--- title: Great Etymological Work title_greek: Ἐτυμολογικὸν τὸ Μέγα author: Etymologicum Magnum (anonymous compiler) eul_wid: xie-aa eul_aid: xie canonical: "https://eulogikon.org/works/etymologicum-magnum-xie-aa" period: Byzantine domain: Lexicography format: Collection license: "https://creativecommons.org/publicdomain/mark/1.0/" --- # Great Etymological Work *Ἐτυμολογικὸν τὸ Μέγα* **Author:** Etymologicum Magnum (anonymous compiler) **eul_wid:** `xie-aa` · [HTML page](https://eulogikon.org/works/etymologicum-magnum-xie-aa) ## Text ### α 1 ἄλφα τὸ στοιχεῖον, παρὰ τὸ ἄλφω τὸ εὑρίσκω· πρῶτον γὰρ τῶν ἄλλων στοιχείων εὑρέθη. Ἢ ἀπὸ τοῦ κατὰ ἀμοιβὰς πολιτεύεσθαι· ἄλφειν γὰρ τὸ ἀμείβειν ### α 2 Ἄατος Ἄνευ ἄτης· ὅ ἐστιν ἀβλαβής. Δύναται δὲ καὶ ὁ χαλεπὸς καὶ βλαβερὸς ἀκούεσθαι. Ἴσως καὶ αὐτὸ παρὰ τὴν ἄτην, ἐπιτάσει τοῦ ἄλφα. Οὕτως Μεθόδιος. Ἢ ἀπὸ τοῦ ἄω τὸ βλάπτω, ἄσω ἄτος καὶ ἄατος· Ἄγρει δή μοι ὄμοσσον ἀάατον Στυγὸς ὕδωρ. Τὸ ἀβλαβὲς, ἢ πολυβλαβές. Ἀβλαβὲς μὲν, τοῖς εὐόρκοις· πολυβλαβὲς δὲ, τοῖς ἐπιόρκοις ### α 3 Ἄασας Ἔβλαψας· ἐπιτάσει τοῦ α. Καὶ ### α 4 Ἀασάμην ἐβλάβην. Ἄω τὸ βλάπτω, ὁ μέλλων, ἄσω· ὁ ἀόριστος, ἄσα, ἐπιτάσει τοῦ α, ἄασα, ἀντὶ τοῦ ἔβλαψα. Ἆσέ με δαίμονος αἶσα κακὴ, καὶ ἀθέσφατος οἶνος. Ὁ μέσος ἀόριστος, ἀσάμην, καὶ πλεονασμῷ τοῦ δευτέρου α, ἀασάμην ### α 5 Ἀάσχετον Μητρός τοι μένος αἰὲν ἀάσχετον οὐκ ἐπιεικτόν. Ἀκατάσχετον, ἀκατακράτητον, μέγα. Ἀπὸ τοῦ σχῶ, σχῆμι, ἔσχηκα, ἔσχεμαι, ἔσχεσαι, ἔσχεται, σχετὸς, καὶ ἄσχετος· καὶ πλεονασμῷ τοῦ α, ἀάσχετος ### α 6 Ἄαπτος Ὅτε κέν τοι ἀάπτους χεῖρας ἐφείω. Παρὰ τὸ ἅπτω, ἁπτοὺς, καὶ ἀάπτους, ἤγουν τὰς ἄγαν ἁπτομένας· ἢ ὧν οὐκ ἄν τις ἅψαιτο, οἱονεὶ ἀπροσίτους, ἀπροσπελάστους. Τὸ δὲ, Καθαπτὸς ἐν πεύκαισι Παρνασοῦ, παρ’ Εὐριπίδῃ. Ἐκ τοῦ καθάπτω γέγονε καθαπτός. Οὕτω Φιλόξενος· ὁ δὲ Ἡρωδιανὸς, τὰς μὴ δυναμένας φθαρῆναι λέγει σημαίνειν τὸ ὄνομα, κατασκευάζων οὕτως· ἔστιν ἲψ ζῷον ἐσθίον τὰ ξύλα, καὶ κλίνεται ἰπός· ἐκ τούτου γίνεται ῥῆμα, ἰάπτω· ἐξ οὗ ῥηματικὸν ὄνομα, ἰαπτούς· καὶ κατὰ στέρησιν, ἀϊάπτους· καὶ κατ’ ἔλλειψιν τοῦ ι, ἀάπτους. Οἱ μὲν οὖν δασύνουσι τὴν δευτέραν, ἀποδιδόντες ἀπροσπελάστους· οἱ δὲ ψιλοῦσιν, ἀπτοήτους· ἔνιοι δὲ, ἀνεφίκτους, ἢ χαλεπάς· ἵν’ ᾖ τὸ μὲν πρῶτον, ἐκτεταμένον· τὸ δὲ δεύτερον, συγκεκομμένον ### α 7 Ἀαγές Ἄθραυστον, ἀπὸ τοῦ ἄγω τὸ κλάνω, ἀγής· καὶ μετὰ τοῦ ἐπιτατικοῦ ἄλφα, ἀαγής· τὸ οὐδέτερον, ἀαγές. Ἢ τὸ ἄθραυστον κατὰ στέρησιν, ἢ τὸ πολύθραυστον ### α 8 Ἄβαλ Ἐπίρρημα. Παρὰ τὸ βάλλω, κατὰ ἀφαίρεσιν τοῦ λ καὶ τοῦ ω, καὶ μετὰ τοῦ ἐπιτατικοῦ ἄλφα, ἄβαλ, καὶ ἄβελ, παρὰ τὸ ### α 9 ἀβάλε ἐπίρρημα, ὡς τὸ, Ἀβάλε σοι, Στέφανε· εἰδωλολάτρησας ### α 10 Ἄβαξ Κυρίως ὁ μὴ ἔχων βάσιν· καταχρηστικῶς δὲ καὶ ἐπὶ οἱουδήποτε σανιδίου. Οὕτως Ὠρίων. Γίνεται δὲ παρὰ τὸ βῶ τὸ βαίνω ### α 11 Ἀβαρνίδα Οἷον, Περκώτην δ’ ἐπὶ τῇ καὶ Ἀβαρνίδα ἠμαθόεσσαν. Περκώτη δέ ἐστι πόλις Τροίας· Ἀβαρνὶς δὲ, πόλις Λαμψάκου. Ὠνομάσθη δὲ ἀπὸ τοιαύτης αἰτίας· Διονύσου ἐρασθεῖσα Ἀφροδίτη, ἐμίγη αὐτῷ· ἀναχωρήσαντος δὲ τούτου εἰς τὴν Μηδικὴν, ἐγαμήθη Ἀδώνιδι. Ὡς δὲ ἦλθεν ὁ Διόνυσος, στέφανον ποιήσασα ἀπήντησεν αὐτῷ. Ἠιδεῖτο δὲ ἀκολουθῆσαι αὐτῷ, διὰ τὸ γεγαμῆσθαι· εἰς δὲ Λάμψακον ἀναχωρήσασα, τὸν ἐξ αὐτοῦ κυοφορούμενον ἐβούλετο ἀνελεῖν. Ἡ δὲ Ἥρα ζηλοτυπήσασα, μεμαγευμένῃ τῇ χειρὶ ἐφήψατο τῆς γαστρὸς αὐτῆς, καὶ ἐποίησεν αὐτὴν τεκεῖν παῖδα, ὃν Πρίηπον ὀνομασθῆναι φασὶν, ἄσχημον, καὶ βαθυαιδοῖον· καὶ τοῦτον ἀπαρνήσασθαι τὴν Ἀφροδίτην· καὶ ἀπὸ τούτου Ἀπαρνίδα κληθῆναι, κατὰ δὲ ἐναλλαγὴν τοῦ στοιχείου, Ἀβαρνίδα. Οὕτως Ὦρος ὁ Θηβαῖος ἐτυμολόγος. Τὸ ἐθνικὸν, Ἀβαρναῖος καὶ τὸ θηλυκὸν, Ἀβαρναίη ### α 12 Ἀβάκησαν Τῷ δ’ ἴκελος κατέδυ Τρώων πόλιν· οἱ δ’ ἀβάκησαν, ἠγνόησαν καὶ ἠσυνέτησαν. Ἔστιν δὲ ῥητορικὴ ἡ λέξις. Οἱ δὲ τὸ ἡσύχασαν. Ἔστι βάζω τὸ λέγω· ὁ παθητικὸς παρακείμενος, βέβακται· οἷον, ἔπος δ’ εἴπερ τι βέβακται. Καὶ ὥσπερ παρὰ τὸ φυλάσσω πεφύλακται φυλακτὸς, καὶ τέτακται τακτὸς, ἐξ οὗ τὸ ἄτακτος ἀτακτῶ, οὕτως καὶ βέβακται βακτός· καὶ ῥῆμα ἐξ αὐτοῦ ἀβακτῶ, ὡς ἄτακτος ἀτακτῶ· καὶ ὑφαιρέσει τοῦ τ, ἀβακῶ· ὅθεν τὸ ### α 13 ἀβακῆσαι · σημαίνει δὲ τὸ ἀγνοῆσαι. Οἱ γὰρ ἀγνοοῦντες οὐκ ἔχουσιν ὅ τι λέγωσιν. Ἔστιν οὖν τὸ τοιοῦτον, ὅτι ἄφωνοι δι’ ἄγνοιαν ἐγένοντο ### α 14 Ἀβακής Βάζω τὸ λέγω· οἷον, εὖ μὲν βάζουσι, κακῶς δ’ ὄπιθεν φρονέουσιν. Ἐξ αὐτοῦ γίνεται ἀβακής. Κέχρηται δὲ αὐτῷ Σαπφώ· οἷον, Ἀλλά τις οὐκ ἔμμιν παλιγκότων ὀργάνων· ἀλλ’ ἀβακὴν τὰν φρένα ἔχω. Ἀντὶ τοῦ ἡσύχιον καὶ πρᾶον. Παρὰ τὸ ἀβακὴς οὖν γίνεται ἀβακῶ, ὥσπερ εὐσεβὴς εὐσεβῶ. Γίνεται δὲ καὶ ### α 15 ἀβακίζω. Φησὶν Ἀνακρέων Ἐγὼ δὲ μισέω πάντας, οἳ χθονίους ἔχουσι ῥυθμοὺς καὶ χαλεποὺς μεμαθήκασιν, ὡς μεγίστη τῶν ἀβακιζομένων, ἀντὶ τοῦ, τῶν ἡσυχίων καὶ μὴ θορυβωδῶν. Καὶ ἀπὸ τοῦ ἀβακὴς, ἐπίρρημα ### α 16 ἀβακέως · Ἀβακέως εὕδοντι, ἀντὶ τοῦ ἡσύχως· ὥσπερ ἀπὸ τοῦ εὐσεβὴς, εὐσεβέως. Οἵτως Ἡρωδιανὸς εἰς τοὺς Μεγάλους Ἐπιμερισμούς ### α 17 ἄβδηρα ἡ θάλασσα· Ἔρρει σοι τὸ μειράκιον ὁ Καλλίας, ὦ Πρωταγόρα· καὶ πέπραγε κακῶς, ἐπειδή σοι τὴν ταχίστην Ἀβδήραδε Ἀθήνηθεν ἀναπέπλευκας. Ἔστι καὶ ὄνομα πόλεως. Τὸ ἐθνικὸν Ἀβδηρίτης ### α 18 Ἀβέλτερος Ἀνόητος, ὁ τὸ βέλτιον μὴ γινώσκων. Γίνεται δὲ ἐκ τοῦ βέλτερος· καὶ μετὰ τοῦ στερητικοῦ ἄλφα, ἀβέλτερος. Τὸ δὲ βέλτερος, ἀπὸ τοῦ βάλλω, τύπου συγκριτικοῦ, οὐχὶ δὲ συγκριτικόν. Ὥσπερ γὰρ παρὰ τὸ φέρω φέρτερος, οὕτω παρὰ τὸ βάλλω βέλτερος ### α 19 Ἀβελτερία Καὶ τροπῇ τοῦ ε εἰς η ### α 20 ἀβελτηρία ἀνοησία, μωρία, ἡ τὸ βέλτιον μὴ γινώσκουσα, ἀπὸ τοῦ ἀβέλτερος ### α 21 Ἀβίων Ἤτοι βίοις μὴ χρωμένων, ὅ ἐστι νόμοις καὶ πολιτείαις· ἢ βιοῖς μὴ χρωμένων, ὅ ἐστι τόξοις· ἢ μετὰ τοῦ ἐπιτατικοῦ α, ἵν’ ᾖ πολυβίων. Ζήτει εἰς τὸ ### γ 1 γαλακτοφάγος. Ἢ ἄβιοι, οὐ βίαιοι, οὐκ ἄδικοι. Ἢ μακρόβιοι, μεγαλότοξοι ### α 22 Ἀβλεμέως Ἀφροντίστως. Παρὰ τὸ μέλειν, ἀμελέως, καὶ ὑπερθέσει ἀλεμέως· καὶ πλεονασμῷ τοῦ βῆτα, ἀβλεμέως. Οὕτως Ὠρίων ### α 23 Ἀβληχρόν Βληχρὸν, τὸ ἀσθενές· καὶ κατὰ ἐπίτασιν τοῦ ἄλφα, ἀβληχρόν. Λαμβάνεται δὲ καὶ ἐπὶ τοῦ ἰσχυροῦ· παρὰ τὸ βάλλειν· ὃ ποτὲ μὲν τὸ καταβάλλειν εἰς γῆν καὶ δύνασθαι ἀναιρεῖν σημαίνει, ποτὲ δὲ τὸ καταβάλλεσθαι εἰς γῆν. Οὕτως Ὠρίων. Ἔστι δὲ ῥητορικὴ ἡ λέξις ### α 24 Ἀβλῆτα Τὸν κακόβλητον, παρὰ τὸ βέβληται· ἢ τὸν καινὸν καὶ μήπω βεβλημένον, ἀλλὰ νεοπαγῆ καὶ ἀκέραιον τὸν ἰὸν ἐν αὐτῷ ἔχοντα. Κλίνεται δὲ διὰ τοῦ ΤΟΣ· οἷον, ἀβλὴς, ἀβλῆτος. Τὰ γὰρ εἰς ς λήγοντα ὀξύτονα σύνθετα ἀπὸ ῥημάτων γινόμενα, μίαν συλλαβὴν φυλάττοντα τοῦ παθητικοῦ παρακειμένου, διὰ καθαροῦ τοῦ ΤΟΣ κλίνονται, εἴτε εἰς ΩΣ ὦσι, εἴτε εἰς ΗΣ, εἴτε εἰς ΑΣ· οἷον, κέκραται, χαλκοκρὰς χαλκοκράτος, ὁ χαλκῷ κεκραμένος· νεοκρὰς νεοκράτος, ὁ νεωστὶ κεκραμένος· βέβληται, ἀβλὴς ἀβλῆτος, ὁ μὴ βληθείς· τέτρωται, ἀτρὼς ἀτρῶτος, ὁ μὴ τρωθείς· πέπτωται, ἀπτὼς ἀπτῶτος, ὁ μὴ πεσών· ἔγνωσται, ἀγνὼς ἀγνῶτος, ὁ ἄγνωστος· τέθνηκα, ἡμιθνὴς ἡμιθνῆτος, ὁ ἡμιθανής. Οὕτως ὁ Χοιροβοσκὸς εἰς τὸν τέταρτον κανόνα τῶν ἀρσενικῶν ὀνομάτων ### α 25 Ἀβούλητον Ἀκούσιον, ἢ οὐ βουλόμενον· ἢ δυσβούλευτον ### α 26 Ἀβούτης Ἀκτήμων, ἄπορος· ἀπὸ τοῦ βοτόν ### α 27 Ἄβολος Ὁ μηδέπω ἐκβεβληκὼς τοὺς ὀδόντας ἵππος, ἤγουν ὁ πῶλος. Καὶ ### γ 2 γνώμων ὁ ὀδούς· ὅτι ἀπὸ τούτου ἡ ἡλικία γνωρίζεται τῶν πώλων τε καὶ μόσχων. Τριάκοντα γὰρ μηνῶν γινόμενοι ἐκβάλ λουσι τοὺς πρώτους ὀδόντας· εἶτα ἐνιαυτοῦ παρελθόντος, τοὺς δευτέρους· καὶ μετ’ ἄλλον ἐνιαυτὸν τέλειοι εἰσὶν, οἱ τεττάρων ἡμίσους ἐτῶν. Ἀφ’ οὗ καὶ ### λ 1 λειπογνώμονες καλοῦνται, οἱ μηκέτι διὰ τῶν ὀδόντων γνωσθῆναι δυνάμενοι ### α 28 Ἀβολήτωρ Βολῶ καὶ ἀντιβολῶ· παρ’ ὃ τὸ ἀβολήτωρ, ὁ μὴ παρακαλῶν. Ἀντίμαχος Ἰαχίνῃ· Τοὶ δ’ ἄρ’ οἱ ἀβολήτορες ἄνδρες ἔασιν, Οὕτως Φίλων εἰς τὰ ῥηματικὰ αὐτοῦ. Ἀντὶ τοῦ μάρτυρες συνηλλαχότες καὶ συντυχόντες. Οὕτως εἰς τὸν Διογενίανον ### α 29 Ἁβρός Βορὰ βορὸς καὶ ἁβρός· ὁ κούφως βαίνων, κατὰ στέρησιν τοῦ βάρους. Παρὰ τὸ βάρος καὶ τὸ στερητικὸν ἄλφα, ἄβαρος, καὶ κατὰ συγκοπὴν ἁβρός. Τὸ δὲ βάρος, παρὰ τὸ βίᾳ αἴρεσθαι ### α 30 Ἁβροείμονες Ἁβροείμονές τε καὶ κατηγλαϊσμένοι· Λαμπροφόροι, ἁπαλοφόροι. Ἁβρὸν γὰρ, τὸ λαμπρὸν, καὶ κοῦφον, καὶ τρυφερόν. Ἁβρὸς οὖν ὁ ἁπαλὸς, παρὰ τὸ ἅπτω, ὁ εὐαφής· ἢ κατὰ στέρησιν τοῦ βάρους, ὁ κοῦφος καὶ ἐλαφρός ### α 31 Ἄβρα Οὔτε ἡ ἁπλῶς θεράπαινα, οὔτε ἡ εὔμορφος λέγεται· ἀλλ’ ἡ οἰκότριψ, καὶ παρὰ χεῖρα ἤγουν ἢ σύντροφος θεράπαινα ### α 32 Ἀβρότων Κογχυλίου εἶδος· οἱ δὲ, ἀκρίδων, αἵτινες πολλαὶ γενόμεναι τοὺς καρποὺς διαφθείρουσιν· οἱ δὲ, μελιττῶν· οἱ δὲ ### α 33 ἀπρότων φασὶν, ὅ ἐστιν ἀντὶ τοῦ λῃστῶν ### α 34 Ἀβρότη εἰς ὅ κεν ἔλθῃ νὺξ ἀβρότη· ἀπρότη τὶς οὖσα, παρὰ τὸ μὴ προϊέναι ἐν αὐτῇ, ἢ ἐν ᾗ βροτὸς οὐ φαίνεται· ἢ κατὰ παράλειψιν τοῦ μ, ἀμβρότη ἤγουν ἀθανάτη· ἢ ἀμβρότη, καθ’ ἣν βροτοὶ οὐ φοιτῶσιν ### α 35 Ἀβροτάξομεν Μή πως ἀβροτάξομεν ἀλλήλοιϊν· Κυρίως ἐπὶ τῶν τοξοτῶν, τὸ βροτοῦ ἀποτυχεῖν, ὡς ἐν πολέμῳ· λέγεται δὲ καὶ τὸ ἁπλῶς ἀποτυχεῖν· ὅ τινες ### δ 1 διαμφοδῆσαι φασίν· Ἤμβροτες οὐδ’ ἔτυχες· Τὸ δὲ θέμα, ἀβροτάζω· οὕτως Ὠρίων· ὁ μέλλων, ἀβροτάξω ### α 36 Ἄβρομοι Οἱ ἄγαν βρομοῦντες, ὅ ἐστιν ἠχοῦντες. Παρὰ τὸ βρόμος, ὃ σημαίνει τὸν ἦχον, μετὰ τοῦ ἐπιτατικοῦ α. Ἔστι καὶ στερητικὸν τοῦτο, παρὰ τὸ βρέμω ### α 37 Ἄβυσσος Δύω τὸ ὑπεισέρχομαι· κατὰ τροπὴν, βύω, βύσω βέβυκα βέβυσμαι βέβυσαι, βυσὸς, καὶ ἄβυσσος, ἐν ᾧ οὐδεὶς εἰσέρχεται διὰ τὸ βάθος. Ζήτει εἰς τὸ ### α 38 Ἀβώβας Ὁ Ἄδωνις ὑπὸ Περγαίων ### α 39 ἄβοτοι δὲ, αἱ μὴ κατανεμόμεναι, ἢ βοτάνην φέρουσαι ἄκαρπον ### α 40 Ἀβυρτάκη Βαρβαρικόν τι ἔδεσμα ἐκ δριμέων κατασκευαζόμενον, καρδάμων, καὶ σκορόδων, καὶ σινάπεως. Καὶ ### α 41 Ἀγάζω Ἐκ τοῦ ἀγῶ ἀγάζω, ὡς σκεδῶ σκεδάζω· ἐκ δὲ τοῦ ἀγάζω τὸ ### α 42 ἀγασάμεθα. Καὶ ἐκ τοῦ ἀγῶ παράγωγον, ἄγημι, καὶ ### α 43 ἄγαμαι τὸ παθητικόν. Ἄγαμαι αὐτοῦ· καὶ τοῦτο μᾶλλον οὕτως συντάσσουσι· καὶ τὸ θαυμάζειν πολλάκις· ἀπογνῶναι δὲ αὐτοῦ καὶ αὐτόν. Ὁμοίως καὶ τὸ κρατῆσαι αὐτοῦ, καὶ τὸ ἀφελέσθαι, καὶ τὸ ἀφαιρεῖσθαι, ἐπιλαθέσθαι, ποθεῖν. Σημαίνει καὶ τὸ ζηλοῦν, ὡς ἐν Ὀδυσσείας ε. Ὡς δ’ αὖ νῦν μοι ἄγασθε θεοί. Οὕτως Ὠρίων ### α 44 Ἀγαίεται Τῷ δ’ ἤτοι Ζεὺς αὐτὸς ἀγαίεται. Βασκαίνει, ὀργίζεται, χολοῦται. Τίθεται δὲ ἡ λέξις πολλάκις καὶ ἐπὶ τοῦ φθονεῖν καὶ ἐπὶ τοῦ θαυμάζειν ### α 45 Ἀγαθός Παρὰ τὸ ἄγαν θέειν ἡμᾶς ἐπ’ αὐτό· ἢ ἐκ τοῦ ἀγάζω τὸ θαυμάζω· ὁ μέλλων, ἀγάσω· ὁ παρακείμενος, ἤγακα· ὁ παθητικὸς, ἤγασμαι ἤγασαι ἤγασται, ἀγαστός· καὶ ἀποβολῇ τοῦ ς, καὶ τροπῇ τοῦ τ εἰς θ, ἀγαθός· ὡς κρεμάστρα κρεμάθρα. Ἢ ἐκ τοῦ ἄγαμαι. Σύγκρισιν δὲ οὐ ποιεῖ, οὔτε ὑπέρθεσιν, ὡς ἐγκειμένου ἐπιτατικοῦ μορίου, ἵνα μὴ γένωνται δύο ἐπιτάσεις ὁμοῦ, ἀλλὰ μᾶλλον ἀγαθὸς ὅδε τοῦδε ### α 46 Ἀγαθόν Τὸ ἄγαν θεῖον· ἢ τὸ ἀγαπᾶν τὸν θεόν ### α 47 Ἄγα Φθόνος καὶ βασκανία ### α 48 Ἀγάζηλοι Μεγαλόζηλοι· οἱ δὲ, φθονεροί ### α 49 Ἀγάζει Ἀγανακτεῖ, καὶ βαρέως φέρει. Καὶ ἐπὶ τοῦ σέβεσθαι καὶ φθονεῖν παρ’ Ὁμήρῳ, καὶ λυπεῖσθαι ### α 50 Ἀγαθιζομένη Συνεχῶς ἀγαθὰ λέγουσα ### α 51 Ἀγαθίς Δέσμη· καὶ εἶδος τὶ γράμματος ἢ στήμονος ### α 52 Ἄγαλμα Ἀγαλλίαμα, καλλώπισμα, πᾶν ἐφ’ ᾧ τὶς ἀγάλλεται καὶ χαίρει, κἄν τε ἱμάτιον ᾖ, κἄν τε εἰκών· οἱ δὲ μεθ’ Ὅμηρον ποιηταὶ ἄγαλμα εἶπον τὸ ξόανον. Τὸ δὲ ἄγαλμα παρὰ τὸ ἀγάλλω ### α 53 Ἀγαλλιῶ Παρὰ τὸ ἀγλαόν. Τοῦτο παρὰ τὴν αἴγλην· τὸ δὲ παρὰ τὸ ἄγαν καὶ τὸ ἅλλω, τὸ πηδῶ ### α 54 Ἀγάλακτες Οἱ ἀδελφοί· οἱονεὶ ὁμογάλακτες τινὲς ὄντες. Ἢ οἱ τὸ αὐτὸ γάλα σπάσαντες. Οὕτως Ὠρίων ### α 55 Ἀγαμέμνων Παρὰ τὸ ἄγαν καὶ τὸ μένω ### α 56 ἄγαν τὸ ΓΑΝ μακρόν. Τὰ εἰς ΑΝ λήγοντα ἐπιρρήματα μακρὸν ἔχουσι τὸ α· οἷον, πέραν, λίαν, εὐάν· πλὴν τοῦ ὅταν καὶ πάμπαν. Τὸ δὲ ἄγαν συντιθέμενον καθόλου συστέλλει τὸ δεύτερον α, καὶ μονὴν ποιεῖ τοῦ ν, καὶ τροπὴν, καὶ ἀποβολήν· μονὴν μὲν οὖν ποιεῖ, ἐν τῷ ### α 57 ἀγάννιφος · τροπὴν δὲ, ἐν τῷ ### α 58 Ἀγήνωρ ἀποβολὴν δὲ, ἐν τῷ ### α 59 Ἀγαμέμνων. Ἔστι δ’ ὅτε καὶ τὸ καταρχὰς α τρέπει, ὡς ἐν τῷ, Κατ’ ἠγάθεον Νυσήϊον. Τοῦτο δὲ πάθος ποιητικόν ### α 60 Ἀγανοῖς Σοῖς δ’ ἀγανοῖς ἐπέεσσιν. Προσηνέσι, πραέσιν. Ἀπὸ τοῦ ἀγάζω, τὸ θαυμάζω, γίνεται ἀγανός· ὅπερ ἀπὸ τοῦ ἄγαν γίνεται, καὶ τοῦ αἰνεῖσθαι. Ὅθεν καὶ ἀγανὴ, ἡ ἀγαθή· καὶ ### α 61 ἀγανῇσι τὰς σεπτικὰς καὶ ἀγαθὰς εὐχὰς λέγει ### α 62 Ἀγάπη Παρὰ τὸ ἄγειν τὸ πᾶν, ἤτοι ἑνοῦν καὶ συνάπτειν πρὸς ὁμόνοιαν· ἢ παρὰ τὸ ἄγαν ποιότητα ἔχειν ### α 63 Ἀγαπῴην Ῥῆμα εὐκτικόν. Ἀγαπάω ἀγαπῶ· ἀγαπάοντος ἀγαπῶντος· ἀγαπάοιμι ἀγαπῷμι· τὸ τρίτον, ἀγαπάοι ἀγαπῷ. Καὶ οἱ Ἴωνες ἐν τοῖς τρίτοις προσώποις τῶν εὐκτικῶν εἰώθασιν ἐπεντιθέναι τὸ η· καὶ ἀναλόγως πάλιν τὸ πρῶτον γίνεται ἀγαπῴην. Κανὼν γάρ ἐστιν ὁ λέγων, πᾶν τρίτον πρόσωπον εἰς η λῆγον προσθήκῃ τοῦ ς ποιεῖ τὸ δεύτερον, καὶ τροπῇ τοῦ ς εἰς ν τὸ πρῶτον ### α 64 Ἀγαπήνωρ Ὁ γενναῖος καὶ ἀνδρεῖος, ὁ ἀγαπῶν τὴν ἠνορέην, ὅ ἐστι τὴν ἀνδρείαν. Ἔστι καὶ ὁ ἀγαπώμενος ὑπὸ τῶν ἀνθρώπων ### α 65 Ἀγασάμενοι Θαυμάσαντες· παρὰ τὸ ἀγάζω τὸ θαυμάζω ### α 66 Ἀγαστόρων Τῶν ὁμογάστρων, τῶν ἀδελφῶν. Λυκόφρων. Τῶν φιλτάτων σου τῶν ἀγαστόρων τρόφιν. Σημαίνει δὲ τὸν τρόφον, ἢ τὸν εὐτραφῆ· καὶ κλίνεται τρόφις τρόφιδος ### α 67 Ἀγαυός Ὁ λαμπρὸς καὶ ἔνδοξος. Ἐκ τοῦ ἀγῶ τὸ θαυμάζω γίνεται ἄγημι, ἄγαμαι, ἄγασαι, ἄγαται, ἀγαὸς, καὶ πλεονασμῷ τοῦ υ ἀγαυὸς, Αἰολικῶς, ὡς ναὸς ναυός. Ἢ παρὰ τὸ γαίω τὸ γαυριῶ γίνεται γαῖος· καὶ τροπῇ τοῦ ι εἰς υ, ὡς δίφρος, δύφρος· καὶ μετὰ τοῦ ἐπιτατικοῦ α ἀγαυός ### α 68 Ἀγαυρός Κομψὸς, ὁ ἔνδοξος· παρὰ τὸ ἀπὸ τῆς γῆς αἴρεσθαι· ἢ παρὰ τὸ γαίω τὸ γαυριῶ γίνεται γαῖος. Ἢ παρὰ τὸ ἄγη, ὃ σημαίνει τὴν ἔκπληξιν, ἀγηρὸς, καὶ ἀγαυρός. Σημαίνει δὲ καὶ τὸν ὑπερήφανον· ὑπὸ δὲ Ἰώνων, τὸν ἄπορον· ὑπὸ δὲ Ἀττικῶν, τὸν κοῦφον ### α 69 Ἀγαυρίαμα Παρὰ τὸ γαίω τὸ γαυριῶ γίνεται γαῖρος, καὶ τροπῇ τοῦ ι εἰς υ γαῦρος, ὡς κλαίω κλαύσω, καίω καύσω· καὶ ἐπιτάσει τοῦ α ἀγαυρός· καὶ ### α 70 ἀγαυριᾶν τὸ μεγάλως γαυριᾶν καὶ ἐπαίρεσθαι. Οὕτως Μεθόδιος ### α 71 Ἀγαυγή Οἷον, Ἀπόλλωνος ἀγαυγή· παρὰ τὸ αὐγή ### α 72 Ἄγγωνες Δοράτια οὐ λίαν σμικρὰ, ἀλλ’ οὐδὲ μεγάλα, ἀλλ’ ὅσον ἀκοντίζεσθαι, εἴ που δεήσοι ### α 73 Ἄγγαροι Οἱ ἐκ διαδοχῆς γραμματηφόροι. Οἱ δ’ αὐτοὶ καὶ ### α 74 ἀστάνδαι. Λέγεται δὲ καὶ ### α 75 ἀγγαροφορεῖν ἐπὶ τοῦ φορτία φέρειν κατὰ διαδοχήν. Οὕτως Ὠρίων ### α 76 Ἀγγριάς Τοὺς ἐρεθισμούς· οἱ δὲ τὰς ἀνίας· οἱ δὲ συνήθως ἀπὸ τοῦ ἀγγρίζεσθαι. Οὕτως Ὠρίων ### α 77 Ἀγγεῖον Ἀπὸ τοῦ δι’ αὐτοῦ τὶ ἄγειν καὶ φέρειν. Οὕτως Ὠρίων ### α 78 Ἀγγεῖλαι Κυρίως τὸ διὰ λόγων κελεύειν. Παρὰ τὸ λέγω ἀνλέγω, καὶ καθ’ ὑπερβιβασμὸν ἀγγέλλω, τροπῇ τοῦ ν εἰς γ ### α 79 Ἀγγελλόντων Ἀντὶ τοῦ ἀγγελλέτωσαν οἱ Ἀττικοὶ φασί. Οὗτοι γὰρ ἐπὶ τῶν προστακτικῶν τῶν ἀπὸ ὁριστικῶν γινομένων, τῶν μὴ ἐχόντων τὸ μ κλιτικὸν, τὸ τρίτον πρόσωπον τῶν πληθυντικῶν ὁμοφώνως ποιοῦσι τῇ γενικῇ τῶν πληθυντικῶν τῶν ἰδίων μετοχῶν· τύπτετε, τυπτόντων, ἀντὶ τοῦ τυπτέτωσαν. Ἐπὶ δὲ τῶν ἐχόντων τὸ μ κλιτικὸν, τὸ τρίτον πρόσωπον τῶν πληθυντικῶν ὁμοφώνως ποιοῦσι τῷ τρίτῳ τῶν δυϊκῶν· τύπτεσθε τυπτέσθων, ἀντὶ τοῦ τυπτέσθωσαν ### α 80 Ἀγάλιος Λοιδορία· καὶ τὸ ### α 81 ἀγαλίζεσθαι λοιδορεῖσθαι· Ταραντῖνοι ### α 82 Ἀγάννιφον Ἄγαν χιονώδη, πολύνιφον, ἄγαν βαλλόμενον νιφετῷ· ἢ πολυνέφελον ### α 83 Ἀγάννιφον τὸν πάνυ κατανιφόμενον, ἢ τὸν οὐδόλως νιφόμενον· ἄμφω παρὰ τὸ νείφω. Τινὲς δὲ ἐπὶ τοῦ οὐρανοῦ ### α 84 Ἀγανακτεῖν Ἀντὶ τοῦ στένειν παρὰ Πλάτωνι ### α 85 Ἀγγαρεύω Τὸ ἐργάτας ἀγείρω, ἀπὸ τοῦ ἄγγαρος, ὃ σημαίνει τὸν ἐργάτην ### α 86 Ἀγγάρους λέγουσιν, οἱ μὲν τοὺς πρέσβεις, ἢ τοὺς ἀπράκτους καὶ νωθεῖς. Ἔλεγον δὲ καὶ τοὺς σταθμοὺς ### α 87 ἄγγαρα καὶ τοὺς ἐπὶ τῷ καθοδηγεῖν παραλαμβανομένους ἄκοντας. Αἰσχύλος γοῦν ἐν Ἀγαμέμνονι. τὸν ἐκ διαδοχῆς πυρσὸν ἀπ’ ἀγγάρου πυρὸς ἔφη ### α 88 Ἀγγάρους Ἡ λέξις Περσική ἐστι· σημαίνει δὲ καὶ τοὺς ἐκ διαδοχῆς βασιλικοὺς γραμματοφόρους. Ὅθεν καὶ τὸ εἰς βασιλικὰς ἀπάγειν τὶ χρείας ### α 89 ἀγγαρεύειν λέγεται· καὶ ### α 90 ἀγγαρεία δουλεία· καὶ ### α 91 ἀγγάριος δοῦλος, ἢ ἄγγελος ### α 92 Ἄγ γαρος λέγεται καὶ τὸ εἰς ἀναδενδράδα ξύλον ### α 93 Ἀγανόν Καλὸν, ἀγαθὸν, ἱλαρόν· οἱ δὲ ἀθάνατον. Καὶ ### α 94 ἀγανόφρων πρᾶος καὶ προσηνὴς ταῖς φρεσίν ### α 95 Ἄγγελος Ὥσπερ παρὰ τὸ εἴκω τὸ ὁμοιῶ γίνεται εἴκελος, οὕτως καὶ παρὰ τὸ ἄγω γίνεται ἄγελος καὶ ἄγγελος. Καὶ τὰ παρ’ αὐτοῦ συγκείμενα διὰ τοῦ ε ψιλοῦ γράφονται· οἷον, ἀρχάγγελος, εὐάγγελος, χαράγγελος ### α 96 Ἀγγελίην Δύο σημαίνει ἡ λέξις παρὰ τῷ ποιητῇ, τὴν πρεσβείαν, ὡς ἐν τῷ, Ἀγγελίην εἴποιμι περίφρονι Πηνελοπείῃ. Καὶ τὸν ἄγγελον ἤτοι πρέσβυν, ὡς ἐνταῦθα, Ἀγγελίην ἐλθόντα. Καὶ ### α 97 Ἀγελείη Ἡ Ἀθηνᾶ, ἡ ἄγουσα λείαν ἀπὸ τοῦ πολέμου, ὅ ἐστιν λαφυραγωγίαν· ἤτοι ἡ λαφυραγωγὸς Ἀθηνᾶ. Ἢ ὅτι ἡγεῖται λαῶν ### α 98 Ἀγελαῖος Ἰδιώτης, ῥεμβώδης· παρὰ τὸ ἀγέλη· τὸ δὲ ἀγέλη, ἀπὸ τοῦ ἄγω· διὸ καὶ προπερισπᾶται· τὰ γὰρ ἀπὸ τῶν εἰς α καὶ εἰς η θηλυκῶν διὰ τοῦ ΑΙΟΣ γινόμενα προπερισπῶνται· οἷον, Γάζα Γαζαῖος. Τὸ δὲ Ἀγέλαιος, ὄνομα κύριον, προπαροξύνεται· λέγεται δὲ καὶ ὁ εἰκαῖος καὶ εὐτελής ### α 99 Ἀγέρωχος Ῥητορικὴ ἡ λέξις· σημαίνει δὲ τὸν αὐθάδη, παρὰ τὸ ἄγαν αὐχεῖν· ἢ ὁ ἔντιμος καὶ ἀνδρεῖος, παρὰ τὸ ἄγαν γερουχεῖν. Ὠρίων. Εἶχεν εἰς τὸ ἄλλο οὕτως· ἡ μὲν συνήθεια τὴν λέξιν ἐπὶ ψόγου τάσσει, τοὺς γὰρ αὐθάδεις καὶ ἀπαιδεύτους ἀγερώχους λέγει· ὁ δὲ Ὅμηρος τοὺς ἄγαν ἐντίμους, ἀπὸ τοῦ ἄγαν ἐπὶ τὸ γέρας ὀχεῖσθαι· Τρώων ἀγερώχων. Ὁμοίως δὲ καὶ ἐν τῇ Βοιωτίᾳ, Ῥοδίων ἀγερώχων. Ἔνιοι δὲ τῶν γλωσσογράφων ἰδίως τούτους ἔδοξαν ἀγερώχους λέγειν, ἐπεὶ νησιῶται ἐπεισάκτῳ τροφῇ χρῶνται· ἀπὸ τοῦ ἀγείρειν ὀχὴν, τουτέστι τροφὴν, Ὁμήρου μηδέποτε τὴν τροφὴν ὀχὴν εἰρηκότος· ἔπειτα καὶ τοὺς Τρῶας, μηδαμῶς ὄντας νησιώτας, ἀγερώχους λέγει ### α 100 Ἀγέραστος Οἱ μὲν, ἀπὸ τοῦ γέρας, ἄνευ γερῶν καὶ τιμῆς· παρὰ τὸ γέρας ἡ τιμὴ γάρ· οἱ δὲ, ἀπὸ τοῦ γεράζω γεράσω γεγέρακα γεγέρασμαι γεγέρασαι γεγέρασται, γεραστός καὶ ἀγέραστος ### α 101 Ἀγερμός Οὐκ ἀγυρμός. Πλάτων δὲ ### α 102 ἀγυρμὸν εἴ κε τὸν συναθροισμόν ### κ 1 κύβηλις λέγεται ὁ πέλεκυς ὁ μαντικός. Οἱ δὲ, τὸν ἐφ’ ἑαυτὸν ἐγείροντα τὸν πέλεκυν, ἢ θύτην, ἄγερσιν γὰρ ἀγερμὸν ἢ ἀθροισμόν. Κρατῖνος ἐν Δραπέτισιν ### α 103 Ἀγείρω Τὸ ΓΕΙ δίφθογγον· ἀγέρρω γὰρ λέγουσιν οἱ Αἰολεῖς· ἢ ὅτι καὶ ἀγερῶ ὁ μέλλων· ἐκ τοῦ ἄγω γίνεται ### α 104 Ἀγειρέθω Ἐκ τοῦ ἀγείρω τὸ συναθροίζω γίνεται ἀγειρέθω, καὶ οὐχὶ ἀγειράθω· ἐπειδὴ τὰ εἰς ω λήγοντα ῥήματα βαρύτονα, εἰ μὲν μακρᾷ παραλήγονται, διὰ τοῦ ΑΘΩ ποιοῦσι τὴν παραλήγουσαν· οἷον, κίω, κιάθω· εἴκω, εἰκάθω· εἴργω, εἰργάθω· ἀμύνω, ἀμυνάθω· εἰ δὲ βραχείᾳ παραλήγεται, διὰ τοῦ ΕΘΩ ποιοῦσι τὴν παραλήγουσαν· οἷον, φλέγω, φλεγέθω· νέμω, νεμέθω· γέρω, γερέθω· ὅθεν τὸ ἀγειρέθω· καὶ ἀείρω, ἀειρέθω, γενόμενον κατὰ παραγωγὴν Ἀττικήν. Ἀγερέθω καὶ ἀερέθω ἀπέβαλλον τὸ ι, ἵνα μὴ εὑρεθῇ διὰ τοῦ ΑΘΩ γινόμενα, μακρᾶς οὔσης τῆς παραληγούσης ### α 105 Ἀγείρατον Γέρας ἡ τιμή· ἀγέρατον, καὶ πλεονασμῷ τοῦ ι, ἀγείρατον. Οὕτως Ἡρωδιανὸς περὶ Παθῶν. Σημαίνει καὶ τὸ ἄτιμον καὶ πολύτιμον ### α 106 Ἀγήραον Ἄφθαρτον, ἀθάνατον, μὴ γηράσκοντα. παρὰ τὸ γῆρας ### α 107 Ἀγεσίλαος Ἐπώνυμον τοῦ Ἅιδου. Καλλίμαχος, Φοιτάσει μεγάλῳ ἀγεσιλάῳ. Εἴρηται δὲ παρὰ τὸ ἄγειν τοὺς λαούς· ἄρχει γὰρ τῶν θανόντων. Οὔτω Μεθόδιος ### α 108 Ἄγη Ἄγη μ’ ἔχει ὄρχαμε λαῶν. Σημαίνει τὴν ἔκπληξιν καὶ τὸ θαῦμα· γέγονε δὲ παρὰ τὸ ἅζω ἢ ἀγῶ τὸ θαυμάζω. Οἱ γὰρ ἐκπληττόμενοι εἴς τι ὑπερέχον ἄγονται. Ἔστι δὲ ἄκλιτον· ἐπειδὴ τὰ εἰς ΓΗ ἰαμβικὰ οὐδέποτε ἀπὸ φωνήεντος ἄρχονται· οἷον, στέγη, ταγή, φυγή· πρόσκειται “ἰαμβικὰ,” διὰ τὸ ἀγὴ, ὃ σημαίνει τὴν ἀπόκλασιν τοῦ κύματος. Τοῦτο γὰρ ἀπὸ φωνήεντος ἄρχεται, ἀλλ’ οὐκ ἔστιν ἰαμβικὸν, ἀλλὰ σπονδειακόν· τὸ γὰρ α μακρὸν ἔχει. Ἐπεὶ οὖν τὸ ἄγη εἰς ΓΗ ἔστιν ἰαμβικὸν καὶ ἀπὸ φωνήεντος ἄρχεται, εἰκότως, ὡς μὴ ἔχον τὶ μιμήσασθαι, ἄκλιτον ἔμεινεν. Ἢ ἄγη, ἀπὸ τοῦ ἀκή· ἐκ τῆς παρεπομένης ἀφωνίας τῇ ἐκπλήξει· τὸ δὲ ἀγῶ, ἀπὸ τοῦ χῶ χαίνω, κατὰ ἐπίτασιν τοῦ α. Συμβαίνει γὰρ τοῖς ἐκπληττομένοις χαίνειν ### α 109 Ἀγαί Ἠϊόνες, καὶ τραύματα καὶ τρώσεις. Λέγονται δὲ καὶ αἱ ζηλώσεις. Καὶ ### α 110 ἀγαῖον ἐπίφθονον ἢ θαυμαστόν ### α 111 Ἀγάστονον Μεγαλόψοφον, ἢ μεγαλοστένακτον ### α 112 Ἀγέλη Βοσκημάτων πλῆθος κυρίως, ἤδη δέ ποτε καὶ ἀνδρῶν ### α 113 Ἄγη Θαῦμα, χαρὰ, ἀπιστία, ζῆλος· παρὰ Ἡροδότῳ, βασκανία· παρὰ Ὁμήρῳ, ἔκπληξις, πληγὴ, θραῦσις, κλάσις, ἀπώλεια· ἔνιοι, ἱέρεια ### α 114 Ἆξον Ἐκ τοῦ ἄσσω τὸ κλάνω, ὁ μέλλων, ἄξω· ὁ ἀόριστος, ἦξα· καὶ τὸ προστακτικὸν, ἆξον. Διατί περισπᾶται; Διὰ τὴν συνέμπτωσιν· ἔστι γὰρ ἄξον ἀπὸ τοῦ ἄγω τὸ κομίζω. Ὁ δεύτερος ἀόριστος, ἦγον· τὸ παθητικὸν, ἤγην· καὶ τὸ ποιητικὸν, ἄγην ### α 115 Ἀγή Ἡ κλάσις τοῦ κύματος· ἀπὸ τοῦ ἀγῶ τὸ κλάνω, ἀγή· ἢ ἀπὸ τοῦ ἄσσω καὶ κατάσσω, τὸ κλῶ. Καὶ ### ε 1 ἐαγὸς τὸ κατεαγὸς καὶ κεκλασμένον. Οὕτως Μεθόδιος ### α 116 Ἀγηγέρατο Συνηθροισμένοι ἦσαν. Ἐκ τοῦ ἀγείρω ὁ μέλλων, ἀγερῶ· ὁ παρακείμενος, ἤγερκα· ὁ παθητικὸς, ἤγερμαι· τὸ τρίτον, ἤγερται· καὶ Ἀττικῶς, ἀγήγερται· καὶ Ἰωνικῇ προσόδῳ τοῦ α, ἀγηγέραται, ὡς ἐσπάραται· ὁ ὑπερσυντέλικος, ἠγέρμην· καὶ Ἀττικῶς, ἀγηγέρμην· ἤγερσο καὶ ἀγήγερσο· ἤγερτο καὶ ἀγήγερτο· καὶ Ἰακῶς, ἀγηγέρατο. Ἰστέον δὲ, ὅτι καὶ τὸ ρ στοιχεῖον ἕν ἐστι τῶν ἀμεταβόλων. Λέγει δὲ ὁ κανὼν, ὅτι πᾶν τρίτον ἑνικῶν ἔχον πρὸ τοῦ τ ψιλὸν, τροπῇ τοῦ ψιλοῦ εἰς δασὺ, καὶ προσθήκῃ τοῦ α, ποιοῦσιν οἱ Ἴωνες τὸ τρίτον τῶν πληθυντικῶν. Καὶ φήσειέ τις διὰ τὸν κανόνα μὴ δύνασθαι ἀγηγέρατο γενέσθαι· οὐ γάρ ἐστι πρὸ τοῦ τ, ρ ψιλόν· μανθανέτω, ὡς κανών ἐστιν ἕτερος ὁ λέγων, τὸ ρ μετὰ τῶν δασέων δασύ ἐστι, καὶ μετὰ τῶν ψιλῶν ψιλόν ἐστιν. Εἰκότως οὖν ἀγηγέρατο γέγονεν, ὡς ἐσπάρατο. Ἐδείχθη γὰρ τὸ ρ ψιλόν ### α 117 Ἀγήοχα Ἄγω, ἄξω, ἦχα, ὁ Ἀττικὸς ἄγηχα· καὶ ἐπειδὴ ἔμελλεν ἐν τῇ δευτέρᾳ καὶ τρίτῃ συλλαβῇ ἔχειν τὸ αὐτὸ σύμφωνον, ἐπλεόνασεν ἡ ΓΟ συλλαβὴ, καὶ ἐγένετο ἀγήγοχα· ὥσπερ ἀπὸ τοῦ ἔδω τὸ ἐσθίω, ἔσω, ἦκα ὁ παρακείμενος, καὶ Ἀττικῶς, ἔδηκα, καὶ πλεονασμῷ τῆς ΔΟ συλλαβῆς, ἐδήδοκα· καὶ ἀποβολῇ τοῦ γ, ἀγήοχα. Τὸ μέντοι ἀγείοχα Βοιωτῶν ἐστι, τροπῇ τοῦ η εἰς τὴν ΕΙ δίφθογγον ### α 118 Ἀγήνωρ Ἐκ τοῦ ἄγαν καὶ τοῦ ἀνὴρ γίνεται ἀγάνωρ· καὶ τροπῇ τοῦ α εἰς η ἀγήνωρ. Καὶ ἀποροῦσι τινὲς λέγοντες, ὅτι τροπὴν ἔπαθεν, ἢ ἴδιον σχηματισμόν. Καὶ λέγομεν, ὅτι ἴδιον σχηματισμόν· διότι τὸ ἀνὴρ μετὰ ἄλλης λέξεως καταρχὰς συντιθέμενον τρέπει τὸ α εἰς η, καὶ τὸ η εἰς ω· οἷον, εὐήνωρ, ἀντήνωρ· τὸ δὲ νικάνωρ κατὰ τροπὴν Βοιωτικὴν γέγονε τοῦ η εἰς α. Καὶ ὅτε μὲν ἐπὶ ἐπαίνου λαμβάνεται, σημαίνει τὸν ἀνδρεῖον· ἐτυμολογεῖται δὲ ἀπὸ τοῦ ἄγαν τῇ ἠνορέῃ χρῆσθαι. Ὅμηρος, Ἐνθάδε μοι μάλα πολλὸν ἐπέσσυτο θυμὸς ἀγήνωρ. Ὅτε δὲ ἐπὶ ψόγου, τὸν αὐθάδη, ὡς ἐνταῦθα, Ὁ δ’ ἀγήνωρ ἐστὶ καὶ ἄλλως, Ὁ ἄγαν ὑβριστικὸς, καὶ διὰ τῆς ἀνδρείας ὑποπεπτω κὼς εἰς ὕβριν. Οὕτω Μεθόδιος. Ἕστι καὶ κύριον ### α 119 Ἀγηνορίαις Αὐθαδίαις, ὑπερηφανίαις. Οἷον, Νῦν αὖ μιν πολὺ μᾶλλον ἀγηνορίῃσιν ἐνῆκας ### α 120 Ἀγῆλαι Ἀναθεῖναι, κοσμῆσαι, εἰς ἄγασιν ἀγαγεῖν καὶ χαρὰν, τιμῆσαι θεὸν, ἀγλαΐσαι. Εὔπολις, Καὶ προσαγήλωμεν ἐπελθόντες. Καὶ Ἀριστοφάνης Καί σε θυσίαις προσόδοις τε μεγάλαις ἀγελοῦμεν. Οἱ δὲ, προσειπεῖν· ὁτὲ δὲ διῶξαι. Καὶ ### α 121 Ἀγηλάτῳ Λυκόφρων, Ἀγηλάτῳ μάστιγι συνθλάσας κάρα. Λέγει δὲ τῷ κεραυνῷ· ἐὰν μὲν δασέως, τῷ τοὺς ἀσεβεῖς ἐλαύνοντι· ἐὰν δὲ ψιλῶς, τῷ ἄγαν ἐλαυνομένῳ ### α 122 Ἀγητοί Θαυμαστοί. Ἀπὸ τοῦ ἀγῶ τὸ θαυμάζω, ἀγὸς ἀγητὸς, εὐδαίμων, ἄμεμπτος, περίβλεπτος· καὶ οὐδέτερον, ἀγητόν ### α 123 Ἀγινῶ Ἐκ τοῦ ἄγω τὸ φέρω γίνεται, πλεονασμῷ τοῦ ν. Πέφυκε γὰρ πλεονάζειν τὸ ν ἐν τοῖς ῥήμασι· καὶ εἰ μὲν εὑρεθῇ φωνῆεν ἀλλεπάλληλον, φυλάττεται ἡ βαρεῖα τάσις, οἷον, θύω, θύνω· δύω, δύνω· ἐπὰν δὲ μὴ εὑρεθῇ ἀλλεπάλληλον φωνῆεν, ἀλλὰ σύμφωνον πρὸ τοῦ ν, περισπᾶται· οἷον, ἵκω, ἱκνῶ· οἴχω, οἰχνῶ. Οὕτως ἄγω ἀγνῶ, καὶ ἀγινῶ, πλεονασμῷ τοῦ ι. Ἢ ἐκ τοῦ ἄγω, ὃ σημαίνει τὸ ἐκπλήττομαι. Τὸ ι μακρόν. Περὶ δ’ οὐρανὸς αὐτὸν ἀγινεῖ, φησὶν Ἄρατος ### α 124 Ἅγιος Παρὰ τὸ ἅζω, τὸ σέβομαι, ἅζιος καὶ ἅγιος, εὐκτὸς, τίμιος, καθαρὸς, εὐσεβής. Ὁτὲ δὲ μιαροὶ, ἄγιοι ### α 125 Ἀγκών Ἀπὸ τοῦ ἐγκεῖσθαι ἑτέρῳ ὀστέῳ τὸ ἕτερον, ἐγκὼν καὶ ἀγκών. Ἢ παρὰ τὸ ἔχω τὸ ἐξέχω, ὁ ἐξέχων. Ἀπὸ δὲ τοῦ ἀγκὼν Ἀγκώνη καὶ ### α 126 Ἀγκονίδες Αἱ ὑπηρέτιδες. Εἴρηται δὲ παρὰ τὸ ### ε 2 ἐγκονεῖν ὅ ἐστι μετὰ σπουδῆς ἐνεργεῖν ### α 127 Ἁγιστία Ἁγιάζω, ἁγιάσω, ἡγίακα, ἡγίασμαι, ἡγίασαι, ἡγίασται· ἁγιαστὸς, ἁγιαστία, ἡ ἁγιωσύνη, καὶ κατὰ συγκοπὴν ἁγιστία ### α 128 Ἀγκύλη Διὰ τὸ ἄνω αὐτῆς κοῖλον ### α 129 Ἀγκύρα Ἡ μὲν πόλις προπαροξύνεται· ἡ δὲ τοῦ πλοίου παροξύνεται ### α 130 Ἀγηλατίζειν Διώκειν, φυγαδεύειν, ἐπιτάσσειν· οἱ δὲ, ἀττικίζειν ### α 131 Ἄγημα Τὸ προϊὸν τοῦ βασιλέως τάγμα· οἱ δὲ, τὸ ἄριστον τῆς Μακεδονικῆς συντάξεως ### α 132 Ἀγιάδαι Τόπος ἐν Λακεδαιμονίᾳ· καὶ οἱ βασιλεῖς ἀπὸ Ἄγιδος ### α 133 Ἁγίζειν Τὸ τὰ ἱερὰ ἐσθίειν, ἢ καρποῦν· ἔνιοι τὸ κατατέμνειν τὸ ἀνατιθέμενον δέρμα ### α 134 Ἀγκάς Πρὸς τὰς ἀγκάλας. Ἀπὸ τοῦ ἀγκῶνος γίνεται ἀγκάς· ἐξ οὗ τὸ ἀγκαλίζω. Ἢ ἀπὸ τοῦ ἀγκὼν, ἀγκάζω καὶ ἀγκαλίζω· ὃ καὶ βέλτιον ### α 135 Ἄγκη Τὰ τῶν ὀρῶν κοιλώματα· ἀπὸ τοῦ συγκεκλεῖσθαι καὶ συνάγεσθαι ἐν αὐτοῖς τὰ ξύλα. Παρὰ τὸ ἄγω τὸ φέρω, ἄγη· καὶ πλεονασμῷ τοῦ κ, ἄγκη. Ἢ παρὰ τὸ κέω κῶ, τὸ δηλοῦν τὸ κεῖσθαι, γέγονεν ἄγκος, ἐν ᾧ ἐστὶ συνάγεσθαί τε καὶ κεῖσθαι ### α 136 Ἄγκιστρον Παρὰ τὸ ἄγω ἄγιστρον, καὶ ἄγκιστρον ### α 137 Ἀγκιστρουμένος Κατεχόμενος· ἀπὸ μεταφορᾶς τῶν ἰχθύων τῶν κατεχομένων ἐν τῷ ἀγκίστρῳ ### α 138 Ἀγκύλον Παρὰ τὸ ἄγω γίνεται ἀγκύλος. Δεῖ δὲ γινώσκειν, ὅτι τὸ ἀγκύλον σημαίνει τρία· τό τε σκολιὸν ὡς ἐνταῦθα· καὶ τὸ περιφερὲς κατὰ σχῆμα, ὡς ἐν τῷ, Ἀγκύλα τόξα. καὶ τὸ ἰσχυρὸν, ὡς ἐν τῷ, Ἀγκύλον ἅρμα. Οὕτως εὗρον ἐν ὑπομνήμασιν Ἰλιάδος. Τὸ ΚΤ, ψιλόν. Διατί; τὰ δὲ διὰ τοῦ ΥΛΟΣ ὀνόματα διὰ τοῦ υ ψιλοῦ γράφονται· οἷον κρωβύλος, Αἰσχύλος, ἀγκύλος· πλὴν τοῦ κοῖλος ὁ βαθὺς τόπος ### α 139 Ἀγκυλομητέω Γίνεται ἀπὸ τοῦ ἀγκύλον, ὃ σημαίνει τὸ σκολιὸν, καὶ τοῦ μῆτις· ὅπερ ἀπὸ τοῦ μήδω τὸ βουλεύομαι γέγονεν. Κλίνεται δὲ οὕτως· ἀγκυλομήτης, ἀγκυλομήτου κοινῶς· Δωρικῶς ἀγκυλομήτα· Βοιωτικῶς δὲ καὶ Αἰολικῶς ἀγκυλομήταο· Ἰωνικῶς ἀγκυλομήτεω· οἷον κακοήθης, κακότεχνος, σκολιόβουλος. Οἱ δὲ, τὸν δυνάμενον περὶ τῶν ἀγκύλων καὶ σκολιῶν εὖ βουλεύεσθαι ### α 140 Ἀγκυλοχείλης Τινὲς φασὶν, ὅτι ἀπὸ τοῦ χηλὴ, ὃ σημαίνει τὸν ὄνυχα, γίνεται κατὰ τροπὴν Βοιωτῶν τοῦ η εἰς ΕΙ δίφθογγον. Κακῶς δὲ λέγουσιν· εἰ γὰρ ἦν οὕτως, μέλλει σημαίνειν καὶ αὐτὸ τοὺς ἔχοντας ἐπικεκαμμένους ὄνυχας· ὡς τὸ, Αἰγυπιοὶ γαμψώνυχες ἀγκυλοχεῖλαι. Καὶ εὑρίσκεται ἐκ παραλλήλου τὸ αὐτὸ σημαῖνον· ὅπερ ἐστὶν ἄτοπον· ἀλλὰ παρὰ τὸ χεῖλος καὶ τὸ ἀγκύλον γίνεται. Σεσημείωται τὸ ἀγκυλόχειλος. Κακῶς δὲ σεσημείωται. Οὐ γὰρ ἔστι σύνθετον, ἀλλὰ παρασύνθετον ### α 141 Ἀγλαά Τὰ λαμπρὰ, παρὰ τὴν αἴγλην, ὅ ἐστι τὴν λαμπρότητα, ἐφ’ οἷς τις ἀγάλλεται· ἢ παρὰ τὸ ἄγαν ἅλλεσθαι, ἀγαλαὰ, καὶ κατὰ συγκοπὴν ἀγλαά. Ἡ εὐθεῖα τῶν ἑνικῶν τὸ ἀγλαόν· καὶ ### α 142 Ἀγλαΐα Παρὰ τὸ ἀγλαός· τὸ δὲ ### α 143 ἀγλαὸς παρὰ τὴν αἴγλην· λαμπρότης, κάλλος. Καὶ ### α 144 ἀγλαϊεῖσθαι τὸ καλλωπίσεσθαι. Ἀγλαΐζω, ἀγλαΐσω, ἀγλαϊῶ, καὶ ἀγλαϊεῖσθαι ### α 145 Ἀγλευκής Παρὰ τὸ γλεῦκος ἀγλευκής ### α 146 ἀγλευκέστατον ἀντὶ τοῦ ἀηδέστατον. Ἢ παρὰ τὸ γλυκὺς πλεονασμῷ τοῦ ε, ἀγλευκὴς, ἀηδὴς, ἄκαλος, ἀχάριστος, ἀκαλής ### α 147 Ἄγλιθες Ἐξ ὧν ἡ κεφαλὴ τοῦ σκορόδου σύγκειται· ἢ σκορόδων κεφαλαί ### α 148 Ἀγκαλιαγωγοί Οἱ ἀγκαλίδας ἄγοντες ἐν πλοίοις· ἢ ἐπὶ θρεμμάτων ### α 149 Ἀγκαλιδοφόροι δὲ, αὐτοὶ οἱ φέροντες ### α 150 ἀγκαλιδοπῶλαι δὲ, οἱ πιπράσκοντες ### α 151 Ἀγμούς Τοὺς ὀρεινοὺς καὶ κρημνώδεις τόπους· ἢ ῥαχίαι, περιθραύσεις, ἀπορρῶγες. Καὶ ### α 152 ἄγμα σύντριμμα. Οἱ δὲ, πάγος ### α 153 Ἁγνός Παρὰ τὸ ἅζω τὸ σέβομαι, ἅζος, ἁγὸς, ἁγανὸς, καὶ ἁγνός· καὶ κλίνεται ἁγνοῦ. ἤγουν ὁ καθαρὸς καὶ σεβάσμιος. Τὸν γὰρ ἁγνὸν πάντες σεβόμεθα ### α 154 Ἀγνώς Παρὰ τὸ γνόω γνώσω γνὼς, καὶ μετὰ τοῦ στερητικοῦ α ἀγνώς· οἱονεὶ ὁ ἄγνωστος καὶ ἀμαθής· καὶ κλίνεται ἀγνῶτος ### α 155 Ἄγνος Τὸ φυτόν· παρὰ τὸ τοὺς ἐσθίοντας ἀγόνους τηρεῖν, ἄγονον τι ὄν. Ἢ παρὰ τὸ εἰς ἁγνείαν συντελεῖν, ἐσθιόμενον καὶ πινόμενον, ἔτι δὲ καὶ ὑποστρωννύμενον· ὃ καὶ λύγον καλοῦσι· τὸ τῆς σωφροσύνης δηλωτικὸν, καὶ ἡδονῆς σβεστικόν. Φασὶ γὰρ αὐτὸ ἐσθιόμενον σβεννύναι τὴν φλόγα τῶν ἡδονῶν. Ἁγνὸς δὲ λέγεται ὁ καθαρὸς ὀξυτόνως. Παρὰ τὸ ἀγάζω ἀγανὸς, καὶ κατὰ συγκοπὴν ἁγνὸς, ὡς παίζω παιδνός. Οὕτως Ὠρίων ### α 156 Ἀγνοῶ Παρὰ τὸ νοῶ, καὶ πλεονασμῷ τοῦ γ γνοῶ, καὶ μετὰ τοῦ στερητικοῦ α ἀγνοῶ. Οὐδέ μιν Ἥρη ἠγνοίησεν. Οὕτως Ὠρίων ### α 157 Ἄγνυμι Οἷον, Πάταγος δέ τε ἀγνυμενάων. Συντριβομένων. Γίνεται ἀπὸ τοῦ ἀγνύω. Ἔστιν ἄγω τὸ κλῶ· καὶ ἀγνῶ, ἀγνύω, καὶ ἄγνυμι. Καὶ ### π 1 περιαγνύμενος σημαίνει τὸ περιτριβόμενος, περικλώμενος ### α 158 Ἀγκαλίδες Αἱ τῶν φρυγάνων δέσμαι· καὶ ### α 159 Ἀγκάλαι οἱ βραχίονες· καὶ ### α 160 ἀγκαλὶς ἄχθος· καὶ ### α 161 Ἀγκαλίζειν ἄγχειν, ἢ ἀναβαστάζειν ### α 162 Ἀγκόνους Διακόνους, ὑπηκόους, δούλους ### α 163 Ἀγκτήρ Δεσμός· Καὶ ### α 164 ἀγκτῆρες οἱ ἐν τραχήλῳ τόποι, δι’ ὧν ἄγχεσθαι συμβαίνει ### α 165 Ἀγκύλη Τοῦ ἀγκῶνος ἡ καμπή· καὶ οἱ ἀκοντισταὶ ### α 166 Ἀγνωμοσύνη Ἀναισθησία, ἄγνοια, ὀλιγωρία· καὶ ### α 167 ἀγνώμων ἀναίσθητος, ἀνόητος, ἀλόγιστος, ἁμαρτάνων ### α 168 Ἀγός Ἡγεμών· παρὰ τὸ ἄγειν τοὺς ὑποτεταγμένους· Ἀμφὶ δέ μιν Κρητῶν ἀγοὶ ἠγερέθοντο ### α 169 Ἄγος Σημαίνει δύο· τό τε καθαρὸν, ὅπερ κυρίως· καὶ τὸ ῥυπαρὸν, κατὰ ἀντίφρασιν ### α 170 Ἀγοστός Ὁ ἀγκὼν, ὁ ἄγαν ὀστώδης τόπος· ἢ διὰ τὸ ἐπάγεσθαι τὴν χεῖρα, οἷον ἄγνυσθαι· ὥσπερ γὰρ παρὰ τὸ πολλὸς γίνεται πολλοστὸς, οὕτω παρὰ τὸ ἄγω ἀγὸς καὶ ἀγοστός. Οὕτως Ὠρίων ὁ ἐτυμολόγος. Ἢ τὸ ἐκτὸς τοῦ ἀγκῶνος, παρὰ τὴν συναγωγὴν καὶ τὴν ἐπίκαμψιν τῆς χειρός· ἢ παρὰ τὸ δύνασθαι τούτῳ τινὰ ἄγχειν ### α 171 Ἄγονος Ὄνομα· παρὰ τὸ γόνος. Βαρύνεται μὲν ὁ γεννηθεὶς, ὀξύνεται δὲ ὁ γεννήτωρ· ἐξ οὗ, πλεονασμῷ τοῦ υ ### γ 3 γουνὸς ὁ γεννητικὸς καὶ κάρπιμος τόπος· Γουνῷ ἁλωῆς. Τὸ δὲ Ἄγαμός τ’ ἀπολέσθαι, ὁ ΤΕ σύνδεσμος ἀντὶ τοῦ ἢ διαζευκτικοῦ παραλαμβάνεται, ἤτοι, ἢ καὶ γεννηθεὶς πρὸ γάμου ἀπολέσθαι ### α 172 Ἄγον Ἰωνικῶς ἀντὶ τοῦ ἦγον· ῥῆμα ὁριστικὸν, χρόνου παρατατικοῦ. Ποιητικὸν γάρ ἐστι, καὶ ἔστιν ἀναύξητον, βραχὺ ἔχον τὸ α. Καὶ ### α 173 ἆγον Δωρικῶς τὸ αὐτὸ, κατὰ τροπὴν τοῦ η εἰς α μακρόν. Τὸ γὰρ ἀκόλουθον ἔστιν ### α 174 Ἀγορά Καὶ αὐτὸ τὸ ἄθροισμα, καὶ ὁ τόπος, καὶ ὁ λόγος· παρὰ τὸ ἀγείρω, τὸ συναθροίζω καὶ ἐκκλησιάζω, γίνεται ἀγορή· ὃ σημαίνει ἐκκλησίαν, συνέδριον. Τὸ δὲ ἀγείρω, παρὰ τὸ ἄγω ### α 175 Ἀγορεύω Παρὰ τὸ ἀγορά· τοῦτο δὲ, παρὰ τὸ ἀγείρω· τοῦτο παρὰ τὸ ἄγω καὶ τὸ εἴρω τὸ λέγω, ἐν ᾗ πρὸς τὸ λέγειν συναθροίζονται ### α 176 Ἀγοράασθε Ἐκ τοῦ ἀγορῶ. Καὶ περισπᾶται. Τὰ γὰρ εἰς ΡΩ λήγοντα ῥήματα τῷ ο παραληγόμενα περισπᾶται· οἷον, δημηγορῶ, ἀλληγορῶ, ἐγρηγορῶ. Οὕτως καὶ ἀγορῶ. Ἔστι δὲ τῆς β τῶν περισπωμένων. Ἐξ οὗ Παισὶν ἐοικότες ἀγοράασθε. Δημηγορεῖτε, λέγετε. Καὶ ### α 177 ἀγοράζω πολὺ μὲν παρ’ αὐτοῖς ἐπὶ τοῦ ἐν ἀγορᾷ ἐμβάλλω καὶ διατρίβω· εἴρηται δὲ καὶ ἐπὶ τοῦ ὠνεῖν ### α 178 Ἀγορήνδε Τουτέστιν εἰς τὴν ἀγοράν. Ἐπιρρηματικὴ ἡ σύνταξις, ὥσπερ οἴκαδε, εἰς τὸν οἶκον· καὶ Ἀθήναζε, τουτέστιν εἰς Ἀθήνας ### α 179 Ἀγορῆθεν Διατί περισπᾶται; ἐπειδὴ τὰ ἀπὸ ὀξυτόνων ἢ περισπωμένων παραγόμενα εἰς ΘΕΝ ἐπιρρήματα πρὸ μιᾶς ἔχουσι τὸν τόνον· γῆθεν, ἀρχῆθεν ἀγορῆθεν ### α 180 Ἀγοράνομοι Οἱ τὰ κατὰ τὴν ἀγορὰν διοικοῦντες ἄρχοντες ### α 181 Ἀγορὰ ἐφορία Ἡ σύνοδος ἡ πρὸς τοῖς κοινοῖς ὅροις γινομένη τῶν ἀστυγειτόνων· οὗ οἱ ὅμοροι συνιόντες περὶ τῶν κοινῶν ἐβουλεύοντο ### α 182 Ἄγρα Δήμητρος ἱερὸν λέγεται. Καὶ ἡ θήρα. Λέγονται δὲ πληθυντικῶς καὶ οἱ τόποι ### α 183 Ἀγραφίου Εἶδος δίκης κατὰ τῶν ὀφειλόντων τι τῷ δημοσίῳ, καὶ ἐπιγεγραμμένων μὲν, ἀπαλειφθέντων δὲ πρὶν ἀποδοῦναι· ἐνίοτε δὲ καὶ κατὰ τῶν ἐγγραφόντων τοὺς μὴ ὀφείλοντας ### α 184 Ἄγρει Ἀντὶ τοῦ ἄγε· ἢ λάβε καὶ φέρε ### α 185 Ἀγρεύς Ὁ ἥρως· εἴρηται παρὰ τὸ ἐν ἀγρῷ γεγεννῆσθαι. Ἀπὸ γὰρ Κυρήνης καὶ Ἀπόλλωνος ἦν ### α 186 Ἄγριος Ὁ ἀνήμερος. Προπαροξύνεται, καὶ διὰ τοῦ ι γράφεται, ἀπὸ τοῦ ἀγρὸς, πρὸς ἀντιδιαστολὴν τοῦ ἀγρεῖος, ὁ ἐν ἀγρῷ διαιτώμενος, τοῦ διὰ τῆς ΕΙ διφθόγγου γραφομένου καὶ προπερισπωμένου ### α 187 Ἀγρυπνία Παρὰ τὸ ἄϋπνος ἀϋπνία· καὶ κατὰ πλεονασμὸν τοῦ ΓΡ ἀγρυπνία ### α 188 Ἀγρόμενοι Ἀγειρόμενοι. Ἀγείρω, καὶ κατὰ συγκοπὴν ἄγρω· ὥσπερ παρὰ τὸ ἐγείρω ἔγρω ### α 189 Ἀγρός Παρὰ τὴν ἄγραν, ἐν ᾧ γίνεται· ἢ παρὰ τὸ ἀρῶ τὸ ἀροτριῶ, ἀρὸς καὶ ἀγρός ### α 190 Ἀγροτέρη Οὐκ ἀπὸ τοῦ ἄγριος· ἀγριώτερος γὰρ ἦν ἄν· ἀλλὰ παρὰ τὸν ἀγρὸν ἀγρότερος πεποίηται. Ἀπαρασχημάτιστον γάρ. Οὕτως Φίλων ### α 191 Ἀγροτέρας ἐλάφους Ἀγηροτέρας· καὶ κατὰ συγκοπὴν, ἀγροτέρας· διὰ τὸ πολυχρόνιον τοῦ ζώου, ὡς ὁ χρησμὸς δηλοῖ· Ἐννέα γὰρ ζώει γενεὰς λακέρυζα κορώνη ἀνδρῶν γηρώντων· ἔλαφος δέ τε τετρακόρωνος. Ἢ ἀγριωτέρας, καὶ κατὰ συγκοπὴν ἀγροτέρας ### α 192 Ἀγροιώτης Ὁ ἀγροῖκος. Ἔστιν ἀγρὸς ἀγρότης, ὡς δῆμος δημότης· καὶ κατὰ πλεονασμὸν τοῦ ι ἀγροίτης· οὕτως Ὠρίων· καὶ κατ’ ἐπένθεσιν τοῦ ω ἀγροιώτης ### α 193 Ἀγρίφη Σημαίνει τὴν σκάφην. Ἢ ὑποδοχὴ, ἄμη, σκαφίον ### α 194 Ἀγρός Παρὰ τὸν ἄρην, ὃ σημαίνει τὸν σίδηρον· ὁ τῷ σιδήρῳ τεμνόμενος ### α 195 Ἄγριοι Οἱ παιδερασταί· ἤτοι ὅτι ἄγριόν ἐστι τὸ πάθος ἡ παιδεραστία, ἢ ὅτι ὁ Πὰν ἔνοχός ἐστι τοῖς τοιούτοις· διὰ τοῦτο γοῦν καὶ τὸ αἰδοῖον ἀνατε ταμένον ἔχει. Ἔστι δὲ ὁ Πὰν ἄγριος θεός ### α 196 Ἀγρεῖοι δὲ καὶ οἱ ἀγροῖκοι ### α 197 Ἀγορητὰς τοὺς ἐν ἀγορᾷ ἀναστρεφομένους ### α 198 Ἀγορητοὺς ὁλκάδας τὰς ὤνια ἐπαγομένας ### α 199 Ἄγραυλοι Οἱ ἐν ἀγρῷ αὐλιζόμενοι ὕπαιθροι, ἔρημοι, ἄξενοι, ποιμένες· καὶ ### α 200 ἀγραυλία θυραυλία καὶ ἐρημία ### α 201 Ἄγρευμα Εὕρεμα· καὶ τὸ εἰλημμένον σημαίνει καὶ κτήματα, σκῦλα. Καὶ ### α 202 Ἀγρηνόν Ποικίλον, ἐρεοῦν, δικτυοειδές· καὶ ἔνδυμα δὲ ποιόν ### α 203 Ἀγρός Ὁ ἔξω πόλεως χῶρος ### α 204 Ἀγρώσσω Παράγωγος ὁ χαρακτήρ. Ἀπὸ τοῦ ἀγρὸς ἀγρώσσω. Τὰ γὰρ δύο ΣΣ τὰ ἓξ λαμβάνουσι φωνήεντα· τὸ δὲ ο οὐ λαμβάνουσιν· οἷον τὸ α, παρὰ τὸ ἄλλος, ἀλλάσσω· τὸ ε, παρὰ τὸ πῦρ πυρὸς, πυρέσσω· πτήσσω, τὸ η· δειδίσσω, τὸ ι· ἀφύσσω, τὸ ἀπαντλῶ, τὸ υ· ὀνειρώσσω, ἀγρώσσω, τὸ ω. Ὥστε ἔχεις μὲν δοῦναι τὸ ο, οὐκ ἐν παραγωγῇ δέ. Τὸ δὲ οὐκ ἔχει· τὸ γὰρ ὄσσω ἀπὸ τοῦ ὄπτω ἐστίν ### α 205 Ἀγρωσταί Οἱ κυνηγέται, ἀπὸ τοῦ ἀγρώσσω ### α 206 Ἄγρωστις Εἶδος βοτάνης. Ἔστιν ἔδω τὸ ἐσθίω· ὁ μέλλων, ἔσω· ὁ παρακείμενος, ἦκα· ὁ παθητικὸς, ἦσμαι· τὸ β, ἦσαι· τὸ γ, ἦσται· καὶ ἐξ αὐτοῦ ἦστις. Καὶ ἐπειδὴ τὰ ἀπὸ τοῦ παθητικοῦ παρακειμένου γινόμενα ὀνόματα συνάρχεσθαι θέλουσι τοῖς ἰδίοις ἐνεστῶσι, γίνεται ἔστις· καὶ μετὰ τοῦ ἀγρὸς, ἀγροέστις· καὶ συναιρέσει τοῦ ε ο, ἀγροῦστις· καὶ τροπῇ Δωρικῇ τῆς ΟΥ διφθόγγου εἰς ω μέγα, ἄγρωστις ### α 207 Ἀγυιά Ἡ ὁδός· παρὰ τὸ ἄγω τὸ πορεύομαι. Τὰ διὰ τοῦ ΥΙΑ θηλυκὰ ὀνόματα ὑπὲρ β συλλαβὰς προπαροξύτονα τῷ ι θέλει παραλήγεσθαι· οἷον, ἅρπυια, αἴθυια, ἄγυια, Ὠρείθυια, Εἰλείθυια. Σεσημείωται τὸ μητρυιὰ παραληγόμενον τῷ ι καὶ ὀξυνόμενον· καὶ ἀναλογώτερόν ἐστι τὸ ἄγυια. Μέσην ἐς ἄγυιαν ἰοῦσαι ### α 208 Ἄγυρις Παρὰ τὸ ἀγείρω· ἐξ οὗ καὶ ἀγορὰ γίνεται, καὶ ἀγορῶ ῥῆμα· ἐξ οὗ ὄνομα θηλυκὸν, ἄγορις· καὶ τροπῇ τοῦ ο εἰς υ, ἄγυρις, ἡ ἄθροισις ### α 209 Ἀγύρται Λωποδύται, ἐπαῖται, φιλοκερδεῖς. Καὶ ### α 210 Ἀγύρτης εἶδος βώλου, καὶ ὁ ἀλαζὼν, καὶ ὁ ἀπατεών· παρὰ τὸ ἀγείρω, τὸ περιϊέναι καὶ περινοστεῖν ἐπὶ νίκῃ, ἢ ἑτέρῳ τινὶ τοιούτῳ. Λέγονται δὲ ### α 211 ἀγυρτικὰ καὶ τὰ χυδαῖα ψεύσματα ### α 212 Ἀγχίαλος Ἡ μὲν πόλις ὀξύνεται· ὁ δὲ παραθαλάσσιος τόπος προπαροξύνεται ### α 213 Ἀγχαυρόν Οἷον, Ἦμος δ’ ἀνέρες ὕπνον ἀπ’ ὀφθαλμῶν ἐβάλοντο ἀγρόται· οἵτε κύνεσσι πεποιθότες, οὔποτε νύκτα ἀγχαυρὸν κνώσσουσιν, ἀλευάμενοι φάος ἠοῦς. Σημαίνει δὲ τὸ καλούμενον λυκόφως, τὸ ὀρθρινὸν, τὸ πλησίον τῆς αὔρας· ἀγχίαυρος, καὶ ἀγχαυρός. Αὖρα δὲ ἡ ἡμέρα. Οὕτως εὗρον εἰς τὰ σχόλια τῶν Ἀργοναυτικῶν τοῦ Ἀπολλωνίου ### α 214 Ἀγχιστίνη Ἀπὸ τοῦ ἄγχιστος ἀγχιστῖνος καὶ ### α 215 ἄγχιστος ἔστιν ὑπερθετικόν· γίνεται δὲ ἀπὸ τοῦ ἀγχοῦ ἀγχότερος, ἀγχίων, ἄγχιστος. Καὶ ### α 216 ἀγχιστίνδην τὸ κατὰ ἀγχιστείαν ### α 217 Ἄγχι Παρὰ τὸ ἀγχοῦ ἀγχόθι, ἄγχι κατὰ συγκοπήν. Σημαίνει τὸ πλησίον. Τὰ παρὰ τὸ ἄγχι καὶ ἐρι καὶ ἀρι καὶ τὴν ἀμφὶ καὶ ἀντὶ καὶ ἐπὶ προθέσεις διὰ τοῦ ι γράφεται· ἀρίδηλος, ἐριβρεμέτης, ἀμφίρρυτος, ἀντίθεος, ἀγχίθεος, Ἀγχίσης, ἀγχίμαχος. Τὸ γὰρ ἀγχέμαχος ἐτράπη δι’ εὐφωνίαν τὸ ι εἰς ε. Τὰ δὲ παρὰ τὸ ἄγχι σύνθετά εἰσι, χωρὶς τοῦ Ἀγχίσης. Ἀπὸ γὰρ τοῦ ἄγχι παρήχθη, καὶ ἔστιν ἁπλοῦν. Ἄλλως τε τὰ διὰ τοῦ ΙΣΗΣ διὰ τοῦ ι γράφεται, Ἀντίσης, Ἀμφίσης, Ἀγχίσης, Ἐρίσης, ὀνόματα κύρια, Κυρίσης, ποταμὸς Κελτικῆς· Τιπενίσης, ἐθνικόν. Ἀγχινεφὴς ἦν ἡ ἀχλύς ### α 218 Ἀγχηστίναι Πλησίον ἀλλήλων καὶ πυκναὶ, παρὰ τὸ ἀγχοῦ ### α 219 Ἀγχίσης Παρὰ τὸ ἄγχι γενέσθαι τῆς Ἀφροδίτης ### α 220 Ἀγχίμολον Ἐγγὺς, πλησίον· παρὰ τὸ ἄγχι καὶ τὸ μολῶ, τὸ παραγίνομαι ### α 221 Ἀγχιμαχητής Συστάδην καὶ ἐκ τοῦ σύνεγγυς μαχόμενος ### α 222 Ἄγχω Παρὰ τὸ ἄγω, πλεονασμῷ τοῦ χ. Οὐδὲν γάρ ἐστιν ἄλλο τὸ ἄγχω ἀλλ’ ἢ ἄγω, τὸ τὴν φάρυγγα συνάγω, πνίγω. Ἄγχε δέ μιν πολύκεστος ἱμάς ### α 223 Ἀγχώμαλον Παρὰ μικρὸν ἴσα ἐγγὺς τοῦ ὁμαλοῦ, ἀπὸ τοῦ ἄγχι, ὃ σημαίνει τὸ ἐγγὺς, καὶ τοῦ ὁμαλὸν γέγονε. Τὰ δὲ παρὰ τὸ ὁμαλὸς συντιθέμενα διὰ τοῦ ω μεγάλου γράφεται· οἷον ἀνώμαλος, κατώμαλος, καὶ ἀγχώμαλος ### α 224 Ἀγχλάσας Ἀναχαλάσας, ἀνακουφίσας, ἀναβαστάσας ### α 225 ἄγω σημαίνει δ· τὸ πορεύομαι, ὡς τὸ, Λαοδίκην ἐσάγουσα θυγατρῶν εἶδος ἀρίστην. Καὶ τὸ κλάνω· ὡς τὸ, Ἆξον δὴ ἔγχος Διομήδεος. Καὶ τὸ φέρω, ὡς τὸ, Εἰς Ἀγαμέμνονα δῖον ἄγον κεχαρηότα νίκη. Καὶ ### α 226 ἀγῶ περισπωμένως τὸ ἐκπλήττομαι, συζυγίας β· γίνεται δὲ ἐκ τοῦ ### α 227 ἄγη ὃ σημαίνει τὴν ἔκπληξιν. Τὰ γὰρ τῆς β συζυγίας τῶν περισπωμένων ὡς ἐπὶ τὸ πλεῖστον ἀπὸ τῶν εἰς η θηλυκῶν γίνεται ### α 228 Ἀγυιεύς Ὁ πρὸ τῶν θυρῶν ἱστάμενος ἐν σχήματι κίονος βωμός ### α 229 Ἄγυρις Σύνοδος, συναγωγὴ στρατοῦ ### α 230 Ἀγχιβαθής Ἡ μὴ ἔχουσα κλύσμα θάλασσα, ἀλλ’ εὐθὺς βυθόν· ἡ ἐγγὺς τῆς γῆς βαθεῖα ### α 231 Ἀγχίβοιον Μέγα ἐγγὺς βοός ### α 232 Ἀγωνισμός Ἀντιλογία, ἀγωνία· καὶ ἡ ἄθλησις ### α 233 Ἀγώμενος Θαυμάζων, ἐκπληττόμενος· οἷον, Ἠνορέην ὑπέροπλον ἀγώμενος. Ἐκ τοῦ ἀγάω ἀγῶ τὸ θαυμάζω ### α 234 Ἀγωνία Ἐπὶ τοῦ εἰς ἀγῶνα μέλλοντος κατιέναι· καταχρηστικῶς δὲ καὶ ἐπὶ τοῦ ἁπλῶς φόβου. Οὕτως Ὠρίων ### α 235 Ἀγών Οὐχ εὗρον αὐτοῦ ἐτυμολογίαν· ἐγὼ δέ φημι, παρὰ τὸ ἄγω γίνεται ἀγὼν, ὁ φέρων πολλὴν ὄχλησιν καὶ ἀδημονίαν. Σημαίνει ε· ἀγὼν, ὁ τόπος· Λείηναν δὲ χορὸν, καλὸν δ’ εὔρυναν ἀγῶνα. Ἀγὼν καὶ τὸ πλῆθος τῶν θεατῶν· Λῦτο δ’ ἀγών. Ἀγὼν καὶ τὸ ἄθροισμα· Ἥρη μὲν μετ’ ἀγῶνα νεῶν, καὶ Παλλὰς Ἀθήνη. Ἀγὼν καὶ τὸ ἆθλον, καὶ ὁ ναός· Θεῖον δύσονται ἀγῶνα. Οὕτως εὗρον σχόλια ἐν ὑπομνήμασιν Ἰλιάδος. Ἐγὼ δὲ εὗρον τὸν ἀγῶνα ἐτυμολογούμενον οὕτως. Ἀγὼν λέγεται ὁ κυκλοτερὴς καὶ γωνίαν οὐκ ἔχων τόπος. Οἱ δὲ, ἀπὸ τοῦ συνάγεσθαι ### α 236 Ἀγωνιστήριον Τόπος ἐν ᾧ ἀγωνίζονται· καὶ ### α 237 Ἀδαήμων Ἄπειρος, ἀνεπιστήμων. Ἀπὸ τοῦ δαίω, τὸ μανθάνω, δαῶ δαήσω δαήμων, καὶ ἀδαήμων· Δαίω δαῶ, συστολῇ τοῦ ι, καὶ μεταθέσει τοῦ τόνου ### α 238 Ἀδαξῆσαι Σημαίνει τὸ κνῆσαι· καὶ ### α 239 Ἀδδεές Ἄφοβε. Ἀπὸ τοῦ δέος, ὃ σημαίνει τὸν φόβον, γίνεται δεὴς, καὶ ἀδεής· καὶ τὸ θηλυκὸν, ἀδεής· τὸ οὐδέτερον, ἀδεὲς, καὶ πλεονασμῷ ἑτέρου δ, ἀδδεές ### δ 2 δελφὺς λέγεται ἡ μήτρα· καὶ μετὰ τοῦ α, τοῦ σημαίνοντος τὸ ὁμοῦ, γίνεται ἀδελφὸς, οἱονεὶ ὁμόδελφός τις ὢν, ἐκ τῆς αὐτῆς δελφύος, ἤγουν μήτρας. Καὶ ### α 240 ἀδελφίζειν τὸ ἀδελφὸν καλεῖν. Ἰστέον, ὅτι τὰ εἰς ΔΟΥΣ λήγοντα εἰς ΟΥ ἔχει τὴν γενικὴν, οἷον ἀδελφιδοῦς ἀδελφιδοῦ, θυγατριδοῦς θυγατριδοῦ. Γέγονε δὲ ἀπὸ τοῦ ἀδελφίδεος καὶ θυγατρίδεος κατὰ συγκοπήν· οὐχ, ὥς τινες λέγουσι, τὸ ἐναντίον, ἀπὸ τοῦ ἀδελφιδοῦς, ἀδελφίδεος. Οὐδέποτε γὰρ ἡ εὐθεῖα διαλύεται. Τὸ γὰρ εἷς ἕεις πλεονασμὸν ἔχει τὸ ε. Πρὸς δὲ τοὺς λέγοντας, ὅτι εἰ γέγονε τὸ ἀδελφιδοῦς καὶ θυγατριδοῦς ἀπὸ τοῦ ἀδελφίδεος καὶ θυγατρίδεος ἔδει ὀξύνεσθαι, λέγομεν, ὅτι πρὸς τὸν χαρακτῆρα τῶν εἰς ΟΥΣ ἁπλῶν περισπῶνται ### α 241 Ἀδέκαστος Δίκαιος, ἀδωροδόκητος. Παρὰ τὸ δέχω, δέδεγμαι, δεκαστός· καὶ ἀδέκαστος, ὁ μὴ δεχόμενος πρόσωπον ἢ δῶρα ### α 242 Ἀδευκής Ὁ ἄγνωστος καὶ ἀπροσδόκητος. Παρὰ τὸ δείκω, τὸ δεικνύω, δεικὴς καὶ ἀδεικής· καὶ τροπῇ τοῦ ι εἰς υ ἀδευκής. Οὕτως Ὠρίων. Οἷον, Ὁ δ’, ἐνὶ ψαμάθοισιν ἐλυσθεὶς, μοῖραν ἀνέπλησεν· τὴν γὰρ θέμις οὔποτ’ ἀλύξαι θνητοῖσι· πάντη δὲ περὶ μέγα πέπταται ἕρκος. Ὣς τὸν ὀϊόμενόν περ ἀδευκέος ἔκτοθι ἄτης, ἀπεοικυίας, ἢ πικρᾶς. Δεῦκος γὰρ τὸ γλυκύ· ὅθεν καὶ Πολυδεύκης ἐκλήθη. Καὶ γὰρ ζῶν εὐεργετικώτατος ἦν, καὶ ἀπαθανατισθεὶς μετὰ τοῦ ἀδελφοῦ τοὺς ναυτικοὺς σώζει ### α 243 Ἀδέψητον Ὠμὸν, ἀνέργαστον. Ἀπὸ τοῦ δεψῶ, δεψήσω· ἀπὸ τοῦ ἕψω ### α 244 Ἁδεῖν Τὸ ἀρέσαι· ἀπὸ τοῦ ἄδω τὸ ἀρέσκω. Ἢ ἀπὸ τοῦ ἥδω, ὁ μέλλων ἥσω, ὁ β ἀόριστος ἅδον. Ἐξ οὗ Ἅδε δ’ Ἕκτορι μῦθος ἀπήμων. Ὁ μέλλων β ἁδῶ· καὶ τὸ ἀπαρέμφατον ἁδεῖν, οἷον τὸ εἰς ἡδονὴν κινεῖν. Λέγεται δὲ καὶ τὸ πονεῖν. Καὶ ἡ δεῖνα ### α 245 ἄδην τὸ κεκορεσμένως, καὶ εἰς πλήρωσιν ἄγον. Ἔστιν ἑῶ τὸ δηλοῦν τὸ κορεννύω, ὡς τὸ, Ἐπεί χ’ ἑῶμεν πολέμοιο· ἐξ οὗ παράγωγον ἕδω, καὶ ἥδω καὶ ἄδην ἐξ αὐτοῦ. Δηλοῖ δὲ καὶ τὴν ἡδονὴν, οἷον Ἥσατο δ’ αἰνῶς, ἀντὶ τοῦ ἐτέρφθη. Λαμβάνεται δὲ καὶ τὸ τερφθῆναι ἐπὶ τοῦ κορεσθῆναι· οἷον, Αὐτὰρ ἐπεὶ σίτοιο τάρφθεν. Ἢ ἀπὸ τοῦ ἄω ὦ, ἄεις ᾆς, ἄει ᾆ, τὸ δηλοῦν τὸ αὐτό· οἷον, Ἄσειν ἐν Τροίῃ ταχέας κύνας. Γίνεται ῥηματικὸν ὄνομα ἦδος, καὶ ἄδος. Καὶ ἄδην ἐξ αὐτοῦ. Οὕτως Ὠρίων ### α 246 Ἀδάμας Ἄπονος, ἀπαθής. Λέγεται δὲ καὶ τὸ ἐν τῷ χρόνῳ στερρότατον· καὶ ὁ ὑοσκύαμος παρά τισι, καὶ ὄρος ### α 247 Ἄδεια Ἀφοβία, εὐδία· καὶ ### α 248 ἀδείη ἀναίδεια, ἀφοβία. Καὶ ### α 249 ἀδειὴς ἄφοβος, ἄτρεπτος· καὶ ### α 250 Ἀδελφίζειν Τὸ τιμᾶν ὡς ἀδελφόν ### φ 1 φὸν τὸ κοινόν· καὶ ### α 251 Ἀδελφιδοῖ οἱ ἀδελφῶν υἱοί ### α 252 Ἀδένες Συστροφαὶ σαρκώδεις περὶ τὸν τράχηλον καὶ βουβῶνας ### α 253 Ἀδεύητον Χαλεπὸν, ἢ οὗ ἄν τις ἐπιδεηθείη ### α 254 Ἀδευκεῖ Ἀπεοικότι, ἢ ἀδευεῖ, ἢ αἰσχρῷ ### α 255 ἀδευκὲς ἄμορφον, ἄγνωμον, οὐκ ἐοικὸς, χαλεπὸν, ἀνόμοιον, ἀνοίκειον ### α 256 Ἀδημονεῖν Ἀλύειν καὶ ἀπορεῖν, ἀμηχανεῖν ### α 257 Ἀδηνέως Ἀδόλως καὶ ἁπλῶς· ἢ χωρὶς βουλῆς ### α 258 Ἄδην εἰς κόρον ἱκανῶς. Καὶ ### α 259 Ἄδδην Παρὰ τὸ δὴν τὸ ἐπὶ πολύ· καὶ μετὰ τοῦ ἀθροιστικοῦ α ἄδδην, πλεονασμῷ τοῦ δ ### α 260 Ἀδηφάγος Παρὰ τὸ ἄδην τὸ δαψιλῶς, καὶ τὸ φήγω ἢ φαγεῖν, ἀδηφάγος, ὁ δαψιλῶς ἐσθίων ### α 261 Ἄιδης Χωρίον ἀφεγγὲς, σκότους αἰωνίου καὶ ζόφου πεπληρωμένον. Παρὰ τὸ εἴδω τὸ βλέπω, εἴδης· καὶ μετὰ τοῦ στερητικοῦ α, ἀείδης, ἐν ᾧ οὐδὲν βλέπομεν. Ἄιδης γάρ ἐστιν ἡ σκοτεινὴ οἰκία. Καὶ κράσει τοῦ ἄλφα καὶ ε εἰς ἄλφα μακρὸν, ᾅδης· καὶ μένει τὸ ι προσγεγραμμένον ### α 262 Ἀδηκότες Κεκμηκότες, δαμασθέντες, ἀδημονοῦντες, τουτέστιν ὑπὸ κόπου ἀηδῶς διακείμενοι. Ἀηδῶ οὖν ἀηδήσω ### α 263 Ἀδῄωτον Ἀπόρθητον· παρὰ τὸ δῃῶ, ὃ σημαίνει τὸ πορθῶ. Τοῦτο παρὰ τὸ δαίω τὸ κόπτω, τροπῇ τοῦ α εἰς η μετὰ περισπωμένου τόνου δῃῶ ### α 264 Ἀδινός Παρὰ τὸ ἄδην ἐπίρρημα γίνεται ἀδινὸς, ἀδιάλειπτος. Τὸ συγκριτικὸν ἀδινώτερος. Παρὰ τὸ ἄδην ἐπίρρημα, ὂ σημαίνει τὸ ἀδιαλείπτως καὶ πλῆρες, γίνεται ἀδινός· τὸ θηλυκὸν ἀδινή· καὶ ### α 265 ἀδινάων. Τὰ δὲ εἰς ΝΟΣ ὀξύτονα ἀπὸ ἐπιρρημάτων γινόμενα διὰ τοῦ ι γράφεται· ἄδην, ἀδινός· πύκα, πυκινός. Καὶ ### α 266 ἀδινῷ μύθῳ τῷ οἰκτρῷ, παρὰ τὸ ἄδην, ἢ ἄρδην. Καὶ ### α 267 ἀδινώτερον τὸ ἀθρόως, ἢ οἰκτρότερον ### μ 1 Μελισσάων ἀδινάων τῶν ὁμοῦ καὶ ἀθρόως πετομένων ### α 268 Ἀδινὰ μῆλα τὰ μὴ μεγάλα. Σημαίνει δὲ ἡ λέξις καὶ ἐλεεινὸν, οἰκτρὸν, ἁπαλόν ### α 269 Ἀδήριτος Χωρὶς μάχης καὶ ἀφιλόνεικος. Ἐκ τοῦ δῆρις δηρίω· ὁ παθητικὸς παρακείμενος δεδήριμαι· τὸ γ, δεδήριται· καὶ ἐξ αὐτοῦ δηριτὸς, καὶ ἀδήριτος. Τὰ δὲ διὰ τοῦ ΙΤΟΣ ἀποστρέφονται τὴν ΕΙ δίφθογγον· χωρὶς εἰ μὴ ὦσι σύνθετα παρὰ τὸ κλειτός ### α 270 Ἀδίοπον Ἄναρχον καὶ ἀφύλακτον ### α 271 Ἄδδιξ Μέτρόν τι οἶμαι τετραχοίνικον ### α 272 Ἀδικίου Ὄνομα δίκης κατὰ τῶν ὁπωσοῦν ἀδικούντων. Τῆς δὲ δίκης τὸ τίμημα ἀργύριόν ἐστιν ἀποτιννύμενον ἁπλοῦν ### α 273 Ἀδμολίη Παρὰ τὸ εἴδω τὸ γινώσκω, ἴδμων ἴδμονος· ἰδμονία, καὶ ἀϊδμονία· καὶ συγκοπῇ καὶ τροπῇ ἀδμολίη, ἡ ἄγνοια ### α 274 Ἀδμῆτιν Ἀδάμαστον, νέαν, ἄζευκτον. Παρὰ τὸ δμῶ, ὁ μέλλων δμήσω, δέδμηκα, δέδμημαι· δμήτης, καὶ ἀδμήτης. Ἢ παρθένον ἄζυγα, ἢ πρωτόζευκτον. Καὶ ### α 275 Ἀδολεσχία Ἀδολεσχίαν ἐκάλουν μέν τινες καὶ τὴν φλυαρίαν· ἐτάττετο δὲ τοὔνομα ἐπὶ τῶν τὰ μετέωρα λεσχηνευόντων· οὐκ ἀπὸ τῆς ἀηδίας καὶ τῆς λέσχης συγκειμένης, ὥς τινες ἐξεδέξαντο, οὐδὲ τοῦ ἄδην ἐν ποιήμασι πολλοὺς φυσιολογῆσαι, ἀλλ’ ἀπὸ τοῦ ἁδεῖν τοῦ σημαίνοντος τὸ ἀρέσαι. Ἡ οὖν τῶν ἀρεσκόντων καὶ αὐτοῖς δοκούντων διάλεξις ἀδολεσχία ἐκαλεῖτο· διὰ τὸ μὴ ἐκ κοινῆς ὁρμᾶσθαι δόξης τὴν τοιαύτην ὁμιλίαν, ἀλλ’ ἐξ ἰδίας διαλέξεως καὶ ἀρεσκούσης ὑπολήψεως. Διὸ καὶ ἀδολέσχας τοὺς φυσικοὺς ἐκάλουν. Λέγω δ’ Ὦρον. Καὶ Σωκράτην “πτωχὸν ἀδολέσχην” ἔφη. Καὶ Εὔπολις· Ἀλλ’ ἀδολεσχεῖν αὐτὸν ἐκδίδαξον, ὦ σοφιστά. Ἢ παρὰ τὸ ἥδω τὸ εὐφραίνω· οὗ ὁ β ἀόριστος ἅδον· καὶ ἐξ αὐτοῦ ἅδος ἡ εὐφροσύνη· καὶ ἔστι λέσχη ἡ φλυαρία· καὶ κατὰ σύνθεσιν ἀδόλεσχος, ὁ ἐν τῇ φλυαρίᾳ εὐφραινόμενος. Ἢ ἐκ τοῦ ἅδω τὸ ἀρέσκω, καὶ τοῦ λέσχη. Τοῦτο δὲ παρὰ τὸ λέχος, ὃ σημαίνει τὴν κοίτην· ἐπειδὴ τὸ παλαιὸν ἔθος ἦν, καὶ τῷ χειμῶνι τόπον εἶχον ἀποκεχωρισμένον, ἐν ᾧ πυρκαϊὰς ποιοῦντες, ἐν αὐτῷ καθεζόμενοι διημέρευον ἀδολεσχοῦντες καὶ φλυαροῦντες. Ἀδολέσχης ἀδολέσχου. Ὁ κανών· Τὰ ἀπὸ τῶν εἰς η θηλυκῶν εἰς ΗΣ γινόμενα ἀρσενικὰ, μὴ ἔχοντα οὐδέτερον εἰς ΕΣ, εἰς ΟΥ ἔχει τὴν γενικήν. Τὸ δὲ ἀδολεσχῶ σημαίνει δί· τὸ φιλοσοφῶ· Ὁ δὲ δοῦλός σου ἠδολέσχει ἐν τοῖς δικαιώμασί σου. Τὸ παίζω· Ἐξῆλθεν Ἰακὼβ ἀδολεσχῆσαι εἰς τὸ πεδίον. Τὸ φλυαρῶ· Τί ἀδολεσχεῖς, ἄνθρωπε; Καὶ τὸ ὀλιγωρῶ· Ἠδολέσχησε καὶ ὠλιγοψύχησε τὸ πνεῦμά μου ### α 276 Ἅδον Ἀρέσκειαν σημαίνει, καὶ γνώμην· ἢ κόρον, ἢ κόπον ### α 277 Ἀδίοπον Ἄναρκτον καὶ ἀφύλακτον ### δ 3 Δίοποι γὰρ λέγονται οἱ τῆς νεὼς φύλακες ### α 278 Ἀδμωλεῖν Ἀγνοεῖν, ἢ ἀγανακτεῖν· ἀγνωμονεῖν καὶ ζητεῖν ### α 279 Ἀδράφαξυς Λάχανόν τι ἄγριον ### α 280 Ἁδρεύς Δαίμων τὶς τῶν περὶ τὴν Δήμητραν, ἀπὸ τῆς τῶν καρπῶν ἁδρύνσεως ### α 281 Ἀδόροις Ἀντίμαχος· Ἐν δ’ ἀδόροισι χέειν εὐίλατον ἄλφι. Δόρυ γὰρ λέγεται παρὰ τὸ ἐκδεδάρθαι δόρος· καὶ δόροι, κατὰ πλεονασμὸν ἄδοροι. Ἢ ἀντὶ τοῦ κακόδοροι. Οὕτως Ἡρωδιανός. Λέγονται δὲ καὶ κώρυκοι, θύλακοι, ἀσκοί· οἷον οὐ δεδαρμένοι ### α 282 Ἁδρός Ὁ χονδρός· παρὰ τὸ ἥδω τὸ εὐφραίνω. Ἡδόμεθα γὰρ τοῖς μεγάλοις καὶ χονδροῖς ### α 283 Ἀδραστειδῶν Ἄδραστος κύριον· Ἀδραστίδης, Ἀδραστιδῶν· καὶ πλεονασμῷ τοῦ ε, Ἀδραστεϊδῶν θάλος ### α 284 Ἁδρύνω Τὸ αὐξάνω· Τὴν μὲν ὅθ’ ἁδρύνηται· Νίκανδρος ### α 285 Ἀδρανής Ὁ ἀνίσχυρος, καὶ μὴ πρᾶξαί τι δυνάμενος· ὅθεν καὶ ### δ 4 Δραίνω τὸ πράττω· Ὅμηρος, Εἴ τι δραίνεις. δρανῶ· ὁ β ἀόριστος, ἔδρανον. Ἐξ αὐτοῦ δρανής· καὶ μετὰ τοῦ στερητικοῦ α, ἀδρανής ### α 286 Ἀδρίας Τὸ πέλαγος. Διονύσιος Σικελίας τύραννος, ὃς πρότερον ἐπὶ τῇ Ὀλυμπιάδι πόλιν ἔκτισεν Ἀδρίαν ἐν τῷ Ἰωνικῷ κόλπῳ, ἀφ’ ἧς καὶ τὸ πέλαγος Ἀδρίας καλεῖται. Εὔδοξος δὲ ἐν τῷ θ τῶν ἱστοριῶν τὸ πέλαγος καὶ τὴν πόλιν ὀνομασθῆναι Ἀδρίαν φησὶν ἀπὸ Ἀδρίου τοῦ Μεσαππίου τοῦ Παύσωνος. Φλέγων ἐν Ὀλυμπιάσιν. Οὕτως Ὠρίων ### α 287 Ἀδύτῳ Τῷ ἐνδοτάτῳ καὶ θειοτάτῳ μέρει τοῦ ναοῦ. Ἄδυτα γὰρ καλοῦνται οἱ τόποι τῶν ἱερῶν, εἰς οὓς οὐκ ἔξεστιν εἰσιέναι οὐδὲ εἰσδῦναι πᾶσιν. Ἀπὸ τοῦ δύω τὸ εἰσέρχομαι, δῦμι δύσω δέδυκα δέδυμαι δέδυται, δυτὸς καὶ ἄδυτος· καὶ τὸ οὐδέτερον ἄδυτον. Ἄδυτα οὖν τὰ ἀφανῆ καὶ μύχια τῶν ἱερῶν, οἷον ὀροφαὶ, οἶκοι ὑπόγειοι σκοτεινοί ### α 288 Ἄδωνις Παρὰ τὸ ᾄδω τὸ ψάλλω· ἢ παρὰ τὸ ἥδω τὸ εὐφραίνομαι. Τὸ ΔΩ, μέγα. Διατί; Τὰ ἀπὸ ἐνεστώτων ἢ μελλόντων κατὰ πρόσληψιν συλλαβῆς γινόμενα ὀνόματα διὰ τοῦ ω μεγάλου γράφονται· οἷον ζῶ, ζωή· φῶ, φωνή· ᾄδω, Ἄδωνις κύριον. Δύναται καὶ ὁ καρπὸς εἶναι ἄδωνις· οἷον ### α 289 Ἀδωνηΐς Χελιδὼν, καὶ ἡ θρίδαξ ### α 290 Ἀδωνιασμός Ὁ ἐπὶ τῷ Ἀδώνιδι θρῆνος ### α 291 Ἀδώνεια Ἑορτὴ ἀγομένη Ἀφροδίτῃ ### α 292 Ἄεθλον Ἀπὸ τοῦ ἐθέλω· ἔθελόν τι ὄν· καὶ μετὰ τοῦ ἐπιτατικοῦ α ἀέθελον, τὸ πάνυ θελητόν· καὶ συγκοπῇ, ἄεθλον· καὶ κράσει τοῦ α ε ἆθλον. Καὶ τὸ ἀρσενικὸν ὁ ἆθλος λέγεται καὶ ὁ ἄεθλος. Ἢ παρὰ τὸ τλῶ τὸ καρτερῶ, τλὸν καὶ ἆτλον· καὶ τροπῇ ἆθλον. Τὸ δὲ ἄεθλον, ἀρσενικῶς μὲν λεγόμενον, τὸν τόπον καὶ τὸ ἀγώνισμα δηλοῖ· οἷον, Οὗτος μὲν δὴ ἄεθλος ἄατος. οὐδετέρως δὲ, τὸ ἐπὶ ἀγῶνος διδόμενον· Νηῶν δ’ ἐκφέρετ’ ἄεθλα, λέβητάς τε, τρίποδάς τε. Καὶ ἀπὸ τούτου γίνεται ### α 293 Ἀέκητι Ἀβουλία. Ἔστι ῥῆμα ἀεκάζω· ἐξ αὐτοῦ ἐπίρρημα ἀεκαστὶ, ὡς Δωρίζω Δωριστί· καὶ κατὰ ἀποβολὴν τοῦ ς, ἀεκατί· καὶ τροπῇ Ἰωνικῇ, καὶ ἀναβιβάσει τοῦ τόνου, ἀέκητι. Ἡ γὰρ ἀποβολὴ πολλάκις ἀναβιβάζει τοὺς τόνους ### α 294 Ἀεκήλια ἔργα Κατὰ ἀπόφασιν τοῦ ἑκήλου· ἐφ’ οἷς οὐχ οἷόν τε ἡσυχάζειν, οἷον οὐχ ἥσυχα οὐδ’ εἰρηναῖα, ἀλλὰ ταραχώδη· ἢ ἀκούσια, ἃ οὐκ ἄν τις ἑκὼν πάθοι ### α 295 Ἀέκων Ἀπὸ τοῦ εἴκω τὸ θέλω, ἡ μετοχὴ ἑκὼν, παραλόγως, καὶ σεσημείωται· ἐν δὲ τῇ συνθέσει ἀναβιβάζει τὸν τόνον· καὶ μετὰ τοῦ στερητικοῦ α, ἀέκων· καὶ κράσει τοῦ α ε, ἄκων, μὴ θέλων ### α 296 Ἄελλα Συστροφὴ ἀνέμου ἡ ἄγαν εἰλοῦσα, ἀπὸ τοῦ ἄειν καὶ εἰλεῖν· ἢ παρὰ τὸ ἀῶ τὸ πνέω, ὁ μέλλων, ἀήσω, καὶ ἀέσω· καὶ ἐξ αὐτοῦ ἄελα καὶ πλεονασμῷ ἑτέρου λ ἄελλα, ὡς τὸ θύελλα. Ἔστι δὲ ὄνομα προσηγορικὸν καὶ ῥηματικόν· καὶ προπαροξύνεται. Κανὼν γάρ ἐστιν ὁ λέγων, ὅτι τὰ εἰς ΛΑ ὑπὲρ β συλλαβὰς, ἔχοντα τὴν πρὸ τέλους συλλαβὴν εἰς λ καταλήγουσαν, ἅπαντα προπαροξύνεται· οἷον, δίκελλα, μάκελλα, Σίβυλλα, Πρίσκιλλα, Φαλκώνιλλα. Καὶ ### α 297 ἄελλαι φωναὶ, παρὰ Σοφοκλεῖ ἐν Φαίδρᾳ ### α 298 Ἀελλής Κονίσαλος ὄρνυτ’ ἀελλής ### α 299 Ἀελλώδης κονιορτώδης· παρὰ τὸ ἕλλω, ἢ παρὰ τὸ εἰλῶ τὸ συστρέφω, ἀποβολῇ τοῦ ι, γίνεται ἐλλής καὶ μετὰ τοῦ ἐπιτατικοῦ α, ὥσπερ ἀτερπής. Ἐξ οὗ καὶ τὸ ### α 300 Ἀέλλας Ἀνέμους, καὶ ἄτακτα πνεύματα, καὶ αἰγίδας· οἱ δὲ, τὰς μεγάλας εἰλήσεις καὶ συστροφάς ### α 301 Ἀελλές Ἀθρόον καὶ ὁμόσε ### α 302 Ἀεκαζόμενοι Ἄκοντες ἀρνούμενοι, ἀνιώμενοι ### α 303 Ἀελλόποδες Ἐλαφροὶ, κοῦφοι, ταχεῖς, ὀξεῖς, ἀνεμόποδες ### α 304 Ἄελλον γὰρ τὸ ταχύ ### α 305 Ἀέναον Πολλὸν, ἀείρυτον, πολυχρόνιον· καὶ ### α 306 Ἄετμα Φλόξ· οἱ δὲ, τὸ πνεῦμα ### α 307 Ἀέσσαμεν Κατεκοιμήθημεν· καὶ ### α 308 ἀέσκοντας κοιμωμένους· καὶ ### α 309 Ἀετώσιον Λύπῃ μεμιγμένον· οἱ δὲ, οὐ κατὰ προαίρεσιν ### α 310 Ἀελλόπος Ἰστέον ὅτι τὰ παρὰ τὸ ποὺς συντεθέντα τὴν τοῦ ἁπλοῦ φυλάττει κλίσιν, καὶ διὰ τοῦ ΔΟΣ κλίνεται· οἷον, ποὺς ποδὸς, Οἰδίπους Οἰδίποδος. Τὰ γὰρ κατὰ ἀποβολὴν τοῦ ς ποιοῦντα τὴν γενικὴν Ἀττικά εἰσιν· οἷον ὁ τρίπους τοῦ τρίπου, καὶ ὁ Οἰδίπους τοῦ Οἰδίπου. Ἰστέον ὅτι τὰ παρὰ τὸ ποὺς ἀποβάλλει τὸ υ κατὰ τὴν εὐθεῖαν· Ὦρτο δ’ ἀελλόπος· ἢ τρίπος, ἠὲ γυνή. Οὕτως ὁ Χοιροβοσκός ### α 311 Ἀελπτέοντες Ἀνελπιστοῦντες, οὐκ ἐλπίζοντες. Ἀπὸ τοῦ ἔλπω, ἀέλπτω· καὶ ### α 312 Ἀέντες Ἔστιν ἀῶ περισπώμενον· καὶ δῆλον ἐκ τοῦ ἄησις καὶ ἄημι. Καὶ οἱ Αἰολεῖς τὴν ἀῶν μετοχὴν, καθὰ ποιῶν καὶ φιλῶν, ἀεὶς ἐροῦσιν, ὡς φιλεὶς καὶ ποιείς. Καὶ ἡ εὐθεῖα τῶν πληθυντικῶν, ἀέντες· ἡ γενικὴ, ἀέντων, ὡς ποιέντων· οἷον καὶ Ἀνέμων μένος ὑγρὸν ἀέντων. Εἰ δὲ ἦν βαρύτονον, ἄεντες ἂν ἐρρήθη. Οὕτω Φίλων εἰς τὰ ῥηματικὰ αὐτοῦ. Πνοιῇσι λιγυρῇσι διασκιδνᾶσιν ἀέντες ### α 313 Ἀέναος Νάω τὸ ῥέω, νάος· ἐν συνθέσει ἀέναος, ὁ ἀεὶ ῥέων ### α 314 Ἀέξει Ἀνδρὶ κεκμηῶτι μένος μέγα οἶνος ἀέξει. Αὔξει. Καὶ ### α 315 ἀέξετο αὔξησιν ἐλάμβανεν, ᾔρετο, ὑψοῦτο ὁ ἥλιος. Ἀπὸ τοῦ ἔχω τοῦ σημαίνοντος τὸ ἐλαύνω, ὁ μέλλων, ἕξω, καὶ ἀέξω ### α 316 Ἄερθεν Ἤιρθησαν. Ἀπὸ τοῦ ἀείρω, ἀερῶ, ἄερκα, ἄερμαι, ἀέρθην, ἀέρθησαν καὶ ### α 317 ἄερθεν ὡς τὸ κόσμηθεν, ἀντὶ τοῦ ἀνέστησαν, ὥρμησαν ### α 318 Ἀερσίποδες Ἵπποι ἀερσίποδες. Αἴροντες εἰς ὕψος τοὺς πόδας, ταχεῖς. Ἀπὸ τοῦ ἀείρω ἀερῶ, ἀερίποδες· καὶ πλεονασμῷ τοῦ ς, ἀερσίποδες. Ἢ ἀείρω τὸ κουφίζω, ὁ μέλλων, ἀερῶ· Αἰολικῶς, ἀέρσω· καὶ ἐξ αὐτοῦ ἀερσίπους ### α 319 Ἀερσίφρων Ἐγειρόφρων, ἐπαίρων τὰς φρένας ### α 320 Ἄεσιν Πόνον, βλαβήν· καὶ ### α 321 ἀεσίφρων βλα ψίφρων· ἢ ὀξύφρων, κρυφόνους, καὶ κακόφρων. Καὶ ### α 322 Ἀεσίφρων Ὁ μὴ διεγηγερμένας ἔχων τὰς φρένας. Ἀῶ τὸ κοιμῶμαι· ὁ μέλλων, ἀέσω· ὅθεν καὶ ### α 323 ἀέσεται τὸ κοιμᾶται. Οὕτως Ὠρίων ### α 324 Ἀετός Παρὰ τὸ ἀΐσσω, τὸ ὁρμῶ, ἀϊτὸς, καὶ ἀετός. Ἢ παρὰ τὸ ἀεὶ ἐτεὸς εἶναι. Λέγεται γὰρ, ὅτι ὁ ἀετὸς ἐπὶ ἀληθοῦς σημείου ἀεὶ παρὰ τοῦ Διὸς πέμπεται. Ἀετὸς καὶ βοτάνη τις, καὶ τῶν κνημῶν τοῦ τροχοῦ ἕκαστον σιδήριον· καὶ στέγασμά τι τῶν οἴκων, ἐμφερὲς τῇ πτήσει τοῦ ζῴου ### α 325 Ἀείδω Τὸ ΕΙ δίφθογγον· ἀντιπαράκειται γὰρ αὐτῷ τὸ ἀοιδή. Εἴδω τὸ ἐπίσταμαι· καὶ μετὰ τοῦ ἐπιτατικοῦ μορίου α, ἀείδω, τὸ πάνυ ἐπίσταμαι. Τὸ δὲ εἴδω, συντεθὲν εἰς ὄνομα, ἀποβάλλει τὸ ε· νῆϊς, ὁ ἄπειρος· καὶ πολύϊδος· καὶ παραγόμενον, οἷον ἴδμων, ἴστωρ. Ἰστέον δὲ ὅτι κατὰ τὴν κοινὴν διάλεκτον τὰ ἀπαθῆ οὐ λέγεται, οἷον τὸ πατέρος καὶ μητέρος καὶ ἀνέρος, ἀλλὰ τὰ πεπονθότα, οἷον τὸ πατρός. Οὕτω καὶ τὸ ἀείδω ᾄδω, εἰς α μακρὸν, κράσει τοῦ ε α, καὶ συναιρέσει τοῦ αϊ εἰς τὴν ΑΙ δίφθογγον. Διατί βαρύνεται; Τὰ εἰς ΔΩ ὑπὲρ δύο συλλαβὰς, ἔχοντα τὴν πρὸ τέλους συλλαβὴν εἰς φωνῆεν λήγουσαν, περισπᾶται· εἰ μὴ τύχοι ἡ ΕΙ δίφθογγος· ὀπηδῶ, ἀοιδῶ, ληρωδῶ, καὶ τὰ ὅμοια. Ἐξέφυγεν ἄρα τὸ ἀείδω καὶ ἐρείδω ### α 326 Ἀειδέμεναι Παραγωγὴ ποιητικὴ, οὐ Δωρικὴ διάλεκτος. Τὸ α τοῦτο συνεσταλμένον ἐστὶ παρὰ τῷ ποιητῇ· ἅπαξ δὲ ἐκτεταμένον, ἐν τῷ, Ἀείδει δεδαώς ### α 327 ἀείδελον σημαίνει τὸν ἀόρατον. Ἔστιν εἴδω τὸ γινώσκω· ᾧ ἀντιπαράκειται τὸ οἶδα. Γίνεται εἴδελος, ὡς πέμπω πέμπελος· καὶ συνθέσει ἀείδελος, ὁ μὴ θεωρούμενος. Παρὰ δὲ Νικάνδρῳ ἐπὶ τοῦ ἀεὶ φανεροῦ κεῖται. Περὶ οὗ ἐστὶν εἰπεῖν, ὅτι ἀπὸ τοῦ ἀείδηλον γέγονε κατὰ συστολὴν τοῦ η εἰς ε· Τοῦ δὲ τέρας περίσημον ἀείδελον ἐστήρικτο. Νίκανδρος. Ἐπὶ δὲ τοῦ ἀοράτου ἐχρήσατο τῇ λέξει Ἡσίδος περὶ τοῦ Αὐτολύκου. Φησὶ γὰρ, Ὅττι κε χερσὶ λάβεσκεν, ἀείδελα πάντα τίθεσκεν. Καὶ γὰρ ὁ αὐτὸς, κλέπτης ὢν, ἔκλεπτε τοὺς ἵππους, καὶ ἀλλοιοφανεῖς αὐτοὺς ἀπετέλει· ἐνήλλασσε δὲ τὰς χροιὰς αὐτῶν. Ζήτει εἰς τὸ ### α 328 Ἄειλα Τὰ πολύσκια χωρία, κατὰ στέρησιν τῆς εἴλης ### α 329 Ἀειλογία Τὸ ἀεὶ λόγους καὶ εὐθύνας ὑπέχειν ### α 330 Ἀειδέλιον Κακὸν, κορυφαῖον, ἄδηλον ### α 331 Ἀείδελον Οὐ δῆλον, ἄμορφον, φοβερὸν, πονηρόν ### α 332 Ἀεικέλιον Δεινὸν, αἰσχρὸν, οἰκτρὸν, εὐτελές ### α 333 Ἀεικίζει Ἀπολλύει, φθείρει· οἱ δὲ, αἰκίζεται. Καὶ ### ε 3 Ἔιλη γὰρ ἡ τοῦ ἡλίου αὐγή ### α 334 Ἀείλλειν Θωπεύειν καὶ αἰκάλλειν ### α 335 Ἄειρον Ἄρρητον, ἀπαραίτητον, ἀθώπευτον ### α 336 Ἀείφρουρος Ἀεὶ διαμένων· ὁμοίως τίθεται καὶ ἐπὶ τοῦ διηνεκοῦς ### α 337 Ἀεικής Ὁ σκληρὸς, ὁ μὴ εἴκων. Ἐκ τοῦ εἴκω, τὸ ὑποχωρῶ, γίνεται εἰκής· καὶ μετὰ τοῦ στερητικοῦ α, ἀεικὴς, ὁ μὴ ὑποχωρῶν καὶ ὑπείκων τινί. Ἀφ’ οὗ τὸ, Ἀεικέα λοιγόν. καὶ αἰκία· τὸ θηλυκὸν, ἡ ἀεικής. Ἔστι δὲ τριγενὲς, ὥσπερ ὁ εὐφυὴς, ἡ εὐφυὴς, τὸ εὐφυές. Καὶ ### α 338 ἀεικέσσι β ΣΣ ποιητικῶς. Λαμβάνεται δὲ ἐπὶ τοῦ ἀπρεποῦς· Σὸν γένος οὔ οἱ ἀεικὲς ἀνασσέμεν ἀνθρώποισιν. Οὕτως Ὠρίων ### α 339 Ἀεικέλιος Ἀπρεπὴς, σκληρὸς, ἀνόμοιος. Εἴκω τὸ ὁμοιῶ· ἐξ οὗ εἰκὼν, τὸ ὁμοίωμα· εἴκελος, εἰκέλιος, ὡς πέμπω πέμπελος· καὶ κατὰ στέρησιν τοῦ α, ἀεικέλιος. Τὸ δὲ εἴκελος, εἰ μέν ἐστι σύνθετον, πάν τοτε διὰ τῆς ΕΙ διφθόγγου γράφεται· εἰ δὲ ἁπλοῦν, διὰ τοῦ ι ### α 340 Ἀεικέλιον Τὸ ἀπεοικὸς καὶ σκληρόν· παρὰ τὸ εἴκω εἴκελον, καὶ ἀεικέλιον ### α 341 Ἀεικίσσωσιν Ἀεικίσσωσι δὲ νεκρόν. Ὥσπερ ἀπὸ τοῦ εὐγενὴς γίνεται εὐγενίζω, καὶ ἀπὸ τοῦ εὐτελὴς εὐτελίζω, οὕτω καὶ ἀπὸ τοῦ ἀεικὴς, ἀεικίζω. Ἢ παρὰ τὸ αἰκίζω ἀεικίζω, πλεονασμῷ τοῦ ε· ἀεικίσω ### α 342 Ἀεικίας Τὰς ὕβρεις, καὶ ὑβριστικὰς αἰσχύνας· ἀπὸ τοῦ αἰκίας, καὶ πλεονασμῷ του ε, ἀεικίας ### α 343 Ἄεισιν Ἀῶ τὸ πνέω· παράγωγον τῶν εἰς ΜΙ, ἄημι· τὸ γ, ἄησι· τὸ δυϊκὸν, ἄετον ἄετον, καὶ κατ’ ἔκτασιν ἄητον. Οἷον, Τώ τε Θρῄκηθεν ἄητον. Τὸ γ τῶν πληθυντικῶν, ἄεισιν, Αἰολικώτερον· ἐχρῆν γὰρ ἀεῖσιν, ὥσπερ ἱεῖσιν· Ἄλλοτε δ’ ἄλλῃ ἄεισιν ### α 344 Ἀειρομένη Ἀπὸ τοῦ ἀὴρ ἀέρος, ἀέρω, καὶ πλεονασμῷ τοῦ ι, ἀείρω· ἡ μετοχὴ ἀειρόμενος ἀειρομένη, κουφιζομένη, ἐπαιρομένη. Καὶ ### α 345 ἀεῖραι τὸ βαστάξαι. Σημαίνει καὶ τὸ πρόσφερε· ὡς τὸ, Μή μοι οἶνον ἄειρε μελίφρονα. Ἀντὶ τοῦ φέρε· καὶ ἐπὶ τοῦ ἔπαιρε ### α 346 Ἀείζωτος Ἄζωστος ναῦς ἔστιν ἡ ἀνυπήλιφος· ἀζώτους δὲ, τὰς ἀνασεσυρμένας γυναῖκας, ἢ ἀνετοίμους, ἢ ἀναισχύντους ### α 347 Ἅζω Σημαίνει δύο· τὸ σέβομαι· ὅπερ ἀπὸ τοῦ χάζω τὸ ὑποχωρῶ γίνεται· ὃν γὰρ σεβόμεθα, τοῦτον καὶ ὑποχωροῦμεν. Δασύνεται· ἀναχωρήσαντος οὖν τοῦ χ, ἔμεινεν ἀναλογοῦσα τῷ χ ἡ δασεῖα. Καὶ τὸ ξηραίνω, ὅπερ ψιλοῦται· ἀπὸ τοῦ ζῶ, κατὰ στέρησιν ἄζω· τὰ γὰρ ξηρὰ οὐ ζῇ, τὸ δὲ ζῶν καὶ ὑγρόν ἐστιν. Οὕτως Ὠρίων. Ὁ δὲ Ἡρωδιανὸς ἐν τῶ περὶ Παθῶν λέγει, ὅτι παράγωγόν ἐστιν ἀπὸ τοῦ ἄγος ἀγίζω καὶ κατὰ συγκοπὴν ἄζω, ὡς σκέλος σκελίζω, τεῖχος τειχίζω. Πόθεν δὲ δῆλον; Ἐκ τοῦ τὸν Ἀλκμᾶνα εἰπεῖν ### α 348 ἀγίσδεο ἀντὶ τοῦ ἄζεο ### α 349 Ἄζη Λέγεται ἡ ξηρασία, ὅτι τοῦ ζῆν καὶ θάλλειν ἐστέρηται. Οὕτως Ὠρίων ### α 350 Ἀζήν Σημαίνει τὸν πώγωνα κατὰ Φρύγας, καὶ κλίνεται ἀζένος. Ἐκ τούτου λέγεται καὶ τὸ αἰζηὸς γίνεσθαι· καὶ ὤφειλε κλίνεσθαι διὰ τοῦ η ὡς μὴ ἔχον τὸ μ ἐπ’ εὐθείας· ἀλλὰ σεσημείωται, ὡς τὸ ### α 351 ἀδὴν ἀδένος· σημαίνει δὲ τὸν βουβῶνα. Καὶ ἔστιν εἰπεῖν, ὅτι τὰ εἰς ΗΝ ὀξύτονα, ἔχοντα ἐν τῇ παραληγούσῃ τὸ α, καὶ μέρος σώματος σημαίνοντα, ἢ πάθος, τρέπει τὸ η εἰς ε· οἷον αὐχένος, ἀδένος, ἀζένος. Τὸ γὰρ λειχὴν οὐκ ἔχει τὸ α ### α 352 Ἀζηχές Παρὰ τὸ ἄδην, ὃ σημαίνει τὸ ἀδιαλείπτως, ἀδηχές· καὶ τροπῇ τοῦ δ εἰς ζ Δωρικῶς ἀζηχές. Ἄδην δέ ἐστι τὸ ἀδιάλειπτον. Ἢ μεγαλόηχον· οἷον, Ἀζηχὲς μεμακυῖα. Σημαίνει δὲ καὶ τὸ σκληρὸν ἀπὸ τῆς ἄζης, ὃ σημαίνει τὴν ξηρασίαν. Οὕτως Ὠρίων ### α 353 Ἀζαλέην Ξηρὰν, ἢ σκληράν· παρὰ τὸ ἄζω τὸ ξηραίνω ### α 354 Ἄζειν Τὸ στόμα ἀθρόως προσπνεῖν ### α 355 Ἀζείδαο Δόμῳ Ἄκτορος Ἀζείδαο. Εἰς τὴν Βοιωτίαν. Εὗρον ἐν ὑπομνήματι Βοιωτίας σχόλιον· Ἀζεὺς, Ἀζείδης τὸ πατρωνυμικόν ### ζ 1 ζεῖρον γὰρ τὸ ποικίλον. Οἱ δὲ, τὸ ἄχρωστον ### α 356 Ἀζείρου Ἀζώστου ἢ πολυζώστου· ἀπὸ τοῦ ζειρά ### α 357 Ἄη Ὥσπερ παρὰ τὸ φιλῶ γίνεται ἐφίλει διὰ τῆς ΕΙ διφθόγγου, καὶ Αἰολικὸν ἐφίλη διὰ τοῦ η· οὕτως καὶ παρὰ τὸ ἀῶ ἄει, καὶ κατὰ Αἰολεῖς ἄη. Ὅμηρος, Μῆνα δὲ πάντ’ ἄληκτος ἄη νότος ### α 358 Ἀήρ Παρὰ τὸ αἴρω τὸ κουφίζω, ἀήρ. Κουφίζονται γὰρ ἐν αὐτῷ καὶ αἴρονται τινὰ ζῷα. Ἢ ὁ κοῦφος, παρὰ τὸ αἴρω. Ἢ παρὰ τὸ ἀῶ τὸ πνέω, ἀήρ· ἡ γὰρ κίνησις αὐτοῦ ποιεῖ τὸν ἄνεμον ### α 359 Ἄητον Ὥσπερ γὰρ παρὰ τὸ φιλῶ γίνεται φιλεῖτον, οὕτως καὶ παρὰ τὸ ἀῶ ἀεῖτον τὸ δυϊκόν· καὶ παρὰ Αἰολεῦσιν, ἄητον, ὡς ποίητον. Εἰ γὰρ ἦν βαρύτονον, ἄετον ὤφειλεν εἶναι, ὡς τύπτετον. Εἰς τὸ ### α 360 ἄηται πορεύεται, καὶ ἀπαυγάζει ### α 361 Ἄητον Δεινὸν, εὐρὺ, μέγα· ἐξ οὗ ἄπληστον, ἀκόρητον, καὶ ἀετῷ ὅμοιον. Καὶ ### α 362 ἄησις πνοὴ, αὖρα. Καὶ ### α 363 Ἀήσυρον Ἀσθενὲς, κενὸν, ἄκοσμον, μάταιον, ἀκόλαστον· ἔνιοι κοῦφον, ὑπ’ αὔρας φερόμενον ### α 364 Ἀήσυλον Ἀλαμπὲς, κακὸν, ἀνόμοιον ### α 365 Ἄη Ἔπνει· καὶ ### α 366 ἀήμεναι πνεῦσαι· καὶ ### α 367 ἀήματα πνεύματα· καὶ ### α 368 Ἀηδεῖν Δυσχεραίνειν, κεκμηκέναι· καὶ ### α 369 ἀηδῆσαι καμεῖν, κοπιάσαι, ὀχληθῆναι ### α 370 Ἀηδόνα Ὠιδὴν καὶ γλωσσίδα· οἱ δὲ, χελιδόνα ### α 371 Ἀήτης Ὁ ἄνεμος. Παρὰ τὸ ἀῶ τὸ πνέω, ὁ μέλλων ἀήσω· ὄνομα ῥηματικὸν ἀήτης. Ὁ δὲ τόνος ἡμάρτηται. Καὶ τὸ θηλυκὸν ### α 372 Ἀήσυλος Ἀπὸ τοῦ ἄσω μέλλοντος, τοῦ δηλοῦντος τὸ βλάπτω, γίνεται ὄνομα ῥηματικὸν ἄσυλος· καὶ πλεονασμῷ τοῦ η, ἀήσυλος, ὁ ἡμαρτημένος καὶ ἄτοπος. Οὕτως Ὠρίων. Ἢ ἀπὸ τοῦ ἥδω ἥσω ἥσυλα, καὶ ### α 373 ἀήσυλα τὰ μὴ τέρποντα, ἄτακτα, μωρά· ἢ ἄδικα καὶ ἁμαρτωλά ### α 374 Ἀηδών Παρὰ τὸ ἀείδω, ἀειδών· καὶ τροπῇ Αἰολικῇ τῆς ΕΙ διφθόγγου εἰς η, ἀηδών. Οὕτως Ὠρίων. Ἄλλοι δὲ τροπῇ μόνον τοῦ ε εἰς η· τὸ δὲ ι προσγεγραμμένον ### α 375 Ἀήθεσσον Ἰστέον ὅτι τὰ ἀπὸ φωνήεντος ἀρχόμενα ῥήματα χρονικῶς αὔξονται ἐν τῷ παρατατικῷ· οἷον ἄγω ἦγον, αἴρω ᾖρον, αἰτῶ ᾔτουν. Δεῖ δὲ προσθεῖναι, χωρὶς τῶν Ἰωνικῶν, καὶ τῶν ποιητικῶν. Οἱ γὰρ ποιηταὶ καὶ οἱ Ἴωνες συνάρχεσθαι πολλάκις