀντὶ τοῦ κινεῖ, δίφθογγον. Παλινῳδία . ἡ προτέρα ᾠδὴ ἢ ἡ ἐναντία. ἢ δόγμα τοῖς προτέροις ἐναντίον. Παλάθαι . μάζα σύκων. Παλαιβίσκα . πόλις. Παλμισός . πόλις. Παλάμη . ἀπὸ τοῦ πάλλειν καὶ κινεῖν καὶ σείειν. ἢ ὅτι δι’ αὐτῶν πεπαλήμεθα καὶ τεχνώμεθα. παλάμαι γὰρ αἱ τέχναι. παρόσον δι’ αὐτῶν πολλὰ μαιόμεθα καὶ διδασκόμεθα. Παλίῤῥοια . ἡ ἄμπωτις. Πανήγυρις . θέατρον, ἑορτὴ, συνάθροισις. ἀγείρω, ἄγορις καὶ ἄγυρις, καὶ πανήγυρις, εἰς ἣν πάντες ἀγείρονται. Πανόπαια . ὄρνις οὕτω καλουμένη. Πανονία . ἡ Βουλγαρία. Πανσελήνου . πεντεκαιδεκατέας πεπληρωμένης. Πανδήμου . δημοσίας. Πανδαισία . τράπεζα πολυτελὴς, ἢ εὐωχία. Παναλκοῦς . ἰσχυρᾶς, γενναίας, παντοδυνάμου. ἐκ τῆς παναλκοῦς χειρός. Παντευχία . ἡ πανοπλία. Παμμήτωρ . ἡ γῆ. ἀπὸ τοῦ τρέφειν πάντας. καὶ πολιὰν τιθεῖ τὴν παμμήτορα ἡ χιών. Παμφαοῦς . λαμπρᾶς. ### pi 1508 Παρὰ φύσιν . ὃ ὁ θεὸς οὐκ ἐποίησεν, οἷον ἐστὶν ἡ ἁμαρτία καὶ ὁ θάνατος. Παροιμία . λόγος ἀπόκρυφος δι’ ἑτέρου προδήλως σημαινόμενος ἢ λόγος ὠφέλιμος· καταχρηστικῶς δὲ πᾶν διήγημα. Πάρεσις . ἔκλυσις. Παροινία . ἡ ἐκ τοῦ οἴνου ὕβρις. ἢ ἡ παντοία ἁμαρτία. Παρῃορίῃσι . ταῖς ἔξω τοῦ ζυγοῦ ἡνίαις. καὶ παρῃορίας τὰς ἡνίας, ὑφ’ ἃς ὁ τρίτος ἵππος τῇ ξυυοδίᾳ δέδεται. καὶ ὁ μὴ κατὰ χώραν ἀραρυίας ἔχων τὰς φρένας, ἀλλ’ αἰωρουμένας. Παρθένος . παρὰ τὸ θέειν τὴν παιδικὴν ἡλικίαν, ἢ παρὰ τὸ θέειν τῇ μητρὶ, ἢ παρὰ τὸν θήσω μέλλοντα. —γυναῖκά τε θήσατο μαζόν. γίνεται ῥηματικὸν ὄνομα θήνη, καὶ μετὰ τῆς παρὰ προθέσεως παραθήνη καὶ παρθένος. ἡ περὶ ταύτην τὴν ἡλικίαν οὖσα, καθ’ ἣν ὥραν ἔχει ἐκθρέψαι καὶ ἐκτῆσθαι μαζούς· τὰς γὰρ μικρὰς παιδίσκας οὐ προσαγορεύομεν παρθένους, ἀλλὰ τὰς ἤδη ἐπὶ τὸ γυναῖκας μέλλειν ἰούσας. ὁ δὲ Ἡρακλείδης παρ’ οὐδενὸς οὐδὲν λαβοῦσα εἰς ἕδνα. ἢ παρὰ τὸ πῦρ θανατοῦν. Παῤῥησία . ἐξουσία· θάῤῥος. παρὰ τὸ πᾶν παῤῥησία. ἔστι δὲ οὐ συγκοπὴ, ἀλλὰ τροπή. Παρευδοκίμησις . νίκη ἢ δόξα ὑπερβαίνουσα. Παραβολή . ὁμοίωσις πραγμάτων. †ἢ τὸ διήγημα. ὡς τό· ἔθου ἡμᾶς εἰς παραβολήν. καὶ ὁ ### pi 1509 αἰνιγματώδης λόγος. καὶ ἡ τροπολογία. ὡς τό· υἱὲ ἀνθρώπου, εἰπὲ αὐτοῖς τὴν παραβολὴν ταύτην· ὁ ἀετὸς ὁ μέγας ὁ μεγαλοπτέρυγος. ἀετὸν ὀνομάσας τὸν βασιλέα τῶν Ἀσσυρίων. καὶ τὸν τύπον, ὡς παρὰ τῷ Παύλῳ περὶ τοῦ Ἀβραὰμ λέγεται· ἐν παραβολῇ αὐτὸν ἐκομίσατο. ἤγουν τὸν Ἰσαάκ.† Παρεμβολή . στρατόπεδον. Παράκοιτις . ἡ παλλακή. Παρατροπή . τὸ ἔξω τοῦ δέοντος, ἢ μεταβολή. Πάρδαλις καὶ πόρδαλις . ὡς λέγει Ὦρος ὁ Μιλήσιος, παρὰ τὸν πόρον αὐτῆς ποιεῖν μεθ’ ἅλματος· πορευτικὴ γάρ. παρδαλέη δὲ καὶ παρδαλῆ ἡ δορὰ, ἢ καὶ πάρδαλις. Παρολκή . ὑπέρθεσις. Παραψυχή . ἡ παραμυθία. Παρειαί . αἱ γνάθοι. τὰ μάγουλα. Παρακαταθήκη . τὸ ἐνέχυρον. παρακαταθήκη πνευματικὴ, ἡ διδασκαλία, ἡ νουθεσία. Παρενθήκη . περίσσεια. Παρολκήν . διατριβὴν, βραδυτῆτα, ὑπέρθεσιν. Παραγραφή . παραγραφή ἐστιν ἀπὸ τοῦ γράφειν καὶ ἐκβάλλειν τοὺς φεύγοντας τὸν περὶ τῶν πραγμάτων ἀγῶνα. ### pi 1510 Παραδοξοποιΐα . θαυματοποιΐα. Παραίφασις . ὁ παραλογισμός. Παρεισάκτους . ἀλλοτρίας, ξένας. Πανσαγία . ἡ πανοπλία. ἴσως ἀπὸ τοῦ σάκους εἴρηται. οὕτως εὗρον εἰς τὸν Σέλευκον. † Παροψίς . ἐστι δεκτικὸς πίναξ ὄψου. καὶ τρυβλίον δὲ τὸν πίνακά μοι νόει.† Παστείλη . ἡ τελευταία ἡμέρα τοῦ ἐνιαυτοῦ. παστίλη δὲ τὸ ἀπόξυσμα τῆς δορᾶς, †καὶ τῆς γαστρὸς ἡ ὑδατώδης φορὰ,† ἰῶτα. Παστάς . ὁ νυμφών. Πατριαί . αἱ φυλαί. Παύλας . ἀναπαύσεις. † Πάχνη . ἔστιν ὁλοπαγὲς ὕδωρ, δι’ ἄλλης ὑγρᾶς ὕλης ἐπὶ γῆς πεπηγυῖα.† Παμφίδων . κεράτων. Παρακαταθήκην . τὴν χάριν τοῦ παναγίου πνεύματος λέγει ὁ Ἀπόστολος, ἣν διὰ τῆς χειροτονίας ἐδέξατο ὁ Τιμόθεος. τὴν παρακαταθήκην φύλαξον. ἢ τὴν ἐντολὴν, ἥν σοι δι’ ἐμοῦ ὁ θεὸς παρέθετο. ἢ παραθήκην. (Οὐδέτερον.) Παγκράτιον . ὁ ἀγών. ### pi 1511 Πάθος . μεταποίησις τοῦδέ τινος, οὗ ἦν εἴτε ἐπ’ ἀγαθῷ εἴτε καὶ ἄλλως. ἢ τὸ μεταποιηθῆναι δυνάμενον εἰς τοῦτο, ὃ οὐκ ἦν πρότερον. πάθος ἐστὶ δύναμις, καθ’ ἣν παθητικοὶ γενόμεθα. Πάθος . ἔστι ψυχῆς κίνησις ἄλογος δι’ ὑπόληψιν κακοῦ ἢ ἀγαθοῦ. Παιώνειον . φάρμακον τοῦ Παίωνος. Παιπαλόεν . τραχύ. Πάθος . κίνησις ἐξ ἐνεργείας ἑτέρου εἰς ἕτερον, τὴν μὲν ἀρχὴν ἔχον ἐν τῷ ποιοῦντι, τὸ δὲ τέλος ἐν τῷ πάσχοντι. Παλίμφημον . βλάσφημον. τὸ παλίμφημον δόγμα. Παλαιόν . ἀρχαῖον. Παλαιγενές . πρεσβύτερον. Πάλαιρον . τόπος. Παλαμήδειον ἔπος . τὸ τοῦ Παλαμήδους. Παλιμπετές . τὸ ὀπισθόρμητον. παρὰ τὸ ἔμπαλιν πεσεῖν. † Παλίνδορον . τὸ εἰργασμένον δέρμα.† Παλισύλλεκτον . ἐξ οὗ ψευδὲς ἢ μεταμελητόν. Παλινάγρετον . εἰς τοὐπίσω ληπτόν. ### pi 1512 Παλίντορα . εἰς τοὐπίσω τεινόμενα. Πάγιον . τὸ ἑδραῖον καὶ ἀσφαλές. Παλίλλογα . παλισύλλεκτα, ἐκ δευτέρου πάλιν συλλεγόμενα. παρὰ τὸ πάλιν καὶ τὸ λέγω, τὸ συλλέγω. Πάμφορον . πολύκαρπον. Πάμφιλον . τόπος. Παναρμόνιον . ἐμμελέστατον. Παννύχιον . δι’ ὅλης τῆς νυκτός. † Πανδούριον . μάχαιρα σφακτική. ἢ εἶδος μουσικόν· εἶδος κιθάρας.† Πανδοκεῖον . οὐκ ἐν τῷ χ πανδοχεῖον. καὶ μελανοδόκον, καὶ τὰ ὅμοια οὕτως. τὸν δὲ μοχλὸν ἐν τῷ χ καὶ Ἀττικοὶ καὶ Δωριεῖς καὶ Ἴωνες πλὴν Ἀνακρέοντος· οὗτος δὲ μόνος σχεδὸν τὸ κ . [Ζηνόδοτος δέ· καὶ οὐ μοκλὸν ἐν οὔρῃσι δίζῃσι βαλὼν ἥσυχος καθεύδει. καὶ ὁ σχινδαλμὸς ἐν τῷ χ .] Παρώνυμον . τὸ ἀπό τινος ἔχον τὴν προσηγορίαν. ὡς ἐκ τῆς δικαιοσύνης δίκαιος. Πανύστατον . πάντων ἔσχατον. Πάναγρα . τὰ δίκτυα. ἀπὸ τοῦ τὰ πάντα ἀγρεύειν. ### pi 1513 Πάνιον . τόπος. [Πάνειον δὲ, τὸ ἱερὸν,] καὶ δεῖμα τὸ τοῦ Πανὸς, δίφθογγον. † Παρανάλωμα . ἀφανισμός.† Πανόψιον . τὸ οἱονεὶ λαμπρὸν καὶ πανόρατον καὶ ἐπιφανές. οὕτως Ἀρίσταρχος. Παράδειγμα . λόγος ἀπὸ τοῦ καθ’ ἕκαστα ἄγων ἐπὶ τὸ καθόλου. † Παράδειγμα . ὅταν ὑπάρχει κατηγορία εἴς τινα, καὶ δι’ ἐκείνου οὐδ’ ἄλλος πιστοῦται. ὡς τό· οὐ δεῖ δοθῆναι Αἰσχίνῃ χρήματα. καὶ γὰρ Πεισίστρατος λαβὼν ἐτυράννησεν.† † Παράδειγμα . εἰκών· χαρακτὴρ ἔννοιαν ἔχων αἰσθητοῦ πράγματος. ἰστέον δὲ, ὅτι ἄλλο παράδειγμα καὶ ἄλλο παραβολή. καὶ παράδειγμα μέν ἐστιν, ὅταν ἀντιπαραθῇ τις ὅμοιον ὁμοίῳ, οἷον ἀλόγῳ λογικόν. ἢ παράδειγμά ἐστι λόγος ἀπὸ τῶν καθ’ ἕκαστα ἐπὶ τὰ καθόλου. ἢ δεῖξις πιστουμένη τὸ μερικὸν διὰ μερικοῦ ὁμοίου.† Παραίρημα . ἀφαίρημα. Παρεκτικόν . χορηγητικόν. † Παρθένιον . ὄνομα ὄρους.† Παρνήθιον . ὄρος. Παραιτόνιον . [τόπος.] Παρατήρημα . ἐπιτήρησις. Παράδοξον . θαυμαστόν. Παράλληλον . ἀκόλουθον, ἐξ ἴσου, ὅμοιον. Παραπέτασμα . τὸ διακονικὸν, τὸ παρακάλυμμα. ### pi 1514 Παρώνυμον . τὸ παρ’ ὄνομα ποιηθέν. οἷον θέων, τρύφων. καὶ τὸ ἐκ συμβεβηκότος καλούμενον. Παρήϊον . τὸ περὶ τὰς παρειὰς ὂν χαλινάριον. Παρθενεῖα . τὰ μοναστήρια. καὶ παρθενῶνες. καὶ παρθενοκομεῖα, τὰ ἐπιμελούμενα τῶν παρθένων. Παρίσθμια . τὰ περὶ τὸν φάρυγγα. διὰ τὸ περικεῖσθαι τῷ ἰσθμῷ. ἰσθμὸς δέ ἐστι τόπος στενὸς, δι’ οὗ ἵενται τὰ ἐσθιόμενα καὶ πινόμενα. [ἢ παρὰ τὸ ἰέναι τὴν πνοήν. λέγονται δὲ καὶ ἀντιάδες ἀπὸ τοῦ ἀντικεῖσθαι ἀλλήλων.] Πάσχα . διάβασις ἑρμηνεύεται. πάσχα καὶ ἡ πρὸς τὸν ἀνθρώπινον τοῦ νοῦ λόγον διάβασις. Πατρῷον ἔδαφος . ἡ πατρῴα γῆ. Πατρότατον . προϋπάρχον. καὶ πατρότης ἐπὶ θηλυκοῦ. πατρότης κατὰ Πλάτωνα προΰπαρξις υἱότητος. ἡ δὲ ἐκκλησία συνύπαρκτον καὶ συνάναρχον λέγει τὸν υἱὸν τῷ πατρὶ πρὸ τῶν αἰώνων. ταῦτα καὶ τὰ τοιαῦτα καλῶς ὁ θεοφόρος Βασίλειος ἐπιστάμενος φησὶ πρὸς Ἀμφιλόχιον. φύσις δὲ καὶ οὐσία ἐν τοῖς ἐκκλησιαστικοῖς δόγμασιν ἕν τι ἔστιν. εἰπὼν δὲ ὁ πατὴρ ἐν τοῖς ἐκκλησιαστικοῖς, ἐσήμανεν, ὅτι ἐν τοῖς Ἑλληνικοῖς οὐχ ἕν τι οὐσία καὶ φύσις. διὰ τοῦτο καὶ Κλήμης, ὁ πολὺς ἐν φιλοσοφίᾳ καὶ γνώσει, πεποίηκεν ἰδιάζοντας ὅρους ἐκκλησιαστικῶν δογμάτων· καὶ φοιτητὴς καὶ θρέμμα γνή‐ ### pi 1515 σιον ὑπάρχων τῶν ἁγίων Ἀποστόλων Πέτρου καὶ Παύλου μάλιστα τοῦ πανσόφου καὶ ἀκούσας αὐτοῦ ἀποβαλλομένου καὶ μυσαττομένου καὶ καθυβρίζοντος τὴν Ἑλληνικὴν φιλοσοφίαν. Παῦρα . ὀλίγα. παρὰ τὸ παύω ῥῆμα, παῦρος, ὁ ταχὺς καὶ δι’ ὀλίγων ῥημάτων τοῦ παύεσθαι ἀφιστάμενος. [ἢ ὁ μὴ ἔχων μέχρι πολλοῦ διατελεῖν, ἀλλὰ ταχέως παυόμενος.] Πάχετον . παχύτερον. κατὰ συγκοπὴν τοῦ υ καὶ τοῦ ρ. Παρ’ ὅ . τὸ ὅσον δήποτε μικρόν. καὶ ὁ Ἀπόστολος· παρ’ ὃ εὐηγγελισάμην ὑμῖν, ἀνάθεμα ἔστω. Παντελές . τὸ τέλειον. †Ἀπόστολος·† ὅθεν καὶ σώζειν εἰς τὸ παντελὲς δύναται τοὺς προσερχομένους. (Ῥῆμα.) Παίει . τύπτει. † Παίειν . τὸ τύπτειν καὶ τὸ ἵστασθαι τῆς ὁρμῆς. παρ’ ὃ καὶ παῦλα.† Παιανιζόντων . ὑμνούντων, ψαλλόντων. † Παιστέον . τὸ πρακτέον.† Παιφάσσειν . ἐνθουσιωδῶς ὁρμᾷν. ἔστι ῥῆμα φῶ καὶ δηλοῖ τὸ φαίνω. [παράγωγον φάσω, καὶ ### pi 1516 κατὰ ἀναδιπλασιασμὸν παιφάσσειν, προσθέσει ὁμοίως τοῦ ι .] Πάλλειν . ἀντὶ τοῦ κινεῖν. Παλάττω . μολύνω. Παλάσσετο . ἐμολύνετο. ἐβρέχετο. παλάσσω. τὸ δὲ πάλλω, ὃ σημαίνει τὸ βρέχω, γίνεται παρὰ τὸ ἅλλω. ἐν γὰρ τῇ βροχῇ ἅλλονται τὰ ἐκ τῆς γῆς ὕδατα. ὡσαύτως δὲ καὶ τὸ κινῶ. ἐκ δὲ τοῦ παλάσσω, τὸ μολύνω καὶ βρέχω, γίνεται πηλὸς, ἡ βεβρεγμένη γῆ. † Παλεύσει . ἀπατήσει.† Παλινδρομεῖν . εἰς τοὐπίσω ὑποστρέφειν. Παλισσυτῶ . εἰς τοὐπίσω ὁρμῶ. Παλιμπλαγχθέντας . σημαίνει τὸ ἁπλῶς πλανηθέντας, γίνεται παρὰ τὸ πελάζω, τὸ πλανῶ καὶ ἀπατῶ, κατὰ συγκοπὴν πλάζω. ἔστι δὲ μετοχή. σημαίνει καὶ τὸ ἀποκρουσθέντας. Παλύνω . ὡς μὲν Ἀπίων, τὸ μολύνειν καὶ βρέχειν. ἄμεινον δὲ τὸ λευκαίνειν. παρὰ τὴν πάλην, ἣν οἱ Ἀττικοὶ πασπάλην λέγουσι. σημαίνει δὲ τὸ λεπτομερέστατον τοῦ ἀλεύρου. Παλαίω . παρὰ τὸ πάλλω, τὸ σείω. Παμφαίνῃσιν . ἔχει τὸ ι προσγεγραμμένον κατὰ τὴν παραλήγουσαν. ἔστι δὲ ἐὰν παμφαί‐ ### pi 1517 νω καὶ τὸ τρίτον ἐὰν παμφαίνῃ, κατ’ ἔκτασιν τῆς σι συλλαβῆς παμφαίνῃσι μετὰ τοῦ ι . Παμφαλῶν . σημαίνει τὸ ἐπιφέρεσθαι καὶ περιβλέπεσθαι παντί. οἷον· πόλλ’ ἐπιπαμφαλόωντες. εἴρηται παρὰ τὸ τὰ φάη ὧδε κᾀκεῖσε ἅλλεσθαι. φαῶ καὶ παμφῶ καὶ πλεονασμῷ τοῦ λ παμφαλῶ. Παρέδωκεν . ἀντὶ τοῦ συγκεχώρηκε καὶ εἴασεν. Ἀπόστολος· παρέδωκεν αὐτοὺς εἰς ἀδόκιμον νοῦν. Παραζηλοῦν . τὸ ἐρεθίζειν καὶ παραθήγειν [καὶ κινεῖν] εἰς ζηλοτυπίαν. ὁποῖον τό· αὐτοὶ παρεζήλωσάν με ἐπ’ οὐ θεῷ. τουτέστιν ἐκίνησαν ἐν ἐμοὶ ζῆλον καὶ οἷον [εἰς] ὀργήν με ἠρέθισαν εἰδωλολατροῦντες. Παραπαίοντες . ληροῦντες, παραφρονοῦντες. Παρωθοῦντες . ἐκβάλλοντες. Παρωσάμενος . ἀπειθήσας. ἢ ἀποδιώξας. Παροισθέντι . ἀντὶ τοῦ παρενεχθέντι. Παρεζόμενος . παρακαθήμενος. Παρῆσθαι . καθέζεσθαι. ### pi 1518 Παραβληθησόμενος . συγκριθησόμενος. Παρασυνεβλήθην . ὡμοιώθην. Παρῳχηκότων . ἀντὶ τοῦ παρελθόντων, παρεληλυθότων. Παρακεκλημένοι . ἀντὶ τοῦ παρακληθέντες. Παραῤῥυείς . ἀντὶ τοῦ παρασυρείς. Παραῤῥυῶμεν . ἐκπέσωμεν. Παρακεκομμένος . ἐξεστηκὼς, μαινόμενος. Παρειμένας . παραλελυμένας. Παροιστρήσαντες . ἁμαρτήσαντες. Παροιστρῶσα . οἴστρῳ μαινομένη. Παρεωραμένη . καταφρονηθεῖσα. Παραθήγειν . ἀκονᾷν, διεγείρειν. Παρῆκεν . εἴασε, κατέλειψε. Παρίημι . καταλιμπάνω. Παρεγγυᾷ . παραγγέλλει. Παροξύνει . προτρέπεται. Παρείθη . εἰάθη. Παριππεύσας . παραδραμών. παρίππευσε χρόνος πολύς. Παραπικραίνειν . παροξύνειν, παροργίζειν. Παρῃωρεῖτο . ἐκρεμᾶτο. παρῃώρητο δὲ η . ### pi 1519 Παρῳδήκει . ἔξω τῶν γεγραμμένων εἶπε. Παρήκασι . παρῆλθον. παρείκασι δὲ ἀντὶ τοῦ παρέπεμψαν, δίφθογγον. Παρείκοι . ἁρμόζοι. ἐκ τοῦ παρείκοντος. Παρενείρειν . συνεισπλέκειν. συνεισβάλλειν. Παραθέει . παρατρέχει. Παραμείψας . παραλλάξας. Παρατροχᾶσαι . ἀντὶ τοῦ παραδραμεῖν. Παρασπονδήσας . τὰς συνθήκας παραβάς. Παρατάσσεται . πολεμεῖ, ὁπλίζεται. Παρεγγυᾶται . διδάσκει. ἐντέλλεται. Παραβαλεῖς . πλησιάσεις, ἢ παραθήσεις. Παρευημερηθείς . παροραθείς. ### pi 1520 Παράτεινον . ἐξάπλωσον. πλάτυνον. Παροχετεύει . ὅταν ἀπὸ ἑτέρου ὑδρηγοῦ εἰς ἕτερον ἐμβάλῃ. Παραγράφεται . ἐπιζημιοῖ. ἐξουθενεῖ. Παραγράψεται . οὐ παραδέξεται. Παραιτεῖται . ἀποβάλλεται. Παραιτοῦμαί σε, καὶ παρῃτήσατο αὐτὸν, καὶ παρῃτήσατο τὸ πρᾶγμα δὲ, οὐ δεῖ λέγειν. ἀλλ’ οἷον· ὅτι παραιτοῦμαί σε συγγνώμην ἔχειν, καὶ παραιτοῦμαί σε μὴ χαλεπαίνειν. Ξενοφῶν· τοὺς μὲν θεοὺς παραιτήσῃ συγγνώμονάς σοι εἶναι. λέγουσι δὲ ἐπὶ τοῦ αὐτοῦ τὸ παρίεμαι. ### pi 1521 Παραιτεῖσθαι . οὐχ εὕρηται ῥῆμα ἐν χρήσει ἐπὶ τοῦ ἀρνεῖσθαι, καὶ ἀποβάλλεσθαι καὶ μὴ δέχεσθαι, ἀλλ’ ἐπὶ τοῦ αἰτεῖν. ὡς παρὰ Μενάνδρῳ· παραιτοῦμαί σε συγγνώμην ἔχειν. ὡς περιττὴν εἶναι τὴν πρόθεσιν, ὡς ἐπὶ τοῦ καθεύδω· τὸ γὰρ εὕδω δηλοῖ· σπανίως δὲ εὑρίσκεται καὶ ἐπὶ τοῦ σημαίνοντος τοῦ ἐν τῇ συνηθείᾳ. Παρατρύζει . παραφωνεῖ. εἴληπται δὲ ἡ λέξις ἐπὶ ὀρνέων, ὅταν τοῖς οἰκείοις νεοττοῖς γοερῶς προσφωνοῦσι. Παραγκωνίσασθαι . ἀπώσασθαι. Παραπεπήγασιν . ἐγγίζουσιν, παρομοιοῦνται. ### pi 1522 Παραθεωρήσω . παρεξέλθω εἰς ἑτέραν θεωρίαν. Παρακατέλεκτο . παρεκοιμήθη. Παρευδοκιμῶ . εἰς δόξαν ὑπερβαίνω. Παρελάσας . παραδραμών. Παρελέξατο . ἐκοιμήθη. Παρεληλυθώς . παρελθὼν, παροδεύσας. Παρέλκοντες . παρατείνοντες καὶ σύροντες. καὶ παρέλκον ἀντὶ τοῦ περιττὸν ἢ παρατεῖνον καὶ σῦρον. Παρελογίσατο . ἠπάτησεν ἢ ἐκράτησεν. Παρενοχλεῖν . παροξύνειν. Παρεῖναι . παρυπάρχειν. παρῆναι δὲ ἀντὶ τοῦ σουβλισθῆναι, η . ### pi 1523 Παῤῥησιάσομαι . ἄδειαν καὶ ἐξουσίαν λάβω. Παριαύων . παρακοιμώμενος. [ Παρίημι . καταλιμπάνω.] Παριόντων . παρερχομένων. Παρομαρτήσας . ἐξακολουθήσας. Παραδειγματίζω . παρομοιῶ. Παρεισελθεῖν . τὸ μετ’ ἄλλου πλαγιάσαντα συνεισελθεῖν. ὁ Ἀπόστολος· παρεισῆλθεν ὁ νόμος. ἐλθεῖν τῇ γυμνῇ τῇ παρουσίᾳ χρήσασθαι. Παραιτείσθω . παρῃτήσθω δὲ η . Παραμυθοῦμαι . ἀντὶ τοῦ παραινῶ καὶ συμβουλεύω. καὶ δ’ ἂν τοῖς ἄλλοις ἂν ἐγὼ παραμυθησαίμην. Παρατρωπῶσι . παρατρέπουσι. πείθουσι. τρέπω, τρωπῶ. Παραμέμβλωκεν . παραμεμένηκε. πάρεστι. προθυμεῖται. [ἐκ τοῦ μέλω, μεμέληκα καὶ μεμέλωκα, καὶ συγκοπῇ καὶ πλεονασμῷ τοῦ β μέμβλωκα.] Παπῶ . ψηλαφῶ. παπῶ, παπᾷς, δευτέρα συζυγία †τῶν περισπωμένων.† τὸν ἁπαλῇ τε χειρὶ παπήσαντα. ἀπὸ τοῦ ἁφῶ, τὸ ψηλαφῶ. ἁφῶ οὖν, φαφῶ καὶ τροπῇ τῶν στοιχείων παπῶ. Πασχητιᾷ . θέλει πάσχειν. Πάσχειν, πράττειν, θεωρεῖν, διαφέρει . πά‐ ### pi 1524 σχειν τὸ ἐν ἑαυτῷ ἔχειν τὴν αἰτίαν τοῦ πάσχειν· πράττειν δὲ, ἐφ’ ὧν οὐ διαμένει τὸ τέλος ἤγουν τὸ ἀποτέλεσμα, ὡς ἀπὸ τῆς αὐλητικῆς καὶ ὀρχηστικῆς· τὸ δὲ θεωρεῖν ἐπὶ τοῦ ἀστρονομεῖν, γεωμετρεῖν, νοεῖν καὶ τῶν τοιούτων λέγεται. Πάσασθαι . γεύσασθαι. —καὶ σπλάγχν’ ἐπάσαντο. παρὰ τὸ μασᾶσθαι κατὰ τροπὴν τοῦ μ εἰς π , καὶ τοῦ τόνον ἐναλλαγήν. Πάσσω . τὸ ἐπιβάλλω. καὶ ἐπιπάττω. Παφλάζω . ἀναζέω. ἢ τὸ ἐκ βρασμοῦ ἀναδόσεις γίνεσθαι. πεποίηται δὲ αὕτη ἡ λέξις παρ’ Ὁμήρῳ, ὡς [ἠχητικὴ ἤγουν] ἤχου μιμητικὴ, ὅνπερ ὁ τῶν κυμάτων εἴωθεν ἀναπέμπειν βρασμός. γίνεται παρὰ τὸ φλέω, ὃ καὶ φλύω λέγεται. —ἀνὰ δ’ ἔφλυσε καλὰ ῥέεθρα. δηλοῖ δὲ τὸ ἀναπέμπω καὶ ἀναδίδωμι. κατὰ συγκοπὴν φλῶ, παράγωγον φλάζω, ὡς ῥίπτω, ῥιπτάζω, καὶ ἐνθουσιῶ, ἐνθουσιάζω. Παπταίνων . περιβλεπόμενος, ἐπιτηρῶν. παρὰ τὸ φάη πεταννύειν γέγονε φαπταίνω καὶ συγκοπῇ καὶ τροπῇ παπταίνω. [ἢ ἔστι ῥῆμα πέτω καὶ τὸ παθητικὸν πέτομαι, καὶ κατὰ συγκοπὴν πτῶ, ἀφ’ οὗ παράγωγον καὶ κατὰ ἀναδιπλασιασμὸν παπταίνω.] ### pi 1525 Παριστάνετε . ποιεῖτε, ἀποδεικνύετε, παρασκευάζετε. καὶ ὁ Ἀπόστολος· ᾧ παριστάνετε ἑαυτοὺς δούλους εἰς ὑπακοήν. Παράκειται . ἐπιμελῶς ἔγκειται. καὶ ὁ Ἀπόστολος· ὅτι ἐμοὶ τὸ κακὸν παράκειται. Παράγει . ἀντὶ τοῦ παρέρχεται. (Ἐπίῤῥημα.) Παγίως . βεβαίως, ἀσφαλῶς. * Παροδευτικῶς . ἀπροσέκτως. * Πάγχυ . παντελῶς. παρὰ τὸ πάνυ γίνεται πάνχυ πλεονασμῷ τοῦ χ , καὶ τροπῇ τοῦ ν εἰς γ πάγχυ. Παγκλήρως . * πάντα τὸν ἐπώνυμον κλῆρον. * Πάλαι . ἀρχῆθεν. Πάλιν . ἐκ δευτέρου. Παλληνόθεν . ἐκ Παλλήνης χώρας. Πάμπαν . παντελῶς. [ Πάντη . παντελῶς.] πάντη καὶ ταύτη, η . παντὶ δὲ καὶ ταυτὶ, ι . Πανδημεί . παντὶ τῷ δήμῳ. Παννυχί . δι’ ὅλης τῆς νυκτός. ### pi 1526 Πανσυδεί . παντὶ τῷ πλήθει. παρὰ τὸ ὁμοῦ σείεσθαι ἤγουν ὁρμᾷν καὶ ἀκολουθεῖν. Πανστρατί . πᾶσαν τὴν στρατιάν. Πανθοινεί . τὸ κατευωχήσασθαι. Πάντοσε . ἀντὶ τοῦ πανταχοῦ καὶ πανταχῆ. [ Πάντοθεν .] Πάντοτε . τὸ πάντοτε παρ’ οὐδενὶ τῶν δοκίμων εὑρίσκεται. Παμπήδην . παντελῶς. Παραπόδας . ἐγγὺς ἢ εὐθύς. Παρακλιδόν . ἀντὶ τοῦ παρακλίνας. Πάρεξ . ἐκτὸς, χωρίς. Πάρος . ἀντὶ τοῦ πρίν. [πάρος δόρποιο μέδεσθαι.] Πάροιθεν . πρότερον ἢ ἔμπροσθεν. [ἀπὸ τοῦ πάρος πάροθεν καὶ πάροιθεν. καὶ παροίτερος ἀπὸ τοῦ πάρος.] σημαίνει δὲ καὶ τὸ πρῶτος. [Ἄνδρα τὸν, ὅς μιν ἔτυψε παροίτατος—.] Πατροπροβλήτως . ἐκ τοῦ πατρὸς προβαλλόμενον. Παραφραστικῶς . παραφράζειν ἐστὶ τὸ ἔχεσθαι τινῶν μὲν λέξεων, τινῶν δὲ ἀπέχεσθαι. ### pi 1527 (1t) Τὸ Π μετὰ τοῦ Ε. (Ἀρσενικόν.) Πεδήτης . ὁ δεσμός. ἀπὸ τοῦ πέδω πεδήτης. † Πέδουρος . ὁ μετέωρος.† Πειθήνιος . ὑπείκων, πειθόμενος. Πειραταί . καταποντισταὶ, κουρσάριοι. παρὰ τὸ πείρειν, ὅ ἐστι περᾷν. —ἀλεγεινά τε κύματα πείρων. ἢ παρὰ τὴν πεῖραν, ὃ δηλοῖ τὴν ἔφοδον. Πειραστής . ὁ πειράζων δαίμων. Πειραιεύς . λιμὴν οὕτω καλούμενος. ἔστι δὲ καὶ τὸν Πειραιᾶ. Πείρως . κύριον. Πίῤῥος δὲ ὄνομα ποταμοῦ, ι . Πειώλης . ὁ πόρνος ὁ διὰ τὸ πέος καὶ τὸ αἰδοῖον ἀπολλύμενος. σπέος δέ ἐστι καὶ κατ’ ἔλλειψιν τοῦ ς πέος. Πείσαυρος . κύριον. Πέλται . οἱ τοξόται, οἱ τοὺς ξυστοὺς κατέχοντες· ξυστοὶ δὲ τὰ κοντάρια. Πελώριος . ὁ μέγας. παρὰ τὸ πέλω, τὸ ὑπάρχω, καὶ τὸ ὤρα, ἡ φροντίς. ᾧ πέλει φροντὶς διὰ τὸ μέγεθος. ### pi 1528 Πελιδνός . δίϋγρος ἢ μέλανος. τίνος πελιδνοὶ οἱ ὀφθαλμοί. Πέλεκυς . καὶ κλίνεται πελέκεως. Πελαργός . διὰ τὸ ἔχειν πτερὰ μελάντερα καὶ λευκά. πελὸν γὰρ τὸ μέλαν, καὶ ἀργὸν τὸ λευκόν. Πέμμις . κύριον. Πένης . ὁ ἐξ ἀρχῆς ἐν ἐνδείᾳ ὤν. Πενιχρός . παρὰ τὸ πένης πενιχρὸς, ὡς μέλι μελιχρός. Πεντώβολος . ὁ πέντε ὀβολοὺς ἔχων. Πέπειρος . ὁ ὥριμος καρπός. Πέπλος . τὸ γυναικεῖον ἱμάτιον. οἱονεὶ περίπεπλος τὶς ὤν· ὁ περὶ τὸν φοροῦντα περιπελόμενος καὶ εἰλούμενος, καὶ κατὰ συγκοπὴν τῆς ρι συλλαβῆς καὶ τοῦ ε πέπλος. [ἢ παρὰ τὸ πρέπω, ῥηματικὸν ὄνομα πρέπαλος καὶ ἀποβολῇ τοῦ ρ πέπαλος καὶ συγκοπῇ πέπλος.] Πέπων . ἡ ὀπώρα. καὶ ὁ προσηνὴς φίλος. ἀπὸ τοῦ πεπείρου καὶ ἀσφαλοῦς. ἢ ἀπὸ τοῦ πεπαίνω. ### pi 1529 † Περιναῖοι . φλεβάδες. πόροι. οἵτινες ἐπὶ μὲν τῶν ἐχόντων αἰδοῖον εἰς αὐτὸ τὸ αἰδοῖον ἐξάγουσι τὸ σπέρμα, ἐκ δὲ τούτων διαδεξάμενον τὸ αἰδοῖον ἀφίησιν εἰς τὸ θῆλυ.† † Περκνός . κυνηγετικός. ἀπὸ τοῦ περισσῶς καίνειν.† Πέρπερος . ὃ μὴ διὰ χρείαν, ἀλλὰ διὰ καλλωπισμὸν παραλαμβάνει τὶς, ἢ καὶ ὁ βλακικὸς καὶ ὁ προπετής. Περίπατος . διακινητήριον. ἢ αὐτὸ τὸ βάδισμα. Περίκλυτον . περιδοξότατον. Περιδεής . ὁ περίφοβος. Περίβλεπτος . ὁ ἔνδοξος. Περιούσιος . ἐξαίρετος. Περιουσιασμός . περιουσία, πλοῦτος. Περιτομεύς . ἡ σμίλη. Περιττοεπής . ὁ περισσολόγος. Περπέννας . κύριον. Πετηλιανός· Πετίλιος καὶ Πετεός . ὀνόματα κύρια. ### pi 1530 Πέτρος . κύριον. πρᾶξις ἑρμηνεύεται ἤτοι πρακτικὸς τῇ θερμότητι τῆς πίστεως. Πεττοὶ καὶ πεσσοί . τὰ βόλια, ἐν οἷς ταβλίζουσι. Πευθήν . ὁ μανδάτωρ. καὶ κλίνεται πευθῆνος. ἀπὸ τοῦ πεῦσις, ἡ ἐρώτησις ἢ ἡ ἀπόκρισις. οἱ γὰρ μανδάτωρες ποιοῦσι τὰ μηνύματα ἔν τε τοῖς δικαστηρίοις καὶ τοῖς ἐν αὐτοῖς δικαζομένοις. Πέριλος . τὸ αἰδοῖον. Περίτανος . ὁ περιττῶς αἰνούμενος εἰς κάλλος. Περιούσιος . ἐξηλλαγμένος. Περισκέπτῳ . περιβλέπτῳ. Ὅμηρος· ὑψηλὸς δέδμητο, περισκέπτῳ ἔνι χώρῳ. Πέλεκυς . παρὰ τὸ πέλειν ὠκέως. (Θηλυκόν.) Πέδη . ὁ δεσμός. παρὰ τὸ δέω, ἔδη, καὶ πλεονασμῷ τοῦ π πέδη. Πέζα . ὁ ποῦς. Πειθοῖ . τῇ πεισμονῇ. ### pi 1531 Πείσαιρα . πόλις. Πεῖσα . ἡ πεῖσις καὶ ἡ πεισμονή. [ὡς βήσω, βῆσα. Ὅμηρος· τῷ δὲ μάλ’ ἐν πείσῃ κραδίη—. ἀντὶ τοῦ ἐν ἡσυχίᾳ καὶ ὑπομονῇ. ὡσεὶ ἔλεγεν ἀντὶ τοῦ ἐπείσθην.] Πείρινθος . ὃ καὶ πείρινθα λέγεται. σημαίνει δὲ τὸ τετράγωνον τὸ ἐπάνω τῆς ἁμάξης ξύλον, εἰς ὃ ἐντίθεται τὰ κομιζόμενα. οὕτως Ἀπίων. ὁ δὲ Δίδυμος τὸ ἐκ ῥιπῶν πεπλεγμένον πλινθίον. ῥίπενθα καὶ καθ’ ὑπέρθεσιν καὶ πλεονασμὸν τοῦ ι πείρινθα. ἢ παρὰ τὸ θέειν πέρινθος καὶ πείρινθος. ἢ πείρινθος τὸ σχοινίον. λέγεται δὲ Πείρινθος καὶ ἡ ἐν τῇ δύσει Ἡράκλεια. Πειρατεία . ἡ λῃστεία. ### pi 1532 Πελαία . τοπικόν. Πελλήνη . πόλις. Πέλεια . ἡ περιστερά. παρὰ τὸ πελὸν, ὃ σημαίνει τὸ μέλαν. καὶ πελειάς. πελειάδα χειρὶ μεμαρπώς. ὥσπερ παρὰ τὸ μαίω γίνεται μαιὰς, οὕτω καὶ παρὰ τὸ πέλεια πελειάς. οὕτω Χοιροβοσκός. Πελοπόννησος . δύναται πλεονάζειν τὸ ν. παρὰ τὴν Πέλοπος γενικὴν γέγονε τὸ ἀκόλουθον Πελοπόννησος. ὡσαύτως καὶ Προικόννησος. Πενεστρίνη . πύλης ὄνομα. Πένησσα . ἡ ἐξ ἀρχῆς ἐν ἐνδείᾳ οὖσα. Πενία . στέρησις χρημάτων καὶ κτημάτων. Πενταετηρίς . ἡ πέντε ἐτῶν οὖσα. Πεπάλη . τὸ τοῦ ἀλεύρου λεπτόν. ὅπερ οἱ Ἀττικοὶ πασπάλην λέγουσι πλεονασμῷ τοῦ ς. [ὅπερ ### pi 1533 ἐπιπάσσεσθαι δύναται διὰ τὴν λεπτότητα. παρὰ τὸν πάσσω μέλλοντα πάλη, ὡς δαμάσσω δαμάλη. τινὲς δίφθογγον γράφουσι τὸ παι , ἐγὼ δὲ λέγω, ὅτι πάλη ἐστίν.] † Περιβαρίδες . ὑποδήματα γυναικῶν.† Περίνοια . μερικὴ γνῶσις. τοῦ Θεολόγου· ἐν περινοίᾳ θεοῦ. Περιουσία . περισσεία, πλεονασμὸς, ὑπεροχή. ἀσύγκριτος οὐσία. Περιπεζίας . πορευτῆς, ἐπιβατῆς, καταληπτῆς. † Πεπραμένη . διοίκησις. πεπερασμένη καὶ συντετελεσμένη διοίκησις.† Περισπωμένη . ποιότης συλλαβῆς. ἐκ τοῦ περικεκλᾶσθαι, καὶ οἱονεί τις συνειρημένη εἶναι. ποιότης δέ ἐστι φωνὴ δηλοῦσα τὴν ποσότητα τῆς σημασίας. Περίληψις . ἡ περισσοτέρα νόησις. ἐκ τοῦ λήβω, τὸ λαμβάνω. Περιφορά . ἡ κατὰ κύκλον κίνησις. Περίοδος . κύκλος. Περιωπή . τὸ ὕψος, ἡ ἀκρώρεια. ### pi 1534 Περικεφαλαία . τὸ κράνος. Περιοχή . κλῆρος· συνοχή· ὑπόθεσις, ἢ περιπέτεια. Περιπέτεια . ὑποθέσεως σύμπτωμα. Περίνοια . μηχανὴ, τέχνη. Περιφέρεια . κύκλος ἢ διαστροφή. Περιγραφή . ἡ περιέχουσα αὐτὸ τὸ ὅλον σῶμα. Περίγρα . ὁ διαβήτης. Περίφρασις . συγκάθεσις τοῦ προσταθέντος. ἢ δι’ ἑτέρου τρόπου. ὡς τινὸς λέγοντος, τρία καὶ δύο πέντε, ἄλλος τῷ αὐτῷ συνομολογεῖ δι’ ἑτέρου τρόπου λέγων, δύο καὶ τρία πέντε. περίφρασις δὲ λέγεται καὶ ἡ τοῦ ἁγίου Διονυσίου φωνὴ ἡ θεανδρική· εἰ γὰρ καὶ δι’ ἑτέρου τρόπου, ἀλλὰ θεὸν καὶ ἄνθρωπον ὡμολόγησε καὶ αὐτὸς κατὰ τοὺς ἁγίους πατέρας. Περπερεία . ὃ μὴ διὰ χρείαν, ἀλλὰ διὰ καλλωπισμὸν παραλαμβάνεται, ὃ καὶ ἡ βλακεία καὶ ἡ προπέτεια. Πευκαλίμη . συνετή. Πεῦσις . ἡ ἐρώτησις, ἢ ἡ ἀπόκρισις. ἀπὸ τοῦ πεύθω, τὸ μανθάνω. ### pi 1535 Περισσεία . ἡ δαψίλεια. καὶ ὁ Ἀπόστολος· πολλῷ μᾶλλον οἱ τὴν περισσείαν τῆς χάριτος—. Πεισμονή . τὸ πεισθῆναι τοῖς λέγουσιν ὑμῖν περιτέμνεσθαι. (Οὐδέτερον.) Πέδιλα . ὑποδήματα. ἀπὸ τοῦ εἰλίσσεσθαι τοῖς ποσίν. ἢ ἀπὸ τοῦ πέδη, ὁ δεσμός. Πέδον . γῆ. ἔδαφος, ἐφ’ οὗ βεβήκαμεν τοῖς ποσὶ τοῦ πεζεύειν. καὶ πεζούς φασι τοὺς διὰ τῶν ἰδίων ποδῶν ποιουμένους τὴν πορείαν. Πεῖσμα . τὸ ἐν τῇ συνηθείᾳ. καὶ τὸ σχοινίον. παρὰ τὸ πείθω, πείσω, πεῖσμα· καὶ γὰρ τὰ ἀπόγεια σχοινία πείθεσθαι καὶ εἴκειν ποιοῦσι τὴν ναῦν. Πεινάκιον . τὸ τῆς πείνης ἄκος. πινάκιον δὲ, ἐν ᾧ ἐσθίομεν, ι. Πελόν . τὸ μέλαν. καὶ πελίωμα, τὸ μέλαν χρῶμα. Πελιδνόν . μέλαν, δίϋγρον. Πέλαγος . τὸ μὴ πέλας γῆς. ἢ παρὰ τὸ τῆλε, ὃ σημαίνει τὸ πόῤῥω, καὶ τὸ γῆ· τήλεγός τι ὂν, τὸ πόῤῥωθεν τῆς γῆς. Πελλαῖον . ὄρος. Πέλμα . παρὰ τὸ πεπιλῆσθαι πλέον τοῦ λοιποῦ σώματος. ἢ παρὰ τὸ πέλας ἀεὶ καθεστάναι τοῦ ποδός. Πεμπταῖον . τὸ μετὰ τὴν πέμπτην. Πέμμα . καρύκευμα. ἢ εἶδος πλακοῦντος. ### pi 1536 Πένθος . διάθεσις ψυχῆς σκυθρωπὴ, ἐπὶ στερήσει τινὸς τῶν καταθυμίων συνισταμένη, ὅπερ ἐπὶ τῶν ἐν εὐθυμίᾳ βιούντων χώραν οὐκ ἔχει. ἢ αἴσθησις ἀλγεινὴ τῆς τῶν εὐφραινόντων στερήσεως. εἴρηται πένθος παρὰ τὸ βάθος, καὶ πλεονασμῷ καὶ τροπῇ τῶν στοιχείων γίνεται πένθος. κυρίως δὲ ἐπὶ τῶν κατοιχομένων. παρὰ τὸ ἐν βαθυτάτῳ εἶναι τὴν ἑαυτῶν λύπην. ὁ δὲ Ἡρωδιανὸς, παρὰ τὸ πάθος πλεονασμῷ τοῦ ν καὶ τροπῇ πένθος. Πέπλα . ἱμάτια γυναικεῖα. † Πεπιλημένον . συνεσφιγμένον.† Περιεκτικόν . τὸ καθόλου. ἢ τὸ ἐν ἑαυτῷ τὰ μερικὰ συνάγον καὶ ἀναπληροῦν. Περιάμματα . τὰ κατὰ τοὺς τραχήλους καὶ τὰς χεῖρας καὶ τοὺς πόδας βεβαμμένα κλώσματα, ἅτινα αἱ γυναῖκες περιάπτουσι. Περικαλλές . λίαν λαμπρόν. Περίοπτον . μέγα, ὑψηλόν. Περιδέραια . τὰ περιτραχήλια. δέρη γὰρ ὁ τράχηλος. Περίψημα . βδέλυγμα. Πέρας . τὸ τέλος. Περίπυστον . ἐξάκουστον. Περίπτερα . ὁ ἀποσπινθηρισμός. Περίγειον . .... Πέπερι . παρὰ τὸ πέττω, τὸ εἰς πέψιν ἄγω. ### pi 1537 Περίγραπτον . ὅπερ διανοίᾳ καὶ γνώσει καταλαμβάνεσθαι δυνατόν. καθὰ καὶ ἄγγελοι ἀλλήλων τὴν φύσιν. Πέτηλα . φύλλα δένδρων. ἀπὸ τοῦ πέτεσθαι. Πετώνιον . τὸ τοῦ ὕδατος. Πέταυρον . παγίς. βάθος. εἰς ᾅδου πέταυρον. πέταυρα καὶ τὰ σανίδια, ἐν οἷς στεγάζομεν τὰ ὀσπήτια. [ἀπὸ τοῦ ταῖς αὔραις, ὅ ἐστι ταῖς πνοαῖς, πέτεσθαι. κοῦφα γάρ ἐστι καὶ ὑπηνέμια.] † Πετίτον . πειρατικὴ σκάφη.† Πετρόβολον . ἡ λίθου βολή. διώβολον δὲ, μέγα. Πετροπομπόν . μηχάνημα, δι’ οὗ πέμπεται ἡ πέτρα. Πευκεδανόν . πικρόν. Περικαθάρματα . ἀντὶ τοῦ ἀποψήγματα, καὶ ὥσπερ ἀποσαρώματα. ### pi 1538 Περίψημα . τὸ σάβανον· ὃ τοὺς ἱδρῶτας τοῦ κάμνοντος ἀποψύχει. ἢ τὸ ἀποῤῥιπτούμενον σκύβαλον, ὡς περιττόν. [ἀπὸ μεταφορᾶς τῶν τὰς τραπέζας ἀποψώντων μετὰ τὸ φαγεῖν.] (Ῥῆμα.) Πεδεῖται . δεσμεῖται. Πείσεσθαι . παθεῖν. Πειρῶμαι . ἀπόπειραν καὶ δοκιμὴν ποιοῦμαι. Πεινῶ . παρὰ τὸ πένω καὶ πένομαι, ᾧ παρέπεται πολλάκις τοῦτο. Πέλω . τὸ ἀναστρέφομαι. καὶ πέλει ἀντὶ τοῦ ὑπάρχει. Πένω . τὸ ἐνεργῶ καὶ πονῶ. Πένοντο . παρὰ τὸ πένω, τὸ ἐνεργῶ καὶ κάμνω, ἀφ’ οὗ πόνος καὶ πόντος. Πεπαρῳνήκεσαν . ἀτάκτως ὕβρισαν. Πεπαρμένος . διαπεπερονημένος. ἔστι πείρω, τὸ κεντῶ, περῶ, πέπαρκα, πέπαρμαι. ### pi 1539 Πεπανθέν . ὥριμον γεγονός. καὶ πεπαίνω. Πεπορπημένον . συνεχόμενον περόνῃ ἢ πόρπῃ, ὅ ἐστι κομβίῳ. Πεπαλάσθαι . κληρώσασθαι, λαχεῖν. κλῆρος γὰρ ὁ πάλος. παρὰ τὸ παλῶ παλάσσω. Πεπιασμένοις . μεμιασμένοις. Αἰλιανός· φάγη δ’ ἂν τρίγλη καὶ ἀνθρώπου νεκροῦ καὶ ἰχθύος· φιληδοῦσι δὲ μᾶλλον τοῖς πεπιασμένοις καὶ κακόσμοις. Πεποιωμένον . ἔχον ποιότητα. ποιότης δέ ἐστιν ἐνούσιος δύναμις, ὡς τοῦ ὕδατος ἡ ψυχρότης, καὶ τοῦ πυρὸς ἡ θερμότης, καὶ τοῦ λίθου ἡ σκληρότης, καὶ τῆς γῆς ἡ ξηρότης. ποιότης δὲ καὶ ἰδιότης, καὶ διαφορὰ καὶ ἰδίωμα ἓν καὶ τὸ αὐτὸ σημαίνει. Πεπιθεῖν . πείθω, ὁ δεύτερος ἀόριστος ἔπιθον, τὸ ἀπαρέμφατον πιθεῖν, καὶ ποιητικῷ ἀναδιπλασιασμῷ πεπιθήσω, πεπιθεῖν. Πεπνυμένος . συνετὸς, φρόνιμος. παρὰ τὸ πνέω, πνύω, πνύσω, πεπνυμένος. Πεποτήαται . ἀπὸ τοῦ πέτω ῥήματος γίνεται ποτῶ, ποτήσω, πεπότηκα, πεπότημαι, καὶ κατ’ ἔκτασιν τοῦ ε εἰς η πεποτήαται, ὡς νενόαται. ### pi 1540 Πέπρακα . περῶ, περάσω, πεπέρακα καὶ ἐν συγκοπῇ πέπρακα. Πεπερασμένον . πεπληρωμένον. Πεπαισμένος . ἀπὸ τοῦ πεπαίνω. πεπαισμένος τὰς φρένας. Πεπλαδηκώς . ξηρανθεὶς, ἢ σαπείς. Πέποιθεν . ἐλπίζει. θαῤῥεῖ. Πέπομφα . ἔπεμψα. Πέπταμαι . ἐκ τοῦ ἵπτημι, ἔπτακα, ἔπταμαι, [ἔπτασαι,] ἔπταται, καὶ πλεονασμῷ τοῦ π πέπταμαι, αἰολικῶς· οἱ γὰρ Αἰολεῖς εἰώθασι προστιθέναι σύμφωνον. ὥσπερ τὸ ἐπτέρυγμαι, οἷον· —ὡς δὲ πάϊς παῖδα μητέρα πεπτερύγωμαι. Ἡρωδιανὸς ἐν τοῖς περὶ πάθους. Πέπτωκα . πτῶ, ὁ παρακείμενος ἔπτωκα καὶ κατὰ ἀναδιπλασιασμὸν πέπτωκα. Πέπρωται . εἱμαρμένον ἐστί· καὶ πεπεράτωται. Πελάζειν . πλησιάζειν. Περιστοιχήσαντες . περικυκλώσαντες. περιστάντες. ### pi 1541 Περιπτύσσεσθαι . προσφύεσθαι, περιπλέκεσθαι. Περισκυθίσαντες . σπαράξαντες. κυρίως δὲ τὸ ἀποτεμεῖν τὸ ἐπὶ κεφαλὴν δέρμα σὺν ταῖς θριξί· καταχρηστικῶς δὲ καὶ τὸ ἀποκεῖραι. Περιφύς . ἀντὶ τοῦ περιπλακείς. Περιῤῥέουσα . ἡ λεπτὴ καὶ ἀραχνώδης καὶ μαλακή. Περιέτριζεν . ἔκλαιεν· ἠντιβόλει. πεποίηται ἡ φωνὴ ἀπὸ τῶν πτηνῶν τῶν περιπτομένων καὶ θρηνούντων τοὺς κινδυνεύοντας ἑαυτῶν νεοττούς. Περιτετμῆσθαι . ἤγουν Ἰουδαῖον χρηματίζειν. Ἰουδαίων γὰρ ἡ περιτομή. Περιοριζόμενον . περιγραφόμενον, ὅ ἐστι περιεχόμενον. ### pi 1542 Πέρθω . τὸ πορθῶ. Περιπολεύειν . κυκλεύειν, ἀναστρέφεσθαι. Περιαυτίζεται . περὶ αὐτοὺς μέγα φρονεῖ. ἢ περὶ τῶν αὐτῶν πάλιν λέγει. Περινοστεῖ . περιέρχεται. ἀναστρέφεται. Περιστέλλων . σκέπων, ἐνδύων. Περιαθρεῖ . περιβλέπει. Περιλάμπεσθαι . τὴν μερικὴν λάμψιν δηλοῖ. καταλάμπεσθαι δὲ τὴν τελείαν. Περιστένειν . στενοχωρεῖν. ἢ καὶ τὸ στενάζειν. Περιέπειραν . ἔπηξαν. πείρω γὰρ τὸ σουβλίζω Περιεργαζόμενος . πονηρευόμενος. Περιέσται . νικήσει, ἢ περιγενήσεται. ### pi 1543 Περιπτυξώμεθα . ἀσπασώμεθα. Περιστέλλει . κοσμεῖ. ἢ φροντίδος ἀξιοῖ. Περιέπει . φυλάττει. Περιορισθῆναι . περιληφθῆναι. Περιόψεται . παρίδοι, καταφρονήσει. Περκάζει . ὡριμάζει. Περαίνει . καὶ περαιῶσαι, τὸ τελειῶσαι. Πέττω . τὸ χωνεύω. ἐξ οὗ καὶ πέψις. τριττὴ δέ ἐστιν ἡ πέψις ἐν τοῖς ἐναίμοις ζώοις. καὶ πρώτη μὲν ἡ ἀπὸ τῆς οἱασοῦν τροφῆς εἰς χυλοποίησιν ἐν τῇ κοιλίᾳ μεταβαλλομένη. δευτέρα ἡ διὰ τῆς κοίλης φλεβὸς τῆς κυρτῆς ὀνομαζομένης ἐκ τῆς κοιλίας εἰς τὸ ἧπαρ ἑλκομένη, κᾀκεῖσε εἰς αἷμα μετασκευαζομένη. τρίτη ἡ ἀπὸ τοῦ αὐτοῦ ἥπατος εἰς ἓν ἕκαστον μόριον τοῦ ὅλου σώματος ἀναδιδομένη καὶ τροφὴν τὴν αὐτοῖς ἁρμόζουσαν παρεχομένη· ἐν ᾗ δηλαδὴ τρίτῃ πέψει ἔστιν ἡ αἱματοποίησις, ἡ αὐτὴν τὴν σάρκα γεννῶσα. διὸ καὶ ὁρίζεται, τί ἐστι σὰρξ, αἷμα πεπηγὸς ὑπὸ φύσεως. Πεφήσεται . ἀναιρεθήσεται. Πεφαυλισμένον . ἀποδεδοκιμασμένον. Πεφοινιγμένη . ᾑμαγμένη. ### pi 1544 Πεφωριῶσθαι . τὸν ὀφθαλμὸν πεπαχύνθαι. Περπερεύεται . προπετὲς ποιεῖ· ἀτακτεῖ· κατεπαίρεται. ἡ ἀγάπη οὐ περπερεύεται. Πέποιθας . ἀντὶ τοῦ λογίζῃ. τοῦ Ἀποστόλου Πέτρου· πέποιθας σεαυτὸν ὁδηγὸν εἶναι τυφλῶν. Περισσεύομεν . τουτέστιν εὐδοκοῦμεν παρὰ θεῷ. ἀποστολικὴ ἡ λέξις. Τὸ Π μετὰ τοῦ Η. (Ἀρσενικόν.) Πηγός . ὁ εὐτραφής. Πηγεσίμαλλος . ὁ βαθύθριξ. Πήγασος . ὄνομα ἵππου. Πήδαιος . κύριον. Πήδασος . πόλις ἢ τόπος καὶ ὄρος. Πηκαλισμός . ὁ ἐμπαιγμός. Πηνεός . ποταμός. Πηός . ὁ κατ’ ἐπιγαμίαν συγγενής. Πηρός . ὁ τυφλὸς, ὁ βεβλαμμένος. Πηρῖνος . τὸ αἰδοῖον. Πηλεύς . κύριον. παρὰ τὸ βάλλω, τὸ κινῶ, γίνεται Παλεὺς, καὶ τροπῇ τοῦ α εἰς η Πηλεύς. ### pi 1545 (1t) (Θηλυκόν.) Πηγή . ἀνάβλυσις τῆς ὑπὸ γῆν ἀτμίδος, ἥτις ὑπὸ τῆς ἐντὸς ψυχρότητος κατὰ μικρὸν βληθεῖσα ὁμοῦ τὲ συνήφθη καὶ ἐξεδόθη. Πηγυλίς . τὸ κρύος. Πηδώνη . ἡ κώπη. ἢ πηδόν. Πήρα . τὸ σακκούλιον. πείρα δὲ ἡ δοκίμη, δίφθογγον. Πηκτίς . τὸ τῆς κιθάρας ξύλον. Πήληξ . ἡ περικεφαλαία. Πηλιάς . τὸ δόρυ. Πηλιάδα μελίην. ἀπὸ μελίας δένδρου. Πημονή . ἡ βλάβη. Πημαντική . διδασκαλική. Πημαντή . βλαβερά. Πηνίτις . χώρα. Πηνελόπη, Πηνεὼ καὶ Πηνελόπεια . ὀνόματα κύρια. Πηνήκη . τὸ κεφαλοδέσμιον. πηνύκη δὲ, ἡ οὐρὰ, τὸ νυ ψιλόν. ### pi 1546 Πῆχυς . μέτρον δισπιθαμιαῖον. καὶ κλίνεται πήχεως, ὡς πέλεκυς πελέκεως. ἃ καὶ σεσημείωνται ὡς διὰ τοῦ ω μεγάλου γραφόμενα. [καὶ διὰ τί σεσημείωνται;] Ἡρωδιανὸς λέγει, ὅτι πήχυος ἦν καὶ πελέκυος κατὰ ἀκολουθίαν, ὡς βότρυς βότρυος· ἀλλ’ ἐπειδὴ οἱ Ἀττικοὶ τὸ ο μικρὸν εἰς ω μέγα μεταβάλλουσι καὶ τὰ παραλήγοντα τῶν φωνηέντων εἰς ε , τούτου χάριν καὶ τὸ πελέκεως καὶ πήχεως μετέστρεψαν εἰς ἐκτεινόμενα. παραλῆγον δέ ἐστιν, οἷον Μενέλαος, τὸ α · τὸ γὰρ Μενέλαος Μενέλεως γράφουσιν οἱ Ἀττικοί. Πῆξις . ἡ ἑδραίωσις. Πηγάδας . κρυώδεις ἡμέρας. Ἡσίοδος· τοῦτον ἀλεύασθαι, καὶ πηγάδας, αἵ τ’ ἐπὶ γαῖαν. Πήρα . παρὰ τὸ τηρῶ. ἡ τὰ βαλλόμενα τηροῦσα. (Οὐδέτερον.) Πήγανον . βοτάνη. ὅπερ φυτευόμενον ὑπὸ τῇ συκῇ δριμύτερον ἑαυτῆς γίνεται. μετατίθεται ### pi 1547 γὰρ εἰς τὸ φυτὸν τὸ ἐν τῇ συκῇ βαρύοσμον. καὶ ταῖς συκαῖς τῶν ἀγριοσυκῶν παραφυτευομένων βελτίω τὰ σῦκα γίνονται. Πηδάλια . αὐχένια. Πηκτόν . τὸ ἄροτρον. Πῆμα . ἡ βλάβη. πῆμα κακὸς γείτων—. Πηνίον . τὸ μέτρον. Πηλίκον . τὸ μεγέθους δηλωτικὸν, καὶ τὸ ἐν ἀμορφίᾳ ὄν. ὡς παρὰ τὸ Ἀποστόλῳ· ἴδετε, πηλίκοις ὑμῖν γράμμασιν ἔγραψα τῇ ἐμῇ χειρί. ὡσεὶ ἔλεγε· καὶ ταῦτα μὴ εἰδὼς γράφειν καλῶς. (Ῥῆμα.) Πηδαλιουχῶν . κυβερνῶν. † Πήθω . τὸ πάσχω.† Πηκαλίζειν . ἐμπαίζειν. Πημαίνω . τὸ βλάπτω. Πῆξον . ἑδραίωσον. (Ἐπίῤῥημα.) Πῆ . ἀντὶ τοῦ ποῦ. [ Πῆθι . ἀντὶ τοῦ ποῦ.] Πηνίκα . ἀντὶ τοῦ ὁπότε. ### pi 1548 (1t) Τὸ Π μετὰ τοῦ Ι. (Ἀρσενικόν.) Πίδνος . ποταμός. Πιμεντάριοι . οἱ βοτανολόγοι. Πίνακες . τὰ πινακίδια, αἱ γραφαί. καὶ τὸ πινακίδιον. † Πίνδος . ὄρος Θεσσαλίας.† Πινσός . ὁ τοῦ τοίχου. Πινυτός . συνετὸς, φρόνιμος, σώφρων. καὶ πινυτώτατος. Πῖλος . τὸ κέντουκλον. Πίρος . ποταμός. Πίσυνος . ὁ θαῤῥῶν, ὁ παῤῥησιαστικός. Πίτυλος . κύριον. καὶ ὁ κτυπῶν. Πιτηρούμ . κύριον. Πιόνιος . κύριον. Πιστός . ἀντὶ τοῦ ἀληθής. παρὰ τῷ Ἀποστόλῳ· πιστὸς ὁ θεὸς, δι’ οὗ ἐκλήθητε εἰς κοινωνίαν τοῦ υἱοῦ αὐτοῦ. (Θηλυκόν.) Πιγκιανή . τόπος. Πίδαξ . ἡ πηγή. ### pi 1549 Πιδήεσσα . ὑγρά. Πιερίδες . αἱ ἐν Μακεδονίᾳ Μοῦσαι. Πιθάκνη . ὁ μικρὸς πίθος. Πιθοιγία . ἡ τοῦ πίθου ἄνοιξις. Πικηνίς . χώρα. Πιμελή . τὸ διακεχυμένον λῖπος ἐν τῇ σαρκί. † Πίνδακας . θραύματα σανίδων.† † Πινδήρα . ἄροτρον.† Πίννα . ὄνομα ἰχθύος. ἐξ ἧς καὶ πιννέριον. Πινυτή . σώφρων. συνετή. † Πιπώ . ὄρνεον.† Πίσα . πόλις. πεῖσα δὲ ἡ τοῦ ξύλου, δίφθογγον. † Πίστρα . ἡ ποτίστρα.† Πιτυάνη . ἀσκὸς μικρός. Πίτυρις . ἡ θλαστὴ ἐλαία. Πίειρα . ἡ λιπαρά. Πίστις . ἁπλῆ λογισμῶν καὶ ἀπερίεργος συγκατάθεσις ἢ ἐνδιάθετος ὕπαρξις. Πίστις δὲ εἴρηται κατὰ τὸ πείθεσθαι εἴς τι . διττῶς δὲ νοεῖται ἡ ὀρθὴ πίστις· ἔστι γὰρ πίστις ἐξ ἀκοῆς τοῦ κηρύγματος, καὶ ἔστι βεβαιοτέρα πίστις ἡ τῶν ἐλπιζομένων ἀγαθῶν. καὶ τὴν μὲν ἐξ ἀκοῆς πάντες ἄνθρωποι ἔχειν δύνανται· τὴν δὲ δευτέραν μόνοι οἱ δίκαιοι κέκτηνται. ### pi 1550 Πίστις ἐστὶν ἀδήλων ἀβασάνιστος συγκατάθεσις, ὡς ἔλεγχος πραγμάτων οὐ βλεπομένων. γνῶσις δὲ κατειλημμένων περίεργος συγκατάθεσις, ὡς ὁρωμένων ἔλεγχος. Πίστις ἐστὶν ἀπράγμων σύνθεσις, ὁμολογία ψυχῆς εὐσεβοῦς ἀπερίεργος, λόγος εὐσεβείας κατὰ τῆς ἀσεβείας φερόμενος, πειθὼ ἀπερίεργος τοῦ πιστεύοντος περὶ τὸ πιστευόμενον, ἀποδείξεως κρείττων. ἢ ὁ τὴν πνευματικὴν ἀναγέννησιν εἰς ὄνομα πατρὸς καὶ υἱοῦ καὶ ἁγίου πνεύματος εἰληφώς. Πιτύϊνα . ὁ καρπὸς τῆς πίτυος. Πίδαξ . παρὰ τὸ πιδύω πίδαξ. ἢ πηδῶ, πίδαξ, κατὰ μετάθεσιν ἰωνικὴν τοῦ η εἰς ι . (Οὐδέτερον.) Πιαλέον . πόσιμον ἢ λιπαρόν. καὶ πιαλέοις ὄφεσιν, ὡς διψαλέοις, εἴρηται ἐπὶ τοιοῖς τισι ἰδίως ὄφεσι τοῖς κατὰ Ἱεριχὼ μάλιστα εὑρισκομένοις, ἐξ ὧν ἰατροὶ ὡς τὰ πολλὰ τὴν θηριακὴν σκευάζουσι. τούτοις ἀντιθέτως ἐνταῦθα ἁπλῶς τίθεται τὸ πιαλέοις, τουτέστι πινομένοις, ποσίμοις, λιπαροῖς, πλουσίοις ἅμα καὶ ὑπερεκχεομένοις καὶ κορεστικοῖς. Πιεστήριον . τὸ ἐκθλίβον. ### pi 1551 Πιθήκειον βλέμμα . τὸ τοῦ πίθηκος. πιθήκιον δὲ, τὸ μικρὸν, ἰῶτα. Πῖλον καὶ πιλίδιον . τὸ κέντουκλον. † Πίνιον . εἶδος βάμματος.† Πῖον καὶ πῖαρ . τὸ λιπαρόν. Πινῶδες . ῥυπαρόν. Πιναρά . εὐτελῆ· ῥυπαρά. Πινία . τὰ κέντουκλα. Πῖσον . εἶδος ὀσπρίου. Πῖ . τὸ στοιχεῖον. παρὰ τὸ παίω. ὁ γὰρ τούτου φθόγγος ὡσεὶ παίοντος καὶ κρούοντος ἦχος ἐστί. Πικαίριον . ῥίζαν. τοῦ Ψελλοῦ· σίραιον δὲ τὸ ἕψημα, πικαίριον τὴν ῥίζαν. (Ῥῆμα.) Πιαίνει . λιπαίνει. Πιεζόμενος . θλιβόμενος. δαμαζόμενος. Πῖθι . ἀντὶ τοῦ πίε. Πιθήσας . †ἀντὶ τοῦ πεισθείς.† Πιμπρᾷ . καίει. Πιμπλῶν καὶ πίμπλημι καὶ πιπλῶν . ἀντὶ τοῦ πληρῶν. Πινύσκω . σωφρονῶ. Πίομαι . μικρόν. πίωνται δὲ, μέγα. Πιτνῶ . προσπελάζω. Πιττοῦν . κυρίως τὸ τὰς πλατείας νῆας πίττῃ χρίειν. Πιφάσκει . δηλοῖ. ### pi 1552 Πιλνᾷ . καταβάλλει ἢ προσεγγίζει. Ἡσίοδος· —ἐλάτας δὲ παχείας οὔρεος ἐν βήσσῃς πιλνᾷ χθονὶ πουλυβοτείρῃ. Πιφασκόμενος . μαντευόμενος. Ὅμηρος· μνηστῆρσι δὲ μάλιστα πιφασκόμενος τάδε εἴρω. Τὸ Π μετὰ τοῦ Λ. (Ἀρσενικόν.) Πλαστουργός . ποιητὴς, πλάστης. Πλαταμών . ὁ αἰγιαλὸς, καὶ τόπος. Πλάνητες . ὀνόματα ἀστέρων. παρὰ φιλοσόφοις πλανῆται γράφονται. ἡ εὐθεῖα ὁ πλανήτης. Πλησίστιος ἄνεμος . ὁ πληρῶν καὶ γεμίζων τὰ ἱστία καὶ τὰ ἄρμενα. Πλήρης . παρὰ τὸ πολὺ πολυήρης, καὶ κατὰ συγκοπὴν πλήρης. ἢ ἔστι πλεῖος, πλειήρης, καὶ κατὰ συγκοπὴν πλήρης. Πλεισθένης . κύριον. Πλεῖστος . πολύς. παρὰ τὸ πλείων γίνεται πλεῖστος, ὡς λῷον λῷστος, ῥᾷον ῥᾷστος, πλείων πλεῖστος. Πλειών . ὁ ἐνιαυτός. ἀπὸ τοῦ πλείονας χρόνους περιέχειν ἐν ἑαυτῷ, ἢ παρὰ τὸ πολεῖν καὶ διέρχεσθαι κατὰ τοὺς τεταγμένους χρόνους. Πλόκαμοι . αἱ μακραὶ τρίχες, αἱ ἐπιτήδειαι οὖσαι εἰς τὸ πλέκεσθαι. παρὰ τὸ πλέκω. ### pi 1553 Πλοχμός . παρὰ τὸ πλέκω, πλεχμὸς καὶ πλοχμός. ὡς βρέχω, βρεχμὸς, καὶ συνέχω, συνοχμός. Πλοῦτος . κτῆσις χρημάτων καὶ κτημάτων. παρὰ τὸ πολὺς καὶ τὸ λαμβάνω καὶ τὸ δέχομαι, πολύουτος, κατὰ συγκοπὴν πλοῦτος. ἢ ὅτι ἐκ τοῦ πηλοῦ καὶ τῆς γῆς ὁ πλοῦτος εὑρίσκεται τοῖς ἀνθρώποις. Πλόϊμος . ὁ ἄνεμος. ὅ ἐστι πλεόμενος. καὶ πλόϊμος καιρὸς, ἤτοι πλεόμενος. καὶ πλόϊμος θάλασσα, τουτέστι πλεομένη. καὶ πλοϊμότερος οὖρος, ἤτοι ἐπιτήδειος πλόος. μικρά. Πλώϊμος δὲ, τὸ ἀξίωμα, καὶ πλωτὴρ, ὁ ναύτης, καὶ πλωτὸς, ἤτοι πλεόμενος, καὶ πλωτὴ θάλασσα, ὅ ἐστι πλεομένη, καὶ πλωΐζω, καὶ πλῴζω, καὶ πλώοντες, καὶ πλωϊσάμενος, ὁ πλεύσας, καὶ πλωὰς, εἶδος ὀρνέου, μεγάλα. Πλιέζερ . κύριον. Πλινσθενίτης . κόλπος. Πλόος . παρὰ τὸ πλέω, πλεύσω, πλόος καὶ πλοῦς. (Θηλυκόν.) Πλάστιγξ . τὸ μέρος τοῦ ζυγίου. Πλοκάς . ἀναβολὰς ἢ ὑπερβιβασμούς. Πλαδόωσα . σεσημμένη. † Πλάστις . ἡ γυνή.† Πλάτη . ἡ κώπη. ### pi 1554 Πλαταγή . κρόταλον χαλκοῦν. Ἀλλ’ ὅτε πλατείην πλαταγὴν ἐνὶ χερσὶ τινάσσων. Πλάτις . ὄνομα. Πλαγχώνεια . ὄνομα. Πλαταίας . πόλεως. Πλαστίς . ὄνομα μελίσσης. Πλαισιαία . ἡ τετράγωνος. Πλημμύρα . ὑδάτων πλῆθος. καὶ πλημμυρίς. πλημμύρω. ὀξύνεται δὲ πλημμυρίς· τὰ γὰρ ἀπὸ βαρυτόνων ῥήματα ὀξύτονα, οἷον βασιλεύω, βασιλίς, πλημμύρω, πλημμυρίς. τὸ δὲ πλημμύρω ἀπὸ τοῦ πλήθω, πλήσω, πλήμη, καὶ πλημμύρω. ἔνιοι δὲ ἐπίῤῥημα οἴονται, ὡς τὸ λικριφίς. Πληθώρα . τὸ πάθος, ἡ πλησμονή. καὶ πληθωρικαὶ, αἱ πλησμονικαί. Πλησιφαής . ἡ πληροσέληνος ἡμέρα. Πληγὴ φλεγμαίνουσα . ἡ μήπω συνουλωθεῖσα. Πλῆμναι . αἱ χοινικίδες, δι’ ὧν ὁ ἄξων στρέφεται. παρὰ τὸ πληροῦσθαι ὑπὸ τοῦ ἄξονος. Πληϊάς . τὸ ἑξάστερον. καὶ Πλειάς. κατὰ τὴν μυθολογίαν ἀπὸ Πληϊόνης, θυγατρὸς μὲν Ὠκεανοῦ, γυναικὸς δὲ Ἄτλαντος. δύνουσαι δὲ αἱ Πληϊάδες τὴν ἀρχὴν τοῦ ἐνιαυτοῦ δηλοῦσιν, ἀνατέλλουσαι δὲ τὸ τέλος. Πλευρῖτις . νόσος ἡ ἐν τῷ πλευρῷ. Πλευραί . αἱ πλήρεις οὖσαι καὶ ἀμύχωτοι· αἱ πλεωραὶ τινὲς οὖσαι· αἱ φυλάσσουσαι τὸν πνεύμονα· ἢ πολυευραὶ, ὡς πλατεῖαι. ### pi 1555 Πλεῖαι . πεπληρωμέναι. πλεῖαί τοι οἴνου κλισίαι—. ἀπὸ τοῦ πλεῖος, ἀφ’ οὗ καὶ τό· —πλέος μέλανος θανάτοιο. Πλινθεία . ἡ πλίνθευσις. Πλωάς . εἶδος ὀρνέου. Πλωτή . νῆσος. Πλώθεια . δῆμος. Πλεονεξία . ἡ ὑπὲρ τῆς ἐπιθυμίας τοῦ πλείονος βλάβη. οὕτως ὁ Ἀπόστολος. (Οὐδέτερον.) Πλαστοῖς . ψευδέσι. Πλάσμα . τὸ ψεῦδος. σημαίνει καὶ ἔργον τύπου καὶ εἴδους, καὶ διαμορφώσεως. οἷον ὁ βίος τοῦ μεγάλου Ἀντωνίου ὁ περὶ τοῦ μεγάλου Ἀθανασίου συγγραφεὶς, καὶ τὸ βιβλίον ὁ Βαρλαάμ. Πλάταιον . τὸ ἔκπωμα. Πλαδαρόν . χαῦνον, σεσημμένον, ἢ ὑγρόν. Πλατωνικὸν βιβλίον . τὸ τοῦ Πλάτωνος. Πλάτος . παρὰ τὸ πλῶ, τὸ πληρῶ. Πλαίσιον . εἶδος μέτρου. ἢ ἡ ἐν τετραγώνῳ τῶν στρατιωτῶν τάξις, ὡς Πλάτων ἐν Σοφιστῇ. καὶ τὰ διὰ ξύλων τετράγωνα σχήματα πλαίσια ἔλεγον. ### pi 1556 Πλέθρον . μέτρον γῆς. Πλεῖον . παρὰ τὸ πολύς. πολεῖον καὶ συγκοπῇ πλεῖον. σημαίνει δὲ καὶ τὸ περισσόν. Πλῆγμα . ἡ πληγή. πλίγμα δὲ, τὸ βάδισμα, ι. Πλησιέστερον . ἐγγύτερον. καὶ πλησίον. παρὰ τὸ πέλω παράγωγον πελάζω, ῥῆμα ὄνομα πλατὸς καὶ πλητός. κατὰ τροπὴν τοῦ τ εἰς ς καὶ κατὰ παραγωγὴν πλησίος, ὡς ἄμβροτος, ἀμβρόσιος. Πλῆκτρον . τὸ τῆς κιθάρας. ἐν ᾧ τὰς χορδὰς ὁ κιθαρίζων κινεῖ. Πλημμελές . ἁμαρτητικόν. ἢ τὸ ῥάθυμον καὶ ἀπαίδευτον. Πλινθίον . τὸ τετράγωνον σχῆμα. Πλουμμάτον . τὸ μολύβδινον. (Ῥῆμα.) Πλημμελεῖν . τὸ ἁμαρτάνειν. Πληκτιζομένους . μαχομένους. Πλῆντο . ἐπληροῦντο. πέλω, πλῶ, πλῆντο. Πλείμην . ἀντὶ τοῦ πλευσαίμην. Πλεῖθι . πλεῦσον. ἰακόν ἐστι. Πλεῖν . ἀντὶ τοῦ πλέειν. Πλεῖ . τὸ προστακτικόν. οὐχὶ πλεῖθι, οὐδὲ πλέε. τοῦτο γὰρ ἰακόν. καὶ πνεῖ, οὐχὶ πνέε, καὶ ### pi 1557 δεῖ καὶ θεῖ καὶ ῥεῖ τὰ προστακτικὰ λέγει. Εὐριπίδης· πλεῖ κατὰ πορθμόν. Ἕρμιππος· ἀλλ’ ἐκεῖσε θεῖ. δεῖ τοῦτον. Πλύνεται . καθαίρεται ἢ ὑβρίζεται. Πλῶ . τὸ πλησιάζω. Πλῴζω . τὸ πλωΐζω. ἔχει τὸ ι . ἀπὸ τοῦ πλώω πλωΐζω, καὶ κατὰ συναίρεσιν πλῴζω. ἢ ὥσπερ ἀπὸ τοῦ λέγω λόγος, οὕτω καὶ ἀπὸ τοῦ πλόος γίνεται πλοΐζω, καὶ κατ’ ἔκτασιν τοῦ ο εἰς τὸ ω μέγα πλωΐζω, καὶ κατὰ συναίρεσιν πλῴζω. * ὡς χροΐζω χρῴζω. ἢ ὡς ἀπὸ τοῦ πλέω πλόος, καὶ ὡς ἀπὸ τοῦ ἄνθρωπος γίνεται ἀνθρωπίζω, οὕτω καὶ ἀπὸ τοῦ πλόος γίνεται πλοΐζω, καὶ κατ’ ἔκτασιν τοῦ ο εἰς ω μέγα πλωΐζω, καὶ κατὰ συναίρεσιν πλῴζω. * Πληροφόρησον . πλήρωσον. Ἀποστόλου· τὴν διακονίαν σου πληροφόρησον. Πλαδόω . τὸ σήπομαι. τοῦ Ψελλοῦ· πλούμματον τὸ μολύβδιον, τὸ σήπομαι πλαδοίω. (Ἐπίῤῥημα.) Πλαγίως . δολίως. Πλήν . ἐκτὸς, ἢ ὅμως. Τὸ Π μετὰ τοῦ Ν. (Ἀρσενικόν.) Πνευματικός . ὁ ὅλον διόλου ἑαυτὸν μεταθεὶς, καὶ τῇ διανοίᾳ ἀεὶ πρὸς τᾲ πνευματικὰ διατρίβων. Πνεύμων . τὸ μέρος τοῦ σώματος. ἀναλογώτε‐ ### pi 1558 ρον διὰ τοῦ ν . ταμίας γάρ ἐστι τοῦ πνεύματος πνεύμων. κλίνεται δὲ πνεύμονος. (Θηλυκόν.) Πνευμονίη . ἡ περὶ τὸν πνεύμονα πνιγμονή. Πνύξ . δικαστήριον ἐν Ἀθήναις. καὶ κλίνεται πνυκός. (Οὐδέτερον.) Πνεῦμα . τὸ θεῖον· ὁ ἄγγελος· ἡ ψυχή· ὁ ἄνεμος· ὁ νοῦς· ὁ δαίμων. ἢ πνεῦμα ἐστὶ νοερὸν καὶ ἁπλοῦν καὶ λεπτόν· σαφὲς καὶ τρανόν· ἀπήμαντον καὶ ἀμόλυντον· μονογενὲς καὶ παντεπίσκοπον. ἢ πνεῦμα ἐστὶ λεπτὴ καὶ ἄϋλος καὶ ἀσχημάτιστος ἐκπορευτικὴ ὕπαρξις. Πνεῦμα δὲ εἴρηται ὡσανεὶ πᾶν νεῦμα, διὰ τὸ ὡς νεῦμα ὀξέως παντὶ νεῦον καὶ κινούμενον. εἴρηται δὲ ἐν τῇ γραφῇ πνεῦμα τετραχῶς· πνεῦμα τὸ ἅγιον· πνεῦμα ὁ ἄγγελος· πνεῦμα ἡ ψυχή· πνεῦμα ὁ ἄνεμος. ἔστι δ’ ὅ τε καὶ ὁ νοῦς τοῦ ἀνθρώπου πνεῦμα λέγεται. Πνεῦμα ἅγιόν ἐστι δύναμις ἁγιαστικὴ, ἀσχημάτιστος, τῷ πατρὶ καὶ τῷ υἱῷ ὁμοούσιος, ἐκπορευτικῶς, οὐχ υἱκῶς ἐκ τοῦ πατρὸς προϊοῦσα. Πνεύματα . καὶ ἡ δασεῖα καὶ ἡ ψιλή. καὶ διὰ τοῦτο εἰσὶ δύο πνεύματα, διότι ἡ μὲν δασεῖα ἐκ τοῦ θώρακος ἐξέρχεται, ἡ δὲ ψιλὴ ἐξ ἄκρων τῶν χειλέων. καὶ διὰ τοῦτο οὐ προσέσχεν ὁ ποιητὴς τρίτου πνεύματος, τῆς φύσεως μὴ ἀπαιτούσης. διὰ τοῦτο δὲ λέγονται πνεύματα, διὰ τὸ ἐν τοῖς πνεύμασιν αὐτὰ παρεικασθῆναι. πνεῦμα δέ ἐστιν ἐκφορὰ λέξεως ἀθρόως ἢ μετρίως παραλαμβανομένη. Πνῖγος . τὸ καῦμα. (Ῥῆμα.) Πνείω . ἀντὶ τοῦ πνέω. ### pi 1559 (1t) Τὸ Π μετὰ τοῦ Ο. (Ἀρσενικόν.) Ποδήρης . χιτὼν, ὁ ἄχρι τῶν ποδῶν διήκων καὶ φθάνων. ἢ ὁ συῤῥαπτόμενος εἰς τὸ κατώτερον τῆς στολῆς, ἐκ πορφύρας καὶ βύσσου. Ποδαλείριος . παρὰ τὸ ἔχειν τὸν πόδα περὶ τὰ λείρια, ἤγουν τὰ ἄνθη. ποδαλείριος χιτών. Ποδάρκης . ὁ ταχὺς περὶ τὸν δρόμον. ποδάρκης Ἀχιλλεύς. καὶ κύριον ὄνομα. Ποδοῖϊν . ποιητικῶς. —ἐκ δὲ ποδοῖϊν ἄκμονας ἧκα δύο— ἀμφοτέροιεν. παρὰ τὸ ποδὸς ποδοῖν, καὶ πλεονασμῷ τοῦ ι ποδοῖϊν. Πόθος . παρὰ τὸ πήθω, τὸ πάσχω, γίνεται πόθος, τροπῇ τοῦ η εἰς ο . ἢ ἀπὸ τοῦ πείθειν, τὸ εἰς συγκατάθεσιν ἄγειν. ἐξ οὗ τὸ πέποιθα. ὁ γὰρ πόθος πείθει τὸν ποθοῦντα ποθεῖν, ὃ ποθεῖ. ἐκ τοῦ πόθος ποθεινὸς, ὡς σκότος σκοτεινός. Ποικιλομήτης . ποικιλόβουλος. Ποικίλος . σημαίνει τὸν ἐπιμελῶς κατεσκευασμένον. παρὰ τὸ πύκα. ὁ πολλὰς ἔχων πυκνότητος ποικιλίας. Ποιήεις . βοτανώδης. ἀπὸ τοῦ πόα, ὃ σημαίνει τὴν βοτάνην. † Ποιήεντα . σιτοφόρον.† Ποιητής . ὁ τὰ ἔμμετρα γράφων, καὶ ὁ δημιουργός. ### pi 1560 † Ποιμάνωρ . βασιλεύς.† Πόκος . τὸ συνελιγμένον ἔριον. ὅθεν καὶ τό· —εἰροπόκοις ὀΐεσσι. παρὰ τὸ πείκω, τὸ κτενίζω, καὶ τὸ ξαίνω, τὸ διαλύω. ὡς σπείρω σπόρος, καὶ μείρω μόρος. Πολυθρύλλητος . διαβεβοημένος. Πολιοῦχος . ὁ τὴν πόλιν σώζων καὶ φυλάσσων, ἢ τοὺς ἄρχοντας. Πολύτλας . καρτερικὸς, ὑπομονητικός. τλῶ γὰρ τὸ καρτερῶ. Πολύαινος . ἄξιος πολλοῦ ἐπαίνου. Πολιτικός . ἀστεῖος μετά τινος τέχνης. Πόλητος . ὁ μάντις. Πόλτυν . ξυλόκαστρον. παρὰ τὸ πέλω, τὸ ἀναστρέφομαι, κατὰ ἀντίφρασιν. καὶ κλίνεται πόλτυνος. ὡς Φόρκυν, Φόρκυνος. Πολυτελής . πλούσιος· πολυδάπανος. τέλος γὰρ ἡ δαπάνη. Πόλος . ὁ οὐρανός. καὶ πόλοι, οἱ ἐν τῷ οὐρανῷ. ἔστι δὲ ἄστρων θέσις. παρὰ τὸ περὶ αὐτοὺς ἀναστρέφεσθαι τὸν κόσμον, ἤγουν τὸν οὐρανὸν, ἅτε πόλον καλούμενον. πῶλος δὲ, ὁ ἀείδαρος, μέγα. Πολυκαγκής . ξηραντικός. παρὰ τὸ κῶ, τὸ καίω, παράγωγον κείω, οἷον· —σχίζων δρυὸς, ἣν λίπε κείων. ἐκ τοῦ οὖν κῶ γίνεται πολυκὴς, καὶ κατὰ ἀναδιπλασιασμὸν καὶ πλεονασμὸν πολυκαγκής. Πολεῖς . ἀντὶ τοῦ πολλούς. ἀπὸ τοῦ πολὺς, πολέος, ὡς ἡδὺς, ἡδέος, ἡδεῖς. Πολέας . ἀντὶ τοῦ πολλούς. ### pi 1561 Πόλεμος . παρὰ τὸ τὰς πόλεις μειοῦν. ἢ παρὰ τὸ πολλοὺς ἀμᾷν. ἢ παρὰ τὸ τὰς πόλεις ὀλλύειν. ἢ παρὰ τὸ ὀλῶ, ὄλεμος καὶ πόλεμος. Πολιήτης . ὁ πολίτης, πλεονασμῷ τοῦ η . Πολιός . λαμπρός. πολιὸν σίδηρον ἀντὶ τοῦ λαμπρόν. ὀξυνθεὶς γὰρ ὁ σίδηρος λαμπρότατος γίνεται. καὶ πολιὸς ὁ ἔντιμος. καὶ πολιοκροτάφους, τοὺς ἐντίμους καὶ λαμπροὺς ταῖς διανοίαις. καὶ πολιὴν ἅλα τὴν λευκήν. Πολυάϊξ, καὶ κλίνεται πολυάϊκος . ἀπὸ τοῦ ἀΐσσω, ἀΐξω. σημαίνει δὲ πολλὰς κινήσεις καὶ ὁρμὰς ἔχοντος, ἢ ἀστάτου. Πολυπάμων . πολυθρέμματος. πῶ, τὸ κτῶμαι, καὶ πᾶσθαι, τὸ κτήσασθαι, κυρίως θρέμματα, καταχρηστικῶς δὲ πᾶν ὁτιοῦν. καὶ πασάμενος πολλάκις. Πομπαῖος . ὁ ἀπὸ τῶν γηΐνων εἰς τὰ οὐράνια πέμπων. καὶ πομπαῖος Ἑρμῆς, ὁ τὰς ψυχὰς εἰς τὸν ᾅδην κατάγων τὲ καὶ παραπέμπων. Ποματίας . ὁ κοχλίας. Πόντος . ἡ θάλασσα. κυρίως δὲ ὁ ἔνδον τῆς Χεῤῥονήσου, ὁ καὶ Εὔξεινος καλούμενος. Πόντος . παρὰ τὸ πένω, τὸ ἐνεργῶ, ἀφ’ οὗ πόνος καὶ πόντος, καθ’ ὃν πεποίηται τὸ τῶν ἀνθρώπων γένος. ἢ παρὰ τὸ πνέω πνότος καὶ μεταθέσει πόντος, ἐξ οὗ αἱ πνοαὶ γεννῶνται. Πόντιος . θαλάσσιος. ἐκλήθη δὲ καὶ ὁ Πιλάτος Πόντιος, ὡς ἀπὸ πόλεως Ποντίου γεννηθεὶς καὶ τοῦτο ἐπονομασθείς. ### pi 1562 Πόρος . ὁ περάσιμος τόπος, ἢ διέξοδος, ἢ τρίβος. πόρος ἀπὸ τοῦ πορεύεσθαι δι’ αὐτοῦ. Πορθμός . ἡ στενὴ θάλασσα, ἢ γῆ ἔνθεν κᾀκεῖθεν, καὶ μέσον θάλασσα. ἢ θάλασσα μεταξὺ δύο ἠπείρων. ἰσθμὸς δὲ τοὐναντίον, ἡ στενὴ ἤπειρος μεταξὺ δύο θαλασσῶν. πορθμὸς καὶ τὸ πέραμα. ὡς ἀπὸ τοῦ κείρω κορμὸς, οὕτω καὶ ἀπὸ τοῦ πείρω, τὸ περῶ, γίνεται πορμὸς καὶ πλεονασμῷ τοῦ θ πορθμός. Πόρδαλις . ὁ ἄρσην. πάρδαλις, τὸ θηλυκόν. ὁ μὲν ἀπὸ τοῦ προσάλλεσθαι, ἡ δὲ ἀπὸ τοῦ παραβάλλεσθαι. † Πορκεύς . ὁ ἁλιεύς.† Πόρκος . οἱ μὲν τὸ δίκτυον ἀπέδοσαν, οἱ δὲ σχοινίου πλέγμα, οἱ δὲ κύρτον. οὐδὲ οὗτοι ὑγιῶς. ὁ γὰρ Πλάτων ἕτερον φησὶ τὸν πόρκον τοῦ κύρτου. λέγει γὰρ οὕτως· κύρτους, καὶ δίκτυα, καὶ βρόχους, καὶ πόρκους, καὶ τὰ τοιαῦτα, οὐκ ἄλλό τι πλὴν ἕρκη δεῖ προσαγορεύειν. μνημονεύει δὲ καὶ Δίφιλος τοῦ πόρκου· θᾶττον πλέκειν κέλευε τῶν πόρκων πυκνοτέρους. ἔλεγον δὲ πόρκον διὰ τὸ περιλαμβάνειν καὶ ἀμπέχειν τὸν εἰσδύνοντα ἰχθύν. ἢ ἀπὸ τοῦ οἱονεὶ περικεῖσθαι. καὶ ὁ ποιητὴς πόρκον τὸν περὶ τῷ δόρατι κρίκον φησίν· ὁ συνέχων τὸν σίδηρον πρὸς τὸ ξύλον τοῦ δόρατος, διὰ τὸ περιέχειν. —περὶ δὲ χρύσεος θέε πόρκης. ὁ δὲ Ὠρίων παρὰ τὸ πείρω. ### pi 1563 Ποσειδῶν . ἡ θάλασσα. τὸ ὕδωρ. παρὰ τὸ σείειν τὸ πέδον γέγονε Ποδοσείων, καὶ ἐν ὑπερβιβασμῷ Ποσειδῶν. ἐνοσίχθων Ποσειδῶν. λέγει γὰρ διὰ τοῦ ὕδατος κινεῖσθαι τὴν γῆν. οἱ δὲ εὐσεβεῖς λέγομεν, ὁ ἐπιβλέπων ἐπὶ τὴν γῆν, καὶ ποιῶν αὐτὴν τρέμειν. Πόνος . ἐμποδισμὸς τῆς κατὰ φύσιν ἐνεργείας. Πόστος . ἀντὶ τοῦ πόσος. ὡς τρίτος τρίτατος, οὕτως πόσος πόσατος καὶ κατὰ συγκοπὴν πόστος. Πότμος . ὁ θάνατος. παρὰ τὸ πίπτω γίνεται κατὰ συγκοπὴν πτῶ· ῥῆμα ὄνομα πτὸς καὶ πλεονασμῷ τοῦ μ πτμὸς, καὶ διὰ τὴν ἀσυνταξίαν τοῦ π τ μ ἐπλεόνασε τὸ ο , καὶ ἐγένετο πότμος, ἡ ἐσχάτη σύμπτωσις τοῦ βίου. ἐπὶ δὲ τῆς τύχης παρὰ τὴν μετάπτωσιν καὶ μεταβολὴν τῶν πραγμάτων. Πορισμόν . κέρδος. Ἀπόστολος· νομιζόντων πορισμὸν εἶναι τὴν εὐσέβειαν. τοῦτο λέγει· ὑποκρίνονται τὴν εὐσέβειαν, ἵνα δι’ αὐτῆς ἐρανίζονται πορισμὸν, οἷον χρημάτων καὶ κέρδους. (Θηλυκόν.) Πόα . ἡ βοτάνη. ἢ φυτὸν πολύφορον ἀπὸ ῥίζης. ἀπὸ τοῦ ποιὰ, ἀποβολῇ τοῦ ι, πόα. ποιὰ δέ ἐστι ὁ ἐνιαυτὸς, ἐξ οὗ πόα, ἐπειδὴ κατ’ ἐνιαυτὸν πολλάκις αὔξεται καὶ ξηραίνεται. εἴρηται δὲ παρὰ τὴν ποιότητα. καὶ ποία ἡ βοτάνη. Ποδηγία . ἡ ὁδηγία, ἡ παιδαγωγία. Ποδοκάκη . τὸ ἐν εἱρκτῇ ξύλον, ὅπερ κλάπα λέγεται καρτζικῶς. Ποδήνεμος . ταχεῖα. Ποηφαγία . βοτανοφαγία. Ποθή . ἡ ἐπιζήτησις. Ποινή . τιμωρία, ἢ ἡ ὑπὲρ φόνου ζημία, φοινὴ τὶς οὖσα καὶ τροπῇ τοῦ φ εἰς π ποινή. ### pi 1564 Ποικιλτική . ὑφὴ ποικίλη. Ποιμαντική . διδασκαλική. Ποιότης . ἡ τὴν διαφορὰν ἐκ τῶν ἄλλων ἐν ἑαυτῇ δεικνύουσα. ἢ ποιότης ἐστὶν ἐκείνη, καθ’ ἣν παρωνύμως τὰ μετέχοντα αὐτῆς λέγει. ποιότης ἐστὶ καὶ ἡ ἐνούσιος δύναμις, ὡς τοῦ ὕδατος ἡ ψυχρότης, καὶ τοῦ πυρὸς ἡ θερμότης, καὶ τοῦ λίθου ἡ σκληρότης, καὶ τῆς γῆς ἡ ξηρότης. Ποιότης καὶ ἰδιώτης καὶ διαφορὰ καὶ ἰδίωμα ἓν καὶ τὸ αὐτὸ σημαίνει. ἔστι καὶ ἕτερόν τι ποιότης, φωνὴ δηλοῦσα τὴν ποιότητα τῆς φωνῆς ἢ τῆς σημασίας. ἐὰν γὰρ εἴπω· πὺξ, λὰξ, τὴν ποιότητα τῆς φωνῆς ἐδήλωσα. Ποίησις . τὸ ὅλον βιβλίον. οἷον Ἰλιὰς καὶ ἡ Ὀδύσσεια. Ἰλιὰς δέ ἐστιν ἡ τῆς Τροίας ὑπόθεσις· Ἴλιον γὰρ ἡ Τροία. Ὀδύσσεια δὲ ἡ πλάνη τοῦ Ὀδυσσέως. εἰσὶ δὲ καὶ δύο αὗται ποιήσεις τοῦ Ὁμήρου. διαιρεῖται δὲ τριχῶς ἡ ποίησις· εἰς διηγηματικόν· εἰς μιμητικὸν, καὶ μικτόν. καὶ διηγηματικόν ἐστιν, ἡνίκα ὅλος ὁ λόγος ἐκ ποιητικοῦ μόνου προσώπου λέγεται. μιμητικὸν δὲ αἱ τραγῳδίαι καὶ κωμῳδίαι. ποίημα καὶ ποίησις διαφέρει. ποίησις μὲν γάρ ἐστιν, ὡς εἴρηται, τὸ ὅλον βιβλίον· ποίημα δὲ ἡ ῥαψῳδία. εἴρηται δὲ ῥαψῳδία ἀπὸ τοῦ δαφνίνῃ ῥάβδῳ περιερχομένους ᾄδειν τὰ Ὁμήρου ποιήματα. καὶ διατί δαφνίνην ῥάβδον κρατοῦντες ᾖδον τὰ Ὁμήρου ποιήματα; διὰ τὸ ἀειθαλὲς τοῦ φυτοῦ, ἢ ὅτι μαντικὴ ἡ δάφνη, μαντικὴ δὲ ἡ ποιητική· οὐδὲ γὰρ εἴη τὶς τέλειος ποιητὴς, εἰ μὴ ἱστορήσει καὶ μαντεύσεται καὶ διηγήσεται. † Ποίμνη . γέγονε παρὰ τὸ ποιμὴν, ποιμένη καὶ κατὰ συγκοπὴν ποίμνη.† † Ποινίδες . βάκχαι.† ### pi 1565 Πόλις . σύστημα ἱδρυμένον, κατὰ νόμον διοικούμενον. Πολιτεία . πρᾶξις ἢ βίος κατὰ νόμον φύσεως διεξαγόμενος. Πόλιος . τῆς πόλεως. ἰωνικόν ἐστι. Πολιά . παρὰ τὸ λευκὸν εἶναι· τὰ γὰρ λευκὰ πολιὰ λέγεται. —πολιὴν ἅλα—. Πολυτέλεια . πλουσιότης. τέλος γὰρ ἡ δαπάνη. ὅθεν καὶ ἡ πολυτέλεια. καὶ εὐτελεῖς τοὺς μὴ ἐπὶ πολὺ χωροῦντας ταῖς δαπάναις. Πολυφασίας . πολυλογίας. φάσις γὰρ ἡ φήμη καὶ ὁ λόγος. Πολυπίδακος . πολλὰς πηγὰς ἐχούσης. πίδαξ γὰρ ἡ πηγή. Πολυκοιρανίη . ἡ πολυαρχία. οὐκ ἀγαθὸν πολυκοιρανίη— κοίρανος γὰρ ὁ βασιλεύς. Πολυσπερέας . ἐπὶ πολλὰ μέρη ἐσπαρμένας. —πολυσπερέας τὲ φάλαγγας. Πολιορκία . πόλεως πόρθησις. λέγεται καὶ ἡ χαράκωσις. Πολυϊδρία . ἡ πολυπειρία. Πολυκλήϊσι . πολυκαθέδραις. Πομπή . τὸ ὀψίκιον. λέγεται καὶ ἡ μετὰ τοῦ σταυροῦ λιτή. Πομφόλυγες . αἱ ἐκ τῶν ὄμβρων ἢ ἄλλως καταφερομένων ὑδάτων ἐπὶ ὕδασιν εὐδιάλυτοι κυρτώσεις, ἤγουν φυσήματα. ὅθεν καὶ ἐπὶ τῶν δια‐ ### pi 1566 κενῆς φυσιουμένων ἢ ὅλως ἐπαιρομένων λαμβάνεται ἡ λέξις. παρὰ τὸ παφλάζω ῥῆμα, ἄλλο παράγωγον παμφαλίζω, ῥῆμα ὄνομα παμφάλυξ καὶ τροπῇ τῶν δύο αα εἰς ο πομφόλυξ. Πονηρία . ἑκούσιος κακοποιΐα, δι’ ἣν καὶ ὁ διάβολος πονηρὸς λέγεται. Πόρτις . ἡ μικρὰ βοῦς, ἡ δάμαλις ἡ ἀρξαμένη νῦν τῆς κατὰ νομὴ πορείας. πόρος, πόρις, καὶ πλεονασμῷ τοῦ τ πόρτις. λέγεται καὶ πόρκις. Πόρπη . τὸ κομβίον. παρὰ τὸ πείρω, τὸ διεκβάλλω, πόρη, καὶ πλεονασμῷ τοῦ π πόρπη. ἔνιοι δὲ λέγουσι καὶ πόρκη. Πόρνη . παρὰ τὸ περνῶ, τὸ πωλῶ. ἡ τὴν μίξιν πωλοῦσα. ἐπὶ δὲ τοῦ πόρνου, παρὰ τὸ πεπωρωμένον ἔχειν τὸν νοῦν. Πορφύρα . ἀπὸ τοῦ πορφύρω, τὸ βουλεύομαι, γίνεται πορφύρα. τὸ δὲ πορφύρω παρὰ τὸ φέρειν τὸν νοῦν ὧδε κἀκεῖσε. καὶ κῦμα πορφύρεον, τὸ μέλαν. ἔνθεν καὶ τὸ βάθος μεριμνᾷν, πορφύρειν λέγεται. Πόσιος . τοῦ ποτοῦ. ἰωνικῶς. Πόσαι . ἀντὶ τοῦ πολλαί. Ποσότης . ἀριθμοῦ πέρας, ἤγουν μονάδος σύνθεσις. Ποτή . ἡ πτῆσις τῶν πτηνῶν. ἀπὸ τοῦ πέτω ποτὴ, ὡς ἔχω ὀχή. Πότνια . δυσωπητική· σεμνή· σεβασμία. ### pi 1567 Πονηρία . πονηρίαν λέγει ὁ Ἀπόστολος τὸν ἐκ κατασκευῆς εἴς τινα παρά του πόνον γενόμενον. Ποτιπτερνίδας . τὰς ἐν ταῖς πτέρναις φλέβας οὔσας φησὶν Ἱπποκράτης. (Οὐδέτερον.) Ποδηνεκές . μέχρι ποδῶν καθῆκον, ἢ μέγα. Ποικίλον . πολύτροπον. † Ποίφυγμα . σχῆμα ποικίλον.† Πολύχουν . πολύφορον. Πολύευκτον . τίμιον, εὐχῆς ἄξιον. Πολυάνδρια . τὰ ξενοτάφια. Πολίχνια . αἱ μικραὶ πόλεις. Πολλοστημόριον . βραχύτατον μέρος. ὀλίγον. Πολλοστόν . τὸ ἀκαριαῖον. Πολυοπὸν τριβώνιον, μικρόν· πολυωπὸν δὲ δίκτυον, μέγα. ἀπὸ τοῦ πολλὰς ὀπὰς ἔχειν. τοιοῦτον καὶ τὸ περιωπή· ἐκτείναντος τοῦ ο εἰς ω μέγα. Πολείδιον . ἡ μικρὰ πόλις. Πολαιτόριον καὶ Πολυκτόριον . ὀνόματα τόπων. Πόμα . τὸ πινόμενον. πῶμα δὲ, τὸ σκέπασμα, μέγα. Πομήριον . τόπος. ### pi 1568 Ποιμνήϊον . ἡ ποίμνη. † Πορεῖον . ὄχημα.† Πορθμεῖον . τὸ πλοῖον. πορθμίον δὲ, τὸ ναῦλον, ι . Πότερον . ὁποῖον, ἢ ἓν ἐκ τούτων, ἢ τῶν δύο τὸ ἕτερον. Ποταίνιον . τὸ ξένον, τὸ πρόσφατον. καὶ οἶμαι παρὰ τὸ νέον, ἵν’ ᾖ ποτίνεον. Ποτήριον . οὐ παρὰ τοῦ ποτὸς ἢ πότον, ἀλλὰ παρὰ τὸ πότης, ποτήρ. ὡς ποιητὴς, ποιητήρ. ὅθεν καὶ συνθέσει οἰνοποτήρ. Ποτὶ χαλκοβατὲς δῶ . πρὸς δῶμα καὶ οἴκημα χαλκοβατές. τὸ ποτὶ ἀντὶ τῆς πρὸς, πρόθεσις ἐστὶ Δωρική. ἡ πρὸς πρόθεσις ἀποβάλλει τὸ ρ Δωρικῷ ἔθει, καὶ τρέπει τὸ ς εἰς τ , καὶ πλεονασμῷ τοῦ ι ποτί. διότι οὐ δύναται λέξις Ἑλληνικὴ εἰς ἄφωνον καταλήγειν, προσλαμβάνει τὸ ι. Πολυειδές . τὸ ἐν μιᾷ θεωρίᾳ διάφορα εἴδη ὑποδεικνύον. συγγενές ἐστι τὸ ἀπαραλείπτως τῷ ἑτέρῳ ἐξομοιούμενον. ἢ τὸ εἰς διαφόρους μορφὰς ἐκ μεταβολῆς φαινόμενον. Πορφύρεον . μέλαν. κῦμα πορφύρεον. ### pi 1569 (1t) (Ῥῆμα.) Ποθήσεται . ἀντὶ τοῦ ποτὸς καὶ πινόμενος γενήσεται. ποθήσεται οἶνος. ἐκ τοῦ πῶμι, πώσω, πέπωκα. πέπομαι δὲ μικρόν. Ποθέεσκε . ποθέω, ποθῶ, ἐπόθεον, ἐπόθουν, ἐπόθεες, καὶ πλεονασμῷ τῆς κε συλλαβῆς καὶ συστολῇ τῆς ἀρχούσης ποθέεσκε. Ποιπνύειν . ἐνεργεῖν, διακονεῖν. οἱονεὶ τὸ μετὰ σπουδῆς καὶ πνεύματι ποιεῖν τι· τοῖς γὰρ ἐσπουδακόσι καὶ ἐνεργοῦσιν ἕπεται τὸ πνευστιᾷν. πνέειν οὖν καὶ πνύειν, καὶ ἐν συνθέσει μετὰ τοῦ ποιεῖν ποιπνύειν. † Ποιφύξαι . φοβῆσαι.† Ποιφύξαι . φυγεῖν. Ποιναλίζω . βασανίζω. Ποιεῖν . τὸ ἐν ἑαυτῷ ἔχειν τὴν αἰτίαν τῆς ἐνεργείας. ποιεῖν λέγεται ἐπὶ τῶν ποιητικῶν τεχνῶν, τεκτονικῆς φημὶ καὶ τῶν τοιούτων. * Πούβλικον . παρὰ Λατίνιος τὸ δεδημοσιευμένον. * Πολυωρήσεις . φυλάξεις, πολλὴν φροντίδα ποιήσεις. * Πολιτικόν . χρηματικόν. * Πολιορκεῖ . ἀντὶ τοῦ πολεμεῖ. Πολεύω . ζητῶ. Πολῶ . τὸ ἀναστρέφομαι. Πολίζω . πόλεις κτίζω, ἢ οἰκίζω. καὶ πολίσας. πολίσας τὴν ἔρημον. Πολεμησείω . ἐπιθυμῶ πολέμου. Πομπεύει . προοδοποιεῖται. ὀψικεύει. καὶ πομπεύεται. Πομποστολεῖ . τὸν νηΐτην ἐκπέμπει στόλον. ### pi 1570 Ποιμαίνει . βόσκει ἢ διδάσκει. Πονεύμενον . ἐπιπονοῦντα· μαχόμενον. πονεόμενον, πονεύμενον. Πονηρεύω . παρὰ τὸ πονῶ, πονήσω, πονηρὸς, ὡς ὀδύνω, ὀδυνήσω, ὀδυνηρός. τὸ πονῶ παρὰ τὸ πόνος, τὸ δὲ πόνος παρὰ τὸ πένω, τὸ ἐνεργῶ καὶ κάμνω. Ποππύζεσθαι . κυλακεύεσθαι. εἴρηται δὲ ἐπὶ τῶν ἀνημέρων ἵππων καὶ ἀγυμνάστων. ἔστι δὲ ἡ λέξις πεποιημένη. Πορσύνω, καὶ πορσαίνω, καὶ πορσανέουσα . σημαίνει τὸ εὐτρεπίζω. ἀπὸ τοῦ πόρος, πορῶ, πορύνω, καὶ πλεονασμῷ τοῦ ς πορσύνω καὶ πορσαίνω, ὁ μέλλων πορσανῶ, ἡ μετοχὴ πορσανῶν καὶ τὸ θηλυκὸν πορσανοῦσα, καὶ πλεονασμῷ τοῦ ε πορσανέουσα. πορσύνω καὶ ἀντὶ τοῦ ἐρεθίζω. Πορφύρω . τὸ βουλεύομαι. παρὰ τὸ φέρειν τὸν νοῦν ὧδε κἀκεῖσε. καὶ πορφύρειν τὸ κατὰ βάθος μεριμνᾷν. Ποτινίσσεται . προσέρχεται· ὅ ἐστιν ἀνάκειται. ἀπὸ τοῦ ἴμι τοῦ διὰ τοῦ ι , τοῦ σημαίνοντος τὸ πορεύομαι. Ποτνιώμενοι . παρακαλοῦντες. ἐξιλεούμενοι. ἐλεεινὰ ῥήματα λέγοντες. καὶ ποτνιᾶσθαι. κυριώτερον ἄν τις φήσει ἐπὶ γυναικῶν, ὅταν κακόν τι πάσχωσιν, ἱκετευουσῶν. Ποτώμενος . μέγα. πετόμενος δὲ, μικρόν. (Ἐπίῤῥημα.) Ποῖ γῆς . εἰς ποῖον τόπον. Πολλαχῶς . ἀναριθμήτως. καὶ πολλαχῆ. Πονήρως . ἐπωδύνως. ### pi 1571 Πόῤῥω . μακράν. παρὰ τὴν πρὸ πρόθεσιν πρόσω, καὶ μεταθέσει πόρσω καὶ τροπῇ τοῦ ς εἰς ρ πόῤῥω. Ποσῶς . μερικῶς. Πόσε . ἀντὶ τοῦ ποῦ. Ποσαχῶς . πλειστάκις. Ποσαπλῶς . ἀντὶ τοῦ πολλαπλῶς. Ποταμηδόν . δίκην ποταμοῦ. Ποταινί . προσφάτως. Πολυμερῶς . διαφόρως καὶ ποικίλως. ὁ Ἀπόστολος· πολυμερῶς καὶ πολυτρόπως. Τὸ Π μετὰ τοῦ Ρ. (Ἀρσενικόν.) Πράμνειος . οἶνος ἀπὸ Πραμνείας οὕτω καλουμένης ἀμπέλου. ἢ παρὰ τὸ πραΰνειν τὸ μένος. Πρανοῦς . κατωφεροῦς. Πρακτικός . ὅστις μετὰ τῶν λοιπῶν μερῶν τοῦ σώματος καὶ τῆς χειρὸς πράττει. οἷον τέκτων, χαλκεὺς, καὶ τὰ ὅμοια. λογικὴ δὲ καὶ πρακτικὴ διαφέρει, ὅτι τὴν μὲν λογικὴν μόνος ὁ ἄνθρωπος ἐπίσταται, τὴν δὲ πρακτικὴν καί τινα τῶν ἀλόγων ζώων. Πρᾷος . θυμοῦ καὶ ἐπιθυμίας παντελὴς πρὸς τὰ παρὰ φύσιν ἀκινησία. καὶ πραεῖς οἱ μὴ ὀξύῤῥοποι πρὸς τὰς ἐμπαθεῖς τῆς ψυχῆς κινήσεις, ἀλλὰ κατεσταλμένοι τῷ λόγῳ. ὡς τό· μακάριοι οἱ πραεῖς. ἡ φύσις γὰρ πρὸς κακίαν εὔκολός ἐστι καὶ ὀξύῤῥοπος ἐπὶ τὸ χεῖρον. καὶ πραότης ἡ βραδεῖα τὲ καὶ δυσκίνητος ἕξις. οὐ γὰρ καθόλου τὴν ἀπάθειαν τῇ ἀνθρωπίνῃ φύσει νομοθετεῖ ὁ κύριος, οὐ γὰρ δυνατὸν τῇ ἐνύ‐ ### pi 1572 λῳ ζωῇ τὸ ἄϋλον. εἴρηται δὲ παρὰ τὸ πάντα ῥᾳδίως ποιεῖν. Πραίκων . ὁ κήρυξ. Πραιπόσιτος . τὸ ἀξίωμα. καὶ πραιτέξτατος. Πραίσιοι . ζῶα. Πρέμνος . ὁ κλάδος. Πρευμενής . ὁ ἄγαν εὐμενής. ἀπὸ τοῦ πρᾷος καὶ εὐμενής. Πρέσβις . ὁ παρακλήτωρ, ἢ ὁ ἀποκρισιάριος. παρὰ τὸ πρέσβις, πρέσβιος, πρέσβεες, πρέσβεις, ἡ εὐθεῖα τῶν πληθυντικῶν. ὡς ὄφις, ὄφιος, ὄφεες, ὄφεις. παρὰ τὸ πρεσβεῦσαι. Πρέσβυς καὶ πρεσβύτης . ἀπὸ ἐτῶν ἑξηκονταεννέα μέχρι τέλους. παρὰ τὸ προβεβηκέναι τὴν ἥβην. Πρηγορεών . ὁ λαιμὸς ἢ τόπος, ὅπου ἀγείρεται ἡ τροφή. παρὰ τὸ ἀγεῖραι. οὕτως λέγει Ἀπολλώνιος. Πρηνής . ἐπὶ πρόσωπον πεσὼν ἢ τοὔμπροσθεν ἐπὶ στόμα. παρὰ τὸ πρόσω νενευκέναι πρενὴς καὶ πρηνής. † Πρηνὴς γενόμενος . ἤγουν πεπρησμένος, ἐξωγκωμένος.† Πρηστήρ . κεραυνός· ἢ ἀστραπὴ φλογίζουσα. ἐκ τοῦ πρήθω, τὸ καίω. τὸ δὲ πρήθω παρὰ τὸ αἴθω, τὸ καίω. Πρηῶνος . τῆς ἐξοχῆς τοῦ ὄρους. πρίονος δὲ τοῦ ἐργαλείου, ι , καὶ μικρόν. Πρηνᾶς . ἰχθύος ὄνομα. Πρῆστις . ζῶον. Πριόνωτος . ἰχθὺς καὶ ὄφις. Πρίων . τὸ ἐργαλεῖον. † Προαλής . τόπος ὁμαλός.† ### pi 1573 † Πρόβλαστος . ὁ Διόνυσος.† † Προκόπης . ὁ ἔμπροσθεν κόπτων.† † Προνότης . ὁ πρόχειρος.† † Πρόσπαιος . πρόσφατος.† † Προτρυγαῖος . βότρυς.† † Προύνεικος . ὁ ὑβριστής.† † Προφερέστατος . κρείττων. ἔνδοξος. ἢ προτιμότερος.† Προσφορώτατος . ὁ τῷ καιρῷ, ἐπιτηδειότατος καὶ ἁρμοδιώτατος, ἢ ὁ ποριμώτατος. Προασπιστής . ὁ βοηθὸς, ὁ πρόμαχος. Πρόβολος . πρόμαχος, ἢ λίθος παραθαλάσσιος, ὃς προβέβληται πρὸ τῶν θαλασσίων τειχῶν. Προβλῆτι . προβεβλημένῳ καὶ προνενευκότι εἰς θάλασσαν. προβλὴς, προβλῆτος, προβλῆτι. Πρόχειρος . ἕτοιμος. Πρόπολος . ὁ δοῦλος, ὁ ὑπηρέτης. * Προσκευθμένος . προσκεκρουμένος. * Προσήλυτος . ὁ ἀπὸ ξένης ἐλθὼν καὶ πρόξενος. Προΐκτης . πένης, προσαίτης. ἡ πρὸ ἀντὶ τῆς παρά. παρὰ τὸ ἱκνεῖσθαι. τινὲς δὲ παρὰ τὸ ἵζεσθαι. ὅ ἐστι δωρεάν τι λαμβάνειν. ὡς Ἀρχίλοχος· ἐμεῦ δ’ ἐκεῖνος οὐ καταπροΐζεται. ὁ δὲ Ἡρωδιανὸς ἀπὸ τοῦ ἴσσω φησίν. ὡς Ἀρχίλοχος· προτείνω χεῖρα καὶ προΐσσομαι. Προμηθεύς . οἷον προμηδεύς· μεταβολῇ τοῦ δ εἰς θ . ### pi 1574 Πρόμος . ὁ πρόμαχος, ὁ βοηθός. τινὲς παρὰ τὸ πρόμαχος κατὰ συγκοπήν. βέλτιον δὲ παρὰ τὸ βῶ, τὸ βαίνω, γίνεται πρόβος, ὁ προβαίνων ἐν ταῖς μάχαις, καὶ κατὰ μετάθεσιν τοῦ β εἰς μ , πρόμος. οἱ δὲ παρὰ τὸ νῶ, τὸ πορεύομαι, πρόνος καὶ πρόμος. Πρόμωτος . κύριον. καὶ προμῶτος, ὁ προκόψας, κατὰ Ῥωμαίους· ὅθεν καὶ προμωτίονες, αἱ προκοπαί. δηλοῖ δὲ καὶ ὁ πόῤῥω ὠθισθείς. Προπετής . ὁ ἄγαν ἐκπίπτων τοῦ δέοντος. ἔμφασιν γὰρ δηλοῖ ἐπιτάσεως. [παρὰ τὸ πετῶ ῥῆμα, ὃ σημαίνει τὸ πίπτω, καὶ τὴν πρὸ πρόθεσιν, ὅ ἐστιν ἐπιτάσεως.] Πρόσφατος . κυρίως ἐπὶ τοῦ νεωστὶ πεφονευμένου. ἐκ τοῦ φῶ, τὸ φονεύω, γίνεται παράγωγον φημὶ, ἐξ οὗ τό· —πέφαται δ’ ἄριστος Ἀχαιῶν. καὶ ἀρηΐφατος. Προσδιορισμός . πρόσρημα σημαῖνον, ἐπὶ πόσον ὑπάρχει τὸ κατηγορούμενον τῷ ὑποκειμένῳ. καὶ ὁ μὲν προσδιορισμὸς τὸ ποσὸν σημαίνει, ὁ δὲ τρόπος τὸ ποιόν. τὸ ποσὸν, οἷον, πᾶς ἄνθρωπος, τὶς ἄνθρωπος· τὸ ποιὸν, βαδίζει ἢ οὐ βαδίζει. Πρόσφυξ . ὁ προφεύγων ἐν ἐκκλησίαις. Προπάτωρ . ὁ πρόγονος. Πρόσγειος . ὁ ταπεινὸς, ἢ ὁ περὶ τὰ γήϊνα ἀσχολούμενος. Πρόεδρος . ὁ ἡγεμών. ### pi 1575 Πρόοδοι . οἱ ἔμπροσθεν ὀψικεύοντες. Πρότονες . τὰ σχοινία. Προώλης . ὁ πανώλης. Προφορικὸς λόγος ἐστὶ ῥημάτων σύνθεσις . κατὰ περίφρασιν δὲ λέγεται συμπεριεκτικὸς, ὡσανεὶ περίφρασίς ἐστι βεβαίωσις, ἢ ἀπόδειξις τῶν ἤδη σαφηνισθέντων. Προφήτης . ὁ προγνώστης τινῶν οὐ κατὰ φύσιν, ἀλλὰ κατ’ ἐνέργειαν πνεύματος ἁγίου. ἢ ὁ δι’ ἐνεργείας πνευματικῆς τὰ μέλλοντα δηλῶν. εἴρηται δὲ ἐκ τοῦ προφῶ, τὸ προλέγω· φῶ γὰρ τὸ λέγω ἐστί. Πρύλις . ὁ πεζὸς ὁπλίτης. ὡς δαμῶ, δαμάζω, δάμαλις, οὕτως περῶ, περόω, περύλις, καὶ συγκοπῇ πρύλις. Πρύτανις . ὁ ταμίας, ὁ διοικητής· ὁ βοηθός. Πρωτότοκος . οὗ ἄλλος οὐ προετέχθη, καὶ μεθ’ ὃν οὐ γεγόνασι ἕτεροι. Πρωκτός . ὁ ἀφεδρών. πρόακτός τις ἐστι. παρὰ τὸ δι’ αὐτοῦ προάγεσθαι τὰ περιττώματα. Πρώονες . οἱ ὑψηλοὶ τόποι. παρὰ τὴν πρὸ πρόθεσιν καὶ [τὴν ἰὼν μετοχὴν γέγονε προΐων καὶ προὼν καὶ κατὰ συναίρεσιν πρὼν, πρωνὸς, πρῶνες καὶ πλεονασμῷ τοῦ ο πρώονες.] [ Πρῶτος . παρὰ τὴν πρὸ πρόθεσιν καὶ] καθ’ ὑπέρθεσιν πρότατος, καὶ κατ’ ἀποβολὴν τοῦ τ πρόατος, καὶ κατὰ κρᾶσιν τοῦ αο εἰς ω μέγα πρῶτος. ὅθεν οἱ Δωριεῖς πρῶτο λέγουσι κατὰ συγκοπήν. παρὰ δὲ τὴν πρὸ καὶ τὸ πρότερος παρῆκται. ### pi 1576 Προύνικος . εὐκίνητος. τοῦ Ψελλοῦ· προύνικος ὁ εὐκίνητος, πέριλος τὸ αἰδοῖον· ὁ κύριος τοῦ ἅρματος καλεῖται παραιβάτης. (Θηλυκόν.) Πραπίδες . φρένες, διάνοιαι, φρονήσεις. ἔστι ῥῆμα ἱῶ, τὸ πέμπω, ὅπερ ἐν συνθέσει γίνεται προϊῶ, κατὰ συγκοπὴν πρῶ καὶ φρῶ. ἐκ τούτου γίνεται φραπὶς καὶ πραπίς. ὡς λέπω, λεπίς. ἀφ’ ἧς προΐενται τὰ βουλεύματα. Πρᾶξις . ἀπαίτησις, ἐνέργεια. Πραϋπάθεια . ἡσυχία· πραΰτης. Πρᾳότης . ἀκίνητος ψυχῆς κατάστασις, ἐν ἀτιμίαις καὶ εὐφημίαις ὡσαύτως ἔχουσα. ἢ πραΰτης ἐστὶ κατάστασις καὶ ἠρέμησις ὀργῆς. ἢ θυμοῦ εὐταξία κατὰ στέρησιν ἡδονῶν προσγινομένη φθαρτῶν. Πρᾶξις . πρᾶξις ἐστὶ ψυχῆς λογικῆς ἐνέργεια διὰ σώματος. †πρᾶξις κυρίως ἐστὶ λογικὴ ἐνέργεια, ἧς οὐδὲν τῶν ἀλόγων οἷόν τε κοινωνεῖν.† Πρασιαί . τετράγωνα σχήματα ἐν τῇ γῇ, ἃ ποιοῦσιν οἱ κηπουροί. οἱονεὶ περασίαι τινὲς οὖσαι, παρὰ τὸ περατοῦσθαι, καὶ κατὰ συγκοπὴν πρασιαί. Πρᾶσις . ἡ ἐπὶ τῆς πραγματείας. οἱονεὶ πέρασίς τις οὖσα, ἡ ἐξ ἑτέρου εἰς ἕτερον μεταβαίνειν ποιοῦσα τὰ πιπρασκόμενα. Πραίδα . ἡ λῃστεία. Πρεσβυγένεια . παλαιοτέρα γένεσις. Πρέσβα . ἐντιμοτάτη, πρεσβυτάτη. ἀπὸ τοῦ πρέσβεια κατὰ συγκοπὴν πρέσβα. οἱονεὶ ἡ πρεσβευτική. ### pi 1577 Πρέσβειρα . ἐντιμοτάτη· παρακλήτρια· πρεσβεύτρια. Πρῆσις . ἡ πρᾶσις, ἢ ἡ πρᾶξις. πρίσις δὲ ἀπὸ τοῦ πρίζω, ἰῶτα. Πρίσκιλλα . κύριον. Προαίρεσις . ἀδούλωτόν τι χρῆμα καὶ αὐτεξούσιον, ἐν τῇ ἐλευθερίᾳ τῆς διανοίας κείμενον, ἢ αἵρεσις βουλευτικὴ τῶν ἐφ’ ἡμῶν πρακτέων. ἢ προαίρεσις ἐστὶ, δύο τινῶν προκειμένων, τὸ αἱρεῖσθαι καὶ ἐκλέγεσθαι τοῦτο πρὸ τοῦ ἑτέρου. καὶ τοῦτο φανερὸν, ὅτι βουλή ἐστι μετ’ ἐπικρίσεως ἡ προαίρεσις, καὶ ἐξ αὐτῆς τῆς ἐτυμολογίας· προαιρετὸν γάρ ἐστι τὸ ἕτερον πρὸ τοῦ ἑτέρου αἱρετόν. οὐδεὶς δὲ προκρίνει τι μὴ βουλευσάμενος, οὐδὲ προαιρεῖται μὴ προκρίνας. † Πρόκνη . ῥόπτρον· πάγη θηρίων· τὸ ἐπιπίπτον τῆς πάγης.† † Πρόσκλησιν . προτροπήν.† Προσοχή . νῆψις προσεχὴς, ἀκλινῶς καὶ ἀνεπιστρόφως ἑαυτῆς καὶ τῶν ἑαυτῆς θεωρός. Προσευχή . συνουσία καὶ ἕνωσις θεοῦ καὶ ἀνθρώπων. ἢ αἴτησις ἀγαθῶν μεθ’ ἱκετηρίας προσαγομένη τῷ θεῷ, ἢ τῆς πρὸς τὰ ῥηθέντα καλὰ τοῦ τετηρηκότος μεταποιήσεως αἴτησις. ἢ ἀρετῆς ἔπαθλον, ὃ μάλιστα χαίρων θεὸς ἀντιδίδωσιν. ἢ προσευχή ἐστιν ὁμιλία νοῦ πρὸς θεὸν, ἢ κατάστασις νοῦ φθαρτικὴ παντὸς ἐπιγείου νοήματος. ἢ αἴτησις ἀγαθοῦ παρὰ τῶν εὐσεβῶν εἰς θεὸν γενομένη. ἢ αἴτησις ὧν πέφυκεν ὁ θεὸς ἀνθρώποις δωρεῖσθαι πρὸς σωτηρίαν. ἢ προσευχή ἐστιν ἡ μετὰ δοξολογίας περὶ μειζόνων μεγαλοφυέστερα ἀναπεμπομένη. Προσευχή ἐστιν, ἡ μετὰ τὴν ἀπόδοσιν τοῦ δώρου αἰτουμένη ἀντίληψις. ### pi 1578 Προσευχή ἐστιν ἡ κατὰ τὸν καιρὸν ἐκεῖνον παντὸς νοήματος ἀπόθεσις, ἢ ἀνάβασις νοῦ πρὸς θεὸν ἀμετάτρεπτος. Προσευχή . ὅταν τὸ ἀξίωμα τοῦ θεοῦ νοήσας αὐτῷ τι παρὰ τοῦ θεοῦ τότε προσεύχομαι. Πρόδομος . ἡ πρὸ τῆς οἰκίας στοά· ἣν καὶ Ὅμηρος αἴθουσαν καλεῖ. Προσφώνησις . κήρυξις. Προσηγορία . φίλη προσλαλιά. καὶ προσαγορία. Προμήθεια . ἡ πρόνοια. Προνομή . ἡ ἁρπαγή. Προεδρία . ἡ προτίμησις, ἡ πρωτοκαθεδρία. Προσεδρεία δὲ, ἡ ἐπίμονος καὶ διηνεκὴς ἀσχολία, δίφθογγον. Προφυλακή . αἱ τρεῖς ὧραι τῆς νυκτός. εἰς τέσσαρας γὰρ φυλακὰς διαιρεῖται ἡ νύξ. Προσωποποιΐα . ὅτάν τις πρόσωπον ὑποθέμενος ἕτερον ἢ ὑποδὺς, ὡς ἐκ προσώπου τινὸς εἴπῃ. Προχοαί . αἱ τῶν ποταμῶν ἀφέσεις. Προσχοαί . αἱ θυσίαι. Πρόληψις . τῶν προτέρων κακῶν μνήμη ἀκούσιος. Πρόσληψις . ὅτάν τις προσλάβῃ τι. οἷον· μετὰ τῆς προσλήψεως, ὅ ἐστι τῆς σαρκός. † Προθεσμίου . ἡ τοῦ ὡρισμένου καιροῦ ἢ τόπου δήλωσις καὶ παράστασις.† Προίξ . παρὰ τὸ προΐκω, προΐξω. ἡ προδιδομένη εἰς τὸν τοῦ ἀνδρὸς οἶκον. ἐμεῦ δ’ ἐκεῖνος οὐ καταπροΐξεται. εἴτε κατὰ συγκοπὴν εἴτε κατὰ συναίρεσιν προὶξ, ἡ προϊκνουμένη εἰς τὸν τοῦ ἀνδρὸς οἶκον. Προσβολάς . ὁρμάς. Προσβολή ἐστιν ἀνείδωλον κίνημα καρδίας . ὅπου δὲ εἰκόνες λογισμῶν, ἐκεῖ συγκατάθεσις γέγονε. κίνημα γάρ ἐστιν ἀνείδωλον ἀναίτιος προσβολή. ### pi 1579 προσβολὴ τοῦ σατανᾶ ἐστι μονολόγιστος ἐμφάνεια πράγματος πονηροῦ. Πρὸς τῆς τριάδος . ὅρκος ἐστὶ τὸ ὁρκίζειν ἐν ταῖς διαλέξεσι καὶ τοῖς ἀγῶσι. δικανικοῦ λόγου ἐστὶ καὶ πολιτικοῦ· οὐκ ἐγκωμιαστικοῦ. Πρόκας . ἢ αἶγας κεραοὺς ἠὲ πρόκας. πρόξ ἐστι ζῶον μικρὸν ὅμοιον ἐλάφῳ, ὁ λεγόμενος νεβρός. Διόνυσος δὲ ὁ Ἀθηναῖος τοὺς ἐλάφους λέγει πρόκας. ὅθεν καὶ ἡ Προικόνησος. γράφεται καὶ Προικόννησος. ἐν αὐτῇ γὰρ πλήθουσιν ἔλαφοι. Φιλητᾶς δέ φησι πρόκας τὰς ἐλάφους τὰς πρῶτον τικτομένας, οἷον πρωτοτόκους. Πρόκροσσοι . παράλληλοι. ἢ ἄλλοις ἐπ’ ἄλλοις ἐξισούμεναι μίαν κατὰ μίαν. οἱονεὶ προκάροσσοι τινὲς οὖσαι. παρὰ τὸ κάρα, αἱ κατὰ κεφαλὴν συντιθέμεναι· κροσσοὶ γὰρ αἱ κεφαλαὶ καὶ αἱ ἀρχαὶ τῶν τειχῶν. Πρόνοια . ἡ πρὸ ἀντὶ τῆς ὑπὲρ κεῖται. οἱονεὶ τὸ ὑπέρ τινων νοῆσαι. Πρόσειλος . ἡ πρὸς τὴν ἕλην τετραμμένη. ἕλη δὲ ἡ τοῦ ἡλίου αὐγή. καὶ τῶν προσείλων ἰχθύων ὠπτημένων. Πρότμησις . ὁ κατὰ τὸν ὀμφαλὸν ὑπάρχει τόπος καὶ κατὰ τὸν λαγόνα, ἐπεὶ κατὰ τοῦτον τὸν τόπον προτέμνεται τὰ ζῶα καὶ προέρχεται. κυρίως δὲ ἐπὶ τῶν ἀλόγων ζώων. Πρότασις . ἐν ᾧ τὸ ἀληθεύειν ἢ ψεύδεσθαι ὑπάρχει. [πρότασις ἁπλῆ.] Πρότασίς ἐστι λόγος ἀποφαντικὸς τινὸς κατά τινος. διαφέρει δὲ διαλεκτικὴ πρότασις ἀποδεικτικῆς, καθὸ ἡ μὲν διαλεκτικὴ πρότασις πάντως ἐν ἑτέρῳ τινὶ, ἐρώτησις γάρ ἐστιν ἀντιφάσεως· ἐρωτᾷ γὰρ, πότερον ἡ ψυχὴ ἀθάνατός ### pi 1580 ἐστιν ἢ οὔ· ἡ δὲ ἀποδεικτικὴ πρότασις οὐκ ἐν ἐρωτήσει, ἀλλὰ λῆψις θατέρου μορίου τῆς ἀντιφάσεως· ὅπερ γὰρ βούλεται ὁ ἀποδεικνύων, τοῦτο λαμβάνει. Προφητεία . ἡ πνευματικὴ προαγόρευσις τῶν μελλόντων. Πρόφασις . ἀφορμή. φημὶ, φήσω, πέφηκα, πέφαμαι, πέφασαι, φάσις καὶ πρόφασις. Πρόθεσις . λέξις προτιθεμένη πάντων τῶν τοῦ λόγου μερῶν ἔν τε συνθέσει καὶ συντάξει. ἐν συνθέσει μὲν, οἷον· ἀναφορὰ, εἰσφορά. ἐν συντάξει δὲ, οἷον· ἐπὶ τῆς χώρας, κατὰ τῆς χώρας. διατί προτίθεται πάντων τῶν τοῦ λόγου μερῶν; διὰ τὴν ἐνυπάρχουσαν αὐτῇ ἀσθένειαν. ὥσπερ γὰρ ὁ ἄῤῥωστος, ὁ μὴ δυνάμενος περιπατῆσαι, ὑπὸ ἄλλων βασταζόμενος ἐκφέρεται, οὕτω καὶ ἡ πρόθεσις, ἀσθενεστέρα οὖσα πάντων τῶν τοῦ λόγου μερῶν, ὑπὸ ἄλλων λέξεων βασταζομένη ἐκφέρεται. προθέσεις δέ εἰσι τῇ μὲν φωνῇ ὀκτωκαίδεκα, τῷ δὲ σημαινομένῳ ἑπτακαίδεκα· ἡ γὰρ ἀμφὶ καὶ ἡ περὶ τὸ αὐτὸ σημαίνουσι. μονοσύλλαβοι δὲ προθέσεις ἕξ· ἐν· εἰς· ἐξ· σύν· πρός· πρό. δισύλλαβοι ιβʹ· ἀνά· κατά· διά· μετά· παρά· ἀντί· ἐπί· περί· ἀμφί· ἀπό· ὑπό· ὑπέρ. διαφέρουσι αἱ μονοσύλλαβοι προθέσεις τῶν δισυλλάβων, ὅτι αἱ μὲν μονοσύλλαβοι πᾶσαι εἰς φωνήεντα κατέληξαν· μία δὲ ἐξ αὐτῶν εὑρέθη λήγουσα εἰς φωνῆεν, ἡ πρό· αἱ δὲ δισύλλαβοι πᾶσαι εἰς φωνήεντα κατέληξαν· μία δὲ ἐξ αὐτῶν εἰς σύμφωνον, ἡ ὑπέρ. Προσῳδία . ὁ τόνος, ἡ χειρονομία καὶ ἡ τοῦ ὀργάνου φωνή. παρὰ τὸ εἴδω, τὸ γινώσκω. ἐξ αὐτοῦ ἀοιδὴ, καὶ κράσει τοῦ αο εἰς ω μέγα ᾠδὴ, καὶ ἐξ αὐτοῦ ᾠδία καὶ προσῳδία. ἢ παρὰ τὸ προσᾴδειν καὶ ἁρμόζειν τῇ ὑποκειμένῃ λέξει. ἢ ### pi 1581 παρὰ τὸ πρὸς αὐτὴν ᾄδεσθαι τὰ ποιήματα. ᾠδὰς γὰρ οἱ παλαιοὶ τὰ ποιήματα ἐκάλουν. Πρύμνη καὶ πρύμνα . ἀμφότερα. πρυμνὸν τὸ ὕστατον. παρὰ τὸ πέρας πέρυμνον. καὶ πρύμνη. Πρυμνώρεια . τὸ ἔσχατον τοῦ ὄρους. Πρωΐα . παρὰ τὸ προϊέναι ἡμᾶς ἐπὶ τὰ ἔργα. καθὸ ταύτης ἐπιφανείσης προΐασιν οἱ ἄνθρωποι. ἢ ἀπὸ τοῦ προϊκνεῖσθαι τῆς ἡμέρας τὸν καιρὸν τοῦτον. † Πρῶνα . πόλις Κρητική.† Πρῷρα . σὺν τῷ ι . οἱ μὲν παρὰ τὸ προέχειν καὶ προορᾷν τοῦ σκάφους. ἢ παρὰ τὸ πρὸ ὥρας, ὃ δηλοῖ τὸν καιρὸν, γίνεται πρώρα, ἐξ οὗ καὶ πρωρεύς· ἔργον γὰρ τῷ πρωρεῖ πρὸ ὥρας ὁρᾷν. οὐκ ὤφειλε δὲ ἔχειν τὸ ι , ἀλλ’ ἡ παράδοσις ἔχει αὐτό. ἐπειδὴ παρὰ τὸ προϊέναι καὶ ἀπὸ διαστάσεως τοῦ ι, ὡς παρὰ τῷ ποιητῇ· ἀναπρωΐρους. καὶ παρὰ Σιμωνίδῃ· κυανοπρώϊραν. * Προτομή . εἰκὼν βασιλική. * Πρόθεσις . ὁ προορισμὸς κατὰ τὸν Ἀπόστολον· κατὰ πρόθεσιν οὖσαν ἀπ’ αἰώνων. ἢ κατὰ πρόγνωσιν. ἵνα ἡ κατ’ ἐκλογὴν πρόθεσις τοῦ θεοῦ μένῃ. καὶ ἡ γνώμη· κατὰ πρόθεσιν τοῦ τὰ πάντα ἐνεργοῦντος. (Οὐδέτερον.) Πριμμιλογίων . τιμῶν βασιλικῶν· προνομίων. Πρεσβήϊον . τὸ ὑπὲρ τιμῆς διδόμενον δῶρον. ### pi 1582 Πραιτώριον . παρὰ τὸ πράττω πρατώριον, ὅπου τὰ πραττόμενα ὠροῦνται καὶ φυλάττονται, πλεονασμῷ τοῦ ι , πραιτώριον. Προθέλυμνα . πρόῤῥιζα. καὶ τὰ ἐπάλληλα καὶ πυκνά. θέλυμνα δὲ λέγονται τὰ ἐπ’ ἀλλήλους ἔχοντα τοὺς κλάδους δένδρα, διὰ τὸ θηλυμανεῖν, μεταφορικῶς. Προβήμασι . πηδήμασιν. —ἐκτυπεῖτο δὲ ἐμβὰς γερόντων εὐρύθμοις προβήμασι. ἐμβάδες δέ εἰσιν ἀνδρῷα ὑποδήματα, παρὰ τὸ ἐμβαίνειν. Πρόβατον . παρὰ τὸ ἔχειν βάσιν ἑτέραν πρὸ τῆς ὀπισθίου βάσεως. πολλάκις καὶ κατὰ κοινοῦ ἐπὶ πάντων τῶν βοσκημάτων εἴρηται ἡ λέξις. Πρόῤῥιζον . ἐκ ῥιζῶν ἀνασπώμενον. Προσαγωγικόν . προσκομιστικόν. Πρόσαντες . ἐναντίον, ἐμποδιστικόν. Προσείλια . τὰ θαλπόμενα ὑπὸ τοῦ ἡλίου. Πρόσχημα . ὑπόκρισις. Πρόστιμον . ἡ ζημία. Πρόσφατον . τὸ ἀρτίως γινόμενον. Πρόσκομμα . ἁμάρτημα. πρόσκρουσμα. Προσῆκον . πρέπον, πρᾶγμα, ὅπερ μετὰ τὸ πραχθῆναι ἔχει εὔλογον ἀπολογίαν. ἢ προσῆκον τὸ ἄξιον. ### pi 1583 Πρόθεμα . τὸ πρόγραμμα· τουτέστιν ἡ ἐκ βασιλέως πρόσταξις ἐγγράφως δημοσίᾳ ἀνατιθεμένη. Πρόβλημα . λόγος συνεσκιασμένος καὶ αἰνιγματώδης. ἢ ἐρώτημα. Προοίμιον . ὁ πρόλογος. οἴμη λέγεται ἡ ᾠδή· ἀφ’ ἧς καὶ προοίμιον. Προσῴδιον . λιτανεία μετὰ ὕμνων. παρὰ τὸ προσιέναι. Πρόσωπον . ὃ διὰ τῶν οἰκείων ἐνεργημάτων τὲ καὶ ἰδιωμάτων ἀρίδηλον καὶ περιωρισμένον, τῶν ὁμοφυῶν αὐτοῦ, παρέχεται ἡμῖν τὴν ἐμφάνειαν. ἢ ἐνουσίου ἰδιότητος φανέρωσις. ἢ μέρος σώματος ἀγχιστεῦον ὄψεσιν. ἢ χαρακτὴρ ὑποστάσεως. ἀπὸ τοῦ πρόσω, τουτέστιν ἔμπροσθεν, ἀλλ’ οὐκ ἐκ πλαγίου τοὺς ὦπας ἔχειν. Πρότονον . σχοινίον. παρὰ τὸ προτείνειν. Πρόγραμμα . γνώρισμα, κήρυγμα, ἀπόδειξις φανερά. οὕτως ὁ Θεόλογος· πρόγραμμα τοῦ καθ’ ἡμᾶς λόγου. Προύργου . τῶν ἀναγκαίων καὶ τῶν πρὸ τοῦ ἔργου. οἷον τὸ μὲν ἔργον αὐτὸς ὁ γάμος, τὰ δὲ πρὸ τοῦ γάμου εἰς τὸν γάμον ἀναγκαῖα. καὶ προυργιαίτερον, †ἀναγκαιότερον· πρὸ παντὸς ἔργου.† Προὖπτον . προφανές. Πρότερον . πρότερον κυρίως τὸ τῷ χρόνῳ πρότερον, ὡς λέγομεν παλαιότερον, πρεσβύτερον. πρότερον φύσει ἐστὶν, ὅπερ συναναιρεῖ καὶ οὐ συναναιρεῖται, καὶ συνεισφέρεται μὲν, οὐ συνεισφέρει δέ. διόπερ τὰ ἁπλᾶ προτερεύουσι τῶν συνθέτων, καὶ τὰ καθόλου τῶν μερικῶν. ἔστι ### pi 1584 δὲ πρότερον καὶ κατ’ ἀξίαν καὶ τὸ κατὰ δύναμιν· ὁμοίως καὶ κατὰ τὸ αἴτιον καὶ αἰτιατόν. αἴτιον δὲ δεῖ νοεῖν τὸ ἀποτελοῦν, αἰτιατὸν δὲ τὸ ἀποτελούμενον. Πρός τι . ταυτόν ἐστιν, οἷς τὸ εἶναι ταυτόν ἐστιν ἐν τῷ πρὸς ἕτερον λέγεσθαι. Πρός τι εἰσὶν, οἷς τὸ εἶναι ταυτόν ἐστι τῷ πρός τι πῶς ἔχειν. τινὲς δὲ σαφέστερον ἡρμήνευσαν τὴν ὑπογραφὴν, ὅτι ταῦτά ἐστι πρός τι, οἷς τὸ εἶναι ταυτόν ἐστιν ἐν τῷ πῶς ἔχειν πρὸς ἕτερον. πρός τι δὲ λέγεται, ὅσα αὐτὰ ἅπέρ ἐστιν ἑτέρων εἶναι λέγεται. ἅμα δὲ καὶ ἀναστρέφει πρὸς ἄλληλα. Πρός τι . ἡ φύσις ἡ κυρία καὶ πηγαία καὶ μήτηρ πάντων, καὶ ὀντότης ἐστί. πάντα δὲ, ὅσα ἐκ τῆς φύσεως προέρχεται, τῶν πρός τι λέγονται. αἱ γὰρ ὑποστάσεις καὶ ἡ υἱότης καὶ ἡ ἰδιώτης καὶ ἡ ποιότης καὶ ἡ ἁπλότης καὶ πάντα τὰ λοιπὰ ἐκ τῆς φύσεως τὴν αἰτίαν καὶ τὴν πρόοδον ἔχουσι καὶ κατὰ τοῦτο τῶν πρός τι λέγεται, τουτέστι τῶν πρὸς τὴν ῥίζαν τῆς φύσεως ἀποκρεμαμένων· ἐξ ὧν ἐστὶ καὶ ἡ θέλησις καὶ ἡ ἐνέργεια. Προαιρετόν . βουλευτόν· ὀρεκτὸν τῶν ἐφ’ ἡμῖν. καὶ ἡ προαίρεσις ὄρεξις βουλευτικὴ τῶν ἐφ’ ἡμῖν. τοῦ γὰρ προκριθέντος ἐκ τῆς βουλῆς ἐφιέμεθα προαιρούμενοι. Πρυμνήσια . τὰ ἀπόγεια σχοινία, οἷς ἐκ τῆς πρύμνης προσδεσμεῖται ἡ ναῦς πρὸς τῇ γῇ. παρὰ τὸ πρυμνὸν, τὸ ἔσχατον. Πρυτανεῖον . τὸ νόμισμα. ὁ τόπος δὲ πολλάκις. τοῦ Ψελλοῦ ὁ στίχος. ### pi 1585 Πρυτανεῖον . τὸ ταμιεῖον. παρὰ τὸ ἐκεῖ φυλάσσειν τὸν πυρὸν ἤγουν τὸν σῖτον, οἷον πυροταμεῖον καὶ πρυτανεῖον. τὰ ἀπὸ τῶν διὰ τοῦ ευω εἰς ειον γενόμενα διὰ διφθόγγου γράφεται, οἷον πορνεύω πορνεῖον, πρυτανεύω πρυτανεῖον. Πρῷζον . τὸ προχθεσινόν. πρώϊζον καὶ κατὰ συναίρεσιν πρῷζον. Πρωϊζά . τὰ προχθεσινά. ἐκ τοῦ πρώϊον, πρώϊζος πρωϊζά. Πρώϊον . ἕωθεν, ὄρθρου, ἢ πρόσφατον. Πρωτόλεια . αἱ ἀπαρχαί· τὰ πρὸ τῶν ληΐων ἐξαίρετα καὶ πρώτιστα, ἅπερ εἰώθασιν οἱ ἄριστοι λαμβάνειν. Πραιτωρίῳ . παλατίῳ. καὶ ὁ Ἀπόστολος· ἐν ὅλῳ τῷ πραιτωρίῳ. ἐκ τούτου δὲ θάρσος γέγονε τοῖς πιστοῖς. Πρακτέον . δεῖ πράττειν. (Ῥῆμα.) Πρηΰνω . τὸ πραΰνω, τροπῇ τοῦ α εἰς ἦτα. Πρημαίνω . τὸ μαίνομαι. Πρηνίσω . πίπτω. Πρήθω . τὸ καίω. ἀπὸ τοῦ πρίω γέγονε κατὰ παραγωγὴν πρίθω, καὶ καθ’ ὑπαλλαγὴν πρέθω, ἐξ οὗ τὸ ἔπρεσεν. Ἡσίοδος· —ἀμφὶ δὲ πᾶσαν ἔπρεσε θεσπεσίας κεφαλάς—. ἐξ οὗ γίνεται πρήθω κατ’ ἔκτασιν. Πρηνιχθῆναι . τὸ ἐπὶ πρόσωπον πεσεῖν· μεταφορικῶς δὲ καὶ εἰς γόνυ κλιθῆναι. ἐπρήνιξε τὴν Εὐρυμέδοντος πόλιν. Πρῆσεν . ἔστι πρήθω τὸ φυσῶ, ἢ τὸ ἐμπυρίζω. ### pi 1586 ἢ παρὰ τὸ πιμπρῶ δευτέρας συζυγίας τῶν περισπωμένων παράγωγον πίμπρημι, ὁ μέλλων πρήσω, καὶ ὁ ἀόριστος ἔπρησα. Πρήσουσα . διαπερῶσα. παρὰ τὸ περῶ γίνεται πρῶ, ὡς τερῶ τρῶ, καὶ βιῶ βῶ. ὁ παρακείμενος πεπέρακα καὶ κατὰ συγκοπὴν πέπρακα. καὶ γὰρ τὸ πωλούμενον περᾷ ἀπὸ τοῦ πωλοῦντος εἰς τὸν ἀγοράζοντα. ἐκ δὲ τοῦ πρῶ ὁ μέλλων πρήσω, ἡ μετοχὴ πρήσων, καὶ τὸ θηλυκὸν πρήσουσα. Πρῆσεν . ἐφύσησε. Πρίημι . ἀγοράζω. καὶ πριώμενος. Πρίεται . σχίζεται. Πριόμενος . κοπτόμενος. πριώμενος δὲ, ὁ ἀγοράζων, μέγα. Πριάμενος . ἀγοράσας. * Προάγουσιν . προλαμβάνουσι. * †προάξειν ἀντὶ τοῦ προλάβω.† † Πρόεισι . προέρχεται.† Προέμενος . προδούς. Πρόες . πρόπεμψον. ἀπὸ τοῦ ἵημι ὁ δεύτερος ἀόριστος ἧν, καὶ τὸ προστακτικὸν ἓς, καὶ μετὰ τῆς πρὸ προθέσεως πρόες. Προΐηλε . προέπεμψε, προέθηκεν. ἀπὸ τοῦ εἰλῶ εἶλε, καὶ ἐν ὑπερθέσει ἴηλεν. † Προσείλου . προσελάβου. συνηρίθμησας. Αἰλιανός· εἶτα, ἀσελγέστατε, τοσοῦτοι ἐχθροὶ γεγενημένοι οὐκ ἤρκεσαν, ἀλλ’ ἄρα καὶ ἐμὲ εἰς τὴν τῶν ἐχθρῶν προσείλου τάξιν.† † Προσερήσομαι . προσερωτήσω.† Πρόσεχε . ἀντὶ τοῦ περιβλέπου τὰ κατὰ σαυτόν. ὡς τό· πρόσεχε σεαυτῷ. ### pi 1587 Προνοητέον . ἀντὶ τοῦ φροντιστέον. † Προσηγάσθησαν . ὑπερεθαύμασαν.† † Προτονίζουσιν . ἐκ τοῦ πρῶτος καὶ τοῦ τονίζω, τὸ σωρεύω.† Προὔχοντος . ὑπερέχοντος. Προσκομιστέον . προσενεκτέον. Προσεκτέον . σπουδαστέον. Προσαρασσόμενον . προσρηγνύμενον. προσαρασσόμενα κύματα. Προώμεθα . προδώσωμεν. Προήκατο . προέδωκε, προέπεμψε. Προσιζήσας . προσκαθίσας. Προειλόμην . προέκρινα. Προσήκατο . προσεδέξατο. Προσώχθισα . ἐβδελυξάμην, ἐμίσησα. Προΐσχεται . δίδωσι. προβάλλεται ἢ κρατεῖται. ἀπὸ τοῦ ἴσχω, τὸ κρατῶ. Προσπελάζει . προσεγγίζει. Προσείρων . προσάπτων. Πρόσειπε . προσαγόρευσον. Προπηλακίζω . ὑβρίζω, ἐξουθενῶ. Προπίνει . διὰ τοῦ οἴνου τιμᾷ. Προχείρισαι . προβαλοῦ. Προσαγηόχασι . προσήγαγον. Προκυλινδοῦμαι . κυλίομαι. ### pi 1588 Προσφωνεῖ . προσαγορεύει. Προπομπεύεσθαι . ὀψικεύεσθαι. Προσκίρτησον . χόρευσον. Πρόμολε . πρόελθε. Προείκασιν . ἔπεμψαν. Προβάλλεσθαι . τὸ προβάλλεσθαι ἐπὶ τοῦ δυσχεραίνειν καὶ φεύγειν οὐδεὶς εἴρηκε τῶν δοκίμων· τὸ δὲ προβάλλεσθαι αὐτὸ τὸ προτείνεσθαι δηλοῖ. καὶ προβεβλημένως γὰρ πρός τινας ἔχειν λέγεται τὸ παρατεταγμένως καὶ ἀπίστως διακεῖσθαι. * Προμιλέγια . ἤγουν προνόμια. * Προτιόσσομαι . ὑπολαμβάνω. Προταμών . ἀποκόψας. ἢ τὸ σκληρὸν τῆς τροφῆς προκατεργασάμενος. Προχέοντο . προήρχοντο. μεταφορᾶς ὁ τρόπος. ἀπὸ τοῦ χέω. κυρίως γὰρ τὸ χέω ἐπὶ ὑδάτων λέγεται. Προτείνουσιν . ἀντὶ τοῦ προτιθέασι καὶ προβάλλονται. Προσέκοψαν . ἠπίστησαν. καὶ ὁ Ἀπόστολος· προσέκοψαν τῷ λίθῳ τοῦ προσκόμματος, καθὼς γέγραπται. Προσελάβετο . ἐφειλκύσατο. καὶ ὁ Ἀπόστολος· ὁ θεὸς γὰρ αὐτὸν προσελάβετο. ### pi 1589 Προσλαβοῦ . μετὰ ἀγάπης δέξαι. Προσέξονται . ἀντὶ τοῦ προσκολλῶνται. προσέξονται ταῖς κοτύλαις αἱ πέτραι. * Πρεσβεύομεν . μεσιτεύομεν. καὶ ὁ Ἀπόστολος· ὑπὲρ Χριστοῦ πρεσβεύομεν. * (Ἐπίῤῥημα.) Πρᾴως . ἡσύχως. Πρηνή . ἐπὶ πρόσωπον. Πρίν . ἀντὶ τοῦ πρότερον. Προβεβλημένως . παρατεταγμένως καὶ ἀπίστως διακεῖσθαι. Πρόπαρ . προπάροιθεν. ἆρον δύο συλλαβὰς, γίνεται πρόπαρ. ἀντὶ τοῦ πρότερον ἢ ἔμπροσθεν. [ Προπάροιθεν . ἀντὶ τοῦ πρότερον.] [ Πρόσω . ἔμπροσθεν.] Προσενωπίως καὶ προσενώπιον . πρὸς τοὺς ἐξ ἐναντίας τῶν εἰσόδων τοίχους. διὰ τὸ φωτίζεσθαι ὑπὸ τῶν θυρῶν. Προτροπάδην . προτρεπτικῶς φεύγων τοῦ πολέμου. Προσφόρως . ἁρμοδίως. Προσφάτῳ . πρωτολογίαις, ἢ προοιμίοις. Πρόχνυ . τὸ ἐπὶ γόνυ πεσεῖν· παντελῶς ὀκλάσαι. οἱονεὶ προγόνυ, καὶ συγκοπῇ πρόγνυ καὶ πρόχνυ. ἡ γὰρ πρὸ ἀντὶ τοῦ ἐπὶ κεῖται. Πρῴην . ἔχει τὸ ι κατὰ τὴν παραλήγουσαν. ἔστι ### pi 1590 γὰρ πρωῒ, ἐκ τούτου γίνεται παράγωγον πρώϊος καὶ τὸ οὐδέτερον πρώϊον. ὡς καὶ ὁ ποιητής· —ἣν ἔδησα πρώϊον—. τούτου τὸ θηλυκὸν ἡ πρωΐα, ἡ αἰτιατικὴ τὴν πρωΐαν, καὶ ἰωνικῶς τρέπεται τὸ α εἰς η, καὶ συναιρέσει τοῦ ω καὶ ι εἰς τὴν ω δίφθογγον πρώην. καὶ χωρεῖ εἰς ἐπιῤῥηματικὴν σύνταξιν. Προβάδην . περιπατῶν. Ἡσίοδος· μήτ’ ἐν ὁδῷ μήτ’ ἐκτὸς ὁδοῦ προβάδην οὐρήσῃς. Τὸ Π μετὰ τοῦ Τ. (Ἀρσενικόν.) Πταρμός . κεφαλῆς αἴσθησις. ἐπεὶ οἱ θίγοντες τοῦ μυκτῆρος λεπτῷ κάρφει πτάρνυνται. Πτερωτής . ἀλείπτης, κουφιστής. καὶ πτερόεις, καὶ πτερωτός. Πτερνισμός . ἐπιβουλή· δόλος· ἀπάτη. Πτίλος . ὁ ἐκπεπτωκὼς τῶν ἴλλων. ἢ κατὰ πλεονασμὸν τοῦ π ἐπὶ τῶν ἀποτετιλμένων τὰ βλέφαρα. Πτολεμαῖος . κύριον. Πτόρθος . βλαστὸς, κλάδος. οὐχ εὗρον αὐτοῦ τὴν ἐτυμολογίαν. οἶμαι δὲ, παρὰ τὸ πτείρω γίνεται πτόρος, ὡς φθείρω, φθόρος, καὶ πλεονασμῷ τοῦ θ πτόρθος. ### pi 1591 † Πτύανοι . μίγμα παντοδαπῶν ὀστρέων.† Πτύελος . τὸ πτύσμα. Πτύξαγρις καὶ πύξαγρις . ὁ καρκῖνος. διὰ τὸ τὰς πτύχας ἢ τὰ πυξία τῶν ὀστρείων ἀγρεύειν. λέγεται γὰρ ἔνδον τῶν πτυχῶν τιθέναι λιθίδιον μικρὸν, ὅπως ῥᾷον διὰ τοῦ ποδὸς ἐφελκύσῃ τὴν ὀστρειακὴν σάρκα. Πτωχός . ὁ ἀπὸ πλούτου κατελθὼν εἰς ἔνδειαν. ἀπὸ τοῦ ποτὲ ἔχειν. ἢ ἀπὸ τοῦ πτώσσειν καὶ προσπίπτειν τοὺς δεομένους. ἢ παρὰ τὸ πτήσσειν περὶ τὴν ὀχὴν καὶ τὴν τροφήν. Πτώξ . ὁ λαγωός. παρὰ τὸ πτήσσω ἢ τὸ πτώσσω, τὸ φοβοῦμαι· δειλὸς γάρ ἐστιν. ἀπὸ τοῦ πτῶ δὲ παράγωγον πτώσσω, ὁ μέλλων πτώξω, ἀποβολῇ τοῦ ω πτώξ. πτὼξ διὰ τί ὀξύνεται; τὰ ἀπὸ μελλόντων ἀποβολῇ τοῦ ω γινόμενα ὀνόματα ὀξύνονται, οἷον πτώξω πτὼξ, ῥὼξ, πούς. Πτώϊος . ὁ Ἀπόλλων. καὶ Πτοῖος. ἔστι καὶ πτοῖος ὁ φόβος. (Θηλυκόν.) Πτέρνα καὶ πτέρνη . ἀμφότερα παρὰ τὸ πεπτωκέναι ἐν αὐτῇ τὸ ὅλον σῶμα. ἢ παρὰ τὸ πατεῖν τὴν ἔραν ἤγουν τὴν γῆν. Πτῆσις . ἡ τῶν ὀρνίθων πέτασις. Πτισσάνη . ἡ λελεπτισμένη κριθή. παρὰ τὸ πτίσσω, τὸ καθαίρω ἢ τὸ τύπτω. καὶ ἐπτισμένον. ἢ πτισσάνη τὸ πίτυρον. Πτολεμαΐς . πόλις. Πτοία . ὁ φόβος. * ἐξ οὗ καὶ πτοιαλέος. * Πτύχες . αἱ ἐξοχαὶ ἢ τὰ σανίδια τῶν βιβλίων. ### pi 1592 Πτώσεις . ἡ γενικὴ, ἡ δοτικὴ καὶ ἕτεραι. ἀπὸ τῆς ὀρθῆς καὶ εὐθείας μεταπίπτουσιν εἰς ἕτερα γένη. (Οὐδέτερον.) Πτελέον . τόπος. Πτερόν . παρὰ τὸ πέτω πετερὸν, ὡς θάλλω θαλερὸν, καὶ τήκω τηκερὸν, καὶ κατὰ συγκοπὴν πτερόν. [ἢ παρὰ τὸ πτῶ ῥῆμα, ὃ δηλοῖ τὸ πέτομαι, γίνεται πτερόν.] ἄλλοι δὲ παρὰ τὸ πτέρω πτερόν. ἐξ οὗ τὸ ἀνεπτερώθη, καὶ πτερωτὰ καὶ πτερόεντα. καὶ Ὅμηρος· ἔπεα πτερόεντα. ἤγουν ταχεῖς λόγους. † Πτερόβολον . ἡ σφενδόνη.† Πτίλα . τὰ πτερά. παρὰ τὸ τίλλω, τίλλα καὶ πτίλα. Πτολίεθρον . ἡ μικρὰ πόλις. παρὰ τὸ πολίζω πόλιστρον, ὅπερ ἐπεκτανθὲν πτολίεστρον λέγεται, καὶ ἀφαιρέσει τοῦ ς καὶ τροπῇ τοῦ τ εἰς θ πτολίεθρον. Πτύελον . τὸ πτύσμα. Πτύον . τὸ πτυάριον. Πτῶμα . ἡ πτῶσις. (Ῥῆμα.) Πταίη . πετάσοι. Πταίει . σφάλλεται. καὶ πταίω ἀπὸ τοῦ πέτω, συγκοπῇ πτῶ, καὶ κατὰ ἀναδιπλασιασμὸν πίπτω· τὰ γὰρ πετόμενα τοῖς πίπτουσιν ἔοικεν. ἔστιν οὖν πτῶ, καὶ κατὰ παραγωγὴν πταίω, ἀπὸ τοῦ πίπτειν πολλάκις τοὺς προσπταίοντας. ### pi 1593 ἐκ δὲ τοῦ πέτω γίνεται πάλιν ῥῆμα ποτῶ, ἐν ὑπερθέσει τοῦ τ πτοῶ, ἔνθεν τὸ ἐπτοήθη. Πτήσσω . τὸ φοβοῦμαι. πτίσσω δὲ, τὸ τύπτω καὶ καθαίρω, ι. Πτήξω . τὸ φοβοῦμαι. ἀπὸ τοῦ πέτω, πίπτω, πτῶ, πτήξω. ὁ γὰρ φοβούμενος πίπτοντι ἔοικεν. Πτερύσσεται . ταῖς πτέρυξι τὸν ἀέρα πλήττει. Πτερούμεθα . κουφιζόμεθα, μεταρσιούμεθα. Πτοῶ . τὸ φοβοῦμαι. καὶ πτοῆσαι. Πτοίω . τὸ φοβοῦμαι. πτύω δὲ, τὸ ἀσφαλίζω, καὶ πτύσσω, καὶ πτύξαι, ψιλά. Τὸ Π μετὰ τοῦ Υ. (Ἀρσενικόν.) Πύανθος· Πύαρος . ὀνόματα κύρια. καὶ Πυάρτειος οἶκος. Πυγμαῖος . ὁ κοντός. οἱονεὶ πυγονιαῖος. πηχυαῖος. πυγὼν γὰρ καλεῖται ἡ πῆχυς. ἀνδράσι Πυγμαίοισι—. ### pi 1594 Πυγαῖος . ὁ ἀκόλαστος. παρὰ τὴν πυγήν. Πυγοστόλος . ἀκόλαστος· πόρνος. † Πυδαρισμός . δυσχέρεια.† Πύελος . ἡ λεκάνη, ὅπου λούονται. παρὰ τὸ πύα ἐλαύνειν. κυρίως δὲ, ὅπου τοὺς πυοὺς πλύνουσι, τουτέστι τοὺς πυρούς. Πυθμήν . γένεσις, ἀρχὴ, ῥίζα, ἢ τὸ ὑποκάτω τοῦ βάθους. φυτοθεμὴν τίς ἐστιν, οἷον τοῦ φυτοῦ θέσις, φυθμὴν καὶ πυθμήν. οὕτως Ὦρος ὁ Μιλήσιος. ὁ δὲ Θεόγνωστος παρὰ τὸ κεύθω, τὸ κρύπτω, κευθὴν καὶ κυθμὴν πλεονασμῷ τοῦ μ, καὶ τροπῇ τοῦ κ εἰς π πυθμήν. † Πυκνίας . τὸ ἐν Ἀθήναις δικαστήριον.† Πυκνός . παρὰ τὸ πτύσσω, πτύκα, καὶ ἀποβολῇ τοῦ τ πύκα καὶ πυκνός. † Πύκτης . παγκρατιαστής· ἀθλητής.† † Πυλοσάκης . κακῶν μεστός.† Πυλωρός . ὁ τῶν πυλῶν φύλαξ. παρὰ τὸ ὠρῶ, τὸ φυλάσσω. Πύματος . ὁ ἔσχατος. ### pi 1595 Πυρός . ὁ σῖτος. Πυῤῥός . ὁ ξανθός. Πυρσός . ὁ λαμπτήρ· ἡ πυρκαϊά. Πυρὴν, πυρῆνος . τὸ ὀστοῦν τῆς ἐλαίας. Πύρνος . ἄρτου κόμμα. Πύῤῥων, Πύῤῥωνος . καὶ Πυῤῥώνειοι φιλόσοφοι καὶ λόγοι. Πυργηνός . τοπικόν. Πυριφλεγέθων . ποταμὸς ἐν τῷ ᾅδῃ, κατὰ τὴν τῶν Ἑλλήνων δόξαν. οἶμαι δὲ, τὸ ἄσβεστον πῦρ λέγει, ἢ τὸν ἐν τῇ θείᾳ γραφῇ πύρινον ποταμόν. (Θηλυκόν.) Πυγμή . σύμπηξις δακτύλων τῷ γρόνθῳ. †λέγεται δὲ πυγμὴ τὸ ἀπὸ τοῦ ἀγκῶνος ἄχρι τῶν δακτύλων τῆς χειρὸς μέρος.† Πυγόνος . ἀντὶ τοῦ πήχεος. Αἰλιανός· τετράγωνοι δὲ ἄμφω, πυγόνος δὲ τὸ μῆκος. Πυγοστόλος . οἱ μὲν τὴν μαυλίτριαν, οἱ δὲ αὐτὴν τὴν ἑταίραν τὴν πυγὴν στολιζομένην, τουτέστι κοσμοῦσαν ἐκεῖνα τὰ μέρη πανούργως τοῖς ἱματίοις. στέλλειν γὰρ τὸ κοσμεῖν. ἄλλοι δὲ τὴν κοσμοῦσαν τὰς χεῖρας. Πυγή . ὁ πρωκτός. ### pi 1596 Πυθώ . ἐκ τοῦ πύθω, τὸ ἐρωτῶ. ἐν ᾗ πεύθονται τοὺς χρησμούς. ἔστι δὲ πόλις Φωκίδος, ἧς οἱ οἰκήτορες Δελφοί. παρὰ τὸ σεσῆφθαι αὐτόθι τὸν δελφῖνα δράκοντα, ὃν ἐκεῖσε εὑρὼν ἀνεῖλεν ὁ Ἀπόλλων. παρὰ τὸ πύεσθαι, τὸ σήπεσθαι. ἢ παρὰ τὸ πεύθεσθαι καὶ ἀκούειν τοὺς χρησμούς. καὶ Πυθία. * Πυετία . τὸ τὸ γάλα συνιστῶν καὶ πηγνύον. * Πυκινή . συνετή· πυκνή· φρόνιμος. παρὰ τὸ πύκω, τὸ ἐπιμελῶς ἔχω. Πυκιμήδη . ἡ συνετόβουλος, ἡ βαθυγνώμων. ἀπὸ τοῦ πύκα καὶ πυκνῶς, ἢ συνετῶς καὶ ἐπιμελῶς, καὶ τὸ μήδω, τὸ βουλεύομαι. Πύλας ἱερῆς . ἀντὶ τοῦ ἐν τῇ Πύλῳ. ποιητικὸν τὸ σχῆμα. ὡς τό· —τί με χρὴ μητρὸς αἴνου; ἀντὶ τοῦ τί με χρὴ τὴν μητέρα ἐπαινεῖν. Πυξίς . τὸ πινακίδιον. * ἢ ἀγγεῖον ἔχον βαφὴν καὶ χρῶμα κατὰ τὸν θεόλογον Γρηγόριον. * Πυργοβάρεις . προμαχῶνες. ἢ τείχη ὀχυρά. Πυῤῥίχη . εἶδος ὀρχήσεως ἐναύλου. Πυράγρα . τὸ διλάβιον. Πυρήνη . ὄρος. † Πυῤῥιχίνη . ὁ αὐλός.† ### pi 1597 Πύστις . ἡ μάθησις. παρὰ τὸ πέπυσμαι πύσις, καὶ πλεονασμῷ τοῦ τ πύστις. οὐ δύναται δὲ πλεονασμὸς εἶναι, ἀλλὰ παραγωγή. ἀπὸ τοῦ πύστη πύστις. Πύρωσις . τὸ φλέγμα. τοῦ Ψελλοῦ· τινὲς δὲ καὶ τὴν πύρωσιν ὀνομάζουσι φλέγμα. (Οὐδέτερον.) Πυγούσιον . ἡ πῆχυς κεκολλημένων τῶν δακτύλων. † Πυηρόν . ἀναπεπλασμένον.† Πυθεῖον . τὸ μαντεῖον Πύθια δὲ, τόπος καὶ ἑορτὴ, ι. καὶ Πυθιονίκητον. Πυκτίον . τὸ βιβλίον. ἀπὸ τοῦ πύσσεσθαι. ὅ ἐστιν ἀσφαλίζεσθαι καὶ συγκλείεσθαι. Πυκτεῖον δὲ, ἐν ᾧ εἰσὶ τὰ πυκτία, δίφθογγον . Πύματον . ἔσχατον. παρὰ τὸ πυθμὴν ὀνομάζεται ἐλλείψει τοῦ θ, ἀπὸ μεταφορᾶς τῶν ἀγγείων· ὁ γὰρ πυθμὴν ἔσχατος, εἰ καὶ τὴν ἀρχὴν ἔχει. πύθματος, καὶ ἀποβολῇ τοῦ θ πύματος καὶ πύματον. [καὶ πυμάτιον.] Πυξίον . τὸ πινακίδιον. Πῦος . τὸ σεσηπὸς αἷμα. καὶ τὸ γάλα ὁμοίως. Ἀριστοφάνης· πῦος ἡμῖν ἔνδον—. τὸ πεπηγὸς γάλα, διὰ τὸ καὶ αὐτὸ μεταβεβλῆσθαι. καὶ ἔμπυον τὸ γαλακτῶδες τῇ ὁμοιότητι ὑγρόν. Πῦρ . ἓν τῶν τεσσάρων στοιχείων ἐστὶ, κοῦφον τὲ καὶ ἀνωφερέστερον, καυστικόν τε καὶ φω‐ ### pi 1598 τιστικὸν, τῇ πρώτῃ ἡμέρᾳ ὑπὸ τοῦ δημιουργοῦ κτισθέν. φησὶ γὰρ ἡ γραφή· καὶ εἶπεν ὁ θεός· γεννηθήτω φῶς, καὶ ἐγένετο φῶς. οὐχ ἕτερον γάρ ἐστι τὸ πῦρ, εἰ μὴ τὸ φῶς. ἐποίησε δὲ αὐτὸ καλλωπισμὸν καὶ κόσμον πάσης τῆς ὁρατῆς κτίσεως. ἄφελε γὰρ τὸ φῶς, καὶ πάντα ἐν τῷ σκότει ἄγνωστα διαμένουσι, τὴν οἰκείαν μὴ δυνάμενα ἐπιδείξασθαι εὐπρέπειαν. ἐκάλεσε δὲ ὁ θεὸς τὸ μὲν φῶς ἡμέραν, τὸ δὲ σκότος, νύκτα. σκότος δέ ἐστιν οὐκ οὐσία τις, ἀλλὰ συμβεβηκός· φωτὸς γάρ ἐστι στέρησις· ὁ γὰρ ἀὴρ οὐκ ἐν τῇ οὐσίᾳ αὐτοῦ ἔχει τὸ φῶς. αὐτὸ οὖν τὸ ἐστερῆσθαι τὸν ἀέρα φωτὸς, σκότος ἐστὶ, καὶ οὐχ ἡ οὐσία τοῦ ἀέρος ἐστὶ σκότος, ἀλλ’ ἡ τοῦ φωτὸς στέρησις, ὅπερ συμβεβηκὸς μᾶλλον δηλοῖ ἤπερ οὐσίαν. Πῦρ ἐγειρόμενον . ζωπυρούμενον, ἀναφλεγόμενον διὰ τῆς ὑποκαιούσης τοῦτο καὶ τρεφούσης ὕλης. Πυρίκαυστον . ὑπὸ πυρὸς κεκαυμένον. καὶ πυρίφλεκτον. Πυρεῖον καὶ πυρήϊα . τὰ ξύλα. ἃ τριβόμενα πῦρ ἐγγεννᾷ. τινὲς δὲ τοὺς πυρεκβόλους λίθους λέγουσι. —τὸ δ’ αὖτε πυρήϊα δινεύεσκον. Πῦρ . οὐσία ξηρὰ καὶ θερμὴ καὶ κούφη καὶ φωτιστικὴ, καταυγαστική τε καὶ καυστική. Πύσμα . ἐρώτημα ἢ μάθημα. ἐκ τοῦ πύθω, τὸ μανθάνω. Πυρηναῖον . ὄρος. ### pi 1599 (1t) (Ῥῆμα.) Πύθω . τὸ σήπω. καὶ μανθάνω καὶ ἀκούω. ἐξ οὗ καὶ τὸ πυνθάνω. αἰσχρὸν γὰρ τόδε γ’ ἐστὶ καὶ ἐσσομένοισι πυθέσθαι. οἶμαι ἀπὸ τοῦ πεύθω πύθω. τὸ δὲ πεύθω ἀπὸ τοῦ κεύθω· ὁ γὰρ ἐρωτῶν ἢ μανθάνων τι, περί τινος ἀποκεκρυμμένου πράγματος ἐρωτῶν μανθάνει. Πυθοίατο . μάθοιεν. ἀπὸ τοῦ πεύθω, τὸ ἐρωτῶ. ὁ δεύτερος ἀόριστος ἔπυθον· τὸ παθητικὸν ἐπυθόμην· τὸ εὐκτικὸν πυθοίμην, πύθοιο, πύθοιτο, καὶ πλεονασμῷ τοῦ α πυθοίατο. Πυθέσθαι . μαθεῖν. Πύθωμαι . ἀκούσω. καὶ πύθωνται. πυθόμενος δὲ μικρόν. Πυκάζω . κοσμῶ· σκιάζω. κατὰ μέν τινας τὸ καλύπτω, κατὰ δέ τινας τὸ βλαστάνω. καὶ πύκασε καὶ πυκάζουσι. Πυθάνομαι . ἐρωτῶ. Πυρπολεῖται . καίεται. ἐμπυρίζεται. Πυρσομορφοῖ . πυριμόρφους ποιεῖ. Πυτίζειν . παρὰ τὸ πτύω πτυτίζω ἐστὶ παράγωγον, καὶ ἀποβολῇ τοῦ τ πυτίζω. ὡς παρὰ τὸ πτύσσω, πτύξω, πτὺξ καὶ ἀποβολῇ τοῦ τ πύξ. τινὲς δὲ παρὰ τὸ φυσῶ, φυσίζω, καὶ ἐναλλαγῇ τῶν στοιχείων πυτίζω. (Ἐπίῤῥημα.) Πύκα . συνετῶς, ἐπιμελῶς, πυκνῶς. παρὰ τὸ ### pi 1600 πτύσω πτύκα· τὸ δὲ πτύσσω οὐδὲν ἄλλο ἐστὶν ἢ τὸ ἐπιπίπτειν ἕτερον ἑτέρῳ· καὶ ἀποβολῇ τοῦ τ πύκα. τὸ δὲ πτύσω, πτύξω, πτὺξ καὶ πὺξ ἐπὶ τῆς πυγμῆς, διὰ τὸ πτύσσειν τοὺς δακτύλους ἐν τῷ πυκτεύειν. Πυκινῶς . συνετῶς· φρονίμως· πυκνῶς. Πυργηδόν . δίκην πύργου. Τὸ Π μετὰ τοῦ Ω. (Ἀρσενικόν.) Πώγων . παρὰ τὸ πήσσω, πέπηγα, πήγων καὶ πώγων, ὁ πεπηγὼς καὶ ἑδραῖος τόπος, καὶ πωγωνίας, καὶ πωγωνιήτης, καὶ πωγωνηήτης διὰ τοῦ η. * ἔστι καὶ πωγωνίας ἀστροειδὲς πυρὸς ἄθροισμα, ἔμπροσθεν ἔχον τὰς ἀκτῖνας πώγωνος δίκην. * Πωλευτικός . παιδευτικός. Πωλικός . γενναῖος. Πωλοδάμνης . ὁ στράτωρ ὁ τοὺς πώλους δαμάζων. Πῶλος . ὁ ἀείδαρος ἢ ὁ νέος ἵππος. πόαλος τὶς ὤν. παράγωγον, ὡς ἵππος ἵππαλος. ὁ περὶ πόαν ἁλλόμενος. Πωλικῷ . γενναίῳ, παιδικῷ. πωλικῷ σκιρτήματι. Πῶρος . ὁ λίθος. καὶ ὄνομα κύριον. Πώρινος . ὁ λίθινος. Πωριαῖος . τραχύς. ### pi 1601 Πῶρος . ὁ λίθος. παρὰ τὸν πήσω μέλλοντα πηρὸς καὶ πῶρος τροπῇ τοῦ η εἰς ω . ὡς ἀρήγω ἀρωγὸς, καὶ ῥήσσω ῥηχμὸς καὶ ῥωχμός. σημαίνει δὲ ῥῆξιν ἢ τόπον κεχαραγμένον ὑπὸ ὀμβρίων ὑδάτων. Πῶϋξ . κύριον. (Θηλυκόν.) Πωλεία . ἡ τοῦ ἵππου παίδευσις. Πώρωσις . ἡ ἀναισθησία. Πώϋγγες . αἱ αἴθυιαι αἱ κληθεῖσαι βοῦγγες. παρὰ τὴν βοὴν καὶ τὴν ἰϋγήν. (Οὐδέτερον.) Πωλητήριον . τὸ πρατήριον. Πωλιτώριον δὲ τόπος, ι. Πωλίον . τὸ πτηνόν. Πωμήριον . τὸ τοῦ τείχους καλλώπισμα. Πῶμα . τὸ σκέπασμα. πόμα δὲ τὸ πινόμενον, μικρόν. Πώπανα . εἶδος πλακούντων. μικρογραφῶ ἐγὼ τὸ πόπανα. Πῶον . ὄρος. Πῶϋ . τὸ ποίμνιον. παρὰ τὴν πόαν, ἣν νέμεται. ἢ παρὰ τὸ πῶ, τὸ πίνω, πῶϋ, ὅτι ποτῷ ἥδεται. ### pi 1602 ἢ παρὰ τὸ πῶ, τὸ κτῶμαι, ἐξ οὗ καὶ πάσασθαι, τὸ κτήσασθαι. τὸ πῶϋ, τοῦ πώεος. (Ῥῆμα.) Πωλεύω . ἵππων ἐπιμελοῦμαι. καὶ πωλεία, ἡ τῶν ἵππων παίδευσις. Πωλῶ . τὸ πιπράσκω. παρὰ τὸ πολῶ, τὸ συναναστρέφομαι· ἐπειδὴ ὁ πωλῶν περὶ τὸν αὐτὸν τόπον ἀναστρέφεται, ἵνα θεωρῆται ὑπὸ πάντων. πολῶ τὸ ἀναστρέφομαι, μικρόν. ὁμοίως καὶ πολεῖται. πωλεῖται δὲ εἰς τὸν Ὅμηρον μέγα. πωλεῖταί τις δεῦρο γέρων ἅλιος νημερτής. Πωλέσκετο . συνανεστρέφετο· διῆγεν. ἔστι πολῶ τὸ ἀναστρέφομαι, ὁ μέλλων πολέσω, πλεονασμῷ τοῦ κ πολέσκω, ὡς ἀρῶ, ἀρέσκω· ὁ παθητικὸς πολέσκομαι, ἐπολεσκόμην, ἐπολέσκεο, ἐπολέσκετο καὶ πολέσκετο, καὶ ἐκτάσει ποιητικῇ τοῦ ο εἰς ω μέγα πωλέσκετο. ὡς τό· ἐπεπωλεῖτο στίχας ἀνδρῶν. Πωρωθείς . ἀπολιθωθείς. ἢ ἀναισθητήσας. (Ἐπίῤῥημα.) Πώμαλα; ἀντὶ τοῦ οὐδαμῶς . Πώποτε . ἀντὶ τοῦ ποτέ. * ω ποῦ πόθεν. * ### rho 1603 (1t) Ρ. Τὸ Ρ μετὰ τοῦ Α. (Ἀρσενικόν.) Ῥαγδαῖος . σφοδρός. καὶ ῥαγδαῖος ἦν ὑετός. Ῥᾳδιουργός . πλαστογράφος. ἢ ὁ μετὰ πανουργίας τὶ διαπράττων. Ῥαβουνί . διδάσκαλος ἑρμηνεύεται. Ῥάθυμος . ἀναπεπτωκώς. παρὰ τὸ ῥέειν τὸν θυμόν. ἢ παρὰ τὸ ῥᾷον θυμοῦσθαι. Ῥαιβός . ὁ διεστραμμένος, ὁ πλάγιος. παρὰ τὸ ῥᾷον βαίνειν, κατὰ ἀντίφρασιν. ἢ παρὰ τὸ ῥαίω, τὸ φθείρω, καὶ τὸ βαίνω ῥαιβός· ὃν καλοῦσιν οἱ πολλοὶ σκελλὸν καὶ διεστραμμένον. Ῥαῖδος . ὄνομα θηρίου. Ῥαικός . ὁ Ῥωμαῖος. Ἐπίχαρμος· φιλεῖ εἶναι γραικὸς, ἀποβολῇ τοῦ γ ῥαικός. Ῥαιστήρ . σφαίρα σιδηρᾶ. Ῥαιφερενδάριος . ἀξίωμα ἐκκλησιαστικόν. Ῥακᾶ . ἀντὶ τοῦ σὺ ἑρμηνεύεται τῇ Σύρων γλώσσῃ, ὡς τό· ἄπελθε σύ· ἢ εἰπὲ τῷ δεῖνι σύ. τινὲς δὲ τῶν Ἑβραίων φωνῇ κατάπτυστον ἑρμηνεύουσι. Ῥᾷστος . ἔχει τὸ ι προσγεγραμμένον, ὅτι πρῶ‐ ### rho 1604 τον μὲν εὕρηται κατὰ διάστασιν ῥηΐστη, ἢ ὅτι ἀπὸ τοῦ ῥᾷον γέγονε ῥᾷστος. Ῥάχος . ὁ σκόλοψ ὁ ἀκανθώδης. καὶ ἐπὶ τῶν ἀμπέλων. ἐπεὶ ἀποξύνεται ἐν τῷ ἀποτέμνεσθαι καὶ ῥαγῶσαι. Ῥάδαμνος . κλάδος. τοῦ Ψελλοῦ· ῥάδαμνος κλάδος καὶ βλαστὸς, ῥῶπος ποικίλος φόρτος. (Θηλυκόν.) Ῥάβδος κυρίου . παιδεία ἡ πρὸς διόρθωσιν τοῦ παιδευομένου. Ῥάβδῳ . ἐπιτιμίου λόγῳ. εἴρηται ῥάβδος παρὰ τὸ ῥάσσω, ἢ παρὰ τὸ ῥαπίζω, ἢ παρὰ τὸ ῥᾷον βαίνειν. Ῥάβδος σιδηρᾶ . ἡ τῶν Ῥωμαίων ἐξουσία. Ῥᾳδιουργία . δόλος, ἀπάτη. ἢ τὸ πράττειν τι μετὰ πανουργίας. Ῥᾳθυμία . ἡ ἀμέλεια, ἡ ῥαστώνη. Ῥαθάμιγγες . σταγόνες, ῥανίδες, καὶ ὁ ἀπὸ τῶν ἵππων κονιορτός. Ῥάβεννα . πόλις. Ῥάμνος . φυτὸν ἀκανθῶδες. παρὰ τὸ ῥᾷον τέμνεσθαι. ἢ παρὰ τὸ ῥᾷον δονεῖσθαι, τροπῇ τοῦ δ εἰς μ . ### rho 1605 † Ῥαικάμη . ἡ ῥαστώνη.