ποιοῦσι τοὺς παρωχημένους τοῖς ἰδίοις ἐνεστῶσιν· οἷον ἄγω ἄγον· Ἄγεν δέ ἑ μοῖρα βαρεῖα. Καὶ τὸ, Ἅψατο δ’ ἡμιόνων. Ἀντὶ τοῦ ἥψατο. Καὶ χωρὶς τῶν ἀπὸ προθέσεως ἀρχομένων· οἷον ἀναγινώσκω, ἀνεγίνωσκον· ἀνέρχομαι, ἀνηρχόμην· ἐπὶ τούτων γὰρ ἡ ἀρχὴ τοῦ ἐνεστῶτος ἐφυλάχθη καὶ ἐν τῷ παρατατικῷ. Καὶ χωρὶς τοῦ εὐαρεστῶ εὐηρέστουν, εὐορκῶ εὐώρκουν· ἐπὶ τούτων γὰρ ἔσωθεν ἐγένετο ἡ αὔξησις. Δεῖ προσθεῖναι, χωρὶς τοῦ ἀηθέσσω, ἀήθεσσον· σημαίνει δὲ τὸ ἀήθης ὑπάρχω· καὶ χωρὶς τοῦ ἐν τῇ συνηθείᾳ λεγομένου ἀηδίζομαι ἀηδιζόμην. Ταῦτα μὲν ὁ Χοιροβοσκὸς λέγει δὲ καὶ ὁ Ζηνόβιος εἰς τὸ ῥηματικὸν τοῦ Ἀπολ λωνίου, ὅτι καὶ τὸ ἀΐω τὸ ἀκούω, καὶ τὸ ἀῶ τὸ πνέω, οὐ τρέπει τὸ α εἰς η ἐν τῷ παρατατικῷ. Καὶ ἐπὶ μὲν τοῦ ἀΐω, διὰ τοῦτο οὐ τρέπει τὸ α εἰς η, ἵνα μὴ συνεμπέσῃ τῷ ἦε ὃ σημαίνει τὸ ὑπῆρχε. Γίνεται ἀπὸ τοῦ ἔω. Τὸ δὲ ἀήθεσσον καὶ ἀηδιζόμην, ἵνα μὴ εὑρεθῇ ἀλλεπάλληλον τὸ η ### α 376 Ἀήθεσσον δὲ σημαίνει τὸ ἠδημόνουν, ἀσυνήθως εἶχον. Καὶ ### α 377 ἀηθέσσειν ἀγνοεῖν, ἀπείρως ἔχειν ### α 378 Ἀθαμάντιον Καί μιν ἑῶν μήλων θέσαν ἤρανον, ὅσς’ ἐνέμοντο ἀμπεδίον Φθίης Ἀθαμάντιον. Ἔστι δὲ πεδιὰς ἐν Θεσσαλίᾳ καλουμένη Ἀθαμαντία, διὰ τὸ ἐκεῖσε τὸν Ἀθάμαντα πλανᾶσθαι μετὰ τὸ φονεῦσαι τὸν ἴδιον υἱὸν Κλέαρχον, χόλῳ τῆς Ἥρας, ὅτι ἀνέθρεψε τὸν Διόνυσον. Ἐφόνευσε δὲ αὐτὸν εἰς θήραν μανεὶς δόρατι, νομίσας ἔλαφον εἶναι· ὅθεν καὶ τῆς βασιλείας ἐξέπεσε, καὶ τῆς Ἰνοῦς τῆς γυναικὸς ἐστερήθη, καὶ τοῦ ἰδίου υἱοῦ Μελικέρτου, ἀμφοτέρων εἰς θάλασσαν ἐμπεσόντων, καὶ οἰκησάντων προνοίᾳ Ποσειδῶνος ἐν αὐτῇ. Οὕτως εὗρον σχόλιον εἰς τὰ Ἀργοναυτικὰ Ἀπολλωνίου ### α 379 Ἀθέμιτος Ἄδικος, ἄνομος· ἀπὸ τοῦ θέμις θέμιτος, θέμιστος, καὶ ἀθέμιτος ### α 380 Ἀθέσφατος Πολύς. Ἐκ τοῦ θεὸς καὶ φατός· τοῦτο ἐκ τοῦ φημὶ, τὸ λέγω· θεόφατός τις ὤν· καὶ κατὰ συγκοπὴν, καὶ πλεονασμῷ τοῦ ς, θέσφατος, καὶ μετὰ τοῦ ἐπιτατικοῦ α, ἀθέσφατος. Ἐξ αὐτοῦ ἀθέσφατον, τὸ πολὺ καὶ δαψιλὲς, ὃ οὐδὲ θεὸς ἑρμηνεύει διὰ τὸ πλῆθος, οἷον θεόφατον καὶ ἄπειρον ### α 381 Ἀθέριζον Ἀπεδοκίμαζον. Μεταφορικὴ ἡ λέξις ἐπὶ τοῦ ἐκρίπτειν καὶ ἀποβάλλειν, ἀπὸ μεταφορᾶς τῶν ἀθέρων, οἱονεὶ τῶν ἀσταχύων, ἢ τῶν μὴ δυναμένων θερίζεσθαι καρπῶν, τῶν ἐκ τῆς ἅλω ἀπορριπτουμένων, καὶ μὴ συναγομένων πρὸς χρείαν. Οἱ γὰρ λικμῶντες ἐκρίπτουσι τοὺς ἀθέρας, τουτέστι τὰ ἄχυρα. Καὶ γίνεται ἐκ τοῦ θέρος θερίζω· καὶ μετὰ τοῦ στερητικοῦ α, ἀθερίζω· Οὔποτέ μοι γ’ ἀθέριζον. Ἀντὶ τοῦ ἀπέρριπτον. Τὸ δὲ θέρος, παρὰ τὸ θέρω τὸ θερμαίνω· ὁ μέλλων θερῶ, καὶ θέρσω Αἰολικῶς. Ἀφ’ οὗ Θερσίτης καὶ θερμός ### α 382 Ἀθετεῖν Παρὰ τοῖς Ἴωσι τὸ μὴ ποιεῖσθαι λόγον· οἷον ἀετεῖν καὶ ἀτίζειν. Οὕτως Ὠρίων. Ἀντὶ τοῦ ἀτιμάζειν, ἀπειθεῖν. Καὶ ### α 383 Ἀθηνᾶ Οἱονεὶ ἀθρηνᾶ τις οὖσα, παρὰ τὸ τὸν νοῦν ἀθρεῖν. Ἢ παρὰ τὸ θῶ τὸ θηλάζω, ὁ μέλλων θήσω· οἷον, Γυναῖκά τε θήσατο μαζόν. Γέγονεν ὄνομα ῥηματικὸν θήνη ἡ θηλάζουσα· καὶ μετὰ τοῦ στερητικοῦ α, Ἀθήνη· ἀμήτωρ γὰρ ἡ θεὸς παραδίδοται. Ἐκ γὰρ τῆς κεφαλῆς τοῦ Διὸς φασὶν αὐτὴν γεννηθῆναι. Ἀθήνη Ἀθηναία, ὡς δίκη δικαία. Καὶ ὥσπερ Ναυσικάα κατὰ κρᾶσιν τῶν δύο ΑΑ εἰς α μακρὸν γίνεται Ναυσικᾶ, οὕτως καὶ ἀπὸ τοῦ Ἀθηναία ἀποβολῇ τοῦ ι γίνεται Ἀθηνάα· καὶ κράσει τῶν δύο ΑΑ εἰς α μακρὸν, Ἀθηνᾶ καὶ περισπᾶται. Λέγεται δὲ ἀθηνᾶ καὶ εἶδος αὐλοῦ ### α 384 Ἀθηναία Ἡ θεός· ἡ δὲ γυνὴ, ἀστή ### α 385 Ἀθαλάττωτος Ἄπειρος θαλάσσης καὶ πλοῦ ### α 386 Ἀθηρής Ἀκριβὴς, θαυμαστὸς, ὑπερόπτης, αὐθάδης ### α 387 Ἀθηναΐς Ἡ ἐλαία· καὶ ### α 388 Ἀθειρέως Ἀκριβῶς· καὶ ### α 389 ἀθειρὲς τὸ ἀκρι βές. Καὶ ### α 390 ἀθηρὴς ὁ ἄγαν θεριστικός· ἢ ὁ λαμπρὸς, ἢ ὁ μὴ φροντίζων τινὸς, καὶ ὑβριστής· ἢ ὁ διὰ λαμπρότητα ἀθρούμενος ### α 391 Ἀθερίζειν Ἄγαν καταφρονεῖν, ἀφροντιστεῖν, μέμφεσθαι ### α 392 Ἀθερίσαι καθυπνῶσαι ἢ ὀλιγωρῆσαι ### α 393 Ἀθέμιτον Ἄδικον, πονηρὸν, ἄναρχον, ἀσεβῆ, ἢ νόμοις οὐ χρώμενον. Καὶ ### α 394 Ἄθικτον Μιαρὸν, ἀκάθαρτον, καὶ ἡ παρθένος δὲ οὕτως ἐλέγετο. Καὶ ### α 395 ἀθίκτορας ἀνεπάφους παρθένους, ἀνάνδρους ### α 396 Ἀθήνηισι καὶ θήβηισι Τὰ τοιαῦτα ἐπιρρήματα σὺν τῷ ι γράφεται. Μὴ ὤφειλεν· ἐπειδὴ τὰ εἰς ΘΕΝ ἐπιρρήματα ἐπὶ τῶν εἰς ΘΙ τὴν αὐτὴν παραλήγουσαν φυλάττει καὶ τὸν αὐτὸν τόνον· οἷον, οἴκοθεν, οἴκοθι· Λεσβόθεν, Λεσβόθι· Ὀλυμπίαθεν, Ὀλυμπίαθι· θύραθεν, θύραθι. Εἰ οὖν τὸ Ἀθήνηθεν καὶ Θήβηθεν χωρὶς τοῦ ι γράφεται, δῆλον ὅτι καὶ τὸ Ἀθήνῃσι καὶ Θήβῃσι χωρὶς τοῦ ι ὤφειλε γράφεσθαι. Ἀλλὰ γράφεται σὺν τῷ ι διὰ τὸ συνεμπεσεῖν ταῖς τοιαύταις Ἰωνικαῖς δοτικαῖς. Ἔστι γὰρ ἡ δοτικὴ τῶν πληθυντικῶν, Θήβαις· καὶ κατ’ ἐπέκτασιν γίνεται Θήβαισι· καὶ κατὰ τροπὴν Ἰωνικὴν τοῦ α εἰς η, Θήβῃσι· καὶ μένει τὸ ι προσγεγραμμένον ### α 397 Ἀθηρηλοιγόν Τὸ πτύον τὸ τοὺς ἀθέρας διαλέγον καὶ διαχωρίζον· καὶ ### α 398 ἀθερολόγον τὸ αὐτό. Γίνεται δὲ κατὰ πλεονασμὸν τοῦ ι, ὑφ’ ἓν δὲ καὶ ὀξυτόνως ἀναγνωστέον. Οὕτως Ὠρίων ### α 399 Ἀθίγγανος Ὁ μὴ θέλων τινὶ προσεγγίσαι· ἀπὸ τοῦ θίγω. Οἱ γὰρ τὴν αἵρεσιν ταύτην ἔχοντες οὐδὲν παρ’ ἄλλου λαμβάνουσιν ### α 400 Ἆθλον Ἐκ τοῦ τλῶ· τὸ τῷ καρτεροῦντι καὶ νικῶντι διδόμενον. Ἢ ἀπὸ τοῦ ἐθέλω, ἔθελον· καὶ μετὰ τοῦ ἐπιτατικοῦ α, ἀέθελον, τὸ πάνυ ζητούμενον· καὶ κατὰ κρᾶσιν τοῦ α καὶ ε, ἆθλον· καὶ ἆθλος τὸ ἀρσενικόν· διὸ καὶ περισπῶνται ### ο 1 ὅτι μετὰ τὸν κατακλυσμὸν ἐξηργηκότων ἤδη τῶν ἀγώνων, ὡς καὶ τῶν ἄλλων πάντων τῶν ἐν Ἕλλησι καλῶν, ὕστερον Ἀέθλιος ὁ Ἐνδυμίωνος πατὴρ ἐπιμέλειαν ἐποιήσατο τῆς τοῦ Ὀλυμπιακοῦ ἀγῶνος συστάσεως. Ἀπὸ τούτου οὖν γίνεται ἀθλῶ· ἐκ δὲ τοῦ ἀθλῶ, ἆθλα καὶ ἀθληταὶ καλοῦνται. Οὕτως Ὠρίων. καὶ πολλά περ ἀθλήσαντα, ἀντὶ τοῦ κοπιάσαντα, κακοπαθήσαντα ### α 401 Ἀθριβίς Πόλις Αἰγύπτου· γράφεται δὲ καὶ ### α 402 ἀθλιβίς · ἧς ὁ πολίτης Ἀθλιβίτης. Νικάνωρ δὲ διὰ τοῦ ρ. Τὸ Δέλτα τῆς νησευομένης Αἰγύπτου ἐστὶ κεφαλὴ, κατὰ καρδίας σχῆμα τῶν περιεχομένων Νείλῳ μεθυσκόμενον. Ὅθεν τὸν νομὸν Ἀθριβὴν προσηγόρευσαν. Ὅπερ εἴτις Ἑλληνιστὶ βούλοιτο φράζειν, οὐκ ἄλλως ἔχοι λέξαι, πλὴν καρδίαν. Ἀππίων. Οὕτως Ὠρίων ### α 403 Ἀθρόοι Ἄθροος προπαροξύνεται· σημαίνει τὸν αἰφνίδιον. Παροξύνει δὲ τὸν συνηθροισμένον καὶ δασύνει Ὅμηρος· Ἡμεῖς δ’ ἁθρόοι ὧδε. Τὸ ἀθροιστικὸν α δασύνεται. Θροῦς λέγεται τὸ αἰφνίδιον· καὶ κλίνεται θρόος· καὶ μετὰ τοῦ ἐπιτατικοῦ α, ἀθρόοι, ἄνευ θρόου καὶ ἤχου, ἀψόφητοι ### α 404 ἀθροίζω Ἐκ τοῦ θροῦς, ὃ σημαίνει τὸν θόρυβον γίνεται θροΐζω· καὶ κατὰ συναίρεσιν μετὰ τοῦ ἐπιτατικοῦ α, ἀθροίζω ### α 405 Ἄθηλον Τὸ μὴ τεθηλακὸς παιδίον ### α 406 Ἀθύρ Ὁ μήν. Καὶ τὴν Ἀφροδίτην Αἰγύπτιοι καλοῦσιν Ἀθώρ· καὶ μῆνά γε τὸν τρίτον τοῦ ἔτους ἐπώνυμον ταύτῃ πεποιήκασιν. Ἀπίων ἐν τῷ περὶ ἀπι δ. Οὕτως Ὠρίων ### α 407 Ἀθύρματα Παίγνια· παρὰ τὸ ἀθρεῖν θεάματα. Ἢ παρὰ τὸ θύω τὸ ὁρμῶ, θυρῶ καὶ ἀθύρω, καὶ ἄθυρμα. Καὶ ### α 408 ἀθύρει παίζει καὶ ἀγωνίζεται ### α 409 Ἀθρεῖν Τὸ μετ’ ἐπιτάσεως θεωρεῖν. Θεωρῶ γίνεται, καὶ κατὰ συγκοπὴν καὶ ἐπίτασιν ἀθρῶ. Ἢ ἀπὸ τοῦ δρῶ, τὸ βλέπω, μετὰ τοῦ ἐπιτατικοῦ α, ἀδρῶ, καὶ τροπῇ τοῦ δ εἰς θ ### α 410 Ἄθως Ἀκρωτήριον Θρᾴκης. Σοφοκλῆς, Ἄθως σκιάζει νῶτα Λημνίας βούς. Ἐν γὰρ τῇ Λήμνῳ βοῦς χαλκῆ ἵδρυται, ἐφ’ ἣν τοῦ Ἄθω ἡ σκιὰ φθάνει ### α 411 Ἀθῷος Ὥσπερ ἀπὸ τοῦ ζῶ ζωὴ, ἰῶ ἰωὴ, οὕτως παρὰ τὸ θῶ, τὸ καταβάλλω καὶ ζημιῶ, θωὴ, ἡ ζημία. Ὁ γὰρ ζημιούμενος καταβάλλεταί τι. Ἐξ αὐτοῦ γίνεται θῳός· καὶ μετὰ τοῦ στερητικοῦ α, ἀθῷος, ὁ ἀζήμιος. Ἔχει δὲ τὸ ι ἐκ παραδόσεως· ἐπειδὴ εὕρηται θωϊὴ, ὡς παρὰ Ἀρχιλόχῳ, Ὡς δ’ ἄν σε θωϊὴ λάβοι. Ὤφειλε δὲ προπαροξύνεσθαι. Τὰ γὰρ ἀπὸ τῶν εἰς α καὶ εἰς η θηλυκῶν διὰ τοῦ ΟΣ γινόμενα ὀνόματα προπαροξύνονται· κεφαλὴ, ἀκέφαλος· ψυχὴ, ἄψυχος· ὥρα, ἄωρος. Πρόσκειται ἐν τῷ κανόνι, “εἰ μὴ χαρακτὴρ κωλύσει,” διὰ τὸ κάρη, ἀκαρός. Ὀξύνεται γὰρ, ὡς τὸ μαδαρός. Ἀλλ’ ἕτερος κανών ἐστιν, ὁ λέγων, ὅτι τὰ διὰ τοῦ ΩΙΟΣ ἔχοντα τὸ ι ὑπὲρ β συλλαβὰς προπερισπῶνται· χωρὶς τοῦ κολῳὸς, ὃ σημαίνει τὸν θόρυβον· οἷον, Ἀχελῷος, αἰδῷος, ἠῷος. Οὕτως καὶ ἀθῷος. Πρόσκειται “ἔχοντα τὸ ι,” διὰ τὸ λαγωὸς καὶ πατρωός· σημαίνει δὲ τὸν λεγόμενον πατροιόν. Πρόσκειται, “ὑπὲρ δύο συλλαβὰς,” διὰ τὸ κλῳός· σημαίνει δὲ τὰ σίδηρα, ἃ φοροῦσιν οἱ κατάδικοι, ἃ λέγονται κλοιά ### α 412 Ἀθῶος Σημαίνει τὸν ἐν τῷ Ἄθῳ ὄρει τιμώμενον. Κατὰ τὴν ἀκρίβειαν δὲ ὤφειλεν ἔχειν τὸ ι, καὶ προπερισπᾶσθαι· ἐπειδὴ ἀπὸ τοῦ Ἄθως τοῦ ὄρους ἐγένετο. Τὰ δὲ ἀπὸ τῶν εἰς ΩΣ διὰ τοῦ ΩΟΣ παράγωγα σὺν τῷ ι γράφεται καὶ προπερισπᾶται· οἷον, Μίνως Μινῷος· πάτρως πατρῷος· μήτρως μητρῷος· ἥρως ἡρῷος. Οὕτως καὶ Ἄθως Ἀθῷος ὤφειλεν εἶναι· ἀλλὰ πρὸς ἀντιδιαστολὴν τοῦ ἀθῷος, τοῦ ἐπὶ τοῦ ἀζημίου, καὶ τὸ ι ἀποβάλλει, καὶ προπαροξύνεται. Οὕτως ὁ Χοιροβοσκός ### α 413 Ἀθώου διός Διὸς ἱερὸν ἐν ἄκρῳ Ἄθῳ τῷ ὄρει, Ἀθώου καλουμένου. Ζήτει εἰς τὸ ### α 414 Αἲ Αἲ γὰρ δὴ οὕτως εἴη φίλος ὦ Μενέλαε. Ἐπίρρημα εὐχῆς σημαντικόν· καὶ σημαίνει τὸ εἴθε· γέγονε δὲ ἐκ τοῦ εἰ τοῦ εὐκτικοῦ ἐπιρρήματος. Ἐστὶν γὰρ ΕΙ, ὃ σημαίνει τὸ εἴθε, οἷον, Εἰ γὰρ ὤφελεν, ἀντὶ τοῦ εἴθε. Καὶ πάλιν, Εἴ μοι γένοιτο φθόγγος ἐν βραχίοσι καὶ χερσὶ καὶ κόμαισι καὶ ποδῶν βάσει. Καὶ, Εἴ μοι γένοιτο παρθένος καλή τε καὶ τέρεινα. Τοῦτο τὸ ΕΙ γίνεται ΑΙ τοῦ ε τραπέντος εἰς α ### α 415 Αἰάζω Παρὰ τὸ αἲ σχετλιαστικὸν ἐπίρρημα γίνεται αἰάζω, τὸ θρηνῶ, ὡς λίαν λιάζω ### α 416 Αἰαίη δολόεσσα Ἡ Μήδεια, ἀπὸ Αἰαίης πόλεως. Ἀπολλώνιος. Λέγεται δὲ καὶ ἡ τῆς Κίρκης νῆσος Αἰαίη, ἡ πλησίον τοῦ ᾅδου οὖσα· ἀπὸ τῶν στεναγμάτων τῶν ἐν αὐτῷ· παρὰ τὸ αἲ αἲ θρηνητικὸν ἐπίρρημα ### α 417 Αἶα Ἡ γῆ· παρὰ τὸ γαῖα, ἀποβολῇ τοῦ γ. Ἢ ἀπὸ τοῦ αὔω, τὸ ξηραίνω, αὖα· καὶ τροπῇ τοῦ υ εἰς ι, αἶα ### α 418 Αἴγινα Ὄνομα πόλεως. Τὸ ΓΙ, ἰῶτα· τὰ διὰ τοῦ ΙΝΑ διὰ τοῦ ι γράφεται· χωρὶς τοῦ πεῖνα· οἷον, γέρινα, τὸ ἁπαλὸν, Βέμβινα, Καμάρινα, Βέλβινα, ὄνομα πόλεως, Ἅρπινα, ὄνομα ἵππου, ὅπερ τινὲς διὰ δύο ΝΝ γράφουσιν, Καμάρινα, λίμνη δυσώδης, ὡς καὶ ἡ χρῆσις δηλοῖ· Μὴ κίνει Καμάριναν. Οὕτω καὶ Αἴγινα ### α 419 Αἴας Ὁ μὲν Λοκρὸς, παρὰ τὸ ἀΐσσω, τὸ ὁρμῶ καὶ πηδῶ, ἀΐξω, ἤϊξα, ἀΐξας, ἡ μετοχὴ, καὶ ἀποβολῇ τοῦ ξ καὶ συναιρέσει, Αἴας. Ἐτυμολογεῖται γὰρ παρὰ τὸ θαρσαλέως καὶ σφοδρῶς αὐτὸν αἴσσειν καὶ ὁρμᾶν ἐν τοῖς πολέμοις. Ὁ δὲ Τελαμώνιος, παρὰ τὸ αἲ αἲ αἰάζω θρηνητικὸν ἐπίρρημα· ὥς φησι Σοφοκλῆς, Αἶ αἶ· τίς ἄν ποτ’ ᾤεθ’ ὧδ’ ἐπώνυμον τοὐμὸν ξυνοίσειν ὄνομα τοῖς ἐμοῖς κακοῖς. Νῦν γὰρ πάρεστι καὶ δὶς αἰάζειν ἐμοὶ, καὶ τρίς· τοιούτοις γὰρ κακοῖς ἐντυγχάνω ### α 420 Αἶα Ὑπὸ Κυρηναίων τηθὶς καὶ μαῖα, καὶ ἀδελφὴ Κρήτης. Καλεῖται δὲ καὶ κρήνη ἐν Παιονίᾳ, καὶ φυτόν τι· ἔτι δὲ ὁ καρπὸς αὐτῷ ὁμώνυμος ### α 421 Αἰγίς Ἡ τοῦ Διός· ἔνθεν αἰγίοχος· αἰγὶς δέ ἐστιν ὅπλον Διὸς ἡφαιστότευκτον, οὐχ, ὥς τινες φασὶν, ἀπὸ τῆς Ἀμαλθείας αἰγὸς, τῆς ἀναθρεψάσης τὸν Δία, ἀλλ’ ἀπὸ τοῦ τὰς συστροφὰς τῶν ἀνέμων ποιεῖν κινουμένην ### κ 2 καταιγίδες οἱ ἄνεμοι. Τὸ δὲ αἰγὶς, παρὰ τὸ αἴσσω, τὸ ὁρμῶ ### α 422 Αἰγίοχος Παρὰ τὸ ὀχὴ, ὃ σημαίνει τὴν τροφὴν, καὶ τὸ αἲξ αἰγός. Λέγουσι γὰρ αὐτὸν τεθηλακέναι Ἀμάλθειαν τὴν αἶγα. Οἱ δὲ, ὅτι σκεπαστήριον ἦν αὐτῷ αἰγὶς, ἀπὸ Κρητικῆς αἰγὸς ληφθεῖσα. Ἢ ἀπὸ τοῦ καταιγίζειν τοῖς ἀνέμοις καὶ πνεύμασι· καλεῖται γὰρ αἰγὶς ὁ ἄνεμος. Οἱ δὲ, ἀπὸ τοῦ Αἶγα πρώτην γῆμαι τὴν τοῦ Πανὸς θυγατέρα ### α 423 Αἰγιαλός Ἐτυμολογεῖται παρὰ τὸ τὴν αἶαν γείτονα εἶναι τῆς ἁλός· ἢ ἀπὸ τοῦ γαίω· ἢ ἀπὸ τοῦ δίκην αἰγὸς ἅλλεσθαι ### α 424 Αἰγιόχοιο Αἱ διὰ τοῦ ΟΙΟ, Θετταλικαὶ γενικαί ### α 425 Αἰγίλιψ Ἥ τε κατ’ αἰγίλιπος πέτρης δνοφερὸν χέει ὕδωρ. Δύσβατος καὶ ὑψηλὸς τόπος· γέγονε δὲ παρὰ τὸν λείψω μέλλοντα, λείψ· καὶ ἀποβολῇ τοῦ ε, λὶψ, καὶ ἐν συνθέσει μετὰ τῆς αἲξ γίνεται αἰγίλιψ, εἰς ἣν καὶ αἲξ οὐ δύναται ἀναβῆναι. Οὕτως Ὠρίων. Ἔστι δὲ καὶ ῥητορικὴ ἡ λέξις ### α 426 Αἰγίλουρος Αἴλουρος, καὶ πλεονασμῷ τῆς ΓΙ συλλαβῆς, αἰγίλουρος ### α 427 Αἰγοφάγος Ὁ Ζεὺς, ὡς παρὰ Νικάνδρῳ ἐν Θηριακοῖς ### α 428 Αἰγιάλεια Ὄνομα κύριον· Ἀδράστου μὲν θυγάτηρ, Διομήδους δὲ γυνή ### α 429 Αἴγισθος Παρὰ τὸ θῶ, τὸ θηλάζω, καὶ τὸ αἲξ, Αἴγιθος· καὶ πλεονασμῷ τοῦ ς, Αἴγισθος. Ἱστοροῦσι γὰρ αὐτὸν αἰγείῳ γάλακτι τροφῇ χρήσασθαι. Οὕτως Ὠρίων ### α 430 Αἰγάς Ἑλίκην τε καὶ Αἰγάς. Αἰγὰς δὲ καλοῦσι τὰς ἐν Πελοποννήσῳ πόλεις Εὐβοίας. Τὸ ἐθνικὸν, Αἰγαῖος ### α 431 Αἰγαίων Ὁ ἥλιος. Παρὰ τὸ αἴγλη αἰγλαίων, καὶ ἀποβολῇ τοῦ λ, ὡς παρώνυμον. Ἢ ἀπὸ τοῦ ταῖς ἀκτῖσιν αἴσσειν. Ἢ ἀπὸ τοῦ γῶ τὸ γαυριῶ, γαίων· καὶ μετὰ τοῦ ἐπιτατικοῦ α, ἀγαίων· καὶ πλεονασμῷ τοῦ ι, αἰγαίων ### α 432 Αἰβοῖ Ὡς οἴμοι· τίθεται καὶ ἐπὶ θαυμασμοῦ ### α 433 Αἰγιναῖα Τὰ ῥωπικὰ φορτία· καὶ οἱ πιπράσκοντες ### α 434 αἰγιναιοπῶλαι. Ἐλέγετο δὲ καὶ τὰ μεγάλα ### α 435 αἰγιναῖα ἀπὸ τοῦ νομίσματος· καὶ γὰρ τὸ Αἰγιναῖον τάλαντον πλεῖον ἠδύνατο τοῦ Ἀττικοῦ. Ἔλεγον δὲ τοὺς μὲν πολίτας, Αἰγινήτας· τὰ δὲ ἐκ τῆς νήσου, Αἰγιναῖα· καὶ Αἰγιναῖος ὀβολός ### α 436 Αἰγιάλεια Ἡ νῦν Ἀχαΐα καὶ Αἰγιαλεῖς ### α 437 Αἰγιάδες Ὑμένες ἐν τοῖς ὀφθαλμοῖς. Καὶ τὰς ἐν τοῖς ὀφθαλμοῖς ὑπολεύκους οὔλας, αἰγιάδας λέγει ### α 438 Αἰγίλωψ Πόα τὶς, καὶ πάθος ### α 439 Αἰγίποψ Ἀετὸς ὑπὸ Μακεδόνων ### α 440 Αἰγίς Ἡ κατάϊξ, καὶ ἡ ὀξεῖα πνοὴ, καὶ αἱ ἀποστίλψεις τῶν ὀφθαλμῶν ### α 441 Αἰγαί Τῆς Εὐβοίας, νῆσος δυσχείμερος· ἀφ’ ἧς καὶ τὸ πέλαγος Αἰγαῖον ἐκλήθη. Οἱ δὲ, ἀπὸ Ποσειδῶνος οὕτως ὠνομάσθη, οὕτως γὰρ λέγεται ὁ θεός· οἱ δὲ, ἀπ’ Αἰγέως, τοῦ πατρὸς Θησέως, κατακρημνίσαντος ἑαυτὸν ἀπὸ τῆς ἀκροπόλεως εἰς τὴν θάλασσαν. Οὐ · πολὺ γὰρ ἀπέχει ἡ ἀκρόπολις τῆς θαλάσσης περιπλέοντι τὴν νῆσον ### α 442 Αἰγανέα Ἀκόντιόν τι μικρόν· ἀπὸ τοῦ ἄγαν ἵεσθαι, ὅ ἐστι πορεύεσθαι καὶ πέμπεσθαι, ἢ νεῖσθαι, ἢ διὰ τὸ ἀγκύλην τὴν ἐξ αἰγείου δέρματος γεγενημένην. Ἢ διὰ τὰς αἶγας· ἐπ’ αὐτὰς γὰρ μάλιστα ἵενται. Ἢ διὰ τὸ εὐθετεῖν αὐτὰς εἰς αἰγῶν ἄγρας ### α 443 Αἴγειος Τὸ ΓΕΙ, δίφθογγον, ὡς μέρος σώματος. Δωρικὸν αἰγαῖος. Οἱ γὰρ Δωριεῖς τὸ ΕΙ ΑΙ λέγουσι. Τὸ γὰρ κύπειρον κύπαιρον λέγουσι, καὶ τὸ αἴγειον αἰγαῖον πέλαγος ### α 444 Αἴγειρος Διὰ τῆς ΕΙ διφθόγγου. Εὕρηται γὰρ καὶ χωρὶς τοῦ ι, ὡς τὸ, Καὶ αἰγέρων ἔφυσαν εὐγενέστεραι. Ἤτοι εὐθαλέστεραι καὶ εὐθρεπτότεραι. Καὶ ὅτι τὰ εἰς ΡΟΣ ῥηματικὰ τῇ ΕΙ διφθόγγῳ παραλήγεται· οἷον, μάσσω, μάγειρος· πέπτω, πέπειρος· ὀνῶ, ὄνειρος· σημαίνει δὲ τὸ ὀνῶ, τὸ ὠφελῶ· πολλοὶ γὰρ ἐκ τῶν ἰδίων ὀνείρων ὠφελήθησαν. Οὕτως οὖν καὶ αἴσσω, αἴγειρος· ἢ παρὰ τὸ αἴρω, τουτέστιν εἰς ὕψος αἴρεσθαι καὶ αὐξάνεσθαι· ἐπὶ πολὺ γὰρ ὕψος πρόεισι καὶ αὔξεται τὸ φυτόν. Καὶ Ὅμηρος, Μακεδνῆς αἰγείροιο. Τῇς μηκεδανῆς καὶ ὑψηλῆς· παρὰ τὸ μῆκος, ἢ παρὰ τὸ ἐκ τῆς ἔρας αἴσσειν καὶ κινεῖσθαι, ἢ παρὰ τὸ κατάγνυσθαι ὑπὸ τῶν ἀνέμων. Τὸ δὲ Κάμιρος οὐκ ἔστι ῥηματικὸν, ἀλλ’ ὄνομα κύριον. Δεῖ δὲ γινώσκειν, ὅτι καὶ τὸ παρὰ Θεοκρίτῳ, οἷον, Καὶ ἀπ’ Αἰγίρω ἰσχάδα τρώγοις, διὰ τοῦ ι γράφεται, ἀπὸ τοῦ Αἴγιρον. Ἔστι δὲ τὸ Ἄγιρον ὄνομα πόλεως. Τινὲς δὲ διὰ τῆς ΕΙ διφθόγγου γράφουσιν αὐτό· οἷον Ἀπ’ αἰγείρω ἰσχάδα τρώγοις. Οὕτως ὁ Χοιροβοσκὸς εἰς τὸ ### α 445 Αἴγλη Παρὰ τὸ ἀΐσσω τὸ ὁρμῶ, καὶ τὸ λίαν γίνεται αἴγλη, πάνυ γάρ ἐστιν ὁρμητικόν. Σημαίνει δὲ τὴν λαμπηδόνα. Οὕτως εὗρον ἐν Ἐπιμερισμῷ τοῦ ψαλτηρίου ### α 446 Αἰγλῆντα Ἀπὸ τοῦ αἴγλη αἰγλήεις αἰγλήεντα, καὶ αἰγλῆντα κατὰ κρᾶσιν ### α 447 Αἰγυπιός Οἱ μὲν, εἶδος ἀετοῦ· οἱ δὲ τοὺς γύπας ἐξεδέξαντο. Αἰγυπιὸς οὖν παρὰ τὸ ἀΐσσω ### α 448 Αἴγυπτος Ἀπὸ Αἰγύπτου βασιλέως, τοῦ Βήλου. Ἢ ἀπὸ Αἰγύπτου τοῦ Νείλου· ὁ γὰρ Νεῖλος πρότερον Αἴγυπτος ἐκαλεῖτο. Ἢ αἰγίποτος καὶ αἴγιπτος, παρὰ τὸν τράγον, ὃν Αἰγύπτιοι σέβουσιν, ἐξαιρέτως δὲ τοὺς Μενδησίους. Ἢ διὰ τὸ αἶγας πίονας ἔχειν. Ἢ ἐγγύποτος καὶ αἴγυπτος, ὡς ἐγγίζουσα τῷ ποτῷ, ἢ τῷ ποταμῷ. Οὕτως Ὦρος ὁ Θηβαῖος. Ἢ παρὰ τὸ αἴθω τὸ καίω. Οἱ γὰρ ἐν Αἰγύπτῳ ἄνθρωποι κεκαυμένοι εἰσὶν ἐκ τῆς σφοδρᾶς τοῦ ἡλίου φορᾶς. Σημαίνει δὲ τρία· τὴν χώραν, ὡς τὸ, Αἴγυπτον δέ με θυμὸς ἄγωγε. Καὶ τὸν ποταμὸν τὸν Νεῖλον, ὡς τὸ, Στήσας δ’ ἐν Αἰγύπτῳ ποταμῷ νῆας. Καὶ, Αἰγύπτοιο διϊπετέος ποταμοῖο, τοῦ διαφανοῦς καὶ μεγάλου. Καὶ παρὰ τῷ Θεολόγῳ τὴν ἁμαρτίαν, ὡς Ἐντεῦθεν Αἴγυπτον φεύγομεν τὴν σκυθρωπὴν καὶ διώκτριαν ἁμαρτίαν ### α 449 Αἰγυπτιάζειν Τὸ πανουργεύειν, καὶ κακοτροπεύεσθαι ### α 450 Αἰδοῖος Αἰδοῦς καὶ τιμῆς ἄξιος· οἷον, Αἰδοῖός τέ μοι ἐσσὶ, φίλε ἑκυρὲ, δεινός τε. Ἀπὸ τοῦ αἰδὼς γίνεται αἰδῷος, ὥσπερ ἠῷος καὶ ἡρῷος· καὶ κατὰ τροπὴν Βοιωτικὴν τῆς ΩΙ διφθόγγου εἰς ΟΙ, ἠοῖος καὶ αἰδοῖος. Ἔχει δὲ τὸ αἰδῷος τὸ ι προσγεγραμμένον· ὅτι τὰ ἀπὸ τῶν εἰς ΩΣ διὰ τοῦ ΩΟΣ παράγωγα σὺν τῷ ι γράφονται καὶ περισπῶνται· Μίνως, Μινῷος· ἥρως, ἡρῷος· πάτρως, πατρῷος· ἠὼς, ἠῷος· καὶ αἰδὼς, αἰδῷος. Οὕτως ὁ Χοιροβοσκὸς εἰς τὸ περὶ Ποσότητος. Ἔστι δὲ εἴδους τῶν παραγώγων κτητικοῦ. Πόσοι τύποι τῶν κτητικῶν; Δύο· ὅ τε εἰς ΚΟΣ, καὶ ὁ εἰς ΟΣ. Καὶ ἄλλως· Πόσας. καταλήξεις ἐπιδέχονται τὰ εἰς ΟΣ κτητικὰ, καὶ πόσας παραλήξεις; καὶ τίνα εἰσὶ τὰ ὄντα καὶ τύπῳ καὶ σημαινομένῳ κτητικά; τίνα μὲν τύπῳ κτητικὰ, σημαινομένῳ δὲ οὐκέτι; Καταλήξεις μὲν, δύο· τήν τε εἰς ΚΟΣ, καὶ τὴν εἰς ΟΣ καθαρόν· ὡς ἀνθρώπειος, ἄρνειος, Ἀριστάρχειος· Πλατωνικὸς, Δημοσθενικός. Παραλήξεις δὲ, ὀκτώ· τῶν εἰς ΚΟΣ, τέσσαρας· καὶ τῶν εἰς ΟΣ, τέσσαρας. Καὶ τῶν μὲν εἰς ΚΟΣ, αὗταί εἰσιν· ἢ γὰρ τῷ ι παραλήγεται, ὡς τὸ Ἑλληνικὸς, Ῥωμαϊκός· ἢ τῷ ἄλφα, ὡς τὸ Ῥοδιακός· ἢ τῷ υ, ὡς τὸ Λιβυκὸς, ἁλυκὸς, καὶ πλεονασμῷ τοῦ ρ, ἁλυκρός· ἢ τῇ ΕΙ διφθόγγῳ, ὡς τὸ Κεραμεικὸς, Δαρεικός. Τῶν δὲ εἰς ΟΣ καθαρὸν, αὗται· ἢ τῇ ΕΙ διφθόγγῳ, ὡς τὸ Ὁμήρειος, Ἑκτόρειος· ἢ τῇ ΑΙ διφθόγγῳ, ὡς τὸ ταλαντιαῖος· ἢ τῇ ΟΙ διφθόγγῳ, ὡς τὸ παντοῖος, ἀλλοῖος· ἢ τῷ ΩΙ, ὡς τὸ πατρῷος, ἡρῷος. Ὅθεν τὸ αἰδοῖος ἐκ τοῦ αἰδῷος κτητικοῦ γίνεται, κατὰ τροπὴν Αἰολικὴν τῆς ΩΙ διφθόγγου εἰς ΟΙ. Ἐκεῖνα δέ ἐστι τῷ τύπῳ καὶ τῷ σημαινομένῳ κτητικὰ, ὅσα εἰς τὴν γενικὴν τοῦ πρωτοτύπου ἀναλύονται· οἷον, γραμματικὸς λόγος, ὁ τοῦ γραμματικοῦ· Ἀριστάρχειος βίβλος, ἡ τοῦ Ἀριστάρχου. Ὅσα δὲ οὐκ ἀναλύονται εἰς τὴν τοῦ πρωτοτύπου γενικὴν, ταῦτα τῷ μὲν τύπῳ εἰσὶ κτητικά· καθότι τὰ εἰς ΚΟΣ κτητικὰ τῷ ι παραλήγεται, πλὴν τοῦ Κεραμεικὸς, Εὐβοεικὸς, Δαρεικὸς, καὶ Δεκελεικός· τῷ δὲ σημαινομένῳ οὐκ ἔστι κτητικά· ὀφθαλμικὸν γὰρ ἰατρὸν, οὐ τὸν τοῦ ὀφθαλμοῦ λέγομεν, ἀλλὰ τὸν τὸν ὀφθαλμὸν ἰατρεύοντα, ὁμοίως δὲ καὶ ἡπατικὸν ἄρρωστον, οὐ τὸν τοῦ ἥπατος λέγομεν, ἀλλὰ τὸν τὸ ἧπαρ ἀλγοῦντα. Εἴδη δὲ τοῦ κτητικοῦ, τρία· οἰκειωτικὸν, συνεκφαντικὸν, μετουσιαστικόν· οἰκειωτικὸν μὲν, τὸ οἰκείωσιν ἔχον πρὸς τόπον· οἷον, οὐράνιος, ἐπίγειος, θαλάσσιος, Κύπριος, Ῥόδιος, γήϊνος· συνεκφαντικὸν δὲ, τὸ συνεκφαῖνόν τι μεθ’ ἑαυτοῦ· οἷον, γραμματικός· συνεκφαίνει γὰρ τὴν γραμματικήν· καὶ ἀστρονομικὸς ὁμοίως καὶ ῥήτωρ καὶ φιλόσοφος· μετουσιαστικὸν δέ ἐστι, τὸ μετέχον οὐσίας τινός· οἷον κέδρινος, Κέδρινον ὑψόροφον Ὅμηρος· δερμάτινος, χάλκειος, χρύσειος σταυρὸς, βρότειος χείρ. Διαφέρουσι δὲ τὰ μετουσιαστικὰ τῶν μέρος σώματος δηλούντων· ὅτι τὰ μὲν μετουσιαστικὰ, ἀπὸ ἀψύχων· τὰ δὲ δηλοῦντα μέρος σώματος ἀπὸ ἐμψύχων παράγονται ### α 451 Αἰγυπτῶσαι Μελᾶναι καὶ ἐπικαῦσαι ### α 452 Αἰηνά Τὰ μικρὰ τῶν δένδρων, καὶ ἄκαρπα· οἱ δὲ, ξηρά. Ἄλλοι ### α 453 αἰηνὲς αἰώνιον, καὶ τὸ βλαβερόν ### α 454 Αἰητόν Ἐπὶ τοῦ Ἡφαίστου, πνευστὸν, ἢ πυρῶδες· οἱ δὲ μέγα· ἄλλοι, τὸ μεθ’ ὁρμῆς· οἱ δὲ, ὡς αἰετός ### α 455 Αἰδώς Τιμὴ, φόβος, αἰσχύνη, ὄνειδος. Πόθεν αἰδώς; Παρὰ τὸ αἰδῶ, τὸ ἐντρέπομαι· ἢ παρὰ τὸ εἴδω, τὸ βλέπω· καὶ μετὰ τοῦ στερητικοῦ α ἀείδω, τὸ οὐ βλέπω· καὶ ἀποβολῇ τοῦ ε, καὶ συναιρέσει τοῦ α ι εἰς τὴν ΑΙ δίφθογγον. Ἢ ἐκ τῆς ἄϊς εὐθείας. Ἢ ἐκ τῆς ᾅδου γενικῆς κατὰ μεταπλασμόν ### α 456 Αἰδομένω Αἰδεσθέντε· Τὼ μὲν τάρβησάν τε, καὶ αἰδομένω βασιλῆα στήτην. Αἰδέω αἰδῶ, τὸ ἐντρέπομαι· ἐξ οὗ καὶ αἴδημι. Τοῦτο παρὰ τὸ αἰδώς· τοῦτο παρὰ τὸ εἴδω τὸ βλέπω· καὶ μετὰ τοῦ στερητικοῦ α, ἀειδὼς καὶ αἰδώς. Οἱ γὰρ ἐντρεπόμενοι συστέλλουσι τὰ ὄμματα ### α 457 Αἰδέομαι Ἀπὸ τοῦ αἰδῶ· Αἰδέομαι Τρῶας. ὁ μέλλων αἰδέσω, ὁ μέσος μέλλων αἰδέσομαι, τὸ τρίτον αἰδέσεται τὸ αἰδεσθῆ· ἡ μετοχὴ, αἰδεόμενος αἰδούμενος· τὸ δυϊκὸν, αἰδεομένω· καὶ ἀποβολῇ τοῦ ε, αἰδομένω. Οὕτως εὗρον ἐν Ἐπιμερισμοῖς τῆς α ### α 458 Αἰδῶ Ἰστέον ὅτι ἡ αἰδὼ, ὅτε μέν ἐστιν εὐθεῖα, ὀξύνεται, ὡς Λητὼ καὶ Σαπφώ· ὅτε δὲ αἰτιατικὴ, περισπᾶται, ὡς ἐνταῦθα, Τά τ’ αἰδῶ ἀμφικαλύπτει. Οὐ γὰρ πτωτικόν ἐστι τὸ ω, ἀλλ’ ἀπὸ κράσεως· ἀπὸ γὰρ τοῦ αἰδόα γίνεται αἰδῶ. Οὕτως εὗρον ἐν ὑπομνήματι Ἰλιάδος ### α 459 Αἰδοίους Τοὺς ἱκέτας λέγει, διὰ τὸ ἀξίους εἶναι αἰδοῦς καὶ ἐντροπῆς, ἐν τῷ, Οὐ γὰρ τοὔνεκ’ ἐγώ ς’ αἰδήσομαι. Οὐ διὰ τὸ ψεύδεσθαί σε περὶ Ὀδυσσέως διὰ τοῦτο προσήσομαί σε ὡς ἱκέτην. Αἰδεῖσθαί θ’ ἱερῆα. Καὶ, Αἰδοῖος μέν τ’ ἐστὶ καὶ ἀθανάτοισι θεοῖσι. Προσδεκτὸς μετὰ αἰδοῦς. Ἐξηγεῖται οὖν τί ποτέ ἐστιν ὁ αἰδοῖος, ἐπενεγκὼν, Σόν τε ῥόον, σά τε γούναθ’ ἱκάνω. Ἀντὶ τοῦ, ἱκετεύω ### α 460 Αἴδω Ἀπὸ τοῦ εἴδω γίνεται ἀείδω, καὶ κράσει αἴδω. Ἄξιον δέ ἐστι ζητῆσαι, διὰ τί τὸ α, μακρὸν ὂν, τρέπεται ἐν τῷ παρατατικῷ; Καὶ ἔστιν εἰπεῖν, ὅτι εἰς τὰ τελεώτατα μεγέθη δεῖ τὰς ἐπεκτάσεις γίνεσθαι, τὰ δὲ φύσει μακρὰ τὸ τελεώτατον ἔχει μέγεθος. Οὕτως Ζηνόβιος ### α 461 Αἰδοῖα Παρὰ τὴν αἰδῶ. Γυμνῶσαι γὰρ ἢ ὀνομάσαι ταῦτα αἰδούμεθα. Ἢ παρὰ τὸ ἀνοιδαίνειν ἐν τῇ συνουσίᾳ ὀργῶντα. Ἔστιν οὖν Ἰωνικὸν οἰδοῖα· καὶ τροπῇ τοῦ ο εἰς ἄλφα, αἰδοῖα. Οὕτως Ὠρίων ### α 462 Αἰδοιέστατος Ἰστέον ὅτι τὸ ἀρχέστατον, καὶ τὸ αἰδοιέστατον καὶ ἀφθονέστατον, ποιητικά εἰσι, κατ’ ἔθος Ἰώνων γινόμενα. Τὰ γὰρ διὰ τοῦ ο συγκριτικὰ οὗτοι διὰ τοῦ ΕΣ προφέρουσιν· οἷον, δικαιέστερος, καὶ ἀρχέστερος, καὶ ἀφθονέστερος. Ὤφειλον γὰρ τὰ προειρημένα δικαιότερος εἶναι, καὶ αἰδοιότερος, καὶ ἀφθονώτερος, καὶ ἀρχαιότερος. Οὕτω Φιλόξενος εἰς τὸ περὶ Συγκριτικῶν. Ὥσπερ δὲ οὗτοι διὰ τοῦ ΕΣ σχηματίζουσιν, οὕτως καὶ οἱ Ἀττικοὶ διὰ τοῦ ΙΣ, ποτίστατον λέγοντες καὶ λαγνίστατον καὶ ψευδίστατον· καὶ, Λαλίστερον εὕρηκά σε καὶ πτωχίστερον καὶ ψευδίστατον. Ἀριστοφάνης. Πλάτων· Ἵν’ ἀπαλλαγῶμεν ἀνδρὸς ἁρπαγιστάτου· καὶ κλεπτίστατος καὶ πληκτίστατος λέγουσιν. Ὁμοίως καὶ διὰ τοῦ ΑΙ, ἰσαίτατα, ἀσμεναίτατα, προυργιαίτατα, ἡσυχαίτερον. Ἀσμεναίτατα μέντοι Πλάτων ἐν α Πολιτείας· καὶ ἰσαίτερα, καὶ πλησιαίτερον, καὶ ἡσυχαίτατα. Ξενοφῶν δὲ, καὶ φιλαίτατα ### α 463 Αἰέλιοι Οἱ ἀδελφὰς γυναῖκας ἔχοντες· οἱ δὲ συγγενεῖς καλοῦσιν αὐτὰς καὶ ἀελίους. Τοῦ δὲ ### α 464 ἀεὶ δώδεκα εἰσὶν αἱ φωναί· ἃς εὑρήσεις εἰς τὸ ### α 465 Αἰέν Ἐπίρρημα χρόνου δηλωτικόν· σημαίνει δὲ τὸ διηνεκῶς· καὶ ἔστι ποιητικόν. Τριχῶς δὲ οἶδε τοῦτο ὁ ποιητὴς, αἰὲν, ἀεὶ, αἰεί ### α 466 Αἰεί Ἠΰτε ἔθνεα εἶσι μελισσάων ἀδινάων πέτρης ἐκ γλαφυρῆς αἰεὶ νέον ἐρχομενάων. Σημαίνει οὖν τὸ συνεχῶς προΐεσθαι, ὡς δοκεῖν νεωστὶ αὐτὰς ἔρχεσθαι. Καὶ γὰρ τοῖς μὲν ἄλλοις ζώοις ἡ πτῆσις ἀποτεταμένη γίνεται· αἱ δὲ μέλισσαι, βραχεῖαν τὴν κίνησιν ποιούμεναι, ἐφίζουσι τοῖς ἄνθεσι, καὶ ἐπαρθεῖσαι πέτονται πάλιν, καὶ πάλιν ἐφίζουσι. Κατ’ ὀλίγον οὖν ἡ πτῆσις, ὥσπερ ἄρτι ἐρχομένων γίνεται· ὥστε καὶ φαντασίαν ποιεῖν ὡς ἄρτι ἐξορμᾶσθαι ### α 467 Αἰειγενέτῃσι Τοῖς ἀεὶ τελεσιουργοῦσιν· ἢ τοῖς ἀεὶ ὑπάρχουσιν. Ἡ εὐθεῖα, αἰειγενέτης, ἐκ τοῦ ἀεὶ καὶ τοῦ γενέτης. Καὶ ἐκ τοῦ γείνω, τὸ ὑπάρχω, γενῶ γενέτης. Ἢ ἐκ τοῦ γείνω τὸ γεννῶ ### α 468 Αἰένοικος Ἀΐδιος οἶκος καὶ ἀδιάλειπτος ### α 469 Αἰέλουρος Τοῦτο οὐκ ἔστι πλεονασμὸς, ἀλλ’ ἀντίθεσις· παρὰ γὰρ τὸ αἰόλον καὶ τὴν οὐρὰν ἐτυμολογεῖται αἰέλουρος. Οὕτως Ἡρωδιανὸς περὶ Παθῶν ### α 470 Αἰετός Οἷον, Αἰετὸς ἀργὴν χῆνα φέρων ὀνύχεσσι πέλωρον. Καὶ, Αὐτίκα δ’ αἰετὸν ἧκε τελειότατον πετεηνῶν. Ἤτοι μέγιστον, ἢ ἐντελῆ σημεῖα φαίνοντα. Γέγονε δὲ αἰετὸς παρὰ τὸ ἀΐσσειν· ὅθεν καὶ ἀναλογώτερον οἱ Ἀττικοὶ ἀετὸς λέγουσι, χωρὶς τοῦ ἰῶτα, ὡς κλαίω, κλάω. Οὕτως Ὠρίων ### α 471 Αἰετός Τὸ πτηνὸν ζῷον, καὶ τὸ ὀρόφωμα ### α 472 Αἰζηός Νεανίας. Παρὰ τὸ ἀεὶ, καὶ τὸ ζέω, ὁ ἀεὶ ζέων καὶ ἀκμάζων κατὰ τὴν ἡλικίαν, γίνεται αἰζεός· καὶ κατ’ ἐπαύξησιν τοῦ ε εἰς ἦτα, αἰζηός. Καὶ ἀπὸ τοῦ ἀεὶ ζεῖν τὸ αἷμα τῆς ἡλικίας, τουτέστι, θερμὸν εἶναι. Ἐπειδὴ τὰ εἰς ΟΣ λήγοντα καθαρὸν ἁπλᾶ κατὰ τὴν κοινὴν διάλεκτον τῷ ἦτα παραληγόμενα οὐκ ἔστιν εὑρεῖν, εἰ μὴ τὸ αἰζηὸς, καὶ πηός· καὶ αὐτὰ ἐκ πάθους. Πρόσκειται, “κατὰ τὴν κοινὴν διάλεκτον,” ἐπεὶ τὸ παληὸς, ἀρχηὸς, καὶ Ἀχηὸς, Βοιώτιά εἰσι, κατὰ τροπὴν τῆς ΕΙ διφθόγγου εἰς ἦτα, ὡς τὸ ὄρηος καὶ λύκηος, Λακωνικά. Πρόσκειται “ἁπλᾶ,” διὰ τὸ πολυνηὸς, εὐνηὸς, ἐχενηός· παρὰ γὰρ τὸ νηὸς συνετέθησαν. Δεῖ γινώσκειν, ὅτι οὐκ ἔχει τὸ ἰῶτα προσγεγραμμένον· Ἀπολλώνιος δὲ ὁ τοῦ Ἀρχιβίου σὺν τῷ ἰῶτα οἶδεν αὐτὸ, λέγων γεγονέναι ἐκ τοῦ αἰζήϊος. Πρὸς ὃν ἀντιλέγει ὁ τεχνικὸς, ὅτι εἰ ἦν ἀπὸ τοῦ αἰζήϊος, οὐκ ὤφειλεν ὀξύνεσθαι, ἀλλὰ προπερισπᾶσθαι. Ἡ γὰρ ὀξεῖα καὶ ἡ βαρεῖα εἰς περισπωμένην συνέρχονται· οἷον, Ἀχελώϊος, Ἀχελῷος· ὑπερώϊον, ὑπερῷον. Λέγει δὲ ὁ τεχνικὸς, ὅτι, ὥσπερ ἀπὸ τοῦ Αἰτωλὸς γίνεται Αἰτώλιος κατὰ παραγωγὴν, τοῦ αὐτοῦ σημαινομένου φυλαττομένου, καὶ ἀπὸ τοῦ κάπρος κάπριος· οὕτω καὶ ἀπὸ τοῦ αἰζηὸς αἰζήϊος ### α 473 Αἰήτης Ὄνομα κύριον κατὰ πλεονασμὸν τοῦ ι. Ἀήτης γάρ. Ἀπολλώνιος· Αἰήτη, κείνην μὲν ἄφαρ δείχευαν ἄελλαι. Ἔδει δὲ εἰπεῖν Αἰήτα, ὡς τοξότης τοξότα, Ὀρέστης Ὀρέστα· ἀλλ’ Ἰωνικῶς ἔτρεψε τὸ ἄλφα εἰς ἦτα ### α 474 Αἰηνές Τὸ δεινὸν καὶ πολύστονον. Ἀρχίλοχος· Προύθηκε παισὶ δεῖπνον αἰηνὲς φέρων. Εἴρηται δὲ παρὰ τὸ αἲ αἴ. Ἢ τὸ αἰώνιον. Κατὰ τοῦτο γὰρ οὐκ ἔστι φαγεῖν τὸν ἀποθνήσκοντα. Οὕτως Μεθόδιος ### α 475 Αἶθος Ἰστέον ὅτι αἶθός ἐστιν ὁ αἴθων, παρὰ τὸ αἴθω, τὸ καίω· αἰθὸς δὲ, ὁ αἰθόμενος, τουτέστιν ὁ καιόμενος. Οὕτω Φιλόξενος εἰς τὰ ῥηματικὰ αὐτοῦ ### α 476 Αἰετὸς αἴθων πυρώδης, καυστικός. Καὶ ### α 477 αἴθωνι σιδήρῳ τῷ λαμπρῷ καὶ ὀξεῖ. Ἐπὰν γὰρ ὁ σίδηρος ὀξυνθῇ, λαμπρότερος γίνεται· καὶ ### α 478 αἴθωνας λέβητας τοὺς πρὸς τὸ πῦρ ἐπιτηδείους, τοὺς καλουμένους ### α 479 Αἰθούσῃσι Στοαῖς ταῖς καταλαμπομέναις ὑπὸ τοῦ ἡλίου. Ἢ αἴθουσαι, διὰ τὸ αἴθεσθαι ἐν αὐταῖς τοῦ χειμῶνος. Ἢ διὰ τὴν τοῦ ἡλίου βολήν ### α 480 Αἰθιοπία Παρὰ τὸ αἰθίοψ. Τοῦτο παρὰ τὸ αἴθω· τοῦτο παρὰ τὸ δαίω τὸ καίω ἐστὶν κατὰ τροπήν ### α 481 Αἴθοπα Οἶνον τὸν μέλανα, ἢ τὸν ποιοῦντα ἐρυθρούς· ἢ τὸν καυστικόν. Ἐπὶ δὲ τὸν χαλκὸν, σημαίνει τὸν λαμπρὸν καὶ αἰθομένην ὄψιν ἔχοντα ### α 482 Αἴθουσαι Αἱ στυλωταὶ καθέδραι, περίστυλα ἔχουσαι· ἀπὸ τοῦ αἴθεσθαι ἐν αὐταῖς τὰ πυρά· οἷον, Πῦρ ἕτερον μὲν ὑπ’ αἰθούσης εὐερκέος αὐλῆς. Ἢ, ὡς ἔνιοι, καταλαμπόμεναι. Σημαίνει οὖν τὴν καταφωτιζομένην στοὰν, καὶ τὴν μετὰ τὸν πυλῶνα παστάδα ### α 483 Αἰθαλόεν Λέγεται τὸ καῦμα, καὶ ἡ πυρίκαυστος ὕλη τῶν ὀρῶν. Καὶ ### α 484 αἶθοψ ὁ διάπυρος, ἢ ἐρυθρός ### α 485 Αἰθύσσειν καὶ ἀναιθύσσειν Ῥίπτειν, πλεῖν, φέρεσθαι· ἀπὸ τῆς αἰθυίας, τῆς ἐναλίας κορώνης. Καὶ ### α 486 αἴθυσμα ὁμοιότητα, ἢ σκίασμα, ἢ κίνημα ### α 487 Αἴθρα Τὸ κοινόν· καὶ Ἀττικὸν ### α 488 αἴθρη. Σημαίνει δὲ δύο· κύριον ὄνομα, Αἴθρη Πιτθῆος θυγάτηρ. καὶ τὴν αἰθρίαν, ἤγουν τὴν κατάστασιν τοῦ ἀέρος· ἤγουν τὸν εὐδιηνόν· Ποίησον δ’ αἴθρην ### α 489 Αἰθήρ Παρὰ τὸ ἀεὶ θεῖν κυκλοφορικῶς· φησὶν Ἀριστοτέλης περὶ Κόσμου ### α 490 Αἰθίοψ Παρὰ τὸ αἴθω τὸ καίω, καὶ τὸ ὢψ ὠπὸς, ὃ σημαίνει τὸν ὀφθαλμὸν καὶ τὸ πρόσωπον, ὁ κεκαυμένην ἔχων τὴν πρόσοψιν. Λέγεται γὰρ ἐκεῖσε σφοδρότερον αἴθειν τὸν ἥλιον ### α 491 Αἰθέρα Τὸν οὐρανὸν καὶ ἀέρα· καὶ ἐπὶ ἐμπρησμοῦ. Καὶ ### α 492 Αἴθινα Ξύλα εὔκαυστα· καὶ ### κ 3 καπνὸς αἴθινος ὁ δριμὺς, ἢ μέλας ### α 493 Αἰθόλικας Τὰς περὶ τὴν ἐπιφάνειαν φλυκτίδας ### α 494 Αἴθων Ἀνδρεῖος, ἢ πολεμικὸς, ἰσχυρός· ἢ ἵππου χρῶμα. Τὸν δὲ λέβητα, ἀπὸ τοῦ αἴθεσθαι. Οἱ δὲ, λαμπρὸν, ἢ μέλανα, καὶ πολιόν. Τὸν δὲ λέοντα, τὸν κατὰ ψυχὴν ἔμπυρον· ἢ δασὺν, ἢ μέγαν. Καὶ ### λ 2 λιμὸν αἴθωνα τὸν μέγαν, ἢ ἑαυτὸν φονεύοντα ### α 495 Αἴθω Τὸ καίω ἐκ τοῦ δαίω τὸ καίω, ὑπερβιβασμῷ αἴδω, καὶ τροπῇ τοῦ δέλτα εἰς θῆτα, αἴθω. Ἐκ τούτου ### α 496 Αἰθάλη Αἰθάλη ἐκαλεῖτο ἡ Λῆμνος, ἴσως ἀπὸ τῶν ἀναδιδομένων αἰθαλῶν ἐκ τῶν Ἡφαίστου χαλκείων. Αἰθαλίτης τὸ ἐθνικόν. Ἀπὸ δὲ τοῦ Αἰθάλεια, αἰθαλείτης, ὁ καπνώδης. Αἰθάλη δὲ, παρὰ τὸ αἴθω τὸ καίω γέγονε ### α 497 Αἰθαλίδης Οἷον, Αἰθαλίδην κήρυκα θοὸν, τῷ πάρεστι μέλεσθαι ἀγγελίης, καὶ σκῆπτρον ἐπέτραπεν Ἑρμείης. Ὁ Αἰθαλίδης Ἑρμοῦ παῖς ἦν ἑτερήμερος, καὶ μίαν ἡμέραν ὑπὸ τὸν ᾅδην διῆγεν, ἑτέραν δὲ ἐπὶ τὴν γῆν ### α 498 Αἰθάλειος Τὰ ἀπὸ τῶν εἰς ΛΟΣ βαρυτόνων ὑπὲρ δύο συλλαβὰς ὄντων μὴ ἐθνικὰ διὰ τῆς ΕΙ διφθόγγου γράφονται· αἴολος αἰόλειος, ὁ ποικίλος· αἴθαλος, αἰθάλειος· σημαίνει δὲ τὸν καπνόν· δαίδαλος, ὁ ποικίλος, δαιδάλειος· μεγάλος, μεγάλειος, ὡς ἀπὸ τοῦ μεγάλεος. “Βαρύτονα” πρόσκειται, διὰ τὸ ὀμφαλὸς, ὀμφάλιος· “μὴ ἐθνικὰ,” διὰ τὸ Εὐαιμόνιος ### α 499 Αἰθρηγενέτης Ὁ βορέας ὁ αἰθρίαν γεννῶν· ἢ ὁ αἴθρου καὶ ψύχους αἴτιος ### α 500 Αἴθρῳ Τῷ ψύχει· ἀπὸ τῆς αἰθρίας· Αἴθρῳ καὶ καμάτῳ. Εἰς τὴν Ὀδύσσειαν. Ἢ τὸ ἐξ αἰθρίας πνεῦμα· ὅτι ἐπιμελῶς ἐν ταῖς αἰθρίαις τὸ ψύχος γίνεται. Ἄλλοι δὲ ἀγνοοῦντες γράφουσι, Λύθρῳ καὶ καμάτῳ. Τῷ γὰρ ναυαγῷ οὔτε ἱδρὼς ἁρμόζει, οὔτε αἷμα· ἐκεχώριστο γὰρ ἀμφοῖν· ὑπὸ δὲ τῆς αἰθρίας ἐδεδάμαστο, ὡς ναυαγὸς ἀσκεπής. Κατὰ δὲ τὸ ἀρσενικὸν τὴν αἰθρίαν εἶπεν αἶθρον, ὡς τὴν πύλην πύλον· οἷον, Ἐν πύλῳ ἐν νεκύεσσι βαλών· καὶ τὴν δείλην δείελον, Εἰς ὅ κεν ἔλθῃ δείελος ὀψὲ δύων ### α 501 Αἶθρον Τὸ ὀρθρινὸν ψύχος ### α 502 Αἰκίζω Ἀπὸ τοῦ ἀεικὴς, ὃ σημαίνει τὸν σκληρὸν καὶ ἀπότομον, ἀεικίζω· καὶ ἀποβολῇ τοῦ ε, αἰκίζω, καὶ Αἰκία, εἰς τὰς διαφόρους, ὕβρις ### α 503 Αἴκεν Ἀντὶ τοῦ ἐάν· ὁ εἰ σύνδεσμος συναπτικός· κατὰ τροπὴν τοῦ ε εἰς α· οἱ γὰρ Δωριεῖς τὸ ε εἰς α τρέπουσι· τὸ γὰρ εἴθε αἴθε λέγουσι, καὶ τὸ Ἄρτεμις, Ἄρταμις. Οὕτως καὶ τοῦτο πλεονασμῷ τοῦ ΚΕΝ αἴκεν γέγονεν ### α 504 Αἰκάλλειν Σαίνειν, ἀγαπᾶν, θωπεύειν ### α 505 Αἴλιος Ἀδριανὸς ὁ βασιλεὺς Αἴλιος ἐκαλεῖτο· ὅθεν Αἴλιοι χρηματίζουσι· καὶ Αἰλία, πόλις Παλαιστίνης· ὁ πολίτης Αἰλιώτης. Ὅτι δὲ Αἴλιος ἐκαλεῖτο Διογενιανὸς ἐν τοῖς Χρονικοῖς φησίν. Ἐκ τούτου οὖν Αἴλιαι χρηματίζουσιν αἱ βασιλίδες. Οὕτως Ὠρίων ### α 506 Αἴλουρος Τὸ ζῷον, παρὰ τὸ αἰόλειν καὶ ἀνάγειν τὴν οὐρὰν καὶ κινεῖν. Καὶ ### α 507 αἰλούριος ῥίζα τὶς οὕτω καλουμένη ### α 508 Αἶλα Ἀντὶ τοῦ καλὰ Κύπριοι ### α 509 Αἷμα Παρὰ τὸ αἴθω τὸ καίω· ὁ παθητικὸς παρακείμενος ᾖσμαι, αἶσμα, καὶ αἷμα. Δύο πάθη ἀνεδέξατο, ἔνδειαν, καὶ μετάθεσιν πνεύματος· ἔνδειαν μέν· καθόλου γὰρ ἡ τρίτη συζυγία ἐν τοῖς ῥηματικοῖς ὀνόμασι τὸ ς γεννᾷ· πείθω, πεῖσμα· κλώθω, κλῶσμα· ᾄδω, ᾆσμα· οὕτως οὖν ἔδει καὶ παρὰ τὸ αἴθω αἶσμα· μετάθεσιν δὲ πνεύματος· ἡ γὰρ ΑΙ δίφθογγος πρὸ μὲν ἄλλου συμφώνου ψιλοῦται, πρὸ δὲ τοῦ μ δασύνεται ### α 510 Αἷμα Παρὰ τὸ ἅμμα τὶ εἶναι τοῦ σώματος. Ἐμπεδοκλῆς, Αἷμα γὰρ ἀνθρώποισι περικάρδιον νόημα. Αἷμα ἡ ψυχὴ κατὰ Ἐμπεδοκλῆν. Τινὲς δὲ καὶ Ὅμηρον οἴονται ταύτης εἶναι τῆς δόξης, ἐν τῷ λέγειν, Ψυχὴ δὲ κατ’ οὐταμένην ὠτειλὴν ἔσσυτ’ ἐπειγομένη. Οὐκ ἔστι δὲ ἀληθές. Ὁ γὰρ Ὅμηρος ἀθάνατον αὐτὴν καὶ ἔμφρονα εἶναι λέγει· διὸ καὶ τὰς τῶν τεθνεώτων ψυχὰς ὀδυρομένας παρεισάγει, οὑτωσὶ λέγων, Ὃν πότμον γοόωσα. καὶ ἐν τῷ ᾅδῃ κολαζομένας τῶν οἰκείων παραπτωμάτων ἕνεκα. Σημαίνει δὲ δύο· τὴν γενεὰν, ὡς τὸ, Αἵματος εἶς ἀγαθοῖο. καὶ αὐτὸ τὸ αἷμα· ὡς τὸ, Αἷμα δ’ ἀνηκόντιζε διὰ στρεπτοῖο χιτῶνος ### α 511 Αἱματόεσσα Ὁ κανών· Πᾶσα γενικὴ διὰ τοῦ ΝΤ κλινομένη, τὸ τέλος τῆς γενικῆς τρέπουσα εἰς α, καὶ τὴν παραλήγουσαν φύσει μακρὰν ποιοῦσα, τὸ θηλυκὸν ποιεῖ. Αἱματόεις τὸ ἀρσενικόν. Τὰ εἰς ΕΙΣ πόσας παραλήξεις ἐπιδέχεται; γ. Τὰ εἰς ΕΙΣ ὀνόματα μετουσιαστικὰ, πλεονασμῷ τῆς τοῦ πρωτοτύπου γενικῆς συλλαβὴν βαρύτονα, καὶ ἢ τῷ η παραλήγεται, ἢ τῷ ο· σπανίως δὲ τῷ ω, ὅτε ἐν ἐκτάσει ἐστιν· οἷον, τὸ εὐρώεις, ἐρώεις, κητώεις, κηώεις. Καὶ τῷ μὲν ο, οἷον αἱματόεις, τιμιόεις, σκιόεις· τῷ η, οἷον τιμήεις, τελήεις· τὸ δὲ χαρίεις, ἀπὸ τοῦ χαριτόεις κατὰ συγκοπήν· ὅθεν τὸ χαριτόεις ἀναλογώτερόν ἐστι τοῦ χαρίεις. Καὶ πῶς οὐκ ἐγένετο αἱματόεισα; Φασὶν ὅτι, ἵν’ ἐντεῦθεν τὰς μετοχὰς διακρίνωμεν· ἐκεῖναι γὰρ δι’ ἑνὸς ς ποιοῦσι τὸ θηλυκόν· δαρεὶς, δαρέντος, δαρεῖσα· τούτου χάριν εἰς ε ἐποίησε, χαρίεσσα, τιμήεσσα. Τὸ δὲ ἀμφιγυιήεις, καὶ θυήεις, καὶ τὰ ὅμοια, κατὰ τροπὴν ἐγένοντο τοῦ ο εἰς η. Ἔστι γύον, καὶ σημαίνει τὸ μέλος· ἐξ αὐτοῦ γυόεις· καὶ τροπῇ τοῦ ο εἰς η, γυήεις, καὶ ἀμφιγυήεις. Καὶ ἔστι θύον, καὶ σημαίνει μυρεψικὸν ἄνθος, ἢ βοτάνην· καὶ γίνεται ἐξ αὐτοῦ θυόεις· καὶ τροπῇ τοῦ ο, θυήεις. Τὸ δὲ αἱματόεις ἐστὶ μετουσιαστικόν· μετέχει γάρ. Ταῦτα γὰρ τὰ εἰς ΕΙΣ ἅπαντα μετουσιαστικά εἰσιν. Ἔστιν καὶ ἰόεις. Τοῦτο εἰ γράφεται διὰ τοῦ ι, ἤγουν ὁ μετέχων ἰοῦ· εἰ δὲ γράφεται διὰ τοῦ η, ἀπὸ τοῦ ᾐὼν, ὃ σημαίνει τὸν αἰγιαλὸν, ἡ γενικὴ ᾐόνος· ἐξ αὐτοῦ ᾐονόεις· καὶ συγκοπῇ ᾐόεις. Ἔστι δὲ καὶ κοτήεις διὰ τοῦ η· γίνεται ἐκ τοῦ κότος, κοτόεις, καὶ κοτήεις ### α 512 Αἴλινον Τοῦτο ἐπὶ θρήνου ἐτίθετο, καὶ ἐν τοῖς ἐφυμνίοις δέ. Γέγονε δὲ εἰς τιμὴν Λίνου τοῦ Καλλιόπης ### α 513 Ἁιμάτη Μάχαιρα παρὰ Σοφοκλεῖ ### α 514 Ἁιμακουρίαι Τὰ ἐναγίσματα τοῖς κατοιχομένοις ### α 515 Αἱμασιά Τὸ ἐκ χαλίκων ᾠκοδομημένον τειχίον, ἤγουν φραγμός. Ἀπὸ τοῦ αἱμάττεσθαι τοὺς ὑπερβαίνοντας ὑπὸ τῶν ἐπικειμένων ἀκανθῶν τοῖς σωροῖς τῶν λίθων, ὡς παρὰ Νικάνδρῳ, Τρόχμαλά θ’ αἱμασιά τε καὶ ἰλύος ἐρέοντες. Ἔστι δὲ καὶ ῥητορικὴ ἡ λέξις. Οὕτως Ὠρίων ### α 516 Αἱμῳδιᾶν Τὸ τοὺς ὀδόντας ὀδυνᾶσθαι μετὰ κνησμοῦ, ὡς αἱμάσσεσθαι· παρὰ τὸ αἷμα ### α 517 αἱμωδία γὰρ λέγεται ἡ τῶν ὀδόντων νάρκη. Οὕτως Μεθόδιος ### α 518 Αἵμων Ὁ ἔμπειρος. Αἵμονα θήρης. Ἔστι δαίω, τὸ γινώσκω ἢ μανθάνω, ἐξ οὗ δάσκαλος, καὶ διδάσκαλος· καὶ δαίαλος· καὶ πλεονασμῷ τοῦ δ, δαίδαλος, ὁ ἐπιστήμων· καὶ δαίμων ὁ αὐτοδίδακτος· καὶ κατὰ ἀποβολὴν τοῦ δ, αἵμων. Ἔστι καὶ ὄνομα κύριον· Ἀλάστορά τε Χρόμιόν τε· Αἵμονά τε, Κρίοντά τε. Τούτου τὸ ὑποκοριστικὸν Αἱμύλος, τὸ κτητικὸν Αἱμύλιος· καὶ ### α 519 αἱμυλίοις τουτέστι κολακευτικοῖς, ἐμπείροις, καὶ συνετοῖς, παραλογιστικοῖς· ἢ συγγενικοῖς καὶ εὐνοϊκοῖς· καὶ Ἡσίοδος, Αἱμύλα κωτίλλουσα, ποικίλον, πυκνὸν, πανοῦργον, δολερόν ### α 520 Αἱμύλος Ἔμπειρος, συνετὸς, κολακευτικός· ἐκ τοῦ ### α 521 αἵμων ὃ σημαίνει τὸν εἰδήμονα καὶ ἔμπειρον· καὶ ### α 522 Αἰνείας Ὁ ἥρως, ὁ υἱὸς Ἀγχίσου. Παρὰ τὸ αἰνὸν τὸ δεινὸν γίνεται Αἰνέας καὶ Αἰνείας· ἢ παρὰ τὸ αἶνος, ὃ σημαίνει τὸν ἔπαινον, Αἰνέας, καὶ Αἰνείας. Ἰστέον δ’ ὅτι τὸ Αἰνείας κλίνεται Αἰνεία, Δωρικῶς· ᾧ προστιθέντες οἱ Βοιωτοὶ τὸ ο λέγουσιν Αἰνείαο. Οἱ δὲ Ἀττικοὶ ἐκτείνουσι μὲν τὸ ο τῆς ληγούσης, συστέλλουσι δὲ τὸ α εἰς ε, καὶ λέγουσιν Αἰνείεω. Πᾶσα γὰρ γενικὴ ὀνόματος εἰς φωνῆεν λήγουσα, καὶ περιττοσυλλαβοῦσα τῆς ἰδίας εὐθείας, ἢ ἐκτείνει τὴν παραλήγουσαν καὶ συστέλλει τὴν λήγουσαν, οἷον καλοῖο, σοφοῖο, ἢ ἐκτείνει τὴν λήγουσαν καὶ συστέλλει τὴν παραλήγουσαν, οἷον Ἀτρείδεω, Πριαμίδεω· ἐν οἷς καὶ τὸ Αἰνείεω. Πρόσκειται, “εἰς φωνῆεν λήγουσα,” διὰ τὸ Δημοσθένεος· οὐ λήγει γὰρ εἰς φωνῆεν ἡ γενική. Πρόσκειται “περιττοσυλλαβοῦσα,” διὰ τὸ ἄνθρωπος, ἀνθρώπου. Ἐπὶ τούτου γὰρ ἡ γενικὴ εἰς φωνῆεν λήγει, ἀλλ’ οὐ περιττοσυλλαβεῖ τῆς ἰδίας εὐθείας. Οὕτως ὁ Χοι ροβοσκὸς εἰς τὸν β αὐτοῦ κανόνα ### α 523 Αἶνος Παρὰ τὸ ἰαίων, τὸ τέρπω καὶ εὐφραίων καὶ διαχέω, ἴαινος, ὁ διαχέων τὴν ψυχήν· καὶ ἀφαιρέσει τοῦ ἰῶτα, ὡς ἰήϊος, ἤϊος, γέγονεν αἶνος, ὁ ἔπαινος· καὶ ῥῆμα ἐξ αὐτοῦ αἰνῶ· παρὰ τὸ ἰαίνω· οἷον, Ἰαίνετο δὲ φρένας εἴσω. καὶ, Τοῖσιν ἰάνθη θυμός. Ἔστι δὲ καὶ ### α 524 Αἰνὸς δὲ, ὁ φοβερὸς, ἢ πονηρὸς καὶ κακός· ἀφ’ οὗ ### α 525 Αἰνός Παρὰ τὸ δεινὸς, τροπῇ τοῦ ε εἰς α, καὶ ἀποβολῇ τοῦ δ, αἰνός. Ἢ παρὰ τὸ δαῒς, ὅπερ σημαίνει τὴν μάχην, γέγονε δαϊνὸς καὶ δαινός· καὶ ἀφαιρέσει τοῦ δ, αἰνὸς, ὁ μάχιμος· Ἀλλά μοι αἰνὸν ἄχος σέθεν ἔσεται, ὦ Μενέλαε, αἴκε θάνῃς. Ἤγουν δεινὴ λύπη. Οὕτως Ὠρίων ### α 526 Αἰνῶς Ὡς τὸ, Αἰνῶς ἀκτίνεσσιν ἐοικότες ἠελίοιο. Καὶ, Αἰνῶς ἀθανάτῃσι θεῇς εἰς ὦπα ἔοικεν. Ἀντὶ τοῦ λίαν, πάνυ, ἀληθές. Σημαίνει δὲ καὶ τὸ ἐκπληκτικῶς ### α 527 Αἰναρέτη Ἐπὶ κακῷ κεκτημένη τὴν ἀρετήν. Αἰνὸν γὰρ τὸ χαλεπὸν καὶ δεινὸν καὶ κακόν. Ἡ δὲ κλητικὴ ὡσαύτως ἔχει τὸ η τῇ εὐθείᾳ. Οὕτως εὗρον σχόλιον Ἰλιάδος π ### α 528 Αἰνίζομαι Ἐπαινῶ· Ὀθρυονεῦ, πέρι δή σε βροτῶν αἰνίζομ’ ἁπάντων ### α 529 Αἴνεσις Παρὰ τὸ αἰνῶ αἰνέσω· τοῦτο παρὰ τὸ αἶνος· τοῦτο παρὰ τὸ ἰαίνω· ὁ μέλλων, ἰανῶ· ἐξ αὐτοῦ ἴανος, καὶ ἐν ὑπερβιβασμῷ καὶ κράσει, αἶνος, γνώμη, παροιμία, παράδειγμα, ἔπαινος· καὶ ἡ χειροτονία καὶ ψήφισμα ### α 530 Αἰνεῖν Τὸ ἀναβράττειν τὸν ἀληλεσμένον σῖτον, τουτέστιν ἀναδεύειν καὶ ἀνακινεῖν τὰς κριθὰς ὕδατι φυρῶντα. Οἱ δὲ, βλάπτειν, ἢ τὸ ταῖς χερσὶν ἀνατρίβειν τὰς ἐπτισμένας κάγχρυς. Καὶ ### α 531 αἰνεῖν ἐπαινεῖν καὶ συγκατατίθεσθαι παρὰ Ὁμήρῳ· παρὰ δὲ Ἡσιόδῳ, τὸ παραιτεῖσθαι· Νῆ’ ὀλίγην αἰνεῖν. Σημαίνει δὲ δύο· τὸν ἔπαινον, ὡς τὸ, Ἀντιλόχ’ οὐ μέντοι μέλεος εἰρήσεται αἶνος. Ποτὲ δὲ γνώμης παραμύθιον, καὶ παραβεβλημένον λόγον πρός τι ὑποκείμενον· οἷον, Αἶνος μέντοι ἀμύμων, ὃν κατέλεξας ### α 532 Αἰνετός Ἐκ τοῦ αἰνέσω αἰνεστὸς, καὶ αἰνετὸς κατ’ ἔνδειαν τοῦ ς ### α 533 Αἴνιγμα Ἡ παραβολὴ, ὁ δεινὸς καὶ σκοτεινὸς λόγος· παρὰ τὸ αἰνίσσω, τὸ ἐν παραβολαῖς λέγω, τοῦτο παρὰ τὸ αἰνός. Τὸ ΑΙ δίφθογγον. Οἱ γὰρ Ἴωνες, ἡνίκα ὕφεσιν ποιήσωνται συμφώνου, τότε καὶ τὸ παραλῆγον φωνῆεν τρέπουσιν εἰς α· οἷον δεινὸς, αἰνός· μέχρις, ἄχρις ### α 534 Αἰνὰ τεκοῦσα Ἐπὶ κακῷ γεννήσασα ### α 535 Αἴνυμαι Τὸ ἀφαιρῶ, ἢ τὸ λαμβάνω. Ὅμηρος· Ὁ δ’ ἐξαίνυτο καμπύλα τόξα. Καὶ ### α 536 ἀπαινύμενος. Παρὰ τὸ αἰρῶ αἰρνῶ, ὡς περῶ περνῶ, ἀφ’ οὗ περνάς· καὶ, Καὶ περνὰς νήσων ἐπὶ τηλεδαπάων. Καὶ ἀπὸ τούτου παράγωγον, αἴρνυμι, καὶ αἴρνυμαι· Καὶ ἀποβολῇ τοῦ ρ, αἴνυμαι. Οὕτω Μεθόδιος ### α 537 Αἴνυτο Ἔστι κτῶ, καὶ σημαίνει τὸ φονεύω. Καὶ ὥσπερ παρὰ τὸ βῶ βαίνω, οὕτως καὶ παρὰ τὸ κτῶ κταίνω· καὶ ἀποβολῇ τοῦ τ, καίνω, τὸ κόπτω. Ἐξ αὐτοῦ αἴνω· καὶ κατὰ παραγωγὴν αἰνύω, καὶ αἴνυμι παράγωγον εἰς ΜΙ. Τὸ παθητικὸν, αἴνυμαι· ὁ παρατατικὸς αἰνύμην αἴνυσο αἴνυτο· καὶ Ἐξαίνυτο θυμόν ### α 538 Αἴξ Ὄνομα ἀρσενικόν· τὸ ζῷον παρὰ τὸ ἀΐσσω τὸ ὁρμῶ, ἀΐξω, ἄϊξ, καὶ κατὰ συναίρεσιν αἴξ. Καὶ Ὅμηρος, Ἰξάλου αἰγός, ὁρμητικῆς. Οὐδὲν εἰς ξ περισπᾶται· τὸ τοίνυν αἴξ ὀξύνεται. Τὸ δὲ Θρᾷξ περισπᾶται, καὶ τὸ Ταῦξ, καὶ γλαῦξ. Πάντων δὲ τῶν εἰς ξ ληγόντων ὀνομάτων τοῦτο μόνον διὰ τοῦ γ κλίνεται ### α 539 Αἰξωνεύεσθαι Τὸ κατηγορεῖν. Βλάσφημοι γὰρ οἱ Αἰξωνεῖς. Δῆμος δὲ οἱ Αἰξωνεῖς τῆς Κεκροπίδος ἐστὶ φυλῆς· καὶ ### α 540 Αἰόλον Τὸ ταχὺ, παρὰ τὴν ἄελλαν· καὶ πολύφρον, καὶ ὀξὺ, καὶ ταχύ ### α 541 Αἰόλος Σημαίνει τρία· ἔστιν ὄνομα κύριον· οἷον, Αἰόλος Ἱπποτάδης. Καὶ ἐπιθετικῶς ### α 542 αἰόλος ὄφις ὁ κατάστικτος καὶ ποικίλος· παρὰ τὸ αἴειν, ὃ δηλοῖ τὴν ἐνυπόστατον κίνησιν. Ἔνθεν ### α 543 αἴειν τὸ ὁρμᾶν καὶ αἴσσειν. Οὕτω Μεθόδιος ### α 544 Αἰολόπωλος Σημαίνει τὸν ταχὺν καὶ εὐκίνητον ἵππον. Προπαροξύνεται· ἐπειδὴ τὰ εἰς ΟΣ δισύλλαβα προπερισπώμενα ἐν τῇ συνθέσει προπαροξύνονται· οἷον, οἶκος, ἄοικος· κοῦρος, ἐπίκουρος. Οὕτως οὖν καὶ πῶλος, αἰολόπωλος. Γίνεται δὲ ἐκ τοῦ αἰόλλω, ὃ σημαίνει τὸ κινῶ, καὶ τοῦ πῶλος· τοῦτο παρὰ τὸ ἐν τῇ πόᾳ ἅλλεσθαι, πόαλος, καὶ πῶλος. Ἐξ οὗ καὶ Αἴλουρος· δολερὸν γὰρ τὸ ζῷον ### α 545 Αἰολοπώλους Ταχυπώλους, ἢ ποικίλως ἱππαζομένους· παρὰ τὸ αἰολεῖν καὶ κινεῖν τοὺς πώλους. Σημαίνει δὲ καὶ τὸν εὐκίνητον· οἷον κορυθαίολος ### α 546 Αἰολομίτραν Ποικίλην μίτραν ἔχοντα· ἐξ οὗ καὶ εὐκίνητον πολεμιστήν ### α 547 Αἰολεῖς Ὀρέστης κατὰ χρησμὸν συνήθροισε πολλοὺς τοὺς ὠνομασμένους Αἰολεῖς· ὡς μὲν τινὲς, ὅτι πλεῖστοι ἤτοι Βοιωτοὶ ἦσαν· ὡς δὲ Μενεκλῆς, διὰ τὸ ἐκ πολλῶν ἐθνῶν συνηθροῖσθαι· ἀπὸ τοῦ αἰολίζω. Οὕτως Ὠρίων ### α 548 Αἰονᾶν Καταντλεῖν, καταχέειν, λούειν ### α 549 Αἶπυ βαρυτόνως, ὄνομα πόλεως ### α 550 αἰπὺν δὲ, τὸν μέγαν· ὡς τὸ, Φυγόντι περ αἰπὺν ὄλεθρον ### α 551 Αἴπυτος Ὄνομα κύριον· παρὰ τὸ αἰπὺς, ὃ σημαίνει τὸν ὑψηλὸν τόπον. Ὡς εὐρὺς Εὔρυτος, οὕτω καὶ αἰπὺς Αἴπυτος ### α 552 Αἰπύς Ὁ χαλεπὸς καὶ σκληρός· ἢ ὁ ὑψηλός· παρὰ τὸ ### α 553 αἶπος ἀκρωτήριον τὸ σκληρόν. Αἶπος γὰρ ὑψηλὸς τόπος, ἀκρωτήριον. Καὶ ἀπὸ τοῦ Αἰπὺς ### α 554 αἰπεινὸς ὡς παρώνυμον· καὶ ### α 555 αἰπεινὴ ὑψηλή· καὶ ### α 556 αἰπεῖα πόλις. Ἀπὸ τοῦ αἰπὺς οἶμαι καὶ ### α 557 αἰπύκερως ὁ ὑψηλὰ κέρατα ἔχων ### α 558 Αἰπά Βράχε δ’ αἰπὰ ῥέεθρα. Ὑψηλὰ ἢ δύσβατα· ἀπὸ μεταφορᾶς τῶν ἀκρωτηρίων ### α 559 αἶπος γὰρ τὸ ἀκρωτήριον. Παρὰ τὸ αἰπὺ αἰπέα, καὶ κατὰ συγκοπὴν αἰπά. Ὅθεν τὸ α βραχύ ### α 560 Αἰπόλος Ἐκ τοῦ αἲξ αἰγὸς, καὶ τοῦ πολῶ τὸ ἀναστρέφομαι, αἰγοπόλος, ἤτοι αἰγονόμος, ὁ περὶ τὰς αἶγας ἀναστρεφόμενος· καὶ κατὰ συγκοπὴν, αἰπόλος. Ἢ περὶ τὰ αἰπὰ περιπολοῦντες· χαίρουσι γὰρ τοῖς ὑψηλοῖς. Ὅθεν καὶ αἰπόλια τὰ αἰγονόμια, αἰγοπόλια ὄντα. Διατί οὐκ ἀναβιβάζει τὸν τόνον; Ἐπειδὴ τὰ παρὰ τὸ πολῶ μὴ μετὰ προθέσεως συντεθέντα πρὸ μιᾶς ἔχει τὸν τόνον· οἷον ὀνειροπόλος, θυηπόλος, μυροπόλος, αἰπόλος. Πρόσκειται, “μὴ μετὰ προθέσεως,” διὰ τὸ πρόσπολος, ἀμφίπολος ### α 561 Αἴρω Ἀπὸ τοῦ ἀείρω κατὰ κρᾶσιν τοῦ α ε εἰς α μακρὸν, αἴρω. Οὕτως εἰς τὸ Ποσότητα. Καὶ ἀπὸ τοῦ ἁλῶ, ὃ σημαίνει τὸ πορθῶ, πλεονασμῷ τοῦ ι, καὶ τροπῇ τοῦ ἀμεταβόλου εἰς ἀμετάβολον, αἱρῶ· ὁ μέλλων, αἱρήσω· τὸ ἀπαρέμφατον, αἱρήσειν. Συντάσσεται αἰτιατικῇ ### α 562 Αἴρω σημαίνει ἕξ· τέσσαρα περισπώμενα, καὶ δύο βαρυνόμενα. Αἱρέω αἱρῶ τὸ πορθῶ, ὡς τὸ, Φῆ γὰρ ὅγ’ αἱρήσειν Πριάμου πόλιν. Ἀντὶ τοῦ πορθήσειν. Αἱρῶ τὸ καταλαμβάνω· ἐξ οὗ, Μὴ δέ σε λήθη αἱρείτω. Καταλαμβανέτω ### α 563 Αἱρῶ τὸ διαχωρίζω, ἐξ οὗ διαιρῶ ### α 564 αἱρῶ τὸ προκρίνω· ἐξ οὗ ### α 565 αἱρετικός. Ταῦτα τὰ τέσσαρα περισπώμενα· βαρύνονται δὲ ### α 566 αἴρω τὸ κουφίζω· ἐξ οὗ, Αἴρεται ἀπὸ τῆς γῆς τὸ μνημόσυνον αὐτοῦ. Καὶ ### α 567 αἴρω τὸ προσφέρω· ἐξ οὗ καὶ ### α 568 Αἱρεύμενον Αἴροντα, λαμβάνοντα. Παρὰ τὸ αἱρῶ τὸ σημαῖνον τὸ λαμβάνω, κατὰ πλεονασμὸν, αἱρῶ, αἱροῦμαι, αἱρούμενον· καὶ τροπῇ Αἰολικῇ, αἰρεύμενον. Ἡσίοδος ἐν ἔργοις καὶ ἡμέραις, Καί σε ἔολπα γηθήσειν βιότου αἰρεύμενον ἔνδον ἐόντος ### α 569 Αἴρας Ἐπὶ δ’ ἴαχε λαὸς ὄπισθεν, ὡς εἴδοντο νέκυν ᾄραντας Ἀχαιούς. Δεῖ γινώσκειν, ὅτι τὸ ι ἔχει προσγεγραμμένον κατὰ παράδοσιν. Γυμνάσωμεν δὲ καὶ ἡμεῖς, καὶ δείξωμεν, ὅτι οὐκ ὤφειλεν ἔχειν τὸ ι. Ἔστι γὰρ αἴρω ἀρῶ· τούτῳ τῷ λόγῳ μὲν τῆς παραληγούσης γίνεται κατὰ τὸν α ἀόριστον ἆρα, ὡς μιαίνω μιανῶ ἐμίανα, καὶ λοιπὸν ἐκ τούτου γίνεται ἡ μετοχὴ ἄρας χωρὶς τοῦ ι· λόγῳ δὲ ἀρχούσης ἔστιν ᾖρα ὁ πρῶτος ἀόριστος σὺν τῷ ι, ὥσπερ αἰτῶ ᾔτησα, καὶ αἰσχυνῶ ᾔσχυνα· καὶ ὤφειλεν ἡ μετοχὴ ἐκφωνεῖν τὸ ι· τὰ γὰρ τοιαῦτα ἐν ταῖς μετοχαῖς ἐκφωνοῦσι τὸ ι· οἷον, ᾔτησα, αἰτήσας, καὶ αἰσχύνας· οὕτως οὖν καὶ ᾖρα αἴρας ὤφειλεν εἶναι, οὐκ ἄρας. Ἄρα οὖν μὴ ἐκφωνούμενον τὸ ι οὐκ ἔχει αὐτό· ἀλλ’ ἐπειδὴ φησὶν ὁ τεχνικὸς, ὅτι ἡ παράδοσις ἔχει τὸ ι, σχηματιστέον αὐτὸ οὕτως· Ἔστιν ἀείρω, ὁ μέλλων ἀερῶ· ὁ ἀόριστος ἤειρα, ὥσπερ ἤγειρα, καὶ ἡ μετοχὴ ἀείρας· καὶ κράσει τοῦ α ε εἰς α μακρὸν γίνεται ἄρας· καὶ μένει τὸ ι μὴ ἐκφωνούμενον, διὰ τὸ μέγεθος τοῦ α. Οὕτως ὁ Χοιροβοσκὸς εἰς τὸ Ποσότητα ### α 570 Αἶρα Ἡ σφύρα· Καλλίμαχος· οἷον, Λάθρη δὲ παρ’ Ἡφαίστοιο καμίνοις ἔτρεφον αἰράων ἔργα διδασκόμενοι. Παρὰ τὸ ῥαίω, τὸ σημαῖνον τὸ φθείρω, γίνεται ῥαῖα· καὶ ὑπερθέσει, αἶρα, ἡ τὰ τυπτόμενα διαφθείρουσα. Ἢ ἀπὸ τοῦ αἴρω ### α 571 Αἶρα Σπέρμα ἐστὶ σιτῶδες, ἐκ παραφθορᾶς τοῦ σίτου γινόμενον· παρὰ τὸ ῥαίω τὸ φθείρω. Καὶ ### α 572 αἰρόπινον τὸ ἀραιὸν κόσκινον· παρὰ τὸ τὰς αἴρας ποιεῖν ἀπεῖναι καὶ χωρίζειν· ἢ διὰ τὸ αἴρειν τὸν πίνον, ὅ ἐστι τὸν ῥύπον ### α 573 Αἰριπόλιοι δμωαί Σιμωνίδης, ἐκ τοῦ αἰριοπόλιοι, συγκοπῇ τοῦ ο. Οὕτως Ἡρωδιανὸς περὶ Παθῶν ### α 574 Αἴσακος Ὁ τῆς δάφνης κλάδος, ἢ ὁ τῆς μυρσίνης. Καλεῖται δὲ καὶ τὸ ζῷον ὁ ἐριθακὸς Αἴ σακος ### α 575 Αἶσα Ἡ εἱμαρμένη, ἡ μοῖρα. Παρὰ τὸ δαίω, τὸ μερίζω, ὁ μέλλων δαίσω, γίνεται δαῖσα, ὡς βήσω βῆσα, καὶ πείσω πεῖσα, ἡ πεισμονή· καὶ ἀποβολῇ τοῦ δ, αἶσα, ἡ ἑκάστῳ μεμερισμένη. Ἐπεί νύ τοι αἶσα μίνυνθά περ. Ἢ παρὰ τὸ ἀεὶ ἴση εἶναι, ἡ μὴ μεταβαλλομένη. Πᾶσι γὰρ ἴσως ἔπεισιν ### α 576 Αἴσιμος Ὥσπερ παρὰ τὸ σπορὰ γίνεται σπόριμος, καὶ παρὰ τὸ ἀλκὴ ἄλκιμος, οὕτως καὶ παρὰ τὸ αἶσα, οἷον, Πάντα κατ’ αἶσαν ἔειπες, γέγονεν αἴσιμος· καὶ, Ὃς ἐναίσιμος εἴη. Οὕτως Ὠρίων ### α 577 Αἰσιμία Ἡ μαντεία, ἢ τὸ καθῆκον· παρὰ τὴν αἶσαν τὴν μοῖραν ### α 578 Αἴσων Ὁ ἥρως· παρὰ τὴν αἶσαν δοκεῖ ἀπὸ πλεονασμοῦ γεγονέναι ### α 579 Αἰσυητήρ Ὡς μέν τινες, ὁ ἐντρεχὴς καὶ κεκοσμημένος· τινὲς δὲ, νεανίαν· Νίκανδρος νομέα· Ὅμηρος δὲ μᾶλλον ἐπὶ τοῦ κοσμίου καὶ καθήκοντος. Ἀπὸ τῆς αἴσης παράγωγον. Ὅμηρος γὰρ τὴν αἶσαν ἐπὶ τοῦ καθήκοντος τάττει. Αἶσα αἴσω αἰσύω αἰσυτὴρ, καὶ πλεονασμῷ τοῦ η, αἰσυητήρ. Οὕτω Μεθόδιος ### α 580 Αἰσυμνῆται Οἱ βραβευταί· Ὅμηρος· οἱ τὸ αἴσιον ἀπονέμοντες τοῖς ἀγωνιζομένοις, αἰσιονεμῆται. Λέγουσι δὲ καὶ τοὺς κριτὰς ἄρχοντας τῶν ἀγώνων ### α 581 Αἰσυμνήτης Βασιλέως ἐπιστάτης, ἄρχων, ἢ τύραννος· ἢ πάρεδρος. Ἰδίως δέ φησιν Ἀριστοτέλης ὑπὸ Κυμαίων αἰσυμνήτην τὸν ἄρχοντα λέγεσθαι. Καὶ, Αἰσυμνᾷ χθονός. Ἀντὶ τοῦ ἡγεῖται, ἄρχει. Εὐριπίδης Μηδείᾳ ### α 582 Αἶσα Καὶ ἡ Ἤπειρος τὸ παλαιὸν οὕτως ἐκαλεῖτο· καὶ οἱ κατοικοῦντες, Αἴσιοι ### α 583 Αἴσιον Μέτριον, δεξιὸν, δίκαιον, ἀγαθόν· καὶ ### α 584 Αἴσιμα Ἀγαθὰ, καθήκοντα, εἱμαρμένα ### α 585 Αἰσυμνητήρ Ὁ βασιλεὺς, ὁ τὸ καθῆκον ὑμνῶν καὶ σέβων, ἢ αἰσυμενετὴρ, ὁ ἐν τῷ καθήκοντι μένων. Οἱ δὲ, παρὰ τὸ ### α 586 αἰσυμνᾶν ὅ ἐστι τὸ αἰσίων μνήμην ποιεῖσθαι. Ἢ ὁ αἰσιομήτης, ὁ αἴσια βουλευόμενος· ὁ γὰρ τύραννος τοὐναντίον ### α 587 Αἰσύμηθεν Ἀπὸ Αἰσύμης πόλεως Θρᾴκης. Οἱ δὲ, ἀπὸ βασιλέως γένους ### α 588 Αἴσυλος Ὁ ἄδικος καὶ ἁμαρτωλός· καὶ συνθέσει ### α 589 αἰσυλοεργός. Παρὰ τὸ συλῶ, ἄσυλος, πλεονασμῷ τοῦ ἐπιτατικοῦ α, ὡς τὸ ### α 590 ἀχανὲς πέλαγος τὸ λίαν κεχηνός· καὶ πλεονασμῷ τοῦ ι, αἴσυλος, οἱονεὶ ὁ πάνυ συλῶν καὶ ἁμαρτάνων. Ἀντὶ δὲ τοῦ ι ἔστιν ὅτε καὶ τὸ η πλεονάζει· οἷον ἀήσυλος. Πῇ μὲν αἴσυλος λέγεται, πλεονασμῷ τοῦ ι· πῇ δὲ ἀήσυλος, πλεονασμῷ τοῦ η ### α 591 Ἄσυλα γὰρ τὰ ἄγαν συλητικὰ καὶ ἁμαρτωλά ### α 592 Αἴσυλα Αἴσυλα ῥέζων. Ἁμαρτωλὰ, παράνομα, ἄδικα, τὰ τῆς αἴσης σεσυλημένα· παρὰ τὴν αἶσαν, καὶ μετὰ τῆς α στερήσεως, ἀαίσυλα, τὰ μὴ καθήκοντα μήτε πρέποντα. Ἢ παρὰ τὸ ἄσω, τὸ βλάπτω, ἄσυλος, ὡς ἄξω ἄξυλος. Ἐξ αὐτοῦ ἄσυλον· καὶ πλεονασμῷ τοῦ ι, αἴσυλον, καὶ αἴσυλα· καὶ ἀφαιρέσει τῆς στερήσεως, αἴσυλα. Οὕτως ἔχει καὶ τὸ ἐτώσιον, Ἐτώσιον ἄχθος ἀρούρης. Παρὰ τὸ ἐτὸς, ὃ σημαίνει τὸ ἀληθὲς, γίνεται ἐτώσιον· καὶ συνθέσει τῆς α, ἀετώσιον, τὸ μὴ ἀληθές· καὶ ἀφαιρέσει τοῦ α ἔμεινε τὸ αὐτὸ σημαινόμενον. Οὕτως Μεθόδιος ### α 593 Αἶσχος Ἡ ὕβρις καὶ ἡ αἰσχύνη. Παρὰ τὸ ἴσχω ἴσχος· καὶ μετὰ τῆς α στερήσεως, ἄϊσχος· καὶ ἐν συναιρέσει, αἶσχος, ὃ οὐκ ἄν τις βούλοιτο ἔχειν. Ἢ τὸ πάνυ ἴσχον τοὺς λαμβάνοντας αὐτό ### α 594 Αἰσχρός Ὁ αἰσχύνης μετέχων. Αἶσχος, αἰσχρὸς, ὡς κῦδος κυδρὸς, ψύχος ψυχρός· καὶ ἀπὸ τοῦ θηλυκοῦ σάθη, σαθρός· καὶ λύπη, λυπρός. Οὐ γὰρ ἀπὸ τοῦ αἰσχηρὸς συγκέκοπται ### α 595 Αἴσχιστος Αἰσχρὸς, αἰσχρότατος, αἰσχρίων, καὶ ἀποβολῇ τοῦ ρ, αἰσχίων, καὶ αἴσχιστος, ὥσπερ μακρὸς μακρότατος, μακρίων, καὶ μακίων, καὶ τροπῇ τοῦ α εἰς η, μηκίων μήκιστος, μήκιστον καὶ κράτιστον ### α 596 Αἰσχύλος Ὁ ποιητὴς ὁ τραγῳδοποιός. Παρὰ τὸ αἶσχος, αἰσχύλος· ὡς σιμὸς σιμύλος. Παρ’ ὃ Αἰσχίνης Αἰσχινάδης; Παρὰ τὸ εἶναι αἰδήμονα. Αἰσχίνης Αἰσχίνου. Ὁ κανών· Τὰ διὰ τοῦ ΙΝΗΣ καὶ ΟΝΗΣ βαρύτονα κύρια εἰς ΟΥ ἔχει τὴν γενικήν· οἷον Λεπτίνης Λεπτίνου, Φιλοκρίνης Φιλοκρίνου, Μηριόνης Μηριόνου, Κεβριόνης Κεβριόνου, τελώνης τελώνου ### α 597 Αἴσθησις Παρὰ τὸ αἰσθῶ· τοῦτο παρὰ τὸ αἴσθω· τοῦτο παρὰ τὸ ἀΐσθω ### α 598 Αἴτιος Παρὰ τὸ ἄτη, ὃ σημαίνει τὴν βλάβην, αἴτιος, πλεονασμῷ τοῦ ι. Τὸ τι, ι. Τὰ ἀπὸ ἀπτώτων διὰ τοῦ ΙΟΣ γινόμενα ὀνόματα ὑπὲρ δύο συλλαβὰς διὰ τοῦ ι γράφεται· ἀρκῶ ἄρκιος, αἰτῶ αἴτιος. Ποίου εἴδους τῶν ὑποπεπτωκότων τῷ ὀνόματι; Πρὸς τί ἔχοντος. Καὶ πρὸς τίνα ἔχει τὴν σχέσιν; Πρὸς τὸ αἰτιατόν. Τὸ γὰρ αἴτιον τοῦ αἰτιατοῦ ἐστὶν αἴτιον, ὥσπερ ὁ χαλκοῦς τοῦ ἀνδριάντος ἐστὶν αἴτιος, καὶ τὰ ὀκτὼ μέρη τοῦ λόγου ἐστιν αἴτια τῆς γραφῆς, καὶ ὁ πατὴρ, τοῦ υἱοῦ ### α 599 Αἰτῶ Ἐκ τοῦ τῶ τὸ ζητῶ, μετὰ τοῦ ἐπιτατικοῦ α, ἀτῶ, καὶ πλεονασμῷ τοῦ ι, αἰτῶ. Τὰ μὲν ἐνεργητικὰ, ἐπὶ τοῦ μὴ ἔχοντος ἀποδιδόναι· τὰ δὲ παθητικὰ, ἐπὶ τοῦ ἀποδιδόντος, αἰτήσομαι ### α 600 Αἴτνη Ὄρος Σικελίας· παρὰ τὸ αἴθω, τὸ καίω, Αἴτνη· ὡς φάγω φάτνη, πήσσω πάχνη ### α 601 Αἰτωλοὶ οἱ Καλυδώνιοι· ἐπεὶ καὶ οἱ Κουρῆτες Αἰτωλοί. Καλυδὼν δὲ πόλις πρώτη τῆς Αἰτωλίας ### α 602 Αἰχμή Ἐκ τοῦ ἀΐσσω ἀϊχὴ, καὶ κράσει αἰχή· καὶ πλεονασμῷ τοῦ μ, αἰχμὴ, ὡς δράξω δραχμὴ, τὸ λεπτὸν νόμισμα. Ἐτυμολογεῖται δὲ καὶ παρὰ τὸ αἷμα χέειν. Καὶ παρὰ τὸ αἰχμὴ, αἰχμῶ αἰχμᾷς, αἰχμάσσω τὸ πολεμῶ ### α 603 Αἰχμητής Ἀπὸ τοῦ αἰχμάζω, ὁ μέλλων αἰχμάσω, αἰχματὴς, καὶ τροπῇ τοῦ α εἰς η, αἰχμητὴς, ὁ πολεμικός. Εἰ γὰρ ἦν παρώνυμον ἀπὸ τοῦ αἰχμὴ, ὤφειλε βαρύνεσθαι, ὥσπερ ὑπήνη ὑπηνήτης, καὶ κορύνη κορυνήτης. Τὰ δὲ ἀπὸ τῆς β συζυγίας τῶν περισπωμένων γινόμενα ὀνόματα εἰς ΤΗΣ ὑπὲρ δύο συλλαβὰς ὀξύνεται· οἷον ἐραστὴς, γελαστὴς, θεατὴς, λωβητὴς, δαπανητής. Τὸ δὲ πεδήτης, καὶ κομήτης, καὶ ἀλήτης, οὐ παρὰ ῥῆμα, ἀλλὰ παρὰ τὸ πέδη, καὶ κόμη, καὶ ἄλη. Τὰ δὲ τοιαῦτα βαρύτονα δισύλλαβα ὀνόματα δῆλον ὅτι ἀπὸ μονοσυλλάβου περισπωμένου τῆς β συζυγίας ἐγένοντο, καὶ βαρύνονται· οἷον, κτῶ κτήτης καὶ Φιλοκτήτης· βῶ βήτης καὶ διαβήτης· θλῶ θλάτης, πρῶ πράτης. Αἰχμητὴς, αἰχμητοῦ· ἡ εὐθεῖα τῶν πληθυντικῶν αἰχμηταὶ, καὶ ἡ γενικὴ τῶν αἰχμητῶν, καὶ Δωρικῶς αἰχμητάων. Ὁ κανών· Τὰς εἰς ΩΝ γενικὰς τὰς ἀπὸ τῶν εἰς ΑΙ εὐθειῶν γινομένας οἱ Αἰολεῖς διὰ τοῦ ΑΩΝ προφέρουσιν· οἷον, μέλισσαι μελισσάων, μέλαιναι μελαινάων. Οἱ δὲ Δωριεῖς διὰ τοῦ ΕΩΝ, πύλαι πυλέων· Ὣς εἰπὼν πυλέων ἐξέσσυτο ### α 604 Αἰχμάλωτος Παρὰ τὴν αἰχμὴν, ὅ ἐστι τὸ ξίφος, καὶ τὸ ἁλῶναι, ὃ σημαίνει τὸ πορθῆσαι. Οὕτως Μεθόδιος. Λέγεται καὶ αἰχμάλωτος, καὶ αἰχμόλετος ### α 605 Αἶψα Ταχέως· εἴρηται κατὰ στέρησιν τοῦ ἶψαι, ὃ σημαίνει τὸ βλάψαι. Τὸ δὲ βλάψαι καὶ ἐμποδίζειν ἀνάγκη· τὸ δὲ ἀνεμπόδιστον ταχὺ γίνεται. Ἢ παρὰ τὸ ἅψω, αἶψα· δοκεῖ γὰρ τὰ ταχέως γινόμενα ἀλλήλων ἅπτεσθαι κατὰ τὴν συνέχειαν. Καὶ ### α 606 Αἰών Ἡ ζωὴ, θηλυκῶς· Ὅμηρος, Αὐτὸς δὲ φίλης αἰῶνος ἀμερθῇς. Παρὰ τὸ ἄειν τὸ πνέειν· καὶ ### α 607 ἄημα τὸ πνεῦμα, καὶ ### α 608 ἀήτης ὁ ἄνεμος· καὶ ### ε 4 ἔμπνουν δὲ τὸν ζῶντα φαμέν. Ἢ παρὰ τὸν αἰῶνα τῆς ζωῆς· οἱ γὰρ ζῶντες ἐν χρόνοις καὶ ἔτεσι διάγουσιν. Ἢ παρὰ τὸ ἀεὶ ὤν· καὶ κράσει τοῦ ε καὶ α, καὶ ἐν συναιρέσει, αἰών. Περιεκτικόν ἐστιν. Σημαίνει ε· τὴν ζωὴν τοῦ ἀνθρώπου, ὡς τὸ, Ἔπειτά με καὶ λίποι αἰὼν ἐν πόλει. Αἰὼν καὶ ὁ τῶν χιλίων ἐτῶν ἀριθμός. Αἰὼν καὶ ὁ ἀΐδιος καὶ ὁ ἀτελεύτητος, ὡς τῷ Θεολόγῳ δοκεῖ· αἰὼν γὰρ οὔτε χρόνος, οὔτε χρόνου τὶ μέρος· οὐδὲ γὰρ μετρητός. Αἰὼν λέγεται καὶ οἱ ἑπτὰ αἰῶνες, ἀπὸ τῆς τοῦ οὐρανοῦ καὶ γῆς κτίσεως μέχρι τῆς κοινῆς τῶν ἀνθρώπων ἀναστάσεως ### α 609 Αἰὼν λέγεται καὶ ὁ νωτιαῖος μυελὸς, ὡς καὶ Ἱπποκράτης, Ἄνθρωπός τις, νοσήσας τὸν αἰῶνα, ἑβδομαῖος ἀπέθανεν ### α 610 Αἰωρῶ Ἀπὸ τοῦ αἴρω, πλεονασμῷ τοῦ ω, αἰωρῶ τὸ κρεμῶ· καὶ ### α 611 αἰώρα ἀπὸ τοῦ αἴρω αἴρα πλεονασμῷ τοῦ ω αἰώρα, ἐξ οὗ καὶ ### ε 5 ἐναιώρημα ὡς περισπώμενον· καὶ ### α 612 Ἀΐγδην Ἐπίρρημα μεσότητος· σημαίνει δὲ τὸ ὁρμητικῶς· οἷον, Ἀΐγδην μέσσας δὲ σὺν ὀστέῳ ἶνας ἔκερσε. παρὰ τὸ ἀΐσσω, τὸ ὁρμῶ· καὶ ### σ 1 συναΐγδην Ἡσίοδος, ἀντὶ τοῦ ὁμοῦ ὥρμων συνελαύνοντες ### α 613 Ἀΐδηλον Ἀφανιστικόν· Ἐπεὶ αὐτὸς ἐγείναο παῖδ’ ἀΐδηλον. Καὶ, Πῦρ ἀΐδηλον. Ἢ βίαιον, στυγνὸν, καὶ πολὺ καὶ μέγα, καὶ φορτικόν ### α 614 Ἀΐδηλος Οἷον, Κεῖνος δ’ αὖτ’ ἀΐδηλος ἀνήρ. Ὁ ὀλοθρευτικός· οὐ γὰρ ἄξιος Ἀριστόνικος δηλοῦν λέγων τὸν ἀδηλοποιόν· καὶ παρὰ τῷ ποιητῇ, Ἀΐδηλον Ἄρηα, τὸν ὀλέθριον. Ἢ αὐτὸς ἀΐδηλος ἐσόμενος. Καὶ ὁ μὲν Μεθόδιος λέγει εἶναι ἀπὸ τοῦ ἴδω ἴδηλος καὶ ἀΐδηλος· ὁ δὲ Χοιροβοσκὸς εἰς τὸ περὶ Ὀρθογραφίας αὐτοῦ λέγει αὐτὸ εἶναι ἀπὸ τοῦ ἀϊδνὸν, τὸ σημαίνει τὸ ἀφανιστικὸν, διὰ τοῦ ι, ἀϊδνόδηλος, καὶ κατὰ συγκοπὴν ἀΐδηλος. Ὁμοίως καὶ, Τὸν μὲν ἀΐδηλον θῆκε θεός. Ἀπὸ τοῦ ἀϊδνόδηλον γίνεται. Ὁ δὲ Ἡρωδιανὸς εἰς τὸ περὶ Παθῶν λέγει αὐτὸ εἶναι οὕτως· ζῆλος, ἄζηλος, πλεονασμῷ τοῦ ι καὶ τροπῇ, ἀΐδηλος ### α 615 Ἀϊδνός Εἴδω τὸ βλέπω ἢ φαίνω· ῥηματικὸν ὄνομα ἰδνός· καὶ μετὰ τοῦ στερητικοῦ ἄλφα, ἀϊδνὸς, ὡς στίλβω στιλπνός. Ἐξ οὗ καὶ Ἀϊδωνεὺς, ὁ ᾅδης, εἰς ὃν οὐκ ἔστιν ἰδεῖν. Ἡσίοδος ἐν Θεογονίᾳ· Αὐτὰρ ὃ Δήμητρος πολυφέρβης εἰς λέχος ἦλθεν· ἣ τέκε Περσεφόνην λευκώλενον, ἣν Ἀϊδωνεὺς ἥρπασεν ἧς παρὰ μητρός. Καὶ, Πηλὸς ἀϊδνὴς, ὁ ἀστήρικτος, ἅτε τέλμα· παρὰ τὸ ἵζω. Ἢ ἀφανής ### α 616 Ἀϊδνές Τὸ ἀφανὲς καὶ μὴ ὁρώμενον, ὡς Ἡσίοδος ἐν Θεογονίᾳ, Φλὸξ δὲ κεραυνωθέντος ἐπέσσυτο τοῖο ἄνακτος οὔρεος ἐν βήσσῃσιν ἀϊδνῆς παιπαλοέσσης. Ἀϊδὲς, καὶ πλεονασμῷ τοῦ ν, ἀϊδνὲς, βαθὺ, σκοτεινὸν, μέλαν, ἀφανιστικόν ### α 617 Αἰώρα Ἑορτὴ Ἀθηναῖς, ἣν καλοῦσιν εὔδειπνον. Λέγεται γὰρ Ἠριγόνην τὴν Αἰγίσθου καὶ Κλυταιμνήστρας θυγατέρα σὺν Τυνδαρέῳ τῷ πάππῳ ἐλθεῖν Ἀθήναζε, κατηγορήσουσαν Ὀρέστου· ἀπολυθέντος δὲ, ἀναρτήσασαν ἑαυτὴν, προστρόπαιον τοῖς Ἀθηναίοις γενέσθαι· κατὰ χρησμὸν δὲ ἐπ’ αὐτῇ συντελεῖσθαι τὴν ἑορτήν ### α 618 Ἀΐδρυτον κακόν Τὸ κατάρατον, ὃ οὐκ ἄν τις αὑτῷ ἱδρύσαιτο ### α 619 Ἄϊδος κυνέη Νέφος τὶ καὶ ἀορασία· ἢ περιφραστικῶς τὴν περικεφαλαίαν. Ἐν αὐτῇ γὰρ τὸ πρόσωπον ἔκρυψεν ἡ Ἀθηνᾶ διὰ τὸ μὴ ὁρᾶσθαι ὑπὸ τοῦ Ἄρεος ### α 620 Ἄϊδι Σέλευκος μὲν ἀπὸ εὐθείας τῆς ἄϊς φησίν. Ἀλλὰ τὰ εἰς ΔΟΣ λήγοντα ὀνόματα ἀπὸ βαρυτόνων εὑρίσκομεν παρ’ Ἴωσι καθ’ ὑφαίρεσιν τοῦ δ λεγόμενα· οἷον, μήνιδος μήνιος, Πάριδος Πάριος. Τὴν δὲ ἄϊδος γενικὴν οὐδεὶς Ἰώνων ἄϊος εἶπεν· οὐκ ἄρα ἡ εὐθεῖα ἄϊς. Εἴδω τὸ βλέπω· ὁ μέλλων, εἴσω· ὄνομα ῥηματικὸν, ἴς, διὰ τοῦ ι· καὶ μετὰ τοῦ στερητικοῦ α, ἄϊς, ἐν ᾧ οὐδέν ἐστιν ὁρᾶν· καὶ ἡ γενικὴ ἄϊδος ### α 621 Αἴδης Γίνεται ἀπὸ τοῦ ἴδω ἴδης, καὶ κατὰ στέρησιν ἀΐδης, ὁ ἀγνώστους ποιῶν. Ἡ γενικὴ ἀΐδου, ἡ δοτικὴ ἀΐδῃ, καὶ κατὰ μεταπλασμὸν ἄϊδι, ὥσπερ ἀπὸ τῆς ὑσμίνῃ δοτικῆς κατὰ μεταπλασμὸν ὑσμῖνι, καὶ λιτῷ, λιτί. Τὸ δὲ ἀϊδὴς τὸ ἐπίθετον ὀξύνεται· τὸ οὐδέτερον, ἀϊδές. Οὕτως εὗρον ἐν Ἐπιμερισμοῖς ### α 622 Ἄϊδρις Ἄϊδροι, ἀΐδριες, ἀμαθεῖς, ἄπειροι. Ἡσίοδος, Αὐτὸς δ’ ἀπολήσεται ἄλλῃ, χώρου ἄϊδρις ἐών. Καὶ Ὅμηρος, Ἀΐδρει φωτὶ ἐοικώς. Ἔστι ῥῆμα εἴδω τὸ ἐπίσταμαι· ὁ μέλλων, εἴσω· ὁ μέσος μέλλων, εἴσομαι· οἷον, Εἴσομαι αἴκέ μ’ ὁ Τυδείδης. Ῥηματικὸν ὄνομα εἴδις· πλεονασμῷ τοῦ ρ, καὶ ἀποβολῇ τοῦ ε, ἴδρις· καὶ μετὰ τοῦ στερητικοῦ α, ἄϊδρις· ἡ γενικὴ ἀΐδρεως, ὡς ὄφις ὄφεως· καὶ ἀΐδρεϊ καὶ ἀΐδρει. Οὐ γὰρ δεῖ διὰ τοῦ δ. Οὐ γάρ ἐστι παρώνυμον μακρᾷ παραληγόμενον. Ὥστε ἁμάρτημα τὸ παρὰ τῇ Σαπφοῖ πολυΐδριδι, καὶ παρὰ Σοφοκλεῖ ἴδριδα, καὶ παρὰ Φρυνίχῳ ἴδριδες. Οὕτως εὗρον σχόλιον ἐν ὑπομνήματι Ἰλιάδος. Ἡσίοδος, ἀσύνετος καὶ ἀναίσθητος, καὶ ### α 623 Ἀϊδρείη Ἀπειρία. Οὐ γάρ τίς με βίῃ γε ἑκὼν ἀέκοντα δίηται, οὐδέ τ’ ἀϊδρείῃ· ἐπεὶ οὐδ’ ἐμὲ νήϊδά γ’ οὕτως ἔλπομαι ### α 624 Ἀϊκάς Ὠκείας ἀνέμων ἀϊκάς. Πνοὰς, ἀναφοράς. Ἀπὸ τοῦ ἀΐσσω ῥήματος. Τὸ δὲ ἀϊκὰς καὶ προπαροξύνεται καὶ ὀξύνεται. Ἀπὸ μὲν τοῦ ἀϊκὴ ὀξύνεται, ἀϊκὰς ὀξύτονον, ὡς ἰωκὴ ἰωκάς· ἀπὸ δὲ τοῦ ἄϊξ, ἄϊκας, καὶ προπαροξύνεται. Ἄϊκες δὲ, αἱ ἐν τῷ πολέμῳ κλίσεις ἐφ’ ἑκάτερα. Ἀπολλώνιος δὲ, τὰς αὐτὰς ἐπιπνοίας τῶν ἀνέμων. Οὕτως εὗρον εἰς τὰ Ἀργοναυτικὰ Ἀπολλωνίου. Καὶ Ἰλιάδος ο, Οὐδ’ ἄρα τοίγε τόξων ἀϊκὰς ἀμφὶς μένον. Ἀντὶ τοῦ περιέμενον. Σημαίνει δὲ διώξεις, ὁρμὰς, φορὰς, κινήσεις ### α 625 Ἀΐλιον Κακοΐλιον. Οὐ γὰρ πλεονασμός ### α 626 Ἀΐξας Ἀΐσσω· καὶ ὁ παρατατικὸς ἄϊσσον· καὶ οὔτε χρονικῶς αὐτὸ ηὔξηται, οὔτε συλλαβικῶς. Τὸ γὰρ ἀΐσσω πάντοτε ὁ ποιητὴς μακρὸν ἔχει ### α 627 Ἄϊον Ἐπεὶ φίλον ἄϊον ἦτορ. Ἐπεὶ ἀφ’ οὗ ἀπέπνευσα τὴν ψυχὴν, ἢ ᾐσθόμην ἀλγήσας τὴν ψυχήν ### α 628 Ἄϊον γὰρ, τὸ ᾐσθόμην ### α 629 Ἀΐω Ἡσίοδος, Σὺ δ’ ἄϊε δίκης, ἀντὶ τοῦ ἄκουε. Ἢ ὡς ἀπὸ τοῦ Ἀκταίων γίνεται Ἀκταῖος, τοῦ αὐτοῦ σημαινομένου φυλαττομένου, καὶ τῆς αὐτῆς παραληγούσης· καὶ κόρσων κόρσος ὁ κουρίσκος· οὕτως ἀπὸ τοῦ ἀΐων, ἄϊος ### α 630 Ἄϊστος Ὁ ἄγνωστος καὶ ἀφανής· καὶ ### α 631 ἀϊστωθῆναι. Γέγονε δὲ ἀπὸ τοῦ ἴσημι, Δωρικοῦ ἴσαμι, ἰστὸς, ὡς δίδωμι δοτός· καὶ ἄϊστος, κατὰ στέρησιν. Ἀπὸ δὲ τοῦ ἰστὸς γίνεται ἱστῶ τὸ γινώσκω. Παράγωγον ἴστημι ψιλοῦται· ὅθεν καὶ ἐπίσταμαι. Ἴσημι ἴσαμαι ἴσαται ἰστὸς, καὶ ἄϊστος. Οὕτως Μεθόδιος. Ὁ δὲ Φίλων εἰς τὸ Ῥηματικὸν αὐτοῦ, οὕτως· ἀπὸ τοῦ εἴδω ἰστὸς, ὡς εἷμα, ἱμάτιον ### α 632 Ἀιστῶσαι Ἀπὸ τοῦ ἀϊστῶ. Τοῦτο παρὰ τὸ ἱστῶ, καὶ μετὰ τοῦ στερητικοῦ α, ἀϊστῶ· καὶ ### α 633 ἀϊστώσειαν ὡς τύψειαν. Τὰ γὰρ μὴ ἱστάμενα, ἀφανῆ εἰσίν. Σημαίνει δὲ τὸ ἀφανίσαι καὶ διαχέαι. Καὶ ### α 634 ἀϊστοῖ πορθεῖ, ἀπολλύει. Καὶ ### α 635 Ἀΐσθω Ὁ δ’ ἔβραχε θυμὸν ἀΐσθων. Ἐκπνέων. Καὶ, Αὐτὰρ ὃ θυμὸν ἄϊσθε, καὶ ἤρυγεν. Ἀπὸ τοῦ ἀΐω ῥήματος σημαίνοντος τὸ ἀκούω γίνεται παράγωγον ὄνομα ἄϊστος· ἐκ τούτου γίνεται ἀϊστῶ, καὶ τροπῇ τοῦ τ εἰς θ, ἀΐσθω, ἐξ οὗ ἡ μετοχὴ ἀΐσθων, καὶ κατὰ συναίρεσιν αἴσθων. Οὕτω καὶ ἀπὸ τοῦ ἐγείρω γίνεται ἐγερτὸς, καὶ κατὰ τροπὴν ἐγέρθω ῥῆμα. Ἢ καὶ ἀπὸ τοῦ ἀΐω ἐν παραγωγῇ ἄϊσθος, ὡς ὅρματος ὅρμαθος· ἀφ’ οὗ ῥῆμα αἴσθω ### α 636 Ἀϊχθῆναι Ἐτώσιον ἀϊχθῆναι. Ὁρμηθῆναι ### α 637 Ἀΐτης Ὁ ἐρώμενος· παρὰ τὸ ἄειν, ὅ ἐστι πνέειν· ὁ εἰσπνέων τὸν ἔρωτα τῷ ἐραστῇ. Φασὶ γὰρ γίνεσθαι τὸν ἔρωτα ἐκ τοῦ εἰσπνεῖσθαι ἐκ τῆς μορφῆς τοῦ ἐρωμένου. Ὅθεν καὶ ### ε 6 εἰσπνήλας καλοῦσι τοὺς ἐραστὰς παρὰ Λάκωσιν. Ἢ ἀΐτης κυρίως ὁ μέσος, ὁ μήτε θρασὺς, μήτε ἰταμός. Ἴτης οὖν, ἀΐτης, ὁ μὴ ἴτης, ὅ ἐστιν ἰταμὸς, ἀλλὰ θυμήρης, ὡς ὁ ἐραστής. Ἢ ὁ ἅμα τινὶ ἴων, τοῦ α ὁμοῦ σημαίνοντος. Οὕτως Μεθόδιος ### α 638 Ἀϊτίας χορδάς Σημαίνει δὲ τὰς ἐρωτικάς. Ἡρωδιανὸς προπαροξυτόνως λέγει, ἀπὸ τοῦ αἴτις αἴτιδος αἴτιδας, καὶ ἀποβολῇ τοῦ δ. Οἱ δὲ περὶ Ὦρον λέγουσιν, ὅτι εἰ ἦν οὕτως, οὐκ ὤφειλεν ἀποβάλλειν τὸ δ· τὰ γὰρ ἀπὸ τῶν εἰς ΙΣ θηλυκῶν οὐκ ἀποβάλλουσι τὸ δ. Ἄμεινον οὖν παροξύνειν, ἀπὸ τοῦ ἀΐτης ### α 639 Ἄκαινα Ἀπολλώνιος, Ἐργατίνης ὥς τίς τε Πελασγίδι νύσσεν ἀκαίνῃ. Ἔστιν δὲ ῥάβδος, τὸ καλούμενον βούκεντρον. Ὠνόμασται δὲ οὕτως. Νεῖλος ὁ τῶν Αἰγυπτίων ποταμὸς ἀναβλύζων καὶ ἀνερχόμενος διὰ τοῦ θέρους, τὰ ὅρια τῆς τῶν Αἰγυπτίων γῆς τῇ ὑγρασίᾳ λύων καὶ μιγνὺς ἀπώλλυεν· ἐλαττουμένου δὲ αὐτοῦ πάλιν καὶ ἀποβαίνοντος, μάχη καὶ ἀμφισβήτησις τοῖς Αἰγυπτίοις περὶ τῶν ὁρίων τοσαύτη ἐγένετο ὥστε καὶ ἀλλήλους φονεύειν. Ὕστερον δὲ ῥάβδον λαβόντες, τὰς ἑαυτῶν γᾶς ἐγεωμέτρουν πρὸ τῆς ἀναβάσεως τοῦ ποταμοῦ, καὶ ἐσημειοῦντο· καὶ πάλιν μετὰ τὴν ἀπόβασιν τοῦ ποταμοῦ τῇ αὐτῇ ῥάβδῳ ἐγεωμέτρουν· καὶ γεωμετροῦντες, ἕκαστος τὴν ἰδίαν γῆν ἀπελάμβανε δίχα μάχης καὶ φόνου. Ἐκλήθη οὖν ἡ ῥάβδος, ἐν ᾗ ἐγεωμέτρουν, ἄκαινα, ἡ στεροῦσα αὐτοὺς τοῦ καίνειν ἀλλήλους, ὅ ἐστι φονεύειν. Λέγεται δὲ ὅτι Θεσσαλός τις εὑρεθεὶς ἐν Αἰγύπτῳ ἐπενοήσατο τῇ ῥάβδῳ γεωμετρεῖν τὴν γῆν· ἔνθεν καὶ Πελασγίδι εἶπεν, ἀντὶ τοῦ Θεσσαλικῇ ### ε 7 Ἐργατίνης δὲ, ὁ γεωργός ### α 640 Ἀκαδήμιον Γυμνάσιον. Τόπος ἐστὶ πρὸ τοῦ ἄστεος, ἀπὸ Ἀκαδήμου ὠνομασμένος· διὸ καὶ Ἀκαδημία τότε ἐκαλεῖτο. Διττὴ δὲ ἡ ἀρχὴ τοῦ ὀνόματος. Οἱ μὲν, ἀπὸ τοῦ α τὸν Ἀκάδημον· οἱ δὲ, ἀπὸ τοῦ ε, τὸν Ἐκάδημον. Οὕτως Ὠρίων ### α 641 Ἀκακήτης Ὥσπερ παρὰ τὸ γυμνὴς γυμνῆτος γίνεται ὁ γυμνήτης, καὶ Οἰδίπους Οἰδίποδος Οἰδιπόδης, οὕτως καὶ ἀκάκης ἀκάκητος ἀκακήτης. Τὸ δὲ ἀκάκητα, καὶ εὐρύοπα, εἰ μὲν εἶεν κλητικαὶ, ἀπὸ τοῦ ἀκάκης καὶ εὐρύοψ ᾖ· εἰ δὲ εἶεν εὐθεῖαι, γίνονται κατὰ συνεκδρομὴν τῶν αἰτιατικῶν προπαροξυτόνως καὶ ὁμοφώνως ### α 642 Ἀκαλήφη Θαλάττιόν ἐστι φυτὸν, δῆξιν καὶ κνησμὸν ἐν τῷ ἅπτεσθαι ἐμποιοῦσα, κατὰ ἀντίφρασιν, ἔχουσα ἀκαλὴν τὴν ἁφήν· ἧς οὐκ ἔστιν ἀκαλῶς ἅπτεσθαι. Ἢ παρὰ τὸ μὴ ἔχειν καλὴν ἁφήν. Ὅθεν καὶ τὸ ΛΗ, η. Τὰ γὰρ διὰ τοῦ ΙΦΗ μονογενῆ διὰ τοῦ ι γράφονται· οἷον, Σίφη ἡ πόλις· ἀγρίφη, ἡ σκάφη. Τὸ δὲ κνήφη, ἀκαλήφη ἡ κνίδη, σεσημείωνται, διὰ τοῦ η γραφόμενα. Οὕτως Θεόγνωστος ### α 643 Ἀκαλάνθις καὶ ἀκαλάνθεια Ἴσως ἐπισήμου κυνὸς ὄνομα· παρὰ τὸ ἀκαλὸν θεῖν ἀκαλάνθις. Οὕτως Ὠρίων ### α 644 Ἀκαλός Ἔστιν ἦκα τὸ ἠρέμα· ἐκ τούτου γίνεται παράγωγον ἤκαλος, ὡς πέμπω πέμπελος, καὶ ἄγω ἄγελος καὶ ἄγγελος, καὶ κατὰ συστολὴν ἀκαλὸς, ὁ ἥσυχος, ὡς ἁπαλὸς, ὁμαλὸς, χθαμαλὸς, ὀξύνεται· τὸ δὲ ἤκαλος προπαροξύνεται, ὡς πάσσαλος, Κόκαλος, Τάνταλος. Ἐκ τοῦ οὖν ἀκαλὸς γίνεται ### α 645 ἀκαλὰ προρέων ἀντὶ τοῦ ἡσύχως· ἐκ τοῦ οὖν ἀκαλὰ γίνεται ### α 646 ἀκαλαρρείτης ὡς παρὰ τῷ ποιητῇ· Ἐξ ἀκαλαρρείταο βαθυρόου Ὠκεανοῖο. Ἀντὶ τοῦ ἡσύχως ῥέοντος. Ὅθεν καὶ τὸ ΡΕΙ δίφθογγον, παρὰ τὸ ῥέω. Ἀκόλουθον γὰρ τὸν Ὠκεανὸν μὴ κυματοῦσθαι μήτε ταράττεσθαι ὑπὸ τῶν ἀνέμων, ὥσπερ ἡ θάλασσα δούλη τοῖς πνεύμασι. Θεῶν γὰρ γένεσις τέτυκται ### α 647 Ἀκάματον πῦρ Πολὺ καὶ ἀπλήρωτον· Ὡς δ’ ὅτε σῦν ἀκάμαντα. Ἀκοπίαστον, ἰσχυρὸν, μέγιστον· παρὰ τὸ κάμνω ### α 648 Ἀκαμαντοχάρμαν Οὐκ ἔστι πλεονασμὸς, ἀλλὰ πλάνη κλίσεως. Ἀκαμαντοχάρμας γὰρ, καὶ ἡ κλητικὴ ἀκαμαντοχάρμα. Εἰ γὰρ ἦν πλεονασμὸς, ἐκτεταμένον ἐχρῆν τὸ α· νῦν δὲ συστέλλεται. Πλάνη ἄρα κλίσεως. Οὕτως Ἡρωδιανὸς περὶ Παθῶν. Τὸ ἄλφα μακρόν. Τὸ γὰρ τῆς στερήσεως ἄλφα ἀεὶ ἐν συστολῇ παραλαμβάνεται· πλὴν τοῦ ἀθάνατος καὶ ἀκάματος. Καὶ ἴσως διὰ τὴν ἐπαλληλίαν ἐνταῦθα ἐκτείνεται ### α 649 Ἀκάκητα Ὁ στερίσκων τὰς λύπας· ἢ ἀπὸ τοῦ ἐν Ἀρκαδίᾳ ὄρους Ἀκακησίου· ἢ πανοῦργον· οἱ δὲ, ἀγαθόν· οἱ δὲ, πραῢν, καὶ κοιμητικόν ### α 650 Ἀκάμανος Ἡ κάμηλος· παρὰ τὸ μὴ κάμνειν· Ἢ ἀκάματος· πολύμοχθον γὰρ τὸ ζῷον. Οὕτως Μεθόδιος καὶ Ὦρος ### α 651 Ἀκαμύθιος Ἡ κύων· παρὰ τὸ αἰκάλλειν τοὺς ἰδίους δεσπότας. Μεθόδιος. Καὶ ### α 652 Ἀκάμπιος Ὁ ἐπ’ εὐθείας περίπατος· παρὰ τὸ καμπὴν μὴ ἔχειν. Μεθόδιος. Καὶ ### α 653 ἀκάμπιοι δρόμοι οἱ εὐθεῖς καὶ ἁπλοῖ ### α 654 Ἄκανθος Πόλις Μακεδονίας· ὅτι ἀντὶ ἐρυμάτων ῥάχοις, ὅ ἐστιν ἀκανθώδεσι φυτοῖς, περιβέβληται. Μεθόδιος. Σημαίνει καὶ ἄλλα ### α 655 ἀκανθυλλίς Στρουθίον ἐν ταῖς ἀκάνθαις καθήμενον, ὡς λέγουσιν. Οὕτως Ὠρίων. Καὶ ### α 656 ἀκάνθιος εἶδος τέττιγος· οἱ δὲ, τὸν ἄφωνον ### α 657 Ἄκανθα Ἀπὸ τοῦ τῇ ἀκῇ ἀνθεῖν· ὅ ἐστι τῇ ὀξύτητι ### α 658 Ἀκαρός Σημαίνει τὸν ἐγκέφαλον, ἢ τὴν κεφαλήν· καὶ γίνεται ἀπὸ τοῦ κάρη· καὶ διὰ τὸν χαρακτῆρα ὀξύνεται, ὡς τὸ μαδαρός ### α 659 Ἄκαρα Τὰ σκέλη Κρῆτες ### α 660 Ἄκαρα Πόλις τῆς Ἀσίας, ἡ νῦν καλουμένη Νύσσα. Ταύτην Ἄθυμβρος, Κρὴς τῷ γένει ἀπὸ Ῥαδαμάνθυος, παρὰ Καρσὶν οἰκήσας, καὶ τιμηθεὶς, μετῴκισεν εἰς τὸν τόπον τοῦτον, καὶ ὠνόμασεν Ἄκαρα, τὰ μηκέτι Καρῶν· καὶ τὸν διὰ τῆς πόλεως ῥέοντα ποταμὸν, ἀφ’ ἑαυτοῦ Ἄθυμβρον ἢ Θύμβρον. Οὕτως Μεθόδιος ### α 661 Ἀκαρής Ὁ ἐλάχιστος καιρός. Ἐτίθετο δὲ κυρίως ἐπὶ οἱουδήποτε ἐλαχίστου. Μένανδρος, Ὁρᾷς, ἀκαρὴς παραπόλωλας ἀρτίως. Καὶ Ἀριστοφάνης, Γυμνὸς θύραζ’ ἐξέπεσον ἐν ἀκαρεῖ χρόνῳ. Παρὰ τὸν καιρὸν, καὶ τὴν στέρησιν, ἀκαίριόν τι ὄν· κατ’ ἔλλειψιν ἀκάριον, τὸ μὴ καιρὸν ἔχον, ἀλλ’ ἐλάχιστον. Ἢ παρὰ τὸ κάρα ### α 662 ἀκαρὲς τὸ ἀκέφαλον, καὶ μηδὲ ἀρχὴν ἔχον. Ἢ ὃ οὐ δύναταί τις κεῖραι διὰ σμικρότητα ### α 663 Ἄκαστος Υἱὸς Πελίου, πατὴρ δὲ Ἀλκήστιδος. Εὐριπίδης, Ἢ τ’ ἄρ’ Ἄκαστος οὐκέτ’ ἔστ’ ἐν ἀνδράσι· ἢ μῆς ἀδελφῆς αἷμα τιμωρήσεται. Παρὰ τὸ κάζω τὸ κοσμῶ, ἔνθεν κέκαστο, Πανέλληνας καὶ Ἀχαιούς. καὶ κεκασμένος, καὶ κάσμος, καὶ κόσμος, συνθέσει Ἄκαστος ἀπὸ τοῦ ἄλφα ἐπιτατικοῦ, καὶ τοῦ κάζω, ὁ πάνυ κεκοσμημένος. Οὕτω Μεθόδιος ### α 664 Ἄκατος Τὸ μικρὸν πλοιάριον. Παρὰ τὸ ἄγω, ἄξω, ἦχα, ἦγμαι, ἦκται, ἀκτός· καὶ πλεονασμῷ τοῦ ἄλφα, ἄκατος, ἡ περιάγουσα καὶ διακομίζουσα. Ἐξ οὗ τὸ ὑποκοριστικὸν ### α 665 ἀκάτιον · ὃ τινὲς μὲν ### κ 4 κάραβον ὀνομάζουσιν. Ἢ ἀπὸ τοῦ ἀκτὴ γίνεται ἄκατος, ἡ ἀπ’ ἀκτῆς εἰς ἀκτὴν περιερχομένη, ὡς πορθμὶς λέγεται, ἡ μὴ πελαγοδρομοῦσα. Οὕτως Μεθόδιος ### α 666 Ἀκαχμένον Ἠκονημένον. Ἀπὸ τοῦ ἀκάζω, τὸ ἀκονῶ, ὁ μέλλων, ἀκάσω, ἤκακα ἤκασμαι ἠκασμένον, καὶ τροπῇ τοῦ ς εἰς χ, ἠκαχμένον ### α 667 Ἀκάχοιτο Λυποῖτο· ἀπὸ τοῦ ἀκαχῶ· τοῦτο παρὰ τὸ ἄχος, ἀχῶ, ἀκαχῶ ### α 668 Ἀκαχήμενος Λυπούμενος. Ἰστέον ὅτι τὸ ἀκαχήμενος, ἐπεὶ ὤφειλε παροξύνεσθαι ὡς τὸ πεποιημένος, οὐκ ἔστι παρακείμενος· ἀλλ’ ἔστιν ἀπὸ τοῦ ἀκάχω, ἀκάχημι· ὁ παθητικὸς ἐνεστὼς, ἀκάχημαι· οἱ γὰρ Αἰολεῖς τὴν παραλήγουσαν οὐ συστέλλουσι· καὶ ἡ μετοχὴ, ὁ ἀκαχήμενος. Ἰστέον δὲ ὅτι ἡ μετοχὴ τοῦ παρακειμένου παροξύνεται, τῶν ἄλλων πασῶν προπαροξυνομένων· οἷον, τυπτόμενος, τυφθησόμενος, τυψόμενος. Δεῖ δὲ προσθεῖναι τῷ κανόνι τὸ, “εἰ μὴ ἀπὸ πάθους εἶεν·” ὡς τὸ ἀκαχῶ, ἀκαχήσω, ἠκάχηκα, ἠκάχημαι, ἠκαχημένος, ἀκάχμενος. Τὸ δὲ οὐτάμενος καὶ ἐληλάμενος, ὁ Ἡρωδιανὸς οὔ φησι κατὰ πάθος γίνεσθαι προπαροξύτονα, ἀπὸ τοῦ οὐτασμένος καὶ ἐληλασμένος, ἀλλ’ ἀπὸ τῶν εἰς ΜΙ, τοῦ τε οὔτημι καὶ ἐλήλημι· καὶ εἰσὶν ἐνεστῶτες, ὡς ἵστημι ἵσταμαι ἱστάμενος ### α 669 Ἀκαχείατο Ἀπὸ τοῦ ἀκαχῶ ἀκαχήσω ἠκάχηκα, ἠκάχημαι, ἠκαχήμην· καὶ Ἰωνικῶς, ἀκαχέατο· καὶ πλεονασμῷ τοῦ ἰῶτα, ἀκαχείατο ### α 670 Ἀκαχίζεο Ἄχθου, λυποῦ, ἀπὸ τοῦ ἀχῶ, ἀχίζω, καὶ ἀκαχίζω, ἐπὶ ἄχει γίνου. Καὶ ### α 671 Ἀκέανος Εἶδος ὀσπρίου ὅμοιον φακῇ· παρὰ τὸ σκληρὸν καὶ ἄθλαστον· κατὰ στέρησιν τοῦ κεάσαι, ὅ ἐστι θραῦσαι ### α 672 Ἀκεσώδυνος Ἰατρὸς ὁ τὰς ὀδύνας παύων καὶ θεραπεύων· ἀπὸ τοῦ ἀκῶ ἀκέσω, καὶ τοῦ ὀδύνη. Ἐξ οὗ καὶ ῥηματικὸν ὄνομα Ἀκέστωρ· σημαίνει δὲ τὸν ἰατρόν· καὶ Ἀκεστορίδης· καὶ ### α 673 ἀκεῖον τὸ φάρμακον· καὶ ### α 674 Ἀκεσταί Ἀκεσταὶ φρένες ἐσθλῶν. Εὐθεράπευτοι, εὐΐατοι. Αἱ γὰρ τῶν ἀγαθῶν ἀνδρῶν φρένες ῥᾳδίως πρὸς τὸ κρεῖττον μετατίθενται εὐθεράπευτοι οὖσαι, ἢ θεραπευτικαί ### α 675 Ἀκερσεκόμης Ὁ τὴν κόμην μὴ κειρόμενος. Παρὰ τὸ κείρω τὸ κόπτω, καὶ τὸ κόμη, γίνεται κερσοκόμης, διὰ τοῦ ο. Πᾶς γὰρ ἐνεστὼς ἢ μέλλων, ἐν πρώτῳ προσώπῳ λαμβάνων σύνθεσιν, τρέπει τὸ ω εἰς ο· οἷον, λείπω, λειποτάκτης· μίξω, μιξοπόλιος. Οὕτω καὶ κέρσω, κερσοκόμης· καὶ μετὰ τοῦ στερητικοῦ ἄλφα, ἀκερσοκόμης ### α 676 Ἀκέστρα Ἡ βελόνη ἡ μείζων, ἣν νῦν ### σ 2 σακκοράφιον καλοῦσιν. Εἴρηται δὲ παρὰ τὸ ἀκεῖσθαι ἤτοι συρράπτειν τὰ διερρωγότα τῆς ὀθόνης. Τοῦτο δὲ καὶ ### η 1 ἠπήτριον φασίν· ἐπεὶ καὶ ἠπήτρια καὶ ἠπήτης, καὶ ἀκέστρια καὶ ἀκεστὴς, οὓς νῦν ῥάπτας καλοῦσιν. Χρὴ δὲ εἰδέναι, ὡς οἱ παλαιοὶ γυναιξὶν ἐχρῶντο εἰς ταύτας τὰς ἐργασίας, καθὰ καὶ νῦν Σκύθαι ### α 677 Ἀκειόμενον Σημαίνει δύο· μεταφορικῶς, ἰώμενον· καὶ ἐπὶ τοῦ ἐπισκευάζοντα, ὡς, Νῆας ἀκειόμενον ### α 678 Ἀκέραιος Ὁ ὑγιής. Ἀπὸ τοῦ κέραος κέραιος· καὶ μετὰ τοῦ ἄλφα στερητικοῦ, ἀκέραιος, ὁ ἀόργητος καὶ ἀβλαβής· κυρίως ὁ μὴ θυμούμενος, καὶ τοῖς κέρασι βλάπτων ἢ βλαπτόμενος· ἀπὸ μεταφορᾶς τῶν διὰ τῶν κεράτων ἀμυνομένων ζῴων. Ἢ ἐκ τοῦ κερῶ τὸ μιγνύω, κιρνῶ. Καὶ ὥσπερ παρὰ τὸ πτῶ, πταίω, καὶ πλεονασμῷ τοῦ ν, πταίνω, καὶ κατὰ ἀναδιπλασιασμὸν παπταίνω· καὶ παρὰ τὸ περῶ περαίω περαίνω· οὕτως καὶ παρὰ τὸ κιρνῶ κερνῶ κεραίνω, κέραιος, καὶ μετὰ τοῦ στερητικοῦ ἄλφα, ἀκέραιος, ὁ μὴ κεκραμένος κακοῖς, ἀλλ’ ἁπλοῦς καὶ ἀποίκιλος· ἢ ἀνωφελὴς καὶ βλαβερός ### α 679 Ἀκέων Ἡσυχάζων. Παρὰ τὸ ἀκὴν ἀκέων. Ἢ λυπούμενος, παρὰ τὸ ἄχος ἀχέω, καὶ ἀκέω, καὶ ἡ μετοχὴ ἀκέων. Οἱ δὲ τὸ πάνυ σιγᾶν καὶ λυπεῖσθαι λέγουσι. Παρὰ τὸ κέω τὸ κοιμῶμαι, μετὰ τοῦ ἐπιτατικοῦ ἄλφα, ἀκέω, καὶ ἀκέων ἡ μετοχή. Τὸ δὲ ἀκέων, εἰ καὶ θηλυκοῦ παρασχηματισμὸν ἔχει, Ἡ δ’ ἀκέους’ ἀπέβη ἀλλὰ καὶ ὡς ἐπίρρημα πληθυντικῶς εἴρηται τὸ ἀκέων ἕκαστος, Ἀλλ’ ἀκέων δαίνυσθε. Ἔστιν οὖν ἐπίρρημα μεσότητος. Ἀλλὰ κανών ἐστιν ὁ λέγων αὐτὸ μετοχήν· ἐπὶ τῶν εἰς ΩΝ ληγόντων, οἷς παράκειται θηλυκὸν εἰς ἄλφα, τῇ παραληγούσῃ τὸ ς, τούτοις παρέπεται τὸ εἶναι μετοχή· οἷον, λέγων λέγουσα, φέρων φέρουσα, φρονῶν φρονοῦσα. Διὰ τούτου τοῦ λόγου δείκνυται καὶ τὸ κρείων μετοχὴ, ἐκ τοῦ, Κρείουσα γυναικῶν ### α 680 Ἀκήν Ἐπίρρημα μεσότητος, ἀντὶ τοῦ ἡσύχως. Παρὰ τὸ μὴ χαίνειν γίνεται ἀχὴν, καὶ ἀκὴν, ἀχή τις οὖσα· οἷον, Ἀκὴν δ’ ἐγένοντο σιωπῇ. Ἢ παρὰ τὸ ἄγη, ὃ σημαίνει τὴν ἔκπληξιν, ἐκ τοῦ ἀγῶ τὸ ἐκπλήττομαι κατὰ μετάμειψιν τοῦ γάμμα εἰς κάππα. Ὡς ἔστι καὶ τὸ λυγαῖον, ὃ σημαίνει τὸ σκοτεινὸν, λυγόφως καὶ λυκόφως· οὕτως καὶ ἄγη καὶ ἄκη· καὶ κατὰ μεταβολὴν τοῦ τόνου γίνεται ἀκὴ, καὶ ἀκήν· οἶδεν γὰρ ἡ ἔκπληξις καὶ ἀφωνίαν ἐμποιεῖν. Ἢ ἀπὸ μεταφορᾶς τῆς ὀξύτητος τοῦ σιδήρου· τουτέστιν, ἐπ’ ἄκρας ἡσυχίας ἐγένοντο. Τὸ ΚΗΝ, ἦτα. Τὰ ἀπὸ διαφόρων πτώσεων εἰς ἐπιρρηματικὴν σύνταξιν μεταγόμενα τὴν αὐτὴν ταῖς πτώσεσι φυλάττει γραφήν· οἷον τὴν ἀπριάτην, Ἀπριάτην ἀνάποινον. Οὕτως καὶ τὴν ἀκὴν, ἀκὴν τὸ ἐπίρρημα ### α 681 Ἀκή Ἡ ὀξύτης. Παρὰ τὸ ἥκω γίνεται ἡκὴ, ὃ σημαίνει τὴν ὀξύτητα. Ἀρχίλοχος, Ἵστη κατ’ ἠκὴν κύματος κυανέου. καὶ κατὰ συστολὴν ἀκή ### α 682 Ἄκη Πόλις Φοινίκης, ἡ νῦν καλουμένη Πτολεμαΐς. Οἱ δὲ Ἄκην φασὶ καλεῖσθαι τὴν ἀκρόπολιν τῆς Πτολεμαΐδος· ὅτι Ἡρακλῆς δηχθεὶς ὑπὸ ὄφεως καὶ ἐν αὐτῇ θεραπευθεὶς Ἀκὴν ἐκ τοῦ ἀκεῖσθαι προσηγόρευσε τὸν τόπον ### α 683 Ἀκηδής Ἀφρόντιστος, ἀνελεήμων, κηδεμόνα μὴ ἔχων. Καὶ ### α 684 ἀκήδεστοι ὁμοίως· καὶ ### κ 5 Κήδω γὰρ τὸ ἐπιμελοῦμαι· ὁ μέλλων, κηδῶ· καὶ μετάγεται εἰς ἐνεστῶτα· ὁ μέλλων κηδέσω, κεκήδεκα κεκήδεσμαι, κηδεστὸς, καὶ ἀκηδής ### α 685 Ἀκηδία Παρὰ τὸ ἀκηδιῶ· τοῦτο παρὰ τὸ ἀηδῶ· τοῦτο, παρὰ τὸ ἡδύς· καὶ στερήσει, ἀηδύς· καὶ πλεονασμῷ τοῦ κ, ἀκηδύς· καὶ ἐξ αὐτοῦ ἀκηδία. Ἔστι δὲ ὄνομα Μακεδονικόν. Γέγονε δὲ κατὰ πλεονασμὸν τοῦ κ· ἀηδία γάρ. Οὕτως Ὠρίων. Ἀπολλώνιος δὲ ὁ τὰ Ἀργοναυτικὰ, τὸ ΔΕΙ δίφθογγον γράφει· οἷον, Μὴ δέ μ’ ἀκηδείῃσιν ἀφορμήθητε λιπόντες ### α 686 Ἀκήματα Ἐπὶ δ’ ἕλκεϊ λυγρῷ φάρμακ’ ἀκήματ’ ἔπασσε. Παρὰ τὸ ἀκῶ, ἀκέσω, ὡς νεμῶ νεμέσω, καὶ τελῶ τελέσω. Ἐντεῦθεν καὶ ### α 687 ἀκέστρια ἀντὶ τοῦ θεράπαινα ### α 688 Ἀκήρατος Παρὰ τὸ κηραίνω, ὤφειλεν εἶναι ἀκήραντος· ἀλλὰ ποιητικὴ ἡ λέξις. Ἢ παρὰ τὸ γῆρας γήρατος, καὶ μετὰ τοῦ στερητικοῦ α, ἀγήρατος, καὶ ἀκήρατος, ὁ ἄφθαρτος καὶ μὴ γηρῶν ### α 689 Ἀκήριον Ἀσθενὲς, ἀδύνατον, ἀψυχοποιὸν, νεκροποιόν· οἷον, Ὀρθωθεὶς δ’ εὐνῆθεν ἀκήριον ἠΰτ’ ὄνειρον. Οὐδετέρως δὲ νῦν τὸ ὄνειρον εἶπεν ### ο 2 Ὅτι ὄνειρος τὸ ὄνειρον, καὶ ὄνειραρ ὀνείρατος, ὡς ἧπαρ ἥπατος. Οὕτως Ἀπολλώνιος ### α 690 Ἀκηδία Ἡ ἀηδῶς διακεῖσθαι καταναγκάζουσα, ἢ ἡ μηδὲν ἡμᾶς φροντίζειν ποιοῦσα ### α 691 Ἀκίβδηλον Ἀδόκιμον· ἐπὶ νομίσματος δὲ κυρίως· καὶ τὸ ἀπαρεγχείρητον ### α 692 Ἄκλαστος Ἡ οὐ κλαδευομένη ἄμπελος ### α 693 Ἀκηχέδαται Παρὰ νηυσὶν ἀκηχέδαται. Λυποῦνται. Παρὰ τὸ ἀχῶ ἀχάζω, ὡς ἀνιῶ ἀνιάζω· ὁ παρακείμενος, ἤχακα· ὁ μέσος, ἤχαδα· ὁ παθητικὸς, ἤχασμαι, ἤχασται, καὶ Ἰωνικῶς ἠχάδαται· καὶ μετὰ ἀναδιπλασιασμοῦ Ἀττικοῦ, καὶ τροπῇ τοῦ α εἰς ε, ἀκηχέδαται ### α 694 Ἀκηχεμένη Ἀχῶ τὸ λυποῦμαι, ἀχήσω, ἤχηκα· ὁ Ἀττικὸς, ἀκήχεκα· ὁ παθητικὸς, ἀκήχεμαι, καὶ ἀκηχεμένη ### α 695 Ἀκιδνός Ἀσθενής· Ὅμηρος, Οὐδὲν ἀκιδνότερον γαῖα τρέφει ἀνθρώποιο. Παρὰ τὸ αἰκίζω αἰκιδνὸς καὶ ἀκιδνὸς, ὁ εὐτελὴς καὶ ἐν αἰκισμοῖς ὢν, ὡς παίζω παιδνὸς, ἀλαπάζω ἀλαπαδνός. Ἢ παρὰ τὸ κινῶ, ἀκινός· καὶ πλεονασμῷ τοῦ δ, ἀκιδνὸς, ὁ μὴ κινούμενος. Οὕτω Μεθόδιος. Οἱ δὲ, λεπτὸν, ἢ ἄφρονα, ἢ ἀδύνατον, καὶ εὐτελέστερον ### α 696 Ἀκιδαλίη Ἔστιν δὲ ὄνομα κρήνης· ἔστιν Ἄκις ἄκιδος, ὄνομα κύριον· καὶ ἐκ τούτου Ἀκίδαλος, καὶ Ἀκιδαλίη. Οὕτω Χοιροβοσκός ### α 697 Ἀκινάκης Εἶδος ἀκοντίου Περσικοῦ. Παρὰ τὴν ἀκὴν τὴν ὀξύτητα, καὶ παρὰ τὴν ἀκίδα, ἀλλήλων συντεθέντων τῶν δύο ὁμοιοσήμων. Καὶ δῆλον ὅτι ἐτράπη τὸ δ εἰς τὸ ν, ὡς καὶ ἐπὶ τοῦ Ἐρεχθεὺς, καὶ Ἐριχθόνιος, παρὰ τὴν ἔραν καὶ τὴν χθόνα. Ἡρόδοτος δὲ διὰ τοῦ ω ὠκινάκης φησί· καὶ εἰκὸς τροπῇ τοῦ α εἰς ω, ὡς ἀκὴ, ἀκὺς, καὶ ὠκύς. Ἢ παρὰ τὸ ὠκὺς καὶ τὴν ἀκὴν, γίνεται ὠκινάκης ### α 698 Ἀκίνητα Καθόλου μὲν τὰ μὴ κινούμενα, παρ’ Ἡσιόδῳ δὲ ἐν ἔργοις καὶ ἡμέραις, ὁ τάφος· Ἡσίοδος· Μηδ’ ἐπ’ ἀκινήτοισι καθίζειν. Σημαίνει ὡς ἐνταῦθα τὸν τάφον. Νόμος γὰρ παρὰ Ῥωμαίοις, τάφον μὴ κινεῖν, τουτέστιν ὀρύττειν ### α 699 Ἀκινάγματα Οἷον, Χειρῶν ἠδὲ ποδῶν ἀκινάγματα. Τὰ τινάγματα τῶν ποδῶν μετὰ ῥυθμοῦ· καὶ τῶν χειρῶν κινήματα· καὶ πλεονασμῷ τοῦ α καὶ τοῦ γ, καὶ τροπῇ τοῦ η εἰς α, ἀκινάγματα. Ἡρωδιανός ### α 700 Ἀκίς Τὸ τοῦ βέλους σιδήριον· παρὰ τὸ ἀκὴ ὃ σημαίνει τὴν ὀξύτητα· ὅθεν καὶ κατ’ ἐπένθεσιν τοῦ μ, ἀκμή. Παρὰ τὸ ἀκὴ οὖν γίνεται ὑποκοριστικῶς ἀκὶς, ὡς σκάφη σκαφὶς, ἄμνη ἀμνίς. Μεθόδιος ### α 701 Ἀκιώτατον Ἄσηπτον, ἄβρωτον. Ἡσίοδος, Δάφνης ἢ πτελέης ἀκιώτατοι ἱστοβοῆες. Ἄσηπτοι, ἄβρωτοι ### κ 6 Κὶς γὰρ λέγεται ὁ ἐν τοῖς ξύλοις σκώληξ. Ἄλλοι γράφουσιν ### α 702 ἀκιρώτατοι · ἵν’ ᾖ κάλλιστοι ### α 703 Ἀκίχητα διώκων Ἀκατάληπτα, ἀπὸ τοῦ κιχῶ ### α 704 Ἀκίβδηλος Ὁ καθαρός· οἷον ἀκρύβδηλος· ἀπὸ τοῦ κρύβω κρύβδηλος, καὶ κίβδηλος· καὶ πλεονασμῷ τοῦ α, ὁ μὴ κρυβόμενος, ἀλλὰ φανερός ### α 705 Ἀκίνδυνος Παρὰ τὸ κινεῖν τὰς ὀδύνας γίνεται κίνδυνος· καὶ μετὰ τοῦ στερητικοῦ α, ἀκίνδυνος ### α 706 Ἀκκίζεσθαι Τὸ μωραίνειν ἢ προσποιεῖσθαι εὐήθειαν. Εἴρηται ἀπὸ Ἀκκοῦς τινὸς, ἥτις ἱστορεῖται μωροτάτη γενέσθαι, ὡς καὶ τῷ κατόπτρῳ διαλέγεσθαι ### ε 8 Ἐπὶ τοῖς ὅπλοις ἀκκίζεται · ἔτι τῆς ὕβρεως ἔχεται, ἐπαίρεται, γυναικίζεται, θρύπτεται. Ἢ μωραίνει. Σημαίνει δὲ καὶ τὸν θέλοντα μὲν, προσποιούμενον δὲ μὴ θέλειν ### α 707 Ἀκκισμοὶ γὰρ προσποιήσεις εἰσὶ καὶ ὑποκρίσεις· ἀπὸ Ἀκκοῦς τινὸς Σαμίας ### α 708 Ἀκλειῶς Ἀκληδονίστως, ὡς μηδὲ φήμην τινὰ γενέσθαι· Μὴ μὰν ἀσπουδεί γε καὶ ἀκλειῶς ἀπολοίμην ### α 709 Ἀκμή Ἡ ἀκροτάτη ὀξύτης τοῦ σιδήρου κυρίως. Ἐπὶ ξυροῦ ἵσταται ἀκμῆς. Παρὰ τὸ ἥκω, ὄνομα ῥηματικὸν ἡκὴ, ὃ σημαίνει τὴν ὀξύτητα· ἡ διὰ παντὸς ἰοῦσα. Ἀκὴ οὖν, καὶ πλεονασμῷ τοῦ μ, ἀκμή. Ἢ παρὰ τὸ κάμνω, γίνεται κατὰ συγκοπὴν κμῶ· καὶ μετὰ τοῦ ἄλφα στερητικοῦ, ἀκμὴ, ἡ μὴ κάμνουσα, καὶ μὴ κοπιῶσα διὰ τὴν νεότητα· ἢ πόνους μὴ δυναμένη ὑποστῆναι. Οὕτω Μεθόδιος. Ἔνθεν καὶ ὁ ἥλιος ἀκάμας παρ’ Ὁμήρῳ, διὰ τὸ ἀεὶ νέον εἶναι τὸν θεόν. Σημαίνει δὲ τρία· τὴν ὀξύτητα τοῦ βέλους, καὶ τὸ μέσον τῆς ἡλικίας, καὶ τὸ μέσον τοῦ καιροῦ· ὡς τὸ, Θέρους ἦν ἀκμή. Καὶ ### α 710 ἀκμῶσαν ἀντὶ τοῦ ἀκμάζουσαν ### α 711 Ἀκμαῖος Ὁ νεανίας, ὁ μὴ ἀποκάμνων πρὸς τοὺς πόνους· ἢ ὁ ἀκμὴν ἔχων τῆς ἡλικίας, καὶ ἀκμάζων τῇ ἡλικίᾳ ### α 712 Ἀκμῆτες Μὴ κεκοπιακότες, ἀκοπίαστοι, μὴ κάμνοντες. Παρὰ τὸ κάμνω, κμῶ· καὶ μετὰ τοῦ στερητικοῦ ἄλφα, ἀκμής. Τοῦ κάμνω ὁ δεύτερος ἀόριστος, ἔκαμον· ἐξ αὐτοῦ καμής· καὶ μετὰ τοῦ στερητικοῦ α, ἀκαμὴς, καὶ συγκοπῇ, ἀκμὴς, ἠργηκὼς, ἄκοπος ### α 713 Ἄκμηνος Λέγεται καὶ ἐπὶ τοῦ ἀκμάζοντος, Ὀδυσσείας ι, Θάμνος ἔην τανύφυλλος ἐλαίης, ἑρκέων ἐντὸς ἄκμηνος, θαλέθων. Ὁ θάλλων, καὶ ἀνθῶν· παρὰ τὸ ἀκμὴ, ὃ σημαίνει τὴν ἡλικίαν· τοῦτο παρὰ τὸ ἄγω, ἀγὴ, καὶ πλεονασμῷ τοῦ κ, καὶ τροπῇ τοῦ γ εἰς μ, ἀκμὴ, ἄκμηνος. Ἄκμηνος σίτοιο. Ἄγευστος, ἄσιτος, διὰ τοῦ η. Ὁ γὰρ δὰ τοῦ ΗΝΟΣ τύπος τὴν ὀξεῖαν ποθεῖ. Καὶ οἱ μὲν ἁπλῆν παρὰ τὴν ἀκμὴν λέγουσιν· οὕτως γὰρ τὴν ἀσιτίαν οἱ Αἰολεῖς λέγουσιν· οἱ δὲ, σύνθετον, ἤτοι κατὰ στέρησιν τοῦ κομεῖν, ὡς δηλοῖ τὸν ἀτημέλητον· οἱ δὲ, κατὰ στέρησιν τῆς ἱκμάδος· οἱ δὲ, τὸν μὴ κεκμηκότα περὶ τὰ σιτία. Ὁ δὲ Ἀρίσταρχος τὸν ἄκμηνον λέγει προπαροξυτόνως, παρὰ τὴν ἀκμήν· Θέων δὲ ὀξύνεσθαι ἀξιοῖ, ὡς ἀγαθός· ἔνιοι δὲ προπερισπῶσιν. Ἢ παρὰ τὴν ἀκτὴν τὸν σῖτον ### α 714 Ἄκμων Σημαίνει τόν τε σίδηρον ἐφ’ οὗ οἱ χαλκεῖς τύπτουσι, καὶ τοῦ Οὐρανοῦ τὸν πατέρα. Οὕτως γὰρ αὐτὸν γενεαλογοῦσι. Καλλίμαχος, Τῷ περὶ δινήεντι ἀκμονίδην ἔβαλεν. Εἴρηται δὲ ὁ μὲν τοῦ σιδήρου, παρὰ τὸ ἄλφα τὸ ἐπιτατικὸν καὶ τὸ κάμω, ἀκάμων τὶς ὢν, ὁ ἀκαμάτως φέρων· καὶ συγκοπῇ ἄκμων, ὁ πάνυ κάμνων. Ὁ δὲ τοῦ Οὐρανοῦ πατὴρ, ἀπὸ τῆς τοῦ οὐρανοῦ ἀκαμάτου φύσεως, τῶν θεολόγων αἰνιττομένων τὸ ἄκμητον αὐτοῦ τῆς περιφορᾶς· ἢ προλαμβάνοντες οὖν αὐτὸν, ὅτι, ἄφθαρτός ἐστι· κεκμηκέναι γὰρ λέγουσι τοὺς τετελευτηκότας. Τινὲς δὲ Ἄκμονα τὸν Ὠκεανὸν φασὶ διὰ τὸ τοὺς ποταμοὺς ἀκαμάτους λέγειν· οἷον, Σπερχειῷ ἀκάμαντι, γυνὴ θεῷ, εὐνηθεῖσα. Ὠκεανοῦ δὲ υἱὸν τὸν Οὐρανόν. Οἱ δὲ, ἄκμονα τὸν αἰθέρα· αἰθέρος δὲ υἱὸς, ὁ οὐρανός. Ὁ δὲ αἰθὴρ, ἀκάματος· ἐπειδὴ τὸ πῦρ ἀκάματον· οἷον, Ἀκάματον πῦρ. Μεθόδιος ### α 715 Ἄκνηστις Ἡ ῥάχις· παρὰ τὸ μὴ δύνασθαι τινὰ κνήσασθαι αὐτὴν τῇ ἰδίᾳ χειρί ### α 716 ἄκοιτις ἡ γυνὴ, ἡ ἐκ παρθενίας ἄλλης κοίτης μὴ πειραθεῖσα· ἢ ὁμόκοιτις· καταχρηστικῶς δὲ ἡ δευτέρου γάμου μετεσχηκυῖα ### α 717 Ἀκοή Οὐχὶ ἀκουή. Τὰ γὰρ εἰς ω καθαρὸν λήγοντα βαρύτονα ῥήματα τὴν παραλήγουσαν ἐν τοῖς ῥηματικοῖς ὀνόμασι βραχεῖαν ἔχει· κονίω, κονία· φύω, φυή· ἀκούω, ἀκοή. Λέγεται καὶ τὸ οὖς ὅλον ### α 718 Ἄκολος Ὁ μικρὸς ψωμὸς, ὁ μηκέτι κολούεσθαι δυνάμενος διὰ σμικρότητα, ἢ καὶ εἰς μικρὰ τέμνεσθαι· Αἰτίζων ἀκόλους οὐκ ἄορας ### α 719 Ἀκόλαστος Κυρίως ὁ ἀπαίδευτος· παρὰ τὸ μὴ κολάσεως τετυχηκέναι, τουτέστι παιδείας· ἐπὶ δὲ τοῦ κατωφεροῦς, παρὰ τὸ μὴ κολάσαι τὴν ἐπιθυμίαν ### α 720 Ἀκόλουθος Σημαίνει τὸν ὀπίσω τὴν κέλευθον ποιούμενον. Τὸ γὰρ ἄλφα τὸ ὀπίσω σημαίνει· καὶ ἐκ τοῦ ἐλεύθω, ἔλευθος· ὥσπερ τὸ, Αὖ ἔρυσαν ### α 721 Ἀκόνη Ὁ λίθος δι’ οὗ ὀξύνεται ὁ σίδηρος· παρὰ τὸ κονῶ, τὸ φθείρω καὶ λεπτύνω, τοῦ ἄλφα ἐπιτατικοῦ ὄντος, ἡ διαφθείρουσα καὶ λεπτύνουσα τὸν σίδηρον. Καὶ Εὐριπίδης, Κατακονᾷ μὲν οὖν ἀβίωτος βίου ### κ 7 κονεῖν γὰρ τὸ λεπτύνειν, ὡς τὸ σποδεῖν, τουτέστι κινεῖν, ποιοῦσα· ἢ παρὰ τὸ ἀκὴν τὴν ὀξύτητα· ἢ παρὰ τὸ κονῶ τὸ ἐνεργῶ ### α 722 Ἀκονητί Ἄνευ πόνου· οὗ τὸ ἐναντίον ### ε 9 ἐγκονητὶ μετὰ πόνου. Κατὰ τροπὴν τοῦ π εἰς κ, ἀπονητὶ ἀκονητὶ Ἰωνικῶς, ὡς τὸ πῶς, κῶς· πότε, κότε. Ἀπὸ τοῦ κόνις, κονιτὶ, καὶ ### α 723 ἀκονιτὶ ἄνευ ἀγῶνος καὶ μάχης· ἐκ μεταφορᾶς τῶν ἀθλητῶν τῶν εὐμαρῶς περιγινομένων ὥστε μὴ κονίσασθαι, τουτέστι κόνιν ἐπισπάσασθαι. Τοῖς γὰρ παλαίουσι λέγεται ἐκ τῆς βίας ἱδρῶτα γίνεσθαι, εἶτα κόνιν ταῖς χερσὶν ἀναλαμβάνειν. Ἢ ### α 724 ἀκονιτὶ τὸ εὐχερῶς καὶ συντόμως, ὥστε μηδὲ κονιορτὸν ἐγείρεσθαι ### α 725 Ἀκόνιτον Βοτάνη δηλητηριώδης· ὅτι ἐν τοῖς Ἀκοναίοις ὄρεσι τῆς Μαρυανδυνίας φύεται. Ἢ ὅτι ἀκαταπάλαιστον καὶ ἀήττητόν ἐστιν, ἀπὸ μεταφορᾶς τῶν ἀθλητῶν, ὧν οἱ νικηταὶ, ἀήττητοι ὄντες, οὐ κονιορτοῦνται· κονιοῦσθαι γὰρ καὶ τὸ παλαίειν· τὸ μὴ νικώμενον οὖν ὑπὸ τῶν πινόντων, ἀλλὰ μᾶλλον ἐκείνους κατεργαζόμενον. Εὐφορίων δὲ θηλυκῶς λέγει τὴν βοτάνην. Ἢ ἣν οὐδεὶς δύναται κονίσαι, τουτέστι νικῆσαι. Κονιορτοῦνται γὰρ οἱ νικώμενοι τῶν παλαιστῶν. Οὕτως Μεθόδιος ### α 726 Ἄκοπος Ὁ μὴ ἐπικεκομμένος, ἢ ἄτρωτος ### α 727 Ἄκον Θεραπευτόν. Λέγεται δὲ καὶ τὸ ἀκού σιον ### α 728 Ἄκος Φάρμακον, βοήθεια, ἴαμα· καὶ ἡ γενεά ### α 729 Ἀκολουθῶ Παρὰ τὸ κόλλη καὶ τὸ θέω τὸ τρέχω, ἢ ἐκ τοῦ ἐλεύθω ### α 730 Ἀκοντίαι Ὄφεις τινές· καλοῦνται δὲ καὶ ### α 731 Ἀκόντισε Παρὰ τὸ ἀκοντίζω· τοῦτο παρὰ τὸ ἄκων, ὃ σημαίνει τὸ δόρυ· τὸ δὲ ἄκων, παρὰ τὴν ἀκὴν τὴν ὀξύτητα ### δ 5 δοκιμάζειν λέγεται τὸ ἐπιτηρεῖν· καὶ ### δ 6 δοκεύειν τὸ αὐτὸ, καὶ ### δ 7 δοκεῖν. Καὶ ἀπὸ τούτου ἀκοντοδόκος, ὁ ἐπιτηρῶν μήπου ἀκοντίῳ βληθῇ ### α 732 Ἀκόρητος Λέγεται δὲ καὶ τὸ ἀσάρωτον καὶ ἀκαλλώπιστον, καὶ ὁ ἀπλήρωτος. Παρὰ τὸ κόρος, κορῶ κορήσω, κεκόρηκα, κεκόρημαι κεκόρηται, κορητὸς, καὶ ἀκόρητος ### α 733 Ἄκος Ἡ θεραπεία· παρὰ τὴν ἀκήν. Ἀκὴ γὰρ κυρίως, ἡ ὀξύτης τοῦ σιδήρου· καὶ ἡ ἀπ’ αὐτοῦ θεραπεία, ἄκος λέγεται. Ἐντεῦθεν καὶ τὸν ἰατρὸν οἱ Φρύγες ### α 734 ἀκεστὴν λέγουσιν. Οὕτως Ὠρίων. Ἐγὼ δὲ παρὰ τὸ ἄχος φημὶ ἄκος· ἵν’ ᾖ τὸ τὴν λύπην ἀπολυόμενον καὶ ἰώμενον ### α 735 Ἀκοστήσας Ὡς δ’ ὅτε τὶς στατὸς ἵππος ἀκοστήσας ἐπὶ φάτνης. Οἱονεὶ ἀχοστήσας, τουτέστιν ἐπὶ στάσει δυσχεράνας. Ὅθεν ἐπιφέρει, Δεσμὰ διαρρήξας θείῃ πεδίοιο κροαίνων. Ἢ ### α 736 ἀκοσταὶ αἱ κριθαὶ, ἵν’ ᾖ κριθιάσας, καὶ ὑπὸ τῆς τροφῆς ἀκρατὴς ὤν. Ἢ ὑψαυχενίσας, καὶ ἀτιμαγέλης γεγονώς. Παρὰ τὸ ἄγω, ἄγος, καὶ ἀκοστὴς, κατὰ τροπὴν τοῦ γ εἰς κ, ὁ ἔμπροσθεν θέλων εἶναι καὶ προηγεῖσθαι. Ἢ ὁ ἀγοστήσας, ῥυπανθείς ### γ 4 γοῖ τος γὰρ ὁ ῥύπος ### α 737 Ἀκοιτήσας δὲ, μίξεως ἐπιθυμήσας ### α 738 Ἄκοσμα Ἀπρεπῆ, ἄτακτα, μωρὰ, ἄδηλα ### α 739 Ἀκουός Καλλίμαχος, Ἀλλ’ ἐπακουοὺς οὐκ ἔσχεν. Ἐπακούοντας. Καὶ ### α 740 ἀκοὸν ἐπήκοον, καὶ ἀκουστικόν ### α 741 Ἀκούω Ἀπὸ τοῦ οὖς, οἶμαι. Ἢ ἔστι κοῶ, τὸ νοῶ· καὶ μετὰ τοῦ ἐπιτατικοῦ ἄλφα, καὶ πλεονασμῷ τοῦ υ, ἀκούω· οἱ γὰρ ἀκούοντες πάνυ νοοῦσιν· ἢ ἐκ τοῦ κῶ τὸ κοιμῶμαι γίνεται κούω· καὶ μετὰ τοῦ στερητικοῦ α, ἀκούω· οἱ γὰρ ἀκούοντες οὐ κοιμῶνται ### α 742 Ἀκουτιῶ Ἔστι ῥῆμα ἀκούω· ὁ παθητικὸς παρακείμενος, ἤκουσμαι, ἤκουσται· ἐξ αὐτοῦ ἀκουστός. Καὶ ### α 743 ἀκουτίζω · ὁ μέλλων ἀκουτίσω· ὁ Ἀττικὸς μέλλων, ἀκουτιῶ. Σημαίνει δὲ τὸ ποιῶ ἀκοῦσαι. Ἐπὶ γὰρ τῶν διὰ τοῦ ΙΖΩ ῥημάτων τῶν ὑπὲρ δύο συλλαβὰς οἱ Ἀττικοὶ ἀποβάλλοντες τὸ ς τοῦ μέλλοντος, καὶ περισπῶντες, ἴδιον μέλλοντα ποιοῦσιν· οἷον, ὑβρίζω, ὑβρίσω, ὑβριῶ· λακτίζω, λακτίσω, λακτιῶ· μυκτηρίζω, μυκτηρίσω, μυκτηριῶ ### α 744 Ἀκοῦμαι Παρὰ τὸ ἄχος ἀχοῦμαι, καὶ ἀκοῦμαι· ἵν’ ᾖ τὸ ἄχος ἰῶμαι. Ἢ παρὰ τὴν ἀκήν· τουτέστι τὸ δι’ ὠξυμμένου σιδηρίου θεραπεύειν. Καὶ γὰρ τὰς δι’ ὀξυτάτων ῥαφίδων ἰωμένας τὰς λακίδας τῶν ἱματίων ### α 745 Ἀκεύμενος Ἀκῶ, τὸ θεραπεύω· καὶ ### α 746 ἀκέομαι · ἡ μετοχὴ, ἀκεόμενος· καὶ κράσει Δωρικῇ τοῦ ε καὶ ο εἰς τὴν ΕΥ δίφθογγον, ἀκεύμενος, ὡς ἐρέβεος τοῦ ἐρέβευς. Καὶ ἄκεον καὶ ἀκέοντος ὁμοίως ### α 747 Ἄκος γὰρ κυρίως ἡ διὰ σιδήρου θεραπεία ### α 748 Ἄκρατος Ἔστι ῥῆμα κερῶ· ὁ μέλλων, κεράσω, καὶ κατὰ συγκοπὴν κράσω· ῥηματικὸν ὄνομα, κρατός· καὶ μετὰ τοῦ στερητικοῦ α, ἄκρατος. Ἐξ οὗ καὶ κρατήρ· ἀφ’ οὗ κιρνᾶται ὁ οἶνος ### α 749 Ἄκρητος Κρητῆρι δὲ οἶνον μίσγον. Σημαίνει ὅτι τὸν οἶνον τῶν Τρώων καὶ τῶν Ἑλλήνων ἔμισγον· ἄρτι δὲ οὐ σημαίνει τοῦτο· ἀλλὰ, ἄκρητον, ἀντὶ τοῦ, μὴ μίξαντες τῶν βαρβάρων τὸν οἶνον μετὰ τῶν Ἑλλήνων, τουτέστιν ἡμῶν. Γίνεται ἐκ τοῦ κερῶ, τὸ ἐπιχέω, κεράσω κράσω, κρατὴρ καὶ κρητὴρ, ὡς ἄκρατος ἄκρητος. Ἐκ τοῦ κεράσω· ὅθεν καὶ ἀκρασία· κράσω, κρασία, καὶ ἀκρασία, μετὰ τοῦ ἐπιτατικοῦ α ### α 750 Ἀκρασία γὰρ, πᾶν τὸ περιττὸν καὶ ὑπὲρ τὴν χρείαν. Λέγεται δὲ καὶ τὸ μὴ κατὰ νόμους συνουσιάζειν ### α 751 Ἀκραεῖ ζεφύγῳ Τῷ ἄκρως ἀέντι καὶ πνέοντι ### α 752 ἀκραῆ · πολὺν, ἢ καθαρόν· ἢ πρωτόπνουν· ἢ ὅτι κατ’ ἄκρον ἔχει τὴν θεωρίαν ### α 753 Ἀκράαντον Ἀτελείωτον, ἀπλήρωτον. Ἐκ τοῦ κραίνω τὸ τελειῶ, ὁ μέλλων κρανῶ, ἔκρανον. Καὶ ὥσπερ παρὰ τὸ χραίνω χραντὸς, καὶ φαίνω φαντὸς, καὶ ἄφαντος· οὕτως καὶ παρὰ τὸ κραίνω κραντὸς, καὶ ἄκραντος· καὶ πλεονασμῷ τοῦ α, ἀκράαντος ποιητικῶς ### α 754 Ἀκραγγές Ἀσθενὲς, χαλεπὸν, δυσχερὲς, σκληρὸν, αὐστηρόν· καὶ τὸ ἀεὶ κλαῖον παιδίον. Τά τε ### α 755 Ἀκραία Παῖς θήλεια ὑπὸ Μακεδόνων ### α 756 Ἀκραιφνής Ὁ καθαρός· κυρίως δὲ ὁ περιφανὴς, παρὰ τὸ ἀκέραιον καὶ τὸ φαίνω, ἀκεραιοφανὴς, καὶ ἀκραιφνής συγκοπῇ. Ἡρωδιανὸς δέ φησι μὴ γίνεσθαι δύο συλλαβῶν συγκοπήν. Ἢ ἀκροφανὴς, καὶ ἀκραιφνὴς, τοῦ ο τραπέντος εἰς ΑΙ, ὡς ἐπὶ τοῦ μεσοπόλιος μεσαιπόλιος. Οὕτως Ὠρίων. Καὶ ### α 757 ἀκραιφνὲς πρόσφατον καὶ εἱλικρινὲς, ἀκέραστον καὶ ἀμιγὲς, καὶ καθαρόν ### α 758 Ἀκρέμων Ὁ κλάδος. Ὁ αὐτὸς γὰρ καὶ ### κ 8 κρεμὼν λέγεται πρὸς διάφορον ἐτυμολογίαν. Ἢ γὰρ παρὰ τὸ ἄκρον μετὰ τοῦ ὁ ἐπ’ ἄκρου τοῦ δένδρου ὤν, βαρύνεται· ἢ παρὰ τὸ κρέμω κρεμὼν, ὁ κρεμώμενος ### α 759 Ἄκριας Τὰς ἀκρωρείας· ἀπὸ τοῦ ἄκρις ἄκριος· οἷον, Αὐτίκα δ’ ἀκροτάτας ὑπερέσχεθεν ἄκριας ἀστήρ. Ἀπολλώνιος ### α 760 Ἄκρις Βαρυτόνως, τὸ ἀκρωτήριον· εἴρηται παρωνύμως, παρὰ τὸ ἄκρα ἄκρις, ὡς χαρὰ χάρις ### α 761 Ἀκρίς Ὀξυτόνως τὸ ζῷον. Παρὰ τὸ κάρη καρίς· καὶ μετὰ τοῦ στερητικοῦ α, ἀκαρίς· καὶ συγκοπῇ ἀκρὶς, ἡ κάραν μὴ ἔχουσα, ἡ μικροκέφαλος. Ἢ παρὰ τὸ μεγάλην κεφαλὴν ἔχειν· διάφορα γὰρ τὰ γένη τῶν ζῴων. Ἢ παρὰ τὴν ἄκραν. Οἱ δὲ, παρὰ τὸ τὰς ἄκρας τῶν ἀσταχύων καὶ τῶν φυτῶν νέμεσθαι ### α 762 Ἀκρίσιος Ὁ ἥρως, ἀπὸ τῆς ἐν τῷ Ἄργει ἄκρας. Οὕτως Μεθόδιος· ὁ δὲ Ὦρος ἀπὸ τοῦ ἀκρίζω Ἀκρίσιος, ὡς παρὰ τὸ θαυμάζω θαυμάσιος. Ἢ παρὰ τὸ κρίσις κρίσιος, καὶ ἀκρίσιος, ὁ ἄκριτος καὶ ὠμός ### α 763 Ἀκρίζω δὲ σημαίνει, τὸ ἄκροις ποσὶ πορεύεσθαι· λέγεται δὲ καὶ ### α 764 ἀκριβητίζειν. Δανάης καλλισφύρου Ἀκρισιώνης. Ἐκ τοῦ ἀκρίζω καὶ Εὐριπίδης, Μόσχον ὑπερήκριζον ### α 765 Ἄκριτα Ἀδιαχώριστα, πολλά· ἀπὸ τοῦ κρίναι, ὅ ἐστι διαχωρίσαι. Ἢ ἀτέλεστα ### α 766 Ἀκριτόμυθε Ἄκριτε περὶ τοὺς λόγους, καὶ ἄτακτε, ἀπεραντολόγε. Παρὰ τὸ κρίνω καὶ τὸ μῦθος· μετὰ δὲ τοῦ α στερητικοῦ, ἀναβιβαζομένου τοῦ τόνου, γίνεται ἀκριτόμυθος. Τὰ γὰρ εἰς ΟΣ δισύλλαβα ἐν τῇ συνθέσει ἀναβιβάζουσι τὸν τόνον ### α 767 Ἀκριβής Παρὰ τὸ κρύβω κρυβὴς, καὶ ἀκριβὴς, τροπῇ τοῦ υ εἰς ἰῶτα· τὸν γὰρ ἀκριβῆ οὐδεὶς δύναται κρύψαι ἢ λαθεῖν τι. Ἢ παρὰ τὸ ἄχρι καὶ τὸ βαιὸν, γίνεται ἀχριβὴς, καὶ ἀκριβής. Ὁ γὰρ ἀκριβὴς καὶ ἄχρι μικροῦ καταγινώσκεται. Οὕτως Ὠρίων καὶ Χοιροβοσκός ### α 768 Ἀκρήβης Ὁ ἄρτι ἀκμάζων· παρὰ τὸ ἄκρα καὶ τὸ ἥβη ### α 769 Ἄκρον Σημαίνει δύο· τὸ ἄριστον καὶ κάλλιστον, ὡς τὸ ἀκρὸν εἶναι εὐγενῆ, καὶ ἀκρὸν τεχνίτην, τουτέστιν, κάλλιστον ### α 770 ἄκρον λέγεται καὶ ἡ εἰς ἔσχατον πέρας ἄφιξις, οὗτινος οὐκ ἔστιν ἐπέκεινα, τὸ ἐξέχον. Παρὰ τὸ ἄχρι, καὶ τὸ ὄν, ἄχρον καὶ ἄκρον. Ἢ ἄρχον τι ὄν. Οὕτως Μεθόδιος· ὁ δὲ Φίλων παρὰ τὴν ἀκὴν, ἄκερος, καὶ συγκοπῇ ἄκρος ### α 771 Ἀκροθίνια Ἀκροθίνια λέγονται αἱ ἀπαρχαὶ αἱ τῶν καρπῶν· θινῶν δὲ κυρίως, ἤγουν τῶν σωρῶν, ἤδη δὲ καὶ ἀπὸ θήρας, καὶ ἄλλων. Παρὰ τὸ θὶν θινὸς, ὃ σημαίνει τὸν σωρὸν τῶν χρημάτων, θίνιον, καὶ ἀκροθίνιον ### α 772 Ἀκροστόλιον Λέγεται τὸ ἄκρον τοῦ στόλου ### σ 3 στόλος δὲ λέγεται τὸ ἐξέχον ἀπὸ τῆς πτύχης καὶ διῆκον μέχρι τῆς πρώρας ξύλον, ἔνθα τὸ τῆς νεὼς ἐπιγράφεται ὄνομα. Ἔστιν οὖν ἀκροστόλιον, τὸ ἄφλαστον τὸ κατὰ τὴν πρώραν. Ἀλλ’ Ὅμηρος ἐπὶ τῆς πρύμνης αὐτὸ παραδίδωσι, λέγων, Ἄφλαστον μετὰ χερσὶν ἔχων ### α 773 Ἀκροφύσια Τὰ ἀκροστόμια τῶν ἀσκῶν ### α 774 Ἀκρόπολις Καρόπολίς τις οὖσα, ἡ κεφαλὴ τῆς πόλεως. Ἔστι καὶ τόπος ὑψηλὸς Ἀθήνῃσι· τὰ δ’ ὑπ’ αὐτὴν ### α 775 Ἀκροπόλοισιν ὄρεσσιν Ὧν τὰ ἄκρα καὶ αἱ κορυφαὶ περιπολοῦνται, καὶ κινοῦνται· ἢ ἐρήμοις· ἢ ἐφ’ ὧν πολεῖται τὰ ζῷα ### α 776 Ἀκρόκομοι θρήϊκες Ἤτοι ἀκειρόκομοι· ἢ ἄκρως κομῶντες, τουτέστι μᾶλλον τῶν ἄλλων κομῶντες, ἢ τὰ ἄκρα τῶν κεφαλῶν κομῶντες, ἢ οἱ συμμέτρως τοῦ κομᾶν ἔχοντες ### α 777 Ἀκρατοκώθωνες Οἱ νέοι οἱ πίνοντες ἄκρατον ἐκ τῶν κωθώνων· ἐξ οὗ καὶ οἱ κώθωνες ἐκλήθησαν· ἐπειδὴ ἐν τοῖς συμποσίοις τὸν ὅλον βίον διάγουσιν ἀκρατοποτοῦντες. Καὶ ### α 778 ἀκροκώθων ἀπὸ τοῦ κώθωνος τοῦ ποτηρίου ### α 779 Ἀκροσφαλῆ Ἐπισφαλῶς, ἢ ἐγγύς πως ### α 780 Ἀκροχειρίζεσθαι Ἄρχεσθαι χειρῶν ἀδίκων, ἔργων. Οἱ δὲ ### α 781 ἀκρόχειρας τοὺς ὀξύχειρας, ἢ ἀνδρ όνους. Καὶ ### α 782 Ἀκροπόροι Ὀβελοὶ, οἷς ἄκροις πείρεται τὰ κρέα· καὶ ### α 783 ἀκροβελίδες τὰ ἄκρα τῶν ὀβελῶν, ἢ τοῦ ὀβελίου ἄρτου ### α 784 Ἀκρώνα Τὰ ἀθροίσματα, καὶ ἡ ἀκρότης, καὶ ἡ ἀκμὴ, τὸ ἐπίλεκτον ἄθροισμα ### α 785 Ἀκροβολισάμενοι Τῆς συμβολῆς ἐν τῷ πολέμῳ ἀρξάμενοι· ἢ ἀκοντίσαντες ### α 786 Ἀκροβολισμὸς δέ ἐστιν, ὅτε πρὶν συμβάλλουσιν οἱ πολέμιοι ἀλλήλους βάλλουσι τοῖς βέλεσι καὶ τοῖς λίθοις ### α 787 Ἀκροβυστία Ἐκ τοῦ ἀκρόβυστος ἀκροβυστία, ὃ σημαίνει τὸν κεκαλυμμένον, παρὰ τὸ βύω τὸ καλύπτω, βύσω βέβυκα βέβυσμαι βύστης καὶ ἀκρό βυστος. Ἐντεῦθεν καὶ ἄβυσσος, ἄβυστος, καὶ τροπῇ τοῦ τ εἰς ς, ἄβυσσος, μετὰ τοῦ ἐπιτατικοῦ ἄλφα, ὁ τόπος ὁ ὑπὸ πλήθους ὑδάτων καλυπτόμενος ### α 788 Ἄκρον ἄωτον Οὕτως δὴ ἅπαντες ἄκρον ἄωτον τὸ καθ’ ἡμᾶς φιλοσοφήσαντες τὴν ἀπαρχὴν κατὰ μετάληψιν. Σημαίνει γὰρ τὴν ἀπὸ τοῦ ἄνθους ἀρχὴν καὶ καρπόν ### α 789 ἄωτον γὰρ τὸ ἄνθος, καὶ ἡ ἡλικία. Ἀπὸ δὲ τοῦ ἄκρου, τὸ σπουδαῖον. Σημαίνει δὲ καὶ ἀκρωτήριον, ὕψος. Τὸ δὲ ἄνθος δηλοῖ, ἱμάτιον, ἔριον, δέρμα. Ὅμηρος, Τί πάννυχον ὕπνον ἀωτεῖς. Ἀπολαύεις ### α 790 Ἀκροῶ Παρὰ τὸ ἀκούω ἀκοῶ· ὥσπερ σάρω σαρῶ, κύρω κυρῶ· καὶ πλεονασμῷ τοῦ ρ, ἀκροῶ ### α 791 ἀκροᾶσθαι ὑπακούειν, καὶ ὑποτετάχθαι ### α 792 Ἀκρωτηριάζω Ἱστορεῖται, ὅτι οἱ παλαιοὶ τοὺς ἔν τινι ἀτοπήματι ἁλόντας ἐνυβρίζοντες τὰ ἄκρα τῶν ὤτων ἀπέτεμνον. Τὸ οὖν ΚΡΩ, μέγα. Καὶ Δημοσθένης ### η 2 ἠκρωτηριασμένοι τὸ λελυμασμένοι· ἀντὶ τοῦ ἐνεργητικοῦ ἠκρωτηριακότες ### α 793 Ἀκροκελαινιόων Τὸ ἄκρον μέρος τοῦ κύματος ἐξ ἐπιπολῆς μελαινόμενος. Τοιοῦτοι δέ εἰσιν ὅλοι οἱ ὀξεῖς ποταμοί ### α 794 Ἀκτή Ἡ Ἀττική· οἱ μὲν, ἀπό τινος βασιλεύοντος Ἀκταίωνος· οἱ δὲ, ἀπὸ τοῦ τὰ πλείονα μέρη εἰς θάλασσαν ἐκνενευκέναι. Σημαίνει δὲ τρία. Λέγεται δὲ καὶ ὁ καρπὸς, παρὰ τὸ κατάγνυσθαι ἐν τῷ ἀλήθεσθαι Δημήτερος ἀκτήν. Ζήτει εἰς τὸ πρῶτον. Ἀκτὴ καὶ ὁ αἰγιαλὸς τῆς θαλάσσης, ὁ παρὰ θάλασσαν καὶ πετρώδης τόπος· παρὰ τὸ ἄγω τὸ κλάνω· παρὰ τὸ κατάγνυσθαι καὶ κλᾶσθαι εἰς αὐτὴν τὰ κύματα ### α 795 Ἀκτὶς τοῦ ἡλίου Παρὰ τὸ ἄγω τὸ φέρω, ἄξω, ἦχα, ἦγμαι, γέγονεν ἀκτὶς, οἱονεὶ ἡ πανταχοῦ φερομένη· πάνυ γάρ ἐστιν ἐκτεταμένη. Ἢ παρὰ τὸ ἀΐσσω, ἀΐξω, ἤϊχα, ἤϊγμαι, ἤϊκται, ἀκτίς· ὁρμητικὴ γάρ ἐστιν, ἐπειδὴ ὅπου εὕρῃ ὀπὴν εἰσέρχεται ### α 796 Ἄκτιος Ἄκτιον τὸν Πᾶνα Θεόκριτος εἴρηκεν. Ἄκτιος ἢ ὁ θηρατὴρ, καὶ γὰρ ### ε 10 ἐπακτῆρες οἱ θηραταὶ, ἢ ὁ ἐπὶ ταῖς ἀκταῖς ὑπὸ τῶν ἁλιέων ἱδρυμένος· ἀγρευτὴς γὰρ ὁ θεὸς, ὁ ἐν Ἀθήναις τιμώμενος ### α 797 Ἀκταίωρος Παρὰ τὸ τὴν ἀκτὴν οὐρεῖν, ὅ ἐστι φυλάττειν, τροπῇ τῆς ΟΥ εἰς ω· καὶ ### α 798 ἀκτωρεῖν τὸ τὰ παρὰ θάλασσαν φυλάττειν· σημαίνει φύλακας, γεωργούς ### α 799 Ἀκταίνω Ἐπὶ ἵππων ἀκταίνειν, τὸ μετεωρίζεσθαι καὶ ἐπαίρεσθαι, καὶ γαυριᾶν. Παρὰ τὸ ἦκται ἀκτὸς, καὶ ῥῆμα ἀκτῶ, ἀφ’ οὗ ἀκταίνω τὸ κουφίζω παρὰ Αἰσχύλῳ. Καὶ ### α 800 ἀκταῖνον μένος τὸ ἀνάγον καὶ δυνάμενον ἀνορθοῦν ### α 801 Ἀκτάζων Ἀντὶ τοῦ ἐξανιστάμενος. Ἀπὸ τοῦ ἄττω ἀττάζω, καὶ ἀκτάζω, τροπῇ τοῦ τ εἰς κ, ὡς Ἀττικὴ Ἀκτικὴ, καὶ νυττέλιος καὶ νυκτέλιος. Ἢ παρὰ τὴν ἀκτήν ### α 802 Ἄκτωρ Μενοιτίου Ἄκτορος υἱός. Ἄγω βαρύτονον· ἐξ οὗ ἀγάγω· καὶ Ἐπὴν ἀγάγωμι πόλιν. εἰς ΜΙ. Ἄγω, ὁ παρακείμενος, ἦκται, ἄκτωρ, ὁ διακομίζων. Ἡ γενικὴ, Ἄκτορος· καὶ ἀνατρέχει εἰς εὐθεῖαν. Ἔστι δὲ καὶ προσηγορικὸν καὶ κύριον. Ὅ φασί τινες ἀπὸ τοῦ ἄγω τοῦ κλῶ· ἀφ’ οὗ, Τοῦ δ’ ἐξελκομένοιο, πάλιν ἄγεν ὀξέες ὄγκοι. Ἄγω οὖν ἦκται, ἄκτωρ. Φασὶ τὸν πατέρα τοῦ Ἄκτορος Ἀζέα πρὸς τὸν Γλαῦκον τὸν Σισύφου διαγωνιζόμενον Ὀλύμπια κατεάξαι αὐτοῦ τὸ ἅρμα, καὶ ἐπὶ τῇ πράξει ὀνομάσαι τὸν υἱόν. Μεθόδιος ### α 803 Ἄκυτος Παρὰ τὸ κύω κυτὸς καὶ ἄκυτος. Καλλίμαχος ἄκυθος εἰπὼν μεταλήψει στοιχείου ἐχρήσατο, ἁμαρτὼν περὶ σημαινομένου. Δηλοῖ γὰρ ἡ λέξις ἐνεργητικὸν σημαινόμενον, ταῖς μὴ κυούσαις ### α 804 Ἄκυλον Βάλανον πρινίνην. Οἱ δὲ, τὸ αἰδοῖον ὑπὸ Λυδῶν, καὶ κομάρου ὁ καρπός. Ἔνιοι μαίκυλα. Ἄχυλόν τι, ὡς ἐγώ φημι ### α 805 Ἀκυρής Ἀτυχής· καὶ ### α 806 Ἀκώπητον Ἀπαρασκεύαστον ναῦν, ἢ ἄνοπλον· ἀπὸ τῆς λαβῆς ### α 807 Ἀκταῖοι ἰχθῦς Οἱ αἰγιάλιοι ### α 808 Ἀκτή Τροφὴ, ἄλφιτον κριθῆς ### α 809 Ἄκυθος Λέγεται ἡ ἄγονος· Καλλίμαχος, Οὐδ’ ἀγάλακτες ὄϊες, οὐδ’ ἄκυθοι, πᾶσαι δέ κεν εἶεν ὕπαρνοι. Παρὰ τὸ κύω, ἄκυος· καὶ πλεονασμῷ τοῦ θ, ἄκυθος. Ἢ παρὰ τὸ κύω ἄκυτος, ἄκυθος· ὡς λύω, λυτὸς καὶ ἄλυτος· καὶ ὦρται, ὀρτὸς καὶ ὀρθός. Ἢ παρὰ τὸ κύθω τὸ κρύπτω, ἄκυθος. Ἢ παρὰ τὸ μὴ ἔχειν σπέρμα. Κύθος γὰρ τὸ σπέρμα· κύθεται γὰρ καὶ κρύπτεται, ἥ τε γονὴ, καὶ τὸ κύημα ἐν τῇ μήτρᾳ. Οὕτως Μεθόδιος. Ἔστι δὲ καὶ κανὼν ὁ λέγων, τὰ διὰ τοῦ ΥΘΟΣ ὑπὲρ δύο συλλαβὰς διὰ τοῦ υ ψιλοῦ γράφεται ### α 810 Ἀκωκή Ἡ ὀξύτης τοῦ βέλους. Παρὰ τὸ ἀκὴ γίνεται κατὰ ἀναδιπλασιασμὸν ἀκωκὴ, ὡς ἔδω ἐδωδή. Τὰ διὰ τοῦ ΩΚΗ ὑπὲρ δύο συλλαβὰς τῷ ω παραληγόμενα, σπάνια. Ὀξύτονα μέν εἰσι δύο, ἀκωκὴ καὶ ἰωκή· καὶ τὸ Σεώκη, ὄνομα πόλεως, βαρύνεται. Ἢ τὰ ἔχοντα ἐν τῇ πρώτῃ καὶ δευτέρᾳ συλλαβῇ τὸ αὐτὸ σύμφωνον διὰ τοῦ ω μεγάλου γράφονται· ἔδω, ἔδη, καὶ ἐδωδή· ἄγω, ἀγὴ, καὶ ἀγωγή· οὕτως καὶ ἀκὴ, καὶ ἀκωκή. Ἔστι καὶ πύργου σχῆμα ### α 811 Ἀλάβαστος λήκυθος λιθίνη πρὸς μύρων ἀπόθεσιν· καὶ συνθέσει τοῦ ρ ### α 812 Ἀλάβαστρος. Οὕτως εις Διογ ε ἐγι. Σκεῦος τὶ ἐξ ὑέλου, ἢ μυροθήκη. Παρὰ τὸ λήβω, μετὰ τοῦ στερητικοῦ ἄλφα, ἀλάβαστον· καὶ πλεονασμῷ τοῦ ρ, ἀλάβαστρον, οὗ λαβέσθαι διὰ λειότητα ἀδύνατον. Μεθόδιος ### α 813 Ἀλαβής Ὁ ἰχθῦς, ὁ ἐστερημένος διὰ χειρῶν κρατεῖσθαι ### α 814 Ἀλαζών Ὁ ἀπατεὼν καὶ κομπαστὴς, ὁ ἐν ἄλῃ καὶ πλάνῃ καὶ ἐκ τοῦ περιϊέναι ζῶν, οὐκ ἐξ ἐπιτηδεύματος, ἀλλ’ ἀπὸ ἀπάτης, ὁ ἐπὶ πλέον τὰ ἑαυτοῦ κομπάζων, ἐναντίως τῷ εἴρωνι ### ε 11 Εἴρων γὰρ ὁ ἐπὶ τὸ ἧττον ἄγων καὶ μειῶν, ὅταν δυνάμενος φάσκῃ μὴ δύνασθαι ### α 815 Ἀλάλη Ὁ θόρυβος καὶ ἡ ἄναρθρος φωνή. Παρὰ τὴν ἅλα τὴν ἀεὶ ἠχοῦσαν, ἅλη· καὶ διπλα σιασμῷ ἀλάλη. Ἐξ οὗ ἀλαλάζω, καὶ ἀλάλαγμα· καὶ ### α 816 ἀλαλητὸς ὁ θόρυβος, παρὰ τὴν ἀλάλην, ἢ κατὰ στέρησιν τοῦ λαλεῖν, ἢ κατ’ ἐπίτασιν, οἷον ὁ πολύλαλος ὄχλος. Καὶ ### α 817 ἀλαλάζειν τὸ ἐν μάχαις λέγειν. Παρὰ τὸ λῶ τὸ λαλῶ· οὗ παράγωγον λάζω, καὶ διπλασιασμῷ λαλάζω, καὶ ἀλαλάζω ### α 818 Ἀλαλκών Βοηθήσας, ἐπαμύνας. Ἔστι ῥῆμα ἄλκω· ὁ μέλλων, ἄλξω· ἐξ οὗ ῥηματικὸν ὄνομα ἄλξ ἀλκὸς ἀλκί. Ἐκ τοῦ ἄλκω, ὁ δεύτερος ἀόριστος, ἄλκον· ἡ μετοχὴ, ἀλκών· καὶ διπλασιασμῷ, ἀλαλκών· καὶ ἄλαλκον καὶ ἤλαλκον. Ἀλλ’ εἰ ἔστιν ἀπὸ βαρυτόνου θέματος, παραλόγως ἄρα ὁ δεύτερος ἀόριστος μακρᾷ παραλήγεται, ὤφειλε γὰρ συστέλλεσθαι. Κάλλιον οὖν ἐστι λέγειν, ἀπὸ τοῦ ἀλκῶ περισπωμένου· καὶ διπλασιασμῷ, ἀλαλκῶ, ἀλαλκήσω, τὸ ἀπαρέμφατον, ἀλαλκεῖν· καὶ ὁ δεύτερος ἀόριστος, ἤλαλκον ### α 819 Ἀλαλκομενηΐς Ἐπίθετον Ἀθηνᾶς παρ’ Ὁμήρῳ· ἡ ἀπαλεξητικὴν προθυμίαν ἔχουσα, ἢ ἐν ἀλκῇ μένουσα ### α 820 Ἀλκὴ δὲ καὶ ἡ μάχη· καὶ ### α 821 ἀλκάζειν τὸ μάχεσθαι· ἀλκομένη, καὶ ἀλαλκομενηῒς ἐν διπλασιασμῷ, ὡς ἀταρτηρὸς, καὶ ἐτήτυμος, καὶ ἀτιτάλλειν. Ἢ ἀπὸ Ἀλαλκομενέως τινὸς, ἱδρυσαμένου αὐτῆς ναόν· ὡς βασιλεὺς, βασιληῒς, καὶ Θησηῒς, καὶ Οἰνηΐς. Μεθόδιος. Ἢ ἀλαλκοῦσα τῷ μένει, ὅ ἐστι, τῇ δυνάμει βοηθοῦσα. Ἢ ἡ ἐν Ἀλαλκομεναῖς πόλει τῆς Βοιωτίας τιμωμένη· ἔνθα καὶ Ἀλαλκομένιον, Ἀθηνᾶς ἱερόν. Ἢ ἡ ἀπὸ Ἀλαλκομενηΐου τραφεῖσα Βοιωτοῦ ### α 822 Ἀλάλημαι Ἀλάλημαι ἀν’ εὐρυπυλὲς ἄϊδος δῶ. Πεπλάνημαι. Παρὰ τὴν ἄλην τὴν πλάνην γίνεται ῥῆμα ἀλῶ· παράγωγον ἄλημι· καὶ κατὰ μεταβολὴν τῆς συζυγίας, Αἰολικῶς γίνεται πρώτης συζυγίας, καὶ διπλασιασμῷ ἀλάλημι· τὸ παθητικὸν ἀλάλημαι· καὶ ἀλάλησθε. Ὁμοίως δὲ καὶ ἡ μετοχὴ προπαροξύνεται, ὅτι οὐκ ἔστι παρακείμενος· εἰ γὰρ ἦν παρακείμενος, παροξύναιτο. Οὕτω Ζηνόβιος· ὁ δὲ Ἡρωδιανὸς ἐν τῷ περὶ Παθητικῶν λέγει, ἀπὸ τοῦ ἄλημι ὁ παθητικὸς παρακείμενος ἤλαμαι· καὶ Ἀττικῶς ἀλήλαμαι· ἔνθεν τὸ Ἀληλάμενοι περὶ κύκλον. Καὶ καθ’ ὑπέρθεσιν ἀλάλημαι ### α 823 Ἀλαλήμενος Ἰστέον ὅτι τὸ ἀλαλήμενος, καὶ ἀκαχήμενος, οὐκ εἰσὶ παρακείμενοι· ἐπεὶ ὤφειλον παροξύνεσθαι, ὡς τὸ πεποιημένος· ἀλλ’ ἔστιν ἀλῶ ἄλημι, ἀκαχῶ ἀκάχημι, ἐνεστῶτες· ὁ παθητικὸς ἀκάχημαι καὶ ἀλάλημαι Αἰολικῶς· οἱ γὰρ Αἰολεῖς τὴν παραλήγουσαν οὐ συστέλλουσι. Καὶ ἡ μετοχὴ, ἀλαλήμενος καὶ ἀκαχήμενος ### α 824 Ἀλαλύκτημαι Οὐδέ μοι ἦτορ ἔμπεδον, ἀλλ’ ἀλαλύκτημαι. Τεθορύβημαι, ἀδημονῶ καὶ πεπλάνημαι. Καὶ οἱ μὲν, παρακείμενον· οἱ δὲ, ἐνεστῶτα φασίν. Ἔστιν οὖν ἀλῶ, ἀφ’ οὗ ἀλύω, ὡς ἀνῶ ἀνύω, ἀφ’ οὗ ἀλύσσω, ὡς ὀρύσσω. Καὶ ὥσπερ ὀρύσσω ὀρυκτὸς, οὕτως ἀλύσσω ἀλυκτός. Καὶ ὡς ἄτακτος ἀτακτῶ, οὕτως ἄλυκτος ἀλυκτῶ· οὗ παρακείμενος, ἠλύκτηκα, παθητικὸς ἠλύκτημαι· καὶ Ἀττικῷ διπλασιασμῷ, ἀλαλύκτημαι, συστολῇ τοῦ η εἰς ἄλφα. Ἔθος δὲ τῷ ποιητῇ ποιεῖσθαι ἐπὶ τοῦ ῥήματος τούτου Ἀττικώτερον· ὡς τὸ ἀλαλῆσθαι. Οὕτω δὲ ἐνεστώς ἐστιν ἀλυκτῶ· οὗ παράγωγον εἰς ΜΙ, ἀλύκτημι· οὗ παθητικὸς Αἰολικῶς, ἀλύκτημαι· ἐκεῖνοι γὰρ οὕτω ποίημαι καὶ νόημαι λέγουσι· καὶ ἐν διπλασιασμῷ, ἀλαλύκτημαι· ἐπεὶ ὁ ποιητὴς πολλοῖς Αἰολικοῖς χρῆται, καὶ μάλιστα ἀκαχήμενος καὶ ἀκάχμενος. Δύναται δὲ αὐτὸ καὶ ἀπὸ τοῦ θορυβεῖσθαι. Παρὰ τὴν ἀλάλην γίνεται ἀλαλῶ, ἀφ’ οὗ ἀλαλύσσω, ἀφ’ οὗ ῥηματικὸν ὄνομα ἀλάλυκτος, καὶ ἀλαλυκτῶ, καὶ ἀλαλύκτημαι. Μεθόδιος ### η 3 ἠλακάτη Ἰωνικῶς· παρὰ τὸ ἄγω ἄξω γίνεται ῥηματικὸν ὄνομα ἄκτος, καὶ τὸ θηλυκὸν, ἄκτη, καὶ πλεονασμῷ τοῦ ἄλφα, ἀκάτη· καὶ πάλιν ὑπεισελθούσης τῆς ΑΛ συλλαβῆς, ὥσπερ εἴωθε γίνεσθαι, ἀλακάτη, ἡ ἄγουσα τὸ ἔριον ἢ λῖνον. Οὕτως Ὠρίων ### α 825 Ἀλαός Ὁ τυφλὸς, ὁ ἐστερημένος τοῦ λάειν, ὅ ἐστι βλέπειν. Ὅμηρος Ὀδυσσείας τ Ἀσπαίροντα λάων. Ἀντὶ τοῦ βλέπων. Ἢ παρὰ τὸ ἀλῶ τὸ πλανῶ, ἀλαὸς, ὁ περιπλανώμενος. Ἢ παρὰ τὸ ἀλάσαι, ὃ σημαίνει τὸ ἐλαττῶσαι, ὁ ἐλαττωθεὶς τοῖς ὀφθαλμοῖς. Μεθόδιος. Οὐδ’ ἀλαοσκοπιὴν εἶχε. Τουτέστιν, οὐδὲ τυφλὴν τὴν κατασκοπὴν εἶχε, τουτέστιν, οὐκ ἔλαθεν αὐτόν. Καὶ ### α 826 ἀλαῶσαι τὸ τυφλῶσαι· παρὰ τὴν ἄλην τὴν πλάνην. Οἱ γὰρ τυφλώττοντες ἀλῶνται. Οὕτως Ὠρίων ### α 827 Ἀλαπάζειν Λάπαθός ἐστι βοτάνη κενωτικὴ τῆς γαστρός· παρὰ τὸ ΛΑ ἐπιτατικὸν, καὶ τὸ πάθος. Καὶ Δημόκριτος τοὺς παρὰ τῶν κυνηγετῶν γινομένους βόθρους λαπάθους καλεῖ, διὰ τὸ κεκενῶσθαι. Πλεονασμῷ τοῦ α, ἀλαπάζω, τὸ πορθῶ, ἀπολλύω, ἀναλίσκω. Ἀλαπάξαι δὲ κυρίως τὸ κενῶσαι. Καὶ παρὰ τὸ ἀλαπάζω, ἀλαπαδνὸς ὁ ἀσθενὴς, ὁ κενὸς δυνάμεως ### α 828 Ἀλάστωρ Ὁ ἁμαρτωλὸς, ἢ ὁ φονεὺς, ἢ ὁ ἐφορῶν τοὺς φόνους Ζεύς. Κατὰ μὲν Χρύσιππον τὸν φιλόσοφον, ἐπὶ τοῦ ἁμαρτωλοῦ καὶ φονέως, ἀπὸ τῆς ἐλάσεως, ὁ ἄξιος τοῦ ἐλαύνεσθαι διὰ φόνον· ἢ ἀπὸ τοῦ ἀλᾶσθαι τὸ πλανᾶσθαι· ἢ ὁ ἄλαστα δρῶν· κατὰ δὲ Ἀπολλόδωρον, ἀπὸ τοῦ ἀλιτεῖν, ὅ ἐστιν ἀλιτανεύτως ἀδικεῖν. Μήποτε δέ ἐστιν ὁ διὰ μέγεθος τῶν πεπραγμένων αὐτῷ λιτῆς μὴ καταξιούμενος· ἢ ὁ τοιαῦτα τολμήσας πράττειν, ὧν μὴ ἔστιν ἐπιλαβέσθαι. Ἐπὶ δὲ τοῦ Διὸς, οἷον ἀλάστωρ Ζεὺς, ἀπὸ τοῦ τοῖς τὰ ἀλαστὰ πάσχουσιν ἐπαμύνειν· ἢ ὁ τὰ ἀλαστὰ τηρῶν. Μένανδρος, Ὁ δ’ ἀλάστωρ ἐγὼ καὶ ζηλότυπος ἄνθρωπος. Καὶ, Δαιμόνων ἀλαστόρων. Οὕτως εὗρον εἰς τὸ λεξικὸν τὸ ῥητορικόν. Συμφωνεῖ δὲ αὐτῷ καὶ Μεθόδιος εἴς τινα ### α 829 Ἀλαστὸς λέγεται ὁ λήθης ἄξια ποιῶν, διὰ τὴν κακοπραξίαν· γίνεται ἀπὸ τοῦ ἀλαστῶ, ὡς ἀπιστῶ ἄπιστος· ὁ δὲ Φιλόξενος λέγει· ἔστι ῥῆμα ἀλῶ, τὸ πλανῶ, γίνεται παράγωγον ἀλάζω, ὡς ἀνιῶ ἀνιάζω, σκεδῶ σκεδάζω· ἐκ τούτου ἀλαστὸς, ὡς σκευάζω σκευαστός· καὶ ἐξ αὐτοῦ ῥῆμα ἀλαστῶ· σημαίνει τὸ χαλεπαίνω. Οἱ γὰρ πλανώμενοι χαλεπαίνουσιν. Οὕτως Ὠρίων ### α 830 Ἀλαστήσας Σχετλιάσας, δεινοπαθήσας· ἢ παρὰ τὸ λάζω, τὸ λαμβάνω, ὃ οὐκ ἄν τις θέλοι λαβεῖν ### α 831 Ἄλαστον Πένθος ἄλαστον· καὶ Ἀλαστὰ τὰ κακὰ, ἀνεπίληστα τινὰ ὄντα· ἢ παρὰ τὸ λάζω γέγονεν ἄλαστα, ὧν οὐκ ἄν τις λάβοι, ἀνεπίληστα τινὰ ὄντα, τουτέστι φευκτά. Ὠρίων. Ἢ ἄτλητα, δεινὰ, μιαρὰ, ἢ μνημονικά ### α 832 Ἄλαρα Τὰ Ποντικὰ κάρυα, καὶ τὸν εἰς τὸν αὐλὸν τοῦ δόρατος καταξυόμενον. Οἱ δὲ καὶ δένδρον ἀλαρίαν· ὅθεν εἰς τὰ δόρατα αἱ ῥάβδοι ### α 833 Ἁλαίνω Ἀπὸ τοῦ ἁλῶ παράγωγον ἁλαίνω, ὡς δρῶ δραίνω. Σημαίνει ἐξεστηκέναι, μαίνεσθαι· οἱ δὲ, ὀρύσσειν ### α 834 Ἀλαιθερές Χλιαρόν· οἱ δὲ, ἡλιοθερές ### α 835 Ἀλάομαι Ἀλῶμαι· καὶ τὸ ἀπαρέμφατον ἀλᾶσθαι ### α 836 Ἀλαιστάνομαι Ἀγανακτῶ καὶ δυσπαθῶ ### α 837 Ἀλαῖος Ὁ Ἀπόλλων. Φιλοκτήτης γὰρ παραγενόμενος εἰς Ἰταλίαν ἀπὸ τοῦ συμβεβηκότος ἱδρύσατο Ἀπόλλωνος Ἀλαίου ἱερὸν, ἐν ᾧ καὶ τὸ τόξον ἀπέθετο ### α 838 Ἄλγος Ἡ λύπη· παρὰ τὸ ἀλέγω τὸ φροντίζω· ὃ περὶ πολλοῦ ποιούμεθα καὶ φροντίζομεν. Τὰ γὰρ πολυπαθῆ, φροντίδος ἄξια. Ἢ ἃ μὴ λέγει τὶς καὶ ὀνομάζει ### α 839 Ἀλδαίνειν Τὸ αὔξειν. Παρὰ τὸ ἅλλεσθαι, τουτέστιν τὸ πηδᾶν, κατὰ τὴν αὔξησιν ### α 840 Ἀλδήσκοντος ληΐου Αὐξάνοντος· καὶ ### α 841 ἀναλδήσκοντες ὑπὲρ χθονὸς ἀντὶ τοῦ ἀναδιδόμενοι, αὐξόμενοι. Παρὰ τὸ ἀλῶ ἀλήσω ἀλήσκω, καὶ πλεονασμῷ τοῦ δέλτα, ἀλδήσκω, κατὰ μεταφοράν. Τὸ γὰρ ἀληλεσμένον οὐκ αὐξάνει. Ἢ παρὰ τὸ ἅλλεσθαι, βλαστάνειν καὶ ἁδρύνεσθαι ### α 842 Ἄλδος ὁ Ζεὺς, ὃς ἐν Γάζῃ τῆς Συρίας τιμᾶται· παρὰ τὸ ἀλδαίνω, τὸ αὐξάνω· ὁ ἐπὶ τῆς αὐξήσεως τῶν καρπῶν. Μεθόδιος ### α 843 Ἀλέα Ἡ θερμασία· ἀλέα λέγεται ὁ τόπος ὁ ὑπὸ τοῦ ἡλίου θερμαινόμενος, παρὰ τὸν ἥλιον· μεταφορικῶς δὲ καὶ πάντα τόπον θέρμην ἔχοντα ### α 844 Ἀλεείνω Ἐκ τοῦ ἀλέα γίνεται ἀλεείνω τὸ ἐκκλίνω καὶ ἐκφεύγω, οἱονεὶ εἰς τὴν θερμασίαν ἐκ τοῦ ψύχους ἀποφεύγω· ὡς φαείνω. Τὰ διὰ τοῦ ΕΙΝΩ ὑπὲρ δύο συλλαβὰς διὰ τῆς ΕΙ διφθόγγου γράφονται, πλὴν τοῦ ὠδίνω, ὀρίνω· καὶ ἕως τοῦ παρατατικοῦ κλίνεται ### α 845 Ἀλεείνω Τὸ πλανῶμαι· παρὰ τὴν ἄλην τὴν πλάνην. Καὶ ### α 846 ἀλεαινόμενοι θερμαινόμενοι. Τὰ διὰ τοῦ ΕΙΝΩ ῥήματα ὑπὲρ δύο συλλαβὰς διὰ τῆς ΕΙ διφθόγγου γραφόμενα ἄχρι τοῦ παρατατικοῦ κλίνονται. Πρόσκειται, “διὰ τῆς ΕΙ διφθόγγου,” διὰ τὸ ὀρίνω, ὠδίνω· ταῦτα γὰρ ἔχει μέλλοντα ### α 847 Ἀλέασθαι Ἐκκλίναι, ἀναχωρῆσαι· κυρίως δὲ τὸ ἀπὸ πυρὸς ἐκφυγεῖν ### α 848 ἀλέα γὰρ ἡ θέρμη τοῦ πυρὸς, δαλέα τὶς οὖσα, ἀπὸ τοῦ δαίω τὸ καίω. Λέγεται καὶ εὐδία, καὶ βοήθεια ### α 849 Ἀλεωρά Σημαίνει δὲ καὶ τὸ φυλάξασθαι· καὶ ### α 850 Ἀλέγω Παρὰ τὸ λέγω, τὸ φροντίζω, ἀφ’ οὗ καὶ λόγος ἡ φροντίς. Μένανδρος, Οὐδὲ λόγον ὑμῶν οὐδ’ ἐπιστροφὴν ἔχω. Καὶ ἀλέγω μετὰ τοῦ ἐπιτατικοῦ α. Καὶ οὐκ ἀλέγω· καὶ Οὐκαλέγων, ὄνομα κύριον. Ἀλέγω, παράγωγον ἀλεγίζω, ἀλεγύνω· Δαῖτ’ ἀλέγυνον. Μεθόδιος. Σέθεν δ’ ἐγὼ οὐκ ἀλεγίζω. Σημαίνει τὸ κήδεσθαι· ἀλεγύνει δὲ, τὸ αὔξεται ### α 851 Ἀλεγεινῆς Ἀλγεινῆς, χαλεπῆς. Οὐκ ἀπὸ τοῦ ἀλέγω ἀλεγεινὸς, οὐδὲ ἀπὸ τοῦ ἐλεῶ ἐλεεινός· ἐπειδὴ ὤφειλε γράφεσθαι διὰ τοῦ ι· τὰ γὰρ εἰς ΝΟΣ ὀξύτονα, μὴ ὄντα παρώνυμα, διὰ τοῦ ἰῶτα γράφονται· οἷον τάχα ταχινὸς, πύκα πυκινὸς, ἀληθὲς ἀληθινὸς, χθὲς χθεσινός· ἀλλ’ ἀπὸ τοῦ ἄλγος ἀλγεινὸς, καὶ ἀλεγεινός· καὶ ἔλεος, ἐλεεινὸς, πλεονασμῷ τοῦ ε. Καὶ γράφεται διὰ διφθόγγου, ὡς παρώνυμον ### α 852 Ἀλεγεινοί Ἀντὶ τοῦ δυσχείρωτοι· Οἱ δ’ ἀλεγεινοὶ ἀνδράσι. ἐπὶ τῶν Ἀχιλλέως ἵππων, Ἰλιάδος κ, ἀλγεῖν παρέξοντες· ἢ πρὸς τὸ κτήσασθαι ἀδύνατοι ### α 853 Ἄλεν Οἱ δή τοι εἰς ἄστυ ἄλεν· Ψιλοῦται, εἴτε ἐπὶ τοῦ ἐκκλίνειν τίθεται, ὥς φησιν ὁ Ἀσκαλωνίτης· εἴτε ἐπὶ τοῦ συστραφῆναι· ᾧ καὶ μᾶλλον συγκατατίθεμαι. Ἔστι δὲ δεύτερος ἀόριστος. Ἀλῶ, τὸ πλανῶ, ψιλοῦται· ὁ δεύτερος ἀόριστος, ἦλον· τὸ δεύτερον, ἦλες· τὸ τρίτον, ἦλε· τὸ πρῶτον τῶν πληθυντικῶν, ἄλομεν· καὶ κατὰ συγκοπὴν, ἄλεν· καὶ ἡ μετοχὴ, ἀλεὶς ἀλέντος. τὸ ὑποτακτικὸν, ἐὰν ἀλῶμαι, ἐὰν ἀλῆται. Συστολὴ οὖν ἐγένετο, καὶ μεταβολὴ τοῦ τόνου ### α 854 Ἄλεται Εἰς ἵππους ἄλεται· Ἀθροισθεὶς, ἢ πηδήσας, ἢ φυλαχθείς ### α 855 Ἀλεξῶ Παρὰ τὴν ἄλοχον· κυρίως τὸ τῇ γυναικὶ βοηθῆσαι, καταχρηστικῶς δὲ καὶ τὸ ὁπωσδήποτε. Ἢ ἀπὸ τοῦ ἀλκῶ ἀλξῶ, καὶ πλεονασμῷ τοῦ ε, ἀλέξω· ὅπερ εἰς ἐνεστῶτα ἀναχθὲν βαρύνεται ὑπὸ τῶν Ἀττικῶν. Μεθόδιος. Παρὰ τὸ ἀλέγω ἀλέξω· καὶ μετάγεται ὁ μέλλων εἰς ἐνεστῶτα, καὶ περισπᾶται ### α 856 Ἀλέξανδρος Παρὰ τὸ ἐπαλεξεῖν τῇ πατρίδι τοῖς πολεμίοις· ἢ παρὰ τὸ ἄλεξιν εἶναι ἀνδρῶν, ἤγουν βοήθειαν. Ἀλέξω γὰρ καὶ τὸ ἀμῦναι ### α 857 Ἀλεκτορίς Ἡ ὄρνις· καὶ ἡ ἀπὸ τῆς κεφαλῆς τρεφομένη θρίξ. Καὶ ἀλεκτρυόνα ἔλεγον τὴν θήλειαν ὄρνιν· καὶ τὸν λόφον τῆς περικεφαλαίας· Πέρσαι δὲ καὶ τοὺς κόρακας ### α 858 Ἀλεξητήριον Ἐκ τοῦ ἀλεξῶ ἀλεξήσω καὶ τοῦ ἰῶ ἰάσω, ἀλεξιατήριον, καὶ συγκοπῇ ἀλεξητήριον. Ἢ ἀπὸ τοῦ ἠλέξηται, παθητικοῦ παρακειμένου, γίνεται ἀλεξητὴρ, καὶ ἀλεξητήριον. Τὸ ΞΗ γράφεται διὰ τοῦ η ### α 859 Ἀλεξιάρη Ἡσίοδος, Νειὸς ἀλεξιάρη, παίδων εὐκηλήτειρα. Ἀπαλέξουσα καὶ ἀπείργουσα τὴν ἀρὴν, τουτέστι τὴν ἐκ τοῦ λιμοῦ βλάβην, καὶ τοὺς παῖδας ἥδουσα καὶ θάλλουσα, εὔκηλος, ἡσυχάστρια, ἡ ἀνανεουμένη γῆ ### α 860 Ἀλεξίκακος Ἡ ἀποτρεπτικὴ τῶν κακῶν, ἀπὸ τοῦ ἀλέξω καὶ τοῦ κακὸν, καὶ τροπῇ τοῦ ω εἰς ι. Τὰ γὰρ ἀπὸ ἐνεστώτων ἢ μελλόντων ἐνεργητικῶν γινόμενα ὀνόματα ἐν συνθέσει τρέπουσι τὸ ω εἰς ι· οἷον, ἄρχω, ἀρχιστράτηγος· αὔξω, αὐξίφωτος· λύσω, λυσίμαχος. Οὕτω καὶ ἀλέξω, ἀλεξίκακος ### α 861 Ἀλεός Ὁ ἥρως, ὁ πατὴρ Αὔγης, παρὰ τὸ ἀλῶ παράγωγον ἀλεύω· καὶ ὥσπερ παρὰ τὸ λοχεύω Λοχεὸς, καὶ κελεύω Κελεὸς, σωρεύω Σωρεὸς, οὕτως ἀλεύω Ἀλεός. Μεθόδιος ### α 862 Ἅλεος δὲ, ὁ μάταιος· καὶ ### α 863 ἀλεόφρων ὁ παράφρων· ἢ ὁ θερμὸς καὶ ἐνεός ### α 864 Ἄλες Ἀλέες. Ἔστιν ἀολλέες· σημαίνει τὸ ὁμοῦ· καὶ κράσει τοῦ α ο εἰς α μακρὸν, καὶ ἀπο βολῇ τοῦ ἑνὸς λ, ἀλέες, καὶ ἄλες· ὡς παρὰ Καλλι μάχῳ ἐν Χωλιάμβοις, Ἐς τὸ πρὸ τείχευς ἱερὸν ἀλέες δεῦτε. Ἀντὶ τοῦ, εἰς τὸ πρὸς τοῦ τείχους ἱερὸν ὁμοῦ δεῦτε. Οὕτως ὁ Χοιροβοσκός ### α 865 Ἀλεσούριος Εἶδος ἰχθύος θαλασσίου, ὅν τινες κατ’ εὐφημισμὸν ### κ 9 καλλιώνυμον καλοῦσιν. Ἔστι δὲ τὸ λεγόμενον θαλάσσιον αἰδοῖον, ἁλὸς οὐρὰ, ἁλοσούριόν τι ὄν. Οὐρὰν γὰρ καὶ τὸ αἰδοῖον εἰώθαμεν καλεῖν. Μεθόδιος. Ἔνιοι κόγχον κογχυλίου ### α 866 Ἀλετρίβανον Ὁ τριβεὺς, παρὰ τὸ τρίβειν τοὺς ἅλας. Ἁλοτρίβανον οὖν καὶ ἁλετρίβανον κατὰ τροπήν· ὡς κελαινοφὴς καὶ κελαινεφὴς, ἀπὸ τοῦ κελαινὸν καὶ τοῦ φῶς· οὐ γὰρ ἀπὸ τοῦ νέφος ### α 867 Ἁλετρεύουσα Ἀλήθουσα. Ὀρφναίῃς ἐνὶ χαλκὸν ἀλετρεύουσα καλιῇς. Ὅτι τὴν Ἀντιόπην ὁ Νυκτεὺς βασιλεὺς Θηβῶν, θυγατέρα αὐτοῦ οὖσαν, ἐποίησε χαλκᾶς ἀλήθειν κριθάς ### α 868 Ἀλευάδα Εἴρηται ὡς τὸ Φεύδα. Οἱ γὰρ Δωριεῖς τὴν γῆν δᾶν λέγουσι καὶ δίαν, ὡς καὶ τὸν γνόφον δνόφον. Φεύδα οὖν φεῦ γῆ. Οὕτως οὖν καὶ τὸ ἀλευάδα. Ἀλέου δᾶ, τοῦ δᾶ ἀντὶ τοῦ γῆ κειμένου ### α 869 Ἀλεύω Φεύγω. Παρὰ τὴν ἀλέαν, τὴν θέρμην, ἀλεῶ καὶ ἀλεύω, κυρίως τὸ ἀπὸ τοῦ ψύχους εἰς θερμασίαν ἀποφεύγω· μεταφορικῶς δὲ, καὶ τὸ ἁπλῶς ἐκκλίνω ἀπὸ τοῦδε εἰς τόδε. Καὶ Ἡσίοδος ἐν Ἔργοις καὶ Ἡμέραις, Δεινὴν δὲ βροτῶν ὑπαλεύεο φήμην. Καὶ ἔστι σχήματος συνθέτου. Ζήτει εἰς τὸ ### σ 4 σεύω. Ἀλεύας, μετοχή. Τὸ δὲ ἀλεύω, παρὰ τὸ ἀλῶ. Οἱ γὰρ φεύγοντες πλανῶνται ### α 870 Ἀλεύατο Ἀντὶ τοῦ ἐφυλάξατο. Ἀλεύατο κῆρα μέλαιναν. Καὶ, Ἀλεύατο πουλὺν ὅμιλον. Εἴρηται δὲ ἀπὸ τοῦ χεύω χεύατο· καὶ τροπῇ τοῦ χ εἰς λ, καὶ μετὰ τοῦ στερητικοῦ α, ἀλεύατο ### α 871 Ἀλευρόττησις Σήθω σήσω, καὶ σῆσις· καὶ τροπῇ τοῦ ς εἰς τ, τῆσις· καὶ πλεονασμῷ τοῦ τ μετὰ τοῦ ἄλευρον γίνεται ἀλευρόττησις ### τ 1 Τηλία εἰς ἣν τὰ ἄλευρα σήθουσιν, τὸ κόσκινον. Οὕτω Φίλων ### α 872 Ἀλέκτωρ Τὸ ζῷον τὸ κατοικίδιον· παρὰ τὸ λέγω τὸ κοιμῶμαι· οἷον, Τῷ δ’ ἄρα παρκατέλεκτο γυνή. Καὶ ὄνομα ῥηματικὸν, λέκτωρ, καὶ ἀλέκτωρ, ὁ ἐλάχιστα κοιμώμενος. Ἢ ὁ ἀπὸ τῶν λέκτρων, τουτέστι τῶν κοιτῶν, ἡμᾶς διεγείρων. Καὶ ὁ ἥλιος δὲ ἀλέκτωρ λέγεται· ἀκάματον γὰρ αὐτὸν λέγει Ὅμηρος· ἐπεὶ ἀγρύπνως τὸν συνήθη δρόμον ἐκτελεῖ· ἢ ἐλίκτωρ τὶς ὢν, παρὰ τὴν ἑλικοειδῆ αὐτοῦ κίνησιν. Ζήτει εἰς τὸ ### α 873 Ἀλέρα καὶ ἐλάρα Ἐλάρας γενεά. Οὕτως παρὰ Σιμωνίδῃ· Ἀλέρα δὲ, παρὰ Πινδάρῳ, οἷον, Ἀλέρας ὡσόν. Ὅτι τούτου τὸ πρῶτον ἐστιν πίστις ἐκ τοῦ Ἡσιοδείου μετὰ πλεονασμοῦ τοῦ ι καὶ πατρωνυμικὸν εἰπόντος, Εἰλαρίδην Τιτυόν. Ἀλέρα δὲ καθ’ ὑπέρθεσίν ἐστιν. Ἡρωδιανός ### α 874 Ἀλεωρή Ἡ φυλακὴ καὶ ἡ φυγή. Καὶ ἡ μὲν φυλακὴ, παρὰ τὴν ἀλέαν τὴν θέρμην, καὶ τὸ ὠρεῖν τὸ φυλάττειν· ἡ δὲ φυγὴ παρὰ τὸ ἀλέασθαι εὐπαραφυλάκτως. Ἐκ τοῦ ἀλέω οὖν, ἀλεωρή· καὶ ### α 875 Ἀλειπής Πηγὴ ἐν Ἐφέσῳ, οὕτω καλουμένη παρὰ τὸ μηδέποτε ἐπιλείπειν ἢ πλεονάζειν ἢ χειμῶνος ἢ θέρους. Οὕτω Μεθόδιος ### α 876 Ἄλειφα Σημαίνει τὸ ἄλειμμα. Ἀπὸ τοῦ ἀλείφω ἄλειφαρ, καὶ κατὰ ἀποκοπὴν, ἄλειφα. Κλίνεται ἀλείφατος· καὶ κλίνεται ἀπὸ τοῦ ἀπαθοῦς τοῦ ἄλειφαρ ἢ ἄλειφας, οὐκ ἀπὸ τοῦ ἄλειφα, ὥς τινες. Τὸ γὰρ κάρα, λίπα, ὕφα, ἄλειφα, οὐ κλίνονται. Ὅθεν τὸ γάλακτος ἀπὸ τοῦ γάλαξ κεκλίσθαι φασίν. Ἠναγκάσθη δὲ ἡ εὐθεῖα. Διὰ τοῦτο γέγονεν ἀποβολὴ τοῦ ξ. Οὐδὲν γὰρ οὐδέτερον εἰς ξ λήγει ### α 877 Ἀλείπτης Ἀπὸ τοῦ ἀλείφω, ἤλειπται, ἀλεί πτης, διὰ τῆς ΕΙ διφθόγγου. Ὅσα γὰρ ὀνόματα ἐκ τοῦ ἀλείφω γίνεται, εἰ μὲν διὰ τοῦ ΠΤ ἐκφέρεται, φυλάττει τὴν ΕΙ δίφθογγον, ἀλείπτω, ἀλείπτης, ἄλειπτον φάρμακον· ἀνήλειπτος, ὁ μὴ ἀλειφθείς· εἰ δὲ διὰ τοῦ φ ἐκφέρεται, σύνθετα ὄντα, οὐ φυλάττει τὴν δίφθογγον, ἀλλὰ διὰ τοῦ ι γράφονται· οἷον, ὑπηλιφὴς, ἀνυπηλιφής· σημαίνει δὲ τὴν ναῦν τὴν μὴ ἀλειφθεῖσαν πίσσῃ. Πρόσκειται “σύνθετα,” διὰ τὸ ἄλειφα, ἄλειμμα. Οὐκ ἔστι γὰρ σύνθετον, ἀλλ’ ἁπλοῦν ἀπὸ τοῦ ἀλείφω, ἄλειμμα. Δεῖ γινώσκειν, ὅτι γέγραπται Διφίλῳ τῷ κωμικῷ δρᾶμα ἐπιγεγραμμένον Ἀλείπτρια. Τὸ δὲ ἀλείπτης ἀρσενικῶς ἀπηγόρευται· ἀντὶ δὲ τοῦ ἀλείπτης ### π 2 παιδοτρίβης εἴωθε λέγεσθαι. Ἐκ δὲ τοῦ ἀλείπτης, φιλαλειπτῶ· οἷον, Ὡς οὐκ ἔστι πίστις ἐν ἀνδρὶ φιλαλειπτοῦντι, καὶ περὶ τὰς παλαίστρας ἔχοντι, καὶ πολυπραγμονοῦντι ὅ τι ἕκαστον τῶν μειρακίων ### α 878 Ἄλεισον Λέγεται καὶ ἀρσενικῶς· οἷον, Γίνωσκε τὸν ἄλεισον καὶ τὰ γράμματα, Ἀριστοφάνης. Ἔστι δὲ εἶδος ποτηρίου· ἐτυμολογεῖται δὲ διαφόρως. Οἱ μὲν γὰρ λέγουσι παρὰ τὸ ἅλις· ἐξ οὗ ἐστι πιεῖν δαψιλῶς καὶ ἀθρόως. Οὐκ ἀκριβῶς δὲ λέγεται· πρῶτον μὲν, ὅτι ἀντίκειται αὐτῷ ἡ γραφή· τὸ γὰρ ἄλεισον διὰ τῆς ΕΙ διφθόγγου γράφεται· εἰ δὲ ἦν ἀπὸ τοῦ ἅλις, ὤφειλε διὰ τοῦ ι γράφεσθαι· δεύτερον δὲ, ὅτι τὸ ἄλεισον ψιλοῦται, τὸ δὲ ἅλις δασύνεται. Εἰ δὲ ἦν ἀπὸ τοῦ ἅλις, ὤφειλε δασύνεσθαι· καὶ γὰρ τὸ ἁπανταχοῦ, ἐκ τοῦ ἅπας παραχθὲν, τὴν δασεῖαν τοῦ ἅπας ἐφύλαξεν. Ἄλλοι δὲ λέγουσι, ὅτι παρὰ τὸ ἄλες ἐστὶ, τὸ σημαῖνον τὸ ἀθρόον, οἷον πλατύ· ἐξ οὗ ἐστιν ἀθρόως πιεῖν. Τούτοις δὲ ὁ χρόνος ἀντίκειται. Τὸ μὲν γὰρ ἄλες μακρὸν ἔχει τὸ α, τὸ δὲ ἄλεισον, βραχύ. Εἰ δὲ ἦν ἀπὸ τοῦ ἄλες, ὤφειλε φυλάττειν τὸν μακρὸν χρόνον αὐτοῦ. Κρεῖττον οὖν λέγει Ἀπολλώνιος ὁ τοῦ Ἀρχιβίου, ὅτι παρὰ τὸ λεῖον γέγονεν ἄλειον, καὶ ἐπενθέσει τοῦ ς, ἄλεισον, τοῦ α ἐπιτατικοῦ ὄντος ἢ στερητικοῦ, τουτέστι τὸ μὴ ὂν ὁμαλὸν, ἀλλὰ περιφερές· παρὰ τὸ εὖ λεῖον. Καὶ εὐλόγως ψιλοῦται· τὸ γὰρ α, ἢ στερητικὸν ἢ ἐπιτατικὸν ὂν, ψιλοῦται. Οὕτως ὁ Χοιροβοσκός ### α 879 Ἀλείσιον Τόπος οὕτω καλούμενος, ὡς λέγει ὁ Χοιροβοσκὸς, ἀπὸ τοῦ ἀλῶ ἀλέσω ἀλείσιον· Πέτρης τ’ Ὠλενίης καὶ Ἀλεισίου, ἔνθα κολώνη κέκλιται. Ὅπου ἡ κολώνη παράκειται ### α 880 Ἀλείτης Σημαίνει τὸν ἁμαρτωλὸν καὶ ἄδικον, διὰ τῆς ΕΙ διφθόγγου, ὡς ἐνταῦθα, Φάτο γὰρ τίσασθαι ἀλείτην. Καὶ λέγει ὁ Χοιροβοσκὸς εἰς τὴν Ὀρθογραφίαν αὐτοῦ, ὅτι ἀνεφάνη τὸ ο ἐν τῷ ἀλοίτης, ὅπερ σημαίνει καὶ αὐτὸ τὸν ἁμαρτωλὸν, καὶ διὰ τοῦτο διὰ τῆς ΕΙ διφθόγγου γράφεται. Τὰ γὰρ ἔχοντα τὸ ο ἀναφαινόμενον ἔχουσι τὸ ε ἐγκείμενον· οἷον σπείρω σπορὰ, ἀλείφω ἀλοιφή. Οὕτως οὖν καὶ ἀλείτης, ἀλοίτης. Τοῦτο δὲ παρὰ τὸ ἀλῶ τὸ πλανῶ, ἢ ὀλοθρεύω ### α 881 Ἀλήτης Ὁ Ἡρακλέους ἀπόγονος, ὁ τῆς Κορίνθου βασιλεὺς, υἱὸς δὲ Ἱππότου· ἀφ’ οὗ καὶ οἱ Κορίνθιοι Ἀλητίδαι. Εἴρηται ὅτι Ἱππότης διὰ τὸν Κάρνιδος φόνον ὑπὸ τῶν Ἡρακλειδῶν ἐκβληθεὶς, καὶ λῃστεύων, ἔσχεν αὐτόν ### α 882 ἀλήτης σημαίνει δὲ καὶ τὸν πλανήτην. Καὶ δεῖ γινώσκειν, ὅτι ὥσπερ τὸ κομήτης καὶ πεδήτης καὶ πλανήτης, οὐ ῥηματικὰ, ἀλλὰ παρώνυμα ἀπὸ τοῦ πέδη καὶ πλάνη καὶ κόμη, οὕτως καὶ παρὰ τὸ ἄλη, ὃ σημαίνει τὴν πλάνην, γίνεται ἀλήτης. Οὕτως Φιλόξενος εἰς τὸ Ῥηματικὸν αὐτοῦ. Ἀλίτης δὲ διὰ τοῦ ι γραφόμενον εὗρον ἐγὼ σημαῖνον τὸν ἁμαρτωλὸν, ἀπὸ τοῦ μὴ ἔχειν λιτὴν, ὅ ἐστι δέησιν ### α 883 Ἀλῆτις Τινὲς τὴν Ἠριγόνην τὴν Ἰκαρίου θυγατέρα, ὅτι πανταχοῦ ζητοῦσα τὸν πατέρα ἠλᾶτο· οἱ δὲ Αἰγίσθου καὶ Κλυταιμνήστρας φασίν· οἱ δὲ, τὴν τοῦ Μαλεώτου τοῦ Τυρρηνίου θυγατέρα· οἱ δὲ, τὴν Μήδειαν, ὅτι μετὰ τὸν φόνον τῶν παίδων πρὸς Αἰγέα κατέφυγεν ἀλητεύσασα· οἱ δὲ, τὴν Περσεφόνην· διότι τοὺς πυροὺς ἀλοῦντες πέμματα τινὰ προσέφερον αὐτῇ. Οὕτω Μεθόδιος ### α 884 Ἅλη Ἔστι πλάνη, ἀποβολῇ τῶν δύο συμφώνων γίνεται ἄνη, καὶ τροπῇ, ἄλη. Ἢ παρὰ τὴν ἅλα, ὃ σημαίνει τὴν θάλασσαν. Κυρίως γὰρ ἅλη, ἡ ἐν θαλάσσῃ πλάνη ### α 885 Ἀλητεύω Ἀλητῶ τὸ πλανῶ, ἀπὸ τῆς ἄλης, τῆς πλάνης· καὶ ἀπὸ τοῦ ἀλητῶ ἀλητεύω, τὸ πλανῶμαι ### α 886 Ἀλείατα Τὰ ἐκ πυροῦ ἀληλεσμένα ἄλευρα· συγκοπῇ ἄλειτα. Ἢ ἑφθὸν ἄλευρον. Λέγεται καὶ ἄλητον ### α 887 Ἀλήϊος Οὔ κεν ἀλήϊος εἴη ἀνήρ. Ἰλιάδος ι, πένης, ἄπορος· ἤτοι ἀπὸ τοῦ μὴ ἔχειν λήϊον, ἤγουν σιτοφόρον χωρίον· ἢ ἀπὸ τοῦ μὴ ἔχειν λείαν, ἤγουν ἀγέλας προβάτων ### α 888 Ἀλήϊον Ἤτοι ὁ καππεδίον τὸ Ἀλήϊον οἶος ἀλᾶτο. Ὅτι παρετυμολογεῖται τὸ Ἀλήϊον ἀπὸ τῆς γενομένης ἐν αὐτῷ τοῦ Βελλεροφόντου πλάνης. Λέγεται γὰρ ἐπαρθέντα τὸν Βελλεροφόντην ἐφ’ οἷς ἔπραξεν θελῆσαι μετὰ τοῦ Πηγάσου τὸν οὐρανὸν κατοπτεῦσαι, τὸν δὲ Δία μηνίσαντα οἶστρον ἐμβαλεῖν τῷ Πηγάσῳ· ὅθεν ἐκπεσεῖν μὲν τὸν Βελλεροφόντην, καὶ κατενεχθῆναι εἰς τὸ τῆς Λυκίας πεδίον, ἀλᾶσθαι δὲ κατὰ τοῦτο πηρωθέντα· τὸν δὲ ἵππον λαβεῖν τὴν Ἠῶ δεηθεῖσαν τοῦ Διὸς δῶρον, πρὸς τὸ ἀκόπως περιϊέναι τὰς τοῦ κόσμου περιόδους. Ἰστέον δὲ ὅτι οἱ μὲν ἐψίλωσαν αὐτὸ, ἀπὸ τῆς ἄλης τοῦ Βελλεροφόντου· οἱ δὲ ἐδάσυναν, ἀπὸ τοῦ τοὺς ἅλας ἐκεῖ πήγνυσθαι. Βέλτιον τὸ πρῶτον ### α 889 Ἀλησιάς Ἡ Ἀφροδίτη, διὰ τὸ περὶ πᾶν ζῷον ἀλᾶσθαι τὴν θεὸν, πολλῶν ἐρασθεῖσαν καὶ πλανωμένην. Πιθανώτερον δὲ, ἡ ἐν Κολοφῶνι ἐπὶ τοῦ Ἄλεντος ἱδρυμένη ποταμοῦ ### α 890 Ἀλήσια Κατὰ στέρησιν τοῦ α, ἀπὸ τοῦ ληΐζεσθαι. Οὕτως Μεθόδιος. Λέγεται δὲ παροξυτόνως ἡ ἀσυλία ### α 891 Ἄληκτον Ἀκατάπαυστον. Παρὰ τὸ λήγω, τὸ παύω, λέληκται ληκτὸς, καὶ ἄληκτος, ὁ ἀκατάπαυστος καὶ πολύς. Ἐξ οὗ καὶ τὸ, Ἄληκτον ὑμνεῖ τὸν κενούμενον λόγον. Ἔστι δὲ ἐπίρρημα μεσότητος, ἀντὶ τοῦ ἀλήκτως· μετάγεται γὰρ ἀπὸ τοῦ ὀνόματος εἰς ἐπίρρημα. Κανὼν δέ ἐστιν ὁ λέγων, ὅτι τὰ ἀπὸ ὀνομάτων εἰς ἐπιρρηματικὴν σύνταξιν μεταγόμενα καὶ τὴν αὐτὴν γραφὴν ταῖς πτώσεσιν ἔχει ### α 892 Ἀληθές Τὸ μὴ λήθῃ ὑποπίπτον τοῦ δικαίου· τὸ ἐναντίον τῷ ψεύδει· ἄληθες δὲ, τὸ κατ’ ἐπερώτησιν λεγόμενον ### α 893 Ἀλήθω Τὸ ἐπὶ τῆς μύλης σῖτον ἢ κριθὴν ἀλευροποιεῖν. Ἀπὸ τοῦ ἀλῶ ἀλήθω, ὡς πρῶ πρήθω, νῶ νήθω, κνῶ κνήθω. Ἀλήθω τὸ αὐτὸ σημαίνει τῷ πρωτοτύπῳ ### α 894 Ἀλήμεναι Πάντας ἐπὶ πρύμνῃσιν ἀλήμεναι. Ἀθροισθῆναι καὶ συστραφῆναι. Ὥσπερ παρὰ τὸ βῆναι γίνεται βήμεναι, οὕτως καὶ ἀπὸ τοῦ ἀλῆναι ἀλήμεναι. Ψιλοῦται ### α 895 Ἄλθαινος Ποταμὸς Ἰταλίας, ὅν φησιν ὀνομασθῆναι Τίμαιος διὰ τὸ ἀλθαίνειν τὰ τραύματα τῶν ἐν αὐτῷ λουομένων ### α 896 Ἀλθαίνω Τὸ θεραπεύω. Παρὰ τὸ ἄλθω ἀλθαίνω. Ἢ παρὰ τὸ ἀλδαίνω. Τὸ δὲ ἄλθω, τὸ θεραπεύω, ἐκ τοῦ ἄλδω τὸ αὐξάνω· τὸ γὰρ ὑγιὲς αὔξει ### α 897 Ἄλθετο Ἐπὶ τοῦ ὑγιασθῆναι· παρὰ τὸ ἄλδειν, ὅ ἐστιν αὔξειν, αὐξάνειν· τὸ γὰρ ὑγιὲς αὔξεται. Καὶ ### α 898 Ἁλιβδύειν Τὸ καταδύειν εἰς θάλασσαν· μεταφορικῶς δὲ τὸ κρύπτειν καὶ ἀφανίζειν· παρὰ τὴν ἅλα καὶ τὸ βδύειν Αἰολικῶς πλεονασμῷ τοῦ β, ὡς σίδη σίβδη, ἁλιδύειν ἁλιβδύειν. Λυκόφρων, Εἱρκτῆς ἁλιβδύσασα λυγαίας δέμας ### α 899 Ἅλιας Ἔστιν ἅλις, καὶ πλεονασμῷ τοῦ α, ἅλιας. Ἔστι δὲ μονῆρες τὸ ἐπίρρημα. Οὐδὲν γάρ ἐστιν εἰς ΑΣ ἐπίρρημα προπαροξύτονον, τοῦτο δὲ μόνον· τὸ δὲ αἴτιον τοῦ τόνου, ὁ πλεονασμός· ἀλλ’ ἢ ὀξύτονον, ὡς ἐπὶ τοῦ ἑκὰς, ἐμπάς· ἢ παροξύτονον, ὡς τὸ, “ἀτρέμας ἧσο.” Οὕτως Ἡρωδιανός ### α 900 Ἀλίαστος Μάχην ἀλίαστον ἔχουσι. Καὶ, Ὅμαδος δ’ ἀλίαστος ἐτύχθη. Σημαίνει δὲ τὸν ἀκατάπαυστον. Παρὰ τὸ λιάζω τὸ σημαῖνον τὸ ἐκκλίνω· οἷον, Ἀμφὶ δ’ ἄρά σφι λιάζετο κῦμα θαλάσσης. Ὁ μέλλων λιάσω· γίνεται ῥηματικὸν ὄνομα λιαστός· καὶ μετὰ τοῦ στερητικοῦ α, ἀλίαστος, ὃν οὐκ ἄν τις ἐκκλίνοι. Ἢ παρὰ τὸ ἀλῶ ῥῆμα γίνεται ἀλίζω, ὡς φοιτῶ φοιτίζω· Καλλίμαχος, Φοιτίζειν ἀγαθοὶ πολλάκις θεοί. Ἀλίζω οὖν, καὶ καθ’ ὑπέρθεσιν λιάζω, λιαστὸς, καὶ ἀλίαστος· πολὺ, ἄτρεπτον ### α 901 Ἁλίαρτος Ἡ πόλις. Ἢ ὅτι ἐκ τῶν ἁλιέων καὶ τοῦ ἄρτου. Τὸ ἐθνικὸν Ἁλιάρτιος. Λέγεται δὲ κτισθῆναι ὑπὸ Ἀλεξάνδρου ### α 902 Ἁλία Σκεῦος ἐν ᾧ τρίβονται οἱ ἅλες, ἢ εἰς ὃ ἀποτίθενται ### α 903 Ἁλιάδες Ἔναλοι, οἱ διὰ θαλάσσης πνέοντες ### α 904 Ἀλιβάντας Τοὺς ἐν θαλάσσῃ τελευτήσαντας· ἢ τοὺς ξηρούς. Ἄλλοι, τοὺς διὰ πενίαν ἀτάφους ### α 905 Ἁλιβάπτοις Πορφυροῖς· καὶ ### α 906 ἁλιεργέα πορφυροεργῆ, ἢ ἐν θαλάσσῃ εἰργασμένα ### α 907 Ἁλίζωνος Ἰσθμὸς, διὰ τὸ ἁλὶ διεζῶσθαι ### α 908 Ἀλικάκκαβα Ὁ τοῦ λωτοῦ καρπός ### α 909 Ἀλίβας Ὁ νεκρὸς, παρὰ τὸ μὴ ἔχειν λιβάδα μήτε θερμότητα, ὅ ἐστιν ὑγρότητα. Οἱ γὰρ ζῶντες, ὑγροί. Σημαίνει δὲ καὶ ὄξος, ὡς παρὰ Καλλιμάχῳ, Ἔβηξαν οἷον ἀλίβαντα πίνοντες. Παρὰ τὸ μὴ λείβειν, ὁ μὴ λειβόμενος ἢ σπενδόμενος ### α 910 Ἁλιεύς Παρὰ τὴν ἁλὸς γενικὴν ἁλιὸς ἁλιεὺς, ὡς Αἰακίδης, Αἰακιδεὺς, καὶ ναύτης ναυτιεύς. Οὕτω Φίλων ### α 911 Ἁλιζῶνες Οἱ Βιθυνοί. Ὅμηρος, Αὐτὰρ Ἁλιζώνων Ὁδίος καὶ Ἐπίστροφος ἦρχον. Ὅτι ἡ γῆ αὐτῶν θαλάσσῃ διέζωσται καὶ οἱονεὶ χερσόννησός ἐστιν, ὑπὸ τοῦ Εὐξείνου καὶ τῆς Προποντίδος διεζωσμένη. Οὕτω Μεθόδιος. Οἱ δὲ, ἐθνικὸν Θρᾳκῶν, ἢ τῶν Παφλαγόνων ### α 912 Ἀλιμοῦς Δῆμος τῆς Ἀττικῆς, ἀπὸ τῶν ἐκεῖσε ἁλῶν ἀλιμόεις καὶ ἀλιμοῦς. Πολλὰ γὰρ καὶ ἄλλα χωρία οὕτως ὠνόμασται. Καὶ γὰρ ἀπὸ τῶν ῥάμνων Ῥαμνοῦς, δῆμος τῆς Ἀττικῆς· καὶ Κυπάρισσος, ἀπὸ κυπαρισσῶν· Ὅμηρος· Καὶ Κυπαρισσήεντα καὶ Ἀμφιγένειαν ἔναιον ### α 913 Ἁλιμυρήεντα Ποταμὸν ἁλὶ βρεχόμενον, ἢ εἰς θάλασσαν ῥέοντα, ἢ ἁλὶ κιρνάμενον ### α 914 Ἀλινδῶ Τὸ κυλίω· οἷον, Μέλλοντας ἤδη παρθένους ἀλινδεῖσθαι. Ἤγουν κυλίεσθαι. Καὶ Ἀριστοφάνης Νεφέλαις, Ἄπαγε τὸν ἵππον ἐξαλίσας οἴκαδε. Ἀντὶ τοῦ κυλισθῆναι ποιήσας. Παρὰ δὲ τὸ ἀλίω, ἀλίνδω, ὡς κυλίω κυλίνδω. Ἢ παρὰ τὸ ἀλῶ ἀλίω, καὶ ἀλινδῶ, ὡς κυλινδῶ. Ἢ παρὰ τὸ ἅλις καὶ τὸ δινῶ, καὶ συγκοπῇ ἀλινδῶ. Ἢ παρὰ τὸ κυλίνδω κυλινδῶ, ἀφαιρέσει τοῦ κ, καὶ τροπῇ τοῦ υ εἰς α. Καὶ ### α 915 ἀλινδήθρας τὰς ἐν τοῖς κηρώμασι κυλίστρας ἢ συμφορήσεις, κυλινδήθρας ### α 916 Ἀλινδεῖσθαι γὰρ ἁμιλλᾶσθαι, καὶ συγκλείεσθαι. Καὶ ### α 917 Ἁλικαρνασός Διὰ τὸ πρὸς τῇ ἁλὶ τῆς Καρίας ᾠκίσθαι. Οὕτως Ὦρος ### α 918 Ἅλιος Ἐπίθετον· ἔστι δὲ καὶ κύριον. Ἃλς ἁλὸς ἅλιος, ὡς χθὼν χθονὸς χθόνιος, καὶ πτὺξ πτυχὸς πτύχιος. Τὰ ἀπὸ μονοσυλλάβων ὀξυτόνων διὰ τοῦ ΙΟΣ γινόμενα ὀνόματα μὴ σημαίνοντα μέρος σώματος μηδὲ μετουσίαν, μηδὲ κτητικὰ ὑπάρχοντα, διὰ τοῦ ι γράφονται· οἷον, Φρὺξ Φρυγὸς Φρύγιος, Στὺξ στυγὸς στύγιος. Μέρος σώματος, βόειος, αἴγειος, χήνειος· φλόγειος, μετουσιαστικόν ### α 919 Ἅλιον Σημαίνει τὸ μάταιον· Ἦ ῥ’ ἅλιον τὸν μῦθον ὑπέστημεν Μενελάῳ; Ἃλς ἁλὸς ἅλιον, οἱονεὶ τὸ εἰς θάλασσαν ῥιπτούμενον καὶ ἀφανιζόμενον. Ἢ ἀπὸ μεταφορᾶς τοῦ θαλασσίου ὕδατος· τὸ γὰρ τῆς θαλάσσης ὕδωρ ἄχρηστον εἰς πόσιν· οὕτως Ὠρίων. Ζήτει καὶ ἠλίθιον θαλάσσης ### α 920 Ἄλιππα Παρὰ τὸ ἀλείφω γίνεται ἄλειμμα, καὶ Αἰολικῶς ἄλιππα ### α 921 Ἁλίπλοα Ἁλίπλοα τείχεα θείη. Τῇ θαλάσσῃ πλέοντα, ἢ ὑπὸ τῆς θαλάσσης ἐπιπλεόμενα ### α 922 Ἁλίπεδον Κυρίως τὸ παραθαλάσσιον χωρίον, τὸ ἁλὸς πέδον· ἢ τὸ ὁμαλὸν πεδίον καὶ τετριμμένον, τὸ οἷον ἀληλεσμένον πέδον ### α 923 Ἅλις Ἐπίρρημα μεσότητος. Αἱ μέν τ’ ἔνθα ἅλις πεποτήαται, αἱ δέ τε ἔνθα. Τὸ ἱκανῶς καὶ αὐτάρκως, τὸ πλῆρες καὶ κεκορεσμένον. Δασύνεται· τὸ ἀθροιστικὸν α δασύνεται, ἅπας, ἅλις. Γίνεται οὖν ἐκ τῆς ἁλός γενικῆς· ἐν αὐτῇ γὰρ ἀθρόον καὶ ἱκανόν ἐστι τὸ ὕδωρ. Ἔστι δὲ ἐπίρρημα πρωτότυπον, ἀφ’ οὗ ἅλιθα καὶ ἥλιθα, τὸ πάνυ. Δύναται καὶ παρὰ τὴν ἅλα εἶναι, πολλὴν οὖσαν καὶ μεγάλην· καὶ σημαίνει ἀρκεῖ, παῦσαι· πολὺ, ἄθρουν ### α 924 Ἁλιτενής Ὁ παράλιος τόπος, ὁ παρατεταμένος τῇ θαλάσσῃ. Καὶ ### α 925 Ἀλιτῶ Τὸ ἁμαρτάνω, ἔστι καὶ βαρύτονον καὶ περισπώμενον. Ἀπὸ γὰρ τοῦ λιτὴ γίνεται ἀλιτῶ, τὸ λιτῆς καὶ ἱκεσίας στερεῖσθαι· ὅθεν καὶ ### α 926 ἀλίτης ὁ ἁμαρτωλός. Ἡ χρῆσις τοῦ περισπωμένου. Διὸς δ’ ἀλίτηται ἐφετμάς. Καὶ ### α 927 ἀλιτεῖν παραβῆναι, ἀδικεῖν· καὶ ### α 928 Ἀλιταίνω Ὅς τέ τευ ἀφραδίᾳ ἀλιταίνεται ὀρφανὰ τέκνα, Ἡσίοδος, ὃς ἂν εἰς ἄλην ἀγάγῃ τῶν καταπονουμένων τέκνα. Καὶ ### α 929 ἀλιτραίνω ἀπὸ τοῦ ἀλιτρὸν τὸ μιαρὸν καὶ πονηρόν. Καὶ ### α 930 ἀλιτρία ἁμαρτία, οἷον ἀλιτηρία ### α 931 Ἁλίσπαρτον Κυρίως τὸ κατεσπαρμένον χωρίον· καὶ τὸ ἄλευρον δὲ οὕτως καλεῖται ### α 932 Ἁλιτρύτου Ἐν θαλάσσῃ καταπονηθέντος ### α 933 Ἀλιτρός Ὁ ἁμαρτωλὸς καὶ ἄδικος· οἷον, Εὗρε θεὸς τὸν ἀλιτρόν. Ἀπὸ τοῦ ἀλιτῶ, ἀλιτρὸς καὶ ἀλιτραίνω· ἢ ἀπὸ τοῦ ἀλιτήριος κατὰ συγκοπήν ### α 934 Ἀλιτήμων Ἀπὸ τοῦ ἀλιτῶ περισπωμένου μέλλοντος ἀλιτήσω γίνεται ἀλιτήμων, ὡς φιλῶ φιλήσω φιλήμων· οἷον, οὔτ’ ἄσκοπος, οὔτ’ ἀλιτήμων ### α 935 Ἀλιτήριος Σημαίνει δὲ τὸν ἁμαρτωλόν. Ἀπὸ δὲ τοῦ ἀλίτω βαρυτόνου γίνεται ἀλίτης· ἐξ αὐτοῦ ἀλιτὴρ, ὡς ἀρότης ἀροτήρ. Ἐκ τοῦ ἀλιτὴρ ἀλιτῆρος γίνεται ἀλιτήριος, ὡς σωτὴρ σωτήριος. Τὸ ΡΙ, ι. Τὰ γὰρ ἀπὸ τῶν εἰς ρ ληγόντων διὰ τοῦ ΡΙΟΣ γινόμενα διὰ τοῦ ι γράφονται, τῆς τρίτης ἀπὸ τέλους τῆς παραληγούσης τῆς γενικῆς θεωρουμένης· οἷον, ἀὴρ ἀέρος ἀέριος, σωτὴρ σωτῆρος σωτήριος, αἰθὴρ αἰθέρος αἰθέριος· οὕτως οὖν καὶ ἀλιτὴρ ἀλιτῆρος ἀλιτήριος, ὁ ἁμαρτωλὸς καὶ ἄδικος, ἢ ὁ μὴ τηρῶν τὰς λιτάς ### α 936 ἀλιτήριοι ἐντεῦθεν ἐκαλοῦντο οἱ μιάσματι συνεχόμενοι. Λιμὸς κατέλαβε ποτὲ τοὺς Ἀθηναίους· ἥρπαζον οὖν τινὲς ἀλούμενα τὰ ἄλευρα. Ἀπὸ οὖν ἐκείνων τοὺς πονηροὺς ἀλιτηρίους ἐκάλουν ### α 937 Ἄλλως. Λιμὸς ἐγένετο ἐν Ἀθήναις, καὶ οἱ πένητες τὰ τῶν ἀλούντων ἄλευρα διήρπαζον. Ἐλέγοντο οὖν οἱ τοὺς ἀλοῦντας τηροῦντες καὶ ἁρπάζοντες, ἀλιτήριοι. Παρέτεινε δὲ τὸ ὄνομα καὶ ἐπὶ τῶν μετὰ βίας τὶ ποιούντων ἀπὸ τῆς σιτοδείας τῆς κατὰ τὸν Αἰτωλικὸν πόλεμον γενομένης. Ἔστι δὲ καὶ παράγωγον ἀπὸ τούτου ### α 938 ἀλιτήριος Ζεύς · ὅτι λιμοῦ συντόνου γενομένου, τοὺς ἀλοῦντας πάντας ἐφύλαττον, διὰ τὸ μὴ κλέπτειν τὶ τῶν ἀλουμένων. Ὡς οὖν ἐπόπτας καὶ τηρητὰς τῶν ἀλουμένων, τοὺς θεοὺς οὕτως ὠνόμασαν ### α 939 Ἀλία καὶ ἀλίσαι Παρὰ τὸ ἀλῶ τὸ πλανῶ, ἀλίω, ἢ ἀπὸ τοῦ κυλίω, ἀποβολῇ τοῦ κ, καὶ τροπῇ τοῦ υ εἰς α, ἀλίω ἀλίσω ἤλισα· καὶ ἀλίσαι τὸ κυλίσαι· οἷον, Ἄπαγε τὸν ἵππον ἐξαλίσας οἴκαδε. Μεθόδιος ### α 940 Ἀλίωσε Οὐδ’ ἀλίωσε βέλος. τὸ μάταιον ἐποίησε. Καὶ ### α 941 ἀλιῶσαι μάταιον ἡγήσασθαι, ἢ μαθεῖν ### α 942 Ἀλκή Παρὰ τὸ ἀρκῶ τὸ βοηθῶ, ἀρκή· καὶ μεταθέσει τοῦ ρ εἰς λ, ἀλκὴ, ἡ δύναμις. Ἢ παρὰ τὴν ἀκμὴν, τὴν ἡλικίαν. Τοῦτο παρὰ τὸ κμῶ τὸ κοπιῶ γίνεται κμή· καὶ μετὰ τοῦ στερητικοῦ α, ἀκμὴ, ἡ μὴ κοπιῶσα, ἀλλὰ δυναμένη φέρειν κόπους ### α 943 Ἀλκί Παρὰ τὸν ἄλξω μέλλοντα γέγονεν ἀλκὴ, ὡς παρὰ τὸ ἕλκω ὁλκή· καὶ κατὰ μεταπλασμὸν ἀλκὶ, οἷον, Ἀλκὶ πεποιθώς. Ἢ ἀρκὴ τὶς οὖσα ἐπὶ βοηθείᾳ. Κυρίως γὰρ ἀρκεῖν τὸ βοηθεῖν. Ἢ ἀπὸ τοῦ ἄλξ ἀλκὸς ἀλκὶ, τῇ δυνάμει τεθάρρηκεν· ὡς πλὰξ πλακὸς πλακί ### α 944 Ἀλκαία Ἡ οὐρά. Κυρίως δὲ ἡ τοῦ λέοντος οὐρὰ, διὰ τὸ εἰς ἀλκὴν αὐτὸν προτρέπειν. Ὅμηρος, Οὐρῇ δὲ πλευράς τε καὶ ἰσχία ἀμφοτέρωθεν μαστίεται, ἕε δ’ αὐτὸν ἐποτρύνει μαχέσασθαι. Οὕτως Μεθόδιος ### α 945 Ἄλκαρ Δύναμις, σωτηρία· παρὰ τὴν ἀλκὴν ἄλκαρ ### α 946 Ἀλκάζειν Τὸ ἀνδρείως πράσσειν τί· καὶ ### α 947 Ἄλκιμος Παρὰ τὴν ἀλκὴν τὴν ἰσχὺν τὴν βοηθητικὴν ἀρκεῖν· σημαίνει δὲ ἰσχυρὸν, θρασύν ### α 948 Ἀλκτῆρα Τιμωρὸν, κωλυτὴν, βοηθόν ### α 949 Ἀλκμάν Ὄνομα κύριον. Παρὰ τὴν ἀλκὴν Ἀλκμάν ### α 950 Ἀλκμήνη Παρὰ τὴν ἀλκὴν ἀλκήνη καὶ πλεονασμῷ τοῦ μ, Ἀλκμήνη, ὡς Ἀλκάων Ἀλκμάων. Ἢ παρὰ τὴν ἀκμὴν ἀκμήνη καὶ Ἀλκμήνη. Οὐδὲν γὰρ ἔχομεν εἰπεῖν ἐπὶ τούτου πλέον· κύριον γάρ ἐστι τὸ ὑποκείμενον. Οὐ δεῖ γὰρ ἐπὶ τῶν κυρίων ἐτυμολογίας λαμβάνειν. Οὕτως Ἡρωδιανὸς περὶ Παθῶν ### α 951 Ἀλκμάρες Τὸ ἀλεξητήριον, κατὰ πλεονασμὸν τοῦ μ. Ἀλκάρες γάρ ἐστι τὸ ἀλαλκοῦν τὴν ἀρὰν, καὶ ἀπεῖργον τὴν βλάβην. Μεθόδιος ### α 952 Ἀλκάος Ὃν τρόπον οἱ Ἴωνες ἐκβάλλουσι τὸ ι τῶν κτητικῶν, ἤγουν τῆς ΕΙ διφθόγγου, τὸν αὐτὸν τρόπον καὶ οἱ Αἰολεῖς τῆς ΑΙ διφθόγγου ἐκβάλλουσι τὸ ι· οἷον Θηβαῖος Θηβάος, ἀρχαῖος ἀρχάος, Ἀλκαῖος Ἀλκάος ### α 953 Ἀλκυών Εἶδος ὀρνέου, παρὰ τὸ ἐν ἁλὶ κύειν, ἤγουν ἐν θαλάσσῃ· λέγεται δὲ καὶ ὑποκοριστικῶς Ἀλκυονίς. Φασὶ δὲ, ὅτι κῦμα ἀφανίζον αὐτῆς τὰ ὠὰ, καὶ ἐπὶ πολὺ οὔσης ἀτέκνου, ὁ Ζεὺς ἐλεήσας αὐτὴν, ὥρισεν ἡμέρας τινὰς εὐδιεινὰς, ἐν αἷς τίκτει καὶ ἐκγλύφει, ἑπτὰ ἑπτὰ, ἃς λέγουσιν ἁλκυονίδας, τὰς γαληνούς ### α 954 Ἀλκύδων Ἁλκυὼν, καὶ πλεονασμῷ τοῦ δ. Καὶ ἔστι μονῆρες. Οὐδὲν γὰρ εἰς ΩΝ καθαρὸν λῆγον πλεονάζει τὸ δ, ἀλλὰ μόνον τοῦτο. Ἡρωδιανός ### α 955 Ἀλλ’ ἤ Σύνδεσμος διασαφητικός· ἐκ τοῦ ἀλλὰ συνδέσμου συμπλεκτικοῦ, καὶ τοῦ ἢ συνδέσμου διαζευκτικοῦ. Ἀντὶ τίνος παραλαμβάνεται ὁ ἀλλὰ σύνδεσμος; Ἀντὶ τοῦ καί· οἷον, “ἡμέρα μέν ἐστιν, ἀλλὰ τὰ νέφη οὐχ ὁρῶ.” ### α 956 Ἀλλ’ ὅ τι οἱ Τέσσαρα μέρη λόγου. Ἀλλὰ, σύνδεσμος· τὸ ὃ, ἄρθρον· τὸ τὶ, ὄνομα ἀόριστον· τὸ οἱ, ἀντωνυμία ### α 957 ἄγετε ῥῆμα ἐστὶν, ἢ ἐπίρρημα; Καὶ λέγομεν ἐπίρρημα. Ἀλλὰ κανών ἐστιν ὁ λέγων, τὰ ἀριθμὸν ἀναδεχόμενα μετὰ τῆς δεούσης τῶν προσώπων καταλήξεως ῥήματά ἐστι, καὶ ὀφείλει εἶναι ῥήματα. Ἀλλ’ ἕτερος κανών ἐστιν ὁ ποιῶν αὐτὸ ἐπίρρημα. Ὥσπερ γὰρ τὸ δεῦρο, ὁμολογου μένως ὂν ἐπίρρημα, ἐχόμενον δὲ προστακτικῆς ἐννοίας, κατὰ συνεκδρομὴν ἀριθμὸν ἀνεδέξατο, ὡς ἐν τῷ, Δεῦτε φίλοι, τὸν ξεῖνον ἐρώμεθα, οὕτως τὸ ἄγε, ἐπίρρημα ὂν, κατὰ συνεκδρομὴν τοῦ ῥήματος ἔσχε πληθυντικῶς τὸ ἄγετε ### α 958 Ἀλλάσσω Παρὰ τὸ ἄλλος ἀλάσσω. Τὸ ### α 959 ἄλ λος ἀπὸ τοῦ ἄλαλος, κατὰ συγκοπήν. Ἀναιρετικὸν γάρ ἐστι τῶν ὡρισμένων· οἷον, ἄλλος, οὐκ ἐγώ· ἄλλος, οὐ σύ. Ὅθεν γράφεται καὶ διὰ δύο ΛΛ πρὸς ἀντιδιαστολὴν ἑτέρου σημαινομένου· ἔστιν Ἄλος, πόλις Θεσσαλίας, δι’ ἑνὸς Λ. Ἰστέον ὅτι τοῦ ἄλλος κλητικὴ οὐκ ἔστιν· οἷον ἄλλε. Ἡ γὰρ φύσις τῆς κλήσεως μάχεται τῷ σημαινομένῳ τοῦ ὀνόματος· ἡ μὲν γὰρ κλητικὴ πρὸς παρόν ἐστι πρόσωπον καὶ γνωριζόμενον· τὸ δὲ ἄλλος ἀγνοουμένου ἐστὶ καὶ ἀπόντος. Ὁμοίως δὲ καὶ τὰ κλητικὰ τῶν πυσματικῶν ἐκλέλοιπε, ἐπειδὴ τὰ πυσματικὰ περὶ ἀπόντων καὶ ἀγνοουμένων γίνονται προσώπων· αἱ δὲ κλητικαὶ παρόντων εἰσὶν ὑπ’ ὄψιν καὶ ἐγνωσμένων κλήσεις. Εἰ τοίνυν τὸ πυσματικὸν εἰς κλητικὴν κλιθείη, ἅμα περὶ τοῦ αὐτοῦ ὡς ἀπόντος καὶ παρόντος λεχθείη· ἀπόντος μὲν, διὰ τὴν τοῦ πυσματικοῦ φύσιν· παρόντος δὲ, διὰ τὴν κλῆσιν. Τοῦτο δὲ ἀδύνατον. Οὐ γὰρ ἐνδέχεται τὸ αὐτὸ πρόσωπον ὡς παρὸν καλεῖν, καὶ ὡς ἀπὸν ζητεῖν διὰ τοῦ πυσματικοῦ ### α 960 Ἄλλος Διατί ἐστιν ἀσύναρθρον; Ἐπειδὴ αἱ ἀντωνυμίαι πρώτην δεῖξιν σημαίνουσιν· οἷον, ἐγώ σύ· τὰ δὲ ἄρθρα ἀναφορὰν δηλοῦσιν· ἐναντία δέ ἐστιν ἡ δεῖξις τῇ ἀναφορᾷ. Οἱ ἄλλοι, ἀσύναρθρόν ἐστι, διότι ἐν ὀρθῇ καὶ ἐν πλαγίᾳ πτώσει νοεῖται. Ὁποτέρᾳ οὖν πτώσει προσέλθῃ τὸ ἄρθρον, ἀκαταλληλότητα παρέξει. Καὶ ὄνομα ἐστὶν, ἢ ἀντωνυμία. Εἰσὶ γὰρ παράλογοι οἱ ἕλκοντες αὐτὸ ὡς ἀντωνυμίαν, καὶ μὴ ὄνομα· ἐπειδὴ ὃν τρόπον τὸ ἐκεῖνος καὶ τὸ οὗτος ποιοῦσι τὰ οὐδέτερα αὐτῶν ἀποβολῇ τοῦ ς, οἷον ἐκεῖνο, τοῦτο, τὸν αὐτὸν τρόπον ἔχει καὶ τὸ ἄλλος οὐδέτερον, ἀποβολῇ τοῦ ν. Σεσημείωται τὸ ἄλλο, τοῦτο, ἐκεῖνο, καὶ τὰ ὅμοια. Ἕτερος δὲ λόγος ἐστὶ τοῦ μὴ εἶναι ἀντωνυμίαν. Πῶς δέ ἐστιν ἀντωνυμία; Λέγεται ἀντὶ ὀνόματος. Τὸ δὲ ἄλλος ἐστὶν ἀόριστον· διότι τὸ ἐκεῖνος καὶ τὸ οὗτος καὶ τὰ λοιπὰ ἢ δεῖξιν σημαίνει ἢ ἀναφοράν· τὸ δὲ ἄλλος οὔτε δεῖξιν σημαίνει, οὔτε ἀναφοράν. Καὶ ἔστιν ὄνομα τὸ ἄλλος. Ἄλλο, τοῦτο, διὰ τὶ σεσημείωνται; Τὰ ἐπὶ τῶν οὐδετέρων παρασχηματιζόμενα ἀπὸ ἀρσενικῶν, ὁμοφωνοῦντα τῇ αἰτιατικῇ τοῦ ἀρσενικοῦ, τὸ ἄρθρον ἐστὶ τὸ διακρίνον. Ἐὰν μὲν γὰρ εἴπω σοφὸν, τοῦτο ἄδηλον εἴτε εὐθεῖα οὐδετέρου ἐστὶν, εἴτε αἰτιατικὴ ἀρσενικοῦ· προσερχομένων δὲ τῶν ἄρθρων, διαφορὰν ποιοῦσιν. Ἐὰν μὲν γὰρ εἴπω τὸν σοφὸν, τοῦτο αἰτιατικὴ ἀρσενικοῦ ἐστίν· εἰ δὲ τὸ σοφὸν, εὐθεῖα οὐδετέρου. Ἐπεὶ οὖν ἡ ἄλλο καὶ τοῦτο ἀντωνυμία οὐ δέχονται ἄρθρα τὰ ὀφείλοντα διάκρισιν ποιεῖσθαι τῇ τε αἰτιατικῇ τοῦ ἀρσενικοῦ καὶ τῇ εὐθείᾳ τῶν οὐδετέρων, τούτου χάριν σεσημείωνται ### α 961 Ἀλλήλοις Ταυτοπάθειαν σημαίνει, ἢ ἑτεροπάθειαν. Ἑτεροπάθειαν, οἷον, Αἴας ὁ Τελαμώνιος καὶ Μενοικεὺς ὁ Κρέοντος ἑαυτοὺς ἀπέκτειναν· τουτέστιν ἑκάτερος ἑαυτόν· τὸ δὲ ἀλλήλους, ἐπὶ τῶν συμπεπλεγμένων· οἷον, Ἐτεοκλῆς καὶ Πολυνείκης ἀλλήλους ἀπέκτειναν· τουτέστιν, ἕτερος ἕτερον ### α 962 Ἀλλήλοισιν Ἡ εὐθεῖα τῶν πληθυντικῶν οὐκ ἔστι. Διατί; Διότι ἡ τοῦ ῥήματος σύνταξις τὴν ἐν τοῖς δευτέροις προσώποις μετάβασιν δηλοῖ. Τὸ γὰρ ἀλλήλων ἤκουσαν, τοιοῦτόν τι ἐστὶν, ἄλλοι ἄλλων ἤκουσαν· ἀλλήλους ἔτρωσαν, οἷον, ἄλλοι ἄλλους. Ἐγγινομένης δὲ τῆς εὐθείας ἐν τῷ ἀλλήλους, νοηθήσεται τὸ ἄλλοι ἄλλοι· ὅπερ ἄλογον, διὰ τὸ ἐπάλληλον τῶν δύο εὐθειῶν ### α 963 Ἀλλοπρόσαλλος Δίγνωμος, διπρόσωπος, ἄλ λοτε ἄλλον φίλον καὶ φίλον ποιούμενος ### α 964 Ἀλλοδαπός Ἀλλοεθνὴς, ξένος· ὁ ἀπὸ ἄλλου δαπέδου, ἤγουν γῆς, ὤν. Γίνεται ἐκ τῆς γενικῆς τῶν πληθυντικῶν, ἤγουν τῶν ἄλλων· καὶ κατὰ παραγωγὴν ἀλλοδαπός. Δι’ ἣν αἰτίαν ἐκ μόνων τῶν πληθυντικῶν ἐγένετο ἡ παραγωγὴ τῶν κτητικῶν ἀντωνυμιῶν, καὶ οὐ καθ’ ἕκαστον ἀριθμόν; καὶ λέγομεν, ὅτι ἐπειδὴ ἀνέφικτόν ἐστιν ἐξ ἑνικοῦ ἢ δυϊκοῦ ἀριθμοῦ ἐθνικὴν παραγωγὴν γίνεσθαι· οὐ γάρ ἐστιν ἐπινοῆσαι ἔθνος ἐν ἑνὶ ἀνθρώπῳ ἢ δυσὶν, ἀλλ’ ἐν ἀπείροις· διὰ ταύτην τὴν παραγωγὴν ἔδοξαν καὶ τὸ ἄλλος ἐν τῷ ἀλλοδαπὸς γενόμενον ἀντωνυμίαν εἶναι. Οὐκ ἔστι δέ· ἐπειδὴ μάχεται τῇ ἐννοίᾳ τῶν ἀντωνυμιῶν. Ἃ γὰρ ὁρίζει ἡ ἀντωνυμία, ταῦτα ὑπὸ τοῦ ἄλλος ἀναιρούμενα ἀοριστοῦνται· οἷον, ἄλλος οὐκ ἐγώ· ἄλλος, οὐ σύ ### α 965 Ἀλλόκοτον Τὸ ἀνόμοιον, ἢ ἐξ ἀνομοίων συνεστώς· ἀλλότοκον, καὶ καθ’ ὑπερβιβασμὸν ἀλλόκοτον. Ἢ παρὰ τὸ ἀλλαχοῦ κεῖσθαι, καὶ μὴ κατ’ αὐτὸ ὂν, ὡς τύπτω τύπτιλος καὶ πίτυλος καθ’ ὑπερβιβασμόν· καὶ σκέπω σκέπος καὶ πέσκος· σημαίνει δὲ τὸ προβάτειον δέρος. Μεθόδιος. Σημαίνει οὖν τὸν ἐξηλλαγμένον καὶ ἴδιον τρόπον ### α 966 Ἀλλότριος Ξένος· ἀλλοόριος, ὁ ἄλλων ὁρίων ὑπάρχων· καὶ πλεονασμῷ τοῦ τ, ἀλλότριος· πολέμιος ### α 967 Ἀλλόθροος Παρὰ τὸ ἄλλος καὶ τὸ θροῦς· ἀλλόθρους γάρ ἐστιν, ὁ ἀλλοτρίαν φωνὴν ἔχων· ἤγουν ὁ βάρβαρος ### α 968 Ἀλλαντοπώλης Σαλσικοπώλης. Παρὰ τὸ ἀλλὰς ἀλλάντος, καὶ τὸ πωλῶ, γίνεται ἀλλαντοπώλης. Τὸ δὲ ἀλλὰς, παρὰ τὴν ἀόλλησιν τῶν κρεῶν· ἢ παρὰ τὴν ἄλησιν, τουτέστι συγκοπήν ### α 969 Ἄλλιξ Ἀλλάσσω ἀλλάξω, ἄλλαξ καὶ ἄλλιξ. Σημαίνει δὲ κατὰ Θετταλοὺς τὴν χλαμύδα. Καλλίμαχος, Ἄλλικα χρυσείῃσιν ἐεργομένην ἐνέτῃσιν. Σημαίνει δὲ καὶ ἐμπόρπημα. Οἱ δὲ, πορφύραν. Ἄλλαξ καὶ ἄλληξ, καὶ τροπῇ ἄλλιξ ### α 970 Ἄλλως Σημαίνει τὸ ματαίως· Ἄλλως ἄρ’ ἐξαπατώμεθ’ ὑπὸ τῶν πρέσβεων, Ἀριστοφάνης. Καὶ ἐν Ἱππεῦσι, Τί κινυρόμεθ’ ἄλλως; Καὶ Εὐριπίδης ἐν Μηδείᾳ, Ἄλλως ἄρ’ ὑμᾶς ὦ τέκν’ ἐξεθρεψάμην· ἄλλως δ’ ἐμόχθουν καὶ κατεξάνθην πόνοις. Καὶ Ὅμηρος Ἰλιάδι, Σπερχεῖ’, ἄλλως σοί γε πατὴρ ἠρήσατο Πηλεύς. Καὶ ὡς ἐπὶ τὸ πλεῖστον ἀντὶ τοῦ μάτην ἐχρῶντο οἱ Ἀττικοὶ τῷ ἄλλως· καὶ γὰρ παρὰ Θουκυδίδῃ συνεχῶς ἐστιν αὐτὸ εὑρεῖν κείμενον. Ἀπὸ τοῦ ἠλεὸς, ὁ μάταιος, γίνεται ἠλὸς ἠλοῦ, ὡς τὸ, Δαιμόνιε φρένας ἠλὲ διέφθορας. Ἠλοὶ, τῶν ἠλῶν, ἤλως ἐπίρρημα, τὸ ματαίως· καὶ διπλασιασμῷ τοῦ λ, καὶ συστολῇ τοῦ η, ἄλλως. Εἰώθασι γὰρ οἱ Αἰολεῖς διπλασιάζειν τὸ ἀμετά βολον, καὶ συστέλλειν τὰς ὑπερκειμένας συλλαβὰς, εἴτε φωνῆεν ᾖ, εἴτε δίφθογγος. Μεθόδιος ### α 971 Ἄλλος Ἀσύναρθρόν ἐστιν, ἢ σύναρθρον; Ποτὲ μὲν ἀσύναρθρον, ποτὲ δὲ σύναρθρον. Ἡνίκα τοῦ κατηγορουμένου πλήθους ὅλον ἐστὶν ἐμπεριληπτικὸν, τήν τε διαίρεσιν μερικὴν ποιεῖται, ἕξει καὶ τὸ ἄρθρον παραλαμβανόμενον· ὅτε δὲ ἀόριστόν ἐστι, τότε ἐμποδίζει καὶ τὰς τῶν ἄρθρων παρεμπτώσεις ### α 972 Ἀλλοφάσσειν Θορυβεῖσθαι, ἀλλαχοῦ τὰ φάη περιφέρειν ### α 973 Ἀλλοφρονέειν Ἐξεστηκέναι. Ἢ ἀμφιδοξεῖν, ἄλλα διανοούμενος. Οἱ δὲ, παρακόπτειν ### α 974 Ἄλλυδις Τρῶες δὲ διέτρεσαν ἄλλυδις ἄλλος. Ἀντὶ τοῦ ἄλλος ἄλλῃ ### α 975 Ἅλμη Ὄνομα προσηγορικὸν παρώνυμον, οἱ μὲν, παρὰ τὴν ἁλὸς γενικὴν γίνεται ἅλιμος, ὡς κύδιμος· τὸ θηλυκὸν ἁλίμη, ὡς κυδίμη· καὶ ἐνδείᾳ τοῦ ι, ἅλμη. Ἢ ἀπὸ τοῦ ἁλὸς ἅλη καὶ ἅλμη, ὡς εὔφρονος εὐφρόνη, ἀμύμονος ἀμυμόνη. Καὶ ὡς παρὰ τὸ τρυγὸς τρύγη, οὕτως ἁλὸς ἅλη· καὶ ἐπεισόδῳ τοῦ μ, ἅλμη, ὡς ἀχυρμιαὶ, χερμάδιον, καὶ τυμπάνιον· ὁ γὰρ πλεονασμὸς τοῦ μ, πολύς. Ὦρος ### α 976 Ἁλμυρόν Ὥσπερ παρὰ τὸ τόλμη γίνεται τολμηρὸς, καὶ ἄτη ἀτηρὸς, οὕτω καὶ παρὰ τὸ ἅλμη ἁλμηρὸς, καὶ τροπῇ τοῦ η εἰς υ, ἁλμυρὸς, ὡς τηρὸς τυρός. Ἢ κυρίως τίθεται ἡ λέξις ἐπὶ τῶν εἰς ἅλα μυρομένων ποταμῶν, ὅ ἐστιν ἐκχεομένων. Ὥστε οὐ τροπὴ κατὰ Ἀπολλώνιον. Μεθόδιος ### α 977 Ἄλμενος Εἴ τινά που Τρώων ἐξάλμενος ἄνδρα βάλοισθα. κατὰ συγκοπὴν, ἐξαλόμενος ### α 978 Ἄλμα Τὸ ἄλσος. Λυκόφρων, Ἵν’ ἄλμα πομποῦ καὶ χαμευνάδος διπλοῦν. Λέγεται δὲ καὶ ὁ κλάδος παρὰ Αἰολεῦσι. Γίνεται παρὰ τὸ ἄλδω, τὸ αὐξάνω, παράγωγον ἀλδάνω· οἷον, Μέλε’ ἤλδανεν. Ὁ παθητικὸς παρακείμενος ἦλμαι· τὸ β, ἦλσαι· καὶ ῥηματικὸν ὄνομα ἄλμα, τὸ αὐξανόμενον τοῖς φυτοῖς· καὶ ὁ κλάδος δὲ ἀπ’ αὐτοῦ, ὁ αὐξανόμενος. Ὠρίων. Ἀφ’ οὗ καὶ ἄλσος τὸ εὐαξὲς χωρίον. Ἄλσω, ἄλσος ### α 979 Ἄλξ Ἡ δύναμις. Ἀπὸ τῶν εἰς ΚΗ ληγόντων θηλυκῶν κατὰ ἀφαίρεσιν τοῦ η καὶ τροπῇ τοῦ προκειμένου κ εἰς ξ γίνεται, ὡς φοινίκη, φοῖνιξ· φρίκη, φρίξ· κρόκη, κρόξ· πυκνὴ, πνὺξ, τὸ ἐν Ἀθήναις βουλευτήριον· καὶ οὕτως ἀλκὴ, ἄλξ. Μεθόδιος ### α 980 Ἀλογήσει Λόγον οὐ ποιήσει, καταφρονήσει. Εἰ δέ μοι οὐκ ἐπέεσς’ ἐπιπείθεται, ἀλλ’ ἀλογήσει. Ὀλιγωρήσει ### α 981 Ἀλοιμός Τὰς χρίσεις καὶ τὰς ἐπαλείψεις ἀλοιμοὺς ἔλεγον. Σοφοκλῆς, Μαριεὺς ἀλοιμός. Ἡ ἐπάνω τῆς τοῦ θαλάμου γανώσεως ἐνιεῖσα ἐπάλειψις, καθαπερανεὶ πετάλωσις οὖσα ἐν αὐτῷ. Ἐγὼ οὖν ὡς λείπω λοιμὸς, οὕτως ἀλείφω ἀλοιμός. Οὕτως Ὦρος ### α 982 Ἀλοία Ἔτυπτε· παρὰ τὸ ἀλοιῶ· καὶ ### α 983 Ἀλοιτός Ὁ ἁμαρτωλός. Παρὰ τὸ ἀλιτῶ, ἀλιτός· καὶ ἐπενθέσει τοῦ ο, ἀλοιτός. Ἢ ὁ ἀνδρο φόνος, παρὰ τὸ ἀλοιᾶν τὸ τύπτειν· ἔνθεν καὶ πατραλοίας, ὁ τὸν πατέρα τύπτων. Καὶ ### α 984 ἀλοῖται κοιναὶ ἁμαρτίαι καὶ ἀδικίαι· καὶ ### α 985 Ἁλοίη Ἁλῶ τὸ πορθῶ· παράγωγον ἅλωμι, ἁλώσω· ὁ δεύτερος ἀόριστος, ἥλων· ἡ μετοχὴ, ἁλοὺς ἁλόντος· καὶ τὸ εὐκτικὸν, ἁλοίην ἁλοίης ἁλοίη ### α 986 Ἀλοᾶν Τύπτειν, βάλλειν· καὶ τὸ θρύπτειν ἐπὶ τῆς ἅλω σῖτον ### α 987 Ἀλόη Πόα τὶς οὕτω καλουμένη, καὶ ὁ ταύτης χυλός ### α 988 Ἄλοξ Ἡ αὖλαξ· ἐλλείψει τοῦ υ, καὶ τροπῇ τοῦ α εἰς ο ἄλοξ· Μὴ σπεῖρε τέκνων ἄλοκα δαιμόνων βίᾳ. Εὐριπίδης Φοινίσσαις ### α 989 Ἀλόπη Χώρα, ἡ καλουμένη Λυκία, πρὸς τῇ Ἐφέσῳ· ἀπὸ τοῦ ἐν τῇ παραλίῳ αὐτῆς πρῶτον αὐτομάτως ἅλας πηχθῆναι ### α 990 Ἄλος Πόλις Θεσσαλίας, ἀπὸ τῆς Ἀθάμαντος ἄλης περὶ τοὺς τόπους γενομένης ἐκείνους, καὶ ὑπ’ αὐτοῦ κτισθεῖσα. Λέγεται καὶ ἀρσενικῶς. Μεθόδιος ### α 991 Ἁλοσύδνη Καὶ ἐπ’ αὐτῆς τῆς θαλάσσης. Ὅμηρος, Νέποδες καλῆς ἁλοσύδνης. Λέγεται δὲ καὶ ἐπιθετικῶς ἐπὶ τῶν φωκῶν. Γίνεται παρὰ τὸ ἁλὸς καὶ τὸ δύνω, ἁλοσδύνη, καὶ μεταθέσει ἁλοσύδνη, ἡ κατὰ τῆς ἁλὸς δύνουσα· ἢ παρὰ τὸ ἐν ἁλὶ σεύεσθαι. Ἐπὶ δὲ τῆς θαλάσσης, παρὰ τὴν ἁλὸς γενικὴν, ἁλόσυνος· τὸ θηλυκὸν, ἁλοσύνη, ὡς γηθόσυνος γηθοσύνη· καὶ ἁλοσύδνη, πλεονασμῷ τοῦ δ. Μητρός τ’ ἐκ Θέτιδος καλλιπλοκάμου ἁλοσύδνης. Ἐν ἁλὶ δινουμένης· ἢ ἁλὸς ἐμπείρου, ἁλιοίκου ### α 992 Ἁλὸς ἄχνη Τὸ χορτῶδες τῆς θαλάσσης ἀπόβλημα, τὸν ἀφρόν· ὅπερ καὶ φύκιον λέγεται. Εἰς τὸ ### α 993 Ἁλουργίς Ἐκ τοῦ ἃλς ἁλὸς καὶ τοῦ ἔργον, ἡ ἀπὸ θαλασσίου κόχλου γινομένη καὶ ἐργαζομένη, ἡ λεγομένη πορφύρα. Καὶ ### α 994 Ἄλοχος Γυνὴ ἡ ἐκ παρθενίας ἑτέρου λέχους ἄπειρος. Ἢ ἔστι λέχος ἡ κοίτη· καὶ λόχος· καὶ μετὰ τοῦ α, τοῦ σημαίνοντος τὸ ὁμοῦ ἢ ἅμα, γίνεται ἄλοχος, οἱονεὶ ὁμόλοχός τις οὖσα, ἡ μετέχουσα τῆς κοίτης τοῦ ἀνδρός. Ὠρίων ### α 995 Ἄλογοι Οἱ μήπω ἀνῃρημένοι τὸν ἔρανον ### ε 12 ἐρανισταὶ οἱ μὴ καταθέμενοι τοῦ ἐράνου τὴν καταβολὴν, οἷς οὐδείς ἐστι λόγος πρὸς τὸ μὴ ὀφείλειν ### α 996 Ἀλογίου δίκη Ἣν φεύγουσιν οἱ ἄρχοντες λόγον οὐκ ἀποδόντες τῶν τῆς ἀρχῆς διοικημάτων ### α 997 Ἄλογχον Δόρυ τὸ σιδήριον Θρᾳκικῶς ### α 998 Ἄλοκας Βοθύνους, διόδους· καὶ ### α 999 Ἀλύβας Ὄρος· οἱ δὲ, λίμνην· εἶναι δὲ καὶ πόλιν Ἀλύβην ### α 1000 Ἁλύκιον Ψυχρὸν, ἢ χλιαρόν· οἱ δὲ ἁλμυρόν· ἄλλοι θαλάσσιον ### α 1001 Ἀλυκότερον δὲ, τὸ θερμόν ### α 1002 Ἄλυς Ἀπορία, πλάνη, λύπη ### α 1003 Ἄλπεια Ὄρος τῆς Κελτικῆς· καὶ πληθυντικῶς λέγεται· ἀπό τινος Ἄλπιδος ὑπὸ τοὺς τόπους ἀνῃρη μένου. Ἢ διὰ τὸ πλῆθος τῆς λευκῆς χιόνος Ἄλπις ἐκλήθη τὰ ὄρη. Ἢ παρὰ τὸ ἄλτον, ὅ ἐστιν ὑψηλὸν, ἄλτις κεκλῆσθαι ### α 1004 Ἄλπις Ὄρος μέγα τῆς Εὐρώπης, ἀφ’ οὗ ῥεῖ ὁ Ἴστρος· καὶ ἄλλο δυτικώτερον, ἀφ’ οὗ ῥεῖ ὁ Ῥῆνος ποταμός. Ἄλπιος δὲ κλίνεται κατὰ Διονύσιον ἐν Περιηγήσει, Τῆς δὲ πρὸς ἀντολίην διαφαίνεται Ἄλπιος ἀρχή ### α 1005 Ἄλσος Τὸ σύμφυτον χωρίον. Παρὰ τὸ ἄλδω ἄλσω ἄλσος. Ἢ ἀπὸ τοῦ ἄρδω, ὁ μέλλων, ἄρσω, καὶ ἐξ αὐτοῦ ἄλσος. Ἢ παρὰ τὸ ἄλλω τὸ ἀλλό μενον, ἄλλος· καὶ διὰ τὴν συνέμπτωσιν τὴν πρὸς τὸ ἄλλος γίνεται ἄλσος, κατὰ τροπὴν τοῦ λ εἰς ς, τὸ τέμενος. Καὶ ### α 1006 Ἅλς Ἡ θάλασσα· παρὰ τὸ ἁλὲς τὸ συνεστραμμένον καὶ ἠθροισμένον. Ἢ ἀπὸ τοῦ ἅλις, καὶ τοῦ ἁλεὶς τὸ συστραφείς. Ἅλς οὖν τὸ συνεστραμμένον καὶ συνηθροισμένον ὕδωρ. Ἢ παρὰ τὸ τὴν ἅλα τὴν θάλατταν· ἢ παρὰ τὸ ἀλῶ τὸ συστρέφω ἀολεὺς, τὸ συνηθροισμένον ὕδωρ· καὶ συγκοπῇ ἄολς· καὶ ἀποβολῇ τοῦ ο, ἅλς. Ἢ παρὰ τὸ ἁλίζω τὸ συναθροίζω. Ἰστέον, ὅτε μὲν ἐστὶ θηλυκὸν, δηλοῖ τὴν θάλασσαν, καὶ ἕως τῶν ἑνικῶν κλίνεται μόνον· οὐχ ὅτι μία ἐστὶ θάλασσα· πολλαὶ γὰρ εἰσὶ θάλασσαι, οἷον ἡ νεκρὰ καὶ ἡ ἐρυθρὰ καὶ ἄλλαι· ἀλλ’ ὅτι ἐν χρήσει οὐχ εὕρηται αὐτῆς, οὔτε δυϊκὸν, οὔτε πληθυντικόν· ὅτε δὲ τὸ ἁλμυρὸν δηλοῖ, ὅπερ ἐν τῇ συνηθείᾳ οὐδετέρως ἅλας φαμὲν, ἀρσενικῶς λέγεται, καὶ δι’ ὅλου κλίνεται ### α 1007 Ἆλτο Καθήλατο. Ἅλλομαι τὸ πηδῶ· καὶ ὁ μέσος ἀόριστος α, ἡλάμην ἥλω ἥλατο· καὶ συγκοπῇ, ἦλτο, καὶ ἆλτο. Οἱ Ἴωνες καὶ ποιηταί ### α 1008 Ἁλτὴρ καὶ ἁλτῆρες Κατασκεύασμά τι ἀπὸ μολύβδου, ᾧ κέχρηνται οἱ σωμασκοῦντες ἐν ταῖς γυμνασίαις· παρὰ τὸ ἅλλομαι. Βαστάζοντες γὰρ αὐτοὺς καὶ περιφέροντες ἥλλοντο ἐν τῷ γυμνάζεσθαι. Οὕτως Μεθόδιος. Ὁ δὲ Φιλόξενος ἐν τῇ περὶ Ῥωμαίων διαλέκτου ἀντὶ τοῦ ἀρτὴρ τροπῇ τοῦ ρ εἰς λ ### α 1009 Ἁλυκός Ἁλμυρός. Παρὰ τὴν ἅλα ἁλικὸς, καὶ ἁλυκὸς, ὡς τριφάλεια τρυφάλεια. Καὶ ἁλυκὴ, δασυνόμενον, ἡ θάλασσα· ψιλούμενον δὲ, ἡ λύκους μὴ ἔχουσα. Καὶ ἀλυκὸς θάλασσα ### α 1010 Ἁλυκρόν Ἀντὶ τοῦ θαλυκρόν· οἷον, Ἁπάντη πάντα θαλυκρὸς ἐγώ. Εἶτα, Γέντο δ’ ἁλυκρά. Καὶ χωρὶς τοῦ θ, καὶ διὰ τοῦ θ ### α 1011 Ἀλυκτέων Ἄλλο οὖν ἐστὶ παράδειγμα ὁ κίρκος, ἄλλο οὖν τὸ ἀλυκτέων. Τὸ ὑλακτέων, ἀλυκτέων ### α 1012 Ἀλυκτοπέδη Ἡσίοδος, Δῆσε δ’ ἀλυκτοπέδῃσι Προμηθέα ποικιλόβουλον. Ἀλυτοπέδαις, πλεονασμῷ τοῦ κ, τουτέστι δεσμοῖς, ὧν οὐκ ἔστι λυθῆναι. Ζήτει εἰς τὴν Ἡσιόδου Θεογονίαν ### α 1013 Ἀλυκτεῖν Κλαίειν, λυπεῖσθαι, δυσφορεῖν ### α 1014 Ἀλύξαι Αὐτοὺς δή που ἔασον ὑπεκφυγέειν καὶ ἀλύξαι. Τὸ ἐκκλίναι· ἀπὸ τοῦ ἀλύσκω. Ἢ ἀπὸ τοῦ λύω ἀλύω, τοῦ α ἢ πλεονασμὸν ἢ ἐπίτασιν δηλοῦντος. Ἀλύω οὖν ἀλύσω· ὁ μέλλων ἀλύξω, ἤλυξα, καὶ ἀλύξαι ### α 1015 Ἀλύσσω Τὸ ἀδημονῶ. Ὅμηρος, Οἵ κ’ ἐμὸν αἷμα πίνοντες, ἀλύσσοντες περὶ θυμῷ, Ἰλιάδος χ, ἄγαν λυσσῶντες, μαινόμενοι, δυσφοροῦντες. Παρὰ τὸ ἀλῶ, ἀλύσσω, ὡς ὀρύσσω· ἐξ οὗ καὶ ἄλυς ἡ πλάνη τῆς διανοίας. Ἢ παρὰ τὴν λύσσαν. Καὶ ἔστι τὸ λύσσω βαρύτονον, ὡς νύσσω· λύσσοντες, καὶ ἐν ἐπιτάσει, ἀλύσσοντες. Ἢ παρὰ τὸ λυσσάω λυσσῶ, λυσσάοντες· καὶ ἐν ὑπερθέσει ἀλύσσοντες. Μεθόδιος. Σημαίνει καὶ τὸ τρέμειν ### α 1016 Ἀλυσκάζειν Τὸ φεύγειν, παρὰ τὴν ἄλην τὴν πλάνην· οἱ γὰρ φεύγοντες πλανῶνται. Καὶ ### α 1017 ἀλυστά ζουσα ἀλύουσα. Ζήτει εἰς τὸ ### α 1018 Ἄλυσον Παρὰ τὸ τοὺς λυσσῶντας ὀρίνασθαι. Ἔστι δὲ εἶδος βοτάνης ἐν ταῖς ὁδοῖς φυομένης, πορφυροῦν ἐχούσης φύλλον ### α 1019 Ἄλυσις Ἡ ἐκ χαλκοῦ ἢ σιδήρου ἢ ἀργύρου ἢ χρυσοῦ πεπλεγμένη σειρά· Ὅμηρος δὲ αὐτὴν σειρὰν καλεῖ, οἷον, Σειρὴν χρυσείην. Εὐριπίδης δὲ ἄλυσιν, ὅτι ἄλυτός ἐστιν, ἢ ὅτι ἄλλη ἄλλης ἐξήρτηται. Μεθόδιος ### α 1020 Ἅλυς Οἷον, Ἀκτῇ ἐπὶ προβλῆτι ῥοαὶ Ἅλυος ποταμοῖο δεινὸν ἐρεύγονται· μετὰ τὸν δ’ ἀγχίρροος Ἶρις. Ἅλυς, ποταμὸς Παφλαγονίας κατὰ Σινώπην· Ἶριν δὲ αὐτὸν λέγει Καλλίμαχος. Εἴρηται δὲ Ἅλυς, οἱονεὶ ἄλης τὶς ὢν καὶ πλανήτης· πολλὴν γὰρ διοδεύει γῆν· τροπῇ τοῦ η εἰς υ, ὡς τὸ τηρὸς, τυρός· ἁλμηρὸς, ἁλμυρός. Οὕτως Ἀπολλώνιος ὁ τὰ Ἀργοναυτικά ### α 1021 Ἀλυτάρχης Ὁ τῆς ἐν τῷ Ὀλυμπιακῷ ἀγῶνι εὐκοσμίας ἄρχων. Ἠλεῖοι γὰρ τοὺς ῥαβδοφόρους ἢ μαστιγοφόρους παρὰ τοῖς ἄλλοις καλουμένους ### α 1022 ἀλύτας καλοῦσι, καὶ τὸν τούτων ἄρχοντα ἀλυτάρχην. Ἥδυλος δὲ εἰς τὰ ἐπιγράμματα Καλλιμάχου διὰ δύο λάμβδα ὀνομάζει τοὺς ἀλύτας ἀλλύτας. Μεθόδιος ### α 1023 Ἀλύσκω Ἰστέον ὅτι οὐκ ἔστιν ἐκ τοῦ ἀλύω· τὸ γὰρ ἀλύσκω τὸ ἐκκλίνω καὶ ἀποφεύγω δηλοῖ· καὶ μήποτε δύνηται παραγωγὴ εἶναι ἐκ τοῦ λύω, τοῦ α ἢ πλεονάζοντος, ἢ κατ’ ἐπαύξησιν λαμβανομένου. Ὁ μέλλων ἀλύσω· καὶ πλεονασμῷ τοῦ κ, ἀλύσκω, ὡς μεθύω μεθύσω μεθύσκω. Ἀλύσκειν οὖν τὸ οἱονεὶ λελύσθαι. Ζηνόβιος ### α 1024 Ἀλυίω Ἰστέον ὅτι τοῦ ὀπυίω καὶ ἀλυίω καὶ τῶν παραπλησίων ἐκλελοίπασιν οἱ χρόνοι οἱ διὰ συμφώνου γινόμενοι. Οὐδέποτε γὰρ μετὰ τὴν ΥΙ δίφθογγον σύμφωνον ἐπιφέρεται· οἷον μυῖα, αἴθυια. Ἐκλέλοιπε δὲ ὅ τε παρακείμενος, καὶ ὁ ὑπερσυντέλικος, καὶ ὁ ἀόριστος, καὶ ὁ μέλλων ### α 1025 Ἀλύω Σημαίνει τὸ δυσφορεῖν, καὶ ἀπορεῖν, καὶ λυπεῖσθαι. Λύω, καὶ μετὰ τοῦ στερητικοῦ α, ἀλύω· ἵν’ ᾖ τὸ μὴ λύσιν εὑρίσκειν τῶν κακῶν. Ἢ παρὰ τὸ ἀλῶ τὸ πλανῶμαι, ἀλύω, ὡς πλήθω πληθύω. Οἱ γὰρ λυπούμενοι ἐν πλάνῃ εἰσί. Δηλοῖ καὶ τὸ χαίρω, ὡς τὸ, Ἢ ἀλύεις ὅτι Ἶρον ἐνίκησας τὸν ἀλήτην; Καὶ τοῦτο παρὰ τὸ ἀλῶ τὸ πλανῶ· πλανῶνται γὰρ καὶ τῶν χαιρόντων αἱ ψυχαί. Ἢ παρὰ τὸ ἄγαν λελύσθαι καὶ διακεχύσθαι καὶ ἐπαίρεσθαι ### α 1026 Ἀλφός Παρὰ τὸ ἀλλοφανής τις εἶναι· σημαίνει δὲ τὸν λεπρόν· παρὰ τὸ ἐναλλάσσειν τὴν χροιάν· τὸ γὰρ ἐναλλάσσειν παρὰ τοῖς ἀρχαίοις ### α 1027 ἀλφαίνειν ἐλέγετο. Σημαίνει δὲ τὸ πάθος, ἀλλοφός τις ὤν, ὁ ἀλλοιοφανὲς τὸ χρῶμα ποιῶν. Λέγεται γὰρ τὸ ἀλλοῖον καὶ ἕτερον, καὶ ἐπὶ τῶν ἐπὶ τὸ χεῖρον ἐξηλλαγμένων. Μεθόδιος ### α 1028 Ἀλφειός Ὁ ἐν Ἤλιδι ποταμός· παρὰ τὸ τοὺς ἀλφοὺς θεραπεύειν. Ἢ παρὰ τὸ ἄλφειν, ὅ ἐστιν ὠφελεῖν· ὠφέλιμον γὰρ αὐτοῦ τὸ ὕδωρ. Μεθόδιος ### α 1029 Ἀλφηστής Ὁ εὑρετικός· οἱ μὲν γὰρ ἐπίθετον τοῦ ἀνθρώπου, οἱ δὲ τὸν ἄνθρωπον· παρὰ τὸ ἀλφεῖν τὸ εὑρίσκειν. Μόνος γὰρ ὁ ἄνθρωπος εὑρετικός ### α 1030 Ἀλφησταί ἐξ οὗ ἡ γενικὴ τῶν πληθυντικῶν ἀλφη στῶν, καὶ ἀλφηστάων. Ὅθεν καὶ α τὸ στοιχεῖον ὠνομάσθη. Σώφρων εἰς Ἀνδρείους Μίμους, Καταπυγοτέραν ἀλφηστᾶν. Ἀπολλόδωρος δέ φησιν· Ἰχθῦς τινὲς οἱ ἀλφησταὶ, τὸ μὲν ὅλον κιρροειδεῖς, πορφυρίζοντες κατά τινα μέρη. Φασὶ δὲ αὐτοὺς ἁλίσκεσθαι σύνδυο· καὶ φαίνεσθαι τὸν ἕτερον ἐπὶ τοῦ ἑτέρου κατ’ οὐρὰν ἑπόμενον. Ἀπὸ γοῦν τοῦ κατὰ τὴν πυγὴν ἑτέρῳ τὸν ἕτερον ἐπακολουθεῖν, τῶν ἀρχαίων τινὲς τοὺς ἀκρατεῖς καὶ καταφερεῖς οὕτως λέγουσι. Λέγονται καὶ οἱ ἔντιμοι, καὶ τίμιοι βασιλεῖς ἢ ὀρχησταί ### α 1031 Ἀλφεσίβοιαι Ἔστι δὲ κύριον παρὰ Θεοκρίτῳ· παρὰ δὲ τῷ ποιητῇ, ἐπίθετον ### π 3 παρθένοι ἀλφεσί βοιαι αἱ παρθένοι αἱ βόας ἐφ’ ἑαυτὰς εὑρίσκουσαι διὰ τὴν εὐμορφίαν ἔδνα· θρέμματα γὰρ ἐδίδοτο τὸ παλαιὸν πρὸς γάμον δῶρα· ὠνόμασται δὲ ἀπὸ μέρους, ἐπειδὴ ἔντιμοι τὸ παλαιὸν οἱ βόες· τῷ τοὺς πατέρας ἄνδρας ἀλλασσομένους ὑπὲρ αὐτῶν ### α 1032 ἀλφαίνειν γὰρ τὸ εὑρίσκειν· καὶ ### α 1033 ἀλφὴ ἡ τιμή. Ἔστιν οὖν ἄλφω τὸ εὑρίσκω, καὶ ἀμείβω. Ἐξ αὐτοῦ γίνονται ἀλφίβοιαι. Πολλάκις δὲ τὸ ο ἐν τῇ συνθέσει εἰς ε μεταβάλλεται, καὶ τὴν ΣΙ συλλαβὴν προσλαμβάνει· οἷον ἑλκόπεπλος, ἑλκεσίπεπλος· Πρωτόλαος, Πρωτεσίλαος· πηγόμαλλος, πηγεσίμαλλος. Οὕτως οὖν ἀλφόβοιαι, καὶ ἀλφεσίβοιαι. Μεθόδιος. Γνησία, ἢ εὐγενής, ἔντιμος ### α 1034 Ἄλφιτον Ἡ ἀξιολογωτάτη τροφή· κυρίως τὰ ἀπὸ τῶν πεφρυγμένων κριθῶν ἀλεσθεισῶν θραύσματα, καταχρηστικῶς δὲ καὶ τὰ ἀπὸ τῶν πυρῶν, ἢ φακῶν· Ἐπὶ δ’ ἄλφιτα λευκὰ πάλυνεν. Παρὰ τὸ ἀλφαίνειν, ἡ πρῶτον εὑρεθεῖσα τροφή. Ἢ ἀλήφατά τινα ὄντα, τὰ ἀληλεσμένα, πρὸς ἀντιδιαστολὴν τῶν ὅλων. Καὶ ### α 1035 ἀλφιταῖα ἐργαστήρια · καὶ ### α 1036 ἀλφιταμοιβοὶ οἱ πωλοῦντες τὰ ἄλφιτα ### α 1037 Ἀλφίτου ἀκτήν Τὸ ἀλφίτου ἀκτὴν κατὰ ἀφαίρεσιν· εἶναι γὰρ μακτήν. Οἱ δὲ φασὶν, ὅτι ἄκρον ἐκάλουν τὸν καρπόν· ἔνθεν καὶ ἀκρόδρυα. Ἢ ὅτι ὥσπερ ὁ εἰς θάλασσαν καθήκων τόπος, ἔσχατος ὢν τῆς ἠπείρου, ἀκτὴ λέγεται, οὕτω καὶ τὸ ἔσχατον τοῦ ἀλεύρου, προπονηθέντα ἔχον τὸν καρπόν· ἢ ἀπὸ τοῦ ἄσσεσθαι ὑπὸ τοῦ μύλου, καθὰ καὶ τὰ κύματα τῆς θαλάσσης ἐν τοῖς αἰγιαλοῖς, ὃς ἀκτὴ καλεῖται ### α 1038 Ἀλῶ Σημαίνει δύο· τὸ πλανῶ· τὸ παθητικὸν ἀλῶμαι, ἡ μετοχὴ ἀλώμενος· παρὰ τὸ λῶ, ὅπερ ἀπὸ τοῦ θέλω γίνεται ἀφαιρέσει τῆς ΘΕ· μετὰ τοῦ στερητικοῦ α, ἀλῶ· οἱ γὰρ πλανώμενοι ὧν οὐ θέλουσιν ἐπιτυγχάνουσι· ἢ οὐ θέλουσι πλανᾶσθαι. Ἀλῶ, ψιλούμενον μὲν σημαίνει τὸ πλανῶ· δασυνόμενον δὲ, τὸ συναθροίζω. Ζήτει εἰς τὸ ### α 1039 Ἁλῶ Τὸ συλλαμβάνω, ὅπερ Ὅμηρος ἁλώω ἔφη· οἷον, Ἤ κεν ἁλώω. Παράγεται δὲ ἀπὸ τούτου καὶ τὸ ἁλίσκω, τὸ καταλαμβάνω καὶ κρατῶ, παρὰ τὴν ἅλα τὴν θάλασσαν· ἀπὸ τῶν τοὺς κατὰ θάλασσαν λαμβανομένους πρῶτον ἁλίσκεσθαι νομιζόντων ### α 1040 Ἀλωτός Ληπτὸς, χειρωτός. Ζήτει εἰς τὸ ### α 1041 Ἁλῴη Ληφθείη, κρατηθείη. Ζήτει εἰς τὸ ### α 1042 ἁλοίη. Ἔχει δὲ τὸ ι προσγεγραμμένον ἐν τῇ παραληγούσῃ. Ἔστι γὰρ ἐὰν ἁλῶ, ἐὰν ἁλῷς, ἐὰν ἁλῷ· καὶ κατὰ πλεονασμὸν τοῦ η, ἐὰν ἁλῴη, ὥσπερ ἐὰν στῶ στῇς στῇ, καὶ ἐὰν στῄη· οἷον, Στῄη ἐπ’ ὠκυρόῳ ποταμῷ. καὶ ἐὰν φῶ φῇς φῇ, καὶ ἐὰν φῄη· οἷον, Φῄη ἀθηρηλοιγὸν ἔχειν ἀνὰ φαιδίμω ὤμω. Δύναται δὲ μὴ ἔχειν τὸ ι κατὰ τὴν παραλήγουσαν, ἀλλὰ κατὰ τὴν λήγουσαν· ἵνα εἴπω αὐτὸ ἀπὸ τρισυλλάβου, ἐὰν ἁλώω, ἐὰν ἁλώῃς, ἐὰν ἁλώῃ. Ἀλλ’ ἐπειδὴ πολλά εἰσιν ἐν τῇ παραληγούσῃ ἔχοντα τὸ ι πλεονασμῷ τοῦ η, οἷον στῄη, φῄη, τούτου χάριν καὶ τὸ ἁλῴη ἔχει ἐν τῇ παραληγούσῃ τὸ ι, πλεονασμῷ τοῦ η. Οὕτως ὁ Χοιροβοσκὸς εἰς τὸ Ποσότητος ### α 1043 Ἅλωα Ἑορτὴ Ἀθηναίων ἀγροικική. Ἰστέον ὅτι τῶν εἰς ΩΣ βαρυτόνων τὰ μὲν βραχείᾳ παραλη γόμενα διὰ τοῦ ΤΟΣ κλίνονται, ἔρωτος, Νέπωτος· ἔστι δὲ ὄνομα ὄρους· τὰ δὲ μακρᾷ παραληγόμενα, διὰ καθαροῦ τοῦ ΟΣ, Μίνωος, ἥρωος. Σεσημείωται τὸ εἵλως εἵλωτος· περὶ οὗ ἔστιν εἰπεῖν, ὅτι ἔλως ἐστὶ, καὶ ἐκλίθη ἔλωτος· λοιπὸν ἐπλεόνασε τὸ ι. Καὶ πῶς τὸ κάλως, ὃ σημαίνει τὸ σχοινίον, βαρύτονον ὂν καὶ βραχείᾳ παραληγόμενον, οὐ κλίνεται διὰ τοῦ ΤΟΣ, ἀλλὰ διὰ καθαροῦ τοῦ ΟΣ, ὡς μαρτυρεῖ Ἀπολλώνιος ὁ τὰ Ἀργοναυτικὰ εἰπὼν κάλωες; Οὐ γὰρ δυνάμεθα εἰπεῖν ὅτι Ἀττική ἐστιν ἡ κλίσις. Οἱ γὰρ Ἀθηναῖοι κατὰ ἀποβολὴν τοῦ ς κλίνουσιν· οἷον, ὁ κάλως, τοῦ κάλω. Ἔστιν οὖν εἰπεῖν, ὅτι οὐκ ἔστι αὕτη ἡ τοῦ κάλως τοῦ κάλωος κλίσις, ἀλλ’ ἐπέκτασις. Ἔστι γὰρ ὁ κάλως τοῦ κάλω, καὶ κατ’ ἐπέκτασιν τῆς ΟΣ συλλαβῆς κάλωος, ὥσπερ ἡ ἅλως τῆς ἅλω καὶ ἅλωος· ἐξ οὗ ἡ αἰτιατικὴ τὴν ἅλωα, ὥσπερ Καλλίμαχος ἐν τῇ Ἑκάλῃ, Δινομένην περὶ βουσὶν ἐμὴν ἐφύλασσεν ἅλωα. Σημαίνει δὲ καὶ τὸ νεφελῶδες τὸ περὶ σελήνην καὶ ἥλιον ### α 1044 Ἅλως Ἡ ἁλωὴ ἡ καὶ ἁλωνία· παρὰ τὴν τῶν ἀσταχύων συνάθροισιν· ἐκεῖ γὰρ συναθροίζονται οἱ στάχυες· παρὰ τὸ ἅλες, ὃ σημαίνει τὸ ἄθροισμα· ἢ παρὰ τὸ ἅλις καὶ ἱκανῶς ἔχειν τοὺς καρπούς. Ἢ παρὰ τὸ ἀλοιῶ γίνεται ἁλῳὴ, μετὰ τοῦ ι, παρὰ τὴν τῶν ἀσταχύων ἀλοίησιν. Καὶ ### α 1045 ἁλωὰς τὰς ἁλωνίας, τοὺς τόπους ὅπου οἱ πυροὶ πατοῦνται ### α 1046 ἀλωὴ δὲ σημαίνει ἄνευ τοῦ ι τὸ σύμφυτον χωρίον καὶ σύνδενδρον τόπον· παρὰ τὴν ἄλσιν τὴν αὔξησιν. Ἄλδω οὖν ἀλωὴ, χωρὶς τοῦ ἰῶτα ### α 1047 Ἀλωρῆται Τοὺς τὰς ἅλως φυλάττοντας οὕτως φασὶν ὑπὸ Λυκίων καλεῖσθαι· ὠρεῖν γὰρ τὸ φυλάττειν ### α 1048 Ἁλώνητα Τὰ βάρβαρα ἀνδράποδα. Τοὺς γὰρ ἅλας διδόντες τοῖς Θραξὶν ὠνοῦντο ἀνδράποδα ### α 1049 Ἁλῶναι Ἅλωμι, ἁλώσω, ἥλων ὁ δεύτερος ἀόριστος, τὸ πληθυντικὸν ἥλωμεν· τὸ ἀπαρέμφατον, ἁλῶναι. Κυρίως ἐπὶ τῶν ἰχθύων σημαίνει ἀπολέσθαι, ληφθῆναι ### α 1050 Ἀλῳή Κῆπος, καὶ ἡ καρποφόρος χώρα, καὶ ὁ τόπος ἐφ’ οὗ ὁ σῖτος τρίβεται· καὶ ἡ ἄμπελος. Τὸ δὲ ἄλως ἐπὶ μὲν τοῦ τόπου ψιλοῦται, ἐπὶ δὲ τῆς ἅλωνος δασύνεται ### α 1051 ἅλωσις ἐκ τοῦ ἁλῶ τὸ πορθῶ· τοῦτο ἐκ τοῦ ἅλως, ὃ σημαίνει τὴν ἅλωνα. Εἰς αὐτὴν γὰρ πορθοῦνται καὶ συντρίβονται οἱ στάχυες. Τοῦτο ἐκ τοῦ ἁλῶ τὸ συναθροίζω· ἐξ οὗ καὶ δασύνεται. Τοῦτο ἐκ τοῦ ἃλς ἁλός ### α 1052 Ἀλώπηξ Κλίνεται ἀλώπεκος. Σεσημείωται ὅτι ἔτρεψε τὸ η εἰς ε ἐν τῇ γενικῇ. Καὶ ἔστιν εἰπεῖν, ὅτι τὰ εἰς ΗΞ θηλυκὰ οὐ φαίνεται παραληγόμενα τῷ ω, πήληξ ἡ περικεφαλαία· ἀντίπηξ, ἡ κιβωτός· ὕσπληξ, ἡ τοῦ ἱπποδρόμου ἀφετηρία· τὸ γὰρ σκώληξ ἀρσενικόν ἐστιν. Ἐπεὶ οὖν τὸ ἀλώπηξ θηλυκὸν, ὡς παρήλλαξε κατὰ τὴν παραλήγουσαν, παρήλλαξε καὶ κατὰ τὴν κλίσιν. Ὁ Χοιροβοσκός ### α 1053 Ἀλωπεκία Τὸ πάθος τὸ ψιλωτικὸν τῶν τριχῶν καὶ γενείων, ἀπὸ τῆς ἀλώπεκος ἡ μεταφορά. Ἡ γὰρ ἀλώπηξ τὸ ζῷον, ἔνθα ἂν οὐρήσῃ, τὸν τόπον ἄκαρπον ποιεῖ, ξηραίνουσα καὶ τὴν προϋπάρχουσαν βοτάνην, καὶ ἑτέραν ἀναβλαστῆσαι οὐ συγχωροῦσα. Γίνεται δὲ παρὰ τὸ ἀλῶ τὸ πλανῶ, καὶ τὸ ὤψ ὠπὸς ὁ ὀφθαλμός· ἢ καὶ τὸ παίζω, ἡ ἐν τῇ πλάνῃ παίζουσα ### ο 3 Ὅτι Ἀθηναίοις ἀποικίαν στελλομένοις ὁ θεὸς ἔχρησεν ἐκεῖ κατοικῆσαι, ἔνθα ἂν ἀλώπηξ φανῇ· καὶ ἐν τῇ νήσῳ φανείσης τῆς ἀλώπεκος, ᾤκησαν. Μεθόδιος ### α 1054 Ἀλωπός Ἀλωπεκώδης καὶ πανοῦργος· οἱ δὲ, ἀφελής. Καὶ ἀπρόσοψις ### α 1055 Ἀλωπεκίαι αἱ τῶν ἀλωπέκων καταδύσεις ### α 1056 Ἅμα Ἐπίρρημα συλλήψεως ἢ ἀθροίσεως· παρὰ τὸ θαμὰ τὸ συνεχῶς καὶ πυκνῶς· τὸ γὰρ πυκινὸν καὶ ἐπάλληλον ἅμα γίνεται, καὶ ἐν τῷ αὐτῷ καιρῷ. Τὸ δὲ θαμὰ οὕτω· Ἔστι θαμὸς, ἐξ οὗ θαμειά· τὸ οὐδέτερον, θαμόν· ἡ εὐθεῖα τῶν πληθυντικῶν, θαμά· καὶ τὸ ἐπίρρημα, θαμά. Οὐ γὰρ γίνεται ἀπὸ τοῦ θαμὺς θαμειὸς, ἀφ’ οὗ τὸ, θαμέες γὰρ ἄκοντες. Οὐ γὰρ ἂν ὀξύναιτο θαμειός. Μεθόδιος. Ὥσπερ δὲ παρὰ τὸ χάζω γίνεται ἅζω· ἔμεινε δὲ ἀναλογοῦσα τῷ χ δασεῖα· οὕτως ἐκ τοῦ θαμὰ ἅμα δασύνεται καὶ βαρύνεται. Τὰ εἰς α λήγοντα δισύλλαβα ἐπιρρήματα ἅπαντα βαρύνονται· οἷον ὦκα, τάχα, σάφα, λίγα, λίπα· χωρὶς τοῦ θαμά ### α 1057 Ἁμάδα Τὴν ναῦν Αἰσχύλος ### α 1058 Ἁμάδιος Ἐπιρρηματικῶς, ἅμα τῷ προσελθεῖν. Ἀπὸ τοῦ ἅμα ἁμάδιος παράγωγον διὰ τοῦ ΔΙΟΣ· καὶ πολὺς ὁ τοιοῦτος χαρακτήρ ### α 1059 Ἁμαδρυάδες Ἀπολλώνιος ὁ τὰ Ἀργοναυτικὰ, Ὁ γὰρ οἶος, ἐν οὔρεσι δένδρεα τάμνων, δήποθ’ Ἁμαδρυάδος νύμφης ἀθέριξε λιτάων, ἥ μιν ὀδυρομένη ἀδινῷ μειλίσσετο μύθῳ. Ἁμαδρυάδες νύμφαι λέγονται διὰ τὸ ἅμα ταῖς δρυσὶ γεννᾶσθαι· ἢ ἐπειδὴ δοκοῦσιν ἅμα ταῖς δρυσὶ φθείρεσθαι. Χάρων γὰρ ὁ Λαμψακηνὸς ἱστορεῖ, ὡς Ῥοῖκος, δρῦν θεασάμενος ἤδη μέλλουσαν ἐπὶ γῆν καταφέρεσθαι, προσέταξε τοῖς παῖσι ταύτην ὑποστηρίξαι· ἡ δὲ μέλλουσα συμφθείρεσθαι τῇ δρυῒ νύμφη, ἐπιστᾶσα τῷ Ῥοίκῳ, χάριν μὲν εἰδέναι ἔφασκεν ὑπὲρ τῆς σωτηρίας, ἐπέτρεπε δὲ αἰτήσασθαι ὅ τι βούλοιτο. Ὡς δὲ ἐκεῖνος ἠξίου συγγενέσθαι αὐτῇ, ἐπιζήμιον μὲν ἔλεγεν εἶναι τοῦτο, φυλάττεσθαι δὲ ὅμως ἑτέρας γυναικὸς ὁμιλίαν. Ἔσχον δὲ μεταξὺ αὐτῶν ἄγγελον μέλισσαν. Καί ποτε πεσσεύοντος αὐτοῦ περιΐπταται ἡ μέλισσα. Πικρότερον δέ τι ἀποφθεγξάμενος, εἰς ὀργὴν ἔτρεψε τὴν νύμφην, ὥστε πηρωθῆναι. Καὶ Πίνδαρος, Ἰσοδένδρου τέκμαρ αἰῶνος λαχοῦσαι ### α 1060 Ἀμαζόνες Ἐκ τοῦ μαζὸς καὶ τοῦ στερητικοῦ α ἀμαζών· ὅτι τὴν μίαν θηλὴν τὴν δεξιὰν ἔκοπτον ἢ ἔκαιον, ἵνα μὴ ἐμποδίζωνται τοξεύουσαι· ἢ ὅτι μαζοῦ καὶ τροφῆς οὐ μετέσχον, ἀλλ’ ὄφεσι καὶ ἄλλοις τισὶ θηρίοις ἐτρέφοντο, σαύραις καὶ χελώναις· παρὰ τὸ μάζαις μὴ χρῆσθαι, ἤγουν τροφαῖς, ἀλλὰ κρέασιν· ἢ ὅτι λαμβάνουσαι ζώνην καὶ πανοπλίαν, ἐξερχόμεναι ἤμων καὶ ἐθέριζον· παρὰ τὸ ἐν ταῖς ζώναις ἀμᾶν. Λέγονται δὲ οὕτω καὶ οἱ πένητες οἱ μάζαν οὐκ ἔχοντες ### α 1061 Ἄμαθος Ἡ ψάμμος, παρὰ τὸ ψάμαθος γίνεται, ἀποβολῇ τοῦ ψ. Ἢ ἄμυθός τις οὖσα, τουτέστιν ἡ ἀνεπίγνωστος, ἣν οὐκ ἔστιν ἀριθμῆσαι καὶ καταμαθεῖν. Μεθόδιος ### α 1062 Ἀμαθύνει Παρὰ τὴν ἄμαθον ἀμαθύνειν, τὸ ἀφανίζειν. Πόλιν δέ τε πῦρ ἀμαθύνει. Κατὰ μικρὸν δαπανᾷ, τουτέστιν, ἄμαθον καὶ κόνιν ποιεῖ ### α 1063 Ἀμαθής Σκαιὸς καὶ βίαιος ### α 1064 Ἀμαλδύναι Κακοποιῆσαι, ἀποκρύψαι, εἰς ἅλα δῦναι ### α 1065 Ἀμαλκιεῖν Τὸ μὴ ῥιγοῦν ### α 1066 Ἀμαλλεύειν Δραγμεύειν· καὶ ### α 1067 ἀμάλλιον σχοινίον, ἐν ᾧ δεσμεύουσι τὰς ἀμάλλας, τὸ νῦν οὐλόδετον ### α 1068 Ἀμαιμάκετος Ὁ μακρός. Ὅμηρος, Ἱστὸν ἀμαιμάκετον. Παρὰ τὸ μῆκος μάκετος· διπλασιασμῷ μαιμάκετος· καὶ πλεονασμῷ τοῦ ι, μετὰ τοῦ α, ἀμαιμάκετος, ὁ μακρὸς καὶ ὑπερφυής. Τὸ δὲ, Πνείουσαν ἀμαιμάκετον πῦρ, παρὰ τὸ μαιμῶ, μαίμακα. Χίμαιραν ἀμαιμακέτην, Ἅμαχον, ἀκαταγώνιστον, φοβερὰν, ἀνυπόστατον· ἢ ἀπροσμάχητον, καὶ μεγάλην· παρὰ τὸ μαιμάω μαιμῶ, τὸ προθυμοῦμαι, μαιμάκετος· ἐξ οὗ τὸ θηλυκὸν μετὰ τοῦ στερητικοῦ α, πρὸς ἣν οὐδεὶς προθυμεῖται μάχεσθαι. Ἢ παρὰ τὴν μάχην, ἀμαιμάχητος, καὶ ἀμαιμάκετος, καὶ ἀμαιμακέτη ### α 1069 Ἀμαλδύνω Κυρίως τὸ διὰ πυρὸς ἀφανίζω. Ἀπὸ τοῦ μαίρω τὸ λάμπω, ὁ μέλλων, μαρῶ· ἀφ’ οὗ τὸ μαραίνω· μετὰ τοῦ στερητικοῦ α, ἀμαρῶ· τροπῇ τοῦ ρ εἰς λ, ἀμαλῶ· κατὰ παραγωγὴν, ἀμαλύνω· καὶ πλεονασμῷ τοῦ δ, ἀμαλδύνω. Τεῖχος ἀμαλδύναι. Ἢ τὸ ἁπλῶς ἀφανίσαι ἢ ὁμαλίσαι· παρὰ τὴν ἄμμον· ἄμμος, ἀμῶ, ὡς δοῦλος δουλῶ, καὶ φίλος φιλῶ· παράγωγον ἀμύνω καὶ πλεονασμῷ τῆς ΑΛ συλλαβῆς, καὶ τοῦ δ, ἀμαλδύνω. Οὕτως Ὠρίων. Ὁ δὲ Μεθόδιος, παρὰ τὸ ὁμαλὸς ὁμαλύνω, ὡς κακὸς κακῶ κακυνῶ· καὶ ἐπενθέσει τοῦ δ, καὶ τροπῇ τοῦ ο εἰς α ### α 1070 Ἀμάλθεια Ἡ τροφὸς τοῦ Διός. Καλλίμαχος, Σὺ δὲ θήσαο πίονα μαζὸν αἰγὸς Ἀμαλθείης, Εἰσὶ δ’ οἳ φασὶ παραπεπλάσθαι τὸ ὄνομα. Εἶναι γὰρ αὐτὴν ἀμαλακιστίαν· παρὰ τὸ μὴ μαλάσσεσθαι καὶ ταπεινοῦσθαι. Διὰ τοῦτο καὶ τὸν Ἡρακλέα καρτερικώτατον γεγονέναι λέγουσιν, ἐπειδὴ εἶχεν αὐτῆς τὸ κέρας, ὥσπερ ὁ μῦθος. Ζήτει εἰς τὴν παροιμίαν ### α 1071 Ἀμαλθείας κέρας εὐσθενείας καὶ ὑγιείας ### α 1072 Ἀμαλή Ἡ ἁπαλή. Ἡ δὲ λέξις Μακεδόνων. Ὅθεν καὶ ### π 4 πρόμαλα εἴρηται, ἡ πρὸ τοῦ δέοντος αὐξανομένη μυρίκη ### μ 2 μαλεῖν γὰρ τὸ αὐξάνειν. Καὶ ὁ τριχῶν ἔχων αὔξησιν μάλη. Ἔστι δὲ ἁπαλή· καὶ τροπῇ, ἀμάλη παῖς· καὶ ἀμαλὸν ἀμαλῶς, ἁπαλὸν ἁπαλῶς, μετρίως, εὐκόλως ### α 1073 Ἀμαλλοδετῆρες Οἱ τὰς ἀμάλλας δεσμοῦντες ### α 1074 Ἀμάλλα δὲ ἡ ἐκ πολλῶν δραγμάτων συναγωγή ### α 1075 Ἀμάλλαι Τὰ δράγματα τὰ τοῦ σίτου· ἢ παρὰ τὸ ἀμᾶσθαι, ἢ παρὰ τὸ ἅμα ἀολλίσθαι ταῖς χερσὶ τὴν τοῦ σίτου μετὰ τῶν ἀσταχύων καλάμην ### α 1076 Ἀμᾶν Τὸ θερίζειν· παρὰ τὸ ὁμοῦ ἐπισπᾶν, οἷον ἅμα σπᾶν, τὸ ἅμα καὶ ὑφ’ ἓν πολλὰ ἕλκειν. Ζήτει εἰς τὸ ### α 1077 Ἀμάνδαλον Τὸ ἀφανὲς παρὰ Ἀλκαίῳ. Ἀμαλδύνω, ἀμάλδανον τὸ ἀφανὲς καὶ ἀφανιζόμενον· καὶ ὑπερθέσει ἀμάνδαλον ### α 1078 Ἄμαντες Οἱ περὶ Ἐλεφήνορα μετὰ Τροίας ἅλωσιν διέβησαν εἰς τὴν ἤπειρον, καὶ ᾤκησαν παρὰ τὰ Κεραύνια ὄρη· ἔκτισαν δὲ Εὔβοιαν. Ὅθεν Ἄβαντες ἐκλήθησαν. Ἐν ὑπομνήματι Λυκόφρονος. Καὶ κατὰ μεταφορὰν, Ἄμαντες ### α 1079 Ἀμαμαξύς Ἡ ἀναδενδράς· παρὰ τὸ ἀμμίξαι, ἡ συνδεδεμένη ἀμμιξύς· καὶ πλεονασμῷ τοῦ α, καὶ τροπῇ, ἀμαμαξύς. Ἐπίχαρμος ἐν Γᾷ καὶ Θαλάσσᾳ, Οὐδ’ ἀμαμαξύας φέρει. Σαπφὼ διὰ τοῦ δ ### α 1080 ἀμαμαξύδες λέγει. Μεθόδιος. Ἔστιν οὖν ἀμπέλου τὶ γένος. Οἱ δὲ, τὴν ἑσπέριον σταφυλήν· Ἀλέξανδρος τὴν ἀβούβαστον λέγει ### α 1081 Ἅμαξα Φησὶ δ’ ἀνὴρ φρένας ἀφνειὸς πήξασθαι ἅμαξαν. Παρὰ τὸ ἄγω, ἄξω, ἄξα, καὶ ἅμαξα. Καὶ ### α 1082 Ἀμάρα Ὁ ὀχετὸς δι’ οὗ τὸ ἐν τοῖς κήποις φέρεται ὕδωρ, ἡ τάφρος, ἢ ὑδρορροή. Ὡς δ’ ὅτ’ ἀνὴρ ὀχετηγὸς ἀπὸ κρήνης μελανύδρου ἀμφυτὰ καὶ κήπους ὕδατος ῥόον ἡγεμονεύει, χερσὶ μάκελλαν ἔχων, ἀμάρης ἐξ ἔχματα βάλλων, Ἰλιάδος φ. παρὰ τὸ ἅμα καὶ ὁμαλῶς ῥεῖν τὸ ὕδωρ. Ἢ ὅτι τὰ φυόμενα πλησίον αὐτοῦ φυτὰ οὐκ ἐᾷ μαραίνεσθαι. Ἢ παρὰ τὸ τῇ ἄμῃ αἴρεσθαι· ἄμη δέ ἐστιν ἐργαλεῖον οἰκοδομικόν. Ἢ διὰ τὸ περὶ τὰς αἱμασιὰς ῥεῖν, τὰ περιφράγματα καὶ τοὺς τοίχους. Οἱ δὲ, τάφρον, στέγην ### α 1083 Ἀμαρία Παρὰ τὸ ἅμα ἄγω παραγώγως τὸ αὐτὸ σημαινόμενον· καὶ ### α 1084 ἀμάραι αἱ ἐν τῷ ὠτίῳ κοιλότητες. Καὶ ### α 1085 Ἀμαρυγάς Ὄψεις· οἱ δὲ, ἀκτῖνας ὄψεως. Καὶ ### α 1086 ἀμάρυγμα αἴθυγμα, φόρημα, εἴδωλον, κίνησιν, λαμπηδόνα ### α 1087 Ἀμαρύσσω Τὸ λάμπω. Ἡσίοδος, Ὑπ’ ὀφρύσι πῦρ ἀμάρυσσε. Μαίρω, μαρῶ, ἐξ οὗ μαρύσσω, καὶ πλεονασμῷ τοῦ α, ἀμαρύσσω· καὶ ### α 1088 ἀμαρυγάς · σημαίνει τὰς τῶν ὀφθαλμῶν ἐκλάμψεις. Χαρίτων ἀμαρύγματ’ ἔχουσα, Ἡσίοδος. Σημαίνει δὲ καὶ τὰς τοῦ μετώπου ῥυτίδας, αἵτινες εἴρηνται διὰ τὸ ἀμαυρὸν ἀλαμπεῖς εἶναι καὶ ἀμυδραί. Ἢ παρὰ τὸ ἀμάραις ἐοικέναι, ὀχετοῖς. Ὡς γὰρ ἐκεῖναι τὸ ὕδωρ, οὕτω καὶ αὗται τὸν ἱδρῶτα μετάγουσιν ἐπὶ τὰ παρ’ ἑκάτερα μέρη τῆς κεφαλῆς. Αἱ δὲ ἐκλάμψεις εἴρηνται παρὰ τὸ μαίρω τὸ λάμπω· ἐξ οὗ τὸ μαρμαίρω, καὶ μαρμαρυγὴ, καὶ μάρμαρον· Μάρων κύριον ὄνομα. Ἐκ τοῦ μαρῶ μέλλοντος, μαρύσσω, ἀμάρα, καὶ ἀμάρυγμα· ἢ μαρυγμαὶ, ἀμαρυγμὴ, καὶ ἀμάρυγμα. Μεθόδιος ### α 1089 Ἀμάρυνθος Πόλις Εὐβοίας. Ὠνόμασται δὲ ἀπὸ Ἀμαράνθου βασιλέως· ἢ, ὥς τινες, ἀπὸ τοῦ μὴ μαραίνεσθαι τὸν τόπον. Σύνδενδρος γάρ ### α 1090 Ἀμαραντός Ἀπολλώνιος ὁ τὰ Ἀργοναυτικὰ, Ἔνθα δὴ ἠπείροιο Κυταΐδος ἠδ’ Ἀμαραντῶν ### κ 10 κύτος πόλις τῆς Κολχίδος. Ἔστι καὶ ἑτέρα Κύτα τῆς Εὐρώπης, κατὰ ἀρχὴν τοῦ εἴσπλου τοῦ Πόντου· ἐκεῖθεν δὲ τὴν ἀρχὴν λαμβάνει. Λέγεται δὲ οὕτως ὀνομαστικῶς. Ὅθεν Κυταΐδα τὴν Μηδείαν λέγουσιν ### α 1091 ἀμαραντὸς πόλις ἐν τῷ Πόντῳ. Ὡς δὲ ἔνιοι, ὄρη τῆς Κολχίδος, ἐξ ὧν καταφέρεται ὁ Φάσις ποταμὸς, ὃς φέρεται ἀπὸ Ἀρμενίων ὀρῶν εἰς Κόλχους κατὰ θάλασσαν. Τὸ δὲ Ἀμαραντῶν ἐνταῦθα ἐπὶ τῶν ὀρέων περισπᾶται ὡς κύριον· καὶ τὰ Ἀμαραντὰ ὀξύνεται. Λέγεται δὲ πρὸς διάφορον σημαινόμενον τοῦ ἀμάραντα σώματα. Δῆλον οὕτω λέγεται ἐπὶ ### α 1092 Ἁμαρτίνους Παρὰ τὸ ἁμαρτῶ ἁμαρτίνους· σημαίνει δὲ τὸν ἡμαρτημένον κατὰ τὸν νοῦν· ὡς οἰδῶ, Οἰδίπους. Τὰ παρὰ τὸ ἁμαρτῶ συντιθέμενα καὶ διὰ τοῦ ο καὶ διὰ τοῦ ι γράφονται. Ζήτει εἰς τὸ ### α 1093 Ἁμαρτοεπής Ὁ ἁμαρτάνων ἐν τῷ λέγειν, ἤγουν φλύαρος. Ἡ μεταφορὰ ἀπὸ τῶν ἁμαρτανόντων τῆς ὁδοῦ ### α 1094 Ἁμαρτωλός Παρὰ τὸ ἁμαρτῶ ἁμαρτήσω, ἁμαρτηλὸς καὶ ἁμαρτωλὸς, αἰμύλος, πανοῦργος, μοχθηρός· καὶ ### α 1095 ἁμαρτωλία ὃ καὶ ἁμαρτία, καὶ ἁμάρτημα ### α 1096 Ἁμαρτία Κυρίως ἡ ἀποτυχία. Παρὰ τὸ μάρπτω ἁμαρπτία· καὶ ἐλλείψει τοῦ π, ἁμαρτία, ἡ ὃ βούλεται μὴ μάρπτουσα, ὅ ἐστιν ἀποτελοῦσα. Ἔνθεν καὶ μάρτυς, ὁ μάρψας καὶ εἰδὼς τὸ ἀληθές. Ἢ ἀπαρτία παρὰ τὸ ἀρτῶ σημαῖνον τὸ ἁρμόζω, πόρρω οὖσα τοῦ συνηρμόσθαι ὃ βούλεται· τῆς ἀπὸ προθέσεως τὸ ἄποθεν δηλούσης ### α 1097 ἁμαρτῶ καὶ ἁμαρτάνω· ἐκ τοῦ ἁμαρτῶ τὸ ἀποτυγχάνω, ὡς ἥδω, ἁνδάνω· ἀπὸ τοῦ μάρπτω τὸ καταλαμβάνω. Ἁμαρτῶ οὖν, τὸ οὐ καταλαμβάνω. Ἀλλ’ ὅγε καὶ τόθ’ ἅμαρτε. Καὶ ### α 1098 ἁμαρτῆσαι τὸ ἀτυχῆσαι, στερηθῆναι· καὶ ### α 1099 Ἁμαρτῆι Ἐπίρρημα, σημαίνει τὸ ὁμοῦ, καὶ κατὰ τὸ αὐτό. Καὶ ὁ μὲν Ἀρίσταρχος ἐκ τοῦ ἁμαρτήδην λέγει κατὰ ἀποκοπήν· καὶ ὀξύνεται· ὁ δὲ Ἡρωδιανὸς, ἐκ τοῦ ἅμα καὶ τοῦ ἀρτῶ. Καὶ γίνεται ἀπὸ ἀμφοτέρων ἐπίρρημα ἁμαρτῇ, καὶ ὁμαρτῇ. Ζήτει εἰς τὸ ### ο 4 ὁμαρτῆι. Διατί λέγονται μεσότητος ἐπιρρήματα; Ἐπειδὴ μέσον ἀρσενικοῦ καὶ οὐδετέρου κεῖνται. Ζήτει εἰς τὸν ### ο 5 ὄφιν. Δεῖ γινώσκειν ὅτι σὺν τῷ ι γράφεται. Τὰ γὰρ εἰς η λήγοντα ἐπιρρήματα ἔχουσι τὸ ι προσγεγραμμένον· οἷον, ἄλλῃ, πάντῃ, κρυφῇ, σπουδῇ, εἰκῇ, ὅπῃ, πῇ. Εἰσὶ δέ τινα εἰς η λήγοντα ἐπιρρήματα μὴ ἔχοντα τὸ ι· οἷον, Ἧ θέμις, ἀντὶ τοῦ ὡς· Ἡ νέος οὐκ ἀπάλαμνος, ὡς νέος σημαίνει· μὴ, νὴ, δὴ, ἰή· ὠή· καὶ ἰωὴ, καὶ τὸ ἤδη, καὶ τὸ νῦν δὴ, καὶ τὸ βῆ, ὅπερ περισπᾶται, τῶν ἄλλων τῶν μὴ ἐχόντων τὸ ι μὴ περισπωμένων. Ἔστι δὲ μίμημα Φωνῆς προβάτου. Ἔστι δὲ καὶ τὸ ἀκαρῆ· σημαίνει δὲ τὸ ἐν ὀλίγῳ χρόνῳ. Λέγει δὲ ὁ τεχνικὸς τὸ ἡσυχῇ, καὶ ἄλλῃ, καὶ τὰ τοιαῦτα, διὰ τοῦτο σὺν τῷ ι γράφεσθαι, ἐπειδὴ ἀπὸ δοτικῆς γέγονεν. Ὅτι γὰρ ἀπὸ δοτικῆς γέγονε, δηλοῖ τὸ ταύτῃ. Ἔστι γὰρ αὕτη ἡ εὐθεῖα· ἡ γενικὴ, ταύτης· καὶ ἡ δοτικὴ, ταύτῃ. Εἰ ἄρα οὖν λέγομεν Ταύτῃ ἀπέλθωμεν, καὶ οὐ λέγομεν Αὐτῃ ἀπέλθωμεν, δῆλον ὅτι ἀπὸ δοτικῆς γέγονεν. Εἰ δὲ τοῦτο ἀπὸ δοτικῆς γέγονε, δῆλον ὅτι καὶ τὰ ἄλλα τὰ ἔχοντα τὸ ι ἀπὸ δοτικῆς γεγόνασιν. Οὕτως ὁ Χοιροβοσκὸς εἰς τὸ Ποσότητος. Ἐκ ποίων μερῶν τοῦ λόγου γίνονται τὰ ἐπιρρήματα; Ἐκ πάντων. Ἀπὸ ὀνόματος, ὡς τὸ φρόνιμος, φρονίμως· ἀπὸ ῥήματος, ὡς τὸ κρύβδω, κρύβδην· ἀπὸ μετοχῆς, ὡς τὸ ἐπιστάμενος, ἐπισταμένως· ἀπὸ ἄρθρου, ὡς τὸ ὃς, ὥς· ἀπὸ ἀντωνυμίας, ὡς τὸ οὗτος, οὕτως· ἀπὸ προθέσεως, ὡς τὸ ἀνὰ, ἄνω· κατὰ, κάτω· ἀπὸ ἐπιρρήματος, ὡς τὸ ἐγγὺς, ἐγγυτέρως· ἀπὸ συνδέσμου, ὡς τὸ καθὰ, καθώς. Ἐκ πόσων πτώσεων γίνονται τὰ ἐπιρρήματα; Ἐκ πασῶν. Ἀπὸ εὐθείας, ὡς τὸ, ὁ πρόφρων· Πρόφρων νῦν Δαναοῖσι Ποσειδάων ἐπάμυνον. Ἀπὸ γενικῆς, ὡς τὸ προῖξ προικός· Ἕνα προικὸς χαρίσασθαι. Ἀπὸ δοτικῆς, ὡς τὸ ἡ ἰδία, τῆς ἰδίας, τῇ ἰδίᾳ· Ἰδίᾳ ἦλθον· δημοσίᾳ ἐλάλησα. Ἀπὸ αἰτιατικῆς, ὡς τὸ, ἡ ἀπριάτη, τῆς ἀπριάτης, τῇ ἀπριάτῃ, τὴν ἀπριάτην· Ἀπριάτην ἀνάποινον. Καὶ ἡ πέρα, τῆς πέρας, τῇ πέρα, τὴν πέραν· Πέραν τοῦ χειμάρρου τῶν Κέδρων. Καὶ ἀπὸ κλητικῆς, ὡς τὸ Ἡράκλεις παρὰ Λουκιανῷ. Ἢ ἀπὸ κλητικῆς χωρεῖ εἰς ἐπιρρηματικὴν σύνταξιν· οἷον ὤ. Τοῦτο γὰρ, ἡνίκα θαυμαστικὸν λαμβάνεται, βαρύνεται, καὶ χωρεῖ εἰς ἐπιρρηματικὴν σύνταξιν· οἷον, ὢ Ἡρακλῆς ### α 1100 Ἄμαστρις Πόλις Παφλαγονίας, ἡ πρότερον Κρώμνα. Ὅμηρος, Κρώμναν τ’ Αἰγιαλόν τε. Ἐκλήθη δὲ Ἄμαστρις ἀπὸ γυναικὸς Περσίδος Ἀμάστριδος, θυγατρὸς Ὀξυάρθρου τοῦ ἀδελφοῦ Δαρείου· ὅπερ ὁ Στράβων Ἀμάστρεως κλίνει· ἄλλοι δὲ, Ἀμάστριδος. Τὸ ἐθνικὸν, Ἀμαστριανὸς, ὡς Καλάτιος, Καλατιανός· καὶ Φάσις, Φασιανός· τὰ γὰρ εἰς ΝΟΣ ἐθνικὰ ἢ ἀπὸ τῶν εἰς ΟΣ εὐθειῶν γίνονται, ὡς Βάκτριος, Βακτριανός· ἢ ἀπὸ τῶν εἰς ΩΣ γενικῶν, ὡς τοῦτο· ἢ ἀπὸ τῶν διὰ τοῦ ΙΑ θηλυκῶν, ὡς Ὀλβία, Ὀλβιανός· Ἀσία, Ἀσιανός· καὶ Ἀμαστριανὴ γῆ ### α 1101 Ἁμάς ῎Υ μμιν ἔγωγε μαρναμένοισι πέποιθα σαωσέμεναι νέας ἁμάς. Τὸ ἁμὰς ἐκτείνεται κατὰ τὸ τέλος. Ἔστι τοίνυν ἁμετέρας, καὶ κατὰ συγκοπὴν ἁμὰς, ἡμετέρας, Δωρικῶς ### α 1102 Ἁματροχιά Παρ’ Ὁμήρῳ ἡ τῶν τροχῶν σύγκρουσις, παρὰ τοῖς νεωτέροις δὲ ὁ τῶν τροχῶν ἐν γῇ τύπος ### α 1103 Ἁματροχιὰ ἐστὶ τὸ ἅμα τρέχειν καὶ μὴ ἀπολείπεσθαι, οἷον ὁμοδρομία τὶς οὖσα· τροχοὺς γὰρ τοὺς δρόμους ἔλεγον. Ὀξύνεται δὲ ὡς φυταλιά· καὶ δασύνεται ἡ ἄρχουσα ### α 1104 Ἁματροχία ἡ εἰς ταυτὸ συνδρομὴ τῶν ἁρμάτων ### α 1105 ἁματροχιὰ δὲ ἐστὶν ὁ τύπος καὶ ἡ ἐγχάραξις τοῦ τροχοῦ ἡ ἐπὶ τῆς γῆς. Ζήτει τὰς χρήσεις εἰς τὸ ### α 1106 Ἀμαυρόν Τὸ ἀλαμπὲς καὶ μὴ ὁρώμενον. Παρὰ τὸ μαίρω, μαρῶ· πλεονασμῷ τοῦ υ, μαυρῶ, ὡς κλαίω κλαύσω, καὶ καίω καύσω· ἐξ αὐτοῦ ῥηματικὸν ὄνομα μαυρός· καὶ μετὰ τοῦ στερητικοῦ α, ἀμαυρὸς, ὁ ἀλαμπής· ἢ ὁ ἅμα ταῖς αὔραις φερόμενος· ἢ ἀσθενὲς, σκοτεινόν ### α 1107 Ἀμβαλλώμεθα Μὴ δέ τι δηρὸν ἀμβαλλώμεθα ἔργον. Ἀναβαλλώμεθα, ὑπερτιθέμεθα. Πᾶσα πρόθεσις συγκοπὴν πάσχουσα τοῦ ἐσχάτου φωνήεντος. καὶ τὰ ἑξῆς ### α 1108 Ἄμβατος Ἀνάβασιν ἔχουσα ὁδὸς, ἡ πρὸς τῷ τείχει αὐτῷ οὖσα ἀναβατός. Ζήτει εἰς τὸ ### α 1109 Ἀμβλύς Ὁ σίδηρος ὁ μὴ ὀξύς. Παρὰ τὸ μῶλος, ὅ ἐστιν ὁ ἐγχρονισμὸς τῆς μάχης, γίνεται μωλὺς, ὡς ἵππος ἱππύς· καὶ κατὰ στέρησιν ἀμωλὺς, ὁ μὴ ἐπὶ μῶλον ἐπιτήδειος· συγκοπῇ, καὶ πλεονασμῷ τοῦ β, ἀμβλὺς, βαρύς ### α 1110 Ἀμβλυωπία Ἐκ τοῦ ἀμβλυωπὸς, ἀμβλυωπία· τοῦτο ἐκ τοῦ ἀμβλὺ, ὃ σημαίνει τὸ ἀσθενὲς, καὶ τὸ ὢψ ὠπὸς, οἱονεὶ ὁ μὴ καθαρὸν φῶς ἔχων, ἀλλ’ ἀσθενές· καὶ ### α 1111 ἀμβλυώττειν τὸ μὴ ὀξυδορκεῖν· Ἀττικῶς δὲ τὸ τυφλώττειν καὶ βαρύνεσθαι τοὺς ὀφθαλμούς· ἀπὸ τοῦ ἀμβλὺς, καὶ τοῦ ὄσσω τὸ βλέπω, παρὰ τὸ ἀμβλεῖς ἔχειν τοὺς ὄσσους, ἀμβλυώσσω, καὶ Ἀττικῶς ἀμβλυώττω ### α 1112 Ἀμβλῶσαι Τὸ ἀτελὲς βρέφος ἀποβαλεῖν· καὶ τὰ πρὸς τοῦτο φάρμακα ### α 1113 ἀμβλωθρίδια καλοῦσιν οἱ ἰατροί. Ἀριστοφάνης, Καὶ φροντίδ’ ἐξήμβλωκας ἐξηυρημένην. Ἀπὸ μεταφορᾶς τῶν ἀμπέλων. Ὁπότε γὰρ αὗται τοὺς λεγομένους ὀφθαλμοὺς ἀποκαυθεῖεν, λέγουσιν αὐτὰς ἀμβλυώττειν· ἀντὶ τοῦ, οὐ τελεσφοροῦσι καρπόν. Καὶ ἐπὶ τῶν γυναικῶν τῶν ἀτελῆ τὰ βρέφη ἐκβαλουσῶν λέγεται ἀμβλυώττειν, καὶ κατὰ συγκοπὴν ἀμβλώττειν. Ἢ ἐκ τοῦ ἀμαλῆσαι, ὃ ἔστι τὴν γονὴν ἀφανίσαι, ἀμβλῆσαι· καὶ τροπῇ τοῦ η εἰς ω, ἀμβλῶσαι. Εἰς τὸ ### α 1114 Ἀμβλωθρίδια Τὰ ἐξημβλωμένα ἔμβρυα ### α 1115 Ἀμβλήδην γοόωσα Ἀναφέρουσα ἀθρόως τὸ πνεῦμα, ἀναβολάδην, ἀπὸ προοιμίου ### α 1116 Ἀμβολάδην Ἀναβάλλων· ἢ ἐξ ὑποβολῆς ### α 1117 Ἀμβολαὶ γὰρ διαναβολαί· ἀρχὴ καὶ προοίμιον, παρὰ τοῖς μουσικοῖς ### α 1118 Ἀμβολιεργός Αἰεὶ δ’ ἀμβολιεργὸς ἀνὴρ ἄτῃσι παλαίει. Ὁ ἀναβαλλόμενος τὸ ἔργον ### α 1119 Ἄμβροτοι Διότι ἀθάνατοι οἱ θεοὶ, τῷ ἄμοιροι εἶναι βροτοῦ, ὅ ἐστιν αἵματος ### α 1120 Ἄμβροτον Ἀθάνατον, οὗ βροτοὶ οὐχ ἅπτονται, αἰδοῖον, ἡδὺ, λαμπρὸν, εὐῶδες, καλόν. Καὶ ### α 1121 Ἀμβρόσιος ὕπνος Θεῖος, θαυμαστὸς, οὗ οὐχ οἷόν τε βροτοὺς ἅψασθαι. Ἢ ὁ ὑγρός· ὑγρὸς γάρ ἐστιν ὁ ὕπνος· οἷον, Νήδυμος ἀμφιχυθείς. Καὶ ### α 1122 ἀμβρόσιος οὖν διὰ τοῦτο λέγεται ὁ ὑγρός. Οὕτως Ὦρος. Ὁ δὲ Θεόγνωστος γράφει τὸ ΣΙ, δίφθογγον· σημαίνει δὲ τὸν εὐδαίμονα. Τὰ γὰρ διὰ τοῦ ΣΙΟΣ γινόμενα ἅπαντα, πλὴν τῶν μετουσιαστικῶν, διὰ τοῦ ι γράφονται· οἷον διπλάσιος, ἀσπάσιος, ταράσιος, ἀμβρόσιος, ἱκέσιος, Ἐφέσιος, ἀνάρσιος, Συρακόσσιος, διαπρύσιος· ὁμοίως δὲ καὶ τὰ ἐπ’ ἀριθμῷ τασσόμενα· οἷον διακόσιοι, τριακόσιοι. Εἶπον, “μὴ σημαίνοντα μέρος ἢ μετουσίαν,” δηλονότι διὰ τὸ ὕειος κάρα, καὶ χρύσειος σταυρός. Ἄλλως· τὰ διὰ τοῦ ΙΟΣ κτητικὰ, ἀπὸ πρωτοτύπων τῶν εἰς ΤΟΣ γινόμενα, εἰ μὲν μεταβάλλει τὸ τ εἰς ς, διὰ τοῦ ι γράφεται· οἷον ἀκήρατος, ἀκηράσιος· ἄμβροτος, ἀμβρόσιος· εἰ δὲ φυλάττει τὸ τ, διὰ τῆς ΕΙ διφθόγγου· Ἀρχέστρατος, Ἀρχεστράτειος· Καλλίστρατος, Καλλιστράτειος· χωρὶς εἰ μὴ ὦσιν ἐθνικὰ, ὡς τὸ Βοιωτὸς, Βοιώτιος· καὶ Αἴγυπτος, Αἰγύπτιος. Γίνεται δὲ παρὰ τὸ ἄβροτος· τοῦτο παρὰ τὸ βροτὸς μετὰ τοῦ στερητικοῦ α καὶ πλεονασμῷ γίνεται ἄνβροτος· καὶ τρέπεται τὸ ν εἰς μ. Τὸ θηλυκὸν, ἡ ἀμβροσία· καὶ σημαίνει τὴν ἀθανασίαν ### α 1123 Ἀμβροσία δὲ, ἡ ὄντως σοφία θεοῦ ### α 1124 Ἀμβροσία θεία τροφὴ, ἧς βροτοὶ οὐ μετέχουσιν· ἢ ἧς οὐχ οἷόντε βροτὸν ἅψασθαι. Ἔστιν οὖν βρόσις βροσία, καὶ κατὰ στέρησιν καὶ πλεονασμῷ τοῦ μ, ἀμβροσία. Καὶ Ἀμβρόσιαι χαῖται· καὶ, Ἀμβροσίην διὰ νύκτα, διὰ τῆς θείας νυκτός. Ὧδε τὴν θείαν σημαίνει. Σημαίνει δὲ καὶ τὸ τῶν θεῶν βρῶμα ### α 1125 Ἀμβρακία Πόλις Ἠπείρου· ἀφ’ ἧς ἐκλήθη ἡ χώρα Ἀμβρακία. Ἤδη μὲν ποτὶ κόλπον ἐπώνυμον Ἀμβρακιήων. Ἀπολλώνιος ### α 1126 Ἄμβη Τὸ χεῖλος τῆς λοπάδος, παρὰ τὸ ἐν ἀναβάσει εἶναι ### α 1127 Ἄμβων Κυρίως τὸ χεῖλος τῆς λοπάδος, παρὰ τὸ ἐν ἀναβάσει εἶναι· οἷον, Πολλῶν ἤδη λοπάδων τοὺς ἄμβωνας περιλείξας· Λέγονται δὲ καὶ οἱ ὀρεινοὶ καὶ ὑψηλοὶ τόποι· οἷον, Ἐπ’ οὔρεος ἀμβώνεσσι. Παρὰ τὸ βῶ βὼν, ὡς γηρυῶ Γηρυὼν, καὶ ἀναβὼν, καὶ συγκοπῇ ἄμβων· καὶ καθόλου προσανάβασις καὶ ὑπεροχὴ καὶ ὄρους λόφος ### α 1128 Ἀμβωμοῖσιν Ἀντὶ τοῦ, περὶ τοῖς βωμοῖς. Χρύσιππος ὑφ’ ἓν προφέρει, ὁ μέντοι Ἀρίσταρχος β μέρη λόγου, καὶ προπερισπᾷ. Λέγει γοὖν καὶ ἀλλαχοῦ, Χρύσειοι δ’ ἄρα κοῦροι ἐϋδμήτων ἐπὶ βωμῶν. Χρὴ γινώσκειν ὅτι διὰ τοῦ μ γράφει, κἂν παράθεσις ᾖ, ὁμοίως τῷ Ἀμφόνον ἀννέκυας ### α 1129 Ἀμέλγω Παρὰ τὸ ἅμα ἕλκειν ### α 1130 Ἀμέλει Τοιγαροῦν, δηλαδὴ, πάντως. Ἐπίρρημα γάρ ἐστι συγκατάθεσιν δηλοῦν ### α 1131 Ἀμέγαρτος Ποτὲ μὲν δηλοῖ τὸ εὐτελὲς καὶ μὴ ἄξιον φθόνου· οἷον, Ἀμέγαρτε συβώτα. Ἐν τῷ συβωτεῖν ἀνεπιφθόνητε, ἄξιε συφορβεῖν· κατὰ στέρησιν τοῦ α. Παρὰ τὸ μεγαίρω τὸ φθονῶ, μεγαρτὸς, καὶ ἀμέγαρτος, ὁ μὴ φθόνου ἄξιος· φθόνος γὰρ τοῖς εὐτελέσιν οὐ προσγίνεται. Πρὸς γὰρ τὸν ἔχονθ’ ὁ φθόνος ἕρπει· Σοφοκλῆς. Δηλοῖ δὲ καὶ τὸ πολύ· ὡς τὸ, Πόνον δ’ ἀμέγαρτον ὄφελλεν. Κατ’ ἐπίτασιν τοῦ α· ἵν’ ᾖ ἀμέγαρτον τὸν πολλοῦ φθόνου ἄξιον· τὰ γὰρ μεγάλα φθονεῖται, τὰ δ’ εὐτελῆ, οὔ ### α 1132 Ἀμοιβή Ἡ μεταλλαγὴ καὶ πόρευσις· καὶ ### α 1133 ἀμείβοντας τοὺς ξυλίνους ἀντιστάτας ἐν ταῖς οἰκοδομίαις, δοκοὺς, στύλους ### α 1134 Ἀμείβειν Τιμᾶν· καὶ ### α 1135 ἄμειβον ἤλλασσον· καὶ ### α 1136 Ἀμείβεσθαι Ἀντὶ τοῦ ἀποκρίνεσθαι, ἐναλλάσσειν, διέρχεσθαι, καὶ τὸ ἐν μέρει τὶ ποιεῖν ### α 1137 Ἀμένης Σημαίνει τὸν παῖδα, παρὰ τὸ μὴ ἔχειν μένος· καὶ κλίνεται ἀμένητος, ὥσπερ Ἀμέλης Ἀμέλητος, ὄνομα ποταμοῦ. Εἰσὶ τινὰ εἰς ΗΣ ὑπὲρ β συλλαβὰς, ἔχοντα πρὸ τοῦ η ἀμετάβολον, καὶ πρὸ τοῦ ἀμεταβόλου φωνῆεν, μήτε τὸ η, μήτε τὸ ι, μήτε τὸ υ, μήτε τὸ ω, ἅτινα διὰ τοῦ ΤΟΣ κλίνεται· Ἐπιάλης Ἐπιάλητος· Ἀκέλης Ἀκέλητος, ὄνομα ποταμοῦ· κέλης, κέλητος· ὑπέρης, ὑπέρητος. Πρόσκειται, μήτε τὸ η, μήτε τὸ ι, καὶ ἑξῆς· ἐπειδὴ ταῦτα εἰς ΟΥ ἔχει τὴν γενικὴν, Αἰσχίνης, Αἰσχίνου· Μηριόνης, Μηριόνου· Κεβριόνης, Κεβριόνου· τελώνης, τελώνου. Οὕτως ὁ Χοιροβοσκὸς εἰς τὸν ε κανόνα τῶν ἀρσενικῶν ### α 1138 Ἀμενηνός Παρὰ τὸ μένος ἄμενος, καὶ πλεονασμῷ τῆς ΝΗ συλλαβῆς, ἀμενηνός· ἢ παρὰ τὸ μένω μενηνὸς, ὡς πέτω πετηνός· καὶ ### α 1139 ἀμενηνὸς ὁ ἀσθενὴς, λεπτὸς, μάταιος· ἐξ οὗ καὶ ῥῆμα, Ἀμενήνωσε δέ οἱ αἰχμήν. Ἀσθενῆ ἐποίησεν· ἀντὶ τοῦ ἀνέκαμψεν ### α 1140 Ἀμέρδω Ἰλιάδος ν, Ὄσσε δ’ ἄμερδεν αὐγὴ χαλκείη, ἐστέρισκεν, ἠμαύρου. Κυρίως τὸ μέρους στερῶ· καταχρηστικῶς δὲ καὶ ἐπὶ τοῦ στεροῦμαι· οἷον, Ὁππότε δὴ τὸν ὁμοῖον ἀνὴρ ἐθέλῃσιν ἀμέρσαι. Ὥσπερ παρὰ τὸ σκαίρω σκαρῶ γίνεται σκαρίζω, καὶ εἴρω ἐρῶ ἐρίζω· οὕτω καὶ παρὰ τὸ μείρω μερῶ γίνεται μερίζω, καὶ κατὰ συγκοπὴν, καὶ τροπῇ τοῦ ζ εἰς δ, μέρδω· καὶ μετὰ τοῦ στερητικοῦ α, ἀμέρδω. Μείρω μερῶ, Αἰολικῶς μέρσω, ὡς φθείρω φθερῶ φθέρσω, καὶ κείρω κερῶ κέρσω· καὶ ἀμέρσω ἐξ αὐτοῦ ### α 1141 Ἀμεύσιμον Ἀμεύω τὸ πορεύομαι. Παρὰ τὸ ἅμα καὶ τὸ σεύω. Ἢ παρὰ τὸ νεύω νεύσιμος, καὶ ἀνεύσιμος, τοῦ α ἢ ὁμοῦ ἢ πλεονασμὸν δηλοῦντος, τροπῇ τοῦ ν εἰς μ· οἷον, Ὅπῃ καὶ ἀμεύσιμον. Τουτέστι πορεύσιμον. Ἀπολλώνιος ὁ τὰ Ἀργοναυτικά. Καὶ ### α 1142 ἀμευσιεπὴς διαλλάσσουσα καὶ ἀμειβομένη τοῖς λόγοις ### α 1143 Ἀμείβω Τὸ α βραχύ· τὸ α πρὸ τοῦ β ἢ μ συστέλλεται. Σημαίνει δὲ τρία· τὸ λόγον ἀποδίδωμι, καὶ τὸ ἐναλλάσσειν, καὶ τὸ κατὰ μέρος· Οἱ μὲν ἀμειβόμενοι φυλακὰς ἔχον ### α 1144 Ἀμειδής Ἀμειδεῖς τε καὶ στυγνοί. Ἐν βάθει βουλευομένοις ὅμοιοι, σκυθρωποί. Σημαίνει δὲ καὶ ἀγέλαστοι, ἢ ἀχάριστοι· ἀπὸ τοῦ μειδῶ, ἢ μειδιῶ· τοῦτο παρὰ τὸ ἥδω τὸ εὐφραίνομαι, Βοιωτικῇ τροπῇ τοῦ η εἰς ΕΙ δίφθογγον, καὶ πλεονασμῷ τοῦ μ, μειδῶ καὶ μειδιῶ· τὸ γὰρ ἐπὶ τοῦ βουλεύομαι διὰ τοῦ η γράφεται καὶ βαρύνεται· παρὰ γὰρ τὸ ἅδω γίνεται, ὃ σημαίνει τὸ ἀρέσκω ### α 1145 Ἀμείδητος Ὧι ἐν ἀμειδήτους ἁγίας ηὐλίζετο νύκτας. Τὰς φρικτὰς, ἐν αἷς οὐκ ἔστι μειδιάσαι, οὐδὲ γελάσαι· ἢ ὅτι φοβεραὶ εἰσὶ καὶ σκοτειναί ### α 1146 Ἁγίας δὲ τὰς ἁγνὰς, διὰ τὸ ἐν αὐταῖς ἄγεσθαι τὰ μυστήρια. Ἀπολλώνιος ### α 1147 Ἀμείλιχος, ἀμείλικτος Ἀσυμπαθὴς, ἀπηνής· ἀπὸ τοῦ μειλίσσω· τοῦτο ἀπὸ μεταφορᾶς τοῦ μέλιτος μελίσσω, καὶ πλεονασμῷ τοῦ ι, μειλίσσω, μειλικτὸς, καὶ ἀμείλικτος, ὁ ἀσυμπάθητος, καὶ ἀδυσώπητος, καὶ σκληρός ### α 1148 Ἀμείνων Παρὰ τὸ μέρος μερίων· ἐκβολῇ τοῦ ρ καὶ συναιρέσει, μείων, καὶ ἀμείων· καὶ πλεονασμῷ τοῦ ν, ἀμείνων, ὁ μὴ ἐλάσσων τινός. Ἢ παρὰ τὸ μένω, γέγονεν ἀμένων· καὶ πλεονασμῷ τοῦ ι, ἀμείνων, τουτέστιν ὁ μὴ μένων, ἀλλ’ ὑπὸ πάντων αἰρόμενος· τὸν γὰρ κρείττονα πάντες αἴρουσιν ### α 1149 Ἀμείνω Κλέπτῃ δέ τε νυκτὸς ἀμείνω. Ἀμείνω χωρὶς τοῦ ν καὶ τοῦ ι, αἰτιατικὴ γένους θηλυκοῦ. Ἔστι γὰρ ἀμείνονα, καὶ ἀμείνοα, καὶ κατὰ κρᾶσιν ἀμείνω, ὡς ἐλάσσονα ἐλάσσοα ἐλάσσω, βελτίονα βελτίοα καὶ βελτίω. Τὸ δὲ ἀμείνῳ μετὰ τοῦ ι ἔστι δοτικὴ, ἀπὸ τῆς ἡ ἀμείνως, τῆς ἀμείνω ### α 1150 Ἀμείνασις Ἡδύοσμον ὑπὸ Περγαίων ### α 1151 Ἀμεινίας Παρὰ τὸ ἀμείνων ἀμείνονος, Ἀμεινονίας, καὶ Ἀμεινίας, ὄνομα κύριον. Ἢ παρὰ τὸ μένος μενίας, καὶ ἀμεινίας κατὰ στέρησιν, οἱονεὶ ἀπρόθυμος καὶ ἀόργητος ### α 1152 Ἄμη Τὸ γεωργικὸν ἢ οἰκοδομικὸν ἐργαλεῖον. Παρὰ τὸ ἅμα γέγονεν ἅμη, τὸ ἅμα καὶ ὑφ’ ἓν ἕλκον πολλά. Δύναται δὲ καὶ ἀπὸ τοῦ ἀμᾶν, ὅ ἐστι κόπτειν καὶ θερίζειν ### α 1153 Ἀμητῆρες Θερισταί· παρὰ τὸ ἀμᾶν ### α 1154 Ἀμησάμενοι Τεμόντες, συναγαγόντες, καὶ ἐπαντλησάμενοι· καὶ ### σ 5 συναμησάμενος σωρεύσας, συνάξας, ἢ θερίσας· ἀπὸ τοῦ ἀμῶ. Τοῦτο παρὰ τὸ ἅμα καὶ τὸ ἕω τὸ πορεύομαι. Καὶ ### α 1155 ἀμᾶσθαι τὸ ἐφέλκεσθαι τὴν γῆν, ἢ ἄλλό τι λαμβάνειν πρὸς ἑαυτόν ### α 1156 Ἀμητός Ἐκ τοῦ ἀμῶ τὸ θερίζω, β συζυγίας τῶν περισπωμένων, ὁ μέλλων ἀμήσω· καὶ ἐξ αὐτοῦ ἀμητός. Διαφέρει δὲ ἄμητος καὶ ἀμητός. Ἄμητος γὰρ, ὁ καιρὸς τοῦ θέρους· ἀμητὸς δὲ, ὁ θερισμὸς, οἱονεὶ αὐτὸς ὁ ἀμώμενος καρπός. Τὸ α, μακρόν· τὸ α πρὸ τοῦ μ καὶ β συστέλλεται· σεσημείωται τὸ ἀμητὸς, καὶ ἀμῶ ### α 1157 Ἀμήτορας Κιθαριστάς· Κρῆτες ### α 1158 Ἀμήρυτον Τὸ ἀτέλεστον· ἀπὸ μεταφορᾶς τῶν ἀπὸ τῶν ἐρίων μηρυμάτων, μήρυτον, καὶ ἀμήρυτον ### α 1159 Ἄμηρον Νέον· οἷον, τὸ Ἄμηρον οὐδετέρως ἔστιν ὄνομα ὄρους. Καὶ ### α 1160 Ἄμης Ποιός τις πλακοῦς. Ἀριστοφάνης, Ἄμητα προσαπέπεμψεν ἡμῖν τουτονί. Ἀπὸ τοῦ ἐξαμᾶσθαι αὐτὸν σπουδῇ ὑφ’ ἡδονῆς, ὡς μέλιτι καταρδόμενον. Ἢ παρὰ τὸ πολλῶν ἅμα εἰς αὐτὸν ἀναγομένων καὶ ἐμβαλλομένων εἰς τὴν κατασκευὴν αὐτοῦ ### α 1161 Ἀμήχανα Πρὸς ἃ οὐκ ἔστι τὶς μηγανὴν εὑρεῖν· ἐξ οὗ δεινὰ καὶ χαλεπά. Δηλοῖ δὲ καὶ τὸν ἄτεχνον, καὶ τὸν ἄπορον μηχανῆς. Ἦ μάλα δὴ κακότεχνος ἀμήχανε σὸς δόλος Ἥρη. Ἰστέον ὅτι δύο σημαίνει ἡ λέξις, ἢ τὸν μὴ δυνάμενον μηχανὴν εὑρεῖν, ἢ πρὸς ὃν οὐκ ἔστι μηχανήσασθαι· ὅπερ καὶ ἐνταῦθα λέγεται. Καὶ ### α 1162 ἀμηχανίη ἀπορία. Δηλοῖ καὶ ἄβουλον, ἀπρόσκοπον, ἐνδεῆ ### α 1163 Ἀμίς Οὐροδόχον ἀγγεῖον. Ἀριστοφάνης, Εἶτ’ ᾔτησεν ἀμίδα. Παρὰ τὸ ὀμιχῶ τὸ οὐρῶ, ὀμὶς, καὶ ἀμὶς, ὡς ὀκριόεις, ἀκριόεις. Ἢ παρωνόμασται ὑποκοριστικῶς, ἄμη, ἀμὶς, ὡς σκάφη σκαφίς. Καὶ ### α 1164 ἀμίξαι οὐρῆσαι· καὶ ### α 1165 Ἀμία Ἰχθῦς, ὡς φησὶν Ἀριστοτέλης, τῶν καρχαροδόντων καὶ τῶν συναγελαζομένων καὶ σαρκοφάγων. Χολὴν δὲ ἔχει ἰσομήκη τῷ ἐντέρῳ, καὶ σπλῆνα. Παρὰ τὸ ἅμα ἰέναι τοῖς πλέουσιν. Ἔστι γὰρ συναγελαστικόν. Καὶ ### α 1166 ἄμιος ὁ κοῦφος. Καὶ ### α 1167 Ἀμιθρῆσαι Σιμωνίδης τὸν ἀριθμὸν ἀμιθρὸν εἶπε καθ’ ὑπέρθεσιν. Ἐκ δὲ τοῦ ἀμιθρὸς, ἀμιθρῶ ἀμιθρήσω ἀμιθρῆσαι, τὸ ἀριθμῆσαι. Ἢ ἀπὸ τοῦ ἀριθμῆσαι κατὰ μετάθεσιν τῶν στοιχείων, ὡς πίτυλος τύπιλος ### α 1168 Ἀμίστυλλον ταῦρον Σημαίνει δὲ τὸν μὴ κεκομμένον, ἀδιάκοπον ### α 1169 Ἀμίσαλλον Οἷον, Ἀμίσαλλοί τε γέροντες. Κατ’ ἔνδειαν τοῦ γ. Ἀμίσγαλλος, ὁ δυσάρεστος, ὁ μὴ ἄλλῳ μισγόμενος· ἢ ἑτεροῖον καὶ ἐξηλλαγμένον ### α 1170 Ἀμιτροχίτωνας Ἀζώστους, ἢ μίτρᾳ καὶ θώρακι μὴ χρωμένους, ἀδετοχίτωνας. Μίτραι γὰρ ζῶναι χαλκαῖ πρὸ τῶν αἰδοίων ### α 1171 Ἀμιχθαλόεσσαν Τὴν ἀπρόσμικτον οὖσαν τῇ γῇ θάλασσαν σημαίνει, διὰ τὸ μὴ ἔχειν λιμένα· οἷον, Καὶ Λῆμνον ἀμιχθαλόεσσαν. Παρὰ τὸ ἄμικτος ἀμικτόεις, ὡς βροτὸς βροτόεις· καὶ τροπῇ τοῦ κ εἰς χ, ἀμιχθόεις· καὶ τὸ θηλυκὸν, ἀμιχθόεσσα, ὡς αὐδήεις αὐδήεσσα· καὶ πλεονασμῷ τῆς ΑΛ συλλαβῆς ἀμιχθαλόεσσα. Ἢ διὰ τὸ τῶν οἰκούντων ἀπρόσιτον καὶ ἀνήμερον, ὥς φησιν Ὅμηρος, Οἴχεται εἰς Λῆμνον μετὰ Σίντιας ἀγριοφώνους. Οὕτως Ὦρος. Ἡ ἀπρόσιτος καὶ ἀμιγὴς, διὰ τὸ τοὺς ἐνοικοῦντας πειρατὰς εἶναι ### α 1172 Ἄμμε Ἀτρείδη, νῦν ἄμμε παλιμπλαγχθέντας ὀΐω. Οὐκ ἔστι πληθυντικοῦ, ἀλλὰ δυϊκοῦ ἀριθμοῦ. Καὶ τινὲς μὲν ἀπὸ τοῦ ἄμμες Αἰολικῶς πληθυντικοῦ φασὶν ἀποβολῇ τοῦ ς τὸ δυϊκὸν γίνεσθαι, ὡς Αἴαντες Αἴαντε· τινὲς δὲ ἄλλως λέγουσιν ἄμμε ἐκ τοῦ ἡμεῖς Αἰολικῶς, ἢ Δωρικῶς ### α 1173 Ἄμμι Ἄμμι δὲ μάντις εὖ εἰδὼς ἀγόρευε. Ἀντωνυμία δοτικῆς τῶν πληθυντικῶν. Παρὰ τρισὶ διαλέκτοις γίνεται. Οἱ Ἴωνες συστέλλουσι τὸ ι, καὶ προπερισπῶσιν, ἧμιν· οἱ δὲ Αἰολεῖς συστέλλουσι τὸ ι, καὶ βαρύνουσι, καὶ πλεονάζουσιν καὶ ἕτερον σύμφωνον, καὶ συστέλλουσι τὴν ἄρχουσαν, καὶ ψιλοῦσιν αὐτὴν, ὡς τὸ, Ἄμμι δὲ ἔργον αὔτως ἀκράαντον. Οἱ δὲ Δωριεῖς συστέλλουσι τὸ ι καὶ ὀξύνουσιν, ἡμίν ### α 1174 Ἀμμά Ἡ τροφὸς καὶ ἡ μήτηρ, κατὰ ὑποκόρισμα. Καὶ ἡ Ῥέα δὲ λέγεται καὶ ἀμμὰς, λέγεται καὶ ἀμμία ### μ 3 μόρος γὰρ ὁ θάνατος. Καὶ ### α 1175 ἀμμορίην τὴν κακὴν μοῖραν· καὶ ### α 1176 ἀμμόριον ἄτιμον ἢ ἀθάνατον ### α 1177 Ἀμνός Ὁ ἁπαλὸς καὶ τρυφερός ### α 1178 ἀμνὸς τὰ πρόβατα τὰ μικρά. Παρὰ τὸ μένος, μετὰ τοῦ στερητικοῦ α, ἄμενος· καὶ συγκοπῇ ἀμνὸς, οἱονεὶ ὁ ἀδύνατος. Καὶ παρωνόμασται ὑποκοριστικῶς ἀμνίς. Ἢ παρὰ τὸ μνοῦς γίνεται ἀμνὸς, οἱονεὶ ὁ ἐστερημένος τῶν νηπίων τριχῶν. Μεθόδιος. Ζήτει εἰς τὸ ### α 1179 Ἀμνειός Εἴρηται εἰς τὸ ### α 1180 ἀρνειός. Ἔστι καὶ ποταμὸς περὶ τὸ Θεμίσκυρον. Εἴρηται, ὅτι διὰ τὴν τραχύτητα μνείαν οὐκ ἔχει· μνειὸς, καὶ ἀμνειός ### α 1181 Ἀμνίον Ὅμηρος Ὀδυσσείας γ, Περσεὺς δ’ ἀμνίον εἶχε. Τὸ αἱμοδόχον ἀγγεῖον· παρὰ τὸ αἷμα αἵμνιον, τὸ τοῦ αἵματος δεκτικὸν, ἀποβολῇ τοῦ ἰῶτα ### α 1182 Ἄμναμοι Οἱ ἀπόγονοι. Κυρίως δὲ παρὰ τὴν τῶν Κυρηναίων διάλεκτον οἱ τῶν ἀμνῶν ἀμνοὶ ### α 1183 ἄμναμοι λέγονται, τουτέστι τῶν ἀρνῶν ἄρνες, πρὸ τοῦ κερατοφυῆσαι. Ἀπὸ τοῦ ἀμνὸς ἄμναμος ### α 1184 ἀμνὰς παρὰ τὸ μῶ τὸ ζητῶ, κατὰ παραγωγήν ### α 1185 Ἀμός Ὥσπερ ἀπὸ τοῦ σφέτερος γίνεται Δωρικῇ διαλέκτῳ σφὸς, καὶ ἀπὸ τοῦ ὑμέτερος ὑμὸς, οὕτω καὶ ἀπὸ τοῦ ἁμέτερος ἁμὸς Δωρικῶς. Ἢ θέμα ἐστὶ τῆς Δωρίδος διαλέκτου ### α 1186 Ἀμολγῷ Ὅμηρος, Νυκτὸς ἀμολγῷ. Τῆς ἑσπέρας, ἢ τῷ μεσονυκτίῳ, καθ’ ὃ οὐκ ἀμέλγουσιν· ἑσπέρας γὰρ καὶ ἡμέρας εἰώθασι τοῦτο ποιεῖν. Ἢ ἐν καιρῷ ἐν ᾧ συμβέβηκεν ἀμέλγεσθαι τὰ πρόβατα. Ἢ παρὰ τὸ μολῶ, καὶ πλεονασμῷ τοῦ γ μολγῷ· καὶ μετὰ τοῦ στερητικοῦ α, ἀμολγῷ· ἐν ᾗ οὐδεὶς μολίσκει. Οὕτως Ὠρίων ### α 1187 Ἄμοτον Ἄμοτον μεμαῶτε μάχεσθαι. Παρὰ τὸ μένω γίνεται μοτὸς καὶ ἄμοτος, καὶ ἄμοτον, ἀνυπομόνητον· ἵνα ἐστὶ τὸ α ἐπιτατικόν. Ἢ μοτὰ λέγει τὰ ῥάκη τὰ πληρωτικὰ τῶν πληγῶν· καὶ ἄμοτον κατὰ ἀπόφασιν, τὸ μὴ πεπληρωμένον· ἀπὸ μεταφορᾶς τῶν μὴ πεπληρωμένων τραυμάτων, τουτέστι μοτῶν. Οὕτω μὲν Ὠρίων· ἐγὼ δὲ εὗρον ἐν ὑπομνήμασιν Ἰλιάδος, ὅτι ἄμοτον λέγεται τὸ ἀπλήρωτον· ἔνθεν καὶ μοτά· ἴσως ἀπὸ τοῦ μετρῶ, ἄμετρον καὶ ἄμοτον. Ἢ ἄτρωτον, ἄρρηκτον, ἰσχυρὸν, ἄπληστον· οἱ δὲ σφοδρόν ### α 1188 Ἄμοχθος Παρὰ τὸ μόχθος ἄμοχθος· σημαίνει δὲ τὸν ἀκακοπαθοῦντα. Τοῦτο παρὰ τὸ μόγος, πλεονασμῷ τοῦ θ, καὶ τροπῇ τοῦ γ εἰς χ. Τοῦτο παρὰ τὸ μὴ ἐᾶν γάννυσθαι τὴν ψυχήν ### α 1189 Ἀμόργινος Χιτῶνα σημαίνει. Ἐκδέχονται καθὰ καὶ Θηραῖον τὸν ἀπὸ τῆς Θήρας. Δηλοῖ δὲ καὶ χρώματος ὁμοιότητα παρὰ τὴν ἀμόργην, ὁμοίαν βύσσῳ, καὶ πολυτελῆ ἐσθῆτα. Οὕτω Μεθόδιος. Ζήτει εἰς τὸ ### α 1190 ἀπο μόρξατο καὶ εἰς τὸ ### α 1191 ἀμορβές Σημαίνει τὸ μεσονύκτιον. Παρὰ τὴν ὄρφνην ἀμορφνής· καὶ ἐλλείψει τοῦ ν, καὶ τροπῇ τοῦ φ εἰς β, ὡς ἐν τῷ κύφος, κύβος· φερενίκης, βερενίκης. Σημαίνει καὶ τὸν ἀκόλουθον, ὁ ἅμα τινὶ ὁρμῶν, τροπῇ τοῦ μ εἰς β, ἀμορβὸς καὶ ἀμορβής. Μεθόδιος ### α 1192 Ἀμορβεύω Ἀμορβεύεσκεν, συνῳδοιπόρει· οἷον, Σὺν δ’ ἡμῖν ὁ πελαργὸς ἀμορβεύεσκεν ἀλοίτης. Παρὰ τὸ ἀμορβεύειν· τοῦτο παρὰ τὸ ἅμα ὁρμᾶν καὶ πορεύεσθαι ### α 1193 Ἀμορβεύοντο σημαίνει τὸ διεκόμιζον. Νίκανδρος ἐν Θηριακοῖς, Νωθεῖ γὰρ κάμνοντες ἀμορβεύοντο λεπάργῳ. Τῷ ὄνῳ. Ἐπεὶ γὰρ κατὰ τὴν κοιλίαν λευκός ### α 1194 Ἀμοιβοί Ἰλιάδος ν, Οἵ ῥ’ ἐξ Ἀσκανίης ἐριβώλακος ἦλθον ἀμοιβοί. Σημαίνει τὸ ἀλλεπάλληλοι, ἤτοι ἐξ ἀμοιβῆς ἢ καὶ ἐναλλάξεως παραγεγονότες συμμαχῆσαι τοῖς Τρωσὶν, ἀντὶ τῶν πρότερον συνεργούντων αὐτῶν πολιτῶν. Διὰ γὰρ τὸ ἐπὶ δέκα ἔτη τὸν πόλεμον ἀνύεσθαι, οἱ πρῶτοι κεκμηκότες κατὰ τὴν μάχην, ἰσαρίθμων αὐτῶν ἄλλων ἀποστελλομένων, ἀπεπέμποντο, ὡς εἰκὸς, ἐξ ἀμοιβῆς ἀμύνοντες. Ἢ οἱ ἀμοιβὴν ἀποδιδόντες τῷ Πριάμῳ, διὰ τὸ καὶ αὐτὸν συμμαχῆσαι Φρυξί. Λέγονται καὶ ἀκόλουθοι, οἱ διάδοχοι ### α 1195 Ἀμοιβηδὸν καὶ ἀμοιβηδίς Ἰλιάδος ς, Ἀμοιβηδὶς δ’ ἐδίκαζον. Ἐν μέρει δὲ ἀκούοντες ἐδίκαζον ἀνὰ μέρος. Ἀπολλώνιος ἐν τοῖς Ἀργοναυτικοῖς, Καὶ τοὶ μὲν ἀμοιβηδὴν ἐλάασκον. Σημαίνει δὲ τὸ ἐνηλλαγμένως. Ἄλλος ὁμῶς ἐπαμοιβὸς ἄρηρεν. Τὸ ἀλλεπαλλήλως ### α 1196 Ἀμπεχόνη Ἰστέον ὅτι ἡ ἀμφὶ πρόθεσις λέ γεται καὶ ἀμπὶ παρὰ τοῖς Αἰολεῦσιν, οἷον ἀμπεχόνη, ἀμπίσχουσα. Λέγεται δὲ ἀντὶ τοῦ περιβολῆς ἱματίου, ἤγουν παλλίον. Ἦν γὰρ αὐτῇ ἱμάτια καὶ περίζωμα, καὶ ἀμπεχόνια δύο, καὶ χιτών. Ἔστιν οὖν τοῦτο ἱμάτιον λεπτὸν, περίβλημα ### α 1197 Ἀμπόνον Ὁ μὲν αὖτις ἔβη θεὸς ἀμπόνον ἀνδρῶν. Σημαίνει ἐπὶ τὸν πόλεμον ### α 1198 Ἀμπνύνθη Ἀνέπνευσεν. Ἀπὸ τοῦ ἀναπνύω ἀναπνύσω ἀναπέπνυκα ἀναπέπνυμαι ἀνεπνύθη· καὶ συγκοπῇ, καὶ πλεονασμῷ τοῦ ν, ἀμπνύνθη, ἀνεζωπυρήθη, ἠγέρθη ### α 1199 Ἀμορραῖοι Ὁ Ἀμορραῖος τοῦ Ἀμορραίου, ὄνομα ἔθνους· ἐπὶ δὲ τοῦ τόπου, οἷον τὸ ### α 1200 ἀμώριον διὰ τοῦ ω μεγάλου, καὶ ἑνὸς ρ ### α 1201 Ἄμπαυμα Ἀνάπαυμα, καὶ κατὰ συγκοπὴν ἄμπαυμα ### α 1202 Ἀμπάζονται Ἀναβάλλονται, καὶ τὰ ὅμοια ### α 1203 Ἀμολγός Σημαίνει μέλαν, ἀωρίαν, σκότος· ἢ φλογμός· καὶ σκεῦος ἐν ᾧ ἀμέλγουσι τὸ γάλα οἱ ποιμένες, καὶ ξύλινον οἰνοφόρον ### α 1204 Ἀμολγοὺς δὲ τοὺς ἐξαμέλγοντας καὶ ἁρπάζοντας ### μ 4 Μάζα ἀμολγαίη ζήτει εἰς τὸ ### α 1205 Ἀμοργὶς δὲ, καλάμη τὶς, ἐξ ἧς ἐνδύματα ἀμόργινα· οἱ δὲ, λινᾶ ὑφάσματα· οἱ δὲ, ἀπὸ Ἀμόργου τῆς νήσου. Οἱ δὲ ### α 1206 ἀμοργίνους τοὺς ἐρυθροὺς τὸ χρῶμα ### α 1207 Ἀμπυκάζειν Τὸ τὰς ἔμπροσθεν ἀπὸ προσώπου τρίχας σπαράζειν. Εἴρηται οὕτω καὶ ὁ τροχός. Καὶ δεσμοὶ δὲ ἄμπυκες ### α 1208 Ἄμπυξ Ἡ γυναικεία ἀναδέσμη, ὅ ἐστι στρόφιον. Καὶ ἐπὶ χαλινοῦ δὲ εἴρηται· οἷον Χρυσάμπυκας ᾔτεεν ἵππους. Παρὰ τὸ ἀμφέχειν ἄμφυξ, καὶ ἄμπυξ. Ἢ παρὰ τὸ ἀναπυκάζειν καὶ ἀνέχειν τὰς τρίχας. Ἐκ μεταφορᾶς καὶ ὁ τροχὸς, διὰ τὸ κυκλοτερὴς εἶναι ### α 1209 Ἀμπλάκημα Τὸ ἁμάρτημα. Παρὰ τὸ ἀναπλέκεσθαι τῷ ἀνθρώπῳ· ἀπὸ μεταφορᾶς τοῦ σχοινίου ### σ 6 σειρὰ γὰρ τὸ σχοινίον λέγεται. Ἐκ τοῦ πλέκω πλακῶ ἀναπλάκημα, καὶ ἀμπλάκημα ### α 1210 Ἀμπρεύω Ὁ μὲν Καλλίμαχος κυρίως ἐπὶ τοῦ ἕλκειν ἔλαβε τὴν λέξιν· οἷον, Ἄνδρ’ ἐλαιοὶ δ’ ἐκ λειόθεν ἀμπρεύοντες ### α 1211 Ἀμπρὸν γὰρ κυρίως καλεῖται τὸ σχοινίον τὸ ἕλκον τοὺς βόας, οἷον ἄμπερόν τι ὂν, τὸ διαμπερὲς τῶν ζυγῶν δεδεμένον· ἢ τὸ ξύλον τοῖς αὐχέσι τῶν ὑποζυγίων. Ὁ δὲ Λυκόφρων ἐπὶ τοῦ κακοπαθεῖν ἔλαβε τὴν λέξιν· οἷον, Ἄχλαινον ἀμπρεύσουσι νήλιποι βίον ### α 1212 Ἄμπελος Παρὰ τὸ ἀνάπηλός τις οὖσα, ἡ ἔχουσα ἐν ἑαυτῇ τὸν πηλὸν, ἤγουν τὸν οἶνον· ἢ παρὰ τὸ πάλλειν καὶ σείειν ἡμᾶς πίνοντας ### α 1213 Ἀμπελόεσσα Τὸ ἀρσενικὸν, ἀμπελόεις, εἴδους τῶν παραγώγων μετουσιαστικοῦ, ἐκ τοῦ ἄμπελος. Τοῦτο ἀνάπελός τις οὖσα, παρὰ τὸ ἄνω πελάζειν· ἢ παρὰ τὸ ἐν αὐτῇ ἔχειν τὸν πηλόν ### α 1214 Ἀμπεπαλών Ἦ ῥα, καὶ ἀμπεπαλὼν προΐει δολιχόσκιον ἔγχος. Ἀντὶ τοῦ ἀνασείσας, ἀνατείνας. Διπλασιασμὸς μετοχῆς β ἀορίστου. Τὸ ῥῆμα ἀναπάλλω. Οἱ γὰρ Ἴωνες ἐν τοῖς ῥήμασι καὶ ταῖς μετοχαῖς εἰώθασιν ἀναδιπλασιάζειν· λάχωσι, λελάχωσι· λάθῃ, λελάθῃ ### α 1215 Ἄμπωτις Αἱ περὶ τὸν Ὠκεανὸν ἀποφυγαὶ καὶ διαστάσεις, καὶ περὶ τὴν Λιβύην· παρὰ τὸ ἀναπίνεσθαι. Κυρίως δὲ ἄμπωτις ἡ ἀναπέμπουσα, ἡ ξηρασία, ἡ ῥιχία· Διονύσιος ὁ Περιηγητής· οἷον, Ἄλλοτε μὲν πλημμυρὶς ἐγείρεται, ἄλλοτε δ’ αὖτε ἄμπωτις ξηρῇσιν ἐπιτροχάει ψαμάθοισι. Κυρίως δὲ λέγεται ἡ ἀναχώρησις τῆς θαλάσσης, ἤγουν ἡ ἀναπινομένη θάλασσα. Ἐκ τοῦ πῶμι πώσω, πῶσις καὶ ἀνάπωσις, καὶ ἄμπωσις κατὰ συγκοπήν· καὶ τροπῇ, ἄμπωτις. Καταχρηστικῶς δὲ καὶ ἐπὶ τοῦ ἡμετέρου σώματος, ἡ ἐκ τῆς ἐπιφανείας εἰς τὸ βάθος ὑποχώρησις τῆς ὕλης. Οὕτως Ἡρωδιανὸς ἐν τῷ περὶ ἐξηγήσεως τῶν λέξεων Ἱπποκράτους· ἡ εἰς βάθος μετάστασις τῶν ὑγρῶν ### α 1216 Ἀμύρητον Τὸ ἀτέλεστον, καὶ τέλος μὴ ἔχον. Εἴρηται εἰς τὸ ### α 1217 Ἄμυροι Τόποι κάθυγροι καὶ διαρρέοντες. Ἀπὸ τοῦ μυρεῖν καὶ ῥεῖν ### α 1218 Ἄμυκος Ἔστιν ὄνομα πόλεως· ἀπὸ Ἀμύκου βασιλέως Βεβρύκων ### α 1219 Ἄμυδις Σημαίνει τὸ ἅμα. Παρὰ τὸ ἄμα ἄμαδις, καὶ τροπῇ τοῦ α εἰς υ, ὡς σάρκες σύρκες, τοῦ πνεύματος μεταβληθέντος. Ὠρίων ### α 1220 Ἀμυδρός Παρὰ τὸ μύδρος, ὃ σημαίνει τὸν πεπυρακτωμένον σίδηρον, ἀμυδρὸς, ὁ ἀλαμπὴς καὶ σκοτεινός. Τοῦτο παρὰ τὸ μύω τὸ καμμύω ### α 1221 Ἀμυγδαλή Παρὰ τὸ ἐν τῷ κελύφει, τῷ μετὰ τὸ ἔξω χλωρὸν, πολλὰς ἀμυχὰς ἔχειν. Ὠρίων ### α 1222 Ἄμυστις Ἡ ἀπνευστὶ πόσις· παρὰ τὸ μὴ μύειν, ὅ ἐστι χανδὸν πιεῖν, ἐπὶ πολὺ, μὴ μύοντα καὶ συνάγοντα τὰ χείλη· ἢ παρὰ τὸ ἅμα πιεῖν, χωρὶς τοῦ διαπνεῦσαι, ὥστε ἀπνευστί. Ἔστι δὲ καὶ φιάλης