† † Ῥαιστήρα . σφαῖρα σιδηρᾶ.† † Ῥάμνος .† † Ῥαπίς . ῥάβδος.† Ῥᾳστώνη . εὐχέρεια, εὐκολία, ἢ ῥᾳθυμία. παρὰ τὸ ῥᾷστος. Ῥαχήλ . κύριον. ἑρμηνεύεται ἀμνὰς, ἢ ποιμαίνουσα. Ῥαχίας . τὰς ἐκ θαλάσσης πέτρας. ἢ ῥαχία τόπος ὑψηλός. Ῥάχις . ὁ μὲν Ἀπολλόδωρος ἀπὸ τοῦ ῥῆξις εἶναι, καὶ τὰ δεξιὰ μέρη διακρίνειν ἀπὸ τῶν εὐωνύμων· ὡς δέ τινες, τράχις, διὰ τὴν τραχύτητα τῶν συνεστηκότων αὐτῇ κονδύλων. Ῥαφίς . ἡ βελόνη. καὶ ὄνομα ἰχθύος. Ῥαψῳδία . ἀπόκομμα ποιήματος, περιλαβὸν καὶ ἔχον ἐν ἑαυτῷ ὀλίγην τινὰ καὶ μικρὰν περιπέτειαν. περιπέτεια δέ ἐστιν ὑποθέσεως σύμπτωμα. ὡς ἡ ἄλφα Ὁμήρου ἔχει ὀργὴν Ἀχιλλέως· καὶ ἡ β ἀπάτην ὀνείρου· καὶ ἡ γ Ἀλεξάνδρου καὶ Μενελάου μονομαχίαν. ἢ ῥαψῳδία ἐστὶ μέρος ποιήματος, ἐμπεριειληφὸς τινὰ ὑπό‐ ### rho 1606 θεσιν. παρὰ τὸ ῥάπτω καὶ τὸ ᾠδὴ γίνεται ῥαβδῳδία, καὶ τροπῇ τοῦ βδ εἰς ψ ῥαψῳδία. Ῥαάβ . κύριον. τὴν Χαναναίαν λέγει. (Οὐδέτερον.) Ῥᾴδιον . εὔκολον. ἔχει τὸ ι. ἐπειδὴ εὕρηται κατὰ διάστασιν ῥηΐδιον, καὶ ὅτι ἀπὸ τοῦ ῥεῖα γέγονε ῥεΐδιον, καὶ τροπῇ τοῦ ε εἰς η καὶ συναιρέσει ῥηΐδιον. οὐκ ἐγένετο ῥᾴδιον ἀπὸ τοῦ ῥᾶος, ῥάου. Ῥαδαλόν . εὐδιάσειστον, χαῦνον. Ῥαίδιον . τὸ φορεῖον. καὶ ῥαῖδον ἅρμα σκεπαστόν. Ῥαίκυλον καὶ Ῥαῖκλον . τοπικά. Ῥάκος . περιαυχένιον. ὁ καλούμενος μανδύας Περσικῇ γλώττῃ. παρὰ τὸ ῥήσσω ῥήξω, ῥῆχος καὶ ῥάχος, καὶ τροπῇ τοῦ χ εἰς κ ῥάκος. Ῥαντόν . ποικίλον. Ῥαιστόν . φθαρτόν. Ῥᾷον . εὔκολον. * Ῥάμφος . κυρίως ἡ ῥὶς τῶν ὀρνέων. * Ῥάρος . τὸ βρέφος. οἱ δὲ ὄνομα τόπου. οἱ δὲ τὴν γαστέρα. καὶ ῥάριον. ### rho 1607 (1t) (Ῥῆμα.) Ῥαγήσεται . ἐκπηδήσει. Ῥαγῶσαι . τεμεῖν. Ῥᾳδιουργεῖν . ἀπατᾷν, ἢ τὸ μετὰ πανουργίας τι διαπράττεσθαι. τὰ παρὰ τὸ ῥᾴδιον ἔχει τὸ ι προσγεγραμμένον, οἷον ῥᾴθυμος, ῥᾳθυμία, ῥᾳστώνη. Ῥαιβώσας . κάμψας. Ῥαδανίζειν . τὸ τινάσσεσθαι. † Ῥαιδαστίζει . τὸ σκοπεῖ.† † Ῥαίθω . τὸ φθείρω.† Ῥαΐσαι . κουφίσαι. †ῥαΐσαι τὸ ἐξ ἀῤῥωστίας βελτίω γενέσθαι.† * Ῥαπίζειν . τὸ παίειν κατὰ τοῦ προσώπου. κολαφίζειν δὲ κατὰ τοῦ τραχήλου. * (Ἐπίῤῥημα.) Ῥᾳδίως . εὐκόλως. Ῥᾳόνως . εὐκόλως. καὶ ῥᾷον, καὶ ῥᾴως. Τὸ Ρ μετὰ τοῦ Ε. (Ἀρσενικόν.) Ῥεάτης . ποταμός. Ῥεγεῶνες . οἱ βαφεῖς. ### rho 1608 Ῥείτης . ὁ ῥέων. καὶ ῥειτός. Ῥεμβασμός . ἀχαλίνωτος ἔννοια καὶ ζωῆς ἀφανισμός. Ῥεγεῖς . οἱ βαφεῖς. Ῥεφάν . εἴδωλον. (Θηλυκόν.) Ῥεβέκκα . κύριον. ἑρμηνεύεται ὑπομονή. Ῥειώνη . ἡ Ἥρα. Ῥεία . θεά. Ῥένδα . ζώνη· λωρίον, ὃ οἱ βασιλεῖς διαζώννυνται. * Ῥέα . ἡ Δημήτηρ. λαμβάνεται δὲ καὶ ἐπὶ τοῦ ῥαδίου. ἢ ἡ τῆς πετρώδους καὶ ὀρείας γῆς δύναμις. ἡ δὲ Δήμητρα τῆς πεδινῆς καὶ γονίμου. ἢ καὶ τίκτει τὴν κόρην ἤγουν τὸν κόρον ἐκ τῶν φρυγανωδῶν σπερμάτων. διὸ καὶ κατέστεπται τὸ βρέτας αὐτῆς στάχυσι. κόρη μὲν οὖν ἡ δύναμις ἡ σπερματοῦχος· Πλούτων δὲ ὁ ὑπὸ γῆν ἰὼν ἥλιος, καὶ τὸν ἀφανῆ περινοστῶν κόσμον κατὰ τὰς χειμερίους τροπάς. * (Οὐδέτερον.) Ῥέγος . τὸ βάμμα. ἁλιπόρφυρον ῥέγος. καὶ ῥεγεῖς οἱ βαφεῖς. Ῥεέθρων . ῥευμάτων. καὶ ῥείθρων. ### rho 1609 Ῥέθη . τὰ μέλη. ψυχὴ δ’ ἐκ ῥεθέων πταμένη— διὰ τὸ φαίνεσθαι τὰ ἤθη δι’ αὐτῶν· οὕτω γὰρ ἐκ τῆς ποιᾶς αὐτῆς συστάσεως τὰ τῆς ψυχῆς πάθη θεωροῦμεν, χαιρούσης, λυπουμένης, ὀργιζομένης. καὶ ῥέθος τὸ πρόσωπον, Αἰολικῶς. (Ῥῆμα.) Ῥέεις· ῥεῖς . ἐὰν ῥέῃς δὲ, η . ἐὰν ῥεῖς δὲ, δίφθογγον. Ῥέζει . πράττει. Ῥέζεσκον . ἔπραττον. Ῥέξαι . τὸ βάψαι· καὶ οἷον μεταποιῆσαι. Ῥεόντων . παρερχομένων. ῥαιόντων δὲ, τῶν φθειρομένων, δίφθογγον. Ῥέπει . κλίνει. Ῥέχθεον . ἐστέναζον. (Ἐπίῤῥημα.) Ῥέα . εὐκόλως. καὶ ῥεῖ. Τὸ Ρ μετὰ τοῦ Η. (Ἀρσενικόν.) Ῥήβας . ποταμὸς πλησίον Βιθυνίας πλωτὸς, παρ’ ᾧ ἀκτή ἐστι μέλαινα καλουμένη. Ῥήβαν ὠκυῤῥόην ποταμὸν ἀκτήν τε μέλαιναν. ### rho 1610 Ῥηγίας . ποταμός. Ῥηγῖνος . τοπικός. Ῥηγεύς . ὁ βαφεύς. Ῥηγῖλος, Ῥηγίλαος καὶ Ῥηγοῦλος . ὀνόματα κύρια. Ῥηγμήν . ὁ αἰγιαλός. Ῥηΐστερος . εὐχερέστερος. Ῥηλαιμός . τόπος. Ῥῆνος . ὄνομα ποταμοῦ. Ῥῆνες . πρόβατα. ἡ εὐθεῖα ῥὴν, ῥηνὸς, ῥῆνες. Ῥηξήνορες . ἀνδρεῖοι. Ῥήτωρ . δυνατὸς ἐν λόγοις, ἢ καλλιεπείας ῥημάτων δημιουργὸς καὶ συνθέτης. Ῥηχὰβ καὶ Ῥηχαβίν . ὀνόματα κύρια. Ῥήψ . ὄνομα ζώου. Ῥήτωρ . πολιτικῶν πραγμάτων ἐπιστήμων καὶ ἐφ’ ἑκάτερα ἐνδόξων κατασκευαστής. παρὰ τὸ ῥήδην λέγειν, ἢ παρὰ τὸ συνηγορεῖν τῷ νόμῳ. ῥήτρα γὰρ ὁ νόμος, Δωρικῶς. (Θηλυκόν.) Ῥηβαντία . πόλις. Ῥηδουντία . πόλις. Ῥῆσις . ἡ φράσις καὶ ὁ λόγος. Ῥητῶν . ἡμερῶν ὡρισμένων. ### rho 1611 Ῥητὴ κρίσις . ἡ κακίστη συμφωνία, ἣν καὶ ὁ ἐν θεολογίᾳ Γρηγόριος λέγει. Ῥητίνη . κύριον. καὶ τὸ τῆς πεύκης ὑγρόν. Ῥήτρα . ἡ συνθήκη ἡ ἐπὶ ῥητοῖς· ἡ ῥητορεία. καὶ ῥητροσύνη. Ῥητορικὴ τέχνη . ἡ πειθοῦς δημιουργὸς πιστευτικῆς περὶ δίκαια καὶ ἄδικα μετὰ λόγου καὶ ἐμπειρίας. ἢ δύναμις τεχνικὴ πιθανοῦ λόγου, ἐν πράγματι πολιτικῷ τέλος ἔχουσα τὸ εὖ λέγειν ἢ τοπικῶς εἰπεῖν κατὰ τὸ ἐνδεχόμενον. (Οὐδέτερον.) Ῥῆγος . τὸ βαπτὸν ἱμάτιον, ἢ τὸ πορφυροῦν περιβόλαιον. ῥέξαι δὲ τὸ βάψαι καὶ οἷον μεταποιῆσαι. Ῥήγιον . πόλις Σικελίας. εἴρηται δὲ, ἐπειδὴ σεισμοῦ γενομένου ἀπετελέσθη τὰ ἐκεῖ ῥαγέντα τοῦ τόπου ἐκείνου. Ῥηΐτερον . εὐκολώτερον. ῥηΐδιον. ἀπὸ τοῦ ῥέω ῥεΐδιον, καὶ κατ’ ἔκτασιν ῥηΐδιον. Ἡσίοδος· ῥηΐδιον γὰρ ἔπος εἰπεῖν. Ῥήϊστον . εὔκολον. Ῥήγιον . τόπος ἔξω τῆς Κωνσταντινουπόλεως. Ῥῆμα . ὁ λόγος καὶ τὸ πρόσταγμα. ὡς τό· ῥῆμα κυρίου ἐγένετο ἐπ’ αὐτόν. ἢ ῥῆμα ἐστὶ φωνὴ σημαντικὴ κατὰ συνθήκην μετὰ χρόνον. ὡς δὲ Πλάτων, φωνὴ πράξεως ἢ πάθους σημαντική. Ῥῆμα . λέξις ἄπτωτος, ἐπιδεικτικὴ χρόνων τὲ καὶ προσώπων καὶ ἀριθμῶν, ἐνέργειαν ἢ πάθος παριστῶσα. διατί εἶπεν ἄπτωτος; ἐπειδὴ πτώσεις οὐκ ἐπιδέχεται. διατί εἶπεν ἐπιδεκτικὴ χρόνων τὲ καὶ προσώπων καὶ ἀριθμῶν; ### rho 1612 ἐπειδὴ πρόσωπα καὶ χρόνους καὶ ἀριθμοὺς ἐπιδέχεται. διατί εἶπε μετ’ ἐνεργείας ἢ πάθους; ἐπειδὴ παρεμφαίνει τὴν ἐνέργειαν καὶ τὸ πάθος· ἐνέργειαν μὲν, οἷον τύπτω· πάθος δὲ, οἷον τύπτομαι. ἢ ῥῆμα ἐστὶ μέρος λόγου ἄπτωτον, ἐν ἰδίοις μετασχηματισμοῖς διαφόρους χρόνους δηλοῦν. μετ’ ἐνεργείας ἢ πάθους ἢ οὐδετέρου προσώπου σημαντικόν· ὥστε καὶ τὰς τῆς ψυχῆς διαθέσεις δηλοῖ. διατί εἶπε μέρος λόγου; ἐπειδὴ ἐκ τῶν ὀκτὼ μερῶν τοῦ λόγου ἓν μέρος ἐστὶ τὸ ῥῆμα. μέρη δὲ τοῦ λόγου εἰσὶν ὀκτώ· ὄνομα· ῥῆμα· μετοχή· ἄρθρον· ἀντωνυμία· πρόθεσις· ἐπίῤῥημα· σύνδεσμος. διατί εἶπεν ἐν ἰδίοις μετασχηματισμοῖς διαφόρους χρόνους δηλοῦν; διὰ τὰ χρονικὰ ἐπιῤῥήματα, οἷον χθές· σήμερον· αὔριον. ἰδοὺ γὰρ καὶ αὐτὰ χρόνου σημαντικά εἰσι καὶ διαφόρους χρόνους δηλοῦσιν, ἀλλ’ ἐν ἀλλοτρίαις φωναῖς, καὶ οὐκ ἐν ἰδίοις μετασχηματισμοῖς· οὐδὲ γὰρ μετέχει τὸ χθὲς τοῦ σήμερον, αὔριον, ἀλλὰ τελεία φωνὴ τῆς μεταλλαγῆς ἐγένετο. τὰ μέντοι ῥήματα ἐν ἰδίοις μετασχηματισμοῖς διαφόρους δηλοῦσι χρόνους, καὶ οὐκ ἐν ἀλλοτρίαις φωναῖς. διατί εἶπεν οὐδετέρου προσώπου σημαντικόν; διὰ τὴν ἀκρίβειαν, ἐπειδὴ εἰσὶ τινὰ ῥήματα, ἃ οὔτε ἐνέργειαν οὔτε πάθος δηλοῦσιν, ἅτινα καὶ οὐδέτερα λέγονται, ὡς ἐπὶ τοῦ ζῶ, πλουτῶ, ὑπάρχω. διατί εἶπεν ὥστε καὶ τὰς τῆς ψυχῆς διαθέσεις δηλοῖ; ἐπειδὴ τῶν ῥημάτων τὰ μὲν ἔχουσι πρόσωπα, ὡς τὰ ὁριστικὰ, προστακτικὰ, εὐκτικὰ, ὑποτακτικὰ, ἅτινα καὶ διαθέσεις ψυχῆς ἔχουσι· τὰ δέ εἰσιν οὕτως χωρὶς προσώπων, ὡς τὰ ### rho 1613 ἀπαρέμφατα. παρέπεται [δὲ] τῷ ῥήματι ὀκτώ· ἐγκλίσεις· διαθέσεις· εἴδη· σχήματα· ἀριθμοί· πρόσωπα· χρόνοι καὶ συζυγίαι. ἔγκλισίς ἐστι βούλημα ψυχῆς διὰ φωνῆς σημαινόμενον. ἐγκλίσεις δέ εἰσι τέσσαρες· ὁριστική· προστακτική· εὐκτική· ὑποτακτική. ἡ γὰρ ἀπαρέμφατος οὐκ ἔστι κυρίως ἔγκλισις, ἀλλὰ καταχρηστικῶς. καὶ διατί οὐκ ἔστι κυρίως ἔγκλισις; ἐπειδὴ ἔγκλισις λέγεται βούλημα ψυχῆς· ἡ δὲ ἀπαρέμφαιος, μὴ ἔχουσα βούλημα ψυχῆς, εἰκότως οὐδὲ ἔγκλισίς ἐστι. προτέτακται δὲ ἡ ὁριστικὴ τῶν ἄλλων ἐγκλίσεων, ἐπειδὴ, ὥσπερ ἐν τοῖς ὀνόμασιν ἡ ὀρθὴ πτῶσις πρώτη ἐστὶν, εὐθεῖα οὖσα τοῦ ὀνόματος, οὕτω καὶ ὁριστικὴ τῶν ἄλλων ἐγκλίσεων. διάθεσις δέ ἐστιν ἡ τοῦ σώματος μετάθεσις. ἢ διάθεσίς ἐστι δρᾶσις ἢ πεῖσις, ἐν αἷς διατίθεται ἡ ψυχὴ, ὡς ἐνεργοῦσα τὶ ἢ πάσχουσα. διαθέσεις δέ εἰσι τρεῖς· ἐνέργεια· πάθος· μεσότης. μέση δὲ διάθεσίς ἐστιν ἡ ἑκατέρων τῶν μερῶν μετέχουσα, ἤγουν ἐνεργείας καὶ πάθους. εἶδος δέ ἐστι φωνῆς εἰκὼν τὴν ἐν αὐτῇ δηλοῦσαν πρώτην ἢ δευτέραν σχέσιν. εἴδη δὲ δύο εἰσὶ, πρωτότυπον καὶ παράγωγον. σχῆμα δέ ἐστι λέξεων ποσότης ὑφ’ ἕνα τόνον καὶ ἓν πνεῦμα ἀδιαστάτως ἀγομένη, ἐν ἁπλότητι ἢ συνθέσει. σχήματα δέ εἰσι τρία· ἁπλοῦν, σύνθετον, παρασύνθετον. ἀριθμός ἐστι σωρεία μονάδων ἢ μονάδος σύνθεσις. ἀριθμοὶ δέ εἰσι τρεῖς· ἑνικὸς, δυϊκὸς καὶ πληθυντικός. πρόσωπα δέ εἰσι τρία· πρῶτον, δεύτερον, τρίτον. πρῶτον δὲ πρόσωπον ἐστὶ τὸ ἀφ’ οὗ ὁ λόγος· δεύτερον, τὸ πρὸς ὃν ὁ λόγος· τρίτον, τὸ περὶ οὗ ὁ λόγος. * οἷον λέγει. * χρόνος δέ ἐστι πλατικὸς ἐνιαυτὸς, ἢ ἀκαριαῖος· ἅμα δὲ τὸ βούλεσθαι ἔχει καὶ τὸ εἶναι. τρεῖς δέ εἰσι χρόνοι· ἐνεστώς· παρεληλυθώς· μέλλων. καὶ ἐνεστώς ἐστιν ὁ ἐνισταμένην καὶ ἀπλήρωτον ἔχων τὴν σημασίαν· παρεληλυθὼς δὲ, ὁ ἤδη παρελθών· μέλλων δὲ, ὁ μήπω γεγονώς. συζυγία δέ ἐστι συνέλευσις καὶ συμφωνία δύο συλλαβῶν εἰς μίαν συλλαβὴν, ἢ ἀκόλουθος ῥημάτων κλίσις. συζυγία δὲ ποίου μέρους λόγου ἐστίν; ὀνόματος. ποίου γένους; θηλυκοῦ. ποίου ἀριθμοῦ; ### rho 1614 ἑνικοῦ. ποίας πτώσεως; γενικῆς τῶν ἑνικῶν. πῶς ἐστὶν ἡ εὐθεῖα; ἡ συζυγία. πόθεν γίνεται; ἐκ τῆς σὺν προθέσεως καὶ τοῦ ζυγός· τὸ δὲ ζυγὸς παρὰ τὸ δύο ἄγειν, δυαγὸς καὶ ζυγός. καὶ ὤφειλεν εἶναι συνζυγία, ἀλλ’ ἡ σὺν πρόθεσις συντιθεμένη μεθ’ ἑτέρας λέξεως, τῆς ἀπὸ τῆς ζ ἀρχομένης, τέλεον ἀποβάλλει τὸ ν , οἷον συζητῶ, συζυγία. πόθεν δὲ χρόνος; παρὰ τὸ ῥέω ῥόνος καὶ πλεονασμῷ τοῦ χ χρόνος. εἴδη δὲ τῶν παραγώγων εἰσὶν ἑπτά· πατρωνυμικόν· κτητικόν· συγκριτικόν· ὑπερθετικόν· παρώνυμον καὶ ῥηματικόν. πατρωνυμικόν ἐστι τὸ κυρίως ἀπὸ πατρὸς ἐσχηματισμένον, καταχρηστικῶς δὲ καὶ τὸ ἀπὸ προγόνων κυρίως γινόμενον καὶ εἰς τὴν γενεὰν αὐτοῦ ἀναλυόμενον. πόσοι τύποι τῶν πατρωνυμικῶν ἀρσενικῶν; τρεῖς· ὁ εἰς δης · ὁ εἰς ων · ὁ εἰς αδιος . ὁ εἰς δης , οἷον Ἀτρείδης· ὁ εἰς ων , οἷον Ἀτρείων· ὁ εἰς αδιος , οἷον Ὑῤῥάδιος. Ἀτρείδης δὲ ποίου εἴδους τῶν παραγώγων; πατρωνυμικοῦ δευτέρου τοῦ εἰς ων , οἷον Ἀτρείων. Ὑῤῥάδιος ποίου εἴδους τῶν παραγώγων; πατρωνυμικοῦ. ποίου τύπου τῶν πατρωνυμικῶν; τρίτου, τοῦ εἰς αδιος πόσοι τύποι τῶν θηλυκῶν; τρεῖς· ὁ εἰς ις · ὁ εἰς ας · ὁ εἰς νη . ὁ εἰς ις , οἷον Πριαμίς· ὁ εἰς ας , οἷον Πελιάς· ὁ εἰς νη , οἷον Ἀδρηστίνη. †τῶν οὐδετέρων μία μέν ἐστιν εἰς ον κατάληξις, ἔχει δὲ παραλήξεις ἕξ. οἷον, πεδίον· ξυλάριον· λεξείδιον· μειρακύλλιον· χρυσάφιον· ζωΰφιον.† Νηλήϊοι ἵπποι, οἱ τοῦ Νηλέως, ποίου εἴδους τῶν παραγώγων; κτητικῶν. καὶ τί ἐστι κτητικόν; τὸ ὑπὸ τὴν κτῆσιν ἐμπεπτωκὸς, ἐμπεριειλημμένου τοῦ κτήτορος. διαφέρει δὲ τὸ πατρωνυμικὸν τοῦ κτητικοῦ· καὶ γὰρ τὸ πατρωνυμικὸν ἐκ μόνου τοῦ κυρίου γίνεται, τὸ δὲ κτητικὸν ἐκ κυρίου καὶ προσηγορικοῦ. τί δέ ἐστι συνεκφαντικόν; τὸ συνεκφαῖνον τῇ τέχνῃ, εἴτε γραμματικὸν, εἴτε φιλόσοφον. πόσοι τύποι τῶν κτητικῶν; δύο· ὁ εἰς ος καθαρὸν, οἷον δόλιος· ὁ εἰς κος , οἷον Αἰολικός. πόσοι τύποι τῶν συγκριτικῶν; τρεῖς· ὁ εἰς τερος , οἷον ὀξύτερος, βαρύτερος, βραδύτερος· ὁ εἰς ων καθαρὸν, οἷον καλλίων, βελτίων· ὁ εἰς σων , οἷον κρείσσων, ### rho 1615 ἥσσων. σύγκρισις δέ ἐστιν ἡ τῶν πρωτοτύπων ἐπαύξησις, οἷον ὀξὺς, ὀξύτερος. τύποι δὲ τῶν ὑποκοριστικῶν ἕξ· ὁ εἰς ων δισύλλαβος, οἷον Βάκχων, ὁ Βακχυλίδης· ὁ εἰς ων παραληγόμενος, οἷον μωρείων, ὁ μωρός· ὁ εἰς αξ , οἷον ῥόδαξ, ὁ ῥόδιος· ὁ εἰς ας , οἷον Ζηνᾶς, ὁ Ζηνόδωρος, καὶ Μητραῖος, ὁ Μητρόδωρος· ὁ εἰς κος , οἷον γραμματικός· ὁ εἰς λος , οἷον ναυτίλος, ὁ ναύτης. πόσα ὑποπέπτωκε τῷ ὀνόματι; εἰκοσιτέσσαρα. τί καὶ τί; κύριον· προσηγορικόν· ἐπίθετον· πρός τι ἔχον· ὡς πρός τι ἔχον· ὁμώνυμον· συνώνυμον· διώνυμον· ἐπώνυμον· φερώνυμον· ἐθνικόν· ἐρωτηματικόν· ἀόριστον· ἀναφορικὸν, ἢ καὶ ὁμοιωματικὸν, καὶ δεικτικὸν, καὶ ἀνταποδοτικὸν καλεῖται· περιληπτικόν· ἐπιμεριζόμενον· περιεκτικόν· πεποιημένον· γενικόν· ἰδικόν· τακτικόν· ἀριθμητικόν· μετουσιαστικόν· ἀπολελυμένον. ποίῳ ὀνόματι ὑποπέπτωκε; τῷ γενικῷ καὶ τῷ κοινῷ. καὶ ποῖον λέγεται γενικὸν ἐνταῦθα; τὸ ὄνομα. καὶ ποῖα εἰσὶ τὰ αὐτὰ εἴδη; τὸ κύριον καὶ τὸ προσηγορικόν. ποσαχῶς τὸ εἶδος; διχῶς· κατὰ φωνὴν καὶ κατὰ σημασίαν. ποσαχῶς διαιρεῖται τὸ παράγωγον; πενταχῶς· εἰς πατρωνυμικόν· κτητικόν· συγκριτικόν· ὑπερθετικόν· ὑποκοριστικὸν παρώνυμον καὶ ῥηματικόν. διαθέσεις δὲ τοῦ ὀνόματος εἰσὶ δύο· ἐνέργεια καὶ πάθος. κριτὴς ποίας διαθέσεως; ἐνεργητικῆς. κριτὴς δὲ ὁ κρίνων καὶ ἐνεργῶν. κριτὸς ποίας διαθέσεως; παθητικῆς. κριτὸς γὰρ λέγεται ὁ κρινόμενος καὶ πάσχων. ### rho 1616 Ῥηξίφλοιον . τὸ ῥῆσσον τὸν φλοιόν. Ῥήσιον . τόπος. Ῥησείδιον . ἡ μικρὰ ῥῆσις. ἀπὸ τοῦ ῥήσεως ῥησείδιον, εἰ δὲ ἀπὸ τοῦ ῥήσιος γέγονε, διὰ τοῦ ι. ὡς λέξις λεξίδιον. (Ῥῆμα.) Ῥηγνύω . τὸ ἐκπέμπω. Ῥήγνυσκεν . ἐκ τοῦ ῥηγνύω, ῥήγνυσκεν. Ῥήσσω . τὸ ῥηγνύω. Ῥητρεύω . ῥητορεύω. (Ἐπίῤῥημα.) Ῥηϊδίως . εὐκόλως, ῥαδίως. Ῥητῶς . σαφῶς, φανερῶς. ὁ Ἀπόστολος· τὸ δὲ πνεῦμα ῥητῶς λέγει, ὅτι ἐν ὑστέροις καιροῖς. καὶ ῥητῶς ἀντὶ τοῦ λεκτῶς. Τὸ Ρ μετὰ τοῦ Ι. (Ἀρσενικόν.) Ῥιγεδανός . ὁ φρικώδης. Ῥικνός . ὁ διεσχισμένος καὶ διεφθαρμένος. ῥικνοῖς ἐπισκάζουσα πόδεσσι. Ῥινός . τὸ δέρμα. ἀπὸ τοῦ ῥίνη, ὅπερ εἶδος ἰχθύος ἐστίν. ἢ παρὰ τὸ ῥίον, τὸ ἀκρωτήριον. ὁ δὲ Ὦρος ὁ Μιλήσιος λέγει, ὅτι ῥίνος λέγεται, ὅτι δι’ αὐτοῦ ῥέουσιν οἱ ἱδρῶτες. Ῥινοτόμος . ὁ τὰ δέρματα τέμνων. Ῥινόσιμος . τὴν κόμην ἀνάδετος. ἢ τὴν ῥῖνα σιμὸς καὶ πατζός. Ῥὶψ, ῥιπός . τὸ ῥιπίδιον. ### rho 1617 Ῥίψασπις . ὁ δειλός. ἀπὸ τοῦ ῥίπτειν τὴν ἀσπίδα. Ῥιψοκίνδυνος . ὁ παράβολος· ὁ τολμηρός. (Θηλυκόν.) Ῥίζα . δι’ ἧς ῥεῖ τὸ ζῇν ἄνω τοῖς δένδροις. Ῥινηλατῶ . τὸ διὰ ῥινὸς ὀσμοῦμαι καὶ διώκω τι, ὥσπερ οἱ κύνες τῶν κυνηγῶν ποιοῦσιν. ἢ σκοποῦντες ὧδε κἀκεῖσε. Ῥὶν καὶ ῥίς . ἡ μύτις. καὶ κλίνεται ῥινός. [ὡς δικατάληκτον διὰ τοῦ ι γράφεται· ἔδει γὰρ διὰ τῆς ει διφθόγγου. ἀπὸ τοῦ ῥέω ῥίν· ἐκ γὰρ τῆς ῥινὸς ῥέουσι καὶ κατέρχονται τὰ περιττώματα.] Ῥίπη . πόλις. καὶ Ῥίπαια ὄρη. Ῥιπή . ὁρμή· φορά· κίνησις. παρὰ τὸ ῥίπτω ῥιπτὴ καὶ ῥιπὴ, ἡ ῥιπτομένη. τίθεται δὲ ἡ λέξις ἐπὶ τοῦ ῥίπτεσθαι τὰς βίας τῶν πνευμάτων. Ῥιπίς . τὸ ῥιπίδιον. τοῦ θεολόγου· ἄνεμον ταῖς ῥιπίσι σοφιζομένους. (Οὐδέτερον.) Ῥιγιστόν . φοβερόν. καὶ ῥίγιον, τὸ φρικῶδες ἢ χαλεπόν. ἐκ τοῦ ῥῖγος ῥίγιον. ὅθεν καὶ τὸ ρι μακρόν. Ῥινή . τὸ ἐργαλεῖον τοῦ χαλκέος. ὁ γὰρ ἰχθὺς βαρύνεται. Ῥῖγος . τὸ ψύχος. ἀπὸ τοῦ φρίσσω φρίγος καὶ ἀποβολῇ τοῦ φ ῥῖγος. ἡ δὲ ἀποβολὴ τοῦ φ ### rho 1618 ἔκτασιν πεποίηκε τοῦ ι . ὅθεν καὶ διὰ τοῦ ι γράφεται· οὐδέποτε γὰρ πρὸ τῶν δύο σς εὑρίσκεται δίφθογγον. καὶ ῥιγίον ἡ νόσος. Ῥίζαιον . τόπος. καὶ Ῥιζὴν, ὄρος. Ῥίον . τὸ ἀκρωτήριον, ἐπειδὴ περιῤῥεῖται ὕδατι. ἴσως δὲ ἐκ τοῦ ἀκρωτηρίου ἐγένετο μείωσις, ἵν’ αἱ πρῶται τρεῖς συλλαβαὶ ὦσιν ἀφῃρημέναι. ἢ ὅριόν ἐστι, ἀφ’ οὗ ἐστιν ὁρᾷν καὶ σκοπεύεσθαι. (Ῥῆμα.) Ῥίγησεν . ἐφοβήθη. Ῥιζωρυχῶ . ῥιζορυκτῶ δὲ μικρόν. Ῥινᾷ . ἐξαπατᾷ. τρόπον τινὰ τὴν ἕξιν ῥινᾷ. Ῥιπτάζω . διαῤῥίπτω. Ῥιπίζω . ῥίπτω. (Ἐπίῤῥημα.) Ῥιζιμαίως . παρὰ τὴν ῥίζαν. Ῥίμφα . εὐκόλως ἢ ταχέως. παρὰ τὸ ῥίπτειν ἑαυτὸν διὰ τάχους. ὡς παρὰ τὸ κρύπτω κρύφα, οὕτω ῥίπτω ῥίφα καὶ πλεονασμῷ τοῦ μ ῥίμφα. Ῥιψοκινδύνως . παραβόλως· τολμηρῶς. Τὸ Ρ μετὰ τοῦ Ο. (Ἀρσενικόν.) Ῥοΐ . ῥεύματι. ὁ ῥοῦς, τοῦ ῥοὸς, τῷ ῥοΐ. ῥοῒ ποταμοῦ καὶ ῥοῒ θαλάσσης, ι . ῥοῇ δὲ αἵματος καὶ ῥοῇ δακρύων, η . ### rho 1619 Ῥομβώδης . ὄνομα παρατάξεως. καὶ τὸ πολεμικὸν τῆς νηὸς σίδηρον. (Θηλυκόν.) Ῥόα καὶ ῥοιά . ἡ ῥοϊδέα. Ῥόγα . .... Ῥοδωνία . χώρα. Ῥοδωνιὰ δὲ, τόπος, †ἐν ᾧ εἰσιν ῥόδα .† ὡς καὶ κρινωνιά. Ῥοδοδάκτυλος ἠώς . ἡ ῥοδόχροος ἡμέρα, ἡ τὰ ἔργα λαμπρὰ δεικνύουσα. ῥοδοδάκτυλος ἠὼς ἐπ’ αἶαν ἐσκίδνατο. Ῥόδος . ἡ νῆσος. παρὰ τὸ πολὺν ῥοῦν αὐτόθι δονεῖσθαι, πρὶν φανῆναι τὴν νῆσον. Ῥοαί . τὰ ῥεύματα. †ἡ εὐθεῖα ἡ ῥοή· τῆς ῥοῆς· αἱ ῥοαί.† Ῥοπή . ἡ ἀπό τινος εἴς τι μετάκλισις, ἢ εἴς τι μεταβολή. ῥοπή ἐστι καὶ τὸ ἀκαριαῖον τῆς συντομίας καὶ ταχυτῆτος. * Ῥοπὴ καὶ ἡ δύναμις . * Ῥοπή ἐστιν ἀδιάστατος κίνησις . (Οὐδέτερον.) Ῥόδον . παρὰ τὸ ὄζω ὄδον καὶ ῥόδον κατὰ ἀντίφρασιν. Ῥοίζημα . ἤχημα. Ῥοίτιον . ἀκρωτήριον τῆς Τροίας. —Ῥοιτιάδος ἔνδοθεν ἄκρης. ### rho 1620 ἀπὸ Ῥοιτίας τῆς Πρωτέως θυγατρός. ὁ δὲ Χοιροβοσκός· τὸ Ῥοίτιον διὰ τῆς ει διφθόγγου γράφεται. Ῥύτιον δὲ τόπος ἐπὶ Κρήτης· ψιλὸν καὶ ι . Ῥόθιον . τὸ ῥεῦμα. ἢ τὸ μετὰ ψόφου κῦμα. Ῥόπαλον . βάκλον ἢ ῥάβδος. παρὰ τὸ ῥέπειν εἰς ἓν μέρος. Ῥοώδη . τὰ ὀστᾶ παρὰ Γαληνῷ καὶ Ἱπποκράτῃ. (Ῥῆμα.) Ῥογχάζειν . παρὰ τὸ ῥοχθεῖν, τὸ ἠχεῖν, παρῆκται, πλεονασμῷ τοῦ γ . Ῥοθῶ . τὸ ἠχῶ. Ῥοίζησεν . ἤχησεν, ἔσυρεν. Ῥοιβδῶ . τὸ ῥοφῶ. καὶ ῥοιβδήσω. ἐξ οὗ καὶ ἀναῤῥοίβδησις. Ῥοχθεῖ . ἠχεῖ, κλύζει. ῥοχθεῖ δὲ μέγα κῦμα—. παρὰ τὸ ῥόθιον ῥοθεῖ, καὶ πλεονασμῷ τοῦ χ ῥοχθεῖ. ἐν ἄλλοις δὲ τὸ ῥοχθεῖ κῦμα, τὸ πρὸς ξηρὰν ἀντικρούει. ἴσως παρὰ τὸ ῥοῦν καὶ τὸν ἦχον, ῥοηχεῖ καὶ ῥοχθεῖ. ἢ ἀπὸ τοῦ ῥέω ῥοχῶ, ὡς λέχω λοχῶ, καὶ πλεονασμῷ τοῦ θ ῥοχθῶ. (Ἐπίῤῥημα.) Ῥοιζηδόν . σφοδρῶς μετὰ ἤχου. ### rho 1621 (1t) Τὸ Ρ μετὰ τοῦ Υ. (Ἀρσενικόν.) Ῥύακες . ὑδρηγοί· ῥεύματα. Ῥυηφενής . ὁ ἄγαν πλούσιος. παρὰ τὸ ῥήδην καὶ τὸ ἄφενος, ὃ σημαίνει τὸν πλοῦτον. Ῥυθμός . ἁρμονία, ἀκολουθία, παίδευσις. ἢ ἡ τῆς κινήσεως τάξις. ἀπὸ τοῦ ῥύω ῥύσω, ὄνομα ῥυσμὸς, καὶ τροπῇ τοῦ ς εἰς θ ῥυθμός. Ῥυμός . τὸ μεταξὺ κατὰ μῆκος ξύλον τοῦ ἅρματος, ἤγουν τὸ προσηρτυμένον τῷ ζυγῷ ὀρθὸν ξύλον. [παρὰ τὸ ἐρύω, ἐρύσω, ἐρυσμὸς, καὶ ἀποβολῇ τοῦ ε καὶ ς ῥῆμα ὄνομα ῥυμός.] Ῥυσμός . εἰκών· ἰδέα· σχῆμα· θέσις. [σχῆμα δέ οἱ Ἀσίης ῥυσμὸς πέλει—. κῶνος δέ ἐστιν ἀπὸ πλατείας βάσεως εἰς ὀξὺ λήγων.] Ῥύνδαξ . τόπος. Ῥυσσός . ῥυτίδας ἔχων. παρὰ τὸν ἐρύσω μέλλοντα. ὁ συνελκυσμὸς τῶν σαρκῶν καὶ τῶν ῥυτίδων. ### rho 1622 Ῥυτήρ . χαλινὸς, λῶρος. καὶ ὁ ἐλευθερωτής. ἀπὸ τοῦ ῥύω. Ῥυτός . ὁ ῥέων καὶ ὁ ἑλκυστός. [ῥυτοῖσι λάεσσι—. ἀπὸ τοῦ ἐρύω, τὸ ἑλκύω.] (Θηλυκόν.) Ῥύμη . ὁρμή. ἔστιν οὖν ῥέω καὶ ῥύω, ῥύσω, ῥύμη. Ῥυμβόνες . αἱ εἱλύσεις καὶ κινήσεις εἰς πείρας, οἱονεὶ αἱ κοτυλώδεις καμπαί. καὶ ῥύμβων ἡ τῶν φύλλων ἕλιξις. † Ῥυσσή . ἡ γραῦς.† Ῥυτίδες . τὰ ἐπὶ τοῦ προσώπου τῶν γεγηρακότων ζαρώματα. (Οὐδέτερον.) † Ῥύγχος . τὸ πρόσωπον.† Ῥύμματα . καθάρματα. καὶ ῥύψις, ἡ κάθαρσις. Ῥύσια . λύτρα, ἐλευθερίας ἐνέχυρα. Ῥυπαπαί . ἐπιφώνημα ἢ μίμημα ψόφου ναυτικοῦ, ἀπὸ τῶν κόπων ἀποτελουμένου. * Ῥυπτικῶν . καθαρτικῶν. * Ῥύτιον . τόπος ἐπὶ Κρήτης. Ῥυτά . τὰ τόξα. καὶ τὰ ῥέοντα. ### rho 1623 (1t) (Ῥῆμα.) Ῥύεται . φυλάττεται, σκέπει, ἐλευθεροῖ. Ῥυήσονται . φθαρήσονται. ἡ δὲ χεὶρ ῥυήτω. Ῥυῇ . ἀντὶ τοῦ ῥεύσει. Ῥυθμίζει . κανονίζει, παιδεύει. Ῥυμοτομεῖται . εἰς ὀρθὸν κόπτεται. Ῥυστάζειν . τὸ μετὰ βίας ἕλκειν. [καὶ ῥυστάζω. παρὰ τὸ ἐρύω, ἐρυτὶς καὶ ῥυτὶς, ἡ συνελκυσμένη σάρξ. ῥυτός ἐστι τὸ θηλυκὸν καὶ τὸ οὐδέτερον ῥυτὸν καὶ τὸ παρώνυμον ῥυτίς.] Ῥύψωμεν . σμήξωμεν, καθάρωμεν. καὶ ῥύπτω τὸ καθαίρω. (Ἐπίῤῥημα.) Ῥυδὸν καὶ ῥύδην . ἀντὶ τοῦ χύδην. ῥυδὸν ἀφνειοῖο ἀντὶ τοῦ ἄγαν πλουσίου. ἀπὸ τοῦ περιῤῥεῖν τὸν πλοῦτον. Ῥυππαπαί . ἐπιφώνημα ναυτικόν. Τὸ Ρ μετὰ τοῦ Ω. (Ἀρσενικόν.) Ῥωγαλέος . διεσχισμένος. παρὰ τὸ ῥήσσω. ὡς καὶ τό· κατέῤῥωγε τὰ ἱμάτια. Ῥωγοί . ἔθνος. ### rho 1624 Ῥῶμος, Ῥωμύλος . κύρια. καὶ Ῥῶμις, Ῥώμιδος, κύριον. Ῥωμαλέος . ἰσχυρὸς, ἀνδρεῖος. Ῥώξ . εἶδος σκορπίου. καὶ κλίνεται ῥωγός. ἢ ζῶον μικρὸν ῥαγὶ σταφυλῆς ὅμοιον· περιφερὲς γάρ ἐστιν, ὡς οἱ ἑωρακότες μοι εἶπον. Ῥώξ . τὸ σχίσμα. καὶ ἀποῤῥῶγες. Ῥωπόῤῥηξ . ὁ τὸν κοῦσπον ῥηγνύων. Ῥωποπώλης . ὁ μυρεψός. ῥῶπες γὰρ ὕλη καὶ ὑλώδη φυτά· ἢ θάμνος καὶ σύμφυτος τόπος· ἢ μίγματα καὶ χρώματα, ὅσα ζωγράφοις καὶ βαφεῦσι καὶ μυρεψοῖς χρησιμεύουσι. ἢ ῥώψ ἐστι βοτάνη ἁπαλή. [παρὰ τὸ ῥέψω, ῥὲψ, καὶ τροπῇ τοῦ ε εἰς ω ῥώψ. ὡς βλέπω, βλέψω, βλὲψ καὶ βλώψ· καὶ τὸ παραβλῶπες. —ῥῶπας δ’ ὑπέχευε δασείας. καὶ ῥωπογράφους, τοὺς τὰ τοιαῦτα διαγράφοντας.] καὶ τὸν κοῦφον φόρτον ῥῶπον λέγουσιν. ὅθεν καὶ ῥώπια τὰ οὐ στερέμνια. Ῥωστήρ . ὁ ἐν δυνάμει ὑγιής. ἀπὸ τοῦ ῥῶσις. Ῥωχμός . τόπος κεχαραγμένος ὑπὸ ὀμβρίων ὑδάτων. σημαίνει δὲ ῥῆξιν. παρὰ τὸ ῥήσσω ῥηχμὸς καὶ μεταθέσει τοῦ γ εἰς χ καὶ τοῦ η εἰς ω μέγα ῥωχμός. ### rho 1625 † Ῥώξ . εἶδος σκορπίου. παρὰ τὸ ῥῶ, τὸ φθείρω.† (Θηλυκόν.) Ῥωγὰς, ῥωγάδος . ἡ διεσχισμένη πέτρα. παρὰ τὸ ῥήσσω ῥηγὸς καὶ ῥωγάς. Ῥωμαλεότητι . ἰσχυρότητι, ἀνδρειότητι. ῥωμαλεότητι τοῦ κρείττονος. Ῥώμη . ἡ ἰσχὺς, ἡ ὑγεία. καὶ πόλις. ἐπὶ μὲν τῆς ὑγείας, παρὰ τὸ ῥῶ, ου ὁ μέλλων ῥώσω, ὁ παθητικὸς ἔῤῥωμαι, ῥῆμα ὄνομα ῥώμη. ὡς γνώσω γνώμη. ἐπὶ δὲ τῆς πόλεως, ἀπὸ Ῥώμου καὶ Ῥωμύλου τῶν Αἰνείου παίδων. Ῥωζάνη . κύριον. Ῥῶσις . ἡ ὑγεία. ### rho 1626 Ῥωσός . πόλις. Ῥώς . ἡ ῥωσία. (Οὐδέτερον.) Ῥωπήϊα καὶ ῥωπάκια . οἱ θάμνοι. καὶ ῥώπια, τὰ οὐ στερέμνια. Ῥῶ . τὸ στοιχεῖον. παρὰ τὸ ῥέω· ὑγρὰ γάρ ἐστι καὶ εὐμάλακτα, καὶ ὡσεὶ ἔλαιον ῥεῖ, ἐν τοῖς μέτροις ἀμετάβολα. (Ῥῆμα.) Ῥῶ . τὸ λέγω. ἐξ οὗ καὶ ῥῆσις, ὁ λόγος. Ῥώννυσιν . ἐνδυναμοῖ. Ῥωποῤῥυκτεῖν . ῥηγνύειν τὸν ῥῶπον καὶ τὸν κοῦσπον. ### sigma 1625 (15t) Σ. Τὸ Σ μετὰ τοῦ Α. (Ἀρσενικόν.) Σαβάδιος . ἐπώνυμον τοῦ Διονύσου. καὶ σαβοὶ, ἐπίφθεγμα βακχικόν. Σάγαρις . ποταμὸς Φρυγίας. ἀπὸ Σαγάρου τοῦ υἱοῦ Μήδου. οὕτως Ὦρος ὁ Μιλήσιος. Σαγγάριος . ποταμὸς Φρυγίας, ὅτι Σάγγαν τινὰ ἀσεβηθέντα εἰς τὴν Ῥέαν μετέβαλεν εἰς τοῦτο τὸ ὕδωρ, καὶ ἀπὸ τούτου τὸν τόπον κληθῆναι. οὕτω φλυαροκοποῦσιν οἱ ἄφρονες Ἕλληνες. Σαβελλιανοί . ἀπὸ Σαβελλίου. οὗτοι τριώνυμον ἔλεγον μίαν ὑπόστασιν ἐν θεότητι, τὸν αὐτὸν εἶναι πατέρα καὶ υἱὸν καὶ πνεῦμα δογματίσαντες οἱ παράφρονες, συναναιροῦντες τὰς τρεῖς ### sigma 1626 (14) ὑποστάσεις, ὅ ἐστι συγχέοντες, ἓν πρόσωπον λέγοντες τὰ τρία. Σαβά . Αἰθιοπικὸν ἔθνος. Σαδδουκαῖοι . αἵρεσις Ἰουδαίων. λέγουσι μὴ εἶναι ἀνάστασιν, μήτε ἄγγελον, μήτε πνεῦμα. παχύτεροι γὰρ οὗτοι καὶ περὶ τὰ σωματικὰ ἐπτοημένοι. Σαδδουκαῖοι δὲ ἑρμηνεύονται δίκαιοι . σέδεκ γὰρ ἡ δικαιοσύνη. Σακεσφόροι . ὁπλοφόροι, ἀσπιδοφόροι. ἀπὸ τοῦ σάκος, ὅ ἐστιν ἀσπίς. †τὸ δὲ σάκος, ἀπὸ Σάκων, τῶν πρῶτον εὑρόντων. ἢ ἀπὸ τοῦ σάγων· σάγος καὶ σάκος.† Σακέσπαλος . πολεμικός. ἀπὸ τοῦ πάλλειν καὶ κινεῖν τὴν ἀσπίδα. ### sigma 1627 † Σαλάγγων . ὄνομα ποταμοῦ.† Σάλος . ὁ κλύδων. ἡ τῶν κυμάτων κίνησις. Σάνδυξ . χρῶμα κόκκινον. Σακερδώς . κύριον. * καὶ κλίνεται σακερδῶτος. * σακέρδιος δὲ ὁ ἱερεὺς, ῥωμαϊστί. ὁ τὰ σάκρα ἕρδων. σάκρον δέ ἐστι τὸ δημοσίᾳ ἀφιερωθέν. Σαπρὸς καὶ σαπρία, ὁ ἀφανισμός . ἀπὸ τοῦ σήπω, ὡς λέπω λεπρός. [ Σάρβηλος . κύριον.] † Σαρδιαίων . ἐθνικόν.† Σαρδόνιος γέλως . ὁ καθ’ ὑπόκρισιν. καὶ σάρδιον, βοτάνη δηλητήριος, ἥτις ἅπαν τὸ σῶμα τοῦ φαγόντος αὐτὴν σπασμῷ ὑποβάλλει, [ὡς καὶ τῶν χειλέων συσταλέντων τοὺς ὀδόντας γυμνοῦσθαι καὶ γέλωτος φαντασίαν παρέχειν τοῖς ὁρῶσιν. ἔνιοι δὲ ἐφύβριον ὀνομάζουσι τὸν σαρδόνιον γέλωτα.] ἔστι δὲ καὶ λίθος οὕτω καλούμενος. † Σάτυροι καὶ Βάκχαι . τὰ ἐν ἀνθρώποις αἰσχρὰ καὶ ἀκόλαστα πάθη.† Σάτυρος . χορευτὴς τοῦ Διονύσου. παρὰ τὸ σάθη σάθυρος καὶ σάτυρος. ὡς ἅλμη ἁλμυρός. κατωφερὲς γάρ ἐστι τὸ γένος τῶν Σατύρων. καὶ σάτυρος ζῶον. ### sigma 1628 Σατράπης . βασιλεὺς, ἢ ἄρχων, [ἢ στρατηγός.] Σαυρωτήρ . ὅπου ἐμπήγνυται τὸ σίδηρον τοῦ δόρατος. παρὰ τὸ σταυροῦσθαι καὶ ὀρθοῦσθαι ἐπ’ αὐτῷ τὸ δόρυ, σταυρωτὴρ τὶς ὢν, καὶ ἀποβολῇ τοῦ τ σαυρωτήρ. Σαρκικός . ὁ πνεύματος καὶ ψυχῆς πάντη [που] ἀμελῶν. Σακερδώς . κύριον. καὶ σακερδὼ, ὁ αἴλουρος. Σαβαώθ . κύριος δυνάμεων, στρατιῶν. Ἡσαΐας· εἰ μὴ κύριος σαβαὼθ ἐγκατέλιπεν ἡμῖν σπέρμα. Σατᾶν . ὁ ἀντικείμενος τῇ Ἑβραίων φωνῇ. (Θηλυκόν.) Σάγη . †τὸ σάγμα,† περιβόλαιον, σκέπη. Σαγήνη . τὸ δίκτυον. σαγίνη δὲ, τὸ ὅπλον, ι . Σάϊς . πόλις. καὶ κλίνεται Σάεως. Σαῖνα . †τὸ αἰδοῖον.† ἡ μοῖρα. Σαῖπος . ἡ ἁλιευτικὴ ἐλαία. Σάλπιγξ . παρὰ τὸ σαλπίζω. τοῦτο παρὰ τὸ ἔπω, τὸ λέγω, ἔψω, ἒψ, ὀπὴ, ὀπίζω, καὶ μετὰ τοῦ σέλας, ὃ σημαίνει τὴν λαμπηδόνα, σελαπίζω, καὶ σάλπιγξ. Σαλαμβάδες . αἱ θυρίδες, αἱ ἀεὶ ἐν σάλῳ οὖσαι. ἢ παρὰ τὸ δι’ αὐτῶν εἰσβαίνειν τὸ φῶς. Σαμβύκη . εἶδος ὀργάνου. ### sigma 1629 Σαλαμίς . ὄνομα πόλεως. ἀπὸ Σαλαμῖνος τινὸς Ἀσωποῦ θυγατρός. Σαμάρεια . ἀπὸ τοῦ σήματος τοῦ Ἄρεως, ὅτι ἐν αὐτῷ Ἄρης Ἀσκαλάφῳ τῷ υἱῷ τύμβον ἔχευε, ἐν ᾧ καὶ ἐπίγραψεν οὕτως· Σῆμ’ Ἄρεως ἕτοιμον βεβοημένον Ἑλλάδι φήμῃ ..οὕνεκ’ Ἄρης τέκνον ἔχωσε πόλιν. * Σαβέτ . ἐστὶν ἡ ἀνάπαυσις. ἐξ οὗ τὸ σάββατον. * Σανίς . τὸ ἐπίμηκες ξύλον. οἱονεὶ τετανὶς, παρὰ τὸ τετάσθαι. Σαπφώ . παρὰ τὸ σαφής. ἢ παρὰ τὸ σάφω Σαφὼ, ὡς καλύψω Καλυψὼ, κλώθω Κλωθὼ, καὶ πλεονασμῷ τοῦ π Σαπφώ. ἢ παρὰ τὸ σαφῶ, τὸ σαφηνίζω. Σαργάνη . σχοινίον. ἔστι δὲ καὶ εἶδος σπυρίδος. παρὰ τὸ σάγος σαγάνη καὶ πλεονασμῷ τοῦ ρ σαργάνη. Σάρισσα . εἶδος ὅπλου. Σαρωνὶς καὶ Σαρωνικὸν πέλαγος, ἐπειδὴ Σάρων τὶς κυνηγὸς ἐπιδιώκων ἐκεῖσε κατεκρημνίσθη εἰς θάλασσαν. Σάρξ . αἷμα πεπηγὸς ἀπὸ φύσεως. ἢ στοιχείων συνδρομή. σάρξ ἐστιν οὐσία ῥευστὴ ἐξ αἵματος καὶ φλέγματος καὶ χυμοῦ καὶ χολῆς συνιστα‐ ### sigma 1630 μένη, ἤγουν ἐξ ἀέρος καὶ γῆς καὶ πυρὸς καὶ ὕδατος, τουτέστιν ἐκ θερμοῦ καὶ ψυχροῦ καὶ ξηροῦ, ὑγροῦ. ὁ ἥλιος τὸ θερμὸν καὶ ζωτικόν· ὁ ἀὴρ τὸ ψυχρόν· ἡ γῆ τὸ ξηρόν· τὸ ὕδωρ τὸ ὑγρόν. σύρκα λέγουσιν οἱ Αἰολεῖς τὴν σάρκα, διὰ τὸ σύρεσθαι ἀπ’ αὐτῆς τὸ δέρμα. Σαρκὸς ἀπόθεσις . ἡ σαρκικὴ ἡδονή. Σάρδις . πόλις. ὡς παρὰ τὸ ὄφιες καὶ πόλιες κράσει τοῦ ε καὶ ι εἰς ι μακρὸν γίνεται αἱ πόλις καὶ οἱ ὄφις, οὕτω καὶ παρὰ τὸ Σάρδιες γίνεται Σάρδις, καὶ οἱ πολῖται καὶ ἡ πόλις. τί οὖν; οἱ πολῖται Σάρδις λέγονται καὶ οὐ Σαρδινοί; πῶς οὖν καὶ οἱ πολῖται καὶ ἡ πόλις Σάρδις λέγεται; οὐχ ἡ πόλις καὶ οἱ πολῖται Σάρδις λέγονται, ἀλλ’ ὅτι ἀμφότερα διὰ τοῦ ι γράφεται, καὶ Σάρδις καὶ Σαρδινοί. καὶ Σάρδεις, τὸ δεις δίφθογγον, ὡς καὶ αἱ πόλεις. Σατραπεία . ἀξίωμά τι. Σαλώμη . κύριον. ἑρμηνεύεται δὲ εἰρήνη. τοῦτο δὲ εἴη ψυχὴ νικήσασα τὰ πάθη καὶ ἀποβαλοῦσα, καὶ εἰρήνην τελείαν ἀπ’ αὐτῶν ἄγουσα. καὶ ὁ θεολόγος· κᾂν ἡ ἄλλη Μαρία κᾂν Σαλώμη. (Οὐδέτερον.) Σαβέκ . χρυσολάχανον. Σαΐτιν . μέτρον τὶ οἴνου. ### sigma 1631 Σάκεα . αἱ ἀσπίδες. σάκαια δὲ ἑορτὴ, δίφθογγον. Σάκρον καὶ σάκρα παρὰ Ῥωμαίοις, τὰ ἱερὰ πράγματα. ἢ σάκρον ἐστὶ τὸ δημοσίᾳ ἀφιερωθέν. Σάμνιον . τόπος. Σαπώριον . τόπος. Σαραπεῖον . τὸ τοῦ Σαράπιδος ἱερόν. Σαράβαρον . ἐσθὴς Περσική. ἄλλος ἑρμηνεύει τὸ σάτον, τὸ λεγόμενον χοίνικα ἢ δεκάλιτρον. ἔνιοι δὲ τὸ βρακίον λέγουσι. Σαρδόνιον πέλαγος . Σάτον . μόδιος· κούμουλος. (Ῥῆμα.) Σαγηνεύει . περιλαμβάνει. ἀγρεύει. Σαίρει . φιλοκαλεῖ· κοσμεῖ. Σάξαι . ἐπιφορτίσαι· στρῶσαι. Σαρκάζειν . μετὰ πικρίας καὶ θυμοῦ γελᾷν. Σαρισσοφοροῦσιν . ἀπὸ τοῦ σαρίσσης ἀκοντίου. † Σαρούμενος . σπαραττόμενος. οὕτως Λυκόφρων.† Σαλαΐζω . θρηνῶ. Σαλπίζειν . ἔθος ἦν τοῖς Ἰουδαίοις διὰ σαλπίγγων ἐπὶ τὸ αὐτὸ τοὺς ἐνδεεῖς ἀθροίζειν, ἡνίκα ### sigma 1632 διανέμειν τὶ εἰς αὐτοὺς ἐβούλοντο. οὕτως ὁ ἅγιος Κύριλλος. Σαφηνίζω . ἑρμηνεύω. καὶ σαφήσας καὶ σαφηνίσας. Σάττω . φορτίζω. Σαώζει . ἀντὶ τοῦ σώζει. Σαίνω . †τὸ κινῶ.† τὸ θέλγω. καὶ παρὰ τῷ Ἀποστόλῳ σαίνεσθαι, τὸ οἷον θορυβεῖσθαι καὶ ταράττεσθαι. εἰς τὸ μηδένα σαίνεσθαι ἐν ταῖς θλίψεσι ταύταις. (Ἐπίῤῥημα.) Σαφῶς . φανερῶς· εὐκόλως· ἀληθῶς. Τὸ Σ μετὰ τοῦ Ε. (Ἀρσενικόν.) Σέας . σκώληκας. οὐχ εὕρηται ἡ εὐθεῖα ἐν χρήσει, ἀλλ’ αἱ πλάγιαι. παρὰ Ἀριστοφάνει· ὑπὸ τῶν σέων καμπτόμενος. ἡ εὐθεῖα τῶν πληθυντικῶν, σέας, σεῖς. † Σέβερος . ὁ εὐσεβής· ὁ δίκαιος.† Σεβοείμ . κύριον. Σεβαστεινός . τοπικόν. καὶ Σεβαστειηνὸς, κύριον, [διὰ διφθόγγου καὶ η .] ### sigma 1633 Σέθεν . ἀντὶ τοῦ σοῦ. καὶ σέο ἀντὶ τοῦ σοῦ. ποιητικῶς. Σείριος . ὄνομα ἀστέρος. ἢ ὁ ἥλιος. Σήριος δὲ κύριον, η . σείριος δὲ παρὰ τὸ εἴρω, τὸ λέγω. γίνεται εἴριος καὶ σείριος. λέγει γὰρ καὶ μηνύει ἡμῖν τὸν καιρὸν τοῦ θέρους. † Σειρομάστης . ἡ λόγχη.† Σειρομάστης . ὁ λῶρος, ἢ εἶδος ἀκοντίου. Σείραιος . οἶνος ὁ ἐκ γλεύκους ἑψημένος ἢ γλυκύς. Σεισμός . κίνησις γῆς ὑπὸ πνεύματος ἔνδον ἀπολειφθέντος καὶ βιαίως ῥυθέντος διὰ τὸ κωλυθῆναι περὶ τὰ κοῖλα. σισμὸς δὲ, ὁ βρασμὸς καὶ ἦχος, ι . ἀπὸ τοῦ σίζω, τὸ ἠχῶ. Σειληνός . ὁ Διόνυσος. παρὰ τὸ σείεσθαι ἐν τῷ ληνῷ. [Σειλινὸς δὲ, ὁ γέρων, καὶ Σειλινοὶ, οἱ ### sigma 1634 τῶν Σατύρων γέροντες. παρὰ τὸ σεσηρέναι καὶ χαίρειν. γίνεται σέρινος καὶ μεταθέσει τοῦ ρ καὶ πλεονασμῷ τοῦ ι Σειλινός.] ἢ παρὰ τὸ σείεσθαι λίαν Σειλινὸς, ὁ γέρων. Σελαγισμός . ἡ φρυκτωρία, ἡ λαμπηδών. παρὰ τὸ σέλας. † Σελασμός . ἡ ἀλαζονεία.† Σεμνός . ἔντιμος· ἐνάρετος· μέγας· ἔνδοξος. παρὰ τὸ σέβω σεμνὸς, ὁ σεβασμοῦ ἄξιος. Σεννάτωρ . ὁ τῶν Ῥωμαίων ἡγεμών. καὶ κλίνεται σεννάτωρος. Σέῤῥιφος . ὁ ἐπτερωμένος μύρμηξ. καὶ ὁ ἥλιος. Σεραφείμ . δυνάμεις ἅγιαι δοξολογικαὶ κυρίου. ἐπὶ μὲν ἑνικοῦ δίφθογγον, ἐπὶ δὲ πληθυντικοῦ ι. † Σεύετος . ὁ κοχλίας.† ### sigma 1635 Σείριος . ὁ * κυνόαστρος. γράφεται καὶ * κύναστρος. † Σέβαλα . ἡ ἔκπληξις.† (Θηλυκόν.) * Σελευκίς . ὄρνεον ἔνυδρον. * Σέϊς . πόλις. καὶ κλίνεται Σέως. Σειουντία . χώρα. Σειρικία . κύριον. Σειρά . ἅλυσις. παρὰ τὸ εἴρω, τὸ συμπλέκω. γίνεται εἰρὰ, καὶ πλεονασμῷ τοῦ ς σειρά. Σεισάχθεια . τὸ βάρος. παρὰ τὸ ἀποσείεσθαι τὸ ἄχθος. σημαίνει δὲ καὶ τὸ χρέος. Σελάγησις . ἡ λαμπηδών. † Σελάπυρος . ἡ λαμπρότης.† † Σελασία . ἡ Ἄρτεμις. παρὰ Λάκωσι.† Σελήνη . τὸ φέγγος. ἥτις μετὰ τῶν ἀστέρων ἐτάχθη φωτίζειν τὴν νύκτα, οὐχ ὡς τῇ ἡμέρᾳ πάντοτε ὑπὸ γῆν ὄντες· εἰσὶ γὰρ καὶ ἐν ἡμέρᾳ ἀστέρες ἐν τῷ οὐρανῷ ὑπὲρ γῆν· ἀλλ’ ὁ ἥλιος τούτους ἅμα καὶ τὴν σελήνην τῇ φαιδροτέρᾳ αἴγλῃ ἀποκρύπτων οὐκ ἐᾷ φαίνεσθαι. τοῖς φωστῆρσιν οὖν τούτοις τὸ πρωτόκτιστον φῶς ὁ δημιουργὸς ἐναπέθετο, οὐχ ὡς ἀπορῶν ἄλλου φω‐ ### sigma 1636 τὸς, ἀλλ’ ἵνα μὴ ἐκεῖνο ἀργὸν μείνῃ τὸ φῶς σελήνη παρὰ τὸ σέλας ἀεὶ νέον ἔχειν, ὅθεν καὶ ἔνος ὁ ἐνιαυτός· σέλας δὲ παρὰ τὸ σαλεύεσθαι τῇ πνοῇ. Σελίς . πτυχίον. ἢ καταβατὸν βιβλίου. Σέλγη . πόλις. Σέληρα . νῆσος. Σεμεχωνίτης . λίμνη. Σεμίδαλις . παρὰ τὸ σμῶ, τὸ καθαίρω, καὶ τὸ ἅλις, ἡ ἅλις σμωμένη. τὸ πάνυ σμῆμα, οἱονεὶ τὸ λεπτομερέστατον. οὕτως Ὦρος ὁ Μιλήσιος. Σεννώ . πόλις. † Σέρις . τὸ σέλινον. καὶ κλίνεται σέρεως.† (Οὐδέτερον.) Σείριον . καυστικόν. ἀπὸ τοῦ σείριος. ἢ ἀπὸ τοῦ σειραίνω, τὸ ξηραίνω. Σειρήνια μέλη . γλυκύτατα. Σεῖστρον . παίγνιον. καὶ σεῖστρος, εἶδος βοτάνης. * Σέλινα . βοτάνη εὔοσμος. * Σέκτον . τὸ ἄθροισμα τῶν πλουσίων. Σέλας . λαμπηδών. [παρὰ τὸ σαλεύεσθαι τῇ πνοῇ.] ### sigma 1637 Σελμών . ὄρος. ἑρμηνεύεται ἀνταπόδοσις. ἔστι δὲ φωνὴ Ἑβραϊκή. Σεμνεῖον . τὸ μοναστήριον. Σεμιράμεια τείχη . διφθόγγιζε. Σεπτόν . ἅγιον, ἔντιμον. παρὰ τὸ σέβω. (Ῥῆμα.) Σεβασμιάζειν . εὐσεβεῖν. Σειραίνω . τὸ ξηραίνω. [παρὰ τὸν σείριον τὸν ἀστέρα.] Σειράζω . ἅλυσιν ἕλκω. Σείω . ἔστι σῶ ῥῆμα, καὶ ἐξ αὐτοῦ σέω καὶ σείω. καὶ ἐκ τοῦ σῶ †γίνεται καὶ τὸ† σήθω, τὸ κοσκινίζω. † Σελάσκω . λάμπω.† Σεμνυνόμενος . κομπάζων, μέγα φρονῶν. Σεσῃρότα . κεχῃνότα· χαίροντα· γελῶντα· παίζοντα. Σεύω . τὸ ὁρμῶ καὶ τὸ διώκω. παρὰ τὸ σῶ, σεύω. Τὸ Σ μετὰ τοῦ Η. (Ἀρσενικόν.) Σηγώρ . πόλις καὶ ὄρος. Σῆθος καὶ σηθιανός . κύρια. † Σῆθος . ὄνομα ποταμοῦ Σκυθίας.† ### sigma 1638 Σηκός . ὁ ναὸς, καὶ ἡ τῶν προβάτων ἔπαυλις. στηκός τίς ἐστι, καὶ γὰρ σταθμός ἐστιν. ἀπὸ τοῦ ἵστασθαι ἐν αὐτῷ τὰ ἀγάλματα. Σηκοκόρος . ὁ τοῦ ναοῦ ἐπιμελούμενος. Σηκουάνοι καὶ Σηκολάκιοι . ἔθνη. Σηλώμ . κύριον καὶ ὄρος. † Σήμαιθος . ὄνομα ποταμοῦ.† Σημάντορος . ἡνιόχου. Σῆπες . οἱ σκώληκες. ἡ εὐθεῖα ὁ σὴψ, τοῦ σηπός. Σῆρες . οἱ σκώληκες. Σήρ . ὁ σκώληξ. καὶ κλίνεται σηρός. καὶ σηρικὰ ἱμάτια, τὰ μεταξωτά. Σήριος . κύριον. Σήραγγες . κοιλώδεις τόποι, ἢ λάκκοι, ἢ τὰ χάσματα τῆς γῆς. [ὁ σήραγξ, τοῦ σήραγγος.] Σής . ὁ σκώληξ. καὶ κλίνεται σητός. Σητάνειος . ὁ καθαρὸς ἄρτος. Σηών . κύριον. ὃς ἦν βασιλεὺς τῶν Ἀμοῤῥαίων, πλούτῳ καὶ στρατοπέδῳ περιβόητος. μονόκλιτόν ἐστι. (Θηλυκόν.) Σήκονις . χώρα. Σηκυία . τὸ σηκυιαστήριον. Σηλυβρία . πόλις. ἀπὸ Σήλυος τοῦ Θρᾳκός. Σημασία . δήλωσις καὶ φανέρωσις. ### sigma 1639 Σημαία . τὸ φλάμουλον. Σηστός . πόλις. Σήσαμος . τόπος. Σητήνη . τόπος. Σῆται . ὄνομα χώρας. Σήτη καὶ Σηταία . κύριον. Σηπία . εἶδος ἰχθύος. Σιππία δὲ, τόπος, ι. Σήφη . πόλις. (Οὐδέτερον.) Σήγιστρον . τὸ τῶν ἀλόγων σκέπασμα. Σήμαντρα . αἱ σφραγίδες. Σημεῖον . συμβόλαιον τὴν ἀναφορὰν ἡμῖν ποιοῦν πρὸς ἐκεῖνο, οὗ ἐστι τὸ σημεῖον. ὡς τὸ, κονιορτὸς ἐφάνη, ἔρχονται οἱ πολέμιοι. ἢ σημεῖον τὸ οὐκ ἔξω τῆς φύσεως ὄν. οἷον τὸ ἰάσασθαι ἄῤῥωστον καὶ τὰ τοιαῦτα. ἢ οὗ μέρος οὐδέν. καὶ σημεῖον τὸ κέντρον. Σῆμα . τὸ σημεῖον καὶ ὁ τάφος. Σηρηνίου . τοῦ κιβωτίου. Σησάμιον καὶ σησαμοῦντα . τὰ ψαιστά. Σησαμούντεια τείχη . Σήταιον . τόπος. Σηταῖον . σεσημμένον. ### sigma 1640 (1t) (Ῥῆμα.) Σήθω . τὸ κοσκινίζω. Σημαίνω . προστάσσω. δεικνύω. Σητώμενος . ..... Σήκαθεν . ὡς εἰς σηκὸν κατεκλείσθησαν. Τὸ Σ μετὰ τοῦ Θ. Σθεναρός . ἰσχυρός. παρὰ τὸ σθένος, ὃ σημαίνει τὴν δύναμιν. τὸ δὲ σθένος παρὰ τὸ ἵστημι, στήσω. στένος καὶ σθένος. Τὸ Σ μετὰ τοῦ Ι. (Ἀρσενικόν.) Σιβύλλειος λόγος . ὁ τῆς Σιβύλλης. Σιγαλόεις . λαμπρὸς, πεποικιλμένος. καὶ σιγαλόεντα. [παρὰ τὸ στίζω, στιγαλόεντα, καὶ σιγαλόεντα ἀποβολῇ τοῦ ταῦ.] * Σίντος . ὁ κάκιστος διάβολος, ὁ ἐμφωλεύων ἐν τοῖς ὕδασι. * Σιγηλός . ὁ σιωπηλός. Σίαλος καὶ πτύαλος διαφέρει . ὁ μὲν γὰρ σίαλος αὐτομόλως ῥεῖ, ὁ δὲ πτύαλος τὸ ἀποπτυόμε‐ ### sigma 1641 νον κατὰ προαίρεσιν διὰ τὴν τῶν χειλέων ἐπίπτηξιν. ἔστι καὶ σίαλος ὁ εὐτραφὴς σῦς. παρὰ τὸ ἅλις σεσιτεῦσθαι, ἢ παρὰ τὸ ἀφρὸν προΐεσθαι, ὃν λέγουσι σίαλον. καὶ σίαλος τὸ πτύσμα. † Σίζε . ἐπίφθεγμα ἐπὶ κυνηγετῶν.† † Σίκερα . πᾶν τὸ περὶ τὸν οἶνον μέθυσμα. κυρίως τὸ ἐκ φοινίκων κατεσκευασμένον.† † Σιλός . ὁ μωρός.† † Σίμβλος . ἡ τροφὴ τῶν μελισσῶν.† † Σινάμορον . πορνικόν. καὶ σινάμορος, ὁ κακόσχολος. καὶ σιναμορουμένη ἀντὶ τοῦ γαμουμένη.† Σίδειος . ὁ τῆς σίδης καρπός. σίδη δὲ ὁ τῆς ῥοιᾶς φλοιός. ### sigma 1642 Σιδήτης . ὁ ἀπὸ Σίδης πόλεως. * ἔστι δὲ αὕτη μία τῶν κατὰ τὴν Παμφυλίαν πόλεων μητρόπολις. * Σίκλος . οἱ τέσσαρες ὀβολοί. Σίκιννις . κύριον. καὶ εἶδος ὀρχήσεως. Σικανοί . οἱ Σικελοί. ἀπὸ ἡγεμόνος Σικανοῦ. Σιλωάμ . ἑρμηνεύεται ἀπεσταλμένος. Σίλουρος . ἰχθύς. Σιληνός . ὁ μωρός. καὶ σίλλος. Σίλαρος . ποταμός. Σιμός . παρὰ τὸ σίγμα σιγμός· καὶ γὰρ τοῦ σιμοῦ ἡ ῥὶς δοκεῖ τοῦ ς τὸν τύπον μιμεῖσθαι. τὸ δὲ σίγμα διὰ τοῦ ι γράφεται, ἐπειδὴ τὰ εἰς α λήγοντα ὀνόματα τῶν στοιχείων ἑνὶ φωνήεντι ### sigma 1643 θέλει παραλήγεσθαι. α . β . γ . δ . ε . καὶ σιμότης ἡ ἐν ῥινὶ κοίλανσις. Σίμων . κύριον. ἑρμηνεύεται ὑπακοή. [ἂν Σίμων ᾖς Κυρηναῖος.] Σιμόεις . ποταμός. Σίπαλος . ὁ εὔμορφος. Σιρός . ὁ λάκκος. ἢ βαθύτατον ὄρυγμα. Σισίννιος . κύριον. Ἀῤῥιανὸς δὲ καὶ Ἀππιανὸς, ὁ Σισίννης, τοῦ Σισίννου. Σιτησμός . ἡ διατροφή. ἐπισιτισμὸς δὲ, ι. Σιφλός . τυφλός· ἀσθενής· ἐπίψογος· μωμητός. [σιφλὸς δὲ κυρίως ὁ σεσινωμένος τοὺς ἴλλους, καταχρηστικῶς δὲ καὶ ἐπὶ ἄλλου μέρους τοῦ σώματος, πλεονασμῷ τοῦ φ .] † Σιφνεύς . ὁ ἀσπάλαξ.† [ Σίφων . παρὰ τὸ σίζω, τὸ ἦχον ἀποτελῶ.] Σιχθοί . οἱ σαθροί. Σικυιός . ὁ πέπων. τοῦ Ψελλοῦ· ὁ πέπων δέ γε σικυιὸς, ὁ δὲ βρυτὸς πόμα τι. ### sigma 1644 (1t) (Θηλυκόν.) Σιαγόνες . ὅτι σείονται περιαγόμεναι. ἢ παρὰ τὸ σιγᾷν. ἐν αἷς ἐστι σιγᾷν καὶ λέγειν ἀνοιγομέναις. ἢ παρὰ τὸ τὰ σῖτα ἄγνυσθαι δι’ αὐτῶν. Σιγύνη . ἡ μικρὰ ἀσπίς. Σιδηρᾶν ὡς ἀργυρᾶν περισπῶμεν . Σικύνη, Σίκινις καὶ Σική . ὀνόματα πόλεων. Σικουΐα . χώρα. Σικανία . ἡ Σικελία. Σιλουντία . χώρα. Σίλφη . ὁ σκώληξ. Σιμαί . αἱ μέλισσαι. Σιμότης . κοίλανσις ἐν ῥινί. † Σίννις . ὄρνεον ἁρπακτικόν.† Σινώπη . πόλις. ἀπὸ Σινώπης τῆς Ἀσώπου θυγατρός. [ὁ δὲ Ἄνδρων φησὶ, μίαν τῶν Ἀμαζόνων φυγοῦσαν εἰς πόντον παρὰ τοῦ βασιλέως τοῦ τόπου, πίνουσάν τε πλεῖστον οἶνον προσαγορευθῆναι Σινώπην. μεταφραζόμενον δὲ τοῦτο σημαίνει τὴν πολλὰ πίνουσαν.] ### sigma 1645 * Σίντη . βλαπτική. * Σιπύη . τὸ κανίσκιον. ἢ ἡ ἀρτοθήκη. Καλλίμαχος· ἐκ δ’ ἄρτους σιπύηθεν ἅλις κατέθηκεν ἑλοῦσα. εἴρηται οἱονεὶ σιτοΰνη τὶς οὖσα διὰ τὸ ἐν αὐτῇ τὰ σιτία ἐμβάλλεσθαι. Σιπία . τόπος, ι . σηπία δὲ, ὁ ἰχθὺς, η καὶ ι . † Σιπυληνή . ἡ Δημήτηρ.† Σισύρα . ἡ γοῦνα. † Σίσυς . τὸ εὐτελὲς ἱμάτιον.† † Σισύρνα δὲ, τὸ ἄτρυχον ἱμάτιον .† Σιταρίς . ὄρνεον. Σιτάρκησις . * τὸ ἀρκοῦν βρῶμα. * Σιωπή . παρὰ τὸ σιγὴ καὶ τὴν ὄπα, τὴν φωνὴν, ### sigma 1646 γίνεται σιγηοπὴ, καὶ ἀποβολῇ τοῦ γ καὶ κράσει τοῦ η καὶ ο εἰς ω μέγα σιωπή. ὡς ὀγδοήκοντα, ὀγδώκοντα. Σίκιννις . εἶδος ὀρχήσεως. ἀπὸ Σικανοῦ τοῦ Ἀθηνῶν βασιλέως. οἱ δὲ ἀπὸ τοῦ παιδαγωγοῦ τῶν Θεμιστοκλέους παίδων. (Οὐδέτερον.) Σίγειον . ἀκρωτήριον. Σῖγμα . τὸ στοιχεῖον. παρὰ τὸ σίζω, τὸ ἠχῶ, ἀπὸ τῆς παρὰ τὸν φθόγγον δυνάμεως. Σιγίλλιον . ....... Σιδηροῦν καὶ πορφυροῦν . ὁμοίως καὶ χρυσοῦν καὶ ἀργυροῦν. Σίκημα . πόλις. ἡ τῷ Ἰωσὴφ ὑπὸ τοῦ Ἰακὼβ καταληφθεῖσα. ### sigma 1647 Σίκυα . τὰ ἀγγούρια. καὶ σικυήλατον. * ὡς ὀπωροφυλάκιον ἐν σικυηλάτῳ. * Σίλφιον . βοτάνη χωνευτήριος. Σίμβλα . τὰ ἀγγεῖα τῶν μελισσῶν. [παρὰ τὸ συμβεβλῆσθαι ἄλλο ἐπ’ ἄλλο, οἷον συμβλήϊα τινὰ ὄντα. οἷον· λείβων ἐκ δάπεος σιμβλήϊα ἔργα μελισσῶν. ἢ ὅτι σιμὰς ἐκάλουν οἱ ἀρχαῖοι τὰς μελίσσας. αἱ γὰρ μέλισσαι πρὸς σύγκρισιν τῶν σφηκῶν ἀμβλύτερα ἔχουσι τὰ κέντρα.] †ἤγουν ἐν αἷς αἱ σιμαὶ μολῶσι.† Σιμικίνθιον . τὸ περὶ τοὺς πόδας σανδάλιον. τινὲς δὲ τὸ φακιόλιον. κυρίως δὲ τὸ ῥινόμακτρον, ὅ ἐστι τὸ μυξομάνδηλον. Σῖτα καὶ σιτία . τὰ βρώματα. † Σίον . ἡ βοτάνη.† ### sigma 1648 Σιείρ . ὄρος. Σίελ . σκοτοδίνη. καὶ ἀντὶ τοῦ σκοτοδινιῶ. οὕτω λέγουσιν οἱ Συρακούσιοι. Σινᾶ . ὄρος, ὅπερ τῇ Ἀῤῥάβων γλώσσῃ Ἄγαρ καλεῖται. Σίραιον . τὸ ἕψημα. Σίνηπι . παρὰ τὸ σίνειν τοὺς ὦπας. (Ῥῆμα.) Σιβυλλαίνω . ἐκθειάζω. Σιγῶ . παρὰ τὸ σιγὴ σιγῶ, ὡς τιμὴ τιμῶ. Σίζω . τὸ ἠχῶ. ὠνοματοπεποίηται. ὀνοματοποιΐα δέ ἐστι φωνῆς μίμησις πρὸς τὴν ποιότητα τοῦ ὑποκειμένου. Σιλαίνω . μωραίνω. καὶ τὸ κολακεύω τοὺς ἵππους. Σιλλογραφῆσαι . μιμολογῆσαι. Σίνω . τὸ βλάπτω. Σινιάσαι . πειράσαι. ### sigma 1649 Σίκρητα . παρὰ Ῥωμαίοις κριτήρια. Σιτῶ . τὸ διατρέφω. καὶ σιτῆσαι. ἐπισιτίζω δὲ, ι. [σιτῶ γὰρ, οὐκ ἐπισιτῶ.] Σιφλώσειεν . ἤτοι μωμητὸν ποιήσειεν. ἢ βλάψειεν. ἔστι γὰρ φλῶ, τὸ ὁρμὴν ἔχω. ὅθεν καὶ οἰνόφλυξ. ἢ ἀπὸ τοῦ σιφλὸς γίνεται σιφλῶ. Σιτωνῶ . σῖτον ἀγοράζω. καὶ σιτῶναι, οἱ τὸν σῖτον ὠνούμενοι καὶ καπηλεύοντες. Σινέσκοντο . ἔβλαπτον. Ὅμηρος· οἳ σφέας σινέσκοντο, βίῃφι δὲ φέρτεροι ἦσαν. Τὸ Σ μετὰ τοῦ Κ. (Ἀρσενικόν.) Σκαρθμός . κατὰ διάλεκτον ὁ πούς. τὸν δ’ ἐς Ἀχαιῶν νῆας ἐΰσκαρθμοι φέρον ἵπποι. ὅ ἐστιν εὐκίνητοι, ταχεῖς. εἴρηται δὲ σκαρθμὸς παρὰ τὸ σκαίρω, σκαρμὸς, καὶ πλεονασμῷ τοῦ θ σκαρθμός. ὥσπερ ἐπὶ τοῦ ἄρσω, ἁρμός. ἐπὶ δὲ τοῦ πλοίου, παρὰ τὸ μὴ ἐᾷν τὴν ναῦν σκαίρειν. ### sigma 1650 Σκαλμός . περὶ ὃν δεσμοῦσι τὰς κώπας πάσσαλον. ὑποσκαλμὶς δὲ ἡ τοῦ σκαλμοῦ βάσις. Σκαπανήτης . ὁ σκαφεύς. καὶ σκαπανεύς. Σκαιός . πονηρός· κακός· φαῦλος· ἀριστερός. καὶ σκαιὸς ὁ ἀμαθής. [σκαιότατος ὅστις τὸ κιθάρισμ’ ἐμάνθανε παῖς ὢν δυοῖν μηνῶν— καὶ πάλιν· ὦ σκαιὲ καὶ ἀπαίδευτε—.] † Σκελετός . ὁ κατάξηρος. παρὰ τὸ σκεῖλαι, τὸ ξηράναι.† † Σκείρων . ὄνομα λῃστοῦ. Σκήρων δὲ, ἐθνικὸν, η .† † Σκέλυθρος . ὁ ταπεινός.† Σκηπτοῦχος . ὁ τοῦ βασιλέως σκηπτοφόρος. ἢ ὁ βασιλεύς. Σκηπτός . ὁ κεραυνός. † Σκιπιωρός . ὁ κατάσκοπος. καὶ σκίπων.† Σκίπων . ἡ βακτηρία. παρὰ τὸ σκιρίπτω, ἀποβολῇ τοῦ ρ καὶ τοῦ τ καὶ συγκοπῇ. Σκίμπους . τὸ μέσον τοῦ κραββάτου· μεταφορικῶς δὲ καὶ ὅλος ὁ κράββατος. ἀπὸ τοῦ σκη‐ ### sigma 1651 νὴ καὶ τὸ ποὺς γίνεται σκηνίπους καὶ συγκοπῇ σκίμπους. [λέγεται δὲ καὶ σκίμπος χωρὶς τοῦ υ , ὡς ἀρτίπος, ἀελλόπος. σκηνίπους τὶς ὢν, ὁ σκηνῶν τῷ σώματι.] Σκίῤῥος . ὁ γύψος. καὶ σκιῤῥίται οἱ γυψεμπλάσται. Σκνιπὸς καὶ σκνιφός . ὁ μικρολόγος καὶ φειδωλός. παρὰ τοὺς σκνίπας καὶ τὴν τούτων σμικρότητα. Σκνίπες . ζῶα εἰσὶ βραχύτατα, ὅμως ἀργαλεώτατα, οὐ γὰρ μόνον κνησμοὺς ἐμποιοῦσιν ἀηδεῖς, ἀλλὰ καὶ εἰς τὸ ἐντὸς βιάζεται διὰ τῶν μυκτήρων καὶ ὤτων. σίνεται δὲ καὶ κόρας ὀφθαλμῶν, εἰ μὴ φυλάξαιτό τις. † Σκοῖος . ὁ σκολιός.† Σκοπός . ὁ προορῶν. ἢ προπορευόμενος τοῦ στρατοῦ. ᾧ στοιχοῦσι πάντες καὶ ἀκολουθοῦσι. σκοπὸς καὶ τὸ σημάδιον. σκοπός ἐστι καὶ τὸ διὰ τέλος σπουδαζόμενον. ἢ σκοπός ἐστι τὸ προσεπινοούμενον τέλος. σκοπός ἐστι τῆς πρακτικῆς, τὸ καθᾷραι τὸν νοῦν καὶ ποιῆσαι τοῦτον παντὸς πάθους ἀπαράδεκτον. Σκόλοψ . ὀξὺ ξύλον, ὅπερ ἐπήγνυον τῷ τείχει. παρὰ τὸ κολάπτω κόλοψ καὶ σκόλοψ. ἢ παρὰ τὸ σχίζω σχόλοψ καὶ σκόλοψ, τὸ διεσχισμέ‐ ### sigma 1652 νον καὶ ἀπωξυμμένον ξύλον. σκόλοπες καὶ αἱ τῶν φοινίκων ἀκμαί. σκόλοψ καὶ ὁ πειρασμός. ὡς τό· ἐδόθη μοι σκόλοψ τῇ σαρκί. Σκόπελος . ὁ ὑψηλὸς τόπος, ἀφ’ οὗ ἐστι τὰ κύκλῳ σκοπεῖν. Σκρινιάριος . ὑπογραφεύς. Σκυθρωπός . στυγνός· λυπηρός. Σκύμνος . ὁ τοῦ λέοντος σκύλαξ. Σκύλλος . κυρίως ἐπὶ κυνὸς νεογνοῦ. εἴρηται δὲ ἀπὸ τοῦ ἐπισχεῖν τὴν ὑλακήν· σχύλαξ τις ὤν. Σκληρός . παρὰ τὸ σκλῶ μονοσύλλαβον, ὅπερ ἀπὸ τοῦ σκέλλω, τὸ ξηραίνω. Σκώληξ . ὁ μὴ ἔχων κῶλον, ἤγουν ὀστοῦν, κατὰ ἀντίφρασιν. † Σκῶπες . γένος ὀρνέου.† Σκώψ . ὄρνεον κόβαλον καὶ μιμηλὸν, ὅμοιον γλαυκί. φασὶ δὲ ἀπὸ τοῦ ζώου τούτου τὸ σκώπτειν εἰρῆσθαι. τινὲς δὲ κακόφωνον λέγουσι τὸ ὄρνεον. παρὰ τὸ σκαιὰν ἔχειν ὄπα. οὕτως Ὦρος ὁ Μιλήσιος. Σκύμνος . τὸ τοῦ λέοντος σκυλάκιον. παρὰ τὸ σκύζω, τὸ ὀργίζομαι. σκυμνὸς δὲ ἐπὶ τῶν ἄλλων ζώων. Σκωπτηλός . γελαστής. Σκυτοδέψης . δερματολέκτης· ὁ τὰς βύρσας κατασκευάζων. ### sigma 1653 (1t) (Θηλυκόν.) Σκαπάνη . ἡ δίκελλα. Σκλαβινία . ἡ Βουλγαρία. Σκαμμωνία . βοτάνη. † Στηπτουχία . βασιλείας κληρουχία.† † Σκίλλα . ἡ βοτάνη.† Σκάνδεια . πόλις. Σκαιά . ἡ ἀριστερά. Σκαιωρία . σκευωρία· κατασκευή· ἐπιβουλή. Σκειρωνία πέτρα . ἡ τοῦ Σκείρωνος λῃστοῦ. Σκηνή . ἡ κατοικία. παρὰ τὸ σχῶ, τὸ κρατῶ· σχηνὴ καὶ σκηνὴ, ἡ κρατοῦσα καὶ φυλάττουσα ἡμᾶς. σκηνὴ καὶ τὸ δρᾶμα καὶ ἡ ὑπόκρισις. Σκῆψις . ἡ πρόφασις. σκέψις ἐστὶ, καὶ τροπῇ τοῦ ε εἰς η σκῆψις· οἱ γὰρ προφασιζόμενοι σκέπτονται, τί εἴπωσι. σημαίνει δὲ καὶ τὴν ἐκ μελέτης ψευδομαρτυρίαν. ### sigma 1654 Σκληραγωγία . ἄσκησις. Σκοπιά . ὑψηλὸς τόπος. Σκοτομήνη . ἡ ἀσέληνος νύξ. Σκοτόμαινα . νύξ ἐστιν, ἐν ᾗ μαίνεται καὶ ἀκαταστεῖ τὰ οὐράνια. Σκύδνος . ἡ λοιδορία· ἡ ὀργή· ἡ σκυθρωπότης. Σκυτάλη . ἐργαλεῖον σκυτοτομικόν. καὶ ἡ ἀβίνα. Σκυταλίδες . οἱ κόνδυλοι τῶν δακτύλων. Σκιά . παρὰ τὸ κίω, τὸ ἀκολουθῶ· κιὰ καὶ σκιὰ ἐπενθέσει τοῦ ς. καὶ σκιὰ ὁ τύπος παρὰ τῷ Ἀποστόλῳ· σκιὰν γὰρ ἔχων ὁ νόμος τῶν μελλόντων ἀγαθῶν, ὅ ἐστι τύπον. (Οὐδέτερον.) Σκαμβόν . στρεβλόν. Σκαληνόν . γεωμετρικὸν σχῆμα. Σκανδάληθρα . τὰ ἐν ταῖς παγίσιν ἐπικαμπῆ ξυλάρια. ### sigma 1655 Σκέμμα . ἡ σκέψις. Σκῆπτρον . ῥάβδος βασιλική. παρὰ τὸ σκήπτεσθαι, ὅ ἐστιν ἐπερείδεσθαι ἐν αὐτῷ. Σκηνώματα . οἶκοι· τόποι. ἢ καὶ τὰ σώματα. Σκῆνος . σῶμα. οἰκητήριον. Σκηνοῤῥαφεῖον . τὸ δερματοῤῥαφεῖον. καὶ σκηνοῤῥάφος. Σκηπάνιον . ἡ ῥάβδος. † Σκόλυμον . τὸ λάχανον.† Σκόλυμος . βοτάνη. Σκότος . οὐκ οὐσία τίς ἐστιν, ἀλλὰ συμβεβηκός· φωτὸς γάρ ἐστι στέρησις. Σκότος . ἀπὸ τοῦ σκιάζειν. Ἡρακλείδης δὲ ὁ Ποντικὸς ἀπὸ τοῦ προσκόπτειν τὸν πορευόμενον ἐν αὐτῷ. ὁ δὲ Ἡρωδιανὸς παρὰ τὸ σχέθειν ἡμᾶς. ὅ ἐστιν ἐπισχεῖν ἡμᾶς πολλάκις προϊέναι. Σκύλα . τὰ τῶν νεκρῶν λάφυρα. λάφυρα δὲ τὰ ἐκ τῶν πολεμίων ἔτι ζώντων λαμβανόμενα. Σκύβαλον . οἷον κυσίβαλόν τι ὂν, τὸ τοῖς κυσὶ βαλλόμενον καὶ ῥιπτόμενον. [ Σκύτος . τὸ δέρμα. καὶ σκυτοδέψης. παρὰ τὸ ξύω ξυτὸς, εἶτα κατὰ διάλυσιν τῶν στοιχείων ### sigma 1656 καὶ καθ’ ὑπερβιβασμὸν τοῦ ς σκύτος, τὸ ξυόμενον.] Σκῶλον . ἐμπόδιον· σκάνδαλον. καὶ σκῶλος, εἶδος ἀκάνθης, ἣ πυρωθεῖσα ἐντονωτέρα γίνεται. λέγεται δὲ παρὰ τὸ σκέλλω, τὸ ξηραίνω. ἡ ὑπὸ πυρὸς ἐξηραμμένη. Σκῶμμα . ἡ λοιδορία γέλωτος χάριν. πρόσκομμα δὲ μικρόν. Σκώρ . τὸ κόπρον. τῶν καθ’ ἡμᾶς σοφιστῶν ὁ ἐνδοξότατος ἔν τινι τῶν λόγων τῶν ἑαυτοῦ γέγραφε τὸ σκάτος, ἀγνοήσας, ὅτι ὀρθὴ πτῶσις ἐστὶ τὸ σκὼρ, αἱ δὲ πλάγιαι τοῦ σκατὸς καὶ τῷ σκατί. Ἀριστοφάνης· καὶ σκὼρ ἀεὶ νῶν. ὄντως οὖν σκατοφάγου τὸ ἁμάρτημα. Σκότος λεπτόν . τὴν ἀπὸ τῆς ἀθυμίας σκότωσιν ἄχρι τοῦ ἐγκεφάλου διαδυομένην λέγει ὁ θεολόγος. (Ῥῆμα.) Σκάζει . χωλεύει. Σκανδαλίσει . ὑβρίσει. ὡς ἐν τῷ εὐαγγελίῳ· ὡς δ’ ἂν σκανδαλίσῃ ἕνα τῶν μικρῶν τούτων. Σκαρδαμύττειν καὶ σκαρδαμύσσειν . πυκνὰ τοὺς ὀφθαλμοὺς ἀνοίγειν καὶ κλείειν, ἤτοι καμμύειν. ### sigma 1657 παρὰ τὸ μύω μύσσω γίνεται παράγωγον, ὡς ἀφύω ἀφύσσω, καὶ παρὰ τὸ σκαίρειν καὶ κινεῖν τὴν συνεχῆ κίνησιν τοῦ βλεφάρου, ἃ δὴ τὸ μύειν παρέχουσιν. [τὸ δὲ σκαίρω ἀποβολῇ τοῦ ς καίρω καὶ διπλασιασμῷ καρκαίρω. —κάρκαιρε δὲ γαῖα πόδεσσιν. οἷον ἐν κινήσει καὶ ταραχῇ ἐγένετο ἡ γῆ διὰ τὸ πλῆθος τῶν σειόντων αὐτὴν ποδί. σκαίρω οὖν καὶ καίρω ἀποβολῇ. ὅθεν σύνθετον τὸ σκαρδαμύσσειν. ἀποβολῇ τοῦ ς λέγεται καὶ καρδαμύττειν.] ἀμφότερα παρὰ τὸ κινεῖν καὶ μύειν τὰ βλέφαρα. Σκαίροντα . σκιρτῶντα· πηδῶντα. [παρὰ τὸ σκῶ σκαίρω, ὥσπερ παρὰ τὸ σπῶ σπαίρω.] Σκεδάσας . σκορπίσας. καὶ σκεδάζω ἀπὸ τοῦ χέω, χέδω, [καὶ σκέδω.] Σκελετίζεται . κατάξηρος γίνεται. καὶ σκελητεύω. παρὰ τὸ σκεῖλαι, τὸ ξηράναι. Σκηριπτόμενος . στηριζόμενος. Σκήπτεται . προφασίζεται. Σκίδναται . διασκορπίζεται. [καὶ σκιδνῶ. ὡς κερῶ, κιρνῶ, οὕτως σκεδῶ, σκιδνῶ, ἐξ οὗ παράγωγον τῶν εἰς μι σκίδνημι.] Σκιαγραφούμενον . τὸ ἀμυδρῶς καὶ ὀλιγοστῶς καταλαμβανόμενον. Σκιῤῥωθέν . σκληρυνθέν. Σκιμαλίσαι . κυρίως τὸ μέσον τὸν δάκτυλον εἰς τὸν πρωκτὸν τοῦ ὀρνέου ἐμβαλεῖν. ### sigma 1658 Σκοτοδινιάσας . σκότους καὶ ἴλιγγος πληρωθείς. Σκορδίνασθαι . τὸ παρὰ φύσιν τὰ μέλη ἐκτείνειν, μετὰ τοῦ χασμᾶσθαι διακλώμενον. γίνεται δὲ περὶ τοὺς ἐγειρομένους ἐξ ὕπνου, ὅταν χασμώδεις ὄντες ἐκτείνωσι τὰς χεῖρας. οἷον κοροδίνασθαι· δονεῖσθαι ἀπὸ κόρου ὕπνου ἢ τροφῆς. ἢ καροδίνασθαι, παρὰ τὸ δονεῖσθαι τὴν κεφαλήν. Σκυβαλίζεται . ἐξουθενεῖται· εὐτελίζεται. Σκυλεύσας . προνομεύσας. Σκυδμαίνειν . τὸ σκυθρωπάζειν καὶ ὀργίζεσθαι. κυρίως ἐπὶ τῶν λεόντων ὀργιζομένων [ἐπὶ τοῖς ἀφαιρουμένοις αὐτῶν σκύμνοις. ἢ ἀπὸ τῆς περὶ τὸ πρόσωπον συστολῆς τοῦ σκύλλου, ὅ ἐστι δέρμα, ὃ συμβαίνει ἐπὶ τῶν ὀργιζομένων.] Σκυζομένην . λυπουμένην, ὀργιζομένην. καὶ σκύζεσθαι παρὰ τοὺς Σκύθας, οἵτινες ὀργιλώτατοι ὄντες τὸ ἐπισκύνιον καθέλκουσι. Σκυθρωπάσαι . στυγνάσαι. πλεονασμῷ τοῦ ρ· σκυθωπάσαι γάρ ἐστι, παρὰ τὸ Σκυθικοὺς ἔχειν ὦπας. † Σκύλλεις . παρασπᾷς. ἐνοχλεῖς. Σκληρύνει . σκληρὸν καὶ ἀπειθῆ εἶναι συγχωρεῖ. καὶ ὁ Ἀπόστολος· ἄρα οὖν ὃν ἂν θέλει, ἐλεεῖ, ὃν δὲ θέλει, σκληρύνει· ἐλεεῖ δὲ τὸν ἄξιον ἐλέους καὶ τοῦ ἐλεεῖσθαι. Σκοπεύσω . θεωρήσω. ### sigma 1659 (1t) Τὸ Σ μετὰ τοῦ Μ. (Ἀρσενικόν.) Σμερδαλέος . καταπληκτικός. Σμέρδις, Σμέρδιος, καὶ Σμερδίης . ὀνόματα κύρια. Σμίνδαρος . κύριον. καὶ Σμινδαρίδης. πατρωνυμικόν. † Σμίνθουροι . τὰς οὐρὰς σείοντες.† Σμῶδιξ . ὕφαιμος πληγὴ, ἢ μώλωψ. παρὰ τὸ σμῶξαι, τὸ πατάξαι κατὰ Ἴωνας. [ἢ ἀπὸ τοῦ σμῶ, σμώσω, παράγωγον σμώζω, σμῶδιξ.] (Θηλυκόν.) Σμερδνή . καταπληκτική. Σμῆλος . νῆσος. Σμίλα . ἡ δίκελλα. καὶ τὸ σμιλάριον. Σμίλαξ . φυτὸν ἀκανθῶδες, ἢ ἡ λεγομένη περιπλοκάς. Σμινύη . ἐργαλεῖον γεωργικόν. Σμύρνα . πόλις. καὶ Σμύρνηθεν, ἀπὸ Σμύρνης. Σμύρνα . φυτόν. Σμύραινα . ἰχθύς. Σμώνη . ἡ τοῦ ἀνέμου πληγή. ἀπὸ τοῦ σμῶ ῥήματος τοῦ σημαίνοντος τὸ πλήσσω. [τὸ σμῶ, μέγα. ὡς τὸ ζῶ, ζώνη.] (Οὐδέτερον.) Σμῆνος . τὸ τῶν μελισσῶν πλῆθος. ἢ τὸ μελισσόβοτον. ἢ τὸ πλῆγμα. ἀπὸ τοῦ σμῶ τοῦ σημαίνοντος τὸ πλήσσω. ### sigma 1660 Σμῆγμα . τὸ καθάρισμα. †σαπώνιον.† μίγμα δὲ, ι. (Ῥῆμα.) Σμαραγεῖν . ἠχεῖν. τινὲς ἐπὶ τοῦ λάμπειν τιθέασι. καὶ σμάραγδος ὁ λαμπρὸς λίθος. [παρὰ τὸ μαίρω, τὸ λάμπω, μάραγδος καὶ σμάραγδος. οἷον· —σμαραγεῖ δέ τε λειμών.] Σμήχω . τὸ καθαίρω. σμύχω δὲ, τὸ καίω, ψιλόν. Σμιλεύω . τέμνω. Σμῶ . τὸ καθαίρω. καὶ σμῶ, τὸ πλήσσω. Σμῶξαι . τὸ πατάξαι κατὰ Ἴωνας. (Ἐπίῤῥημα.) Σμερδαλέως . καταπληκτικῶς· φοβερῶς. Σμύρνηθεν . ἀπὸ Σμύρνης. Τὸ Σ μετὰ τοῦ Ο. (Ἀρσενικόν.) Σοαιμίς . κύριον. Σόεμος δὲ, ψιλόν. Σοβαρός . αὐθάδης. Σόθρυς . ὄρος. Σοιβίδας καὶ Σοιμίδας . κύρια. Σολήν . ποταμός. καὶ κλίνεται Σολῆνος. σωλὴν δὲ, τὸ σωληνάριον, μέγα. Σόλος . ὁ δίσκος. παρὰ τὸ σῶ, τὸ ὁρμῶ καὶ κινῶ. [ἀπὸ γὰρ τοῦ σῶ, τὸ σείω, ὁ μέλλων σώσω, καὶ ῥῆμα ὄνομα κατὰ συστολὴν τοῦ ω σὸς, καὶ πλεονασμῷ τοῦ λ σόλος.] ### sigma 1661 Σολοικισμός . ὁ τοῦ σώου λόγου αἰκισμός. διαφέρει δὲ ὁ βαρβαρισμὸς τοῦ σολοικισμοῦ, ὅτι ὁ βαρβαρισμὸς ἐν λέξει γίνεται, ὁ δὲ σολοικισμὸς ἐν λόγῳ· τὸ γὰρ περὶ μίαν λέξιν ἁμαρτάνειν βαρβαρισμός ἐστι, τὸ δὲ περὶ πλείονας σολοικισμός. Σουβί . τόπος. Σοφονίας . κύριον. Σοφιστής . κυρίως ὁ σοφιζόμενος καὶ προϊστάμενος τῆς διατριβῆς. [Ὅμηρος· ὄφρ’ εὖ γινώσκοις ἠμὲν θεὸν ἠὲ σοφιστήν.] Σουσίας . ὁ ἵππος κατὰ Σύρους. Σοφός . παρὰ τὸ σέβω. τὸν γὰρ σοφὸν πάντες σεβόμεθα. ἢ παρὰ τὸ σῶα φάσκειν, κατὰ τροπὴν τοῦ ω εἰς ο . (Θηλυκόν.) † Σοβαραί . λαμπραί.† Σοβάς . ἡ πόρνη. ἀπὸ τοῦ σοβῶ, τὸ κινῶ. Σόβηρα . πόλις. Σογδιανὴ καὶ Σουγδινή . χώρα. Σολία . πόλις κατὰ τὴν Κύπρον. σωλεία δὲ, ἡ τοῦ οἴκου, μέγα καὶ δίφθογγον. Σοποευτῖτις θεά . ἡ ἔφορος τῆς μανίας. Σοφηνή . πόλις. Σοφία . γνῶσις θείων τε καὶ ἀνθρωπίνων πραγμάτων. τὸ θεωρεῖν λόγους σωμάτων καὶ ἀσωμά‐ ### sigma 1662 των. ἢ νοῦς καὶ ἐπιστήμη τῶν τιμιωτάτων τῇ φύσει. (Οὐδέτερον.) Σομφῶδες . βουνῶδες, ἢ χαῦνον. Σομόρ . μέτρον γῆς. Σόμορα . τόπος. Σολοίκια . τὰ ἐνδύματα. * Σολοίμνιζε . πόλις ἐν τῇ Ἀσίᾳ ὑπὸ τὴν μητρόπολιν Ἔφεσον διακειμένη. * Σουδάριον . λεπτόν τι σκέπασμα ἐκ λίνου συνυφασμένον. Σοῦσα . τὰ λείρια παρὰ Φοίνιξι. καὶ σοῦσον τὸ κρίνον κατὰ Φρύγας. σουσίαν δὲ τὸν ἵππον λέγουσιν οἱ Σύροι. Σούσινον μύρον . τὸ κρίνον. ἢ οὕτως· σούσινον μύρον, ὅ ἐστι κρίνον. (Ῥῆμα.) Σοβῶ . τὸ κινῶ καὶ μαίνομαι. Σολοικίζειν . οὐ μόνον τὸ κατὰ φωνὴν καὶ λόγον χωρικεύεσθαι, ἀλλὰ καὶ ἐπὶ ἐνδυμάτων, ὅταν τις χωρικῶς ἐνδιδύσκηται, ἢ ἀτάκτως ἐσθίῃ, ἢ ἀκόσμως περιπατῇ, ὥς φησι Ζήνων. Σοφίζεσθαι . καταψεύδεσθαι. Σοφιστομανοῦσιν . ἤγουν ἐκ περισσοῦ σπουδάζουσι καὶ ἐπιθυμοῦσιν ἔχειν οἱ σοφισταὶ καὶ διδάσκαλοι εὐφυεῖς μαθητὰς καὶ πολλούς. ### sigma 1663 (1t) Τὸ Σ μετὰ τοῦ Π. (Ἀρσενικόν.) Σπάδων . ὁ εὐνοῦχος. παρὰ τὸ σπᾶσθαί τι μέρος αὐτοῦ. καὶ σπαδωνισμὸς ὁ εὐνουχισμός. † Σπεκιῶσος . ὄνομα κύριον.† Σπερμολόγος . ὁ τὰ σπέρματα συλλέγων. Σπεκουλάτωρ . ὁ δήμιος. Σπερχειός . ὄνομα ποταμοῦ. Σπένδις . κύριον. καὶ κλίνεται Σπένδιος. Σπεράτος . κύριον. Σπευριεὺς καὶ Σπατῖνος . κύρια. Σπινθήρ . λαμπηδών. [οἷον σπορεὺς τὶς ὢν τοῦ θέροντος πυρός. πεποίηται τὸν τοῦ πατρὸς ἔχων λόγον, παρὰ τὸ σπεῖραι.] Σπῖλος . ῥύπος, μολυσμός. Σπλήν . ἀπὸ τοῦ εἰς αὐτὸν ἐπισπᾶσθαι τὰ φαυλισθέντα τῶν ὑγρῶν. * Σπαρτίον . τὸ σχοινίον. καὶ κλῆρος. καὶ στέργει σπάρτα, ἥνπερ ἔλαχε. * ### sigma 1664 Σπόγγος . διὰ τὸ ἀποσπᾷν τὰ ὑγρά. Σπυριδωνάκης . κύριον. Σπόκιλλος . κύριον. † Σπῶρος . ὄνομα κύριον.† Σπῆλυξ . τὸ σπήλαιον. καὶ κλίνεται σπήλυκος. Σπάδων . τὸ σπάσμα. τοῦ Ψελλοῦ· σπάδονα δὲ τὰ σπάσματα, πάθος δέ τι χιόνην. (Θηλυκόν.) Σπάθη . τὸ ὑφαντικὸν ἐργαλεῖον. παρὰ τὸ κατασπᾷν τὴν κρόκην. Σπεῖρα . ἡ σύναξις, πλῆθος στρατευμάτων. †ἔστι δὲ καὶ σύνταγμα διακοσίων ἀνδρῶν.† Σπεῖσις . ἡ σπονδή· ἢ ἡ θυσία. Σπήλυγγες . τὰ βεβρωμένα τῶν πετρῶν. παρὰ τὸ σπᾷν. Σπιλάδες . αἱ ὕφαλοι πέτραι. οἷον ἀποσπάδες. ἢ ὅτι τὸ κατ’ αὐτὰς μέρος μελαίνεται. Σποδιὰ καὶ σποδός . ἡ στακτή. παρὰ τὸ σβέω, σβέσω, σβεδὸς καὶ σποδός. ἡ ἀμαυροῦσα τὴν φλόγα. ### sigma 1665 Σπονδάς . συνθήκας. ὅρκια. ἢ θυσίας καὶ ἐκχύσεις οἴνου. † Σπώδιγξ . ἡ πληγή.† (Οὐδέτερον.) † Σπέκιον . εἶδος ἱματίου.† Σπέος . τὸ σπήλαιον· ἀφώτιστόν τι οἴκημα. παρὰ τὴν σβέσιν τοῦ φωτός· οἷον σβέος τὶ ὂν καὶ σπέος· τὸ πολὺ γὰρ τοῦ φωτὸς ἐστέρηται· τροπῇ τοῦ β εἰς π . [ὡς παρὰ τὸ σβέω, σβέσω, σβεδὸς καὶ σποδός. καὶ σπὲς τὸ σπήλαιον, καὶ σπεῖον τὸ σπήλαιον, καὶ σπῆϊ τῷ σπηλαίῳ.] Σπέκλον . ἡ ὕαλος. Σπάργανον . παρὰ τὸ σπαράσσω, σπαράγανον καὶ σπάργανον. Σπείρημα . τὸ τοῦ ὄφεως εἵλιγμα. παρὰ τὸ σπειρῶ, τὸ εἱλίσσω. σπείρημα καὶ τὰ ἱμάτια, παρὰ τὸ ἐνσπείρεσθαι καὶ συστρέφεσθαι αὐτοῖς. καὶ σπεῖρον τὸ ἱμάτιον. Σπωλήτιον . τόπος. (Ῥῆμα.) Σπανίζεται . λείπεται, ὑστερεῖται. Σπασάμενος . ἑλκύσας. Σπαθᾷν . τὸ σπαταλᾷν. καὶ παρὰ τοῖς ῥήτορσι σπαθᾷν τὸ ἀφειδῶς ἀναλίσκειν. Σπαίρω . ψυχοῤῥαγῶ. ### sigma 1666 Σπέρχει . σπουδάζει, κατεπείγεται, σπεύδει καὶ συστρέφει. ἴσως ἀπὸ τοῦ περιέχει· συμπεριέχει καὶ κατὰ συγκοπὴν σπέρχει. Σπερμαίνω . γεννῶ. Σπένδω . ἀναιρῶ. ὡς τό· ἐγὼ δὲ ἤδη σπένδομαι. [παρὰ τὸ σπείω σπένδω. παράγωγον καὶ οὐ πλεονασμός. ὥσπερ κυλίω κυλίνδω, καὶ ἀμείρω ἀμέρδω.] Σπένδεται . θύεται. φύεται, φιλιοῦται. Σπένδομαι . φιλιοῦμαι. Σπένδοντος . προσφέροντος πίστιν ἢ σπονδήν. ἔστι δὲ καὶ τὸ φιλιοῦσθαι. σπονδὰς γὰρ ἐκάλουν τὰς ἐπὶ τῶν πολεμίων συμβιβάσεις. Σπειρόμενος σῖτος . μικρόν. σπειρώμενος δὲ ὄφις, ὅ ἐστιν ἐντυλισσόμενος, μέγα. Σπείρω . παρὰ τὸ σπῶ· ἅμα γὰρ καταβληθῆναι τὴν σπορὰν, σπᾶται ὑπὸ τῆς γῆς τὸ χωρῆσαν εἰς αὐτήν. ὡσαύτως καὶ ἐπὶ τῶν θηλειῶν. Σπείσω . θύσω. Σπεῖσαι . παρὰ τὸ σπίσαι, ὅ ἐστι ποτίσαι τὴν γῆν τῷ οἴνῳ. Σπληνιῶντες . ..... Σπώμενος . συντριβόμενος. Σπένδομαι . ἀποθνήσκω. θυσίαν μέλλω καὶ σπονδὴν ἐμαυτὸν προσφέρειν Χριστῷ. ὁ Ἀπόστο‐ ### sigma 1667 λος· ἀλλ’ εἰ καὶ σπένδομαι ἐπὶ τῇ θυσίᾳ καὶ τῇ λειτουργίᾳ. Σπειρηδόν . περιπεπλεγμένως. Σποράδην . ἐσπαρμένως. Τὸ Σ μετὰ τοῦ Τ. (Ἀρσενικόν.) Σταθμός . τὸ σταθμίζον. τὸ σταθμιζόμενον. ἡ μάνδρα τῶν προβάτων. σταθμὸς κατὰ Ἡρόδοτον καὶ Ξενοφῶντα μίλια εἰκοσιοκτὼ ἥμισυ. καὶ σταθμοὶ ἀντὶ τοῦ παραστάδες. Σταλαγμός . ἔστι στῶ, οὗ παράγωγον στάσω, ὁ μέλλων στάξω. ὡς φράζω φραγμὸς, οὕτω στάζω σταλαγμὸς κατὰ πλεονασμὸν τῆς συλλαβῆς. ἐκ δὲ τοῦ στάσσω γίνεται κατὰ πλεονασμὸν τῆς αλ συλλαβῆς σταλάσσω. Στάληξ . ὁ σταλαγμός. στάλιξ δὲ, ὁ σκόλοψ, ἰῶτα. Στατώριος . ὁ σκολιός. Σταμῖνες . τὰ καταστρώματα τῆς νηός. ἐφ’ ὧν ἱστάμεθα. Ἀρίσταρχος δὲ ὀρθὰ ξύλα λέγει στήμοσιν ἐοικότα. ### sigma 1668 Στατήρ . τὸ νόμισμα. παρὰ τὸ ἵστημι, στήσω, στατήρ. οἱ δὲ ἀρχαῖοι ἐπὶ τοῦ δανείζειν. ὀβολοστάτας οὖν οἱ Ἀττικοὶ τοὺς ὀλίγα δανείζοντας ἔλεγον ὑπερβολικῶς. ὁ γὰρ στατὴρ ἐπενοήθη τῷ βίῳ πρὸς δανεισμὸν καὶ ἀπόδοσιν. καὶ στατῆρες οἱ χρεῶσται. * Στατῆρα . τινὲς νομίζουσι λίθον πολύτιμον εὑρισκόμενον κατὰ Συρίαν, οἱ δὲ ἐξάγιον τέταρτον νομίσματος. * Σταυρὸς Χριστοῦ ἐστι πέρας ἐπιδόσεως καὶ κοπὴ ἁμαρτιῶν. σταυροὺς ἔλεγον οἱ παλαιοὶ ὀρθὰ ξύλα παρὰ τὴν στάσιν, ἅπερ ἔξωθεν περιτίθεται ταῖς αὐλαῖς πρὸς τὸ μὴ στενοχωρεῖσθαι τὰ ζῶα ἐν τοῖς συφεοῖς. καὶ ὁ παρ’ ἡμῖν δὲ σταυρὸς παρὰ τὴν στάσιν καὶ τὸ εὖρος, οἷον ὁ μῆκος καὶ πλάτος ἔχων. Σταθηρός . ἰσχυρός. Σταίτιος . ἄρτος ἐξ ἀλεύρου. καὶ σταιήτιος, * καὶ σταιήτης, * καὶ σταιτίτης. Στεναγμός . παρὰ τὸ στενάζω· τοῦτο παρὰ τὸ στενάχω· [τοῦτο παρὰ τὸ στένω.] Στερεός . τὸ στεῤῥὸς τοῦ στερεὸς ἐστὶ συγκοπή. στερὸς καὶ πλεονασμῷ τοῦ ρ στεῤῥός. ἐμοὶ δὲ ### sigma 1669 δοκεῖ μᾶλλον τὸ στερεὸς ἀπὸ τοῦ στεῤῥὸς εἶναι, κατὰ πλεονασμὸν τοῦ ε . τὰ γὰρ εἰς ναι ἀπαρέμφατα ποιεῖ εἰς ρος ὀνόματα ἰσοσύλλαβα. οἷον μυῆναι μυαρός· διῆναι διερός· ῥυπῆναι ῥυπαρός· στηθῆναι σταθερός· στῆναι στερὸς, καὶ πλεονασμῷ τοῦ ρ στεῤῥὸς, καὶ τοῦ ε πάλιν στερεός. οὕτως Ὦρος ὁ Μιλήσιος περὶ πάθους. Στελεὸς καὶ στειλειός . τὸ ἀξινοκράτημα. Στεντόρειος . λόγος φωνητικός. ἀπό τινος Στέντορος ὀνομαζομένου, ὃς μεγαλοφωνότατος ὑπῆρχε. Στήμων . τὸ στημόνιον. παρὰ τὸ στῶ, στήσω, στήμων. ὡς φιλῶ, φιλήσω, φιλήμων. Στίχος . ἡ ἐπίστιχος τάξις. Στικτέος . καρτερικός. ἀπὸ τοῦ στίζω, τὸ μαστίζω. Στιγματίας . ὁ οἰκέτης. ὡς στιζόμενος καὶ μαστιζόμενος, οἷα ἀχρήσιμος. Στόλος . κυρίως ἀποστέλλειν ἐστὶ τὸ διὰ νηὸς ἐκπέμπειν. ὅθεν καὶ στόλος ὁ πολλῶν νηῶν ἀπόπλους. Στῶλος δὲ ὄνομα πόλεως, μέγα. † Στολυξώδης . μικρολόγος.† Στόνυξ . τὸ εἰς ὀξὺ λῆγον. καὶ κλίνεται στόνυχος. ### sigma 1670 Στοχασμός . παρὰ τὸ στείχω στοχάζω. στοχασμὸς δὲ λέγεται καὶ στοχάζειν, τὸ πρὸς εὐθεῖαν ὁδὸν τὸν λογισμὸν ἀπευθύνειν. Στόμαχος . δι’ οὗ καταπίνομεν τὴν ὑγρὰν καὶ ξηρὰν τροφήν. ἤτοι στόμα ἐστὶ τῶν χεομένων, ἢ ὅτι τὰ ἀπὸ τοῦ στόματος εἰς τοῦτον χεῖται. ἢ σιτόμαχος, ὁ τοῖς σιτίοις μαχόμενος· θλίβουσι γὰρ αὐτόν. ἢ ὁ θλίβων ἔμπαλιν ταῦτα. Στρατόνικος· Στράτων, Στράτωνος . ὀνόματα κύρια. Στρατός . τὸ συνεστραμμένον πλῆθος τῶν πολεμούντων. παρὰ τὸ στρέφω, ἔνθεν ἔστραπται, στραπτὸς καὶ στρατός. † Στρόβιλος . εἶδος ὀρχήσεως.† † Στρόφος . στρέμμα, πλέγμα.† Στρυφνός . ὁ στύφων. καὶ τὸν οἶνον ἔπινε τὸν στρυφνόν. καὶ βοτάνη τις. Στριφνός . ἐσφιγμένος· στερεός. παρὰ τὸ στρύφω, στρυφνὸς καὶ στριφνός. Στρόβιλος . ὁ ἄνεμος. Στρόβηλος δὲ ἡ νῆσος, η . [παρὰ τὸ στρέφω, στρόφιλος καὶ στρόβιλος.] Στρουθός . παρὰ τὸ μετὰ οἴστρου θέειν. Στρυμών . ὄνομα κύριον. καὶ ποταμὸς Στρυμὼν, καὶ κλίνεται Στρυμόνος. Στρῶβες . ἔθνος. ### sigma 1671 Στρωτήρ . τὸ πλέγμα, τὸ ἀπὸ τῶν παπύρων εἰς σκηνὰς καὶ καλύβας πεποιημένον. Στυγητός . μισητός. Στυγνός . κατηφὴς, λυπηρός. [ὡς παρὰ τὸ ἔπιθον πιθανὸς, οὕτω στύγω, ἔστυγον, στυγανὸς, καὶ συγκοπῇ στυγνός. οἱ δὲ παρὰ τὴν Στύγα φασὶν εἰρῆσθαι. οἱ γὰρ ἀρχαῖοι τὰ ἀηδῆ καὶ λυπηρὰ ἀπὸ τῶν ψυχρῶν κατονομάζουσι· τὴν γὰρ Στύγα, λίμνη ἔστιν αὕτη ἐν τῷ ᾅδῃ, μυθεύονται Ἕλληνες ψυχρότατον ἔχειν ὕδωρ. ὁμοίως καὶ τὸ στυγεῖν.] Στύλος . ὡς παρὰ τὸ πλήθω πλῆθος, οὕτω στῶ, στύω, στύσω, στύλος. καὶ χῶ, χύσω, χυλὸς, ὀξυτόνως· τὰ γὰρ ῥηματικὰ ταῦτα ὀνόματα διαφόρως τονίζεται. Στύραξ . τὸ κάτω τοῦ δόρατος τραχήλιον, ὃ καταπηγνύειν εἰς τὴν γῆν εἰώθαμεν. καὶ Θουκυδίδης φησί· στυρακίῳ ἀκοντίῳ ἀντὶ τοῦ βαλάνου χρησάμενος εἰς τὸν μοχλόν. ἢ ὁ καλούμενος σαυρωτήρ. ἢ ἡ τοῦ δόρατος ἀρχὴ, ἐφ’ ᾗ στηρίζεται. καὶ στυρακίζειν, τὸ κεντρίζειν, ἀπὸ τοῦ στύρακος. Στρόφος . ὁ τῆς πήρας κρεμαστήρ. παρὰ τὸ ἐστράφθαι. καὶ πᾶν τὸ στρεφόμενον. ### sigma 1672 Στωμύλος . κομψός· πιθανολόγος. ἢ ὁ μετὰ γέλωτος ἐμπαίζων τινὰ καὶ διασύρων. Στόρθηξ . ἡ ἐπιδορατίς. Στροφέα . σπόνδυλον. τὸν ὀδόντα λέγει ὁ Ἱπποκράτης. [τοῦ Ψελλοῦ·] στροφέα δέ γε σπόνδυλον φησί που τὸν ὀδόντα. (Θηλυκόν.) Σταγὼν, σταγόνος . παρὰ τὸ στῶ ῥῆμα, οὗ παράγωγον στάζω. * Στραγγαλιάς . ὁ μὲν Ἀκύλας διαπλοκάς· σκολιότητας δὲ ὁ Σύμμαχος· ὁ δὲ Θεοδοτίων διεστραμμένα ἡρμήνευσεν. * Σταφυλή . παρὰ τὸ στάζω καὶ τὸ φίλον. ἡ ἀποστάζουσα τὸ φίλον πᾶσιν ἀνθρώποις. Στακτή . τὸ λεπτότατον τῆς σμύρνης. Σταχάνη . ἡ τρυτάνη Δωρικῶς. παρὰ τὴν στάσιν. Στεροπή . ἡ ἀστραπή. ἐγὼ ἀστεροπὴν οἶδα τὴν ἀστραπήν· εἰ μὴ ἐστὶν ἀποβολῇ τοῦ α ποιητικόν. Στερίφη . ἄγονος· στεῖρα. Στεριφόπεπλος . ἡ μικρὸν πέπλον καὶ ἱμάτιον ἔχουσα. ### sigma 1673 Στεῖρα . ἡ στερουμένη τοῦ τίκτειν. ἢ ἡ τοῦ κυῆσαι στάσιν ἔχουσα. παρὰ τὸ στῶ στείω. ὡς σῶ σείω. καὶ ἐκεῖθεν στεῖα καὶ στεῖρα. Στίβος . ἡ ὁδός. ἀπὸ τοῦ στίβω, τὸ περιπατῶ. Στιβή . βοτάνη. Στιβάς . παρὰ τὸ στοιβάζω. †καὶ στιβάσι λαμπροτέραις ἀνακλιθῶμεν ὠστίναις τε.† * λέγεται καὶ ἡ κλίνη. * Στιλπνότης . ἡ λαμπρότης. ἡ λαμπηδών. καὶ στιλβηδὼν, στιλβηδόνος. Στίξ . ἡ τεσσαράκοντα ἀνδρῶν στάσις ἢ τάξις. Στιγμή . διανοίας ἀπηρτισμένης σημεῖον. γίνεται δὲ στιγμὴ ἀπὸ τοῦ στίζω, στίξω, στιγμή· ἵστησι γὰρ τὴν φωνήν. τὸ δὲ ἀπηρτισμένης ἀντὶ τοῦ πεπληρωμένης. στιγμαὶ δὲ εἰσὶ τρεῖς· τελεία, μέση καὶ ὑποστιγμή. καὶ τελεία ἔστι διανοίας ἀπηρτισμένης σημεῖον· μέση δὲ σημεῖον πνεύματος ἕνεκεν παραλαμβανόμενον, τουτέστι χάριν ἀναπνοίας· ὑποστιγμὴ δέ ἐστι σημεῖον διανοίας μηδέπω ἀπηρτισμένης, ἀλλ’ ἔτι ἐνδεούσης σημεῖον. διαφέρει δὲ στιγμὴ ὑποστιγμῆς χρόνῳ· ἐν μὲν γὰρ τῇ στιγμῇ πολὺ τὸ διάστημα, ἐν δὲ τῇ ὑποστιγμῇ παντελῶς ὀλίγον. στιγμαὶ δὲ κατὰ Νικάνορα ὀκτώ· τελεία· ὑπερτελεία· ἀτελής· ἄνω πρώτη· ἄνω δευτέρα· ### sigma 1674 ἀνυπόκριτος· ἐνυπόκριτος· ὑποδιαστολή. διαφέρει δὲ στιγμὴ τῆς ὑποδιαστολῆς, ὅτι ἡ μὲν στιγμὴ μόνην τὴν φωνὴν διΐστησιν, ἡ δὲ ὑποδιαστολὴ ἅμα τὴν φωνὴν καὶ τὴν διάνοιαν. στιγμὴ δὲ παρὰ τὸ στίζω, σιγὴ ἢ στιγὴ, καὶ πλεονασμῷ τοῦ μ στιγμή. τὸ δὲ στίζω παρὰ τὸ στῶ, στίζω. ὡς φοιτῶ φοιτίζω. ὁ δὲ Φιλόξενος τὸ ἐν τῇ ἀναγνώσει ἀναφορᾶς στάσιν ποιεῖν. Στοργή . φιλία ἔμμονος. παρὰ τὸ στέργειν, τὸ ἐμμένειν. Στοιβάς . ἡ στρωμνή· ἢ τρυφῆς θρύψις. παρὰ τὸ στοιβάζω. Στοιχείωσις . ἡ πρωτομάθησις καὶ ἡ διατύπωσις καὶ ἡ διάταξις καὶ ἡ ὁδηγία. ἢ στοιχείωσίς ἐστιν ἡ ἐκ διαφόρων συντεθεῖσα μονοειδὴς θεωρία. Στρατιά . τὸ πλῆθος. καὶ πόλις. καὶ ἐπίθετον Ἀθηνᾶς. στρατεία δὲ, ἡ στράτευσις, δίφθογγον. Στραγγαλιάς . διαπλοκάς· διεστραμμένας δολιότητας. Στραγγαλίδες . τὰ δύσλυτα ἅμματα. ὑμεῖς γὰρ ἀεὶ στραγγαλίδας ἐσφίγγετε. Στράγξ . ἡ ἐπισχεθεῖσα ῥύσις. παρὰ τὸ στάζω, στάξω, στὰξ, καὶ πλεονασμῷ τοῦ γ καὶ ρ στράγξ. ### sigma 1675 Στρέβλη . παρὰ τὸ στρέφω, στρέψω, στρέβλη. ὡς στήσω, στήλη. καὶ στρεβλὸν τὸ στραβόν. οὕτως Εὔπολις. Στροφάλιγξ . ἡ συστροφή. [ὡς παρὰ τὸ λάϊγξ λάϊγγα, οὕτω στρέφω, στρόφος, στρόφιγξ, καὶ πλεονασμῷ τοῦ γ καὶ τῆς αλ συλλαβῆς στροφάλιγξ, καὶ στροφαλίζω. στρόφος δὲ λέγεται ὁ τῆς πήρας κρεμαστὴρ, παρὰ τὸ ἐστράφθαι. καὶ πᾶν τὸ στρεφόμενον.] † Στροφή . ἡ ἀστραπή.† Στρόφιγξ . τὸ τῆς θύρας στροφίγγιον. ὃ καὶ θαιρὸς λέγεται. † Στροφίς . ἡ δυναμένη πάντη στρέφεσθαι.† † Στρυφνοτέρα νόησις . ἤγουν στερεωτέρα.† Στρωμνή . παρὰ τὸ στορέσω, ὃ σημαίνει τὸ στρώσω, γίνεται στερεμνὴ, καὶ συγκοπῇ στρωμνή. Στὺξ, Στυγός . λίμνη ἐν τῷ ἅδῃ κατὰ Ἕλληνας. † Στῶλος . πόλις Θρᾴκης.† Στίβη . ψύχος· πάχνη. [τοῦ Ψελλοῦ· σκυτάλη τὸ φραγέλλιον, στίβη, ψύχος καὶ πάχνη.] (Οὐδέτερον.) Στάδιον . ὁ ὀρθὸς δρόμος. παρὰ τὴν στάσιν· ἑστῶτες γὰρ ἔθεον. οἱ δὲ περιττὸν τὸ ς · λέγουσι ### sigma 1676 γὰρ εἶναι τάδιον, παρὰ τὴν ἐν τῷ δρόμῳ τάσιν. οὕτως Ὦρος ὁ Μιλήσιος. † Στάδιον . ὁ τόπος τοῦ ἀγῶνος. καὶ μέρος τι τοῦ λεγομένου μιλίου· ἑπτὰ γὰρ στάδια ποιοῦσι μίλιον ἕν. λέγεται στάδιον καὶ τὸ ἁπλῶς ἵστασθαι καὶ ἀκινητίζειν.† Σταθευτόν . τὸ μὴ λίαν ὀπτόν. Σταθερόν . τὸ μέσον τῆς ἡμέρας, τὸ μεσημβρινὸν, ὅτε ἵσταται ὁ ἥλιος· ἧττον γὰρ δοκεῖ τότε κινεῖσθαι. Στελέχη . οἱ κλάδοι. καὶ στέλεχος, ὁ κορμὸς τοῦ δένδρου. * ὁ στέλεγχις. * Στελγίσματα . ἀποξύσματα. στελγίδες γὰρ αἱ ξύστραι αἱ τοῦ σώματος τὰς πληγὰς ἀποξύουσαι. [κᾂν πρὸς τὸ γυμνάζεσθαι καὶ παλαίειν δέῃ τὴν στελγίδα καὶ τὴν λήκυθον, οἴσει δὲ ἡδέως. ἔνιοι δὲ στελεγγίδας γράφουσι. καὶ στελεγγιποιὸς ὁ χαλκεὺς καὶ ποιῶν τὰς στελεγγίδας. ἄλλοι στλεγγιδοποιός. ἢ στελεγγὶς τὸ κτένιον.] Στέαρ πυροῦ . ἡ σεμίδαλις. καὶ στέαρ τὸ πεπηγμένον λίπος. παρὰ τὴν στάσιν καὶ πῆξιν. Στέμμα . τὸ προσειλημμένον ἔριον τῷ θαλλῷ. ### sigma 1677 Στέφος . ὁ στέφανος. Στεγανώτερον . στερεώτερον. τὸν στεγανὸν ἐμάλαττεν οὐρανόν. Στέρνον . τὸ στῆθος. ἀπὸ τῆς στεῤῥότητος. [ἔνθεν αἱ μὴ τίκτουσαι στεῖραι λέγονται. καὶ στεῖρα ἡ τρόπις.] Στερέμνιον . ἰσχυρόν· δυνατόν. Στέρφος . τὸ δέρμα. παρὰ τὴν στρυφνότητα καὶ πυκνότητα. ἢ παρὰ τὸ ἐρέθειν καὶ ἐρέφειν, ὅ ἐστι σκεπάζειν τὸ σῶμα. [ἔρεφος καὶ στέρφος. οἱ δὲ παρὰ τὸ στέφειν, ὅ ἐστι σκεπάζειν τὸ σῶμα, στέφος, καὶ στέρφος πλεονασμῷ τοῦ ρ . στέρφεσιν αἰγείοισιν ἐζωσμένους ἐξ αὐχένος.] Στῆθος . παρὰ τὸ ἑστακέναι. διότι ἕστηκεν ἀσάλευτον. ἢ ὅτι ἐν αὐτῷ τὸ ἡγεμονικὸν ἕστηκεν. ἢ ὅτι δι’ αὐτοῦ τὰ σιτία διωθεῖται. Στηθύνιον . μέρος τὶ τοῦ στήθους. καὶ τὸ ὑποκοριστικόν. Στειπτόν . τὸ βάσιμον. ἀπὸ τοῦ στείβω, τὸ περιπατῶ. Στίγματα . αἱ πληγαί. Στίμμι . εἶδος βάμματος. Στίφος . τὸ πλῆθος. Στίπυον . τὸ τῆς ἐλαίας ὀστοῦν. ### sigma 1678 Στόμα . ἀπὸ τοῦ τέμω, τεμῶ, τέτομα, τόμα, καὶ στόμα προσθέσει τοῦ ς . Στραγγαλῶδες . διεστραμμένον. Στρατόπεδον . δύο σημαίνει, τὸ στράτευμα καὶ τὸν τόπον τοῦ στρατεύματος. στρατόπεδον ἐποίησαν, ἀντὶ τοῦ σκηνάς. Στρόφιον . τὸ τῆς γυναικὸς ἐνώτιον. ἢ τὸ στρογγύλον ζωνάριον. Ἀριστοφάνης· τὸ στρόφιον ἤδη λύομαι. Στρώφιος . τόπος. † Στύπος . κορμός· στέαρ.† † Στυρόν . τὸ μύρον.† Στοιχεῖα . Ἀθηναῖοι μὲν τὰ γράμματα φασὶν, γραμματικοὶ δὲ πῦρ, ὕδωρ, ἀέρα, γαῖαν, ἐξ ὧν τὰ σώματα συνίστανται, καὶ εἰς ἃ ἀναλύεται. ἰστέον, ὅτι τὰ στοιχεῖα τριχῶς ἑρμηνεύονται· πόῤῥω, προσεχῆ, καὶ προσεχέστατα. πόῤῥω μὲν, ὡς τὸ πῦρ, ἡ γῆ, τὸ ὕδωρ, καὶ ὁ ἀήρ· προσεχῆ δὲ, τὸ θερμὸν, τὸ ψυχρὸν, τὸ ξηρὸν, καὶ τὸ ὑγρόν· προσεχέστατα δὲ, τὸ αἷμα, τὸ φλέγμα, ἡ ξανθὴ χολὴ, καὶ ἡ μέλαινα, ἅτινα διὰ τὴν ἄκραν αὐτῶν οἰκείωσιν προσεχέστατα ὀνομάζονται. στοιχεῖον ἐστὶ σύστασις οὐσίας κατ’ ἐναντιότητας ἑκατέρας. στοιχεῖον ἐστὶν οὐσία ἁπλῆ, κτίσεως τετάρτης μοῖρα. καὶ ὁ Ἀπόστολος Παῦλος· οὐκέτι γινώσκομεν Χρι‐ ### sigma 1679 στὸν κατὰ σάρκα. τουτέστιν, οὐκέτι ἐστὶν ἐν οὐσίᾳ ῥευστῇ. ἡ ἁπλῆ δὲ καὶ ἄποιος οὐσία πάντη ἀπαθής ἐστι, ἐξάπτουσα τὸ ἑαυτῆς βούλημα εἰς ἀγγέλους, εἰς ψυχὰς, εἰς ἕτερα νοητὰ καὶ ἀθάνατα, εἰς αἰσθητὰ, εἰς γῆν, εἰς ὕδωρ, εἰς πῦρ, εἰς ἀέρα, εἰς ψυχρὸν, εἰς ξηρὸν, εἰς ὅ τι ἂν βούληται. στοιχεῖον ἐστὶ καὶ ἡ πρώτη καὶ ἀμερὴς τοῦ ἀνθρώπου φωνή· ἢ φωνῆς Ἑλληνίδος φθόγγος ἐλάχιστος. διατί εἶπεν ἀμερής; ὅτι οὐ μερίζεται, ὡς ἡ συλλαβή. παρέπεται δὲ τῷ στοιχείῳ τέσσαρα· ὄνομα, σχῆμα, χαρακτὴρ, δύναμις. στοιχεῖον δὲ εἴρηται παρὰ τὸ στοιχῶ, τὸ ἐν τάξει πορεύομαι. Στυπεῖον . παρὰ τὸ τύπτω τυπεῖον, καὶ πλεονασμῷ τοῦ ς στυπεῖον. (Ῥῆμα.) Σταθεύειν . τὸ μὴ λίαν ὀπτῆσαι, ἀλλὰ πυρὶ χλιᾶναι. Στέγει . ὑπομένει. Στέργει . φιλεῖ· ἀγαπᾷ. ἢ ἐμμένει. Στέρεσθαι καὶ στερίσκειν . τὸ ἀποστερεῖν. Στενολεσχεῖ . λεπτολογεῖ. Στέλλω . τὸ εὐτρεπίζω καὶ κοσμῶ. ἀποστέλλω ### sigma 1680 δὲ, ἡ πρόθεσις περισσόν τι δηλοῖ. ἤγουν ἐκπέμπω τοῦ προετοιμάσαι καὶ κοσμῆσαι καὶ διευθετῆσαι πάντα. * Στερνιζόμεθα . ἀγαπητῶς δεχόμεθα. ἢ ἀντὶ τοῦ ἐγκαρδίως φιλοῦμεν. στέρνα γὰρ τὰ στήθη. * Στεῦται . ὑπισχνεῖται· διαβεβαιοῦται. [παρὰ τὸ στῆθος. οἱονεὶ ἐν τοῖς στήθεσι διανοεῖται· ἐκεῖ γὰρ τὸ λογιστικὸν καθ’ Ὅμηρον· στῆθος δὲ πλήξας κραδίην ἐνίπαπε μύθῳ.] Στείχω . τὸ ἐν τάξει πορεύομαι. διὰ διφθόγγου· ἀνεφάνη γὰρ τὸ στοιχεῖον. ἐξ οὗ καὶ ἀντίστοιχον. Στείβω . τὸ περιπατῶ. στιβεύω δὲ ι . ἀπὸ τοῦ στίβος, ἡ ὁδός. Στεῖλαι καὶ μεταστεῖλαι . ἀπὸ τοῦ στέλλω. στέλλε δὲ ψιλόν. Στηλιτεύσας . παραδειγματίσας. ἀπὸ τῆς στήλης. Στημονίζω . λεπτύνω. Στίζεται . μαστίζεται. Στιχίζω . στίχους γράφω. Στοιχίζω δὲ, τὸ περικυκλῶ, δίφθογγον . ### sigma 1681 Στορέσας . ὑποστρώσας. κατακοιμίσας· καταπραΰνας. Στοιβάζω . συνάγω. Στοιχίζω . κυκλῶ. πολλὰ κακά μοι περιεστοίχισας. Στρηνιᾷν . ἀτακτεῖν. καὶ στρηνιῶντες. παρὰ τὸ στερεῖν καὶ ἀποσπᾷν τὰς ἡνίας. ἀπὸ μεταφορᾶς τῶν ἀλόγων ζώων. καὶ ὁ Ἀπόστολος· ὅταν καταστρηνιάσωσι τοῦ Χριστοῦ, γαμεῖν θέλουσι. Στροβούμενος . συστρεφόμενος. στρωφῶ δὲ καὶ στρωφώμενος, μεγάλα. Στροβοῦντα . συστρέφοντα. †μεταβάλλοντα.† Στραγεύει . διαβάλλει. οὐκ εὐθὺς πορεύεται. Στρατολογῶ . τὸ στρατεύω. Στρέψασα . καὶ ἀντὶ τοῦ κλέψασα. πολλοὺς δὴ θυλάκους καταστρέψασα ἐμούς. Στρεφεδίνηθεν . συνεστράφησαν. Στυφελίξαι . διασεῖσαι· ταράξαι· πατάξαι. Στελλόμενοι . ἀντὶ τοῦ περιστελλόμενοι καὶ ### sigma 1682 ἀσφαλιζόμενοι. στελλόμενοι [τοῦτο,] ἵνα μή τις ὑμᾶς μωμήσηται ἐν τῇ ἁδρότητι ταύτῃ. (Ἐπίῤῥημα.) Στοιχηδόν . κατὰ τάξιν. Τὸ Σ μετὰ τοῦ Υ. (Ἀρσενικόν.) Συβότης . ὁ χοιροβοσκός. Συγγραφεύς . ὁ τὰ ἐφ’ ἑαυτοῦ γεγονότα συγγραψάμενος. Σύγκελλος . ἀξίωμα. Σύγκλυδες . γείτονες. Συηνίας . αἰσχρός· σκαιός· ἀμαθής. Συλλήπτωρ . βοηθός· ἀντιλαμβανόμενος. παρὰ τὸ λήβω, τὸ λαμβάνω. Συμμίας . κύριον. Συμφυλετῶν . συγγενῶν· ὁμοεθνῶν. Συμφοιτητήν . τὸν συμμαθητὴν λέγει ὁ Σόλων. συμφιλολόγον δὲ δεινῶς βάρβαρον καὶ Αἰγύπτιον. ### sigma 1683 Συνασπισμός . ἡ συνάφεια, ἡ βοήθεια. Σύναιχμος . ὁ σύμμαχος. Σύναιμος . ὁ ἀδελφὸς, ὁ τοῦ αὐτοῦ αἵματος. Συνίστωρ . ὁ συνεπιστήμων. Συνέριθος . ὁ βοηθός. Σύνδεσμος . λέξις συνδέουσα διάνοιαν μετὰ τάξεως, καὶ τὸ τῆς ἑρμηνείας κεχῃνὸς δηλοῦσα· κεχῃνὸς δέ ἐστι τὸ διακεχωρισμένον. εὑρέθη δὲ ὁ σύνδεσμος πάντων τῶν τοῦ λόγου μερῶν ἔσχατος, διὰ τὸ εἶναι αὐτὸν συνδετικὸν πάντων τῶν τοῦ λόγου μερῶν. παρέπεται δὲ τῷ συνδέσμῳ τρία· εἶδος, σχῆμα καὶ τόνος. δεσμὸς δὲ συνδέσμου διαφέρει, ὅτι ὁ μὲν δεσμὸς εἰς ἓν χαρακτηρίζεται, ὁ δὲ σύνδεσμος εἰς πολλά. κατὰ πόσους δὲ τρόπους διαφέρει ὁ ἤτοι σύνδεσμος τοῦ μὲν συνδέσμου; κατὰ δύο· ὅτι ὁ μὲν ἤτοι ποιητικός ἐστιν, ὁ δὲ μὲν συνήθης· καὶ ὅτι ὁ μὲν ἤτοι μέσος παράκειται, ὁ δὲ μὲν κατ’ ἀρχὰς τίθεται. ὁ ἀλλὰ δὲ σύνδεσμος ἀντὶ τοῦ καὶ παραλαμβάνεται· οἷον, ἡμέρα μέν ἐστιν, ἀλλὰ τὰ νέφη οὐχ ὁρῶ. εἰσὶ δὲ καὶ σύνδεσμοι παραπληρωματικοὶ, ἐκ τοῦ πλεονάζειν ἔχοντες τινὰ ὀνομασίαν· πολλοὶ γὰρ αὐτῶν κατὰ πλεονασμὸν ἀναπληροῦσι τὴν φράσιν. οἱ δὲ ἐναντιωτικοὶ σύνδεσμοι δηλοῦσι τὸ ἐναντίον τῇ δυνάμει τοῦ πράγματος· οἷον, ἀσθενὴς μὲν ἐγὼ, σὺ δὲ ἰσχυρὸς, καὶ ὅμως ἀσθενὴς ὢν σὲ τὸν ἰσχυρὸν ἔτυψα. Συντακτήριοι . οἱ ἐν ἐξόδοις τῶν πόλεων ἐπὶ τῶν ἀρχόντων ἀποχαιρετισμοί. οἷος καὶ ὁ τοῦ μεγάλου πατρὸς Γρηγορίου τοῦ θεολόγου συντακτήριος [λόγος.] ### sigma 1684 Συρφετός . ἄχυρα ἢ φρύγανα, ἢ ἄλλα τινά. [ὥσπερ παρὰ τὸ ὕω ὑετὸς, πνίγω πνιγετὸς, οὕτω σύρω συρετὸς, καὶ πλεονασμῷ τοῦ φ συρφετός.] Συσσιτισμός . ἡ συντροφία, ἤτοι τὸ συνέρχεσθαι εἰς τὸ ἄριστον. καὶ συσσίτια. Σῦς . ὁ χοῖρος. παρὰ τὸ σείω, τὸ ὁρμῶ· ὁρμητικὸν γὰρ τὸ ζῶον. σῦς, καὶ ἀποβολῇ τοῦ ς ὗς. ἢ παρὰ τὸ ὕεσθαι, τὸ βρέχεσθαι. ὕω, ὕσω, ὗς. καὶ γὰρ ἐπὶ τοῖς ὕδασι τέρπεται. καὶ πλεονασμῷ τοῦ ς σῦς. [βραχὺ τὸ υ τῆς γενικῆς, ἐπειδὴ τὰ εἰς υς περισπώμενα συστέλλουσι τὸ υ ἐπὶ τῆς γενικῆς· μῦς, μυὸς, δρῦς, δρυὸς, σῦς, συὸς, καὶ ὗς, ὑός.] Συφεός . ἡ τῶν χοίρων μάνδρα. Συρμαϊσμός . βρωμάτιόν τι ἐστὶ διὰ στέατος καὶ μέλιτος· καὶ ἔστι πρὸς κάθαρσιν ἐπιτήδειον. ἔστι δὲ καὶ πόμα δι’ ὕδατος καὶ ἁλῶν. (Θηλυκόν.) * Σύναρσις . βοήθεια· συγκρότησις. * Συβήνη . ἡ δερματίνη αὐλοθήκη. ἢ ἡ φαρέτρα. Συβαριτική . τρυφηλή. καὶ ἡ τράπεζα ἦν συβαριτική. τρυφηταὶ γὰρ οἱ Συβαρῖται. Σύγκρασις . ποτὲ μὲν τὴν ἕνωσιν δηλοῖ· ποτὲ δὲ τὴν σύγχυσιν. Σύγκρισις . ἡ τῶν πρωτοτύπων ἐπαύξησις. τύποι δὲ τῶν συγκριτικῶν τρεῖς· ὁ εἰς τερος , οἷον ὀξύτερος, βραδύτερος· καὶ ὁ εἰς ων καθαρὸν, οἷον καλλίων, βελτίων· ὁ εἰς σων , οἷον κρείσσων, ἥσσων. Συγκοπή . ἡ ἐκ τῆς μέσης ἄρσις. οἷον κατάκτανε κάκτανε. ### sigma 1685 Συζυγία . συνέλευσις καὶ συμφωνία δύο συλλαβῶν εἰς μίαν συλλαβήν. ἢ ἡ ἀκόλουθος ῥημάτων κλίσις. Συήνη . ὄνομα πόλεως. Συηνία . ἡ σκαιότης, ἡ αἰσχρότης, ἡ ἀμαθία. Συκῆ . τὸ δένδρον. παρὰ τὸ σύω, τὸ ὁρμῶ, [ἢ τὸ σεύω, τὸ ὁρμῶ.] Συκοφαντία . μέμψις οὐκ ἀληθής. Συκομοραία . δένδρον. Συλλαβή . συμπλοκὴ στοιχείων κατάλληλος, ὑφ’ ἕνα τόνον καὶ ἓν πνεῦμα ἀδιαστάτως ἀγομένη. ἢ ἄσημος φωνὴ, συγκειμένη ἀπὸ φωνήεντος καὶ ἀφώνου, ἢ ἀφώνου καὶ φωνήεντος. Σύμφασις . δύο ἢ πλειόνων περὶ τοῦ αὐτοῦ πράγματος ὁμοία λύσις· ἤγουν συγκατάθεσις καὶ συνομολογία. Συμμαχίς . πόλις καὶ ναῦς. Συμμορία . ἡ πληθὺς, ἢ ἡ συνέλευσις, ἢ ἡ φατρία, ἢ τὸ σύνταγμα. ὁ δὲ Δημοσθένης ἑξήκοντα ἄνδρας ἔχειν λέγει τὴν συμμορίαν· Ὑπερίδης δὲ πεντεκαίδεκα. Συμφυΐα . ἕνωσις τῶν συμπεπλεγμένων εἰς ἓν σύνθημα ὁμοφυῶν. Συναλοιφή . συνέλευσις καὶ συμφωνία δύο συλλαβῶν, εἰς μίαν συλλαβὴν ἕνωσις καὶ μεταβολή. συναλοιφὴ ἐστὶ καὶ ἡ σύγχυσις ἢ συνίζησις· εἴτουν εἰπεῖν πραγμάτων διαφόρων σύμμιξις. Συνίζησις . ἡ συνέλευσις. Σύνθεσις . ἡ ἐξ ἄλλου καὶ ἄλλου εἰς ἓν ποίησις. ### sigma 1686 καὶ ἡ διαιρετῶς ἢ ἀδιαιρέτως ἢ συγκεχυμένως ἢ οὕτως. Σύνθετος γνῶσις ἐστὶν ἡ κατ’ αἴσθησιν πεῖρα τῶν αἰσθητῶν, ὡς κατὰ φύσιν ἔχουσα ἡδονὴν διὰ τὴν γέννησιν καὶ πόνον διὰ τὴν φθοράν. Συνημοσύνας . συνθήκας. ἵν’ ᾖ συνέδρους παρὰ τὴν ἕσιν. Σύννοια . σύννευσις ἐννοιῶν, ἢ τοῦ νοῦ πρὸς τὰ νοηθέντα σύννευσις. ἢ νοημάτων σύνοδος. συννεύσεως δὲ ἔργον ἐστὶ πάντα τὰ συντελοῦντα ἡμῖν πρὸς τὸν σκοπὸν ἁρμοδίως. Σύνεσις . λογικὴ διάγνωσις, ἢ κρίσις ὀρθὴ περὶ τῶν ὑφ’ ἑτέρων λεγομένων, αἱρετῶν ἢ φευκτῶν. Σύνεσίς ἐστιν, ἀφ’ ἧς κρίνομεν καλῶς τὰ ὑπὸ ἄλλων λεγόμενα, περὶ ὧν ἐστὶν ἡ φρόνησις ἐπιτακτική. Συναίνεσις . ἡ συμφωνία. Συναυλία . ἡ συμφωνία. Συνολκήν . ἤγουν ἀναληπτικὴν ἢ ἀναπνευστικήν. Συνάφεια . ἡ μίξις. παρὰ τὴν σὺν πρόθεσιν καὶ τὸ ἁφή. ἡ σὺν δὲ πρόθεσις τὸ ὁμοῦ δηλοῖ. Σύριγγες . οἱ ποιμενικοὶ αὐλοί. ἢ σύριγξ τὸ ἐπίμηκες καὶ κοῖλον. ἢ σύριγγες ἀντίθετοι, ὅτι ἐξ ἐναντίας αὐταῖς ἡ τούτων παράθεσις. ἐπὶ μελισσῶν τοῦτο ὡρήσεις. Συρία . ἡ πλησίον τῆς Σινώπης γῆ ἕως Ἀπαμείας καὶ ἔτι κάτω. ἡ κειμένη πρὸς τῇ θαλάσσῃ τῇ Ποντικῇ τῇ φερομένῃ ἐπὶ Περσίδα καὶ Ἰνδίαν καλεῖται Συρία. διὰ τὸ συρῆναι αὐτὴν ὑπὸ κατακλυσμοῦ μερικοῦ γενομένου. [Ἀσσυρία ### sigma 1687 δὲ, ἡ ἐγγὺς τῆς Συρίσης γῆς οὖσα, ἥτις ἐστὶν ἡ Σινώπη. παρὰ τὸ μὴ σύρεσθαι. λέγουσι δὲ τὴν Σινώπην ἔχειν ἔξω ἐπὶ τῆς θαλάσσης καὶ εἶναι χερόνησον καὶ ἰσθμόν.] Συστατικαὶ ἐπιστολαί . αἱ ἐγχειριζόμεναι κληρικοῖς ἢ λαϊκοῖς ἀφωρισμένοις, ἢ ἀναγνώσταις ἐν ἑτέρᾳ πόλει ἀπιοῦσι. Σύνταξις . δευτέρων πραγμάτων ἕνωσις. καὶ τὸ λαμβάνειν καὶ ποιεῖν τὰ δέοντα. Συνωμοσία . τὸ κατά τινων βουλεύσασθαι, καὶ ἀλλήλους ὅρκοις συνδῆσαι, μὴ ἀποστῆναι τοῦ ἀτόπου βουλεύματος, μέχρις ἂν τοῦτο ἐκτελεσθείη. Σύνθεσις . ἀρχὴ διαστάσεως. ἰστέον δὲ, ὡς αἱ σύνθετοι φύσεις ὡς σύνθετοι πεφύκασιν εἶναι καὶ εὐδιάλυτοι, ὥς φησιν ὁ μέγας Γρηγόριος, ὅτι σύνθεσις ἀρχὴ διαστάσεως. διὰ τοῦτο γοῦν τὰ σώματα τῶν ἀνθρώπων καὶ ζώων εὔφθαρτα καὶ εὔθνητα τυγχάνει, ὡς ἐκ τῶν τεσσάρων στοιχείων συγκείμενα, καὶ οἱονεὶ τῶν στοιχείων ἐναντίως ἐχόντων πρὸς ἄλληλα καὶ στασιαζόντων. τὰ δὲ ἁπλᾶ καὶ ἀσύνθετα τῶν πραγμάτων εὐδιάμονα, καὶ ἕως τῆς συντελείας ἀκατάλυτα μένει· οἷον ψυχὴ ἀνθρώπου, ἥλιος, φῶς, φωστῆρες, ἀὴρ, ὕδατα, πῦρ, πνεῦμα, καὶ πάντα τὰ ἁπλᾶ καὶ ἑνιαῖα καὶ ἀμιγῆ καὶ ἀσύνθετα. ὅθεν καὶ τὰ φυτὰ καὶ τὰ δένδρα, ὡς διὰ τῶν τεσσάρων στοιχείων συνιστάμενα, λέγω δὴ γῆς καὶ ὕδατος, ἡλίου καὶ ἀέρος, καὶ αὐτὰ οὐκ ἀγήρατα οὐδὲ ἄφθαρτα οὔτε ἀμάραν‐ ### sigma 1688 τα, ἕως ἔξω διαμένει, ἀλλὰ θνήσκει, καθὰ καὶ τὰ σώματα, ὥσπερ καὶ ἡ γῆ συνίσταται. ποίησον δὲ πλίνθον ἐκ γῆς καὶ ὕδατος, καὶ εὐχερῶς διαφθείρεται. Σύνεσις . ἐπίληψις τῶν πραγμάτων. ὡς τό· σύνες τῆς κραυγῆς μου. Συστατικῶν . παραθετικῶν. ἢ μὴ χρῄζομεν, ὥς τινες, συστατικῶν ἐπιστολῶν πρὸς ὑμᾶς. (Οὐδέτερον.) Συβόσιον . τὸ χοιρομάνδριον. Συγχαρητικόν . τὸ μετὰ χαρᾶς. Σύγκριμα . τὸ μὴ παρεμποδίζεσθαι τοῦτο τὸ δημιούργημα ὑφ’ ἑτέρου, καὶ τὸ ἄλλο ὑπ’ ἄλλου, ἀλλ’ εἰς ἑνὸς κόσμου δημιουργίαν συνίστασθαι. ὁ γὰρ ἀὴρ διὰ τῆς ἐν αὐτῷ μανότητος καὶ ἀραιότητος τὰς ἡλιακὰς ἀκτῖνας οὐ παρεμποδίζει, οὐδὲ οἱ ἀτμοὶ τῆς γῆς, οἳ συνιστῶσι νεφέλας, καὶ ἕτερα τοιαῦτα. Συγγενές . τὸ οὐδαμῶς διαφέρων τοῦ ἑτέρου ἢ κατὰ βελτίωσιν ἢ κατὰ μείωσιν, ἀλλ’ ὁμοίως ἔχον. ἢ συγγενές ἐστι τὸ ἐκ τοῦ αὐτοῦ γένους ὁμοτρόπως ὑπάρχον. Συμβεβηκός . ὃ γίνεται καὶ ἀπογίνεται, χωρὶς τῆς τοῦ ὑποκειμένου φθορᾶς. Συμβεβηκός . ὃ τὸ ἔν τινι μὴ ὡς μέρος ὑπάρχον, καὶ ἀδύνατον χωρὶς εἶναι τοῦ ἐν ᾧ ἐστιν. οἷον τὸ λευκὸν ἐν τῷ σώματι ἐστὶν καὶ οὐκ ἔστι μέρος τοῦ σώματος, καὶ ἀδύνατον τὸ λευκὸν χωρὶς τοῦ σώματος εἶναι. ### sigma 1689 Συμβεβηκὸς ἐστὶν, ὃ οὔτε γένος, οὔτε εἶδος, οὔτε διαφορὰ, οὔτε ἴδιον, ἀεὶ δὲ ἐν ὑποκειμένῳ ἐστὶν ὑφιστάμενον. συμβεβηκός ἐστι τό τε χωριστὸν καὶ ἀχώριστον· οἷον θερμότης, ψυχρότης, λευκότης, μελανότης, ἡ ἐν ῥινὶ γρυπότης καὶ ἡ ἐν ὀφθαλμῷ γλαυκότης. συμβεβηκός ἐστι τὸ γινόμενον καὶ ἀπογινόμενον· οἷον ἡ νηπιότης γίνεται καὶ ἀπογίνεται διὰ τελειότητα· ἡ ὑγεία ὁμοίως μεταβάλλεται καὶ ἡ νόσος, καὶ ἡ θερμότης καὶ ἡ ψυχρότης· καὶ ἁπλῶς τὸ παραλλαγῆναι δυνάμενον συμβεβηκὸς λέγεται. Συμβόλαιον . τὸ γραμματεῖον. ἀφ’ οὗ καὶ συμβολαιογράφος. Σύμβολον . συμβαλλόμενον πρᾶγμα πράγματι, καὶ ἐξομοιούμενον κατά τι, διαφέρον δὲ κατὰ πολλά. Σύμβολον . συγκατάθεσις λογισμοῦ πρὸς τὰ ὑφ’ ἑτέρου τεινόμενα, ἢ ἀφ’ ἑαυτοῦ ὁμολογούμενα. ὅθεν καὶ σύμβολον λέγομεν τὸ πιστεύω εἰς ἕνα θεόν. σύμβολα νίκης [λέγομεν] καὶ τοὺς κλάδους τῶν ἐλαιῶν. Συμπέρασμα . δύο ἄκρων ἁρμοδίων πρὸς ἄλληλα συνέλευσις· οἷον ἵνα θελόντων ἡμῶν δεῖξαι, ὅτι ὁ ἄνθρωπος οὐσία ἐστὶ, ποιῶμεν συλλογισμὸν τοιοῦτον· ὁ ἄνθρωπος ζῶον ἐστί· τὸ ζῶον ἔμψυχον· τὸ ἔμψυχον οὐσία· ὁ ἄνθρωπος ἄρα οὐσία ἐστίν. ἰδοὺ τὸ ἄνθρωπος οὐσία, δύο ἄκρα εἰσὶν, ἀλλὰ καὶ ἁρμοδίως συνελθόντα. ἐὰν δὲ εἴπωμεν, ὅτι ὁ ἄνθρωπος λευκός ἐστι, τὸ λευκὸν χρῶμα ἐστὶν, ἄνθρωπος χρῶμα ἐστὶ, τοῦτο τὸ συμπέρασμα ἀνάρμοστόν ἐστιν, ἐπειδὴ ἀπὸ συμβεβηκότος καὶ οὐσίας συνεπέρανε. δῆλον δὲ, ὅτι ἀπὸ τῶν κακιζομένων συμπερασμά‐ ### sigma 1690 των αἱ ἀρχαὶ πταίουσι. καὶ δῆλον ἡμῖν ἐστι τοῦτο καὶ ἀπὸ τῆς περὶ τοῦ ὀργάνου καὶ τοῦ κινοῦντος Ἀπολλιναρίου τοῦ δυσσεβοῦς χρήσεως· ἐπειδὴ γὰρ ἀπὸ ἐμψύχου καὶ ἀψύχου ἤρξατο, διὰ τοῦτο κακῶς συνεπέρανε. Συνωδά . ὅμοια, σύμφωνα. Σύνθημα . γνώρισμα, σημεῖον, φλάμουλον. [βάνδον.] Συνηρεφῆ . σύσκια, ἢ ἐστεγασμένα. ἀπὸ τοῦ ἐρέφω, τὸ σκέπω, τὸ στέγω καὶ κοσμῶ. Σύντριμμα . θραῦσις. Συνέδριον . τὸ δικαστήριον. Συνεκτικώτατον . κεφαλαιωδέστατον. ἢ προδηλότατον καὶ ἀληθέστατον. Σύνθετον . τὸ ἐξ ἑτεροειδῶν πραγμάτων συγκείμενον. Σύντονον . δυνατόν. Συνεκφαντικόν . τὸ συνεκφαῖνον τῇ τέχνῃ εἴτε γραμματικὸν εἴτε φιλόσοφον. Συνώνυμον . τὸ ἐν διαφόροις ὀνόμασι τὸ αὐτὸ δηλοῦν. οἷον ξίφος, μάχαιρα, φάσγανον, σπάθη. * ὅπερ καλεῖται καὶ πολυώνυμον. * Συνώνυμα . ὧν τό τε ὄνομα κοινὸν καὶ ὁ κατὰ τοὔνομα λόγος τῆς οὐσίας ὁ αὐτός. οἷον ζῶον ὅ τε ἄνθρωπος καὶ ὁ βοῦς. καὶ πάλιν συνώνυμος κατηγορία λέγεται, ὅταν καὶ τὸ ὄνομα δέχεται καὶ τὸν ὁρισμὸν ἀπαραλλάκτως. Σύρβον . ἡ ὀπώρα. Σύστημα . πλῆθος, συναγωγή. ἢ τὸ ἐκ πολλῶν καὶ διαφόρων γινόμενον ἕν. Σύρτις . πέλαγος. Συσσήμιον . .... ### sigma 1691 Σύστρεμμα . στασιαστῶν πλῆθος. Σύφαρ . οὐχ ἁπλῶς τὸ γῆρας, ἀλλ’ ὡς ἐπιγέννημα γήρως καὶ τῆς ἐσχάτης ἡλικίας, τὸ κατερυσσομένον. Σύμφυτον . τὸ συμμέτοχον. καὶ ὁ Ἀπόστολος· εἰ γὰρ σύμφυτοι γεγόναμεν [τῷ ὁμοιώματι τοῦ θανάτου αὐτοῦ.] Σύμμορφον . τὸ ἰσόμορφον. καὶ ὁ Ἀπόστολος· συμμόρφους τοῦ υἱοῦ αὐτοῦ. κατὰ χάριν δὲ λέγει συμμόρφους. (Ῥῆμα.) Συγγενειάζω . συγγενιῶ δὲ, τὸ γνησίως ἔχω, ι . Συγκαταθέσθαι, οὐχὶ συνθέσθαι χρὴ λέγειν . † Συγκρίναι . παραβαλεῖν. ἀντιθῆναι.† † Συγκρίνον . συγχέον.† Συηνεῖν . τὸ ἀμαθῶς καὶ σκαιῶς καὶ αἰσχρῶς ἀναστρέφεσθαι. Συθείς . ὁρμήσας. καὶ σύω, τὸ ὁρμῶ. ### sigma 1692 Συμπαρομαρτήσας . συνακολουθήσας. Συμπτύσσει . συγκλείει. ἀπὸ τῆς πτυχός. Συμπεριφέρεσθαι . συγκινεῖσθαι, ἄγεσθαι. Συνιέντες . γνόντες. καὶ συνιείς. Συνιῶν . ὁ νοῶν. καὶ συνιὼν, ὁ συνελθών. Συνεῖμεν . ἀντὶ τοῦ συνέγνωμεν. Σύνες . νόησον· γνῶθι. Συνῆκαν . ἀντὶ τοῦ συνέγνωσαν. Συνῆκεν . ἐνόησε. Συνιζῆσαι . συγκαθεσθῆναι· συνελθεῖν. Συναποῤῥωγότα . συνδιασπασθέντα. Συνάψω . ἁρμόσω. Συναίρομαι . ἀντὶ τοῦ συλλαμβάνομαι καὶ συμβοηθῶ. Σύνθεο . ἐπάκουσον. Συνελόντα φάναι . συντόμως εἰπεῖν. Συνεπόδισας . ἐσκέλλισας. Συνεῤῥάγησαν . διεκόπησαν. Συναιρόμενος . συνεργούμενος. ### sigma 1693 Συνέτισον . σόφισον. Συνεστηκός . τὸ συνηγμένον. Συνειλήχασι . συνηθροίσθησαν. Συνεισέφρησε . συνεισήνεγκε. Συνείπετο . συνηκολούθει. Συνειστιᾶτο . συνευωχεῖτο. † Συντελεσθείς . ἀφανισθείς. καταποντισθείς.† Συντελεσθήτω . συμπληρωθήτω. * Συνοίσει . κομίσει. τὸ δὲ κομίσει ἀντὶ τοῦ ἐπιμελεθήσεται. * * Συνήδομαι . ὁμολογῶ, ὡς καλῶς ἔχον τι. * Συνδυάσω . συναυλισθῶ. Συνοχωκότες . συμπεπτωκότες. [συνοχηκὼς καὶ τροπῇ τοῦ ἦτα εἰς ω συνοχωκότες καὶ συνοχωκότε.] Συρμαΐζειν . βρωμάτιόν τι ἐστὶ διὰ στέατος καὶ μέλιτος, ὅπερ λέγεται συρμαϊσμός. [καὶ ἔστι πρὸς κάθαρσιν ἐπιτήδειον. ἔστι δὲ καὶ πόμα δι’ ὕδατος καὶ ἁλῶν. Αἰγυπτιακὴ δὲ ἡ λέξις.] * Συμφειρόμενος . μιγνύμενος. * ### sigma 1694 * Συνοχωκότα . εἰσδεδυκότα. * * Συμπιλοῦσι . συσφίγγουσιν. οἱ δὲ χεῖρας καὶ γόνατα συμπιλοῦσι πρὸς ἑαυτούς. * Συσσείσει . ἐπὶ τοῦ ἐξακούστου εἴρηται. Συνεργεῖν . τὸ συλλειτουργεῖν φησὶν ὁ Χρυσόστομος. καὶ ὁ Ἀπόστολος· ἀσπάσατε Πρίσκυλλαν καὶ Ἀκύλαν τοὺς συνεργούς μου ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ. Συνίστησι . βεβαιοῖ· δικαιοῖ· δείκνυσι. καὶ ὁ Ἀπόστολος· συνίστησι δὲ τὴν ἑαυτοῦ ἀγάπην εἰς ἡμᾶς ὁ θεός. (Ἐπίῤῥημα.) Συλλήβδην . ὁμοῦ· συντόμως· ἢ συλλαβών· ἀθρόως. [ἐκ τοῦ λήβω, λήψω, παθητικὸν λήψομαι, λήβδην ἐπίῤῥημα καὶ συλλήβδην.] Συνεκδοχικῶς . συλληπτικῶς. Συναΐγδην . ὁρμητικῶς. Συνεκτικῶς . προδήλως, ἀληθῶς, ἢ κεφαλαιωδῶς. Συνεπτυγμένως . ἡνωμένως· συνηγμένως. Συστάδην . ὁμοῦ. ### sigma 1695 (1t) Τὸ Σ μετὰ τοῦ Φ. (Ἀρσενικόν.) Σφακελισμός . διασπασμὸς σώματος. ἢ σῆψις σώματος. ἢ ἡ παραπληξία. ἢ σῆψις τοῦ μυελοῦ. γίνεται δὲ ἐκ τοῦ σφακελισμοῦ καὶ σπασμός. λέγεται δὲ καὶ σφάκελος ὁ μικρὸς τῆς χειρὸς δάκτυλος. λέγεται καὶ ὁ σφιγμὸς καὶ ὁ παλμός. Σφᾶς . αὐτούς. Σφαιρωτήρ . ὁ ἱμὰς τοῦ ὑποδήματος· ὁ λῶρος. Σφέτερος . ὁ ἡμέτερος. Σφετερισμός . ἡ ἰδιοποίησις. Σφηκώδεις . οἱ εὔζωνοι. καὶ οἱ κάτισχνοι τοῖς σώμασι· καὶ γὰρ οἱ σφῆκες τὴν κοιλίαν ἐπισυνηγμένην ἔχουσι. καὶ σφῆκες καὶ σφηκίσκοι τὰ μικρὰ εἰς ὀξὺ συνημμένα ξύλα. καὶ σφὴξ, σφηκός. Σφηνοπώγων . ὁ σπανός. Σφήττιος . κύριον. Σφίσιν . αὐτοῖς. Σφόνδυλος . παρὰ τὸ ἐσφίχθαι. Σφοδρίας . κύριον. Σφυγμός . ὁ παλμός. * ἢ ζέσις φλεβός. * παρὰ τὸ σφύζω, τὸ ὁρμῶ. ### sigma 1696 Σφῶν . τῶν δύο, ἢ ἀντὶ τοῦ αὐτῶν. Σφῶε . ὑμᾶς. Σφῶϊν . ὑμῖν. καὶ νῶϊν, ἡμῖν. Σφάκελος . φλεγμονή· φθορά· νέκρωσις· κάκωσις παντοία. (Θηλυκόν.) Σφακτηρία . πόλις. Σφαλερά . ἐπικίνδυνος. Σφαίρισις . καὶ σφαιρίστρα, τὸ πῶμα. Σφηκία . εἶδος σφηκῶν. Σφῇσιν . αὐταῖς. Σφενδόνη . παρὰ τὸ σπένδω, τὸ ἀναιρῶ, σπενδόνη καὶ σφενδόνη. [ἢ παρὰ τὸ σφάζω. ἢ παρὰ τὸ σπεύδω. καὶ ἡ περιφέρεια τοῦ δακτύλου.] (Οὐδέτερον.) Σφαγεῖον . εἰς ὃ τὸ αἷμα τῶν σφαζομένων ἱερείων ἐδέχοντο. σφάγιον δὲ, τὸ θῦμα, ι . Σφεδανόν . σφοδρόν· εὐκίνητον· ἐπακτικόν· ἐπεστραμμένον. οἷον σφενδονικὸν, ἀπὸ τῆς σφενδόνης. [ἢ σύντομον. ἀφ’ οὗ καὶ σφὴν καὶ σφίγγα. οἱ δὲ σπευστικῶς. παρὰ τὸ σπεύδειν, σπεδανὸν καὶ σφεδανόν.] † Σφεοβδόν . δασύ· πολυανθές.† Σφέτερον . τὸ ἴδιον. ### sigma 1697 Σφέλας . τὸ ὑποπόδιον. παρὰ τὸ φλᾶσθαι ἐν αὐτῷ τὰ γόνατα, ὅ ἐστι θλᾶσθαι καὶ κάμπτεσθαι. Σφυρά . τὰ περὶ τοὺς ἀστραγάλους ἄνω. παρὰ τὸ συνεσφίχθαι. Σφυροκοπεῖον . .... Σφωΐτερον . ἡμέτερον. (Ῥῆμα.) Σφαλεῖεν . ἐκτραπεῖεν. Σφαδάζειν . διεγείρειν. βράζειν· διαπίμπρασθαι. ἢ τὸ δυσθανατεῖν. καὶ ματαίως σπᾶσθαι. τὸ σφαδάζειν, καὶ ματάζειν, καὶ βοράζειν ἔχουσι τὸ ι προσγεγραμμένον, ὅτι ἀπὸ τοῦ σφαδαΐζειν καὶ ματαΐζειν καὶ βοραΐζειν γίνεται. Σφάζω . ἀπὸ τοῦ φῶ, τὸ δηλοῦν τὸ ἀναιρῶ, οὗ παράγωγον φημί. ὅθεν φατὸς καὶ ἀρηΐφατος, καὶ πέφαται, πεφάσθαι. φῶ, φάζω, καὶ προσθέσει τοῦ ς σφάζω. ### sigma 1698 Σφῶ . σφάζω. Σφακελίζοντες . διασπῶντες. πηδῶντες. ὑποτρέμοντες. † Σφεδανῶ . θανατῶ.† Σφενδονῆσαι . ἐκδιῶξαι. Σφῆλαι . πλανῆσαι. Σφηκόω, σφηκῶ καὶ σφηκῶσαι . τὸ δῆσαι. Σφηνούμενος . στρεβλούμενος· βασανιζόμενος. Σφριγᾷ . νεάζει· ἀκμάζει· αὔξει. Σφύζω . ὁρμῶ. κινοῦμαι. (Ἐπίῤῥημα.) Σφαιρηδόν . δίκην σφαίρας. Σφηττόθεν καὶ Σφηττοῖ . τοπικά. Τὸ Σ μετὰ τοῦ Χ. (Ἀρσενικόν.) Σχέτλιος . ἄδικος· ἄθλιος. ἢ καὶ ὁ δύσφημος. ### sigma 1699 Σχῖνος . ὁ τρώκτης. καὶ τὸ φυτὸν, ὃ γίνεται ἐν τοῖς καθύδροις τόποις. ἔστι δὲ τὸ ἔνδον αὐτοῦ εὐστόμαχον. Σχολαίῳ . ἀργῷ. σχολαίῳ ποδί. Σχοῖνος . εἶδος χόρτου. καὶ σχοινοφόρον πεδίον. (Θηλυκόν.) Σχαδόνες . τὰ τῶν κηφήνων κηρία. καὶ ζῶον ἄπτερον καὶ ἄπουν. Σχέσις . κοινωνία δύο ἢ πλειόνων πραγμάτων κατά τι. οἷον ὁ ἄνθρωπος καὶ τόδε τὸ ζῶον σχέσιν ἔχει, καθὸ ζῶα ἀμφότερα. κατὰ τρόπους δὲ τέσσαρας γίνεται ἡ σχέσις. ἢ γὰρ κατὰ τύχην, ὡς δεσπότης πρὸς δοῦλον· ἢ κατὰ πρός τι, ὡς φίλος πρὸς φίλον· ἢ κατὰ φύσιν, ὡς [πατὴρ πρὸς υἱόν]· ἢ κατὰ τέχνην, ὡς μαθητὴς πρὸς διδάσκαλον. Σχετικὴ διαφορὰ ἐστὶν ἡ τὸ ἓν θέλημα γνώμης ἑτερότητι διατέμνουσα κίνησις. ἢ γνώμης ἑτερότης, ἢ θελημάτων ὁμοιότης. καὶ διαίρεσις διαθέσεως. Σχετικὴ ἕνωσις ἐστιν ἡ τὰς διαφόρους γνώμας εἰς ἓν συνάγουσα, ἢ φιλικὴ συνδιάθεσις, ἢ θελημάτων ὁμονοητικὴ σύμπνοιά τε καὶ ἐπίνευσις. σχετικὴ ἕνωσις ἐστὶν ἡ ἐξ ὑποστάσεως εἰς ὅλου τινὸς κατὰ δύναμιν γενομένη σύνθεσις· ἥτις τὴν τῶν μερῶν ἑαυτῆς μετὰ τὴν ἕνωσιν ἐν εἴδει καὶ σχήματι σωζομένην οὐκ ἔχει τὸ σύνολον ὕπαρξιν, ἀλλ’ ἠφανισμένην ὁμοῦ καὶ πεφυρμένην καὶ ἄγνωστον, καὶ τῶν κατ’ αὐτὴν ### sigma 1700 συνδεδραμηκότων οὐδεμίαν οὐδαμῶς κέκτηται διαφορὰν, τὴν οὐσιώδη τούτων ἰδιότητα διασημαίνουσαν· οἷον ὡς ἐπὶ τῶν κατὰ τάξιν ἤχων ἢ πραγμάτων ἐστὶν ἰδεῖν, καὶ πάντων ἁπλῶς ὧν κατὰ τέχνην εἴρηται λόγος. ἐκεῖνα γὰρ ὑποστατικῶς ὄντα καὶ καθ’ ἑαυτὰ γνωριζόμενα· πᾶν γὰρ τὸ αἰσθήσει ὑποπίπτον οὐσία πάντως μετά τινος ἢ τινῶν ἰδιωμάτων ἐστὶν, ὅπερ ὑπάρχει σαφῶς ἡ ὑπόστασις· καὶ τὴν πρὸς ἄλληλα κατὰ σύνθεσιν ποιούμενα συνδρομὴν ἐξαφανίζει πάντῃ τὸ ἐν ᾧ καθ’ ἑαυτὰ ὄντα τὸ πρὶν ἐγνωρίζετο τὸ σχῆμα καὶ εἶδος τῶν ὑποστατικῶν ἰδιωμάτων τελείως ἀπογινόμενον· καὶ ἄλλο παρ’ ἐκεῖνο διὰ τῆς ἐν τῷ πυρὶ χώνης καὶ τήξεως ἀποτελεῖ, μηδεμίαν τοῦ προτέρου σημείωσιν ἢ δήλωσιν καθ’ ὁπωσοῦν παρεχόμενον. †ὁ γοῦν θεήλατος Νεστόριος τὴν μὲν καθ’ ὑπόστασιν ἕνωσιν ἀπηρνεῖτο, ἐφλυάρει δὲ, ὅτι ἡ ἁγία Μαρία ἐγέννησε ψιλὸν ἄνθρωπον, πρὸς ὃν εἶχεν ὁ θεὸς ἐξ αὐτῆς γεννήσεως φιλικὴν διάθεσιν. καὶ ὡμολόγει μὲν ἕνωσιν, οὐχ ὑποστατικὴν δὲ, ἀλλὰ σχετικήν. ὅθεν οὐ μίαν ὑπόστασιν ὁ δείλαιος ἐδογμάτιζεν, ἀλλὰ δύο διῃρημένας μετ’ ἀλλήλων καὶ κατὰ τὴν οὐσίαν καὶ κατὰ τὴν ὑπόστασιν, ἡνωμένας δὲ ἀλλήλαις κατὰ φιλίαν, ἢ ταυτοβουλίαν, ἢ γνωμικὴν διάθεσιν, ἢ ὅσα τοιαῦτα ἐληρῴδει ἐκεῖνος.† Σχίδαξ . τὸ σχίσμα. Σχίσις . ἡ χώρισις. σχῆσις δὲ, ἡ κράτησις, η . ἐκ τοῦ σχῶ, τὸ κρατῶ. ### sigma 1701 Σχοῖνος . τὸ σχοινίον. καὶ μέτρον γεωμετρικὸν ἑξήκοντα σταδίων, ὥς φησιν Ἡρόδοτος. Σχολή . ἡ φροντὶς, ἢ τὸ μηδὲν δρᾷν, ἢ καὶ τὸ περί τι σχολάζειν. καὶ ἀντὶ τοῦ βραδέως. σχολῇ γ’ ἂν ἄλλό τι φανείη μέγα καὶ σπουδῆς ἄξιον. Σχέσις . δύναμις συνδετικὴ τῶν ὁμογενῶν. Σχίδαξ . τὸ ἐσχισμένον ξύλον. παρὰ τὸ σχίζω. (Οὐδέτερον.) Σχέδος . παρὰ τὸ χέω, χέδος καὶ σχέδος, οἱονεὶ τὸ διαχέον καὶ διαμερίζον τὰς λέξεις. Σχέδιον . τὸ ἐξ ἑτοίμου πρόχειρον. ἢ τὸ ἐν ὀλίγῳ καὶ σύντομον. † Σχέμα . τὸ ὄχημα.† Σχέτλιον . ὀδυνηρόν· λύπης ἄξιον. Σχετλιαστικὰ ἐπιῤῥήματα . τὰ ἐξ αὐτοπαθείας γινόμενα ἐπιφθέγματα. οἷον, παπαὶ, ὅ ἐστι φεῦ. Σχῆμα . †τῶν μαθηματικῶν, σωμάτων ἀποπεράτωσις.† λέξεων ποσότης, ὑφ’ ἕνα τόνον καὶ ἓν πνεῦμα ἀδιαστάτως ἀγομένη ἐν ἁπλότητι ἢ συνθέσει. Σχιστά . ὅσα κατὰ μῆκος διαιρεῖσθαι δύνανται. Σχόλιον . ἡ ἑρμηνεία. διὰ τὸ κατὰ σχολὴν περιτίθεσθαι πρὸς σαφεστέραν ἑρμηνείαν τῶν δυσνοήτων νοημάτων ἢ ῥημάτων. Σχοινίσματα . τὴν σκηνήν. τὴν ἐξ ἐθνῶν ἐκκλησίαν. τὸν κλῆρον. ### sigma 1702 Σχῆμα . τὸ μὴ μόνιμον ἢ καὶ βέβαιον, ἀλλ’ ἄχρις ὄψεως. καὶ ὁ Ἀπόστολος· παράγει γὰρ τὸ σχῆμα τοῦ κόσμου τούτου. ὅ ἐστι παρέρχεται. (Ῥῆμα.) Σχεδιασθεῖσα . παραχρῆμα ῥηθεῖσα. Σχέθε . ἐκ τοῦ σχῶ γίνεται σχέθω. [ὡς φλέγω φλεγέθω, ἀμύνω ἀμυνάθω. ὁ παρατατικὸς ἔσχεθον, ἔσχεθες, ἔσχεθε, καὶ τὸ προστακτικὸν σχέθε. καὶ κλίνεται ἄχρι τοῦ παρατατικοῦ.] Σχετλιάζει . δυσφορεῖ. καὶ ἀντὶ τοῦ δυσφημεῖ. Σχήσειν . κωλύσειν. Σχίνεσθαι . λευκαίνεσθαι. ἀπὸ τοῦ σχίνου, ὃς διαμασσώμενος λευκαίνει τοὺς ὀδόντας. Σχοίης . λάβῃς. δύνασαι. καὶ σχεῖν. Σχῶ . τὸ κρατῶ. (Ἐπίῤῥημα.) Σχεδόν . πλησίον· πέλας· ἢ ἐκ χειρός. παρὰ τὸ σχέσιν ἔχειν ἄλλο πρὸς ἄλλο. Σχολῇ . βραδέως· μόλις. Τὸ Σ μετὰ τοῦ Ω. (Ἀρσενικόν.) † Σῶκος . Κουρήτων πατήρ.† ### sigma 1703 Σῶκος . †τὸ σωκάριον.† ἐπίθετον τοῦ Ἑρμοῦ. ἤτοι ὁ ἰσχυρός. Σῶος . ὁ ὑγιής. Δίδυμος σὺν τῷ ι λέγει. ἀπὸ τοῦ ὁ σῶς τοῦ σῶς γίνεται σῷος. τὰ γὰρ ἀπὸ τῶν εἰς ως διὰ τοῦ ῶος παραγόμενα σὺν τῷ ι γράφεται. οἷον ἥρως ἡρῷος, Μίνως Μινῷος. οὕτως οὖν καὶ σὼς σῷος. Σωπάτηρ· Σώπατρος· Σώπιθος . κύρια. Σώπολις . κύριον. Σώρανος· Σωρᾶς· Σώρηξ . κύρια. Σωρός . τὸ πλῆθος. καὶ σωρεός. ἀπὸ τοῦ ἐν αὐτῷ σωρεύεσθαι τὰ σώματα. ἢ παρὰ τὸ ἔσω ὠρεῖν, ὅ ἐστι φυλάσσειν, σωρεύω. [σωρεύω, σωρεὸς, ὡς φωλεύω, φωλεὸς, καὶ λοχεύω, λοχεός. ὥστε τὸ σωρεὸς οὐκ ἀπὸ τοῦ σωρὸς ἐν πλεονασμῷ, ἀλλὰ τὸ σωρὸς ἀπὸ τοῦ σωρεὸς κατὰ ἔνδειαν. σορὸς δὲ, ἡ τῶν λειψάνων, μικρόν. παρὰ τὸ σεσηρέναι τὰ σώματα ἐν αὐτῷ. ἢ παρὰ τὸ εἴρω, τὸ κωλύω, σορὸς, ὁ κωλυτικός.] Σωρός . τὰ εἰς ρος λήγοντα δισύλλαβα τῷ ω παραλήγοντα, μὴ ὄντα ἐπίθετα, βαρυτονεῖται. ### sigma 1704 Ὦρος· Δῶρος· Φλῶρος· Βῶρος. σεσημείωται τὸ Σωρὸς ὀξυνόμενον. τὰ δὲ ὀξυνόμενα ἐπιθετικά εἰσι. χλωρός· μωρός· ψωρός. Σωσίας· Σωφάρ· Σωφάς . ὀνόματα κύρια. Σωφρονιστής . νουθετητής. καὶ σωφρονιστῆρες οἱ ἔσωθεν τῶν ἄλλων ὀδόντων, διὰ τὸ φύεσθαι παρὰ τὴν τοῦ φρονεῖν ὥραν, παρὰ τὸ εἰκοστὸν ἔτος. καὶ Ἀριστοτέλης καλεῖ αὐτοὺς κρατῆρας. Σώφρων . ὁ ὑγιὴς τὸν νοῦν. καὶ ὁ Ἀπόστολος· ἀλλὰ φρονεῖν εἰς τὸ σωφρονεῖν. (Θηλυκόν.) Σωλεά . ἡ τοῦ οἴκου. Σωρήχ . ἐκλεκτή. ὡς τὸ, ἄμπελος σωρήχ. * κατὰ Σύμμαχον ἐκλεκτήν. * Σώρα . πόλις. Σωρεῖτις . διάνοια ἀπὸ ὀνόματος. Σωρεία . τὸ πλῆθος. Σωσάννα . κύριον. † Σώσπα . σωτηρία.† Σώτειρα . ἡ σώζουσα. Σωφανηνή . τόπος. ### sigma 1705 Σωφροσύνη . καθαρότης. ἐγκράτεια. σωφροσύνης ἔργον ἐστὶ τὸ βλέπειν ἀπαθῶς τὰ πράγματα, κινοῦντα ἐν ἡμῖν φαντασίας ἀλόγους. (Οὐδέτερον.) Σωκάριον . ἡ σχοῖνος. Σώμανα . τόπος. Σῶμα . κατὰ μὲν τοὺς ἔξω πᾶν τὸ τριχῆ διάστατον, ἤγουν τὸ ἔχον μῆκος καὶ πλάτος καὶ βάθος ἤτοι πάχος. κατὰ δὲ τὴν ἐκκλησιαστικὴν παράδοσιν πᾶν τὸ ἐκ μὴ ὄντος εἰς τὸ εἶναι γινόμενον. καὶ σώματα ἐπουράνια, καὶ σώματα ἐπίγεια. τὰ οὖν ἐπουράνια οὐκ ἔχουσι πάχος. καὶ πᾶσα μὲν σὰρξ σῶμα λέγεται, οὐ πᾶν δὲ σῶμα σὰρξ ὀνομάζεται· οἱ γὰρ ἀστέρες σώματα ἐπουράνια εἴρηνται, οὐ μὴν καὶ σάρκες ἐπουράνιαι. διττῶς δὲ εἴρηται τὸ σῶμα· ποτὲ μὲν ὑλικὸν, ποτὲ δὲ λεπτόν. σῶμα ὑλικόν ἐστι τὸ δι’ ἁφῆς καὶ κρατούμενον καὶ φθορᾷ ὑποκείμενον· σῶμα δὲ λεπτόν ἐστι τὸ ἀνέπαφον καὶ ἀψηλάφητον. δεῖ δὲ εἰδέναι, ὅτι πᾶν σῶμα ἀνθρώπινον ἐκ τῶν τεσσάρων στοιχείων συνίσταται, τὰ δὲ τῶν ζώων σώματα ἐκ τῶν τεσσάρων χυμῶν. στοιχεῖα δέ εἰσι ταῦτα· γῆ, ἥτις ἐστὶ ξηρὰ καὶ ψυχρά· ὕδωρ, ὅπερ ἐστὶ ψυχρὸν καὶ ὑγρόν· ἀὴρ, ὅς ἐστι θερμὸς καὶ ὑγρός· πῦρ, ὅ ἐστι θερμὸν καὶ ξηρόν. χυμοὶ δὲ τέσσαρες οὗτοι εἰσίν· μέλαινα χολὴ, αἷμα, φλέγμα, καὶ ξανθὴ χολή. ἀναλογοῦσι δὲ τοῖς τέσσαρσι στοιχείοις· ἡ μὲν μέλαινα χολὴ τῇ γῇ· ξηρὰ γάρ ἐστι καὶ ψυχρά· τὸ φλέγμα τῷ ὕδατι· ψυχρὸν γάρ ἐστι καὶ ὑγρόν· τὸ αἷμα τῷ ἀέρι· ὑγρὸν γάρ ἐστι καὶ θερμόν· ἡ δὲ ξαν‐ ### sigma 1706 θὴ χολὴ τῷ πυρί· θερμὴ γάρ ἐστι καὶ ξηρά. ἰστέον δὲ καὶ τοῦτο, ὅτι οἱ μὲν καρποὶ ἐκ τῶν στοιχείων συνίστανται, οἱ δὲ χυμοὶ ἐκ τῶν καρπῶν· τὰ δὲ τῶν ζώων σώματα ἐκ τῶν χυμῶν, καὶ εἰς αὐτὰ ἀναλύεται· πᾶν γὰρ συντιθέμενον εἰς τὰ αὐτὰ ἀναλύεται, ἐξ ὧν συνετέθη. Σῶμα . πᾶν τὸ θεωρούμενον ἢ καὶ κρατούμενον ὑπὸ τῆς ἁφῆς τοῦ ἀνθρώπου σῶμα λέγεται· οἷον λίθος. πᾶν δὲ θεωρούμενον, μὴ κρατούμενον δὲ, λέγεται πρᾶγμα· ὡς ὁ ἀὴρ, ὁ καπνὸς, ὁ αἰθήρ. καὶ πᾶν τὸ μήτε θεωρούμενον μήτε κρατούμενον ὑπὸ τῆς ἁφῆς τοῦ ἀνθρώπου, ἀλλὰ τὸ νῷ, λέγεται πνεῦμα, οἷον θεὸς, ἄγγελος, ψυχή. Σῶμα μαθηματικόν . τὸ μῆκος καὶ τὸ πλάτος καὶ βάθος ἔχον, μὴ μέντοι ἁφῇ καὶ θέᾳ ὑποπίπτον. Σῶμα . πᾶν τὸ τεθνηκός. τὸ δὲ ζῶν δέμας λέγεται, διὰ τὸ τὴν ψυχὴν ἐν αὐτῷ συνδεδέσθαι, ὥς φησιν Ὅμηρος. Σῶμα . συνδρομὴ στοιχείων. οἱονεὶ δῶμα ὂν τῆς ψυχῆς. ὅθεν καὶ σκήνωμα λέγεται. Πλάτων δὲ λέγει, ὅτι σῆμα ἐστὶ, τουτέστι τάφος· ὥσπερ γὰρ ἐντέθαπται ἡ ψυχὴ τῷ σώματι. Σῶν . τὸ ὑγιές. δηλοῖ δὲ καὶ τὸ σωζόμενον. Σώζω . ὥσπερ ἀπὸ τοῦ ἕω, τὸ καθέζομαι, γίνεται ἕζω, οὕτω καὶ ἀπὸ τοῦ σώω, ὃ σημαίνει τὸ ὑγιαίνω, γίνεται σώζω. οὐκ ἔδει ἔχειν τὸ ι· ἡ μέντοι παράδοσις ἔχει τὸ ι , ἐφ’ ὅσον ἔχει τὸ ζ. καὶ ἔστιν εἰπεῖν, ὥσπερ ἀπὸ τοῦ ἄνθρωπος ἀνθρωπίζω, οὕτω καὶ ἀπὸ τοῦ σῶος σωΐζω καὶ κατὰ συναίρεσιν σώζω. Σωκῶ . τὸ βοηθῶ, καὶ ἰσχύω. καὶ σώζειν. ### sigma 1707 † Σῶμαι . ἕρπω.† † Σωράσαι . σβέσαι.† † Σῶτα . ἔρχεται.† † Σωτάζω . τὸ σώζω.† ### sigma 1708 Σώχω . τὸ τρίβω. καὶ σώχω. † Σώω . τὸ ὁρμῶ.† Σωφρονίσαι ἕτερον, ι . σωφρονῆσαι δὲ, ἀντὶ τοῦ σώφρων γενέσθαι, η . ### tau 1707 (5t) Τ. Τὸ Τ μετὰ τοῦ Α. (Ἀρσενικόν.) Ταγός . ὁ ἡγεμών. Ταγὼς δὲ, κύριον, μέγα. Ταγὴν, ταγῆνος . τὸ τηγάνιον, ἰωνικῶς. † Ταγήν . τὸ κόσκινον.† Ταγηνίας . πέμματα ἐστὶν ἀπὸ τηγάνων, ἐκ στέατος ὑγροῦ καὶ τυροῦ, καὶ μέλιτος καὶ σταφίδος. καὶ ἡ ταγηνία. Τάλαρος . ὁ καλαθίσκος, ὁ εἰς τυρὸν ἐπιτήδειος. Τάλως . κύριον. ### tau 1708 (5) Ταλαίπωρος . ἐπίπονος, ἄθλιος. παρὰ τὸ τάλος καὶ τὴν ὥραν. ταλάωρος καὶ ταλαίπωρος. Τάλας . ὁ ἄθλιος, ὁ καρτερικός. παρὰ τὸ τάλλω, τὸ κακοπαθῶ. καὶ Ἡσίοδος· ἐτρέφετ’ ἀτάλλων. ἀντὶ τοῦ μὴ κακοπαθῶν. * Ταδεήλ . ἀγαθὸς κύριος. * Τακερός . οἰκτρός. κατάξηρος. Τακτικοῖς . στρατιώταις. Ταμεσίχροα . τμητικὸν τοῦ χρωτός. παρὰ τὸ ταμῶ, ταμέσω. ### tau 1709 Ταμίας . ὁ κελλάριος· ὁ δεσπότης. ἀπὸ τοῦ τετμῆσθαι αὐτῷ τὴν ἐξουσίαν. ἢ παρὰ τὸ τέμνειν αὐτὸν καὶ ἀπομερίζειν τοῖς ἄλλοις. καὶ ταμειοῦχος, ὁ διοικητής. τοῦτο δίφθογγον. Τάναϊς . ποταμός. καὶ Τάνις. ἢ Τάνις πόλις Αἰγυπτιακὴ, ἐν ᾗ τὰ βασίλεια τοῦ Φαραώ. * Ταλασιουργός . ὁ ἐξαμμιττοποιός· ὁ βλαττᾶς, ἢ ὁ ἱερουργός. * Ταντάλειοι . τρομικοί. † Ταώς· καὶ ταὼν, ταῶνος . ὄρνεον, ὅ φασιν εἶναι βασιλέα πάντων τῶν πτηνῶν.† Ταών . παρὰ τὸ τείνειν τὸ χρύσειον οὐραῖον. Τανηλεγής . ὁ μακρὸν κοίμημα ἔχων, τουτέστιν αἰώνιον. παρὰ τὸ λέγω, τὸ κοιμῶμαι, [καὶ τὸ ταναὸν, ταναλεγὴς καὶ τανηλεγής. ἢ παρὰ τὸ τῆλε, ταλαλεγὴς καὶ τανηλεγής.] Ταλαπείριος . ὁ ὑπομονητικός· ὁ ταλάπηρος. καὶ ταλασιουργός. Τάπητας . ἐπιβόλαια ἢ στρώματα. παρὰ τὸ θάλπω, θάλπις, καὶ μεταθέσει τοῦ θ εἰς τ , καὶ ἀποβολῇ τοῦ λ , τάπις. Ταπεινός . ὡς ἀπὸ τοῦ ὄνος γίνεται ὀνεινὸς, οὕτω καὶ ἀπὸ τοῦ ἔδαφος ἐδαφεινὸς, καὶ ἀποβολῇ ### tau 1710 τοῦ ε , καὶ τροπῇ τοῦ δ εἰς τ , καὶ τοῦ φ εἰς π , ταπεινός. ἢ παρὰ τὸ πέδον πεδεινὸς, καὶ συγκοπῇ καὶ τροπῇ ταπεινός. ἢ παρὰ τὸ πάτος γίνεται, οἱονεὶ ὁ πατούμενος, καὶ ἐκεῖθεν πατεινὸς καὶ ἐν ὑπερβιβασμῷ ταπεινός. ἢ παρὰ τὸ τάπης, τάπητος, ταπητεινὸς, καὶ συγκοπῇ ταπεινός. Ταξίαρχος . ἡγεμών. Ταρσός . ἢ τὸ πλάτος τοῦ ποδὸς, ἢ τὸ ἄκρον τῆς χειρός. παρὰ τὸ ταρσαίνεσθαι, ὅ ἐστι ξηραίνεσθαι. ἄσαρκον γὰρ τὸ πρὸς τοὺς δακτύλους μέρος. Ταρσὸς καὶ ὄνομα πόλεως ἐν Κιλικίᾳ. Τάρταρος . ὁ κατώτατος τοῦ ᾅδου τόπος. οἱ δὲ τὸν περὶ τὰ νέφη τόπον. Τάῤῥοθος . βοηθός. Τάρις . ποταμός. Ταξίλοι . ἔθνος. Τάοχοι . ἔθνος. Ταῦροι . Σκυθικὸν ἔθνος. οἵτινες τιμῶσιν, ὡς οἱ Αἰγύπτιοι, τοὺς βοῦς καὶ Ἄπιν. [ Ταῦρος . ὁ ὑπὸ τῶν Ἀχαιῶν τόπος ὠνόμασται παρὰ τὴν τάσιν.] Ταυρομενίτης . τοπικόν. ### tau 1711 Τάφος . ὅπου τίθεται τὰ λείψανα. παρὰ τὸ θῶ καὶ τιθῶ παράγωγον θάπτω. καὶ πάλιν τροπῇ τοῦ θ εἰς τ καὶ τοῦ π εἰς φ τάφος. περιττὸν γὰρ τὸ τ ἐν τῷ ῥήματι. Ταχυπῶλος . ὁ ταχεῖς πώλους ἔχων. Τάμισος . ἡ πιτύα. τοῦ Ψελλοῦ· ὀῤῥὸς τὸ γάλα πέφυκε, τάμισος ἡ πιτύα. Ταρσός . ὁ καλαθίσκος. καὶ τὸ πλατὺ τῆς κώπης. Ταλαιπείριος . τληπαθής. Ὅμηρος· —ἱκέτην ταλαιπείριον ἀντιάσαντα. (Θηλυκόν.) Ταβερνῶν . καπηλείων. Ταβιθά . κύριον. Ταϊφά . πόλις Αἰγύπτου. * ἐξ ἧς καὶ Ταϊφάλη. * Ταννία . ὁ στέφανος. παρὰ τὸ ταννύω. οὕτως Ὦρος ὁ Μιλήσιος. † Ταλασία . νεουργία.† Τάλις . ἡ νύμφη. Τανυγλώχιν . ἡ μακρὰς γωνίας ἔχουσα. Τάξις . ἀκολουθία. † Τάξις ἐστὶν ἐργασία ὁμοιότητος πρὸς ἄλληλα πάντων τῶν ὄντων καὶ συμμετρία, γινομένη αἰτία κοινωνίας τῶν πρὸς ἄλληλα παντὸς τοῦ ὄντος.† Ταρφειαί . πυκναί. Ταραχή . παρὰ τὸ ῥᾷον χεῖσθαι. γίνεται παρὰ τὸ ταράσσω. ### tau 1712 Ταραντιναρχίαι . δύο ἴλαι ἱππέων, ἀνδρῶν διακοσίων πεντηκονταέξ. Ταραντιναὶ βαφαί . οἶμαι τὰ ἁλιουργὰ λέγειν. ἢ ἀπὸ ὀστρέου. ἢ ταραντεινὸν τὸ λεπτὸν ὕφασμα. οὐ πάντως πορφυροῦν, ὥς τινες ὑπέλαβον. Ταυτότης . κατὰ τρεῖς τρόπους λαμβάνεται. ἔστι γὰρ ταυτὸν τῷ γένει, ὡς ὅταν εἴπωμεν ταυτὸν εἶναι τῷ γένει τὸν ἄνθρωπον καὶ τὸν ἵππον, καθὸ ἀμφότερα ζῶα εἰσίν. ἔστι ταυτὸν καὶ τῷ εἴδει, ὡς ὅταν τὸν Πέτρον καὶ τὸν Ἰωάννην ταυτὸν λέγωμεν εἶναι τῷ εἴδει, καθὸ ἀμφότεροι ἄνθρωποι εἰσί. πάλιν ταυτόν ἐστι καὶ τῷ ἀριθμῷ, ὡς ὅταν εἴπωμεν τὸν Πέτρον ἑαυτῷ ταυτὸν εἶναι. καὶ ἡ διαφορὰ γὰρ τριχῶς λαμβάνεται. ἔστι γὰρ διαφορὰ τῷ γένει, καὶ διαφορὰ τῷ εἴδει, [καὶ διαφορὰ τῷ ἀριθμῷ.] ταυτότης πάλιν ἐστὶν ἀπαραλλαξία, καθ’ ἣν ὁ τοῦ σημαινομένου λόγος τὸ πάντη κέκτηται μοναδικὸν, μηδενὶ τρόπῳ διαφορᾶς γνωριζόμενον. Ταλαεργός . ὁ τὴν γῆν ἐργαζόμενος. βοῦς ταλαεργούς. † Ταναόν . τὸ πῦρ. τὸ διὰ λεπτότητα τεινόμενόν τε καὶ διεκπίπτον διὰ τῶν σπέκλων.† Τάφρος . τὸ παρὰ τὸ τεῖχος ὄρυγμα. πλεονασμῷ τοῦ τ, παρὰ τὸ ἀποφέρεσθαί τι ἐν τῷ σκάπτεσθαι. ἄφερος καὶ ἄφρος καὶ τάφρος. [ἢ παρὰ τὸ φέρω, ἄφρος καὶ τάφρος.] Ταχυπλόων . γοργυπλόων. ταχυπλόων νηῶν. ### tau 1713 Τάγηνον . τοῦτο οἱ Ἰώνων τινὲς τήγανον λέγουσι. ἀπὸ τοῦ τήκω, τήκανον, καὶ τήγανον, καὶ καθ’ ὑπέρθεσιν τάγηνον. Ταίναρον· καὶ Ταιρώνιον . ἀκρωτήριον. Τάλαντον . λίτραι ρκεʹ. [παρὰ τὸ ταίνω ῥῆμα, ὃ κατὰ ἀναδιπλασιασμὸν τιταίνω. ὡς καὶ τὸ ταινία. καὶ ὡς φαίνω, φαντὸς καὶ ἄφαντος, καὶ χραίνω, χραντὸς καὶ ἄχραντος, οὕτω ταίνω, ταντὸς καὶ τὸ οὐδέτερον ταντὸν, καὶ πλεονασμῷ τοῦ αλ τάλαντον, καὶ ἐν συνθέσει ἀτάλαντον ἀντὶ τοῦ ὁμοτάλαντον. ἢ παρὰ τὸ ταλαὸν καὶ ὑπομονητικὸν τοῦ βάρους. σημαίνει δὲ ζυγὸν καὶ ἄλλα πολλά.] * Ταληθά . κοράσιον. * Τανυηκές . τὸ μακρόν. τὸ μέχρι πολλοῦ ἧκον. τὸ τεταμμένην ἔχον τὴν ἀκὴν, ἢ αἰχμὴν ἠκονημένην. Τανύφλοιον . μακρόφλοιον. Ταρπέϊνον . ὄρος. Ταριχευτόν . πᾶν τὸ παττόμενον ἅλατι. καὶ τάριχος παρὰ τὸ ἐν τῇ ταριχείᾳ ἴσχνεσθαι. ἢ παρὰ τὸ γάρη ἔχειν, τροπῇ τοῦ γ εἰς τὸ ταῦ. † Ταριχευτὸν ὄψον . ὁ καλούμενος λάρδος. ἢ τὸ ἀπόκτιν.† ### tau 1714 Τάῤῥωμα . ἡ κωπηλασία. Ταυτόν . ὅμοιον. Ταῦ . τὸ στοιχεῖον. Τάγματι . ἀξιώματι. καὶ ὁ Ἀπόστολος· ἕκαστος ἐν τῷ ἰδίῳ τάγματι. τοῦτο δὲ λέγει, ἐν οἷς ἐστιν, ἄξιος ἔσται. (Ῥῆμα.) Ταινιοῦται . στεφανοῦται. Ταλαντεύουσι . σταθμίζουσι. †ζυγοστατοῦσι.† Ταλαντουμένην . τὴν δὲ γῆν ταλαντουμένην ἀνωμάλως σείεσθαι μὲν ὑπ’ ἐκείνων· μεταφορικῶς δὲ ἀπὸ τῶν ζυγῶν, ἐπεὶ ὁ ζυγὸς τάλαντον λέγεται. καὶ ὑπερταλαντᾷν τὸ ὑπερβαρεῖν. Τάλλω . κακοπαθῶ. Ταλανίζει . ἄθλιον ἀποκαλεῖ. Τάμῃς . κόψῃς. Τανύσας . ἁπλώσας. Τάρπημεν καὶ ταρπήομεν . ἀντὶ τοῦ ἐκορέσθημεν. Ταρχύσουσι . θάψουσιν. ἀπὸ τῆς ταραχῆς τῆς ἐν τοῖς νεκροῖς γενομένης ἐν τῷ θάπτειν αὐτούς. ### tau 1715 Ταρβῶ . τὸ φοβοῦμαι. παρὰ τὸ ταράσσειν τὴν βοήν. Ταράσσειν . παρὰ τὸ ῥῶ, τὸ φθείρω, ῥάσσω καὶ ταράσσω. Ταριχεύειν καὶ ταριχεύσειν . τὸ τήκειν καὶ ξηραίνειν. Ταφρεῦσαι . σκάψαι· ὀρύξαι. Ταφών . θαμβηθείς. ἐκπλαγείς. ἢ θαυμάσας. [ἔστι δὲ δεύτερος ἀόριστος ἐκ τοῦ θήπω, τὸ θαυμάζω, ἔθαπον, καὶ ἔταφον, καὶ ἰωνικῶς ταφών. ἡ μεταφορὰ ἐκ τῶν τάφων. καὶ γὰρ ἡμεῖς ὁρῶντες τοὺς τάφους ἐκπληττόμεθα διὰ τὸ ἐπεισερχόμενον ἡμῖν δεινόν.] καὶ τάφος, ἡ ἔκπληξις, ἀπὸ τῆς ὁμοίας ἐτυμολογίας. (Ἐπίῤῥημα.) Ταυρηδόν . δίκην ταύρου. Ταύτητοι . οὕτως, ἢ διὰ τοῦτο. ταυτὶ δὲ ἀντὶ τοῦ διὰ ταῦτα, ι . Τάχα . ἀντὶ τοῦ ταχέως. ### tau 1716 (1t) Τὸ Τ μετὰ τοῦ Ε. (Ἀρσενικόν.) † Τεινῳδός . παρὰ τὸ ἐκτείνειν τὴν ᾠδήν.† Τέκτων . λεπτουργός. Τεκτόσαγες . ἐθνικόν. Τέκμωρ . τέλος· τεκμήριον. * καὶ ὁ υἱός. * παρὰ τὸ τέκω, τέκωρ, καὶ πλεονασμῷ τοῦ μ τέκμωρ. Τελλὴν, Τελλῆνος, καὶ Τέλις, Τέλιδος . ὀνόματα κύρια. Τελαμών . ὁ ἀναφορεὺς λῶρος τῆς ἀσπίδος. Τελχῖνες . φθονεροὶ δαίμονες. βάσκανοι. παρὰ τὸ θέλγειν καὶ ἐξαπατᾷν ἡμᾶς. Τελῶναι . οἱ ἀδικηταί. οἱ καταλλάκται. * οἱ τὰ τέλη ἀγοράζοντες. τελώνης ἐστὶ καὶ ὁ τὰς ὑπαντήσεις ὠνούμενος τῶν δημοσίων συντελειῶν. * Τελεσφόρος . τέλειος μάντις. ἐγγαστρίμυθος. † Τέμμικες . οἱ νεωτοί.† Τεναγώδης . τόπος ἐλαφρὸς, ὕδατι καλυπτόμενος καὶ σκεπόμενος, οἷον εἰπεῖν βορβορώδης. ### tau 1717 † Τενέαιθος . ὄνομα ποταμοῦ.† Τένθης . ὁ γαστρίμαργος. Τένοντας . τραχήλους· τὰ διατεταμένα νεῦρα. ἀπὸ τῆς τάσεως. Τέο . ἀντὶ τοῦ τίνος. † Τερέβινθος . εἶδος φυτοῦ.† Τερμιόεις . ὁ μέγας. καὶ τερμιόεσσα, ἡ ἀποτερματίζουσα καὶ οἷον μεγάλη. Τερατοσκόπος . μάντις. Τερπικέραυνος . ὁ τοῖς κακοῖς τερπόμενος. ἢ τὸν τερπόμενον τοῖς κεραυνοῖς. [ἢ τὸν τοὺς ἐναντίους τρέποντα τῷ κεραυνῷ.] Τεριναῖος κόλπος . πέραμα τῆς Τύρου. Τειρεσίας . κύριον. ὃς ἦν μάντις. Τετράρχης . ὁ υἱὸς τοῦ Ἡρώδου τοῦ ἀνελόντος τὰ βρέφη. ὡς τὸ τέταρτον μέρος τῆς βασιλείας τοῦ πατρὸς αὐτοῦ διέπων. Τέττα . προσφώνησις τιμητικὴ νεωτέρου πρὸς παλαιότερον. ἀπὸ τοῦ ἄττα κατὰ ἀναδιπλασιασμὸν τέττα. Τέττιξ . παρὰ τὸ τάττω, τάττιξ καὶ τέττιξ. ὁ τεταγμένον ἔχων τὸν καιρὸν τοῦ ᾄδειν. † Τελαμών . ὁ ἀναφορεὺς τῆς ἀσπίδος λῶρος. ἢ τὸ ξίφος. παρὰ τὸ ταλάσσω, ταλαμὼν, καὶ τροπῇ τοῦ α εἰς ε τελαμών. ἢ ὁ πλατὺς ἱμὰς τῆς ### tau 1718 ἀσπίδος, ἀφ’ οὗ ἤρτηται ἡ ἀσπίς. ἀπὸ τοῦ τείνεσθαι τὸν ἱμάντα.† Τεύτονες . οἱ Ῥωμαῖοι. Τετράτρυφον . τέσσαρα ἔχοντα κλάσματα. Ἡσίοδος· ἄρτον δειπνήσας τετράτρυφον ὀκτάβλωμον. Τελμισσός . ὄνομα ποταμοῦ. (Θηλυκόν.) Τεῆς . τῆς σῆς, τῆς ἰδίας. Τειρεσία . ἡ μαντεία. †καὶ Τειρεσίας, κύριον· ὃς ἦν μάντις.† Τελετή . μυστηρίων ἀποτέλεσις, τελείωσις ἢ θυσία μυστηριώδης. ὁ δὲ Μιλήσιος Ὦρος λέγει, ὅτι τελετὰς καλοῦμεν τὰς ἐπὶ μείζους καὶ μετά τινος παραδόσεως τελετὰς τῶν εἰς αὐτοὺς δαπανημάτων ἕνεκεν. τελεῖν γὰρ τὸ δαπανᾷν. Τελεταρχία . ἡ τῶν τελετῶν ἢ τῶν τελουμένων ἄρχουσα. Τελμισός . πόλις. Τερμησὸς δὲ, η . † Τέμικος . ὄνομα πόλεως Κρητικῆς.† † Τέρεντος . ὄνομα πόλεως.† Τέρμινθος καὶ τέρμινθα . ἐμφερὲς λίνῳ φυτὸν, ἐξ οὗ πλέκεσθαι φασὶν ὁρμιὰς χρειώδεις ἐς τὰ πάντα καὶ πρὸς ἀλεξιφάρμακα. λέγεται καὶ τέργυνθος. ### tau 1719 * Τεσσαρακονταετηρὶς , καὶ τριακονταετηρίς. ἡ διὰ τεσσάρων δεκάδων συνισταμένη ἢ τριῶν ἀρίθμησις. * Τερατολογία . ψευδολογία· οἷον θαυμαστὰ καὶ παράδοξα μυθεύουσα. Τερθρεία . ἡ λεπτολογία. ἔστι γάρ τοι σχοινίον ἐν τοῖς πλοίοις λεπτὸν, ὃ καλεῖται τέρθρον. οἷον τέρετρον· διατετρύπηται γὰρ, καὶ τὰ ἄκρα τῶν σινδονίων. ἐκεῖνο δὲ λέγομεν, ἀφ’ οὗ ἤρτηται τοῦ ἱστοῦ ἡ κεραία. ἄλλοι δὲ τερθρείαν λέγουσι τὴν φλυαρίαν, τὴν ἐν δύο μέρεσι καλουμένην μάχην. τερθρία δὲ, ἡ πνοὴ, ι. Τετάρτην φυλακήν . τὴν τριωρίαν λέγει ἤτοι τὴν τρίτην ὥραν τὴν μετὰ τὴν ἐννάτην ὥραν τῆς νυκτός. Τετρακτύς . ταύτην οἱ Πυθαγορικοὶ ἐτίμων διὰ τὰ τέσσαρα στοιχεῖα, τὸ πῦρ, τὸν ἀέρα, τὸ ὕδωρ, τὴν γῆν, ἐξ ὧν καὶ τὰ σώματα συνίσταται. † Τευθίς . φάγοις δὲ καὶ πόπανα καὶ τὰς τευθίδας ἀμυγδάλων γέμοντα καὶ κωναρίων.† Τεχνολογία . περιποίησις τῆς τῶν λόγων φύσεως ἐπὶ σκοπῷ τοῦ περιγενέσθαι. Τέχνη . ὁ δόλος. Τέχνη . μέθοδος ἐνεργοῦσα τῷ βίῳ τὸ συμφέρον. ἢ νοημάτων σύστημα κατατετριμμένον. ἢ κτῆμα τιμιώτατον καὶ κατὰ πολὺ χρησιμώτατον τοῖς πᾶσιν ἀνθρώποις τοῖς ἐν τῷ βίῳ. ἢ ### tau 1720 σύστημα ἐκ καταλήψεων ἐγγεγυμνασμένον. σύστημα δέ ἐστι τὸ πλῆθος, οἱονεὶ ἑκάστου τεχνίτου τὸ ἐργαλεῖον. ἐκ καταλήψεων δὲ, ἤτοι ἐξ ἐφευρέσεων. οὐ γὰρ ἀθρόως αἱ τέχναι εὕρηνται, ἀλλ’ ἄλλος ἄλλό τι εὗρεν· ὁ μὲν, τρύπανον· ὁ δὲ, τὸ εἰς κάλλος ἀποξέειν τὰ ξύλα. καὶ ταῦτα πάντα ὁμοῦ συνελθόντα ἀπετέλεσαν τὴν τέχνην. ἐγγεγυμνασμένον δέ ἐστι τὸ οἱονεὶ φανερὸν καὶ δεδοκιμασμένον. γυμνάσαι γὰρ λέγομεν τὸ εἰς φῶς ἀγαγεῖν. τέχνη δὲ, παρὰ τὸ τεύχω, τὸ κατασκευάζω. γίνεται τευχάνη, καὶ ἐν συγκοπῇ τέχνη. διχῶς δὲ ἡ τέχνη· λογικὴ καὶ πρακτική. καὶ λογικὸς καλεῖται, ὅστις μετὰ λόγου πράττει, οἷον γραμματικὸς, ῥήτωρ· πρακτικὸς δὲ, ὅς τι μετὰ τῶν λοιπῶν μερῶν τοῦ σώματος καὶ τῶν χειρῶν, οἷον τέκτων, χαλκεὺς καὶ τὰ ὅμοια. διαφέρει δὲ ἡ λογικὴ τῆς πρακτικῆς, ὅτι τὴν μὲν λογικὴν μόνος ὁ ἄνθρωπος ἐπίσταται, τὴν δὲ πρακτικὴν καί τινα τῶν ἀλόγων ζώων. Τευκτήν . κατασκευαστήν· χειροποίητον. (Οὐδέτερον.) Τέγος . δωμάτιον, στέγη. Τέγεον . τόπος. καὶ Νέμεον, τόπος. Τέθριππον . τὸ ἐκ τεσσάρων ἵππων ἅρμα. Τείρεα . τὰ ἄστρα. παρὰ τὸ εἴρω, τὸ λέγω, εἴρεα, καὶ πλεονασμῷ τοῦ τ τείρεα· καὶ γὰρ τὰ ### tau 1721 ἄστρα σημαίνουσι σημασίαν τινά. ἢ παρὰ τὸ τέρας, τὸ σημεῖον. ἢ παρὰ τὸ τείρω, τὸ καταπονῶ· πολλοὶ γὰρ κατεπόνθησαν ἀστρόβλητοι, ὥσπερ καὶ ἐμβρόντητοι. Τειχίδιον . τὸ μικρὸν τεῖχος. καὶ τειχίον. Τεκμήριον . σημεῖον ἀναμφίβολον, ἀληθινόν. ἢ σημεῖον δεικνύμενον διὰ συλλογισμοῦ. Τέκμαρ . τὸ ἐκ μαρτυρίας ἀναγκαίου συλλογισμοῦ τὸ μετέπειτα δῆλον δεικνύον. ὡς τὸ, πολέμιοι ἔρχονται, κονιορτὸς γὰρ ἐφάνη. Τέκεα . τὰ τέκνα. τὸ τέκος, τὰ τέκεα. Τέκνον . παρὰ τὸ τέκω τέκανον καὶ συγκοπῇ τέκνον. Τέλματα . τὰ πηλώδη καὶ παχέα. ἤτοι τὰ πηλώδη καὶ τελευταῖα τοῦ ὕδατος. Ἰσαῖος δὲ εἶπε τὰ γεωργήσιμα χωρία. Τέλος . οὗ ἕνεκα τὰ ἄλλα, αὐτὸ δὲ οὐδενὸς ἕνεκα. Τελεταρχικόν . τὸ τελειοποιόν. Τέμενος καὶ τεμένη . ναός. ἢ τόπος ἀποτετμημένος εἰς δόξαν θεοῦ. παρὰ τὸ τέμνω, τέμνη, καὶ τέμενος, πλεονασμῷ τοῦ ε . Τέμπος . τὸ ὕψος. ἢ τέμπεα τὰ οἰκήματα. ἢ τέμπη αἱ καταδύσεις. ἢ τὰ στενὰ τῶν ὀρέων. ἢ τὰ σύνδενδρα. οἱονεὶ τρέπη τινὰ ὄντα, τὰ μετατροπὰς καὶ κάμψεις ἔχοντα. Τενάγη . πηλώδη πελάγη. ἢ διάβροχοι καὶ κάθυγροι τόποι. ἢ ἰλὺς ἐπιπολάζοντος ὕδατος τοῦ πηλοῦ καὶ βοτάνης ἐπιφαινομένης τῷ ὕδατι. ### tau 1722 [παρὰ τὸ τέγγω, τὸ βρέχω, τέγγανος καὶ ἐν ὑπερθέσει τέναγος, ὁ ὑπόβροχος τόπος.] Τεόν . τὸ σὸν, τὸ ἴδιον. Τέρας . πρᾶγμα ὑπὲρ τὸ θαῦμα καὶ ἔκπληξιν τοῖς ὁρῶσι παρέχον. ἢ τὸ παρὰ φύσιν γινόμενον. οἷον τὸ ἀνοῖξαι ὀφθαλμοὺς τυφλῶν καὶ ἐγεῖραι νεκρούς. καὶ τεράστιον. Τέρμα . τὸ τέλος. Τερθρίον . τὸ σχοινίον. καὶ τέρθρον. Τέραμνον . ἁπαλόν. καὶ ἀτέραμνον, τὸ σκληρόν. Τέρεν . ἁπαλὸν, τρυφερόν. [παρὰ τὸ θέρω, θέρεν καὶ τέρεν, τὸ ὥσπερ τεθερασμένον καὶ διακεχυμένον. τίθεται δὲ καὶ ἐπὶ τοῦ ἁπαλοῦ. παρὰ τὸ διακεχύσθαι καὶ μὴ τραχὺ εἶναι.] Τερετίσματα . ᾠδαὶ ἀπατηλαὶ καὶ θελκτικαί. ἢ ᾄσματα ἔκλυτα. ἀπὸ μεταφορᾶς τοῦ τέττιγος ἢ τῆς χελιδόνος. Τέρετρον . τὸ τρύπανον. [ἔστι ῥῆμα τρῶ, τρᾷς, ὅπερ ἀπὸ τοῦ τείρω κατὰ συγκοπήν. παρὰ τὸ τείρω τέρτερον, ὡς φέρω φέρτερον, καὶ παρὰ τὸ λέγω, τὸ κοιμῶμαι, λέκτρον. δηλοῖ δὲ τὸ τρῶ τὸ κόπτω, ἔνθεν τὸ τρῶσαι, ὃ δηλοῖ τὸ διακόψαι τὸν τοκετόν.] Τετραθέλυμνον . τετράπτυχον, τέσσαρας θέσεις ἔχον. Τέτταρα . ἀντὶ τοῦ τέσσαρα. Τέτρασιν . ἐκ τοῦ τέσσαρσι, τέτταρσι καὶ καθ’ ὑπερβιβασμὸν τέτρασι. ### tau 1723 Τέτρωρον . ἡ ἅμαξα, τὸ ἅρμα, ἡ καρούχα. Τετραμερές . τὸ σῶμα ἐκ τεσσάρων στοιχείων ὥσπέρ τις κόσμος συνιστάμενον. Τεῦχος . τὸ σκεῦος, ἡ κατασκευή. Τεχνητόν . τὸ τεχνασθὲν καὶ κατασκευασθέν. καὶ τεχνηέστατον. Τέλος . δύο ἐφιππαρχίαι ἱππέων ἀνδρῶν δισχιλίων τεσσαρακονταοκτώ. Τέρεν, καὶ τέρην ἐπὶ ἀρσενικοῦ . παρὰ τὸ τείρω, τὸ καταπονῶ. (Ῥῆμα.) Τέγγει . βρέχει. Τεθηλότα . θάλλοντα. Τεθνειῶτος . θανόντος. καὶ τεθνειώς. * Τεμμαχίζειν, καὶ τεμμαχίζεται . τὸ τέμνειν καὶ μερίζειν. * Τεθηπότες . ἐκπεπληγμένοι. ἀπὸ τοῦ θήπω, τὸ θαυμάζω καὶ ἐκπλήττομαι. Τεθολωμένος . τίθεται καὶ ἐπὶ χαρᾶς καὶ λύπης. Τείρεται . καταπονεῖται, δαμάζεται. Τεκταίνω . τὸ κατασκευάζω. Τεκμαίρω . τὸ κατασκευάζω. ἀλλὰ καὶ τὸ σημειοῦμαι. ἀπὸ τοῦ τέκμωρ. ### tau 1724 Τελέθουσι . γίνονται. † Τελεῖ . ὑπάρχει.† Τελεσθῆναι . καὶ τὸ ἀναλωθῆναι. οὕτως Ἀντιφῶν. Τελεῖν . καὶ ἀντὶ τοῦ δαπανᾷν. Τελισκόμενος . τελειούμενος, πληρούμενος, ἐνθουσιῶν. Τελεσιουργεῖ . τὸ ἔργον τελειοῖ. Τέρσεσθαι . ξηραίνεσθαι. [παρὰ τὸν τέρσω μέλλοντα αἰολικῶς κατὰ τροπὴν τοῦ ς εἰς τ .] Τέρπεσθαι . μετάθεσίς ἐστι τοῦ ρ, παρὰ τὸ τρέπεσθαι καὶ μετάγεσθαι τὴν ψυχὴν ἀπὸ τῶν βιωτικῶν φροντίδων καὶ θορύβων. Τετριγότας . τρίζοντας. * Τερετίζειν . μουσικῶς φωνεῖν. * †κιθαρίζειν.† * Τέτλαθι . ὑπόμεινον. * Τεταρπόμενος . ἀντὶ τοῦ τερφθείς. Τετελεσμένον . πεπληρωμένον. † Τετρακταϊσμένα . ἤγουν ἐπεσκοπημένα· δεδοκιμασμένα· ἐξητασμένα.† Τετυφωμένοι . ἐπῃρμένοι. ὑπερηφανευόμενοι. † Τετρυχωμένος . καταπεπονημένος· δεδαμασμένος.† Τετραμμένοι . τραπέντες. ἢ προσέχοντες ἑαυτοῖς. ### tau 1725 Τέτρηρεν . ἐτρύπησε. Τέτορεν . ἔκοψε. Τεταγών . τείνας. παρὰ τὸ τάζω, τὸ τείνω καὶ ἕλκω. [ὁ μέλλων τάξω, τέταγα, ὁ δεύτερος ἀόριστος ἔταγον, ἡ μετοχὴ ταγὼν, καὶ κατὰ ἀναδιπλασιασμὸν τεταγών.] Τεταργανωμένην . συμπεπλεγμένην καὶ συνειλουμένην. ἡ γὰρ παρ’ ἡμῖν σαργάνη παρὰ τοῖς Ἀττικοῖς ταργάνη καλεῖται. [καὶ τὸ συνειλεῖσθαι τεταργανῶσθαι λέγουσι.] Τετάχαται καὶ τετύχαται . τεύχω, τεύξω, τέτευχα, [καὶ τὸ παθητικὸν τρίτον πρόσωπον τοῦ παρακειμένου τέτευκται, καὶ Ἰακῶς τετεύχαται. τὸ δὲ τετάχαται ἀπὸ τοῦ τάζω, τάξω, ὁμοίως Ἰακῶς.] Τετιημμέναι . τετιμωρημέναι. τεταλαιπωρημέναι. [ἀπὸ τοῦ τίω, τὸ τιμωρῶ, τιῶ, περισπώμενον ῥῆμα.] Τετιήσθων . τετιμήσθωσαν. ἀπὸ τοῦ τίω, τὸ τιμῶ. Τέτλαθι . ὑπόμεινον. [ἀπὸ τοῦ τλῶ, τλῆμι, τὸ πληθυντικὸν τλάμεν, τὸ προστακτικὸν τλάθι, καὶ διπλασιασμῷ τέτλαθι.] Τετραχίζειν . ἐπὶ τετάρτου μέρους τι ποιεῖν. οὕτως Ἀριστοφάνης. Τετρηχυῖα . τραχεῖα καὶ θορυβώδης. ἢ τεταραγμένη. ἀπὸ τοῦ ταράσσω. ### tau 1726 Τέτυκται . κατεσκεύασται. Τετύκοντο . παρεσκευάζοντο. [τεύχω, ὁ δεύτερος ἀόριστος ἔτυχον, ὁ παθητικὸς ἐτυχόμην, ἐτυχόμεθα, τὸ τρίτον ἐτύχοντο καὶ κατὰ ἀναδιπλασιασμὸν τετύχοντο, καὶ τροπῇ τοῦ χ εἰς κ τετύκοντο.] Τεύχω . τὸ κατασκευάζω. Τεύξεται . κατασκευασθήσεται. Τευτάζειν . πραγματεύεσθαι, ἢ σκαιωρεῖσθαι, ἢ στρατεύεσθαι, καὶ πολὺ διατρίβειν ἐν ταυτῷ. ἐνίοτε σημαίνει καὶ τὸ φροντίζειν. σημαίνει δὲ καὶ τὸ σπουδάζειν, καὶ τὸ ἡσυχάζειν, καὶ τὸ φλυαρεῖν. παρὰ δὲ τῷ Ψελλῷ τευτάζειν τὸ πλανᾶσθαι· τηλαύγημα λέπρας ἀρχὴ, τευτάζειν τὸ πλανᾶσθαι. Τελέθωσι . τελευτήσωσι. Ἡσίοδος· εὖτ’ ἂν γεινόμενοι πολιοκρόταφοι τελέθωσι. Τεμπειόθεν . ἀπὸ Τεμπείας. Τετραποδητί . Τὸ Τ μετὰ τοῦ Η. (Ἀρσενικόν.) Τηθαλώδης . γυναικοκρατής. Τήϊοι . οἱ ἀπὸ τῆς Τήου νήσου. Τηλεβόας καὶ Τηλαμός . ποταμοί. Τηλίκος . μικρός. ### tau 1727 Τηλέκλειτος . ὁ ἔνδοξος. Τηλεκλητὸς δὲ, ὁ πόῤῥωθεν καλούμενος, η τὸ κλη . τηλεκλητῶν ἐπικούρων. Τηλεδαπός . ὁ πόῤῥω ἔχων τὸ ἔδαφος καὶ τὴν πόλιν. παράγωγόν ἐστι διὰ τὸ δάπος, παρὰ τὸ τῆλε τηλεδαπός· ὡς ἡμέων ἡμεδαπός. Τηλίας καὶ τηλία . Ὦρος ὁ Μιλήσιος τὴν περιφέρειαν τοῦ κοσκίνου λέγει. [παρὰ τὸ σῶ, τὸ σείω καὶ κινῶ. σῶ, σήθω, ἀφ’ οὗ ὄνομα σηλία καὶ τηλία, τροπῇ τοῦ ς εἰς ταῦ.] Τηλύγετος . καταχρηστικῶς ἀγαπητός· μονογενής. κυρίως δὲ τηλύγετοι καλοῦνται οἱ τηλοῦ τῆς γονῆς ὄντες παῖδες, ὅ ἐστιν ἐκ γεροντικῆς ἡλικίας σπαρέντες. τὰ γὰρ μετὰ τὴν ἀπόγνωσιν τῆς παιδοποιΐας γεννώμενα μᾶλλον ἀγαπᾶται. Τῆνος . κύριον. καὶ ὄνομα νήσου. Τήνιος . ἀπὸ τῆς Τήνου νήσου. Τήρων . ὁ νέος στρατιώτης. ἢ νεόλεκτος στρατός. Τητινός . ὁ χθεσινός. καὶ τῆτες ἀντὶ τοῦ χθές. Τηλαυγής . λαμπρός· μακρόθεν αὐγάζων. τηλαυγὴς καὶ τὸ λεπτότατον ἴχνος τῆς λέπρας, δι’ οὗ καὶ πόῤῥωθεν ὁρᾶται καὶ δήλη ἐστί. (Θηλυκόν.) Τήβεννα . μανδύας. καὶ πόλις. ### tau 1728 Τήθη . ἡ τροφός. Τηκεδόνος . τῆς τήξεως. Τῆλις . εἶδος σπέρματος. τίλλις δὲ, τὸ ἀγγεῖον, ἰῶτα. Τῆλος . ὄνομα κύριον λιμένος καὶ πόλεως. Τηλαύγεια . ἡ ἀπὸ μακρόθεν αὐγάζουσα λαμπρότης. Τῆνος . νῆσος. καὶ Τῆος. Τηραβένη . πόλις. καὶ Τηρητίνη. Τητθίς . ἡ τροφός. Τημῇ . ἀντὶ τοῦ ἐμῇ. καὶ ἔχει τὸ ι κατὰ τὴν λήγουσαν, κατὰ δὲ τὴν ἄρχουσαν οὔ. Ὅμηρος· ἀμφὶ δέ τοι τημῇ κλισίῃ. ἔστι δὲ τῇ ἐμῇ, καὶ ἐκθλίβεται τὸ ι τοῦ τῇ ἄρθρου, καὶ κιρνᾶται τὸ ἦτα καὶ ε εἰς τὸ η , καὶ ἔστι χωρὶς τοῦ ι . Τήλεφις . πόλις. καὶ Τηλέφειον τραῦμα. (Οὐδέτερον.) Τήθεα . τὰ ὄστρεα. † Τηθίον . ὁ μαστός.† Τήκεα καὶ τήκεννα . τὰ καλτίκια. Τημελές . ἐπιμελές. Τήνεα . τὰ σκόροδα. (Ῥῆμα.) Τῆ . τὸ λάβε καὶ δέξαι. σημαίνει δὲ καὶ τὸ ταύτῃ, καὶ τὸ ἐνταῦθα. [ἔστι τάω, τῶ, τὸ δέχομαι, ### tau 1729 τὸ δεύτερον τάεις, τὸ τρίτον τάει καὶ κράσει τοῦ α καὶ ε εἰς η Δωρικῶς τῆς καὶ τῆ. τούτου ὁ παρατατικὸς ἔταον, ἔταες, ἔταε, καὶ τὸ προστακτικὸν τάε, τᾶ, καὶ τροπῇ Δωρικῇ τοῦ α εἰς η τῇ] Τήκω . τὸ δαμάζω. Τηλεθόων . αὐξάνων. καὶ τηλεθόωσα, πάνυ θάλλουσα. [καὶ τηλεθάοντας. παρὰ τὸ θάλλω, θάλλοντας. δύναται καὶ παρὰ τὸ θαλέθω καὶ μεταθέσει τοῦ θ εἰς τ ταλεθάοντας καὶ τροπῇ τοῦ α εἰς η τηλεθάοντας. οὐ γὰρ ἔγκειται τὸ τήλεας.] Τημελῶ . τὸ φροντίζω. Τηρῶ . παρὰ τὸ θέω τηρῶ· ὅπου γὰρ τρέχει τὶς, ἐκεῖ θεωρεῖ. [ἢ παρὰ τὸ οὐρῶ, τὸ φυλάσσω, πλεονασμῷ τοῦ ταῦ τουρῶ καὶ τροπῇ τοῦ ου εἰς η τηρῶ. καὶ τὸ τυρὸς παρὰ τὸ τηρῶ· γάλα γὰρ τηρούμενον ὁ τυρός.] Τητῶ . τὸ στερίσκω. καὶ τητώμενος, καὶ τητᾷ. Ἡσίοδος· σὺ μὲν αἰτεῖς ἄλλον, ὁ δ’ ἀρνεῖται, σὺ δὲ τητᾷ. ἔστι τάω καὶ σημαίνει τὸ ζητῶ, καὶ κατὰ ἀναδιπλασιασμὸν τατάω, τατῶ, καὶ τὸ τρίτον τητᾶται. ὡς πειρῶμαι, πειρᾷ, πειρᾶται. (Ἐπίῤῥημα.) Τηρητέον . δεῖ τηρεῖν. Τηλαυγῶς . λαμπρῶς. Τῆλε· τηλόσε· τηλόθι καὶ τηλοῦ . παρὰ τὸ τέλος, τηλοῦ· τὰ γὰρ ἐπὶ τέλους συντείνοντα μεγεθύνονται. ### tau 1730 Τηλεδαπῶς . μακρὰν ἀφεστηκώς. Τῆμος· τημοῦτος . ἀντὶ τοῦ τηνικαῦτα. Τήμερον . ἀντὶ τοῦ σήμερον. Τηνεί . ἀντὶ τοῦ ἐκεῖσε. Τηνάλως . ἀντὶ τοῦ μάτην. Τηνικαῦτα . τότε. † Τῆτες . ἀντὶ τοῦ χθές.† Τὸ Τ μετὰ τοῦ Ι. (Ἀρσενικόν.) Τίγρης . ποταμός. καὶ κλίνεται Τίγρητος. τίγρις δὲ, τὸ ζῶον, ι , καὶ κλίνεται τίγριδος. * Τιτάν . καταχθόνιος δαίμων, τιμωρητικός. ἐτυμολογεῖται δὲ παρὰ τὸ τίω, τὸ τιμωρῶ. * Τιβὴν, τιβῆνος . τοῦ τρίποδος. Τιθώης . κύριον. Τιμηταί . οἱ πρῶτον τιμώμενοι. Τίννοι . ἐθνικόν. Τίς . ἀντὶ τοῦ οὐδείς. ὡς τό· τίς ἔγνω νοῦν κυρίου; Τίτανος . ἄσβεστος. Τιτθοί . οἱ μασθοί. ὅτι ἐπιστηθίδιοί τινές εἰσιν. ἢ οἱ ἐντιθέμενοι ἐν τοῖς στόμασιν. Τίτλος . σανίδιον. Τιτυμνοῦ . μικρᾶς ἡλικίας. Τίρυνς, Τίρυνθος . ὄνομα πόλεως. Τῖφος . ὁ κάθυγρος τόπος. ἀπὸ τοῦ τύφεσθαι, ὅ ἐστι πύθεσθαι ἐν ὑλώδεσι τόποις. Τίφως δὲ, ὄνομα ποταμοῦ, μέγα. ἔνιοι δὲ Τίφυς γράφουσι. ### tau 1731 Τίς . ἀντὶ τοῦ οἷος. ὁ Ἀπόστολος· τίς οὖν ἦν ὁ μακαρισμὸς ὑμῶν. ἀντὶ τοῦ, οἷος ἦν, ὅτι οὕτω ταχέως ἐῤῥύη. Τιναγμός . ὅταν σείηται ἡ γῆ. (Θηλυκόν.) Τιάρα . κορυβάντιόν τι, ὃ ἐφόρει ὁ ἀρχιερεὺς ἐπὶ τὴν κεφαλὴν, ἢ ἣν οἱ βασιλεῖς ὀρθὴν ἐφόρουν παρὰ Πέρσαις, οἱ δὲ στρατηγοὶ κεκλιμένην. Τιβέρη . πόλις. καὶ Τιβεριάδος θάλασσα. Τιθήνας . τροφούς. [ἡ εὐθεῖα ἡ τιθήνη. παρὰ τὸν τιτθὸν, ὃ σημαίνει τὸν μαστὸν, γίνεται τιτθήνη, καὶ ἀποβολῇ τοῦ ἑνὸς τ τιθήνη. ἢ παρὰ τὸν θήσω μέλλοντα τὸν σημαίνοντα τὸ τρέφω, ὄνομα ῥῆμα θήνη καὶ διπλασιασμῷ τιθήνη.] † Τίθις . ἡ τοῦ πατρὸς ἀδελφή.† Τιθωνός . ἡ ἡμέρα. παρὰ τὸ τιθασσὸν, ὃ σημαίνει τὸ ἥμερον. ### tau 1732 Τιμή . δόξα μετὰ δόσεως, ὡς πρὸς εὐεργετήσαντα γινομένη. Τιμήσεως . ζημίας. Τιμωρία . ζημία μετὰ πληγῶν. Τῖος . πόλις * κατὰ Παφλαγονίαν, ἀνὰ μέσον Ἀμάστριδος καὶ Ποντοηρακλείας. ὁ πολίτης Τίϊος, καὶ Τῖος κράσει τῶν δύο ιι εἰς ι μακρόν. ὡς Χίϊος, Χῖος. * † Τιτηνίς . ἀρχαία.† Τίτθη καὶ τιτθύς . ἡ τροφός. Τιτθεία . ἡ μαίευσις. Τιτώ . ἡ ἡμέρα. Τίτιδας . τὰς περὶ τὴν καρδίαν φλέβας λέγει ὁ Ἱπποκράτης. καὶ ὁ Ψελλός· τίτιδας φλέβας λέγουσι τὰς περὶ τὴν καρδίαν. (Οὐδέτερον.) Τιλφωσαῖον . ὄρος. καὶ Τιλφάσιον. Τιμαλφέστατον . πολυτελέστατον. ### tau 1733 Τίμημα . ἡ ζημία καὶ ἡ καταδίκη. καὶ ἐτιμήσαντο ἀντὶ τοῦ ἐζημίωσαν καὶ κατεδίκασαν. Τίμημα . καὶ τὸ ἐνέχυρον καὶ τὸ κεφάλαιον. εἴρηται καὶ ἐπὶ τῆς τιμωρίας. Τιταιρώνιον . ἀκρωτήριον. Τιταρήσιον . ὄρος. † Τίφη . ἄλση.† Τιφωσαῖον . ὄρος. (Ῥῆμα.) Τιθηνῆσαι . θρέψαι. Τιθαιβώσω . τὸ τρέφω. καὶ τιθαιβώσσοντο, ἐπιμελείας ἠξιοῦντο. [κυρίως δὲ ἐπὶ τῶν μελισσῶν λέγεται. παρὰ τὸ τιθέναι τὴν βόσιν. καὶ Ὅμηρος· —ἔνθα δ’ ἔπειτα τιθαιβώσσουσι μέλισσαι.] Τιθήμενος . τρεφόμενος. Τιθασσεύω . ἡμερῶ. Τίθετι . ἰστέον, ὅτι τὸ προστακτικὸν τῶν εἰς μι διχῶς κανονίζεται, καὶ ἐκ τοῦ παρατατικοῦ, ὥσπερ καὶ τὰ ἀπὸ τῶν εἰς ω κανονίζονται, καὶ ἀπὸ μετοχῶν, οἷον ἀπὸ τοῦ ἵστημι, ἵστης, ἵστη, [καὶ τὸ προστακτικὸν ἵστη. καὶ τὸ ἐμπίπλημι, πίπλη. ἀπὸ δὲ τοῦ ἵστημι, ἵστη.] οὕτως καὶ ἀπὸ τοῦ τιθεὶς, τιθέντος, τίθετι. Τιμιουλκῶν . τιμιουλκῶν τὸν σῖτον, ἀντὶ τοῦ βαρυτιμῶν. Τιμαλφούμενος . τιμὴν εὑρίσκων. ἄλφειν γὰρ τὸ ζητεῖν. ### tau 1734 Τίνω καὶ τιννύω . τὸ ἀνταποδίδωμι. Τίννυσθαι . παρὰ τὸ τίνω, τὸ ἀποδίδωμι, γέγονε τιννύω, τίννυμι, καὶ ἐκεῖθεν τίννυσθαι. σημαίνει δὲ τὸ τιμωρεῖσθαι. Τίνω . τὸ ἀποδίδωμι. διὰ τοῦ ι. ἀπὸ τοῦ τίω πλεονασμῷ τοῦ ν. [τὸ γὰρ ν πέφυκε πλεονάζειν ἐν τοῖς ῥήμασιν, οἷον θύω θύνω, δύω δύνω, πίω πίνω. οὕτως οὖν καὶ τίω τίνω. καὶ τὸ μὲν πίω εὕρηται μακρὸν καὶ βραχὺ, τὸ δὲ πίνω μακρὸν ἀεί.] Τινάσσω . τὸ σείω. [ἐκ τοῦ τιταίνω, ὃ σημαίνει τὸ ἕλκω, τιτανῶ ὁ μέλλων, καὶ αἰολικῶς τιτάνσω, καὶ ἀποβολῇ τοῦ τ καὶ ἐν ὑπερβιβασμῷ τινάσσω. ἢ παρὰ τὸ ἲς, ἰνὸς, ἰνάσσω καὶ τινάσσω.] Τίσομαι . τιμωρήσομαι, ἢ ἀνταποδώσω. Τίσειαν . τίω, τὸ τιμωρῶ καὶ ἐκτιννύω, ὁ μέλλων τίσω, τὸ εὐκτικὸν τίσειαν, ὡς τύψειαν. καὶ Ὅμηρος· τίσειαν Δαναοὶ ἐμὰ δάκρυα σοῖσι βέλεσσι. Τισικούντων . μαχομένων· διαλεγομένων. Τιταίνω . τὸ ἐκτίνω καὶ ἕλκω. παρὰ τὸ ταίνω καὶ κατὰ ἀναδιπλασιασμὸν τιταίνω. Τιτρῶ . τὸ τρυπῶ. Τιτυσκόμενος . ἐπιτηρῶν, καταστοχαζόμενος. [σημαίνει καὶ τὸ ἑτοιμάζειν.] Ὅμηρος· ὣς εἰπὼν ὑπ’ ὄχεσφι τιτύσκετο—. ### tau 1735 ἔνιοι δὲ ἐπὶ τοῦ ψυχικῶς στοχάζεσθαι. οἷον· τιτύσκετο φρεσὶν ᾗσιν. οἶμαι δὲ, ἀμφότερα ἀπὸ τοῦ τεύχω γίνεται. [ὁ δεύτερος ἀόριστος ἔτυχον, καὶ ἐξ αὐτοῦ κατὰ διπλασιασμὸν τετύκω καὶ τιτύσκω. τὸ δὲ τιτύσκω, εἰ μὲν σημαίνει τὸ βλέπω, γίνεται ἀπὸ τοῦ θεῶ, θεάσω, καὶ συγκοπῇ θῶ καὶ τῶ, κατὰ παραγωγὴν τύω, ὁ μέλλων τύσω, καὶ πλεονασμῷ τοῦ κ τύσκω, καὶ μετάγεται εἰς ἐνεστῶτα διὰ τὸ μηδέποτε εὑρίσκεσθαι βαρύτονον μέλλοντα εἰς κ λήγειν, καὶ κατὰ ἀναδιπλασιασμὸν τιτύσκω. τὸ δὲ σημαίνω. παρὰ τὸ σκευάζω ἀπὸ τοῦ τεύχω.] Τίω . τιμῶ. ἐξ οὗ καὶ τιμή. τίω, τὸ τιμωρῶ. καὶ ἐξ οὗ καὶ τιμωρία. τίω, τὸ ἀνταποδίδωμι. ἐξ οὗ καὶ τό· δανείζεται ὁ ἁμαρτωλὸς καὶ οὐκ ἀποτίσει. Τί μήν . κατάφασιν δηλοῖ. ἀντὶ τοῦ, πῶς γὰρ οὔ; διατί γὰρ οὔ; Τὸ Τ μετὰ τοῦ Λ. (Ἀρσενικόν.) Τλήμων . καρτερικός. Τληπαθής . καρτερικὸς ἐν τοῖς πάθεσι. Τληπόλεμος . κύριον. (Θηλυκόν.) Τλητή . ὑπομονητική. καὶ τλῆσις. (Ῥῆμα.) Τληπαθεῖν . ταλαιπωρεῖν. Τλῆσαι . καρτερῆσαι. Τλῆθι . καρτέρησον. Τλημονεῖν . καρτερεῖν. Τλῆ . ἀντὶ τοῦ ἔτλη. ### tau 1736 (1t) Τὸ Τ μετὰ τοῦ Μ. (Ἀρσενικόν.) Τμήδας καὶ Τμῶλος . κύριον. (Θηλυκόν.) Τμῆσις . ἡ διαίρεσις. (Οὐδέτερον.) Τμητά . τὰ δυνάμενα διαιρεῖσθαι κατὰ πλάτος. (Ῥῆμα.) Τμάγειν . ἐκ τοῦ τμήγω, τὸ χωρίζω. Τμώμενος . τεμνόμενος. (Ἐπίῤῥημα.) Τμήδην . ἀντὶ τοῦ τμητικῶς. Τὸ Τ μετὰ τοῦ Ο. (Ἀρσενικόν.) Τοῖος . τοιοῦτος. Τοῖο . τοιούτου καὶ τούτου. Τοιχωρύχος . ὁ κλέπτης ὁ ὀρύσσων τὸν τοῖχον. τοιχορύκτης δὲ, μικρόν. Τοῖχος . ἀπὸ τοῦ στείχω. θέλει εἶναι στοῖχος, καὶ ἀποβολῇ τοῦ ς τοῖχος. Τοκήων . γονέων. καὶ τοκέων. ἡ εὐθεῖα ὁ τοκεύς. Τολερῖνοι καὶ Τολιστήβογοι . ἐθνικά. Τολμητίας . ὁ θρασὺς, ὁ τολμηρός. Τολμήεις . ὁ καρτερικός. Τοναῖος . ἰσχυρός. καὶ ὁ δρόμος τοναῖος ἦν. Τόνος . ἡ δύναμις. ἢ τόνος ἐστὶν ἀπήχησις φωνῆς ἐναρμονίου. ἢ κατὰ ἀνάτασιν ἐν τῇ ὀξείᾳ, ἢ κατὰ ὁμαλισμὸν ἐν τῇ βαρείᾳ, ἢ κατὰ περίστασιν ἐν τῇ περισπωμένῃ. τόνοι δὲ εἰσὶ τρεῖς, ὀξὺς, βαρὺς, περισπώμενος. κυρίως δὲ δύο, ἡ ὀξεῖα καὶ ἡ περισπωμένη. ἡ γὰρ βαρεῖα συλ‐ ### tau 1737 λαβικῶς τόνος ἐστὶ καὶ οὐ κυρίως. ἁπλοῖ δὲ τόνοι ἡ ὀξεῖα καὶ ἡ βαρεῖα· σύνθετος δὲ, ἡ περισπωμένη· συντίθεται δὲ ἐξ ὀξείας καὶ βαρείας. τόνοι δὲ λέγονται, διότι πρὸς αὐτοὺς τείνομεν τὰς φωνὰς, καὶ τὴν φωνὴν εὐρυτέραν ποιοῦμεν. ἢ παρὰ τὸ τείνω, τὸ τανύω. ἢ τόνος ἐστὶν ἐπίτασις ἢ ἄνεσις· ἢ μεσότης συλλαβῶν εὐφωνίαν ἔχουσα. Τομίας . ὁ εὐνοῦχος. Τομεύς . ὁ κόπτων. Τοξότης . Τόρνος . ξύλον στρογγύλον. παρὰ τὸ τείρω, τορῶ, καὶ τόρνος. Τοῦ . σημαίνει ἡ λέξις, τίνος ἕνεκα. τάσσεται δὲ ἐπὶ ἀρσενικοῦ καὶ θηλυκοῦ καὶ οὐδετέρου. Τόπος γνώσεως ἐστὶ νοῦς· καὶ νοῦ τόπος γνῶσις θεοῦ. (Θηλυκόν.) Τοιᾶσδε . τοιαύτης. Τοκάς . ἡ γεννῶσα. Τολύπη . εἶδος βοτάνης. ἢ ἐργασία, μηχανή. ἢ ἄμπελος ἀγρία καὶ βοτάνη δηλητήριος. Τορώνη . πόλις. (Οὐδέτερον.) Τό . ποιητικὴν σχέσιν σημαίνει. —τόδ’ ἱκάνω. ### tau 1738 καὶ ἔστι αἰτιατικὴ πτῶσις ἰσοδυναμοῦσα τῇ εἰς προθέσει. Τόδε μοι . ἀντὶ τοῦ τοῦτο δή. Τοδί . τοῦτο. Τολύπευμα . τὸ κατασκευαστὸν καὶ πεφιλοτιμημένον ἔριον. Τοπεῖον . σχοινίον τὸ δεσμεῦον τοὺς ἄνδρας. * Τὸ ἄντικρυς . οὐ μόνον ἐπὶ τοῦ ἐναντίου, ἀλλὰ καὶ ἐπὶ τοῦ σαφοῦς. καὶ ἡ ἀσπὶς οὐ μόνον ἐπὶ τοῦ ὄφεως, ἀλλὰ καὶ ἐπὶ τοῦ ὅπλου, ὅ ἐστι σκουτάριον. * Τοπάζιον . λίθος διαυγέστατος καὶ ὑποχλωρίζων, ἐν Τοπάζῳ, πόλει Ἰνδικῇ, εὑρισκόμενος· ὃς τριβόμενος ἐν ἰατρικῇ ἀκόνῃ οὐκ ἐρυθρὸν ἀποδίδωσι κατὰ τὸ χρῶμα χυμὸν, ἀλλὰ γαλακτώδη· ἐμπίπλησι δὲ κρατῆρας, ὅσους ἂν ἐθέλῃ ὁ ὑποτρίβων, καὶ οὔτε τῷ σταθμῷ, οὔτε τῇ περιφερείᾳ ἐλαττοῦται, ὃ καὶ παράδοξον. Τοὔλαιον . τὸ ἔλαιον. † Τό . ποιητικὴν σχέσιν σημαίνει. τόδ’ ἱκάνω. καὶ ἔστιν αἰτιατικὴ πτῶσις ἰσοδυναμοῦσα τῇ εἰς προθέσει.† Τὸ λοιπόν . ἀντὶ τοῦ ἐπίλοιπον. καὶ παρὰ τῷ Ἀποστόλῳ τὸ λοιπὸν ἀντὶ τοῦ ἀποχρώντως· τὸ λοιπὸν οὖν, ἀδελφοὶ, ἐρωτῶμεν ὑμᾶς καὶ ### tau 1739 παρακαλοῦμεν ἐν κυρίῳ Ἰησοῦ. τὸ ἐρωτῶμεν ἀντὶ τοῦ παρακαλοῦμεν. Τονόω, τονῶ . τὸ ἐνδυναμῶ. Τονθορύζω . ὑπόπτως λαλῶ. ὑποψιθυρίζω, ἠρέμα γογγύζω. παρὰ τὸ θροῦς, ὁ θόρυβος, γίνεται θροΰζω, καὶ ἐν ὑπερθέσει θορύζω, καὶ κατὰ ἀναδιπλασιασμὸν θονθορύζω καὶ τονθορύζω. Τολυπεύειν . κατεργάζεσθαι. Τοξοποιεῖν . ἀντὶ τοῦ τὰς ὀφρῦς σκυθρωπάζειν. Τοπῶ . τὸ ὑπονοῶ. καὶ τοπάζω. καὶ τοπαστέον, ὑπονοητέον. Τορεύει . γλύφει, τορνεύει. καὶ τορῶ, τὸ τρυπῶ. (Ἐπίῤῥημα.) Τοι . σύνδεσμος παραπληρωματικὸς, κόσμου ἕνεκεν παραλαμβανόμενος. Τοιγαροῦν . διὰ τοῦτο. Τοιγάρτι . τούτου γὰρ ἕνεκεν. ἢ τούτου χάριν. Τοίνυν . διὰ τοῦτο. Τοὔμπαλιν . εἰς τοὐπίσω. παρὰ τὸ ἔμπαλιν κατὰ κρᾶσιν. Τοὐπίκλην . .... Τόφρα . τηνικαῦτα. ἐπὶ τοσοῦτον. ἀνταποδοτικὸν ἐπίῤῥημα. Τοτέ . ἀντὶ τοῦ ποτέ. Τουτί . τοιοῦτο. * Τουτοΐ. τουτονί . τὸ λοῦτρον τουτοῒ λοῦτρον ἄντικρυς ᾅδου καὶ τῶν βασιλείων τούτου ἐπάξιον. * ### tau 1740 (1t) Τὸ Τ μετὰ τοῦ Ρ. (Ἀρσενικόν.) Τραπεζίτης . ὁ καταλλάκτης. τραπεζείτης δὲ κύων, ὁ τὰς ψιχίας ἐσθίων ὑποκάτω τῆς τραπέζης, δίφθογγον. Τράχηλος . παρὰ τὴν τραχύτητα· ὀστώδης γάρ ἐστιν. ἢ παρὰ τὸ δι’ αὐτοῦ χέειν τὸν χιλὸν, ὅ ἐστι τὴν τροφήν. Τραυλός . παρὰ τὸ θραύω. ἢ παρὰ τὸ ἀγείρω καὶ τὸ αὐλός. ὁ παρατεθραυσμένος καὶ καταπεπονημένος τὴν φωνήν. † Τρέχνος . στέλεχος· κλάδος· φυτόν· βλάστημα.† † Τρήνικος . ὄνομα ποταμοῦ.† † Τριέσπερος Ἡρακλῆς . διὰ τὸ τριπλασιάσαι τὴν νύκτα μισγόμενον τῇ αὐτοῦ μητρὶ Ἀλκμήνῃ τὸν Δία, οὐκ ἐπιθυμίας, ἀλλὰ παιδοποιΐας ἕνεκα.† Τρίποδα . λέβητα ἐν Δελφοῖς ἐπὶ τρίποδος κείμενον, ἐν ᾧ ἐμαντεύετο ὁ Ἀπόλλων. Τρίβωνες . τὰ περιβλήματα· τινὰ ἐρυθρὰ, φοινικὰ καὶ φαία. τὰ μὲν ἐρυθρὰ καὶ φοινικὰ ἦσαν τῶν ῥητόρων, τὰ δὲ φαιὰ τῶν φιλοσόφων. καὶ τριβώνιον ἔνδυμα φιλοσόφου ἔχον σημεῖα, ὡς γράμματα †ἐπίσημα· ὡς τοῖς πολιτευομένοις τὸ νῦν σκαραμάγγιον.† * Τριήναρχος . ὁ τῶν πολεμικῶν πλοίων ἄρχων. * Τρικάρηνος . τρικέφαλος. τρικάρηνος κύων. ### tau 1741 Τριγλώχινι . τρεῖς ἀκίδας ἔχοντι, τριγώνῳ. Τριβωλιμαῖος . ὁ πανοῦργος. ἢ ὁ κατατετριμμένος καὶ ἔμπειρος τῶν κακῶν. τριοβολιμαῖος δὲ, ὁ τριῶν ὀβολῶν ἄξιος. Τριακονταετὴς, καὶ τριακονταέτης . καὶ ἐπὶ μὲν τοῦ καιροῦ καὶ τοῦ χρόνου βαρύνεται, ὅ ἐστι τριακονταέτης· ἐπὶ δὲ τοῦ μετέχοντος τοῦ χρόνου ὀξύνεται, τριακονταετής. καὶ πενταετὲς παιδίον λέγομεν, καὶ πενταετὴς ἄνθρωπος. ἐπὶ δὲ τοῦ χρόνου· οὐδ’ εἰ πεντάετές γε καὶ ἑξάετες—. Τρόπος . τὸ ἦθος. καὶ ὁ τροπωτήρ. παρὰ τὸ τρέπειν τὰς κώπας. Τροπωτῆρες . ἱμάντες ἐν τοῖς πλοίοις, ἐν οἷς αἱ κῶπαι περὶ τοὺς σκαλμοὺς περιδέονται. † Τρόφις . ὁ ἀδελφός.† Τροχός . παρὰ τὸ τρέχειν τροχός. ὡς παρὰ τὸ δραμεῖν δρόμος. λέγεται δὲ καὶ ὁ τροχὸς, δρόμος. Τροχαλόν . ἐπικαμπῆ. ἀπὸ μεταφορᾶς τοῦ τροχοῦ. ὡς ὀξὺν ἐν τῷ δρόμῳ. ἀναγκάζεται γὰρ ὁ γέρων ὑπὸ ψύχους τρέχειν ἐπὶ τὸν θερ‐ ### tau 1742 μὸν οἶκον. ἢ τροχαλὸς ὁ κυρτὸς καὶ ἐπικαμπής. Ἡσίοδος· —τροχαλὸν δὲ γέροντα τίθησι. Τρύγοιπος . ὁ διυλιστήρ. Τρωγλοδύται . οἱ εἰς πέτρας εἰσδυόμενοι. Τρώκτης . ἀπατεών. παρὰ τὸ τρώγω, τρώξω, τρώκτης. Τρῳούς . τοὺς Τρωϊκούς. ἔχει τὸ ι προσγεγραμμένον. ἔστι Τρὼς, ὁ Τρωϊκὸς, καὶ ἀποβολῇ τοῦ κ Τρωϊοὺς, τὸ πληθυντικὸν, καὶ κατὰ συναίρεσιν Τρῳούς. Τρίπους . καὶ ὁ γέρων. Ἡσίοδος· τότε δὲ τρίποδι βροτῷ ἶσοι. (Θηλυκόν.) Τραγορίγανον . εἶδος βοτάνης, ἥνπερ οἱ ἐσθίοντες πολλάκις γίνονται κατωφερεῖς. Νίκανδρος· Πολλάκις δ’ ἀγροτέρης τραγοριγάνου ἠδὲ γάλακτος. Τράμις . εἶδος ζώου. Τρασίαι . ὁ τόπος, ἔνθα τὰ σῦκα ξηραίνεται. παρὰ τὸ τερσαίνειν, τὸ ξηραίνειν. ὁ δὲ Σοφοκλῆς ἐν τῷ ἑτέρῳ Ἀμφιαράῳ ἐπὶ τῆς ἅλω τέ‐ ### tau 1743 θεικε τὴν λέξιν. Αἰλιανός· ἐν ταῖς τρασίαις κυλίειν φασὶ καὶ τῶν ἰσχάδων τὰς περιπαρείσας. Τράφηξ . ἡ ὑπόβλαστος βάσις. καὶ τὸ τῆς νεὼς χεῖλος, ἐφ’ ᾗ οἱ σκαλμοὶ τίθενται, καὶ τὸ ξύλον, ὅπου τιθέασι τὸν ἄρτον. ὡς παρὰ Λυκόφρονι. Τράπεζα . κατὰ ἀποβολὴν τῆς τε συλλαβῆς· ἔστι γὰρ τετράπεζα, ἡ τέσσαρας πέζας ἔχουσα. πέζα γὰρ ὁ ποῦς. ὅτι καὶ αἱ τῶν παλαιῶν τράπεζαι τετράγωνοι ἦσαν. Τραγῳδία . ποίημα ἐπιτάφιον, ὅπερ ποιοῦντες οἱ παλαιοὶ τράγους ἀντὶ μισθοῦ ἐλάμβανον. διαφέρει δὲ ἡ τραγῳδία τῆς κωμῳδίας, ὅτι ἡμῖν τραγῳδία λύει τὸν βίον, ἡ δὲ κωμῳδία συνίστησι. Τραφερά . ἡ ξηρὰ γῆ. ἡ πεπηγυῖα ὡς πρὸς τὴν θάλασσαν. τρέφω γὰρ τὸ πηγνύω. καὶ θρέξαι τὸ πῆξαι. Τριακάς . χωρίον ἔξω τῆς Κωνσταντινουπόλεως λεγόμενον αἱ τριακάδες. καὶ ἡ διὰ θανάτου ἡμέρα τριακὰς ἐλέγετο. ### tau 1744 Τριάς . κατὰ μὲν τὴν φυσικὴν ἀκολουθίαν μονάδων σύνθεσις· κατὰ δὲ τὴν θεϊκὴν οὐσίαν ὑπεράριθμος ὕπαρξις. Τριμερής . ἡ ψυχὴ ἡ ἐν αὐτῷ προτυποῦσα τὴν τρισάγιον τριάδα, ὥσπερ ἐν σώματι τινὶ μέλλουσαν ἐν τῷ νεκρωθέντι κόσμῳ φανερωθῆναι, καὶ τούτων τὴν θεογνωσίαν ζωοποιῆσαι. τριμερῆ δὲ λέγει τὴν ψυχὴν, ὥσπερ τινὰ στοιχεῖα νοερὰ ἔχουσαν τὰ ἑαυτῆς μέρη, δι’ ὧν καὶ συνίσταται, τουτέστι τὸ λογικὸν, τὸ ἐπιθυμητικὸν καὶ θυμικόν· ὅπως διὰ μὲν τοῦ λογικοῦ λογίζεται τὴν ἀρετὴν, διὰ δὲ τοῦ ἐπιθυμητικοῦ ἀγαπᾷ τὸν θεὸν, διὰ δὲ τοῦ θυμικοῦ ὀργίζεται τοῖς δαίμοσιν †ἀνδριζομένη κατ’ αὐτῶν.† ὥσπερ οὖν ἀδύνατον σῶμα εἶναι μὴ ἔχον τέσσαρα στοιχεῖα, οὕτως ἀμήχανον εἶναι ψυχὴν μὴ ἔχουσαν τρία μέρη, δι’ ὧν καὶ συνέστηκε. τριμερὴς δὲ εἴρηται, οὐχ ὡς μέρη ἔχουσα, ἀσώματος γάρ ἐστιν, ἀλλὰ διὰ τὰς ἐνεργείας, δηλονότι τὸ λογικὸν, τὸ ἐπιθυμητικὸν καὶ τὸ θυμικόν. Τρίτην . τρίτην ἡμέραν λέγουσιν, οὐχὶ τρίτης ἡμέρας, οὐδὲ τρίτη ἡμέρα. Ξενοφῶν· χθὲς [δὲ] ### tau 1745 καὶ τρίτην ἡμέραν ταυτὸ τοῦτ’ ἔπραττον. Μένανδρος· ἡμέραν τρίτην ἐπενόμασεν ἡμῖν. Ἀντιφῶν· ἐχθὲς μετὰ πέντ’ ἔπινον ἡμέραν τρίτην μεθ’ ἑπτά. οὐκέτι δὲ ἀπὸ τρίτην ἡμέραν, ὥσπερ νῦν σολοικίζουσι τινὲς, ἀλλ’ ἀπὸ τρίτης ἡμέρας. καὶ τρίτον ἔτος λέγουσιν, οὐχὶ τρίτῳ ἔτει. Φερεκράτης· πότε σὺ ἤκουσας αὐτοῦ πρὸ πέρυσι ἔτος τρίτον. ἐνίοτε δὲ προστιθέασι τοῦτο καὶ τουτὶ, οἷον, τρίτον ἔτος τοῦτο. ἐπειδὰν ἀπὸ τοῦ παρόντος χρόνου λογίζονται καὶ μὴ ἀπό τινος παρῳχηκότος. καὶ Δημοσθένης· τρίτον ἢ τέταρτον ἔτος τουτὶ ὡραῖον τεῖχος πολιορκῶν. ἄνευ δὲ τοῦ προκεῖσθαι τὸ τοῦτο καὶ τουτὶ, κοινὸν [καὶ] τοῦ παρεληλυθότος χρόνου ἐστί. Τριτογένεια . φοβερὰ, καταπληκτική. Τριμηθοῦς . πόλις κατὰ Κύπρον. Τριήρεις . πλοῖα πολεμικά. καλοῦνται καὶ λίβερνοι. Τριφυλία . ἡ ἐν Πελοποννήσῳ. ἀπὸ Τριφύλης τῆς Κλύτου μητρὸς, ἀλλ’ οὐκ ἀπὸ Τριφύλου τοῦ Λυκάονος. Τρίχες . παρὰ τὴν τραχύτητα, τραχέες τινὲς οὖσαι. οἱ δὲ ἀπὸ τοῦ τρίζειν ἐν τῇ κουρᾷ. οἱ δὲ ἀπὸ τοῦ πλήθους. οἱ δὲ ἀπὸ τοῦ τρύχεσθαι καὶ ἀφαιρεῖσθαι συνεχῶς. Τρήρων, τρήρωνος . λέγεται δὲ ἡ δειλὴ περιστερά. παρὰ τὸ τρέω τρεερὸς καὶ κατὰ συνα‐ ### tau 1746 λοιφὴν τρηρὸς καὶ παρώνυμον τρήρων. ὡς ἁβρὸς, ἅβρων. Τροχιάς . †πορείας.† τρίβους. †ἐργασίας.† Τροιζήν . χώρα. καὶ κλίνεται Τροιζῆνος. Τροπή . ἀποσκίασμα, ἀλλοίωσις. † Τροπή . δίωξις.