εἶδος μεγάλης, ᾧ ἐν πότοις ἐχρῶντο ### α 1223 Ἀμυσχρός Ὁ καθαρὸς, ὁ μὴ μύσει χρανθεὶς, ὁ ἀμίαντος. Καὶ ### α 1224 ἀμυσχρά. Ἢ παρὰ τὸ μύσος μυσαχρὸς, ὁ μυσαρὸς, μυσχρὸς, καὶ ἀμυσχρός ### α 1225 Ἀμύμων Παρὰ τὸ μύω τὸ καμμύω, ὁ μέλλων μύσω· ἐξ οὗ ῥηματικὸν ὄνομα μύμων, καὶ ἀμύμων, ὁ μὴ κεκαμμυμένος. Ἢ παρὰ τὸ μῶμος γίνεται ἄμωμος, ἀμώμων· καὶ τροπῇ τοῦ ω εἰς υ ἀμύμων, ὡς χελώνη χελύνη· ὁ ἀμώμητος καὶ ἄψογος ### α 1226 Ἀμυμώνη Ἡ θυγάτηρ Δαναοῦ· ἐν ἴσαις συλλαβαῖς ἀπὸ γενικῆς παράγεται θηλυκὰ εἰς η· πέρατος, περάτη· κάλυκος, καλύκη· ἅρπαγος, ἁρπάγη· σώφρονος, Σωφρόνη· χίονος, Χιόνη, ὄνομα ἡρωΐδος· ἀμύμων ἀμύμονος, Ἀμυμόνη, καὶ Ἀμυμώνη. Μεθόδιος ### α 1227 Ἀμυκάλαι Τῶν τοξικῶν βελῶν αἱ ἀκίδες ### α 1228 Ἄμυλος Βρῶμα, τὸ μὴ πεπτωκὸς ὑπὸ μύλην· ἀρσενικῶς· καὶ ψιλοῦται ### α 1229 Ἀμυστί Ἀπνευστὶ πίνειν· οἱ δὲ, ἀθρόως ### α 1230 Ἀμφίβολοι Οἱ ἑκατέρωθεν περιβαλλόμενοι, ἢ βάλλοντες ### α 1231 Ἀμφιγνοεῖν Τὸ μὴ ἀκριβῶς γινώσκειν· καὶ ### α 1232 Ἀμφίγονον Υἱὸν τὸν ἐκ προτέρας γυναικός ### α 1233 Ἀμφίδεα Ψέλια, δεσμούς· ἔνιοι ἀμφιδέτας ἁλύσεις, παρὰ δὲ Ἱπποκράτει ### α 1234 ἀμφίδεον τὸ στόμιον τῆς μήτρας, κατὰ μεταφοράν ### α 1235 Ἀμφίδουλος Ὁ ἐξ ἀμφοτέρων γονέων δοῦλος ### α 1236 Ἀμφίεπον Ἐποίουν, περιεκύκλουν· ἢ περὶ ἔργον ἐπόνουν ### α 1237 Ἄμυξ Ἐπίρρημα. Σημαίνει τὸ ἀμυκτικῶς· παρὰ τὸν μέλλοντα γινόμενον ἐπίρρημα, ἀποβολῇ τοῦ ω, ὡς ἀπὸ τοῦ δήξω δάξω δὰξ, καὶ αὐτοδὰξ, κλάζω κλάξω κλὰξ, καὶ ὀκλάξ, οὕτως ἀμύσσω ἀμύξω ἄμυξ καὶ ἀμύξ. Μεθόδιος. Καὶ ### α 1238 ἀμυχηδὸν ἄκροις δακτύλοις· οἱ δὲ, μικρόν· ἢ ἐπὶ τοῦ ταχέως ### α 1239 Ἀμυχή Τὸ ἕλκος τὸ ἐπὶ τοῦ σώματος· παρὰ τὸ ἀμύσσειν. Ἢ παρὰ τὸ μυχὸν μυχὴ, καὶ ἀμυχὴ, ἡ μὴ εἰς βάθος πληγή. Μεθόδιος ### α 1240 Ἀμύσσω Παρὰ τὸ αἷμα, αἱμάσσω· τροπῇ τοῦ α εἰς υ, ἀμύσσω, ὡς μάθω μάθος καὶ μῦθος. Σημαίνει δὲ τὸ αἱματῶ καὶ ξέω τοῖς ὄνυξιν. Σὺ δ’ ἔνδοθι θυμὸν ἀμύξεις. Κνήσεις, λυπήσεις. Τὸ θέμα, ἀμύσσω· ὁ μέλλων, ἀμύξω. Παρὰ τὸ ΜΥ ἐπίρρημα γίνεται μύζω, καὶ ἀμύζω, τὸ λίαν οἰμώζειν· τὸ δὲ ζ τρέπεται εἰς δύο ΣΣ Αἰολικῶς· ἢ ἀπὸ τοῦ μύζειν καὶ ἐκθλίβειν τὴν ψυχήν ### α 1241 Ἀμύντωρ Ὁ βοηθός· ἀπὸ τοῦ ἀμύνω· ὁ ἐπίκουρος ### α 1242 Ἀμύνω Τὰ εἰς ΝΩ παραληγόμενα τῷ υ βαρύνεσθαι θέλει, καὶ ἐπιτεταμένον ἔχει τὸ υ· εἰ δέ τι περισπᾶται, προκατάρχον ἔχει ὄνομα, οὗ τὸ τέλος εἰς ω τραπὲν ῥῆμα ποιεῖ· ὀδύνη, ὀδυνῶ ### α 1243 Ἀμύναι Ἀποστρέψαι, ἀποσοβῆσαι, καὶ ἀλεξῆσαι, καὶ βοηθῆσαι· σημαίνει δὲ καὶ τὸ τιμωρήσασθαι. Ὥστε τρία σημαίνει. Ἀμύναι οὖν κυρίως τὸ ἀπροφασίστως βοηθῆσαι· ἀπὸ τοῦ ἄμυνα ἡ ἐκδίκησις· τοῦτο παρὰ τὸ μύνη ἡ πρόφασις· μετὰ τοῦ ἐπιτατικοῦ α, ἄμυνα. Ἢ μύνας σημαίνει τοὺς μελλησμούς· ἔνθεν ἀμύνειν τὸ ἀμελλητὶ βοηθεῖν. Ἢ παρὰ τὸ ἀμεύω, τὸ πορεύομαι, γίνεται ἀμεύνω, ὡς δύω δύνω, καὶ θύω θύνω, καὶ ἐνδείᾳ τοῦ ε, ἀμύνω, τὸ μετὰ δρόμου βοηθῶ. Ἢ παρὰ τὸ ἀμείβω, ἀμεύω· καὶ προσθέσει τοῦ ν, καὶ ἀποβολῇ τοῦ ε, ἀμύνω, τὸ ὑπὲρ χάριτος βοηθεῖν ### α 1244 Ἀμφαδόν Ἀλλ’ ἀμφαδὸν, αἴκε τύχωμαι. Φανερῶς, ἀναφανδόν. Φαίνω φανδὸν, καὶ ἀμφαδόν· ἀμφαδὸν ἀμφαδίη. Ἠὲ καὶ ἀμφαδίην. Φανερῶς ### α 1245 Ἀμφασίαν Τὴν ἀφωνίαν καὶ ἔκπληξιν· οὐκ ἀφασίαν, οἷον προφασίαν, ἀπορίαν ### α 1246 Ἀμφ’ αὖον Κόρυθες δ’ ἀμφ’ αὖον ἀΰτευν. Δύο μέρη λόγου εἰσὶν, ἀμφὶ καὶ αὖον· αἱ περικεφαλαῖαι αὐτῶν ξηρὸν ἦχον ἀπετέλουν ### α 1247 Ἀμφεπονεῖτο Οἷον, Ἐν μεγάρῳ Ἑκάτης πανήμερος ἀμφεπονεῖτο. Διέτριβεν ### α 1248 Ἀμφεποτᾶτο Περὶ τῶν τέκνων αὐτῆς λυπουμένη ἐπέτατο. Ἀπὸ τοῦ ποτάομαι ποτῶμαι, ὁ παρατατικὸς ἐποτώμην· τὸ γ, ἐποτᾶτο, καὶ ἀμφε ποτᾶτο ### α 1249 Ἄμφηκες Ἀμφοτέρωθεν ἠκονημένον· ἀπὸ τοῦ ἥκω· τὸ ἐξ ἀμφοτέρων μερῶν ὀξύ ### α 1250 Ἀμφιαχυῖα Ἴα, ἡ ἐκπεμπομένη βοή. Ἐκ τούτου ἰάχω καὶ ἰαχή· καὶ ἀμφιάχω, ὁ μέλλων ἀμφιάξω, ἀμφίαχα, ἀμφιαχὼς ἡ μετοχή· τὸ θηλυκὸν, ἀμφιαχυῖα, περιβοῶσα ἢ τρύζουσα ### α 1251 Ἀμφιάρεως Ὁ ἥρως Ὀϊκλέους· ἢ παρὰ τὸν ἀέρα, ἢ παρὰ τὰς ἀράς· μάντις γὰρ ἦν ### α 1252 Ἀμφιβέβηκας Ὃς Χρύσην ἀμφιβέβηκας. Περιβέβηκας, ὑπερμαχεῖς· ἀπὸ μεταφορᾶς τῶν τετραπόδων ### α 1253 Ἀμφίβασιν Δεῖσε δ’ ὅγ’ ἀμφίβασιν κρατερὴν Τρώων. Τὴν ἰσχυρὰν ὑπερμάχησιν. Κυρίως ἀμφίβασις λέγεται ἡ περὶ τοῦ νεκροῦ μάχη· περιβάντες γὰρ τὸν νεκρὸν ἀγωνίζονται ὑπὲρ τοῦ σωθῆναι ### α 1254 Ἀμφιβρότη Ἡ ἑκατέρωθεν τὸν βροτὸν σκέπουσα ἀσπὶς καὶ κρύπτουσα, πάντοθεν ἴση· ἢ περὶ βροτὸν εἰργασμένη ### α 1255 Ἀμφίβληστρον Σημαίνει δὲ δίκτυον· παρὰ τὸ βάλλω βλῶ βλήσω βλῆτρον· καὶ μετὰ τῆς ἀμφὶ προθέσεως, καὶ πλεονασμῷ τοῦ ς, ἀμφίβληστρον ### α 1256 Ἀμφιγυήεις Ὁ Ἥφαιστος, ὁ βραδὺς ἐν τῷ πορεύεσθαι· παρὰ τὸ γυῖα, ὅ ἐστιν ἄκρα, χεῖρες καὶ πόδες· ἢ ἀμφοτέροις τοῖς γυίοις χωλός. Ζήτει εἰς τὸ ### α 1257 Ἀμφηρεφέα Ἀμφηρεφέα τε φαρέτρην. Θηλυκὸν, αἰτιατικῆς πτώσεως· ἀπὸ τοῦ ἐρέφω καὶ τοῦ ἀμφί· τὴν ἀμφοτέρωθεν ἐσκεπασμένην, τὴν τῶν βελῶν θήκην· ἢ πάντη ἰσχυράν ### α 1258 Ἀμφήριστον Ἀμφίβολον· ἢ ἄνισον. Ἐρίζω, ἤρισμαι ὁ παθητικὸς παρακείμενος· ἐξ αὐτοῦ ἤριστος καὶ ἀμφήριστος. Ἀμφίλογον, ἢ ἔπισον ### α 1259 Ἀμφαρίστερος Οὐκ αἴσιος, οὐ δεξιός· ἀμφοτέρωθεν ἀριστερός ### α 1260 Ἀμφημερινός Ὁ καθημερινός· καὶ ### α 1261 Ἀμφήρης αὐλὸς, ὁ ἑκατέραις χερσὶ κατεχόμενος καὶ σύμφωνος. Καὶ ### σ 7 στόμα ἀμφῆρες ἀμφοτέραις γνάθοις ὁμοίως ἐσθίον ### α 1262 Ἀμφίβια ζῶα Τὰ ἐπὶ τῆς χέρσου καὶ ὕδατος ὁμοίως διατελοῦντα ### α 1263 Ἀμφίδυμοι λιμένες Δύο εἰσόδους ἔχοντες· ἢ σκεπεινοὺς, ἢ ἀμφιστόμους· ὁ ἀφ’ ἑκατέρου μέρους εἴσπλοιαν ἔχων· καὶ ### α 1264 ἀμφιδὺς τὸ ἐνδύς. Πάντοθεν κατάδυσιν ἔχοντες καὶ σκέπην καὶ καταγωγήν· οἷον ἀμφίδυνοι, ἀπὸ τοῦ δύνειν τὸ σκεπόμενον· οἱ ἀμφοτέρωθεν εἴσπλους ἔχοντες. Ὀδυσσείας δ. Λέγεται δὲ καὶ ὁ λιμὴν τῆς Κυζίκου ἀμφίδυμος, δισσὰς εἰσόδους ἑκατέρωθεν μέρους ἔχων. Ἐν δέ οἱ ἀκταὶ Ἀμφίδυμοι. Ἢ διδύμους ### α 1265 Ἀμφίγυα Ὅμηρος ἐπὶ τῶν δοράτων λέγει· οἷον, Ἔγχεσιν ἀμφιγύοισι. Οἱονεὶ τὰ ἑκατέρωθεν γυῶσαι δυνάμενα, ὅ ἐστι χωλῶσαι καὶ πλῆξαι διὰ τῆς ἐπιδορατίδος καὶ τοῦ σαυρωτῆρος. Ἔνιοι τοῖς διὰ χειρός· οἱ δὲ, μακροῖς καὶ ὀξέσιν ### α 1266 Ἀμφίδρυφοι Ἔστι δρύπτω τὸ ξαίνω, τὸ ἀμ φοτέρωθεν ἐξεσμένον, καὶ ἐσπαραγμένον. Καὶ ### α 1267 Ἁμφιδέδηε Ἀπὸ τοῦ δέω μέσου παρακειμένου· περιειλεῖται, περιορίζει· ἤγουν ἀμφοτέρωθεν περιεκύκλωσε· Πτόλεμός τε ἄστυ τόδ’ ἀμφιδέδῃε ### α 1268 Ἀμφιδρόμια Ἑορτή ἐστιν ἐν Ἀθήνῃσι τελουμένη, καθ’ ἣν ἐγκρυφίου ἄρτου ὀπτωμένου ἐπὶ τῆς ἑστίας περιτρέχουσι. Τὸ δ’ αὐτὸ ποιοῦσι καὶ μετὰ σκευῆς εἰς τὰ βρέφη παρὰ τὴν ἑστίαν περιφέροντες, ἐπειδὴ κουροτρόφος ἡ θεὸς ἐπί τινων πεφήμισται. Μέμνηται Πλάτων ἐν Θεαιτήτῳ· Τοῦτο μὲν δὴ, ὡς ἔοικε, μόγις ἐγεννήθη, ὅ τι δή ποτε τυγχάνει ὄν· μετὰ δὲ τὸν τόκον τὰ ἀμφιδρόμια ὡς ἀληθῶς ἐν κύκλῳ περιθρεκτέον τῷ λόγῳ ### α 1269 Ἀμφιελίσσας Αἱ νῆες αἱ ἀμφοτέρωθεν ταῖς κώπαις ἐλαυνόμεναι· ἢ ἑκάτερα τὰ πλευρὰ στρεφόμεναι. Ἐκ τοῦ ἑλίσσω ### α 1270 Ἀμφιέννυτο Παρὰ τὸ ἕω τὸ ἐνδύομαι, πλεονασμῷ τοῦ ν, ἕνω· καὶ κατὰ παραγωγὴν ἑνύω καὶ εἱνύω· καὶ ἐπειδὴ ἔθος ἔχουσιν οἱ Αἰολεῖς τὸ ι τρέπειν πρὸς τὸ ἐπιφερόμενον σύμφωνον, οἷον εἴρω ἔρρω, φθείρω φθέρρω· τὸν αὐτὸν τρόπον τρέπει τὸ ι εἰς τὸ ν, καὶ γίνεται ἐννύω, καὶ μετὰ τῆς ἀμφὶ προθέσεως ἀμφιεννύω· καὶ ἐξ αὐτοῦ παράγωγον ἀμφιέννυμι· καὶ ### α 1271 Ἀμφιειμένοι Ἐνδεδυμένοι· ὡς τὸ, Ὤ μοι ἀναιδείην ἐπιειμένε. Γέγονε παρὰ τὸ ἕω τὸ ἐνδύομαι ὁ μέλλων ἔσω, ὁ παρακείμενος εἷκα· ὁ παθητικὸς εἷμαι· ἡ μετοχὴ, εἱμένος· Εἱμένος ὤμοιϊν νεφέλην. καὶ ἐν συνθέσει ἀμφιειμένοι. Γεώργιος ὁ Χοιροβοσκός ### α 1272 Ἀμφιέννυμαι ἠμφιεννύμην Μήποτε κἀνταῦθα περιττή ἐστιν ἡ πρόθεσις. Τί γὰρ διαφέρει τὸ ἕννυμαι τοῦ ἀμφιέννυμαι; Καὶ, Αὐτὴ δὲ φάρος μέγα ἕννυτο νύμφη. Τί γὰρ πλέον τοῦ ἀμφιέσασθαι χιτῶνα; Οὕτω Ζηνόβιος ### α 1273 Ἀμφιετεῖν Θύειν καθ’ ἕκαστον ἔτος, ἢ δι’ ὅλου τοῦ ἔτους, ἢ κατ’ ἔτος. Καὶ ### α 1274 ἀμφιεταζομένας τὰς κατ’ ἔτος γινομένας ἢ περιερχομένας ### α 1275 Ἀμφικέφαλος Κλίνης εἶδος παρ’ Ἀθηναίοις, παρὰ τὸ ἑκατέρωθεν ἀνάκλισιν ἔχειν καὶ προσκεφάλαιον ### α 1276 Ἀμφίκαυστις Ἡ ὀρεινὴ κριθὴ, ἣν ἡμεῖς εὔστραν καλοῦμεν. Καὶ οὕτω μὲν οἱ τραγικοί· οἱ δὲ κωμικοὶ, τὸ αἰδοῖον ἀμφίκαυτις, ἀπὸ τοῦ περικεκαῦσθαι. Οἱ δὲ τὴν πρώτην ἔκφυσιν τῶν πυρῶν, ἣν ἠλήϊον προσαγορεύουσιν ὡραῖον, διὰ τὸ τοὺς πρωΐμους, καέντων τῶν ἀχύρων, ἐπιτηδείους εἶναι εἰς τροφήν. Μεθόδιος. Εἴρηται μεταφορικῶς καὶ ἡ μάχη ### α 1277 Ἀμφικύπελλον Ποτήριον· παρὰ τὸ κύφον κύφελον, καὶ κύπελλον. Ἢ παρὰ τὸ χέω χύπελον, ὅπου ὁ πηλὸς χεῖται· καὶ μετὰ τῆς ἀμφὶ, ἀμφικύπελλον, πλεονασμῷ ἑτέρου λ· τὸ ἐκ περιφερείας κύφον. Ὅθεν καὶ τὰ πρὸς ἡμᾶς κάτω νεύοντα νέφη ### κ 11 κύφελλα λέγονται. Ἀρίσταρχος φησὶ σημαίνειν τὴν λέξιν τὴν διὰ τῶν ὤτων ἑκατέρωθεν περιφέρειαν. Ἐφ’ ὧν καὶ ῥητῶς ἀποδιδοὺς λέγει· Ἤτοι ὁ καλὸν ἄλεισον ἀναιρήσεσθαι ἔμελλε χρύσεον ἄμφωτον. Ἢ οἷον ἀμφίκυρτον ### α 1278 Ἀμφικτύονες Οἱ περιοικοῦντες. Τὸ γὰρ κτίσαι ἐπὶ τοῦ οἰκίσαι ἔλαβον οἱ παλαιοὶ, ὥς φησιν Ὅμηρος, Ἐϋκτίμενον πτολίεθρον. καὶ, Ἐϋκτιμένην κατ’ ἀλωήν. Ἔστιν οὖν οἰκίζω οἰκίσω οἰκιὼν καὶ οἰκτιὼν, κατὰ πλεονασμὸν τοῦ τ, καὶ μετὰ τῆς ἀμφὶ προθέσεως, ἀμφικτιών· καὶ τροπῇ τοῦ ι εἰς υ, ἀμφικτύων, ὡς τριφάλεια τρυφάλεια. Οὕτως Ὦρος ### α 1279 Ἀμφιμάσχαλος Χιτὼν, δύο χειρίδας ἔχων· ὃς ἦν τῶν ἐλευθέρων· ὁ δὲ τῶν οἰκετῶν μίαν εἶχε, καὶ διὰ τοῦτο ### α 1280 Ἀμφικέλεμνον Ἀμφοτέρωθεν ὀκέλλον καὶ στηριζόμενον· οἱ δὲ ### α 1281 ἀμφικελέμνους ἀμφιβαρεῖς, ἢ τὰς σατυρικὰς ὀρχήσεις· ἀπὸ τοῦ κέλλειν ### α 1282 Ἀμφιμήτωρ Οὐχ ὁμομήτριος, ἀλλὰ ὁμοπάτωρ ὢν ἀδελφὸς, ὧν μητέρες διάφοροι λέγονται. Λέγονται δὲ ἀμφιμητρίαι ### α 1283 Ἀμφίπολον Δούλην, θεράπαιναν· καὶ ### α 1284 ἀμφιπολεύειν ἀσπάζεσθαι καὶ θεραπεύειν καὶ περιέπειν· καὶ ### α 1285 Ἀμφίσβαινα Αἰτιατικὴ ἀμφίσθμαινα. Ἔστι δὲ εἶδος ὄφεως, ἔχοντος ἐξ ἑκατέρου κεφαλὰς καὶ ἀναβαίνοντος ### α 1286 Ἀμφιβέβηκας Ὑπερασπίζῃ. Κατὰ μεταφορὰν ἀπὸ τῶν ἀλόγων ζῴων. Ταῦτα γὰρ περιβεβηκότα ἑαυτῶν τοῖς τέκνοις ἀμύνεται τοὺς ἐπιόντας. Ἢ ἀπὸ τῶν περιβαινόντων τοῖς ἐν τῷ πολέμῳ τεθνηκόσι καὶ ὑπερμαχούντων, ἵνα μὴ σκυλευθῶσι καὶ ὑβρισθῶσιν. Ἢ μέσος κάθησαι, ἐν αὐτῇ τιμώμενος ὥσπερ πολιοῦχος. Κλῦθί μευ ἀργυρότοξ’, ὃς Χρύσην ἀμφιβέβηκας ### α 1287 Ἀμφιλαφές Τὸ δασὺ, τὸ ἑκατέρωθεν ληπτὸν, ἀμφιλαβὲς, κατὰ συγγένειαν τοῦ β εἰς φ. Δοκεῖ δέ μοι παρὰ τὸ ἁφή· οἱονεὶ τὸ τῇ ἁφῇ ἑκατέρωθεν ὑποπίπτον, διὰ τὴν δασύτητα· ὅ ἐστι πολὺ καὶ δαψιλές ### α 1288 Ἀμφιλύκη Ἡ σκοτεινὴ, ἀμφιλύγη τὶς οὖσα, τὸ λυκόφως. Ἔστι ### λ 3 λυγαῖον τὸ σκοτεινὸν, παρὰ τὸ λύειν τὴν αὐγὴν, καὶ μὴ ἐᾶν συστῆναι. Ἐξ αὐτοῦ γίνεται λύγη· καὶ τροπῇ τοῦ γ εἰς κ, λύκη· καὶ Ἀμφιλύκη νύξ. Ὠρίων ### α 1289 Ἀμφότερον Ἐπίρρημα μεσότητος· ἀντὶ τοῦ ἀμφοτέρως. Παράγεται δὲ ἐκ τοῦ οὐδετέρου ἀμφότερον, τὸ ἀρσενικὸν ἀμφότερος, καὶ ἀμφότεροι. Ἑνικὰ οὐκ ἔχει· τὸ γὰρ σημαινόμενον κωλύει ### α 1290 ἄμφω ὀνόματος τὸ ω μέγα. Τὸ ἄμφω, δύο, θεματικά· διά τί; διότι οὐ γίνεται ἀπὸ ἑνικῶν· τὸ γὰρ σημαινόμενον κωλύει. Καὶ τί διαφέρει τὸ ἄμφω τοῦ δύο; ὅτι τὸ δύο γράφεται καὶ διὰ τοῦ ο μικροῦ, καὶ διὰ τοῦ ω μεγάλου Ἀττικῶς· τὸ δὲ ἄμφω, διὰ τοῦ ω μεγάλου πάντοτε. Καὶ ὅτι τὸ μὲν δύο μετὰ τοῦ ἄρθρου συντάσσεται· οἷον, οἱ δύο· τὸ δὲ ἄμφω, ἄνευ τοῦ ἄρθρου ### α 1291 Ἄμφω σημαίνει τὸ ἀμφοτέρους. Οἷον, Ἄμφω ὁμῶς φίλοι θυμῷ ### α 1292 Ἀμφότεροι Ἀπὸ τοῦ δευτέρου τὸ πρῶτον διδάξω. Τί ἐστιν ἀπὸ τοῦ β τὸ α διδάξω; Ἐπειδὴ τὸ ### α 1293 Ἄμφω θέμα ἐστὶν ὡς τὸ ### δ 8 δύω · διαφέρει δὲ τὸ ἄμφω τοῦ δύο, ὅτι τὸ μὲν δύο πρώτην γνῶσιν τίθησι τοῦ ἀριθμοῦ, τὸ δὲ ἄμφω ἀναφορὰν ὑπισχνεῖται δυάδος· ὥστε ὅπέρ ἐστιν οἱ δύο, τοῦτό ἐστιν ἄμφω. Διὰ τοῦτο τὸ δύο λαμβάνει ἄρθρου παράθεσιν, οἱ δύο, τῶν δύο· τὸ δὲ ἄμφω οὐ λαμβάνει· οὐδὲ γὰρ λέγομεν οἱ ἄμφω· ἤδη γὰρ τὴν ἀναφορὰν ἔχει. Πρῶτον οὖν ἐστὶ παρὰ τὸ ἄμφω ἀμφότερος· οἷον, Ἀμφότεροι μέμασαν. Ἀμφοτέροισι δ’ ἀρήγετε. εἶτα δυϊκῶς ἀμφοτέρω· καὶ κατὰ συγκοπὴν ἄμφω, κατ’ ἔκτασιν τοῦ ο εἰς ω. Διὰ τοῦτο οὖν εἶπον, ὅτι ἀπὸ τοῦ δευτέρου τὸ πρῶτον θέλω διδάξαι. Ἀμφοτέρω γάρ· εἶτα ἄμφω, κατὰ συγκοπὴν καὶ ἔκτασιν. Οὕτως Ἡρωδιανὸς περὶ Παθῶν. Τὸ γὰρ, Ἀμφότεροι μέμασαν πολεμίζειν, κατηγορεῖ τῶν ἐγνωσμένων διὰ τῶν προκειμένων λόγων· λέγει γὰρ Ἕκτορα καὶ Ἀλέξανδρον ### α 1294 Ἀμφίων Ἀπὸ τῆς ἀμφὶ προθέσεως καὶ τῆς ἰὼν μετοχῆς γέγονεν ἀμφιΐων· καὶ κράσει τῶν δύο ΙΙ εἰς ι μακρὸν, Ἀμφίων. Βαρύτονον δὲ γέγονεν· ἐπειδὴ αἱ μετοχαὶ συντιθέμεναι, ἐὰν μὲν φυλάττωσι τὸ αὐτὸ μέρος τοῦ λόγου, καὶ τὸν αὐτὸν τόνον φυλάττουσι· οἷον βὰς, ἀναβάς· στὰς, ἀναστάς· ἐὰν δὲ ἐναλλάσσωσι τὸ αὐτὸ μέρος τοῦ λόγου, τούτου χάριν καὶ τὸν τόνον ἐναλλάσσουσι. Δοκεῖ δὲ καὶ παράλογος εἶναι ἡ σύνθεσις τοῦ Ἀμφίων· ἐπειδὴ αἱ εἰς φωνήεντα λήγουσαι προθέσεις δέχονται καὶ τὸν λόγον τῆς ἐκθλίψεως, καὶ τὸν λόγον τῆς κράσεως. Καὶ αἱ δεχόμεναι τὸν λόγον τῆς ἐκθλίψεως οὐ δέχονται τὸν λόγον τῆς κράσεως· οἷον προέστη, προύστητέ μου· ἀναέρχομαι, ἀνέρχομαι· αἱ δὲ δεχόμεναι τὸν λόγον τῆς κράσεως οὐ δέχονται τὸν λόγον τῆς ἐκθλίψεως· οἷον, προέστη, πρόστη· περιΐαχε, Περίαχε πόντος ἀπείρων. Ὅθεν σημειούμεθα τὴν διὰ πρόθεσιν. Αὕτη γὰρ, δεχομένη τὸν λόγον τῆς ἐκθλίψεως, δέχεται καὶ τὸν λόγον τῆς κράσεως, ὡς ἐπὶ τοῦ διάκονος· ἀπὸ γὰρ τοῦ ἐνέγκω, ὃ σημαίνει τὸ φέρω, γέγονε διαένοκος· καὶ καθ’ ὑπερβιβασμὸν, διαέκονος· καὶ κράσει τοῦ α καὶ ε εἰς α μακρὸν, διάκονος. Εἰ ἄρα οὖν ἡ ἀμφὶ δέχεται τὸν λόγον τῆς ἐκθλίψεως, οἷον, ἀμφὶ ἀγαθὸν, Ἀμφ’ ἀγαθὸν θεράποντα, οὐκ ὤφειλε δέξασθαι τὸν λόγον τῆς κράσεως. Λέγει δὲ Εὐριπίδης ὁ τραγικὸς ἐτυμολογῶν τὸ Ἀμφίων, ὅτι Ἀμφίων ἐκλήθη παρὰ τὸ παρὰ τὴν ἄμφοδον γεννηθῆναι. Ὁ δὲ Ἀριστοφάνης κωμικευόμενος λέγει, ὅτι οὐκοῦν Ἄμφοδος ὤφειλεν κληθῆναι. Ἄλλοι δὲ λέγουσιν, ὅτι οὐ γέγονεν ἀπὸ τῆς ἀμφὶ καὶ τοῦ ἰών· ἀλλ’ ἀπὸ τῆς ἀμφὶ προθέσεως κατὰ παραγωγὴν, καὶ ἐξέτεινε τὸ ι ποιητικῶς, ὥσπερ τὸ Ἰξίων καὶ Δολίων. Οὕτω Χοιροβοσκὸς εἰς τὴν Ὀρθογραφίαν αὐτοῦ ### α 1295 Ἀμφιθαλής Κατ’ ἄμφω τοὺς γονεῖς θάλλων, ὅ ἐστιν ὁ ἔχων τοὺς γονεῖς ἀμφοτέρους ζῶντας, παῖς ᾧ οἱ γονεῖς περίεισιν οἱ δύο ### α 1296 Ἀμφίθετος φιάλη Ἡ κοῖλον πυθμένα ἔχουσα, ἡ ἄνευ ὤτων· ἢ ἀμφοτέρως τετορνευμένη, ἢ ὁμοίως ἐπὶ στόμα καὶ πυθμένα δυναμένη τίθεσθαι ### α 1297 Ἄμφιος Λέγουσι τινὲς, ὅτι ὥσπερ ἀπὸ τοῦ Ἀκταίων γίνεται Ἀκταῖος, καὶ ἀπὸ τοῦ πλείων πλεῖος, καὶ ῥάων ῥᾶος, καὶ ἀπὸ τοῦ ἀρείων ἀρεῖος· τὸν αὐτὸν τρόπον καὶ ἀπὸ τοῦ Ἀμφίων γίνεται Ἄμφιος· καὶ ἐπειδὴ τὸ Ἀμφίων διὰ τοῦ ι γράφεται, τούτου χάριν καὶ τὸ Ἄμφιος διὰ τοῦ ι. Οἷστισιν ἀντίκειται ἡ σημασία. Τὰ γὰρ εἰς ΩΝ κύρια εἰς ΟΣ γινόμενα ὀνόματα κατὰ τοῦ αὐτοῦ σημαινομένου λαμβάνεται· οἷον, τὸ Ἀκταῖος ἀπὸ τοῦ Ἀκταίων ἐγένετο, καὶ τὴν σημασίαν τοῦ Ἀκταίων ἐφύλαξεν· ὁ αὐτὸς γὰρ λέγεται καὶ Ἀκταίων καὶ Ἀκταῖος. Εἰ ἄρα οὖν τὸ Ἄμφιος ἀπὸ τοῦ Ἀμφίων ἐγένετο, ὤφειλε καὶ ἐπὶ τοῦ αὐτοῦ σημαινομένου τὰ δύο ὀνόματα ληφθῆναι· ἀλλὰ μὴν οὐ λαμβάνεται ἐπὶ τοῦ αὐτοῦ σημαινομένου τὰ δύο ὀνόματα. Ἀμφίων μὲν γάρ ἐστιν ὁ ἀδελφὸς τοῦ Ζήθου, ὁ κτίσας τὰς Θήβας, ὁ υἱὸς τοῦ Διὸς καὶ τῆς Ἀντιόπης, Ἄμφιος δὲ ἦν ὁ τοῦ Σελάγου υἱός· ὥστε δῆλον ὅτι οὐ γέγονεν ἀπὸ τοῦ Ἀμφίων τὸ Ἄμφιος. Ἀλλ’ ἔστιν εἰπεῖν, ὅτι ὥσπερ παρὰ τὴν ὑπὸ πρόθεσιν γίνεται ὕπιος, οἷον ὕπιος Ζεύς· οὕτως καὶ παρὰ τὴν ἀμφὶ πρόθεσιν γέγονεν Ἄμφιος, ἐκτάσεως γενομένης τοῦ ι ποιητικῶς. Οὕτως ὁ Χοιροβοσκός ### α 1298 Ἀμφιῶ Εἴρηται εἰς τὸ ### α 1299 Ἀμφῶες Τὸ δύο ὦτα ἔχον. Παρὰ τὸ οὖας, ἐλλείψει τοῦ υ, ὄας· καὶ ὡς οὖδας οὖδος, γῆρας γῆρος, οὕτως ὄας, ὄος· καὶ ὡς γένος εὐγενὴς, οὕτως ἀμφώης καὶ ἀμφῶες. Μεθόδιος. Καὶ ### α 1300 ἄμφωτον ὁμοίως, τὸ ἐξ ἑκατέρου μέρους ὦτα ἔχον ### α 1301 Ἀμφωτίδες Χαλκᾶ τινα, ἅπερ οἱ παλαισταὶ τοῖς ὠσὶ περιετίθεσαν. Περιωτίδες οὖν εἰσὶ, καὶ ### α 1302 ἀμφωτίδες τῆς ἀμφὶ τὴν περὶ σημαινούσης. Μεθόδιος. Ἢ ### α 1303 ἄμφωτις σκεπαστήριον ὠτός· καὶ ### α 1304 ἀμφώτας χιτών τις λέγεται. Καὶ ### α 1305 Ἀμφοῦδις Παρὰ τὸ ἔδαφος. Ἔστι ῥῆμα οὐδίζω· οὗ μέλλων οὐδίσω. Ἀποβολῇ οὖν οὖδις, καὶ συνθέσει ἀμφοῦδις· παρὰ τὸ οὖδας τὸ ἔδαφος ### α 1306 Ἀμφορεύς Τὸ ἑκατέρωθεν δίωτον σταμνίον, ὥς φησι Θεόκριτος, Ἀμφορεὺς νεοτευχής. Οἱ δὲ, κοινὸν μὲν κεράμιον, ἢ τὸ ἑκατέρωθεν αἰρόμενον ἀμφοαιρεὺς, καὶ ἀμφορεὺς κατὰ συγκοπὴν καὶ πλεονασμόν. Δηλοῖ δὲ μέτρον ὑγροῦ ### α 1307 Ἀμφόνον Ἰστέον ὅτι κατὰ συγκοπὴν οὐκ ἐγένετο, ἐπειδὴ αἱ συγκοπαὶ ἐν μιᾷ λέξει γίνονται· οἷον πατέρος πατρὸς, ἀναμεῖναι ἀμμεῖναι. Τὸ δὲ ### α 1308 ἀμφόνον δύο μέρη λόγου εἰσίν· ἀνὰ φόνον γάρ. Ἀλλ’ οὔτε δὲ κατ’ ἔκθλιψιν ἐγένετο· ἐπειδὴ αἱ ἐκθλίψεις οὐδέποτε συμφώνου γίνονται, ἀλλὰ φωνήεντος ἐπιφερομένου· οἷον, κατὰ Ἀπολλώνιον, κατ’ Ἀπολλώνιον· βούλομαι ἐγὼ, βούλομ’ ἐγώ. Κρεῖττον δέ ἐστιν εἰπεῖν, ὅτι τὸ τοιοῦτον σχῆμα εἶδος ἐστὶ συγκοπῆς. Χοιροβοσκός ### α 1309 Ἀμφίπολος Θεραπαινὶς, δουλίς. Παρὰ τὴν ἀμφὶ πρόθεσιν καὶ τὸ πολῶ, πόλος, καὶ ἀμφίπολος, οἱονεὶ ἡ περὶ τὴν δέσποιναν πολοῦσα, τουτέστιν ἀναστρεφομένη. Προπαροξύνεται. Τὰ παρὰ τὸ πολῶ καὶ χέω, μὴ μετὰ προθέσεως συντιθέμενα, πρὸ μιᾶς ἔχουσι τὸν τόνον· οἷον ὀνειροπόλος, οἰωνοπόλος, οἰνοχόος· τὰ δὲ μετὰ προθέσεως συντιθέμενα προπαροξύνονται, πρόπολος, πρόχοος ### α 1310 Ἀμφίπολις Πόλις Θρᾴκης, ἥτις ἐκαλεῖτο πρότερον Ἐννέα ὁδοί· διὰ τὸ περιέχεσθαι καὶ περιοδεύεσθαι ὑπὸ τοῦ Στρυμόνος ποταμοῦ. Μεθόδιος ### α 1311 Ἀμφιρρόπους ἐννοίας Ἀπὸ τοῦ ῥέπω τοῦ σημαίνοντος τὸ κλίνω ἢ ἐκτείνω· ἐπ’ ἀδήλου ἐπικειμένας τοῦ τέλους, ἀμφοτέρωθεν κλινούσας, ἢ καθελκομένας, ἢ καθελκούσας ### α 1312 Ἄμφις Τοῦτο οὐ συγκοπὴ, ἀλλὰ μετασχημα τισμός· ἀλλ’ οὐδὲ πάλιν ἀποκοπὴ, ἐπεὶ τὸ ς ἔχει τῆς τελευταίας συλλαβῆς. Ὅπου γὰρ τῆς τελευταίας συλλαβῆς τηρηθῇ τὸ στοιχεῖον οὐ λέγεται ἀποκοπή· ὥστε μετασχηματισμός ἐστιν. Ἡρωδιανὸς περὶ Παθῶν ### α 1313 Ἀμφύσκῃ Τῇ χειρὶ κυρτωθείσῃ· οἱ δὲ πτύον κοπροβόλον ### α 1314 Ἀμφώδων Ὁ ὄνος. Λέγεται δὲ ἀμφώδοντα τὰ ζῷα τὰ κατὰ τὴν ἄνω καὶ κάτω ὠδοντωμένα ### α 1315 Ἄμφωξις Ὑδρεῖον ξύλινον, εἰς ὃ ἀμέλγουσιν ### α 1316 Ἀμφί Ἰστέον ὅτι προθέσεις εἰσὶ τῇ μὲν φωνῇ ιη, τῷ δὲ σημαινομένῳ ιζ· ἡ γὰρ ἀμφὶ καὶ ἡ περὶ τὸ αὐτὸ σημαίνουσι. Καὶ διὰ τοῦτο καὶ ἐν τῷ ἅμα εὑρίσκονται· οἷον, Ἕκτωρ δ’ ἀμφιπεριστρώφα. Διαφέρουσι δὲ κατὰ τρεῖς τρόπους. Ἡ μὲν ἀμφὶ ἀποβάλλει τὸ ι, ὡς τὸ, Ἀμφ’ ἀγαθὸν θεράποντα. ἡ δὲ περὶ, οὐδέποτε. Καὶ ὅτι ἡ μὲν περὶ ἀναστρέφεται, ὡς τὸ, Ἀγαμέμνονος πέρι καὶ Ἀχιλλέως. ἡ δὲ ἀμφὶ, οὐδέποτε. Καὶ ὅτι ἡ μὲν περὶ ποτὲ μετάγεται εἰς ἐπιρρηματικὴν σημασίαν, εἰς μέρος λόγου, τουτέστιν ἐπίρρημα μεσότητος· ὡς τὸ, Ἰδομενεῦ, πέρι μέν σε τίω. ἀντὶ τοῦ περισσῶς· ἡ δὲ ἀμφὶ, οὐδέποτε. Λέγεται δὲ ἡ ἀμφὶ καὶ ἀμπὶ παρὰ Αἰολεῦσι ### α 1317 Ἀμφίς Ἀπὸ τῆς ἀμφὶ προθέσεως γίνεται ἀμφὶς ἐπίρρημα, σημαῖνον τὸ χωρίς· οἷον, Θεοὶ Κρόνον ἀμφὶς ἐόντες. Οὐδὲ γὰρ δυνάμεθα λέγειν πρόθεσιν, ἢ πλεονασμὸν τοῦ ς ### α 1318 Ἀμφισβητεῖν Τὸ ζητεῖν, πλεονασμῷ τοῦ β· ἔστι γὰρ ἀμφισητεῖν. Ἢ παρὰ τὸ ἀμφὶς καὶ τὸ βάζειν· ἵνα σημαίνῃ τὸ ἀμφιλογεῖν. Πολλάκις δὲ πλεονάζει τὸ β, ὡς ἐν τῷ ἄδηρον ἄβδηρον· ἄβδηρος γάρ τις ἐστί· καὶ σίδη σίβδη. Καὶ οὕτω μὲν ὁ Μεθόδιος· ὁ δὲ Ζηνόδοτος λέγει ὅτι δύναται μὴ παρὰ τὴν ἀμφὶ συγκεῖσθαι πρόθεσιν, ἀλλὰ παρὰ τὸ ἀμφὶς ἐπίρρημα· ἵνα σημαίνῃ τὸ κεχωρισμένως βαίνειν· τοιοῦτοι γὰρ οἱ διστάζοντες. Εἰ δὲ τοῦτο, εὐλόγως ἔξωθεν κέκλιται. Σημειῶδες δὲ, εἰ παρὰ ἐπίρρημα συνετέθη. Εἰ δὲ παρὰ τὴν ἀμφὶ σύγκειται, πλεονασμὸν δέξεται τοῦ ς, καὶ παραλόγως ἔξωθεν κλιθείη. Ἀττικῶς οὖν, ὡς παρὰ προθέσεως οὔσης τῆς συνθέσεως, ἔσωθεν τὴν κλίσιν πεποίηται. Πλάτων ἐν Γοργίᾳ, Ἔοικεν ἄρα οὐ περὶ τούτου, ὦ φίλε, ἠμφεσβητησάμην. Ἀνδοκίδης ἐν τῷ περὶ Μυστηρίων, Περὶ τούτων ἠμφισβήτουν οὗτοί γε οἱ μηνύσαντες. Ἡ δὲ ἔσωθεν κλίσις πάντῃ παράλογος, ῥητοῦ μὴ ὄντος τοῦ ἁπλοῦ ### α 1319 Ἀμφιτρύων Ὁ περισσῶς τρωθεὶς καὶ πονηθεὶς, ὁ ἥρως· παρὰ τὸ ### τ 2 τρύος ὅ ἐστι πόνος· οἷον καὶ Πολὺ τρύος ἤλασεν ἔξω. Φυλάσσει ### α 1320 Ἀμφιτρίτη Μετωνυμικῶς ἀπὸ τῆς Νηρηΐδος, ἡ θάλασσα. Ὤφειλε δὲ, ὅσον ἐκ τῆς ἐτυμολογίας, ὡς λέγει ὁ Χοιροβοσκὸς καὶ Ὠρίων, διὰ τῆς ΕΙ διφθόγγου γράφεσθαι· παρὰ γὰρ τὸ τρεῖν λέγεται Ἀμφιτρίτη, ἡ ἀμφοτέρωθεν φόβον ἡμῖν ἐμποιοῦσα· ἀλλὰ τῷ χαρακτῆρι τῶν εἰς ΤΗ θηλυκῶν διὰ τοῦ ι γράφεται. Τὰ γὰρ εἰς ΤΗ λήγοντα θηλυκὰ βαρύτονα ὑπὲρ δύο συλλαβὰς ἑνὶ φωνήεντι θέλει παραλήγεσθαι· οἷον ἐρέτη, μελέτη, Ἀφροδίτη. Οὕτως οὖν καὶ Ἀμφιτρίτη. Πρόσκειται βαρύτονα, διὰ τὸ τελετή· καὶ ὑπὲρ δύο συλλαβὰς, διὰ τὸ χαίτη ### α 1321 Ἀμφιφῶν Εἶδος πλακοῦντος τελούμενος τῇ Ἀρτέμιδι· οἷον, Μαστοὺς, τροφαλίδας, ἀμφιφῶντας, ἰτρία. Διὰ τὸ κύκλῳ φωτίζεσθαι ὑπὸ τῶν δᾴδων· ἢ διὰ τὸ πανσελήνου οὔσης πέμπεσθαι τῇ Ἑκάτῃ. Οὕτω Μεθόδιος ### α 1322 Ἀμφιφορίτης Ὅτι ἐν Αἰγίνῃ ἔδραμον περὶ τὴν Ἀσωπίδα κρήνην ὑδρεύσασθαι. Ὅθεν καὶ ἀγὼν ἄγεται ἀμφιφορίτης λεγόμενος παρὰ τοῖς Αἰγινήταις, ἐν ᾧ οἱ ἐκεῖσε ἀγωνιζόμενοι τοὺς κεράμους ὕδατος πεπληρωμένους ἀναλαβόντες κατὰ τῶν ὤμων τρέχουσι περὶ τῆς νίκης, φιλονεικοῦντες κατὰ μίμησιν τῶν ἡρώων ### α 1323 Ἀμφιφορεὺς γὰρ σορὸς, ὑδρία, κέραμος, ἀμφορεύς ### α 1324 Ἀμφίφαλον Ἀμφοτέρωθεν φαλοὺς ἔχουσαν περὶ αὐτήν ### φ 2 Φαλοὶ δέ εἰσιν οἱ κατὰ τὸ μέτωπον τῆς περικεφαλαίας ἀσπιδίσκοι, χάριν κόσμου τιθέμενοι ### α 1325 Ἀμφιφανέα Ἄστρα δὶς φαινόμενα· καὶ ### α 1326 Ἀμωσγέπως Ὁπωσδήποτε, καθ’ ὁντιναοῦν τρόπον· ἔνιοι τὸ μετρίως, Πλάτων τὸ ἐκ παντὸς τρόπου, ἑνί γε τινί. Ἔστι δὲ ῥητορικὴ ἡ λέξις. Ἔστιν ὄνομα ### τ 3 τὶς Δωρικῶς· ἐξ οὗ καὶ τὸ ἐν Ὀδυσσείᾳ, Τῶν ἀμόθεν γε. ἀντὶ τοῦ ἀπό τινος μέρους τούτων. Ἐκ τῆς γενικῆς τῶν πληθυντικῶν γίνεται ἐπίρρημα μεσότητος ### α 1327 ἀμῶς. Ἢ ὥσπερ παρὰ τὸ καλὸς γίνεται ἐπίρρημα καλῶς, οὕτω καὶ ἀπὸ τοῦ ἀμὸς γίνεται ἐπίρρημα ἀμῶς· καὶ συνθέσει μετὰ τοῦ ΓΕ συνδέσμου καὶ τοῦ ### π 5 πῶς παραπληρωματικοῦ γίνεται ἀμωσγέπως. Σημαίνει κατά τινα τρόπον. Οἱ δὲ Ἀττικοὶ φασὶν ἀμῃγέπῃ. Ἀπὸ δὲ τοῦ ἀμὸς γίνεται ἀμόθεν· ἐξ οὗ τὸ οὐδαμόθεν ἐπίρρημα. Καὶ ὥσπερ ἀπὸ τοῦ καλὸς γίνεται ἐπίρρημα καλὰ, οὕτω καὶ ἀπὸ τοῦ οὐδαμὸς, οὐδαμὰ, ἀντὶ τοῦ οὐδαμῶς ### α 1328 Ἄμωμος Παρὰ τὸ μῶμος γίνεται ἄμωμος. Ἡ ### α 1329 ἀνὰ πρόθεσις ἐν τῇ συνθέσει δύο σημαίνει· τὴν ἄνω σχέσιν, ὡς ἄνοδος, ἀναδρομή· καὶ τὴν εἰς τοὐπίσω ἀνάκαμψιν, ὡς τὸ ἀνάβασις, ἀνατρέχω ### α 1330 Ἀνάβλησις Ἀναβολὴ καὶ ὑπέρθεσις· ἐκ τοῦ ἀναβάλλομαι τὸ ὑπερτίθεμαι καὶ βραδύνω, ὡς τὸ, Μὴ ἀναβάλῃ πάτερ. Ἀναβάλλω ἀναβαλῶ ἀνάβλησις ### α 1331 Ἀναβαλλίδες Ταινίαι· οἱ δὲ σφαίρας ἀπέδοσαν. Διογενειανός ### α 1332 Ἀναβέβρυκεν Ἀναπέπωκεν· ἐὰν δὲ ἀναβέβρυχεν, ἀναβρύει, ὅ ἐστιν ἀναπηδᾷ καὶ ἀναβάλλεται μετὰ ψόφου ### α 1333 Ἄνα Ἀλλ’ ἄνα, εἰ μέμονας. Ἀπὸ τοῦ ἀνάστηθι ὅλη ἡ λέξις ἀπεσπάσθη. Οὐκ ἔστιν ἀποκοπὴ ἐπὶ τοῦ τοιούτου. Ἡρωδιανός ### α 1334 Ἀνάγκη Ἡ θεὸς, παρὰ τὸ ἀνάσσω. Καὶ τὸ πρᾶγμα ἀνάγκη· πάντων γὰρ ἐπικρατεῖ. Εἰ δὲ ἦν ἐπίρρημα, ὀξύνετο ἂν, ὡς στενάχω, στεναχή. Παρὰ τὸ ἄγω οὖν, ἄγη· καὶ πλεονασμῷ τοῦ κ ἀνάγκη, ἡ πάντα κρατοῦσα. Ἢ ἀγκὰς, ἀγκὴ καὶ ἀνάγκη· ἐπειδὴ τὸ ταῖς ἀγκάλαις κρατούμενον κατὰ δύναμιν ἀφυκτότερον κρατεῖται. Ἢ παρὰ τὸ ἄκος, πρὸς ἣν ἄκος οὐκ ἔστιν εὑρεῖν ### α 1335 Ἀναγκάζω Ἀπὸ τοῦ ἄναξ ἄνακος, ἐξ οὗ τὸ ἄνακτος, γέγονεν ἀνάκη, καὶ ἀνάγκη· καὶ ὡς ἀπὸ τοῦ σπουδὴ σπουδάζω, καὶ αὐγὴ αὐγάζω, οὕτω καὶ ἀπὸ τοῦ ἀνάγκη ἀναγκάζω. Οὕτως Ζηνόβιος ### α 1336 Ἀνάγωγος Ὁ μὴ τῆς καθηκούσης ἀγωγῆς τετυχηκώς ### α 1337 Ἀναδοιδυκίζει Ἀναταράττει· ἀπὸ τοῦ δοίδυξ δοίδυκος ### α 1338 Ἀνὰ δρύμα Καὶ θῆρες ἀνὰ δρύμα πρηΰνονται. Τινὲς ἀνέγνωσαν δρυμὰ, ὡς ἀπὸ τοῦ δρυμός. Οὐκ ἔστι δὲ, οὐδὲ σώζεται τῶν τριῶν προσώπων ἡ συζυγία. Σοφὸς μὲν γὰρ καὶ σοφὴ καὶ σοφὰ ὁμοτόνως, δρυμὸς δὲ δρυμὴ οὐκέτι. Οὐκ ἄρα δρυμὰ, ἀλλὰ δρύμα, ὡς λύχνα ### α 1339 Ἀναδούμενος Παρὰ τὸ δέω δέσω δέδεκα, ἡ μετοχὴ, δεόμενος, καὶ κατὰ συναίρεσιν ἀναδούμενος· οὕτω Φιλόξενος· στεφανούμενος, ταινιώμενος ### α 1340 Ἀναδενδράς Ἡ ἄμπελος, ἡ πρὸς δένδρον ἀνερχομένη. Δένδρον, δενδρὰς, καὶ ἀναδενδρὰς, ἄμπελος ἡ ἐπὶ δένδρων ### ζ 2 ζύγωθρον καλεῖται ὁ κόραξ· καὶ ### ε 13 ἐπιζυγῶσαι δὲ, τὸ κλεῖσαι ### α 1341 ἀναζυγῶσαι τὸ θύρας ἀναπετάσαι, Ἀριστοφάνης ### α 1342 Ἀναθηλήσει Ἀναβλαστήσει. Τὸ θέμα θηλῶ, α συζυγίας. Ἢ παρὰ τὸ θάλλω θαλῶ θαλήσω, καὶ τροπῇ θηλήσω. Τοῦτο παρὰ τὸ θηλή· τὸ δὲ, παρὰ τὸ θῶ, τὸ θηλάζω ### α 1343 Ἀνάθεμα Παρὰ τὸ ἐν τῇ στήλῃ ἀνατίθεσθαι ### α 1344 Ἀνάθημα Ἄγαλμα, κόσμος, εἰς τὸ ### α 1345 Ἀνακληθρίς Πέτρα ἐν Μεγάροις. Ὅτι ἡ Δήμητρα καθεσθεῖσα ἐπ’ αὐτῆς ἀνεκαλεῖτο τὴν κόρην· καὶ ἐκ τῆς ἀνακλήσεως τὴν πέτραν ἀνακληθρίδα καλοῦσιν. Μεθόδιος ### α 1346 Ἀνακοί Οἱ Διόσκουροι παρὰ Ἀττικοῖς. Παρὰ τὸ ἀνάσσω, ἀνακὸς, ὡς φυλάσσω φυλακὸς, μαλάσσω μαλακός. Ἢ ὅτι ἀνακῶς, ὅ ἐστι φιλανθρώπως, ἐχρήσαντο τοῖς Ἀθηναίοις. Ἢ ὅτι τοὺς πλέοντας σώζουσιν ἀστέρες ὄντες, ἄνω καὶ ἑκὰς ἡμῶν ὄντες. Καὶ τὸ ἄνω δὲ σύνθετον εἰώθασιν Ἀττικῶς καλεῖν, ἀνακῶς. Μεθόδιος ### α 1347 Ἀνακῶς Ἐπιμελῶς καὶ πεφροντισμένως καὶ πεφυλαγμένως, ἀπὸ τῆς ἄνακος γενικῆς εἰς εὐθεῖαν ἀναχθείσης, ὡς φυλακός· ἀπὸ τῶν ἀνάκτων, οἷς φροντίδες εἰσὶ τῶν ὑπηκόων. Ἀπὸ τῆς ἄνακος δὲ εὐθείας σχηματίζεται· ἐπειδὴ τὰ ἀπὸ τῶν εἰς διπλοῦν ληγόντων ἀρσενικὰ οὐ ποιεῖ ἐπίρρημα εἰς ΩΣ· οὔτε γὰρ ἀπὸ τοῦ φύλαξ ἢ ἄναξ ἢ ἅρπαξ γίνεται ἐπιρρήματα. Μεθόδιος ### α 1348 ἀνάκτορα οὐ πεποίηται παρὰ τὸ ἀνάκτωρ· οὐδενὶ γὰρ τούτων τῶν ῥημάτων παράκειται οὐδετέρου παρασχηματισμός. Πεποίηται οὖν παρὰ τὸ ἀνά κτορος. Οὕτω Φιλόξενος εἰς τὸ Ῥηματικὸν αὐτοῦ ### α 1349 Ἀνακωχεύειν Τὸ ἐν πελάγει χειμῶνος ὄντος στείλαντας τὰ ὀθόνια σαλεύειν· ἢ ἐν τῷ πολέμῳ ἀμελεῖν· παρὰ τὸ ἄνω τὰς ἀκωκὰς ἔχειν. Σημαίνει δὲ καὶ τὸ ἀναχωρεῖν, καὶ οἷον ἀναχωρεύειν, καὶ τροπῇ τῶν στοιχείων ### α 1350 Ἀνακυμβαλίζω Δίφροι δ’ ἀνεκυμβαλίαζον. Ἀνεκρότουν, ἢ ἀνετρέποντο ### α 1351 ἀναζυγοῦν φασὶ τὸ ἀνοιγνύναι κιβωτὸν, ἢ τὸν ἐπὶ τῇ θύρᾳ κόρακα. Λέγεται καὶ ἐπὶ τοῦ ἀναφωνεῖν, ἀνοιγνύναι τὸ στόμα. Λέγεται ### α 1352 ἀναζυγὴ καὶ ἡ τῆς θύρας ἄνοιξις· καὶ κλίνεται τῆς ἀναζυγῆς. Πλούταρχος Εὐμένει, Εὐθὺς ἀναζυγῆς γενομένης ### α 1353 Ἀνάλογος Παρὰ τὸ λόγος, ἄλογος· εἶτα δευτέρα σύνθεσις μετὰ πλεονασμοῦ τοῦ ν, ἀνάλογος, ὁ λόγου ἐχόμενος, ὅ ἐστιν ὁ κατὰ λόγον ὅμοιος. Γίνονται δὲ πολλάκις ἐν ταῖς συνθέσεσι στερήσεις τῶν προλαβουσῶν στερήσεων ἀναιρετικαὶ, αἵτινες καλοῦνται ἐπιστερήσεις ### α 1354 Ἄναλτος Ὁ ἀηδὴς, ἀπὸ τῶν ὄψων τῶν μὴ ἐχόντων ἅλας, καὶ ἀηδῶν ὄντων· σημαίνει δὲ καὶ τὸν ἀχρεῖον· Ὀδυσσείας ς. Ἢ ἀναυξὴς, καὶ ἀτελής· παρὰ τὸ ἄλδω τὸ αὐξάνω· ἢ ὁ ἀπλήρωτος καὶ ἀκόρεστος, ὥς φησιν ὁ ποιητὴς ἐν Ὀδυσσείᾳ· ᾧ οὐδὲν ἅλις, μετὰ δ’ ἔπρεπε γαστέρι μάργῃ Ἀζηχὲς φαγέμεν καὶ πιέμεν. καὶ ἐπιφέρει, Ὃς τοῦτον τὸν ἄναλτον ἀλητεύειν ἀπέπαυσας. Ἀντὶ τοῦ πλανᾶσθαι. Παρὰ τὸ ἅλις, τὸ δαψιλῶς, γίνεται ἅλος· καὶ κατὰ στέρησιν, ἄναλος· καὶ πλεονασμῷ τοῦ τ, ἄναλτος. Ἢ τὸν ἅλλεσθαι μὴ δυνάμενον, βαρύν ### α 1355 Ἄναλκις Σὺ δ’ ἀπόλεμος καὶ ἄναλκις. Ἀσθενὴς, ἀδύνατος. Ἐκ τοῦ ἄλκω ἀλκή· μετὰ τοῦ στερητικοῦ α καὶ πλεονασμῷ τοῦ ν, ἄναλκις, ἄνισχυς, δειλός ### α 1356 Ἀναλίσκω Τὸ πορθῶ καὶ δαπανῶ· ἐξ οὗ καὶ ἀνάλωμα. Ἔστιν ἅλες σημαῖνον τὸ ἀθροῦν· οἷον, Ἧι χειμέριον ἁλὲν ὕδωρ. Ἐξ οὗ ῥῆμα ἁλῶ, τὸ συναθροίζω· καὶ μετὰ τοῦ στερητικοῦ α, ἀαλῶ τὸ πλανῶ· τουτέστι, τὸ τὰ συνηθροισμένα διασκορπίζειν· καὶ πλεονασμῷ τοῦ ν, ἀναλῶ. Καὶ ἐκ τούτου παράγωγον ἀναλίσκω, τὸ αὐτὸ σημαῖνον. Ἢ παρὰ τὸ ἅλις ἐπίρρημα. Καὶ παρὰ τὸ ἀναλῶ, ἀνάλωτος· καὶ ### α 1357 Ἀναλογία Παρὰ τὸ λόγος λογία, καὶ ἀναλογία· αἱ γὰρ δύο στερήσεις ὁμοῦ οὖσαι κατάθεσιν ποιοῦσιν· ὡς πυστὰ, ἄπυστα, καὶ ἀνάπυστα, τὰ περιβόητα· καὶ πηρὸν, ἄπηρον, καὶ ἀνάπηρον, τὸν πεπηρωμένον. Ἐπὶ πάντων δὲ τὸ ν πλεονάζει, ὡς ἐπὶ τοῦ αἴτιος, καὶ ἀαίτιος, καὶ ἀναίτιος, καὶ ἀναίσχυντος. Ὠρίων ### α 1358 Ἀνάνιον Ἄλυπον· κατὰ στέρησιν τῆς ἀνίας· ἀβλαβές. Καὶ ### α 1359 ἀνάνιος ὑπερήφανος, ἀλύπητος· καὶ ### α 1360 ἄναλκις ἀνάλκιδος. Ὁ κανών· Τὰ εἰς ΙΣ προσηγορικὰ παρώνυμα μακρᾷ παραληγόμενα διὰ τοῦ ΔΟΣ κλίνονται. Ἢ οὕτω· τὰ εἰς ΙΣ βαρύτονα ἀρσενικὰ, εἴτε κύρια εἴτε προσηγορικὰ, διὰ τοῦ ΔΟΣ κλίνονται, Ἀδώνιδος, Θεόγνιδος. Παρώνυμα μακρᾷ παραληγόμενα, εὔνιδος, λάτριδος, νήϊδος, ἀνάλκιδος ### α 1361 Ἄναξ Παρὰ τὸ τὴν ἄνω τάξιν ἔχειν· ἢ ὁ ἄνω ἀΐσσων κατὰ δύναμιν τοῦ κρατεῖν· ἢ πρὸς ὃν πάντα ἀναφέρομεν. Σημαίνει τρία· τὸν βασιλέα, ὡς τὸ, Ἀτρείδη κύδιστε ἄναξ ἀνδρῶν. Καὶ τὸν οἰκοδεσπότην, Αὐτὰρ ἐγὼν οἴκοιο ἄναξ ἔσομ’ ἡμετέροιο. Σημαίνει δὲ καὶ τὸν θεὸν, Ὄφρ’ ἱλασόμεσθα ἄνακτα ### α 1362 Ἀναξυρίδας Φαμινάλια, βρακία· ἢ τὰ βαθέα καὶ ἄβατα ὑποδήματα· οἷον ἀνασυρίδας, παρὰ τὸ ἀνασύρεσθαι, τροπῇ τοῦ ς εἰς ξ. Βρακία δὲ, ἀπὸ τοῦ ῥακία, πλεονασμῷ τοῦ β, Αἰολικῶς. Ἀναξυρίδες μέντοι ἅπερ ἐν τῇ συνηθείᾳ ### α 1363 Ἀναπλήσεις Ἀναπληρώσεις· ἐκ τοῦ ἀναπλῶ ### α 1364 Ἀναπρήσας Ἀναφυσήσας· ἢ ἀθρόως ἀναβαλών. Ἐκ τοῦ πρήθω, ἀναπρήσας· καὶ τροπῇ τοῦ ρ εἰς λ, ἀναπλήσας. Οἱ γὰρ κακοῖς τισι συνεχόμενοι, πνεύματος τὰς γνάθους πληροῦντες, τὰς ἐκφυσήσεις ἀποτελοῦσιν ### α 1365 Ἀνάπνευσις Ἔστι πνύω· ἐξ οὗ γέγονε πνέω· ὁ μέλλων, πνεύσω· ἐξ οὗ πνευστὸς, καὶ ἄπνευστος, καὶ ἄπνευστις· καὶ ἀποβολῇ τοῦ τ, ἄπνευσις, καὶ ἀνάπνευσις· Ὀλίγη δέ τ’ ἀνάπνευσις πολέμοιο. Ἀντὶ τοῦ ταχίστη τὸ ὀλίγη ### α 1366 Ἀναπνεύσωσι δ’ ἀρήϊοι υἷες Ἀχαιῶν Ἀναψύξωσιν, ἀναπαύσωνται ### α 1367 Ἀναπεμπάζεσθαι Ἐπαναλαμβάνειν, ἢ ἀναλέγεσθαι καὶ ἀναπέμπειν· οἱ δὲ, τὸ εἰπεῖν, ἢ ἐν κεφαλαίῳ τὰ προειρημένα ἐπαναλαβεῖν ### α 1368 Ἀναπαυόμενον ὕδωρ Πηγὴ ἐν Δωδώνῃ· ὅτι οὐκ ἀέναον ἔχει τὸ ὕδωρ, ἀλλὰ κατὰ τὰς μεσημβρίας καὶ μέσας τὰς νύκτας ἀπολήγει καὶ οὐ ῥεῖ, τὰς δὲ ἄλλας ὥρας συνεχῶς φέρεται· ὥσπερ οὖν ἐπὶ ἀνθρώπων καμνόντων, κατὰ δὲ τὸν ὁρισμὸν ἀπολειπόντων. Μεθόδιος ### α 1369 Ἄναντες καὶ ἄναντα Τὸ ἀνωφερὲς καὶ ἀνωφερῆ ### π 6 πάραντα τὰ πρόμαλα καὶ γήλοφα ### δ 9 δόχμια δὲ, τὰ πλάγια. Ἰλιάδος ψ ### α 1370 ἀνάκαιον τί; Δεσμωτήριον παρὰ τοῖς Βοιωτοῖς οὕτω καλούμενον, ὡς καὶ παρὰ τοῖς Κυπρίοις ὁ κέραμος. Ἀξιοῦσι δέ τινες ἀνάκειον γράφεσθαι· ὅπέρ ἐστι τὸ Διοσκουρεῖον· ἄνακες γὰρ, οἱ Διόσκουροι ### α 1371 Ἀνάπλεως Ἐκ τοῦ πλέως ὁ πεπληρωμένος, μετὰ τοῦ στερητικοῦ α, ἄπλεως, ὁ ἐνδεής· καὶ μετὰ προσθήκης ἑτέρας στερήσεως, καὶ πλεονασμῷ τοῦ ν, ἀνάπλεως· ἥτις ἐν τοῖς τοιούτοις προστιθεμένη καὶ ἀναδιπλουμένη κατάφασιν ἀλλ’ οὐ στέρησιν δηλοῖ ### α 1372 Ἀναλέγεσθαι Ἀναγινώσκειν, ἢ ἀνοικοδομεῖν, ἢ ἀναπείθειν, καὶ ἀναλογεῖν τὴν ἀνάγνωσιν ### α 1373 Ἀναπεφλασμένον Ἐντεταμένον ἔχοντα τὸ αἰδοῖον ### α 1374 Ἀνάπηρος Ἐς μέσον παράγεται, ῥῖνα καὶ ὦτα ἀνάπηρος. Σεσινωμένος καὶ ἠχρειωμένος, ἢ νοσώδης καὶ λυπηρός. Καὶ ### α 1375 ἀνάπηρος γέρων ὁ ἐπιβλαβὴς καὶ μὴ ὑγιαίνων. Παρὰ τὸ πήθω, τὸ πανθάνω, γίνεται πηρὸς, ὁ ἐμπαθὴς καὶ ἠχρειωμένος· μετὰ τοῦ στερη τικοῦ α, ἄπηρος· καὶ μεθ’ ἑτέρας στερήσεως, ἀάπη ρος· καὶ πλεονασμῷ τοῦ ν, ἀνάπηρος, ὁ σεσινωμένος. Αἱ δύο στερήσεις ποιοῦσι μίαν ἐπίτασιν ### α 1376 Ἀνάρσιοι Ἄδικοι, ἐχθροί. Ἔστιν ἀρῶ τὸ ἁρμόζω· ὁ μέλλων Αἰολικῶς, ἄρσω· ἐξ οὗ ἄρσιος, καὶ ἀνάρσιος, κατὰ στέρησιν τοῦ α, πλεονασμῷ τοῦ ν, ὁ ἀνάρμοστος καὶ ἀσύμφωνος. Ὦρος. πολέμιος, ὑβριστής. Καὶ ### α 1377 Ἀνάρρυσις ἡ θυσία· ἐπειδὴ θύοντες ἀνέκλων τοὺς τραχήλους τῶν θυομένων, ἐπὶ τὰ ἄνω τρέποντες. Οὕτω δὲ ἑορτὴ ἐκαλεῖτο παρὰ Ἀθηναίοις. Ὅμηρος, Αὖ ἔρυσαν ### α 1378 Ἀναρρηθῆναι Ἀνακηρυχθῆναι· καὶ ### α 1379 Ἀνὰ ῥῶγας μεγάροιο Τὰς ἐν τῷ μεγάρῳ διόδους· οἱ δὲ, τὰς ἀναβάσεις· ἀπὸ τοῦ διεστάναι. Ὁ δὲ Φίλων ἀμφίβολον εἶναι φησὶ πότερον οὐδέτερον ῥῶγας ὡς κῶας, ἵν’ ᾖ τὸ ἀνάρρηγμα τοῦ τοίχου· ἢ τὰς ῥωγάδας τὰς ῥῶγας. Βέλτιον δὲ τὸ πρότερον ### α 1380 Ἀναρροιβδεῖ μέλαν ὕδωρ Ἀντὶ τοῦ ἀναρροφεῖ· πλεονασμῷ τοῦ ι, ἀναρροιφεῖ· καὶ ἐπενθέσει τοῦ δ, ἀναρροιβδεῖ, τραπέντος τοῦ δασέως φ εἰς τὸ ψιλὸν β· οἷον, Τρὶς μὲν γάρ τ’ ἀνίησιν ἐπ’ ἤματι, τρὶς δ’ ἀναροιβδεῖ· Ἡρωδιανός· ἀναπίνει, Διογενιανός ### α 1381 Ἀναρριχᾶσθαι Σημαίνει τὸ ἀναδίδοσθαι τὸ ὕδωρ· καὶ οἱονεὶ τρόπον ἀράχνης τοῖς ποσὶ καὶ χερσὶν ἀντιλαμβανόμενον ἀνιέναι πρὸς τὸ πρόσαντες. Ἀραχνιῶ, ἀραχνιᾶσθαι, καὶ ἀναρριχᾶσθαι τοῦτό ἐστιν. Οὕτω γὰρ ἐθνικὸς ὁ ἀνήρ. Οὐ κλίνεται δὲ ὁ παρατατικὸς ἠναρριχώμην, ἀλλὰ ἀνηρριχώμην. Εὑρίσκεται δὲ καὶ χωρὶς τῆς ΑΝ συλλαβῆς παρὰ Ἱππώνακτι, ἀριχῶμαι. Ἄλλως οὖν ἐσχημάτισται ### α 1382 Ἄρριχος λέγεται ὁ κόφινος, ἐν ᾧ κομίζουσι τοὺς βότρυς· ἐξ αὐτοῦ ἀρριχῶ, καὶ ἀναρριχῶ. Ἀλλ’ οὖν γε οὕτω κρεῖττόν ἐστιν ἀραχνιᾶσθαι καὶ ἀναρριχᾶσθαι. Οὕτως Ἡρωδιανὸς ἐν τῷ περὶ Παθῶν ### α 1383 Ἀναρριχώμενοι Ἀναλαμβανόμενοι πρὸς ὕψος, ἀντεχόμενοι ποσὶν ἢ χερσὶν ἐπὶ τοίχων ἢ δένδρων. Ἀριστοφάνης Εἰρήνῃ, Πρὸς ταῦτ’ ἀναρριχᾶτ’ ἂν εἰς τὸν οὐρανόν. Ἀπὸ μεταφορᾶς τῶν ἀραχνῶν, οἵτινες τὰ οἰκεῖα νήματα κατέχοντες ἄνω φέρονται ### α 1384 Ἀνάστα Ἐπίρρημα παρακελεύσεως. Γίνεται ἐκ τοῦ στῶ ὁ παρατατικὸς, ἔστων, ἔστας, ἔστα· καὶ τὸ προστακτικὸν στὰ, καὶ ἀνάστα. Αἱ γὰρ προθέσεις ἀναβιβάζουσι τοὺς τόνους. Καὶ ἄλλως· Πᾶν προστακτικὸν, εἰ μὲν εἴη μονοσύλλαβον, ἐν τῇ συνθέσει παροξύνεται, ἓς, ἄφες· δὸς, ἀπόδος· σχὲς, πρόσχες· εἰ δὲ ὑπὲρ δύο συλλαβὰς, προπαροξύνεται· οἷον, βῆθι, ἀνάβηθι· στῆθι, ἀνάστηθι. Τὸ δὲ ἄνες γίνεται παρὰ τὸ ἵημι, τὸ συγχωρῶ· ὁ μέλλων, ἥσω· ὁ δεύτερος ἀόριστος, ἧν· ἡ μετοχὴ, εἵς ἕντος· καὶ τὸ προστακτικὸν ἕς· καὶ μετὰ τῆς ἀνὰ προθέσεως, ἄνες ### α 1385 Ἀνασχών Τὸ ῥῆμα, σχῶ· καὶ μετὰ τῆς ἀνὰ, ἀνασχῶ· ὁ μέλλων, ἀνασχήσω· ὁ ἀόριστος, ἀνέσχησα· ὁ δεύτερος, ἀνέσχον· καὶ ἡ μετοχὴ, ἀνασχών. Ἔστι δὲ πρώτης συζυγίας τῶν περισπωμένων ### α 1386 Ἀνάσχεο Σχῆμι· ὁ μέλλων, σχήσω· ὁ παρακείμενος, ἔσχηκα· ὁ παθητικὸς, ἔσχεμαι· ὁ ἀόριστος, ἐσχέθην· ὁ μέσος, ἐσχέμην· τὸ δεύτερον, ἔσχεσο· καὶ ἐκβολῇ τοῦ ς, ἔσχεο, καὶ ἔσχου· ὁ μέσος προσ τακτικὸς σχέο καὶ ἀνάσχεο· μέσος ἀόριστος δεύτερος προστακτικὸς, κατὰ διάλυσιν Ἰωνικήν ### α 1387 Ἀναστάς Ἐκ τοῦ ἵστημι, στήσω· ὁ δεύτερος ἀόριστος, ἔστην· ἡ μετοχὴ, ὁ στὰς, καὶ ἀναστάς ### α 1388 Ἀναστήσειε Τοὺς μὲν ἀναστήσειεν. Ἀναστάτους καὶ φυγάδας ποιήσειεν ### α 1389 Ἀνάστασις Ἄνω στάσις, ἤτοι ἔγερσις ### α 1390 Ἀνασταδόν Ἄλλοθεν ἄλλος ἀνασταδόν. Ἄλλος ἐξ ἄλλου μέρους ἀναστάντες ### α 1391 Ἀνάγνωσις Ἡ ἄνωθεν γνῶσις. Ὅσα ὀνόματα ἔχει τὸ ἀνὰ, τὸ ἄνω δηλοῦσιν· οἷον ἀνατολὴ, ἡ ἄνω ἐπιτολὴ τοῦ ἡλίου· ἀναγραφὴ, ἡ ἄνωθεν γραφὴ, καὶ τὰ ὅμοια, ἀναφορὰ, ἀναγκαία, ἡ ἄνωθεν κένωσις, ἀνάδοσις, ἀνάπαυσις, ἀνάλυμα, ἀναψυχή ### α 1392 Ἀνάστατος Ὁ καταλιπὼν τὴν οὐσίαν, καὶ ἐπὶ τῆς ἀλλοδαπῆς ζῆν αἱρούμενος. Καὶ ### τ 4 τὴν πόλιν ποιήσας ἀντὶ τοῦ ἀνοικίσας, ἢ μεταστήσας, ἢ μεταγαγών ### α 1393 Ἀνασηκοῦν Τὸ προστιθέναι τὸ ἐλλιπές ### α 1394 Ἀνάσιλλον Τρίχωμα τὸ ἀπὸ μετώπου ἐπὶ τὴν κορυφὴν ἀνεστραμμένον ### α 1395 Ἀναφλᾶν Χειροτρίβειν τὸ αἰδοῖον. Οἱ δὲ, στύειν ### α 1396 Ἀνάφορον Ξύλον, ὃ τοῖς ὤμοις ἐπιτιθέντες ἐξ αὐτοῦ τὰ φορτία δεσμοῦσιν ### α 1397 Ἀνάσσω Ἀνάξω· ὁ παρακείμενος, ἤναχα· ὁ μέσος, ἤναγα· καὶ καθ’ ὑπερβιβασμὸν, ἄνηγα· καὶ οἱ Δωριεῖς τὸν μὲν παρακείμενον μετάγουσιν εἰς ἐνεστῶτα, ἀνήγω ἀνώγω. Ἀπὸ τοῦ ἄνω, τοῦ σημαίνοντος τὸ ἀνύω, ἀνάσσω, ὡς πατῶ, πατάσσω· σαλῶ, σαλάσσω. Ἓξ δὲ παραλήγουσαν ἐπιδέχεται τὰ διὰ δύο ΣΣ ἐκφερόμενα, τὸ α, ε, η, ι, υ, ω, χωρὶς τοῦ ο τοῦ μικροῦ. Ὁ μέλλων, ἀνάξω, πόθεν ἔχει τὸ ξ; ἡ δὲ τετάρτη διφορεῖται. Ἔδει ἔχειν τὸ ς, καὶ μὴ τὸ ξ. Ἰστέον δὲ ὅτι τὰ εἰς ΖΩ λήγοντα ῥήματα, εἰ μὲν ὦσι δισύλλαβα, πῇ μὲν διὰ τοῦ ξ ἐκφέρονται· οἷον κράζω, κράξω· πῇ δὲ διὰ τοῦ ς, οἷον κτίζω, κτίσω. Εἰ δὲ ὦσιν ὑπὲρ δύο συλλαβὰς, ἀεὶ διὰ τοῦ ς, πλὴν τοῦ οἰμώζω, οἰμώξω· ὀλολύζω, ὀλολύξω· θρυλίζω, θρυλίξω· στηρίζω, στηρίξω· ἀλαπάζω, ἀλαπάξω. Τὸ δὲ βαστάξω καὶ νυστάξω, καὶ τὰ ὅμοια, Δωρικά ἐστι, κατὰ τροπὴν τοῦ ς εἰς ξ. Τοῦ δὲ στενάζω ὁ ἐνεστὼς διφορεῖται· εὕρηται γὰρ καὶ στενάχω, ἀφ’ οὗ καὶ στόναχος, καὶ στοναχή. Καὶ πλὴν τοῦ αἰάζω, αἰάξω. Ζήτει εἰς τὸ ### δ 10 διῆρσα καὶ εἰς τὸ ### δ 11 δρῶ. Εἰ δὲ διὰ δύο ΣΣ ἐκφέρεται ὁ ἐνεστὼς, ἀεὶ ὁ μέλλων διὰ τοῦ ξ· πλὴν τοῦ πλάσσω πλάσω, τὸ ἐργάζομαι· ἱμάσσω ἱμάσω, τὸ τύπτω· ἰνάσσω ἰνάσω, τὸ δύναμιν παρέχω· ἐρέσσω, τὸ κωπηλατῶ· πάσσω, τὸ ποικίλλω· λεύσσω, τὸ βλέπω ### α 1398 Ἄνασσα Ἡ βασίλισσα, οὐκ ἀπὸ τοῦ ἄναξ γέγονε· τὰ γὰρ ἀπὸ τῶν εἰς ξ εἰς α παραγόμενα ἐθνικά ἐστι· Φοῖνιξ, Φοίνισσα· Κίλιξ, Κίλισσα. Τοῦτο δὲ, μὴ ὂν ἐθνικὸν, ὁμοίως οὐ λέγεται. Ἔστιν οὖν ἀπὸ τοῦ ἀνάσσω, ὡς ἐλίσσω ἔλισσα καὶ ἀμφιέλισσα, καὶ νύσσω, νύσσα ### σ 8 Σφῆλον γὰρ τὸ ἰσχυρόν. Στησίχορος “ἐρίσφηλον” ἔφη τὸν Ἡρακλέα, ἴσον τῷ ἐρισθενῆ ### λ 4 λοπες γὰρ ξύλα ὀξέα. Παρὰ τὸ σκέλλω τὸ ξηραίνω, σκέλλοψ καὶ σκόλοψ. Λέγεται καὶ ἀνασκινδυλευθῆναι ### α 1399 Ἄνατε Ἢ ἀπὸ τοῦ ἀνάστητε κατὰ συγκοπήν· ἢ ὥσπερ ἀπὸ τοῦ ἄγε γίνεται ἄγετε, οὕτω ἄνα, ἄνατε ### α 1400 Ἄνατον Ἀβλαβῆ· καὶ ### α 1401 Ἄναυρος Ὁ ἐξ ὑετῶν συνιστάμενος ποταμός· παρὰ τὸ μὴ ἔχειν αὔρας ### α 1402 Ἄναυροι οἱ χείμαρροι, καὶ διώρυχες, καὶ ὀχετοί. Διογενιανός ### α 1403 Ἀναφαίρετον πλοῦτον Πολὺν, ὃν οὐ δύναταί τις ἀφαιρήσειν. Ἀπὸ τοῦ ἀφαιρῶ ἀναφαίρετον, πλεονασμῷ τοῦ ν ### α 1404 Ἀνάχαρσις Ὁ Σκύθης· παρὰ τὴν ἀνὰ πρόθεσιν, καὶ τὴν χάρσιν, ὃ σημαίνει τὴν χάριν, ἢ τὴν χαράν. Ἔστι καὶ ἰχθῦς ποιός ### α 1405 Ἀναχασσάμενος Ἀναχωρήσας· ἀπὸ τοῦ ἀναχάζω ### α 1406 Ἀναχαιτισθῆναι Σημαίνει τὸ ἀπειθεῖν· κυρίως δὲ ἐπὶ τῶν ἵππων ### α 1407 Ἀναίδεια Ὤ μοι ἀναιδείην ἐπιειμένε. Σημαίνει τὴν ἀναίδειαν ἐνδεδυμένε· ὁ γὰρ φιλόχρυσος ἀναιδής. Ἀπὸ τοῦ ἀναιδής. Τοῦτο παρὰ τὸ αἰδῶ, αἰδὴς, ἀαιδὴς, καὶ ἀναιδής ### α 1408 Ἀναίδητος Ὁ ἀναίσχυντος, βίαιος, σκληρὸς, ὀξύς ### α 1409 Ἀναισχυντῶ Οὐκ ἔχει τὴν ἀνὰ πρόθεσιν, ἀλλὰ τὸ α στερητικὸν, ὡς ἐπὶ τοῦ ἀναίτιος, ἀνήκοος. Ὥστε οὐκ ἀλόγως ἡ ἔξωθεν κλίσις ### α 1410 Ἀναίνομαι Ὁ δ’ ἀναίνετο. Ἀπηρνεῖτο. Ὥσπερ παρὰ τὸ λίπω λιπαίνω, καὶ ὁρμῶ ὁρμαίνω, καὶ ὑφῶ ὑφαίνω, οὕτω καὶ παρὰ τὸ ἀρνῶ, ἐξ οὗ τὸ ἀρνοῦμαι, γίνεται ἀρναίνω· καὶ ἐνδείᾳ τοῦ ρ, ἀναίνω, ἀναίνομαι, οὐκ ἐπαινῶ, οὐ συγκατατίθεμαι. Ἢ παρὰ τὸ ναὶ ἐπίρρημα ναίνω, καὶ ἀναίνω· ἢ παρὰ τὸ αἰνῶ ἀναίνω, τὸ οὐκ ἐπαινῶ οὐδὲ συγκατατίθεμαι, πλεονασμῷ τοῦ ν. Μεθόδιος ### α 1411 Ἀν δὲ νάκην Ἐνταῦθα τὸ ἀν ἀντὶ τοῦ ἀνὰ κατὰ συνέμπτωσιν· αἰτιατικῇ δὲ πτώσει συντάσσεται. Σημαίνει δὲ καὶ ῥῆμα προστακτικὸν, ἐμφάσει τῶν ἄλλων προθέσεων. Οὐδαμῶς ### ν 1 νάκην ὄνομα προσηγορικόν. Τινὲς δὲ λέγουσιν αὐτὸ θηλυκόν· συνέμπτωσιν δὲ πέπονθε κατὰ τὴν αἰτιατικήν. Ἀμφότερα δὲ παρώνυμα. Τὸ γὰρ θηλυκὸν νάκος νάκη, ὡς βλάβος βλάβη· τὸ δὲ ἀρσενικὸν, παρὰ τὸ νάκης νάκου νάκην. Οὕτως Ἡρωδιανὸς ἐν Ἐπιμερισμοῖς ### α 1412 Ἀνδάνεια Πόλις τῆς Μεσήνης, ἡ πρότερον Οἰχαλία καλουμένη· παρὰ τὸ ἁδεῖν, ὅ ἐστιν ἀρέσκειν· κατὰ ἀντίφρασιν, ὅτι οὐδενὶ ἤρεσεν ### α 1413 Ἄνδηρα Τὰ χείλη τοῦ ποταμοῦ· ἤγουν τὰ χώματα, τὰ ἀνέχοντα τὸν ποταμόν· παρὰ τὸ ἄνω εἶναι τῶν διερῶν, τουτέστι τῶν διύγρων ### α 1414 Ἀνδριάς Ζητεῖται, εἰ πάντα τὰ εἰς ΑΣ μακρὸν καταλήγοντα, ἢ βαρύνονται, ἢ περισπῶνται. Τὸ δὲ ἀνδριὰς καὶ ἱμὰς σεσημείωνται. Ποῖον ἄρα ἀνάλογον ὤφειλεν ἔχειν τόνον, περισπώμενον, ἢ βαρύτονον; Καὶ λέγουσιν ὅτι βαρύνεται· ἐπειδὴ πάντα τὰ εἰς ΑΣ ἀπὸ τῶν εἰς ΟΣ ἀπὸ εὐθείας ἢ ἀπὸ γενικῆς βαρύνεται, βέλος βελίας, δράκων δράκοντος δρακοντίας· οὕτως ἄρα ἀνδρὸς ἀνδρίας. Καὶ πάντα τὰ εἰς ΜΑΣ, μὴ ὄντα ὑποκοριστικὰ, βαρύνεται, ἀκάμας· οὕτω καὶ ἵμας. “Μὴ ὄντα ὑποκοριστικά·” διὰ τὸ Θωμᾶς καὶ Κοσμᾶς, ἀπὸ τοῦ θαυμάσιος καὶ κόσμιος ### α 1415 Ἀνδριάντα δὲ λέγουσι τὸν χαλκοῦν ἢ τὸν λίθινον, ἢ καὶ τὴν γραφήν. Καὶ ### α 1416 ἀνδροληψία ἐγκλήματος εἶδος. Ἐὰν ἔξω τῆς Ἀττικῆς ἀνὴρ Ἀθηναῖος τελευτήσῃ, καὶ μὴ ἐκδιδῶσιν οἱ ἐν ἐκείνῃ τῇ πόλει ὄντες τὸν δοκοῦντα ἐν τῇ αἰτίᾳ εἶναι, ἐφεῖτο ἐκ τοῦ νόμου τρεῖς τῶν ἐκείνου πολιτῶν ἄγειν εἰς Ἀθήνας, δίκην ὑφέξοντας τοῦ φόνου· καὶ τοῦτο ### α 1417 Ἀναισιμώματα Ἀναλώματα· καὶ ### α 1418 ἀναισιμῶ σαι τὸ ἀναλῶσαι ### α 1419 Ἀνδραποδιστής Οὐ μόνον ὁ τοὺς ἐλευθέρους ἀπάγων εἰς δουλείαν, ἀλλὰ καὶ ὁ τοὺς δούλους ἀπὸ τῶν δεσποτῶν ἀποσπῶν εἰς ἑαυτόν ### α 1420 Ἀνδίκτης Εἶδος παγίδος· Ἀνδίκτην τε μάλ’ εἰδότα μακρὸν ἀλέσθαι. Παρὰ τὸ δίκειν τὸ βάλλειν. Καὶ ### α 1421 Ἀνδρειφόντης Ὁ φονεύων τοὺς ἄνδρας· ἀπὸ τῆς ἀνδρὶ δοτικῆς, καὶ τοῦ φένω τὸ φονεύω. Ἀλλ’ ἐγράφετο ἂν διὰ τοῦ ι· ἀλλὰ γράφεται τὸ ΔΡΕΙ δίφθογγον, καὶ γίνεται παρὰ τὴν ἀνδρὸς γενικήν ### α 1422 Ἀνδρακάς Ἐπίρρημα. Σημαίνει δὲ κατὰ ἄνδρα· παρὰ τὴν ἀνδρὸς γενικὴν παράγωγον. Ἢ παρὰ τὸ ἄνδρα καὶ τὸ κάσω συντίθεται, ὁ κατὰ ἄνδρας κοσμίως τεταγμένος· κάσω, κὰς, ὡς δάξω δὰξ, καὶ ὀδάξ· ἄνδρας καὶ ἕκαστος, συγκοπῇ ἑκὰς, καὶ ἀνδροεκὰς, καὶ συγκοπῇ ἀνδροκὰς, καὶ τροπῇ ἀνδρακὰς, ὡς παρὰ τὸ λέων Πανταλέων καὶ Παντολέων· κυνάμυια κυνόμυια. Σημαίνει δὲ ἑκάστῳ, ἢ ἐκ μέρους ### α 1423 Ἀνδράποδον Ὁ δοῦλος· παρὰ τὸ ἀποδόσθαι· ἢ παρὰ τὴν πέδην. Τοῖς γὰρ αἰχμαλώτοις καὶ αἰσχίστοις διὰ τὸ δραπετεύειν πέδας περιβάλλουσιν ### α 1424 Ἀνδράγρια Τὰ σκῦλα· ἤτοι ὅτι ἀπὸ ἀνδρῶν ἀγρεῖται, ἢ ὅτι ἀντὶ ἀνδρῶν. Ὅταν γὰρ μὴ δυνηθῶσιν ἀνάγειν αὐτοὺς αἰχμαλώτους, τότε τὰ ὅπλα αὐτῶν σκυλεύουσιν. Οὕτως Ὦρος. Προπαροξύνεται δὲ, ὡς τὸ ζωάγρια, μοιχάγρια. Νίκανδρος δὲ τὰ κατ’ ἄνδρα λάφυρα· Πτολεμαῖος δὲ σκῦλα ᾑρημένα παρὰ ἀνδρῶν ### α 1425 Ἄνδραχλος Πόα ἐν τοῖς κήποις γινομένη· παρὰ τὸ ἀνδρὶ ἴκελος εἶναι, ἀνδραείκελος, καὶ ἄνδραχλος, κατὰ συγκοπὴν καὶ τροπήν ### α 1426 Ἀνδρόγεως Ἡ γενικὴ, Ἀνδρόγεω, καὶ πλεονασμῷ τοῦ ο καὶ ς, Ἀνδρογεῶος ### α 1427 Ἀνδραχθέσι Τοῖς καὶ ἄνδρας δυναμένοις βαρῦναι διὰ μέγεθος ### α 1428 ἀνδρόμεα κρέα ἀνθρώπου, οὐδετέρως. Ἀπὸ τοῦ ἀνδρὸς, ἄνδρομος, ὡς Διὸς Δίομος, κυρίως ὁ πατὴρ Ἡρακλέους, καὶ ἐν ἑτέρᾳ παραγωγῇ κτητικῇ ἀνδρόμεος, ὡς κέρτομος κερτόμεος. ὁ δὲ ἵετο δῦναι ὅμιλον ἀνδρόμεον. καὶ, Ψωμοί τ’ ἀνδρόμεοι ### α 1429 Ἀνδρόκμητος Στήλῃ κεκλιμένος ἀνδροκμήτῳ ἐπὶ τύμβῳ. Ἀπὸ τοῦ καμεῖν, ὅ ἐστιν ἀποθανεῖν· ἐφ’ ᾧ ἀνὴρ κεκμηκὼς καὶ τελευτήσας κεῖται ### κ 12 Καμόντας γὰρ τοὺς τετελευτηκότας ἔλεγον· οἷον, Βροτῶν εἴδωλα καμόντων. Ἢ ὃν ἄνδρες μετὰ καμάτου ἐποίησαν, ἀνδροποίητον· ἢ ἐπ’ ἀνδρὶ κεκμηκότι γεγονότα ### α 1430 Ἀνδροκτασίας Ἀνδρῶν ἀναιρέσεις, ἀνδροφονίας· παρὰ τὸ κτῆμι κτήσω, ἔκταμαι, ἔκτασαι, κτάσις, κτασία, καὶ ἀνδροκτασία ### α 1431 Ἀνδροτής Λιποῦς’ ἀνδροτῆτα καὶ ἥβην. Τὴν ἀνδρίαν σημαίνει καὶ τὴν ἰσχύν. Τὰ εἰς ΤΗΣ θηλυκὰ ἅπαντα βαρύνονται, πλὴν τοῦ ταχυτὴς, βραδυτὴς, ἀνδροτὴς, δηϊοτής ### α 1432 Ἀνέδυ Ἀνῆλθεν, ἀνέβη. Ἔστι δύω, παράγωγον δῦμι· ὁ δεύτερος ἀόριστος ἔδυν· τὸ τρίτον, ἔδυ, καὶ κατέδυ, καὶ ἀνέδυ, καὶ ἀναδὺς, καὶ ἐκδύς ### α 1433 Ἀνέδεντο Ἐκ τοῦ δέω δέσω ὁ παθητικὸς ὑπερσυντέλικος ἐδεδέμην, ἐδέδεντο· καὶ κατὰ συγκοπὴν τῆς ΔΕ συλλαβῆς, ἀνέδεντο ### α 1434 Ἀνέδην Σημαίνει τὸ ἀναστάτους εἶναι. Παρὰ τὸ ἕδος, ἕδην, καὶ ἀνέδην, τὸ ἄνευ ἕδους. Αἰσχύλος, Φεύγειν ἀνέδην. Ἢ ἀπὸ τοῦ ἕω τὸ ἀφίημι, ἕδην καὶ ἀνέδην, τὸ μὴ ἐφεκτικῶς τι πράττειν, ὡς κλέπτω κλέβδην. Μεθόδιος. Σημαίνει καὶ τὸ ἐκλελυμένως. Εἰς τὸ ### α 1435 Ἀνέεργεν Ἐκώλυεν. Ἀπὸ τοῦ ἔργω εἶργε, διαλύσει τῆς ΕΙ διφθόγγου ### α 1436 Ἀνεκτά Ἀνασχετὰ, ὑπομονῆς ἄξια, ὑπομονητά. Ἐκ τοῦ ἀνέχω ἀνέξω, ἀνεῖχα, ἀνεῖγμαι, ἀνεῖκται, ἀνεκτὸς, κατὰ ἀφαίρεσιν τοῦ ι. Καὶ ### α 1437 ἀνεκτὸς ἀντὶ τοῦ ἀνεκτή· Λισσομένους· χρειὼ γὰρ ἱκάνεται οὐκέτ’ ἀνεκτός ### α 1438 Ἀνεκήκιεν Ἀνεφέρετο, ἀνῄει, ἀνεδίδοτο. Ἐκ τοῦ κίω, τὸ πορεύομαι, ἔκιον, ἔκιες, ἔκιε· πλεονασμῷ τοῦ κ, καὶ ἐκτάσει, κήκιε, καὶ ἀνεκήκιε. Ἢ κίω, καὶ διπλασιασμῷ, κικίω ἐκίκιεν· καὶ τροπῇ Ἰωνικῇ τοῦ ι εἰς η, ὡς ψιμύθιον ψημύθιον, ἐκήκιεν, καὶ ἀνεκήκιεν ### α 1439 Ἀνέγναμψαν Αὐτὰρ ἐμοὶ δεσμὸν ἀνέγναμψαν. Ἀνέλυσαν. Ὅταν γὰρ δεσμῶσι τὰ σχοινία, κάμπτεται ταῖς συναφαῖς· ἀνακάμπτονται δὲ καὶ ἀνορθοῦνται, ὅταν ἀναλύωνται ### γ 5 Γνάμψαι γὰρ τὸ κλάσαι· καὶ ### γ 6 γναμπτοῖς ἀγκίστροις τοῖς ἐπικεκλασμένοις. Ὦρος ### α 1440 Ἀνεμύτας Παρὰ Ταραντίνοις ὁ ὄνος ὁ ἀνέμοις θυόμενος ### α 1441 Ἄνεμος Παρὰ τὸ ἄω, τὸ πνέω, ἄεμος, καὶ πλεονασμῷ τοῦ ν, ἄνεμος. Ἢ ἄμενός τις ὢν, ὁ μὴ ἐν τῷ αὐτῷ μένων μηδὲ ἠρεμῶν, κατὰ μετάθεσιν τῶν στοιχείων. Ἢ παρὰ τὸ νέμω τὸ μερίζω, νέμος, καὶ ἄνεμος. Τὰ διὰ τοῦ ΕΜΟΣ βαρύτονα ὑπὲρ δύο συλλαβὰς ἁπλᾶ, ἅπαντα διὰ τοῦ ε ψιλοῦ γράφεται· οἷον πόλεμος, ἤρεμος. Διατί εἶπεν ἁπλᾶ; Ἐπειδὴ τὰ παρὰ τὸ αἷμα συγκείμενα διὰ τῆς ΑΙ διφθόγγου γράφεται, πολύαιμος, σύναιμος, ἄναιμος, ὁ μὴ ἔχων αἷμα. Καὶ τὰ εἰς ΜΟΣ ὑπὲρ δύο συλλαβὰς τῷ ε παραληγόμενα προπαροξύνονται· οἷον Ἔχεμος, Τήλεμος, ἄνεμος. Τὸ μέντοι θελεμὸς ὀξύνεται, ἀπὸ τοῦ θελημὸς, τροπῇ τοῦ η εἰς ε ### α 1442 ἀνεμοτρεφὲς κῦμα · Ἰλιάδος ο, τὸ ὑπὸ ἀνέμου ηὐξημένον, ὑψηλόν. Ὅτε δὲ τὸ Ἀγαμέμνονος δόρυ ἀνεμοτρεφὲς φησὶν, ὡς ἐν τῷ λ, ἀντὶ τοῦ ὑπὸ ἀνέμου γεγυμνασμένον, ἰσχυρόν. Τὰ γὰρ ὑπεύδια καὶ κατασκιαζόμενα τῶν δένδρων εὐγενῆ μὲν καὶ λεῖον τὸν ὅρπηκα ποιεῖ, ἀσθενῆ δὲ καὶ μαλακὸν καὶ ἀγύμναστον ἀναδίδωσιν· οἷς δὲ προσπίπτει τραχὺς ἀὴρ καὶ ἀνεμώδης, ταῦτα ταῖς τῶν πνευμάτων τρι βόμενα πληγαῖς εὔτονον καὶ δύσθραυστον ἔχει τὴν στερρότητα, ὥς φησι Πλούταρχος ἐν Μελέταις Ὁμηρικαῖς ### α 1443 Ἀνεμούριον καὶ ἀνεμοδούριον Παρὰ τὸ ἄνεμος, καὶ τὸ οὖρος, ὃ σημαίνει τὸν ἐπιτήδειον ἄνεμον ### α 1444 Ἀνεμώνη Τὸ ἄνθος, διὰ τὸ τὰ φύλλα εὐδιάσειστα εἶναι παντὶ ἀνέμῳ, καὶ οἷον ἀνεμιαῖα τινὰ εἶναι ### α 1445 Ἀνεμώλιος Ὁ μάταιος. Παρὰ τὴν ἀνέμου γενικὴν ἀνεμώνιος, καὶ ἀνεμώλιος. Οὐκ ἔστι σύνθετον, τὰ ὑπὸ ἀνέμων ὀλλύμενα. Σὺ δὲ ταῦτ’ ἀνεμώλια βάζεις. ἢ ἀντὶ τοῦ ἀνεμοφόρητα, ἀνέμοις ἐοικότα ### α 1446 Ἀνενδοίαστα Ἐκ τοῦ ἐνδοιάζω, τὸ ἀμφιβάλλω καὶ δοκῶ, ἐκ τοῦ δοάζω τὸ ἀμφιβάλλω καὶ δοκῶ, ὡς τὸ, Δοάσσατο κέρδιον εἶναι. Ἀντὶ τοῦ ἔδοξε. Ἐκ τοῦ δοάσσω, Δωρικῇ τροπῇ τῶν δύο ΣΣ εἰς ζ, δοάζω, ὡς νίσσω νίζω· καὶ πλεονασμῷ τοῦ ι, δοιάζω, καὶ ἐνδοιάζω· καὶ ### α 1447 ἀνενδοιάστως τὸ ἀδιστάκτως καὶ ἀναμφιβόλως. Διὰ τῆς ΟΙ διφθόγγου, πρὸς ἀντιδιαστολὴν τοῦ συνδυάζω τοῦ σημαίνοντος τὸ συναυλίζομαι. Οὐ μὴ συνδυάσω μετὰ τῶν ἐκλεκτῶν αὐτοῦ. Ἀντὶ τοῦ οὐ μὴ συναυλισθῶ ### α 1448 Ἀνέπαφα Τὰ ἀνεπίληπτα, ὧν οὐκ ἄν τις ἅψαιτο ### α 1449 Ἀνεξικακία Παρὰ τὸ ἀνέχεσθαι τῆς κακίας· ἢ διὰ τὸ μὴ ἔχεσθαι κακίας ### α 1450 Ἀνεπαφρόδιτος Ὁ μὴ ἐπιχαρὴς καὶ ἀηδής· ὡς ἐπαφρόδιτος, ὁ ἐπιχαρὴς καὶ ἡδύς· ἀπὸ τοῦ Ἀφροδίτη· Κἀμοὶ τὰ ψυχρὰ ταῦτα καὶ ἀνεπαφρόδιτα προσμάττεις φιλήματα ### α 1451 Ἀνέπαλτο Πάλλω, τὸ πηδῶ, πάλλομαι, ἐπαλλόμην ἐπάλλου ἐπάλλετο, καὶ κατὰ συγκοπὴν ἔπαλτο, καὶ ἀνέπαλτο, ἀνεχαιτίσθη, ἀνήλατο ### α 1452 Ἀνέστιος Ἑστίαν μὴ ἔχων, ἄοικος ### α 1453 Ἀνέσταν Θεοὶ δ’ ἅμα πάντες ἀνέσταν. Ἵστημι· ὁ δεύτερος ἀόριστος, ἔστην ἔστης ἔστη, ἔστημεν, ἔστησαν· καὶ κατὰ συγκοπὴν Αἰολικὴν, ἔσταν, καὶ ἀνέσταν ### α 1454 Ἀνεσόβεον Σοβῶ ἐστι τὸ τρέχω· ἔνιοι δὲ τὸ ἐκδιώκειν. Τὸ μὲν οὖν ἀνεσόβουν, ἀντὶ τοῦ ἀνέτρεχον πρὸς τυραννίδα. Ἢ κατὰ ἀπόστασιν. Γίνεται δὲ ἐκ τοῦ σέβω. Συντάσσεται μετὰ αἰτιατικῆς ### α 1455 Ἄνεται Ἤδη νὺξ ἄνεται. Τελειοῦται· ἐκ τοῦ ἄνω, τοῦ σημαίνοντος τὸ πράττω, καὶ τελειῶ. Διογενιανὸς, προσέρχεται ### α 1456 Ἀνέτειλε Τοῖσιν δ’ ἀμβροσίην Σιμόεις ἀνέτειλε νέμεσθαι. Ἀνέσχεν, ἀνέδωκεν, ἀνέφυσεν ### α 1457 Ἄνετος Παρὰ τὸ ἵημι καὶ ἀφίημι, ἑτὸς, καὶ ἄνετος καὶ ἄφετος ### α 1458 Ἀνεψιός Παρὰ τὸ ἀνῆφθαι, ὁ ἄνωθεν συνημμένος εἰς συγγένειαν. Καὶ ### α 1459 ἀνεψιότης ἡ μέχρι ἀνεψιαδῶν συγγένεια ### α 1460 Ἄνευ Ἐπίρρημα χωρισμοῦ σημαντικόν. Συν τάσσεται δὲ ἀεὶ γενικῇ· Αἴκεν ἄνευ ἐμέθεν. Ἐπεκτείνεται καὶ εἰς ΘΕΝ. Οὐδὲν ἔχομεν ὅμοιον αὐτῷ ἐπίρρημα εἰς ΘΕΝ λῆγον. Αἱ μὲν εἰς ΕΥ λήγουσαι λέξεις βαρυνόμεναι, ἄπτωτοί εἰσι· περισπώμεναι δὲ, πτωτικαὶ, Ἀχιλεῦ, Πηλεῦ ### α 1461 Ἀνεωιγμένος Παρὰ τὸ οἴγω, οἴξω, ᾦχα, ᾦγμαι· καὶ ἐν συνθέσει, ἀνῷγμαι· καὶ πλεονασμῷ τοῦ ε, ἀνέῳγμαι. Ἢ ἀνοίγω· καὶ ὁ παρατατικὸς, ἄνῳγον· πλεονασμῷ, ἀνέῳγον· ὁ παρακείμενος ἀνέῳχα, ἀνέῳγμαι, καὶ ἀνεῳγμένος. Ἰστέον δὲ ὅτι πᾶς παρῳχημένος ὁριστικὸς ἀπὸ φωνήεντος ἀρχόμενος, ἢ ἀπὸ φύσει μακρᾶς, τὸν αὐτὸν τόνον φυλάττει καὶ ἐν τῇ συνθέσει· οἷον, εἶπον, προεῖπον· ὦσμαι, ἀπῶσμαι· εἶχον, συνεῖχον· οἶδα, συνοῖδα. Πρόσκειται “παρῳχημένος” διὰ τὸ ἦμαι, κάθημαι· κεῖμαι, διάκειμαι καὶ κατάκειμαι ### α 1462 Ἀνέῳγε Μέσος παρακείμενος, συζυγίας δευτέρας τῶν βαρυτόνων. Ἀνοίγω, ἤνῳγον· ἐπεισόδῳ τοῦ ε, ἠνέῳγον· συστολῇ τοῦ η εἰς α, ἀνέῳγον· τὸ τρίτον, ἀνέῳγε. Καὶ ἀνοίγω, ἤνῳγα· προσθέσει τοῦ ε, καὶ συναιρέσει τοῦ η, ἀνέῳγα. Ἰστέον δὲ ὅτι τὸ ῥῆμα τοῦτο, ὅτε μὲν ἐνεργητικόν ἐστιν, αἰτιατικῇ συντάσσεται· ὅτε δὲ παθητικὸν, εὐθείᾳ. Τὸν δ’ οὐ θεὸς ἄλλος ἄνωγεν. ἠνέῳκται ἡ θύρα ### α 1463 Ἄνεως Ὁ ἄφωνος· ἡ εὐθεῖα τῶν πληθυντικῶν, οἱ ἄνεῳ· Τίπτ’ ἄνεῳ ἐγένεσθε· Διχῶς σχηματίζεται. Ἔστιν ἴα, ὃ σημαίνει τὴν φωνὴν, παρὰ τὸ ἰέναι, τὸ πορεύεσθαι, ἡ πανταχοῦ πεμπομένη φωνή· πλεονασμῷ τοῦ ω, ἰωὴ, διὰ τὸ ἐπὶ πᾶσαν ἀκοὴν ἰέναι. Ἐξ αὐτοῦ γίνεται ἴος· καὶ μετὰ τοῦ στερητικοῦ α, ἄϊος, καὶ ἄνιος, πλεονασμῷ τοῦ ν, ὁ ἄφωνος, ὡς αἷμα, ἀναίμων· μεταθέσει τοῦ ι εἰς ε, ἄνεος· καὶ Ἀττικῶς, διὰ τοῦ ω, ἄνεως. Τὰ δὲ εἰς α θηλυκὰ εἰς ΟΣ μεταπίπτοντα κατὰ τὴν σύνθεσιν, προπαροξύνονται· οἷον σκιὰ, ἄσκιος· ὥρα, ἄωρος· πεῖρα, ἄπειρος· οὕτω καὶ ἴα, ἄνιος. Ἢ παρὰ τὸ αὔω, τὸ φωνῶ, γίνεται ῥηματικὸν ὄνομα ἄναυος, ὁ ἄφωνος, ὡς αὐδῶ, ἄναυδος· καὶ ἀποβολῇ τοῦ υ, ἄναος. Προπαροξύνεται δέ. Κανὼν γάρ ἐστιν ὁ λέγων, Ὅτε ἀπὸ ῥήματος ἀποτελεῖται ὄνομα σύνθετον εἰς ΟΣ λῆγον, τρίτην ἀπὸ τέλους τὴν ὀξεῖαν ἔχει· οἷον, μυκῶ, ἐρίμυκος· συλῶ, ἀήσυλος· φυτῶ, νεόφυτος· οὕτως οὖν αὔω ἄναυος, καὶ ἄναος. Μακρὸν τὸ α. Κανὼν γάρ ἐστιν ὁ λέγων, Ὅτι παρεπόμενόν ἐστι τῇ ἐκ τοῦ α συνεστώσῃ διφθόγγῳ, μετὰ τὴν ἀπόστασιν τοῦ ὑποτακτικοῦ φωνήεντος, ἐκτείνειν τὸ α, οὐχ ἑτέρου λόγου ἐπικρατοῦντος· οἷον, κλαίω, κλάω· οὔραιον, οὐράδιον. Οὕτως οὖν αὔω, ἄναυος, καὶ ἄναος· καὶ Ἀττικῶς, ἄνεως, ὡς ναὸς, νεώς· λαὸς, λεώς ### α 1464 Ἀνείμων Παρὰ τὸ εἷμα τὸ ἱμάτιον, ἐν συνθέσει ἀνείμων. Τὰ γὰρ ἀπὸ τῶν εἰς α ληγόντων οὐδετέρων τέσσαρας συνθέσεις ἀναδέχεται. Ἢ γὰρ φυλάσσει τὸ αὐτὸ τέλος ὁπότε καὶ τὸ αὐτὸ γένος· οἷον δῆμα, διάδημα· γράμμα, σύγγραμμα· τάγμα, σύνταγμα. Ἢ καὶ ἀπὸ γενικῆς γίνεται ἡ σύνθεσις, φυλάττουσα τὴν εἰς ΟΣ κατάληξιν· οἷον γράμματος, ἀγράμματος. Ἢ τρέπει τὸ α εἰς τὴν ΟΣ κατάληξιν· οἷον σῶμα, εὔσωμος. Ἢ τρέπει τὸ α εἰς τὴν ΩΝ κατάληξιν· οἷον, αἷμα, ἀναίμων· εἷμα, ἀνείμων. Τὸ δὲ ἐρυσάρματος, ἀπὸ γενικῆς, ὡς γράμματος, πολυγράμματος· ἅρματος, ἐρυσάρματος· τὸ πληθυντικὸν, ἐρυσάρματοι, ἐρυσάρματες μεταπλασμῷ ### α 1465 Ἀνειμένη Τῇ αὐτοῖς ἀνειμένῃ πραγματείᾳ. Ἀνατεθειμένῃ, ἢ ἐξηπλωμένῃ. Ἀπὸ τοῦ ἔω γίνεται παράγωγον, ἔημι· τὸ παθητικὸν, ἔεμαι· καὶ κράσει, εἶμαι· ἡ μετοχὴ, εἰμένος, καὶ ἀνειμένος. Ἢ ἀπὸ τοῦ ἕω τὸ πέμπω, ὁ παρακείμενος, εἷκα· ὁ παθητικὸς, εἷμαι· ἡ μετοχὴ, ὁ εἱμένος καὶ ἀνειμένος· ἐξ οὗ καὶ, Ἀνειμένων πόλοιο, ἀντὶ τοῦ ἀνεῳγμένων ### α 1466 Ἀνεῖσθαι Λελύσθαι. Ἕω τὸ πέμπω· τούτου περισπώμενον ἑῶ· καὶ γίνεται ἐξ αὐτοῦ ῥῆμα εἰς ΜΙ, ἕημι· ὁ παθητικὸς ἐνεστὼς, ἕεμαι· καὶ κράσει τῶν δύο ΕΕ εἰς ΕΙ δίφθογγον, εἷμαι· τὸ γ, εἷται· καὶ τὸ ἀπαρέμφατον, εἷσθαι· καὶ μετὰ τοῦ στερητικοῦ α, πλεονασμῷ τοῦ ν, ἀνεῖσθαι. Συντάσσεται πτώσει αἰτιατικῇ καὶ δοτικῇ. Ἢ ἀπὸ τοῦ ἵημι, ὁ παθητικὸς παρακείμενος, εἷμαι ### α 1467 Ἀνήνοθεν Ἀνῄει, ἀνεφέρετο· μέσος παρακείμενος, ὡς δηλοῖ τὸ θ. Ὁ γὰρ ἐνεργητικὸς παρακείμενος οὐδέποτε διὰ τοῦ θ ἐκφέρεται. Ἔστιν οὖν θέω· καὶ ἐν συνθέσει, ἀναθέω, καὶ ἀνθέω· καὶ ὑπερβιβασμῷ τοῦ ε, ἀνέθω. Τούτου ὁ μέσος παρακείμενος, ἤνοθα, συνήθως τραπέντος τοῦ ε εἰς τὸ ο· καὶ Ἀττικῷ ἀναδιπλασιασμῷ, ἀνήνοθα. Ἢ οὕτως· ἕω τὸ πέμπω, ἑέθω, ὡς φλέγω, φλεγέθω· καὶ τροπῇ τῶν δύο ΕΕ εἰς η, ἤθω· καὶ συνθέσει, ἀνήθω· ὁ μέσος παρακείμενος, ἤνηθα· καὶ ὁ Ἀττικὸς, ἀνήνηθα· καὶ ἐπειδὴ ὁ Ἀττικὸς παρακείμενος τὴν τρίτην ἀπ’ ἀρχῆς συλλαβὴν βραχεῖαν θέλει ἔχειν, συστολὴ γίνεται τοῦ η εἰς τὸ ε· καὶ τροπῇ τοῦ ε εἰς ο, ἀνήνοθεν· Ὄφρά οἱ αἷμ’ ἔτι θερμὸν ἀνήνοθεν. Ἢ ἐκ τοῦ θέω τὸ τρέχω ### α 1468 Ἀνήγκακα Ἰστέον ὅτι βάρβαρόν ἐστιν, οὐχ εὑρισκόμενον παρ’ Ἕλλησιν ἐν χρήσει, ὡς λέγει Ἡρωδιανός· ἐν μόνῃ γὰρ τῇ τῶν Ἀλεξανδρέων δημώδει συνηθείᾳ εὑρίσκεται. Λέγουσι δέ τινες Ἀττικὸν εἶναι· ὅπερ οὐκ ἔστιν. Οὐ γὰρ ἔχει ἐν τῇ πρώτῃ καὶ β συλλαβῇ τὸ αὐτὸ σύμφωνον. Γίνεται δὲ ἀπὸ τοῦ ἀναγκάζω, ἀναγκάσω, ἠνάγκακα· καὶ καθ’ ὑπερβιβασμὸν, ἀνήγκακα. Δύναται καὶ σύνθετον εἶναι, ἀπὸ τοῦ ἀγκάζω, τὸ ταῖς ἀγκάλαις λαμβάνω· καὶ ἐκ τούτου ἀγκάσω, ἤγκακα· καὶ μετὰ τῆς ἀνὰ προθέσεως, ἀνήγκακα ### α 1469 Ἀνείρειν Ἀναπείρειν. Πλάτων, Σχοίνους λαβὼν, ἄνειρε τὰ κρέα. Ὅθεν καὶ ἡ ### α 1470 ἄνερσις · Χρυσῶν στεφάνων ἀνέρσει. Θουκυδίδης ### α 1471 Ἀνεῖλεν Ἀντὶ τοῦ ἐμαντεύσατο· σημαίνει δὲ καὶ τὸ ἐφόνευσεν ### α 1472 Ἀνελεῖν δὲ τὸ μαντεύεσθαι, ἢ ἀπὸ τοῦ ἄνωθεν λαμβάνειν τὸ ἐν βάθει πνεῦμα τοῦ ἀνδρὸς, ἢ τὸ οἱονεὶ ἀνελκύσαι καὶ ἀναγαγεῖν. Λέγεται δὲ καὶ ἐπὶ τοῦ ἐκ Δελφῶν χρηστηρίου. Ἀνελεῖν οὖν ἀντὶ τοῦ ἀνειπεῖν ἐπὶ τοῦ μαντεύσασθαι· ἀπὸ τοῦ ἄνωθεν λαμβάνειν τὸ πνεῦμα, καὶ πληροῦσθαι τοῦ θεοῦ· ἢ ἀπὸ τοῦ ἀνελεῖν τὴν ἄγνοιαν. Ἢ ἐκ τοῦ ἐναντίου τὸ ἀνελεῖν τὴν γνῶσιν, ἐπὶ τοῦ φονεύειν. Λέγεται δὲ ἀνελεῖν καὶ τὸ ἀναλαβεῖν τὰ ἔκθετα βρέφη ### α 1473 Ἀνήλατος Ἀπειθής· ἀπὸ τῶν ὑποζυγίων· ὁ μηδέπω δαμασθεὶς ἢ ἐλασθείς. Ἐλάω, τὸ ἐλαύνω, ἐλάσω, ἤλακα, ἤλασμαι, ἤλασται, ἠλαστὸς, καὶ ἀνήλατος, ἀποβολῇ τοῦ ς ### α 1474 Ἀνήνηται Ἀναίνω ἀνανῶ· ὁ ἀόριστος, ἤνηνα· τὸ ὑποτακτικὸν, ἐὰν ἀνήνω· τὸ παθητικὸν, ἀνήνωμαι ἀνήνῃ ἀνήνηται ### α 1475 Ἀνῄη Εὖτ’ ἄν σε μελίφρων ὕπνος ἀνῄη. Σημαίνει καταλίπῃ. Ἔστιν ἀνῶ ἀνῇ ὑποτακτικὸν, ἐκ τοῦ ἕω γινόμενον· πλεονασμῷ τοῦ η, ἀνῄη. Πλάτων, Ἐπειδή με ἀνῆκεν ὁ ὕπνος ### α 1476 Ἀνῆκεν Ἀόριστος ἢ παρακείμενος ἐνεργητικός. Οὐδέποτε δὲ παρακείμενος ἐνεργητικὸς ἀο ρίστῳ εἰς α λήγοντι συνέπεσεν, εἰ μὴ οὗτος μόνος. Πλεονασμῷ τοῦ ε, ἕηκε· καὶ Ἀττικῶς ἧκα γίνεται ἕακα, καὶ ἕωκα κατὰ μετατροπὴν, ὡς τὸ παρῴχηκε παρῴχωκεν. Τὸ θέμα, ἵημι ### α 1477 Ἀνήκεστος Παρὰ τὸ ἀκῶ τὸ θεραπεύω· ἔνθεν τὸ, Ἀκεώμεθα θᾶσσον. Ἀκέω ἀκῶ ἀκέσω, ὡς τελέω τελῶ, τελέσω· νεικέω νεικῶ, νεικέσω. Ἐξ αὐτοῦ ἀκεστὸς, καὶ ἠκεστὸς τροπῇ τοῦ ἄλφα εἰς η· μετὰ τοῦ στερητικοῦ α, ἀήκεστος· καὶ πλεονασμῷ τοῦ ν, ἀνήκεστος, ὁ ἀθεράπευτος. Πολλάκις γὰρ τὸ ν εἴωθε πλεονάζειν, ὡς τὸ ἀναιδής ### α 1478 Ἀνείκαστος Ἀπὸ τοῦ εἰκάζω εἰκαστός· καὶ στερήσει, ἀνείκαστος ### α 1479 Ἀνηκόντιζεν Ἀθρόως ἀνέφερε· ἀπὸ τοῦ ἀκοντίζω ### α 1480 Ἄνηθον Παρὰ τὸ ἄνω θεῖν, διὰ τὴν ἐν τάχει αὔξησιν ### α 1481 Ἀνήλιπος Ὁ ἀνυπόδετος. Λέγεται δὲ καὶ χωρὶς τοῦ α ### ν 2 νήλιπος ἀνάλιφός τις ὤν. Προήλειφε γὰρ τοὺς πόδας. Ἢ χωρὶς τοῦ περιειλῆσαι. Τὸ γὰρ ΝΗ, στερητικόν ### α 1482 Ἀνήλιος Ἔστι δῆλος ὁ φανερός· ἐξ αὐτοῦ δήλιος· ἀποβολῇ τοῦ δ, ἥλιος, καὶ ἀνήλιος. Ἡ γενικὴ τῶν πληθυντικῶν, ἀνηλίων ### α 1483 Ἀνημιοβολαία Ἀπὸ συντάξεως ὀνόματα γίνεται· καλὸς καὶ ἀγαθὸς καλοκαγαθία, θεοῖς ἐχθρὸς θεοεχθρία, οὕτως οὖν ἀν’ ἡμιοβόλιον, ἀνημιοβολαία ### α 1484 Ἀνήνηται Ἀπαρνήσηται. Ἐκ τοῦ ἀναινῶ παθητικὸς παρακείμενος. Ἀναίνω, ἀνανῶ, ἀνήνακα, ἀνήναμαι, καὶ τὸ ἀπαρέμφατον ἀνήνασθαι. Αἴδεσθεν μὲν ἀνήνασθαι, ἐνετράπησαν μὲν ἀπαρνήσασθαι, ἐφοβήθησαν δ’ ὑποδέξασθαι καὶ ὑπαντᾶν τὸν λόγον τοῦ Ἕκτορος ### α 1485 Ἀνήρ Παρὰ τὸ ἄνω τὸ σημαῖνον τὸ ἀνύω γίνεται ἀνὴρ, ὥσπερ παρὰ τὸ αἴθω αἰθὴρ, καὶ ἄω, τὸ πνέω, ἀήρ. Ἢ παρὰ τὸ ἄνω ἀνύω γίνεται ἀνυήρ· καὶ συγκοπῇ, ἀνήρ· πρακτικὸς γὰρ καὶ ἀνυστικός ἐστιν ὡς πρὸς τὴν γυναῖκα. Τὸ νὴρ, η· πᾶν ἀρσενικὸν καὶ θηλυκὸν εἰς ἀμετάβολον λῆγον μακροκαταληκτεῖ. Καὶ ἄλλως· τὰ εἰς ΗΡ ἐπὶ παντὸς γένους διὰ τοῦ η γράφεται· πλὴν τοῦ χεὶρ, φθεὶρ, Βέχειρ, Σάφειρ, ἔθειρ, εἰνάτειρ, Ἐλάτειρ, ποταμός· Λήχειρ, ποταμός· Ἐλεάζειρ. Ἴρ, καὶ Φθὶρ, καὶ Φὶρ, ὀνόματα κύρια, μόνον διὰ τοῦ ι. Σημαίνει δὲ τέσσαρα· τὸν φύσει, ὡς τὸ, Ἄνδρά μοι ἔννεπε, μοῦσα, πολύτροπον. Τὸν γήμαντα, ὡς τὸ, Ἄνδρα μὲν ᾧ ἔδοσάν με πατὴρ καὶ πότνια μήτηρ. Τὸν φύσει ἀνδρεῖον, ὡς τὸ, Ὦ φίλοι, ἀνέρες ἐστέ. Καὶ τὸν ἀνδρὸς ἡλικίαν ἔχοντα, ὡς τὸ, Ὅς που νῦν γε μετ’ ἀνδρῶν ἵζει ἀριθμῷ. Ἀνὴρ ἀνέρος, τῶν εἰς ΗΡ ὀξυνομένων· καὶ ἐν συγκοπῇ ἀνδρὸς, πλεονασμῷ τοῦ δ. Αἱ συγκοπτόμεναι γενικαὶ μιμεῖσθαι θέλουσι τὰς ὀξυτονουμένας εὐθείας· ἡ ἀνδρὸς, τὴν ἀμυδρός· ἡ πατρὸς καὶ μητρὸς, τὴν ἰατρός. Κατὰ δ’ τρόπους πλεονάζει τὸ δ· κατὰ κλίσιν, ὡς τὸ ἀνέρος, συγκοπῇ ἀνρὸς, καὶ πλεονασμῷ τοῦ δ, ἀνδρός· κατὰ γραφὴν, ὡς τὸ ὕω, τὸ βρέχω, ὕωρ, καὶ πλεονασμῷ τοῦ δ, ὕδωρ· κατὰ ποιητικὴν ἄδειαν, ὡς τὸ, Ἔδδεισεν δ’ ὁ γέρων, καὶ ἐπείθετο μύθῳ. Καὶ κατὰ ἀναγκαίαν σύνταξιν, ὡς τὸ χεὶρ χειρὸς, ἄχερος, καὶ ἄχερδος· ἔστι δὲ εἶδος βοτάνης ἀκανθώδους ### α 1486 Ἀνηρείψαντο Τὸν καὶ ἀνηρείψαντο θεοί. Ἀπὸ τῆς γῆς ἀνήρπασαν. Ἔστιν ἔρα ἡ γῆ. Ἐκ τούτου γίνεται ἐρέπτω, τὸ εἰς γῆν καταβάλλω· καὶ ἀνερέπτω· καὶ πλεονασμῷ τοῦ ι, ἀνερείπτω· καὶ ἐξ αὐτοῦ ἀνηρείψαντο ### α 1487 Ἀνήρης Ἀνδρώδης· οἱ δὲ, ἀνάρμοστος ### α 1488 Ἀνήρεις Ἀνάνδρους, ἢ χήρας, ἢ παρθένους· ὡς ξιφήρεις· ἐκ τοῦ ἄνω τὸ πράττω ### α 1489 Ἀνηρίτης Ἔστι δὲ κοχλίδιον· ἀπὸ γὰρ τοῦ Νηρέως ἐστὶ, τοῦ θαλασσίου δαίμονος. Οὐκ ἔστι δὲ πλεονασμὸς, ἀλλὰ παραγωγή. Ἡρωδιανός ### α 1490 Ἀνηρίναστος Ὁ μὴ κρατῶν ἃ ἔχει, ἀλλ’ ἀποβάλλων· ἀπὸ τῶν συκῶν τῶν μὴ κρατουσῶν τὸν καρπὸν, διὰ τὸ μὴ ἐπιβληθῆναι αὐταῖς τοὺς ὀλύνθους ἀπὸ τῶν ἐρινεῶν. Τοῖς γὰρ ὀλύνθοις τῶν ἀγρίων συκῶν φύεται θηρία ἐμπίσιν ὅμοια, ἃ προσαγορεύουσι ψῆνας. Τούτων οἱ γεωργοὶ λαβόμενοι ἐφάπτουσι τῶν κλάδων ταῖς ἡμέροις συκαῖς, ὅπως αὐτῶν ὁ καρπὸς μὴ ἀπορρέῃ. Ἐνδυόμενον γὰρ εἰς τοὺς φήληκας τὸ θηρίον στερεοῖ τούτους καὶ πεπαίνει. Διόπερ ἐπὶ τῶν ἂν λάβωσιν μὴ διακρατούντων ἐπέλεγον τὸ ἀνηρίναστος. Ἢ ἀντὶ τοῦ οὐκ ἠρινάσθης, οὐ περιεβλήθησάν σοι οἱ ἐρινεοί ### α 1491 Ἀνήνορα Ἄνουν, ἀδύνατον, δειλὸν, ἄνανδρον, ἄτεκνον, οὐ γεννῶντα· Διογενιανός ### α 1492 Ἀνήρεος Οὐ κατάρατος, οὐδὲ ἡρμοσμένος ### α 1493 Ἄνηστις Παρὰ τὸ ἔδω ἐστὸς ἔστις, ὡς πιστὸς πίστις, καὶ κατὰ σύνθεσιν ἄνεστις, καὶ ἄνηστις, ὁ ἄσιτος. Ἢ παρὰ τὸ νῆστις, ἄνηστις, ὁ ἐστερημένος σιτίων, ὁ ἄγαν νῆστις ### α 1494 Ἀνησίδανος Ἡ τὰ δῶρα ἀναδιδοῦσα· δάνος γὰρ τὸ δῶρον, ὅθεν κατ’ ἀντίφρασιν δάνειον τὸ μὴ δῶρον ### α 1495 Ἄνθος Παρὰ τὸ ἄνω θεῖν καὶ τρέχειν ἐν τῷ αὔξεσθαι. Οὐκ ἀναστρέφουσι δὲ αἱ ἐτυμολογίαι. Οὐ γὰρ εἴ τι ἄνω θεῖ καὶ αὔξεται, τοῦτο καὶ ἄνθος λέγεται. Ἰδοὺ γὰρ πάντα τὰ φυτὰ ἄνω θέουσι καὶ αὔξουσι, καὶ ὅμως ἄνθη οὐ λέγονται. Ὁμοίως δὲ ἔλαφος παρὰ τὸ ἐλαύνειν τοὺς ὄφεις εἴρηται· ὅπερ ποιεῖ τούτου τὸ κέρας θυμιώμενον· καὶ οὐκ, εἴ τι τοῦτο ποιεῖ, τοῦτο καὶ ἔλαφος λέγεται. Ἡ γὰρ δίκταμος βοτάνη καιομένη τοῦτο ποιεῖ, καὶ οὐδέποτε ἂν κληθείη ἔλαφος. Οὕτως Ὠρίων ὁ Θηβαῖος ### α 1496 Ἀνθοσμίας Ὁ ἀνθέων ὀσμὴν ἔχων οἶνος ### α 1497 Ἄνθρυσκα Τὰ ἄνθη, παρὰ τὸ ἀναθρώσκειν. Λέγεται καὶ τὸ ἄνισον παρὰ Κρησίν ### α 1498 Ἀνθηδόνες Αἱ μέλισσαι, παρὰ τὸ τὰ ἄνθη ἔδειν ### α 1499 Ἀνθίας Εἶδος ἰχθύος. Ἀνθίαν τινὲς καὶ κάλλιχθυν καλοῦσι, καὶ καλλιώνυμον, καὶ ἔλλοπα ### α 1500 Ἄνθεια Ἡ Ἥρα· ὅτι ἀνίησι τοὺς καρπούς ### α 1501 ἄνθης βαρύνεται, καὶ πότης τὸ ἀρσενικόν· τὸ δὲ θηλυκὸν, ποτὴς ποτῆτος ### α 1502 Ἀνθεμοῦς Καὶ χωρίον, καὶ ποταμὸς, καὶ λίμνη τῆς Μαριανδυνίας· ἀπὸ τοῦ παρακειμένου πεδίου πεπληρωμένου ἀνθέων· ὅθεν καὶ τὸ ἀνθεμόθεν. Μεθόδιος ### α 1503 Ἀνθ’ ὧν Τὸ ἐπίρρημα· ἀπὸ τῆς ἀντὶ προθέσεως καὶ τοῦ ὧν ὑποτακτικοῦ ἄρθρου. Ἐπὶ δὲ τῶν βοτανῶν οὐ δεῖ λέγειν ἀνθῶν, ἀλλὰ ἀνθέων, ἵνα μὴ συνεμπέσῃ τούτῳ ### α 1504 Ἀνθήλη Παρὰ τὸ ἀνθῶ ἀνθήσω ἀνθήλη ### α 1505 ἀνθέριξ παρὰ τὸ ἄνθος· σημαίνει δὲ τὸ ἄκρον τῶν ἀσταχύων ### α 1506 Ἀνθέρικος Ἄκρον ἐπ’ ἀνθερίκων καρπὸν θέον. Παρὰ τὸ ἄνθος παράγωγον ἄνθερος, καὶ ἀνθέρικος, ὁ καυλὸς τοῦ ἀσφοδέλου. Ἔστι δὲ φυτὸν εὔθραυστον ### α 1507 Ἀνθεμίδης Ὥσπερ παρὰ τὸ Δευκαλίων Δευκαλίωνος, Δευκαλιωνίδης, οὕτω καὶ παρὰ τὸ Ἀνθεμίωνος Ἀνθεμιωνίδης, καὶ Ἀνθεμίδης κατὰ συγκοπήν. Ἢ ἀπὸ τοῦ Ἄνθεμος Ἀνθεμίδης, ὡς Δεύκαλος Δευκαλίδης, καὶ Κρόνος Κρονίδης, Ὕλλος Ὑλλίδης. Εἰς τὸ ### α 1508 Ἀνθεστήρια Τὰ Διονύσια· οὕτω γὰρ Ἀθηναῖοι τὴν ἑορτὴν λέγουσι· καὶ ### α 1509 ἀνθεστηριῶνα τὸν μῆνα καθ’ ὃν ταῦτα ἐτελεῖτο· ἐπειδὴ ἡ γῆ τότε ἄρχεται τοῦ ἀνθεῖν. Ἢ παρὰ τὸ τὰ ἄνθη ἐπὶ τῇ ἑορτῇ ἐπιφέρειν. Ὅθεν καὶ παροιμία, Θύραζε Κᾶρες· οὐκέτ’ ἀνθεστήρια ### α 1510 Ἄνθρωπος Παρὰ τὸ ἄνω θρεῖν, ἤγουν ἄνω βλέπειν· μόνος γὰρ τῶν ἄλλων ζῴων ὁ ἄνθρωπος ἄνω βλέπει. Ἢ παρὰ τὸ ἀναθρεῖν ἃ ὄπωπεν, ἤγουν ἀναλογίζεσθαι ἃ εἶδε καὶ ἤκουσε, τῶν ἄλλων ζῴων μὴ λογιζομένων καὶ προνοουμένων. Οὐ γὰρ ἂν ἰχθῦς εἰς κύρτον εἰσῆλθεν ὁρῶν ἄλλον κρατούμενον, οὐδὲ ὄρνις εἰς λίνα. Ἢ παρὰ τὸ δρῶ, τὸ βλέπω, ἄνδρωπος, καὶ ἄνθρωπος. Ἢ παρὰ τὸ ἄνω ῥέπειν, ἀνώροπός τις ὤν. Ἢ παρὰ τὸ ἔναρθρον ἔχειν τὴν ὄπα, τουτέστι τὴν φωνήν. Τὰ παρὰ τὸ ὄπα συγκείμενα, ἅπαντα διὰ τοῦ ω μεγάλου γράφονται· οἷον, μετώπιον, ἐνώπιον. Ἢ παρὰ τὸ ἀνθηρὰν ὄπα ἔχειν ### α 1511 Ἀνθερεών Ὁ ἐπὶ τοῦ γενείου τόπος· διὰ τὸ δι’ αὐτοῦ θορεῖν τὸ πνεῦμα. Ἢ ἐνθερεών τις ὢν, ὅτι κατὰ τὴν ἔνθεσιν τῆς τροφῆς κινεῖται ἐν τῷ καταπίνειν. Οἱ δὲ, παρὰ τὴν ἄνθησιν τῶν τριχῶν· διὸ καὶ κατηγοροῦσι τοῦ Εὐφορίωνος εἰπόντος, Τέκνον, μὴ σύ γε μητρὸς ὑπ’ ἀνθερεῶνος ἀμήσῃς. Λέγεται δὲ καὶ βοτάνη τις ### α 1512 Ἄνθραξ Τὸ ἐκκαυθὲν ξύλον καὶ ἔτι διαλαμπές. Παρὰ τὸ ἄνθος, ἄνθαξ, ὡς βῶλος βῶλαξ· καὶ πλεονασμῷ τοῦ ρ, ἄνθραξ· καὶ τὸ ἀπό τινος ὕλης μεταβληθὲν καὶ μεταποιηθὲν εἰς πυρὸς φύσιν. Ἔχει δὲ ὁ ἄνθραξ φύσεις δύο, τὸ φωτιστικὸν καὶ τὸ καυστικὸν, ὡς τὸ ὕδωρ διφυᾶ ἄνθρακα δέχεται, ἤγουν φωτιστικὸν καὶ καυστικόν· φωτιστικὸν μὲν, τῶν δικαίων· καυστικὸν δὲ, τῶν ἁμαρτωλῶν. Διφυὴς δὲ ἄνθραξ λέγεται ὁ Χριστὸς κατὰ ἀναγωγήν. Γίνεται δὲ παρὰ τὸ θέρω τὸ θερμαίνω, θέραξ· καὶ μετὰ τῆς ἀνὰ προθέσεως, ἀναθέραξ· καὶ συγκοπῇ ἄνθραξ. Σημαίνει δὲ δύο, τὸ πῦρ, καὶ τὸν λίθον τινὰ τῇ χρόᾳ πύρινον, οὕτω καλούμενον. Τὰ εἰς ΑΞ ὀνόματα φύσει μακρᾷ παραληγόμενα, εἰ μὲν ὦσιν ἀρσενικοῦ γένους, ἐκτείνουσι τὸ ἄλφα· οἷον, θώραξ, οἴαξ· εἰ δὲ θηλυκοῦ, συστέλλουσιν αὐτὸ, οἷον αὖλαξ, πῖδαξ ### α 1513 Ἀνίεις Ἐκ τοῦ ἴω μετὰ τοῦ στερητικοῦ ἄλφα, καὶ πλεονασμῷ τοῦ ν, γίνεται ἀνίω. Καὶ Ἰλιάδος ε, Ἀλλ’ ἀνίεις. Ἀντὶ τοῦ ἀναπείθεις ### α 1514 Ἀν’ ἰθύν Ἐπ’ εὐθεῖαν, κατὰ τὴν ὁρμὴν καὶ φορὰν τοῦ ποταμοῦ ### α 1515 Ἀνὰ θυμόν Οἱ Ἀττικοὶ τὴν ### ι 1 ἰωχμὸν κατὰ τὴν μάχην ### α 1516 Ἀνία Σημαίνει τὴν χαλεπωτάτην καὶ δυσίατον λύπην. Παρὰ τὸ ἰῶ, τὸ θεραπεύω καὶ ὑγιάζω, γίνεται ἴα· καὶ κατὰ στέρησιν καὶ πλεονασμὸν τοῦ ν, ἀνία· ἐστέρηται γὰρ τῆς ἰάσεως. Ἢ παρὰ τὸ ἄνω, ἀνία· διανυστικὴ γάρ ἐστι καὶ πρακτικὴ, οἱονεὶ καταδαπανητική. Τὰ διὰ τοῦ ΝΙΑ θηλυκὰ τῷ ι παραληγόμενα συστέλλουσιν αὐτὸ, ἔχοντα μακρὸν τὸ ἄλφα, οἷον γωνία, πενία, ξενία. Σεσημείωται τὸ ἀνία· ἐπειδὴ ἀπὸ τοῦ ἰῶ γίνεται, ὅπερ ἔχει μακρὸν τὸ ἰῶτα. Παρὰ τὴν ἀνίαν ἀνιαρός· ἐξ οὗ καὶ ἀνιῶ ῥῆμα. Δύναται δὲ καὶ ἀπὸ τοῦ ἰέναι γίνεσθαι. Ἐμποδιστικὸν γάρ ἐστιν ἡ ἀνία ### α 1517 Ἀνιηρέστερος Ἀνιαρὸς τὸ πρωτότυπον. Ἰστέον ὅτι τὰ εἰς ΟΣ λήγοντα ὀνόματα, ὅσα οὐδετέρῳ παρασχηματίζονται, ἤγουν τριγενῆ ὄντα, ταῦτα καὶ συγκριτικὰ ποιοῦσιν· οἷον, ἐλαφρὸς, ἐλαφρὴ, καὶ τὸ ἐλαφρὸν, καὶ τὸ συγκριτικὸν, ἐλαφρότερον· ἁγνὸς, ἁγνὴ, ἁγνὸν, ἁγνότερον· λευκὸς, λευκὴ, λευκὸν, λευκότερον· οὕτως οὖν καὶ ἀνιαρὸς, ἀνιαρὴ, ἀνιαρὸν, καὶ ἀνιαρότερον τὸ συγκριτικὸν ὤφειλεν εἶναι. Ἀλλ’ ἔστιν εἰπεῖν, ὅτι παρὰ τὸ ἀνιαρὸς γίνεται παράγωγον ἀνιαρὴς, ὥσπερ ὁμαλὸς ὁμαλὴς, γυμνὸς, γυμνὴς, ἀργὸς, ἀργής· καὶ ἐπειδὴ τὰ εἰς ΗΣ λήγοντα τριγενῆ ὑπέρθεσιν δέχονται καὶ σύγκρισιν, οἷον, ὁ εὐτυχὴς, ἡ εὐτυχὴς, τὸ εὐτυχὲς, καὶ τὸ συγκριτικὸν εὐτυχέστερος, εὐγενέστερος, εὐμελέστερος, ὑγιέστερος, σαφέστερος, πληρέστερος, εὐωδέστερος, ἐμβριθέστερος, προγενέστερος· οὕτως οὖν καὶ ὁ ἀνιαρὴς, ἡ ἀνιαρὴς, τὸ ἀνιαρὲς, καὶ ἀνιαρέστερον τὸ συγκριτικόν· καὶ κατ’ ἔκτασιν, ἀνιηρέστερον. Ἁμαρτάνουσιν ἄρα οἱ προφερόμενοι πενέστατος· ἀπαρασχημάτιστον γὰρ τὸ πένης ὄνομα τῷ οὐδετέρῳ. Ἔδει δὲ καὶ παρὰ τὸ κλέπτης καὶ ψευδὴς μηδόλως σχηματίζεσθαι συγκριτικόν. Οἱ δ’ Ἀττικοὶ, κλεπτίστατον καὶ ψευδίστατον εἰπόντες συγκριτικὰ, ἥμαρτον· ἀντὶ γὰρ τοῦ κλεπτέστατον καὶ ψευδέστατον. Οὕτω Φιλόξενος ### α 1518 Ἀνίσχαλον Ἄτοκον, ἢ ἀνήμελκτον, ἢ ἀθήλαστον. Διογενιανός ### α 1519 Ἀνιγρός Ἀπὸ τοῦ ἀνιαρὸς κατὰ συγκοπὴν καὶ πλεονασμὸν τοῦ γ, ἀνιγρὸς, ὁ λυπηρὸς καὶ βλαβερός· καὶ ### α 1520 ἀνιγρὰ δυσώδη, ἀκάθαρτα, φαῦλα, κακά ### α 1521 Ἀνιμῶ Ἐκ τῆς ἀνὰ προθέσεως καὶ τοῦ ἰμῶ, τὸ ἀναλέγω· τοῦτο ἐκ τοῦ ἱμὰς, ὃ σημαίνει τὸν λῶρον. Οἱ γὰρ ἀρχαῖοι, πρὸς τὸ μὴ κατακλᾶσθαι ταχὺ τὰ ἀγγεῖα αὐτῶν, ἐκ δερμάτων αὐτὰ ἐποίουν, ἤγουν ἀσκοῦ. Ἀνιμῶ οὖν, τὸ ἀναλέγομαι ### α 1522 Ἄνιος Ἔστι δὲ ἱερεὺς τοῦ Ἀπόλλωνος. Γέγονε δὲ παρὰ τὴν ἀνὰ πρόθεσιν, Ἄνιος, ὥσπερ καὶ παρὰ τὴν ὑπὸ, Ὕπιος Ζεύς. Οἱ δὲ, παρὰ τὴν ἀνίαν. Οὕτως ὁ Χοιροβοσκὸς εἰς τὸ ### α 1523 Ἀνίψαλλον Τὸν ἀβλαβῆ. Τὸ ἄνευ τοῦ ἰάπτεσθαι, παρὰ τὸ ἴπτω, ἀνίψαλλον, ἀδιάφθορον· οἱ δὲ, ἡλικίας τάξιν ### α 1524 Ἀνούτατος Ὁ ἀτραυμάτιστος. Παρὰ τὸ οὐτάζω, οὔτασμαι, οὔτασται, οὐταστὸς καὶ ἀνούστατος, καὶ ἀποβολῇ τοῦ ς ἀνούτατος. Καὶ ### α 1525 ἀνου τητὶ τὸ ἄνευ τρώσεως ### α 1526 Ἀνοικῆ Τὸν παρὰ τὸ εἰκὸς εἰρημένον ### α 1527 Ἄνοια Παρὰ τὸ νοῦς, νοὸς, νοία· καὶ μετὰ τοῦ στερητικοῦ α, ἄνοια. Τὸ ΝΟΙ, δίφθογγον. Διατί; τὰ παρὰ τὸ νοῦς καὶ χροῦς καὶ ῥοῦς συγκείμενα διὰ τῆς ΟΙ διφθόγγου γράφεται· οἷον, ἄνοια, σύννοια, σύρροια ### α 1528 Ἀνόστιμος Παρὰ τὸ νόστος, νόστιμος, καὶ ἀνόστιμος. Τὸ δὲ νόστος παρὰ τὸ νοστῶ ### α 1529 Ἀνόστους Τοὺς μὴ ἀπονοστοῦντας. Διογενιανός ### α 1530 Ἀνόστεος Ὅτ’ ἀνόστεος ὃν πόδα τένδει. Ἐσθίει· ὁ λεγόμενος πολύπους. Οὗτος γὰρ τῷ χειμῶνι οὐ πρόεισιν, ἀλλ’ ἐν τῷ φωλεῷ καθήμενος τοὺς ἰδίους πόδας ἐσθίει. Κλείταρχος δὲ ἐν γλώσσαις τὸν πολύπουν ὑπὸ Λακεδαιμονίων ### α 1531 Ἀνόρουσεν Ἀνώρμησεν, ἀνέστη. Ἔστιν ὄρω τὸ διεγείρομαι· ἐξ οὗ ὁ μέλλων Αἰολικῶς, ὄρσω. Ὄρσεο Λαομεδοντιάδη. Τοῦτο τὸ ὄρω κατὰ παραγωγὴν γίνεται ὀρύω· καὶ πλεονασμῷ τοῦ ο, ὀρούω· ὁ μέλλων ὀρούσω· ὁ ἀόριστος ὄρουσα, ποιητικῶς· οἱ γὰρ ποιηταὶ καὶ οἱ Ἴωνες συνάρχεσθαι ποιοῦσι τοὺς παρῳχημένους τοῖς ἰδίοις ἐνεστῶσι· καὶ ἐν συνθέσει ἀνόρουσεν ### α 1532 Ἀνομένοιο Οἷον, Ἤματος ἀνομένοιο. Τελειουμένου, τοῦ πληρουμένου· παρὰ τὸ ἄνω, τὸ ἀνύω ### α 1533 Ἀνόπαια Ὄρνις δ’ ὡς ἀνόπαια διέπτατο. Παρὰ τὴν ὀπὴν, ὀπαῖα, καὶ ἐν συνθέσει, ἀνοπαῖα. Καὶ ἐκδέχονται τὴν καπνοδόκην· Κράτης δέ φησιν ἀνοπαῖαν τὴν τετρημένην κεραμίδα τὴν ἐπὶ τῆς ὀροφῆς. Ἢ πανόπαια γράφεται, καὶ νοεῖται ἡ χελιδών. Ἐν δ’ Αὐλίδι τῆς Φωκίδος τὰ περὶ Τηρέως λεγόμενα μυθολογεῖται. Καὶ ἡ Πανοπεὺς, Φωκικὴ πόλις ἐστί. Μεθόδιος. Ἢ ἀνόπαια, εἶδος ὄρνιθος. Ἢ διὰ τῆς ὀπῆς· ἢ ἀοράτως, ἀνὰ τοὺς ὦπας. Ἡ ### α 1534 ἀντὶ πρόθεσις σημαίνει τρία· κυρίως τὴν πρόθεσιν, ὡς καὶ ἡμεῖς τίθεμεν, καὶ ὡς Ἀρίσταρχος ἀναγινώσκων ἀκούει τόνδε τὸν στίχον, Τρώων ἀνθ’ ἑκατόν τε διηκοσίων τε ἕκαστος. Τίθεται δὲ καὶ ἀντὶ τοῦ ἴσος, ὡς τὸ, Ἀντί τοι εἴμ’ ἱκέταο. Ἀντὶ τοῦ, ἴσος ἱκέτου. Καὶ τὸ ἐναντίον, ὡς, Ἀντίθεον Κύκλωπα, τὸν ἐναντιούμενον τοῖς θεοῖς ### ο 6 ὀδυσ σεὺς τουτέστιν ἰσόθεος ### α 1535 Ἀντιάνειρα Ἐπίθετον Ἀμαζόνος· ὁ μὲν Ἀρίσταρχος, τὰς ἴσας ἀνδράσιν· ἔνιοι δὲ, τὰς ἀντιαζούσας καὶ ἐναντιουμένας τοῖς ἀνδράσι τῇ οἰκείᾳ δυνάμει· ἐξ οὗ πολεμικάς· ὥσπερ ἀντίχριστον φαμὲν καὶ ἀντίπαλον ### α 1536 Ἀντίπαλος γὰρ ὁ ἐναντίος, ἢ ὁ ἀντιπαλαίων, ἢ ὁ κατὰ πάλον ἐναντιούμενος· καὶ ### α 1537 ἀντίχειρ ὁ μέγας τῆς χειρὸς δάκτυλος, ἢ ὅτι ἀντίκειται τοῖς ἄλλοις, ἢ ὅτι τὸ ἶσον δύναται τῇ ὅλῃ χειρί. Καὶ ### α 1538 ἀντιστάτης ὁ ἀνθεστηκὼς ἐν μάχῃ ### α 1539 Ἀναστάς Ἀνστάς· Ἡρωδιανός ### α 1540 ἀναστάντες ἀνστάντες· καὶ ### α 1541 ἀναστήτην δυϊκὸν, καὶ συγκοπῇ ### α 1542 Ἀνταία Ἡ Ῥέα, παρὰ τὴν ἄντην· ὅτι τοῖς Τελχῖσιν ἐναντία ἐγένετο· σημαίνει δὲ ### α 1543 ἄντην τὸ ἐξ ἐναντίας· ἡ ἀντιάζουσα διά τινα φαντάσματα καὶ ἔχθρας. Καὶ ### α 1544 ἀνταῖος ὁ βλάβης αἴτιος ### α 1545 ἀνταία καὶ ἡ Ἑκάτη ἐπιθετικῶς· Διογενιανὸς, ἱκέσιος ### α 1546 Ἄντα Οἷον, Ἄντα σέθεν γὰρ Ξάνθον δινήεντα. Καὶ σοῦ γὰρ ἄξιον ἀνταγωνιστὴν ἡγούμεθα τὸν Ξάνθον. Σημαίνει τὸ ἐξ ἐναντίας. Καὶ ὥσπερ ἀπὸ τοῦ ὠκέα γίνεται ὦκα, κράτεα κράτα, καὶ ὑπερθέσει κάρτα, καὶ σάφεα, σάφα· οὕτως οὖν καὶ ἀντία, οἷον, Ἀντί’ Ἀλεξάνδροιο. Κατὰ συγκοπὴν, ἄντα. Ἢ παρὰ τὸ ἀντῶ, ἄντα, ὡς σιγῶ, σίγα, καὶ ἠρεμῶ, ἠρέμα. Ἡρωδιανός. Τὸ δὲ ἀντῶ σημαίνει τὸ ἀπαντῶ καὶ συντυγχάνω ### α 1547 Ἄντεσθαι Ἱκετεύειν, καὶ τὸ ἐξ ἐναντίας ἐλθεῖν ### α 1548 Ἄντανδρος Πόλις ὑπὸ τὴν Ἴδην παραθαλάσσιος· ὅτι Ἀσκάνιος αἰχμάλωτος ἐγένετο ὑπὸ Πελασγῶν, καὶ ἀντ’ αὐτοῦ τὴν πόλιν δέδωκε λύτρα, καὶ ἀπελύθη. Ἡ γοῦν ἀντὶ ἀνδρὸς δεδομένη ### α 1549 Ἀντανάκλασις Ἡ ἀπό τινος ἐπί τι κίνησις, καὶ ἐξ ἐκείνου πάλιν ἐξ οὗ προῆλθεν ὑποστροφὴ, ὡς ἐπὶ τῆς σφαίρας ### α 1550 Ἀντήνωρ Τὸ ΤΗ, ἦτα, ὡς τὸ ἀγήνωρ· καὶ Ἀντηνορίδης, ὡς Κρονίδης ### α 1551 Ἀντήνους Τοὺς τῆς δάφνης ὅρπηκας τοὺς πρὸ τῶν θυρῶν ἱσταμένους ### α 1552 Ἄντηστιν Παρὰ τὸ ἀντῶ, ἀντήσω, ἄντησις, καὶ ὑπάντησις· καὶ πλεονασμῷ τοῦ τ, ἄντηστις· Ἡ δὲ κατ’ ἄντηστιν θεμένη περικαλλέα δίφρον ### α 1553 Ἀντήρεις Σημαίνει τὸ εἰς ὃ ἐπερείδεταί τις καὶ ἐπιστηρίζεται. Γίνεται δὲ παρὰ τὸ ἐρείδω τὸ ἐπακουμβίζω· ὁ μέλλων, ἐρείσω· καὶ ἐξ αὐτοῦ, ἀντήρεις, κατὰ τροπὴν τοῦ ε εἰς τὸ ἦτα, καὶ ἀποβολῇ τοῦ ω. Οὐχ εὕρηται δὲ ἡ εὐθεῖα ἐν χρήσει· αἱ δὲ ἄλλαι πτώσεις τὴν κλίσιν ὡς ἀπὸ ὀξυτόνου καὶ εἰς ΙΣ ληγούσης ἔχουσιν. Ὥσπερ γὰρ ἀσπὶς ἀσπίδος, καὶ σανὶς σανίδος, οὕτω καὶ ἀντηρὶς ἀντηρίδος, ὡς παρ’ Εὐριπίδῃ, Κρήμνη σεαυτὴν ἐκ μέσης ἀντηρίδος ### α 1554 Ἀντήρεις Ἀντιθέτους, ἀντερέσσοντας. Διογενιανός ### α 1555 Ἀντιγονίζω Ὅτι οὐκ ἔχει τὸ λεκτὸν τῆς ἀντὶ προθέσεως· ἀπὸ κυρίου γὰρ γίνεται τοῦ Ἀντίγονος. Ὥστε καὶ τοῦτο εὐλόγως ἐκλίθη ἔξωθεν, ὡς τὸ καθεύδω καὶ ἐνέπω. Τὸ ἐνέπειρεν ἐν τισὶ τῶν ἀντιγράφων, ἐπενθέσει τοῦ ε, ὡς ἐνεποίουν· ἐν τοῖς πλείστοις δὲ οὐκ ἔχει τὴν τοῦ ε ἐπένθεσιν· ἠμπείρουν γάρ. Αἱ μετὰ προθέσεως συντιθέμεναι λέξεις πρῶτον κλίνονται καὶ οὕτω συντίθενται, οἷον, ἄγω, συνάγω· ἦγον, συνῆγον· αἱ δὲ μὴ μετὰ προθέσεως συντιθέμεναι λέξεις πρῶτον συντίθενται καὶ οὕτω κλίνονται· οἷον, φιλοσοφῶ, ἐφιλοσόφουν. Οὕτως ὁ Χοιροβοσκός ### α 1556 Ἀντηρέτης Ὁ ἀντικαθήμενος· καὶ ### α 1557 ἀντηρετεῖν τὸ ἐπὶ ταὐτοῦ ζυγοῦ καθεζόμενον ἐρέσσειν ### α 1558 Ἀντιτορῶ Ἀντιτορήσας, διατρήσας, διορύξας. Παρὰ τὸ ῥῶ, ῥήσω· τρῶ, τρήσω· καὶ ἀντετόρησεν. Ἀπὸ δὲ τοῦ τείρω γίνεται τορῶ· σημαίνει τὸ τρυπῶ ### α 1559 Ἀντιβολῶ Ἀντιβολῆσαι, ἀπαντῆσαι, μετασχεῖν. Μολῶ, μολήσω· μετὰ τῆς ἀντὶ προθέσεως, καὶ τροπῇ τοῦ μ εἰς β, ἀντιβολήσω. Ἰστέον ὅτι τὸ ἀντιβολῶ ἔξωθεν ἐκλίθη, ἐπειδὴ τούτου τὸ ἁπλοῦν οὐκ ἔστι ῥητόν. Τὸ δὲ παρὰ Πινδάρῳ ἀντεβόλησεν ἔσωθεν ἐκλίθη διὰ τοῦ ε· καὶ τὸ σημαινόμενον ἕτερον, ὡς καὶ παρ’ Ὁμήρῳ, Τοιοῦτοι δ’ εἴπερ μοι ἐείκοσιν ἀντεβόλησαν. Τὸ δὲ παρὰ Ἀριστοφάνει ἐν Ἀμφιαράῳ διὰ τοῦ ε ἠντεβόλησε δύο κλίσεις ὑπέστη. Ζήτει. Σημαίνει δὲ καὶ τὸ συνέτυχε, καὶ ἱκετεύει. Εἰδέναι δεῖ, ὅτι τὰ μετὰ προθέσεων συντιθέμενα ῥήματα, εἰ ἀλλοιοῦνται τῶν σημαινομένων, ἔσωθεν κλί νονται, βάλλω, καταβάλλω, κατέβαλλον· εἰ δὲ τηροῖτο ἐνταῦθα, ἔξωθεν κλίνονται, μύω, καμμύω, ἐκάμμυον· εὕδω, καθεύδω, ἐκάθευδον. Τὸ δὲ ἤμελλον, ἤθελον, καὶ τὰ ὅμοια, Ἀττικῶς. Φιλοῦσι γὰρ μακρὰν ποιεῖν τὴν ἀρχὴν τῶν παρῳχημένων. Οὕτω Ζηνόβιος ### α 1560 Ἀντισηκῶ Οἱ μὲν λέγουσιν ἀπὸ τοῦ ἴσος ἴσου γίνεται ἰσῶ ἰσώσω ἰσώκω, καὶ τροπῇ τοῦ μακροῦ εἰς μακρὸν, ἰσηκῶ. Ἀντισηκῶ οὖν, τὸ ἀντεξισάζω. Οἱ δὲ, παρὰ τὸ σηκῶ τὸ βοηθῶ· σώκειν γὰρ λέγεται τὸ ἰσχύειν· ἐξ οὗ καὶ σῶκος ὁ Ἑρμῆς, ὃ σημαίνει τὸν ἰσχυρὸν καὶ βοηθόν. Ἀπὸ τοῦ σώζω, σῶκος, ὁ σωστικὸς θεός. Σῶκος, σωκῶ, καὶ ἀντισηκῶ, τροπῇ· οἷον, Σῶκος ἐριούνιος Ἑρμῆς ### α 1561 Ἀντιφερίζω Παρὰ τὸ φέρω φερίζω, ὡς θέρω θερίζω, καὶ ἀντιφερίζω, τὸ ἐναντιοῦμαι, ἢ ἐξισοῦμαι. Ἡσίοδος, Ἄφρων δ’ ὅς κ’ ἐθέλῃ πρὸς κρείσσονας ἀντιφερίζειν. Καὶ ### α 1562 ἀντιφέρεσθαι τὸ ἐναντιοῦσθαι· οἱ δὲ, ἀντιλέγειν ### α 1563 Ἀντιλάβοιτο Λήβω, λήψω· ὁ δεύτερος ἀόριστος, ἔλαβον· ὁ μέσος, ἐλαβόμην· καὶ τὸ εὐκτικὸν, λαβοίμην, λάβοιο, λάβοιτο· καὶ μετὰ τῆς ἀντὶ προθέσεως, ἀντιλάβοιτο ### α 1564 Ἀντιλήπτωρ Λήβω τὸ λαμβάνω, λέλημμαι, λέληπται, λήπτωρ, καὶ ἀντιλήπτωρ. Τὰ παρὰ τὸ λήβω γινόμενα ὀνόματα διὰ τοῦ η γράφονται· οἷον πρόσληψις, σύλληψις, ἀνάληψις. Καὶ ἄλλως· διότι ἀνεφάνη τὸ ἄλφα ἐν τῷ δευτέρῳ ἀορίστῳ ### α 1565 Ἀντίος Παρὰ τὸ ἄντω ῥῆμα βαρύτονον γίνεται ἀντῶ περισπώμενον· ἀφ’ οὗ ἄντην ἐπίρρημα, καὶ ἀντίος· ὅθεν καὶ διὰ τοῦ ι γράφεται. Τὰ παρὰ ἐπιρρημάτων γινόμενα διὰ τοῦ ΙΟΣ προπαροξύνεται, καὶ διὰ τοῦ ι γράφεται· οἷον, ἶφι ἴφιος, πρωῒ πρώϊος, οὕτω καὶ ἄντην ἀντίος, ὁ ἐξ ἐναντίας. Κατὰ τόνον μόνον ἥμαρτε, καὶ οὐ κατὰ γραφήν· Οὐδέ τις ἔτλη μεῖναι ἐπερχόμενον, ἀλλ’ ἀντίοι ἔσταν ἅπαντες. Καὶ μετὰ τῆς ### ε 14 ἐν προθέσεως, ἐναντίος. Κανών ἐστιν ὁ λέγων, ὅτι τὰ εἰς ΟΣ ὑπὲρ δύο συλλαβὰς, πρὸ μιᾶς τὸν τόνον ἔχοντα, ἐν τῇ συνθέσει ἀναπέμπει τὸν τόνον· οἷον, ποικίλος, παμποίκιλος· ἀγκύλος, μεσάγκυλος· Ἀθηναῖος, φιλαθήναιος πλησίος, παραπλήσιος· αἰόλος, παναίολος· τὸ γὰρ κορυθαίολος οὐκ ἔχει ἐγκείμενον τὸ αἰόλος, ἀλλὰ τὸ αἰόλλω ῥῆμα, τὸ κινῶ· χωρὶς εἰ μὴ σύνθετα ὑπάρχει ἕνεκα ἐνεργείας παροξυνόμενα, διὰ τὸ βουκόλος, ἱπποβουκόλος, ὁ τοὺς ἵππους βόσκων. Τὸ δὲ ἐναντίος παρέλκουσαν ἔχει τὴν ### ε 15 ἐν πρόθεσιν· τὸ γὰρ ἀντίος καὶ ἐναντίος τὸ αὐτὸ σημαίνει· καὶ τούτου χάριν τοῦ ἁπλοῦ τὸν τόνον ἐφύλαξεν, ὡς σχεδὸν μὴ γενομένης συνθέσεως ### α 1566 Ἀντιόωσα Παρὰ τῆς ἀντὶ προθέσεως γίνεται ἀντίος· καὶ ἐκ τούτου ἀντιῶ ἀντιᾷς, τὸ ὑπαντῶ, δευτέρας συζυγίας· ἡ μετοχὴ, ἀντιῶσα, ὡς βοῶσα· καὶ ποιητικῷ πλεονασμῷ τοῦ ο, ὡς βοόωσα, γελόωσα. Τὸ τηλεθώωσα δὲ καὶ τὸ μαιμώωσα μόνον διὰ τοῦ ω μεγάλου. Ἔστι δὲ ὁμώνυμος ἡ λέξις. Ὅτε γὰρ δηλοῖ τὸ ἀντιλαμβάνων, αἰτιατικῇ συντάσσεται· ὡς τὸ, Ἐμὸν λέχος ἀντιόωσαν. Συγκυροῦσαν· ὅτε δὲ τὸ μετέχων, τυγχάνων, ὑπαντῶν, γενικῇ, ὡς τὸ, Ἀντιόων ταύρων τε καὶ ἀρνειῶν ἑκατόμβης. Πλεονασμῷ τοῦ ο, Βοόωντά τ’ ἐφεύροι, καὶ, Ὁρόων ἐπὶ οἴνοπα πόντον ### α 1567 Ἀντίβιος Ὁ ἐναντιούμενος τῇ βίᾳ, ὅ ἐστι τῇ δυνάμει· καὶ ### α 1568 ἀντιβίοισι τοῖς ἐναντίοις καὶ στασιαστικοῖς ### α 1569 Ἀντίπηξ Ἡ κιβωτός· παρὰ τῆς ἀντὶ προθέσεως καὶ τοῦ πήσσω ### α 1570 Ἀντίβιον Ἐπίρρημα τοπικὸν, τῆς ἀντὶ προθέσεως τὴν ἐναντίαν σχέσιν δηλούσης ### α 1571 ἀντιάσαι συναντῆσαι, καὶ ἐλθεῖν, μετασχεῖν· παρ’ Ὁμήρῳ, τὸ ἐπιτυχεῖν, καὶ ἵλεως συντυχεῖν, καὶ παραγενέσθαι ### α 1572 Ἀντίπαλον Ἐναντίον, καὶ ἰσόπαλον, καὶ ἰσόστροφον ### α 1573 Ἀντίστομος Παρὰ τοῖς τακτικοῖς, τάξις ἐξ ἑκατέρου μέρους ἔχουσα τοὺς μαχίμους ### α 1574 Ἀντλία Ἄγγος ἐν ᾧ τὸ ἐν τῷ πλοίῳ γινόμενον ὕδωρ ἀπαντλοῦσιν εἰς θάλασσαν· καὶ ὁ νῦν καλούμενος ### α 1575 Ἀντίφαρα Ἡ ζήλη, παρὰ Συρακοσίοις· παρὰ τὸ φέρω, ὃ Δωριεῖς φάρω λέγουσιν, ὡς τέμνω τάμνω, καὶ τρέπω τράπω. Φάρω οὖν φάρα, καὶ ἀντιφάρα, ἡ ζήλη, ἡ ἐναντίως φερομένη· οἱ δὲ, παλλακήν· ἄλλοι, μητρυιάν ### α 1576 Ἀντίξουν Τὸ ἐναντίον· ἢ ἁρμόζον, οἷον ἀντισούμενον, τροπῇ Ἀττικῇ τοῦ ς εἰς ξ. Οἱ γὰρ Ἀττικοὶ τὸ σύμβολον ξύμβολον λέγουσι. Καὶ ### α 1577 Ἄντικρυς Σημαίνει τὸ φανερῶς ### α 1578 ἀντικρὺ δὲ, τὸ ἐξεναντίας. Παρὰ τὸ ἀντὶ, καὶ τὸ κάρα, ἀντίκαρα, ἀντικαρὺ, καὶ συγκοπῇ ἀντικρὺ, τὸ κατέναντι· ὡς ἂν εἴποι τὶς, ἀντικέφαλα. Τὸ ΚΡΥ, μακρὸν φύσει· τὰ εἰς υ λήγοντα ἐπιρρήματα συστέλλουσι τὸ υ, μεταξὺ, μεσηγύ· χωρὶς τοῦ ἀντικρύ. Καὶ ὤφειλεν εἶναι ἄντικρυ· ἀλλὰ τὰ εἰς ς λήγοντα ἐπιρρήματα, εἰ μὲν φυλάττει τὸ αὐτὸ σημαινόμενον, καὶ τὸν αὐτὸν τόνον φυλάττει· οἷον, οὕτως, οὕτω· μέχρις, μέχρι· ἐπεὶ οὖν τοῦτο οὐκ ἐφύλαξε τὸ αὐτὸ σημαινόμενον τῷ ἄντικρυς, οὔτε τὸν τόνον ἐδέξατο ### α 1579 Ἄντυξ Λέγεται ἡ ἀνωτάτη περικεφαλαία τοῦ ἁρματίου δίφρου, παρὰ τὸ ἄνω τετύχθαι· ἡ δὲ εἰς τὸ κάτω τετυγμένη, λέγεται καταίτυξ. Λέγεται δὲ καὶ ἡ τῆς ἀσπίδος περιφέρεια ἄντυξ. Οἷον, Ἄντυξ ἡ πυμάτη θέεν ἀσπίδος ὀμφαλοέσσης. Ἀμφότερα δὲ γίνονται παρὰ τὸ τεύχω, τεύξω, τεὺξ, καὶ τὺξ, καὶ ἐν συνθέσει ἄντυξ. Ἐξ ἄντυγος ἡνία τείνας. Οἱονεὶ, ἐξάψας τὰς ἡνίας τῆς τοῦ ἅρματος περιφερείας ### α 1580 Ἀντίστοιχον Τὸ ἶσον· Σκιᾶς γὰρ ἀντίστοιχον φωνὴν ἔχεις. Τουτέστιν ἶσον σκιᾶς ### α 1581 Ἀντιστοιχεῖν Μετὰ στοῖχον ἑστάναι. Στείχω, στοῖχος, καὶ ### α 1582 ἀντίστοιχον. Τὸ ΣΤΟΙ, δίφθογγον. Διατί; Ὅσα ῥήματα ἐν κινήσεσιν εὑρίσκονται. καὶ στὶξ στιχὸς, στιχῶ, δευτέρας συζυγίας. Σημαίνει ἰσόστοιχον καὶ συγγενῆ ### α 1583 Ἀντλῶ Παρὰ τὸ ἄντλον· τοῦτο ἐκ τοῦ ἀνατλᾶν καὶ καρτερεῖν ἐκεῖσε τὸ ὕδωρ, τὸ διὰ τῶν ἐσφιγμένων πόρων εἰσερχόμενον ### α 1584 Ἀντρών Πόλις· παρὰ τὸ ἀντρώδεις ἔχειν τόπους, αὐτόθεν κοπτομένου λίθου ἐπιτηδείου εἰς τοὺς ἀλῶνας ὄνους, ὅ ἐστι μύλους ### α 1585 Ἄντρον Τὸ σπήλαιον· Ἐγγύθι δ’ αὐτῆς ἄντρον ἐπήρατον ἠεροειδές. Ἀνάτορόν τι ὄν· παρὰ τὸ ἄνω τετρῆσθαι, ἤγουν τετρυπῆσθαι· τὸ ἀνατετρημένον· ἢ παρὰ τὰ ἄνθη, ἄνθηρον, καὶ ἄνθρον, καὶ κατὰ συγκοπὴν ἄντρον. Εἶναι γὰρ λειμωνίδων νυμφῶν ἐνδιαίτημα. Ἢ παρὰ τὸ ἀντῶ, τὸ ἱκετεύω, ἄντομαι, ἄντορον, καὶ ἄντρον· διότι τοὺς θεοὺς ἐν αὐτῷ ἱκέτευον, ἱερὰ τὰ σπήλαια ἡγούμενοι ### α 1586 Ἀνύω Παρὰ τὸ ἄνω τὸ πράσσω γίνεται· σημαίνει δὲ τὸ αὐτό. Οἷον, Μάλα νὺξ ἄνεται. καὶ, Οὐκ ἀνύω φθονέουσα. Ἀντὶ τοῦ, οὐδὲν ὠφελῶ, οὐδὲν πράσσω. Ἰστέον ὅτι τὸ ἀνύτω καὶ ἀρύτω ἀπὸ τοῦ ἀνύω καὶ ἀρύω γέγονε κατὰ πλεονασμὸν τοῦ τ. Τὸ μὲν ἀνύω ἀεὶ ἐν συστολῇ· τὸ δὲ ἄνω διφορεῖται κατὰ τὸν χρόνον ### α 1587 Ἀνύποιστος Ἀνυποφόρητος, ἀνυπομόνητος. Ἀπὸ τοῦ οἴω, τὸ φέρω, γίνεται οἰστός· καὶ μετὰ τῆς ὑπὸ προθέσεως, ὕποιστος· καὶ κατὰ στέρησιν τοῦ α, πλεονασμῷ τοῦ ν, ἀνύποιστος ### α 1588 Ἀνώγεον Ἐκ τοῦ ἄνω καὶ τοῦ γαῖα, τὸ ἄνω τῆς γῆς ὄν ### α 1589 Ἄνωγε Λαοὺς δ’ Ἀτρείδης ἀπολυμαίνεσθαι ἄνωγεν. Ἐκέλευεν. Ἔστι τὸ θέμα ἀνωγῶ, πρώτης συζυγίας τῶν περισπωμένων. Γέγονεν ἀνωγή· τοῦτο παρὰ τὸ ἄνω τὸ ἐγκελευσματικὸν ἐπίρρημα. Ἢ παρὰ τὸ ἄγω, ἀγῶ, ἀγὴ, καὶ ἀνωγὴ, ἡ ἐγκέλευσις, δι’ ἧς ἄχομέν τι καὶ, φέρομεν. Ὁ παρατατικὸς, ἠνώγουν· τὸ τρίτον, ἠνώγει· Δεῖξαι δ’ ἠνώγει ᾧ πενθερῷ. Ὁ μέλλων, ἀνωγήσω· ὁ ἀόριστος, ἠνώγησα· ὁ δεύτερος, ἤνωγε; καὶ κατὰ συστολὴν, ἄνωγεν. Ἢ ἐκ τοῦ ἀνάγω, ἢ ἐκ τοῦ ἀνάξω μέλλοντος· ὁ μέσος παρακείμενος, ἀνῆγα· καὶ ὥσπερ ἐκ τοῦ πέπληγα μέσου παρακειμένου ἐγένετο ῥῆμα πεπλήγω, οὕτω καὶ ἀπὸ τοῦ ἀνῆγα μέσου παρακειμένου γίνεται ῥῆμα ἀνώγω, τροπῇ τοῦ μακροῦ εἰς μακρὸν τοῦ ἀνήγω· Πληθὺν δὲ ποτὶ νῆας ἀνώξομεν ἀπονέεσθαι ### α 1590 Ἄνωχθι Ἀνωγῶ, ἀνώγημι· τὸ προστακτικὸν, ἀνώγηθι· τροπῇ τοῦ γ εἰς χ, καὶ συγκοπῇ, ἄνωχθι ### α 1591 Ἀνώϊστον Τὸ ἀπροσδόκητον καὶ ἀνυπονόητον· παρὰ τὸ οἴω, τὸ ὑπονοῶ· ὅπερ ἐν διαιρέσει γίνεται ὀΐω. Ἐκ τούτου ὀϊστὸς, καὶ ἀνώϊστος κατ’ ἔκτασιν τοῦ ο εἰς ω. Καὶ πάλιν ὀϊστί· καὶ ἐκτάσει τοῦ ο εἰς ω, ἀνωϊστὶ, σύνθετον. Καὶ, Ὁ δ’ ὅμιλον ἀνωΐστως ἀφίκανεν. Ἀπολλώνιος ### α 1592 Ἄξονες Ξύλα ἦν τετράγωνα, ἀπὸ τοῦ ἐδάφους μέχρι τοῦ ὀρόφου διήκοντα, καὶ διά τινος περόνης στρεφόμενα, ἐφ’ ὧν οἱ Σόλωνος νόμοι ἀπεγράφοντο, τοῖς τῶν ἁμαξῶν ἄξοσιν ὁμοίως κώδιξι στρεφόμενοι. Λέγονται δὲ καὶ ἐν τοῖς μαθήμασιν ἄξονες, περὶ οὓς σφαῖραί τε καὶ κύλινδροι καὶ τὰ τοιαῦτα καὶ στρέφονται καὶ συνίστανται ### α 1593 Ἄορνος Λίμνη περὶ Τυρσηνίαν. Φασὶ δὲ καὶ ἐν Κύμῃ τῇ Χαλκιδικῇ Ἄορνον λίμνην εἶναι, περιπεφυκότων πολλῶν δένδρων μηδὲν τῶν ἀποπιπτόντων φύλλων ἐμπίπτειν εἰς αὐτήν. Εἶναι δὲ καὶ νεκυομαντεῖον ### α 1594 Ἄξιος Ἀπὸ τοῦ ἄγω, ἄξω, ἄξιος· ἀπὸ μετα φορᾶς τῶν σταθμῶν τῶν ἴσην ῥοπὴν ἐχόντων ### α 1595 Ἄξυλος Ὄνομα κύριον· ἀπὸ τοῦ ἄγω, ἄξω. Τὰ διὰ τοῦ ΥΛΟΣ τρισύλλαβα ποικίλα περὶ τὴν τάσιν εὑρίσκονται, καμπύλος, δάκτυλος, δέρκυλος, κρώβυλος ### α 1596 Ἄξων Ἄξων καλεῖται τὸ διῆκον διὰ τῶν τροχῶν ξύλον· παρὰ τὸ ἄγω ### α 1597 Ἀξιόχρεων Τοῦ ἀξιόχρεως καὶ ἀνάπλεως καὶ ἀγήρως τὰ οὐδέτερα διὰ τοῦ ω μεγάλου γράφονται. Δεῖ γινώσκειν, ὅτι πᾶν οὐδέτερον εἰς ν λῆγον ἀπαθὲς βραχυκαταληκτεῖν θέλει, οἷον, ξύλον, πτερὸν, λουτρόν· χωρὶς τοῦ πᾶν, καὶ τῶν παρὰ τὸ πούς· οἷον, δίπους, τρίπους. Πρόσκειται “ἀπαθὲς” διὰ τὸ ποιοῦν, καὶ χρυσοῦν, καὶ ὀστοῦν, καὶ χαλκοῦν· ταῦτα γὰρ ἀπὸ κράσεως γέγονε· καὶ τὸ διπλοῦν ἀπὸ τοῦ διπλόον· καὶ τὸ εὐγήρων, ἀπὸ τοῦ εὐγήραον· τὸ καρχαρόδουν καὶ τιμήειν, ἀπὸ τοῦ καρχαρόδον καὶ τιμῆεν γέγονε· τὸ μὲν, πλεονασμῷ τοῦ υ· τὸ δὲ, τοῦ ι. Τὸ ἀνάπλεων καὶ ἀξιόχρεων τῇ Ἀττικῇ ἐκτάσει ἔπαθον, ἀπὸ τοῦ ἀξιόχρεον καὶ ἀνάπλεον τῶν διὰ τοῦ ο. Οὕτως ὁ Χοιροβοσκὸς εἰς τὸν τέταρτον κανόνα τῶν οὐδετέρων ### α 1598 Ἀξιεπηγητότατον Ἀξιολογώτατον· ὄνομα ἐπίθετον ### α 1599 Ἀοιδὸς καὶ ἀοίδιμος Παρὰ τὸ ἀείδω, ἀοιδός· καὶ κατὰ παραγωγὴν ἀοίδιμος. Ἢ παρὰ τὴν ἀοιδὴν, ἀοίδιμος, ὡς τροφὴ, τρόφιμος· τουτέστιν ὁ ἀεὶ ἐν ᾠδαῖς ὀνομαζόμενος ἢ μνημονευόμενος, ἤγουν διαβόητος καὶ θαυμάσιος· ὡς καὶ ὀπίσσω ἀνθρώποισι πελώμεθ’ ἀοίδιμοι ἐσσομένοισιν ### α 1600 Ἄοπον Ἄφωνον, ἢ ἀόρατον. Καὶ ### α 1601 Ἄορ Παρὰ τὸ ἀείρω, ἄορ, τὸ ξίφος, ὅπλον, δόρυ ### α 1602 ἀοτήρ Τὸ ἀπῃωρημένον· ἢ παρὰ τὸ αἴρω, ἀρτὴρ, καὶ πλεονασμῷ τοῦ ο, ἀορτήρ. Ἢ ἐν ᾧ τὸ ξίφος κρέμαται ἱμάς. Αὐτὰρ περὶ κουλεὸν ἦεν ἀργύρεον χρυσέοισιν ἀορτήρεσσιν ἀρηρός ### α 1603 Ἀοσσητήρ Παρὰ τὸ ὄσσαν, ὀσσητὴρ, καὶ ὁ ἀοσσητὴρ, ὁ βοηθὸς, ὁ ἄνευ ὄσσης καὶ κληδόνος βοηθῶν αὐτομάτως. Ἔθος γὰρ τοῖς παλαιοῖς τοῦτο, πυνθανομένοις μαντείας βοηθεῖν ### α 1604 Ἀοζήσω Διακονήσω, ὑπουργήσω. Καὶ ### α 1605 Ἀολλέες Σημαίνει τὸ συνηθροισμένοι. Γίνεται δὲ παρὰ τὸ ὁμοῦ εἱλεῖσθαι, τοῦ α τὸ ὁμοῦ σημαίνοντος. Ἀπὸ γὰρ τοῦ ἕλλω ῥήματος, τοῦ σημαίνοντος τὸ συστρέφω, ἢ εἱλῶ, γίνεται ῥηματικὸν ὄνομα ἑλλής· καὶ μετὰ τοῦ α ἐπιτατικοῦ ἢ ὁμοῦ, ἀελλής· καὶ τροπῇ τοῦ ε εἰς ο, ἀολλής· καὶ ἡ εὐθεῖα τῶν πληθυντικῶν, ἀολλέες. Ἐκ δὲ τοῦ ἀολλὴς γίνεται ῥῆμα ### α 1606 ἀολλίζω τὸ συναθροίζω· ἐξ οὗ τὸ, Ἀολλίσσασα γεραιάς ### α 1607 Ἄωρτο Ἥ οἱ πὰρ ξίφεος μέγα κουλεὸν αἰὲν ἄωρτο. Ὁ μὲν Ἡρωδιανὸς λέγει ὅτι σημαίνει τὸ ἥρμοστο, τουτέστι παρὰ τοῦ ξίφους. Ἐκ τοῦ ἄρω, τὸ ἁρμόζω, ὁ μέλλων Αἰολικῶς, ἄρσω· ὁ παρακείμενος, ἦρκα· ὁ παθητικὸς, ἦρμαι· ὁ ὑπερσυντέλικος, ἤρμην, ἦρσο, ἦρτο· Ἰωνικῶς κατὰ συστολὴν, ἄρτο· καὶ πλεονασμῷ τοῦ ω, ὥσπερ εἶθα εἴωθα, γίνεται ἄωρτο. Τινὲς δὲ λέγουσι τὸ ἐκρέματο. Καὶ γίνεται ἐκ τοῦ αἴρω, τὸ κουφίζω καὶ κρεμῶ, ὁ μέλλων, ἀρῶ, καὶ Αἰολικῶς, ἄρσω, ἦρκα, ἤρμην, ἦρτο, καὶ τροπῇ τοῦ μακροῦ εἰς μακρὸν, ὦρτο, καὶ πλεονασμῷ τοῦ α ποιητικῶς, ἄωρτο ### α 1608 Ἄωρες Αἱ γυναῖκες· παρὰ τὸ ὁμοῦ ἀρηρέναι καὶ συναρμόσθαι τῷ ἀνδρί. Γίνεται ὄαρος· ἡ εὐθεῖα, ὄαροι· κατὰ μεταπλασμὸν, ὄαρες· καὶ καθ’ ὑπέρθεσιν καὶ ἔκτασιν, ἄωρες ### α 1609 Ἄωροι Τῆς ἤτοι πόδες εἰσὶ δυώδεκα πάντες ἄωροι. Ὀδυσσείας μ, λεπτοὶ καὶ ἀσθενεῖς· ἢ δυσφύλακτοι, διὰ τὴν δεινότητα· ἢ ὠμοὶ καὶ ἄγριοι, ἐκ μεταφορᾶς τῶν ἀώρων καὶ μὴ πεπείρων καρπῶν· ἢ οὐδεμιᾶς φροντίδος ἄξιοι· ἢ δυσόρμητοι· οὐ γὰρ χρᾶται αὐτοῖς εἰς πορείαν. Ὦρος, καὶ ἄωρος, κατὰ πλεονασμὸν τοῦ α μηδὲν πλέον σημαίνοντος· Ὦρος γὰρ ὁ ὕπνος. Καλλίμαχος, Πολλάκι καὶ κανθῶν ἤλασα ὦρον ἄπο. καὶ Σαπφὼ, Ὀφθαλμοῖς δὲ μέλαις νυκτὸς ἄωρος. Ἢ ἄωρον τὸν ὕπνον τῶν μηδενὸς φροντιζόντων. Ὤρα γὰρ ἡ φροντίς· ἔνθεν καὶ ὀλίγωρος. Ἢ τὸν ἀώριον γινόμενον τῆς νυκτός. Οἱ δὲ, τὸν ἀφύλακτον. Ὤρα γὰρ ἡ φυλακή· ἔνθεν καὶ παρὰ τοῖς Ἀττικοῖς οἱ ὦροι. Καλλίμαχος δὲ κατὰ μετάληψιν τοὺς ἀγρίους· ἄωρον γὰρ τὸν ὠμόν· τὸ δὲ ὠμὸν, ἄγριον· ὅθεν καὶ τοὺς ὠμοὺς τῶν καρπῶν ἀώρους φασίν· οἱ δὲ, τὸν μέγαν φασὶν, τὸν μὴ ὦρον ἔχοντα· ἢ τοὺς ἄγαν ὀρούοντας. Οὕτως Ἐπαφρόδιτος ἐν ὑπομνήματι τῆς μ Ὀδυσσείας. Ἔνιοι δὲ ἀπέδοσαν ### α 1610 ἄμωροι ἀντὶ τοῦ ἰχθυοφόροι, ἰχθῦς φέροντες· καὶ ### α 1611 Ἀωρία Ἔστιν ὥρα, ὃ σημαίνει τὸ φῶς· καὶ μετὰ τοῦ στερητικοῦ α, ἄωρος· καὶ τὸ θηλυκὸν, ἀωρία, ἤγουν σκότος. Τοῦτο δὲ παρὰ τὸ ὁρῶ, τὸ βλέπω· ὁ μέσος παρακείμενος, ὧρα· καὶ μετάγεται εἰς ὄνομα ### α 1612 Ἀῷος Ποταμὸς τῆς Κύπρου. Ἀῶ γὰρ ὁ Ἄδωνις ὠνομάζετο· καὶ ἀπ’ αὐτοῦ οἱ Κύπριοι βασιλεῖς. Ζωΐλος δὲ ὁ Κεδρασεὺς καὶ αὐτὸν ἀπὸ τῆς ἑαυτοῦ μητρὸς κληθῆναι· τὴν γὰρ Θείαντος μητέρα οὐ Σμύρναν, ἀλλ’ Ἀῷαν καλοῦσι. Φιλέας δὲ πρῶτον βασιλέα Ἀῷον, Ἠοῦς ὄντα καὶ Κεφάλου· ἀφ’ οὗ καὶ ὄρος τὶ ὠνομάσθη Ἀώϊον· ἐξ οὗ β ποταμῶν φερομένων, Σεράχου τὲ καὶ Πλιέως, τὸν ἕνα τούτων ὁ Παρθένιος Ἀῷον κέκληκε. Ἢ διὰ τὸ πρὸς τὴν ἠῶ τετραμμένην ἔχειν τὴν ῥύσιν, καθὰ φησὶν ὁ Παρθένιος· Κωρυκίων σεύμενος ἐξ ὀρέων, ἀνατολικῶν ὄντων. Δύναται δὲ οὕτω καλεῖσθαι, καθ’ ὃ ἡ Κιλικία Ἀῷα πάλαι ὠνομάζετο ### α 1613 Ἄωτον Λίνοιό τε λεπτὸν ἄωτον. Περιφραστικῶς, λινοῦν περιβόλαιον ### α 1614 Ἄωτον ση μαίνει τὸ ἄνθος· καὶ, Οἰὸς ἀώτῳ· καὶ, Τί πάννυχον ὕπνον ἀωτεῖς; Ἀντὶ τοῦ ἀπανθίζῃ τὸν ὕπνον· ἐκ δὲ τούτου, καθεύ δεις. Καὶ ### α 1615 ἀωτεῖτε ῥῆμα προστακτικὸν, ἀντὶ τοῦ ἀπανθίζεσθε τὸ κάλλιστον τοῦ ὕπνου. Ἀπὸ τοῦ ἄω, τὸ πνέω. Ἢ ἀπὸ τοῦ ἄσατε· οἷον καθεύδετε ὕπνον. Λέγεται δὲ καὶ τὸ ἀνώτατον, καὶ ἀκρωτήριον, καὶ ὕψος· καὶ κατὰ μετάληψιν σημαίνει ἀπὸ τοῦ ἄνθους καρπὸν, ἀπὸ τοῦ ἄκρου σπουδαῖον. Καὶ ἀρσενικῶς, ἄωτος ### α 1616 Ἁπαλός Παρὰ τὸ ἁφή· ὁ τῇ ἁφῇ εἴκων, ἁφαλός τις ὤν. Ἐκ τοῦ ἁφὴ, ἁφαλὸν, καὶ ἁπαλὸν, οἱονεὶ τὸ εὐαφὲς καὶ τρυφερόν ### α 1617 Ἀπάλαμνος Δειλὸς, ἀσθενὴς, ἄχειρος, ἄτεχνος, ὁ μὴ δυνάμενος παλαμήσασθαι, ὅ ἐστι τεχνάσασθαι ἢ ἐργάσασθαι ### α 1618 Ἀπαλθήσεσθον Ἰαθήσεσθε. Ἀλθέω ἀλθῶ, ἀλθήσω, ἀλθήσομαι, ἀλθήσῃ, ἀλθήσεσθον, καὶ ἀπαλθήσεσθον. Τοῦτο παρὰ τὸ ἄλδω, τὸ αὐξάνω ### α 1619 ἀπὸ πρόθεσις ἐνταῦθα δηλοῖ τὸ χωρίζεσθαι. Ὁ γὰρ ἀπαγορεύων ἐκτὸς γίνεται τοῦ λέγειν ### α 1620 Ἀπαμείρεται Ἀποκεχώρισται. Ἐκ τοῦ μείρω, τὸ μερίζω, καὶ μετὰ τοῦ στερητικοῦ α, ἀμείρω, καὶ ἀπαμείρω ### α 1621 Ἀπάμεια Πόλις Βιθυνίας, πρότερον Μυρλέα καλουμένη· ἣν λαβὼν δῶρα παρὰ Φιλίππου τοῦ Δημητρίου ὁ Ζιήλας μετωνόμασεν Ἀπάμειαν ἀπὸ τῆς ἑαυτοῦ γυναικὸς Ἀπάμας. Ἕρμιππος ἐν τῷ Περὶ τῶν ἐν παιδείᾳ λαμψάντων λόγῳ. Οὕτως Ὦρος ### α 1622 Ἀπάνευθεν Ἐπίρρημα τοπικόν· ἐκ τῆς ἀνὰ προθέσεως, ἄνα, ἄνευ, ἄνευθεν, καὶ ἀπάνευθεν, τὸ ἄποθεν, καὶ χωρίς· καὶ ἄτερθεν, καὶ ἀπάτερθεν, τὸ αὐτό ### α 1623 Ἀπαρκτίαις Ἀπαρκτίαις πρηστῆρος αἴθωνος πνοαῖς. Ταῖς ἀπὸ τῆς ἄρκτου πνεούσαις. Λυκόφρων ### α 1624 Ἀπάργματα Λέγεται τὰ ὑπὸ τῶν τραγῳδῶν λεγόμενα μασχαλίσματα· ταῦτα δέ ἐστι τὰ τοῦ φονευθέντος ἀκρωτηριάσματα. Ἦν γὰρ τὶ νόμιμον, τοῖς δολοφονήσασιν ἀφοσιῶσαι τὸν φόνον διὰ τοῦ δολοφονηθέντος ἀκρωτηριασμοῦ. Τὰ δὲ ἀκρωτήρια εἴροντες καὶ συρράπτοντες διὰ τῶν τοῦ νεκροῦ μασχαλῶν καὶ τοῦ τραχήλου, περιετίθουν τῷ νεκρῷ, καθά φησι Σοφοκλῆς· Ὑφ’ ἧς θανὼν ἄτιμος ὥστε δυσμενὴς ἐμασχαλίσθης. Ζήτει εἰς τὸ μ. Ὅτι δὲ καὶ ἐγεύοντο τοῦ αἵματος καὶ ἀπέπτυον, Αἰσχύλος μαρτυρεῖ· καὶ Ἀπολλώνιος ὁ τὰ Ἀργοναυτικὰ, Ἥρως δ’ Αἰσονίδης ἐξάργματα τάμνε θανόντος, τρὶς δ’ ἀπέλειξε φόνου, τρὶς δ’ ἐξ ἄγος ἔπτυς’ ὀδόντων, ᾗ θέμις αὐθέντῃσι δολοκτασίας ἱλάεσθαι. Ἢ ### α 1625 ἀπάργματα αἱ μεγάλαι ἀπαρχαὶ τῶν θυσιῶν τῶν τελείων. Παρὰ τὸ ἄρχω ἀπάρχω, ἄργμα καὶ ἄπαργμα, ὡς Ὅμηρος, Ἄργματα θῦσε θεοῖς αἰειγενέτῃσιν ### α 1626 Ἀπαρτία Ὁ κατὰ τὸν οἶκον κόσμος, τὰ λεγόμενα ἔπιπλα. Λέγεται δὲ ἀπάρτη, ἀπαρτᾶ· παράγωγον ### α 1627 ἀπαρτίζω τὸ ἀρτίως συμπληρῶ. Καὶ ἀπαρτία ### α 1628 ἀπαρτιλογία ἡ ἀπηρτισμένη ψῆφος ### α 1629 Ἄπαστος Παρὰ τὸ πῶ, τὸ ἐσθίω, καὶ πόα ἡ βοτάνη, καὶ πηγὸς, καὶ φηγός· ἡ πρώτη γὰρ τροφὴ ἀπὸ δρυῶν. Πῶ οὖν, παράγωγον πατῶ, ὡς μῶ, τὸ ζητῶ, ματῶ· ὅθεν καὶ μαστός. Πέπασμαι, πέπασαι, πέπασται, παστὸς, ὁ βεβρωκώς· καὶ ἄπαστος, ὁ ἄγευστος· Ὁ δ’ ἄκμηνος καὶ ἄπαστος. Ἄσιτος, νῆστις. Καὶ ### α 1630 ἀπαστία ἡ νηστεία. Λέγεται δὲ καὶ ### α 1631 Ἀπάτη Ἐκ τοῦ ἀπαφῶ, ἀπάτη, καὶ ἀπατῶ. Ἢ ἀάτη, καὶ πλεονασμῷ τοῦ π, ἀπάτη· καὶ ### α 1632 ἀπατηλὸς ἐκ τοῦ ἀπατῶ ἀπατήσω ### α 1633 ἀπατήνωρ οὐχ ὁ Διόνυσος, ἀλλ’ ὁ Ζεύς. Καὶ ### α 1634 ἀπατουρία ἑορτὴ ἐπιτελουμένη τῷ Διονύσῳ τῷ πυανεψιῶνι μηνί· ἢ ἐπειδὴ ἐν ταύτῃ τῇ ἑορτῇ τοὺς γεννωμένους ἐν τῷ ἐνιαυτῷ ἐκείνῳ παῖδας τότε ἐνέγραφον ὀμνύντες οἱ πατέρες, ἦ μὴν Ἀθηναίους ἐξ αὐτῶν Ἀθηναίων· ἐδόκουν τε οἱ παῖδες πρὸ τούτου ἀπάτορες ὄντες, τότε πατέρας ἔχειν. Ἢ ἀπὸ τῆς ἀπάτης. Ξάνθος, βασιλεὺς ὢν τῶν Βοιωτῶν, προσεκαλέσατο πρὸς μονομαχίαν Θυμοίτην τὸν τῶν Ἀθηναίων βασιλέα περὶ τῆς χώρας. Καὶ ὁ μὲν Θυμοίτης ἀνεδειλίασε· Μελάνθιος δὲ, παρόντων Ἀθηναίων, ὑπέστη τὴν μονομαχίαν· καὶ συνιόντων, εὔξατο, εἰ ἀπατήσει τὸν Ξάνθον, θῦσαι τῷ Διονύσῳ· φανῆναι δὲ τὸν Διόνυσον τῷ Ξάνθῳ αἰγέαν ἐνειμένον μέλαιναν· καὶ τὸν Μελάνθιον εἰπεῖν, ὡς Οὐ μόνος, ἀλλὰ δεύτερος εἶ. Ἐπιστραφέντος δὲ ἐκείνου, τὸν μὲν θεὸν ἀφανῆ γενέσθαι, τὸν δὲ Μελάνθιον παῖσαι καὶ ἀποκτεῖναι τὸν Ξάνθον. Νικήσαντες οὖν Ἀθηναῖοι, Ἀπατήνορα μὲν Δία προσηγόρευσαν, Ἀπατούρια δὲ ἑορτὴν τῷ Διονύσῳ ### α 1635 Ἀπαυλία Ἑορτὴ παρὰ Ἀθηναίοις· ὅτι τότε ἄρχεται ἡ κόρη χωρὶς τοῦ πατρὸς αὐλίζεσθαι, ἢ τότε ἐπαυλίζεται τῷ ἀνδρὶ ἡ γυνή ### α 1636 Ἀπαυρῶ τὸ ἀφελῶ. Ἀπὸ τοῦ αἴρω, αὐρῶ, ὡς κλαίω κλαύσω, καὶ παίω παύσω· ὁ παρατατικὸς ### α 1637 Ἀπαυθαδίζω Ἀπὸ τοῦ αὐθάδης, αὐθαδιάζω, πλεονασμῷ τοῦ α. Ἐκ δὲ τῆς αὐτὸς ἀντωνυμίας καὶ τοῦ ἅδω, αὐθάδης, ὁ ἑαυτῷ ἀρέσκων ### α 1638 Ἀπαφῶ Τὸ ἀπατῶ. Ἀφῶ, τὸ καλῶς λέγω, ὡς ἄμορφον λέγομεν γυναῖκα· καὶ κατὰ σύνθεσιν ἀπαφῶ· ἔνθεν τὸ ἀπαφίσκω, τὸ ἀπατῶ καὶ παραλογίζομαι. Ἡ ### α 1639 ἀπὸ τὸ ἄποθεν δηλοῖ. Καὶ ἔγκειται τῷ φῶ τὸ φαίνω· ἐξ οὗ καὶ φενακῶ, φενάκη ### α 1640 Ἀπαιωρῶ Ἐκ τοῦ αἴρω, τὸ κουφίζω, πλεονασμῷ τοῦ ω, ἀπαιωρῶ, ἀπαιωρήσω· ἡ ἀόριστος, ἀπῃώρησα· ἡ μετοχὴ, ἀπαιωρήσας, καὶ ἀπαιωρημένος ### α 1641 Ἄπαισος Παῖσος, ὡς ὁ ποιητὴς φησίν· Ὅς ῥ’ ἐνὶ Παισῷ ναῖε. Ἐν ἑτέροις δὲ, Δῆμον Ἀπαίσου. Παῖσος δὲ εἴρηται παρὰ τὸ τὴν Ἀργῶ προσορμίζουσαν ἐκεῖσε παῖσαι καὶ προσεγγίσαι. Παῖσος· καὶ πλεονασμῷ τοῦ α, Ἄπαισος. Ἡρωδιανός ### α 1642 Ἀπ’ αἰγλήεντος Αἰγλήεις, παρὰ τὴν αἴγλην. Ἀπ’ αἰγλήεντος, ἀπὸ τοῦ λαμπροτάτου ### α 1643 Ἀπέσας Ἡσίοδος, Κοιρανέων τρητοῖο Νεμείης ἠδ’ Ἀπέσαντος. Ὄρος τῆς Νεμέας Ἀπέσας, ἀφέσας τις ὤν· ὅθεν ἀφίενται οἱ ἵπποι εἰς τὸν δρόμον τοῦ Νεμείου ἀγῶνος. Ἀφέσας, καὶ Ἀπέσας. Νέμεια δὲ, πόλις Θεσσαλίας ### α 1644 Ἄπεσαν Ἀπέβαλον. Διατί προπαροξύνεται; Πᾶν ῥῆμα εἰς ΑΝ λῆγον ἀορίστου χρόνου βραχείᾳ παραληγόμενον ἁπλοῦν ἢ σύνθετον, ὅ ἐστιν ὑπὲρ β συλλαβὰς, προπαροξύνεται· εἰ μὴ Δωρικὸν εἴη· προπερισπᾶται δὲ, μακρᾶς οὔσης· ὅθεν τὸ μὲν ἄπεσαν τρίτην ἀπὸ τέλους ἔχει τὴν ὀξεῖαν· τὸ δὲ ἀπῆσαν, οὐκέτι ### α 1645 Ἀπέχθηαι Ἐχθρὸς γενήσῃ, μισηθῇς, ἀπὸ τοῦ ἀπέχθω. Καὶ ### α 1646 ἀπεχθήρω μισήσω. Ἐχθρὸς, ἐχθηρὸς, ἐχθήρω, καὶ ἀπεχθήρω ### α 1647 Ἀπήχθετο Ἀπὸ τοῦ ἔχθω, ἔχθομαι, ἠχθόμην, ἤχθετο καὶ ἀπήχθετο, ἐμισεῖτο ### α 1648 Ἀπέφθιθον Ἀπὸ τοῦ φθίθω ἐστὶν ἐνεστῶτος μὴ εἰρημένου ἐν χρήσει ὁ παρατατικὸς, ἔφθιθον, καὶ ἀπέφθιθον ### α 1649 Ἀπέκτονε Κτείνω, κτενῶ· μέσος παρακείμενος, ἔκτονα ### α 1650 Ἀπεστύπαζον Ἀπεδίωκον. Παρὰ τὸ τύπτω, ἀπετύπαζον, καὶ πλεονασμῷ τοῦ ς ### α 1651 Ἀπεβουκόλησα Ἐν συνηθείᾳ, ἀπεβόσκησα, καὶ ἐπετήρησα ### α 1652 Ἀπεχθῆαι Ἀπέχθω, ἀπήχθην· ἐὰν ἀπέχθωμαι, ἐὰν ἀπέχθηται· καὶ ἀποβολῇ τοῦ τ, ἀπέχθηαι ### α 1653 Ἀποβουκολῶ τὸ ἀπατῶ, ἢ τὸ ἀποπλανῶ. Ἀπὸ τοῦ βουκόλος, βουκολῶ, καὶ ἀποβουκολῶ ### α 1654 Ἀπέκτατο Ἐκ τοῦ κτῶ, παράγωγον κτῆμι, ἔκταμαι, ἐκτάμην, ἔκτασο, ἔκτατο, καὶ ἀπέκτατο ### α 1655 Ἀπεσφακέλισε Προεσπάσθη, ἢ αἰφνιδίως ἀπέθανεν. Οἱ δὲ ἰατροὶ, ἀντὶ τοῦ ἐσάπη ### α 1656 Ἀπήνεικεν Ἐνέγκω· τροπῇ, ἐνείκω, ἤνεικεν, καὶ ἀπήνεικεν ### α 1657 Ἀπενιαυτισμός Φυγὴ ἐπ’ ἐνιαυτὸν διὰ φόνον ἀκούσιον, καὶ ὅλως ἀποδημία τοσούτου χρόνου ἀπαλλαγῆς ἕνεκα μύσους ἢ ἔρωτος ### α 1658 Ἀπεμόρξατο Τὸ ἀπεπίασεν. Ἀπὸ τοῦ ἀμέλγω, ἀμελξάμην, ἀμέλξατο· καὶ τροπῇ τοῦ ε εἰς ο, καὶ τοῦ λ εἰς ρ, ἀπεμόρξατο ### α 1659 Ἀπεβήσετο Ἔστι τὸ θέμα, βῶ, βῆμι, βήσω· εἶτα μετάγεται εἰς ἐνεστῶτα· ὁ παθητικὸς, βήσομαι· ὁ παρατατικὸς, ἐβησόμην· τὸ τρίτον, ἐβήσετο καὶ ἀπεβήσετο ### α 1660 Ἀπεσκολυμμένος Ὁ γεγυμνωμένος. Σημαίνει κυρίως τὸ ἐντεταμένος. Κολλὺς γὰρ ἡ θρὶξ ἡ ἐπὶ τοῦ ἄκρου, ἣν ἐφύλαττον ἀκούρευτον, θεοῖς ἀνατιθέντες· καταχρηστικῶς δὲ καὶ ἐπὶ τοῦ ἀπογεγυμνωμένου, ἢ τὸ δέρμα ἀφῃρημένου ### α 1661 Ἀπέλεθρον Ἀμέτρητον καὶ πολλὴν δύναμιν· πέλεθρον γάρ ἐστι μέτρον γῆς· μακρὸν, πολυπέλεθρον. Ἰλιάδος ε ### α 1662 Ἀπερείσια Ἄπειρα τῷ πλήθει, πολλά. Παρὰ τὸ ἄπειρος, ἀπειρέσιος· καὶ οὐδετέρως, ἀπερείσια ### α 1663 Ἄπελος Τὸ ἕλκος καὶ τραῦμα· παρὰ τὸ μὴ προσπελάζειν τὴν σάρκα, ἀλλὰ διῃρῆσθαι· καὶ γὰρ ἕλκος, παρὰ τὸ διειλκύσθαι τὴν σάρκα ἐκ τῆς τομῆς. Ἢ τὸ ἀφελόμενον· ἢ ἀπὸ τῶν Θεσσαλικῶν ἀπέλων, ἅ ἐστι πολυφάρμακα· ἵνα δηλοῖ τὸ ἀθεράπευτον ### α 1664 Ἀπερωπόν Ἄγριον, καὶ ἀπηνῆ· ἢ σκληρὸν, ἢ δυσπαραίτητον, στυγνὸν, ὑπερήφανον, ἀπαράπειστον ### α 1665 Ἀπερωεύς Ὁ τῆς ὁρμῆς καὶ προθυμίας κωλυτής· ἐκ τοῦ ἐρωὴ, ἡ ὁρμὴ καὶ προθυμία ### α 1666 Ἄπειρος Ὁ μὲν ἀμαθὴς, παρὰ τὸ μὴ ἔχειν πεῖραν· ὁ δὲ μέγας, παρὰ τὸ μὴ ἔχειν πέρας, ἄπερος καὶ ἄπειρος. Λέγει δὲ Ὦρος, ὅτι σημαίνει χιτῶνα διέξοδον μὴ ἔχοντα, ὡς παρὰ Σοφοκλεῖ ἐν Πολυξένῃ, Χιτών ς’ ἄπειρος ἐνδυτήριος κακῶν. Καὶ παρ’ Εὐριπίδῃ ἐν Ὀρέστῃ, Ἣ πόσιν ἀπείρῳ περιβαλοῦς’ ὑφάσματι ### α 1667 Ἀπειλή Ἡ μετὰ ὀργῆς ἐπίπληξις· παρὰ τὸ ἀπείλλειν, ὅ ἐστιν ἀπείργειν, Αἰολικῶς, ἀπέλλειν· ὁ γὰρ ἀπειλῶν τὸν θέλοντά τι πράττειν ἀπείργει. Ἢ παρὰ τὴν ἀπὸ καὶ τὸ εἰλῶ, ἡ ἀποκλείουσα τῶν δεόντων· ἔστι γὰρ ἀπειλὴ, λόγος συστρέφων τὸ δέον· ἢ λόγος ἀπείργων τῶν ἁμαρτημάτων. Ἢ παρὰ τὸ ἄποθεν εἶναι ἐλέους ### α 1668 Ἀπειλῶ Ἢ εὔχομαι, παρὰ τὰς πέλλας τὰς φιάλας, δι’ ὧν σπένδοντες εὐχόμεθα· ἢ τὸ ὑπισχνοῦμαι· ἡ γὰρ ἀπειλὴ, ὑπόσχεσις ἐστὶ κακοῦ. Σημαίνει δὲ τρία, τὸ καυχῶμαι, ὡς τὸ, Ὥς ποτ’ ἀπειλήσει· τότε μοι χάνοι εὐρεῖα χθών. Ἐπὶ δὲ εὐχῆς, Οὐδ’ ἠπείλησεν ἄνακτι. Ἐπὶ δὲ ὀργῆς, Αἶψα δ’ ἀναστὰς, Ἠπείλησε μῦθον ### α 1669 Ἀπειλητῆρες Καυχησταὶ, ἀπειλεῖν εἰδότες καὶ ἐπαγγέλλεσθαι. Τοὺς δὲ τοιούτους καὶ ### α 1670 Ἀπειλήτην Ἀπειλῶ, ἀπειλήσω, ἠπείλησα, ἠπειλησάτην δυϊκῶς· καὶ συγκοπῇ τῆς ΣΑ συλλαβῆς, ἀπειλήτην. Ἢ ἀπὸ τοῦ ἀπειλῶ, ἠπείλουν· τὸ δυϊκὸν, ἠπειλεῖτον, ἠπειλείτην· συστολῇ τῆς ἀρχῆς, καὶ τροπῇ τῆς ΕΙ διφθόγγου εἰς τὸ η, ἀπειλήτην. Ἡρωδιανός ### α 1671 Ἀπηλεγέως Ἀποτόμως, σκληρῶς. Παρὰ τὸ ἀλέγω, τὸ φροντίζω, ἀλεγὴς, καὶ ἀπηλεγὴς, καὶ ἀπηλεγέων, καὶ ἀπηλεγέως κατὰ τροπὴν, ἐπίρρημα. Ἢ ἀπὸ τοῦ ἁπλοῦς ἀπληγέως· καὶ καθ’ ὑπέρθεσιν ἀπηλεγέως, κατὰ ἀντίφρασιν, ὁ μὴ ἁπλοῦς, ἀλλὰ σκληρός ### α 1672 Ἀπηλοίησεν Ἀπέκοψεν· ἀπὸ τοῦ ἀλοιῶ τὸ τύπτω, ἀλοιήσω ### α 1673 Ἀπειλημμένοι Συνειλημμένοι, συγκεκλεισμένοι, κεκρατημένοι. Ἀπὸ τοῦ λήβω τὸ λαμβάνω, ὁ παθητικὸς παρακείμενος λέλημμαι, εἴλημμαι Ἀττικῶς ### α 1674 Ἀπῄορος Ὁ ἀπηρτισμένος καὶ διεστώς. Παρὰ τὸ ἀείρω, ἀπάορος, καὶ ἀπῄορος ### α 1675 Ἀπηνήναντο Ἠρνήσαντο. Ἀπὸ τοῦ ἀναίνω, ἀνανῶ, ἤνηνα, ἠνηνάμην ἠνήνατο· τὸ τρίτον τῶν πληθυντικῶν, ἠνήναντο ### α 1676 Ἀπῇμεν Ἔστιν εἴω διὰ τῆς ΕΙ διφθόγγου, σημαῖνον τὸ πορεύομαι, ὡς παρὰ Σώφρονι, οἷον, Ἐγκίγκρα, ὡς εἴω. Τουτέστι, κέρασον, ἵνα πορευθῶ. Τούτου ὁ μέσος παρακείμενος, εἶα· καὶ κατ’ ἔκτασιν, ᾖα· τὸ πληθυντικὸν, ᾔαμεν· καὶ κατὰ συγκοπὴν, ᾖμεν, οἷον, προῇμεν· τὸ δεύτερον, ᾖτε· καὶ συνθέσει, Ταῦτα ὑπὲρ τῶν ἐχθρῶν ἀπῇτε βεβουλευμένοι ### α 1677 Ἀπῄειν Δεῖ γινώσκειν, ὅτι τὸ ### α 1678 ἀπῄειν καὶ τὰ ὅμοια σὺν τῷ ι γράφεται. Ἐκ τοῦ εἴω τὸ πορεύομαι, τὸ πληθυντικὸν, εἴωμεν, ὡς συμβουλευτικὸν, καὶ κατ’ ἔκτασιν Ἀττικὴν τοῦ ε εἰς η, ᾔωμεν. Τούτου ὁ μέσος παρακείμενος εἶα, καὶ κατ’ ἔκτασιν ᾖα· καὶ κατὰ διάλυσιν, Ἤϊα πολλὰ θεοὺς γουνούμενος. Τούτου τοῦ ᾖα τρέπει τὸ α εἰς ΕΙΝ, καὶ ποιεῖ τὸν ὑπερσυντέλικον, ᾔειν· καὶ ἐν συνθέσει ἀπῄειν, καὶ παρῄειν, καὶ ἐξῄειν, τὸ τρίτον τῶν πληθυντικῶν, ἀπῄεισαν, καὶ κατὰ συστολὴν ἀπῄεσαν. Ἀπὸ δὲ τοῦ ἵημι ἐστὶν ὁ παρατατικὸς, ἵην· καὶ τὸ πληθυντικὸν, ἵεμεν, ἵετε, ἵεσαν, καὶ διΐεσαν· σημαίνει δὲ τὸ διέπεμπον ### α 1679 Ἀπήνη Παρὰ τὸ ἄνω, τὸ ἀνύω, ἄνη καὶ ἀπάνη καὶ τροπῇ ἀπήνη, ἡ ἅμαξα, ἢ αἰπήνη τις διὰ τὴν ὑπερτερίαν ### α 1680 Ἀπήμων Παρὰ τὸ πήθω, ὁ δεύτερος ἀόριστος, ἔπαθον· πήσω πῆμα, ὡς βήσω βῆμα, ἄπημος, καὶ παρωνύμως ἀπήμων, ὁ ἀβλαβὴς, ὡς τὸ ἄναιμος ἀναίμων, Τοὔνεκ’ ἀναίμονες εἰσὶ, καὶ ἀθάνατοι καλέονται ### α 1681 Ἀπηνής Παρὰ τὸ ἠῢς γίνεται ἠὴς, καὶ πλεονασμῷ τοῦ ν, ἠνής· καὶ ἀπηνὴς, ὁ σκληρός· ἢ ὁ ἄποθεν τοῦ αἰνεῖσθαι, ὅ ἐστιν ἐπαινεῖσθαι· αἶνος γὰρ ὁ ἔπαινος. Ἢ ὁ μὴ ἡνίαις εἴκων, τουτέστι σκληρός· ἀπὸ μεταφορᾶς τῶν ἵππων τῶν δυσηνίων. Ἢ αἰνὸς, ὁ δεινὸς καὶ σκληρὸς, αἰνὴς, ἀπηνής ### α 1682 Ἀπηχής Ἡ λέξις Ἀττική· εἴρηται κατὰ ἔν δειαν τοῦ θ, ἀπηχθής τις ὢν, οὗ ἄν τις ἀπέχοιτο. Ἢ ἀπὸ τοῦ ἤχου, ὁ μὴ συνᾴδων· ἀπὸ μεταφορᾶς τῶν μουσικῶν ὀργάνων, ὁ ἄμουσος καὶ ἐχθρός ### α 1683 Ἀπηρής Ἀπολλώνιος, Καί σε θεοὶ σὺν ἀπηρέσιν αὖθις ἑταίροις. Παρὰ τὴν ἀρὰν, τὴν βλάβην, ἀποηρὴς, ὁ ἀβλαβής. Ἢ παρὰ τὸ πηρὸν, ἀπηρὴς, ὁ ἀβλαβής. Οὐ γὰρ ἔστι τῶν διὰ τοῦ ΗΡΗΣ· ἐπεὶ ἐβαρύνετο ἂν, ὡς τὸ κωπήρης, ξιφήρης. Καὶ ### α 1684 ἀπηρεῖς ὑγιεῖς, ἄνοσοι· καὶ ### α 1685 ἀπηρῶς τὸ ἀβλαβῶς, ὡς ### α 1686 Ἀπία Ἐξ ἀπίης γαίης. Ἀπὸ τῆς Πελοποννήσου. Τὸ γὰρ παλαιὸν ἐκαλεῖτο Αἰγιάλεια, ἀπὸ Αἰγιαλέως, τοῦ υἱοῦ Ἰνάχου, τοῦ ἐν Ἄργει ποταμοῦ, καὶ Μελείης, τῆς Ὠκεανοῦ· ὕστερον δὲ πάλιν Ἀπία ἐκλήθη, ἀπὸ Ἄπιδος τοῦ Φορωνέως παιδός. Ἢ παρὰ τὸ ἄπιδα, ὃ σημαίνει τὴν ἀπιδέαν, ἡ ἐν καταξήροις τόποις ὑπάρχουσα· ἐκ τοῦ πίω γὰρ γίνεται, ὃ σημαίνει τὸ πίνω, ἀποβολῇ τοῦ ν. Ἐκ τούτου οὖν γίνεται ἄπιος, καὶ τὸ θηλυκὸν ἀπία, ἡ ἐν πολλοῖς ἔτεσι διψήσασα, ὡς Ὅμηρος Πολυδίψιον Ἄργος φησίν. Ἡ γὰρ πόλις ἐστὶν ἡ Ἑλλάς· ἡ δὲ χώρα, Ἀπία. Ἢ ἀπὸ τοῦ ἐκεῖ πρῶτον πεφυτεῦσθαι ἀπίους, τὰς ὄγχνας τὰς ἀπιδίας. Ἄργος δὲ, ἀπὸ Ἄργου τοῦ πανόπτου. Τελευταῖον δὲ πάντων, Πελοπόννησος, ἀπὸ τοῦ Πέλοπος καὶ τοῦ νῆσος, ἀπὸ τοῦ κρατῆσαι τῆς χώρας τὸν Ταντάλου υἱὸν Πέλοπα ### α 1687 Ἄπιος Ἡ ὄγχνη καλουμένη γενικῶς, ὅτι πρῶτον ἐν Ἀπίᾳ γέγονεν, ἤγουν τῇ Πέλοπος· ἢ παρὰ τὸ ἐν διψηροῖς τόποις φύεσθαι· ἢ διὰ τὴν ποιότητα τοῦ χυλοῦ αὐτῆς ### α 1688 Ἀπιὸς ἔξω τοῦ δένδρου καὶ τοῦ καρποῦ, βοτάνη τὶς καλουμένη. Διογενιανός ### α 1689 Ἀπίκια Εἶδος πλακούντων· ἀπὸ Ἀπικίου τινὸς Ῥωμαίου εὐτραφήτου ἐπινοηθεῖσα ### α 1690 Ἀπινύσσω Ἀπὸ τοῦ πνύω, ἐξ οὗ τὸ πνέω, γίνεται παράγωγον πινύω· ἐξ οὗ τὸ πινυτὸς, καὶ πινυτὴ, ὁ διεγηγερμένος τὸν νοῦν· καὶ ὥσπερ παρὰ τὸ φύω γίνεται ἀφύσσω, οὕτω καὶ ἀπὸ τοῦ πινύω γίνεται πινύσσω, καὶ μετὰ τοῦ στερητικοῦ α, ἀπινύσσω. Ἀπινύσσειν, τὸ ἀπινύτως ἔχειν, τὸ μὴ φρονεῖν. Τὸ δὲ ### π 7 πεπνυμένος ἀπὸ τοῦ πνῦμι γέγονεν· ὁ παθητικὸς παρακείμενος, πέπνυμαι· καὶ ἡ μετοχὴ, πεπνυμένος, ὁ συνετὸς καὶ σώφρων ### α 1691 Ἀπίθησεν Οὐδ’ ἀπίθησε μύθῳ Ἀθηναίης. Τὰ εἰς ω λήγοντα ῥήματα κατ’ ἔνδειαν χρόνου εἰς περισπώμενα μεταγόμενα, καὶ φωνήεντι ἐλλείπουσι, διχρόνῳ βραχεῖ παραληγόμενα· οἷον, στείχω διὰ τῆς ΕΙ διφθόγγου, καὶ στιχῶ διὰ τοῦ ι· φείδω φιδῶ, ἐξ οὗ, πεφιδήσεται· δαίω, δαῶ· κείρω, κερῶ. Εἰ γὰρ καὶ μὴ ᾖ δίχρονον, ἀλλ’ ὅμως εἰς βραχὺ φωνῆεν γέγονεν ἡ συστολή. Οὕτως οὖν καὶ ἀπὸ τοῦ πείθω γέγονε πιθῶ· ὁ μέλλων, πιθήσω· ὁ ἀόριστος, ἐπίθησα· ὅθεν τὸ, Ἀπεγράφης πιθήσας. Ἔστι καὶ ἀπιθῶ ῥῆμα. Τὸ ΠΙ, ι. Οἱ μὲν, ἐκ τοῦ ἀπειθής ἐστι· καὶ οἱ μὲν ἐν τῇ συνηθείᾳ διὰ τῆς ΕΙ διφθόγγου γράφουσιν· ὁ δὲ κανὼν, διὰ τοῦ ι· ὁ δὲ Ἡρωδιανὸς λέγει, ὅτι τὰ ἀπὸ βαρυτόνων μεταγόμενα εἰς περισπώμενα συστέλλει τὴν παραλήγουσαν· οἷόν ἐστι τὸ, φείδω, φιδῶ· οὕτως ἔστι καὶ τὸ ἀπιθῶ. Διατί περισπᾶται; Τὰ εἰς ΘΩ ῥήματα ἔχοντα ὄνομα προϋποκείμενον, περισπᾶται· οἷον, μυθῶ ### α 1692 Ἁπλοῦς Ὥσπερ παρὰ τὸ δύο καὶ τὸ πέλω γίνεται διπλόος διπλοῦς, οὕτω καὶ παρὰ τὸ ἄλφα, τὸ σημαῖνον τὸ ἓν, καὶ τὸ πέλω, τὸ σημαῖνον τὸ ὑπάρχω, γίνεται ἁπλοῦν, τὸ ἓν ὑπάρχον. Α σημαῖνον τὸ ἓν, καὶ τὸ πέλω, ἄπελος· καὶ συγκοπῇ, ἁπλοῦς, ὁ πέλων εἷς ### α 1693 Ἁπλᾶ Εὔθετα, καὶ ἁπαλά· ἢ ἐκ τοῦ ἁπλῶ, ὃ σημαίνει τὸ ἐπ’ εὐθείας τὰς παλάμας ἐκτείνω· ἐξ οὗ, Ὁ δι’ ἐμὲ παλάμας ἐν τῷ σταυρῷ ἁπλώσας ### α 1694 Ἄπλητα Ἄπειρα, πολλά· παρὰ τὸ πλῶ πλήσω τὸ πελάζω, πλητὸς, καὶ ἄπλητος, ὁ ἀπρόσιτος. Διογενιανός ### α 1695 Ἁπληγίς Τὸ ἁπλοῦν ἱμάτιον· ὅπερ Ὅμηρος ἁπλοΐδα καλεῖ. Σοφοκλῆς, Τρύχει καλυφθεὶς Θεσσαλικῆς ἁπληγίδος. Παρὰ τὸ ἁπλὴ, ἁπληῒς, καὶ ἁπληγίς· παρὰ τοῦτο καὶ τὸ ### α 1696 ἁπλήγιος ὁ τοὺς τρόπους ἁπλοῦς ἔχων ### α 1697 Ἁπλάς Ὑποδήματος εἶδος Λακωνικοῦ. Ὠνομάσθη δὲ ἀπὸ τοῦ ἁπλῶς καὶ οὐ τετεχνημένως γεγενῆσθαι. Ἁπλοῖ δὲ οἱ Λάκωνες, καὶ οὐ περίεργοι περὶ τὰς κατασκευάς ### α 1698 Ἀπό Σημαίνει δύο· τὴν πρόθεσιν, ὡς τὸ, Οὐ μέν πως νῦν ἐστὶν ἀπὸ δρυὸς οὐδ’ ἀπὸ πέτρης. Καὶ τὸ ἄποθεν, ὡς τὸ, Πολλὸν γὰρ ἀπὸ πλυνοί εἰσι πόληος. Ἰστέον ὅτι ἐκ τῶν δισυλλάβων προθέσεων πέντε οὐκ ἀναστρέφονται· αἱ δὲ λοιπαὶ ἀναστρέφονται. Οὐκ ἀναστρέφεται ἡ ἀνὰ, ἡ διὰ, ἡ κατὰ, ἡ ἀμφὶ, καὶ ἡ περί. Ἄλλως. Ἡνίκα μεταξὺ δύο ὀνομάτων κυρίων ἢ προσηγορικῶν εὑρεθῶσι συνδέσμῳ περιλαμβανόμεναι, τότε ἀναστρέφονται αἱ προθέσεις· ὡς τὸ, Νεῶν ἄπο καὶ κλισιάων. ἡνίκα δὲ μεταξὺ δύο ὀνομάτων, τοῦ μὲν κυρίου ὄντος, τοῦ δὲ προσηγορικοῦ, ἐν τούτοις πᾶσιν ἀναστρέφεσθαι δεῖ τὴν πρόθεσιν. Ἡ δὲ κατὰ πρόθεσις ἀναστρέφεται, ἡνίκα ὑποτάττεται λέξει, μεθ’ ἧς τινος ὀφείλει συντάττεσθαι, μὴ παρατιθεμένης ἐν τῷ μέσῳ οἱασδήποτε λέξεως, ὡς ἐν τῷ, Ξύλοχον κάτα βοσκομενάων ### π 8 περὶ τῶν προθέσεων. Αἱ ἀναστρεφόμεναι προθέσεις, ὅτε μεταξὺ β κυρίων ἢ προσηγορικῶν εὑρεθῶσι, συνδέσμου παραλαμβανομένου μετὰ τὴν πρόθεσιν, ἀναστρέφονται· οἷον, Νεῶν ἄπο καὶ κλισιάων· Ἀγαμέμνονος πέρι καὶ Ἀχιλῆος. Καὶ ἐὰν μεταξὺ δύο ὀνομάτων πρόθεσις ᾖ· οἷον, Μάχῃ ἔνι κυδιανείρῃ. Ἀπὸ ἧς ἀλόχου οὐκ ἀναστρέφεται· ἐπειδὴ ἡ ἀπὸ πρόθεσις συντασσομένη μετὰ γενικῆς καὶ τὸν οἰκεῖον τόνον τηρεῖ, ὡς ἐν τῷ, Φίλης ἀπὸ πατρίδος αἴης, καὶ δηλοῖ χωρισμὸν, ὡς ἐπὶ τοῦ ἀπέχω, τὸ πόρρωθεν ἐμαυτὸν καθιστῶ· καὶ ἀποβάλλω, καὶ ἀπορρίπτω, καὶ ἐπὶ τῶν ὁμοίων· καὶ ἐπὶ τοῦ ἀπογαλακτίζω, ἡ ἀπὸ σημαίνει τὴν ἀπότασιν καὶ ἀποπλήρωσιν. Ἡμῖν ἀπὸ λοιγὸν ἀμῦναι· τὸ ἑξῆς, ἀπαμῦναι· διὸ φυλάσσει τὸν ἴδιον τόνον. Ὅτε γὰρ ἡ πρόθεσις τὴν σύνταξιν ἐλλιπῆ ἔχει πρός τι τὸ ἐπιφερόμενον, τὸν ἴδιον τόνον φυλάσσει· ὡς τὸ, Νήπιοι, οἳ κατὰ βοῦς ὑπερίονος ἠελίοιο ἤσθιον. Πάρ’ ἔμοιγε καὶ ἄλλοι. Τὴν παρὰ πρόθεσιν κατὰ τὴν ἀρχὴν ὀξύνουσι· καὶ καθόλου ὅτε σημαντικαί εἰσι τῶν ῥημάτων αἱ προθέσεις, τοῦτον τὸν τόνον ἀναδέχονται· οἷον, ἐπεὶ οὔτοι ἔπι δέος. Οὕνεκα καλὸν εἶδος ἔπ’· ἄλλ’ οὐκ ἔστιν. Οὐ γὰρ ἔπ’ ἀνὴρ οἷος Ὀδυσσεύς. Οἳ περὶ μὲν βουλῇ Δαναῶν, περὶ δ’ ἐστὲ μάχεσθαι. Ἡ περὶ ἀντὶ ἑτέρας κεῖται τῆς ὑπέρ· τὸν ἴδιον οὖν τόνον φυλάττει. Πρόθεσις γὰρ ἀντὶ ἑτέρας προθέσεως παραλαμβανομένη τὸν ἴδιον τόνον φυλάσσει. Οὕτως ἔχει τὸ, ἀλλ’ ὅδ’ ἀνὴρ ἐθέλει περὶ πάντων ἔμμεναι ἄλλων. Καὶ αἱ προθέσεις καθ’ ἑαυτὰς οὖσαι ὀξύνονται· ἀναστροφῆς δέ ἐστιν ἴδιον τὸ τὸν ἴδιον ἀναπέμπειν τόνον. Ἀναστροφή ἐστι μετάθεσις τόνου ### α 1699 Ἀπὸ ἕθεν Ἐπὶ τῆς ἕθεν φασὶν, εἰ μὲν εἰς ἁπλοῦν μεταλαμβάνοιτο, ἐγκλιτικῶς ἀναγινώσκειν δεῖ· εἰ δὲ εἰς σύνθετον, ὀρθοτονητέον· Οὕς ἑθεν εἵνεκ’ ἔπασχον. Ἐπεὶ οὔ ἑθεν ἐστὶ χερείων. Ὀξύνεται γὰρ ἡ οὐ ἀπόφασις εἰς ἁπλῆν μετάληψιν ἀντωνυμίας. Ἐὰν γὰρ ὀρθοτονήσωμεν, ἔσται σύνθετος· οὕτως, οἷον, Σέθεν εἵνεκα. Καὶ ἐκεῖνα κατ’ ὀρθὴν τάσιν· Ἀπὸ ἕθεν ὤσατο. Ὅθεν ὁ Σιδώνιος μέμφεται Ἀριστάρχῳ, μὴ ἐγκλιτικῶς ἀναγνόντι τὸ, Πρόσθεν ἕθεν φεύγοντα. Ἡ γὰρ διάνοια ἁπλῆν αἰτεῖ τὴν μετάληψιν, ἐμὲ, σὲ, ἕ. Ἀπὸ οὖν τοῦ ἕ, τρίτου προσώπου, πλεονασμῷ τῆς ΘΕΝ συλλαβῆς, ἕθεν· ἀπὸ ἕθεν, ἀντὶ τοῦ ἀφ’ ἑαυτοῦ ### α 1700 Ἀπενίζοντο Ἔστι νίπτω· τοῦτο κατὰ τροπὴν Δωρικὴν γίνεται νίζω. Οἱ γὰρ Δωριεῖς τὰ εἰς ΠΤΩ ῥήματα ποτὲ μὲν εἰς ζ τρέπουσι, ποτὲ δὲ εἰς β ΣΣ ### α 1701 Ἀπετρωπῶντο Δευτέρας συζυγίας. Τρέπω, τροπῶ, τρωπῶμαι, ἐτρωπώμην ### α 1702 Ἀπεχρήσαντο Ἀριστοφάνης, Τοὺς ἄνδρας ἀπεχρήσαντο τοὺς παιδοσπόρους. Διεχρήσαντο, ἀπέκτειναν ### α 1703 Ἀποβάτης Ἀγῶνος ὄνομα, ἐν ᾧ οἱ ἔμπειροι τοῦ ἐλαύνειν ἅρματα, ἅμα θεόντων τῶν ἵππων, ἀπέβαινον διὰ τοῦ τροχοῦ ἐπὶ τὸ δίφρον, καὶ πάλιν κατέβαινον ἀπταίστως. Καὶ ἦν τὸ ἀγώνισμα πεζοῦ ἅμα καὶ ἱππέων. Καλεῖται δὲ ### α 1704 ἀποβατικὸς ἡνίοχος, ὁ εἰς τοῦτο δηλονότι τὸ ἀγώνισμα ἐπιτήδειος ### α 1705 Ἀποτυμπανίσαι Οὐχ ἁπλῶς τὸ ἀποκτεῖναι, ἀλλὰ τυμπάνῳ· ἀπὸ τυμπάνου, ὅ ἐστι ξύλον ὅπερ σκυτάλην καλοῦσι. Τὸ γὰρ παλαιὸν ξύλοις ἀνῄρουν τοὺς πολεμίους, ὕστερον δὲ τῷ ξίφει ### α 1706 Ἀποδέκται Ἄρχοντες κληρωταὶ δέκα τὸν ἀριθμὸν κατὰ φυλήν εἰσιν, οἵτινες παρελάμβανον καὶ ἀπεδέχοντο τὰ γραμματεῖα τῶν ὀφειλόντων τῷ δημοσίῳ· διὰ τοῦτο γὰρ καὶ ἀποδέκται ἐκαλοῦντο. Εἶτα ἐξῃτήσαντο τὰ ὀφειλόμενα καὶ τὰ ἀποδιδόμενα χρήματα σὺν τῇ βουλῇ, καὶ ἐμέριζον εἰς ἃ χρὴ ἀναλίσκειν ### α 1707 Ἀποτίσεις χοῖρε γίγαρτα Ἃ κατέφαγες, ἀποδώσεις ### α 1708 Ἀπροστασίου Ὄνομα δίκης, ἢ εἶδος δίκης, κατὰ τῶν μετοίκων τῶν προστάτην μὴ νεμόντων. Ἡιρεῖτο γὰρ ἕκαστος αὐτῶν ὃν ἤθελε τῶν πολιτῶν τινὰ προστάτην, τὸν ἐπιμελησόμενον καὶ τῶν ἰδίων καὶ τῶν δημοσίων ὑπὲρ αὐτοῦ, ὥσπερ ἐγγυητὴν ὄντα ### α 1709 Ἀποστασίου Ὄνομα δίκης ἐστι, χωρὶς τοῦ ρ, κατὰ τῶν ἀπελευθερωθέντων διδομένης τοῖς ἐλευθερώσασιν, ἂν ἀφίστωνται ἀπ’ αὐτῶν, καὶ ἕτερον ἐπιγράφωνται προστάτην, καὶ ἂν ἃ κελεύουσιν οἱ νόμοι ποιεῖν τοὺς ἀπελευθέρους τοῖς ἀπελευθερώσασι μὴ ποιῶσι. Καὶ τοὺς μὲν ἁλόντας πάλιν ἔδει δουλεύειν· τοὺς δὲ νικήσαντας, τελέως ἤδη ἐλευθέρους εἶναι ### α 1710 Ἀποτριάσαι Πληγὰς τρεῖς δοῦναι ### α 1711 Ἀποσαλεύσας Ἀποφυγὼν ἐκ τοῦ λιμένος, καὶ σάλῳ ὁμιλήσας ### α 1712 Ἀποπτάμενος Ἔστι πέτω, καὶ συγκοπῇ πτῶ πτᾷς· καὶ πτῆμι· τὸ παθητικὸν, πτάμαι, πτάμενος, καὶ ἀποπτάμενος. Ἐκ δὲ τοῦ πετῶ γίνεται ποτῶ, ἐξ οὗ τὸ ἀμφεποτᾶτο· καὶ πετάζω, ἐξ οὗ τὸ ἐπετάσθη· καὶ πεταννύω, πετάννυμι· πετῶ πεταίνω, καὶ συγκοπῇ καὶ διπλασιασμῷ, παπταίνω, παπτανῶ, παπτανοῦσι· καὶ πλεονασμῷ τοῦ ε, ἀποπτανέουσιν ### α 1713 Ἀποτμήξαντες Τμῶ τὸ κόπτω, ἀπὸ τοῦ τομὴ, παράγωγον τμήγω ### α 1714 Ἀποπροσωπίζεσθαι Ἀπονίπτεσθαι καὶ σμᾶσθαι τὸ πρόσωπον ### α 1715 Ἀποσταδόν Πόρρωθεν, ἐκ διαστήματος. Ἀπὸ τοῦ ἵστημι τὸ παθητικὸν ἵσταμαι, σταδὸν, καὶ ἀποσταδὸν, ἐπίρρημα ### α 1716 Ἄπεδον Τὸ ὁμαλόν. Θουκυδίδης, Καὶ κατέβησαν εἰς χωρίον ἄπεδόν τι ### α 1717 Ἀπεχοιρίασεν Ἀπεσκίρτησεν ἀπὸ τῶν χοίρων ### α 1718 Ἀπέτυλον Ἀπέσυρον τὸ αἰδοῖον· καὶ ### α 1719 ἀποτυλῶσαι τὸ ἐπάραι τὸ αἰδοῖον ### τ 5 Τῦλος γὰρ τὸ αἰδοῖον ### α 1720 Ἀπεμύλλαινον Διεφαύλιζον, ἐξευτέλιζον σαρκάζοντες ### α 1721 Ἀποσφήλειαν Σφάλλω σφαλῶ ἔσφαλα καὶ ἔσφηλα ὁ ἀόριστος· ἡ μετοχὴ, σφήλας σφήλαντος· τὸ εὐκτικὸν, σφήλαιμι, σφήλαις, σφήλαι· καὶ ἐξ αὐτοῦ, σφήλειας. Τὰ γὰρ εἰς ΜΙ εὐκτικὰ ἀορίστου ὄντα ἐνεργητικὰ οἱ Αἰολεῖς διὰ τοῦ ΕΙΑ προφέρουσι· τίσαιμι, τίσειαν· καὶ ἀποσφήλαιμι, ἀποσφήλειαν ### α 1722 Ἀποδιοπομπεῖσθαι Πρώτης συζυγίας διοπομπῶ, διοπομπήσω· ἀπὸ τοῦ Διὸς καὶ τοῦ πομπός. Σημαίνει δὲ τὸ ἀποτρέπεσθαι διὰ τοῦ ἀποτροπαίου Διός ### ο 7 ὅτι τὸ μεταξὺ λέγοντα τινὰ ἄλλον τὸν εἱρμὸν διακόπτειν τοῦ λόγου εἰς τοὺς ἀμαθεῖς ἀποδιοπομπεῖται καὶ σκαιούς ### α 1723 Ἀποθευσούμεθα Ἀποδραμούμεθα. Λέγεται καὶ ἐπὶ πλοῦ ### α 1724 Ἀπεσκόλυπτε Κυρίως, τὸ δέρμα ἀφῄρει ### σ 9 Στλεγγὶς γὰρ ἡ ξύστρα ### α 1725 Ἀποβράσαι Τὸ διαπτίσαι πυροὺς ἢ ἄλευρα ὅθεν καὶ τὰ ### α 1726 Ἀποθριάζειν Κυρίως τὸ ἀφελεῖν φύλλα συκῆς· καταχρηστικῶς δὲ τὸ ὁτιοῦν ἀφαιρεῖν ### α 1727 Ἀποσεσύκασται Τὰ σῦκα ἀποβέβληκε βρω θέντα ### α 1728 Ἀποσηκώσας Κατακλείσας ἐν σηκῷ ### α 1729 Ἀποσιμοῦν Ἀποτρέχειν πρὸς τὸ σιμόν ### σ 10 Σιμὰ δὲ ἐκάλουν τὰ προσάντη χωρία. Λέγεται καὶ ἐπὶ νεῶν τὸ ἐκ διαστήματος ἐμβάλλειν· καὶ ἐπὶ σιδήρου, τὸ ἀποστρέφειν τὴν ἀκήν ### α 1730 Ἀποσκυθίσαι Κυρίως τὸ περιτεμεῖν τὸ ἐπὶ κεφαλῆς δέρμα σὺν ταῖς θριξί· καταχρηστικῶς δὲ, τὸ ἀποκεῖραι ### α 1731 Ἀποσχάσαι Ἀπορρῆξαι, καὶ διαφθεῖραι, καὶ διασχίσαι· σημαίνει καὶ τὸ φλεβοτομῆσαι ### α 1732 Ἀπόειπε Πᾶν προστακτικὸν δισύλλαβον βραχυκατάληκτον ἑνικὸν ἐν τῇ συνθέσει ἀναβιβάζει τὸν τόνον· οἷον, ἐλθὲ, πρόσελθε· βαῖνε, πρόβαινε ### α 1733 Ἀπόστιχε Τὸ ἀπαλλάσσου καὶ ἀναχώρει· ἀπὸ τοῦ στείχω, δεύτερος ἀόριστος προστακτικός. Καὶ ### α 1734 Ἀπόφασθε Ἀπὸ τοῦ ἐφάμην ἔφασο· φάσο, τὸ προστακτικόν· τὸ ἀπαγγείλατε ### α 1735 Ἀπόερσε Ἔνθά με κῦμ’ ἀπόερσε. Ἀντὶ τοῦ ἀπέπνιξε, διέφθειρε· παρὰ τὸ ἔρρω τὸ φθείρω, ὁ μέλλων, ἐρῶ· καὶ Αἰολικῶς, ἔρσω ### α 1736 Ἀπόσχοιτο Τὰ τοῦ δευτέρου μέσου ἀόριστα δισύλλαβα ὑπάρχοντα, κατὰ τὸ δεύτερον πρόσωπον διὰ τοῦ ΟΙΟ ἐκφερόμενα, οἷς ἀκολουθεῖ καὶ τὰ τρίτα πρόσωπα, ἀναδίδωσι τὸν τόνον· οἷον, θοῖτο, ἀπόθοιτο· σχοῖτο, ἀπόσχοιτο· πρόοιτο ### α 1737 Ἀποαίρεο Ἀπὸ τοῦ αἱρῶ, τὸ καταλαμβάνω ἢ τὸ προαιροῦμαι, αἱροῦ· κατὰ διάλυσιν, αἱρέο· καὶ μετὰ τῆς ἀπὸ, Ἀποαιρέο κούρην. Καὶ ### α 1738 ἀποαιρεῖσθαι τὸ ἁρπάζειν, ὅ ἐστιν ἀφαιρεῖσθαι, κατὰ τὸ πλῆρες, τῆς ἀπὸ προθέσεως μὴ συγκοπείσης ### α 1739 Ἀπόθεσθαι Κρατερὴν δ’ ἀποθέσθαι ἐνιπὴν, Ἰλιάδος ε. Διατί μὴ ἦν ἀπόθεσθαι; Πᾶν ἀπαρέμφατον φυλάσσει τὸν ἴδιον τόνον καὶ ἐν τῇ συνθέσει ### α 1740 Ἀποθανεῖν Ἡ ἀπὸ πρόθεσις ἐνταῦθα χωρισμὸν δηλοῖ, οἷον ἀποθανεῖν, καθὰ χωρίζονται οἱ ζῶντες ἀπὸ τῶν τεθνεώτων· καὶ ### α 1741 ἀπέρχεσθαι τὸ χωρίζεσθαι τινὰ ἀπερχόμενον· καὶ ### α 1742 Ἀπολαύω Ἀπὸ τοῦ λῶ τὸ θέλω, παράγωγον λαύω, ὡς χρῶ χραύω· καὶ ἀπολαύω ### α 1743 Ἀποκναίωμαι Ἔστι ῥῆμα κτῶ, δηλοῦν τὸ φονεύω· ἐξ οὗ τὸ ἀπέκτατο· οὗ παράγωγον, κταίνω· καὶ ἀποβολῇ τοῦ τ, καίνω· καὶ καθ’ ὑπερβιβασμὸν, κναίω· καὶ ### α 1744 ἀποκναιόμενοι τὸ διαφθειρόμενοι, ἀποκοπτόμενοι, ἀπολλυόμενοι, λυπούμενοι, ὀδυνώμενοι ### α 1745 Ἀποκαίνυμαι Τὸ νικῶ. Καὶ Ὅμηρος, Ἀπεκαίνυτο πάντας ἀρίστους. Κυρίως, τὸ φονεύειν. Ἀπὸ τοῦ καίνω, τὸ φονεύω, γίνεται καίνυμι· καὶ ἐκαινύμην, καὶ ἀπεκαίνυτο. Μεταφορικὴ δὲ ἡ λέξις. Κυρίως γὰρ ἐπὶ τῶν φονευόντων καὶ νικώντων λαμβάνεται. Ἢ παρὰ τὸ αἴνυμι, τὸ λαμβάνω, ἀπὸ τοῦ αἴνυσθαι καὶ λαμβάνειν ἆθλον τοὺς νικῶντας, πλεονασμῷ τοῦ κ ### α 1746 Ἀποδυσπετεῖν Τὸ μὴ ῥαδίως πέπτειν ### α 1747 Ἀποδρᾶν ἐστὶ τὸ ἐκκλίνειν, τὸ ἔξω γενέσθαι τῆς δεσποτικῆς ὑπηρεσίας, παρὰ τὸ δρῶ, τὸ ὑπηρετῶ ### α 1748 Ἀποδραθεῖν Τὸ κοιμηθῆναι. Ἔστι ῥῆμα δρήθω· ὁ δεύτερος ἀόριστος, ἔδραθον· ἀπὸ ἔδραθον· καὶ ἀποδαρθεῖν· καὶ κατὰ ἀντίφρασιν· δρῶ γὰρ τὸ ἐνεργῶ· οὗ δρήθω παράγωγον. Οἱ δὲ κοιμώμενοι οὐδὲν ἐνεργοῦσιν ### α 1749 Ἀποβρίξας Ἀποβρίξας, τὸ ἀπονυστάξας· παρὰ τὴν βορὰν, καὶ τὸ ἵζειν, ὅ ἐστι κατανεύειν, βρίζω· Ἔνθ’ οὐκ ἂν βρίζοντα ἴδοις Ἀγαμέμνονα. Ὥστε κυρίως τὸ ἀπὸ βορᾶς καὶ μετὰ τροφὴν νυστάζειν καὶ καθευδῆσαι, βορίξαι τὶ ὄν. Οἱ δὲ, παρὰ τὸ ΒΡΙ ἐπιτατικὸν μόριον· βαρύνονται γὰρ οἱ ἐν ὕπνῳ καταφερόμενοι ### α 1750 Ἀπολιβάζω Ἀπέλθω, ἀποδράμω. Παρὰ τὴν λιβάδα· καὶ γὰρ λιβάς ἐστι ῥευμάτιόν τι· ἵν’ ᾖ κυρίως ἀπορρεύσω. Ἢ εἰς τὴν Λιβύην ἀπελεύσῃ. Ὅμοιον τῷ “Εἰς κόρακας,” ἀντὶ τοῦ ἐν ἀγνοίᾳ. Ἢ παρὰ τὸ ΛΙ, σημαῖνον τὸ λίαν, καὶ τὸ βαδίσαι, τὸ ταχέως ἀπελθεῖν ἐκδεχόμεθα, καὶ πορρωτέρω ### α 1751 Ἀπολιγαίνειν Ἀφηδύνειν, ἢ παραφθέγγεσθαι, ἢ βιάζεσθαι ### α 1752 Ἀπολιταργεῖν Τὸ ἀπελθεῖν ταχέως· παρὰ τὸ λίαν καὶ τὸ ἀργὸν, ὅ ἐστι ταχὺ, περιττεύοντος τοῦ τ ### λ 5 λύματα λέγονται τὰ καθάρσια, ἢ καὶ αὐτὸ τὸ ῥύπος· παρὰ τὸ λυμαίνειν, ἤγουν φθείρειν, τὸ ὑποκείμενον. Ἀπὸ γοῦν τοῦ λῦμα, λυμαίνω· καὶ ἀπολυμαίνω, τὸ ἀποκαθαίρω. Φύσει δὲ τὸ ὕδωρ τῆς θαλάσσης καθάρσιόν ἐστι· καὶ τὰ περιττώματα εἰς τὴν ἀπέριττον θάλασσαν βάλλεται. Ὡς Εὐριπίδης, Θάλασσα κλύζει πάντα τἀνθρώπων κακά ### α 1753 ἀποψύχειν ἐστὶ τὸ ἀφοδεύειν· ἢ ἀποπνευματίζειν, ἀποπλύνειν, καὶ ἀπορρίπτειν ### α 1754 Ἀποφηληκίζει Βιάζεται· ἀπὸ τῶν ὠμὰ σῦκα τρωγόντων καὶ ἐπὶ τὰ ἄλλα μετῆκται ### α 1755 Ἀπολιχμήσονται Ἀπολείξουσιν. Λείχω, λιχῶ, καὶ λιχμῶ, λιχμήσω ### α 1756 Ἀποφθίμενον Φθαρέντα, ἀποθανόντα· ἀπὸ τοῦ φθίω, φθίομαι, φθιόμενον· καὶ κατὰ συγκοπὴν, φθίμενον ### α 1757 Ἀποφθίσθω Ἀποφθαρήτω. Ἀπὸ τοῦ φθῶ, φθίω, φθίσω, ἔφθικα, ἔφθιμαι, ἐφθίμην, φθίσο ### α 1758 Ἀποσκορακίζω Ἀπὸ τοῦ κόραξ κόρακος, κορακίζω. Σημαίνει δὲ τὸ καταλιμπάνω. Λέγουσι γὰρ τινὲς, ὅτι ἐδόθη χρησμός τισι παρακαθημένοις πόλει τοῦ λαβεῖν αὐτὴν, ἵνα ἐὰν ἴδωσι λευκοὺς κόρακας ἐν τῇ πόλει ἣν ἔμελλον πορθῆσαι, μὴ πορθῆσαι αὐτὴν, ἀλλ’ οἴκοι ὑποστρέψαι. Λαβόντες δὲ οἱ ἐν τῇ πόλει κόρακας, τοῦτο πυθόμενοι, καὶ λευκάναντες αὐτοὺς μετὰ ἀσβέστου, ἀπέλυσαν ἔξω τῶν τειχῶν· οὓς θεασάμενοι οἱ ἐναντίοι, ἀπόρθητον αὐτὴν κατέλειψαν, καὶ εἰς τοὐπίσω πλανηθέντες, ὑπέστρεψαν ### α 1759 Ἀπὸ πεντόζοιο Ἡσίοδος, Μηδ’ ἀπὸ πεντόζοιο θεῶν ἐν δαιτὶ θαλείῃ Αὖον ἀπὸ χλωροῦ τάμνειν αἴθωνι σιδήρῳ. Πεντάκλαδος ἡ χείρ· μὴ ὀνυχίσῃς, φησὶν, ἐν ἑορτῇ ξηρὸν ὄνυχα. Χλωρὸν δὲ, τὸ ζωτικὸν αἷμα· ἀσεβὲς γὰρ ὀνυχίζεσθαι ἐν ἑορτῇ θεῶν ### α 1760 Ἀπεσκοράκισεν Βοιωτοὶ χρησμὸν ἔλαβον, τότε ἀφαιρεθήσεται αὐτῶν ἡ πόλις, ὅτε λευκοὶ κόρακες φανῶσιν αὐτῇ. Τοῦ οὖν χρησμοῦ ἀκούσαντες νεανίσκοι, καὶ ἐν μέθῃ ποτὲ γινόμενοι, γυψώσαντες τοὺς κόρακας καὶ ἀφέντες, ἐθορύβουν τὴν πόλιν διὰ τὸν χρησμόν. Φωραθέντες δὲ οἱ τοῦτο διαπραξά μενοι ἀπεβάλλοντο τοῦ τόπου μετὰ ποινῆς. Τοὺς οὖν ἐπὶ κακίᾳ γινωσκομένους ἀπέπεμπον, ὅπου ᾤκουν οἱ γυψώσαντες, ὀνομάζοντες “Εἰς κόρακας.” Ἀπεσκοράκισεν οὖν, ἀντὶ τοῦ ἀπεκρούσατο, καὶ μετὰ μίσους ἐξέβαλεν ### α 1761 Ἀπόχρη Σημαίνει τὸ ἀρκεῖ· οἷον, Ἀπόχρη γὰρ παρὰ τοῖς δικαίοις κριταῖς καὶ μόνη ἡ προθυμία δρέψασθαι τὴν εὐφημίαν. Ἰστέον ὅτι παρὰ μὲν τοῖς παλαιοῖς Ἀθηναίοις καὶ περισπωμένως σὺν τῷ ι γράφεται. κανὼν τοιοῦτος· τὰ γὰρ εἰς ω μονοσύλλαβα ἐπὶ τοῦ ἐνεστῶτος μετὰ προθέσεως συντεθέντα τὴν περισπωμένην τάσιν φυλάττουσι, σμῶ, περισμῶ· θλῶ, συνθλῶ· κλῶ, κατακλῶ. Εἰ οὖν ἐστι χρῶ χρῇ μετὰ τοῦ ι, δηλονότι καὶ ἀποχρῇ φαμὲν περισπωμένως. Πρόσκειται, “ἐνεστῶτος,” διὰ τὸ σχῶ, παράσχω. Πρόσκειται, “μετὰ προθέσεως·” διὰ τὸ ἄζω. Παρὰ δὲ τοῖς νεωτέροις βαρύνεται, καὶ χωρὶς τοῦ ι γράφεται. Κανὼν τοιοῦτος· τὰ γὰρ ἀπὸ τῶν εἰς ΜΙ συντεθέντα ἀναβιβάζουσι τὸν τόνον· εἰμὶ, σύνειμι· φημὶ, σύμφημι. Οὕτως οὖν ἔστι χρῆμι, χρῆς, χρῆσι· καὶ κατὰ ἀποκοπὴν, χρή· Οὐ χρὴ παννύχιον εὕδειν. Καὶ ἐν συνθέσει, ἀπόχρη. Οὕτω Ζηνόβιος ### α 1762 Ἀπονάσσω Ἀτὰρ οἳ περικαλλέα κούρην ἂψ ἀπονάσσωσιν. Εἰς τοὐπίσω ἀποκαταστήσουσιν, ἀποδώσουσιν ### α 1763 Ἀποδιοπομπεῖσθαι Ἀποπέμπεσθαι τὸν προστρόπαιον Δία, καὶ οἷον καθαίρεσθαι ### α 1764 Ἀποσφήλειε Μέγα δέ σφας ἀποσφήλειε πόνοιο. Οἱονεὶ ἀποσφαλῆναι καὶ ἀποτυχεῖν ποιήσειε τοῦ ἔργου· ἀπὸ τοῦ σφάλλω, σφαλῶ, σφάλειας ### α 1765 Ἀποπεσέτωσαν Ἀπὸ τοῦ πέτω· ἄλλοι δὲ παρὰ τὸ πεσῶ, πεσήσω· καὶ ὁ δεύτερος ἀόριστος, ἔπεσον. Καὶ σεσημείωται οὗτος ὁ δεύτερος ἀόριστος καὶ ὁ ἔχεσον, ἐξενεχθέντες διὰ τοῦ ς, ὅπέρ ἐστι χαρακτὴρ τοῦ πρώτου ἀορίστου, κατὰ δὲ ἀντιπάθειαν εὑρέθη. Ἔστι γὰρ καὶ ὁ εἶπα καὶ ἤνεγκα πρῶτος ἀόριστος διὰ τοῦ π καὶ τοῦ κ ἐκφερόμενοι· ὅπερ τῶν παρακειμένων ἐστὶν ἴδιον καὶ δευτέρων ἀορίστων. Ἀπὸ τοῦ ἔπεσον, πέσε τὸ προστακτικὸν, καὶ πεσέτωσαν ### α 1766 Ἀποσχήσει Χωρίσει· ἀπὸ τοῦ σχῶ, σχήσω ### α 1767 Ἀποτίσας Ἀποδούς· καὶ ### α 1768 ἀποτίσῃ δίκην ἀποδῷ τιμωρίαν ### α 1769 Ἀπορρυήσεται Ῥύω· καὶ ὁ παρατατικὸς, ἔρρυον. Εἰ δὲ ἀπὸ τοῦ ρ ἄρχεται τὸ θέμα, καὶ ἕτερον ρ προσλαμβάνει ὁ παρατατικός· ῥύω, ὁ μέλλων, ῥύσω· ὁ ἀόριστος, ἔρρυσα· ὁ δεύτερος, ἔρρυον· ὁ παθητικὸς, ἐρρύην, ἐρρύης, ἐρρύη· καὶ ὁ μέλλων δεύτερος, ῥυήσομαι, ῥυήσῃ, ῥυήσεται· καὶ μετὰ τῆς ἀπὸ προθέσεως, ἀπορρυήσεται, πλεονασμῷ τοῦ ρ. Αἱ δὲ εἰς φωνήεντα λήγουσαι προθέσεις, ἐὰν συντεθῶσι μεθ’ ἑτέρας συλλαβῆς ἀπὸ τοῦ ρ ἀρχομένης, πλεονάζουσι καὶ ἕτερον ρ. Ἢ καὶ οὕτως· ὅσα τῶν μερῶν τοῦ λόγου καθ’ ἑαυτὰ σημαίνει τὶ, ταῦτα ταῖς ἀπὸ τοῦ ρ ἀρχομέναις λέξεσι συντιθέμενα, οὐ διπλασιάζουσι καὶ ἕτερον ρ· οἷον, χρυσορήμων, χρυσόρειθρος· ὅσα δὲ οὐ σημαίνει, ἀλλὰ συσσημαίνει, ταῦτα συντιθέμενα πλεονάζουσι καὶ ἕτερον ρ· οἷον, σύρροια, ἐπίρρημα, ἀνάρρησις ### α 1770 Ἀποκοτταβίζειν Τὸ λειπόμενον πόμα τοῦ ποτηρίου ἐκχεῖν οὕτως ὥστε ψόφον ποιεῖν ### α 1771 Ἀποφλαυρίζοντες Ἐπιτωθάζοντες, ἐξευτελίζοντες, ἢ ὡς πονηρὸν ἀποστρεφόμενοι. Ἀεὶ γὰρ τὸ φλαῦρον ἐπὶ τοῦ πονηροῦ τάττεται. Φαῦλον οὖν ἐστὶν, ὑπερβιβασμῷ τοῦ λ καὶ πλεονασμῷ τοῦ ρ, φλαῦρον ### α 1772 Ἀποχρώντως Ἱκανῶς, ἀρκούντως. Ἀπὸ τοῦ χρῶ συζυγίας δευτέρας τῶν περισπωμένων· ἡ μετοχὴ, χράων χρῶν· ἡ εὐθεῖα τῶν πληθυντικῶν, χράοντες χρῶντες· ἡ γενικὴ, χρώντων· καὶ τὸ ἐπίρρημα χρώντως, καὶ μετὰ τῆς ἀπὸ προθέσεως, ἀποχρώντως ### α 1773 Ἀπομόρξατο Ἀπομόργω, ἔστιν ἐνεστὼς, ἐκ τοῦ ἀμέργω τὸ ἐκπιάζω, μεταθέσει τοῦ ρ εἰς λ, ἀμέλγω· καὶ ἀμολγὸς, ὁ ἐκπιάζων τὰ πρόβατα. Τὰ εἰς ΓΩ ῥήματα, εἰ μὲν ἔχει πρὸ τοῦ γ σύμφωνον, βαρύνεται· οἷον, ἀμέργω, στέργω, εἴργω· χωρὶς εἰ μὴ ἔχουσιν ὄνομα προϋποκείμενον· διὰ τὸ γεωργῶ· ἔχει προϋποκείμενον τὸ γεωργός. Τὸ δὲ ἀμέργω, οὐκ ἔχει· τὸ γὰρ ### α 1774 ἀμόργη ἐκ τοῦ ἀμέργω γίνεται· σημαίνει δὲ δύο, τὴν ὑποστάθμην τοῦ ἐλαίου, καὶ τὴν τρύγα τοῦ οἴνου· ἔστι καὶ εἶδος βοτάνης πορφυρᾶς· ἐξ οὗ ### α 1775 ἀμόργινα ἱμάτια λέγονται τὰ πορφυρᾶ. Ἐκ τοῦ ἀμέργω, κατὰ τροπὴν τοῦ α εἰς ο, ὡς ἄρχομαι ὄρχαμος, γίνεται ὀμόργω, καὶ ὀμόρξω, ὤμορξα, ὠμορξάμην, καὶ ὠμόρξατο, καὶ ἀπομόρξατο συναρχομένως ### α 1776 Ἀμοργίς Τοῦ καλάμου τῆς ἀνθήλης τὸ λεπτότατον, ὅμοιον βύσσῳ· ὅθεν Ἀμόργινα ### α 1777 Ἀπολεῖται. ἀπολεῖς Ῥῆμα ὁριστικὸν σύνθετον συζυγίας πέμπτης τῶν βαρυτόνων· καὶ γίνεται παρὰ τὸ ἀπόλλω· τοῦτο παρὰ τὴν ἀπὸ πρόθεσιν καὶ τὸ ὄλλω ῥῆμα. Ἢ ἐκ τοῦ ὀλῶ ῥήματος γίνεται ἀπολῶ, συζυγίας πρώτης τῶν περισπωμένων· τὸ παθητικὸν, ἀπολέομαι ἀπολοῦμαι· τὸ τρίτον, ἀπολέεται ἀπολεῖται. Ὄλω, τὸ ἀπόλλω· τὸ παθητικὸν, ὄλομαι· ὁ παρατατικὸς, ὠλόμην, ὤλου, ὤλετο, καὶ ἀπώλετο. Ἢ ὄλω· ὁ μέλλων, ὀλῶ· ὁ δεύτερος ἀόριστος, ὦλον· ὁ παθητικὸς, ὠλόμην, ὤλου. Ἢ παρὰ τὸ ἕλω τὸ φονεύω, γίνεται ὀλῶ, ὡς πέλω, τὸ ὑπάρχω, πολῶ· μένω, μονῶ. Ὀλῶ· οὗ ὁ μέλλων, ὀλέσω. Ἰστέον ὅτι ἡ πρώτη συζυγία τῶν περισπωμένων ἐπὶ τοῦ μέλλοντος ἔχει τὸ η, ἢ τὸ ε· ἀλλ’ ἡνίκα ὁ ἐνεστὼς μακρᾷ παραλήγει φύσει ἢ θέσει, διὰ τοῦ η ἔχει τὸν μέλλοντα· οἷον, οἰκῶ, οἰκήσω· ποιῶ, ποιήσω· πλὴν τοῦ ἀρκῶ ἀρκέσω, καὶ νεικῶ νεικέσω, τὸ φιλονεικῶ· τὸ γὰρ νικῶ νικήσω, δευτέρας ἐστὶ συζυγίας. Καὶ ἡνίκα καθαρὸς ὁ ἐνεστὼς, διὰ τοῦ η ἔχει τὸν μέλλοντα· οἷον, νοῶ νοήσω. Καὶ ἐὰν διχρόνῳ παραλήγηται ὁ ἐνεστὼς, διὰ τοῦ η· φιλῶ, φιλήσω· κιχῶ, κιχήσω· πλὴν τοῦ ἀρῶ ἀρέσω, καὶ καλῶ καλέσω. Καὶ τὰ ἀπὸ τῶν εἰς ΟΣ ἀρσενικὰ διὰ τοῦ η ἔχει· οἷον, κτύπος, κτυπῶ, κτυπήσω· δοῦπος, δουπῶ, δουπήσω. Καὶ τὰ παρασύνθετα· οἰκονόμος, οἰκονομῶ, οἰκονομήσω. Καὶ τὰ ἀπὸ βαρυτόνων θεμάτων μεταγόμενα εἰς περισπώμενα· οἷον, οἰκτείρω, οἰκτειρῶ, οἰκτειρήσω· ἕλκω, ἑλκῶ, ἑλκήσω. Καὶ τὰ διφορούμενα κατὰ τὰς συζυγίας διὰ τοῦ η ἔχουσι τὸν μέλλοντα· οἷον, ξυρῶ, ξυρεῖς, ξυρᾷς, ξυρήσω· ἐλεῶ, ἐλεεῖς, ἐλεᾷς, ἐλεήσω. Καὶ τὰ μονοσύλλαβα, σχῶ, σχήσω· ῥῶ, ῥήσω· μνῶ, μνήσω. Καὶ τὰ δι’ ἑνὸς λ ἐκφερόμενα βαρύτονα, ἐπὶ δὲ τοῦ μέλλοντος περιττοσυλλάβως κλινόμενα, διὰ τοῦ η ἔχει τὸν μέλλοντα· οἷον, θέλω, θελήσω· μέλω, μελήσω. Τὰ δὲ μηδὲν ἐκ τούτων ἔχοντα, παραληγόμενα δὲ τῷ ε ἢ τῷ ο, διὰ τοῦ ε ἔχουσι τὸν μέλλοντα· οἷον, τελῶ, τελέσω· ὀλῶ, ὀλέσω· πλὴν τοῦ μολῶ, μολήσω· τορῶ, τορήσω· ὠφελῶ, ὠφελήσω. Ἰστέον δὲ ὅτι καὶ ταῦτα διφο ρεῖται, καλέσω, καὶ καλήσω· φθονέσω, καὶ φθονήσω· κορέσω, καὶ κορήσω· αἰδέσω, καὶ αἰδήσω· χορέσω, καὶ χορήσω· φορέσω, καὶ φορήσω· αἰνέσω, καὶ αἰνήσω· πονέσω, καὶ πονήσω· εἰ μὲν σωματικῶς, πονέσω· εἰ δὲ ψυχικῶς, πονήσω ### α 1778 Ἀπολωλότα Ἀπὸ τοῦ ὀλῶ, ὦλα, καὶ ὄλωλα, Ἀττικῶς· ὀλῶ, ὀλέσω· ὁ παρακείμενος, ὤλεκα· ὁ μέσος, ὦλα ### α 1779 Ἀπόνασθαι Ἀπολαῦσαι. Ἀπὸ τοῦ ὀνῶ, τὸ ἀπολαύω, γίνεται εἰς ΜΙ ῥῆμα, ὄνημι· ὁ παθητικὸς ἐνεστὼς, ὄναμαι· καὶ τὸ ἀπαρέμφατον μετὰ τῆς ἀπὸ προθέσεως, ἀπόνασθαι. Ὀνῶ, τὸ ὠφελῶ, ὄνημι· τὸ παθητικὸν, ὄναμαι· καὶ ὁ παρατατικὸς, ὠνάμην· τὸ τρίτον τῶν πληθυντικῶν, ὤναντο καὶ ἀπώναντο ### α 1780 Ἀποπληξία Τὸ μετὰ ἀναισθησίας καὶ παρέσεως συμβαῖνον πάθος· καὶ ### α 1781 Ἀπόλλων Παρὰ τὸ ἀπολύειν τοὺς ἀνθρώπους τῶν κακῶν· ὁ ἀπελαύνων καὶ ἀπολύων ἀφ’ ἡμῶν τὰς νόσους· ἰατρὸς γὰρ καὶ μάντις. Ἢ παρὰ τὸ ἀπολύειν τὰς ἀκτῖνας· ὁ αὐτὸς γὰρ τῷ ἡλίῳ. Ἢ ἀπὸ τοῦ πάλλειν τὰς ἀκτῖνας τὰς ἰδίας· ἢ παρὰ τὸ ἁπλοῦν καὶ λύειν τὸ συνεστὼς τῆς οὐσίας, καὶ τὸ σκότος. Κλίνεται Ἀπόλλωνος. Τὰ εἰς ΛΩΝ ὀνόματα, εἴτε δισύλλαβα εἴτε ὑπὲρ δύο συλλαβὰς, φυλάττουσι τὸ ω ἐπὶ τῆς γενικῆς· οἷον, Ἀσκάλων, Ἀσκάλωνος· Δόλων, Δόλωνος. Βαρύνεται. Τὰ εἰς ΛΩΝ λήγοντα ὑπὲρ δύο συλλαβὰς βαρύνεσθαι θέλει, εἰ μὴ ᾖ περιεκτικά· οἷον, Ἀσκάλων. Τὸ ἀμπελὼν δὲ καὶ μηλὼν, περιεκτικά. Σεσημείωται τὸ Βαβυλὼν καὶ τὸ μιμαλλὼν θηλυκά· ὃ σημαίνει τὴν μαινάδα. Οὕτως Καλλίμαχος. Ἄπολλον ἡ κλητική· καὶ τὰ εἰς ΩΝ σύνθετα, ὅτε εἰς ΟΝ εἴη ἡ κλητικὴ, ἀναβιβάζει τὸν τόνον· οἷον, Ἀγάμεμνον, ὀλβιόδαιμον, κακόδαιμον, Αὐτόμεδον, Χαμαίλεον, ἐνόσιχθον, κυλλοπόδιον. Πρόσκειται, “ὅτε εἰς ΟΝ εἴη ἡ κλητικὴ,” διὰ τὸ ὦ χαλκοχίτων καὶ φιλοπλάτων· ταῦτα γὰρ εἰς ΩΝ ἔχουσι τὴν