† Τροπαὶ τοῦ ἡλίου . πρώτη μὲν ἡ ἐαρινή. ἐν αὐτῇ γὰρ ἐποίησεν ὁ θεὸς τὰ σύμπαντα. καὶ δηλοῖ τὸ μέχρι νῦν ἐν αὐτῇ τῶν ἀνθέων τὴν βλάστησιν γίνεσθαι. ἥτις καὶ ἰσημερινὴ τροπή ἐστι. δώδεκα γὰρ ὡρῶν τήν τε ἡμέραν καὶ τὴν νύκτα καθίστησιν. αὕτη ἐκ τῆς μέσης τῆς ἀνατολῆς τοῦ ἡλίου συνίσταται, εὐκραὴς οὖσα, αἵματος αὐξητικὴ, θερμὴ καὶ ὑγρὰ ὑπάρχουσα, καὶ δι’ αὐτῆς μεσιτεύουσα τῷ χειμῶνί τε καὶ τῷ θέρει, τοῦ μὲν χειμῶνος θερμοτέρα καὶ ξηροτέρα, τοῦ δὲ θέρους ψυχροτέρα. διατείνει δὲ αὕτη ἡ ὥρα ἀπὸ μαρτίου εἰκάδος πρώτης μέχρι ἰουνίου εἰκοστῆς τετάρτης. εἶτα ὑψουμένης τῆς τοῦ ἡλίου ἀνατολῆς ἐπὶ τὰ βορειότερα μέρη, ἡ θερινὴ τροπὴ διαδέχεται, μεσιτεύουσα τῷ τε ἔαρι καὶ τῷ μετοπώρῳ, ἐκ μὲν τοῦ ἔαρος τὸ θερμὸν ἔχουσα, ἐκ δὲ τοῦ μετοπώρου τὸ ξηρόν· θερμὴ γάρ ἐστι καὶ ξηρὰ, καὶ τὴν θερμὴν αὔξει χολήν. αὕτη μὲν μεγίστην τὴν ἡμέραν ἔχει ὡρῶν πεντεκαίδεκα, τὴν δὲ νύκτα πάνυ σμικροτάτην, ὡρῶν ἐννέα διάστημα ἔχουσαν. καὶ αὕτη δὲ διατείνει ἀπὸ ἰουνίου εἰκοστῆς τετάρτης μέχρι σεπτεμβρίου εἰκοστῆς πέμπτης. εἶτα πάλιν εἰς τὴν μέσην ἀνατολὴν τοῦ ἡλίον ### tau 1747 ἐπανιόντος, ἡ μετοπωρινὴ τροπὴ τὴν θερινὴν ἀμείβει, μέσως πως ἔχουσα ψύξεώς τε καὶ θέρμης, ξηρότητός τε καὶ ὑγρότητος, καὶ μεσιτεύουσα τῇ τε θερινῇ καὶ τῇ χειμερινῇ τροπῇ, ἐκ μὲν τῆς θερινῆς τὸ ξηρὸν, ἐκ δὲ τῆς χειμερινῆς τὸ ψυχρὸν ἔχουσα· ψυχρὰ γάρ ἐστι καὶ ξηρά· καὶ τὴν μέλαιναν αὔξει χολήν. αὕτη πάλιν ἰσημερινὴ ὑπάρχει, ἐκ δώδεκα ὡρῶν τήν τε νύκτα καὶ τὴν ἡμέραν ἔχουσα. διατείνει δὲ αὕτη ἀπὸ σεπτεμβρίου κεʹ μέχρι δεκεμβρίου κεʹ. τοῦ δὲ ἡλίου ἐπὶ τὴν μικροτέραν καὶ χθαμαλωτέραν ἤτοι μεσημβρινὴν ἀνατολὴν κατιόντος, ἡ χειμερινὴ ἐπιλαμβάνεται τροπὴ, ψυχρά τε καὶ ὑγρὰ τυγχάνουσα, μεσιτεύουσα τῇ τε μετοπωρινῇ καὶ τῇ ἐαρινῇ, ἐκ μὲν τῆς μετοπωρινῆς τὸ ψυχρὰν ἔχουσα, ἐκ δὲ τῆς ἐαρινῆς τὸ ὑγρὸν κεκτημένη. αὕτη δὲ σμικροτάτην ἡμέραν ἔχει, ὡρῶν ἐννέα, τὴν δὲ νύκτα μεγίστην, ὡρῶν πεντεκαίδεκα, φλέγματος αὐξητική. διατείνει δὲ μέχρι εἰκοστῆς πρώτης μαρτίου. σαφῶς δὲ ὁ δημιουργὸς προενοήσατο, ὡς ἂν μὴ ἐξ ἄκρας ψυχρότητος ἢ θερμότητος ἢ ὑγρότητος ἢ ξηρότητος ἐπὶ τὴν ἄκραν ἐναντίαν ποιότητα χαλεποῖς περιπέσωμεν ἀῤῥωστήμασι· σφαλερὰς γὰρ τὰς αἰφνιδίους μεταβολὰς οἶδεν ὁ λόγος. Τροπολογία . ἀλλοίωσις ἑτέρου πρὸς ἕτερον κατατὶ, τουτέστι καθ’ ἓν τῶν ὑποκειμένων τριῶν, νοήματος, λέξεως καὶ μέλους. γίνεται δὲ ἡ τροπολογία ἢ κατὰ νόημα, ἢ κατὰ λέξιν, ἢ κατὰ μέλος. καθ’ οἷον οὖν τῶν προλεχθέντων τούτων γένηται, κατ’ ἀλλοίωσιν γίνεται. Τροπηλίς . ἡ τῶν σκορόδων δέσμη. ἀπὸ τοῦ εἰ‐ ### tau 1748 λεῖσθαι. τροπαλὶς ἦν, καὶ ἐτράπη τὸ α εἰς η . Ἀριστοφάνης Ἀχαρνεῦσι· σκορόδων τροπαλίδος. Τροφαλίς . ἐπὶ τοῦ τυροῦ. παρὰ τὸ τρέφω, τὸ πήσσω. ὡς τὸ ἔλπω ἐλπὶς, κρέω κρεκὶς καὶ κερκὶς, οὕτω τρέφω τροφὶς καὶ πλεονασμῷ τοῦ α καὶ τοῦ λ τροφαλίς. Τροφή . παρὰ τὸ τρέφω, τὸ πήσσω. ἡ πηγνύουσα καὶ εὐσταθῆ ποιοῦσα τὰ σώματα. τροπὴ καὶ ἡ ἀγωγὴ καὶ ἡ παιδεία. Πλάτων· ὑπὸ τῷ σοφωτάτῳ Χείρωνι τεθραμμένος. ἀντὶ τοῦ πεπαιδευμένος. Ὅμηρος δὲ πεπαιδεῦσθαι λέγει τὸν Ἀχιλλέα ἀντὶ τοῦ τετράφθαι. Τρυμαλιά . ἡ τρύπα. Τρύξ . ἡ τρύγη. Τρυτάνη . ἡ στάθμη, τὸ ζύγιον. [παρὰ τὸ εἰς τρία ἑστάναι, τριτάνη καὶ τρυτάνη,] τροπῇ τοῦ ι εἰς υ . Τρυφή . ἡ διακλῶσα τὰ σώματα. τρύψαι γὰρ τὸ κλάσαι. Ὅμηρος· διατρυφὲν ἔκπεσε χειρός. Τρίφαλλος . τρεῖς φαλλοὺς ἔχουσα. φαλλὸς δὲ ὁ λόφος τῆς περικεφαλαίας. τρίφαλλος ἀσπίς. Τρῳάς . Τρωϊκὰς γυναῖκας. ἐπεὶ εὕρηται κατὰ διάστασιν Τρωϊάδας γυναῖκας. Τρυφαλίς . τυροῦ τμῆμα. τοῦ Ψελλοῦ· ἱππάκη τυρὸς ἵππειος, τρυφαλὶς τυροῦ τμῆμα. Τριβή . σημαίνει τέσσαρα· ἡ ἀργία· ἡ πεῖρα· τὸ σχολεῖον· καὶ ἡ παλαίωσις τοῦ ἱματίου. Τρυγών . παρὰ τὸ τρύζω, τὸ γογγύζω. καὶ κλίνεται τρυγόνος. ### tau 1749 (1t) (Οὐδέτερον.) † Τρέτραθρα . φυτά· νέα.† Τριηράρχημα . τὸ εἰς τριηραρχίαν ἀνάλωμα, μετὰ τὸν τῆς τριηραρχίας χρόνον. Τρίγληνα . λαμπρά. Τριβολεκτράπελα . σκληρὰ, * ἀπόκροτα, * ἀπόβλητα. Τριψείδιον . ....... Τρισόλβιον . τρισμακάριστον. Τριτημόριον . τοὺς ἓξ χαλκοῦς τοῦ ὀβολοῦ εἴρηκε Φιλήμων. Τρίτον . ἡμίδραχμον. τὰς δύο ἥμισυ δραχμὰς οἱ παλαιοὶ τρίτον ὀνομάζουσι. Τριβώνιον . ἔνδυμα φιλοσόφου, [ἔχον σημεῖα, ὡς γράμματα.] ### tau 1750 Τρίχινον . παρὰ τὸ τρύχω, τὸ καταπονῶ καὶ ἐλαττῶ τὸ σῶμα. Τρίχαπτον . τὸ βαμβύκινον ὕφασμα. Τραύξανα . τὰ ἀπὸ τῆς φάτνης ἀποπίπτοντα τῶν ἵππων, ἢ τῶν βοῶν, ἢ τῶν ἄλλων κτηνῶν λείψανα, ἤτοι τὰ ξηρὰ ξύλα. Τρόπαιον . νικητήριον. Τρόφι . τὸ εὐτραφές. τρόφι κῦμα. ἀπὸ τοῦ τρόφιμον γίνεται κατὰ πάθος. ἔστι δὲ ἄκλιτον, ὡς τὸ ἄλφι καὶ τὸ ἔρι καὶ τὸ κρῖ. † Τροχανόν . τριετές.† † Τροχαντῆρες . μέρος τι τῆς νεώς.† Τρυβλίον . σκουτέλλιον. † Τρύμα . ἡ ταλαιπωρία.† † Τρύμα . πόνος.† ### tau 1751 Τρωγάλια . οἱ ἐρέβινθοι. Τραῦμα . λύσις τῆς τοῦ σώματος συνεχείας κατὰ μικρόν τι μέρος τῆς συναφείας διακοπείσης. (Ῥῆμα.) Τραπέουσι . πατοῦσι. παρὰ τὸ τρέφω, τὸ πήσσω. καὶ τραφερὴ ἡ πεπηγμένη γῆ. Τρακταΐζω . τὸ λευκαίνω καὶ κατασκευάζω. ἀπὸ τοῦ τράκτου κηροῦ. Τρέφεσθαι . πήγνυσθαι, συνίστασθαι. περὶ ψυχῆς. Τρέψασκον . ἀντὶ τοῦ ἔτρεψαν, ἰωνικῶς. τρέψασκον ἀνόμους. Τρέσαι . ἐκφοβῆσαι. Τρήσας . τρυπήσας. Τριαχθῆναι . ἀντὶ τοῦ τρὶς πεσεῖν. Τριάσσω καὶ τριάττω . τὸ νικῶ. ἐκ μεταφορᾶς τῶν παλαιστῶν, ἐν τρισὶ πάλαις τὴν νίκην καρπουμένων. καὶ τρίακτος, ὁ ἀήττητος. ### tau 1752 Τριβωνευόμενοι . ἀντὶ τοῦ τεχνάζοντες. τρίβων γὰρ ὁ ἔμπειρος. καίτοι σοι τὰ τοιαῦτα τριβωνότερα καὶ ἀκριβέστερα. Τροπώσομαι . νικήσω, ὑποτάξω. Τροχηλατεῖ . ἐλαύνει. † Τροχιλεύειν . πλανᾶσθαι.† † Τρύγει . ξηραίνεται.† Τρυγῷ καὶ τρυπῷ . Ὅμηρος· ὡς δ’ ὅτε τις τρυπῷ δόρυ νήϊον ἀνήρ. τὸ εὐκτικὸν τρυγάοιμι, τρυγῷμι, τρυγῷοι, τρυγῷ. πῶς ἄν τις ὄμφακα τρυγῷ. οὕτως Ὦρος ὁ Μιλήσιος. Τρύχεται . δαμάζεται. ἔστι ῥῆμα τρῶ καὶ δηλοῖ τὸ βλάπτω καὶ κακῶ. οὗ παράγωγον τρόω. οἶνός σε τρώει μελιειδής. τοῦ τρῶ ἄλλο παράγωγον τρύω καὶ πλεονασμῷ τοῦ χ τρύχω. † Τρυτᾷν . τρίβειν.† ### tau 1753 † Τρυχωθείς . πιεσθείς.† Τρώγω . παρὰ τὸ τρῶ, τὸ βλάπτω, παράγωγον τρώγω. σημαίνει δὲ τὸ κατεργάζεσθαι, καὶ μὴ ἐᾷν ἅτινα ἄν τις τρώγῃ ὑγιᾶ. † Τρωέζειν . συνουσιάζειν.† Τρωπᾶσθαι . ἀντὶ τοῦ τρέπεσθαι. Ἀλλὰ πάλιν τρωπᾶσθαι—. τρέπω, τρωπῶ, ὡς στρέφω, στρωφῶ. (Ἐπίῤῥημα.) Τρίχα . ἀντὶ τοῦ τριχῶς. βαρύνεται. τὰ γὰρ εἰς ως ἐπιῤῥήματα, εἰ ἔχει ἄλλο ἐπίῤῥημα εἰς α λῆγον μὴ συνεμπίπτον ὀνόματι, πάντοτε βαρύνεται. διχῶς, δίχα· σαφῶς, σάφα· τριχῶς, τρίχα. καὶ τριχῆ. Τριχθά . εἰς τρία μέρη. Τρίς . ἀντὶ τοῦ ἐκ τρίτου. τρεῖς δὲ ἐπὶ ἀριθμοῦ, [ὡς τό· τρεῖς ἄνθρωποι]. καὶ ἀντὶ τοῦ φοβεῖς. δίφθογγον. Τριστοιχεί . Τροπικῶς . μεταφορικῶς. Τὸ Τ μετὰ τοῦ Υ. (Ἀρσενικόν.) Τυκανήτης . Τύλος . ἡ νενεκρωμένη σάρξ. ### tau 1754 Τύμβος . ὁ τάφος. παρὰ τὸ τύφεσθαι ἐκεῖ τὸ νεκρὸν σῶμα, τουτέστι καίεσθαι. Τύντλος . ὁ πηλώδης τόπος. Τύπος . ὑπόδειξις ἀφανοῦς προσδοκωμένη, μιμητικῶς τὸ μέλλον προϋπεμφαίνουσα, ὡς ἡ πέτρα τὸν Χριστόν. Τύραννος . ἔστι ῥῆμα τρύω, τὸ καταπονῶ, κατὰ παραγωγὴν τρύανος καὶ ἐν ὑπερβιβασμῷ τύραννος, κατὰ πλεονασμὸν ἑτέρου ν . τὰ γὰρ εἰς νος ὀνόματα δι’ ἑνὸς ν γράφεται, οἷον, γέρανος, στέφανος. πλὴν τοῦ τύραννος. † Τύπης . πλήκτης.† * Τυφώς . ἡ ἐκ δαιμόνων πύρωσις. * Τυτθός . ὁ μικρός. κυρίως δὲ τὸ τυτθὸν, τὸ ἐπιτίτθιον βρέφος. τιτθὸς γὰρ ὁ μαζὸς, ὅθεν καὶ τυτθὴν λέγουσιν ὀλίγην ἢ μικράν. Τῦφος . ἡ ἀλαζονεία. ἡ ἄναψις τῆς καρδίας, ἣν ἐγείρει κουφότης. παρὰ τὸ τύφω, τὸ καίω. ὅθεν καὶ τὸ υ μακρὸν, καὶ περισπᾶται. Τυφεδανός . τετυφωμένος καὶ ἀσθενής. οἷον, καπνὸς τυφεδανός. ἐκ τοῦ τύφω. Τυφών . σφοδρότατος καὶ λαβρότατος ἄνεμος ἐκνεφίας οὕτω καλούμενος. Τυφῶνα . τὸν κατὰ θάλασσαν, ὑφ’ οὗ τὰ πλοῖα φθείρονται. τυφῶνα οὐ τὴν ἐκ τοῦ ἀέρος φλό‐ ### tau 1755 γα λέγει ὁ Πλάτων, ἀλλὰ τὴν ἐκ τῆς ἀναθυμιάσεως συστροφὴν πρὸ τοῦ ἐκπυρωθῆναι. † Τυφώς ἐστιν ἑλικοειδὴς κίνησις ἀέρος ζοφώδους ἄνωθεν ἐπὶ γῆς τεταμένη.† † Τύχος . ὄρυξ.† † Τύχων . ὁ Ἑρμῆς.† Τύπον . ὅρον, κανόνα. καὶ ὁ Ἀπόστολος· εἰς ὃν παρεδόθητε τύπον διδαχῆς. ἢ καὶ εἰκόνα. τύπον δῶμεν ὑμῖν εἰς τὸ μιμεῖσθαι ἡμᾶς. (Θηλυκόν.) † Τυκάνη . ᾧ ἀλφῶσι.† † Τύλη . τὸ τύλιον.† Τυμπανιστριῶν . μελῳδουσῶν. Τυπὴ καὶ τυπίς . ἡ πληγή. ἀπὸ τοῦ τύπτω. Τυρεία . ἡ πανουργία, ἡ κατασκευή. Τύχη . αἰτία κατὰ συμβεβηκὸς ἀόριστος ἐν τοῖς ἕνεκα τινὸς κατὰ προαίρεσιν γινομένοις συμβαίνουσα. τὸν γὰρ ὀρύσσοντα χρυσίον εὑρεῖν ἔτυχε. Τύνη . ἀντὶ τοῦ σὺ, Δωρικῶς. καὶ γάρ εἰσιν ἀν‐ ### tau 1756 τωνυμίαι κατ’ ἐπέκτασιν γινόμεναι. παρὰ τὸ ἐγὼ ἐγώνη, οὕτως καὶ σὺ σύνη, καὶ τροπῇ τύνη. Τυπάς . ἡ σφύρα. Τυμβάς . ἡ φαρμακίς. τοῦ Ψελλοῦ· [τυπὰς ἡ] σφύρα πέφυκε, τυμβὰς ἡ φαρμακὶς δέ. (Οὐδέτερον.) † Τυλόν . τὸ αἰδοῖον.† Τύμμα . ἡ τύψις. Τύμπανον . ἐκ δερμάτων ἐστὶ γινόμενον. παρὰ τὸ τύπτω τύπανον καὶ πλεονασμῷ τοῦ μ τύμπανον. ἢ τύμπανον ἐστὶ τὸ τοῦ δημίου ξύλον, ᾧ τοὺς παραδιδομένους διεχειρίζετο. ὅθεν καὶ τυμπανίζεται, ὅ ἐστι ξύλῳ πλήσσεται, ἐκδείρεται, κρέμαται. Τύμπανον νοητόν . νέκρωσις ἑκούσιος σώματος, καὶ σωφροσύνης ποιητική. (Ῥῆμα.) Τυγχάνω . τεύχω, τυγχάνω, ὡς φεύγω, φυγγάνω, ἐρεύγω, ἐρυγγάνω. παραγωγή ἐστιν ἄρα, οὐ πλεονασμός. ὡς ἥδω, ἁνδάνω. ### tau 1757 Τυμβοχοῆσαι . χωστοῦ τάφου ἀξιῶσαι. Ἀρίσταρχος· τὸ γὰρ πλῆρες τυμβοχοῆσαι. Τυμπανίζεται . ξύλῳ πλήσσεται. ἢ ἀποδέρεται τὴν κεφαλήν. ἢ ἀποκεφαλίζεται. Τυντλάζειν . εἰς πηλὸν ἐμβαίνειν. ἢ αὐτὸ καὶ αὐτὸ λέγειν. ἢ ἐπιῤῥαίνειν. Τυπτήσεις καὶ τυπτῶ . παρὰ Ἀριστοφάνει. Τυρεύει . κατασκευάζει· πανουργεύει. Τυρβάζω . σπεύδω. μεριμνῶ, φροντίζω. Τύφεται . καίεται, καὶ καπνίζεται. Τύψειαν . οἱ Αἰολεῖς τὰ εὐκτικὰ τοῦ ἀορίστου πρώτου διὰ τοῦ εια προσφέρουσι· τὸ γὰρ τύψαιμι τύψειαν λέγουσι καὶ τὸ ποιήσαιμι ποιήσειαν. Τυποῦνται . πλάττονται. τοῦ Θεολόγου· ἢ πρὸς ἀρετὴν τυποῦσθαι τοὺς νέους, ἢ πρὸς κακίαν. Τὸ Τ μετὰ τοῦ Ω. (Ἀρσενικόν.) Τωβήτ· Τωβίας· Τωβίτης . ὀνόματα κύρια. Τωτίλλας· Τωτιλλίας . ὀνόματα κύρια. ### tau 1758 Τωθασμός . χλεύη, ψόγος, ἐμπαιγμός. Τωφάνης . κύριον. (Θηλυκόν.) Τὼ χεῖρε . Ἀττικόν ἐστι. σύνηθες γὰρ τοῖς Ἀττικοῖς, κεχρῆσθαι τοῖς ἀρσενικοῖς ἄρθροις ἐν τοῖς θηλυκοῖς ὀνόμασι. διὸ καὶ Ὅμηρος· τὼ βάτην τρήρωσι πελειάσιν—. ἀντὶ τοῦ αὗται. καὶ ὁ Σοφοκλῆς· ἴδεσθε τώδε τὼ κασιγνήτω, φίλοι. ἀντὶ τοῦ ταύτας τὰς κασιγνήτους. (Οὐδέτερον.) Τᾠκίδιον . τὸ οἰκίδιον. Τωϋτόν . τὸ αὐτό. (Ῥῆμα.) Τωθάζω . ἀπατῶ· ὑβρίζω· ἐμπαίζω· χλευάζω· ψέγω. ἀπὸ τοῦ θὼψ, ὃ σημαίνει τὸν κόλακα. ἐκ τούτου γίνεται θωπάζω, καὶ τροπῇ τοῦ δασέος εἰς ψιλὸν καθ’ ὑπερβιβασμὸν τωθάζω. Τῷ τοι . διὰ τοῦτο. καὶ τῷ. Ὅμηρος· τῷ νῦν μνηστήρων ἔα βουλήν τε νόον τε. ### upsilon 1759 (1t) Υ. Τὸ Υ μετὰ τοῦ Α. (Ἀρσενικόν.) † Υ . τὸ στοιχεῖον. ὅτι αἱ ὑάδες τὸ πρόσωπον τοῦ ταύρου ἔχουσιν, ὡς ἐπιπλατυνόμενον ἀπὸ τοῦ μετώπου, λεπτυνόμενον δὲ ἐξ ἀμφοτέρων ἐπὶ τὰ κάτω. ὥσπερ καὶ τὸ γράμμα.† † Ὑαλής . εἰκαῖος· βλοσυρός.† † Ὕαλος . ὁ βόρβορος. ἐνίοτε δὲ καὶ τὸ λαμπρόν.† † Ὕαντες . ἔθνος κατοικήσαντες τὴν Βοιωτίαν.† Ὕαντες . ἔθνος κατοικίσαντες τὴν Βοιωτίαν. Ὑαῖος . κύριον, δίφθογγον. υἱέως δὲ, τοῦ υἱοῦ, ψιλὸν καὶ μέγα. (Θηλυκόν.) Ὑάδες . ἀστέρες, οἵτινες ἐπὶ τῶν κεράτων τοῦ οὐρανίου ταύρου εἰσί. παρὰ τὸ ὕω, τὸ βρέχω. ὑετοῦ γὰρ παρασκευαστικαὶ εἰσὶ δύνουσαι. Ὕαινα . ζῶον. Ὑάμπολις . πόλις. Ὕαξις . πόλις. (Οὐδέτερον.) Ὑακίνθινον . ὑπομελανίζον. Ὅμηρος· λωτόν θ’ ἑρσήεντα ἠδὲ κρόκον ἠδ’ ὑάκινθον. Ὑάλινον, οὐχὶ ὑάλουν . καὶ τὴν ὕαλον θηλυκῶς ἐν τῷ ἄλφα λεκτέον, οὐχὶ ἐν τῷ ε . παρὰ ### upsilon 1760 τὸ ὕειν καὶ καθ’ ὁμοιότητα εἶναι τῆς γινομένης συστάσεως καὶ πήξεως τοῦ ὕδατος. † Ὑαλόεν . τὸ διαφανές.† Υ . τὸ στοιχεῖον. ὅτι παρεοικός ἐστι τῷ τῶν ὑδάτων προσώπῳ. Τὸ Υ μετὰ τοῦ Β. (Ἀρσενικόν.) Ὑβός . ὁ κυρτός. κυφός ἐστι, καὶ ἀποβολῇ τοῦ κ , καὶ τροπῇ τοῦ φ εἰς β , ὑβός. καὶ ὕβωσις, ἡ κύρτωσις, ἢ τὸ μετὰ τὴν κεφαλὴν πρὸ τῆς ῥάχεως πάθος. Ὑβριστάς . τοὺς θρασεῖς καὶ λοιδόρους λέγει ὁ Ἀπόστολος· ὑβριστὰς ὑπερηφάνους. (Θηλυκόν.) Ὑβάλη . δῆμος Ἀττικῆς. † Ὕβλη . πόλις Σικελική.† Ὕβρις . ἀδικία καταισχύνουσα. ὑπόβαρις τὶς οὖσα, ἡ βαροῦσα πάντας. Ὕβρισις . ἀτιμία. Ὑβριστεία . ἡ ὑβριοπάθεια. (Ῥῆμα.) Ὑβάλλειν . ἐμποδίζειν. Ὑβριοπαθῶ . * Ὑβακίζειν . διαχωρίζειν ἀπ’ ἀλλήλων. * ### upsilon 1761 (1t) Τὸ Υ μετὰ τοῦ Γ. (Ἀρσενικόν.) Ὑγιής . ὁλόκληρος. ὁ ἐν ὑγρῷ ὢν καὶ ζῶν, οἱονεὶ ὑγριὴς, καὶ ἀποβολῇ τοῦ ρ ὑγιής. ὅθεν διερὸς ὁ ζῶν, καὶ ἀλίβας ὁ νεκρός. οἶμαι δὲ παρὰ τὸ εὖ εἶναι σῶμα, ἢ παρὰ τὸ εὖ ἰαίνεσθαι. * Ὑγρός . εὐκατάφορος· ὁ εἰς τὰς ἡδονὰς ῥευματιζόμενος. * (Θηλυκόν.) Ὑγίεια . συμμετρία τῶν ἐν σώματι στοιχείων, θερμοῦ καὶ ψυχροῦ, ὑγροῦ καὶ ξηροῦ. ἢ ἡ ἀρίστη τοῦ σώματος διάθεσις. ὡς παρὰ τὸ εὐσεβὴς εὐσέβεια, οὕτω καὶ παρὰ τὸ ὑγιὴς ὑγίεια. καὶ παροξυνόμενον γράφεται διὰ διφθόγγου τῷ λόγῳ τῶν διὰ τοῦ ει θηλυκῶν. οἱ δὲ Ἀθηναῖοι ἐκτείνουσι τὸ α , καὶ καταβιβάζουσι τὸν τόνον, καὶ φυλάττουσι τὴν αὐτὴν γραφήν. ὡς ἱέρεια, ἱερεία. τοῦτο δὲ κατὰ κρᾶσιν τοῦ ι καὶ τῆς ει διφθόγγου γίνεται ὑγεία. (Οὐδέτερον.) Ὑγρὰ κέλευθα . διὰ θαλάσσης ὁδός. Ὑγρόν . ὕδωρ τι ὢν, οἷον τὸ ἔνυδρον. ἢ παρὰ τὸ ὕω, τὸ βρέχω, ὕσω, ὑρὸς, καὶ πλεονασμῷ τοῦ γ ὑγρὸς καὶ ὑγρόν. ### upsilon 1762 (1t) Τὸ Υ μετὰ τοῦ Δ. (Ἀρσενικόν.) Ὑδάσπης, καὶ Ὕδασπις, καὶ Ὑδάρνις . ποταμοί. Ὑδαρεύς . τοπικόν. Ὕδερος . νόσος. † Ὕδης . συνετός.† Ὑδίμαχος . κύριον. Ὑδός . ὁ ἀνεψιός. Ὑδρηλός . τόπος. Ὑδροπότης . ὁ πίνων ὕδωρ. Ὕδρωψ . νόσος. ἀφ’ οὗ καὶ ὑδρωπικός. (Θηλυκόν.) † Ὕδη . φήμη. ᾠδή.† Ὕδρα . θηρίον, ἐννέα κεφαλὰς ἔχουσα, ἣν ἐφόνευσεν Ἡρακλῆς. Ὕδρη . πόλις. Ὑδρεία . ἡ ὕδρευσις. ὑδρία δὲ, τὸ ἀγγεῖον, ι . κυρίως δὲ ὑδρία τὸ εἰς ὕδωρ εὔθετον ἀγγεῖον. Ὑδριάδες . νύμφαι. Ὑδρογοργόνη . Ὑδροῤῥόη . Ὑδατίδες . σταγόνες. τοῦ Ψελλοῦ· αἱ συνθῆκαι φύδερα, σταγόνες δ’ ὑδατίδες. (Οὐδέτερον.) Ὑδαρές . ἁπαλὸν, ὑδατῶδες. ### upsilon 1763 Ὕδας . τὸ ὕδωρ. Ὕδει . τῷ ὕδατι. Ὕδνον . .... Ὑδρίον . τὸ ἀγγεῖον. ὑδρεῖον δὲ, ἐν ᾧ ὑδρεύονται, δίφθογγον. Ὕδωρ . ἓν τῶν τεσσάρων στοιχείων ἐστὶ, ποίημα θεοῦ κάλλιστον. ἔστι δὲ ὑγρόν τε καὶ ψυχρὸν, βαρύ τε καὶ κατωφερὲς καὶ εὐδιάχυτον. τοῦτο δὲ μνημονεύει ἡ θεία γραφὴ, λέγουσα· καὶ σκότος ἦν ἐπάνω τῆς ἀβύσσου, καὶ πνεῦμα θεοῦ ἐπεφέρετο ἐπάνω τοῦ ὕδατος. ἄβυσσος γὰρ οὐδὲν ἕτερον ἢ ὕδωρ πολὺ, οὗ τὸ τέλος ἀκατάληπτον ἀνθρώποις. ἐτυμολογεῖται δὲ ἀπὸ τοῦ ὕω, τὸ βρέχω, ὕωρ καὶ πλεονασμῷ τοῦ δ ὕδωρ. (Ῥῆμα.) Ὕδειν . ὑμνεῖν. †τρέχειν. λέγειν.† Τὸ Υ μετὰ τοῦ Ε. (Ἀρσενικόν.) † Ὑετός ἐστι ψεκάδων ἄθροισμα .† Ὑετός . ὄμβρος. καὶ ὑέτιον ὕδωρ. καὶ ὑετίζω. καὶ ὕεν ἀντὶ τοῦ ἔβρεχεν. ### upsilon 1764 (1t) (Οὐδέτερον.) Ὕεια . χοίρων κρέα. τὰ ὕεια κρέα καὶ τοὺς λέβητας. Τὸ Υ μετὰ τοῦ Η. (Ἀρσενικόν.) Ὑηνεύς . ὁ σκαιὸς, ὁ φλύαρος, ὁ ἀμαθής. καὶ ὑηνία. οὕτω Καλλίας. † Ὑηνία . ἡ συγγένεια. καὶ ἡ σκαιότης.† Τὸ Υ μετὰ τοῦ Θ. (Ἀρσενικόν.) Ὕθλος . ἡ φλυαρία. †ἡ μωρία.† ὑθλῶ, φλυαρῶ. Τὸ Υ μετὰ τοῦ Ι. (Ἀρσενικόν.) Ὑϊδοῦς . ὁ ἀνεψιός. ἢ τοῦ υἱοῦ υἱός. Υἱός . υἱὸς κυρίως ἐστὶ δευτερότης ὑποστάσεως ἐν ταυτότητι φύσεως· ἢ αὔξησις προσώπων ὁμογενής· ἢ πρόοδος φύσεως εἰς συγγένειαν γνωριζομένη. υἱὸς δὲ κυρίως εἴρηται, ὡς ἂν εἴποις οἷος· οἷος γὰρ ὁ πατὴρ τὴν οὐσίαν, τοιοῦτος καὶ ὁ μονογενὴς υἱός· εἴτε ἐξ ἀκτίστου ἄκτι‐ ### upsilon 1765 στος, εἴτε ἐκ θνητοῦ θνητός. κατὰ δύο δὲ τρόπους εἴρηται πάλιν ἐπὶ θεοῦ ἡ υἱότης, φύσει καὶ χάριτι. φύσει υἱὸς ὁ θεὸς λόγος, κατὰ πάντα ὁμοούσιος ὢν τῷ πατρί· χάριτι δὲ καὶ οἱ δίκαιοι. Ὑός . ἄνευ τοῦ ι οἱ Ἀττικοί. λέγω δὲ, ὁπότε ἐν μιᾷ συλλαβῇ φωνήεντι ὑποτέτακται, ἐξαιρεῖ ὅλως, οἷον μύα, ὑὸς, εἰρηκῦα, πεποιηκῦα, κλαίειν καὶ τὰ ὅμοια. ὁπηνίκα δ’ ἐν συλλαβῶν διαζεύξει φωνήεντι ἕπεται, γράφεται μὲν, οὐ συνεκφωνεῖται δέ. κάδμη δ’ ἀνὴρ ἧ δακῶ παῖδα. Υἱωνός . ὁ τοῦ υἱοῦ υἱὸς, ἢ ὁ ἀνεψιός. καὶ υἱωνή. (Ῥῆμα.) Υἱώσας . υἱοποιήσας. Τὸ Υ μετὰ τοῦ Λ. (Ἀρσενικόν.) Ὑλακομόρων . κακοπαθούντων τῇ ὑλακῇ. ἢ ὑλακτικῶν. μόρος γὰρ ἡ κακοπάθεια. Ὑλλάγρις · Ὕλλας· Ὕλλαγνις, Ὑλλάγνιδος. ὀνόματα κύρια. Ὑλαῖος . κύριον. καὶ τόπος. † Ὕλλος . ποταμὸς Λυδίας.† Ὑλοτόμος . ὁ τὴν ὕλην καὶ ὄρος κόπτων. Ὑλωρός . ὁ τῆς ὕλης φύλαξ. (Θηλυκόν.) Ὑλακή . ἡ τῶν κυνῶν κραυγή. Ὕλη . πρᾶγμα ὑποκείμενον, ἐξ οὗ τι ἀποτελεῖται, ### upsilon 1766 καὶ εἰς ὃ ἀναλύεται. ἢ ὕλη τὸ ὄρος καὶ τὸ δάσος. παρὰ τὸ ὕεσθαι. τουτέστιν ἡ δι’ ὑγροῦ αὐξανομένη. Ὑλικὴ δυάς . πᾶν τὸ ὁρώμενον, ἐξ ὕλης καὶ εἴδους ἔχον τὴν σύστασιν, ὡς ἐγὼ, ἐξ ὕλης μὲν τῆς σαρκὸς, εἴδους δὲ τῆς ἀνθρωπείας μορφῆς. καὶ τόδε τὸ πρᾶγμα ἐξ ὕλης τοῦ ξύλου, εἴδους δὲ θύρας ἢ σκαμνίου ἢ τινὸς ἄλλου. ὑλικὴν δὲ δυάδα ὁ θεολόγος ἐκάλεσε τὸν θυμὸν καὶ τὴν ἐπιθυμίαν, βουλόμενος τῷ λογικῷ ὑποτάττειν αὐτά. Ὑλοκοῖτις . ἡ ἐν ὕλῃ κοιμωμένη. (Οὐδέτερον.) Ὑλῆεν ὄρος καὶ ὑλόεις τόπος, ὁ ἐν ὕλῃ . (Ῥῆμα.) † Ὑλάζεσθαι . αὐλίζεσθαι.† † Ὑλιᾶσθαι . κινεῖσθαι.† Τὸ Υ μετὰ τοῦ Μ. (Ἀρσενικόν.) Ὑμεδαπῶν . ἐγχωρίων. Ὑμήν . τὸ δέρμα. καὶ κλίνεται ὑμένος. ὑφὴν τὶς ἐστὶν ἀπὸ τοῦ ὑφασμοῦ. εἶναι ὑμένα λεπτότατον. Ὑμηττός . ὄρος τῆς Ἀττικῆς ὑψηλόν. ὄρος κείμενον ἐν μέσῳ δύο βουνῶν ὁμοίων. καὶ πρὸς αὐτὰ φάναι· ὑμᾶς ἡττῶ. ὅθεν καὶ τὸ ἐξ αὐτοῦ γινόμενον μέλι Ὑμήττιον λέγεται, εὔχρηστον πάνυ πρὸς ἰατρείαν καθεστηκός. ### upsilon 1767 Ὕμνος . δοξολογία μετ’ ἐκπλήξεως ἐπὶ τῇ θεωρίᾳ τῶν γινομένων παρὰ θεοῦ. ἢ ὕμνος ἐστὶν αἶνος ἐμμελὴς, ὡς οἶμαι. Ὑμέναιος ᾠδή . ᾆσμα γαμητικόν. (Θηλυκόν.) Ὑμήν . ὑμετέραν. (Οὐδέτερον.) Ὑμενῶδες . λεπτότατον καὶ οἷον εἰπεῖν ἀερῶδες. Ὑμνητόν . δοξολογικόν. καὶ ὕμνος, οἷον εἰπεῖν ὑπόμενός τις ὢν, καθὸ εἰς ὑπόμνησιν ἄγει τὰς τῶν ἐπαινουμένων πράξεις· οὐχ ὡς κᾀκείνων μὴ ὄντων ὕμνων, ἀλλ’ ὅτι τὰ ἄλλα προσῴδια προσιόντες ναοῖς ἢ βωμοῖς πρὸς αὐλὸν ᾖδον, τὸν δὲ ὕμνον πρὸς κιθάραν. οὕτως Δίδυμος. Τὸ Υ μετὰ τοῦ Ν. (Ἀρσενικόν.) Ὕνις, ὕννεως, καὶ ὑννίον . τὸ γεωργικὸν ἐργαλεῖον. ἀπὸ τοῦ δύνειν εἰς τὴν γῆν, ἀποβολῇ τοῦ δ. Τὸ Υ μετὰ τοῦ Π. (Ἀρσενικόν.) Ὑπασπιστής . δορυφόρος. Ὑπαγωγεύς . ἐργαλεῖον οἰκοδομικὸν, πτυάριον ἢ ἄλλό τι. Ὕπατος . ὑπερέχων, ὑψηλὸς ἢ βασιλεύς. παρὰ τὴν ὑπὸ πρόθεσιν τὴν δηλοῦσαν τὸ ὑπεράνω. ὑπότατος, ἐν συγκοπῇ ὕπατος. Ὕπαιθρος . ὑπὸ τὸν [αἰθέρα ἢ τὸν] ἀέρα διάγων, ἄστεγος, ἐναέριος. ### upsilon 1768 Ὑπερβερεταίου . τοῦ ὀκτωβρίου μηνός. Ὑπερφυής . ἔνδοξος, ἔντιμος. Ὑπέρακμος . ὁ ὑπερακμάσας. Ὑπερήμερος . ἐκπρόθεσμος. Ὑπερόριος . ὁ ἐκ τῶν ὁρίων ἐξόριστος. Ὑπερασπιστής . ὁ ὑπέρμαχος. Ὑπέρτατος . ὁ ὑπερέχων. Ὑπερίονος . τοῦ ἡλίου. ὑπερίων ὁ ὑπεράνω ἡμῶν ἰὼν καὶ τὸν κόσμον περιπολῶν. Ὑπέροπλος . ὑπερήφανος. ἀπὸ τῶν τὰ ὅπλα φορούντων. Ὑπερῆλιξ . ὑπερμεγέθης ἢ εὐμεγέθης. καὶ κατὰ τὸν χρόνον τῆς ἡλικίας τραχύτερος. Ὑπερφίαλος . ὁ ὑπερήφανος. παρὰ τὸ φῶ, οὗ παράγωγον φαίνω. ὁ ὑπερφαίνειν τῶν ἄλλων ἐπιχειρῶν, ἑαυτὸν δεῖξαι. ἐὰν δὲ παρὰ τὸ φῶ, τὸ λέγω, ὁ ὑπὲρ τὴν ἑαυτοῦ δύναμιν λέγων καὶ ἐπαγγελλόμενος. ἢ ὁ παραβαίνων τοὺς ὅρκους διὰ τῶν φιαλῶν γινομένους. Ὑπέροφρυς . ὁ ἀλαζών· ὁ ἐπῃρμένος. Ὕπερος . τὸ ἰγδοκόπανον. καὶ ὕπερον. Ὑπερδεής . ἐνδεὴς ὑπερβαλλόντως. Ὑπεύθυνος . ἔνοχος. Ὑπείροχον . ὑπερέχοντα. [προέχοντα.] Ὑπηνέμιον . ὑπὸ τὸν ἄνεμον. Ὑπηνήτῃ . ἀκμαίῳ. ἄρτι γενειῶντι. ἀπὸ τῆς ὑπήνης. Ὕπνος . ἀργία αἰσθήσεων γενομένη ὑπὸ τῆς ἀνενεχθείσης ἀναθυμιάσεως ἐν τοῖς κοίλοις τοῦ ἐγκεφάλου ἐπὶ ἀναπαύσει τοῦ ζώου. Ὕπνος . θανάτου σκιά· καθημερινὴ μελέτη. ἢ ὕπνος ἐστὶν ἀτονία τοῦ αἰσθητικοῦ πνεύματος. ### upsilon 1769 Ὕπνος ἐστὶ λογικῆς ψυχῆς χωρισμὸς ἑκούσιος ἀπὸ τῆς ὄντως ζωῆς. ὕπνος οὐδὲν ἕτερον ἢ θάνατος πρόσκαιρος καὶ ἐφήμερος τελευτή. * Ὕπνος . παρὰ τὸ ὑπονοστεῖν· ἐν αὐτῷ γὰρ αἱ αἰσθήσεις τοῦ ἀνθρώπου ὑποχωροῦσιν. * Ὕποινος . μέθυσος. Ὑποβολιμαῖοι . οἱ ὑποβάλλοντες, οἱ ἐκποιηταί. ἢ οἱ ὑποβαλλόμενοι καὶ οἱ εἰσποιητοὶ, ἤτοι ὡς ἐπὶ τῶν χαμαιριφῶν παιδίων, ἅπερ ἑαυτῶν ἀποβάλλουσιν αἱ γυναῖκες. Ὑπόφορος . ὑποτελής. ὑπεύθυνος. Ὕπουλος . δόλιος. ὁ φαινόμενος εἰρηνικός. ἐκ μεταφορᾶς τοῦ ἕλκους τοῦ ἐπιπολαίως ὑγιαίνοντος, ἔσωθεν δὲ ὄντος σεσημμένου. Ὑπόσπονδος . ὑπὸ φιλίαν ὑποτεταγμένος. Ὑπόνομος . ὀχετὸς, διώρυξ, κάναλος, ἀγωγός. Ὑπογραμμός . τύπος· μίμημα. Ὑποκριτής . δόλιος. Ὕποπτος . ὁ ἐν ὑπονοίᾳ ἐχθρός. Ὑπόδικος . ὁ ὑπεύθυνος. Ὑποδύτης . τὸ ἐσώτερον ἱμάτιον. Ὑπόπλεως . μεστὸς, πεπληρωμένος. Ὑπόπτερον . ταχὺν, ὡς δι’ ἀέρος πετόμενον. ### upsilon 1770 Ὑποχυτῆρες . τρυβλία, δι’ ὧν τὸ ἔλαιον ἐπιχέεται. Ὑπότροπος . ἐξ ὑποστροφῆς ἐπανεληλυθώς. Ὑποφῆται . διδάσκαλοι, ἱερεῖς, ὑπουργοὶ, διάκονοι, ἢ οἱ τὸ μέλλον φανερῶς ἐπιδεικνύοντες. Ὕπτιος . ἀναπεπτωκώς· ἐξηπλωμένος· ἢ ἐπὶ νῶτα κείμενος. παρὰ τὸ ὄπτω, τὸ βλέπω, ὄπτιος καὶ ὕπτιος, μεταβολῇ τοῦ ο εἰς υ . τὰ γὰρ ὕπτια εὐθεώρητα. Ὑπερηφάνους . τοὺς κατὰ τῶν οὐκ ἐχόντων ἐφ’ οἷς ἔχουσι φυσωμένους λέγει ὁ Ἀπόστολος. (Θηλυκόν.) Ὑπάτη . ἡ χορδή. Ὑπαγωγή . ἡ ἀπάτη. ὑπαγωγὴ καὶ ἡ ὑποχώρησις. καὶ ταῖς ναυσὶ σκέπη καὶ προσόρμισις. οἷον ὕφορμός τις. Ὑπεροψία . ἡ ὑπερηφανία. Ὑπερηφανία . οἴδημα ψυχῆς ἰσχυρῶς πεπληρωμένον. ἢ καταφρόνησις κλήσεως ἀγαθῶν, ἢ προσποίησις, ἢ πάθος καρδίας. ἢ ψεκτὸν ὕψωμα, ἢ ὀφθαλμῶν μετεωρισμός. Ὑπεροχή . ἐξοχή. Ὑπέρθεσις . ἀναβολή. Ὑπερμέτρησιν . εἴτουν κατάληψιν. ### upsilon 1771 Ὑπεροπλίαις . ὑπερηφανίαις. Ὑπὲρ φύσιν . οἷον ὁ τοῦ Χριστοῦ τόκος. κατὰ φύσιν ὁ γάμος, παρὰ φύσιν ἡ πορνεία. Ὑπέρα . τὸ ἐξηρτημένον τοῦ ἱστοῦ σχοινίον, ὃ ἀνίεται καὶ ἐκτείνεται. παρὰ τὸ ὑπεράνω εἶναι. Ὑπερβασία . κυρίως ἐπὶ τῶν ὑπερβαινόντων τοὺς ἰδίους ὅρους. τοῦτο καὶ ἐπὶ τῆς ὑπερηφανίας· δοκοῦσι γὰρ οἱ ὑπερήφανοι ποιεῖν τὸ ὑπὲρ αὐτούς. —ὑπερβασίης ἀλεγεινῆς. Ὑπερῴα . ὁ οὐρανίσκος. παρὰ τὸ ὑπ’ αὐτὴν ὁρμᾶσθαι τὴν τροφήν· ἐρωὴ γὰρ ἡ ὁρμή. ἢ μετενήνεκται ἀπὸ τῶν ὑπερώων οἰκοδομημάτων, τῶν μετεωρισμένων ὑπὲρ τὴν ἔραν, ὅ ἐστι τὴν γῆν. Ὑπήνη . αἱ ὑποκάτω τοῦ γενείου τρίχες. ἀπὸ τοῦ ὑπεῖναι καὶ ὑποκεῖσθαι τῷ γενείῳ. οἱ δὲ παρὰ τὸ ἴημι, οὗ ὁ μέλλων ἤσω, ἤνη καὶ ὑπήνη. παρὰ τὴν ἔσιν τῶν τριχῶν. ἐν δὲ τῷ ῥηματικῷ εὗρον, ὅτι σημαίνει μύστακα, γένειον, πώγωνα, καὶ τὴν ἄνω τοῦ χείλους τρίχωσιν. Ὑπηρεσία . κυρίως, ἔνθα καθέζονται οἱ ἐρέττοντες. ### upsilon 1772 Ὑπόνοια καὶ ὑπονοεῖν . ἡ ὑπὸ πρόθεσις ἐντελοῦς διαθέσεως ἔλλειψιν δηλοῖ. ὑπονοεῖν οὖν ἐστι τὸ μὴ τελείως νοεῖν τὸ προκείμενον. Ὑποτύπωσις . ὑπόδειγμα, ὑπογραμμὸς, χαρακτὴρ, λόγος. Ὑπὸ οὐλήν . ὑπὸ δόλον. ὥς φησι Δημοσθένης. Ὑπόκρισις . ἦθος πεπλασμένον. πικρία λανθάνουσα. Ὑπόμνησις . ἀνάληψις ἐκ λήθης τινὸς συμβεβηκότος. Ὑποταγή . ἀδιάκριτος πειθὼ τοῦ ὑποτασσομένου. Ὑπόληψις . ἡ παχυμερὴς γνῶσις, καὶ ἡ εἰκασία, καὶ ἡ δόξα, καὶ ἡ ὑπόνοια. Ὑποθῆκαι . παραινέσεις. Ὑποβάθρα . θεμέλιον. Ὑπόθεσις . [αἰτία.] περιοχή. * ὑποθέσεις δὲ ἔθος τοῖς ἀνδράσι τὰς ἀρχὰς λέγειν τὰς ἀναποδείκτους, ἃς καὶ ἀξιώματα καλοῦσιν. ὑποθέσεις δὲ λέγουσι καὶ ἃ ἔχοντα ἀπόδειξιν χωρὶς τῆς οἰκείας ἀποδείξεως λαμβάνουσί τε καὶ ὑποτίθενται, ὡς δείξοντες αὐτὰς ὕστερον. * ### upsilon 1773 Ὑποστιγμή . σημεῖον διανοίας μηδέπω ἀπηρτισμένης, ἀλλ’ ἔτι ἐνδεούσης. Ὑπόκρισις . ἡ τῶν ὑποκειμένων σωμάτων ἢ πραγμάτων μίμησις. Ὑποφητεία προφητείας διαφέρει, ὅτι ἡ μὲν προφητεία πρὸ τοῦ γενέσθαι λέγει τὰ ὕστερον γενησόμενα, ἡ δὲ ὑποφητεία ἐν τῷ γίνεσθαι λέγει, ἢ μετὰ τὸ γενέσθαι τὸ γενόμενον [ἢ γινόμενον.] λέγει περὶ τούτου αὐτοῦ τὰ παρεστῶτα ἢ καὶ τὰ ὅσον οὔπω ἐπελευσόμενα. Ὑπογραφή . λόγος σύντομος, δηλωτικὸς συμβεβηκότων. Ὑπόῤῥηνος . ἔγγυος. ὑπόῤῥηνος αἴξ. ῥὴν γὰρ τὸ πρόβατον. Ὑπόστασις . ὑπόστασις κατὰ τὴν ἐκκλησιαστικὴν καὶ ἀποστολικὴν παράδοσιν τὸ πρόσωπον, ἤγουν ὁ χαρακτὴρ, ὡς φησὶν ὁ Ἀπόστολος τὸν υἱὸν ἀπαύγασμα τῆς δόξης καὶ χαρακτῆρα τῆς ὑποστάσεως αὐτοῦ· τουτέστι πρόσωπον ὁμοούσιον τοῦ χαρακτῆρος καὶ τῆς ὑποστάσεως αὐτοῦ τοῦ πατρός. πρόσωπα δὲ καὶ χαρακτῆρας λέγομεν ἐπὶ θεοῦ, ἀσώματα καὶ ἀσχημάτιστα. πρόσωπον ἤγουν ὑπόστασίς ἐστι κατὰ τοὺς ἁγίους πατέρας τὸ ἰδικὸν παρὰ τὸ κοινόν. κοινότης γάρ ἐστιν ἡ φύσις ἑκάστου πράγματος· ἴδιαι δέ εἰσιν αἱ ὑποστάσεις, οἷόν τι λέγω. φύσις ἤγουν οὐσία μία ἡ θεότης, ὑποστάσεις δὲ τρεῖς, πατὴρ, υἱὸς καὶ ἅγιον πνεῦμα. τρία πρόσωπα ἤγουν χαρακτῆρες, μία δὲ οὐσία καὶ γένος. ἐὰν οὖν εἴπῃς, φυλάξαι ἡμᾶς ἡ θεότης, ὅλην τὴν ### upsilon 1774 ἁγίαν τριάδα ἐσήμανας· εἰ δὲ εἴπῃς, μεθ’ ἡμῶν ὁ υἱὸς τοῦ θεοῦ, μίαν τῶν τριῶν ὑποστάσεων εἶπας, καὶ οὐχ ὅλην τὴν θεότητα. τρεῖς ὑποστατικαὶ ἰδιότητες εἰσὶν ἐπὶ τῆς θεότητος· τὸ ἀγέννητον τοῦ πατρὸς, τὸ γεννητὸν τοῦ υἱοῦ, καὶ τὸ ἐκπορευτὸν τοῦ ἁγίου πνεύματος. οὐ γάρ ἐστι γεννητὸς ὁ πατὴρ, οὐδὲ ἐκπορευτὸς ὁ υἱὸς, οὐδὲ γεννητὸν τὸ πνεῦμα τὸ ἅγιον. πενταχῶς δὲ εἴρηται ἡ ὑπόστασις· ὑπόστασις· πρόσωπον· χαρακτήρ· ἄτομον, καὶ ἴδιον. φύσις δὲ λέγεται, οἷον ἀγγελιότης. ὑποστάσεις δὲ καὶ αἱ ἰδικαὶ ἑκάστου προσηγορίαι, ἤγουν Μιχαὴλ, Γαβριήλ. ὡσαύτως φύσις ἐστὶ μία καὶ κοινὴ, ἡ ἀνθρωπότης· ὑποστάσεις δὲ, Πέτρος καὶ Παῦλος καὶ τὰ λοιπὰ πρόσωπα τῆς ἀνθρωπότητος, καὶ οἱ χαρακτῆρες. ἡ οὖν φύσις κυρία ἐστὶ καὶ αἰτία καὶ γεννητικὴ τῶν ἐν αὐτῇ ὑποστάσεων. καὶ διὰ τοῦτο ὑποστάσεις λέγονται ὡς ὑπὸ τὴν φύσιν ἱστάμεναι, τὴν αὐτῶν πηγήν. ἐὰν εἴπῃς, καλὴ φύσις ὁ ἄγγελος, ὅλην τὴν οὐσίαν αὐτῶν ἐσήμανας· εἰ δὲ εἴπῃς, μέγας ἐστὶν ὁ Γαβριὴλ, ὑπόστασιν μίαν ἐκ πάντων ἐδήλωσας. ὁ ἄνθρωπος ἐλεεινὸς, ἰδοὺ ἡ οὐσία ὅλη· Καῒν δὲ καὶ Ἰούδας ὑποστάσεις εἰσί. †πάλιν ἐὰν εἴπῃς, τὸ πετεινὸν ἐλαφρὸν, ἰδοὺ ἡ οὐσία· εἰ δὲ εἴπῃς, περιστερὰ ἢ τρυγὼν, ὑποστάσεις εἰσί.† τὸ κτῆνος, ἰδοὺ πᾶσα ἡ κτηνώδης οὐσία· ὁ δὲ λέων καὶ ὁ ἵππος, ὑποστάσεις καὶ χαρακτῆρες καὶ πρόσωπα λέγονται. οὐ μόνον δὲ ἐπὶ νοερῶν καὶ ἐμψύχων καὶ λογικῶν ὁ αὐτὸς κανὼν τῶν ὅρων ### upsilon 1775 ἁρμόζει, ἀλλὰ καὶ ἐπὶ πάσης ἀψύχου καὶ ἀναισθήτου καὶ ἀκινήτου φύσεως, οἷόν τι λέγω. ἐὰν εἴπωμεν, ὅτι ὁ θεὸς ἐποίησε τὸ φῶς, ἰδοὺ τὴν οὐσίαν ἁπάντων τῶν φωστήρων ἐσημάναμεν. αὕτη λοιπὸν ἡ οὐσία τέμνεται εἰς τὰς ὑποστάσεις αὐτῆς, οἷον σελήνη, ἄστρα καὶ τὰ λοιπά. ὁμοίως καὶ ἐπὶ ἀνέμων· ἐὰν εἴπῃς πνεῦμα, πᾶσαν τὴν φύσιν ἐδήλωσας τῶν ἀνέμων· εἰ δὲ εἴπῃς νότος ἢ βοῤῥᾶς, ὑποστάσεις εἰσίν. ὡσαύτως τὸ πῦρ μία οὐσία ἐστὶ, τέμνεται δὲ εἰς ὑποστάσεις, ἤγουν λύχνους, κηροὺς, λαμπάδας, καμίνους. τὴν ἁγίαν οὖν σάρκα τοῦ Χριστοῦ οὐ λέγομεν πρόσωπον, ἀλλ’ οὐσίαν, ἵνα σημάνωμεν, ὅτι ὅλην τὴν φύσιν ἡμῶν ἀνέλαβε καὶ ἔσωσεν ὁ Χριστός. εἰ γὰρ εἴπωμεν αὐτὴν ὑπόστασιν, ἕνα τινὰ ἄνθρωπον εὑρισκόμεθα λέγοντες, ὅτι ἀνέλαβε καὶ ἔσωσεν ὁ Χριστός. πλὴν οὐ λέγεται ὑπόστασις, ἐφόσον ἀχώριστός ἐστι τοῦ θεοῦ λόγου ἡ σάρξ· ὑπόστασις γὰρ τὸ κεχωρισμένον πρόσωπον λέγεται. ἐνυπόστατον μέντοι αὐτὴν λέγομεν, οὐ μὴν ὑπόστασιν· τὸ γὰρ ἐνυπόστατον τὸ ἐνυπάρχον ἐστὶν, ὥσπερ ἀνυπόστατον τὸ μὴ ἔχον ὕπαρξιν ἤτοι οὐσίαν· οἷον τὸ ἐνύπνιον ἀνούσιον καὶ ἀνύπαρκτον καὶ φαντασιῶδες. καὶ ὅπως ὁριστικῶς εἴπωμεν, ἀνυπόστατον καὶ ἀνύπαρκτον καὶ ἀνούσιόν ἐστι τὸ ῥήματι μὲν πολλάκις λεγόμενον, ἐν οὐσίᾳ δὲ καὶ ὑποστάσει μὴ γνωριζόμενον, οἷον ὁ ᾅδης, ὁ θάνατος, ἡ νόσος. πάλιν ἐνούσιον λέγομεν ἢ αὐτὸ τὸ ὂν ἢ τὸ ἐν οὐσίᾳ γνωριζόμενον ἰδίωμα· οἷον ἐνούσιον ἐστὶν ἀνθρώπου τὸ λογικὸν καὶ φθαρτόν. ὁμοίως καὶ τὸ ἐνυπόστατον κατὰ δύο τρόπους λέγεται· ἢ τὸ κατ’ ἀλήθειαν ὑπάρχον, ἢ τὸ ἐν ὑποστάσει ἰδίωμα, ὡς ἐν τῷ θεῷ πατρὶ τὸ ἀγέννητον, ἐν δὲ τῷ υἱῷ τὸ γεννητὸν, ἐν δὲ τῷ ἁγίῳ πνεύματι τὸ ἐκπορευτόν. καὶ αὖθις· ὑπόστασίς ἐστιν οὐσία μετά τινων ἰδιωμάτων τῷ ἀριθμῷ τῶν ὁμοειδῶν διαφέρουσα. τουτέστι πρόσωπον ὁμοούσιον τοῦ χαρακτῆρος καὶ τῆς ὑποστάσεως τοῦ πατρός. πρόσωπα δὲ ### upsilon 1776 λέγομεν ἐπὶ θεοῦ ἀσώματα καὶ ἀσχημάτιστα. τοῦ πατρὸς δὲ ἴδιον τὸ ἀγέννητον, τοῦ υἱοῦ τὸ γεννητὸν, τοῦ ἁγίου πνεύματος τὸ ἐκπορευτόν· κοινὸν δὲ ἡ θεότης καὶ ἡ βασιλεία. τρεῖς δὲ ὑποστάσεις ἐπὶ τῆς θεότητος ὡμολόγει· πατέρα, υἱὸν καὶ πνεῦμα ἅγιον. ὑπόστασίς ἐστι πᾶν τὸ ἰδίῳ προσώπῳ ἐμφαινόμενον. ὑπόστασίς ἐστιν οὐσία ἰδιάζουσα τοῖς χαρακτηριστικοῖς ἰδιώμασιν. ὑπόστασίς ἐστιν ἐνούσιος ἰδιότης. ὑπόστασίς ἐστι περιγραφὴ τὶς, ἑνὸς γνωριστικὴ πρὸς τὰ ὁμοειδῆ, κατὰ τὴν ἰδιότητα τὸ ἀκοινώνητον ἔχουσα. ὑπόστασίς ἐστιν οὐσία μετὰ οἰκείων ἰδιωμάτων ἀριθμῷ τῶν ὁμοειδῶν διαφέρουσα. ὑπόστασις λέγεται παρὰ τὸ ὑφεστάναι. τὸ τῆς ὑποστάσεως ὄνομα παρὰ τῇ θείᾳ γραφῇ τριχῶς λέγεται· τὸ καθ’ ἑαυτοῦ ὑπάρχον, οἷον· μνήσθητι, τίς μου ἡ ὑπόστασις· τὸ πλῆθος τῶν ὁμονοούντων, οἷον τό· ἐξῆλθον ἄνδρες ἀπὸ τῆς ὑποστάσεως τῶν ἀλλοφύλων· τὸ ἐνούσιον, οἷον τό· ἐν τῇ ὑποστάσει τῆς καυχήσεώς μου. ὑπόστασις καὶ πρόσωπον ταὐτό ἐστιν· ἄμφω γὰρ μερικόν τε καὶ ἴδιον, ὡς ἐφ’ ἑαυτῶν τὴν περιγραφὴν, ἀλλ’ οὐκ ἐν πλείοσι τὴν κατηγορίαν φυσικῶς κεκτημένων. ὑπόστασιν λέγομεν τὸ καθ’ ἑαυτοῦ ὑφεστὸς καὶ ἐν οὐδενὶ ἑτέρῳ συνθεωρούμενον, ὅπερ καὶ ἄτομον καλοῦσι τινές. ἄθροισμα δὲ συμβεβηκότων τοῦτο ἂν εἴη, ἅπερ ἅμα πάντες θεωροῦμεν, ὧν τὸ ἄθροισμα οὐδὲν πρόσεστιν ἑτέρῳ, πλὴν τοῦ ἑνὸς ᾧ πρόσεστι. ὑπόστασις ἐστὶ τὸ καθ’ ἑαυτὸ μόνον ὑφεστὸς, παντὸς δὲ ἑτέρου κεχωρισμένον, ἤτοι τὸ ἰδίοις τισὶ περιγεγραμμένον ὑποστατικοῖς γνωρίσμασιν. ὑπόστασις ἐστὶ τὸ καθ’ ἑαυτὸ διωρισμένον συνεστός. ὑπόστασις ἐστὶ πρᾶγμα ὑφεστός τε καὶ οὐσιῶδες, ἐν ᾧ τὸ ἄθροισμα τῶν συμβεβηκότων, ὡς ἐν ἑνὶ ὑποκειμένῳ πράγματι καὶ ἐνεργείᾳ, ὑφέστηκεν. ὑπόστασις ἐστὶν οὐσία μετὰ ἰδιωμάτων ἀριθμῷ τῶν ὁμογενῶν διαφέρουσα. ἐν ὑποστάσει δὲ τὸ καθ’ ἑαυτὸ οὐδαμῶς ὑφιστάμενον, ἐν ἄλλοις δὲ θεωρούμενον, ### upsilon 1777 ὡς εἶδος ἐν τοῖς ὑπ’ αὐτῷ ἀτόμοις. ἢ τὸ σὺν ἄλλῳ διαφόρῳ κατὰ τὴν οὐσίαν εἰς ὅλου τινὸς γένεσιν συντιθέμενον. ὑποστάσεως ἴδιόν ἐστι τὸ καθ’ ἑαυτὴν ὁρᾶσθαι, καὶ τῶν ὁμοειδῶν κατ’ ἀριθμὸν διαστέλλεσθαι. Ὑπόστασίς ἐστι συνδρομὴ τῶν χαρακτηριστικῶν ἰδιωμάτων, τὸ ἄτομον καὶ τὸ ἰδικόν· τουτέστι τὸν δεῖνα ἄνθρωπον ἐκ τοῦ κοινοῦ διαστέλλουσα. ἢ συνδρομὴ τῶν περὶ ἕκαστον ἰδιωμάτων. ἢ διὰ τῶν χαρακτηριστικῶν ἰδιωμάτων ἐν τῷ τινὶ παριστῶσα καὶ διαγράφουσα τὸ κοινὸν καὶ ἀπερίγραπτον τῆς φύσεως. Ὑποστατικὴ οὖν ἕνωσίς ἐστιν ἡ τὰς διαφόρους οὐσίας ἤγουν φύσεις εἰς ἓν πρόσωπον καὶ μίαν τὴν αὐτὴν ὑπόστασιν συνάγουσά τε καὶ συνδέουσα. ὑποστατικὴ διαφορὰ τυγχάνει λόγος, καθ’ ὃν ἡ κατὰ ἄθροισμα τῶν ἐνθεωρουμένων ἰδιωμάτων κοινῶν τῆς οὐσίας ἑτερότης τέμνουσα κατὰ ἀριθμὸν ἄλλου ἀπ’ ἄλλου τὴν τῶν ἀτόμων ποιεῖται πληθύν. Ὑπιωγή . ἡ σκέπη. Ὑπυή . ἡ ἐξοχή. Ὑπώρεια . ἡ τοῦ ὄρους πλαγία σκοπιά. Ὑπωμοσία . τὸ ὑπερτίθεσθαι δίκην ἤγουν ἀναβάλλεσθαι. ### upsilon 1778 Ὑπόνοιαι πονηραί . οἷον δόξαι, δόγματα νόθα. οὕτως ὁ Ἀπόστολος. Ὑποτύπωσιν . ὑπόδειγμα, ἀπόδειξιν. ὁ Ἀπόστολος· πρὸς ὑποτύπωσιν τῶν μελλόντων πιστεύειν ἐπ’ αὐτῷ. (Οὐδέτερον.) Ὕπαρ ἐγρηγορός . ὀπτασία ἀληθής· ἀλήθεια οὐκ ἐν ὀνείρῳ. ἔστιν ὦ ῥῆμα, ὃ δηλοῖ τὸ ὑπάρχω. ἀφ’ οὗ ῥήματος ὄνομα ἂρ, ὡς σθένω σθέναρ, ἔδω ἔδαρ καὶ εἶδαρ, καὶ μετὰ τῆς ὑπὸ προθέσεως ὕπαρ. Ὑπαὶ δείους . ὑπὸ φόβου. Ὑπέμβρυον . τὸ ἐπὶ τῇ θηλαζούσῃ νεογνόν. ἢ παρὰ τὸ ἔσω εἶναι βροτοῦ. Ὑπερτενές . ὑψηλόν. Ὑπέρτερον . ἀνώτερον, ὑπερέχον. Ὑπέρχολον . θυμῶδες. Ὑπερφυές . μεγαλεῖον. Ὑπέρβιον . ὑπερήφανον. Ὑπέρινον . λεπτόν. ἔστι ῥῆμα ἰνῶ, τὸ ἐκκενῶ. ὅθεν λεπτύνω καὶ ὀξύνω. ἐντεῦθεν ὑπέρινος, ὁ κατάξηρος, ἢ ὁ κενόσαρκος. Ὑπερῷον . οἴκημα ὑψηλόν· ἢ ἀνώγεον. ἐκ τοῦ οἶος, ὃ σημαίνει τὸν μόνον, καὶ τῆς ὑπὲρ προθέ‐ ### upsilon 1779 σεως ὑπεροῖον, καὶ αὐξήσει τοῦ ο εἰς ω μέγα ὑπερῶον. καὶ μένει τὸ ι προσγεγραμμένον. Ὑπερθετικόν . τὸ σύγκρισιν τοῦ πρωτοτύπου ἀσυγκρίτως δηλοῦν. * Ὑπερεύχιον . * Ὑπερώσιον . ἄπειρον. Ὕπαντρον . ὑπὸ σπήλαιον. Ὕπαιπα . τόπος. † Ὑπεύχιον . ὑπερώσιον. ἄπειρον.† Ὑπήτρια . οἱ μαστοί. Ὑπόβολον . ὑποκείμενον πρὸς δάνειον. Ὑπόγραμμα . ᾧ τοὺς ὀφθαλμοὺς ὑπογράφουσιν. Ὑπόγυον . ἐγγύτερον. τὸ νεωστὶ γινόμενον, τὸ πρόσφατον, τὸ πρὸ ὀλίγου. ἀπὸ τοῦ γυῖα, ὃ σημαίνει τὰς χεῖρας· διὰ γὰρ τῶν χειρῶν ἀποτελοῦνται τὰ ἔργα. ἢ παρὰ τὸ γύη, ὃ σημαίνει τὴν γῆν. ὁ μὲν οὖν ἀγὼν ὑπόγυος. Ὑπόδειγμα . σημεῖον. Ὑποζύγια . ὄνους ἢ ἡμιόνους. ### upsilon 1780 Ὑπομάζιον . τὸ θηλάζον βρέφος. Ὑποτίτθια . τὰ θηλάζοντα βρέφη. Ὑπόπυον . ἕλκους γέμον. Ὑπότριμμα . ἄλειμμα κατεσκευασμένον ἔκ τε φοινίκων καὶ μέλιτος καὶ ἄλλων τινῶν ἀρτυμάτων. ἀπὸ τῆς τρίψεως τῆς ἐν αὐτοῖς [γινομένης.] Ὑποχόνδρια . τὰ ὑπὸ τὸν λαγόνα. Ὑποκείμενον . αὐτὴ ἡ οὐσία. καθ’ ὑποκείμενον δὲ λέγει, ὅταν τὰ καθόλου τῶν μερικῶν κατηγορῆται. [ὡς τὸ χρῶμα τοῦ λευκοῦ· καθ’ ὑποκειμένου γὰρ καὶ συνωνύμως κατηγορεῖται.] ἐν ὑποκειμένῳ δὲ, ὡς ἐν ταῖς οὐσίαις τὰ συμβεβηκότα, οἷον ὡς τὸ λευκὸν ἐν τῷ κύκνῳ. διττὸν δὲ τὸ ὑποκείμενον· τὸ μὲν πρὸς ὕπαρξιν, τὸ δὲ πρὸς κατηγορίαν. καὶ πρὸς ὕπαρξιν μὲν ὑποκεῖσθαι λέγουσι τὴν οὐσίαν τοῖς συμβεβηκόσι· πρὸς κατηγορίαν δὲ τὰ μερικὰ τοῖς καθόλου. Ὑπώπια . τὰ ὑπὸ τοὺς ὀφθαλμοὺς πελιδνώματα. †ἢ τραύματα, ἃ ἐν τῷ πυκτεύειν γίνεται.† ### upsilon 1781 Ὕπαφρον . τὸ κρύφιον λέγει ὁ Ἱπποκράτης. καὶ ὁ Ψελλός· ὕπαφρον μὲν τὸ κρύφιον, πέζας τὰ πρὸς τοὺς πόδας. (Ῥῆμα.) Ὑπάγει . ἐξαπατᾷ. Ὑπάγουσιν . ἀντὶ τοῦ προάγουσιν. [οὕτω Δημοσθένης.] Ὑπακτέον . πορευτέον. ἐκ τοῦ ἄγω ἀκτέον. Ὑπαντιάζει . ὑπαντᾷ. Ὑπαΐξας . ὁρμήσας. Ὑπάρχει . οὐχ ἁπλῶς δηλοῖ τὸ εἶναι, ἀλλὰ τὸ πάλαι εἶναι, καὶ οἷον προϋπάρχειν. [δηλοῖ δὲ καὶ τὸ ἄρχειν, οἷον·] ὑπάρχειν μάχῃ. Ὑπαινίττεται . αἰνιγματωδῶς ἐμφαίνει. Ὑπειδόμενος . ὑφορώμενος. ἀπὸ τοῦ εἴδω. Ὑπειπεῖν . τὸ ὑπαγορεύειν. καὶ ὑπείπομεν ἀντὶ τοῦ προείπομεν. ### upsilon 1782 Ὑπεζωσμένος . περιβεβλημένος, ἐπισυρόμενος. Ὑπενόστησεν . ὑπανεχώρησεν. Ὑπέθηκε τὴν οὐσίαν ὁ δανειζόμενος· ὑπέθετο δ’ ὁ δανείζων. [Δημοσθένης· ὑποθεὶς δὲ τὴν οὐσίαν τὴν ἐμαυτοῦ.] Ὑπέδυ . ὑπεισῆλθεν. † Ὑπενέγκοι . ὑπομείνῃ ἢ ἀνέξεται. ἢ ἀντὶ τοῦ καταδέξεται.† Ὑπέσχετο . ἐπηγγείλατο. Ὑπερορᾷ . παραβλέπει. Ὑπερηνορεόντων . τῶν ὑπερεχόντων τῇ ἠνορέῃ καὶ τῇ δυνάμει καὶ τῇ ἀνδρείᾳ, τουτέστιν ἀνδρείων. ἢ τῶν ὑπὲρ δύναμιν φρονούντων. Ὑπερμαζᾷ . ὑπερτρυφᾷ· πλουτεῖ· στρηνιᾷ. μάζα γὰρ ἡ τροφή. † Ὑπερφέρων . ὑπεράνω γενόμενος.† † Ὑπερφρονῶν . καταφρονῶν.† ### upsilon 1783 Ὑπερώησαν . ὑπεχώρησαν. Ὑπερωρίσθη . ἐκ τῶν ὁρίων ἐξωρίσθη. Ὑπερανεστηκώς . ὑπερβεβηκώς. Ὑπερασπιῶ . ὑπερμαχῶ. Ὑπερηγάσθη . ἐθαυμάσθη. Ὑπέρκεισαι . ὑπερβάλλεις. Ὑπισχνεῖται . ἐπαγγέλλεται. Ὑπογενειάζων . λιτανεύων, παρακαλῶν. ἐκ τοῦ γενείου ἁπτόμενος. † Ὑποθήσομαι . διδάξω.† Ὑποκαθεῖναι . οἷον παύσασθαι χαλεπαίνοντα καὶ πραότερον γενέσθαι. ὑποκαθεῖναι τὰς ὀφρῦς· τὸ γὰρ ἄνω τείνειν τὰς ὀφρῦς ὀργῆς ἐστι σημεῖον. Ὑποκαθεῖσθαι . χαλᾶσθαι. ὑποκαθῆσθαι δὲ τὸ ὑποκαθέζεσθαι, ἦτα. Ὑποκρίνεσθαι . τὸ ἀποκρίνεσθαι ἔλεγον οἱ πα‐ ### upsilon 1784 λαιοί. καὶ ὑποκριτὴς ἐντεῦθεν ὁ ἀποκρινόμενος τῷ χορῷ. Ὑπολαβών . νοήσας. ἢ ἀποκριθείς· ἀντειπών· ἀντικρούσας. ἀμφότερα δὲ ἀπὸ τοῦ λήβω, τὸ λαμβάνω. Ὑπολαιμίσας . σφάξας. Ὑπολογισάμενος . ἐνθυμηθείς. Ὑποκορίζεται . σμικρύνεται. εὐτελίζεται. † Ὑποκοριζόμενοι . κολακεύοντες· διασύροντες· ὑποκρινόμενοι. ὁ δὲ Δημοσθένης ἀντὶ τοῦ εὐφήμως λέγοντες ἐχρήσατο. καὶ τὸ ὑποκοριστικῶς λέγειν.† Ὑπονομεύοντες . ἀντὶ τοῦ ὑπονόμους ὀρύττοντες. Ὑποσμύχει . ὑποκαίει. Ὑποσμήχει δὲ, ἀντὶ τοῦ καθαίρει, η . Ὑποστειλάμενος . ὑποκρυψάμενος. ### upsilon 1785 Ὑποστέλλεται . ὑποπτήσσει· δειλιᾷ· εὐλαβεῖται. ἢ ἀναδύεται, καὶ ὑποκρίνεται, καὶ φεύγει, καὶ δολιεύεται. Ὑποσκελίσει . ἀπατήσει. καὶ ὑποσκελισθήσεται ἀντὶ τοῦ ἀπατηθήσεται [καὶ ἐμποδισθήσεται.] Ὑποσταίη . ὑπόσχοιτο. Ὑποπτήσσει . φοβεῖται, δειλιᾷ. Ὑποδραμών . ὑπελθών. Ὑπουργεῖ . ὑπηρετεῖ. Ὑπόρωρεν . ὀρῶ τὸ ὁρμῶ· ὁ μέσος παρακείμενος ὦρα, ὁ παρατατικὸς ὄρωρα, καὶ τὸ τρίτον ὄρωρεν καὶ ὑπόρωρεν. Ὑπνοῦν τὸν θεὸν γέγραπται, ὅταν μακροθυμεῖ . ὡς τὸ, ἵνα τί ὑπνοῖς, κύριε; Ὑπωπιάζω . ἀπὸ τοῦ ἰπῶ, τὸ βλάπτω. ἰπούμενος ταῖς συμφοραῖς. ἀπὸ τοῦ ἰπῶ ἰπάζω καὶ ἐν ὑπερθέσει πιάζω. τοῦ δὲ πιέζω ἀναλογώτερόν ἐστι τὸ πιάζω, τροπῇ δὲ τοῦ α εἰς ε πιέζω. Ἴωνες μὲν καὶ Ἀττικοὶ πιέζω λέγουσιν· οἱ δὲ Δωριεῖς πιάζω. τὸ δὲ ἰπῶ γέγονε παρὰ τὸ ἶπος, ὃ σημαίνει τὴν παγίδα τῶν μυῶν. Ὑπωπτευκώς . ὑπολαβών. ### upsilon 1786 Ὑποτύφοντας . ὑποφλέγοντας, ὑποκαίοντας. Ὑποτιθέμενος . συμβουλεύων. ὁ Ἀπόστολος· ταῦτα ὑποτιθέμενος τοῖς ἀδελφοῖς καλῶς, ἔσῃ διάκονος Ἰησοῦ Χριστοῦ. Ὑπωπιάζω . δαμάζω. (Ἐπίῤῥημα.) Ὑπένερθεν . κάτωθεν. † Ὑπόδοντα . κρυφίως.† Ὑπέρευγε . καλῶς ἀπεκρίθητε. Ὑπούλως . δολίως. Ὑποβλήδην . ὑποβαλών. λόγος ὑποκρουστικὸς ἔτι λέγοντος τινός. ἔστι ῥῆμα [βλῶ.] γίνεται δὲ ἀπὸ τοῦ βάλλω, κατὰ συγκοπήν. ὁ μέλλων βλήσω. ἀπὸ τούτου γίνεται ἐπίῤῥημα βλήδην καὶ ἐν συνθέσει ὑποβλήδην. ἤγουν τὸ ὑποβαλεῖν λόγον, μηδέπω τὴν ὁμιλίαν τοῦ διαλεγομένου τελέσαντος. Ὑπερκοσμίως . ἀγγελικῶς. τοῦ θεολόγου· μὴ κοσμικῶς, ἀλλ’ ὑπερκοσμίως. Τὸ Υ μετὰ τοῦ Ρ. (Ἀρσενικόν.) Ὑριδύς· Ὑριεύς· Ὕρτακος· Ὑῤῥοιάδης . ὀνόματα κύρια. ### upsilon 1787 (1t) (Θηλυκόν.) Ὕῤῥα . κύριον. Ὑῤῥίη καὶ Ὑῤῥίνη . πόλεις. Ὑρκανία . χώρα καὶ τόπος. καὶ Ὑρμίνη. * Ὑῤῥίδα . σπυρίδα. καὶ ὑρισσὸς, ἀγγεῖον πλεκτὸν, εἰς ὃ σῦκα ἐμβάλλουσιν. * Τὸ Υ μετὰ τοῦ Σ. (Ἀρσενικόν.) Ὑσσάκους . τοὺς πασσάλους φησὶν Ἀριστοφάνης. Ὑσήτηρος . ῥυπώδης. Ὕσκανις . ποταμός. Ὑσμινίας . κύριον. Ὑσσός . τὸ δόρυ. [τὸ κοντάριον.] Ὗς . ὁ χοῖρος ἢ συάγρος. εἰ μὲν παρὰ τὸ σύω, τὸ ὁρμῶ, σῦς καὶ ἀφαιρέσει τοῦ ς ὗς· [εἰ δὲ ἀπὸ τοῦ ὕεσθαι, οὐκέτι ἀποβολῇ τοῦ ς .] καί· ὗς διὰ ῥόδων. ἐπὶ σκαιῶν τάττεται ἡ παροιμία. Ὕστατος . ὁ ἔσχατος, ὁ ὕστερος. παρὰ τὴν ὑπὸ ### upsilon 1788 πρόθεσιν ὑπότατος, καὶ συγκοπῇ καὶ πλεονασμῷ τοῦ ς ὕστατος. Ὕστερος . ὥσπερ παρὰ τὴν πρὸ πρότερος, οὕτως καὶ παρὰ τὴν ὑπὸ ὑπότερος καὶ ὕστερος. προόντος γὰρ ἑτέρου λέγεταί τις ὕστερος. ὥστε πλεονασμός ἐστι τοῦ ς. Ὕσπληξ . φραγγέλιον. ἀφετηρία. βούκεντρον. ἢ μύωψ ὁ πλήσσων τοὺς βοῦς. εἴρηται ἀπὸ τῶν τριχῶν τῶν ὑείων γίνεσθαι. οἶμαι δὲ ἀφετηρία ἐκ τοῦ ἐκεῖσε πλήσσεσθαι τῇ μάστιγι τοὺς ἵππους. ἢ παρὰ τὴν ὑπὸ πρόθεσιν ὑπόπληξ, καὶ συγκοπῇ τῆς πο συλλαβῆς καὶ πλεονασμῷ τοῦ ς ὕσπληξ. ὕσπληξ καὶ ὁ σιδηροῦς ὀχεὺς, ὃν λάμναν καλοῦσιν. (Θηλυκόν.) Ὕσκα . ὀψάριον καὶ ξύλον, ἐν ᾧ ἅπτεται τὸ πῦρ. Ὑσμίνη . ἡ μάχη. Ὑστεροβουλία . μεταμέλεια. Ὑστριχίς . ζῶον. ὑστρηχὶς δὲ μάστιξ ἡ ἐξ ὑείων τριχῶν. η τὸ στρη . καὶ ὕστρηξ ὁμοίως. Ὕσχη . εἶδος βοτάνης. ### upsilon 1789 Ὑσοίπη . ὁ ῥύπος. τοῦ Ψελλοῦ· ὑσοίπηρος ὁ ῥυπαρὸς, ὑσοίπη γὰρ ὁ ῥύπος. (Οὐδέτερον.) Ὕστατον . τὸ ἔσχατον. Ὑστέλειον . ὄρος. καὶ Ὑστερεῖον. Ὕσσωπον καὶ ὁ ὕσσωπος . βοτάνη καθαρτικὴ τῶν κατὰ στόμαχον πεπλεγμένων φλεγμάτων, διὰ τὴν ἐν αὐτῷ θερμότητα. (Ῥῆμα.) Ὑσθῆναι καὶ ὑσθῆσαι καὶ ὕσθην . ἀντὶ τοῦ ἐβράχην. Ὑστερήσαντες . Ὑστερούμεθα . ἀντὶ τοῦ ἐλαττούμεθα παρὰ τῷ θεῷ. οὔτε, ἐὰν μὴ φάγωμεν, ὑστερούμεθα. Τὸ Υ μετὰ τοῦ Φ. (Ἀρσενικόν.) Ὕφασις . ποταμός. Ὑφηγητής . ἐξηγητής. (Θηλυκόν.) Ὕφαλος πέτρα . ἡ ὑπὸ τῆς θαλάσσης κεκρυμμένη, ἥτις ὕδωρ ὀλίγον ἐπικείμενον ἔχουσα γίνεται τοῖς πλέουσι κινδύνου παραίτιος. καὶ ὕφαλος φάτις, ἡ κρυφία φαντασία. Ὕφασις . ὑπόβασις· ταπείνωσις· ὑποκατάβασις· ἔνδοσις. Ὑφή . ἡ πλοκή. καὶ ὑφὲν, συνάφεια ἐκ δύο λέξεων συγκειμένη. ὠνόμασται δὲ ὑφὲν παρὰ τὸ ἑνοῦν τὰς λέξεις, καὶ ἐν τῷ ἅμα ποιεῖν αὐτὰς ἀναγινώσκεσθαι. καὶ ὑφὲν ἀντὶ τοῦ ὁμοῦ. ### upsilon 1790 Ὑφεδρίαν . τὴν κάτω καθέδραν λέγει ὁ Θεολόγος, ἤγουν τὸν τοῦ πρεσβυτέρου βαθμόν. προεδρίαν δὲ τὴν ἐπισκοπήν. (Ῥῆμα.) Ὑφέντες . ἵημι, ὁ δεύτερος ἧν, ἡ μετοχὴ εἵς, ἕντος, ἕντες, καὶ ὑφέντες. Ὑφειμένον . ταπεινόν. ὑποβεβηκός. δευτερεῦον. ὑποχείριον. Ὑφειμένος . ἐνδεδυμένος. Ὑφεξαίρειν . λαμβάνειν. ἐπαίρειν. Ὑφεῖται . συγχωρεῖται. Ὑφηγοῦμαι . διηγοῦμαι· ἐξηγοῦμαι. Ὑφήναι . ἀντὶ τοῦ ὑφάναι. Ὑφίει . συνεχώρει. † Ὑφιείς . ὑπενδούς.† Ὑφεῖναι . ἐνδοῦναι. Ὑφιέντες . ἐλαττοῦντες. ὑποσυγκαταβαίνοντες. * Ὑφείλετο . κατέσχεν. * Ὑφιζάνοντι . ὑποκαθημένῳ. Ὑφόωσιν . ἀντὶ τοῦ ὑφαίνουσιν. Ὑφαίνω . παρὰ τὸ εἷς, ὃ σημαίνει τὸν ἀριθμὸν, γέγονεν αἱνῶ, καὶ μετὰ τῆς ὑπὸ προθέσεως καὶ ἐν συνθέσει ὑφαίνω. οἱ γὰρ ὑφαίνοντες τὰ διῃρημένα καὶ κεχωρισμένα εἰς ἓν μάλιστα σπεύδουσιν ἄγειν. οὕτω Θεόγνωστος. Ὑφωρώμην . ὑπενόουν. Τὸ Υ μετὰ τοῦ Ψ. (Ἀρσενικόν.) Ὑψαύχην . ὁ ἀλαζὼν, ὁ ὑψηλόφρων. Ὑψήγορος . μεγαλήγορος. ### upsilon 1791 Ὑψηλόφρων . ἐπῃρμένος. Ὑψηχής . ὁ ὑψαύχην. Ὑψηχέες . παρὰ τὸ εἰς ὕψος ἐμφέρειν τῶν ποδῶν τὸν ἦχον. —ὑψηχέες ἵπποι. Ὑψίζυγος . ὁ ἐν ὕψει ἔχων τὴν καθέδραν, καὶ πάντων ὢν κυβερνήτης. ζυγὸς δὲ ἡ καθέδρα τῶν κωπηλατῶν. ἢ καὶ ὁ ἐν ὕψει ζυγοστατῶν καὶ ταλαντεύων τὰς μοίρας. λέγουσι δὲ τὸν Δία οἱ Ἕλληνες. Ὑψιβρεμέτης . ὁ ἐν ὕψει βροντῶν. βρέμω γὰρ τὸ ἠχῶ. Ὑψίκομος . ὁ ἐν ὕψει θάλλων, ἢ ὁ ἐν ὕψει τὴν κόμην ἔχων. † Ὑίζων . ὄνομα ποταμοῦ.† Ὑψιπέτης . ὁ εἰς ὕψος πετόμενος. ὑψιπετὴς δὲ, ὁ ἀπὸ ὕψους πεσών. ### upsilon 1792 Ὑψιστάριος . †ὁ τὸν ὕψιστον καλῶν.† (Θηλυκόν.) Ὕψωσις . ἔπαρσις. Ὑψηγορίαν . τὴν ὑψηλὴν θεολογίαν. ὁ θεολόγος φησίν. (Οὐδέτερον.) Ὑψηρεφές . μεγάλην ἔχον σκιὰν καὶ σκέπην. Ὑψηλόν . τὸ πλεῖστον ἀπέχον τοῦ μέσου. Ὑψιπέτηλον . εἰς ὕψος ἔχον τὰ φύλλα. Ὕψος . παρὰ τὸ ὄπτω, τὸ βλέπω, ὄψος, καὶ τροπῇ †Αἰολικῇ† τοῦ ο εἰς υ ὕψος. †ὡς καὶ ὅμοιον ἕμιον.† ἀφ’ οὗ ἐστιν ὁρᾷν. Ὑψῶ . μεγαλύνω, δοξάζω. καὶ ὑψώσω. Ὕψι . ἐφ’ ὕψους. Ὑψόθι . ὑψόσε. Ὑψοῦ . ἀντὶ τοῦ ἐφ’ ὕψους. ### phi 1791 (18t) Φ. Τὸ Φ μετὰ τοῦ Α. (Ἀρσενικόν.) Φαγῶνα . φίλαυτον καὶ ἄπληστον. ἔστι δὲ Σύρων ἡ λέξις. Φαέθων . ὁ ἥλιος. καὶ κλίνεται φαέθοντος. ἀπὸ τοῦ φάος. ### phi 1792 (17) Φαίδιμος . λαμπρός. παρὰ τὸ φαίνω, φαίνιμος καὶ φαίδιμος. Φαινόλης . χιτὼν ἱερατικός. οἱ δὲ παλαιοὶ ἐφεστρίδα. ἢ φαινόλης, ὁ ἀπατεών. καὶ φαινόλιον, ἱμάτιον. * καὶ ὁ ἀρχιερατικὸς χιτών. * † Φαινόπους . ὁ λευκόπους.† ### phi 1793 Φακεέ . κύριον. Φάκελος . φορτίον ξύλων. Φακός . ὁ ὠμὸς, ὀξύνεται. φακῆ δὲ, ἡ ἑψηθεῖσα, περισπᾶται. ἀπὸ γὰρ τοῦ φακέα φακῆ, ἡ τὰ φάη κακοῦσα. ἐγὼ εὗρον τὸ φακκὸς διὰ δύο κάππα. Φαιστός . ἄκρα τὶς, ἢ ἀκρωτήριον ἐν Κρήτῃ. Φαλός . αἰδοῖον ἀνδρικὸν ἐκ ξύλου πεποιημένον, ὅπερ ἐν τῇ τοῦ Διονύσου ἑορτῇ φοροῦντες οἱ Ἕλληνες ἐχόρευον. φαλοὶ καὶ τὰ ἀσπιδίσκια καὶ ὁ λόφος τῆς περικεφαλαίας· ὅθεν καὶ τρίφαλος ἀσπίς. Φανότατα . λαμπρότατα. Φανοπεὺς καὶ Φανοτεύς . ὀνόματα κύρια. Φαρμουθί . ὁ ἀπρίλλιος μὴν παρὰ Ῥωμαίοις. Φαρισαῖοι . οὗτοι ἄκραν ἀρετὴν ἐπετήδευον. ἐνήστευον γὰρ δὶς τοῦ σαββάτου, δευτέραν καὶ πέμπτην· ἀπεδεκάτουν τὴν δεκάτωσιν· ἀπαρχὰς ἐδίδων τριακοντάδας τὲ καὶ πεντηκοντάδας· τὰς δὲ θυσίας καὶ τὰς εὐχὰς ἀσφαλεστάτας ἀπετίννυον· ἐκάθευδον δὲ ἐπὶ στενῶν σανίδων ἢ ἐπ’ ἀκανθῶν ἢ ἐπὶ καχλήκων, διὰ τὸ δῆθεν μὴ παθεῖν τι σωματικὸν, ἢ κλαπῆναι δι’ ὀνειράτων καὶ εἰς ῥύσιν πεσεῖν σώματος. ἀλλὰ γὰρ καὶ εἱμαρμένη καὶ ἀστρονομία παρ’ αὐτοῖς ### phi 1794 σφόδρα ἐχρημάτιζεν. ἐλέγοντο δὲ φαρισαῖοι διὰ τὸ ἀφωρισμένοι εἶναι ἀπὸ τῶν ἄλλων διὰ τὴν νεμομισμένην παρ’ αὐτοῖς ἀκριβεστάτην πολιτείαν. φαρὲς γὰρ κατὰ τὴν ἑβραΐδα γλῶτταν ἀφορισμὸς ἑρμηνεύεται, ἢ διακοπή· διέκοψε γὰρ τὴν φυσικὴν τάξιν ὁ φαρές. * Φασέκ . κατὰ Ἰουδαίους τὸ λεγόμενον φάσκα, ὅπερ δηλοῖ τὴν ἐξ Αἰγύπτου διάβασιν. * Φαρυγγίνδην . ὡς ἀριστίνδην. σκώπτοντες γὰρ τὴν γαστριμαργίαν τῶν χορευτῶν οἱ Ἀττικοὶ οὕτως λέγουσι. † Φάσις . φήμη· λόγος· φωνή. ἔστι δὲ καὶ ποταμὸς ἐνδοτέρας τῆς Σκυθίας οὕτω καλούμενος Φάσις, ὃς λέγεται Φεισών.† † Φατειός . ὁ λεχθῆναι δυνάμενος.† † Φαινόμενον κυρίως λέγεται τὸ τῇ ὄψει ἀντιληπτόν. ὅθεν διαφανῆ σώματα μόνα κυρίως τὰ δίοπτα λέγεται.† Φαῦλος . πονηρός. ἐλάχιστος κακός. παρὰ τὸ φῶ, τὸ φαίνω, φαύσω, φαῦλος, ὡς παύσω παῦλος, ὁ ἐπ’ αἰσχροῖς πράγμασι διάδηλος καὶ φανερός. Φαωφί . Ἑβραϊκὸν ὄνομα. καὶ μηνός. Φάλανθοι . οἱ φαλακροί. ἄνθος γὰρ ἡ λευκὴ θρίξ. ### phi 1795 Φαλακρός . ὁ τὸ ἄκρον ἔχων φαλόν. ἢ παρὰ τὸ φάος φάλων. (Θηλυκόν.) Φαγέδαινα . νόσος λοιμική. Φάλαγγες . στίχες, τάξεις. οἱ δὲ τὸ ἐκ πλειόνων τάξεων ὁπλιτικὸν πλῆθος. οἷον πέλανες τινὲς οὖσαι. παρὰ τὸ πέλας, ὅ ἐστιν ἐγγὺς ἀλλήλων. † Φαλέη . τὰ πετρώδη.† Φαληριόεσσα . εὐτραφής. καὶ Φάληρα, τόπος. Φαλκωνίλλα . κύριον. Φαντασία . δύναμις φαντασιῶν ἀνατυπωτική· ἢ πάθος τῆς ἀλόγου ψυχῆς ὑπὸ φανταστοῦ τινὸς γινόμενον. †ἢ ἡ περὶ τῶν ἐν τῷ ἡγεμονικῷ τύπῳ τῆς φανταστικῆς δυνάμεους ἐνέργεια.† Φάραγξ . ἀπὸ σπαράσσω, σπάραξ, καὶ τροπῇ φάραγξ. ἔστι δὲ τὸ ἀπόσπασμα τῆς γῆς· ἢ τὸ χάσμα καὶ ἡ κοιλάς. Φαρέτρα . βελοθήκη. ἀπὸ τοῦ φέρειν καὶ κομίζειν τὰ τιτρώσκοντα. Φαρέα καὶ Φαρίν . πόλις. ### phi 1796 Φαεσίμβροτος . ἡ φῶς τοῖς ἀνθρώποις φέρουσα. Φάσις . φήμη, λόγος. ἔστι δὲ καὶ ποταμὸς ἐνδότερον τῆς Σκυθίας, οὕτω καλούμενος. φάσις λέγεται καὶ ἐπὶ δημοσίου ἐγκλήματος, ὅτε τις ἀποφαίνηται τῶν δημοσίων ἔχοντά τινα μὴ πριάμενον. λέγεται δὲ ἐπὶ τῶν ὀρφανῶν οἴκων τῶν ἐπιτροπευομένων· ἔφαινεν αὐτὸν ὁ βουλόμενος πρὸς τὸν ἄρχοντα. Φαῦσις . αὐγή· φέγγος· λαμπρότης. Φαυλία . ὁ κότινος. καὶ ἁπλῶς εἶδος ἐλαίας. Φατρία . συγγένεια. σύνταγμα. ἢ κακοθελὲς διαβούλιον. καὶ συμφωνία τινῶν ἐπὶ πράξεσι φαύλαις. κυρίως δὲ φατρία ἐστὶ τὸ τρίτον μέρος τῆς φυλῆς. Φαρέτρα . παρὰ τὸ φέρειν καὶ κομίζειν τὰ τιτρώσκοντα. Φάτνη . παρὰ τὸ φαγεῖν φάγη καὶ φάτνη τροπῇ τοῦ γ εἰς τ . ἢ παρὰ τὸ πατῶ, τὸ ἐσθίω, πάτνη καὶ φάτνη. (Οὐδέτερον.) Φαγύλιον . μαρσίπιον. ### phi 1797 Φαιδρόν . τερπνὸν, χαριοπρόσωπον. Φαικάσιον . τὸ ὑπόδημα. † Φαινόλιον . ἱμάτιον ἢ ἀρχιερατικὸς χιτών.