κλητικὴν, ἀλλὰ διὰ τοῦ ω μεγάλου γράφεται, καὶ οὐκ ἀναβιβάζουσι τὸν τόνον. Πρόσκειται, “σύνθετα·” διὰ τὸ Ἱκετᾶον καὶ Μαχᾶον καὶ Ἀρετᾶον. Ταῦτα γὰρ οὐ προπαροξύνονται κατὰ τὴν κλητικήν· ἐπειδὴ ἁπλᾶ ἐστὶ, καὶ οὐχὶ σύνθετα. Σεσημείωται τὸ ὦ Λακεδαῖμον καὶ Παλαῖμον, προπερισπώμενα. Θέλουσι δὲ καὶ τὸ Εὐδαίμων τὸ κύριον μὴ προπαροξύνεσθαι ἐν τῇ κλητικῇ, ἀλλὰ προπερισπᾶσθαι, πρὸς ἀντιδιαστολὴν τοῦ ἐπιθέτου· ἐκεῖνο γὰρ προπαροξύνεται, εὔδαιμον, καὶ κακόδαιμον ### α 1782 Ἀποφώλιος Ὁ ἀπαίδευτος· καὶ ### α 1783 ἀποφώλια τὰ ἀπαίδευτα. Γέγονε δὲ παρὰ τὸν φωλεόν ### φ 3 φωλεοὶ γὰρ τὰ παιδευτήρια, παρὰ τὸ ἐν αὐτοῖς φωλεύειν καὶ διατρίβειν. Τοὺς οὖν ἀδιδάκτους ### α 1784 ἀποφωλίους ἐκάλουν. Ἢ παρὰ τὸ φῆλος, ὃ σημαίνει τὸν ἀπατεῶνα, φήλιος· καὶ ἐν συνθέσει ἀποφήλιος, καὶ τροπῇ ἀποφώλιος, ὡς ἀρήγω ἀρωγὸς, καὶ ῥήσσω ῥωγμός ### α 1785 Ἀπορρώξ Τὸ ἀπόσταγμα. Ἔστι ῥώσσω, τὸ σχίζω· ὁ μέλλων, ῥώξω· ἀποβολῇ τοῦ ω, ῥὼξ, ἀπόρηγμα, ἀπόσπασμα ### α 1786 Ἀπορρῶγες Ἀπορρῶγες λιμένος ποτιπεπτηυῖαι. Ἀκταὶ εἰς λιμένα νενευκυῖαι ἀπερρηγμέναι, ἀπεσπασμέναι ἀπ’ ἀλλήλων, καὶ διάστημα ἔχουσαι δι’ οὗ ὁ εἴσπλους ### α 1787 Ἀπόνοια Ἀπόνοια σημαίνει δύο, τὴν ὑπερηφανίαν καὶ τὴν θρασύτητα· καὶ γίνεται παρὰ τὸ ἄποθεν εἶναι τὸν νοῦν· καὶ γὰρ θρασύτης ἐστὶν ἡ ἄλογος τόλμα. Ἡ ἀπὸ πρόθεσις χωρισμὸν δηλοῖ· τουτέστιν ἡ· χωρίζουσα τοῦ δέοντος· καὶ ### α 1788 ἀπονοεῖσθαι τὸ οἱονεὶ ἀπόστασιν ἔχειν τοῦ νοῦ· καὶ ### α 1789 ἀποδόκιμος ὁ κεχωρισμένος τῆς δεούσης δόξης· καὶ ### α 1790 ἀπόβλητος ὁ ἀποβολῆς ἄξιος, ὁ ἀδόκιμος ### α 1791 Ἀποπληξία Τὸ μετὰ ἀναισθησίας καὶ παρέσεως πάθος· καὶ ### α 1792 ἀπόπληκτος ὁ ἀναίσθητος, ᾧ οὐκ ἄν τις προσπελάσειε, μοχθηρός ### α 1793 Ἀποφράδες Ἀποφράδας ἔλεγον οἱ Ἀττικοὶ τὰς ἀπηγορευμένας ἡμέρας, ἃς ὑπελάμβανον χείρους εἶναι τῶν ἄλλων· ἃς δὴ καὶ ἐπεικάδας καλοῦσι φθίνοντος τοῦ μηνὸς, τετράδα, τρίτην, δευτέραν. Ἢ τὰς ἡμέρας ἐν αἷς τὰς φονικὰς δίκας ἐδίκαζον· διὰ τὸ οἷον ἀποφράττεσθαι τὸ τῆς σελήνης φῶς ἐν αὐταῖς. Καὶ τοὺς πονηροὺς δὲ ἀποφράδας ἐπιθετικῶς ἐκάλεσαν· οἷον, Ἄνθρωπος ἀποφρὰς καὶ βλέπων ἀπιστίαν. Παρὰ τὸ φῶ ῥῆμα, φράζω· ὁ μέλλων, φράσω· ἀποβολῇ τοῦ ω, φράς· καὶ ἐν συνθέσει, ἀποφράς ### α 1794 Ἀπόμυιος Οὕτως ὁ Ζεὺς παρὰ τοῖς Ἠλείοις τιμᾶται, Ἡρακλέους ἱδρυσαμένου ἐπὶ ἀποτροπῇ τῶν μυιῶν ### α 1795 Ἄπορος Κυρίως ὁ ἀδιόδευτος ### π 9 πόρος γὰρ ὁ περάσιμος τόπος· καὶ ὁ μὴ χρήματα ἔχων· ἔνθεν καὶ ἀπορία, ὅ τι ἂν σημαίνῃ ### α 1796 Ἀπότριχες Οἱ ἄνηβοι· τῆς ἀπὸ προθέσεως ἀντὶ τῆς α στερήσεως κειμένης, ὡς ἐν τῷ ### α 1797 ἀποκηδή σαντε ἀντὶ τοῦ ἀκηδήσαντε καὶ ἀφροντιστήσαντε· καὶ ### α 1798 ἀπότιμον ἔθεντο ἀντὶ τοῦ ἄτιμον ### α 1799 Ἀπότροπος Ὁ οὐκ ἐπιστρέφων εἰς τὴν πόλιν· ἢ ἀποκεχωρηκώς. Ἔστι καὶ δαίμων ἀποτρόπαιος ### α 1800 Ἀπόθεστος Ἀπόθητος, οὐκ ἐπιζητούμενος, ὅ ἐστιν ἠμελημένος, μὴ ποθούμενος. Ἐκ τοῦ ποθέω ποθῶ ποθέσω, πεπόθεκα, πεπόθεσμαι, πεπόθεσται, ποθεστὸς, καὶ ἀπόθεστος, ὁ ἀζήτητος, ὁ μὴ ποθούμενος ### α 1801 Ἀποστεπτικός Ἀποστεπτικὸν, ᾆσμα οὕτω καλούμενον, ὅτι μετὰ τὸ ἀποστεφθῆναι τοὺς στεφάνους ᾔδετο ἐν τοῖς παιᾶσι μελλόντων ἀποπλεῖν. Χρὴ γινώσκειν, ὅτι τὰ ἀπὸ συνθέτων ὀνομάτων παραγόμενα ῥήματα οὐκ ἔτι μένουσι σύνθετα, ἀλλὰ γίνονται παρασύνθετα· οἷον ἄπιστος, ἀπιστῶ· εὐσεβὴς, εὐσεβῶ ### α 1802 Ἀπόταφον Τὸν χωρὶς ταφέντα, καὶ ἀλλαχῇ τοῦ τῶν ἄλλων νεκρῶν τάφου· ἢ τὸν ἀπεστερημένον τῶν προγονικῶν τάφων ### α 1803 Ἀπορῶ καὶ ἀπορία Ἐκ τοῦ ἄπορος. Καὶ πότε γίνονται τὰ ὀνόματα ἐκ τῶν ῥημάτων, καὶ τὰ ῥήματα ἐκ τῶν ὀνομάτων; Ἡνίκα ἰσοσυλλαβεῖ τὰ ῥήματα τοῖς ὀνόμασιν, ὀξύνονται δὲ ἢ βαρύνονται τὰ ὀνόματα, τὰ δὲ ῥήματα περισπᾶται, τότε ἐκ τῶν ὀνομάτων παράγονται τὰ ῥήματα· οἷον, μόνος, μονῶ· χρυσὸς, χρυσῶ· ἄπορος, ἀπορῶ· ἡνίκα δὲ πάλιν ἰσοσυλλαβεῖ τὰ ῥήματα τοῖς ὀνόμασιν, ὀξύνονται δὲ ἢ βαρύνονται τὰ ὀνόματα, βαρύνονται δὲ καὶ τὰ ῥήματα, τότε ἐκ τῶν ῥημάτων παράγονται τὰ ὀνόματα· οἷον, λέγω, λόγος· φέρω, φόρος. Εἰ δὲ περιττοσυλλαβοῦσι τὰ ῥήματα τοῖς ὀνόμασι καὶ συνάρχονται, τότε ἐκ τῶν ὀνομάτων παράγονται τὰ ῥήματα· οἷον, ἵππος, ἱππεύω· δίφρος, διφρεύω· χωρὶς τῶν ἀπὸ μελλόντων γινομένων ἀποβολῇ τοῦ ω, οἷον, ἐλπίζω, ἐλπίσω, ἐλπίς· ἰσχύω, ἰσχύσω, ἰσχύς. Εἰ δὲ περιττοσυλλαβεῖ τὰ ὀνόματα τοῖς ῥήμασι, τότε ἐκ τῶν ῥημάτων παράγονται τὰ ὀνόματα· οἷον, μαρτυρῶ, μαρτυρία· εὐδοκῶ, εὐδοκία ### α 1804 Ἀπόπατος Ἡ τῶν σιτίων διὰ γαστρὸς κένωσις· καὶ ### α 1805 ἀποπατῆσαι · παρὰ τὸν πάτον, ὅ ἐστι τὴν ὁδόν· τὸ ἄποθεν τοῦ πάτου γινόμενον. Καὶ ### α 1806 ἀποπάτημα αὐτὸ τὸ σκύβαλον. Εὔπολις Χρυσῷ Γένει, Τί γάρ ἐστ’ ἐκεῖνος; ἀποπάτημ’ ἀλώπεκος. Κρατῖνος Δραπέτῃσι, Τὸν Κερκύονα ἕωθεν ἀποπατοῦντ’ ἐπὶ τοῖς λαχάνοις εὑρὼν ἀπέπνιξα ### α 1807 Ἀποθύμια Λυπηρὰ, τὰ μὴ καταθύμια, ἐχθρὰ, προσάντη τῇ ψυχῇ ### α 1808 Ἀποτομή Ἀκόντιον μικρὸν, ἀποτετμημένον ἀπὸ τοῦ τελείου, καὶ συνηρμοσμένον εἰς μέγεθος μικρόν ### α 1809 Ἀποσταδόν Ὀξύνεται· ἀντὶ τοῦ ἀφεστὼς καὶ πόρρωθεν ἐκ διαστήματος ### α 1810 Ἄποινα Οἱ μὲν, ἐκ τοῦ φόνος, ἄφονος· πλεονασμῷ, ἄφοινος, καὶ ἄποινος. Οἱ δὲ, ἐκ τοῦ ποινὴ, ἡ τιμωρία· ἢ ἐκ τοῦ φονὴ, ὃ σημαίνει τὸν τόπον τῶν ἀναιρουμένων, Ἐν ἀργαλέῃσι φονῇσι. Φόνος φονή· πλεονασμῷ τοῦ ι, φοινή· καὶ τροπῇ τοῦ δασέος εἰς ψιλὸν, ποινὴ, ἄποινος. Ἄποινα δὲ, τὰ ὑπὲρ φόνου διδόμενα λύτρα, τὰ ὑπεξαιρούμενα τοῦ φοινικοῦ ἐγκλήματος. Λέγεται καὶ ῥῆμα δευτέρας συζυγίας ### α 1811 ἀποινῶ ἀποινᾷς, τουτέστι τὸ χρήματα εἰσπράττομαι, οἷον ἄποινα λαμβάνω· καὶ ### α 1812 ἀποινεῖσθαι ἀφαιρεῖσθαι, ἢ τὸ χρηματίζεσθαι ### α 1813 Ἀπούρας Ἔστιν αὐρῶ, τὸ ἀπολαύω, πρώτης συζυγίας τῶν περισπωμένων· οἷον, Ἵνα πάντες ἐπαύρωνται βασιλῆος. Ὁ μέλλων, αὐρήσω· ὁ ἀόριστος, ηὔρησα· ἡ μετοχὴ, αὐρήσας· καὶ συγκοπῇ, αὔρας· καὶ συνθέσει καὶ τροπῇ, ἀπούρας. Ἐπηύρησα ὁ ἀόριστος· καὶ συγκοπῇ, ἐπηῦρα· τροπῇ τῆς ἐπὶ εἰς ἀπὸ, ἀπηῦρα· καὶ τοῦ η εἰς α, ἀπαῦρα· ἡ μετοχὴ, ἀπαύρας· καὶ τροπῇ τοῦ α εἰς ο, ἀπούρας. Καὶ τὶ μετέχει· ἤγουν, Ἑλὼν γὰρ ἔχει γέρας αὐτὸς ἀπούρας. Τὴν ἀπόλαυσίν μου ἀφελόμενος καὶ λαβὼν κατέχεις. Οἱ δὲ, ἀπὸ μεταφορᾶς τῶν ἀποσπώντων τοὺς ὅρους τινός· ἀπουρήσας, καὶ συγκοπῇ, ἀπούρας ### α 1814 Ἀπριάτην Ἢ ἐπίρρημα δεῖ ἀκούειν, τουτέστιν ἄνευ πράσεως· ἢ θηλυκῶς, ἀπὸ τοῦ ἀπρίατος καὶ ἀπριάτη. Πριῶ, πριάσω, πεπρίακα, πεπρίαμαι, πεπρίαται, πριατὸς, καὶ ἀπρίατος μετὰ τοῦ στερητι κοῦ α. Πριῶ οὖν, πρίημι· ἐξ οὗ καὶ, Πριῶ μοι, φησὶν ὁ κωμῳδὸς, σελάχιον ### α 1815 Ἀπρίξ Τὸ ἰσχυρῶς κρατεῖν, ὅλῃ δυνάμει, ἀσφαλῶς, προσπεφυκότως, κατόχως. Κύπριοι δὲ, γένος τὶ ἀκάνθης. Ἔστι πρίζω, πρίσω, καὶ Δωρικῶς πρίξω, ἀποβολῇ τοῦ ω, πρίξ· καὶ μετὰ τοῦ στερητικοῦ α, ἀπρίξ· τουτέστιν ἰσχυρῶς κρατῶ, καὶ ἀναποσπάστως, ὥστε μὴ πρίζεσθαι μηδὲ ἀποσχίζεσθαι τοῦ κρατοῦντος τὸ κρατούμενον, ἢ τοῦ κρατουμένου τὸ κρατοῦν ### α 1816 Ἀπροτίμαστος Ἄψαυστος, ἄθικτος, ἡ μὴ ἐπιζητηθεῖσα γυνὴ, ἀλλ’ ἄθικτος διαμείνασα· Ἀλλ’ ἔμεν’ ἀπροτίμαστος ἐνὶ μεγάροις. Παρὰ τὸ μαίω, τὸ ζητῶ, ἡ μὴ ἐπιζητουμένη πρὸς μίξιν. Ἢ παρὰ τὸ μαστεύω, τὸ ζητῶ· ὅθεν καὶ μαστός· καὶ ### α 1817 Ἀπρόσιτος Ἔστιν εἶμι, τὸ πορεύομαι· ὅπερ ἐπὶ μὲν τοῖς ἑνικοῖς, διὰ τῆς ΕΙ διφθόγγου· ἐν δὲ τοῖς πληθυντικοῖς καὶ δυϊκοῖς, διὰ τοῦ ι. Τὸ δυϊκὸν, ἴτον· τὸ πληθυντικὸν, ἴμεν· τὸ δεύτερον, ἴτε· καὶ ἐξ αὐτοῦ, ἰτὸς, καὶ προσιτὸς, πρὸς ὅν τις εὐχερῶς πορεύεται· καὶ μετὰ τοῦ στερητικοῦ ἄλφα, ἀπρόσιτος, πρὸς ὅν τις πορευθῆναι οὐ δύναται ### α 1818 Ἀπροσεξία Ῥαθυμία· παρὰ τὸ μὴ προσέχειν ### α 1819 Ἀπροτίοπτα Κρύφα, λάθρα· ἀπὸ τοῦ ὄπτω ### α 1820 Ἀπριάτην Πρίημι· τὸ παθητικὸν, πρίαμαι· τὸ ἐπίρρημα, ἀπριάδην· καὶ τροπῇ τοῦ δ εἰς τ, ἀπριάτην ### α 1821 Ἅπτετο Ῥῆμα· καὶ συντάσσεται μετὰ γενικῆς· ἐπειδὴ ἡ ἐκ τῶν αἰσθήσεων γινομένη ἐνέργεια γενικῇ συντάσσεται, ἀκούω σου, γεύομαί σου, πλὴν τῆς ὁράσεως, ὁρῶ σε, βλέπω σε. Διὰ τί; Ἐπειδὴ αἱ μὲν ἄλλαι αἰσθήσεις κατὰ εἰσδοχὴν ἐνεργοῦσιν, αὕτη δὲ μόνη κατὰ ἐκπομπήν· καὶ ὡς διήλλαξε πρὸς τὰς ἄλλας κατὰ τὸ σημαινόμενον, διήλλαξε καὶ κατὰ τὴν σύνταξιν ### α 1822 Ἄπτερος Τῇ δ’ ἄπτερος ἔπλετο μῦθος. Ταχὺς πρὸς τὸ πεισθῆναι, καὶ ἰσόπτερος. Ἡ γὰρ α στέρησις δηλοῖ καὶ τὸ ὅμοιον, καὶ τὸ ἶσον· οἷον, ἀτάλαντος, ἄλοχος. Ἔνιοι δὲ, οὐ παραπτὰς, ἀλλ’ ἔμμονος. Ἔνιοι δὲ, ἄπτερον, τὸ ἡδὺ, ἄσμενον, ὀρθόν ### α 1823 Ἀπτέρα Πόλις Κρήτης· ὅτι αἱ Σειρῆνες ποτὲ πρὸς τὰς Μούσας εἰς ἔριν ἐλθοῦσαι, καὶ ἡττηθεῖσαι, ἐκεῖ τὰ πτερὰ ἀπέβαλον ### α 1824 Ἀπτερέως Παρ’ Ἡσιόδῳ, ὥσπερ τὸ ἀψοφέως· σημαίνει τὸ αἰφνιδίως. Ἔστιν ἀπωτέρω, ἀπτέρω. Οὕτως Ἡρωδιανός. Ἔστι ταχέως, ἑτοίμως, ἀφροντίστως· οἱ δὲ, ἀπροθύμως, ἐλαφρῶς, ἡδέως· ἔνιοι δὲ, ἠμελημένως ### α 1825 Ἀπτήν Τὴν μηδέπω πτᾶσαν. Παρὰ τὸ πέτω πέτην, καὶ πτὴν, καὶ ἀπτήν· καὶ ### α 1826 ἀπτῆνες ἄπτεροι, ἢ μὴ ἵπτασθαι δυνάμενοι, μικροί. Ἰλιάδος ἰῶτα, Ἀπτῆσι ### α 1827 Ἀπτοεπής Ἢ ὁ ἁπτόμενος διὰ λόγων, ἢ ἀπτόητος, ὁ μὴ πτοούμενος ἐν τοῖς λόγοις, ὁ θρασύλογος καὶ ὑβριστής ### η 4 ἥρη ἁπτοεπές τινὲς δασύνουσι· ὡς καθαπτομένη τοῖς ἔπεσιν· ἐμφαντικώτερον δὲ τὸ ψιλοῦν· ἄαπτον γάρ ἐστι τὸ δεινόν· ὥστε εἶναι δεινοεπές. Ἢ ἀπτόητε ἐν τῷ λέγειν, θρασεῖα, κακολόγε ### α 1828 Ἄπυστος Ἀνήκουστος· ἀπὸ τοῦ πεύθω, πευστὸς, καὶ ἄπυστος ### α 1829 Ἀπυνδάκωτος οὐ τραπεζοῦται κύλιξ Ἀπύθμενος ### α 1830 Ἀπύρους τρίποδας Ἀνεπιτηδείους πρὸς πυρὸς χρῆσιν, ἀλλὰ κόσμου χάριν τιθεμένους ἐν οἴκῳ ### α 1831 Ἀπφῦς Ὁ πατὴρ εἴρηται ὑποκοριστικῶς, ἀπὸ τοῦ πάππα. Σημαίνει τὸν πατέρα, ἀφαιρέσει τοῦ καταρχὰς π, ἄππα, ἀππῦς· καὶ τροπῇ τοῦ π εἰς φ, ἀπφῦς, ὡς Διονῦς ὁ Διόνυσος ### α 1832 Ἀπώμοτον Ὃ ἄν τις ἀπομόσειε γεγονέναι, ἢ μὴ γενέσθαι· ἔνιοι ἀνέλπιστον. Διογενιανός ### α 1833 Ἄρα Σύνδεσμος συλλογιστικός. Ὁ ἀρ ἐκ τοῦ ἄρα γέγονε κατὰ ἀποβολὴν τοῦ τέλους, ἢ ὁ ῥα ἐκ τοῦ ἄρα κατὰ ἀποβολὴν τῆς ἀρχῆς; Ἔστιν εἰπεῖν, ὅτι τοῦτο θέμα, καὶ τοῦτο. Ὁ γὰρ ἀρ σύνδεσμος οὐκ ἔστιν ἐκ τοῦ ῥα. Ὁ γὰρ ῥα ἐγκλιτικός ἐστι, καὶ ὑποτακτικός· ὁ δὲ ἀρ οὐκ ἔστιν ἐγκλιτικός. Ζήτει εἰς τὰς Διαφοράς ### α 1834 Ἀρά Ἡ εὐχή· παρὰ τὸ αἴρειν τὰς χεῖρας εὐχομένους· ἢ παρὰ τὸ ἀρύειν, ὅπερ ἐπὶ τὸ ἐπικαλεῖσθαι ἔταττον, καὶ μάλιστα Συρακούσιοι, Ἀρύετ’ ἂν φύζην. Ἀντὶ τοῦ ἐπικαλεῖσθε καὶ ἐφέλκεσθε. Ἀρύω, ἀρά. Ἢ ἀπὸ τοῦ Ἄρεος, βλαπτικοῦ ὄντος, ἀρὰ ἡ βλάβη· καὶ ### α 1835 ἀραῖα βίαια, δεινὰ, χαλεπὰ, ὀδυνηρά· σημαίνει καὶ τὰ εὐκταῖα ### α 1836 Ἀραιός Ῥαίω, τὸ φθείρω, γίνεται ῥαιός· καὶ πλεονασμῷ τοῦ α, ἀραιὸς, μετελθούσης τῆς δασείας τοῦ ρ εἰς τὸ α, ὡς καὶ ἐπὶ τοῦ ῥέζω, ἕρδω. Οὕτως Ἡρωδιανὸς ἐν τῷ Καθόλου ### α 1837 Ἀραιήν Ἀσθενῆ, ἀδύνατον· ἔστιν ὅτε σημαίνει καὶ λεπτήν· παρὰ τὸ ῥαίω, μετὰ τοῦ ἐπιτατικοῦ α, ἀραιή. Ἢ βλαβερὰν, ἢ μακρὰν, ἢ εὐκταίαν ### α 1838 Ἀραιτασιείδης Κατὰ συγκοπὴν, Ἀραιτασιοείδης, ὡς σιοείδης σιείδης, συγκοπῇ τοῦ ο ### α 1839 Ἀραιότερος Βαρύτερος· ἀραιὸς, ἀτυχὴς, ἄθλιος ### α 1840 Ἄραβος Κτύπος· κυρίως, ἡ ἐν ἄρει βοὴ, ἀράβοος, καὶ ἄραβος. Ἢ κυρίως, ἡ ἐν ὄρει βοὴ, ὄραβος, καὶ ἄραβος· ἢ κυρίως ἡ ἐπὶ τὴν ἔραν βοὴ, ἔραβος καὶ ἄραβος· ἐξ οὗ τὸ ἀραβῶ· καὶ ### α 1841 ἀράβησεν ἤχησεν, ἐψόφησεν· καταχρηστικῶς δὲ καὶ ἐπὶ τοῦ σιδήρου, παρὰ τὸ ἄρεα, καὶ τὸ βοή ### α 1842 Ἀράσσω Τὸ ἀποτέμνω· παρὰ τὸ ἄρης ὁ σίδηρος. Κυρίως γὰρ ἀράσσειν, τὸ διὰ σιδήρου τέμνειν. Ἀπὸ δὲ τρυφάλειαν ἄραξεν. Ἢ παρὰ τὸ ῥῶ τὸ φθείρω, ῥάσσω ### α 1843 Ἀραιάς Τὰς βλαπτικὰς νῆας· παρὰ τὸ ῥαίσσειν, ὅ ἐστι φθείρειν· ὅθεν καὶ ψιλοῦται, ἵν’ ᾖ τὰς στρατιωτικὰς, καὶ οὐ φορτίδας ### α 1844 Ἀράξης Ποταμός· παρὰ τὸ ἀράσσειν· ὅτι ἀπὸ τοῦ Καυκάσου καταρρήγνυται. Καὶ ### α 1845 Ἄραρ Ποταμὸς τῆς Κελτικῆς, ἀπὸ τοῦ ἀρηρέναι τῷ Ῥοδανῷ ποταμῷ ### α 1846 Ἀραρυίας Ἔστι ῥῆμα ἄρω, τὸ ἁρμόζω· ὁ μέλλων, ἀρῶ· ὁ μέσος παρακείμενος, ἦρα. Ἔστι καὶ περισπώμενον ἀρῶ· ἀφ’ οὗ ὁ μέλλων, ἀρέσω. Τούτου ὁ παρακείμενος, ἦρκα· ὁ μέσος, ἦρα· καὶ κατὰ ἀναδιπλασιασμὸν Ἀττικὸν, ἄρηρα· ἡ μετοχὴ, ἀρηρώς· καὶ τροπῇ Δωρικῇ τοῦ η εἰς α γίνεται ὁ μέσος ἄραρα· ἡ μετοχὴ, ἀραρὼς, ἀραρότος, ὡς γε γραφότος· καὶ τὸ θηλυκὸν, ἀραρυίας, τὰς ἡρμοσμένας ### α 1847 Ἀραριημένος Ἔστιν ὄνομα παρὰ τῷ ποιητῇ, ἀρειή· ἀφ’ οὗ ῥῆμα ἀρειῶ· τούτου ὁ παθητικὸς παρακείμενος, ἠρείημαι· ἡ μετοχὴ, ἠρειημένος· καὶ κατὰ ἀναδιπλασιασμὸν, ἀραρειημένος· καὶ κατὰ συστολὴν, ἀραριημένος. Ταῦτα Ἡρωδιανός· οὕτω Ζηνόδοτος ### α 1848 Ἀράχνης Παρὰ τὸ ἀναρριχᾶσθαι· ἢ παρὰ τὸ ἀραιὰ ἴχνη ἔχειν, ἀπὸ τῆς τῶν ποδῶν ἀραιότητος. Ἡσίοδος, Ἀερσιπότητος ἀράχνης. Ἀρσενικῶς λέγεται τὸ ζῷον· ἀράχνη δὲ, τὸ λεπτότατον ὕφασμα τοῦ ἀράχνου· ἢ παρὰ τὸ εἰς τὸν ἀέρα αἴρειν τὰ ἴχνη ### α 1849 Ἀράχνια λεπτά Τὰ ὑφάσματα τῆς ἀράχνης· παρὰ τὴν ἀραιότητα, ὅ ἐστι λεπτότητα· ἀραιὸν γὰρ τὸ λεπτόν. Ἢ παρὰ τὸ ἀράσσω ἀράχνιον, ὡς δέμω δέμνιον, παίζω παίγνιον· ἤγουν τὸ εὔσχιστον· ἢ τὸ ἐνηρμοσμένον. Χνοῦς γὰρ ἐστὶν ὁ ἐνηρμοσμένος καὶ ἐνυφανθείς ### α 1850 Ἄρβηλον Σμιλίον σκυτικὸν περιφερές. Ἔστι δὲ καὶ ὅπλον ### α 1851 Ἀρβύλη Εὐριπίδης Ἱππολύτῳ· Αὐταῖσιν ἀρβύλαισιν ἁρμόσας πόδα. Λέγει δὲ καὶ παρωνύμως Θεόκριτος, Πᾶσα λίθος πταίουσα ποτ’ ἀρβυλίδεσσιν ἀείδει. Παρὰ τὸ ἁρμόζεσθαι τοῖς ποσὶν, ἁρμύλη, καὶ ἀρβύλη. Ἔστι δὲ εἶδος ὑποδήματος περισσῶς εἰργασμένον ### α 1852 Ἀργαλέος Χαλεπός· οἶμαι παρὰ τὸν ἄρην, τὸν πόλεμον, ἀραλέος· καὶ πλεονασμῷ τοῦ γ, ἀργαλέος. Ἢ παρὰ τὸ ἄλγος, ὁ λύπας καὶ κακὰ ἐμποιῶν, μεταθέσει τοῦ λ εἰς ρ, ὁμοίως τῷ ὑδρηλοί· ὑδρηροὶ γὰρ ἦν τὸ ἀναλογώτερον· σιγηρὸς, σιγηλός· ὑψηρὸς, ὑψηλὸς, ὁ εἰς ὕψος ἠρμένος. Παράγονται τὰ τοιαῦτα ὀνόματα ἀπὸ τριῶν μερῶν τοῦ λόγου, ἀπὸ ὀνόματος, ἀπὸ ῥήματος, καὶ ἀπὸ ἐπιρρήματος, ῥίμφα, ῥιμφαλέος. Ζήτει εἰς τὸ ### α 1853 Ἀργανθών Οἷον, Ἀμφ’ Ἀργανθώνειον ὄρος προχοάς τε Κίοιο. Τινὲς δὲ Ἀργανθώνην αὐτὴν φασίν. Εὐφορίων δὲ καὶ Φιλέας Ἀργανθώνιον λέγουσι διὰ τοῦ ι· οἷον, Χθιζόν μοι κνώσσοντι παρ’ Ἀργανθώνιον αἶπος. Σιμύλος δὲ ποταμὸν φησίν· οἷον, Μυσιὰ πύοντα παρὰ ῥόον Ἀργανθώνης ### α 1854 Ἀργαφίης Οἷον, Νιψάμεναι κρήνης ἔδραμον Ἀργαφίης. Τινὲς δὲ διὰ τοῦ ε, ἀπὸ Γεργάφου τοῦ Ποσειδῶνος. Τὸ δὲ ἐντελὲς ἐν τῷ Ἑρμῇ Κρήνης Γαργαφίης. Ὁ Παρμένιος, ἄνευ τοῦ γ. Ἢ ἡ ἔλλειψις ἀπὸ ἱστορίας ### α 1855 Ἄργεμον Τὸ κατὰ πάθος γενόμενον λεύκωμα ἐν τῷ ὀφθαλμῷ· παρὰ τὸ ἀργὸν, τὸ λευκόν. Καὶ ### α 1856 Ἀργεννός Ὁ λευκός. Παρὰ τὸ ἀργὸς γίνεται ἀργεινὸς, ὡς ἐρατὸς ἐρατεινός· καὶ ἀργεννὸς, ἐνδείᾳ μὲν τοῦ ι, πλεονασμῷ δὲ τοῦ ν. Ἀπὸ τοῦ ἀργεννὸς, τὸ θηλυκὸν ἀργεννή. Πᾶν τοίνυν εἰς ΟΣ μετὰ συμφώνου. Ἐκ τοῦ ἀργὸς, ὃ σημαίνει τὸν καθαρὸν, ἀργεινὸς, ὡς ἔλεος ἐλεεινός. Καὶ ἔθος ἐστὶ τῇ τῶν Ῥηγίνων διαλέκτῳ τὸ ι τρέπειν εἰς ν. Τὸ γὰρ σπείδω σπένδω λέγουσι, καὶ τὸ ἐνδοῖ ἔνδον· καὶ τὸ ἐρεβεινὸς, ἀπὸ τοῦ ἔρεβος, ἐρεβεννός· οὕτως ἀργεινὸς ἀργεννός. Οἱ δὲ Σικελοὶ τὸ ἐναντίον· τὸ μὲν γὰρ σπένδω, σπείδω λέγουσι· καὶ τὸ οὐ μέντον, οὐ μέντοι. Αὐτίκα δ’ ἀργεννῇσι καλυψαμένη ὀθόνῃσι. Σημαίνει λαμπραῖς, λευκαῖς ### α 1857 Ἀργός Παρὰ τὸ ἀρκῶ, ἄρκος, καὶ ἀργὸς ὁ ταχὺς, ὁ ἐπαρκεῖν τοῖς ποσὶ δυνάμενος· καὶ γὰρ ### π 10 ποδάρκεις τοὺς ταχεῖς λέγομεν. Καταχρηστικῶς δὲ καὶ ἐπὶ τοῦ λευκοῦ λαμβάνεται. Καὶ γὰρ οἱ ποιηταὶ τὰ λαμπρὰ καὶ λευκὰ πάντα οὕτω καλοῦσι· παρὰ τὸ τάχιον τοὺς ὁρῶντας ὁρᾶσθαι ποιεῖν. Παρὰ τὰ ἄλλα οὕτως ἐγὼ τοῦτο καὶ μόνον. Καὶ κύνας ἀργοὺς, τινὲς τοὺς λευκούς ### α 1858 Ἄργος Ἐκ τοῦ ἀργὸς, ἀρσενικῶς ### α 1859 Ἀργός Σημαίνει δύο· τὸν λευκὸν, ὡς τὸ, Αἰετὸς ἀργὴν χῆνα φέρων. Καὶ τὸν ταχὺν, ὡς τὸ, Ἅμα τῷ γε δύω κύνες ἀργοὶ ἕποντο ### α 1860 Ἄργος Σημαίνει δ· ἐπὶ μὲν τῆς Πελοποννήσου, Πολλῇσιν νήσοισι, καὶ Ἄργεϊ παντὶ ἀνάσσειν. Ἐπὶ δὲ τῆς πόλεως τῆς ἐν Πελοποννήσῳ, Οἳ δ’ Ἄργος εἶχον Τίρυνθά τε τειχιόεσσαν. Ἐπὶ δὲ τῆς Θεσσαλίας, Νῦν αὖ τοὺς ὅσσοι τὸ Πελασγικὸν Ἄργος ἔναιον. Καὶ ὀνοματικῶς τὸν Ὀδυσσέως κύνα· Ἂν δὲ κύων κεφαλήν τε καὶ οὔατα κείμενος ἔσχεν, Ἄργος Ὀδυσσῆος ### α 1861 Ἄργεϊ Ἀπὸ τινὸς Ἄργου ἐν Πελοποννήσῳ κατοικήσαντος. Ἰστέον δὲ ὅτι αὗται αἱ δοτικαὶ, ἐὰν μὲν ἔχωσιν ἐπιφερόμενον σύμφωνον, διαιροῦνται, οἷον, Διομήδεϊ Παλλὰς Ἀθήνη. Εἰ δὲ φωνήεντα, οὐ διαιροῦνται, οἷον, Σῷ θάρσει ὅτ’ ἐμὸν δολιχόσκιον. Ἂν μὴ κωλύῃ μέτρον, ὡς τὸ, Χαριζομένη πόσεϊ ᾧ. Τινὰ δὲ καὶ χωρὶς μέτρου παρήλλακται, οἷον, Ἡδέϊ οἴνῳ ### α 1862 Ἀργός Ὁ νωθρὸς καὶ δυσκίνητος, μᾶλλον δὲ ἀνενέργητος· παρὰ τὸ ἀεργός τις εἶναι· ἢ βοηθείας δεόμενος, παρὰ τὸ ἀρήγω τὸ βοηθῶ. Εἰ δὲ σημαίνει τὸν καθαρὸν καὶ λευκὸν, γίνεται παρὰ τὸ ἀὴρ ἀεργὸς, ὁ ἀργός. Διειδὴς γὰρ ὁ ἀὴρ καὶ διαφανὴς καὶ δίοσμος, ἅτε λεπτομερέστατος ὤν ### α 1863 Ἀργέστης Τὸ κύριον βαρύνεται· οἷον, Ἀργέσταο παρ’ ἆσσον ἐπιπνείοντος ἔβησαν. Δηλοῖ τὸν ἀπηλιώτην ἄνεμον· Ἀπολλώνιος ὁ τὰ Ἀργοναυτικά. Τὸ δὲ ἐπιθετικὸν τοῦ νότου ὀξύνεται, ἀργεστὴς, ὡς, Ἀργεστάο νότοιο. Οἷον τοῦ λευκοῦ. Ἢ εἶδος φυτοῦ, ἐξ οὗ ἡ ναῦς κατασκευάζεται ### α 1864 Ἀργώ Ἡ ναῦς· ἀφ’ οὗ καὶ οἱ Ἀργοναῦται. Εἴρηται ὅτι Ἄργος αὐτὴν κατεσκεύασεν· ἢ ὅτι ἐν Ἄργει τῇ πόλει κατεσκευάσθη, ὡς Ἡγήσιππος ἱστορεῖ. Ἢ ὅτι ταχεῖα ἦν· ἀργὸν γὰρ καὶ τὸ ταχύ· ἔνθεν καὶ ### λ 6 λήθαργος ὁ τῇ λήθῃ ταχύς. Πρώτην δ’ αὐτὴν ναυπηγηθῆναι φασίν ### α 1865 Ἀργειάν Ἔστιν ὄρους ὄνομα τῆς Μεσηνίας· ἔχει δὲ τὸ ΓΕΙ δίφθογγον, ἀπὸ τοῦ Ἀργεῖος. Τὰ γὰρ εἰς ΑΝ οὐ φαίνεται τῇ ΕΙ διφθόγγῳ παραλήγεσθαι, παιὰν, Ποτιδάν ### α 1866 Ἀργής Ὥσπερ παρὰ τὸ γυμνὸς γίνεται γυμνὴς, τρανὸς τρανὴς, ποτὸς ποτὴς, ὁμαλὸς ὁμαλής· οὕτως οὖν καὶ ἀργὸς ἀργὴς, ὁ λευκὸς ἢ λαμπρός. Κλίνεται ἀργῆτος. Βῆ δὲ κατασχομένη ἑανῷ ἀργῆτι φαεινῷ. Ἡ αἰτιατικὴ, ἀργῆτα· καὶ κατὰ μεταβολὴν καὶ συστολὴν, Λυκάονος ἀργέτα δημόν. Καὶ πάλιν, Ἀργέτι δημῷ, τῷ λευκῷ λίπει ### α 1867 Ἀργειφόντης Ἐπίθετον Ἑρμοῦ· ἢ ὅτι ἀργός ἐστι φόνου, τουτέστι καθαρός· ὁ αὐτὸς γάρ ἐστι τῷ λόγῳ. Ἢ ὁ ἐν Ἄργει πρῶτον πεφηνώς· ὁ γὰρ Ἑρμῆς πρῶτον ἐν τῷ Ἄργει ἐφάνη. Ἢ ὁ ἐναργεῖς τὰς φαντασίας ποιῶν· ἐπάνω γὰρ τῶν ὀνείρων ἐστὶν ὁ Ἑρμῆς. Ἢ ἐπειδὴ τὸν Ἄργον ἐφόνευσε λίθῳ βαλὼν, κελευσθεὶς παρὰ τοῦ Διὸς κλέψαι τὴν Ἰὼ βοῦν γενομένην· ἐφύλασσε δὲ αὐτὴν ὁ Ἄργος βουλήσει Ἥρας, ἔχων ἐν ὅλῳ τῷ σώματι αὐτοῦ ὀφθαλμούς. Ὥσπερ δὲ ἀπὸ τοῦ ἁλοτρίβανον γίνεται ἁλετρίβανον τροπῇ τοῦ ο εἰς ε, οὕτω καὶ ἀπὸ τοῦ ἀργοφόντης γίνεται ἀργεφόντης, καὶ πλεονασμῷ τοῦ ι, ἀργειφόντης. Δίδυμος δὲ διὰ τοῦ ι γράφει· λέγει γὰρ, ὥσπερ ἀπὸ τοῦ ἀρι ἐπιτατικοῦ γίνεται ἀριδείκετος, οὕτω τὸν αὐτὸν τρόπον καὶ ἀπὸ τοῦ ἀρι γίνεται ἀριφόντης, καὶ πλεονασμῷ τοῦ γ, ἀργιφόντης ### α 1868 Ἀργιόδους Ὁ μεγαλόδους· πολλὴ δὲ ἡ χρῆσις τῆς λέξεως. Παρὰ τὸ ἀρι ἐπιτατικὸν καὶ τὸ ὀδοὺς γίνεται ἀριόδους, ὡς ἀρίζηλος· καὶ πλεονασμῷ τοῦ γ, ἀργιόδους, ὡς ἄνοια ἄγνοια, καὶ ῥαῖα γραῖα. Εἰ γὰρ παρὰ τὸ ἀργὸς, ἀργόδους ἦν ἄν. Οὕτω Τρύφων ἐν τῷ περὶ Σχημάτων ### α 1869 Ἄργιλος Ἔστιν ἡ λευκὴ γῆ ### α 1870 Ἀργενοῦσαι Ἀργιλώδεις. Εἰσὶ δὲ αἱ τοιαῦται εἰς καρπῶν ἀνέσεις φαῦλαι, καὶ ὡς ἐπὶ τὸ πλεῖστον μηλόβοτοι, καθάπερ ἡ Σκύρος, καὶ αἱ λεγόμεναι Ἀργινοῦσαι ### α 1871 Ἄργμα Ἡ ἀπαρχή. Παρὰ τὸ ἄρχω, ἄργμα, ὡς παρὰ τὸ ἦρμαι, ἄρμα· γέγραμμαι, γράμμα ### α 1872 Ἀργυρόπεζα Λαμπροὺς πόδας ἔχουσα, βασιλική ### π 11 Πέζα γὰρ ὁ πούς ### α 1873 Ἀργυρογνώμονα Λέγουσι τὸν καταλλάκτην ### α 1874 Ἀργύριον Ἐκ τοῦ ἄργυρος· τοῦτο παρὰ τὸ ἀργὸν, τὸ λευκόν· ὅθεν οἱ ποιηταὶ τὰ λαμπρὰ καὶ λευκὰ οὕτω καλοῦσιν, Ἄργυφα μῆλα ### α 1875 Ἀργυρόηλον Τὸ ἀργυροῦς ἥλους ἔχον. Ἐκ τοῦ ἀργυροῦς τοῦ κτητικοῦ, καὶ τοῦ ἧλος. Ἰστέον ὅτι πᾶν νόμισμα, εἴτ’ ἐν χαλκῷ, εἴτ’ ἐν ἀργύρῳ, εἴτ’ ἐν χρυσῷ, εἰώθασιν ### α 1876 ἀργύριον καλεῖν· καὶ οἱ μὲν ῥήτορες, ἑνικῶς· οἱ δὲ κωμικοὶ ### α 1877 Ἀργύφεον Ἄργυφον παράγωγον ἀπὸ τοῦ ἀργόν. Ὁ δὲ Ἡρωδιανὸς ἐν τῷ περὶ Σχημάτων λέγει, ὅτι γίνονταί τινες συνθέσεις καὶ ἀπὸ μόνου ῥήματος· οἷον, ἀπὸ τοῦ βῶ κάραβος· καὶ ἀπὸ τοῦ θῶ, τὸ θηλάζω, Αἴγισθος. Καὶ ἀπὸ τοῦ ἀργῶ οὖν, τοῦ σημαίνοντος τὸ φαίνω, ἄργυφος· καὶ πλεονασμῷ τοῦ ε, ἀργύφεος· οἷον, Ἀμφὶ δ’ ἄρ’ ἀργύφεον φάρος μέγα ἕννυτο. Τῶν δὲ καὶ ἀργύφεον πλῆτο σπέος. Σημαίνει δὲ τὸ μέγα σπήλαιον, ἢ λαμπρόν. Ἀργυφέῃ ἐσθῆτι, Ἡσίοδος ### α 1878 Ἀρδμός Ἐν ποταμῷ, ὅθι τ’ ἀρδμὸς ἔνη πάντεσσι βοτοῖσιν. Ὁ ποτισμός. Παρὰ τὸ ἀρδῶ περισπώμενον. Εἰ γὰρ ἦν ἀπὸ βαρυτόνου, ἄρδμος ἂν ἦν ### α 1879 Ἀρδηθμός Ὁ ποτισμός. Νίκανδρος ἐν Θηριακοῖς, Ἠὲ καὶ ἀρδηθμοῖο μεσημβρινὸν ἀΐξαντες ### α 1880 Ἄρδην Ἐπίρρημα· σημαίνει τὸ ὁμοῦ· παρὰ τὸ αἴρω, τὸ ἐπαίρω· ἢ παρὰ τὸ ἄρω, τὸ ἁρμόζω, ἄρδην. Τὸ γὰρ ἐν τῷ ἅμα γινόμενον ἁρμοζόντως γίνεται ### α 1881 Ἄρδις Ἡ ἀκὴ τοῦ βέλους. Καλλίμαχος, ἀλλ’ ἀπὸ τόξου αὐτὸς ὁ τοξευτὴς ἄρδιν ἔχων ἑτέραν. Εἴρηται δὲ παρὰ τὸ ἄρω τὸ ἁρμόζω· ἦρμαι, ἦρται, ἄρτης· ἔνθεν πυλάρτης. Καὶ ὥσπερ παρὰ τὸ προφήτης γίνεται παράγωγον προφῆτις, οὕτω καὶ ἄρτης ἄρτις καὶ ἄρδις. Οὕτως Ἐπαφρόδιτος. Ζήτει εἰς τὸ ### α 1882 Ἀργυρότοξος Τουτέστιν ὁ λαμπρὸν τόξον ἔχων· ἐκ τοῦ ἀργὸν, τὸ καθαρὸν ἢ λευκόν· τοῦτο παρὰ τὸ ἀγλαός· τοῦτο παρὰ τὸ αἴγλη, αἰγλαόν· ἀποβολῇ τοῦ ι, καὶ μεταθέσει, ἀλγόν· καὶ τροπῇ τοῦ λ, ἀργόν ### α 1883 Ἄρεω Ἰλιάδος ς, Ἐμεῖο δὲ δῆσεν Ἄρεω ἀλκτῆρα γενέσθαι. Οὕτως Ἀρίσταρχος, καὶ ἔστιν ἀπὸ εὐθείας τῆς Ἄρεως, τοῦ Ἄρεω, ὡς Πείρεως, Πείρεω υἱός. Ἔστι δὲ τὸ λεγόμενον οὕτως· ἐμοῦ δὲ ἐδέησεν τὸ ἀλεξητῆρα γενέσθαι τοῦ Ἄρεω, τουτέστιν ἀποτρεπτικὸν, κωλυτὴν, ἢ βοηθὸν τοῦ πολέμου. Οἱ δὲ ### α 1884 ἀρῆς ἀλκτῆρα βλάβης καὶ κακώσεως κωλυτήν. Τὸ δὲ ### δ 12 δῆσε δισύλλαβον, ἀπὸ τοῦ ἐδέησε κατὰ συγκοπήν· ἤγουν χρείαν μοῦ τῆς βλάβης βοηθὸν γενέσθαι. Παρμενίσκος οὖν βαρυτόνως τὸ ἔδησεν ἀποδίδωσιν οὕτως· ὁ δὲ πόλεμος τὴν ἐμὴν ἀφελόμενος πανοπλίαν ἔδησέν μου τὴν ἔξοδον, ὥστε ἀλκτῆρα μὴ γενέσθαι Πατρόκλου, ὅ ἐστι βοηθόν. Πτολεμαῖος δὲ ὁ Ἀσκαλωνίτης περισσὸν τὸ ἔδησε φησίν ### α 1885 Ἀρή Σημαίνει δύο· τὴν εὐχὴν, Ἀράων ἀΐων Νηληϊάδαο γέροντος. Καὶ τὴν βλάβην, Ἐμεῖο δ’ ἔδησεν ἀρῆς ἀλκτῆρα γενέσθαι ### α 1886 Ἀρέθουσα Ἡ πηγή· παρὰ τὸ ἄρδω, τὸ ποτίζω, ἄρσω· ἵν’ ᾖ ἡ ποτίζουσα ἄρδην πάσας τὰς κρήνας καὶ τοὺς ποταμούς ### α 1887 Ἅρπυιαι Καὶ πλεονασμῷ τοῦ ε, ἀρεπυῖαι ### α 1888 Ἀρετάν Ποταμὸς τῆς Κροτωνιάδος χώρας· παρὰ τὴν Ἀρέταν τὴν γυναῖκα Ἀλκίμου, ἧς περιρρεῖ τὸ μνῆμα, ὡς μαρτυρεῖ Φιλοστέφανος ### α 1889 Ἀρετή Παρὰ τὸ ἐρῶ τὸ ἐπιθυμῶ, ἐρατή· καὶ ### ε 16 ἐρατὰ δῶρα τὰ ἐπέραστα καὶ καλά· τουτέστιν, ἡ φιλητή· κατὰ μετάθεσιν τοῦ στοιχείου, ἀρετὴ, ἡ ἐπέραστος κτῆσις ἧς ἐρῶσιν ἢ ἣν αἱροῦνται πάντες· ἢ παρὰ τὸ ἀρῶ, ἀρέσω, ἀρεστὴ, καὶ ἀρετὴ, ἡ πᾶσιν ἀρέσκουσα. Λέγεται δὲ καὶ ἡ κατὰ πόλεμον δύναμις, παρὰ τὸν Ἄρην, τὸν πόλεμον. Λέγεται δὲ ἀρετὴ καὶ ἡ ἐν παντὶ πράγματι ὑπεροχή· παρὰ τὸ αἱρῶ, τὸ προαιροῦμαι. Σημαίνει δὲ τρία· τὴν κατὰ πόλεμον ἀνδρείαν, Οἶδ’ ἀρετὴν οἷος ἐσσί. Καὶ, Ἔνθ’ ἀρετὴ διαείδεται ἀνδρῶν. Ὅτε δὲ ψιλῶς, χωρὶς τῆς ἀνδρείας· Ἀλλ’ ἐθέλεις ἀρετὴν σὴν φαινέμεν. Σημαίνει καὶ τὴν ψυχικὴν ἀρετήν· οἷον, Τῆς δ’ ἀρετῆς ἱδρῶτα θεοὶ προπάροιθεν ἔθηκαν. Σημαίνει καὶ τὴν καταφρόνησιν, καὶ εὔκλειαν, καὶ πλοῦτον· καὶ τὸ πλῆθος τῶν ἀρετῶν· καὶ τὴν ἐμπειρίαν ### α 1890 Ἀρεστός Οὐκ ἀπὸ τοῦ ἀρέσκω· ἔδει γὰρ ἀρεκτὸς εἶναι· ἀλλ’ ἀπὸ τοῦ ἀρέσω, ἀρεστός. Ὁ Ἀλεξανδρεὺς φιλόσοφος ἐν ἑορτῇ Ἄρεως ἐτέχθη· διὸ οὕτως ὠνόμασται ### α 1891 Ἀρετᾶς Ἀπὸ τοῦ ἀρετὴ γίνεται ἀρετῶ ἀρετᾷς· ἔνθεν τὸ, Ἀρετῶσι δὲ λαοὶ ὑπ’ αὐτῶν. Καὶ Ὅμηρος, Οὐκ ἀρετᾷ κακὰ ἔργα. Οἷον, οὐκ ἀρετοῦται τὰ κακὰ ἔργα, οὐκ ἀρετῆς μεταλαμβάνουσι. Περισπᾶται δὲ τὸ ἀρετᾷ, καὶ ἔστι δευτέρας συζυγίας ῥῆμα. Οὐ γάρ ἐστι δοτικῆς πτώσεως ### α 1892 Ἀρέσκω Παρὰ τὸ ἀρῶ, τὸ ἁρμόζω, γίνεται ἀρῶ, ἀρέσω, ὡς τελῶ, τελέσω· καὶ ἀρέσκω· τὸ γὰρ ἀρέσκον, ἁρμόδιον· καὶ τὸ ἁρμόδιον, ἁρεστόν ### α 1893 Ἀρεσόμεθα Ἐξιλεωσόμεθα, θεραπεύσομεν, φιλοφρονησόμεθα. Ἀπὸ τοῦ ἀρῶ, ἀρεῖς ### α 1894 Ἀρεστήρ Εἶδος πλακοῦντος, τοῖς θεοῖς ἀφιερωμένος, ὥσπερ καὶ τὸ πόπανον· παρὰ τὸ ἀρέσκω, ὁ τοῖς θεοῖς ἀρέσκων. Ἀρέσω οὖν, ὁ παρακείμενος, ἤρεσμαι, ἀρεστὴς καὶ ἀρεστὴρ, ὡς ἤθληται, ἀθλητὴς καὶ ἀθλητήρ ### α 1895 Ἄρειος ὁ Ἀλεξανδρεὺς φιλόσοφος, ἐν ἑορτῇ Ἄρεος ἐτέχθη· διὸ οὕτως ὠνόμασται ### α 1896 Ἀρείων Ὁ βελτίων· παρὰ τὸ ἄρης, ἵν’ ᾖ κυρίως ὁ κατὰ πόλεμον καλλίων. Οὕτω Ταρραῖος ἐν τοῖς Ἀργοναυτικοῖς ### α 1897 Ἄρειος πάγος Δικαστήριον Ἀθήνῃσιν οὕτω καλούμενον· καὶ οἱ δικασταὶ, Ἀρεοπαγίται· πρώτη γὰρ κρίσις ἐκεῖ ἐγένετο ἀνθρώποις. Ἢ ὅτι αἱ Ἀμαζόνες ἐπὶ τὸν τόπον ἐκεῖνον ἐστρατεύοντο, Ἄρεος οὖσαι. Ἢ ὅτι ἐν πάγῳ ἐστὶ καὶ ἐν ὕψει τὸ δικαστήριον. Ἄρειος δὲ, ἐπεὶ τὰ φονικὰ ἐκεῖσε ἐκρίνοντο· δικάζει δὲ ὁ Ἄρης τὸν φόνον· πάγος δὲ ὁ λόφος. Ἢ ὅτι ἔπηξε τὸ δόρυ ἐκεῖ ὁ Ἄρης, Ποσειδῶνος κατηγορήσαντος διὰ τὸν φόνον τοῦ υἱοῦ αὐτοῦ Ἁλιρροθίου, ὅτε ἀπέκτεινεν αὐτὸν Ἄρης, βιασάμενον Ἀλκίππην τὴν θυγατέρα Ἄρεος καὶ Ἀγραύλου τῆς Κέκροπος θυγατρὸς, ὥς φησιν Ἑλλάνικος ἐν πρώτῃ ### α 1898 Ἀρειμάνιος Ὁ πολεμικός. Ὥσπερ παρὰ τὴν Ἄρει δοτικὴν γίνεται ἀρείφατος, ὁ πολεμικὸς, τουτέστιν ὁ ἐν πολέμοις ὀνομαζόμενος, ἢ ὁ πεφονευμένος· τὸν αὐτὸν τρόπον καὶ ἀρειμάνιος διὰ τῆς ΕΙ διφθόγγου, παρὰ τὴν Ἄρει δοτικήν ### α 1899 Ἀρειή Σημαίνει τὴν ἐν πολέμῳ ἀπειλήν· Μὴ δέ σε. λευγαλέοις ἐπέεσσιν ἀποτρεπέτω καὶ ἀρειῇ. Ἢ τὴν βλάβην. Ἢ παρὰ τὸ ἄρεος γέγονεν ἀρεά· πλεονασμῷ τοῦ ι, ἀρειά· καὶ Ἰωνικῶς, ἀρειὴ, ὡς πείνα, πείνη. Ἢ παρὰ τὴν ἄρει δοτικὴν, ἀρειὰ καὶ ἀρειή. Λέγει δὲ ἐν τῷ Καθόλου ὁ Ἡρωδιανὸς, ὅτι τὸ ἡ ἀρειὴ παράλογον ἐστὶ καὶ κατὰ τὸν τόνον καὶ κατὰ τὸν χρόνον· οὔτε γὰρ ὀξύνεσθαι ὤφειλεν, οὔτε ἐκτείνειν τὸ α. Τὰ γὰρ διὰ τοῦ ΕΙΑ ὀξυνόμενα, ἐκτείνοντα τὸ α, ἐπὶ οὐσιῶν λαμβάνεται· οἷον παρειὰ, φορβειά· σημαίνει δὲ τὸ σχοινίον τοῦ ἀλόγου τὸ περιστόμιον, τὸ καπίστριον. Εἰ οὖν τὸ ἀρειὰ οὐ τίθεται ἐπὶ οὐσίας, ἀλλ’ ἐπὶ πράγματος, δηλονότι οὔτε ὀξύνεσθαι ὤφειλεν, οὔτε ἐκτείνειν τὸ ἄλφα· ἀλλ’ ἡμάρτηται, ὡς εἴρηται. Δεῖ δὲ γινώσκειν· ἔστιν ἀρειῶ ἀρειᾷς· σημαίνει δὲ τὸ ἀπειλῶ. Ἐπὶ δὲ τοῦ φυτοῦ ### α 1900 ἀρία διὰ τοῦ ι, καὶ παροξύνεται· Χήτει τοι πρίνης ἀρίας ποιούμεθα γόμφους ### α 1901 Ἀραρώς Εἴρηται εἰς τὸ ### α 1902 Ἀρήϊος Πολεμικός· παρὰ τὸν Ἄρην· ὄνομα ἀρσενικὸν, εἴδους τῶν παραγώγων κτητικοῦ. Ἄρειος· τὸ ΡΕΙ, δίφθογγον· τὰ γὰρ ἀπὸ τῶν εἰς ΗΣ, εἴτε περισσοσυλλαβοῦσιν, εἴτε ἰσοσυλλαβοῦσι, διὰ τοῦ ΕΙΟΣ γινόμενα κτητικὰ, διὰ τῆς ΕΙ διφθόγγου γράφονται, Ἰορδάνειος, Αἰσχίνειος, Ἀσκληπιάδειος· χωρὶς εἰ μὴ τρέπεται τὸ τ εἰς ς· διὰ τὸ ἱκέτης, ἱκέσιος· δεσπότης, δεσπόσιος· συμπότης, συμπόσιος· φιλή της, ὁ κλέπτης, φιλήσιος. Ἄρης οὖν, ἄρειος· καὶ Ἰωνικῇ διαλύσει, ἀρέϊος καὶ τροπῇ, ἀρήϊος, ὡς Ὀδυσσεὺς Ὀδύσσειος Ὀδυσσέϊος Ὀδυσσήϊος, οἷον, Ὀδυσσήϊον μέγα δῶμα ### α 1903 Ἀρηΐφιλος Ὄνομα σχήματος σύνθετον ἐκ δύο τελείων, ὡς χειρίσοφος, δουρίκτητος, δουρίκλειτος· οὕτω καὶ Ἄρηϊ κατὰ τοὺς ἀρχαίους Ἰωνικῶς Αἰολικῶς καὶ Δωρικῶς καὶ τὸ φίλος γίνεται ἀρηΐφιλος, ὁ πολεμικὸς, ὁ φιλῶν τὸν Ἄρην ### α 1904 Ἀρηΐθοος Σημαίνει τὸν πολεμικὸν, τὸν ἐν τῷ πολέμῳ ταχύν· γίνεται ἐκ τοῦ θοὸς μετὰ τοῦ ἄρηϊ ### α 1905 Ἀρηϊφάτους Τοὺς ἐν τῷ πολέμῳ πεφονευμένους. Ἐκ τοῦ φῶ, τὸ φονεύω, παράγωγον φημί· σημαίνει τὸ αὐτό· καὶ ἔστι δευτέρας συζυγίας· ὁ παρακείμενος, πέφηκα· ὁ παθητικὸς, πέφαμαι, πέφαται· ὄνομα ῥηματικὸν, φατός. Ἡ Ἄρεος δὲ γενικὴ ἀπὸ τῆς Ἄρευς ὑπάρχει εὐθείας· τῆς γὰρ τοῦ Ἄρης εὐθείας πτῶσις οὐχ εὕρηται, πλὴν τῆς Ἄρες κλητικῆς, ὡς Δημόσθενες ### ε 17 Ἐρώτησις. Καὶ πόθεν δῆλον ὅτι οὐκ ἐγένετο ἐκ τοῦ Ἄρης Ἄρους καὶ Ἄρεος, ὡς Δημοσθένεος Δημοσθένους ### λ 7 Λύσις. Ἐπειδὴ καὶ Ἰωνικῶς γίνεται διὰ τοῦ η Ἄρηος, καὶ Ἀττικῶς Ἄρεως· τὰ δὲ τοιαῦτα σχήματα ἀπὸ τῆς εἰς ΕΥΣ εὐθείας εἴωθε σχηματίζεσθαι, οὐ μέντοι ἀπὸ τῆς εἰς ΗΣ καταλήξεως· οὐδὲ γὰρ Δημοσθένηος ἢ Δημοσθένεως κυρίως ### α 1906 Ἄρης Ἄρης τε βροτολοιγὸς, ὁ πόλεμος, ἢ ὁ τῶν πολέμων ἔφορος, παρὰ τὴν ἀρὰν, τὴν γενομένην βλάβην ἐκ τοῦ πολέμου· ἢ παρὰ τὴν χαρὰν, χάρης, καὶ ἄρης· ἢ παρὰ τὸ ἀείρω· Ἄειρε δὲ ποιμένα λαῶν. Ὁ κουφίζων καὶ μεγαλύνων τοὺς ἄνδρας. Ἢ παρὰ τὸ αἱρῶ, ὁ ἀναιρετικὸς, αἵρης, ἄρης, ἐλλείψει τοῦ ι. Ἢ παρὰ τὸ ἄορ, ἄορος· καὶ ὡς Οἰδίποδος Οἰδιπόδης, τρίποδος τριπόδης, οὕτως καὶ ἄορ ἄορος, ἀόρης, καὶ ἐν συγκοπῇ, ἄρης· ἵν’ ᾖ ὁ ξιφηφόρος θεός. Ἢ παρὰ τὸ ῥῶ τὸ λέγω. Παρὰ οὖν τὸ ῥῶ, γίνεται ῥής· ὅθεν καὶ ῥῆσις· καὶ μετὰ τοῦ στερητικοῦ ἄλφα, ἄρης, παρ’ ᾧ οὐκ ἔστι διαλέγεσθαι· Ἐν γὰρ χερσὶ τέλος πολέμου· ἐπέων δ’, ἐνὶ βουλῇ. Καὶ γὰρ τὸ ἐναντίον εἰρήνη, παρὰ τὸ εἴρω, ἢ παρὰ τὸ ἀρῶμαι· ἵν’ ᾖ ἀάρης, καὶ ἄρης. Οὕτως Ἡρωδιανὸς καὶ Ἀπολλώνιος. Σημαίνει δὲ πέντε· τὸν πόλεμον, Νῦν δ’ ἔρχεσθ’ ἐπὶ δεῖπνον, ἵνα ξυνάγωμεν ἄρηα. Τὸν σωματοειδῆ θεὸν, Ἆρες Ἄρες βροτολοιγὲ μιαιφόνε. Τὸν σίδηρον, Αἵματος ἆσαι ἄρηα ταλαύρινον πολεμιστήν. Καὶ τὸ τραῦμα, τὴν πληγὴν, ἔνθα μάλιστα γίνετ’ ἄρης ἀλεγεινὸς ὀϊζυροῖσι βροτοῖσι. Ἔστι δὲ καὶ Ἄρης Ἄρητος, ὄνομα κύριον ### α 1907 Ἄρητος Ὄνομα ἥρωος, οὗ μέμνηται ὁ ποιητής· οἷον, Ἄρητον δὲ κατ’ αὖθι λίπον δεδαϊγμένον ἦτορ. Γέγονε δὲ κατ’ εὐφημίαν, παρὰ τὸ ἀρῶ καὶ ἀρῶμαι. Παρὰ οὖν τὸ ἀρῶ, Ἄρητος καὶ Ἀρήτη, οἱ εὐκτοὶ τοῖς γονεῦσι καὶ εἰς ἰδιότητα· Ἀρητὸν δὲ τοκεῦσι γόον καὶ πένθος ἔθηκας. Βλαπτικὸν, παρὰ τὴν ἀρὰν, ἢ ἀπευκτὸν, ἢ ἀεὶ ῥητὸν, ἀεὶ διὰ μνήμης ἐσόμενον. Ὀξύνεται. Τὰ γὰρ εἰς ΤΟΣ ῥηματικὰ ὑπὲρ δύο συλλαβὰς τῷ η παραληγόμενα ὀξύνεσθαι θέλει ### α 1908 Ἀρητήσιον Τόπος Ἀθήνῃσιν οὕτω καλούμενος· ὅτι Θησεὺς μετὰ τὸ ὑποστρέψαι ἐκ τοῦ Ἅιδου, ἐκπεσὼν Ἀθηνῶν, ἐκεῖσε τὰς κατὰ τῶν ἐχθρῶν ἀρὰς ἐποιήσατο. Παρὰ τὰς ἀρὰς οὖν Ἀρητήσιον ὁ τόπος ἐκλήθη. Οὕτω Φιλόχορος ἐν τῷ δευτέρῳ τῶν Ἀτ θίδων ### α 1909 Ἀρητήρ Ὁ ἱερεύς· παρὰ τὰς ἀρὰς ἃς ποιεῖται· ἢ παρὰ τὸ αἴρειν τὰς χεῖρας εἰς ὕψος· ἢ παρὰ τὸ ἀρέσκειν θεῷ· ἢ παρὰ τὸ ἀρῶ ἀρᾷς, ἀράσω, ἀρατὴρ, καὶ ἀρητὴρ Ἰωνικῶς, τροπῇ τοῦ ἄλφα εἰς η ### α 1910 Ἀρήν Ἔστιν ἀρὰ ἡ εὐχή· ἐκ τούτου γίνεται ἀρὴν, τὸ ἐπιτήδειον εἰς εὐχὴν πρόβατον· καὶ κλίνεται ἀρὴν ἀρῆνος· ἐξ οὗ τὸ ἀρνὸς κατὰ συγκοπήν· καὶ ἀποβολῇ τοῦ α, ῥήν· οἷον, Πολύρρηνες, πολυβοῦται ### α 1911 Ἀρήνη Πόλις τῆς Μεσήνης· ἐπιρρηματικῶς, Ἀρήνηθεν ἔβαν. Παρὰ τὸ ἀρῶ, Ἀρήνη. Εὐαροτρίαστος γάρ. Ὡς οὖν σάσσω σαγήνη, καὶ λάμπω λαμπήνη, οὕτω καὶ τοῦτο. Ὦρος ### α 1912 Ἀρήγω Ἀρήξειν, βοηθήσειν· καὶ ἔστι κυρίως τὸ μετὰ εὐχῆς βοηθεῖν· ἀπὸ τοῦ ἀρὼ ἀράσω καὶ ἀρήσω, ἀρήγω. Παρὰ τὸν ἄρην, τὸν πόλεμον, ἀρήγω· ὥσπερ καὶ βοηθῶ λέγεται τὸ ἐπὶ βοὴν θέειν. Βοὴ γὰρ ὁ πόλεμος ἀπὸ τοῦ παρεπομένου· ἀρήγω οὖν ἀρηγὸς, καὶ ἀρωγὸς, ὥσπερ καὶ ῥηχμὸς καὶ ῥωχμός ### α 1913 Ἀρηγόνες Ἀρηγὼν σημαίνει τὴν βοηθόν· καὶ Ἀρηγόνες εἰσὶ θεάων. Εἰ γὰρ ἦν ἀρσενικὸν, ὤφειλεν ἀρήγοντος κλίνεσθαι· ἀλλ’ ἔστι θηλυκοῦ γένους, ἀπὸ τοῦ ἀρήγω. Γίνεται γὰρ εἰς ω λῆγον ὄνομα, ἔσθ’ ὅτε καὶ εἰς ΩΝ θηλυκὸν, ἀπὸ τῶν εἰς ω ῥημάτων· οἷον πείθω, Πειθώ· κλώθω, Κλωθώ· καλύψω, Καλυψώ· καὶ εἰς ΩΝ, τέρπω, τερπών· χέω, χεὼν, καὶ χιών. Οὕτως οὖν καὶ ἀρήγω, ἀρηγών. Τὸ ΡΗ, η. Διατί; Τὰ διὰ τοῦ ΗΓΩ ῥήματα ### α 1914 Ἀρημένον Τὸ κατειλημμένον καὶ παραπεποδισμένον. Ἴσως ἀπὸ τοῦ ἀρηρέναι· οὐ γὰρ παρὰ τὴν ἀρὰν εἴρηται. Αἰρῶ, αἰρήσω, ᾔρημαι, καὶ ἀρημένον ### α 1915 Ἀρήρει Ἥρμοστο. Ἐκ τοῦ ἄρω, ὁ μέλλων, ἀρῶ· ὁ παρακείμενος, ἦρκα· ὁ μέσος, ἦρα· καὶ ὁ Ἀττικὸς, ἄρηρα· ὁ ὑπερσυντέλικος, ἠρήρει, καὶ ἀρήρει ποιητικῶς ### α 1916 Ἀρθμός Ἡ φιλία, καὶ ἡ ἁρμονία τῆς ψυχῆς. Ἄρω, ἦρμαι, ἀρμὸς, ὡς κείρω κορμός· καὶ πλεονασμῷ τοῦ θ, ἀρθμὸς, ὡς πείρω, πορμὸς, καὶ πορθμός. Ἢ ἀπὸ τοῦ ἐρῶ τὸ λέγω· οἱ γὰρ ἐν φιλίᾳ ὄντες διαλέγονται ἀλλήλοις. Καὶ ἀρθμὸν ἔθεντο μετὰ σφίσιν, Ἀπολλώνιος. Καὶ Ὅμηρος, Ἦ μὲν ἐμαρνάσθην ἔριδος πέρι θυμοβόροιο, ἠδὲ καὶ αὖ φιλότητι διέτμαγεν ἀρθμήσαντε ### α 1917 Ἄρθρον Παρὰ τὸ αἴρω, ἄρτρον, καὶ ἄρθρον· ὑπὸ γὰρ τούτων βασταζόμεθα. Ἢ παρὰ τὸ ἀρῶ, τὸ ἁρμόζω, παρὰ τὸ ἀρηρέναι ἀλλήλοις ### α 1918 ἄρθρα γὰρ λέγονται αἱ τῶν μελῶν ἁρμονίαι· καὶ ### α 1919 ἀρθρέμβολα ὄργανα τιμωρητικά· παρὰ τὸ ἐξαρθροῦν τὸν ἐμβαλλόμενον ### α 1920 Ἄρθρον καὶ τὸ προταττόμενον τῶν πτώσεων· ἐκ τοῦ συναρτᾶσθαι τοῖς πτωτικοῖς, καὶ μηδέποτε δίχα αὐτῶν εὑρίσκεσθαι. Ὥσπερ γὰρ τὰ ἄρθρα διορίζειν φασὶν αὐτά τε καὶ τὰ παρακείμενα αὐτοῖς, οὕτως καὶ ταῦτα χωρίζει τὰς διαφορὰς τῶν πραγμάτων διάρθρωσιν ἐμφαίνοντα. Δοκεῖ γὰρ διαρθροῦν καὶ ποιεῖν τὸ ἐπιφερόμενον ὄνομα φανερὸν, πότερον ἄρρεν ἐστὶν ἢ θῆλυ, καὶ πότερον ἐφ’ ἑνὸς ἢ ἐπὶ πλειόνων. Τὸ ἄλφα οὐκ ἔστι μέρος λόγου, ἀλλὰ μόριον. Ὥσπερ γὰρ τοῦ σώματος μέρη εἰσὶ, κεφαλὴ, χεῖρες, πόδες· μέρη δὲ τῆς κεφαλῆς εἰσὶν ὀφθαλμοὶ, ὦτα, ὀδόντες· χειρῶν, δάκτυλοι, ὄνυχες· τῶν δὲ ποδῶν, ἀστράγαλοι, καὶ ἄλλα τινά· οὕτω καὶ τῶν μερῶν τοῦ λόγου μέρη εἰσὶ τὰ μόρια. Σημαίνει τὸ ἄλφα, ἑπτά· στέρησιν, ἐπίτασιν, ὁμοῦ, κακὸν, ὀλίγον, ἄθροισιν, πλεονασμόν. Στέρησιν, ὡς τὸ ἄφιλος, ὁ ἐστερημένος τῆς φιλίας. Ἐπίτασιν, ὡς τὸ, “ἄξυλος ὕλη,” ἡ πολύξυλος· καὶ ἄτλας, ὁ πάνυ καρτερικός. Ὁμοῦ, ὡς τὸ ἀδελφὸς, ὁ ἐκ τῆς αὐτῆς δελφύος, ἤγουν μή τρας. Κακὸν, ὡς τὸ ἄφωνος, ὁ κακόφωνος. Ὀλίγον, ὡς τὸ ἀμαθὴς, ὁ ὀλιγομαθής· καὶ ἄπειρος, ὁ ὀλίγην πεῖραν ἔχων. Ἄθροισιν, ὡς τὸ, πᾶς, ἅπας. Πλεονασμὸν, ὡς στάχυς, ἄσταχυς. Στερητικὰ μόρια πέντε· α, ἄοικος, ὁ μὴ ἔχων οἰκίαν· ΝΕ, νεκρὸς, ὁ ἐστερημένος ψυχῆς· ΝΗ, νῆστις, ὁ ἐστερημένος σιτίων· ΝΩ, νωθρὸς, ὁ ἐστερημένος τοῦ θορεῖν, ὅ ἐστι πηδᾶν· ΝΟ, νοδὸς, ὁ ἐστερημένος τῶν ὀδόντων· καὶ νόσος, ἡ ἐστερημένη τοῦ σόου, ἤγουν τῆς ὑγείας. Ἐπιτατικὰ μόρια, ἑπτά· α, ἄσπετος, ὁ πολύς· ΝΗ, νήδυμος, ὁ πάνυ ἡδύς· ΖΑ, ζάπλουτος, ὁ πάνυ πλούσιος· ΛΑ, λάβρος, ὁ πάνυ βαρύς· ΔΑ, δάφοινος, ὁ πάνυ μέλας ### ε 18 ἐρι ἐριαύχην, ὁ μεγαλοτράχηλος ### α 1921 ἀρι ἀρίζηλος, ὁ πάνυ φανερός· τινὲς δὲ καὶ τὸ ΒΟΤ, βουγάϊος, ὁ πάνυ γαυριῶν καὶ σεμνυνόμενος. Ἡ ### π 12 περὶ πρόθεσις ὀξυνομένη σημαίνει τὸ περισσῶς, ὡς τὸ, Περὶ μέν σε τίω. Καὶ Δωρικῷ ἔθει τρέπεται τὸ Ε εἰς Α· ἡνίκα δὲ τραπῇ τὸ ε εἰς α, ἀποβάλλει τὸ κατ’ ἀρχὰς σύμφωνον, οἷον μέχρι, ἄχρι ### α 1922 ἀρὶ τὸ περισσῶς, καὶ τὸ δῆλος, ὁ φανερὸς, ἀρίδηλος. Ἐκ τοῦ δαλὸς, ὃ σημαίνει τὸν πεπυρακτωμένον σίδηρον, ἀναδόσει τοῦ τόνου, καὶ τροπῇ τοῦ α εἰς η, δῆλος· πλεονασμῷ τοῦ ς, γίνεται ἀρίσδηλος· καὶ ἐπειδὴ τὸ ζ ἐκ τοῦ ς καὶ δ σύγκειται, τρέπεται τὸ ς καὶ δ εἰς τὸ ζ, καὶ γίνεται ἀρίζηλος, ὁ ἄγαν ἔκδηλος. Οὕτως εἶχεν εἰς τὸ ἄλλο· εἰς τὸ μέγα δὲ, οὕτω· Παρὰ τὸ δῆλος, ἄδηλος· μετὰ περισσοῦ τοῦ ι, ἀΐδηλος, καὶ κατ’ ἐπένθεσιν τοῦ ς, ἀΐσδηλος· καὶ ἀρίζηλος, ἐπεισόδῳ τοῦ ρ. Οὕτω Κρατῖνος ἐν τῇ ἐπιτομῇ τῶν Βασιλείδου περὶ Ὁμηρικῆς λέξεως. Ἐγὼ δὲ παρὰ τὸ δῆλος καὶ τὴν ἀρι ἐπίτασιν, πλεονασμῷ τοῦ ς, καὶ τροπῇ, ἀρίζηλος. Ἢ ἀπὸ τοῦ ζῆλος, ἀρίζηλος· οἱ γὰρ ἄξιοι ζήλου, ἄγαν ἔκδηλοι ### α 1923 Ἀριδείκετος Ὁ ἄγαν ἐμφανής. Ὅμηρος, Ἀλκίνοε πάντων ἀριδείκετε ἀνδρῶν. Παρὰ τὸ δείκω τὸ δεικνύω καὶ δηλῶ ἢ φανερῶ, παράγωγον δεικνύω. Ὡς οὖν ἀπὸ τοῦ ἔχω ἔχετος, ἐμῶ ἔμετος, οὕτως δείκω δείκετος· καὶ ἐν συνθέσει, ἀριδείκετος, ὁ πάνυ δεικνύμενος· ἢ ὁ ἄγαν ἀσπαστικώτατος, ἀπὸ τοῦ δεικανάασθαι, τὸ δεξιοῦσθαι καὶ ἀσπάζεσθαι ### α 1924 Ἀρίγνωτοι δὲ θεοί περ Διάδηλοι, φανεροὶ, διαφανεῖς. Ἀπὸ τοῦ ἀρι καὶ τοῦ γνωτὸς, ἀρίγνωτος ### α 1925 Ἀρισκύδης Ἡ ὀργίλη· παρὰ τὸ ἀρι καὶ τὸ σκύζεσθαι, ἡ ἄγαν σκυζομένη. Οὕτως Ἀρτεμίδωρος ### α 1926 Ἀριπρεπέες Διαπρέποντες, ἔκδηλοι. Δεῦρο, γύναι, φέρε χηλὸν ἀριπρεπέ’ ἥτις ἀρίστη ### α 1927 ἀριπρεπέα νῦν ἑνικῶς. Ἔστι δὲ καὶ οὐδετέρως πληθυντικὸν, καὶ ἀρσενικῶς. Ὡς δ’ ὅτ’ ἐν οὐρανῷ ἄστρα φαίνετ’ ἀριπρεπέα. Καὶ ἀρσενικῶς, αἰτιατικὴ, Φράσσατο δ’ ἵππον ἀριπρεπέα προὔχοντα. Καὶ οὐδετέρως, Ὡς καὶ σοὶ εἶδος μὲν ἀριπρεπές ### α 1928 Ἀριήκοος Εὐήκοος. Ἀπολλώνιος, Ἵκεο πέτρας Ῥίμφα Μελαντείους ἀριήκοος. Γίνεται παρὰ τὸ ἀρι ἐπιτατικὸν, καὶ τὸ ἀκούω ### α 1929 Ἀρίστυλλος Ὄνομα παρὰ Ἀριστοφάνει. Εἴρηται δὲ ὑποκοριστικῶς, ὁ Ἀριστοκλῆς. Ὡς γὰρ παρὰ τὸ Ἡρακλῆς, Ἥρυλλος· καὶ παρὰ τὸ Θρασυ κλῆς, Θράσυλλος· καὶ παρὰ τὸ Βαθυκλῆς, Βάθυλλος, ὄνομα κύριον, ὁ ἐρώμενος Ἀνακρέοντος· οὕτως καὶ παρὰ τὸ Ἀριστοκλῆς καὶ Ἀρίστυλλος. Οὕτως Ἡρωδιανὸς εἰς τὴν Ἀπολλωνίου εἰσαγωγὴν, ἢ περὶ Παθῶν. Διογενιανὸς, ἀντὶ τοῦ ἄριστος. Καὶ Ἀριστοφάνης ἐν Τελμισεῦσιν ### α 1930 Ἄριστος Παρὰ τὸ Ἄρης, ὁ πόλεμος, γίνεται συγκριτικὸν, ἀρείων· ἐξ οὗ ἄριστος, κυρίως ὁ ἐν πολέμῳ ἰσχυρὸς, καταχρηστικῶς δὲ καὶ ἐπὶ παντὸς προήκοντος ### α 1931 Ἄριστος κυρίως ὁ ἐν πολέμῳ ἀνδραγαθῶν, καταχρηστικῶς δὲ, ὁ ἐν οἱῳδήποτε πράγματι· παρὰ τὸν Ἄρην· ἐξ οὗ παρώνυμον, ἀριστεύς ### α 1932 Ἀρίστη ἀπὸ τοῦ ἄριστος. Τὸ ### α 1933 ἄριστον ὑπερθετικὸν ὄνομα, ἀπὸ τοῦ ἀρείων συγκριτικοῦ. Τὸ δὲ ἀρείων, παρὰ τὸ ἄρης, ὁ πόλεμος. Κυρίως γὰρ ἀρείων, ὁ ἐν τῷ πολέμῳ κρείττων ### α 1934 Ἀριστίνδην Ἐκλελεγμένους κατὰ ἀριστείαν, ἀπὸ τοῦ ἄριστος ### α 1935 Ἄριστον ἐπὶ τῆς εὐωχίας, ἀόριστόν τι ὄν· ἀόριστον γὰρ κατὰ καιρόν. Ἐντεῦθεν οὖν ἔχει τὸ α μακρόν. Ἢ παρὰ τὸν ἄρεα· τοῖς γὰρ ἐς ἄρεα προϊοῦσι παρασκευάζεται, ὡς καὶ τὸ δεῖπνον ### α 1936 Ἀριστητικὸς ὁ ἔθος ἔχων ἀριστᾶν ### α 1937 Ἀριστερός Ἀπὸ τοῦ ἄριστος ἀριστερὸς καὶ ἀριστερὰ, ὥσπερ φόβος φοβερὸς φοβερά. Ἔστι δὲ κατ’ εὐφημισμὸν, ὥσπερ καὶ εὐώνυμος ὀνομάζεται ἡ αὐτὴ, οἱονεὶ ἡ καλώνυμος ### α 1938 Ἀριστερά Τὴν εὐώνυμον, τὴν ἀριστερὰν καλουμένην, τὴν οὐκ οὖσαν ἀρίστην, ἀλλὰ τῇ ἑτέρᾳ ὑπηρετοῦσαν. Ἔστι δὲ ἢ κατὰ ἀντίφρασιν, ἢ κατὰ εὐφημισμόν. Ὁ κανών· Πᾶν τοίνυν εἰς ΟΣ μετὰ συμφώνου πλὴν τοῦ ρ, ὅτε ἔχει θηλυκὸν, εἰς η αὐτὸ ποιεῖ· σοφὸς, σοφή· καλὸς, καλή. Τὰ δὲ ἀπὸ τῶν εἰς ΟΣ ἀρσενικῶν συνθετικῶς παραγόμενα θηλυκὰ ὁμοίαν κλίσιν ἔχει τῷ ἀρσενικῷ· οἷον, ὁ παρθένος, ἡ παρθένος, καὶ τὰ ὅμοια. Τὰ εἰς ΟΣ ἀρσενικὰ ποιοῦντα θηλυκὰ μὴ ὄντα κοινὰ τῷ γένει, εἰ μὲν καθαρὰ ἢ τὸ ρ ἔχουσι, εἰς α ποιοῦσι τὸ θηλυκόν· οἷον, ὅσιος, ὁσία· κύριος, κυρία· φοβερὸς, φοβερά· χωρὶς εἰ μὴ παραλήγουσι τῷ ο· τότε γὰρ εἰς η· ὄγδοος, ὀγδόη· ὀλοὸς, ὀλοή· χωρὶς τοῦ ἀθρόος, ἀθρόα. Εἰ δὲ μὴ καθαρὰ, εἰς η ποιοῦσι, καλὸς, καλή. Διὰ τί εἶπε, “κοινὰ τῷ γένει;” Τὰ γὰρ εἰς ΟΣ σύνθετα, κοινά εἰσι τῷ γένει, καὶ ὁμόφωνα τὰ θηλυκὰ τοῖς ἀρσενικοῖς· οἷον, ὁ φιλόσοφος, καὶ ἡ φιλόσοφος· ὁ ἀθάνατος, καὶ ἡ ἀθάνατος. Εἰ δὲ ὦσιν ἁπλᾶ, οὐχ ὁμοφωνοῦσιν· οἷον, ὁ θεὸς, καὶ ἡ θεά· ὁ σοφὸς, καὶ ἡ σοφή. Εἰ μέντοι Ἀττικὰ, ποιοῦσι τὸ ἐναντίον· εἰ μὲν ὦσιν ἁπλᾶ, ὁμοφωνοῦσιν· οἷον, ὁ θεὸς, καὶ ἡ θεός· ὁ σοφὸς, καὶ ἡ σοφός· εἰ δὲ σύνθετα, ποιοῦσιν εἰς ἦτα· οἷον, ἀρίζηλος ἀριζήλη, ἀθάνατος ἀθανάτη, καὶ εἴ τι ὅμοιον ### α 1939 Ἀριθμός Παρὰ τὸ ἄρω τὸ ἁρμόζω, ἀρμὸς, καὶ πλεονασμῷ τοῦ θ καὶ τοῦ ι, ἀριθμός· ἐξ ἁρμογῆς γὰρ μονάδων ἐστίν. Ἢ παρὰ τὸ ἀέλεσθαι, ὃ σημαίνει τὸ συναθροίζεσθαι, γίνεται ἀλίζω, τὸ συναθροίζω, ἀλισμὸς, καὶ τροπῇ τοῦ λ εἰς ρ, καὶ τοῦ ς εἰς θ, ἀριθμὸς, οἱονεὶ ἡ συνάθροισις τῶν μονάδων ### α 1940 Ἀριθμηθημέναι Παρὰ τὸ ἀριθμῶ· τοῦτο παρὰ τὸ ἀριθμὸς, ἐξ οὗ τὸ ἐναρίθμιος διὰ τοῦ ἰῶτα, ὡς λοίγιος, βώμιος ### α 1941 Ἀρίσβη Πόλις· ἀπὸ Ἀρίσβας θυγατρὸς Τεύκρου, ἣν ἔγημε Δάρδανος. Λυκόφρων, Γήμας Ἀρίσβην Κρῆσσαν, εὐγενῆ κόρην ### α 1942 Ἀρκῶ Τὸ βοηθῶ· ἀρέσκω, ἤρκεσα ### α 1943 Ἄρκιος Ἱκανὸς, ὠφέλιμος. Τὰ διὰ τοῦ ΙΟΣ προπαροξυνόμενα, παρὰ ἐνεστῶτος ἢ μέλλοντος παρηγμένα, διὰ τοῦ ι γράφονται· ἅζω, ἅγιος· ἁρμόζω, ἁρμόδιος· ἵζω, ἴδιος· καὶ ἀρκῶ, ἄρκιος. Ψιλοῦται· πλὴν τοῦ ἅρκυς· τοῦ γεννήσαντος τὸ πνεῦμα ἐφύλαξε· παρὰ τὸ εἴργω γίνεται, τὸ κωλύω· σημαίνει δὲ τοὺς βρόχους, τὰ δίκτυα ### α 1944 Ἅρκυς Εἶδος δικτύου ἐκ παχέος σχοινίου, ὃ ἱστᾶσι πρὸς θήραν λεόντων, ἢ ἄρκτων, ἢ ἐλάφων· ἀπὸ τοῦ εἴργω ### α 1945 Ἅρκυον Παρὰ τὸ ἁρπάζω, ἅρπυον, καὶ ἅρκυον· ἐπιτήδειον γάρ ἐστι πρὸς τὸ ἁρπάζειν· ἢ παρὰ τὸ ἑλκύω, ἕλκυον· τροπῇ τοῦ ε εἰς α, καὶ τοῦ λ εἰς ρ, ἅρκυον ### α 1946 Ἁρκυωρεῖσθαι Φυλάττειν τὰς ἅρκυς ### ο 8 ὅτι ἀπὸ τῆς ἄρκτου ἐγένετο ### α 1947 Ἀρκτοῦρος Ὁ ἐπὶ τῆς ζώνης τοῦ ἀρκτοφύλακος λαμπρὸς ἀστήρ· ἀπὸ τοῦ κατὰ τὴν οὐρὰν τῆς ἄρκτου ### α 1948 Ἄρκτος. Τὸ ζῷον, εἴρηται παρὰ τὸ ἀρκῶ, ὅπερ καὶ ἐπαρκῶ λέγεται. Ἄρκος, καὶ πλεονασμῷ τοῦ τ, ἄρκτος, τὸ ἐπαρκοῦν ἑαυτῷ ζῷον. Φασὶ γὰρ αὐτὸ διαζῆν τὸν χειμῶνα ἐκτὸς ἐπεισάκτου τροφῆς ### α 1949 Ἀρκείσιος Ὁ ἥρως, ὁ πάππος Ὀδυσσέως. Παρὰ τὸν ἀρκέσω μέλλοντα, Ἀρκέσιος, καὶ Ἀρκείσιος. Οὕτως Ἡρωδιανός. Ἀριστοτέλης δὲ ἐν τῇ Ἰθακησίων πολιτείᾳ, τὸν Κέφαλον οἰκοῦντα ἐν ταῖς ἀπ’ αὐτοῦ κληθείσαις Κεφαληνίαις νήσοις, ἄπαιδα ἐπιπολὺ ὄντα, ἐρόμενον τὸν θεὸν, κελευσθῆναι ᾧ ἂν ἐντύχῃ θήλεϊ συγγενέσθαι· παραγενόμενον δὲ εἰς τὴν πατρίδα, καὶ δὴ ἐντυχόντα ἄρκτῳ, κατὰ χρησμὸν συγγενέσθαι· τὴν δὲ ἐγκύμονα γενομένην, μεταβαλεῖν εἰς γυναῖκα, καὶ τεκεῖν παῖδα Ἀρκείσιον, ἀπὸ ἄρκτου ### α 1950 Ἀρκέσιον Οὕτω καλούμενον ἄντρον τῆς Κρητικῆς Ἴδης· παρὰ τὸ ἀρκέσαι, τὸ βοηθῆσαι, φασὶν αὐτὸ ὑπὸ Κουρήτων ὀνομασθῆναι, ὅτι τὸν Κρόνον αὐτοῖς φεύγουσι, καὶ εἰς αὐτὸ καταδυεῖσι καὶ κρυπτομένοις, ἐπήρκεσεν. Οὕτω Ξενίων ἐν τοῖς περὶ Κρήτης ### α 1951 Ἄρκευθος Εἶδος φυτοῦ ἀκανθώδους, οὗ τὴν ὀδμὴν πάντα τὰ ἑρπετὰ ἀποστρέφονται· παρὰ τὸ τὴν ἀρὰν κεύθειν, ἡ τὴν βλάβην κρύπτουσα, ἀράκευθος καὶ ἄρκευθος. Ἢ διὰ τὸ ἔχειν τὰς ἀκάνθας κεκρυμμένας ### α 1952 Ἁρμός Ἡ ἁρμογὴ καὶ συνάφεια. Παρὰ τὸ ἀρῶ ἦρμαι, ἁρμὸς, τῆς δασείας προσελθούσης, ὡς εἴρω, εἱρμός ### α 1953 Ἁρμόζω Ἐκ τοῦ ἁρμός· τοῦτο παρὰ τὸ ἀρηρέναι καὶ συνηρμόσθαι. Παρὰ τὸ ἁρμόζω, ἁρμόττω Δωρικῶς ### α 1954 Ἁρμῷ Ἁρμὸς ἁρμοῦ ἁρμῷ. Αὕτη ἡ δοτικὴ μετῆλθεν εἰς ἐπιρρηματικὴν συντονίαν, καὶ ἐφύλαξε τὴν αὐτοῦ γραφήν· οἷον, ἁρμῷ· σημαίνει τὸ ἀρτίως. Ὁ δὲ τεχνικὸς λέγει, ὅτι παρὰ τοῖς Συρακουσίοις διὰ τοῦ ι γράφεται. Ἐκεῖνοι γὰρ ### α 1955 ἁρμοῖ λέγουσι κατὰ συστολὴν τοῦ ω εἰς τὸ ο· οἷον παρὰ Καλλιμάχῳ, Ἁρμοῖ γὰρ Δαναῶν γῆ ὡς ἀπὸ βουγενέως. Σημαίνει τὸ ἀρτίως ἢ ἁρμοδίως, Ἁρμοῖ που κἀκείνῳ ἐπέτρεχε λεπτὸς ἴουλος. Οὕτως Θέων ὁ τοῦ Ἀρτεμιδώρου· προστίθησι δὲ, ὅτι τὸ ἁρμοῖ, ψιλούμενον μὲν, σημαίνει τὸ ἀρτίως· δασυνόμενον δὲ, τὸ ἁρμοδίως. Μεθόδιος. Ἔστι καὶ παρὰ Λυκόφρονι ### α 1956 Ἄρμενον Σημαίνει τὸ προφανές. Παρὰ τὸ ἀρῶ, τὸ ἁρμόζω, ἀραρῶ, ἀραρημένον· καὶ κατὰ συγκοπὴν, ἄρμενον ### α 1957 Ἅρμα Παρὰ τὸ αἴρω, ἢ παρὰ τὸ ἀρῶ, τὸ ἁρμόζω· σημαίνει τρία· παρὰ μὲν Ἕλλησι, τὸ ζεῦγος τῶν βοῶν· παρὰ Ῥωμαίοις. Τὸ Ἅρμα καὶ ὄνομα πόλεως ἐν τῇ Βοιωτίᾳ. Ἢ δόρυ, ἀσπίδα καὶ θώρακα ### α 1958 Ἁρμαλιά Ἡ τροφή. Ἐπὶ δ’ ἀνέρι τὸ πλέον εἴη ἁρμαλιῆς. Ἡσίοδος· παρὰ τὸ ἁρμόζειν τῇ ψυχῇ. Ἢ παρὰ τὸ αἴρειν τὰ σώματα γίνεται ἁρμὸς, ὡς καθαίρω, καθαρμός· οὕτως αἴρω, ἁρμός· ἀφ’ οὗ παρώνυμον, ἁρμιὰ, καὶ πλεονασμῷ τῆς ΑΛ συλλαβῆς, ἁρμαλιά. Ἢ ὅτι δίκην ἅρματος φέρει τὰ σώματα ### α 1959 Ἁρμαλιὰς ὄχος ὁ σκευοφόρος ### α 1960 Ἁμα τροχιὰ μὲν ἐστὶ τὸ ἅμα τρέχειν καὶ μὴ ἀπολείπεσθαι, οἷον ὁμοδρομία τὶς οὖσα ### τ 6 τροχοὺς γὰρ οἱ παλαιοὶ τοὺς δρόμους ἔλεγον· οἷον, Τῇ ῥ’ ἔσχε Μενέλαος ἁματροχιὰς ἀλεείνων. Ἰλιάδος ψ ### α 1961 Ἁρματροχιὰ δὲ, τὸ ἀπὸ τῶν τροχῶν ἴχνος, δηλονότι ὁ τύπος, ἡ ἐγχάραξις τοῦ τροχοῦ, οὐδέ τι πολλὴ γίνετ’ ἐπισσώτρων ἁρματροχιὴ κατόπισθεν ἐν λεπτῇ κονίῃ ### α 1962 Ἁρμάμαξα Ἡ πρὸς ἀνδρῶν καθέδραν κατεσκευασμένη ἅμαξα, οἷον ἅρμα καὶ ἅμαξα, ἢ ἀνδράμαξά τις οὖσα, ἡ ἄνδρας ἄγουσα ### α 1963 Ἁρμάτειον μέλος Ἁρμάτειον μέλος, βαρβάρῳ βοᾷ, Εὐριπίδης. Εἴρηται δὲ ἀπὸ τοῦ ἐπιβοηθῆναι τῷ Ἕκτορι ἐκ τοῦ Ἀχιλλέως ἅρματος ἑλκομένῳ. Ἢ ὅτι ἐπὶ ἅρματος Φρύγες ἄγοντες τὴν μητέρα τῶν θεῶν μέλος τι ἐπεφθέγγοντο· ὅπερ ἐκ τοῦ παρεπομένου ### μ 5 μέλος ἁρμάτειον ὠνόμασται. Οἱ δὲ, ὅτι τὸ παλαιὸν τὰς παρθένους γαμουμένας ἐπὶ ὀχήματος ἦγον· ὅθεν καὶ ### π 13 παρόχους τὰς παρανύμφους ἐκάλεσαν· καὶ τὰ ἐπᾳδόμενα μέλη καὶ τὸν ὑμέναιον ἀπὸ τοῦ φέροντος τὴν νύμφην ### μ 6 μέλος ἁρμάτειον ἐκάλουν. Ἄλλοι δὲ, ὅτι Ἁρματεύς τις εἰς Ἀθηνᾶν ἔγραψε μέλος σύντονον· ὅπερ ἀπὸ τοῦ εὑρόντος Ἁρμάτειον εἰκότως ἐκλήθη. Ἄλλοι δὲ φασὶν, ὅτι ἀπὸ τοῦ συντόνου καὶ ἐσπευσμένου δρόμου τοῦ ἅρματος τὰ σύντονα μέλη ἁρμάτεια καλοῦσιν. Ἄλλοι δὲ, ὅτι ὁ ἦχος τοῦ ἅρματος ὀξὺς καὶ λεπτὸς γίνεται· τὸν οὖν ὀξὺν καὶ λεπτὸν φθόγγον ἁρμάτειον ἐκ τούτου ὁ Εὐριπίδης ἐκάλεσε· καὶ εὐνοῦχον εἰσάγει λέγοντα· τοιαῦται δὲ τῶν εὐνούχων αἱ φωναί. Οὕτω Δίδυμος καὶ Ἀλέξανδρος. Ἢ παρὰ τὸ ἁρμὰν, ὃ σημαίνει τὸν πόλεμον τῇ τῶν Φρυγῶν διαλέκτῳ, ὥσπερ Παλαμήδης ἱστορεῖ, ὁ τὴν κωμικὴν λέξιν συναγαγών. Μεθόδιος. Ἢ τὸν ἱπποθόρον, ὃν ᾄδουσι Φρύγες ἐπεὶ ὀχοῦνται ἵπποι ### α 1964 Ἄρνη Νύμφη, ἡ τροφὸς Ποσειδῶνος. Εἴρηται δὲ καὶ Ἄρνη ἡ νύμφη Σινόεσσα καλουμένη, ὅτι τὸν Ποσειδῶνα λαβοῦσα παρὰ τῆς Ῥέας ἐκτρέφειν, πρὸς τὸν Κρόνον ζητοῦντα ἀπηρνήσατο· καὶ ἐντεῦθεν Ἄρνη ὠνομάσθη. Οὕτω Θησεὺς ἐν Κορινθιακῶν τρίτῳ ### α 1965 Ἄρνη Πόλις Βοιωτίας· ἔστι δὲ καὶ Θεσσαλίας· ἀπὸ Ἄρνης τῆς Αἰόλου. Ὁ δὲ Κράτης φησὶ παρὰ τὸ ἄρνας· ἐπιτηδεία γὰρ εἰς τὸ ἄρνας τρέφειν ἡ πόλις. Καὶ οὐκ ἀπεικός· ὁ γὰρ αὐτὸς φησὶ καὶ τὴν Κῶν τὴν ἐπιτηδείαν πρὸς τὰ πρόβατα τοὺς ἐνοι κοῦντας Κᾶρας οὕτως ὀνομάζειν τῇ οἰκείᾳ φωνῇ ### κ 13 κῶν γὰρ τὸ πρόβατον ὠνόμασαν. Οὕτω καὶ τὴν Ἄρνην· καὶ γὰρ αὕτη εὔαρνος. Ὥστε τὴν μὲν Ἄρνην ἀπὸ τῆς συγκεκομμένης γενικῆς ὠνομάσθαι· τὴν δὲ Ἀρήνην, ἀπὸ ἐντελοῦς τῆς ἀρῆνος. Καλεῖται δὲ καὶ Τάρνη, ὡς λέγει Ἡρωδιανὸς ἐν τῷ περὶ Παθῶν ### α 1966 Ἀρναῖος Ὄνομα κύριον. Ἀφθόνιος εἰς τὰ προγυμνάσματα τῆς ῥητορικῆς, περὶ Γνώμης· Ἀρναῖος γὰρ τὴν ἀρχὴν προκληθεὶς, Ἶρος μετωνομάσθη, τὴν ἐπωνυμίαν ἐκ τοῦ διακονεῖν κομισάμενος. Καὶ ὁ ποιητὴς, Ἀρναῖος ὄνομ’ ἔσκε· τὸ γὰρ θέτο ποτε μήτηρ ἐκ γενετῆς. Παρὰ τὴν ἀρὰν, ἀραῖος· καὶ πλεονασμῷ τοῦ ν· ὁ εὐκταῖος τῇ μητρὶ γενόμενος. Οὕτως Ἡρωδιανὸς ἐν τῇ Ἀνωμάλῳ Προσωδίᾳ. Ἀσκληπιάδης δὲ ὁ Μυρλεανὸς ἐν τῷ ὑπομνήματι τῆς Ὀδυσσείας, παρὰ τὸ ἄρνυσθαι, ὅ ἐστι λαμβάνειν, ὡς πτωχόν· ἵν’ ᾖ πεποιημένον ὄνομα πτωχῷ πρέπον. Ἢ ἀπὸ τοῦ ἀρνῶν· ἵν’ ᾖ ὁ βληχώδης καὶ ἠλίθιος ### α 1967 Ἀρνεῖσθαι Ἀπὸ τοῦ αἴρειν τὰς χεῖρας ἐπὶ τῇ παραιτήσει ### α 1968 Ἀρνειός Ἀπὸ τοῦ ἀρὴν ἀρῆνος, κατὰ συγκοπὴν, ἀρνός· καὶ μετάγεται ἡ γενικὴ εἰς εὐθεῖαν. Ἀπὸ δὲ τοῦ ἀρνὸς γίνεται κατὰ πλεονασμὸν τῆς ΕΙ διφθόγγου, ἀρνειὸς, ὥσπερ ἀδελφὸς, ἀδελφειός. Λέγει δὲ Ὦρος, ὅτι φησὶν ἐν τῇ Καθόλου ὁ Ἡρωδιανὸς, πλεονάζει τὴν ΕΙ δίφθογγον, καὶ γίνεται ἀρνειὸς, ἀμνὸς ἀμνειός· ἀγνοῶν ὅτι ἄμνιος σημαίνει τὸν ἀμνὸν, καὶ διὰ τοῦ ι γράφεται, καὶ προπαροξύνεται, ὡς παρὰ Ἑρμίππῳ ἐν Ἀθηνᾶς Γοναῖς, Τὴν μὲν διάλεκτον καὶ τὸ πρόσωπον ἀμνίου ἔχειν δοκεῖς· τὰ δ’ ἔνδον οὐδὲν διαφέρεις δράκοντος. Χοιροβοσκὸς εἰς τὸ περὶ Ὀρθογραφίας· τὸ ῥὴν, η, πρὸς ἀντιδιαστολὴν τοῦ μέρους τοῦ σώματος· ῥηνὸς, καὶ συστολῇ τοῦ η, ῥανός· καὶ ἐν ὑπερβιβασμῷ, ἀρνός. Καὶ μετάγεται ἡ γενικὴ εἰς εὐθεῖαν, καὶ κλίνεται ἀρνὸς ἀρνοῦ ἀρνῷ ἀρνόν· καὶ κατὰ μεταπλασμὸν, ἄρνα· ἡ εὐθεῖα τῶν δυϊκῶν, ἄρνε. Ἢ ἐκ τοῦ ῥὴν ῥηνὸς, ῥανὸς, ἀρνός· ἡ δοτικὴ, ἀρνί· ἡ αἰτιατικὴ, ἄρνα· καὶ ἡ εὐθεῖα τῶν δυϊκῶν, ἄρνε. Ἐκ τοῦ ἀρὰ γίνεται ῥὴν, τὸ ὑπὲρ εὐχῆς διδόμενον πρόβατον. Ἀρνὸς, ἀρνοῦ· ἡ εὐθεῖα τῶν πληθυντικῶν, ἀρνοί· καὶ κατὰ μεταπλασμὸν, ἄρνες ἀρνῶν ### α 1969 Ἀρνεῖα Τὰ κρεοπώλια. Δίδυμος ### α 1970 Ἀρνύμενος Ἀντικαταλλασσόμενος. Σημαίνει καὶ τὸ ῥυόμενον, ἢ φυλαττόμενον, ἢ τρυχόμενον· ἢ τὸ ἀντιλαμβάνειν καὶ περιποιεῖσθαι. Ἀπὸ τοῦ ἀρνός· ἐπειδὴ διὰ τῶν ἀρνῶν καὶ τῶν ἄλλων ζῴων τὰς ἀμοιβὰς ἐποιοῦντο οἱ ἀρχαῖοι. Καὶ οὐ μόνον δι’ ἀργυρίου τοῦτο ποιεῖν οἶδεν Ὅμηρος, ἀλλὰ καὶ δι’ ἑτέρων· οἷον, Ἄλλοι μὲν χαλκῷ, ἄλλοι δ’ αἴθωνι σιδήρῳ, ἄλλοι δ’ ἀνδραπόδεσσι. Ἀπὸ μέρους οὖν τοῦ τετραπόδου τοῦ ἀρνοῦ τὴν λέξιν ἐπὶ τοῦ ἀμείβεσθαι ἔταττον. Καὶ οἱ παλαιοὶ δι’ ἀρνῶν τὰς θυσίας ἐποίουν. Ἢ παρὰ τὸ αἴρω, ἀρνῶ, ὡς ἵκω, ἰχνῶ· οἴχω, οἰχνῶ. Ἄρνυμι, ἄρνυμαι, μεταφορικῶς ### α 1971 Ἀρνευτήρ Ὁ κυβιστητήρ. Ὁ δ’ ἀρνευτῆρι ἐοικὼς κάππες’ ἀπ’ εὐεργέος δίφρου. Εἴρηται δὲ ἀπὸ τῶν ἀρνῶν, οἵτινες εἰώθασιν ἐπὶ κεφαλὴν ἅλλεσθαι, ὥσπερ τὸν ἀέρα κυρίττοντες ### α 1972 Ἀρνῳδοί Οἱ ῥαψῳδοί· ὅτι ἄρνα ἔπαθλον εἶχον ### α 1973 Ἀρμάριον Ὅτι τὰ λεγόμενα παρ’ ἡμῖν ἀρμάρια ### ε 19 ἑρμάρια ὀφείλουσι λέγεσθαι, ὡς εὗρον ἐν τοῖς σχολίοις τοῦ ἁγίου Διονυσίου, ἀρχῇ τοῦ θ’ κεφαλαίου περὶ τῶν Θείων Ὀνομάτων. Οἱ γὰρ Ἕλληνες οἷα τινὰς ἀνδριάντας ἐποίουν, μήτε χεῖρας μήτε πόδας ἔχοντας· τούτους δὲ Ἑρμᾶς ἐκάλουν· οὗ ὑποκοριστικὸν, ἑρμάριον. Ἐποίουν δὲ αὐτοὺς διακένους, θύρας ἔχοντας καθάπερ τοιχοπυργίσκους· καὶ ἔσωθεν αὐτῶν ἐτίθουν ἀγάλματα ὧν ἔσεβον θεῶν· ἔξωθεν δὲ ἀπέκλειον τοὺς ἑρμᾶς ### α 1974 Ἄρδιττος Τόπος ἐστὶν Ἀθήνῃσιν· ἀπὸ Ἀρδίττου τινὸς ἥρωος, ὃς στασιάζοντας τοὺς Ἀθηναίους κατήπειγεν ὅρκοις ὁμονοεῖν. Ἐν τούτῳ οὖν τῷ χωρίῳ ὤμνυον οἱ δικασταὶ τὸν δικαστικὸν ὅρκον. Καὶ ### α 1975 Ἀργυρίδιον Εἰσὶ παραγωγαὶ καὶ διὰ τοῦ ΔΙΟΝ, καὶ διὰ τοῦ ΙΔΙΟΝ. Καὶ εἰ μὲν ἡ τελευταία συλλαβὴ τῆς γενικῆς τοῦ πρωτοτύπου ἀπὸ συμφώνου ἄρχεται, διὰ τοῦ ΙΔΙΟΝ γίνεται ἡ παραγωγὴ, καὶ φυλάσσονται αἱ τρεῖς συλλαβαὶ αἱ τελευταῖαι συνεσταλμέναι· οἷον, γνώμη γνώμης, γνωμίδιον· ψυχὴ ψυχῆς, ψυχίδιον· ξίφος ξίφους, ξιφίδιον. Εἰ δὲ ἀπὸ φωνήεντος ἄρχεται, διὰ τοῦ ΔΙΟΝ γίνεται ἡ παραγωγὴ, καὶ ἐκτείνεται ἡ τρίτη ἀπὸ τέλους συλλαβή· γραφεῖον, γραφείδιον· ἀγγεῖον, ἀγγείδιον. Καὶ εἰ μὲν εὑρεθῇ τὸ ε ἢ τὸ ο, τὸ ἰῶτα προσέρχεται· πόλεως, πολείδιον· ἕξεως, ἑξείδιον· βοὸς, βοίδιον· νοὸς, νοίδιον ### α 1976 Ἄρουρα Ἡ γῆ· κυρίως, ἡ ἠροτριασμένη, ἢ ἡ πρὸς σπορὰν καὶ ἄροσιν ἐπιτηδεία. Ἀρῶ, ἀρόσω, ἄρουρα. Καὶ ἄρουρα, παρὰ τὸ ἀροῦν, ἢ παρὰ τὸ ἀραιοῦσθαι τὴν γεωργουμένην γῆν ### α 1977 Ἀροῦν τὸ ἀροτριᾶν, παρὰ τὸν ἄρην, τὸν σίδηρον ### α 1978 Ἀροτρεύς Παρὰ τὸ ἀρόσω, τὸ ἀροτριάσω. Ἢ παρὰ τὸ ἄροτρον ἀροτρεύς. Θρηϊκίης ἄροσιν χιονώδη ναιετάουσιν. Ψυχρά ἐστιν ἡ Θρᾴκη· διὸ τοὺς ἀνέμους κἀκεῖθεν πνεῖν ἐμυθεύσαντο. Διὸ φασὶ καὶ βόθρον εἶναι ἐν Θρᾴκῃ, ἐξ οὗ φυσήματα ἀνέμων γίνεται· καὶ μυθευθῆναι Θρᾴκην οὕτως τῶν ἀνέμων οἰκητήριον εἶναι ### α 1979 Ἀρόη Κώμη πάλαι τῆς Ἀχαΐας, νῦν δὲ πόλις ἡ καλουμένη Πάτραι· περὶ ἧς καὶ λόγιον ἐκ Σιβύλλης ἐξέπεσε τρίμετρον· οἷον, Ἀρόη τρίπυργος ἔσσετ’ εὐδαίμων πόλις ### ο 9 ὅτι Τριπτόλεμος ὁ Κελεοῦ, ὑπὸ τῆς Δήμητρος κελευσθεὶς διδάσκειν τοὺς ἀνθρώπους τὴν γεωργίαν τοῦ σίτου, ἐν αὐτῇ πρῶτον ἤροσέν τε καὶ ἔσπειρε, τὸ συμφυὲς τῆς γῆς καταμαθών. Παρὰ τὸ ἀρόσαι οὖν, Ἀρόη προσηγορικόν. Οὕτως εὗρον ἐν ἐπιγράμμασι τῶν πρώτων ### α 1980 Ἀρόσω Ἀρῶ παρὰ τὸ ἄρης, ὁ σίδηρος· σιδήρῳ γὰρ τέμνεται ἡ γῆ διὰ τὴν ὕνιν. Ὁ μέλλων, ἀρόσω. Ἡ δὲ τρίτη τῶν περισπωμένων θέλει ἔχειν τὸ ω μέγα ἢ τὸ ο μικρόν· καὶ πάντοτε μὲν διὰ τοῦ ω μεγάλου, πλὴν τεσσάρων· ἀρόω, ἀρῶ, ἀρόσω· ὀμῶ, ὀμόσω· ὀνῶ, ὀνόσω· καὶ βῶ, βόσω, τὸ τρέφω. Ἑνῶ ἑνώσω δὲ, τὸ εἰς ὁμόνοιαν καὶ φιλίαν ἄγειν, διὰ τοῦ ω. Ὁ παρατατικὸς, ἤροον ἤρουν, ἤροες ἤρους, ἤροε ἤρου· καὶ τὸ ἀπαρέμφατον, ἀρόειν ἀροῦν. Ἀρῶ, σημαίνει τρία· τὸ εὔχομαι, ὡς τὸ, Ὣς ἠρᾶθ’ ὁ γεραιός. Τὸ ἀροτριῶ· οὗ ὁ μέλλων, ἀρόσω· ἐξ οὗ καὶ ἄροσις· ἐξ αὐτοῦ ἀρῶ τὸ λαμβάνω· οὗ ὁ μέλλων, ἀρέσω· ἐξ οὗ ἀρέσαι, τὸ λαβεῖν ### α 1981 Ἅρπαλος Ποταμὸς Καρίας, πρότερον Δαφνοῦς καλούμενος. Εἴρηται δὲ διὰ τὸ ὀξύτατον τοῦ ῥοῦ, καὶ ὅτι ἁρπάζει τοὺς παριόντας αὐτῷ. Οὕτως ἱστορεῖ Ἀπολλώνιος ἐν τῷ πεμπτῳκαιδεκάτῳ τῶν Καρικῶν ### α 1982 Ἁρπαλίων Ὄνομα κύριον παρ’ Ὁμήρῳ· παρὰ τὸ ἁρπάζω ἅρπαλος, ὡς ἵξω ἵξαλος· καὶ ὡς Ἥφαιστος Ἡφαιστίων, οὕτως Ἅρπαλος Ἁρπαλίων ### α 1983 Ἁρπαλέως Ἁρπακτικῶς, ἀσμένως, ἡδέως, προσφιλῶς, ἐπιθυμητῶς. Καὶ ἁρπαλέος ὁμοίως, καὶ ἁρπαλίμη ### α 1984 Ἁρπεδόεσσα Ἡ ἄγαν πελιδνή· κατὰ συγκοπὴν παρὰ τὸ ἀρι συγκειμένη. Πέπονθε δὲ, ἵνα μὴ σημαίνηται ἡ ἄγαν ὁμαλὴ ὁδός· ὁδοῦ γάρ ἐστιν ἐπίθετον. Πέπονθε δὲ ὁμοίως τῷ ἐρθύρις, Αἰολικῶς· ἐρίθυρις γὰρ, ἡ μεγάλη θυρίς. Οὕτως Ἡρωδιανὸς καὶ Δίδυμος ### ο 10 Ὅτι ἅρπεδες οὗ μέμνηται Νίκανδρος ἐν Θηριακοῖς, Κάρη γε μὲν ἅρπεδες αὕτως. Ἀλλ’ ὁ Νίκανδρος ἀντὶ ἐπιτάσεως μόνης δοκεῖ τὴν λέξιν παραλαμβάνειν ### α 1985 Ἁρπῶ Ἐξ οὗ τὸ ἁρπάζω· ἐν χρήσει μὲν οὐκ οἶδα πρωτότυπον· τὸ δὲ ἁρπῶ αὐτὸ παράγωγον, ἀπὸ τοῦ ἅρπη παρηγμένον· ἅρπη δέ ἐστιν εἶδος ὀρνέου. Ὡς φωνὴ, φωνῶ· αὐδὴ, αὐδῶ· σιγὴ, σιγῶ· οὕτως ἅρπη, ἁρπῶ ### α 1986 Ἅρπη Εἶδος ὀρνέου ὅμοιον ἀετῷ, ὡς ἀπὸ τῆς ἰδέας ἄκριτον εἶναι. Ὅμηρος, Ἡ δ’ ἅρπῃ εἰκυῖα τανυπτέρυγι λιγυφώνῳ. Σημαίνει δὲ δύο· παρὰ τὸ ἁρπάζω· ἁρπακτικὸν γὰρ τὸ ζῷον· καὶ ἅρπη, ἡ δρεπάνη· παρὰ τὸ ἁρπῶ, ἅρπη· παρὰ τὸ ἁρπάζειν ἃ διακόπτει. Ἡσίοδος, δεξιτέρῃ δὲ πελώριον ἔλλαβεν ἅρπην μακρὴν καρχαρόδοντα· φίλου δ’ ἀπὸ μήδεα πατρὸς ἐσσυμένως ἤμησεν ### α 1987 Ἅρπυιαι Ἡσίοδος, ἡ δ’ ὠκεῖαν τέκεν Ἶριν, Ἠϋκόμους θ’ Ἅρπυιας Ἀελλώ τ’ Ὠκυπέτην τε. Καὶ, Νῦν δέ μιν ἀκλειῶς Ἅρπυιαι ἀνηρείψαντο. Αἱ ἁρπακτικαὶ θεαί. Παρὰ τὸ ἅρπω τὸ ἁρπάζω, ἅρπυια, ὡς αἴθω, αἴθυια· καὶ ἄγω, ἀγυιά ### α 1988 Ἅρπυς Ὁ ἔρως· ὡς παρὰ Παρθενίῳ ἐν Κριναγόρᾳ, Ἀμφοτέροις ἐπιβὰς ἅρπυς ἐληΐσατο. Παρὰ τὸ ἁρπάζειν τὰς φρένας ### α 1989 Ἁρπίς Ἁρπίδες, τὰ ὑποδήματα, ἃ δὴ καὶ κρηπῖδας καλοῦσι. Παρὰ τὸ ῥάπτω, ῥαπὶς, καὶ ῥαπίδες· πολυρραφῆ γὰρ τὰ ὑποδήματα· καὶ κατὰ μετάθεσιν, ἁρπίδες. Οὕτω Σαλούστιος. Καλλίμαχος, Ἐν γάρ μιν Τροιζῆνι. θῆκε σὺν ἁρπίδεσσιν ### ο 11 ὅτι Τρύφων ἐν τῷ περὶ Πνευμάτων φησὶ, τὸ α προτασσόμενον τοῦ ΡΠ συστέλλεται καὶ δασύνεται. Ἔνθεν ἐπιτιμήσειεν ἄν τις τοῖς ψιλοῦσι τὸ ἁρπίδες· πλὴν εἰ μή τις εἴπῃ, ὅτι τὸ ρ προτασσόμενον λέξεως δασύνεται, ὑποτασσόμενον δὲ ψιλοῦται, ὅταν ἐν τῇ αὐτῇ λέξει ὑπερβιβάζηται, ῥῆνες ἄρνες, ῥαπίδες ἀρπίδες ### α 1990 Ἄρρατος Οἶον ἄφθαρτος, ὁ μὴ ῥαιόμενος· ἵν’ ᾖ ὁ ἀκαταγώνιστος· ἢ ὁ ἀνέκφραστος, ἄρρητός τις ὤν· ἢ ἰσχυρὸς, ἢ δυσκίνητος. Φρύνιχος δὲ, ἀπὸ τοῦ ῥῶ· οὗ ὁ μέλλων, ῥάσω, ὡς δράσω· ῥατὸς, καὶ ἄρρατος, πλεονασμῷ τοῦ ρ. Μεθόδιος. Ἔστιν ὄνομα κύριον ### α 1991 Ἀρραβών Ἡ ἐπὶ ταῖς ὠναῖς παρὰ τῶν ὠνουμένων διδομένη προκαταβολὴ ὑπὲρ ἀσφαλείας. Μένανδρος, μικροῦ μὲν ἀρραβῶνά με ἔπεισεν εὐθὺς καταβαλεῖν. Οἱονεὶ ἀρραγών τις ὤν· ἀφ’ οὗ γὰρ δοθῇ ὁ ἀρραβὼν, οὐ μετακινεῖται εἰς ἄλλον. Ἐκ τοῦ ἀρραγῶ οὖν εἴρηται. Ἢ παρὰ τὸ ῥαιβὸς, ῥαιβών· καὶ προσθήκῃ τῆς α στερήσεως, καὶ ἀποβολῇ τοῦ ι, ἀρραβὼν, ὁ μὴ συγχωρῶν ῥαιβὴν γενέσθαι τὴν πίστιν τῶν συναλλαττόντων. Οὕτως Ἐπαφρόδιτος· οἱ δὲ, παρὰ τὸ ἀρραγὴς εἶναι, οὐ καλῶς ### α 1992 Ἀρραβωνίζω Ἐκ τοῦ ἀρραβὼν ἀρραβῶνος ### α 1993 Ἀρρενικόν Ἐκ τοῦ αἴρειν τὸ νῖκος ### α 1994 Ἀρρενωπός Ἐκ τοῦ ἄρρην ἄρρενος, καὶ τοῦ ὢψ ὠπὸς, ὃ σημαίνει τὸ πρόσωπον, ἀρρενωπὸς, ὁ ἄρρενος πρόσωπον ἔχων, κατὰ συνεκδοχήν· ἤγουν ὁ ἀνδρεῖος καὶ ἰσχυρὸς, καὶ δυνάμενος πρὸς ἐχθρὸν ἀντιταχθῆναι. Ἔστι δὲ “κατὰ συνεκδοχὴν” ἀπὸ μέρους τὸ ὅλον ### α 1995 Ἄρρηκτος Ἀδιάρρηκτος, στερεά· παρὰ τὸ ῥήσσω ### α 1996 ἀρρηφορία Ἑορτὴ ἐπιτελουμένη τῇ Ἀθηνᾷ, ἐν Σκιρροφοριῶνι μηνί. Λέγεται δὲ καὶ διὰ τοῦ ε, ἐρρηφορία. Παρὰ τὸ ἄρρητα καὶ μυστήρια φέρειν. Ἢ ἐὰν διὰ τοῦ ε, παρὰ τὴν Ἕρσην τὴν Κέκροπος θυγατέρα, ἑρσηφορία. Ταύτῃ γὰρ ἦγον τὴν ἑορτήν ### α 1997 Ἀρρηφορεῖν Τὸ χρυσῆν ἐσθῆτα φορεῖν, καὶ χρυσία· τέσσαρες δὲ παῖδες ἐχειροτονοῦντο κατ’ εὐγένειαν ἀρρηφόροι ἀπὸ ἐτῶν ἑπτὰ μέχρις ἕνδεκα. Τούτων δὲ δύο διεκρίνοντο, οἳ διὰ τῆς ὑφῆς τοῦ ἱεροῦ πέπλου ἤρχοντο καὶ τῶν ἄλλων τῶν περὶ αὐτόν. Λευκὴν δὲ ἐσθῆτα ἐφόρουν καὶ χρυσία ### α 1998 Ἄρριχος Κόφινος. Τρεῖς χοῦς μέλιτος Βριληττίου· καὶ δύω ἀρρίχω, τὴν μὲν τῶν χελιδονέων, τὴν δὲ τῶν φιαλέων ἰσχάδων· καὶ τῆς ψιθίας ἀσταφίδος, καὶ μύρτων ἕτερον φέρνιον. Γίνεται δὲ παρὰ τὸ αἴρειν τὸν χοῦν. Ἐκ τοῦ ἀρρίχων ἓν ἀφαιρεῖσθαι βέλος ### α 1999 ἄρριχοι δὲ λέγονται κόφινοι οἰσύϊνοι, οἷον ἀναίρριχοι, οἱ τὰ ἀναιροῦντα ἔχοντες, τουτέστι τὰ βέλη. Ἀρσενικῶς Ἴωνες, θηλυκῶς Ἀττικοί ### α 2000 Ἄρρωστος Παρὰ τὸ ῥῶ τὸ ὑγιαίνω, ὁ μέλλων, ῥώσω, ῥωστὸς, καὶ ἄρρωστος, ὁ ἐστερημένος τῆς ὑγείας. Ζήτει εἰς τὰς Διαφοράς· καὶ τὸ ### α 2001 Ἄρσαντες Ἄρσαντες κατὰ θυμόν. Ἁρμόσαντες κατὰ τὴν ψυχὴν, ἀρεστὸν καὶ θυμῆρες ποιήσαντες· ἢ ἀρεσθέντες. Ἀπὸ τοῦ ἀρέσαντες ἄρσαντες· ἢ ἀπὸ τοῦ ἁρμόζω ἁρμόσω ἥρμοσα· ἡ μετοχὴ, ἁρμόσας, ἁρμόσαντες, καὶ κατὰ συγκοπὴν, ἄρσαντες ### α 2002 Ἄρσην Παρὰ τὸ ἄρδω, τὸ ποτίζω· καὶ τί μετέχει; ὁ γὰρ ἀνὴρ τῇ γυναικὶ ἐπαρδεύει. Ἄρδω, ἄρσω, ἄρσην, ὁ ἄρδων τὴν θήλειαν. Καὶ γὰρ διὰ τοῦτο πόσις λέγεται ὁ ἀνὴρ, παρὰ τὸ ποτίζειν τῇ γονῇ. Ἢ παρὰ τὸ ἔρδω, τὸ πράττω· ὁ μέλλων, ἔρσω· καὶ ἄρσην ἐξ αὐτοῦ, τουτέστιν ὁ πρακτικός. Οὕτως Ἡρωδιανὸς ἐν τῷ περὶ Γάμου καὶ Συμβιώσεως ### α 2003 Ἀρσίνοος Ὄνομα κύριον, διὰ τοῦ ι· Θυγατέρ’ Ἀρσινόου μεγαλήτορος ### α 2004 Ἀρσινόη Πόλις ἐν Συρίᾳ ἐπὶ βουνῷ κειμένη· ἐπὶ δὲ τοῦ βουνοῦ πηγὰς ἐξερεύγεσθαι πλείονας, καὶ ποταμοὺς γίνεσθαι μεγάλους, ἀφ’ ὧν ἡ πόλις ὠνόμασται ### α 2005 ἄρσαι γὰρ τὸ ποτίσαι· ἀφ’ οὗ καὶ ἄρσην ὁ τὴν γυναῖκα ποτίζων τῇ σπορᾷ. Οὕτως Σερῆνος ἐν τῇ Ἐπιτομῇ τῶν Φίλωνος ### α 2006 Ἄρταμος Ὁ μάγειρος· ἦ γὰρ βέβηκε χεῖρας ἀρτάμων φυγών. Παρὰ τὸ διαρτάσαι, ὅ ἐστι μερίσαι ἢ συναρμόσαι. Αἰσχύλος, Τοσαῦτα κήρυξ ἐξ ἐμοῦ διάρτασον. Ἄρταμος οὖν, ὁ διαρτῶν τὰ κρέα· καὶ ### α 2007 Ἀρτάνη Ἡ ἐκ τῶν καλωδίων ἀγχόνη· Σοφοκλῆς δὲ ἐπὶ δεσμοῦ ἐν Ἀντιγόνῃ, Πλεκταῖσιν ἀρτάναισιν. Ἀγχόναις ### α 2008 Ἀρτάβη Μέτρον ἔστι Περσικὸν, Ἀττικὸς μέδιμνος ### α 2009 Ἀρτεμής Ὡς εἶδον ζωόν τε καὶ ἀρτεμέα προσιόντα. Σημαίνει τὸν ὑγιῆ, παρὰ τὸ ἀτρεμὴς, καὶ καθ’ ὑπέρθεσιν ἀρτεμής. Οὕτω Φιλόξενος. Ἡρωδιανὸς δὲ ἐν τῷ ὑπομνήματι τῶν περὶ Παθῶν φησὶν, ὅτι ἀτεμής ἐστιν ὁ ὑγιὴς καὶ μὴ τετμημένος· καὶ πλεονασμῷ τοῦ ρ, ἀρτεμής ### α 2010 Ἄρτεμις Ἡ θεὸς, ἀερότεμίς τις οὖσα, ἡ τὸν ἀέρα τέμνουσα· ἡ αὐτὴ γάρ ἐστι τῇ σελήνῃ· ἢ ἀπὸ τοῦ ἀρτεμῆ ποιεῖν· λέγεται γὰρ ἡ θεὸς ἀναιρετικὴ τῶν γυναικῶν· καὶ Ὅμηρος, Τίς νύ σε κὴρ ἐδάμασσε τανηλεγέος θανάτοιο; ἢ δολιχὴ νοῦσος, ἢ Ἄρτεμις ἰοχέαιρα; Ἢ ἀπὸ τοῦ ἀρτεμὴς παρωνύμως Ἄρτεμις, τουτέστιν ἡ ὑγιὴς καὶ ἀνεπίληπτος διὰ τὴν παρθενίαν· παρθένος γὰρ ἡ θεὸς καὶ φιλοσώφρων. Ἢ ὅτι ἄρτια καὶ τέλεια καὶ ἀνελλιπῆ ἐποίησε τὰ κατὰ κόσμον φανεῖσα ### α 2011 Ἄρτημα Ὁ τελαμὼν ἐξ οὗ ἤρτηται τὸ βαλλάντιον ### α 2012 Ἀρτηρία Παρὰ τὸ τὸν ἀέρα τηρεῖν, ἀεροτηρία τις οὖσα· πνεύματος γὰρ ἐστὶ δεκτικὴ, ὥσπερ ἡ φλὲψ αἵματος· ἀρτηρία δὲ πνεύματος ἀγγεῖον. Ἢ ἁλτηρία τὶς οὖσα· ὅτι ἅλλεσθαι δοκεῖ, παλμοὺς ποιοῦσα ### α 2013 Ἄρτιος Σημαίνει τὸν ὑγιῆ καὶ πεπληρωμένον. Γίνεται παρὰ τὸ ἀρτῶ, τὸ ἑδραιῶ, ἄρτιος, ὡς ἁρμόζω ἁρμόδιος, ἴσος καὶ ἡρμοσμένος ### α 2014 Ἀρτίπος Ἄρτιος καὶ ὑγιὴς τοῖς ποσὶν, ὁλόκληρος ### α 2015 Ἀρτιέπειαι Αἱ ἀπηρτισμένα καὶ τέλεια λέγουσαι. Ἡσίοδος ἐν Θεογονίᾳ, Ὣς ἔφασαν κοῦραι μεγάλου Διὸς ἀρτιέπειαι. Ἢ ἀρτίοις ἔπεσι χρώμεναι ### α 2016 Ἀρτίζω Ἐκ τοῦ ἀρῶ, τὸ ἁρμόζω, γίνεται ἀροτίζω· καὶ συγκοπῇ ἀρτίζω, καὶ καταρτίζω. Ἢ ἐκ τοῦ ἄρτιον γίνεται ### α 2017 Ἄρτος Ἄρτος δισκοπάνιστος ἀπ’ εὐκύκλου κανέοιο. Παρὰ τὸ αἴρω, τὸ προσφέρω, ὁ καθ’ ἑκάστην τῷ σώματι ἡμῶν προσφερόμενος. Ἱπποκράτης ΠΡΟΣ άρματα τὰ σιτία λέγει. Ἢ ἀπὸ τοῦ αἴρειν καὶ κουφίζειν τὴν δύναμιν ### α 2018 Ἀρτύνω Τὸ ἁρμόζω, ἢ εὐτρεπίζω· Πυκινὴν ἠρτύνετο βουλήν. Παρὰ τὸ ἄρω, τὸ ἁρμόζω· ὁ μέλλων, ἀρῶ, ἦρμαι, ἦρται, ἀρτός· καὶ ἀρτῶ, καὶ ἀρτύω, πλεονασμῷ τοῦ ν, ἀρτύνω. Ἀπὸ τοῦ ἀρτύνω ### α 2019 ἀρτύνθη τὸ κατεσκευάσθη· ἐκ δὲ τοῦ ἀρτῶ ἀρτίζω, καὶ καταρτίζω. Εἰς τὸ ### α 2020 Ἀρύω Τὸ ἀντλῶ. Παρὰ τὸ ἀρῶ, ἀρύω, ὡς πλήθω, πληθύω· ἔρω, ἐρύω, καὶ ἐρύσω· ἄνω, ἀνύω, καὶ ἀνύσω ### α 2021 Ἀρύβαλλος Παρὰ τὸ ἐρύειν, ἐρύβαλλος, καὶ ἀρύβαλλος. Ἢ παρὰ τὸ ἀρύεσθαι καὶ βάλλειν. Ἔστι τὸ καλούμενον βαλάντιον καὶ μαρσίπιον. Ἀριστοφάνης, κατὰ τῆς κεφαλῆς ἀρυβάλλῳ ἀμβροσίαν κατὰ σοῦ, κατὰ τούτου δὲ σκοροδάλμην ### α 2022 Ἄρυπες Φερεκύδης, ἀντὶ τοῦ Ῥύπες. Πρόδηλον τὸ εἰρημένον. Ῥύπες γὰρ λέγονται οἱ Ἀχαιοί· κατὰ πλεονασμὸν τοῦ α, Ἄρυπες ### α 2023 Ἀρυστίχους τουτέστι τοὺς οἰνοχόους ### α 2024 Ἀρυστὴρ γὰρ ἀγγεῖον τὶ, οἷον κύαθος, ᾧ ἔστιν ἀρύσασθαι, κοτύλη ### α 2025 Ἀρχαίως Δημοσθένης ἐν Φιλιππικοῖς, Οὕτως δ’ ἀρχαίως εἶχον. Ἔστι δὲ οἷον ἁπλῶς καὶ ἀκάκως. Τοιοῦτοι γὰρ οἱ ἀρχαῖοι. Τὸ δ’ ἐναντίον τοῦ ἀρχαίου καλούμενον νεωτεροποιόν· τὸν ἐπὶ κακῷ δηλονότι καινουργόν ### α 2026 Ἀρχαιρεσιάζειν Τὸ πρὸς χάριν τοῖς πολλοῖς ζῆν ### α 2027 Ἄρχων Ὄνομά ἐστι μετοχικὸν, παρὰ τὸ ἄρχω· μετάγεται ἀπὸ μετοχῆς εἰς ὄνομα. Τὸ δὲ ἄρχω, αἴρω, τὸ ἐπαίρω. Μνημονεύουσι σχεδὸν πάντες οἱ ῥήτορες. Ἔστιν οὖν ὁ τὴν ἐπώνυμον ἄρχων ἀρχήν· ἀφ’ οὗ καὶ ὁ ἐνιαυτὸς ἐμετρεῖτο. Ἦν δὲ εἷς τῶν ἐννέα. Ἦσαν γὰρ θεσμοθέται ἕξ, βασιλεύς τε, καὶ πολέμαρχος, καὶ ἄρχων. Οὗτοι δὲ ἰδίως εἶχον, ὥσπερ Δημοσθένης ἐν τῷ πρὸς Λακρίτου Παραγραφήν ### α 2028 Ἀρχώνης Ὁ ἄρχων ὠνῆς οὐτινοσοῦν ### α 2029 Ἀρχός Ὡς ἀπὸ τοῦ ἄγω, ἀγὸς, οὕτω καὶ ἄρχω, ἀρχὸς, ὁ ἡγεμὼν, παρὰ τὸ ἄρχειν. Ἐν δ’ ἀρχὸς ἔβη πολύμητις Ὀδυσσεύς. Σημαίνει δὲ καὶ τὸ ἔντερον τὸ προσκείμενον τῷ καλουμένῳ δακτυλίῳ, πέρας ὂν τῶν ἐντέρων πάντων· εἴρηται δὲ, ὅτι ἄρχει τῶν ἐντέρων κάτωθεν. Τοῦτο γὰρ πρόδηλον, ὅτι τὸ αὐτὸ καὶ πέρας καὶ ἀρχὴ νομίζεται ### α 2030 Ἀρχιτέκτων Σημαίνει καὶ τὸν τῶν οἰκοδομημάτων