† Φαιόν . τὸ μέσον λευκοῦ καὶ μέλανος. Φαινώματα . τὰ φαντασίαν ἀποτελοῦντα, οὐ μέντοι ὄντα γέ που τῇ ἀληθείᾳ. Φάη . οἱ ὀφθαλμοὶ, ὅτι ἐξ αὐτῶν φῶς προχεῖται. Φαεινόν . λαμπρόν. Φάλον . τὸ προμετωπίδιον ἀνάστημα τῆς περικεφαλαίας. εἰσὶ γάρ τινες ἧλοι λαμπροὶ ἕνεκα κόσμου τῆς περικεφαλαίας. φαλὸν γὰρ τὸ λαμπρόν. ὅθεν καὶ φαλακρὸς, ὁ ἔχων φάλιον τὸ κάρα. —κόρυθος φάλον—. Φαλαικὸν καὶ φαλαινόν . ποίημα †αὐτοσχέδιον.† Φανταστόν . τὸ τῇ φαντασίᾳ ὑποπίπτον. ὡς αἴσθησις καὶ αἰσθητόν. Φανταστικόν . δύναμις τῆς ἀλόγου ψυχῆς διὰ τῶν αἰσθητηρίων ἐνεργοῦσα. ### phi 1798 Φάρος . ἱμάτιον περιβόλαιον. ἀπὸ τοῦ φέρεσθαι, οἷον φέρος τὶ ὄν. καὶ Φάρος ἡ νῆσος ἡ πρὸ τῆς Αἰγύπτου. [ἔχει δὲ καὶ ἄλλον λόγον ἐπὶ τοῦ προφαινομένου τοῖς πλέουσι πύργου. εἴτε παρὰ τὸ φῶς ἀνάπτειν τοῖς πλέουσιν. ἢ παρὰ τὸ φάω, φάσω, Φάρος. ὁ δὲ Μιλήσιος Ὦρος λέγει, ὅτι τῇ Καρίᾳ προσπελάσαντος Ἀλεξάνδρου ἡ Ἑλένη παρεκάλει τινὰ Φάρον κυβερνήτην, Κᾶρα τῷ γένει, διασῶσαι αὐτὴν εἰς Λακεδαίμονα. καὶ τοῦτον ἀπολαβόντα αὐτὴν ἀποῤῥιφῆναι εἰς Αἴγυπτον, ἔνθα ὑπὸ ὄφεως πληγέντα ἀποθανεῖν. θάψασα δὲ, ἀπ’ αὐτοῦ Φάρον ὠνόμασε.] Φάρμακον . παρὰ τὸ φέρειν ἄκος, φέρακον τὶ ὄν. ἐπὶ δὲ τοῦ κακοῦ, παρὰ τὸ φέρειν ἄχος. Φάσματα . εἴδωλα, φαντασίαι. Φασκώλιον . ἱμάτιον ἢ σακούλιον. Φάριον πέλαγος . τὸ ἐν Φάρῳ. Φατνώματα . σανιδώματα. Φάσγανον . ξίφος. παρὰ τὸ σφάζω, σφάσγανον καὶ ἐν ὑπερθέσει φάσγανον. [ἢ σπάγανον τὶ ὂν, ### phi 1799 παρὰ τὴν σπάσιν. ἢ παρὰ τὸ φᾶσθαι, ὅ ἐστι φονεύεσθαι.] Φαάνθη . ἐφάνη. καὶ φάανθεν, [ἀόριστος πρῶτος. ἔστι φαίνω, ὁ ἀόριστος πρῶτος ἐφάνθην, ἐφάνθη, καὶ τὸ τρίτον τῶν πληθυντικῶν ἐφάνθησαν, καὶ πλεονασμῷ τοῦ α καὶ ἀφαιρέσει τοῦ ε φάανθεν.] Φάγωμεν . ἀνθυπότακτόν ἐστι. φάγομαι δὲ, μικρόν. Φαῖμεν . εἴποιμεν. εὐκτικόν. ἔστι ῥῆμα φῶ, φὰς ἡ μετοχὴ, φάντος, φαῖμεν. Φαίνω . ἀπὸ τοῦ φαείνω, ἀποβολῇ τοῦ ε , καὶ συναιρέσει τοῦ ι , φαίνω. ὡς ἀείρω, αἴρω. Φάναι . εἰ μὲν παροξύνοιτο, βραχὺ τὸ α , καὶ ἔστιν ἐνεστῶτος καὶ παρατατικοῦ τῶν εἰς μι . εἰ δὲ περισπᾶται, μακρὸν τὸ α, καὶ ἔστιν ἀόριστος δεύτερος τῆς πέμπτης συζυγίας τῶν βαρυτόνων, ἀπὸ τοῦ φαίνω. σημαίνει δὲ τὸ εἰπεῖν. Φαρμάξας . ἰατρεύσας, ἀποστήσας. †ἀπατήσας. γοητεύσας.† Φαρμακοῦται . ἐπαστοῦται, καταγοητεύεται. φαρμακοῦται φαρμακευομένη. παρὰ [σοφοῦ.] ### phi 1800 Φάσθαι . φημὶ, ὁ μέλλων φήσω, ὁ μέσος δεύτερος ἀόριστος ἔφην, ἔφασο, ἔφατο, καὶ τὸ ἀπαρέμφατον φάσθαι. Φαυλίζει . εὐτελίζει. ἢ διάδηλον καὶ φανερὸν ποιεῖ τοῖς αἰσχροῖς πράγμασι. Φαρυγγίζειν . ἀπὸ τοῦ φάρυγξ. τὸ δὲ φάρυγξ ἀπὸ τοῦ φέρω, δι’ οὗ φέρεται τὸ πνεῦμα. καὶ ἔστι παρώνυμον. φέρω, φέρος καὶ φάρος, κἀκ τούτου φάρυγξ. Ὦρος δὲ λέγει, δι’ ἧς φέρεται ἡ ἰγγὴ, τουτέστιν ἡ φωνή. (Ἐπίῤῥημα.) Φαλαγγηδόν . κατὰ τάξιν. Τὸ Φ μετὰ τοῦ Ε. (Ἀρσενικόν.) Φειδωλός . ἀνελεήμων· σκιφός. ὡς ἁμαρτῶ ἁμαρτωλὸς, οὕτω φείδομαι φειδωλός. Φειδήλιος· Φειδύλος· Φειδίας· Φειδιππίδης . ὀνόματα κύρια. Φεισών . ποταμός. καὶ Φεινειός. Φέρτερος . βελτίων· ἰσχυρότερος. ### phi 1801 Φέριστος . κράτιστος· ἔξοχος. Φερεσάκης . ὁ ἀσπίδα φέρων. [ Φερέοικος . ὁ κοχλίας.] [ Φερεφάτης . ὁ τὰς μαντείας φέρων.] Φερέγγυος . ἀξιόπιστος, ἐγγυητής. Φερεζαῖοι . ἔθνος. Φερέσβιος . ὁ ζωοποιός. φερέβιος καὶ πλεονασμῷ τοῦ ς φερέσβιος. Φεραυγής . λαμπρός. τὸν φεραυγῆ φωσφόρον. † Φέροξ . βαρβαρικὸν ὄνομα.† Φέναξ . ὁ ἀπατεών. Φέψαλος . ὁ σπινθὴρ ὁ ἀναφερόμενος ἐκ τῶν καιομένων ξύλων. Φελώνην . ἱμάτιον ἐνταῦθα λέγει ὁ Ἀπόστολος. τινὲς δὲ τὸ γλωσσοκόμον, ἔνθα τὰ βιβλία ἔκειτο. τί δὲ αὐτῷ τῶν βιβλίων ἔδει, μέλλοντι ἀποδημεῖν πρὸς θεόν; (Θηλυκόν.) Φειά . πόλις. [ Φειδήνη . πόλις.] ### phi 1802 Φειδώ . πρόνοια. φεισμονή. εὐσπλαγχνία. ἐλεημοσύνη. σημαίνει δὲ καὶ τὴν φροντίδα. [Ὅμηρος· οὐ γάρ τις φειδὼ νεκύων κατατεθνηώτων γίνεται—.] Φενάκη . ἡ ἀπάτη. Φεραί . πόλις. Φέρμη . πόλις. καὶ Φέργη. Φέρνη . ἡ προίξ. παρὰ τὸ φέρειν ὄνησιν, ἢ ἀπὸ τοῦ φέρεσθαι αὐτήν. τινὲς φερνὴ γράφουσιν. (Οὐδέτερον.) Φείδειον ἔργον . τὸ τοῦ Φειδίου. Φελλέα . τὰ πετρώδη καὶ αἰγίβοτα χωρία. ὅταν μὲν οὖν τὰς αἶγας ἐκ τοῦ φελλέου. Φελόνιον . .... Φέρετρον . ἡ τῶν νεκρῶν κλίνη. Φέριστον . τὸ ἐξοχώτατον, κάλλιστον καὶ θαυμαστόν. † Φέρνιον . ἡ σπυρίς.† Φευκτόν . μισητὸν, φυγῆς ἄξιον. ### phi 1803 (1t) (Ῥῆμα.) Φείδομαι . παρὰ τὸ φεύγειν τὸ δοῦναι. ἢ παρὰ τὸ φεύδω, καὶ μόνον φεύδομαι καὶ τροπῇ τοῦ υ εἰς ι φείδομαι. Φένω . τὸ φονεύω. φαίνω δὲ, τὸ λάμπω καὶ δεικνύω, δίφθογγον. Φενακίζειν . τὸ ἀπατᾷν. ὅπερ οἱ ἀρχαῖοι φηνίζειν ἔλεγον. πεποίηται τὸ ὄνομα κατ’ ἐναλλαγὴν γράμματος, παρὰ τὴν πηνίκην. ἡ δέ ἐστι περίθετος κόμη διαπατῶσα τοὺς πολλούς. ἢ παρὰ τὸ φηλοῦν πεποίηται [ὅπέρ ἐστι τὸ ἀπατᾷν]. καὶ φήληκας δὲ φαμὲν τὰ διαπατῶντα τὰς ὄψεις σῦκα, ὡς εἴη πέπειρα. Φειδαλφιτῶ . τὸ τῶν ἀλεύρων φείδομαι. Φέρβειν . τρέφειν. Φέροντας . ἀντὶ τοῦ λαμβάνοντας. οὕτως Ἀριστοφάνης. (Ἐπίῤῥημα.) Φεῦ . σχετλιαστικὸν ἐπίῤῥημα. Φειδωμένως . φειδωλῶς· σκνιφῶς. Τὸ Φ μετὰ τοῦ Η. (Ἀρσενικόν.) Φηγεύς . κύριον. Φήγινος . δρύϊνος. ### phi 1804 Φηγός . ἡ δρῦς. ἢ πεύκη. Φήληκας . τὰ διαπατῶντα τὰς ὄψεις σῦκα, ὡς εἴη πέπειρα. ἀπὸ τοῦ φηλῶ, τὸ ἀπατῶ. καὶ φήληξ, ὁ ἀπατεὼν, καὶ φηλήτης. Φηνέας . κύριον. † Φῆνος . ὄνομα ποταμοῦ. τὸ δὲ ἐπίθετον ὀ. .. δηλῶν δὲ τὸν λαμπρὸν, ἀπὸ τοῦ φανὶς γέγονε.† Φῆστος· Φήσινος . ὀνόματα κύρια. (Θηλυκόν.) Φηδήλα . πόλις. Φηνόη . κύριον. Φήνη . ζῶον πετόμενον. Φήμη . λόγος, ἀγγελία. Φηρά . πόλις. καὶ Φηρή. καὶ Φηρωνία. καὶ Φηρήτης, τοπικόν. † Φηρίς . ἡ τροφὴ θεῶν.† (Οὐδέτερον.) Φήγιον . τόπος. Φήνειον . ὄρος. (Ῥῆμα.) Φημί . τὸ λέγω. ἀπὸ τοῦ φῶ, τὸ λέγω. Φῇναι . δεῖξαι. φῆναι ἀντὶ τοῦ εἰπεῖν. [ἢ δεύτερος ἀόριστός ἐστιν, ὡς ἔστιν στῆναι, ἢ πρῶτος, ὡς ἔφαν, φάναι καὶ ἰωνικῶς φῆναι, ὡς τὸ μιάναι, μιῆναι.] ### phi 1805 Φηλῆσαι . ἀπατῆσαι. καὶ φηλῶ. Φῆς . Ἀρίσταρχος περισπᾷ, ἵν’ ᾖ ἐκ τοῦ ἔφης. διὸ καὶ χωρὶς τοῦ ι γράφεται. σημαίνει δὲ τὸ λέγεις. φῇς σὺν τῷ ι. φημί. φῇς ἔχει τὸ ι καθ’ ἱστορίαν ἤγουν κατὰ παράδοσιν. τότε γὰρ τῇ ἱστορίᾳ χρώμεθα, ἡνίκα τὶ κατὰ παράδοσιν γράφεται. ὥσπερ τὸ, Σκείρων. Ἀρίσταρχος δὲ τὸ φῆς περισπᾷ καὶ τὸ ι οὐ γράφει· λέγει γὰρ, ἐὰν εἶχε τὸ ι, ἐνεστὼς ὤφειλεν εἶναι. Φῇσιν . ἡνίκα προπερισπᾶται, ἔχει τὸ ι. ἔστι δὲ, ἐὰν φῶ, ἐὰν φῇς, ἐὰν φῇ, καὶ ἐπ’ ἐκτάσει τῆς σι συλλαβῆς, ἐὰν φῇσι, καὶ φυλάττει τὸ ι . πρόσκειται ἡνίκα προπερισπᾶται. ἡνίκα δὲ ὀξύνεται, οὐκ ἔχει τὸ ι, οἷον φησίν. φῇσιν ἐλεύσεσθαι. Φήσειν . ἀντὶ τοῦ εἰπεῖν. καὶ φῆσαι. Τὸ Φ μετὰ τοῦ Θ. (Ἀρσενικόν.) Φθεῦϊς . κύριον. Φθεῖρα . ἀπὸ τοῦ φθείρω γέγονε φθεὶρ, ὁ ἀπὸ φθορᾶς σωματικῆς γινόμενος. Φθῖος . κύριον. Φθισήνωρ . [κύριον.] ἔστι δὲ καὶ ὁ τοὺς ἄνδρας ἀναιρῶν καὶ διαφθείρων. Φθισικός . φθόϊς. κύρια. Φθόνος . πάθος λύπης ἐπὶ τῇ τοῦ πέλας εὐ‐ ### phi 1806 πραγίᾳ. παρὰ τὸ φθάνειν. οὕτως Ὦρος ὁ Μιλήσιος. εἰ δὲ βάσκανος, παρὰ τὸ τοῖς φάεσι καίνειν. ἐγὼ δὲ παρὰ τὸ φόνος, πλεονασμῷ τοῦ θ. Φθογγήεις . παρὰ τὸ φθογγὴ, τὸ δὲ φθογγὴ παρὰ τὸ φθέγγω. τὸ ο μικρὸν διατί; τὰ ἔχοντα τὸ ε ἐγκείμενον, ἐν τοῖς ῥήμασιν, ἔχουσιν τὸ ο ἀντιπαρακείμενον. (Θηλυκόν.) Φθίσις . ἡ φθορὰ, ἢ νόσος τις. Φθία . πόλις. οἱ πολῖται Φθιῶται καὶ Φθῖοι. Φθινάς . νόσος. Φθινοπωρίς . ἡ κολυμβιὰς ἐλαία. Φθισίμβροτον . διαφθείρουσαν τὸν ἄνδρα. φθίω, φθίσω, φθισίμβροτον. Φθόη . ἡ νῦν φθίσις λεγομένη. ἢ ὄνομα πάθους ἐξ αἵματος ἀγωγῆς. Φθοῖς . εἶδος πλακοῦντος. τὸ πληθυντικὸν τὰς φθοῖς. † Φθορά . ἐστι κίνησις ἐκ τοῦ ὄντος εἰς τὸ μὴ εἶναι.† Φθορά . ἡ διάζευξις τῆς ψυχῆς ἀπὸ τοῦ σώματος. διαφθορὰ, ὅταν ἄλλη οὐσία δι’ ἑτέρας ἀφανίζεται, ὥσπερ τὸ σῶμα ἀπὸ τῶν σκωλήκων. καταφθορὰ, ἡ παντελὴς ἀπώλεια. εἴρηται μὲν ἡ φθορὰ κατὰ δύο τρόπους ἐν τῇ γραφῇ· τουτέστι σωματικῶς καὶ ψυχικῶς. ὡς ὅταν λέγῃ· καὶ εἶδε κύριος ὁ θεὸς τὴν γῆν, καὶ ἦν κατεφθαρμένη τῇ ἁμαρτίᾳ. καὶ πάλιν περὶ ἀν‐ ### phi 1807 θρώπων, ὅτι διεφθάρησαν καὶ ἐβδελύχθησαν ἐν ἀνομίαις καὶ ἐν τοῖς ἐπιτηδεύμασιν αὐτῶν. λοιπὸν ἡνίκα ἀκούσῃς διδασκάλου λέγοντος, ἄφθαρτον τὸ σῶμα τοῦ Χριστοῦ πρὸ τοῦ σταυροῦ ὑπάρχειν, νόμισον, ὅτι κατὰ φθορὰν τῆς ἁμαρτίας λέγει αὐτὸ ἄφθαρτον ἤτοι ἀμίαντον, καὶ οὐ κατὰ λεπτότητα τινὰ καὶ ἀλλοτριότητα τῶν ἡμετέρων σωμάτων. ἄφθαρτον γὰρ κυρίως ἐστὶ τὸ ἀπαθὲς [καὶ ἄϋλον] καὶ ἀψηλάφητον. ἄφθαρτον ἐστὶ τὸ ὑφ’ ἑτέρας οὐσίας βλαβῆναι μὴ δυνάμενον. ἄφθαρτον ἐστὶ τὸ κατὰ πάντα ἄῤῥευστον καὶ ἀνενδεὲς καὶ ἄτρωτον. τὸ δὲ πανάγιον σῶμα τοῦ Χριστοῦ καὶ πέπονθε καὶ ἐτρώθη τοῖς ἥλοις καὶ τῇ λόγχῃ, καὶ αἷμα καὶ ὕδωρ ἐξήγαγε, καὶ ἐκ ζωῆς νεκρὸν γέγονε. φθαρτὸν δέ ἐστι πᾶν τὸ τοῦ θανάτου δεκτικὸν, καὶ ζωῆς χωριστικόν. φθορὰ δὲ φύσεως ἐστὶν, ὥς φησιν ὁ τὰ θεῖα πολὺς Διονύσιος, ἀσθένειά τε καὶ ἔλλειψις τῶν φυσικῶν ἕξεών τε καὶ ἐνεργειῶν καὶ δυνάμεων. τινὲς δὲ εἶπον, ὅτι δυνάμει μὲν φθαρτὸν ἦν τὸ πανάγιον σῶμα τοῦ Χριστοῦ, τουτέστι δεκτικὸν φθορᾶς· ἐνεργείᾳ δὲ διετηρήθη ἐν τῷ μνήματι ὑπὸ τῆς θεότητος τοῦ λόγου ἄφθαρτον. φθορὰ, λύσις τῆς συνεχείας τοῦ φυσικοῦ εἴδους. οὐ ταυτὸν δὲ φθορὰ καὶ φθαρτὴ οὐσία. ἡ μὲν γὰρ φθορὰ καὶ διάλυσιν σημαίνει τῶν συντεθέντων καὶ ἡρμοσμένων· ἡ δὲ φθαρτὴ οὐσία τὸ ὑποκείμενον δηλοῖ πρᾶγμα, ᾧ καὶ ἡ φθορὰ ἐνδεχομένως ἐπισυμβαίνει. (Οὐδέτερον.) Φθέγμα . Ὦρος ὁ Μιλήσιος δι’ ἑνὸς γ · ὁ δὲ Ἡρωδιανὸς διὰ δύο. καὶ ἴσως παρὰ τὸ φθέγγομαι. Φθιτόν . τὸ φθαρτόν. φθινόπωρον. ### phi 1808 † Φθινόπωρον . χρόνος, ἐν ᾧ τὸ ξηρὸν ἐπικρατεῖ.† (Ῥῆμα.) Φθάνει . προϊκνεῖται· προλαμβάνει. παρὰ τὸ φθίνω. Φθάμενος . φθάσας. ἀπὸ τοῦ φθῶ, φθῆμι, ὁ παθητικὸς ἐνεστὼς φθάμαι. τὸ δὲ φθῶ ἀπὸ τοῦ φθίω, τὸ φθείρω. οἱ γὰρ καταλαμβάνοντες φθείρουσι τὸν δρόμον, καὶ ἐλαττοῦσι τὸ καταλαμβάνειν. Φθάσαντα . ἐγγίσαντα. Φθαίῃσι . φθάσει. Φθέγγεσθαι . πλεονασμῷ τοῦ θ. ἔστι παρὰ τὸ φέγγος, ὅ ἐστι φῶς. παρὰ τὸ εἰς φῶς τὰ τοῦ νοῦ ἄγειν. Φθίω . τὸ φθείρω. Φθίνει . καὶ φθινύθω, τὸ φθείρω. Φθίμενος . πεφθαρκώς. ἀπὸ τοῦ φθίμι, ἡ μετοχὴ φθίμενος. Φθῶ . τὸ καταλαμβάνω. Ὅμηρος· φθῆ σε τέλος θανάτοιο— ἀντὶ τοῦ καταλάβοι σε. Φθαρῇ . μετενεχθῇ. καὶ ὁ Ἀπόστολος· μήπως φθαρῇ τὰ νοήματα ἡμῶν ἀπὸ τῆς ἁπλότητος τῆς εἰς Χριστόν. Τὸ Φ μετὰ τοῦ Ι. (Ἀρσενικόν.) Φιαρός . ὁ λαμπρός. παρὰ τὸ φάος. καὶ φιαρή. φιαρὴ τῆμος ἄνεσχεν ἕως. Φιλομειδής . ὁ φιλόγελως. Φιλαπεχθήμων . ὁ ἔχων πρὸς τοὺς φίλους μισητῶς. Φίλερις . μάχιμος. φιλόνεικος. ἀναιδής. ### phi 1809 Φιλέταιρος . ὁ τοὺς φίλους ἀγαπῶν. Φιλέψιος . κύριον, ἢ καὶ ὁ φιλοπαίγμων. ἔψια γὰρ τὰ ἀπὸ λόγων παίγνια. Φίλοιφος . ὁ πόρνος. Φιλοπότης . ὁ φιλῶν πότους καὶ συμπόσια. φιλοπώτης δὲ, ὁ φιλῶν πολλὰ πίνειν, μέγα. Φίλαυτος . ὁ κενόδοξος· ὁ ἑαυτὸν δῆθεν φιλῶν καὶ πάντα πράττων ἑαυτοῦ χάριν. καὶ φιλαυτία, ἡ τοῦ σώματος ἄλογος φιλία. τὸ φίλαυτος καὶ φιλαυτία παρ’ οὐδενὶ τῶν ἐλλογίμων. οὐκ οἶδας, τί λέγεις, ἄνθρωπε. τίς γὰρ ἐλλογιμώτερος τοῦ μεγάλου Βασιλείου ἢ τοῦ ἁγίου Μαξίμου; Φιμός . ὁ χαλινός. παρὰ τὸ σφίγγω, σφιγγὸς, σφιγμὸς καὶ φιμός. Φινεές . κύριον. Φίσκος . δημόσιον ταμιεῖον. Φιτρός . ὁ κορμός. παρὰ τὸ φυτὸν φυτερὸς καὶ φιτρὸς τροπῇ τοῦ υ εἰς ι . Φιλήδονοι . οἱ ἀντικαταλλασσόμενοι τοῦ θείου πόθου τὸ αἰσχρόν. ὁ Ἀπόστολος· φιλήδονοι μᾶλλον ἢ φιλόθεοι. Φίλος . παρὰ τὸ πίνω πίνος καὶ φίλος. (Θηλυκόν.) Φιάλη . τὸ ποτήριον. Φίαλις . τόπος. ### phi 1810 Φιλαδέλφεια . πόλις. φιλαδελφία δὲ, ι. Φιλοτησία . δεξίωσις, φιλία. ἢ ἡνίκα τις ἐν ἀρίστῳ ἀπὸ τῆς δοθείσης αὐτῷ φιάλης πιὼν, τὸ λοιπὸν παράσχοι φίλῳ, καὶ τὴν φιάλην χαρισάμενος. Φιλοτιμία . δωρεά. λέγεται καὶ ἡ μεγαλοψυχία. ἢ ἡ κενοδοξία. ἀπὸ τοῦ φιλεῖν τὴν τιμήν. Φιλοπονία . ἡ σπουδαία ἐργασία. Φιλοφροσύνη . δεξίωσις. Φιλομήλα . ὄνομα ἰχθύος. Φίλυρα . τόπος. καὶ φυτὸν ἔχον φλοιὸν βίβλῳ παπύρου ὅμοιον. † Φιλόστοργοι . φιλίαν τηροῦντες.† Φιάλη . παρὰ τὸ πίνω, [κατὰ μετάθεσιν τοῦ π εἰς φ , πιάλη τὶς οὖσα.] (Οὐδέτερον.) Φιδίτειον . τόπος. [ Φιδίτια δὲ, ἑορτὴ, ἰῶτα .] [ Φιλομήλιον . τόπος.] Φιλητόν . ἀγαπητὸν, ἀγαθόν· ἡδύ· χρήσιμον. Φίκιον . ὄρος. Φιμινάλια . βρακία. περίσκελλα. Φίτυμα . γέννημα. καὶ φίτυσις. Φίλτρον . ἀπὸ τοῦ φίλω, βαρυτόνως, φίλτρον. ἢ ἀπὸ τοῦ φιλῶ, φίλητρον, καὶ ἐν συγκοπῇ φίλτρον. ### phi 1811 Φίλτερον . ἀπὸ τοῦ φίλος, φιλώτερος, ἐξ οὗ καὶ τὸ θηλυκὸν φιλωτέρα, τὸ οὐδέτερον φιλώτερον, καὶ κατὰ συγκοπὴν φίλτερον. πᾶν δὲ συγκριτικὸν εἰς ρος λῆγον ὑπὲρ δύο συλλαβάς ἐστι. τὸ μέντοι φίλτερον, καίτοι ὑπὲρ δύο συλλαβὰς ὂν, διαφωνεῖ ὡς πρὸς τὰ συγκριτικά. Φιλόσοφον καὶ φιλοσοφία . ἠθῶν κατόρθωσις μετὰ δόξης τῆς περὶ τῶν ὄντων εὐσεβοῦς. Φίλον, φίλος καὶ φιλία . φίλον ἐστὶ τὸ προσφιλές· φίλος δὲ ὁ βουλευόμενος καὶ πράττων τὰ ἀγαθὰ τῷ φίλῳ, ἢ τὰ φαινόμενα ἐκείνου ἕνεκα, ἢ ὁ συναλγῶν καὶ συγχαίρων τῷ φίλῳ, ἢ ὁ φιλῶν καὶ ἀντιφιλούμενος. φίλος δὲ εἴρηται ἀπὸ τοῦ γινομένου κατὰ τὸ φιλεῖν ἤχου. τὴν φιλίαν οἱ παλαιοὶ εἰς τρία τινὰ διείλοντο εἴδη. καὶ τὸ μὲν αὐτῆς διὰ τὸ ἡδύ· τὸ δὲ διὰ τὸ χρήσιμον· τὸ δὲ δι’ αὐτὸ τὸ καλὸν εἶπον συνίστασθαι. καὶ τὰ μὲν δύο τῆς φιλίας εἴδη, τῆς τε διὰ τὸ ἡδὺ καὶ τὸ χρήσιμον, μὴ πάνυ συμπαραμένειν. καὶ εἰκότως· τῶν γὰρ φιλητῶν ἐκλελοιπότων, τοιαῦτα γὰρ πάντα τῆς ῥοῆς ἔκγονα, ἀνάγκη τούτοις καὶ τὴν φιλίαν συνδιαλύεσθαι. τὴν δέ γε διὰ τὸ καλὸν φιλίαν, ἐπειδὴ μόνιμον τῷ φιλητῷ συμπαρεκτείνεσθαι πάντως ἀκόλουθον. Φῖ . τὸ στοιχεῖον. φαιὸν γὰρ τὸ μέλαν· μέλαν ### phi 1812 δέ ἐστι τὸ σκοτεινόν. οὕτω καὶ τοῦτο κατὰ τὴν ἐκφώνησιν κακόφωνόν ἐστι. (Ῥῆμα.) Φιλοφρονηθῆναι . δεξιωθῆναι. Φιλοκρινεῖ . δικάζει, καὶ ἐξετάζει περιέργως. Φιλοτιμεῖται . ἐπιδαψιλεύεται· μεγαλοφρονεῖ· σπουδάζει· ἀγαπᾷ. Φιλοσοφεῖν . σπουδάζειν. ἢ πονεῖν. ἢ ἡσυχάζειν. Φιλεῖ . ἀγαπᾷ. καὶ ἀντὶ τοῦ τέρπεται. φιλεῖ γάρ πως. Φίλαι . ἀντὶ τοῦ φιλοφρόνησον καὶ φίλησον. Ὅμηρος· —νῦν αὖτέ με φίλαι, Ἀθήνη. Φιτύω . τὸ γεννῶ καὶ τὸ φυτεύω. ἀπὸ τοῦ φυτεύω κατὰ ἀποβολὴν τοῦ ε τοῦ ἐν τῇ παραληγούσῃ, καὶ τροπῇ τοῦ υ εἰς ι τοῦ ἐν τῇ ἀρχούσῃ. Φιλοτιμούμεθα . ἢ σπουδάζομεν, ἢ καυχώμεθα. οὕτως ὁ Ἀπόστολος· διὸ καὶ φιλοτιμούμεθα, εἴτε ἐνδημοῦντες εἴτε ἐκδημοῦντες. Τὸ Φ μετὰ τοῦ Λ. (Ἀρσενικόν.) Φλαμίνιος . ὄνομα κύριον. Φλεγίας . ὄνομα ἀετοῦ. Φλεγύας . ἐθνικόν. καὶ Φλέγυες. ### phi 1813 Φλήναφος . φλύαρος μωρολόγος. παρὰ τὸ φλύω, τὸ ἀναζέω. [—ἀνὰ δ’ ἔφλυε καλὰ ῥέεθρα. φλέω οὖν καὶ φλύω, ὡς ῥέω, ῥύω, ἐξ οὗ καὶ ῥύσις καὶ ῥύαξ. παρὰ δὲ τὸ φλέω γίνεται φλενὸς ὄνομα, ὡς τέρπνω, τερπνὸς, καὶ μεταθέσει τοῦ ε εἰς η φληνὸς, τοῦτο δὲ προσλαβὼν τὸ φῶ ῥῆμα, ὃ σημαίνει τὸ λέγω, ἀφ’ οὗ τὸ φημὶ, ἀποδείκνυσι ῥῆμα, τὸ φληναφῶ, ὄνομα δὲ, τὸ φλήναφος.] Φλογμός . καῦμα. Φλοῖσβος . ἡ ταραχή. καὶ ὁ ἦχος τῆς θαλάσσης. καὶ φλοισμὸς ὁμοίως. Φλοιός . τὸ φλούδιον. Φλόνος . φυτόν. καὶ φλῶμος, βοτάνη, ᾗ καὶ ἀντὶ τοῦ ἐλλυχνίου χρῶνται. ἡ αὐτὴ δὲ καὶ θρυαλλίς. Αἰλιανός· ἐμβαλὼν δὲ εἰς τὴν λίμνην φλώμου φύλλα ἢ κάρυα, ἀπώλεσε τοὺς γυρίνους ὁ τῶν μελισσῶν δεσπότης ῥᾷστα. Φλῶρος, Φλωράτιος καὶ Φλωρέντιος . ὀνόματα κύρια. Φλογμός . ἡ φλεγμονὴ παρὰ τῷ Γαληνῷ. φησὶ δὲ καὶ ὁ Ψελλός· φλογμός ἐστιν ἡ φλεγμονὴ, χελύσειν δὲ τὸ δήσειν. ### phi 1814 (1t) (Θηλυκόν.) Φλέβες . ἀπὸ τοῦ τὸν χυμωδέστερον χυμὸν περιέχειν, τουτέστι τοῦ αἵματος. φλέβες οὖν παρὰ τὸ δι’ αὐτῶν βαίνειν τὸ φλογῶδες. Φλεδονεία . πόλις. φλεδονεία καὶ ἡ φλυαρία, ἀπὸ τοῦ φλεδονεύω. φλεδονεία καὶ φλεδονεύεται ἀπὸ τοῦ φλύω. καὶ φλεδὼν, ἡ φλυαρία, ἀπὸ τοῦ φλέω, ὃ καὶ φλύω λέγεται. Φλιοῦς . πόλις. Φλιά . παρὰ τὸ θλίβω, θλίψω, θλιὰ καὶ φλιά. ὡς θηρσὶ, [φηρσί.] φλιὰ δέ ἐστι τὸ πλάγιον τῆς θύρας. ἢ παραστὰς, ὅπου τὶς ἵσταται καὶ ἐπερείδεται. Φλόγειαι γλῶσσαι . φλόγιον δὲ, πῦρ, ι . Φλυκτίδες . τὸ ἀπὸ πυρὸς φύσημα. ὁ καλούμενος ἄνθραξ. ἢ ἡ ὄγκωσις. Φλύκταιναι . φυσαλίδες. ἢ τὰ ἐκ τοῦ ὑετοῦ γενόμενα οἰδήματα. Φλωρεντεία . πόλις. Φλωρεντία δὲ, κύριον, ἰῶτα. Φλεγμονή . ὄγκος πυρώδης, συῤῥυέντων ἐπὶ τὸ ἀσθενὲς μέρος τῶν ὑγρῶν καὶ τῇ παρὰ φύσιν θερμασίᾳ φλεγόντων τὸ πεπονθός. (Οὐδέτερον.) Φλαῦρον . κοῦφον, ἢ τὸ μικρὸν κακόν. [φαῦλον δὲ, τὸ μέγα κακόν.] ### phi 1815 Φλέγμα . παρὰ τὸ φλέγω, φλέξω, φλέγμα κατὰ ἀντίφρασιν· ψυχρότατον γάρ ἐστι. †τὸ φλέγμα ἀναλογεῖ τῷ ὕδατι, ψυχρὸν ὂν καὶ ὑγρόν.† Φλέσιον . τόπος. Φλόγιον πῦρ . τὸ φλέγον. φλόγειον δὲ ἅρμα, καὶ φλόγειαι γλῶσσαι, δίφθογγον. Φλέγμα . ἡ πύρωσις. τοῦ Ψελλοῦ· τινὲς δὲ καὶ τὴν πύρωσιν ὀνομάζουσι φλέγμα. Φλᾷν . καταθλάττειν. Φλεβάζοντες . βρύοντες. ἀπὸ τοῦ φλέω. ἢ ἀπὸ τῶν φλεβῶν. Φλέγει . καίει καὶ φλέει. Φλεδονῶ . φλυαρῶ. καὶ φλεδονεύεται. Φλοιδούμενος . καιόμενος, βρασσόμενος. Φλύειν . καίειν, ἀναζεῖν. ὅθεν ἡ ἐκ θερμότητος ἀνάζεσις λέγεται φλυκτὸς, ὡς ἀπὸ τοῦ φλύω. Τὸ Φ μετὰ τοῦ Ν. (Ἀρσενικόν.) Φνί . κύριον. φνεὶ δὲ, μίμημα φωνῆς, δίφθογγον. Τὸ Φ μετὰ τοῦ Ο. (Ἀρσενικόν.) Φόβος . προσδοκία κακοῦ, ἢ συστολὴ δειλίας ἀπροσδοκήτου. φόβος θεῖος ἐστὶ τῆς μελλούσης ἐπὶ ### phi 1816 πλημμελήμασι τιμωρίας προφυλακτικὴ ἐπὶ παρόντι κακῷ μεταμέλεια. ἰστέον, ὅτι διαιρεῖται ὁ φόβος εἰς ἕξ· εἰς ὄκνον· εἰς αἰδῶ· εἰς αἰσχύνην· εἰς κατάπληξιν· εἰς ἔκπληξιν, καὶ εἰς ἀγωνίαν. ὄκνος μὲν οὖν ἐστι φόβος μελλούσης ἐνεργείας· αἰδὼς δὲ φόβος ἐπὶ προσδοκίᾳ ψόγου· κάλλιστον δὲ τοῦτο τὸ πάθος· αἰσχύνη δὲ φόβος ἐπὶ αἰσχρῷ πεπραγμένῳ· οὐδὲ τοῦτο ἀνέλπιστον εἰς σωτηρίαν· κατάπληξις δὲ φόβος ἐξ ἀσυνήθους φαντασίας· ἀγωνία δὲ φόβος διαπτώσεως ἤγουν ἀποτυχίας· φοβούμενοι γὰρ ἀποτυχεῖν τῆς πράξεως ἀγωνιοῦμεν. Φοῖβος . ὁ Ἀπόλλων. ἢ μάντις. ἢ καθαρός. παρὰ τὸ φάος καὶ τὸ βιός· ὅ ἐστιν ὁ λαμπρὸν τόξον ἔχων. ἢ παρὰ τὸ φάος καὶ τὸν βίον. ἢ παρὰ τὸ φοιβάζειν, ἤγουν μαντεύεσθαι. [οἱ δὲ παρὰ τὸ φοίβας, ὃ σημαίνει τὰς κόμας. καὶ Φοιβήϊος, καὶ Φοιβίδας, καὶ Φοιβιάδης.] Φοιδέρατος . ἀξίωμα. Φοιβόληπτος . ὁ μαινόμενος. Φοινικελίτης . ὁ ἀπατεών. Φοίνικες . πρότερον Φοίνικες ᾤκουν ἐν τῇ ἐρυθρᾷ θαλάσσῃ, κἀντεῦθεν αὐτοῖς τὸ Φοινίκων ὄνομα· φοινικῆ γὰρ τὴν χροιὰν ἀπὸ τῶν παρακειμένων αὐτῇ πετρῶν πορφυρῶν οὐσῶν. διὸ καὶ ἐρυθρὰ λέγεται. ἐντεῦθεν μεταστάντες καὶ Συ‐ ### phi 1817 ρίας τὰ κατὰ θάλασσαν κατασχόντες ὁμοίως ἐκαλοῦντο Φοίνικες, οὐκέτι δὲ ἐπωνύμως. παρὰ γοῦν τὸ φοινικὸν, τὸ ἐρυθρὸν ἢ πυῤῥὸν, γίνεται παρωνύμως Φοίνιξ. Φοινός . ἐρυθρός· πυῤῥός· φόνιος. ἢ μέλας. παρὰ τὸ φόνος φονὸς ὀξυτόνως, καὶ πλεονασμῷ τοῦ ι φοινός. Φοιτηταί . μαθηταί. Φολιδωτός . λεπιδωτός. φολιδωτὸς χιτών. Φολκός . ὁ στραβός. παρὰ τὸ τὰ φάη παρέλκεσθαι. Φοντήϊος . κύριον. Φόνος . ἀπὸ τῆς φυσήσεως καὶ τοῦ ἤχου τοῦ γενομένου ἐν τῇ χύσει τοῦ αἵματος. ἢ παρὰ τὸ φένω, τὸ φονεύω. Φοξίδας . κύριον. Φοξός . ὁ ὀξυκέφαλος. ἢ ὁ διεστραμμένος τὰ φάη, ἢ τῷ φάει. ἢ παρὰ τὸ [τὰ] ἐν τῷ φάει καὶ τῷ πυρὶ ἐστραμμένα ἀγγεῖα ἐν τῷ ὀπτᾶσθαι εἴρηται. ἀπὸ τῶν κεραμεικῶν ἀγγείων τῶν ἐν τῇ καμίνῳ ἀπὸ τοῦ φωτὸς ὠξυμμένων, καθά φησι καὶ Σιμωνίδης· αὕτη δὲ φοξόχειλος Ἀργείη κύλιξ. Φορολόγος . ἀπαιτητής. Φόρτος . γόμος. ### phi 1818 Φορμός . ὁ καλαθίσκος. ἢ ψίαθος. καὶ φορμίσκος. ἢ φορμίσκος τὸ σχοινίον. οἶμαι δὲ, τὸ ἐκ παπύρων λέγουσιν ἢ βρύλλων ἢ φοινίκων. Φόρκυς . δαίμων θαλάσσιος. παρὰ τὸ φέρεσθαι ὠκέως. ὡς καὶ Νηρέα παρὰ τὸ ῥᾳδίως ῥεῖν. Φοινήεις . φονευτικός. καὶ φοῖτος, ἡ μανία, καὶ φοιτόληπτος, ὁ μαινόμενος. Φοινικιστής . ὁ βαφεύς. Φοῖνιξ . τὸ δένδρον. Φόνον . τὴν μέχρι ἀναιρήσεως κίνησιν λέγει ὁ Ἀπόστολος· μεστοὺς φθόνου, φόνου. (Θηλυκόν.) Φόβη . ἡ θρὶξ τῆς κεφαλῆς. παρὰ τὸ φοβεροὺς εἶναι τοὺς κομῶντας· οἱ γὰρ παλαιοὶ τῶν ἀνθρώπων οὕτω φοβερὰν ἐνόμιζον τὴν κόμην, ὥστε καὶ φόβην αὐτὴν προσηγόρευσαν. Φοβέστρα . ἡ ἄθλησις. Φοῖβαι . αἱ καθαραὶ καὶ λαμπραὶ τρίχες. [παρὰ τὸ φάος καὶ τὸν φόβον. καὶ φοιβάδες αἱ κόμαι. ἔχει τὸ ι · ἀπὸ γὰρ τῆς φοιβαΐδος ἐστί.] Φοινίκη . ἡ Συρία ἀπὸ Φοίνικος τινὸς τὸ ὄνομα λαβοῦσα. Φοίνισσα . ἡ ἀπὸ Φοινίκης. † Φοιτεία . ἡ μάθησις.† ### phi 1819 Φοιτία . ἡ πορεία. ἀπὸ τοῦ φοιτῶ, τὸ παραγίνομαι. φυτεία δὲ, ἡ φύτευσις, ψιλὸν καὶ δίφθογγον. Φολίδες . αἱ λεπίδες τοῦ ὄφεως. παρὰ τὸ λέπω, λεπὶς, ὑπερθέσει πολὶς, καὶ τροπῇ τοῦ π εἰς φ φολίς. καταχρηστικῶς δὲ καὶ τὰ μικρὰ πτερά. Φόναι . φόναι καλοῦνται οἱ τόποι, ἔνθα τινὲς ἀναιροῦνται. Φονεία . ἡ φόνευσις. φονῆα δὲ, τὸν φονέα, η . Φορά . κίνησις ἀπὸ τόπου εἰς τόπον. ἢ ἡ ὁρμή. †περιφορὰ δὲ, ἡ ἐν αὐτῷ τόπῳ ὁρμή.† Φορβάδων . νομάδων. Φορβειά . ὁ χαλινός. ἢ καπίστριον. Φορίνη . τὸ ἀνθρώπινον δέρμα. παρὰ Ἀντιφῶντι. Φόρμιγξ . ἡ κιθάρα. παρὰ τὸ προηγεῖσθαι τῆς οἴμης, ὅ ἐστι τῆς ᾠδῆς, φόρμη καὶ φόρμιγξ. Φορτίς . ἡ φορταγωγὸς ναῦς. καὶ ὁ θεόλογος· πλήρης παιδεύσεως ἡ φορτίς. τοῦτο λέγει· πλήρης τῶν καλῶν ἀγωγίμων ἡ τοῦ ἁγίου Βασιλείου ψυχή. (Οὐδέτερον.) Φοβερά . ὅσα ἐφ’ ἑτέρων γινόμενα ἢ μέλλοντα ἐλεεινά ἐστι. ### phi 1820 Φόβητρον . φόβημα. Φοινικοῦν . πυῤῥὸν ἢ μέλαν. Φοινικήϊα γράμματα . ἀπὸ Φοίνικος τοῦ Ἀγήνορος τοῦ εὑρόντος αὐτά. Φορητόν . ὑπομονητικόν. φορυτὸς δὲ, τὸ πλῆθος, ψιλόν. Φορεῖον . τὸ †βάσταγμα τὸ† οὕτω λεγόμενον. φώριον δὲ, κλέμμα, μέγα καὶ ι . Φοσσάτον . * ὁ στρατός. * (Ῥῆμα.) Φοιτῶ . ὁρμῶ, παραγίνομαι. [ὡς παρὰ τὸ πόρος πορῶ καὶ πορεύομαι παράγωγον, οὕτω καὶ παρὰ τὸ ὁδὸς γίνεται ὁδῶ, καὶ τροπῇ τοῦ δ εἰς τ ὁτῶ, καὶ πλεονασμῷ τοῦ φ καὶ ι φοιτῶ.] Φοινίξαι . αἱμάξαι. πυρῶσαι. βάψαι. ἀπὸ τοῦ φοίνικος, ὅτι πυῤῥός ἐστιν. ἢ ἀπὸ τοῦ φόνου. Φοδέραι . ὀρύξαι. † Φολύνει . πιμπλᾷ.† † Φολύσσω . ἐξαλείφω.† Φονῶντες . φοινικῶς πνέοντες ἢ φρονοῦντες. φωνοῦντες δὲ, ἀντὶ τοῦ βοῶντες, μέγα. Φορύνετο . τῷ αἵματι ἐφυρᾶτο, ἐμολύνετο. [καὶ φορύνω.] ### phi 1821 Φορμοκοιτεῖν . τὸ ἐπὶ ψιάθου κεῖσθαι. Φόσαι . ὀρύξαι. Φουλκίζω . ....... Φόωντα . ψηλαφῶντα. οἱ δὲ λαμπρύνοντα. Ὅμηρος· καὶ ἀγκύλα τόξα φόωντα. (Ἐπίῤῥημα.) Φοράδην . φερόμενος· ὁρμητικῶς· ἢ βαστακτικῶς. Τὸ Φ μετὰ τοῦ Ρ. (Ἀρσενικόν.) Φράδμονος . τοῦ ἐμπείρου. Φράτορος . συγγενοῦς. Φράρης . κύριον. Φράτορες . διδάσκαλοι, πατέρες ἢ συγγενεῖς. ### phi 1822 κατὰ τὴν Ῥωμαίων διάλεκτον. οἶμαι δὲ παρὰ τὸ φατρία, ἢ παρὰ τὸ φράζειν. Φραγμός . καὶ ὁ νόμος. τὸν νόμον ἀεὶ εἴωθεν ἡ θεία γραφὴ καλεῖν φραγμόν. ὡς τό· τί διεκόπη διὰ σὲ φραγμός. περὶ τοῦ νέου δὲ λαοῦ τοῦτο φασὶν εἰρῆσθαι· παραγενόμενος γὰρ οὗτος τὸν νόμον κατέλυσε. † Φρενόλειπτος . ὁ ἀναίσθητος. ὁ δὲ φρόνιμος, η .† Φρεώρυξ καὶ φρεωρύχος . ὁ τὰ φρέατα ὀρύσσων. [φρεορύκτης δὲ, μικρόν.] Φρενήρης . φρόνιμος. καὶ ὁ παράφρων. Φρενόληπτος . ἀναίσθητος. † Φρικαλέων . περιφόβων.† Φριτηγέρνης . κύριον. Φριμαγμός . ὁ χρεμετισμός. Φριξότριχα . τὰς τρίχας ὀρθοῦντα. Φρίξος . κύριον. καὶ πόλις. ### phi 1823 Φρόνιμος . φρῶ ἐστι ῥῆμα, ὅπερ ἀπὸ τοῦ προΐω γέγονε, πρῶ καὶ φρῶ κατὰ συγκοπὴν καὶ τροπήν· ἀφ’ οὗ ὄνομα ῥηματικὸν φρὼν, καὶ ἐν συνθέσει σώφρων καὶ εὔφρων· οὗ παράγωγον φραίνω· ἐξ οὗ καὶ τὸ φρήν. τοῦ οὖν φρὼν ὀνόματος ἡ γενικὴ φρονὸς, οὗ παράγωγον φρόνιμος· καὶ ἡ φρόνις παρ’ Ὁμήρῳ· —κατὰ δὲ φρόνιν ἤγαγε πολλήν. ἐκ τοῦ φρόνησιν κατὰ συγκοπὴν φρόνιν. ὁ δὲ Μιλήσιος Ὦρος ἐκ τῆς φρὼν φρονὸς γενικῆς φρόνις, καὶ ἡ αἰτιατικὴ τὴν φρόνιν. Φρουρός . ὁ φύλαξ. παρὰ τὸ προορᾷν. Φρονιματίας . ὁ μωρός. Φρυαγμός . ἠχὴ τὶς ἀσημοτάτη, πνεύματι ῥαγδαίῳ συμμιγὴς, διὰ τῆς τῶν ἵππων καὶ ἡμιόνων ῥινὸς ἐκπίπτουσα. δρῶσι δὲ τοῦτο μάλιστα, ὅταν παραιτούμενοι ὦσι τὰς τῶν τιθασσευόντων θεραπείας. † Φρυμός . τὸ ζῶον.† Φρύνοι . οἱ βάτραχοι. Φράτηρ . παρὰ τὸ φράτωρ, ὃ σημαίνει τὸν ἀδελφόν. ἢ [παρὰ τὸ] πατὴρ, πράτηρ καὶ τροπῇ τοῦ π εἰς φ φράτηρ. (Θηλυκόν.) Φράσις . ἑρμηνεία τὶς τῶν ἀσαφῶν. ὅθεν καὶ οἱ Σαδδουκαῖοι ἠρώτων τὸν κύριον φράσαι αὐτοῖς τὴν παραβολὴν ταύτην, ἤγουν ἑρμηνεῦσαι. εἴρηται δὲ παρὰ τὸ φρῶ, ὅπερ ἐκ τοῦ προϊῶ. φρῶ οὖν τὸ φράζω, ὡς φοιτῶ φοιτάζω. Φραδμοσύνη . ἡ ἐμπειρία. Φρεατία . ἡ ὄρυξις. Φρενῖτις . νόσος. ### phi 1824 Φρήν . φρόνησις. νοῦς. ἀπὸ τοῦ προϊῶ, πρῶ καὶ φρῶ, φρὴν, ἀφ’ ἧς προΐεται τὰ βουλεύματα. Φρήτρα . φατρία· συγγένεια. φήτρα, καὶ πλεονασμῷ τοῦ ρ φρήτρα. καὶ φρήτρη κατὰ μετατροπήν. Φρίκη . τρόμος. Φρίξ . ἡ ἐξ ἐπιπολῆς κίνησις τοῦ τρόμου. ἢ φρίκα τὴν ἐπιφάνειαν τοῦ ὕδατος. φρὶξ γὰρ ἡ εὐθεῖα. ἀπὸ τοῦ φρίξω μέλλοντος, ἀποβολῇ τοῦ ω, φρίξ. ὡς τὸ ἁρπάζω, ἁρπάξω, ἅρπαξ. Φρόνησις . ἀκρίβεια νοός. ἢ δεινότης τῶν συντεινόντων πρὸς σωφρονισμὸν σκοποῦσα. ἢ ἀρετὴ τοῦ δοξαστικοῦ μέρους τῆς ψυχῆς. φρονήσεως μὲν ἔργον τὸ στρατηγεῖν πρὸς τὰς ἀντικειμένας δυνάμεις, καὶ τῶν μὲν ἀρετῶν ὑπερασπίζειν, πρὸς δὲ τὰς κακίας παρατάττεσθαι, τὰ δὲ μέσα πρὸς τοὺς καιροὺς διοικεῖν. φρόνησις δὲ εἴρηται παρὰ τὸ φέρειν ὄνησιν. ἰστέον, ὅτι τέσσαρες ἀρεταί εἰσιν· φρόνησις, ἀνδρεία, σωφροσύνη καὶ δικαιοσύνη· ἃς καὶ μεμαθήκαμεν παρὰ τοῦ δικαίου Γρηγορίου. καὶ φρονήσεως μὲν ἔργον ἔλεγεν εἶναι τὸ θεωρεῖν τὰς νοερὰς καὶ ἁγίας δυνάμεις δίχα τῶν λόγων· τούτοις γὰρ ὑπὸ τῆς σοφίας μόνης δηλοῦσθαι παρέδωκεν. ἀνδρείας δὲ, τὸ ἐγκαρτερεῖν τοῖς ἀληθέσι, καὶ πολεμούμενον μὴ ἐμβατεύειν εἰς τὰ μὴ ὄντα. τὸ δὲ παρὰ τοῦ πρώτου γεωργοῦ δέχεσθαι σπέρμα καὶ ἀπωθεῖσθαι τὸν ἐπισπορέα τῆς σωφροσύνης ἴδιον ἀπεκρίνατο. δικαιοσύνη δὲ, τὸ κατ’ ἀξίαν ἑκάστῳ λόγους ἀποδιδόναι, τὰ μὲν σκοτεινῶς ἀπαγγέλλουσα, τὰ δὲ δι’ αἰνιγμάτων σημαίνουσαν, τὰ δὲ καὶ φανεροῦσαν πρὸς ἀσφάλειαν τῶν ἁπλουστέρων. ### phi 1825 Φρυγανεία . ἡ ξυλεία, καὶ ἡ ξύλευσις. Φρυγία . χώρα. Φρυκτωρία . δᾳδουχία, λαμπαδουχία. εἴτουν φυλακὴ νυκτερινὴ, ἢ λαμπάς. (Οὐδέτερον.) Φραγέλιον . σειρὰ ἐκ σχοινίου πεπλεγμένη, ἣ καλεῖται μάστιξ. καὶ Φράγελοι, ἔθνος Ἰταλικόν. Φρέαρ . ἀπὸ τοῦ φρῶ, τὸ δὲ ἀπὸ τοῦ προϊῶ καὶ κατὰ συγκοπὴν καὶ τροπὴν τοῦ π εἰς φ πρῶ καὶ φρῶ. ὅθεν φρέαρ, ὡς σθένω, σθέναρ· πρόεισι γὰρ τὴν τῶν ὑδάτων ῥύμην. καὶ φρείατα, τὰ φρέατα. Φροίμια . τὸ προοίμια. Φρόνημα . βούλημα. θέλημα. φρόνιμα δὲ ἐπὶ πληθυντικοῦ, ι. Φροντιστήριον . μοναστήριον, ἢ διατριβή. μοναστήριον οἱ Ἀττικοὶ σεμνεῖον καλοῦσι. Φροῦδα . ἀφανῆ· ἄφαντα. ἐκ τοῦ ὁδὸς καὶ τῆς πρὸ προθέσεως, πρόοδος, καὶ κατὰ συναλοιφὴν τῶν δύο οο προῦδος καὶ φροῦδος, ὁ προπορευόμενος καὶ ἀφανὴς, ἤγουν ὁ μὴ φαινόμενος. Φρούριον . κάστρον, ὀχύρωμα. [οὐκ ἀπὸ τοῦ φρουρός·] φρουρεῖον γὰρ ἦν διὰ τῆς ει διφθόγγου. Φρύαγμα . κίνημα ἄτακτον. ### phi 1826 (1t) (Ῥῆμα.) Φράζω . ἐκ τοῦ φρῶ, ὅπερ ἐκ τοῦ προϊῶ. φρῶ οὖν τὸ φράζω. ὡς φοιτῶ φοιτάζω, καὶ βῶ βάζω, οὕτως οὖν καὶ φρῶ φράζω. τῶν γὰρ νοηθέντων ἔκδοσιν καὶ δεῖξιν διὰ τοῦ φράζεσθαι ποιούμεθα. Φράζω . τὸ λέγω. καὶ φράσαι τὸ ἑρμηνεῦσαι. [καὶ φράσαντος.] Φρεναπατᾶ . χλευάζει, διαπαίζει. Φρενιτιᾷ . Φριμάσσω . ἀναπηδῶ. χρεμετίζω. Φριμαγμένος . κολοβὸς τοῖς ἱματίοις. Φρίσσω . τὸ φοβοῦμαι. Φρίσσειν . κυρίως τὸ ἐξορθοῦν τὰς τρίχας. οἷον θρίσσειν καὶ φρίσσειν. παρὰ τὸ θρὶξ, τριχός. Φρονεῖν . σημαίνει καὶ τὸ νοεῖν, καὶ τὸ φρόνημα ἔχειν. Φρουρεῖ . φυλάσσει. † Φρυγόων . φεύγων.† Φρυκτωρῶ . λάμπω. Φρυάττειν . καταπλήττειν. Φρυασσόμενοι . ἐπαιρόμενοι. ἀπὸ τοῦ φρυάσσω ῥήματος. Φραγγελλωθῇς . μαστιχθῇς. Φρασάμενος . σκεψάμενος. ### phi 1827 (1t) Τὸ Φ μετὰ τοῦ Υ. (Ἀρσενικόν.) Φυλάσιοι . οἱ ἐμφύλιοι. Φυλέτης . ὁ ὁμογενής. † Φυλεύς . ἀλώπηξ.† † Φύλιψ . ἡ θρίξ.† Φύξηλις . ὁ φευγοπόλεμος. Φυτοκόμος . γεωργός· κηπωρός. Φυτοσκάφος . ὁ τὰ φυτὰ παρασκάπτων. φυτόσκαφος δὲ, ἡ γῆ, ἡ τὰ φυτὰ ἐσκαμμένα ἔχουσα. Φυτάλμιος Ζεύς . φοιτάλμιος δὲ Ποσειδῶν, ὁ ἐν τῇ ἅλμῃ φοιτῶν, δίφθογγον. Φυλιστιείμ . τόπος. (Θηλυκόν.) Φυγαδέμνιος . ἡ παρθένος. ἀπὸ τοῦ φεύγειν τὰ δέμνια, ὅ ἐστι τὴν κοίτην καὶ τὴν στρωμνήν. Φυζακινή . δειλή. ### phi 1828 Φύζα . ἡ μετὰ δέους φυγή. ἀπὸ τοῦ φεύγειν. Φυή . ἡ βλάστησις. ἡ αὔξησις ἡλικίας. παρὰ τὸ φύω. Φύλοπις . ἡ μάχη. παρὰ τὸ ὁμοῦ τὰ φῦλα ἔχειν. οἷον φύλομις τὶς οὖσα, τροπῇ τοῦ μ εἰς π . Φύξις . ἡ φυγή. † Φύσα . ἀλώπηξ.† Φύσκη . τὸ παχὺ ἔντερον. ἡ γαστήρ. εἴρηται δὲ ἀπὸ τοῦ πεφυσῆσθαι πληρουμένου λίπους ἀλφίτων καὶ αἵματος. Φύσῃ . τῇ μητρί. καὶ φύσσῃ, τῇ κενοδοξίᾳ. Φυσίζωος . ἡ τὰ πρὸς τὸ ζῇν φέρουσα. παρ’ Ὁμήρῳ δὲ διὰ τοῦ ο μικροῦ γράφεται. σημαίνει δὲ καὶ ὄνομα τόπου. Φύσις . φύσις καὶ οὐσία καὶ μορφὴ ὁμοῦ ἡ αὐτή ἐστιν, ὡς ὑπόστασις καὶ πρόσωπον ταυτό ἐστι. καὶ ἡ μὲν οὐσία ἤτοι φύσις τὸ κοινὸν χαρακτηρίζει, ἡ δὲ ὑπόστασις ἤτοι τὸ πρόσωπον τὸ ἴδιον ἑκάστου σημαίνει. ὡς φέρω εἰπεῖν ἐπὶ ### phi 1829 ἀνθρώπων· Πέτρος καὶ Παῦλος μιᾶς καὶ τῆς αὐτῆς φύσεως, ὑποστάσεων δὲ διαφόρων· καὶ κοινωνοῦσι μὲν ἀλλήλοις κατὰ τὴν φύσιν, διαιροῦνται δὲ κατὰ τὰς ὑποστάσεις ἤτοι κατὰ τὰ πρόσωπα. ἡ φύσις ἐστὶ τὸ καθολικὸν πρᾶγμα καὶ περιεκτικὸν τῶν κατ’ αὐτὴν ὑποστάσεων. ἢ οὕτως· ἀληθὴς ὕπαρξις πραγμάτων, ὡς εἶναι οὐσίαν, φύσιν καὶ μορφὴν ἓν καὶ τὸ αὐτὸ πρᾶγμα. φύσεις δὲ ὁμολόγει ἐπὶ τῆς οἰκονομίας δύο, θεότητα καὶ ἀνθρωπότητα, ὡς εἶναι τὸν αὐτὸν θεὸν τέλειον καὶ ἄνθρωπον τέλειον. ὡσαύτως καὶ φυσικὰς θελήσεις καὶ ἐνεργείας ἐπὶ Χριστοῦ δύο ὁμολόγει, θεϊκὴν μίαν καὶ ἀνθρωπίνην μίαν. θέλημα δὲ θεϊκὸν, τὸ καθαίρειν τοὺς λεπροὺς, ὡς τό· θέλω καθαρίσθητι. καὶ θέλημα ἀνθρώπινον, τὸ αἰτῆσαι πνεῖν, ὃ ἐπὶ τοῦ σταυροῦ γέγονεν. ἐνέργεια πάλιν θεϊκὴ, τὸ σωθῆναι πάντας ἀνθρώπους καὶ εἰς ἐπίγνωσιν ἀληθείας ἐλθεῖν· ἐνέργεια δὲ ἀνθρωπίνη, τὸ ὁδοιπορῆσαι, τὸ κοπιάσαι καὶ τὰ τοιαῦτα. φύσις τοίνυν κατὰ τὸ φρόνημα τῆς ἐκκλησίας ἀληθὴς πραγμάτων ὕπαρξις. κατὰ Ἀριστοτέλην καὶ τοὺς λοιποὺς Ἕλληνας πολυτρόπως ἡ φύσις ὁρίζεται· οὕστινας ὅρους οἱ ἀπὸ Σεβήρου κρατοῦντες, ἀπεπλανήθησαν. Φύσις ἐστὶ κατὰ τὸν Ἀπόστολον πᾶν τὸ ἐν ἀληθείᾳ ὂν καὶ οὐκ ἐν φαντασίᾳ λεγόμενον. φύσιν γὰρ λέγει ἡ ἐκκλησία τὴν τῶν ὑπαρχόντων ἀλήθειαν, ἤγουν τὸ τούτων ἐνούσιον. φύσις δὲ εἴρηται διὰ τὸ πεφυκέναι καὶ εἶναι, ὥσπερ καὶ οὐσία, ὡς οὖσα ἐν ἀληθείᾳ καὶ γνωριζομένη. φύσις δὲ καὶ οὐσία καὶ γένος καὶ μορφὴ ἓν καὶ τὸ αὐτό ἐστιν ἐν τοῖς ἐκκλησιαστικοῖς δόγμασιν. ὥσπερ ὁ ἄρτος, τὸ ψωμίον καὶ τὸ βουκίν. διὸ καὶ τὸ ἔμφυτον καὶ τὸ ἐνούσιον ταυτό ἐστι. τετραχῶς δὲ εἴρηται ἡ φύσις, ὡς ἔφην· οὐσία καὶ φύσις καὶ γένος καὶ μορφή. φύσις ἁπλῆ πολυσήμαντόν ἐστι. δηλοῖ γὰρ καὶ θεὸν καὶ ἄγγελον καὶ ψυχὴν καὶ νοῦν· ὁμοίως ### phi 1830 καὶ τὸ ἄληπτον. ἀλλὰ καὶ τὸ ληπτὸν, ὁμοίως καὶ κρατητὸν, σημαίνει πολλὰ, πάντα γὰρ τὰ ὁρώμενα. Φύσις θεοῦ ἄπειρος καὶ ἀόριστος . καὶ ἄπειρος μὲν, καθὸ πέρατι οὐχ ὑπόκειται· ἀόριστος δὲ, ἐπείπερ ὁρογραφίᾳ οὐχ ὑπογράφεται. καὶ τοῦτο ἀποδεικτέον οὕτως. πάντα τὰ ὑπὸ χρόνον καὶ ἀρχῇ ὑπόκειται καὶ πέρατι· ἀρξάμενα γὰρ τοῦ εἶναι φθάνουσι καὶ εἰς τὴν τοῦ μὴ εἶναι κατάπαυσιν. ταῦτα δὲ δημιουργήματα ὄντα εἰκότως καὶ περιγράφονται· ὃ γὰρ τῷ χρόνῳ περινοεῖται, τοῦτο δὴ καὶ πεπόσωται· ποσούμενον δὲ καὶ πεποίωται· ὑπὸ δὲ τὴν ποιότητα γινόμενον καὶ εἰς ὅρον χωρεῖ. ὅρον τὸν ἐπὶ τῶν σωμάτων, λέγω δὴ τῆς περιγραφῆς. καθὼς δηλοῦσι καὶ τὰ ὁροθέσια. ἀλλὰ μὴν καὶ αὐτὰ τὰ ἀσώματα, ἄγγελοι φημὶ καὶ ψυχαί. καὶ εἰς τόπον διαφεύγουσι καὶ ὕλην καὶ παχύτητα σώματος. ἀλλ’ οὖν ὅμως ὑπὸ περιγραφήν εἰσι καὶ ὅρῳ τινὶ περιέχονται. καὶ ἀρχὴν οὖν ἔχουσι τῆς ὑπάρξεως, οὐ χωροῦσι δὲ εἰς [τὸ] τέλος. Φύσις καὶ οὐσία καὶ μορφὴ καὶ γένος ἓν κατὰ τοὺς ἁγίους πατέρας καὶ τὸν ἀληθῆ λόγον ταυτόν ἐστιν, ἡ τῶν ὄντων οὖσα ποιότης. τάττονται δὲ καὶ κατὰ τοῦ εἴδους. Φύσις ἐστὶν ἡ ἀρχὴ καὶ αἰτία τοῦ κινεῖσθαι καὶ ἠρεμεῖ, ἐν ᾧ ὑπάρχει πρώτως κατ’ αὐτὸ καὶ μὴ [κατὰ] συμβεβηκός. Φύσις ἐστὶν ὄνομα δηλωτικὸν τῆς ἁπλῆς τῶν ὄντων κινήσεως. πάντα γὰρ ἐν κινήσει ὄντα ὁρᾶται. φύσις ἡ πρώτη ἑκάστῳ ὑποκειμένη ὕλη. Φύσις ἐστὶν, ἐν ᾧ τὸ εἶναι τῆς οὐσίας λαμβάνεται. φύσις λόγου, καὶ φύσις χρόνου, καὶ φύσις ψεύδους κατὰ τὸν μέγαν Βασίλειον. Φύσις ἐστὶ ἡ μορφὴ καὶ τὸ εἶδος κατὰ τὸν θεολόγον Γρηγόριον. Φύσις θυμοῦ τὸ τοῖς δαίμοσι μάχεσθαι καὶ ὑπὲρ ἡστινοσοῦν ἡδονῆς ἀγωνίζεσθαι. ### phi 1831 Φύσις ἐστὶν ἡγεμὼν καὶ αἰτία αὐξητικὴ διὰ τροφῆς, τηρητικὴ τοῦ καθ’ ἑαυτὴν συστήματος. Φύσις ἐστὶν ἡ φύουσα καὶ συνέχουσα ἐν τῷ γενικωτάτῳ τὸ ζῇν. Φύσις ἐστὶν αὐθυπόστατος ὕπαρξις ἀνελλιπῶς σώζουσα τὰ οἰκεῖα γνωρίσματα. φύσις ἐστὶν ὁλότης ἀνενδεὴς πάντων τῶν ἐν οἷς πέφυκεν ἐνθεωρεῖσθαι. Φύσις ἐστὶν ἡ ἀεὶ ὡσαύτως ἔχουσα καὶ μὴ ἐξισταμένη τῆς οἰκείας ἀμετρίας, κᾂν ἐν ἀτόμοις διακρίνηται. Φύσις ἐστὶν ἀναλλοίωτος, ἀντεχομένη τῶν οἰκείων ἰδιωμάτων, [καὶ] οἵα τίς ἐστι παραδεικνύουσα. Φύσις ἐστὶ κατὰ τοὺς ἔξω φιλοσόφους δύναμίς τις θεία ἐνδεδυκυῖα τῇ ὕλῃ, ἀρχὴ ἠρεμίας καὶ κινήσεως. ἡ γὰρ ἀληθῶς φύσις τοῦτό ἐστι. Φύσιν πολλάκις καλοῦμεν τὸ τοιῶσδε πεφυκέναι, καὶ οὐκ αὐτὴν πάντως τὴν οὐσίαν. φύσιν δὲ πάλιν ὡς τὰ πολλὰ τὴν οὐσίαν καλεῖν σύνηθες, καὶ μάλιστα τοῖς ἡμετέροις διδασκάλοις. φέρεραι δὲ πολλάκις τὸ τῆς φύσεως ὄνομα [καὶ] κατὰ ἀνυπάρκτων. ταῦτα φύσεις ἔχοντα οὐσίαι εἰσί. Φύσιν καλοῦσιν αὐτὴν τὴν ἁπλῶς τῶν ὄντων κίνησιν. αὕτη δὲ πεντάτροπος· ἢ γὰρ νοερὰ τυγχάνει, ἢ λογικὴ, ἢ αἰσθητικὴ, ἢ [φυτικὴ, ἢ] ἄψυχος. καὶ νοερὰ μὲν, ὡς ἐπὶ τῶν ἀγγέλων, ἐξ αὐτῶν τῶν νοημάτων ἀλλήλοις συγγινομένων. ### phi 1832 λογικὴ δὲ ἐπὶ τῶν ἀνθρώπων, δι’ ὀνομάτων καὶ ῥημάτων τὰ ἀφανῆ τῆς ψυχῆς κινήματα. Φύσει . ἀντὶ τοῦ ἀληθῶς καὶ γνησίως. ὁ Ἀπόστολος· τέκνα φύσει ὀργῆς, ὡς καὶ οἱ λοιποί. † Φυταή . γένεσις.† Φυταλιῆς . ἀμπελοφύτου γῆς. παρὰ τὸ φυτεύειν. Φύτλη . ἡ συγγένεια. * οὐσία. * Φυσιώσεις . ὀφρυώσεις. ὠφρυῶντο γὰρ κατὰ Παύλου τιμῶντες τοὺς ψευδαποστόλους οἱ Κορίνθιοι. (Οὐδέτερον.) Φύγελλα . τόπος. Φύκος . τὸ φυκάριον, καὶ τὸ χορτῶδες τῆς θαλάσσης. καὶ φύκια, τὰ βρύα, ἢ θαλάσσης ζῶα. ἢ ὁ ἀφρός. παρὰ τὸ φύω. Φυλακεῖον . τὰ δὲ σύνθετα διὰ τοῦ ι, οἷον ὀπωροφυλάκιον, πλὴν τοῦ σιτοφυλακεῖον. Φῦλα . τὰ ἔθνη· τὰ γένη. ἡ ἐκ πολλῶν ἄθροισις. ἀπὸ μεταφορᾶς τῶν φύλλων. † Φυλλεῖον . τῶν λαχάνων τὸ ἕωλον καὶ φαῦλον.† Φῦμα . ἡ βλάστησις. Φυσικόν . τὸ ἐν τῇ φύσει κείμενον. ἢ τὸ κατὰ κοινὴν καὶ καθολικὴν συνήθειαν λεγόμενον. ἢ τὸ ἀψευδῶς γνωριζόμενον. Φύστα . τὰ ἀναπεφυρμένα μέλιτι ἄλφιτα. Φυτάλμια . τὰ βάντα. Φύτειον . τόπος. ### phi 1833 Φυτωρεῖον . ὁ κῆπος, ἢ φυτουργεῖον. † Φυλιστιείμ . τόπος.† Φύστα καὶ φύστη ἐπὶ θηλυκοῦ . ἡ ὑδατώδης μάζα. καὶ ὁ Ψελλός· φύστη εἶδος πέφυκε μάζης ὑδατουμένης. Φύλλον . παρὰ τὸ φύω. (Ῥῆμα.) Φῦ . ἀντὶ τοῦ προσεπέλασε τῇ χειρὶ καὶ προσήγγισεν. ἀπὸ τοῦ φύω, φῦ. Φύει . βλαστάνει. Φυῆναι . γεννηθῆναι. Φυλοκρινῶ . φυλὰς καὶ γενεὰς διαχωρίζω. Φύρει . μιγνύει. Φυσιολογεῖ . φύσεως λόγους ἐξαγγέλλει. Φυσιοῦται . ἐπαίρεται. Φυσόμενον . τὸ μέλλον φῦναι. φυσώμενον δὲ, τὸ ἐπαιρόμενον, μέγα. Φύσας . γεννήσας. Φυταλίζει . πλησιάζει. Φυτεύει . κηπεύει. Φυτεύω . παρὰ τὸ φύω. ἢ τὸ φυτὸν, φυτεύω. τὸ δὲ φυτὸν παρὰ τὸ φύω. ### phi 1834 Φυλάσσου . ἀντὶ τοῦ παραιτοῦ. ὃν καὶ σὺ φυλάσσου, λίαν γὰρ ἀνθέστηκε τοῖς ἡμετέροις. (Ἐπίῤῥημα.) Φύρδην . συγκεχυμένως. ἀναμίξ. Τὸ Φ μετὰ τοῦ Ω. (Ἀρσενικόν.) Φωλεός . ὁ σκοτεινὸς τόπος. παρὰ τὸ ἀπολωλέναι τὸ φῶς ἐκεῖσε. φωλεὸς καὶ τὸ παιδευτήριον, ὥς φασιν οἱ Ἴωνες. ὅθεν καὶ ἀποφώλιοι, οἱ ἀπαίδευτοι καὶ οἱ ξένοι. † Φῶνος . ὁ μεγαλόφωνος.† Φώρ . ὁ κλέπτης. καὶ κλίνεται φωρός. παρὰ τὸ φὲρ καὶ φὼρ μεταθέσει τοῦ ε εἰς ω . ὁ τὰ ἀλλότρια φέρων. Φώριοι . οἱ ἔλεγχοι. Φωριαμός . τὸ κιβώτιον. παρὰ τὸ φάρη. ἡ τῶν φαρῶν δεκτική. ὁ δὲ Ἡρωδιανὸς παρὰ τοὺς φῶρας· ἐπειδὴ πρὸς φυλακὴν τούτων παρεσκεύασται. φαραμὸς καὶ τροπῇ τοῦ α εἰς ω φωραμὸς, ὡς θάκος θῶκος καὶ κράζω κρώζω, καὶ πλεονασμῷ τοῦ ι φωριαμός. ### phi 1835 [ Φώς . ὁ ἀνήρ· ὁ ἄνθρωπος, ὁ μόνος τὰ τῆς διανοίας φωτίζων τῷ λόγῳ. ἢ παρὰ τῷ φῶ, τὸ λέγω. λογικὸν γὰρ ζῶον ὁ ἄνθρωπος. καὶ κλίνεται φὼς φωτός.] Φώσσων, φώσσωνος . τοῦ ἀρμένου. καὶ φωσσώνιον, τὸ ἄρμενον. ἢ λινοῦν τὶ σινδόνιον. ἢ τὸ πεφυσημένον ἱστίον τῆς νηός. φώσσωνας ὀργυιωμένους. Φωκυλίδης . κύριον. Φωστήρ . ὁ ἥλιος. τῇ τετάρτῃ ἡμέρᾳ ἐποίησεν ὁ θεὸς τὸν φωστῆρα τὸν μέγαν, ἤτοι τὸν ἥλιον, εἰς ἀρχὴν καὶ ἐξουσίαν τῆς ἡμέρας· δι’ αὐτοῦ γὰρ ἡ ἡμέρα συνίσταται. ἡμέρα γάρ ἐστιν ἐν τῷ τὸν ἥλιον ὑπὲρ γῆν εἶναι· καὶ διάστημα ἡμέρας ἐστὶν ὁ ἀπὸ ἀνατολῆς μέχρι δύσεως ὑπὲρ γῆν τοῦ ἡλίου δρόμος. καὶ τὸν φωστῆρα τὸν ἐλάσσω ἡ γραφὴ λέγει τὴν σελήνην καὶ τοὺς ἀστέρας, οἵτινες εἰς ἀρχὰς καὶ ἐξουσίας τῆς νυκτὸς ἐτάχθησαν τοῦ φωτίζειν αὐτήν· νὺξ δέ ἐστιν ἐν τῷ τὸν ἥλιον ὑπὸ γῆν εἶναι. διάστημα δὲ νυκτὸς ὁ ἀπὸ δύσεως μέχρι ἀνατολῆς ὑπὸ γῆν τοῦ ἡλίου δρόμος. εἰσὶ δὲ καὶ ἐν ἡμέρᾳ ἀστέρες ἐν τῷ οὐρανῷ ὑπὲρ γῆν· ἀλλ’ ὁ ἥλιος τούτους ἅμα καὶ τὴν σελήνην τῇ σφοδροτέρᾳ αἴγλῃ ἀποκρύπτων, οὐκ ἐᾷ φαίνεσθαι. τοῖς φωστῆρσι τούτοις τὸ πρωτόκτιστον φῶς ὁ δημιουργὸς ἐναπέθετο, οὐχ ὡς ἀπορῶν ἄλλου φωτὸς, ἀλλ’ ἵνα μὴ ἀργὸν ἐκεῖνο μείνῃ τὸ φῶς· φωστὴρ γάρ ἐστιν οὐκ αὐτὸ [τὸ] φῶς, ἀλλὰ φωτὸς δοχεῖον. ἐκ τούτων τῶν φωστήρων ἑπτὰ πλανήτας φασὶν ἐναντίαν τοῦ οὐρανοῦ κινεῖσθαι αὐτοὺς κίνησιν. τὸν μὲν γὰρ οὐρανόν φασιν ἐξ ἀνατολῶν ἐπὶ δυσμὰς κινεῖσθαι, τοὺς δὲ πλανήτας ἐκ δυσμῶν ἐπὶ ἀνατολάς. συμπερι‐ ### phi 1836 φέρειν δὲ τὸν οὐρανὸν τῇ ἑαυτοῦ κινήσει ὡς ὀξυτέρᾳ τοὺς ἑπτὰ πλανήτας, ὧν τὰ ὀνόματα ταῦτα· Ζεύς· Ἄρης· Ἥλιος· Ἑρμῆς· Σελήνη· Ἀφροδίτη καὶ ὁ Κρόνος. εἶναι δὲ καθ’ ἑκάστην ζώνην τοῦ οὐρανοῦ ἕνα τῶν ἑπτὰ πλανήτων. τρέχουσι δὲ δρόμον ἄληκτον, ὃν ὁ δημιουργήσας ἔταξεν αὐτοῖς· καὶ ἐθεμελίωσεν αὐτὰ, ὥς φησιν ὁ Δαβίδ· σελήνην καὶ ἀστέρας, ἃ σὺ ἐθεμελίωσας. ἐν γὰρ τῷ εἰπεῖν ἐθεμελίωσας ἐδήλωσε τὸ πάγιον καὶ ἀμετάβλητον τοῦ εἱρμοῦ καὶ τῆς τάξεως τῆς ὑπὸ θεοῦ δοθείσης αὐτοῖς. ἔταξε δὲ αὐτοὺς εἰς ἡμέρας καὶ εἰς καιροὺς καὶ εἰς ἐνιαυτούς· καὶ γὰρ διὰ μὲν τοῦ ἡλίου αἱ τέσσαρες τροπαὶ συνίστανται. Φώταυγος . * ὁ ἥλιος. σημαίνει καὶ ἀπαύγασμα τοῦ φωτὸς εἶναι τὸν Χριστὸν τοῦ πατρός. * (Θηλυκόν.) Φῷδες . ἔχει τὸ ι προσγεγραμμένον. καὶ τῆς φῳδὸς ὀξυτόνως, ὡς δᾳδός. εἴρηται παρὰ τὸ φῶς, ὅπερ ταυτόν ἐστι τῷ πυρί. καὶ σημαίνει τὰ ἐν τοῖς σκεύεσι γινόμενα ἐκκαύματα ἀπὸ τοῦ πυρός. ἔχει δὲ τὸ ι. εὕρηται δὲ κατὰ διάστασιν φωΐδες. δισύλλαβον δὲ λέγει Γεώργιος ὁ Χοιροβοσκός. καὶ Ἀριστοφάνης ἐν Πλούτῳ· —πλὴν φῴδων ἐκ βαλανείου. ἢ φῷδες αἱ τοῦ πυρὸς θάλψεις. καὶ φῶδον, τὸ καῦμα. Φώκεα . πόλις. καὶ Φώκεια. Φώκη . εἶδος ἰχθύος. Φωλάς . εἶδος νόσου. καὶ [φωλεία,] τὸ τῆς ἄρκτου πάθος. Φωνή . ἡ λαλιά. παρὰ τὸ φῶ καὶ τὸ νοῦς. ἡ τὰ ἐν τῷ νῷ φωτίζουσα. Φωταυγία . ..... ### phi 1837 Φωψίς . πόλις. Φωνή . οὐ πᾶς λόγος, ἀλλὰ πᾶν ὃ ψόφον δι’ ἀκοῆς ἐμποιεῖ. Φωΐδες . τὰ φλογίσματα. [τοῦ Ψελλοῦ· φωΐδας τὰ φλογίσματα· καταφορὰν δὲ κῶμα.] (Οὐδέτερον.) Φώριον . τὸ κλέμμα. Φῶς . τὸ λάμπον. ἤτοι παρουσία πυρώδης ἐν τῷ διαφανεῖ. ἢ χρῶμα τοῦ διαφανοῦς κατὰ συμβεβηκός. κατὰ συμβεβηκὸς δὲ εἶπεν, ὅτι μὴ παθητικῶς ἀναδέχεται τὸ διαφανὲς τὴν πρὸς αὐτὸν ποιὰν τοῦ φωτίζειν πεφυκότος ἐστὶν, ὡς ποτὲ μὲν πεφωτίσθαι, ποτὲ δὲ οὔ. διὸ οὐκ οἰκεῖον αὐτὸ χρῶμα, ἀλλὰ κατὰ σχέσιν, τὸ φῶς, ὥσπερ τῶν ἄλλων κεχρωσμένων. ἐν ἐκείνοις γὰρ μένει τὸ χρῶμα ὡς οἰκεῖον ὄν. ἐπὶ δὲ τοῦ φωτὸς οὐχ οὕτως. καὶ ἄλλως· ἐντελέχεια τοῦ διαφανοῦς ᾗ διαφανές. * εἴρηται δὲ φῶς παρὰ τὸ φῶ, τὸ λάμπω. ἐξ οὗ γίνεται φάος, καθ’ ὑπερβιβασμὸν τοῦ ο φόας, καὶ συναιρέσει φῶς, ὥσπερ κρείττοα κρείττω. φῶς καὶ ἡ γνῶσις τῆς δικαιοσύνης. * ### phi 1838 Φωτίγγιον . ὄρνεον. Φῶς . παρὰ τὸ φῶ, τὸ φαίνω, φάος, καὶ κράσει τοῦ αο εἰς ω μέγα φῶς. (Ῥῆμα.) Φῶ . τὸ λέγω. καὶ τὸ λάμπω. Φωγύνω . τὸ φρύγω. Φῴζω . τὸ καίω, σὺν τῷ ι . Στράττις· ἀλλ’ εἰ μέλλεις ἀνδρείως φῴζειν. Φωλεύειν . τὸ ἐν τοῖς παιδευτηρίοις διατρίβειν. φωλεοὶ γὰρ τὰ παιδευτήρια. Φωνεῖν . βοᾷν. φονᾷν δὲ, τὸ φονικῶς πνέειν, μικρόν. Φωρῶ . τὸ ὑπονοῶ. Φωραθῶσιν . ἐλεγχθῶσιν. καὶ φωραθεὶς ἀντὶ τοῦ ἐλεγχθεὶς ἢ εὑρεθείς. ἀπὸ τῆς φὼρ εὐθείας, ὃ σημαίνει τὸν κλέπτην. ὅθεν καὶ φωρᾷν, τὸ ἐρευνᾷν καὶ ἐκζητεῖν, καὶ φωράσας ἀντὶ τοῦ διερευνήσας. Φωτίσαντος . φανερώσαντος. ὁ Ἀπόστολος· φωτίσαντος δὲ ζωὴν καὶ ἀφθαρσίαν διὰ τοῦ εὐαγγελίου. ### chi 1839 (1t) Χ. Τὸ Χ μετὰ τοῦ Α. (Ἀρσενικόν.) Χαλκός . κατὰ προσθήκην τοῦ χ, δωρικῶς, ἀλκὸς καὶ χαλκός· ἐπεὶ πρὸς ἀλκὴν εὔθετός ἐστιν. ἢ παρὰ τὸ ἔχειν ἀλκήν. Χαλίφρων . ἀνόητος. μωρός. παρὰ τὸ χαλᾷν τὴν φρένα. κυρίως δὲ ὁ ἐν μέθῃ εὐφραίνων. χάλις γὰρ ὁ ἄκρατος οἶνος, παρὰ τὸ χαλᾷν καὶ ἀνιέναι ἀραρυίας τὰς φρένας. Χαλινός . παρὰ τὸ χαίνειν, ὅτι δι’ αὐτοῦ χαίνειν γίνεται. ἢ παρὰ τὸ ἲς, ἰνὸς, καὶ τὸ χαλῶ γίνεται χαλινός. Χαλκώδοντος . Χαλκηδόνιος . τοπικόν. Χαιρέας . ποταμός. Χαῖρις . κύριον. Χαιρωνεύς . ὁ ἀπὸ Χαιρωνείας πόλεως. Χαμαίζηλοι . ταπεινοί. ### chi 1840 Χαμέρ . ὄνομα κύριον. καὶ Χαμὼς, εἴδωλον, βδέλυγμα. Χαναναῖοι . οἱ μὴ ἕτοιμοι διὰ τὴν ἀπείθειαν πρὸς ταπείνωσιν ἑρμηνευόμενοι. Χάονες . ἐθνικόν. καὶ χάονας, ἄρτους κριθίνους. Χαροπός . εὐόφθαλμος, περιχαρής. Χαρακηνός . τοπικόν. Χαμερπής . ταπεινός. μικρόφρων. τοῦ Θεολόγου· μηδὲ ἀλογίστως μηδὲ χαμερπῶς. Χάρης . κύριον. καὶ κλίνεται Χάρητος. Χαραδριός . ὄρνις. παρὰ τὸ τὰς χαράδρας δεδιέναι. ἢ τὸ ἐναντίον παρὰ τὸ ἐν αὐταῖς ἐνοικεῖν. ἐξ οὗ καὶ τὸ ὄνομα κέκτηται. Χάρακα . περίφραγμα τειχομαχίας, ἑλεπόλεις. καὶ χάραξ τὰ σιδήρια τὰ τεμνόμενα καὶ χαρασσόμενα, ὅθεν καὶ χάρακας καλοῦμεν τοὺς ὀξυνομένους καλάμους ἢ τὰ ξύλα. διαφέρει δὲ ὁ χάραξ καὶ ἡ χάραξ. τὸ μὲν γὰρ ἀρσενικὸν ### chi 1841 δηλοῖ τὸ στρατόπεδον, ἢ τείχισμά τι καὶ περίφραγμα. ὡς Δημοσθένης καὶ Μένανδρος· πολλοὶ γὰρ ἐκλελοιπότες τὸν χάρακα τὰς κώμας ἐπόρθουν—. θηλυκὸν δὲ τὸ τῆς ἀμπέλου. οἷον. ἐξηπάτησεν ἡ χάραξ τὴν ἄμπελον. Χαρίεις . τὰ εἰς εις ὀνόματα διὰ τοῦ εντος κλινόμενα οὐ θέλουσι τῷ ι παραλήγειν, ἀλλ’ ἢ τῷ η , ὡς ἐπὶ τοῦ τιμήεις, ἢ τῷ ο , ὡς ἐπὶ τοῦ ἀνεμόεις, ἢ τῷ α , ὡς ἐπὶ τοῦ σκιάεις, ἢ τῷ ω , ὡς ἐπὶ τοῦ κητώεις. ὅθεν τὸ χαρόεις ἀναλογώτερόν ἐστι τοῦ χαρίεις. Χάρτης . παρὰ τὸ γῶ, τὸ χωρῶ, γάρτης καὶ χάρτης, ὁ χωρητικὸς τῶν ἐγγεγραμμένων. Χαυλιόδους, καὶ χαυλιόδων . κεχαλασμένους ἔχων τοὺς ὀδόντας, ἐξέχοντας ἢ διέχοντας. ἢ κατὰ ἐναλλαγὴν τοῦ ρ εἰς λ · ὁ κεχαραγμένους ἔχων τοὺς ὀδόντας, ὁ τραχύνων καὶ χαράσσων. Χαῦνος . ἀπὸ τοῦ χαίνω χᾶνος καὶ πλεονασμῷ τοῦ υ χαῦνος. ### chi 1842 Χαλεπός . δύσκολος. ἀπὸ τοῦ χαλέπτω. ὡς τό· Χρυσὲ κακῶν ἀρχηγὲ, βιοφθόρε, πάντα χαλέπτων. ἐκ τούτου χαλεπαίνω, κατὰ ἀποβολὴν τοῦ τ. (Θηλυκόν.) Χάλαζα . †ὁλοπαγὲς ὕδωρ ὑπὲρ γῆς πεπηγός. ἢ† ἀθρόα ἐκ νεφῶν εἰς ὕδωρ μεταβολὴ καὶ πῆξις ἀπὸ τῆς ἐναποκειμένης ἐντὸς ψυχρότητος, διὰ τὴν ἐκτὸς θερμότητα. Χαλκὶς, Χαλκίδος . ὄνομα πόλεως. Χαλκίς . καὶ ἡ γλαῦξ. Χαιρώνεια . πόλις. Χαιρώνη . τόπος. Χαιός . ἡ ῥάβδος. Χαίτη . ἡ θρίξ. παρὰ τὸ κρατῶ κράτη καὶ ἀποβολῇ τοῦ ρ, καὶ τροπῇ τοῦ κ εἰς χ , καὶ πλεονασμῷ τοῦ ι χαίτη. Χαμεύνα . ταπεινὴ καὶ εὐτελὴς κλίνη. καὶ χαμευνία, ἡ ξηροκοιτία. Χαμαιτυπίς . ἡ πόρνη. Χάρις . δωρεὰ, χάρισμα. †εὐμένεια· οἰκείωσις.† ### chi 1843 Χαράδραι . μικροὶ ῥύακες. ἢ τοῦ ὕδατος ὑποῤῥοαί. ἢ κρημνοί. Χαρά . διάθεσις ἡδονῶν ἐπιτυχοῦσα. ἢ εὕρησις ἡδονῶν. Χάρμη . ἡ μάχῃ. κατ’ εὐφημισμόν. Χάρυβδις . ἡ ἀναπινομένη θάλασσα περὶ τὰ Γάδειρα καὶ πάλιν ἐπαναστρέφουσα. παρὰ τὸ εἰς χάος κατάγειν καὶ ὄλεθρον. οἱονεὶ εἰς χάος βαίνειν. Χαρίεσσα καὶ χαριτόεσσα . Χάρις . χαρά. παρὰ τῷ Ἀποστόλῳ· ἵνα δευτέραν χάριν ἔχητε. Χαναναίαν . τὴν Παλαιστίνην, ἤγουν τὴν Ἱερουσαλὴμ λέγει ὁ θεόλογος· διὰ τὸ κατοικεῖσθαι αὐτὴν πρότερον ὑπὸ τῶν Χαναναίων. (Οὐδέτερον.) Χαλκοῦν πινάκιον . τοιοῦτον εἶχον οἱ δικασταὶ πρὸς τὰς κληρώσεις, ἔχον τὸ ὄνομα τοῦ δικαστοῦ πατρόθεν καὶ τοῦ δήμου καὶ τῆς φυλῆς. Ἀρίσταρχος δὲ πύξινον εἶπεν αὐτό. Χαλκοπράτιον . ..... Χαλκοβατὲς δῶ . πρὸς δῶμα χαλκοβατές. Χαλαστραῖον . τόπος. Χαμεύνιον . ἐπὶ τοῦ κραββάτου τάττεται. ### chi 1844 Χαμαιπετές . ταπεινόν. ἢ τὸ εἰς γῆν πετόμενον. Χαμαιτυπεῖον . καπηλεῖον, ἢ οἴκημα ἐν ᾧ εἰσὶν αἱ πόρναι. Χαμαιμηλέλαιον . ..... Χαριστήρια . εὐχαὶ, ἢ ὕμνοι ἐπινίκιοι. Χαράκωμα . περίφραγμα. τειχίον. παρὰ τὸ χαρακῶ, χαρακώσω, χαράκωμα. τοῦτο παρὰ τὸ χάραξ. Χάσμα . τὸ χάος. Χαλεπόν . δύο σημαίνει. ἤγουν τὸ ἀδύνατον, ὡς τό· —χαλεπὸν δέ κεν ὀρύσσειν ἀνδράσι θνητοῖσι— καὶ τὸ δεινόν. χαλεπὸς δὲ Διὸς μεγάλοιο κεραυνός. (Ῥῆμα.) Χάζω . τὸ ὑποχωρῶ καὶ ἀναχωρῶ. καὶ χάζεο. ἀπὸ τοῦ χῶ, τὸ χωρῶ, παράγωγον χάζω. Χαίρειν φράσαντες . ἀποταξάμενοι, καταγνόντες. Χαίρειν ἐάσαντες . ἐπὶ τῶν καταφρονουμένων καὶ μισουμένων. τὸ γὰρ χαίρειν μόνον προσεπιλέγοντες τούτοις παρέτρεχον. καὶ χαίρειν ἀντὶ τοῦ οἰμώζειν καὶ στενάζειν. ὡς τό· χαιρέτω ληρῶν, ἐρυθριάτω φλυαρῶν. ### chi 1845 Χαίρω . παρὰ τὸ χῶ, τὸ διαχέω. Χαίρομαι . ὁ λέγων χαίρομαι βαρβαρίζει. καὶ λέγεται δατισμός· Δάτις γὰρ ὁ Πέρσης ἔφη χαίρομαι. ἐνεστῶτα γὰρ ἢ παρατατικὸν οὐκ ἔχει. Χαλιμάζειν . τὸ περὶ τὰς συνουσίας ὁρμᾷν. ἀπὸ τοῦ χαλᾷν τὰς φρένας πρὸς τὸ πάθος. Χαλεπαίνει . ὀργίζεται. Χαλεπῄνας . ἀγανακτήσας. καὶ χαλεπῄνῃ. Χαλέπτει . κακίζει. Χάνῃς, χάνωμεν . Χαρακτηρίζει . δεικνύει. Χαράσσω . παρὰ τὸ χαίρω, τὸ τραχύνω. ἐξ οὗ καὶ κάρχαρος κύων. ἢ ὥσπερ ἄλλος ἀλλάσσω, οὕτως ἄρης ἀράσσω καὶ πλεονασμῷ τοῦ χ χαράσσω. Χαρήσομαι . εὐφρανθήσομαι. καὶ ἐὰν χαρήσομαι, εὐφρανθήσομαι. χαρίσομαι δὲ ἀντὶ τοῦ δωρήσομαι ι. [ἐὰν χαρίσωμαι δὲ, ἰῶτα καὶ μέγα.] Χαριεντιζόμενοι . εὐτραπελιζόμενοι. σκώπτοντες. Ἀριστοφάνης· χαριεντίζεις καὶ κατασκώπτεις ἡμῶν καὶ βωμολοχεύεις. Χατίζεις . χρῄζεις. οἶμαι, παρὰ τὸ ἃ μὴ ἔχειν αἰτεῖν γίνεται χατῶ, χατίζω. ὁ γὰρ χρῄζων ### chi 1846 ἃ μὴ ἔχει αἰτεῖ. καὶ χατέουσιν. ἢ ἀπὸ τοῦ αἰτῶ αἰτίζω. ἐξ οὗ καὶ τό· αἰτίζων ἀκόλους, παρ’ Ὁμήρῳ. Χαριζόμενοι . συγγνωμονικοὶ γίνεσθε. οὕτως ὁ Ἀπόστολος· χαριζόμενοι ἑαυτοῖς. (Ἐπίῤῥημα.) Χαμόθεν . ἐκ τῆς γῆς. Χαμάδις . χαμάζε καὶ χαμαί. Χανδόν . ἀπλήστως. Τὸ Χ μετὰ τοῦ Ε. (Ἀρσενικόν.) Χέδροπας . ὄσπρια. [καὶ ἑνικῶς χέδροψ. οἱονεὶ χερίδροψ καὶ συγκοπῇ χέδροψ.] Χειμών . ἡ τοῦ κρύους ἀκμή. ἀπὸ τοῦ χέω, χεύσω, ῥῆμα ὄνομα χεῦμα, καὶ τροπῇ τοῦ υ εἰς ι χειμών. τὰ γὰρ ἀπὸ τῶν εἰς μα οὐδέτερα παραγόμενα ὀνόματα κοινὰ εἰσὶ τῷ γένει, καὶ τρέπουσι τὸ ω εἰς ο ἐπὶ τῆς γενικῆς. οἷον μνήμη, ἀμνήμων, ἀμνήμονος, εἷμα, λευχείμων, λευχείμονος. τὸ γοῦν χειμὼν καὶ ὀξυνόμενον καὶ ἁπλοῦν καὶ περιεκτικὸν ὂν περὶ τὴν γραφὴν διήλλαξε, καὶ φυλάττει τὸ ω , χειμὼν, χειμῶνος, καὶ εἴ τι παρ’ αὐτὸ, βαρυχείμων, βαρυχείμωνος. ### chi 1847 Χείμαῤῥοι ποταμοί . κατὰ τὸν χειμῶνα ῥέοντες. χίμαῤῥοι δὲ, οἱ τράγοι, ι . Χειροδίκαι . οἱ ἑαυτοῖς πεποιθότες τῇ τῶν χειρῶν δυνάμει καὶ δι’ ἑαυτῶν ποιοῦντες τὴν ἐκδίκησιν καὶ τύπτοντες, τουτέστιν ἐν τῇ ἰσχύϊ τὸ δίκαιον ἔχοντες. Χείρων . κύριον. Χειρώνακτες . οἱ διὰ τῶν χειρῶν κοπιῶντες καὶ ἐργαζόμενοι, καὶ οἱ τεχνῖται. Χείρων . ὁ χειρότερος. χείρων κυρίως ὁ κατὰ χεῖρα ἥττων, οἷς ὁ ἄνθρωπος τῶν ἄλλων ζώων διαφέρει, τεχνάσασθαι. Χειρωνάκτης καὶ χειρώναξ . τεχνίτης διὰ τῶν χειρῶν ἐργαζόμενος. Χέρης . κύριον. καὶ κλίνεται Χέρητος. Χέρηϊ . τῷ χείρονι. Χέρεως . ὄνομα φρουρίου. Χετταῖοι . ἔθνος. ### chi 1848 (1t) (Θηλυκόν.) Χειά . ἡ τῶν ὄφεων κατάδυσις. ἔνθεν καὶ τό· οὐδὸς δ’ ἀμφοτέρους ὅδε χείσεται—. ἀντὶ τοῦ χωρήσει. ἀπὸ τοῦ χεῖσθαι, ὅ ἐστι χωρεῖσθαι. αὐτὸ γὰρ μόνον μηχανᾶται ὁ ὄφις τὸ χωρῆσαι τὸ σῶμα ὥσπερ ἔλυτρον. λέγονται δὲ οἱ τοιοῦτοι τόποι καὶ εἰλυοὶ καὶ τρόχμαλα. καὶ αἱμασιαί. παρὰ τὸ γῶ, τὸ χωρῶ, τροπῇ τοῦ γ εἰς χ γίνεται χέα καὶ πλεονασμῷ τοῦ ι χειά. χειὰ καὶ ἡ φωλεά. Χελιδών . παρὰ τὸ τὰ χείλη δονεῖν. ἢ παρὰ τὸ τὰ χείλη οἰδαίνειν. ἢ παρὰ τὸ τοῖς χείλεσι ᾄδειν. Χέλυς . ἡ κιθάρα. παρὰ τὸ χέω, τὸ λέγω. ἢ ὅτι ἀπὸ δερμάτων χελώνης κατεσκευάζετο. Χελωνίδος . τῆς βαθμίδος. Χεράδες . τὰ παραθαλάσσια σκύβαλα. ἢ ἡ ἰλύς. παρὰ τὸ χεῖσθαι ῥᾳδίως. Χερμάς . λίθος πληρῶν τὴν χεῖρα. καὶ χερμάδιον. ### chi 1849 Χέρσος . ἡ ξηρὰ γῆ. ἐξ οὗ ἐστι χειρὶ προσάψασθαι. Χεῤῥόνησος . χεῤῥονησεία γῆ ἡ εἰς θάλασσαν ἐκνεύουσα, ἡ μήτε χέρσος μήτε θάλασσα, ἀλλὰ περικλυζομένη, καὶ μίαν ἔχουσα εἰσοδοέξοδον. Χερνῆτις . ἡ ἐκ τῶν ἰδίων χειρῶν τρεφομένη καὶ ζῶσα γυνή. σημαίνει δὲ τὴν ταπεινὴν καὶ ἄπορον γυναῖκα. Χέῤῥις . πόλις. Χεττοῦρα . κύριον. ταύτην μετὰ θάνατον τῆς Σάῤῥας ὁ Ἀβραὰμ ἠγάγετο. Χελώνη . τὸ ζῶον. καὶ τὸ ὄργανον. Χελιδωνίς . λέγει ὁ Ψελλός· χελιδωνὶς τὸ πάτημα τὸ κάτω τῆς εἰσόδου. (Οὐδέτερον.) Χειρόηθες . πρᾷον· ἥμερον. Χειρόμακτρον . μανδύλιον. παρὰ τὸ ἐκμάσσειν τὰς χεῖρας. ### chi 1850 Χειρόγραφον . συμβόλαιον, γραμματεῖον, χρέους ὁμολογία. Χειρόκμητα . ὑπὸ χειρῶν γεγραμμένα ἢ περιεξεσμένα. Χειρώνειον . φάρμακον τὸ τοῦ Χείρωνος. Χέλειον . τὸ τῆς νεώς. Χελιδόνιον μέλος . τὸ τῆς χελιδόνος. χελιδόνειον δὲ κρέας, δίφθογγον. Χελώνειον δέρμα . τὸ τῆς χελώνης. Χερμάδιον . ὁ χειροπλήθης λίθος. παρὰ τὸ τὴν χεῖρα πληροῦν. [χεράδιον, καὶ πλεονασμῷ τοῦ μ χερμάδιον.] Χερνίβειον . σκεῦος, ἐν ᾧ τὰς χεῖρας νίπτομεν. Χερουβείμ . καὶ δίφθογγον καὶ ι . καὶ ἐπὶ ἑνικοῦ δίφθογγον, ἐπὶ δὲ πληθυντικοῦ ι . ὁμοίως καὶ ἐπὶ σεραφείμ. Χεῦμα . ῥεῦμα, προχοή. Χειμάδιον . ...... (Ῥῆμα.) Χειραπτήσας . ἁψάμενος τῇ χειρί. ### chi 1851 Χειρονομεῖν . κυρίως ἐστὶ νωμᾷν ἀντὶ τοῦ διαφέρειν. ὅθεν καὶ ἐν τῇ συνηθείᾳ μέμνηται καὶ τοῦ χειρονομεῖν. ποιητικῶς δὲ διὰ τοῦ ω , τῷ λόγῳ τοῦ στρωφῶ. Χειρώσασθαι . ὑποτάξαι, κρατῆσαι. Χέεις . ἐπὶ ἐνεστῶτος δίφθογγον· ἐπὶ δὲ μέλλοντος η . Χελύσειν . δήσειν. τοῦ Ψελλοῦ· φλεγμός ἐστιν ἡ φλεγμονὴ, χελύσειν δὲ τὸ δήσειν. Τὸ Χ μετὰ τοῦ Η. (Ἀρσενικόν.) Χὴν καὶ ἡ χὴν, κοινόν ἐστι τῷ γένει . λαμβάνεται δὲ καὶ ἐπὶ θηλυκοῦ. παρὰ τὴν ἠχὴν, ὃ σημαίνει τὴν κραυγήν· κρακτικὸν γάρ ἐστι τὸ ζῶον. Χηνέας . κύριον. Χηραμοί . οἱ φωλεοί. ἢ καταδύσεις τῶν θηρίων καὶ τῶν ὄφεων, οἷον χωραμοὶ, εἰς οὓς χωρεῖ τι. † Χηρίων . ὁ χωρὶς γυναικός.† Χηρωστής . ὁ ἐπίτροπος. Χηλή . ἡ ὄνυξ. κυρίως χηλὴ λέγεται ἐπὶ τῶν δυονύχων ζώων, σχιλή τις οὖσα, παρὰ τὸ διεσχίσθαι, ὥσπερ ἐπὶ τῶν μονωνύχων ὁπλή τις οὖσα. λέγεται χηλὴ, τροπῇ τοῦ ι εἰς η καὶ ἀποβολῇ τοῦ ς, †χηλή.† Χηλός . τὸ κιβώτιον. καὶ γίνεται ἐκ τοῦ χῶ, χήσω. Χήμη . εἶδος ὀστρείου. ### chi 1852 Χηρεία . ἡ χήρευσις. καὶ χήρα γυνή. ἀπὸ τοῦ χηρῶ, τὸ χωρίζω καὶ πορθῶ. [καὶ χηρώσω,] τὸ ἀφανίσω [καὶ πορθήσω.] Χῆτις . ἡ στέρησις. Χηρωνίς . ὄνομα κύριον. (Οὐδέτερον.) Χήνιον . ὄρος. χήνειον δὲ ὠὸν, δίφθογγον. Χῆρον . ἐστερημένον. (Ῥῆμα.) Χηρῶ . τὸ χωρίζω καὶ πορθῶ. καὶ χηρώσω. Τὸ Χ μετὰ τοῦ Θ. (Ἀρσενικόν.) Χθαμαλός . κοῖλος, ταπεινὸς, χαμηλός. Χθιζός . ὁ χθεσινός. καὶ χθιζινός. (Θηλυκόν.) Χθών . ἡ γῆ. καὶ κλίνεται χθονός. παρὰ τὸ διαχεῖσθαι καὶ χωννύεσθαι. ἢ παρὰ τὸ γῶ, τὸ χωρῶ. Χθονία . ἡ ἐπίγειος. Τὸ Χ μετὰ τοῦ Ι. (Ἀρσενικόν.) Χιάρης . κύριον. καὶ Χίλων. καὶ Χιλδίβερτος. Χίμαρος . ὁ τράγος ὁ ἐν τῷ χειμῶνι τεχθείς. Χῖος . ὁ πολίτης Χίου. ὡς Σάμος Σάμιος, οὕτω καὶ ἀπὸ τοῦ Χίος γίνεται Χίϊος, καὶ κράσει τῶν δύο ιι εἰς ι μακρὸν Χῖος, ὡς Δίϊος Δῖος, Θέτιϊ Θέτι. ### chi 1853 Χιτών . ἐσθὴς, ἱμάτιον. (Θηλυκόν.) Χίδρα . στάχυες, ἤτοι νέος καρπός. Χιλός . ὀξύτονον καὶ θηλυκῶς λέγεται, καὶ σημαίνει τὴν τροφὴν, καὶ γράφεται διὰ τοῦ ι . τινὲς δὲ διὰ τῆς ει διφθόγγου, ἐπειδὴ ἀπὸ τοῦ χεῖλος ἐστὶν, ἡ ἐν τοῖς χείλεσι διδομένη. ἀλλὰ τὰ διὰ τοῦ ιλος , μὴ ὄντα οὐδέτερα μήτε ἀρσενικὰ ὀξύτονα, μήτε σύνθετα ἀπὸ ὀνομάτων, ἔχοντα τὴν ει δίφθογγον, διὰ τοῦ ι γράφεται. οἷον Ζωΐλος, Τρωΐλος. οὕτως οὖν καὶ χιλός. [χωρὶς τοῦ Νεῖλος. πρόσκειται μὴ ὄντα οὐδέτερα διὰ τὸ χεῖλος. πρόσκειται μὴ ὄντα ἀρσενικὰ ὀξύτονα διὰ τὸ δειλός. πρόσκειται μὴ ὄντα σύνθετα ἀπὸ ὀνομάτων ἔχοντα τὴν ει δίφθογγον διὰ τὸ τρίχειλος, κροκόδειλος.] Χιλωνὶς γῆ . Χίμαιρα . τρίμορφον θηρίον, ὅπερ ἐν τῇ Λυκίᾳ ἦν, ἣν ἐφόνευσεν ὁ Βελεροφόντης. Χιράδες . αἱ τῶν χειρῶν ῥαγάδες. καὶ πῶς διὰ τοῦ ι γράφεται; ὤφειλε γὰρ διὰ τῆς ει διφθόγγου, ἐπειδὴ ἀπὸ τοῦ χεὶρ γέγονεν. ἀλλ’ ὡς ἀπὸ τοῦ νείφω γίνεται νιφεὺς διὰ τοῦ ι , οὕτω καὶ ἐνταῦθα. ἢ κρεῖττον ἔστιν εἰπεῖν, συνέπεσεν ἡ φωνὴ τῷ σημαινομένῳ, ἐπειδὴ τὸ χιρὰς ἔνδειαν τινὰ σημαίνει· ἡ γὰρ ῥαγὰς ἔνδειαν τινὰ ἔχει τοῦ ὁλοκλήρου· τὸ γὰρ ἔχον ῥαγάδας οὐκ ἔστιν ὁλόκληρον. τούτου χάριν καὶ ἔνδειαν φωνήεντος ἐδέξατο. ### chi 1854 Χιών . καὶ κλίνεται χιόνος. [ὡς ἀρήγω ἀρηγών. καὶ τροπῇ τοῦ ε εἰς ι χιών.] (Οὐδέτερον.) Χῖ . τὸ στοιχεῖον. ὅτι χεομένην ἔχει τὴν ἐκφώνησιν. ἄλλοι δὲ ἄχι αὐτὸ εἶπον, ὅτι ἔχει ὀξεῖαν καὶ βαρεῖαν ἀλλήλας κατὰ μέσον σχιζούσας. Χίμετλα . τὰ ἀποκαύματα τὰ γινόμενα ἐν τοῖς ποσὶν, ὅπερ συμβαίνει ἐν τῷ χειμῶνι γίνεσθαι. εἴρηται παρὰ τὸ ἐν τῷ χειμῶνι τλεῖν. ἢ χίμετλον τὸ ἐν τῷ δακτύλῳ γενόμενον ἕλκος. (Ῥῆμα.) Χιονωθήσονται . λευκανθήσονται. λαμπρυνθήσονται. Τὸ Χ μετὰ τοῦ Λ. (Ἀρσενικόν.) Χλούνης . ὁ ἀγριόχοιρος. ὁ ἐν τῇ χλόῃ εὐναζόμενος καὶ διατρίβων. Χλωδομάριος · Χλώθαρις· Χλωθαῖος· Χλωθόμηρος. ὀνόματα κύρια. Χλωρός . κακόχρους. καὶ χλωρότης. Ὅμηρος· ὑπὸ δέους χλωρὸς ἦεν. παρὰ τὸ χαλῶ καὶ τὴν ὥραν, ὃ σημαίνει τὴν μορφήν. χλαωρὸς καὶ χλωρὸς, ὁ κεχαλασμένην ἔχων τὴν ὥραν. (Θηλυκόν.) Χλαμύς . ἐσθὴς κοκκίνη. ἢ ὁ κυκλοειδὴς μανδύας, ὃν φοροῦσιν αἱ γυναῖκες. Χλανίς . τὸ θερινὸν καὶ λεπτότατον ἱμάτιον. ### chi 1855 Χλαῖνα . τὸ χειμερινὸν ἱμάτιον. παρὰ τὸ χλιαίνειν. Χλεύη . ἡ ὕβρις. χειλεύη τὶς οὖσα, παρὰ τὸ ἠρέμα ἀνάγειν τὰ χείλη. Χλιδή . ἡ τρυφή. Χλιδῶνα . κόσμον περὶ τὸν βραχίονα. Χλιδώ . κύριον. Χλόη . παρὰ τὸ φλέω, τὸ ἀναπέμπω, φλόη καὶ χλόη, ἡ ἐκ τῆς γῆς ἀναπεμπομένη. Χλώρη . κύριον. * Χλωμένη . * ..... (Οὐδέτερον.) Χλιαρόν . τὸ θερμόν. Χλούνιον . τόπος. χλούνειον δὲ, τὸ χοίρειον, δίφθογγον. (Ῥῆμα.) Χλιαίνω . τὸ θερμαίνω. Χλιδῶντες . τρυφῶντες· σπαταλῶντες. Χλοάζει . βλαστάνει. Τὸ Χ μετὰ τοῦ Ν. (Ἀρσενικόν.) Χνοῦς . ὁ κονιορτός. παρὰ τὸ χοῦς, πλεονασμῷ τοῦ ν. τὸ δὲ χοῦς παρὰ τὸ χόος. τοῦτο δὲ παρὰ τὸ χέω. ### chi 1856 (1t) Τὸ Χ μετὰ τοῦ Ο. (Ἀρσενικόν.) Χοβάρ . τόπος. Χοϊκός . γηγενής· γήϊνος· βαρύς. καὶ ὁ Ἀπόστολος· πρῶτος ἄνθρωπος ἐκ γῆς χοϊκός. Χοῖνιξ . δεκάλιτρον. τέταρτον μοδίου σημαίνει. Χόλος . ἡ ὀργή. παρὰ τὸ χέω· συγκέχυται γὰρ ἡ ψυχὴ ἐν τῷ ὀργίζεσθαι. Χόνδρος . πᾶν ὀστοῦν τρωγόμενον καὶ θραυόμενον ὑπὸ τῶν ἀνθρωπίνων ὀδόντων. Χοραύλης . ὁ ἐν τῷ χορῷ αὐλῶν. * Χοροστάτης . ὁ ἄρχων τοῦ χοροῦ. * Χορίκιος . κύριον. Χοροί . πλῆθος ταγμάτων. Χοροιτύπος . ὁ τύπους ποιῶν ἐν τῷ χορεύειν. ἢ ὁ τύπτων τὸ ἔδαφος. καὶ Ὅμηρος· πέπληγον δὲ χορὸν θεῖον ποσί—. Χοσβαΐτης . ὁ βεστιαρίτης. (Θηλυκόν.) Χοαί . ἐναγίσματα, θυσίαι. Χοιρίνη . συρφετώδης. †ἡ δικαστικὴ ψῆφος.† Χοιράδες . πετρῶν ὄχθοι. Χολάδες . τὰ ἔντερα. παρὰ τὴν χύσιν, ἢ διὰ τὸ κατὰ φύσιν δέχεσθαι τὸ χολῶδες ἀπὸ τοῦ ἥπατος, ἐπειδὴ εἰς αὐτὰ συῤῥεῖ ἡ ξανθὴ χολὴ, ### chi 1857 τοῦτο μηχανωμένης τῆς φύσεως πρὸς τὸ διαθερμαίνεσθαι, καὶ ἐρεθίζεσθαι αὐτὰ τῇ δριμύτητι αὐτῆς πρὸς τὴν ἀπόκρισιν τῶν περιττῶν. ἔμελλε γὰρ τῇ κράσει ψυχρὰ ὄντα ἀργὰ μένειν καὶ μηδέποτε ποιεῖν τὴν ἀπόκρισιν. τοιαῦτα γὰρ τὰ νευρώδη. Χολέρα . νόσος διὰ χολῆς. ἢ τὸ τῆς χολῆς πάθος. Χορδή . ἡ νευρὰ ἢ τὸ ἔντερον. παρὰ τὸ δι’ αὐτοῦ χωρεῖν τὴν ἐδωδήν. Χορεία . ἡ χόρευσις. Χοριάνη . τόπος. Χορηνὴ δὲ, ι . (Οὐδέτερον.) Χοάσπειον ὕδωρ . τὸ τοῦ Χοάσπου ποταμοῦ. Χοινίκιον . μέτρον τι. καὶ τὸ παχὺ ἔντερον. Χοληδόχον . ἀγγεῖον τὸ δεχόμενον τὴν χολήν. καὶ χολαῖον, ἧπαρ. Χορεῖον . ὁ τόπος τοῦ χοροῦ. χορίον δὲ, τὸ παχὺ ἔντερον, ι . Χολωσέμεναι . ὀργισθῆναι. [καὶ χολωσέμεν μέλλων ἀπαρέμφατος δωρικῶς. ἐκεῖνοι γὰρ τὰ ἀπαρέμφατα εἰς εμεν μεταποιοῦσι. τὸ τύψειν τυψέμεν λέγουσιν. οἱ δὲ Αἰολεῖς εἰς εμεναι λέγουσιν, οἷον· εἰωθότες ἔδμεναι ἄδδην.] Χορτάσαι . παρὰ τὸν χόρτον τὸν περιβαλλόμενον τοῖς ὑποζυγίοις. Χορεύω . χοροβατῶ. ### chi 1858 (1t) Τὸ Χ μετὰ τοῦ Ρ. (Ἀρσενικόν.) Χρεμετισμός . ἡ τῶν ἵππων βοή. Χρησμός . προφητεία· μαντεία. Χρήστης . δανειστής. Χρηστήρ . ὁ παρέχων χρησμούς. παρὰ τὸ χρῶ, χρηστήρ. οὕτω Γεώργιος ὁ Χοιροβοσκός. οἶμαι δὲ, ὅτι παρὰ τὸ χρῄζω. τὸ δὲ χρῄζω, ἡνίκα σημαίνει τὸ ἐνδεοῦμαι, ἔχει τὸ ι προσγεγραμμένον. ἀπὸ τοῦ χρέος χρεΐζω, ἐκτάσει τοῦ ε εἰς η καὶ ἐν συναιρέσει χρῄζω, μένοντος καὶ τοῦ ι προσγεγραμμένου. ὅτε δὲ σημαίνει τὸ χρησμῳδῶ, ἄνευ τοῦ ι , καίπερ τῆς ἐτυμολογίας ἀπαιτούσης σὺν τῷ ι γράφεσθαι, παρὰ [γὰρ] τὴν χρείαν ἐστί· τοῖς γὰρ ἔχουσι χρείαν χρησμῳδεῖ ὁ θεός. ἀλλὰ πρὸς ἀντιδιαστολὴν τοῦ σημαίνοντος [τὸ ἐνδεοῦμαι οὐκ ἔχει τὸ ἰῶτα.] Χρῆστος . κύριον. χρηστὸς δὲ, ὁ ἀγαθὸς, ὀξύνεται. Χρέμης, χρέμητος . ὄνομα ἰχθύος. Χρεωφειλέτης . ὅσα παρὰ τὸ χρέος συντέθειται, μεγάλα, πλὴν τοῦ χρεοδότης, χρεοκόπος, καὶ χρεολύτης, καὶ τὰ θηλυκὰ αὐτῶν, οἷον χρεοδοσία, καὶ τὰ ῥήματα, οἷον χρεοδοτῶ, χρεολυτῶ. Χριστός . μεσίτης θεοῦ καὶ ἀνθρώπων. ἰστέον, ὅτι τὸ Χριστὸς σημαίνει τὸ συναμφότερον, θεὸς καὶ ἄνθρωπος. τὸ δὲ κύριος δηλωτικὸν τῆς θεό‐ ### chi 1859 τητος. χριστοὶ γὰρ καὶ οἱ βασιλεῖς, οἱ τῷ ἐλαίῳ τοῦ κέρατος χριόμενοι. τὸ Χριστὸς καὶ Κύριος διὰ τὸ τῇ θεότητι χρίσαι τὴν ἀνθρωπότητα· καὶ ὡς βασιλεύς. δώσει γὰρ αὐτῷ κύριος ὁ θεὸς τὸν θρόνον Δαβὶδ τοῦ πατρὸς αὐτοῦ. καὶ ἡ βασιλεία αὐτοῦ βασιλεία αἰώνιος. ἐλέγοντο χριστοὶ καὶ οἱ βασιλεῖς καὶ οἱ ἱερεῖς, ὡς ἐλαίῳ ἁγίῳ τῷ ὑπὸ τοῦ κέρατος βλυομένῳ χριόμενοι. Χριστιανισμός . πίστις ἀπερίεργος, ἢ θεοῦ ὁμοίωσις κατὰ τὸ ἐνδεχόμενον ἀνθρώπου φύσει. ἢ δόγμα τοῦ σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ ἐκ πνευματικῆς καὶ φυσικῆς καὶ θεολογικῆς συνεστός. Χριστιανός . ἀληθινὸς οἶκος Χριστοῦ θεοῦ δι’ ἔργων ἀγαθῶν καὶ δογμάτων εὐσεβῶν συνιστάμενος. ἢ ὁ κατὰ θεὸν ζῶν, καὶ εὐσεβῶς καὶ χρηστῶς πολιτευόμενος. ἢ ὁ τὸ σῶμα διὰ τὸν Χριστὸν σταυρώσας σὺν τοῖς παθήμασι καὶ ταῖς ἐπιθυμίαις. Χρυσός . παρὰ τὸ ῥύω, ῥυσὸς, καὶ πλεονασμῷ τοῦ χ χρυσός· ὁ γὰρ χρυσὸς διδόμενος ῥύεται τὸν ἄνθρωπον ἐκ τοῦ θανάτου. Χρόμος· Χρόμιος . κύρια. Χρόμαδος . Ὅμηρος· δεινὸς δὲ χρόμαδος—. τὸν ἐν τοῖς γενύεσιν ὑπὸ τῶν πληγέντων γενόμενον ψόφον ὀνοματοποιήσας χρόμαδον εἶπεν. ### chi 1860 Χρόνος . ἡλίου κίνησις καὶ πορεία μετὰ ἐμμέτρου φορᾶς. ἢ τὸ παρεκτεινόμενον τῇ ὑποστάσει τοῦ κόσμου διάστημα, ἐν ᾧ πᾶσα μετρεῖται κίνησις εἴτε ἀστέρων, εἴτε ζώων, εἴτε οὑτινοσοῦν τῶν κινουμένων. †ἢ μέτρον κινήσεως καὶ ἀριθμοῦ τοῦ ἐν κινήσει πρότερον καὶ ὕστερον.† Χρόνος . ποιὰ σημείωσις, τουτέστι φανερὰ τοῦ ἐν ἐκτάσει καὶ συστολῇ ἄδηλόν τι διακρίνουσα. ἢ πλατικὸς ἐνιαυτὸς ἢ ἀκαριαῖος· ἅμα γὰρ τῷ βούλεσθαι ἔχει καὶ τὸ εἶναι. χρόνος δὲ παρὰ τὸ ῥέω, ῥόνος, καὶ πλεονασμῷ τοῦ χ χρόνος. Χρόνος βραχύς . φωνήεντος συστελλομένου. Χρόνος μακρός . σημείωσις ἐκτεινομένου φωνήεντος ἢ φωνηέντων. Χρόνοι δὲ εἰσὶ δύο, μακρὸς καὶ βραχύς· διότι καὶ τοῖς ἀνθρώποις δύο χρόνοι παρέπονται, ὁ μὲν εἷς πολυχρόνιος, ὁ δὲ ἕτερος ὀλιγοχρόνιος. χρόνοι δὲ λέγονται παρὰ τὸ ἐν ἐκτάσει καὶ συστολῇ τοῖς χρόνοις παρεικασθῆναι. Χρυσάορα . χρυσῆν σπάθην ἔχοντα. ἄορ γὰρ τὸ ξίφος, ἢ σπάθη. Χρυσότευκτον . ἐκ χρυσοῦ κατεσκευασμένον. Χρυσάμπυκας . χρυσοχαλίνους. —χρυσάμπυκας ἵππους. Χρυσοῤῥήμων . ὁ χρηστολόγος. Χρυσοῤῥόας . ποταμός. ### chi 1861 Χρυσίτης . σημαίνει τὸν λίθον, ἔνθα ἀκονῶσι τὸ χρυσίον. [τὰ ἀπὸ τῶν εἰς ος διὰ τοῦ ιτης διὰ τοῦ ἰῶτα γράφονται· χρυσὸς, χρυσίτης.] Χρύσεος . τὰ διῃρημένα ἐπὶ πάντων γενῶν ἰακά. οἷον, ὁ χρύσεος καὶ ὁ ἀργύρεος, καὶ ἡ χρυσέα, καὶ τὸ χρύσεον. Χρύσειος ἀνδρείας . Χρυσάνθειος . οἶκος. Χρυσοπήνιτος . χιτών. Χρώς . τὸ σῶμα. καὶ κλίνεται χρωτός. Χρῶμις, Χρώμιδος . κύριον. Χρηματισμός . ὁ λόγος τοῦ θεοῦ. καὶ ὁ Ἀπόστολος· ἀλλὰ τί λέγει αὐτῷ ὁ χρηματισμός. (Θηλυκόν.) Χρόα . ἀπὸ τοῦ χρῶ, ὃ σημαίνει τὸ βάπτω. ἐξ οὗ καὶ χρῶμα. [ Χρῆσις .] ἡ τῶν ἐφ’ ἡμῶν ὀρέξεως συμπλήρωσις. παρὰ τὸν χρήσω μέλλοντα. χρῆσις δὲ καὶ παράδοσις διαφέρει. χρῆσις γὰρ λέγεται ἡ τῶν ἀρχαίων καὶ ποιητῶν μαρτυρία· παράδοσις δὲ, ἡ τῶν γραμματικῶν. οἷον τὰ μὲν Ὁμήρου χρῆσις· τὰ δὲ Ἀριστάρχου τοῦ γραμματικοῦ παράδοσις. χρίσις δὲ ἐκ τοῦ χρίω, τὸ ἀλείφω, ι. Χρειώ . τὴν χρείαν. ὡς ἀπὸ τοῦ σπέος γίνεται σπεὼ, καὶ ἀπὸ τοῦ κλέος κλεὼ καὶ Κλειὼ, οὕτω καὶ ἀπὸ τοῦ χρέος χρεώ. (Οὐδέτερον.) Χρῆμα . κυρίως τὸ διὰ χειρῶν ἔργον, οἷον χέρημα. ### chi 1862 Χρησμῴδημα . ἡ προφητεία. χρησμοδότημα δὲ, μικρόν. Χρίσμα καὶ χρίμα . παρὰ τὸ χρίω, χρίσω, χρίσις καὶ χρίσμα, ὅπερ σημαίνει τὸ ἄλειμμα. ὥσπερ δὲ λέγεται κροῦσμα καὶ κροῦμα, οὕτω χρίσμα καὶ χρίμα. Χρονικὸν φῶς . ὁ ἥλιος. Χρυσόγλυφα . τὰ χρυσοτόρνευτα. Χρύσειον καὶ χρύσεον ἔργον . χρυσίδιον δὲ, ι τὰ δύο. Χρηστολόγημα . τὸ ἄχρι ῥημάτων θεραπεύειν. καὶ ὁ Ἀπόστολος· διὰ τῆς χρηστολογίας καὶ εὐλογίας ἐξαπατῶσι τὰς καρδίας τῶν ἀκάκων. (Ῥῆμα.) Χραύσει . ἀμύξει. ὀλίγον τὸν χρῶτα ἐπιξύσει. προσεγγίσει. ἀπὸ τοῦ χρωτὸς, χρῶ, χραύσω. Χραίσμετέ με . ἀντὶ τοῦ φυλάξασθέ με. καὶ ῥύσατε ἢ βοηθήσατε. [εἴρηται ἀπὸ βαρυτόνου, τὸ χραίσμω. εἰ γὰρ ἦν ἀπὸ τοῦ περισπωμένου χραισμῶ, εἶπεν ἂν χραισμεῖτε.] Χραισμῶ . τὸ βοηθῶ. [ἀπὸ τοῦ χρήσιμος χρησιμῶ, καὶ συστολῇ τοῦ η εἰς α καὶ μεταθέσει τοῦ ς χραισμῶ, τὸ βοηθῶ.] Χρείω . τὸ μαντεύομαι. ὅπερ ἐπὶ ἐνεστῶτος καὶ παρατατικοῦ. ἐπὶ δὲ τῶν ἄλλων διὰ τοῦ η. † Χρέμπτεται . ἦχον τῷ στόματι ἀποτελεῖ. πτερύσσεται.† ### chi 1863 Χρηματίζει . γίνεται. ἢ προλέγει. Χρήσω . μαντεύσω. Χρηστηριάζω . μαντεύομαι. Χρή . ἐνδέχεται. [ἐκ τοῦ χρῆμι, χρὴς, τὸ τρίτον χρῆσι καὶ χρὴ ὀξυτόνως. ὀξυτονούμενον γὰρ ἐν τῇ συνθέσει, βαρυνόμενον σημαίνει ἐπίῤῥημα· περισπώμενον δὲ ῥῆμα ἀττικόν. ἀπὸ γὰρ τοῦ χρῶμι τὸ δεύτερον τῆς κοινῆς διαλέκτου ἰωνικῆς. ἀττικῶς δὲ χρῆν, ἐξ οὗ τὸ ἐχρῆν.] Χρίμπτεται . προσπελάζει. προσεγγίζει. Χρίω . τὸ ἀλείφω. Χριστιανίζειν . τὸ καταφρονεῖν τῶν ἀνθρωπίνων πραγμάτων ὑπὲρ τῆς εἰς τὸν Χριστὸν ὁμολογίας. καὶ χριστιανισμὸς ἡ τῆς εὐσεβείας γνῶσις ἡ εἰς ζωὴν αἰώνιον ἄγουσα, ἢ ἡ διὰ Χριστοῦ φανερωθεῖσα θεοσέβεια. Χρυσαυγίζων . ἀστράπτων. Χρῶ . τὸ παρέχω. καὶ τὸ βάπτω. Χρώζω . χροιὰν παρέχω. Χρώννυμι . χρωννύω. ### chi 1864 Χρηστεύεται . ἡμερότητι χρῆται. ἡ ἀγάπη χρηστεύεται. Τὸ Χ μετὰ τοῦ Υ. (Ἀρσενικόν.) Χύαθος . κύριον. Χυδαῖος . ὁ εὐτελὴς, ὁ συρφετώδης. Χυλός . ἐκπιεσμός. Χυμαῖος . κύριον. καὶ Χυρηβίτης. Χυριάδης . τοπικὸν καὶ κύριον. καὶ κλίνεται Χυριάδου. Χυτρόπους . ὁ πλατύπους. (Θηλυκόν.) Χύτρα . τὸ τζυκάλιον. Χυτή . οὐ πᾶσα γῆ χυτὴ καλεῖται, ἀλλὰ κυρίως ἡ τοῖς νεκροῖς ἐπιχεομένη. (Οὐδέτερον.) Χυλάριον . τὸ ὑδαρῶδες, ὁ ἐκπεπιεσμένος σῖτος. Χυτρεῖον . ἐν ᾧ αἱ χύτραι. Χύτλα . κυρίως τὰ μεθ’ ὕδατος ἔλαια. καταχρηστικῶς δὲ τὰ ἐναγίσματα, τὰ ἔντομα, τὰ ### chi 1865 εὐνοῦχα. ἐπειδὴ ταῦτα μάλιστα ἔθυον τοῖς νεκροῖς, ὡς ἄγονα ὄντα, καὶ ἀγόνοις αὐτοῖς οὖσι. (Ῥῆμα.) Χυλοῖ . χυλὸν παρέχει. Χυτλῶσαι . †νίψαι.† οὐχ ἁπλῶς ἀλεῖψαι, ἀλλ’ ἐπὶ τῷ λούτρῳ ἀλείψασθαι, χυτλώσασθαι ἔλεγον. Χύδην . κεχυμένως. Τὸ Χ μετὰ τοῦ Ω. (Ἀρσενικόν.) Χωβοῦς . ποταμός. καὶ Χωβάλ. Χωλίαμβος . ὁ ἄστατος στίχος. Χωλός . τροπῇ τοῦ κ εἰς χ , καὶ τοῦ ο εἰς ω . κόλος γάρ ἐστιν ὁ μὴ τέλειος. καὶ κόλους κριοὺς, τοὺς ἀποβεβληκότας τὰ κέρατα. χωλὸς οὖν ὁ μὴ τέλειος. Χῶρος . τόπος. παρὰ τὸ χῶ, τὸ χωρῶ. Χώριος . ὁ τὸν αὐτὸν ἐπέχων τόπον τῆς φάλαγ‐ ### chi 1866 γος τῶν κατὰ μέρος ὁπλιτῶν, ἀνθ’ ὧν προκατεῖχον τόπων, ἑτέρους μεταλαμβανόντων. (Θηλυκόν.) Χωνεία . ἡ χώνευσις. Χῶνα . πόλις. Χωστρίς . χώρα, τόπος. (Οὐδέτερον.) Χωνεῖον . τὸ χωνευτήριον. χωνίον δὲ, τὸ ἐργαλεῖον, ι . Χωρήβ . ὄρος. (Ῥῆμα.) Χωννύω . τὸ καλύπτω. Χωόμενος . ὀργιζόμενος. ἢ λυπούμενος. χωόμενος δ’ ὁ γέρων πάλιν ᾤχετο—. Χωρίζω . τὸ διαστέλλω καὶ διϊστῶ. Χωρήσας . ὁρμήσας. Χώσατο . ὠργίσθη. ἐλυπήθη. καὶ χώσασθαι. παρὰ τὸ κεχύσθαι τὴν ψυχήν. Χωρήσατε . ἀντὶ τοῦ εἰσδέξασθε ἡμᾶς εἰς τὰς ψυχὰς ὑμῶν. ὁ Ἀπόστολος· χωρήσατε ἡμᾶς, οὐδένα ἠδικήσαμεν. ### psi 1867 (1t) Ψ. Τὸ Ψ μετὰ τοῦ Α. (Ἀρσενικόν.) Ψακροπόδης . ἐπίθετον. καὶ κλίνεται ψακροπόδου. Ψαλμός . λόγος μουσικός. ὅταν εὐρύθμως κατὰ τοὺς ἁρμονικοὺς λόγους πρὸς τὸ ὄργανον κρούηται. ἢ ᾠδὴ θεῷ προσφιλής. Ψαλμοί . καὶ αἱ διὰ σώματος πράξεις αἱ εἰς δόξαν θεοῦ ἀποδιδόμεναι. ὅταν ὑπὸ τοῦ λόγου ἡρμοσμένοι μηδὲν ἐκμελὲς ἀποτελῶμεν ἐν τοῖς κινήμασιν. Ψαλμῳδός . ἀπὸ τοῦ ἀείδω ἀοιδὸς, καὶ ἐξ αὐτοῦ ψαλμαοιδὸς καὶ κατὰ κρᾶσιν ψαλμῳδός· τὰ γὰρ παρὰ τὸ ἀοιδὸς συγκείμενα διὰ τῆς οι διφθόγγου γράφεται. ### psi 1868 Ψαμμήνιτος· Ψαμμήτιχος . κύρια. Ψάρος . ὄρνεον. καὶ ψὰρ, ψαρός. καὶ ψαρὸς ὁ ποικίλος. Ψαφαρός . αὐχμηρὸς, κακόχρους, λεπτός. καὶ ψαφαρώτατος. (Θηλυκόν.) Ψακάς . ἡ ῥανίς. Ψάμμαθος . ἡ παραθαλάττιος ἄμμος. παρὰ τὸ ψαύεσθαι ὑπὸ τῆς θαλάσσης. ψάμμος, καὶ ἄμμος ἀποβολῇ τοῦ ψ. ὁ δὲ Ἡρωδιανὸς παρὰ τὸ ἄμμος πλεονασμῷ τοῦ ψ. Ψαίκαλον . ἀρνίον. καὶ ψαίκαρον. Ψαιστόν . εἶδος μελιττούσης. ἢ πόπανον. ἢ πλάτυσμα στέατος στρογγύλον, εἰς θυσίαν διδόμενον. ### psi 1869 Ψαλτήριον . ὀρθὸν ξύλον καὶ ἀπαρέγκλιτον. χορδαὶ δὲ ἐν τούτῳ δέκα ἐτείνοντο. ἑκάστη δὲ τῶν χορδῶν εἰς τὸ ἀκροτελεύτιον τοῦ ψαλτηρίου διῃρημένως ἐναπεσφίγγετο. αἱ δὲ ἀρχαὶ τῶν χορδῶν καθίεντο ἄνωθεν. δέκα γὰρ κόλαβοι εἴτουν πασσαλίσκοι πρὸς τὸν πῆχυν τοῦ ψαλτηρίου στρεφόμενοι ἔτεινόν τε τὴν χορδὴν καὶ ἐχάλων, πρός τε τὸν ῥυθμὸν τῆς ἁρμονίας καὶ πρὸς τὸ τοῦ ψαλτηρίου βούλημα. ἢ ψαλτήριον τροπικῶς καὶ ὄργανον ἡρμοσμένον μουσικῶς, εἰς ὕμνους τοῦ θεοῦ ἡμῶν, ἣ τοῦ σώματος ἐστὶ κατασκευή. ἢ ψαλτήριον νοητόν ἐστι νοῦς καθαρὸς ὑπὸ πνευματικῆς κινούμενος γνώσεως. (Ῥῆμα.) Ψαίρειν . †τὸ τινάσσειν.† τὸ ταχύνειν. ἀπὸ τοῦ αἰψηρὸς, ὁ ταχύς. σημαίνει δὲ καὶ τὸ †ψαύειν καὶ τὸ† κινεῖν. Ψακάζει . ῥαίνει. Ψαλάξεις . κρούσεις. ψηλαφήσεις. κιθαρίσεις. ### psi 1870 Ψάλλειν . ἐπὶ τῶν χορδῶν τῆς λύρας. παρὰ τὸ ψῶ, οὗ παράγωγον ψαύω καὶ ψάλλω. [ Ψᾷν . ὁμαλίζειν.] [ Ψαῦσαι . προσεγγίσαι.] Τὸ Ψ μετὰ τοῦ Ε. (Ἀρσενικόν.) Ψεδνός . μαδαρός. παρὰ τὸ ἑψῆσθαι. Ψένις· Ψενόσιρις· Ψένωφις . κύρια. [ Ψευδάνωρ . κύριον.] καὶ κλίνεται Ψευδάνορος. Ψευδηγόρος . ὁ ψευδολόγος. Ψευδοπροφήτας . οὐ τοὺς αἱρετικὸς αἰνίττεσθαί μοι δοκεῖ, ἀλλὰ τοὺς βίου μὲν ὄντας διεφθαρμένου, προσωπεῖον δὲ ἀρετῆς περικειμένους, οὓς ἐπιθέτας καλοῦσιν οἱ πολλοί. Ψεφηνός . σκοτεινός. οὐκ ἐπιφανής. ψέφος γὰρ τὸ σκότος. ἦν δὲ καὶ ὁ ἀνὴρ ψεφηνός. (Θηλυκόν.) Ψευδηγορία . ἡ ψευδολογία. ### psi 1871 (1t) (Οὐδέτερον.) Ψέλλια . κόσμος τὶς καὶ καλλωπισμὸς περὶ τὰ ἄκρα τῶν χειρῶν. Ψεκάς . ὁ σταλαγμός. Ψεῦδος . ἀπόφασις λέγουσα τὸ ὑπάρχον ὡς μὴ ὑπάρχον, καὶ τὸ μὴ ὑπάρχον ὡς ὑπάρχον. ἢ φαντασία τις παρὰ τὸ μὴ ὂν ἐγγινομένη τῇ διανοίᾳ, ὑφεστῶτος τοῦ μὴ ὑπάρχοντος. Ψέφος . τὸ σκότος. καὶ ψεφαῖον τὸ σκοτῶδες. Ψεῦδος . παρὰ τὸ φεύγω, φεῦδος καὶ ψεῦδος. (Ῥῆμα.) Ψεκάζει . δροσίζει. Ψέγει . μέμφεται. Ψελλίζει . τραυλίζει. Τὸ Ψ μετὰ τοῦ Η. (Ἀρσενικόν.) Ψηνᾶς . ἐπίθετον. Ψηνός . ὁ φαλακρός. παρὰ τὸ ψῶ. ἢ παρὰ τὸ ψήσω ψηνός. Ψῆνες . οἱ τῶν φοινίκων καρποὶ καὶ οἱ κλάδοι. καὶ ὄνομα ἰχθύων. καὶ τὰ ἐν τοῖς ὀλύνθοις γινόμενα * κωνώπια. * (Θηλυκόν.) Ψηλαφία . ἡ ψηλάφησις. Ψῆττα . ὄνομα ἰχθύος. καὶ ψῆσσα. ### psi 1872 Ψηφίδες . οἱ μικροὶ λίθοι. Ψῆφος . ἡ κρίσις. ἡ ἀπόφασις. καὶ ψηφηφορία. (Οὐδέτερον.) Ψήγματα . αἱ τοῦ χρυσίου ἶνες. Ψησσίον . ὄνομα ἰχθύος. (Ῥῆμα.) Ψηάλαι . ψῆλαι. ψᾶλαι. Ψηκτρίζω . Ψηλαφῶ . ἡ μεταφορὰ ἀπὸ τῶν μήλων. μῆλα δὲ τὰ πρόβατα. μηλαφῶ οὖν τὸ ἐφάπτομαι τῶν μήλων. τροπῇ τοῦ μ εἰς ψ ψηλαφῶ. ἢ παρὰ τὸ ψῶ, τὸ προσεγγίζω, καὶ τὸ ἁφῶ, τὸ ψηλαφῶ, ἁφῶ καὶ ψηλαφῶ. Ψηνίζω . φαλακρίζω. Ψηνίξαι . * κινῆσαι, * ξύσαι ἢ σοβῆσαι. Ψῆσαι . ὁμαλίσαι. Ψήχω . τὸ ὁμαλίζω. Τὸ Ψ μετὰ τοῦ Ι. (Ἀρσενικόν.) Ψίδων . κύριον. καὶ κλίνεται Ψίδωνος. Ψιθυρισμός . ἀπαῤῥησίαστον φθέγμα καὶ λαθραία κακολογία. παρὰ τὸ ψίω, τὸ λεπτύνω, καὶ τὸ θύρα. σημαίνει δὲ καὶ τὰ χείλη, περιφραστικῶς. † Ψίθυρ . λέγεται καὶ ψίθυρος. οἷον ψίθυρ, ψίθυρος, ψιθύρου. ὡς μάρτυς, μάρτυρος, μαρ‐ ### psi 1873 τύρου. τὸ δὲ ψίθυρ παρὰ τὸ ψοῖθος, ὃ σημαίνει τὴν λοιδορίαν. ἢ παρὰ τὸ ψίω, τὸ λεπτύνω, καὶ τοῦ θύρα. σημαίνει δὲ τὰ χείλη, περιφραστικῶς.† Ψιλίας . κύριον. Ψιλός . ὁ γυμνός. παρὰ τὸ ψῶ, τὸ λεπτύνω. ἢ παρὰ τὸ ψίω, ὃ σημαίνει τὸ ἅπτομαι. εὐχερῶς γάρ τις ἅπτεται τοῦ ψιλοῦ καὶ ψιλότητος. Ψίττακος . κύριον. καὶ ὄνομα πτηνοῦ. (Θηλυκόν.) Ψιάς . ἡ δρόσος. Ψιλή . ποιότης συλλαβῆς, καθ’ ἣν ἄκροις χείλεσι τὸ φθέγμα προφέρεται. παρὰ τὸ ψῶ, τὸ λεπτύνω. ἐξ οὗ καὶ ψιλὸν στρατιώτην λέγει τὸν ἄοπλον καὶ γυμνόν. εἴτουν τὸν ἀσθενῆ καὶ ἀδύνατον. ἢ παρὰ τὸ ψίω, τὸ ἅπτομαι, ψιλὸς καὶ ψιλή· εὐχερῶς γάρ τις ἅπτεται τοῦ ψιλοῦ. Ψινάδες . αἱ ἄμπελοι. Ψὶξ, ψιχός . ἡ ψιχία. Ψιττάκη καὶ ψιττάκια . ὑποδήματα γυναικείου εἴδους. Ψιλὰ λέγονται τὸ γ, τὸ κ, τὸ π καὶ τὸ τ, ἐπει‐ ### psi 1874 δὴ ψιλουμένου φωνήεντος ἐπιφερομένου εἰς δασὺ τρέπεται. οἷον· αὐτίχ’ ὁ μὲν ἐπορεύετο. Ψῖ . τὸ στοιχεῖον. ὅτι συριγμόν τινα ἔχει ἡ τούτου ἐκφώνησις. καὶ ὅτι ὁ συριγμὸς οὐκ ἔστιν ἄλλό τι ἢ μόνον ψ. ἄλλοι δὲ, ὅτι ἑνὸς ψαύει χρόνου διπλοῦν ὄν. Ψινύθιον . φαῦλον, ἢ καὶ ψευδές. Ψιχίον . ..... * Ψιθυρίζειν . τινὲς ὀνοματοποιεῖσθαι φασὶν, ὡς τό· κρίκε δὲ ζυγόν. καί· σίζε ὁ ὀφθαλμός. κυρίως δὲ ἐπὶ τῶν ψευδομένων τὸ ψιθυρίζειν λαμβάνεται. * * Ψιμμυθίζω . καλλωπίζω. * Ψίσω . ποτίσω. ἐξ οὗ καὶ ψιὰς, ἡ κατ’ ὀλίγον κατερχομένη δρόσος. Ψίω . ἐμβρωματίζω. ἢ τὸ λεπτύνω. ἢ τὸ ἅπτομαι. Τὸ Ψ μετὰ τοῦ Ο. (Ἀρσενικόν.) Ψοίθης . ὁ ἀλαζών. ### psi 1875 Ψοῖθος . σποδός. εὗρον καὶ διὰ τοῦ υ ψιλοῦ τὸ ψύθος. σημαίνει δὲ τὴν λοιδορίαν. Ψολόεις κεραυνός . ὁ ὀξέως φερόμενος καὶ ἅμα τῷ ψαύειν ὀλλύμενος. Ψόφος . κτύπος. Ψοφοδεής . δειλός. παρὰ τὸ δέος, ὃ σημαίνει τὸν φόβον, καὶ τὸ ψόφος. Ψόαι, ψοιαὶ καὶ ψύαι . αἱ λαγόνες ἢ τὰ νῶτα. παρὰ τὸ ψαύω. ἡ ἐπιψαύουσα σὰρξ καὶ ἐπιπολῆς οὖσα τοῖς ὀστέοις. οὕτως Εἰρηναῖος. Ψολοκομπία . ἀλαζονεία. Ψοφοδεές . δειλόν. [ Ψοφῶ . τὸ ἠχῶ.] Τὸ Ψ μετὰ τοῦ Υ. (Ἀρσενικόν.) Ψύδαξ ἢ ψύδραξ . τὸ ἐπὶ τοῦ σώματος ἐξάνθημα. Ψυκτήρ . ὅπου τὰς ὀπώρας ψυχρίζουσιν ἢ καὶ τὰς κύλικας, ἤτοι τὰ ποτήρια νίζουσι. Ψυλλεῖς . ἐθνικόν. ### psi 1876 Ψυχρὸς λόγος . ἀσθενὴς, μηδὲν χρήσιμον ἔχων. παρὰ τὸ ψύχος ψυχηρὸς καὶ ἐν συγκοπῇ ψυχρός. Ψυχικός . ὁ τὰ τῆς σαρκὸς φρονῶν. ψυχικὸς ἄνθρωπος οὐκ οἶδε τὰ τοῦ πνεύματος. Ψυχόλεθρος . ὁ ἀπολλύων τὰς ψυχάς. τὰ διὰ τοῦ ὄλεθρος συγκείμενα διὰ τοῦ ω γράφεται, οἷον ἀνώλεθρος, βιώλεθρος, ἐπώλεθρος καὶ τὰ ὅμοια, πλὴν τοῦ ψωμόλεθρος καὶ ψυχόλεθρος. Ψύαι . αἱ λαγόνες, ἢ τὰ νῶτα, ἢ μέρος τι τοῦ σώματος. Ψυχή . εἴρηται μὲν ἐν τῇ γραφῇ τῇ παλαιᾷ διττῶς ἡ ψυχή· τουτέστιν ἡ λογικὴ καὶ ἡ ἄλογος. ἡ λογικὴ τῶν λογικῶν, καὶ ἡ ἄλογος τῶν κτηνῶν καὶ τῶν λοιπῶν ἐμψύχων. ψυχὴ λογική ἐστιν οὐσία νοερὰ ἀνώνυμος καὶ ἀγνώριστος, λεπτὴ, ἄϋλος καὶ ἀσχημάτιστος, εἰκὼν θεοῦ καὶ τύπος σώματος, ζωτικὴ καὶ συστατική. εἴρηται δὲ ψυχὴ διὰ τὸ ψύχειν ἤτοι διὰ τῶν οἰκείων ἐνεργειῶν ζωοποιεῖν τὸ σῶμα. ψυχὴ ἄλογός ἐστιν ἡ τοῦ αἵματος ζωτικὴ καὶ θερμαντικὴ καὶ κινητικὴ διὰ πνεύματος ὑλικὴ ἐνέργεια. ψυχὴ κτη‐ ### psi 1877 νώδης ὑλικὴ, ἐνεργητικὴ καὶ αἰσθητικὴ καὶ σώματος συστατική. ψυχῆς ἐνέργειαι, ὄρεξις λογικὴ εἴτουν θέλησις, βούλησις, ζήτησις, σκέψις, βούλευσις, κρίσις, ὁρμὴ, χρῆσις καὶ παῦσις. ἡ πρώτη τοῦ νοὸς κίνησις λέγεται ὄρεξις. ἡ ὄρεξις περί τι νοήσασα λέγεται νόησις. ἡ νόησις ἐπιμείνασα καὶ τυπώσασα τὴν ψυχὴν ἐπὶ τὸ νοούμενον λέγεται ἐνθύμημα καὶ λόγος. ἡ ἐνθύμησις βασανίζουσα ἑαυτὴν διὰ τοῦ ἐπιλογισμοῦ λέγεται φρόνησις. ἡ φρόνησις πλατύνουσα ἑαυτὴν ποιεῖ τὸν διαλογισμὸν, ἐνδιάθετον λόγον ὀνομαζόμενον. οὗτος γεννᾷ τὸν προφορικὸν λόγον. τούτοις πᾶσιν ἕπεται τὸ αὐθεξούσιον. καὶ συμμαρτυρεῖ ἡ συνείδησις. ψυχῆς δυνάμεις· νοῦς· διάνοια· δόξα· φαντασία· αἴσθησις· βούλησις· προαίρεσις· θυμὸς καὶ ἐπιθυμία. ψυχή ἐστιν οὐσία γεννητὴ, οὐσία ζῶσα, καὶ τῶν αἰσθητῶν ἀντιληπτικὴν δι’ ἑαυτῆς ἐνιεῖσα, ἕως ἂν ἡ δεκτικὴ τούτου συνίσταται φύσις. εἴρηται δὲ παρὰ τὸ ψύχω, τὸ ζωοποιῶ. ἢ παρὰ τὸ ψύχος, ὅ ἐστι πνεῦμα. Ὅμηρος· ψύχεος ἱμείρων. ἀντὶ τοῦ πνεύματος. Ψυχή ἐστιν οὐσία ἀσώματος, αὐτοκίνητος, θείας ὑμνῳδὸς δόξης. ψυχή ἐστιν οὐσία ἄϋλος καὶ ἀθάνατος. ψυχή ἐστιν θυμὸς καὶ ἐπιθυμία. ὅπερ λέγεται θυμικὸν καὶ ἐπιθυμητικόν. ### psi 1878 (1t) (Οὐδέτερον.) Ψυλεῖον . βοτάνη. Ψυχρὰ ῥήματα . κακοὶ λόγοι. Ψύχος . τὸ πνεῦμα. Ὅμηρος· ψύχεος ἱμείρων. Ψυχαγωγεῖ . ἀναψύχει. Ψυχάζουσι . πρὸς τὸ ψυχρὸν διατρίβουσι πνεῦμα. Ψυχουλκούμενος . τὴν ψυχὴν ἑλκόμενος. Ψύχω . τὸ ζωογονῶ. * Ψυλαφᾷ . μικρῶς πως ἐπισπείρεσθαί σοι ἄρχεται. * Τὸ Ψ μετὰ τοῦ Ω. (Ἀρσενικόν.) Ψωμός . διὰ τὸ παρὰ τῶν ὀδόντων ψήχεσθαι καὶ τρίβεσθαι. ἢ παρὰ [τὸ ψῶ,] τὸ λεπτύνω. Ψωμόλεθρος . πολυφάγος. ἀπὸ τοῦ ὀλλύειν τὸν ψωμόν. (Θηλυκόν.) Ψῶα . ἡ δυσωδία. ἄτλητον ἐπὶ ψῶαν πνείεσκον. Ψῶρα . παρὰ τὸ ψῶ, οὗ παράγωγον ψαύω. ἐπειδὴ οἱ τῷ πάθει ἐνεχόμενοι πολλὴν ἔχουσιν ὁρμὴν ἐπὶ τὸ ψᾷν καὶ κνήθειν τὰ ἑαυτῶν πεπονθότα μέρη καὶ μέλη. Ψώζα . ἡ δυσωδία. καὶ νόσος τις. ### psi 1879 Ψωραλέα . ἡ ψωριῶσα. Ψωθίαν . τὴν ὑποκάτω τοῦ ἄρτου. Ψωμολεθρία . ἡ πολυφαγία. Ψωφίς . πόλις. ### psi 1880 Ψωφιλία . χώρα. καὶ Ψωφίλιοι, ἔθνος. Ψωμιεῖ . θρέψει. Ψώχοντες . τρίβοντες. Ψῶ . τὸ λεπτύνω. ### omega 1879 (5t) Ω. Τὸ Ω μετὰ τοῦ Α. (Θηλυκόν.) Ὦια . τὸ ἄκρον τοῦ ἱματίου, ἢ ὃ καλοῦμεν περιτραχήλιον, ἤτοι περιστόμιον. τοῦτο δὲ ὁ Ἀκύλας στόμα ἐνδύματος εἴρηκεν. ἢ ἀνάκλασις τοῦ κρασπέδου. γράφεται γὰρ σὺν τῷ ι . ἔστι γὰρ ὄϊς, ὃ σημαίνει τὸ πρόβατον, ἡ γενικὴ ὄϊος. καὶ γίνεται οἶς, οἰὸς, τὸ θηλυκὸν οἶα, καὶ ἐκτάσει τοῦ ο εἰς ω ᾦα. καὶ γὰρ οἱ παλαιοὶ προβάτειον δέρμα ἐν τοῖς κρασπέδοις τῶν ἱματίων ἔβαλον. (Οὐδέτερον.) Ὦ . τὸ στοιχεῖον. παρὰ τὸ ἔω, τὸ ὑπάρχω, ἐπειδὴ τοῦτο ὑπάρχει μακρὸν καὶ πλατύ. ὁμοίως τῷ χαρακτῆρι τὴν ἐκφώνησιν ἀπηνέγκατο. Ὠὰ κτίλα . τὰ τῶν ἡμέρων ὀρνίθων ὠὰ κτίλα καλοῦνται. καὶ κτίλος ὁ ἥμερος κριός. Ὠιόν . ἔχει τὸ ι . εὕρηται γὰρ κατὰ διάστασιν. ὡς παρὰ Σαπφοῖ· φασὶ δὴ ποταμὸν ὑακίνθινον Λήδαν πεπυκαδμένον εὑρεῖν ὤϊον. ἀλλὰ καὶ τὰ διὰ τοῦ ῳον οὐδέτερα μονογενῆ ### omega 1880 (5) θέλουσιν ἔχειν τὸ ι. οἷον ζῷον, ὑπερῷον, προστῷον, [περιστῷον,] Πτῷον, ὄνομα ὄρους. οὕτως οὖν καὶ ᾠόν. πρόσκειται μονογενῆ διὰ τὸ σῶος καὶ ὁ ζῶος, τὸ ζῶον. ταῦτα γὰρ οὐκ ἔχουσιν, ὅτι οὐκ εἰσὶ μονογενῆ βαρύτονα, οἷον ζῷον, πτῷον. τὸ δὲ ὠὸν διαλλάξαν κατὰ τὴν ἄρχουσαν διήλλαξε καὶ κατὰ τὴν τάσιν. ἐτυμολογεῖται δὲ παρὰ τὸ οἶον, μόνον γὰρ τίκτεται. Τὸ Ω μετὰ τοῦ Β. (Ἀρσενικόν.) Ὠβάς· Ὠβάντες . Ὤβρων . ποταμός. καὶ κλίνεται Ὤβρωνος. (Ῥῆμα.) Ὠβάξαι . παρὰ τῷ Πλουτάρχῳ. Ὠβέλισται . σεσημείωται, ἢ ἠθέτηται. ὁ ὀβελὸς γὰρ ἀθετήσεως σύμβολον. Τὸ Ω μετὰ τοῦ Γ. (Ἀρσενικόν.) Ὤγ . κύριον. ὃς ἦν μέγας καὶ ῥώμῃ σώματος πολυθρύλλητος. φασὶ γὰρ αὐτὸν καὶ κλίνῃ σι‐ ### omega 1881 δηρᾷ κεχρῆσθαι, ἐννέα πηχῶν τὸ μῆκος, πέντε δὲ εὖρος ἐχούσῃ. Ὦγες . ἔθνος. Ὤγυγος . κύριον. καὶ Ὠγύγιος. οὗτος ἀρχαῖος βασιλεὺς ἦν Θηβῶν. ἐκ τούτου γοῦν καὶ πᾶν τὸ ἀρχαῖον ὠγύγιον καλοῦσι. (Θηλυκόν.) Ὠγύγιαι . ἀρχαῖαι. ὠγύγιαι πύλαι. Ὠγυγία νῆσος . Ὤγυρις . λίμνη. Ὠγύγιον . ἀρχαῖον, παλαιόν. Ὠγύγιον βλέμμα . τὸ τοῦ Ὠγυγίου. (Ῥῆμα.) Ὦιγον . σὺν τῷ ι . ἀπὸ τοῦ οἴγω, τὸ ἀνοίγω, ἐγένετο. καὶ τροπῇ τοῦ ο εἰς ω . ὥσπερ οἴχομαι, ᾠχόμην, οἰκῶ, ᾤκουν. τούτου τὸ δεύτερον πρόσωπον ᾦγες, καὶ ᾦγε τὸ τρίτον. Τὸ Ω μετὰ τοῦ Δ. (Ἀρσενικόν.) Ὠιδικός . μουσικὸς, εὔλαλος. καὶ ὁ ὄρνις ἦν ᾠδικός. Ὡδοιδόκος . ὁ λῃστής· ὁ τὰς ὁδοὺς δοκῶν καὶ ἐπιτηρῶν. (Θηλυκόν.) Ὠιδή . ὅσα θεωρίας ἔχεται ψιλῆς καὶ θεολογίας. ὥστε ὁ ψαλμὸς λόγος ἐστὶ μουσικὸς, ὅταν εὐρύθμως κατὰ τοὺς ἁρμονικοὺς λόγους πρὸς τὸ ### omega 1882 ὄργανον κρούηται. ἢ ᾠδή ἐστι φωνὴ ἐμμελὴς, ἀποδιδομένη ἐναρμονίως ἄνευ τῆς συνηχήσεως τοῦ ὀργάνου. Ὠδὶν καὶ ὠδίς . ὁ τόκος. ἢ ὁ καιρὸς τοῦ τοκετοῦ. (Οὐδέτερον.) Ὠιδεῖον . τὸ σχολεῖον. (Ῥῆμα.) Ὠιδηκυῖα . ἀπὸ τοῦ οἰδαίνω, τὸ ἐξογκῶ. Ὠδίνω . τὸ γεννῶ. Ὡδοιδόκουν . ἐλῄστευον. Ὡδοιπορηκώς . ὁδεύσας. ὁδοιπορικῶς δὲ, ἐπίῤῥημα, μικρὸν καὶ ι. Ὠδύσσατο . ὠργίσθη. παρὰ τὴν ὀδύνην, ὅ ἐστι παρὰ τὸ ἔδω, τὸ ἐσθίω. Ὠδώδει . δυσωδίαν εἶχε. ὄδωδε δὲ μικρὸν καὶ μέγα. Ὦιδε . ἀντὶ τοῦ ἐνταῦθα. ὧδε δὲ, ἀντὶ τοῦ κατὰ τοῦτον τὸν τρόπον, δασύνεται. Ὠδί . ἀντὶ τοῦ ἐνταῦθα. καὶ ὡδὶ ἀντὶ τοῦ κατὰ τοῦτον τὸν τρόπον. Τὸ Ω μετὰ τοῦ Ε. (Ῥῆμα.) Ὤιετο . ὑπελάμβανεν. Τὸ Ω μετὰ τοῦ Η. (Ῥῆμα.) Ὠήθην . ὑπέλαβον. ### omega 1883 (1t) Τὸ Ω μετὰ τοῦ Θ. (Ἀρσενικόν.) Ὠθισμός . διωγμός. ἢ ἀγανάκτησις. ἀντωθησμὸς δὲ, ἦτα. (Ῥῆμα.) Ὠθίζω . ἀγανακτῶ. ἐπὶ ἐνεστῶτος. Ὤθισμαι . Ὠθήσω . Ὤθω . τὸ ἀποδιώκω. Τὸ Ω μετὰ τοῦ Ι. (Ῥῆμα.) Ὤϊξεν . ἤνοιξεν. ἀπὸ τοῦ οἴγω οἴξω, ᾤξω, καὶ ἐν διαλύσει ὤϊξα. Ὠΐγνυντο . ἀνεώγνυντο. ἀπὸ τοῦ οἴγω, οἰγνῶ, οἰγνύω. Τὸ Ω μετὰ τοῦ Κ. (Ἀρσενικόν.) Ὠκεανός . ποταμὸς ὁ τὴν οἰκουμένην περικυκλῶν. παρὰ τὸ ὠκέως νάειν. ἢ παρὰ τὸ ὠκέως ἀνύεσθαι. ### omega 1884 Ὤκιστος . ταχύτατος. Ὠκίναρος . ποταμός. Ὠκύς . ταχύς. παρὰ τὴν ἀκὴν, ἥτις δηλοῖ τὴν ὀξύτητα, γίνεται ἀκὺς καὶ τροπῇ τοῦ α εἰς ω ὠκύς. ὡς τέκμαρ τέκμωρ, καὶ ὡς φαριαμὸς, παρὰ τὸ φάρη, φαριαμὸς καὶ φωριαμός. τὸ δὲ ὠκὺς γίνεται παρὰ τὴν ἀκὴν, ὡς προείπομεν. ἢ παρὰ τὸ εἴκω, τὸ ὑποχωρῶ. Ὠκύαλος . ταχὺς διὰ θαλάσσης. Ὠκύμορος . ταχυθάνατος. Ὠκυπόρος . ὁ ταχέως πορῶν. (Θηλυκόν.) Ὠκάς . ἡ δίωξις. καὶ ἡ ἰωκή. Ὠκαλέη . πόλις. Ὠκεανῖτις ῥοή . ἡ τοῦ ὠκεανοῦ. Ὠκεῖα . ταχυτάτη. [ Ὠκύαλος ναῦς . ἡ ταχυτάτη.] (Οὐδέτερον.) Ὤκιμον . τὸ βασιλικόν. Ὠκτόν . τὸ διωκτόν. Ὠκύ . τὸ ταχύ. (Ῥῆμα.) Ὤικεον, ᾤκουν . ἀντὶ τοῦ κατῴκουν. ### omega 1885 Ὤκειλον, ὤκειλε . προσεπέλασεν, ἤγγισεν. Ὤικησεν . ἔμεινεν. ᾤκισεν δὲ ἕτερον, καὶ ᾤκισεν ἀντὶ τοῦ ἔκτισεν, ι. Ὤκλασεν . ἠτόνησεν. Ὠικονομήσαμεν . ὠφελήσαμεν. Τὸ Ω μετὰ τοῦ Λ. (Ἀρσενικόν.) Ὤλενος . ποταμὸς καὶ ζῶον. Ὤλλοι . ἔθνος. καὶ οἱ ἄλλοι. (Θηλυκόν.) Ὠλέναι . αἱ ἀγκάλαι, ἢ πήχεις τῶν χειρῶν. ἢ αἱ χεῖρες, ἢ αἱ παλάμαι. ἀπὸ τοῦ δι’ αὐτῶν ἐλοῦσθαι τὰς πράξεις, τουτέστι πληροῦσθαι. οὕτω Σωρανός. Ὠλεσίκαρπος . ἡ ἀπώλλουσα τοὺς καρπούς. ἰτέαι τ’ ὠλεσίκαρποι. ὀλεσίοικος δὲ γυνὴ, ἡ ἀπώλλουσα τὸν οἶκον, μικρόν. Ὠλενία . πέτρα. Ὦλκα . τὴν αὔλακα. παρὰ τὸ ἕλξω, τροπῇ τοῦ ε εἰς ο καὶ ἐκτάσει τοῦ ο εἰς ω , ὦλξ. Ὠλέκρανον . ὁ ἀγκών. (Ῥῆμα.) Ὤλα καὶ ὤλετο . ἀντὶ τοῦ ἀπώλετο. καὶ ὤλεκα καὶ ὠλέκειν. ### omega 1886 Ὤλισθεν καὶ ὠλίσθησεν . ἀντὶ τοῦ ἔπεσεν. Ὠλώλειν καὶ ὠλωλέκειν . ὄλωλα δὲ μικρὸν καὶ μέγα. Τὸ Ω μετὰ τοῦ Μ. (Ἀρσενικόν.) Ὠμηστής . ὁ ὠμὰ ἐσθίων. καὶ ὠμηστὶ, ἐπίῤῥημα. Ὠμοβόρος . ὁ ὠμὰ ἐσθίων. Ὠμογέρων . ὁ παρ’ ἡλικίαν γηράσας. οὗ ἡ κεφαλὴ οὐκ ἐκπολιώθη. Ὠμός . ἀπηνὴς, σκληρός. Ὦμος . †τὰ μετάφρενα.† παρὰ τὸ ὦ, τὸ ὑπάρχω. ὁ ὑπομένων τὰ βάρη καὶ τὰ φορτία. [ἢ παρὰ τὸν οἴσω μέλλοντα, ἐφ’ οὗ φέρομεν τὰ φορτία, γέγονεν οἶμος, καὶ τροπῇ τῆς οι διφθόγγου εἰς ω μέγα ὦμος. ὡς ἐκ τοῦ ἐναντίου ἀγκὼν ἀγκώνη ἔδει λέγεσθαι, τροπῇ τοῦ ω εἰς οι ἀγκοίνη. τοιοῦτον καὶ τὸ θοίνη, ἀπὸ τοῦ θῶ, τὸ τρέφω ἢ τὸ θηλάζω.] (Θηλυκόν.) Ὠμοτάτη . χαλεπωτάτη. Ὠμή . ἡ σκληρά. ὁμὴ δὲ, ἡ ὁμοία, μικρόν. (Οὐδέτερον.) Ὠμόν . ἀπηνὲς, σκληρὸν, χαλεπόν. ἢ ὠμὸν τὸ μὴ εἰς πέψιν ἐλθὸν, ὡς καὶ τὴν ἔξω τροφὴν ### omega 1887 ὠμὴν λέγομεν, οὔτε ἑψημένην οὔτε ὀπτημένην. παρὰ τὸ ὦ, τὸ ὑπάρχω, οἱονεὶ ἐν ταυτότητι ὑπάρχον καὶ μὴ μεταβληθέν. Ὠμοβοΐνον . ἡ βύρσα. ὠμοβόειον δὲ, δίφθογγον. Ὠμόλινον . τὸ ἐπὶ τῶν ὤμων. Ὠμοφόριον . ...... (Ῥῆμα.) Ὡμάδευσεν . ἐσώρευσεν. Ὡμάρτησεν . ἠκολούθησεν. Ὡμήρησεν . συνέτυχε· συνήντησεν. ὅθεν καὶ ὅμηρον τὸ ἐνέχυρον, παρὰ τὸ συνεῖναι τοῖς λαμβάνουσιν. ὡμήρησε δέ μοι παρ’ ἑταίρων ἄγγελος ὠκύς. ἀπὸ μεταφορᾶς τῶν ὁμοῦ ἐρεσσόντων. ἢ ἀπὸ τοῦ ἅμα ἀρηρέναι. Ὤιμην . ὑπέλαβον. Ὤμνυ . ὤμνυεν. Ὠμοτόκησεν . ἐδυστόκησεν. ἢ παρὰ τὸν καιρὸν τὸ βρέφος προήγαγεν. Ὡμορηκυῖα . γειτονοῦσα. Ὡμοφρονηκώς . ὁ τὰ ὅμοια φρονήσας. Ὠμωμώκει . ἀντὶ τοῦ ὤμοσεν. ὀμώμοκε δὲ, μικρὸν, [μέγα καὶ μικρόν.] ὠμόμοστο δὲ μέγα καὶ μικρά. Ὤιμοξεν . ἐστέναξεν. Ὠμισάμενος . ἐπὶ τῶν ὤμων λαβών. (Ἐπίῤῥημα.) Ὠμαδόν . ἐπὶ τῶν ὤμων. ### omega 1888 Ὤμοι . φεῦ μοι. Ὠμῶς . σκληρῶς, ἀπηνῶς, χαλεπῶς. ὁμῶς δὲ, ἀντὶ τοῦ ὁμοίως, μικρόν. Τὸ Ω μετὰ τοῦ Ν. (Ἀρσενικόν.) Ὤναρος . κύριον. Ὠνητός . ἀγοραστός. Ὥνθρωπος . ὁ ἄνθρωπος. Ὠνθυλευμένος . ὁ κοπρίας γέμων. μικρὸν ἐγὼ γράφω τὸ ὀνθυλευόμενος. (Θηλυκόν.) Ὠνή . ἡ ἀγορασία. καὶ ὦνος ἡ ἀγορασία καὶ ἡ τιμή. (Οὐδέτερον.) Ὤνια . τὰ εἰς ἀγορὰν προτιθέμενα καὶ πιπρασκόμενα. (Ῥῆμα.) Ὠνεῖτο . ὠφελεῖτο. καὶ ἀντὶ τοῦ ἠγόραζεν. Ὠνῆσαι . ἀγοράσαι. Ὠνοσάμην . ἐμεμψάμην. Ὠινοχόει . ἐκίρνα. Ὠνομασμένος . ὀνομαζόμενος δὲ, μικρόν. Ὤν . ἀντὶ τοῦ ὑπάρχων. Τὸ Ω μετὰ τοῦ Ξ. Ὦξος . ὄνομα ποταμοῦ. Ὦιξεν . ἀνέῳξεν. ### omega 1889 (1t) Τὸ Ω μετὰ τοῦ Ο. Ὠοκάταξις . κύριον. Ὤιοντο . ἐνόμιζον· ὑπελάμβανον. Ὠιόμην . ὑπώπτευον. [ὑπελάμβανον.] Ὠοτοκῶ . ...... Τὸ Ω μετὰ τοῦ Π. (Ἀρσενικόν.) Ὦπες . οἱ ὀφθαλμοί. οἷον ὀπαὶ τινὲς οὖσαι τῆς ψυχῆς. δι’ ὧν τὸ κατάστημα αὐτῆς θεωρεῖται. λέγεται δὲ καὶ ὑπώπια τὰ ὑπὸ τοὺς ὀφθαλμοὺς πελιδνώματα. ὡς δέ τινες, ὅτι ὀπῇ καὶ τρυπήματι ἐοίκασιν. ὅθεν καὶ ὀπήτιον, τὸ ποιοῦν ὀπήν. Ὠιπόλος . ὁ αἰπόλος. Ὦπις . πόλις καὶ γῆ. Ὤπασε . παρέσχεν, ἔδωκεν, ἐχαρίσατο. Ὤπαζε . κατόπιν ἐδίωκεν. Ὡπλίσατο . παρεσκευάσθη. Ὦπται . τεθέαται. Ὠπτῆσθαι . ὀπτηθῆναι δὲ, μικρόν. Ὤπυεν . ὡμίλει ἐν συνουσίᾳ. ἀπὸ τῆς ὀπός. ἢ παρὰ τὸ ἕπεσθαι ἀνδρί. καὶ γὰρ δάμαρ παρὰ τὸ δαμάζεσθαι καὶ ὑπεζεῦχθαι ἀνδρί. ἢ τροπῇ τοῦ π εἰς μ , ὤμυεν, ἀπὸ τοῦ ὁμοῦ ἰέναι. Ὠπώπει . εἶδεν. ὄπωπα δὲ, μικρὸν καὶ μέγα. ### omega 1890 (1t) Τὸ Ω μετὰ τοῦ Ρ. (Ἀρσενικόν.) Ὤρ · Ὠρασμάδης· Ὡράτιος· Ὠρήβ· Ὠριγένης· Ὠρικίων. ὀνόματα κύρια. Ὠρεός . τόπος καὶ πόλις. Ὠρεῖται . ἐθνικόν. Ὡρειάρειος . ....... Ὤριστος . ὁ ἄριστος. βοιωτικῶς ἐτράπη τὸ α εἰς ω . Ὅμηρος· οἴχετ’ ἀνὴρ ὤριστος—. Ὠρόψιος . κύριον. Ὡροσκόπος . ὁ σκοπεύων τὴν ὥραν. Ὧρος . ὁ καιρὸς, ἢ ὁ ἐνιαυτός. οἷον· ἐννέωρος βασίλευε. παρὰ τὰς ὥρας, ὅ ἐστι τὰς τροπὰς, ἃς περιέχει. τὸ δὲ ὥρα παρὰ τὸ ὡρεῖν, ἡ φυλάττουσα τεταγμένον τὸν ἴδιον καιρόν. ἢ παρὰ τὸ ὁρίζειν, ὅρα καὶ ὥρα ἐκτάσει τοῦ ο εἰς ω . καὶ Ὧραι αἱ πυλωροί. παρὰ τὸ ὡρεῖν καὶ φυλάσσειν. Ὡραῖος . ὁ εὔμορφος. καὶ ὡραῖος ὁ ἀκμαῖος. (Θηλυκόν.) Ὥρα . ἡ εὐμορφία, τὸ κάλλος. ἡ τροπή. ἡ φροντίς. καὶ ὥρα ἡ τὸν τοῦ ἡλίου δρόμον ἐμ‐ ### omega 1891 φαίνουσα κατανόησις. ἢ καρπῶν διαφόρων συνδρομή. Ὤρεσι . γυναιξί. παρὰ τὸ ὁμοῦ ἀρηρέναι καὶ συνηρμόσθαι ἀνδρί. ὅθεν καὶ ξυνωρίς. παρὰ τὸ ξυνηρμόσθαι γίνεται ὄαρος, ἡ εὐθεῖα τῶν πληθυντικῶν ὄαροι, καὶ κατὰ μεταπλασμὸν ὄαρες, καὶ κατὰ συναίρεσιν ὦρες. [ὁ δὲ Μιλήσιος Ὦρος λέγει, ὅτι παρὰ τὸ ὁμοῦ ἀρηρέναι ὄαρ, καὶ καθ’ ὑπερβιβασμὸν ἄορ, καὶ κατὰ συναλοιφὴν ὦρ.] Ὠρείθυια . θεά. † Ὡρικημείραξ . ἡ εὔμορφος.† Ὠρικία . χώρα. Ὡρογραφίαι . αἱ κατ’ ἐνιαυτὸν ἀναγραφαὶ γινόμεναι τῶν ἐν ταῖς πόλεσιν. ὧρος γὰρ ὁ ἐνιαυτός. Ὠρωπία χώρα . καὶ Ὠροπὸς, πόλις. καὶ Ὠρόπιος, τοπικόν. ### omega 1892 (1t) (Οὐδέτερον.) Ὡραῖον . εὔμορφον. ἰστέον, ὅτι ὡραῖον καὶ κάλλος διαφέρει, ὅτι τὸ μὲν ὡραῖον λέγεται τὸ συμπεπληρωμένον εἰς τὸν ἐπιτήδειον καιρὸν πρὸς τὴν οἰκείαν ἀκμήν· καὶ ὡραῖος ὁ σῖτος ὁ ὥριμος ἤδη πρὸς θερισμόν· καὶ ὡραῖος ὁ καρπὸς τῆς ἀμπέλου, ὁ τὴν οἰκείαν πέψιν εἰς τελείωσιν ἑαυτοῦ διὰ τῆς τοῦ ἔτους ὥρας ἀπολαύων, καὶ ἐπιτήδειος εἰς ἀπόλαυσιν γεγονώς· κάλλος δὲ, τὸ ἐν τῇ θέσει τῶν μελῶν εὐάρμοστον, καὶ ἐπανθοῦσαν αὐτῷ τὴν χάριν ἔχον. Ὡρολογεῖον . λέγειν γὰρ τὸ μετρεῖν. (Ῥῆμα.) Ὡρακίσας . ἐκκαυθείς. δειλιάσας. καὶ ὡρακίζειν παρὰ τὸ αἰκίζεσθαι τὴν ὥραν, τουτέστι τὴν μορφὴν, ἀπὸ τοῦ ὠχριᾷν δηλονότι καὶ ἀποψυχεῖν. ### omega 1893 Ὠρεχθήτην . ἐξετείνοντο. Ὡρισμένον . τὸ οἱονεὶ περιωρισμένον, καὶ μὴ εἰς πολλὰ ἐκτεινόμενον. οἷον λευκὸν χρῶμα, τρεῖς ἄνδρες ἢ τέσσαρες. Ὤρινε . διήγειρε. Ὡρίσθω . καὶ ὑπερωρίσθω. Ὠρίνθη . διηγέρθη. Ὤργων . ἐμαινόμην. Ὡρκωμότει . ἐπὶ παρατατικοῦ. Ὤρθρου . τρίτον πρόσωπον παρατατικοῦ. ὄρθρου δὲ, προστακτικὸς, μικρόν. Ὠρεῖν . ἀντὶ τοῦ φυλάσσειν. ὁρῇν δὲ, ἀντὶ τοῦ ὁρᾷν, μικρὸν καὶ η . Ὥρμει . ἐπὶ ἀψύχων. οἷον ὥρμει ἡ ναῦς. ὥρμη δὲ, ἐπὶ ἀνθρώπου καὶ λέοντος καὶ τῶν ἐμψύχων, η . Ὡρμῆσθαι . παρακείμενος. Ὡρμημένος . ### omega 1894 Ὥρμενος . ὁρμώμενος. Ὤρνυτο . διηγείρετο. Ὠροφωμένος . ἐστεγασμένος. Ὤρορε . διετάραξεν. ἢ διήγειρεν. ἢ ἐκίνησεν. ἀπὸ τοῦ ὄρω, ὦρα, ὤρορεν. Ὦρσε . διήγειρεν. Ὠρύω . τὸ κλαίω. παρὰ τὸ αὔω, τὸ φωνῶ, γίνεται ἀωρύω, καὶ κατὰ κρᾶσιν τοῦ α καὶ ω ὠρύω. καὶ ὠρυομένων, ἀντὶ τοῦ βοώντων. κυρίως δὲ λέγεται ἐπὶ τῶν λεόντων καὶ λύκων. Ὡρικώς . ὁρίσας, * συναθροίσας. * Ὠρῶ . τὸ φυλάσσω. Τὸ Ω μετὰ τοῦ Σ. (Ἀρσενικόν.) Ὡσαννά . σῶσον δὴ ὁ ἐν τοῖς ὑψίστοις, * ἢ ἁπλῶς ὕμνος. * Ὠσηέ . κύριον. ### omega 1895 Ὠσμός . ὁ ὠθισμός. Ὠστεγανοί . ἐθνικόν. Ὠστέος . ἀποδιωκτέος. Ὦσχος . ὁ κλάδος. (Θηλυκόν.) Ὦσις . ἡ δίωξις. καὶ Ὦσις, ὄνομα κύριον. Ὠστεία . [ὄνομα] νήσου. ὀστία δὲ, οἱ λιμένες, μικρὸν καὶ ι. καὶ ὀστία, ἡ θύρα, ὁμοίως. (Οὐδέτερον.) Ὠσίν . ὠτίοις. ἡ εὐθεῖα τὸ οὖς, καὶ κλίνεται ὠτὸς, τὰ ὦτα, τοῖς ὠσίν. * Ὠσχοφορία . ἑορτή. παρὰ τὸ οἴχη, ὃ σημαίνει τὴν ἄμπελον. * (Ῥῆμα.) Ὠσθῆναι . διωχθῆναι. Ὠσμένος . δεδιωγμένος. Ὠστίσαι . διῶξαι. ### omega 1896 Ὡσεί . ἐπίῤῥημα παρέλκον, ἤτοι ἐπακολουθοῦν. προσέλαβε γὰρ τὸ τῆς παραβολῆς ὡς, καὶ τὸν εἰ σύνδεσμον συναπτικόν. Τὸ Ω μετὰ τοῦ Τ. (Ἀρσενικόν.) † Ὤτακος . ὁ ἄπορος.† Ὦ τάν . ὦ φίλε. ὦ σὺ ἑταῖρε. λέγεται καὶ ἐπὶ εἰρωνείας. ὡς παρὰ τὸ μέγιστος μεγιστὰν, καὶ Ἑρμῆς Ἑρμὰν, οὕτω καὶ παρὰ τὸ ἔτης, ὁ συνήθης, γίνεται ὦ ἐτὰν, καὶ κατὰ συναλοιφὴν ὦ τάν. Ὤτιος καὶ Ὦτος . κύρια. † Ὦτος . κύριον. καὶ τὸ ὄρνεον.† Ὠτόεις . ὁ ὦτα μεγάλα ἔχων. Ὠτάγρα . εἶδος ὀργάνου. Ὠτίς . ζῶον, ἣν ὠτίδα λέγουσιν. ### omega 1897 Ὠτειλή . τὸ τραῦμα. ἡ οὐλή. παρὰ τὸν οὐτήσω μέλλοντα, οὐτηλὴ καὶ ὠτειλὴ, τροπῇ τοῦ ου εἰς ω καὶ τοῦ η εἰς τὸν ει δίφθογγον βοιωτικῶς. Ὦτα . τὰ ὦτα. Ἀπολλόδωρος παρὰ τὸ δέχεσθαι τὴν ὄσσαν. οἱ δὲ, δι’ ὧν ὠθεῖται ἡ φωνή. οἱ δὲ κατὰ μετάθεσιν τοῦ π εἰς τ , ὦπα τινὰ ὄντα, παρὰ τὸ ὀπὰς τινὰ ἔχειν. Ὠτίδειον ὠόν . τὸ τῆς ὠτίδος. ὠτίδιον δὲ, ἡ μικρὰ ὠτὶς, ι. † Ὠτοκοπεῖ . ἐνοχλεῖ τὰ ὦτα.† Ὠτακουστεῖ . περιέργως ἀκούει. Ὠτοκωφεῖ . βαρέως ἀκούει. Τὸ Ω μετὰ τοῦ Υ. Ὠϋτός . ὅ ἐστιν ὁ αὐτὸς, καὶ κράσει τοῦ ο καὶ α εἰς ω μέγα ὠϋτός. Τὸ Ω μετὰ τοῦ Φ. (Ἀρσενικόν.) Ὠφελιμώτατος . Ὠφέλεια . παρὰ δὲ τῷ Εὐριπίδῃ εὕρηται καὶ ὠφελία. Ὠφθίς . πόλις. ὀφθεὶς δὲ, ὁ φανεὶς, μικρὸν καὶ δίφθογγον. ### omega 1898 Ὠφελεῖσθαι . ἐπὶ ἐνεστῶτος. ὠφελῆσθαι δὲ, ἐπὶ παρακειμένου, η . Ὠφελούμενος · ὠφελημένος· ὤφελες καὶ ὤφελε. μεγάλα. Ὤφελον . μετὰ ἀπαρεμφάτου κείμενον διὰ τοῦ ω γράφεται. ὡς τὸ, ὤφελον ποιῆσαι τόδε. ὅταν δὲ παρῳχημένον ἢ εὐκτικὸν ἔχῃ ἔμπροσθεν, διὰ τοῦ ο μικροῦ. ὡς τὸ, ὄφελον ἐγένετο ταῦτα, καὶ ὄφελον κατευθυνθείησαν αἱ ὁδοί μου. Ὠφρυωμένος . ἐπῃρμένος. Τὸ Ω μετὰ τοῦ Χ. (Ἀρσενικόν.) Ὦχρος καὶ ὠχρὸς διαφέρει . ὦχρος λέγεται αὐτὴ ἡ ὠχρίωσις. [ὠχρὸς δὲ] ὁ ἄνθρωπος ὁ μετεσχηκὼς τῆς ὠριάσεως. ἔστιν ἄχροος, παρὰ τὸ χροῦς, χροὸς, εἶτα καθ’ ὑπερβιβασμὸν ἄωχρος, κατὰ κρᾶσιν ὦχρος βαρυτόνως· τὰ γὰρ εἰς ος δισύλλαβα μονογενῆ ἀρχόμενα ἀπὸ τοῦ ω , μὴ ὑποκειμένου τοῦ ι , βαρύνονται. ὦμος, ὦρος. πρόσκειται μὴ ὑποκειμένου τοῦ ι, διὰ τοῦ ὠδός. —ὦχρος δέ μιν εἷλε παρειάς. καὶ ὦχροι ἐν τοῖς ὀσπρίοις χλωρὰ τινὰ εὑρίσκεται, ἅπερ ἀπὸ τῆς χροιᾶς οὕτω λέγει. οὕτως Ἡρακλείδης. ὠχρὸς ἦν αὐτοῦ ὁ χρώς. ### omega 1899 ἄωχρον ἦν αὐτοῦ τὸ σῶμα. ὁ χρὼς δέ σου ὠχρός ἐστι, μέγα καὶ μικρόν. Ὦχρος . εἶδος ὀσπρίου. τοῦ Ψελλοῦ· κογχύλια τὰ ὄστρεα, [ὦχρος εἶδος ὀσπρίου.] [ Ὤχετο . ἐπορεύετο. καὶ ᾤχοντο.] Ὠχημένος . ἐκ τοῦ οἰχῶ. Ὠιχόμεθα . ἐπορεύθῃμεν. ᾠχόμεθ’ ἐς Θήβην ἰετίωνος. Ὠχυρωμένος . ὀχυρούμενος δὲ, μικρόν. ### omega 1900 Ὤιχωκε καὶ ᾤχωκα . οἰχῶ, ᾤχηκα, τροπῇ τοῦ η εἰς ω ᾤχωκα καὶ τὸ τρίτον ᾤχωκε. Τὸ Ω μετὰ τοῦ Ψ. Ὤψ . ὁ ὀφθαλμός. καὶ κλίνεται ὠκός. ὂψ δὲ, ἡ φωνὴ, μικρόν. Ὦψαν . εἶδον, ἔβλεψαν. Ὠψισμένον . βραδέως γινόμενον. Ὠψίσθη . ἐβράδυνεν. Ὠψωνηκότες . ὀψωνήσαντες δὲ, μικρόν. ## License and provenance Eulogikon publishes public-domain Greek texts in cleaned, structured, readable form and makes no copyright claim over that preparation (Public Domain Mark 1.0, https://creativecommons.org/publicdomain/mark/1.0/). Cite as `eul_wid: yem-aa`.