ἐπιστάτην· κυρίως δὲ τὸν ἀρχὸν τῶν τεκτόνων, τὸν τὴν διάθεσιν τοῦ κατασκευάσματος ἐπινοοῦντα, καὶ τὸν κατασκευάσαντά τι καὶ σκευωρήσαντα πρᾶγμα. Παρὰ τὸ ἄρχω καὶ τὸ τέκτων. Τὰ δὲ παρὰ τοῦ ἄρχω συντεθέντα διὰ τοῦ ι γράφονται· ἀρχιστράτηγος ### α 2031 Ἀρχιθέωρος Ὁ ἡγούμενος τῶν θεωρῶν ### θ 1 θεωροὶ δὲ εἰσὶν οἱ τὴν θεωρίαν φέροντες τοῖς θεοῖς εἰς τοὺς Ἑλληνικοὺς ἀγῶνας, καὶ ὑπὲρ τῶν πατρίων θύοντες ### α 2032 Ἀρχολίπαρος Ὁ λιπαρῶν ἵνα ἀρχῆς τύχῃ· ἢ ἐκ τοῦ ἄρχειν λιπαινόμενος. Οὕτω Τραγκύλλων περὶ βλασφήμων ### α 2033 Ἀρχογλυπτάδης Ὁ ὡσπερεὶ γλύφων τὰς ἀρχάς ### α 2034 Ἄρχομαι Ἀρχόμενος, καὶ κατὰ συγκοπὴν, ἄρχμενος· ὤφειλε δὲ ἄργμενος· φυλάξαν δὲ τὸ χ δοκεῖ Ἰωνικὸν εἶναι, καθὸ καὶ τὸ ἔργμα ἔρχμα φασίν. Ἐνεστῶτος οὖν εἰσιν αἱ τοιαῦται μετοχαὶ, συγκοπὴν παθοῦσαι, ὡς τὸ, λεγόμενος, λέγμενος· ὁρώμενος, ὅρμενος· δεχόμενος, δέγμενος. Τινὲς δὲ λέγουσι παρακείμενον εἶναι ### α 2035 Ἀσαλής Ἡ ἄφροντις, ἡ μηδενὸς φροντίζουσα ### σ 11 σάλη γὰρ ἡ φροντίς ### α 2036 Ἀσαλής Ὁ ἀμέριμνος. Αἰσχύλος, Ἀσαλὴς μανία. Οὕτως Ἡρωδιανὸς καὶ Ἀπολλόδωρος. Καὶ γὰρ ### α 2037 ἀσαλέαν ὁ Σώφρων τὴν ἀμεριμνίαν καὶ ἀλογιστίαν καλεῖ ### α 2038 Ἀσάμινθος Πύελος· ἢ ὁ τόπος ἐν ᾧ λούονται· παρὰ τὸ τὴν ἄσην, ἤγουν τὸν ῥύπον τοῦ σώματος, μινύθειν. Ἔς ῥ’ ἀσαμίνθους βάντες ἐϋξέστας λούσαντο ### α 2039 Ἄσασθαι Ἄσασθαι φίλον ἦτορ ἐδητύος ἠδὲ ποτῆτος. Τὸ κορεσθῆναι· κυρίως τὸ μετὰ κόρον εἰς ὕπνον ἐλθεῖν ### α 2040 ἀέσαι γὰρ τὸ κοιμηθῆναι. Ἢ ἀπὸ τοῦ ἥδω, ἀφ’ οὗ τὸ, Ἥσατο δ’ αἰνῶς ἡδὺ ποτὸν πίνων· Ἥσασθαι, καὶ τροπῇ τοῦ η εἰς α, ἄσασθαι ### α 2041 Ἆσαι σημαίνει δύο· ἐπὶ μὲν τοῦ κορέσαι καὶ πληρῶσαι, Αἵματος ἆσαι Ἄρηα. ἐπὶ δὲ τοῦ βλάψαι, Ἆσέ με δαίμονος αἶσα κακή. Ὁ δὲ Ἀπίων, ἐκθέμενος ἀμφοτέρας τὰς δυνάμεις, ἐτυμολογεῖ ἀπὸ τῆς ἄτης, οἷον ἀτῆσαι. Πληρωτικὰ γὰρ τὰ κακά ### α 2042 Ἄσβεστος Ἄσβεστος δ’ ἄρ’ ἐνῶρτο γέλως. Ἀκατάπαυστος, πολύς· ἡ μεταφορὰ ἀπὸ τοῦ μὴ σβεννυμένου πυρός ### α 2043 Ἀσεβής Παρὰ τὸ σέβω, σεβής· καὶ μετὰ τοῦ στερητικοῦ α, ἀσεβής ### τ 7 Τοῦ ἀσεβέος καὶ ἀσεβοῦς· τὰ εἰς ΗΣ ὀξύτονα σύνθετα ἐπίθετα ῥηματικὰ εἰς ΟΥΣ ἔχει τὴν γενικήν· φύω, εὐφυὴς, εὐφυοῦς. Ἡ αἰτιατικὴ διὰ τί οὐ λέγει ### τ 8 τὸν ἀσεβῆν Οἱ γὰρ Ἀττικοὶ οὐκ ἐπὶ πάντων τῶν αἰτιατικῶν τῶν ἀπὸ τῶν εἰς ΗΣ ἐπιθέτων προσλαμβάνουσι τὸ ν· ἀλλ’ ἐπὶ τῶν κυρίων τὸν Δημοσθένην λέγουσι, καὶ τὸν Ἀριστοφάνην· ἐπὶ δὲ τῶν ἐπιθετικῶν, οὐδαμῶς ### τ 9 Τὸν ἀσεβῆ · τὸ γὰρ ε καὶ α εἰς η κιρνᾶται, ἡνίκα πρὸ τοῦ ε ἐστὶ σύμφωνον· εἰ δὲ καθαρὸν, καὶ εἰς α καὶ εἰς η, τὸν εὐφυέα, καὶ εὐφυῆ, καὶ εὐφυᾶ· εἰ δὲ ἔχει τὸ ρ, εἰς α, ἀργύρεα, ἀργυρᾶ. Τὸ δὲ κανᾶ καὶ ὀστᾶ, οὐκ ἀπὸ τοῦ κανέα καὶ ὀστέα, ἀλλ’ ἐξ ἰδίας πτωτικῆς, κανοῦν, καὶ ὀστοῦν. Ὦ ### α 2044 ἀσεβές · τὰ εἰς ΗΣ εἰς ΟΥΣ ἔχοντα τὴν γενικὴν εἰς ΕΣ ποιεῖ τὴν κλητικήν. Διὰ τί οὐκ ἀνατάσσει τὸν τόνον; Τὰ γὰρ εἰς ΗΣ ὀνόματα εἰς ΟΥΣ ἔχοντα τὴν γενικὴν, εἰ μὲν ὦσι κύρια, ἢ ἀπὸ τοῦ οὐδετέρου γίνεται εἰς ΗΣ, βαρυνόμενα δὲ, ἀναβιβάζουσι τὸν τόνον ἐπὶ τῆς κλητικῆς, ὦ Δημόσθενες, ὦ Μητρόφανες· καὶ κῆτος, μεγακήτης, ὦ μεγάκητες. Εἰ δὲ ὀξυνόμενα καὶ ἐπιθετικὰ, τὸν αὐτὸν τόνον φυλάσσει ἐπὶ τῆς κλητικῆς, ὦ εὐτυχὲς, ὦ εὐγενὲς, ὦ μονογενές ### α 2045 Ἀσελγεῖς Σελγοὶ, ἔθνος σωφρονέστατον· ἀσελγεῖς οὖν ἐντεῦθεν, οἱ μὴ σώφρονες ### α 2046 Ἀσελγής Παρὰ τὸ θέλγω, τὸ ἀπατῶ καὶ σκοτίζω, θελγής· καὶ μετὰ τοῦ ἐπιτατικοῦ α, ἀθελγὴς, καὶ ἀσελγὴς, ὁ εὐαπάτητος καὶ σκοτεινὸς κατὰ τὸν νοῦν. Ἢ ὅτι Σέλγη πόλις ἐστὶ τῆς Πισιδίας, ὅπου κακῶς ἔζων οἱ ἄνθρωποι, καὶ ἀλλήλοις ἐκοινώνουν· μετὰ τοῦ ἐπιτατικοῦ α· ὅθεν καὶ ### α 2047 ἀσέλγεια πορνεία, ἀκαθαρσία, ἑτοιμότης πρὸς πᾶσαν ἡδονήν ### α 2048 Ἀσελγαίνειν Κυρίως τὸ παρὰ φύσιν ταῖς γυναιξὶ μίγνυσθαι· καταχρηστικῶς δὲ τὸ ὁπωσδήποτε ἀκολασταίνειν. Εἴρηται δὲ ἀπό τινος Ἐλεγηΐδος γυναικὸς Ἀττικῆς, πρώτης τὴν τοιαύτην ἀσωτίαν εὑρούσης ### ε 20 Ἐλεγαίνειν οὖν ἐστι τὸ ἀσελγαίνειν· καὶ πλεονασμῷ τοῦ ς, μετὰ τοῦ ἐπιτατικοῦ α, ἀσελγαίνειν. Οὕτως Ἀλκίφρων· Ἐπαφρόδιτος δὲ, παρὰ τὸ λέχος λεχαίνειν, τὸ λέχους ἐπιθυμεῖν· καὶ κατὰ τροπὴν, λεγαίνειν· πλεονασμῷ, ἐλεγαίνειν· καὶ συνθέσει τῆς α ἐπιτάσεως, καὶ πλεονασμῷ τοῦ ς, ἀσελγαίνειν. Καὶ ἡ Νηλέως θυγάτηρ Ἐλεγηῒς, ἄσωτος οὖσα ἦν. Ἧς καὶ ὁ πατὴρ ἤκουσεν ἐπικροτούσης τὸ αἰδοῖον καὶ βοώσης, Δίζεο δίζεο δὴ μέγαν ἄνδρα ἀ. Ὅς ς’ ἐπὶ Μίλητον κατάξει πήματα Καρσί ### α 2049 Ἀσέληνα Ὄρη οὕτω καλούμενα· ἅπερ οἱ μὲν παρὰ τὴν Τραχῖνα εἰρῆσθαι, ὡς Ῥιανὸς ἐν τῷ ιδ Ἡρακλείας· Νίκανδρος δὲ, ἐν τοῖς Αἰτωλικοῖς, ὅτι, φησὶν, ἐν αὐτοῖς τῆς Σελήνης τῷ Ἐνδυμίωνι συγκαθευδούσης, συνέβαινε τοὺς ἄλλους τόπους ἀσελήνους εἶναι, καὶ μὴ μετέχειν τούτους θεοῦ φωτός ### α 2050 Ἀσήμαντον Ἀφύλακτον, ἀφρόντιστον, ποιμένα μὴ ἔχουσαν ἐκ τοῦ σημαίνω ### α 2051 Ἄσθμα Ἡ ἀναπνοή. Παρὰ τὸ ἄω, τὸ πνέω, ἄσω, ἦσμαι, ἄσμα· καὶ πλεονασμῷ τοῦ θ, ἄσθμα. Ἢ παρὰ τὸ ἄημα πέπονθεν ἐπενθέσει τοῦ θ· τὸ γὰρ ἀνάλογον ἦν, ἄσμα· ὥσπερ καὶ χῶ, τὸ χωρῶ, χὼν, καὶ χθών· καὶ παρὰ τὸ χαμαὶ χαμαλὸς, καὶ χθαμαλὸς, τὸ κοιλότατον· καὶ φθέγγεσθαι παρὰ τὸ φῶ, τὸ εἰς φῶς ἄγειν τὰ τοῦ νοῦ. Ἀπὸ δὲ τοῦ ἄσθμα, ἀσθμαίνω ### α 2052 Ἀσθενής Παρὰ τὸ σθένος, ἡ δύναμις, μετὰ τοῦ στερητικοῦ ἄλφα, ἀσθενής ### α 2053 Ἄσις Ἄσιν, ἰλὺν, ὅ ἐστι γῆν ψαμμώδη, ὅθεν καὶ ### α 2054 Ἄση Ἄσις, ἡ ἀκαθαρσία. Ὅμηρος, Τόσσην οἱ ἄσιν καθύπερθε καλύψω. Ἔστι δὲ παρώνυμον, ἄση, ἄσις, ὡς φήμη, φήμις. Τὸ δὲ ἄση γέγονε παρὰ τὸ ἄτω, ἄσω· ὅθεν Ἀσέ με δαίμονος αἶσα. Ἄσω, ἄση, ὡς μνήσω μνήμη, κνήσω κνήμη ### α 2055 Ἀσία Προμηθέως μήτηρ ἡ Ἀσία, ὡς Λυκόφρων. Καὶ ἀπ’ αὐτῆς ἡ Ἀσία ὠνόμασται ### α 2056 Ἀσιάδος κρούματα Τῆς κιθάρας. Οὕτως Ἀριστοφάνης εἶπε, παρῳδῶν τὸ ἐξ Ἐρεχθέως Εὐριπίδου ### α 2057 Ἀσιάτις Ἡ τρίχορδος κιθάρα οὕτω καλεῖται. Εἴρηται δὲ, ὅτι ἐν Ἀσίᾳ τῇ πόλει τῆς Λυδίας κειμένῃ ἐν Τμώλῳ πρῶτον εὑρέθη. Καὶ τὰς γοώδεις δὲ ᾠδὰς ὑπὸ Νιόβης καὶ τῶν Λυδῶν γυναικῶν εὑρεθείσας εἰς Ἕλληνας ἀχθῆναι. Ὅθεν καὶ Λύδιος ὁ τρόπος μετωνομάσθη. Ἢ ἀπὸ Ἀσίου τινός ### α 2058 Ἄσιος Τὸ α μακρὸν, καὶ ψιλοῦται· ἢ παρὰ τὴν αἶσαν, αἴσιος καὶ ἄσιος· ἢ παρὰ τὸ αἴσσω, Ἄσιος, ὡς ὀρθῶ, Ὀρθώσιος· κτήσω, Κτήσιος, αἰνήσω, Αἰνήσιος ### α 2059 Ἀσίω ἐν λειμῶνι Ὄνομα πτώσεως γενικῆς. Ἡ εὐθεῖα, Ἀσίας. Ἐκλήθη οὖν Ἀσίας ὁ λειμὼν, ἀπὸ Ἀσίου τοῦ Κότυος, ὃς ἦν βασιλεὺς Λυδίας. Κλίνεται Ἀσίου, ὡς κοχλίας, κοχλίου· καὶ τὸ Ἰωνικὸν, Ἀσίεω. Ὁ κανών· οἱ Ἴωνες τὰς εἰς ΟΤ γενικὰς τὰς ἀπὸ τῶν εἰς ΑΣ καὶ εἰς ΗΣ γινομένας διὰ τοῦ ΕΩ προφέρουσιν· οἷον, Ὀρέστης, Ὀρέστου, Ὀρέστεω· Ἀτρείδης, Ἀτρείδου, Ἀτρείδεω· Πηλεί δης, Πηλείδου, Πηλείδεω· Αἰνείας, Αἰνείου, Αἰ νείεω. Αἰνείεω ἕταρον μεγαθύμου Δηϊκόωντα ### ο 12 ὅτι αἱ διὰ τοῦ ΕΩ Ἰωνικαὶ γενικαὶ, εἰ μὲν ἀπὸ βαρυτόνων κοινῶν γενικῶν ὦσι, προπαροξύνονται· οἷον, Ὀρέστου, Ὀρέστεω· Ἀτρείδου, Ἀτρείδεω· οὕτως οὖν καὶ Ἀσίεω. Χωρὶς εἰ μὴ κατὰ πάθος ὦσι· διὰ τὸ Ἑρμείεω, καὶ κατὰ συγκοπὴν, Ἑρμείω. Καὶ ἡ χρῆσις, Ἥρης Ἑρμείω τε καὶ Ἡφαίστου. Βορέου, Βορέεω, καὶ συγκοπῇ Βορέω, Βορέω ὑπ’ ἰωγῇ ἡ χρῆσις. Καὶ ἐϋμμελίεω, Ἐϋμμελίω Πριάμοιο, Οὕτως οὖν, Ἀσίας, Ἀσίου, Ἀσίεω Ἰωνικῶς, καὶ συγκοπῇ, Ἀσίω. Καὶ ὁμοίως οὐ προπαροξύνεται· ἐπειδὴ κατὰ πάθος ἐστὶν, ἤγουν κατὰ συγκοπήν. Ἐν ἡρωϊκῷ μέτρῳ τὰς ἀπὸ τῶν εἰς ΗΣ εὐθειῶν γενικὰς οὐ προφέρουσιν οἱ ποιηταὶ εἰς ΟΥ, ἀλλ’ ἢ διὰ τοῦ ΕΩ, ὡς Πηλείδεω· ἢ διὰ τοῦ ΑΟ, ὡς Ὀρέσταο Βοιωτικῶς· Θετταλικῶς, καλοῖο· Δωρικῶς, Ἀτρείδα· κοινῶς καὶ Ἀττικῶς, Ἀτρείδου ### α 2060 Ἀσινεῖς Οἱ Δρύοπες οἱ τὴν Ἀσίνην κατοικοῦντες. Καλλίμαχος, Δειλαίοις Ἀσινεῦσιν ἐπὶ τριπτῆρες ἁρπάσας. Εἴρηται, ὅτι Ἡρακλῆς τοὺς Δρύοπας λῃστεύοντας ἀπὸ τῶν περὶ Πυθῶ χωρίων ἐν τῇ Πελοποννήσῳ μετῴκισεν, ἵνα διὰ τὴν πολυπληθίαν τῶν ἐνοικούντων εἴργοιντο τοῦ κακουργεῖν· καὶ διὰ τοῦτο Ἀσινεῖς αὐτοὺς ὠνομάσθαι, ὡς μηκέτι κατὰ τὸ πρότερον σινομένους ### α 2061 Ἀσκαλαβώτης Ζωΰφιον ἐοικὸς σαύρᾳ, ἐν τοῖς τοίχοις ἀνέρπον τῶν οἰκημάτων. Παρὰ τὸ ἀκαλῶς, τὸ ἡσύχως, καὶ τοῦ βῶ ῥήματος, ἀκαλαβώτης, καὶ πλεονασμῷ τοῦ ς ### α 2062 Ἀσκάνιος Ὁ υἱὸς Αἰνείου τοῦ Τρωός. Εἴρηται δὲ, ὅτι Αἰνείας ἐπιγαμίᾳ χρησάμενος ἀπ’ Ἀσκάλωνος, ὑπό τε Ἀσκάλου τοῦ τότε βασιλεύοντος τῆς χώρας ξενισθεὶς, διὰ τὴν πρὸς αὐτὸν φιλίαν τὸν υἱὸν Ἀσκάλιον προσηγόρευσεν· ὃς τῇ Ῥωμαίων διαλέκτῳ Ἀσκάνιος ὠνομάσθη ### α 2063 Ἀσκάλαφος Παρὰ τὸ ἀσκαλὲς τῆς ἁφῆς, ὁ λίαν σκληρός ### α 2064 Ἀσκαρίζειν Σημαίνει τὸ κινεῖσθαι. Σκαίρω, σκαρίζω, καὶ ἀσκαρίζω ### α 2065 Ἀσκάντης Κλινίδιον εὐτελὲς, ὃ ὑπὸ τῶν Ἀττικῶν σκίμπους ὀνομάζεται. Καλλίμαχος, καὶ τὸν μὲν ἐπ’ ἀσκάντα κάθισεν. Καὶ Ἀριστοφάνης, Ἔξει τὸν ἀσκάντην λαβών. Καὶ Πλάτων ὁ φιλόσοφος Πρωταγόρᾳ, Καὶ ἅμα ἐπιψηλαφήσας τοῦ σκίμποδος, ἐκαθέζετο παρ’ ἐμέ. Ὁ δὲ κράβατος οὐ παρ’ ἑνί. Εἴρηται δὲ παρὰ τὴν κάννην ἀκάντης, καὶ ἀσκάντης, ἡ εὐτελὴς κλίνη, μηδὲ κάννην ἔχουσα ### α 2066 Ἀσκελές Ἀλλὰ Ποσειδάων γαιήοχος ἀσκελὲς αἰεί. Ἀμετακινήτως, κατὰ στέρησιν τῶν σκελῶν· ἢ ἀδιαλείπτως, καὶ ἄγαν σφοδρῶς· καὶ ### α 2067 ἀσκελέως τὸ σκληρῶς. Παρὰ τὸ σκέλω, τὸ ξηραίνω, γίνεται ἀσκελὲς, τὸ ἄγαν σκληρόν· ὅθεν καὶ σκέλος· ἢ παρὰ τὸ ἄγαν ἐσκληκέναι· ὅθεν καὶ Ἀσκληπιὸς, ὁ μὴ ἐῶν τὰ σκέλη ἐσκληκέναι καὶ ξηραίνεσθαι· ἀπὸ μέρους δὲ τὸ ὅλον σῶμα δηλοῖ. Καὶ γὰρ τὸν Ἐπιδαύρου τύραννον ὀφθαλμιῶντα θεραπεύσας, ἐκλήθη Ἀσκληπιός· πρότερον γὰρ Ἥπιος ἐκαλεῖτο. Ἢ ὅτι τὰ ἀσκελῆ τῶν νοσημάτων ἥπια ποιεῖ. Καὶ ### α 2068 Ἀσκητής Διὰ τὸ ὡς ἀσκὸν νεκροῦσθαι τὸν ἀσκητήν· ὅρος δὲ αὐτοῦ, ὁ πόνος τῆς ἀσκήσεως. Καὶ ὁ ἀθλητὴς, ἀπὸ τοῦ ἀσκῆσαι· ἐκ τοῦ ἀσκός ### α 2069 Ἀσκηθής Παρὰ τὸ σχέθω, κατὰ σύνθεσιν καὶ ἔκτασιν καὶ τροπήν· ὁ ὑγιὴς καὶ ἀκώλυτος τοῦ πράττειν ### α 2070 Ἀσκηθῆ ἀβλαβῆ, θεραπευθέντα καὶ σωζό μενον ### α 2071 Ἀσκός Ἐκ τοῦ σχίζω μετὰ τοῦ στερητικοῦ α· ἢ παρὰ τὸ σχῶ, σχήσω, ἀσχὸς, καὶ ἀσκὸς, ὁ ἀβλαβὴς καὶ ὑγιὴς καὶ μὴ ἐσχισμένος. Ὅθεν καὶ ἀσκηθὴς ὁ ἀβλαβὴς καὶ ὑγιὴς, ἀπὸ μεταφορᾶς τοῦ ἀσκοῦ ### α 2072 Ἀσκῆσαι δὲ, τὸ θεραπεῦσαι, ἐπιμεληθῆναι, ἀθλῆσαι ποιήσασθαι ### α 2073 Ἀσκοφορεῖν Ἐν ταῖς Διονυσιακαῖς πομπαῖς τὰ μὲν ὑπὸ τῶν ἀστῶν πράττεται, τὰ δὲ τοῖς μετοίκοις ποιεῖν ὑπὸ τῶν νομοθετησάντων προστέτακται. Οἱ μὲν οὖν μέτοικοι, χιτῶνας ἐνδεδυμένοι χρῶμα ἔχοντας φοινικοῦν, καὶ τὰς σκάφας φέρουσιν· ὅθεν καὶ σκαφηφόροι λέγονται· οἱ δὲ ἀστοὶ ἐσθῆτα ἔχουσιν ἣν βούλονται, καὶ ἀσκοὺς κατὰ τῶν ὤμων φέρουσι, καὶ διὰ τοῦτο ἀσκοφόροι καλοῦνται ### α 2074 Ἀσκώματα Καλοῦνται καὶ τὰ δέρματα τὰ ἐπιρραπτόμενα ταῖς κώπαις ἐν ταῖς τριήρεσι, διὰ τὸ μὴ εἰσφέρειν τὸ θαλάσσιον ὕδωρ. Ἀριστοφάνης, Ἀσκώματα καὶ λίνα καὶ πίτταν διαπέμπων εἰς Ἐπίδαυρον. Ὅτι καὶ ἀπὸ ἀσκῶν γίνονται, καὶ ἄγχιστά εἰσι. Καλοῦνται δὲ ἀσκώματα καὶ οἱ γνάθοι· ἀπὸ μεταφορᾶς τῶν χαλκευτικῶν ἀσκωμάτων, ἃ εἰσὶ φύσαι χαλκευτικαί ### α 2075 Ἄσμενος Ἥδω τὸ εὐφραίνομαι· ὁ παθητικὸς παρακείμενος, ἧσμαι· ἡ μετοχὴ, ἡσμένος, καὶ ἄσμενος, τροπῇ τοῦ η εἰς α. Ἐξ αὐτοῦ, ἀσμενίζω· καὶ ### σ 12 συνασμένιζε τὸ συνευφραίνου. Τινὲς δὲ λέγουσι μὴ εἶναι μετοχήν· ὅτι πᾶσαι αἱ τοῦ παρακειμένου μετοχαὶ προπαροξύνονται. Πρὸς οὓς φαμὲν, ὅτι λέγουσιν οἱ τεχνικοὶ μετοχὴν εἶναι παρακειμένου, ἀπὸ τοῦ ἥδω, ἡσμένος· κατὰ συστολὴν τῆς ἀρχούσης, ἄσμενος· καὶ ἅμα τῇ συστολῇ ἀνεβίβασε τὸν τόνον καὶ προπαροξύνεται ### α 2076 Ἀσμωλή Ἀναπνοὴ ὀλίγη· καὶ ### α 2077 Ἀσούρ Ὁ κρατὴρ ὑπὸ Φοινίκων ### α 2078 Ἀσκωλιάζω Ἀσκωλιάζειν ἐστὶ, τὸ ἵστασθαι ἐφ’ ἑνὸς ποδὸς ἐφαλλόμενον ἢ στερούμενον τῶν κατὰ φύσιν. Εἴρηται παρὰ τὸ σκῶλον, ὅ ἐστι σκόλοπα, τῷ ἑνὶ ποδὶ ἅλλεσθαι· ἀπὸ τῶν πατούντων σκόλοπα καὶ χωλευόντων· ὅπερ Ἐπίχαρμος ἐν Πέρσαις ### σ 13 σχω λοβατίζειν φησί. Σκωλιάζειν οὖν, καὶ κατὰ πλεονασμὸν, ἀσκωλιάζειν. Τινὲς δὲ οὐ πλεονασμὸν ἡγοῦνται τὸ α· ἀλλὰ παρὰ τὸν ἀσκὸν γέγονε. Κυρίως γὰρ ἀσκωλιάζειν λέγεται τὸ ἐπὶ ἀσκῶν ἅλλεσθαι. Οὕτως Ἐπαφρόδιτος ### α 2079 Ἀσπάζω Ἔστι ῥῆμα σπῶ, καὶ σημαίνει τὸ διαχωρίζω. Ἐξ αὐτοῦ γίνεται σπάζω κατὰ παραγωγὴν, ὡς φρῶ, φράζω· βῶ, βάζω· καὶ μετὰ τοῦ στερητικοῦ α, ἀσπάζω, τὸ μὴ διαχωρίζεσθαι, ἀλλ’ ὑπὸ τῆς φιλίας ἡνῶσθαι ### α 2080 ἀσπάζεται κατὰ στέρησιν τοῦ μὴ σπᾶν· ὁ γὰρ διαλυόμενος καὶ ἐχθαίρων ἢ ἐχθραίνων ἀποσπᾷ ἀπ’ ἐκείνου ἑαυτόν· ὡς ἐπὶ Τηλεμάχῳ, Ἦ ῥα, καὶ ἐκ χειρὸς χεῖρα σπάσεν Ἀντινόοιο. Ἐκ τοῦ οὖν ἐναντίου τὸ ἀντέχεσθαί τινος κατὰ φιλίαν ἀσπάζεσθαι εἴρηκεν. Ἀπὸ τοῦ ἀσπάζω ῥηματικὸν ὄνομα, ἀσπαστός· καὶ οὐδέτερον, ἀσπαστόν. Ὁ μέλλων, ἀσπάσω· ἀφ’ οὗ ἀσπάσιος, καὶ ἀσπασίως, τὸ προσηνῶς καὶ φιλοφρόνως. Ἔστι δὲ παρασύνθετον, ἀπὸ τοῦ ἀσπάζω συνθέτου· τὸ γὰρ ἀσπάζομαι σύνθετόν ἐστιν, ἀπὸ τοῦ σπῶ ῥήματος· ἀφ’ οὗ τὸ σπῶμαι· καὶ παράγωγον σπάζω. Καὶ προσῆλθεν ἡ α ἐπίτασις, καὶ ἐποίησε τὸ ἀσπάζω. Τὸ γὰρ ἐπισπᾶσθαι ἔστι τὸ ἀσπάζεσθαι. Ἀρσενικὸν, ἀσπάσιος· τὸ θηλυκὸν, ἀσπασίη. Λέγεται καὶ ἐπιρρηματικῶς, ἀντὶ τοῦ ἀσπασίως ### α 2081 Ἀσπάσιος Ἡ διὰ τοῦ ΙΟΣ παραγωγὴ παρὰ μέλλοντα γινομένη τρίτην ἀπὸ τέλους ἔχει τὴν ὀξεῖαν· ὀρθώσω, Ὀρθώσιος· αἰνήσω, Αἰνήσιος· ἀρκέσω, Ἀρκέσιος, καὶ Ἀρκείσιος· ἄρω, τὸ ἁρμόζω, ἄρσω ἄρσιος, ὁ ἁρμοζόμενος· καὶ ἀνάρσιος, ὁ μὴ ἁρμοζόμενος· ἅζω, ἅσω, ἅσιος, καὶ κατὰ ἀντίθεσιν ὅσιος· κτήσω, κτήσιος· ἄξω, ἄξιος. Οὕτως οὖν καὶ ἀσπάζω ἀσπάσω, ἀσπάσιος· καὶ θαυμάσω θαυμάσιος. Ὀξύνεται δὲ ἀνεψιὸς, δεξιός· τοῦ δὲ πλησίος ἀπὸ τοῦ πλητὸς ἔχομεν τὴν χρῆσιν· ὁ γὰρ ἄπλητος ὁ ἀπροσπέλαστος· πλητὸς, πλησίος, ὡς ἄμβροτος ἀμβρόσιος, τροπῇ τοῦ τέλους. Οὐ γέγονε δὲ τὸ πλησίος παρὰ μέλλοντα. Οἱ γὰρ Λάκωνες τὰ παρὰ μέλλοντα εἰς τὸ τ οὐ τρέπουσιν, ἀλλ’ ἀπὸ τοῦ τ εἰς τὸ ς· ἐνιαυτὸς, ἐνιαύσιος, ἐνιαύτιος λέγουσιν, ὑπόμνησιν διδόντες τοῦ προτέρου τ· πλοῦτος, πλούτιος, πλούσιος· τὸ δὲ πλησίος, πλητίος λέγουσιν. Ὥστε οὐ παρὰ μέλλοντα. Παρὰ τὸ πέλω παράγωγον πελάζω, τὸ προσεγγίζω· ῥηματικὸν ὄνομα, πλατὸς καὶ πλητός· καὶ κατὰ τροπὴν τοῦ τ εἰς ς, καὶ κατὰ παραγωγὴν, πλησίος, ὡς ἄμβροτος, ἀμβρόσιος ### α 2082 Ἀσπαστόν Τὸ ἡδύ· τοῦ α κατ’ ἐπίτασιν ὄντος· ὅπερ ἄν τις πρὸς ἑαυτὸν ἐπισπᾷ ### α 2083 Ἀσπάραγος Κυρίως ἐπὶ τοῦ ἑλείου ἢ ὀρείου, ὁ μὴ σπειρόμενος ### α 2084 Ἀσπάλαθος Εἶδος ἀκάνθης. Νίκανδρος, Ἐν γὰρ ὄρει ῥάμνοι τε καὶ ἀσπάλαθοι κομέονται. Παρὰ τὸ σπῶ, σπάλαθος, καὶ ἀσπάλαθος ### α 2085 Ἀσπαλιεύθην Ἀσπαλιεύθην ὡς οὐκ οἶδ’ εἴ τις ἰχθῦς ὑπὸ τοῦ δελέατος τῆς ἡδονῆς, καὶ ἐνήχετό μοι τὸ ἄγκιστρον ### α 2086 Ἀσπαλιεύς Παρὰ τὸ ἀποσπᾶν τοὺς ἰχθῦς ἐκ τῆς θαλάσσης· οἷον σπῶ, σπεύς· πλεονασμῷ τῆς ΛΙ συλλαβῆς, σπαλιεύς· καὶ μετὰ τοῦ ἐπιτατικοῦ α, ἀσπαλιεύς ### α 2087 Ἀσπαλιευτής Ὁ ἁλιεύς· εἴρηται δὲ παρὰ τὸ σπᾶν, καὶ τὸ λίνον· ὁ σπῶν τῷ λίνῳ· τοῦ α ἢ πλεονάζοντος, ἢ ἐπίτασιν σημαίνοντος· ὅθεν καὶ ἀσπαλιευτὴς, ὁ ἐκ τῆς ἁλὸς σπῶν τοὺς ἰχθῦς ### α 2088 Ἄσπετος Ἔστι ῥῆμα σπῶ· ὅπερ γέγονε παρὰ τὸ ἕπω, τὸ ἀκολουθῶ, ὡς παρὰ τὸ ἔχω, σχῶ· ἐξ οὗ τὸ σπᾶσθαι καὶ ἐπισπᾶσθαι ποσίν ### α 2089 Ἄσπετος Ῥηματικὸν ὄνομα σπετός· καὶ μετὰ τοῦ στερητικοῦ α, Ἄσπετος αἰθήρ, οἱονεὶ ὁ πολὺς καὶ μέγας καὶ δυνάμενος ἄρρηκτος γενέσθαι· ἢ οὗ οὐκ ἄν τις ἐφίκοιτο, δυσπαρακολου θήτου διὰ τὸ μέγεθος. Ἢ παρὰ τὸ σπῶ, τὸ κρατῶ, σπετὸς, καὶ ἄσπετος ### α 2090 Ἄσπετον Ἀπλήρωτον, πολύν. Λυκόφρων, Ἀλλ’ ἄσπετον χέασα παμμιγῆ βοήν. Δύναται δὲ καὶ παρὰ τὸ ἔπω, τὸ λέγω, εἶναι· ἄσπετα τὰ οὕτω πολλὰ καὶ μεγάλα, ὥστε καὶ ἄρρητα ὑπάρχειν τοῦ λέγεσθαι ### α 2091 Ἀσπερχές Ἀδιαλείπτως, τοῦ α κατ’ ἐπίτασιν, τουτέστι τὸ ἄγαν ἐσπευσμένον, παρὰ τὸ σπέρχω· συνεχῶς, ἰσχυρῶς, ταχέως ### α 2092 Ἄσπειστον Ἀπὸ τοῦ σπένδω· οὗ ὁ μέλλων, σπείσω· ὁ παρακείμενος, ἔσπεικα, ἔσπεισμαι, ἔσπεισαι, ἔσπεισται, σπειστὸς, καὶ ἄσπειστος, ἄσπονδος ### α 2093 Ἀσπιστής Πεζὸς ὁπλίτης, πολεμιστής· ἀπὸ τοῦ ἀσπίζω ὁ μέλλων, ἀσπίσω, ἤσπικα, ἤσπισμαι, ἤσπισται, ἀσπιστής ### α 2094 Ἀσπίς Ἀσπὶς σημαίνει δύο· τὸ μὲν ζῷον, ἐπὶ τοῦ ἑρπετοῦ, διὰ τὸ κύκλους ποιεῖν τοῦ σώματος καὶ μὴ ταχέως ἐκτείνειν εἰς μῆκος· ἀπὸ μεταφορᾶς τοῦ ὅπλου· οὕτω γὰρ συστρέψαν ἑαυτὸ πολεμεῖ καὶ μάχεται. Τὸ δὲ ὅπλον, παρὰ τὸ σπῶ, γίνεται σπίζω, τὸ ἐκτείνω καὶ μηκύνω· ὁ μέλλων, σπίσω· ἀποβολῇ τοῦ ω, σπις τὸ μακρόν· παρὰ τὸ ἀποσπᾶσθαι καὶ διατείνεσθαι· μετὰ τοῦ στερητικοῦ α, ἀσπὶς, ἥτις τοῦ μακρὰν εἶναι ἀπήλλακται· εἰς περιφερὲς γὰρ σχῆμα ἔγκειται, τὸ μὴ εἰς ἔκτασιν μεμηκυμμένον, ἀλλ’ εἰς περιφέρειαν κεκυκλωμένον. Ἢ παρὰ τὸ ἀσπαστὴν εἶναι τοῖς φοροῦσιν ἐν τῷ πολέμῳ. Ἐξ οὗ ῥίψασπις. Ἀσπίδος ὁ κανών· Τὰ εἰς ΙΣ θηλυκὰ, διὰ τοῦ π ἐκφερόμενα, ἁπλᾶ εἴτε σύνθετα, διὰ τοῦ ΔΟΣ κλίνεται· ἁπλᾶ μὲν, κρηπὶς, κρηπίδος· σύνθετα δὲ, βοῶπις, βοώπιδος· ἑλικῶπις, ἑλικώπιδος. Διὰ τί ὀξύνεται; Τὰ εἰς ΠΙΣ θηλυκὰ δισύλλαβα, εἰ μὲν ἀπὸ συμφώνου ἄρχονται, βαρύνονται, θέσπις, τράμπις· ἔστι δὲ βαρβαρικὸν ὅπλον· εἰ δὲ ἀπὸ φωνήεντος, ὀξύνεται, ἀσπὶς, ἐλπὶς, ἐμπὶς, εἶδος κώνωπος ### α 2095 Ἀσπιδιώτης Εἰ μὲν ἀπὸ τῆς ἀσπίδος, ἀσπιδίτης, δηλονότι πλεονασμῷ τοῦ ω· εἰ δὲ παρὰ τὸ ἀσπίδιος παράγωγον, οὐ πλεονάζει, ὥσπερ ἴδιος, ἰδιώτης· καὶ ἥλιος, ἡλιώτης, καὶ ἀφηλιώτης· οὕτως ἀσπίδιος, ἀσπιδιώτης ### α 2096 Ἀσπληδών Φασὶ γὰρ εἶναι Σπληδόνα τὸν Πρεσβῶνος καὶ Στερόπης. Ἀπολλόδωρος δὲ φησὶν Ἀσκληπιάδην οὕτω λέγειν, Σπληδόνα τ’ ἠγαθέην. Ὅταν οὖν εὕρωμεν, Οἵδ’ Ἀσπληδόνα ναῖον. Πλεονασμὸς ποιητικός ἐστι τοῦ α. Ἡρωδιανὸς περὶ Παθῶν ### α 2097 Ἀσπουδεί Ἄνευ κακοπαθείας, καὶ χωρὶς πόνου ### α 2098 Ἆσσον Τὸ ἐγγὺς καὶ πλησίον. Εἴρηται παρὰ τὸ ἐγγύς· συγκριτικὸς τύπος, ἐγγύτερος, ἐγγίων, ἔσσων· καὶ τὸ οὐδέτερον, ἔσσον καὶ ἆσσον, ὡς μέγας, μεγάτερος, μεγίων, μέσσον, καὶ μᾶσσον· Ἠὲ τοσοῦτον ὀΐομαι, ἢ ἔτι μᾶσσον. Ἀντὶ τοῦ μακρότερον. Οὕτως ἔσσον, ἆσσον. Οὕτως εὗρον ἐν σχολίοις τοῦ ῥηθέντος Ἀπολλωνίου. Ἢ παρὰ τὸ ἅπτω καὶ προσεγγίζω· καὶ Αἰολικὸν, ἄσσω, ἄσσον· νίπτω, νίσσω ### α 2099 Ἅσς’ ἐθέλῃσθα Φησὶν Ἀρίσταρχος τρία σημαίνειν τὴν λέξιν, τινὰ, ἅτινα, ὅσσα. Καὶ ἀεὶ ψιλοῦται· δασύνεται δὲ, ὅτε δηλοῖ τὸ ἅτινα. Καὶ ἔστι κατὰ Ἡρωδιανὸν δύο μέρη λόγου· τὸ α, ἄρθρον, καὶ τὸ ΣΑ, ὅ ἐστι Μεγαρικὸν, δηλοῦν τὸ τινά. Καὶ παραλόγως, φησὶ, δασύνεται ### α 2100 Ἀσσυρία Ἡ Βαβυλωνία· τὸ μὲν πρῶτον ἐκαλεῖτο Εὐφράτις, ὕστερον δὲ Χαλδαία· τὸ τελευταῖον δὲ, ἀπὸ Ἀσούρου τοῦ Σούσου, Ἀσσυρία, ὡς Ξενοκράτης ἐν πρώτῳ Χρονικῶν. Αὐτίκα δ’ Ἀσσυρίης ἐπέβαν χθονὸς, ἔνθα Σινώπην θυγατέρ’ Ἀσωποῦ. Ἡ πλησίον τῆς Σινώπης γῆ, ἕως Ἀπαμείας καὶ ἔτι κάτω, ἡ κειμένη πρὸς τῇ θαλάσσῃ τῇ Ποντικῇ τῇ φερομένῃ ἐπὶ Περσίδα καὶ Ἰνδίαν, καλεῖται πᾶσα Συρία· διὰ τὸ συρῆναι αὐτὴν ὑπὸ τοῦ κατακλυσμοῦ μερικοῦ γενομένου· Ἀσσυρία δὲ, ἡ ἐγγὺς τῆς συρείσης γῆς οὖσα· ἥτις ἐστὶν ἡ Σινώπη· παρὰ τὸ μὴ σύρεσθαι ### α 2101 Ἀσσύριοι τὸ ἔθνος. Καλλίμαχος, Ἦ ἀπ’ Ἀσσυρίων ἡμεδαπὴ στρατιή. Καὶ, Ἥμισυ μὲν Πέρσαι, ἥμισυ δ’ Ἀσσύριοι. Εἴρηται παρὰ τὸν Ἀσσάρακον τοῦ ἔθνους ἐπικρατήσαντα, ἐκβολῇ τοῦ κ, Ἄσσαρος· καὶ τροπῇ, Ἄσσυρος· καὶ παραγωγῇ, Ἀσσύριος, ὡς μάθω, μῦθος. Ἀσσυρίους τοὺς ἐν τῷ Πόντῳ· παρὰ τὸ μηκέτι Σύρους εἶναι· ἵν’ ᾖ Ἀσύριος ### α 2102 Ἄσσον Τὰ πρὸ δύο τῶν αὐτῶν βραχέα εἰσί. Σεσημείωται τὸ μᾶλλον καὶ θᾶσσον. Εἰσὶ δὲ καὶ ἕτερα σεσημειωμένα, ἅπερ Εὐδαίμων παρατίθησιν, ὡς τὸ ῥᾶσσον, τὸ εὐχερές· Νάσσων, ὄνομα κύριον, καὶ ἐλάσσων ### α 2103 Ἄσταχυς Σίταχύς τις ἐστὶν, ὁ τὸν σῖτον συνέχων· ἢ στῶ, στήσω, στήκω, στάχυς, καὶ ἄσταχυς. Ἢ παρὰ τὸ ἐν τάξει τὸν σῖτον στείχειν. Προπαροξύνεται. Πᾶν γὰρ ὄνομα εἰς ΥΣ λῆγον ὑπὲρ δύο συλλαβὰς προπαροξύνεται ### α 2104 Ἀστάρτη Ἡ θεός· ὄνομα εἰδώλου ἐστί· λέγεται δὲ ἀπὸ μεταφορᾶς τοῦ ἄστρου. Ἄστρον γὰρ, ἐν τῷ οὐρανῷ ἀνάπλασμα· ἀφ’ οὗ τὸ εἶδος καλεῖται, ἔχον ὄνομα ἄστρου. Λοιπὸν παρὰ τὸ ἄστρον, ἀστράτη, καὶ ἐν ὑπερβιβασμῷ, ἀστάρτη. Ἢ παρὰ τὸ ἀστεράτη· καὶ συγκοπῇ, ἀστράτη. Ἔφορος γὰρ τῶν ἄστρων ἡ θεός ### α 2105 Ἀστεμφής Ἀλλ’ ἀστεμφὲς ἔχεσκεν. Καὶ ### α 2106 ἀστεμφέως ἀμετακινήτως, ἰσχυρῶς· παρὰ τὸ στέμβειν, τὸ κινεῖν συνεχῶς. Ἀστεμβὴς οὖν, ὁ ἀκίνητος, καὶ ἀστεμφής. Ἢ παρὰ τὸ στρέφω στρεφὴς, καὶ μετὰ τοῦ στερητικοῦ α, ἀστρεφής· καὶ ἐν ὑπερβιβασμῷ, ἀστερφής· καὶ ἐλλείψει τοῦ ρ, καὶ πλεονασμῷ τοῦ μ, ἢ μεταθέσει τοῦ ρ εἰς μ, γίνεται ἀστεμφής. Καὶ ### α 2107 ἀστεμφὲς τὸ ἀμετακίνητον ἢ βέβαιον· κατὰ ἀπόφασιν τοῦ στεμβάξαι, ὅ ἐστιν ὑβρίσαι. Λυκόφρων δὲ, ἀντὶ τοῦ πολυστένακτα, μεμπτά· Δύσζηλος ἀστέμβακτα τιμωρουμένη· βοῶσα δ’ οὐ κλύοντα δεσπότην πόσιν ### α 2108 Ἀστεροπή Ἡ ἀστραπή· παρὰ τὸ στερίσκειν τοὺς ὦπας τοῦ ὁρᾶν, διὰ τῆς ἀντιλαμπούσης λαμπηδόνος. Ἢ παρὰ τὸ ὄπτω, ὀπτή· καὶ μετὰ τῆς ἀστέρος γενικῆς, ἀστεροπτή· καὶ ἀποβολῇ τοῦ τ, ἀστεροπή. Καὶ τὸ στεροπὴ ὁμοίως· καὶ ### σ 14 στεροπη γερέτης ὁ ἀστραπτικός ### α 2109 Ἀστεροπητής Ἀστραπτικὸς, ἀστραπὰς ποιῶν ### α 2110 Ἀστεῖος Ὄνομα ἐκ τοῦ ἄστυ· σημαίνει τρία. Λέγεται κυρίως ὁ ἐν ἄστει διατρίβων· λέγεται καὶ ὁ δι’ ἦθος χρηστὸν ἐπαινούμενος, ὡς ὁ Μωϋσῆς, Ὡς ἦν τὸ παιδίον ἀστεῖον τῷ θεῷ. Λέγεται καὶ ὁ γελωτοποιός ### α 2111 Ἀστήρ Ἵστημι, στήσω, στὴρ, καὶ ἀστὴρ, ὁ μὴ ἱστάμενος· παρὰ τὸ ἄστατον ἔχειν δρόμον· κυρίως ἐπὶ τῶν πλανητῶν λέγεται, ὁ μὴ στάσιν ἔχων, ἀστατὴρ, καὶ ἀστήρ· καταχρηστικῶς δὲ καὶ ἐπὶ τῶν ἀπλανῶν. Ζητεῖται διὰ τὶ, ὥσπερ γίνεται κατὰ συγκοπὴν γαστρὸς, μὴ τὸν αὐτὸν τρόπον ἀπὸ τοῦ ἀστέρος ἀστρός. ὡς μὴ ἔχει μίμημά τι ἡ ἀστέρος γενικὴ, οὐ συγκόπτεται. Τὸ γὰρ Ἴστρος βαρύτονόν ἐστιν. Εἰ δέ τις εἴποι, ὅτι καὶ ἡ γαστρὸς γενικὴ οὐκ ἔχει εὐθεῖαν διὰ τοῦ ΤΡΟΣ ὀξυτόνου, ἵνα μιμήσηται, ἔστιν εἰπεῖν, ὅτι τὸ γαστὴρ παραλόγως ὀξύνεται, τῶν ἄλλων ὑπὲρ δύο συλλαβὰς ὄντων βαρυτόνων. Ἐπεὶ οὖν παραλόγως ὀξύνεται τὸ γαστὴρ, τούτου χάριν κατὰ τὴν γενικὴν παραλόγως ἀνεδέξατο τὴν συγκοπήν. Διὰ τί δὲ, ὥσπερ γίνεται ἄνδρα καὶ θύγατρα, οὐ γίνεται καὶ μήτρα καὶ πάτρα; Ἵνα μὴ συνεμπέσῃ τοῖς μήτρα καὶ πάτρα, ὃ σημαίνει τὴν πατρίδα. Χοιροβοσκός ### α 2112 Ἄστηνος Ὁ δυστυχὴς καὶ πένης· παρὰ τὸ στάσιν μὴ ἔχειν, μήτε οἴκησιν. Σύνεστι δὲ τοῦτο πένητι ### α 2113 Ἀστίβητος Ἀπάτητος, ἢ ἀδιάβατος. Ἀπὸ τοῦ στείβω, ὁ μέλλων δεύτερος, στιβῶ· καὶ μετάγεται εἰς ἐνεστῶτα, καὶ γίνεται στίβω, στιβήσω, ἐστίβηκα, ἐστίβημαι, ἐστίβηται, στιβητὸς, καὶ ἀστίβητος, μετὰ τοῦ στερητικοῦ α. Τὸ δὲ στίβω, παρὰ τὸ στῶ ### α 2114 Ἄστικτον Οὕτως οἱ Ἀττικοὶ ἐκάλουν τὸ ἐλεύθερον χωρίον, καὶ μὴ ὑποκείμενον χρήστῃ. Εἴρηται δὲ, ὅτι τοῖς ὑποκειμένοις χρέεσι χωρίοις εἰώθασιν ἐγκαταπηγνύειν στήλην, ἣν ἐκάλουν ὅρον· ἐν ᾗ ἐκεχάρακτο τὸ χρέος, καὶ ὁ χρήστης· ἵνα μὴ πλανηθεὶς ἕτερος ὡς ἐπὶ καθαρῷ αὐτῷ δανείσῃ· τὸ δὲ ἐλεύθερον ### α 2115 Ἄστρον Παρὰ τὸ αἴθω, τὸ καίω, αἴσω, γίνεται αἶστρον· καὶ ἀποβολῇ τοῦ ι, ἄστρον καὶ ἀστήρ. Ἢ παρὰ τὸ στῶ, στήσω, στήρ ### α 2116 Ἄστριας Καλλίμαχος, δέκα δ’ ἄστριας αἴνυτο λάτρον. Εἴρηται ὑποκοριστικῶς. Ὡς γὰρ ὁ παρθένιος πάρθις, καὶ ὁ Χαλδαῖος Χάλδις, καὶ ὁ λάσταυρος λάστρις, καὶ Ἀμφιάραος Ἄμφις, οὕτω καὶ ὁ ἀστράγαλος ἄστρις ### α 2117 Ἀστροβολίως Ἐντρεχῶς, Πλάτων· οἱ δὲ, ταχέως ### α 2118 Ἀστροβοληθῆναι Τὸ νόσῳ τινὶ κατασχεθῆναι· ἐπὶ τῶν παιδίων· κυρίως δὲ τὰ τῶν δένδρων καταβληθέντα ἐπὶ τὴν ἐπιτολὴν τοῦ κυνός ### α 2119 Ἀσθαίνω Δυσπαθῶ, ἀδυνατῶ, κακοπαθῶ, μοχθῶ, χαλεπαίνω, ταλαιπωρῶ ### α 2120 Ἀττίαγγας Τὰς ὑποφυλλίδας τῶν βοτρύων· οἱ δὲ, ἀκτῖνος αὐγάς· ἔνιοι, ἄστριγγας, καὶ ἄστριγας ἄλλοι ### α 2121 Ἀστράγαλος Ἐπὶ τοῦ ποδὸς, παρὰ τὸ ἀστραβῆ καὶ ὀρθὴν φυλάττειν τὴν βάσιν· ἢ ὁ μὴ πρὸς τὸ μένειν καὶ ἑστάναι γεγονὼς, ἀλλὰ πρὸς τὸ κινεῖσθαι, ἀστάγαλός τις ὢν, καὶ πλεονασμῷ τοῦ ρ, ἀστράγαλος. Ἐπὶ δὲ τῶν νωτιαίων ὀστέων, παρὰ τὸ ἐμπεπάρθαι καὶ μὴ στρέφεσθαι μηδὲ κινεῖσθαι, κατὰ στέρησιν τοῦ ἄλφα. Σημαίνει δὲ τρία· ἐπὶ μὲν τοῦ κυρίου καὶ συνήθους ἡμῖν τιθεμένου Νείατον ἀστράγαλον, ἐπὶ δὲ τοῦ σφονδύλου, ἐκ δέ μοι αὐχὴν ἀστραγάλων ἐάγη. ἐπὶ δὲ τῆς παιδιᾶς, οἷον, ἀμφ’ ἀστραγάλοισι χολωθείς ### α 2122 Ἀστραβής Ὁ ἄτρεπτος. Πίνδαρος, Ἄμαχον ἀστραβῆ κίονα. Παρὰ τὸ στρέφω, στρεφὴς, καὶ ἀστραβὴς κατὰ τροπήν ### α 2123 Ἀστράβη Ἐπὶ σκεύους εἴρηται ξυλίνου· ἤγουν τὸ ἐπὶ τῶν ἵππων τιθέμενον ξύλον, ὃ κρατοῦσιν οἱ καθεζόμενοι, οἱονεὶ ἀστραφὴ τὶς οὖσα· παρὰ τὸ μὴ στρέφεσθαι καὶ πίπτειν τοὺς καθεζομένους. Λέγουσι δὲ καὶ αὐτὸ τὸ νωτοφόρον ὑποζύγιον· οἱ δὲ, τὴν σωματηγὸν ἡμίονον, ἀστράβην λέγουσιν ### α 2124 Ἀστραπή Παρὰ τὸ ἀστάτως καὶ ῥᾶον παύ εσθαι· ἢ παρὰ τὸ ἀστέρος ὀπὴν ἔχειν, ἤγουν διάπυρος ὡς ἀστήρ. Ἢ ἐκ τοῦ ἀστεροπή. Ἐξ αὐτοῦ κατὰ παραγωγὴν, ἀστεράπτω· καὶ συγκοπῇ, ἀστράπτω· ἢ παρὰ τὸ στερῶς ἅπτεσθαι οὗ ἂν ἐφίκοιτο ### α 2125 Ἄστυ Ἡ πόλις. Φιλόχορος ἐν τῷ πρώτῳ τῆς Ἀτθίδος φησίν· Ἄστυ δὲ προσηγόρευσαν τὴν πόλιν διὰ τὸ πρότερον νομάδας καὶ σποράδην ζῶντας τότε συνελθεῖν καὶ στῆναι ἐκ τῆς πλάνης εἰς τὰς κοινὰς οἰκήσεις, ὅθεν οὐ μετανέστησαν. Οὕτως Ὠρίων περὶ ἐθνικῶν. Ἢ παρὰ τὸ ἄνω ἵστασθαι· οἱ γὰρ ἀρχαῖοι ἐφ’ ὑψηλῶν τόπων τὰς πόλεις ᾠκοδόμουν ### α 2126 Ἀστυβοώτην Ἐπιθετικῶς τὸν κήρυκα· εἰς τὸ ω τῆς Ἰλιάδος· παρὰ τὸ ἐν ἄστει βοᾶν· βοῶ, βοώτης ### α 2127 Ἀστυάναξ Ὁ υἱὸς τοῦ Ἕκτορος· οὐκ ἔστι παρὰ τὸ ἀνάσσω, τὸ βασιλεύω, ἀλλὰ παρὰ τὸ ἀνακῶς ἔχειν τοῦ ἄστεος τὸν Ἕκτορα. Καὶ ἄνακας ἐντεῦθεν τοὺς Διοσκούρους Ἀττικοὶ, ὅτι ἐπιμελῶς αὐτοῖς ἐχρήσαντο, διὰ τὴν Ἑλένην τὰς Ἀφίδνας ἐκπορθοῦντες. Οὕτως Ἀσκληπιάδης ὁ Μυρλεανός. Ἰλιάδος ζ, Τόν ῥ’ Ἕκτωρ καλέεσκε Σκαμάνδριον, αὐτὰρ οἱ ἄλλοι Ἀστυάνακτ’· οἶος γὰρ ἐρύετο Ἴλιον Ἕκτωρ ### α 2128 Ἀστυπαλαία Μοῖρα τῆς Σάμου οὕτω καλουμένη ### ο 13 ὅτι Προκλῆς καὶ Τεμβρίων, ἀποικίαν στείλαντες εἰς Σάμον, πρὸς τοὺς ἐνοικοῦντας Κᾶρας κοινωνίαν θέμενοι, ᾤκησαν παρὰ τὸν Σχήσιον ποταμὸν, καὶ εἰς δύο φυλὰς τὴν πόλιν διένειμαν· ὧν τὴν μὲν Σχησίαν ὠνόμασαν, ἀπὸ τοῦ Σχησίου ποταμοῦ παρακειμένου τῇ πόλει· τὴν δὲ, Ἀστυπαλαίαν, ἀπὸ τοῦ παλαιοῦ ἐκεῖσε ὄντος ἄστεος. Οὕτως Θεμισταγόρας ἐν τῇ χρυσῇ βίβλῳ ### α 2129 Ἀστυρόν Τὸ ἄστυ. Καλλίμαχος, Ἡ μὲν ἀερτάζουσα μέγα τρύφος ὑψιζώνου, ἀστυρὸν εἰσανέβαινεν. Εἴρηται παρὰ τὸ ἄστυ ὑποκοριστικῶς, ἀστυρόν. Οὕτω Θέων ἐν ὑπομνήματι τῶν τοῦ β Αἰτίου ### α 2130 Ἀστυφέλικτον Ἀκίνητον, ἄσειστον· ἀπὸ τοῦ στυφελίζω ### α 2131 Ἀσύφηλος Ὅς μ’ ἀσύφηλον ἐν Ἀργείοισιν ἔρεξεν. Ἄτιμον, ἢ ἀπαίδευτον, ἀδόκιμον, καὶ ἀνόητον. Παρὰ τὸ ἄσω, τὸ βλάπτω, καὶ τὸ φηλῶσαι, ὃ σημαίνει τὸ δολῶσαι καὶ ἀπατῆσαι· ἐξ οὗ καὶ φῆλος, ὁ ἀπατηλός· καὶ φήληκες, τὰ σῦκα, τὰ ὠμὰ μὲν ὄντα, τῇ δὲ ἰδέᾳ πέπειρα· καὶ φηληκίζω, ἀπὸ τοῦ φήληξ φήληκος· τοῦτο παρὰ τὸ σφάλλω, σφάληξ, καὶ σφήληξ. Ἢ παρὰ τὸ φῶ, τὸ ἀπατῶ, καὶ ὥσπερ παρὰ τὸ σώσω, Σωσικράτης, Σωσίβιος· ἀρκέσω, Ἀρκεσίλαος· οὕτω καὶ παρὰ τὸ ἄσω καὶ φῆλος, γίνεται ἀσίφηλος, καὶ ἀσύφηλος, ὡς δίφρος δύφρος, ἢ μούνυχος μούνιχος. Ἢ παρὰ τὸ σοφὸς γίνεται σόφηλος, καὶ μετὰ τοῦ στερητικοῦ α, ἀσόφηλος, καὶ μεταβολῇ τοῦ ο εἰς υ, ὡς ἄγορις ἄγυρις, ἀσύφηλος ### α 2132 Ἀσφάραγος Ὁ λαιμὸς, ὁ λάρυγξ· Οὐδ’ ἄρ’ ἀπ’ ἀσφάραγον μελίῃ τάμε χαλκοβαρείῃ, ὀφρά τί μιν προτιείποι ἀμειβόμενος ἐπέεσσι. Καὶ πάλιν· Ἐρισφάραγος πόσις Ἥρης ἔσται. Παρὰ τὸ σφαραγεῖν, ὅ ἐστιν ἠχεῖν· δι’ αὐτοῦ γὰρ ἡ φωνὴ φέρεται. Ἢ παρὰ τὸ ἀσπαίρω ἀσπάραγος καὶ ἀσφάραγος· ἅλλεται γὰρ καὶ κινεῖται ἐν τῷ καταπίνειν. Ἢ παρὰ τὸ σπῶ, σπάραγος καὶ ἀσφάραγος· τείνεται γὰρ ἐν τῷ λέγειν. Λέγεται δὲ καὶ τὸ ἀκανθῶν ὑποφυόμενον βλάστημα. Ἔστι δέ τι καὶ βοτάνης εἶδος ἀσφάραγος, πρὸς τὰς καθάρσεις ἐπιτήδειον. Οὕτως μὲν οἱ Ἀττικοὶ, διὰ τοῦ φ· οἱ δὲ λοιποὶ, μὴ ἀκριβοῦντες, διὰ τοῦ π λέγουσι. Καὶ ἁπλῶς τὰ τῶν λαχάνων ὄρμενα ἀσπαράγους καλοῦσιν. Οὕτως εὗρον ἐν τῷ λεξικῷ τῷ ῥητορικῷ ### α 2133 Ἀσφάλαξ Παρὰ τὸ σπῶ γίνεται σπάλαξ· καὶ πλεονασμῷ τοῦ α, ἀσπάλαξ· καὶ μεταθέσει τοῦ π εἰς φ, ἀσφάλαξ. Τὸ γὰρ ζῷον τοῦτο ἀποσπᾷ τὴν γῆν καὶ ποιεῖ βάθος, καὶ οὕτως εἰσέρχεται. Καλεῖται ἀσφάλακος ### α 2134 Ἀσφαλής Ἑδραῖος· ἀπὸ τοῦ σφάλλω ### α 2135 Ἀσφοδελὸς, ἀσφόδελος λέγεται καὶ ἀφαιρέσει τοῦ α ### σ 15 σφοδελός. Βαρύνεται ὁ καρπός· ὀξύνεται ὁ τόπος ὁ περιέχων αὐτούς ### α 2136 Ἀσχαδές Ἀκατάστατον· Αἰσχύλος ### α 2137 Ἄσχετος Οὐ πεποίηται παρὰ τὸ σχέθω· ἐλέγετο γὰρ ἂν σχέτος· ἀλλὰ παρὰ τὸ σχῆμι· ἀφ’ οὗ ἔσχηκα, ὁ παρακείμενος· καὶ ἐσχέθην, ὁ ἀόριστος· ὁ μέλλων, σχήσω· ἐξ οὗ καὶ σχέσις· καὶ ὡς παρὰ τὸ τίθημι, γίνεται θετὸς, καὶ ἄθετος καὶ εὔθετος· καὶ ἵημι, ἑτὸς, καὶ ἄφετος· καὶ δίδωμι, δοτὸς, καὶ Ἡρόδοτος· καὶ δέδεμαι, δετός· οὕτω σχῆμι, σχετὸς, καὶ ἄσχετος. Ἢ παρὰ τὸ ἔχω, τὸ κρατῶ, ἀφαιρέσει τοῦ ε, καὶ πλεονασμῷ τοῦ ς, σχῶ, σχετὸς, ὁ κρατητός· καὶ ἄσχετος, ὁ ἀκράτητος ### α 2138 Ἀσχάλλων Ἀδημονῶν, λυπούμενος, χαλεπαίνων, ἢ ἀγανακτῶν· παρὰ τὸ ἄχω γίνεται ἀχάλλω, ὥσπερ ἄγω ἀγάλλω· καὶ πλεονασμῷ τοῦ ς, ἀσχάλλω. Ὁ μέλλων, ἀσχαλῶ· ἐξ αὐτοῦ ῥῆμα περισπώμενον δευτέρας συζυγίας, ἀσχαλῶ· τὸ τρίτον, ἀσχαλάει ἀσχαλᾷ· καὶ πλεονασμῷ τοῦ α ποιητικῶς, ἀσχαλάα, ὡς τὸ βοάα· καὶ ἔστι τὸ μὲν πρὸ τέλους α, βραχύ· τὸ δὲ ἐπὶ τέλους, μακρόν. Πᾶσα γὰρ συλλαβὴ πλεονάζουσα βραχυτέρα θέλει εἶναι τῆς ἐν ᾗ πλεονάζει λέξεως. Ἢ παρὰ τὸ σχῶ, σχάλλω, καὶ ἀσχάλλω, ὃ ἐπέχειν οὐ δυνάμεθα ### α 2139 Ἄσωμος Ἢ ἀπὸ τοῦ ἀσώματος κατὰ συγκοπήν· ἢ ἀπὸ τοῦ σῶμα, ἄσωμος ### α 2140 Ἄσωτος Παρὰ τὸ σώζω, σώσω, σέσωκα, σέσωσμαι, σέσωσται, σωτὸς, καὶ ἄσωτος, ὡς γνωστὸς, γνωτός ### α 2141 Ἀσωπός Ποταμὸς Βοιωτίας, πλησίον Θηβῶν· παρὰ τὴν ἄσιν, τὸν ῥύπον, καὶ τὸ ὢψ ὠπός ### α 2142 Ἀταλός Παρὰ τὸ ἁπαλὸς, κατὰ τροπὴν, ἀταλὸς, ὁ νήπιος. Ἢ παρὰ τὸ τλῆναι, ταλὸς, καὶ ἀταλὸς, ὁ μηδέπω δυνάμενος κακοπαθεῖν ### α 2143 Ἀταλάφρονα Ἁπαλὸν φρόνημα ἔχοντα, τουτέστι νήπιον, ἀνόητον· ἢ μὴ δυνάμενον τλῆναι κακοπάθειαν ### α 2144 Ἀτάλλων Παρὰ τὸ τλῶ, τὸ καρτερῶ καὶ ὑπομένω, γίνεται τλὰς, καὶ ἄτλας, ὁ μὴ δυνάμενος τλῆναι· ἐξ αὐτοῦ, ἀτάλλων, ὁ ἀπαθὴς καὶ μὴ κακοπαθῶν ### α 2145 Ἀτάλαντος ἄρηϊ Ὁμοτάλαντος, οἱονεὶ ἰσοτάλαντος, ἰσόζυγος, ἰσόσταθμος ### τ 10 Τάλαντον γὰρ τὸν ζυγὸν φασί· καὶ ### τ 11 ταλαντεύομεν ἐπὶ τὸ ζυγοστατεῖν ### α 2146 Ἀταλάντη Ὠνόμασται οὕτως ἡ τριήρης· ἀπὸ Ἀταλάντης τῆς ἡρωΐνης, ἥτις ἦν ὠκίστη δραμεῖν ### α 2147 Ἀτάρβητος Ἄφοβος· παρὰ τὸ τάρβος. Ἢ ἄθαρβός τίς ἐστιν, ὁ μὴ θαρρῶν βοὴν ὑπομεῖναι ### α 2148 Ἀτάρμυκτον Τὸ ἄφοβον· κυρίως, τὸ μὴ μῦον. Εὐφορίων, ὅτι ἀτάρμυκτον τρέπεν ὄμμα. Παρὰ τὸ ἄτερ καὶ τὸ μύειν, τὸ ἀτενές. Ἢ παρὰ τὸ τάρβος, ἀταρβύηκτον, καὶ ἀτάρμυκτον· καὶ γὰρ ### τ 12 ταρμύσσειν τὸ φοβεῖν, ὡς Λυκόφρων. Σημαίνει καὶ τὸν θρασύν ### α 2149 Ἀταρτηρός Παρὰ τὸ τείρω, τὸ καταπονῶ· συγκοπῇ, τρῶ, τρήσω, τρηρός· καὶ μετὰ τοῦ στερητικοῦ α, ἀτρηρός· καὶ πλεονασμῷ τοῦ τ καὶ α, ἀταρτηρός. Ἢ παρὰ τὴν ἄτην, τὴν βλάβην, ἀτηρὸς, καὶ κατὰ ἀναδιπλασιασμὸν, ἀταρτηρός. Ἀταρτηροῖς ἐπέεσσι. Σκληροῖς καὶ χαλεποῖς ### α 2150 Ἀταίω Τὸ θαυμάζω καὶ ἐκπλήττομαι, ἀταιομένου κακὰ ἔργα ### α 2151 Ἀταρπός Ἡ εὐθεῖα ὁδός. Παρὰ τὸ τρέπω, τρέψω· ὁ δεύτερος ἀόριστος, ἔτραπον· γίνεται ῥηματικὸν ὄνομα τραπός· μετὰ τοῦ στερητικοῦ α, καὶ κατὰ μετάθεσιν, ἀταρπὸς, ἐξ ἧς ὁδοῦ οὐκ ἔστι τραπῆναι καὶ ἐκπεσεῖν· ἢ ἡ πολύτροπος· εἰς πολλὰ γὰρ σχίζεται ἡ ὁδός. Καὶ ### α 2152 ἀτράπιτος ἡ αὐτὴ, ἡ ἀτραπής· παρὰ τὸ τρέπω, τραπός· καὶ κατ’ ἐπίτασιν τοῦ α, ἀτραπὸς, ἡ πολλὰς τοῖς ἄλλοις τροπὰς παρέχουσα ### τ 13 τραπεῖν γάρ ἐστι τὸ πατῆσαι· ὅθεν καὶ τὸ πρὸ τοῦ πατηθῆναι γινόμενον ἀπόσταγμα τῆς σταφυλῆς ### α 2153 ἀπότροπος λέγεται. Οὕτως Ὦρος ### α 2154 Ἀτάσθαλος Ὁ ἄδικος. Ὅμηρος, Ὑβρισταὶ δ’ αὐτὴν καὶ ἀτάσθαλοι ἄνδρες ἔχουσι. Παρὰ τὸ ἀτῶ, τὸ βλάπτω, ὡς αἴθω αἴθαλος, καὶ δαίω δαίδαλος, οὕτως καὶ παρὰ τὸ ἀτῶ, ἀτάζω, ἀτάζαλος, καὶ τροπῇ τοῦ ζ εἰς ΣΘ, ἀτάσθαλος, ὡς μαζὸς, μασθός. Ἢ παρὰ τὸ ἐν ἄταις θάλλειν, ἤγουν ἐν βλάβαις καὶ ἀδικίαις ### α 2155 Ἀτασθαλία Ἁμαρτία, ἀδικία· κυρίως μὲν ἡ παρὰ τὴν θάλειαν ἄτη, βλάβη, ὡς ### π 14 παροινία ἡ παρὰ τὸν οἶνον ἀταξία. Ἢ παρὰ τὸ τῇ ἄτῃ θάλλειν καὶ αὐξάνεσθαι. Ὅμηρος, Κεῖνοι δὲ σφετέρῃσιν ἀτασθαλίῃσιν ὄλοντο ### α 2156 Ἀταλαίπωρον Ῥάθυμον, ὀλίγωρον. Ἀριστοφάνης Δαναΐσιν, Οὕτως αὐτοῖς ἀταλαιπώρως ἡ ποίησις διάκειται. Σημαίνει δὲ τὸ κακοπαθεῖν καὶ ἐνεργεῖν ### τ 14 Ταλαίπωρος ἐπίπονος, ἄθλιος. Εἴρηται δὲ, ὡς Διογενιανὸς, παρὰ τὸ τάλας καὶ τὴν ὥραν, ταλάωρος, καὶ ταλαίπωρος. Κυρίως δὲ λέγεται ὁ περὶ τὸν πῶρον τλῶν, τουτέστι καρτερῶν· οἷον, ταλάπωρος· καὶ πλεονασμῷ τοῦ ι, ταλαίπωρος. Οἱ γὰρ ἀρχαῖοι τοὺς νεφρικοὺς ταλαιπώρους ὠνόμαζον, τοὺς τλῶντας περὶ τὸν πῶρον· ἢ παρὰ τὸ πῶρα, ὃ δηλοῖ τὸ πένθος ### α 2157 Ἀτέμβω Στερῶ. Παρὰ τὸ τέμω, ὅπερ ἐστὶ πρωτότυπον τοῦ τέμνω, γίνεται ἀτεμῶ· καὶ ἐπενθέσει τοῦ β, ἀτεμβῶ. Ἢ παρὰ τὸ ἄτω, τὸ βλάπτω, ἀτεμβῶ, τὸ βλάπτω στερῶν. Οὕτως Ὅμηρος ἐν Ὀδυσσείᾳ· Οὐ γὰρ καλὸν ἀτεμβεῖν οὐδὲ δίκαιον Ξείνους Τηλεμάχου ### α 2158 Ἀτέχνως Ἀπλάστως, ἀδόλως· τέχνη γὰρ ὁ δόλος. Ἀμφὶ δὲ δεσμοὶ τεχνήεντες ἔχυντο πολύφρονος Ἡφαίστοιο ### τ 15 τεχνήεντες · τουτέστι δολεροί. Σημαίνει δὲ καὶ τὸ ἁπλῶς, καθάπαξ· οἱ δὲ, ἐν ἴσῳ τῷ ὄντι καὶ τῇ ἀληθείᾳ· οἱ δὲ, τὸ παράπαν, καὶ καθόλου. Ἰστέον ὅτι περισπωμένως μὲν, ἀτεχνῶς, ἀντὶ τοῦ σαφῶς, ἢ βεβαίως, ἢ ἀσφαλῶς, ἢ φανερῶς· παροξυτόνως δὲ, ἀντὶ τοῦ ἀμελῶς, καὶ ἄνευ τέχνης. Περισπωμένως σημαίνει τὸ ἀληθῶς, ἐκ τοῦ ἀτεχνὴς, ὁ ἀπανούργευτος· παροξυτόνως, τὸ ἀμαθῶς, ἀπὸ τοῦ ἄτεχνος, ὁ ἀμαθής ### α 2159 Ἄτερπνος Ὁ ἄγρυπνος, παρὰ Ῥηγίνοις. Παρὰ τὸ ἄτερ καὶ τὸ ὕπνος, γίνεται ἀτέρυπνος, ὁ χωρὶς ὕπνου ὤν· καὶ συγκοπῇ τοῦ υ, ἄτερπνος ### α 2160 Ἀτεράμων Ὁ σκληρός. Ἀριστοφάνης, Ἀχαρνικοὶ στιπτοὶ γέροντες ἀτεράμονες. Παρὰ τὸ τείρω, τέραμος, ὡς πλέκω, πλόκαμος· πλεονασμῷ τοῦ ν, ἀτέραμνος· τὸ οὐδέτερον, ἀτέραμνον, ἀπαραίτητον, δεινὸν, ἀκόρεστον, πολύ. Παρὰ τὸ τέρεν τὸ ἁπαλὸν, τεράμων ὁ ἁπαλός· καὶ ἀτεράμων, ὁ μὴ ὢν ἁπαλὸς, ἀλλὰ σκληρὸς καὶ ἀπηνὴς ἄνθρωπος. Ἀτέραμνον οὖν τὸ μὴ τέρεν, κατὰ στέρησιν, ἀλλὰ σκληρόν· ἢ τὸ εὐχερῶς τειρόμενον, ὅ ἐστι βλαπτόμενον· τέραμνον γὰρ τὸ ἁπαλόν. Λέγεται δὲ ἀτέραμνα καὶ τὰ μὴ ἑψόμενα ὄσπρια· ἃ καὶ κερασβόλα προσαγορεύεται ### α 2161 Ἀτενίζω Τὸ πάνυ βλέπω, καὶ ἐκτείνω, καὶ λίαν ἐπιτεταμένως ὁρῶ. Ἀπὸ τοῦ τείνω, ὁ μέλλων, τενῶ· κατὰ παραγωγὴν, τενίζω· καὶ μετὰ τοῦ ἐπιτατικοῦ α, ἀτενίζω ### α 2162 Ἀτειρής Παρὰ τὸ τείρω, τὸ καταπονῶ, τερῶ, ἀτερὴς, καὶ ἀτειρὴς, ὁ ἀκαταπόνητος. Ἢ παρὰ τὸ τέρεν γίνεται ἀτερὴς, καὶ ἀτειρὴς, ὁ μὴ ὢν ἁπαλὸς, ἀλλὰ σκληρός· οἷον, ἀτειρέα χαλκὸν, φύσει δύστρωτον. Λαμπρὸς, παρὰ τὸ αἰθήρ ### α 2163 Ἀτέκμαρτον Ἀτέλεστον, ἀσυλλόγιστον, ἄσημον· παρὰ τὸ ἄτερ καὶ τὸ τέκμωρ, τὸ ἄνευ καὶ χωρὶς τέλους ### α 2164 Ἄτεγκτος Ἄπιστος καὶ ἀναίσθητος, ὁ μήτε παραινέσει μήτε τὴν πώρωσιν καὶ τὸ τοῦ ἤθους σκληρὸν τεγγόμενος καὶ μαλαττόμενος· κυρίως δὲ ὁ ἄβροχος· ἐξ οὗ, ὁ μὴ δακρύων καὶ ὁ μὴ ἱδρῶν, ἄτεγκτος ### α 2165 Ἄτη Παρὰ τὸ τῶ, ὃ δηλοῖ τὸ λαμβάνω· οἷον, Κύκλωψ, τῆ, πίε οἶνον. Ἐξ οὗ ῥηματικὸν ὄνομα, τή· καὶ μετὰ τοῦ στερητικοῦ α, ἄτη, ἣν οὐδεὶς θέλει λαβεῖν· τὴν γὰρ βλάβην πάντες ἐκφεύγομεν. Ἢ παρὰ τὸ ἄω, τὸ βλάπτω· ὁ μέλλων, ἄσω· ἐξ αὐτοῦ ἄση, ἡ βλάπτουσα τὴν ψυχήν· καὶ τροπῇ τοῦ ς εἰς τ. Τὸ α, μακρόν· οἱ μὲν, ὅτι ἔστιν ἀάτη, καὶ κατὰ κρᾶσιν γίνεται ἄτη. Οὐκ ἔστι δέ· πλεονάζει γὰρ τὸ α. Ἄλλως· ἔστιν ἀετὸς, ὁ μάταιος καὶ ψευδής· γέγονεν ἐκ τοῦ ἐτεός· καὶ τὸ θηλυκὸν, ἀετή· καὶ κράσει τοῦ ΑΕ εἰς α μακρὸν, ἄτη. Σημαίνει δὲ δύο· ἐπὶ μὲν τῆς σωματοειδοῦς θεᾶς, Πρέσβα Διὸς θυγάτηρ Ἄτη, ἣ πάντας ἀᾶται. Ἐπὶ δὲ τῆς βλάβης, Ζεύς με μέγας Κρονίδης ἄτῃ ἐνέδησε βαρείῃ ### α 2166 Ἀτημέλητα Ἀπρονόητα, ἠμελημένα, ἀφρόντιστα· ἀπὸ τοῦ τῆ, ὃ σημαίνει τὸ λάβε. Ἀτημελῶ οὖν, ἀτημέλητος· ὃ γὰρ τὶς μὴ εἴληφεν, οὐδὲ φροντίζει ### α 2167 Ἄτης Ὁ Διόνυσος ἐπιθετικῶς· ἀπὸ τῆς γενομένης ἐκ Τιτάνων εἰς αὐτὸν ἄτης καὶ φθορᾶς ### α 2168 Ἀτίζω Ὁ δὲ πρῶτον μὲν ἀτίζων ἔρχεται. Ἀτιμάζων, ὑπερορῶν· τίω, τὸ τιμῶ, ἀτίω· καὶ πλεονασμῷ τοῦ ζ, ἀτίζω. Ἢ ἀπὸ τοῦ ἀτιμάζω, συ γκοπῇ. Εἰ μὲν σημαίνει τὸ ὑπερορῶ, γίνεται παρὰ τὸ τίω· εἰ δὲ σημαίνει τὸ βλάπτω, ἀπὸ τοῦ ἄτη, ἀτίζω ### α 2169 Ἀτιμάζω Παρὰ τὸ ἀτιμῶ, ἀτιμάζω, τὸ ὑβρίζω, ὡς βῶ βάζω. Τοῦτο παρὰ τὸ ἄτιμος· τοῦτο παρὰ τὸ τιμή· τοῦτο παρὰ τὸ τίω. Τὸ ΤΙ, μακρόν. Ἔστι δὲ τὸ ἀτιμῶ καὶ δευτέρας συζυγίας καὶ τρίτης ### α 2170 ἀτιμοῦσθαι λέγεται τὸ κατὰ τὸν νόμον ὀλοσχερῶς κατακρίνεσθαι. Ἀτιμοῦται μέν τις ὑπὸ τοῦ νόμου ὁλοσχερῆ ἀτιμίαν, ἀτιμάζεται δέ τις ὑβριζόμενος ἔν τινι πράγματι. Ἐξ οὗ τὸ, Ἐπὶ τοῦ ξύλου ἠτιμωμένος, τουτέστι κατακεκριμένος. Καὶ τὸ, Λάβετε αὐτὸν ὑμεῖς, καὶ κατὰ τὸν νόμον ὑμῶν κρίνατε. Πάλιν τὸ ἀτιμῶ ἡ τρίτη συζυγία διαφέρει τῆς δευτέρας. Ἡ μὲν γὰρ τρίτη συζυγία παρασύνθετος ἔστιν ἐκ τοῦ ἄτιμος· ἡ δὲ δευτέρα, σύνθετος, ἐκ τοῦ τιμή· ἐξ οὗ καὶ τὸ ### α 2171 Ἀτιτάλλειν Τὸ τιθηνεῖν καὶ ἐκτρέφειν ἐκ νηπίων. Ἐκ τοῦ ἀταλὸς, ἀτάλλειν· κατὰ ἀναδιπλασιασμὸν, ἀτιτάλλειν· Τοὺς μὲν τέσσαρας αὐτὸς ἔχων ἀτίταλλ’ ἐπὶ φάτνῃ ### α 2172 Ἄτλας Ὄρος Λιβύης. Πολύϊδος δὲ ὁ διθυραμβοποιὸς παρίστησιν αὐτὸν ποιμένα γεγονέναι, καὶ φησὶν ὅτι παραγενόμενος ὁ Περσεὺς ἐπερωτώμενός τε ὑπ’ αὐτοῦ τίς εἴη καὶ πόθεν ἀφῖκτο, ἐπειδὴ λέγων οὐκ ἔπειθεν, ἀνάγκῃ ἔδειξεν αὐτῷ τὸ τῆς Γοργόνης πρόσωπον, καὶ ἀπελίθωσεν αὐτόν· καὶ ἀπ’ αὐτοῦ τὸ ὄρος Ἄτλας ἐκλήθη. Οὕτω Λυκόφρονος ἐν ὑπομνήματι. Σημαίνει δὲ καὶ τὸν θεόν· οἷον, Ἄτλας δ’ οὐρανὸν εὐρὺν ἔχει τοῦ α κατ’ ἐπίτασιν· ἵν’ ᾖ ὁ μὴ τλῶν καὶ ἀνάγκῃ ποιῶν, ἀλλ’ ἑκουσίως φέρων, καὶ οὐ κατὰ κόλασιν· ἐπεὶ γελοῖον ἦν τοὺς θεοὺς πιστεύειν ἑαυτοὺς καὶ τὸν κόσμον μὴ φοβουμένους ### α 2173 ἀτμὴν ἀτμένος, ὁ δοῦλος. Καλεῖται παρὰ τὸ τιμὴ ἀτιμήν· καὶ κατὰ συγκοπὴν, ἀτμὴν, οἷον ὁ ἄτιμος· ἢ πολύτμητός τις ὢν ὑπὸ τῶν μαστίγων, τοῦ α ἐπιτατικοῦ ### α 2174 Ἀτμένες Οἱ δοῦλοι, οἱ ἄτερ μένους ὄντες διὰ κακοπάθειαν ### α 2175 Ἀτμεύω Γίνεται παρὰ τὸν ἀτμένα τὸν δοῦλον. Ἀπὸ γοῦν τοῦ ἀτμὴν, ἀτμῶ, καὶ ἀτμεύω, τὸ δουλεύω· ἡ θηλυκὴ μετοχὴ, ἀτμεύουσα ### α 2176 Ἀτμός Ἡ ἀναπνοὴ τοῦ θερμοῦ ὕδατος· παρὰ τὸ ἄω, τὸ πνέω, ὁ παθητικὸς παρακείμενος, ἦσμαι, ἀσμὸς, καὶ ἀτμός. Εἰς τὸ ### α 2177 Ἄτμητος Ἀπὸ τοῦ τέμω τομὴ, ὡς δέμω δομὴ καὶ οἰκοδομὴ, καὶ νέμω νομή. Εἶτα, τομῶ· καὶ κράσει, τμῶ, τμήσω, τέτμημαι, τμητὸς, καὶ ἄτμητος. Ἐκ τοῦ τομὴ, τομῶ, ὡς τιμὴ τιμῶ, φωνὴ φωνῶ, σκηνὴ σκηνῶ. Ἐκ τοῦ τομῶ γίνεται ῥηματικὸν ὄνομα, τομητός· καὶ κατὰ συγκοπὴν, τμητός· καὶ ἄτμητος, ὡς καμητὸς, ἄκμητος. Οὕτω Φίλων εἰς τὸ Ῥηματικὸν αὐτοῦ ### α 2178 Ἄτοπον Ἀντὶ τοῦ θαυμαστοῦ ἢ ἀλόγου τάττεται ### α 2179 Ἆτος Ἔστιν ἄδω, τὸ κορεννύω· ὁ μέλλων, ἄσω· ἐξ αὐτοῦ ὄνομα ἀτός· καὶ μετὰ τοῦ ἐπιτατικοῦ α, ἄατος, καὶ κράσει, ἆτος, ὁ ἀκόρεστος καὶ ἀπλήρωτος· ἢ παρὰ τὸ τῶ, τὸ ζητῶ, γίνεται ῥηματικὸν ὄνομα μετὰ τοῦ ἐπιτατικοῦ α, ἆτος· ὁ γὰρ ἀκόρεστος πάντοτε αἰτεῖ· ἢ ἀπὸ τοῦ ἆσαι, τὸ κορέσαι, κατὰ ἀντίφρασιν, ὁ μὴ κεκορεσμένος· Καὶ νύ κεν ἔνθ’ ἀπόλοιτο Ἄρης ἆτος πολέμοιο ### α 2180 Ἀτμίς Καπνὸς, ἀτμὸς, πνοή. Ἔστιν ἀσμὶς, ὃ σημαίνει τὸ δασὺ πνεῦμα· καὶ τροπῇ τοῦ ς ἀτμὶς, ὡς ἐφίημι, ἐφεσμὴ, καὶ ἐφετμή. Οὕτω σημειοῦται ὁ τοῦ Ἰλλουστρίου ### α 2181 Ἄτρακτος Κυρίως τὸ γυναικεῖον ἐργαλεῖον, ἐφ’ οὗ τὸ νῆμα περιειλεῖται· καταχρηστικῶς δὲ καὶ ἐπὶ βέλους. Τὸν γὰρ βαλόντ’ ἄτρακτον οἶδα. Σοφοκλῆς. Εἴρηται δὲ κατ’ εὐφημισμὸν, ἀτάρακτος ὤν· ἀεὶ γὰρ ταράσσεται. Ἢ ὅτι ἀτάρακτον τὸ νῆμα φέρει· ἀπὸ γοῦν τοῦ ταράσσω γίνεται. Ἐπὶ δὲ τοῦ βέλους, ἀπὸ τῆς τοῦ ξύλου ὁμοιότητος εἴρηται μεταφορικῶς ### α 2182 Ἀτρακτυλίς Εἶδος ἀκάνθης. Εἴρηται δὲ, ὅτι αἱ τῶν ἀγροίκων γυναῖκες ἀπ’ αὐτῆς τοὺς ἀτράκτους ἐποίουν ### α 2183 Ἀτρέμας ἧσο Ἡσύχως καθέζου, Ἰλιάδος β· ἀπὸ τοῦ τρέμω μετὰ τοῦ στερητικοῦ α γίνεται ἀτρεμής· καὶ ῥῆμα ἀτρεμῶ, τὸ ἡσυχάζω· καὶ ἐξ αὐτοῦ ἐπίρρημα, ἀτρέμας. Ἔστι δὲ καὶ εἰς α ἀτρέμα, ὥσπερ ἐκ τοῦ ἠρεμῶ γίνεται ἠρέμας καὶ ἠρέμα, οἷον, Ὄφρα μὲν αἰγίδα χερσὶν ἔχ’ ἀτρέμα Φοῖβος Ἀπόλλων. Ὡς σιγῶ σῖγα, καὶ ἀντῶ ἄντα, οὕτως ἀτρεμῶ ἀτρέμα, καὶ πλεονασμῷ τοῦ ς, ἀτρέμας, τουτέστι χωρὶς τρόμου, ἡσύχως, ἠρέμα ### α 2184 Ἀτρεκὲς ἇιμ’ ἔσσευα βαλών Ἀληθὲς αἷμα ἐξέβαλον. Καὶ ### α 2185 ἀτρεκέως ἐπίρρημα μεσότητος. Παρὰ τὸ δέρκω, τὸ βλέπω, ὄνομα δερκής· καὶ κατ’ ἐπίτασιν τοῦ α, ἀδερκὴς, ὁ λίαν ὑπερβλεπόμενος· καὶ καθ’ ὑπέρθεσιν τοῦ ρ, καὶ τροπῇ τοῦ δ εἰς τ, γίνεται ἀτρεκής· ὑπὸ γὰρ πολλῆς ὀξυωπίας τὸ ἀληθὲς θηρᾶται. Ἢ παρὰ τὸ τρέχω, τρεχὴς, καὶ ἀτρεχὴς, ὁ μὴ παρατρέχων τὴν ἀλήθειαν. Ἢ ὃ οὐδεὶς δύναται παραδραμεῖν εὖ φρονῶν. Ἢ παρὰ τὸ τρέω, ὃ σημαίνει τὸ δέδοικα, γίνεται τρεὴς καὶ ἀτρεής· καὶ πλεονασμῷ τοῦ κ, ἀτρεκής· ὁ γὰρ εὐθαρσὴς καὶ εὔτολμος τὴν ἀλήθειαν λέγει· ἢ παρὰ τὸ τρέπω, ὁ μὴ τρεπόμενος ### α 2186 Ἀτρεύς Παρὰ τὸ τρεῖν, τὸ φοβεῖσθαι. Ὥσπερ γὰρ παρὰ τὸ τρέφω γίνεται τροφεὺς, οὕτω καὶ παρὰ τὸ τρέω γίνεται τρεύς· καὶ μετὰ τοῦ στερητικοῦ α, ἀτρεὺς, ὁ ἄφοβος. Ἢ παρὰ τὸ τείρω, τὸ καταπονῶ, μετὰ τοῦ στερητικοῦ α, ἀτειρεύς· καὶ συγκοπῇ, ἀτρεὺς, ὁ ἀκαταπόνητος ### α 2187 Ἀτρείδης Πατρωνυμικὸν, ἀπὸ τοῦ Ἀτρεύς. Τὰ ἀπὸ τῶν εἰς ν ξ ψ ρ γινόμενα πατρωνυμικὰ εἰς ΔΗΣ διὰ τοῦ ι γράφεται, Μεμνονίδης, Φοινικίδης· καὶ τὰ ἀπὸ τῶν εἰς ΟΣ, Βῆλος, Βηλίδης· Λάγος, Λαγίδης· πανάριστος, παναριστίδης· Μίνως, Μινωΐδης, καὶ συναιρέσει Μινῴδης· ἥρως, ἡρωΐδης, καὶ συναιρέσει Ἡρῴδης. Δεῖ προσθεῖναι, χωρὶς τῶν ἀπὸ τῶν εἰς ΕΥΣ· ταῦτα γὰρ διὰ τῆς ΕΙ γράφεται, Αἰγεὺς, Αἰγείδης. Καὶ χωρὶς τῶν εἰς ΩΣ Ἀττικῶν, Νήλεως, Νηλείδης· Εὔνεως, Εὐνείδης. Καὶ χωρὶς τῶν ἀπὸ τῶν εἰς ΑΙΟΣ, Ἀλκαῖος, Ἀλκείδης. Καὶ χωρὶς τῶν εἰς ΗΣ εἰς ΟΥΣ ἐχόντων τὴν γενικήν· ταῦτα γὰρ, εἰ μὲν βραχείᾳ παραλήγεται, διὰ τοῦ ι γράφεται, Εὐτυχὴς Εὐτυχοῦς Εὐτυχίδης, Πλεισθένης Πλεισθένους Πλεισθενίδης, Ἀχαιμένης Ἀχαιμένους Ἀχαιμενίδης, Τυνδαρίδης· εἰ δὲ μακρᾷ παραλήγεται, διὰ τῆς ΕΙ, Εὐήρης Εὐήρους Εὐηρείδης, Εὔκλης Εὔκλους Εὐκλείδης, Ἡρακλῆς Ἡρακλοῦς Ἡρακλείδης· χωρὶς τριῶν, Θρασυμήδους Θρασυμηδίδης, Δικήρους Δικηρίδης, Θεοκύδους Θεοκυδίδης, καὶ κράσει τοῦ ΕΟ εἰς τὴν ΟΥ, Θουκυδίδης Θουκυδίδου· ταῦτα κἂν μακρᾷ παρα λήγηται, διὰ τοῦ ι γράφεται. Ταῦτα μὲν παρεντίθενται ὅ τε Ὠριγένης καὶ Ὠρίων ὡς πατρωνυμικά· τύπου δὲ πατρωνυμικοῦ ὄντα, παρετάθησαν διὰ τῆς ΕΙ διφθόγγου, Λυσθείδης, Κηδείδης, Καλλείδης, Ἀχιλλείδης, Ἐχεφυλλείδης, σκυθρωπείδης, θαρραλείδης, Φιλομηλείδης· Φιλομηλείδῃ ἐπάλαισεν ἀναστάς. Ταῦτα μὲν περὶ τῶν εἰς ΔΗΣ πατρωνυμικῶν, καὶ τῶν τύπῳ πατρωνυμικῶν. Τὰ δὲ μητρωνυμικὰ διὰ τοῦ ι γράφεται, Λητοΐδης, ὁ τῆς Λητοῦς· Δαναΐδης, ὁ τῆς Δαναῆς· Νιοβίδης, ὁ τῆς Νιόβης· ὅθεν τὸ Φιλομηλείδης κύριον λέγεται εἶναι. Εἰ γὰρ ἦν μητρωνυμικὸν, διὰ τοῦ ι ἐγράφετ’ ἄν. Ἀλλὰ οὐδὲ Ὅμηρος ἀπὸ μητέρων σχηματίζει πατρωνυμικόν. Τὸ δὲ Τυνδαρίδης, οὐκ ἀπὸ τῆς Τυνδάρεως Ἀττικῶς, ἀλλ’ ἀπὸ Τυνδάρους, διὰ τοῦ ι. Διαφέρει τὸ πατρωνυμικὸν τοῦ κτητικοῦ. Τοῖς μὲν πατρωνυμικοῖς ἐνδέχεται τὰ ὀνόματα τῶν παίδων συντάσσεσθαι, καὶ μή. Εἰ γὰρ ἀδελφῶν ὄντων τινῶν, τούτων ἕνα σημᾶναι βουλοίμεθα, τῷ πατρωνυμικῷ παρατίθεμεν τὸ τοῦ παιδὸς κύριον ὄνομα· οἷον, Ἀτρείδης Μενέλαος, Πριαμίδης Ἕκτωρ· εἰ δὲ μὴ ὦσιν ἀδελφοὶ, οὐ χρεία προσθήκης κυρίου· ἀρκούμεθα γὰρ τῷ πατρωνυμικῷ, Πηλείδης ἐφόνευσεν Ἕκτορα. Τὰ γὰρ πατρωνυμικὰ αὐτόθεν ἔχει τὴν σημασίαν, κἂν μήτε τοὺς υἱοὺς ἐπάγοιτο, μήτε τὸ τοῦ παιδὸς κύριον· τὰ δὲ κτητικὰ οὐχ οὕτως· ἀλλ’ ἀνάγκη προσυπακούεσθαί τι αὐτοῖς. Εἰ δέ τις φαίη “Πλατωνικὸς,” οὐ προσυπακουομένου τοῦ νόμος ἢ χιτὼν, ἀτελές ἐστι. Διὸ ἀναγκαίως δεῖ ἐπιφέρειν τοῖς κτητικοῖς προσηγορικὰ ἢ κύρια, οἷον, Ὁμηρικὸς λόγος, βασιλικὸς δόμος ### α 2188 Ἀτρείδηισι, θήβηισι, πύληισι Δοτικαὶ τῶν πληθυντικῶν ἔχουσι τὸ ι προσγεγραμμένον κατὰ τὴν παραλήγουσαν. Ἔστι γὰρ Ἀτρείδαις καὶ Θήβαις, καὶ κατ’ ἐπέκτασιν γίνεται Ἀτρείδαισι καὶ Θήβαισι, καὶ κατὰ τροπὴν Ἰωνικὴν τοῦ α εἰς η Ἀτρείδῃσι καὶ Θήβῃσι· καὶ μένει τὸ ι προσγεγραμμένον. Λέγει δὲ ὁ τεχνικὸς, ὅτι ὥσπερ οἱ Ἀθηναῖοι τῆς ΕΙ διφθόγγου τὸ ἓν φωνῆεν τρέπουσιν, οἷον, εἰκάζω, ᾔκαζον· εἴδειν, ᾔδειν· τὸν αὐτὸν τρόπον καὶ οἱ Ἴωνες τῆς ΑΙ διφθόγγου τὸ ἓν φωνῆεν μόνον τρέπουσι· λέγω δὴ τὸ α εἰς η. Δεῖ δὲ γινώσκειν, ὅτι παρὰ τῷ ποιητῇ πᾶσαι αἱ τοιαῦται δοτικαὶ τρέπουσι τὸ α εἰς η, εἴτε ἐπεκτεταμέναι εἰσὶν, εἴτε ἀνεπέκτατοι· οἷον, ἐν παλάμαις, ἐν παλάμῃσιν, ἐν παλάμῃς φορέουσι. Καὶ πάλιν, ἐν βήσσαις, ἐν βήσσῃσι. Δύο δέ τινα σημειούμεθα μὴ τρέψαντα τὸ α παρὰ τῷ ποιητῇ· οἷον, Οἵτε θεαῖς ἀγάασθε παρ’ ἀνδράσιν εὐνηθῆναι. Καὶ, λιμέσι τε καὶ ἀκταῖς. Δεῖ δὲ γινώσκειν, ὅτι ἐπὶ μὲν τῶν ἀρσενικῶν καὶ θηλυκῶν, ἡνίκα μὲν εἰς ΕΣ ἐστὶν ἡ εὐθεῖα τῶν πληθυντικῶν, προσθέσει τοῦ ΣΙ γίνεται ἡ δοτικὴ παρὰ τοῖς ποιηταῖς καὶ τοῖς Ἴωσιν, οἷον, Αἴαντες Αἰάντεσσι, κύνες κύ νεσσι, λαμπάδεσσι, μητέρεσσιν· ἡνίκα δὲ μὴ εὑρεθῇ εἰς ΕΣ ἡ εὐθεῖα τῶν πληθυντικῶν, γίνονται αἱ τοιαῦται δοτικαὶ κατὰ πρόσθεσιν τοῦ ι· οἷον, καλοῖς, καλοῖσι· μούσαις, μούσαισι· Ἀτρείδαισι. Τοῦτο δὲ γίνεται, ἐπειδὴ πᾶσα δοτικὴ πληθυντικῶν θέλει ἔχειν πρὸ τοῦ ι τὸ ς, ἢ δυνάμει, ἢ ἐνεργείᾳ. Ἐνεργείᾳ μὲν, οἷον Αἴασι· δυνάμει δὲ, οἷον Φοίνιξι, Πέλοψιν. Ἐπεὶ οὖν τὸ καλοῖς καὶ σοφοῖς οὔτε δυνάμει οὔτε ἐνεργείᾳ ἔχει τὸ ς πρὸ τοῦ ι, τού του χάριν ἐπεκτείνονται διὰ τοῦ ι, ἵνα εὑρεθῇ πρὸ τοῦ ι τὸ ς. Ἐπὶ δὲ τῶν οὐδετέρων, ἐπειδὴ οὐδέποτε λήγει εἰς ΕΣ ἡ εὐθεῖα τῶν πληθυντικῶν, ἐκ τῆς γενικῆς τῶν ἑνικῶν γίνονται αἱ τοιαῦται δοτικαί· οἷον, στόματος, στομάτεσσιν. Οὕτως ὁ Χοιροβοσκὸς εἰς τὸ Ποσότητος ### α 2189 Ἀτρία Πόλις Τυρρηνίας. Ἱστορεῖται δὲ ὑπὸ Διομήδους κτισθῆναι καὶ ὀνομασθῆναι Αἰθρία· ὅτι ἐπιστάντος αὐτοῦ τῷ τόπῳ, χειμῶνος ὄντος, συνέβη αἰθρίαν γενέσθαι. Οἱ δὲ, παραφθείραντες τὸ ὄνομα, Ἀτρίαν αὐτὴν ὠνόμασαν ### α 2190 Ἄτρυτος Οὐκ ἀπὸ τοῦ τρύχω, ἀλλ’ ἀπὸ τοῦ τρύω τρυτὸς καὶ ἄτρυτος. Σημαίνει δὲ τὸν ἀκαταπόνητον. Ἔνθεν καὶ ### α 2191 ἀτρυτώνη ἀκάματος, οὐ τρυομένη ### α 2192 Ἄτρυτα Ἀκάματα, σκληρὰ, καὶ ἰσχυρά. Σημαίνει δὲ καὶ ἀβλαβῆ, οἷον ἄτρητα. Παρὰ τὸ τρῶ τρήσω τρητὰ, καὶ ἄτρητα, μετὰ τοῦ στερητικοῦ α· τροπῇ τοῦ η εἰς υ, ὡς ἅλμη, ἁλμυρός ### α 2193 Ἀτρυτώνη Ἡ Ἀθηνᾶ. Εἴρηται παρὰ τὴν τρυτάνην, ἥτις ἐστὶ ζυγὸς, ἀντὶ τοῦ ἄζευκτος· παρθένος γὰρ ἡ θεός. Ἢ ἄτρωτος, καὶ τρυφερά ### α 2194 Ἀτρύγετος Παρὰ θῖν’ ἁλὸς ἀτρυγέτοιο. Παρὰ τὸν αἰγιαλὸν τῆς θαλάσσης τῆς ἀκαταπονήτου καὶ πολλῆς· ἢ τῆς ἀκάρπου. Εἰ μὲν παρὰ τὴν τρύγην, ὡς ἔνιοι, οὐ πλεονάζει ### τ 16 τρύγη δέ ἐστιν ὁ Δημητριακὸς καρπὸς, ὥσπερ, ὄνου κήλωνος ὀτρυγηφάγου, ἀντὶ τοῦ κριθοφάγου, κατὰ πλεονασμὸν τοῦ ο, ὡς ἐπὶ τοῦ κρυόεις, ὀκρυόεις. Ὡς παρὰ Ἀρχιλόχῳ, τρύγαν οὐκ ἔχουσαν· ἢ μὴ τρυγωμένην· οἱ δὲ, ἄδενδρον· εἰ δὲ παρὰ τὸ τρύειν, πλεονάζει. Ἄτρυτος γὰρ ἀτρύετος, καὶ πλεονασμῷ τοῦ γ, ἀτρύγετος. Οὕτως Ἡρωδιανός. Ἢ παρὰ τὸ τρύχειν. Εἰς τοὺς Ἀττικισμούς ### α 2195 Ἄττα Ἐπίφθεγμα τιμητικὸν νεωτέρου πρὸς παλαιότερον. Εἴρηται παρὰ τὸ ἀππὰ κατὰ Μακεδόνας, τροπῇ τοῦ π εἰς τ ### α 2196 Ἄττα Οὐ τὸ ἐπίφθεγμα, ἀλλὰ τὸ Ἀττικὸν, ὅπερ ὁ ποιητὴς ### α 2197 ἄσσα εἶπεν, οἷον, Ἄσσά τε μητιόωσι μετὰ σφίσι. Γέγονε δὲ ἀπὸ τοῦ ΤΑ Δωρικοῦ, τοῦ σημαίνοντος τὸ τινά· ὅπερ διπλασιασμῷ τοῦ ς μετὰ τοῦ α ἄσσα λέγεται, καὶ ψιλοῦται, καὶ τροπῇ, διὰ δύο ΤΤ, λέγεται Ἀττικῶς. Σημαίνει μὲν τὸ τινὰ, ψιλούμενον· δασύνεται δὲ τὸ ἅτινα. Τὰ παρὰ Ἀττικοῖς διὰ δύο ΤΤ γραφόμενα, παρ’ ἡμῖν διὰ δύο ΣΣ, θάλαττα θάλασσα, ὀρύττω ὀρύσσω· Δημοσθένης, Ἅττα διελέχθη. Τουτέστιν, ἅτινα. Φερεκράτης δὲ ἐκ χειρῶν τοῖς ἐπ’ ἀριθμοῦ, Τοῖς δέκα ταλάντοις ἀλλὰ προθῇς ἔφη ἄττα πεντήκοντα. Ὁ κωμικὸς δὲ χρονικὸν αὐτὸ παραλαμβάνει· Πύθου χελιδὼν τηνίκ’ ἄττα γίνεται. Λέγει ὁπότε χελιδὼν γίνεται. Ὅμηρος δὲ ἐπὶ φιλοφρονήσεως αὐτὸ λαμβάνει, Φοῖνιξ ἄττα γεραιέ ### α 2198 Ἀττικός Τὸ ἐθνικὸν, ὁ Ἀθηναῖος, εἴρηται παρὰ τὸ Ἀκτὴ, Ἀκτικὸς, καὶ Ἀττικός ### α 2199 Ἀκτὴ γὰρ ἐκαλεῖτο ἡ Ἀττική· ὅθεν καὶ ### α 2200 ἀκταῖοι οἱ Ἀθηναῖοι ἐκαλοῦντο ### α 2201 Ἀτρύγετον Ἀξήραντον· ἢ ἀπύθμενον καὶ ἄβυσσον· ἄλλοι, ἁδρὸν καὶ πολύ ### α 2202 Ἀτταγᾶς Ὁ ὄρνις οὕτω λέγεται ὑπὸ τῶν Ἀττικῶν· καὶ αἱ πλάγιοι ἀτταγαί ### α 2203 Ἀττάραγος Ἡ ἐπὶ τῶν ἄρτων ἀπὸ τῆς φλογὸς γενομένη ῥῆξις. Οἱ δὲ, τῶν κλωμένων ἄρτων τὰ ψιχίδια. Τίθεται ἡ λέξις ἐπὶ τῶν ἐλαχίστων ### α 2204 Ἀττάραγος παρὰ τὸ ἀτάραγός τις εἶναι. Καλλίμαχος, Οὐδ’ ὅσον ἀτάραγόν τι δέδοικεν ### α 2205 Ἄττειν Τὸ ἅλλεσθαι καὶ πηδᾶν. Παρὰ τὸ αἴσσω, τὸ ὁρμῶ, γίνεται ἄσσω· τροπῇ τῶν δύο ΣΣ εἰς δύο ΤΤ, ἄττω ### α 2206 Ἀττικουργές Τὸ εἰργασμένον τὸν Ἀττικὸν τρόπον· καὶ ### α 2207 Ἀτύζων Ὁ δ’ ἠέρα παῦρον ἀτύζει οἷα κατηβολέων. ἀντὶ τοῦ καταπίπτων σώματι καὶ ψυχῇ· ψυχῇ δ’ ἀϊδωνέα λεύσσει. Ἐὰν ### α 2208 ἀτύζων ἀφροντιστῶν· ἐὰν δὲ ### α 2209 ἀτίζων ἄτῃ περιφερόμενος, καταπίπτων. Οὕτως εὗρον ἐν ὑπομνήματι Νικάνδρου ἐν Θηριακοῖς ### α 2210 Ἀτύω τὸ ταράσσω, ἀτύσσω, καὶ κατὰ παραγωγὴν, ἀτύζω Αἰολικῶς ### α 2211 Ἀτυχῆσαι Ἀντὶ τοῦ ἀποτυχεῖν Πλάτων λαμβάνει ### α 2212 Ἀτυχθείς Ἔστι τεύχω τὸ ἐπιτυγχάνω· ὁ μέλλων, τεύξω· ὁ δεύτερος ἀόριστος, ἔτυχον· ὁ παθητικὸς, ἐτύχην· ἡ μετοχὴ, ὁ τυχεὶς, καὶ ὁ τυχθεὶς κατὰ πλεονασμὸν τοῦ θ· καὶ μετὰ τοῦ στερητικοῦ α, ἀτυχθεὶς, ὁ μὴ βουλόμενος τυχεῖν, ἀλλ’ ἀποστρεφόμενος εἰς τὸ διαμαρτεῖν. Σημαίνει δὲ καὶ τὸ καταπλαγεὶς, φοβηθεὶς, πατρὸς φίλου ὄψιν ἀτυχθείς. Ἰλιάδος ζ ### α 2213 Ἀτωμένη Ἄτῃ συνεχομένη. Σοφοκλῆς, Ἐκ τῶν γὰρ αἰσχρῶν λημμάτων τοὺς πλείονας ἀτωμένους ἴδοις ἂν ἢ σεσωσμένους ### α 2214 Ἀτέοντα Ἐν ἄτῃ ὄντα, βλαπτόμενον ### α 2215 Αὖα Αὖα πάλαι περίκηλα. τὰ ξηρὰ ξύλα· καὶ βόας αὔας, τὰς ξηρὰς βύρσας· καὶ ### α 2216 ἀυαλέας · παρὰ τὸ αὔω, τὸ ξηραίνω ### α 2217 Αὐγή Παρὰ τὸ ἄγω, ἀγὴ, καὶ αὐγὴ, δι’ ἧς ἀγόμεθα· σκότος γὰρ παρὰ τὸ ἐπισχέσθαι ἡμᾶς. Καὶ ### α 2218 αὐγάζομαι τὸ θεωρῶ, Ἰλιάδος ψ ### α 2219 Αὐδή Ἡ φωνή· παρὰ τὸ αὐγὴ, κατὰ τροπήν· δι’ ἧς αὐγάζεται καὶ φωτίζεται τὰ τοῦ νοῦ· Ἀπολλώνιος δὲ, παρὰ τὸ αὔω, τὸ φωνῶ, · ὅπερ ἐν διαιρέσει λέγεται ἀϋτή· καὶ τροπῇ, αὐδή· Αὔδα ὅττι φρονέεις. Ἐξαύδα, μὴ κεῦθε νόῳ. Παρὰ τὸ αὐδὴ, αὐδῶ, ὡς σιγὴ σιγῶ. Αὐδάω αὐδῶ· ὁ παρατατικὸς, ηὔδαον ηὔδων· τὸ τρίτον, ηὔδαε ηὔδα· καὶ τὸ προστακτικὸν, αὔδαε αὔδα. Αὖε δ’ Ἄρης ἑτέρωθεν ### α 2220 Αὐέρυσαν Ἰστέον ὅτι τὸ α οὐ μόνον τὸ ὁμοῦ σημαίνει, ὡς ἐπὶ τοῦ ἄλοχος, ἀλλὰ καὶ τὸ ὀπίσω, ὡς ἐπὶ τοῦ ἀκόλουθος· οὐ μόνον γὰρ τὸν ὁμοκέλευθον σημαίνει, ἀλλὰ καὶ τὸν ὀπίσω τὴν κέλευθον ἔχοντα· ὁ γὰρ ἀκολουθῶν ὄπισθεν ἀκολουθεῖ. Ἤτοι οὖν ὁμοκέλευθος, ἢ ὀπίσω ἔχων τὴν ὁδόν. Τὸ δὲ α, τὸ ση μαῖνον τὸ ὀπίσω, ἀπὸ τοῦ ἂψ γέγονε κατὰ ἀποβολήν. Ὥστε μετὰ τοῦ ἔρυσαν, ἀέρυσαν· καὶ πλεονασμῷ τοῦ υ, αὐέρυσαν· τουτέστιν, εἰς τοὐπίσω ἀνέκλασαν τὸν τράχηλον τοῦ θυομένου ἱερείου, ὡς προσέχειν εἰς οὐρανόν ### α 2221 Αὐθάδης Αὐτάρεσκος, θυμώδης, θρασὺς, ὑπερόπτης. Ἀπὸ τῆς αὐτὸς ἀντωνυμίας, καὶ τοῦ ἁδῶ, αὐτοάδης καὶ αὐθάδης, ὁ ἑαυτῷ ἀρέσκων· ἁδεῖν γὰρ τὸ ἀρέσκειν. Κατὰ τροπὴν τοῦ ο εἰς α, αὐθάδης· καὶ κλίνεται αὐθάδης, αὐθάδους ### α 2222 Αὐθέντης Ὁ φονεὺς ὁ ἑαυτὸν κτιννύων· τὸ γὰρ ἐν τῇ συνηθείᾳ, ἕτερον. Εἴρηται ἐκ τοῦ φένω, τὸ φονεύω· καὶ ἐκθλίψει τοῦ δασέος, ἔνος, ὁ φόνος· ὄνομα ῥηματικὸν, ἔντης· μετὰ τῆς αὐτὸς ἀντωνυμίας, αὐτοέντης· καὶ ἐπεὶ ψιλὸν ψιλῷ ἡγεῖται, αὐτοέντης τὶς ὢν, ὁ ἑαυτὸν βάλλων τοῖς ἔντεσιν, ὅ ἐστι τοῖς βέλεσι. Τὸ δὲ ἐν τῇ συνηθείᾳ ἔοικε παρὰ τὸ αὐτὸ καὶ τὸ ἕντης, ὁ ἑαυτὸν ἐπαφεὶς εἰς πάντα, καὶ ὢν αὐτεξούσιος, καὶ μὴ ἄλλου ἀλλ’ ἑαυτοῦ ὤν ### α 2223 Αὐδήεσσαν Ἔνδοξον, ὀνομαστὴν, ὁμοιόφθογγον, ἐπὶ Γλαυκοθέαν ἢ πρόμαντιν· ἢ ### ο 14 οὐδήεσσαν ἐπίγειον, ἐπὶ Κίρκην φαρμακίδα ### α 2224 Αὐθέκαστα Τὰ ἁπλᾶ καὶ ἀληθῆ, οἷον αὐτὰ τὰ γενόμενα· καὶ ### λ 8 λόγοι αὐθέκαστοι οἱ σαφεῖς καὶ σύντομοι. Νῦν τὸν αὐθάδη ### α 2225 Αὖθι μένειν Τοπικὸν ἐπίρρημα· αὐτόθι, ἐπὶ τόπον· ἐν γενικῇ γὰρ ἐν τοπικῇ σχέσει λαμβάνεται. Ὅμηρος, Αὐτοῦ οἱ καὶ μοῖρα τετεύξεται. Αὐτοῦ κ’ ἔνθ’ ἀκάχοιτο. Τὴν εἰς τόπον σχέσιν, ἀντὶ τοῦ ἐκεῖσε. Καὶ ὥσπερ ἀπὸ τοῦ ἀγχοῦ, ἀγχόθι, οὕτως καὶ ἀπὸ τοῦ αὐτοῦ, αὐτόθι. Ἢ ὡς ἀπὸ τοῦ Λέσβος γίνεται Λεσβόθι, οὕτως καὶ ἀπὸ τοῦ αὐτὸς, αὐτόθι· καὶ κατὰ συγκοπὴν, αὖθι. Διαφέρει τοῦ αὖθις. Τὸ μὲν αὖθι, τοπικὸν ἐπίρρημα ἀπὸ τοῦ αὐτόθι· τὸ δὲ αὖθις σημαίνει πάλιν καὶ μετὰ ταῦτα. Τὰ εἰς ΙΣ ἐπιρρήματα, πεφυκότα λέγεσθαι καὶ ἄνευ τοῦ ς, διὰ τοῦ ι γράφεται· αὖτις, καὶ αὖτι· μέχρις, καὶ μέχρι· αὖθις, καὶ αὖθι. Ἢ τὰ βαρυνόμενα ἐπιρρήματα ἀποστρέφουσι τὴν ΕΙ δίφθογγον, οἷον αὖθι, νόσφι, ἀντὶ τοῦ χωρίς· ἄγχι, ἀντὶ τοῦ ἐγγύς· ἴφι, ἀντὶ τοῦ ἰσχυρῶς· ναιχὶ, ἀντὶ τοῦ ναί· ἧχι, ἀντὶ τοῦ ὅπου· ὕψι, ἀντὶ τοῦ εἰς ὕψος· τετράκι, ἑξάκι, πλειστάκι, πολλάκι, ὀλιγάκι ### α 2226 Αὐίαχοι Ἄβρομοι, αὐίαχοι, πολύηχοι· ἢ παρὰ τὴν ἴαν, ὃ σημαίνει τὴν φωνὴν, ἰαχός· καὶ ἢ κατὰ πλεονασμὸν, ἢ κατὰ στέρησιν, ἀΐαχος· καὶ πλεονασμῷ τοῦ υ, αὐίαχος. Ἢ παρὰ τὸ ἰαχὴ, ἰαχὸς, καὶ ἐν συνθέσει αὐίαχος, ἵνα σημαίνῃ τὸν ξηρόφωνον. Ἰστέον ὅτι τότε δεῖ περιστίζειν τὸ ι καὶ τὸ υ, ἡνίκα προηγεῖται αὐτῶν φωνῆεν προτακτικὸν, καὶ κατὰ διάστασιν· οἷον ἀΰω, πάϊς, Δημοσθένεϊ, ὁ Ἰωάννης. Τοῦτο δὲ γίνεται, ἵνα μὴ νομισθῇ εἶναι δίφθογγον. Ὅτε δὲ οὐ προηγεῖται προτακτικὸν φωνῆεν, οὐ δεῖ περιστίζειν αὐτὸ, οἷον, ἰαχὴ, ὕλη ### α 2227 Αὐλός Τὸ φωνητικὸν ὄργανον. Παρὰ τὸ αὔω, τὸ φωνῶ, αὐλὸς, ὡς δαίω, δαλός. Σημαίνει τὸν εἰς εὐθὺ ἀνακοντισμὸν τοῦ αἵματος· Αὐτίκα δ’ αὐλὸς ἀνὰ ῥῖνας παχὺς ἦλθεν αἵματος ἀνδρομέου. Καὶ περόνης μέτρον, ἢ τὰς περόνας, Αὐλοῖσι διδύμοισι πάροιθεν δαίδαλα ἧκεν. Καὶ τὸ κοινῇ νοούμενον μουσικὸν ὄργανον, Αὐλῶν συρίγγων τ’ ἐνοπήν ### α 2228 Αὐλός Τὸ στάδιον, καὶ ἐν συνθέσει ### δ 13 δίαυλος. Εἴρηται δὲ διὰ τὴν στενότητα· καθ’ ἣν καὶ ### α 2229 αὐλῶνας τὰ μεταξὺ τῶν φαράγγων στενὰ ἐπὶ μῆκος φερόμενα ὀνομάζομεν· καὶ ### ε 21 ἐπαύλεις τὰς μετὰ τὰς κελεύθους ἀναπαύσεις· ἀπὸ τῶν μουσικῶν ὀργάνων. Καὶ γὰρ διὰ στενοπόρου ἐπιτεχνήματος τὸ πνεῦμα τῶν αὐλούντων διαθέει ### α 2230 Αὐλοῖσι διδύμοισι Πᾶν τὸ εἰς μῆκος ἀνατεταμένον αὐλὸν καλεῖ· δίδυμον δὲ, τὸ συμφυές. Εἰς τὸ ### α 2231 Αὐλῶπις τρυφάλεια Ἡ ἐκ πολλῶν μερῶν καὶ ποικίλων συνεστῶσα, καθάπερ καὶ τὰ τοῦ αὐλοῦ μέρη. Ἢ εἰς ὀξὺ ἀπολήγουσα, καθάπερ αὐλὸς ἐπὶ τὴν τῆς γλώττης εἰσβολήν. Ἢ αὐλίσκον ἔχουσα, ἐφ’ οὗ πήγνυται ὁ λόφος· ἔστι δὲ εἶδος περικεφαλαίας. Ἢ κοιλόφθαλμον, ἢ στρογγύλον. Καὶ ### α 2232 Αὐλωνία Πόλις ὑπὸ Κροτωνιατῶν κτισθεῖσα, καὶ ἀπὸ τῶν προκειμένων αὐλώνων ἔχουσα τὸ ὄνομα· ὕστερον δὲ τῷ χρόνῳ Καυλωνία ἐκλήθη ### α 2233 Αὐλή Ὁ περιτετειχισμένος καὶ ὕπαιθρος τόπος. Παρὰ τὸ ἄω, τὸ πνέω, γίνεται αὐὴ, καὶ αὐλὴ, ὁ περιπνεόμενος τόπος· Αὐλῆς ἐν χόρτῳ. Ἐν τῷ περιφράγματι τῆς αὐλῆς, ἐν τῷ μεσαύλῳ ### χ 1 χόρτοι δὲ οἱ τροχοὶ, ὅτι ἀπὸ χόρτου κατεσκευάσθησαν ### α 2234 Αὐλητρίς Ἔστιν αὐλητὴρ αὐλητῆρος· εἶτα παρώνυμον, αὐλητηρὶς, ὡς σωτὴρ σωτῆρος σωτηρὶς, καὶ ἐτὴρ ἐτῆρος ἐτηρὶς, καὶ τριετηρίς ### α 2235 Αὐλίς Ἀπὸ τοῦ αὐτόθι αὐλισθῆναι τὸν Ἑλληνικὸν στρατόν. Ἡ εὐθεῖα, Αὐλίς. Ἔστι δὲ πόλις τῆς Βοιωτίας. Ἐκ τοῦ αὐλίζω, αὐλίσω, αὐλίς. Καὶ τί μετέχει; Ἐπειδὴ ἐκεῖ συνηθροίσθη ἅπας ὁ Ἑλληνικὸς στρατός ### α 2236 Αὖλις Ἐγγὺς γὰρ νηῶν καὶ τείχεος αὖλιν ἔθεντο. Ἀντὶ τοῦ τὸν αὐλισμὸν ἐποιήσαντο, ἐστρατοπεδεύσαντο, ἐκοσμήθησαν. Ἐκ τοῦ αὐλὴ, ὥσπερ φήμη, φῆμις. Κλίνεται αὔλιος καὶ αὔλεως ### α 2237 Αὐλός Στάδιον· καὶ τὸ διστάδιον ### δ 14 δίαυλος σύνθετον. Καὶ τῶν βασιλικῶν ἵππων τὸ ἔμπλεγμα. Αὐλὸς καὶ εἶδος ἀκολάστου σχήματος. Λέγονται δὲ ### α 2238 αὐλαῖαι καὶ τὰ παραπετάσματα τῆς σκηνῆς, ὡς παρὰ τῷ Θεολόγῳ ### α 2239 Αὖλαξ Σπήλαιον κοῖλον, διώρυξ, καὶ ἀρότρου τρίβος. Παρωνόμασται παρὰ τὸ αὐλός. Αὖλαξ γὰρ λέγεται ἡ ἐπίμηκος τομὴ, ἡ ἐπιμήκης διαχάραξις τοῦ ἀρότρου. Αὐλὸς δέ ἐστιν ἡ ἐπιμήκης παράτασις. Παρὰ τὸ αὔω, τὸ φωνῶ, ὁ μέλλων, αὔσω· ὄνομα ῥηματικὸν, αὐλός ### α 2240 Αὐλησμὸς ἐκ τοῦ αὐλῶ, τὸ τραγῳδῶ ### α 2241 αὐλισμὸς δὲ, ἐπὶ τῆς ἀναστροφῆς, ὡς τὸ, Ηὐλίσθην ἐν τῇ ἐρήμῳ. Καὶ ### α 2242 ἅλες τὸ ἀθρόον. Ἐκ τούτου γίνεται ἁλίζω· καὶ ### α 2243 Αὔλιον ἄντρον Ἠδὲ καὶ αὔλιον ἄντρον. Παρὰ τὸ ἐν αὐτῷ αὐλισθῆναι τὸν Διόνυσον ### α 2244 Αὖος Ὁ ξηρός· ὄνομα ῥηματικόν. Ἐκ τοῦ ἀΰω, τὸ οὐ βρέχω, ἢ ἐκ τοῦ αὔω, τὸ ξηραίνω, γίνεται αὖος, ὁ μὴ ὑγρὸς, ἀλλ’ εἰς αὖσιν καὶ καῦσιν ἐπιτήδειος ### α 2245 Αὐόνη Ἡ ξηρότης. Παρὰ τὸ αὔω, τὸ ξηραίνω, αὐόνη, ὡς ἔχω ἐχόνη καὶ ἀμπεχόνη, καὶ πείρω περόνη, καὶ βάλλω βελόνη ### α 2246 Αὐρόσχας Ἡ ἄμπελος. Μέμνηται Παρθένιος ἐν Ἡρακλεῖ, αὐρόσχαδα βότρυν Ἰκαριωνίης. Ἐρατοσθένης δὲ ἐν Ἐπιθαλαμίῳ τὸ κατὰ βότρυν κλῆμα. Εἴρηται δὲ ἐπαιωρημένη τὶς οὖσα ὄσχη ### ο 15 ὄσχη γὰρ τὸ κλῆμα ### α 2247 Αὔρα Ἡ λεπτοτάτη πνοὴ τοῦ ἀνέμου. Ἔστι δὲ παρώνυμον· παρὰ τὸ ἀὴρ, ἄρα· καὶ πλεονασμῷ τοῦ υ, αὔρα. Μεταχθὲν γὰρ ἀπὸ ἀρσενικοῦ εἰς θηλυκὸν γένος, ὡς ξυστὴρ, ξύστρα· γαστὴρ, γάστρα. Δύναται δὲ καὶ ἀπὸ τοῦ ἀὴρ ἀέρος γενέσθαι ἀέρα· καὶ κατὰ κρᾶσιν, αὖρα, ὡς γράες αἱ γραῦς, καὶ νάες αἱ ναῦς. Ἢ ἀὴρ, αὐήρ· καὶ κατὰ τροπὴν τοῦ η εἰς α, ὡς μήτηρ, μήτρα, αἴθρα ### α 2248 Αὔριον Παρὰ τὸ αὐῶ Αἰολικὸν αὔιον, καὶ αὔριον, τὸ χρονικόν. Ἢ παρὰ τὸ αὖθι, ὃ καὶ αὖρι, τροπῇ· ἀφ’ οὗ αὔριον τῆς εἰς αὖθις. Ἢ παρὰ τὸ ἐναύεσθαι ὑπὸ τοῦ ἡλίου ### α 2249 Αὐσίτης Ἰσαύα, Ἰσαύτης· καὶ ὑπερβιβασμῷ, Αὐσίτης· Ἰσαύα γὰρ χῶρα ἐστὶν, ἐξ ἧς ἦν ### α 2250 Αὐσίον Καὶ ὁ μὲν Ἴβυκος αὔσιον λέγει, οἷον, Οὐ γὰρ αὔσιον παῖς Τυδέως. Ὁ δὲ Ἀλκμὰν, Ταυσία παλλακίω. Ὁ δὲ ποιητὴς, κατὰ διάστασιν καὶ τροπὴν τοῦ α εἰς η· οἷον, Τηϋσίην ὁδόν. Οὐδεὶς γὰρ τὸν σχηματισμὸν αὐτοῦ κατώρθωσεν. Ἐγὼ δὲ ἡγοῦμαι, ὅτι πρῶτον τὸ παρ’ Ἰβύκῳ· δεύτερον, τὸ παρὰ Ἀλκμᾶνι· τρίτον, τὸ παρὰ Ὁμήρῳ κατὰ διάστασιν. Οὕτως Ἡρωδιανὸς περὶ Παθῶν ### α 2251 Αὔσονες Οἱ Ἰταλοί· καὶ ### α 2252 Αὐσονία ἡ Ἰταλία· οὐκ ἀπὸ Αὔσονος τοῦ Κίρκης ἢ Καλυψοῦς καὶ Ὀδυσσέως· ἀλλ’ ὅτι τὴν Ἰταλίαν οἱ παροικοῦντες ἔποικοι Αὔζενα ἔλεγον· καὶ κατὰ μετάθεσιν τοῦ ζ εἰς τὸ ς, καὶ τοῦ ε εἰς. τὸ ο, Αὔσονες, οἱ Αὔζονες, οἱ ἄζωνες ### α 2253 Αὐσταλέας Αὐσταλέας δ’ ἔψηχε παρηΐδας. Αὐχμηρὰς, ξηράς· παρὰ τὸ αὔω, τὸ ξηραίνω· ἐξ οὗ αὖος, καὶ αὐαλέος, καὶ αὐσταλέος ### α 2254 Ἀϋτή Παρὰ τὸ αὐδὴ, ἀϋδὴ, καὶ τροπῇ ἀϋτὴ, ὡς ἐν τῷ μελετῶναι μελεδῶναι, παρὰ τὸ μελέτη· μελέτη γὰρ ἡ φροντίς. Ἢ παρὰ τὸ αὔω, τὸ φωνῶ, γίνεται ἀϋτὴ, ὡς καὶ παρὰ τὸ ἄω, τὸ πνέω, αὔω· καὶ ἐξ αὐτοῦ αὐτμὴ καὶ ἀϋτμὴ ἡ ἀναπνοή ### α 2255 Ἀΰτει πάντας ἀρίστους Ἐφώνησε, προσεκαλεῖτο. Ἀϋτέω ἀϋτῶ, ἀΰτεον ἀΰτουν· καὶ τὸ τρίτον, ἀΰτεε, ἀΰτει ### α 2256 Αὐστηρός Παρὰ τὸ αὔω, τὸ ξηραίνω, ὁ μέλλων, αὔσω· ἐξ οὗ αὐστηρός. Σημαίνει στρυφνὸν, ξηρὸν, αὐχμηρὸν, σκυθρωπόν ### α 2257 Ἀϋτή Σημαίνει δύο· τὴν βοὴν, ὡς τὸ, Ἀϋτὴ δ’ οὐρανὸν ἷκε. Καὶ τὴν μάχην, ὡς τὸ, Μήστωρας ἀϋτῆς ### α 2258 Αὐτάρκης Παρὰ τὸ αὐτὸς καὶ τὸ ἀρκῶ, τὸ βοηθῶ, ὁ ἑαυτῷ ἐπαρκῶν καὶ βοηθῶν. Εἰς τὸ ### π 15 πο δάρκης. Τέσσαρα εἰσὶν ἐπιρρήματα παραλαμβανόμενα βαρύτονα· συμπερισπᾶσθαι γὰρ ἔδει τῇ γενικῇ τῶν πληθυντικῶν· αὐτάρκως, αὐθάδως, νοσώδως, κακοήθως ### α 2259 Αὖτε Ἀπὸ τοῦ α, τοῦ σημαίνοντος τὸ ὀπίσω, γίνεται ἄτε· καὶ πλεονασμῷ τοῦ υ, αὖτε ### α 2260 Αὖτις Αὖτις δ’ ἐξ ὀπίσω πλῆτο χθονί. Σημαίνει τὸ ἐξ ὑστέρου, ἢ τὸ ἐκ δευτέρου. Ἐκ τοῦ τὶς, καὶ μετὰ τοῦ α, τοῦ σημαίνοντος τὸ εἰς τὰ ὀπίσω, γίνεται ἄτις. Καὶ ὥσπερ παρὰ τὸ ἐρύσω γίνεται ἀέρυσαν αὐέρυσαν, οὕτως καὶ ἄτις, ὃ σημαίνει τὸ πάλιν, γίνεται πλεονασμῷ τοῦ υ, αὖτις. Διαφέρει δὲ τοῦ ### π 16 πάλιν. Τὸ μὲν γὰρ πάλιν ἐστὶ τοπικὸν, καὶ τὸ εἰς τοὐπίσω δηλοῖ· τὸ δὲ αὖτις ἐστὶ χρονικόν· τὸ ἐγγύτερον γὰρ δηλοῖ ### α 2261 Αὐόνη Λύπη, κραυγὴ, αὐχμὸς, φθορὰ, κακοπάθεια, ξηρασία ### α 2262 Αὔριον Παρὰ τὸ αὔρα, καὶ μᾶλλον βούλεται τὸ ἕωθεν σημαίνειν, διὰ τὸ, Αὔρη δ’ ἐκ ποταμοῦ ψυχρὴ πνεῖ ἠῶθι πρό ### α 2263 Αὐρίζειν Ῥιγοῦν· εἰς καὶ τὸ αὔριον ὑπερβάλλεσθαι ### α 2264 Ἀϋτμή Σημαίνει ἀναπνοὴν, εὐωδίαν, ὀσμὴν, φωνὴν, ψυχὴν, λιγνὺν, καπνόν ### α 2265 Αὐτίκα Αὐτίκα δ’ ἀργεννῇσι καλυψαμένη ὀθόνῃσι. Ἔστιν ἐπίρρημα μεσότητος, καὶ χρόνου δηλωτικόν· σημαίνει δὲ, παραχρῆμα, εὐθέως. Ὥσπερ παρὰ τὸ πολλὰ γίνεται πολλάκι, καὶ ὀλίγα ὀλιγάκι, καὶ δέκα δεκάκι, καὶ παρὰ τούτων Δωρικῶς τουτάκι, ὡς παρὰ Πινδάρῳ, Τουτάκι πεξαμένης, οὕτω καὶ παρὰ τὸ αὐτὰ, αὐτάκι· καὶ κατὰ ἀντίθεσιν, αὐτίκα, καὶ παραυτίκα. Τὸ τι, ι. Διατί; Τὰ εἰς ΚΑ ἐπιρρήματα ἔχουσι τὸ ι παραληγόμενον, οἷον αὐτίκα, ἡνίκα, πηνίκα ### α 2266 Αὐτίτης Ὁ χωρὶς παραχύματος οἶνος, οἷον ἑψήματος· ἢ ὁ ἐπιχώριος· ἢ ὁ ἀμιγής· ἢ, ὡς ἔνιοι, ὁ δευτερίας· ἢ ὁ ἐπέτειος ### α 2267 Αὐτάρ Αὐτὰρ ἐπεὶ κόσμηθεν. Ἐπειδὴ δὲ ἐκοσμήθησαν. Αὐτὰρ καὶ ἀτὰρ, ποῖον ἐστὶν ἀναλογώτερον; Καὶ λέγουσιν, ὅτι τὸ αὐτὰρ ἐκ τοῦ ἀτὰρ κατὰ πλεονασμόν ἐστι· τὸ δὲ ἀτὰρ οὐ δύναται γενέσθαι ἐκ τοῦ αὐτὰρ κατὰ ἀποβολὴν τοῦ υ. Κανὼν γάρ ἐστιν ὁ λέγων, ὅτι παρεπόμενον ἐστὶ τῇ ἐκ τοῦ α συνεστώσῃ διφθόγγῳ μετὰ τὴν ἀπόστασιν τοῦ ὑποτακτικοῦ φωνήεντος ἐκτείνειν τὸ α, οὐχ ἑτέρου λόγου ἐπικρατοῦντος· οἷον κλαίω, κλάω· αἰετὸς, ἀετός· οὐραῖον, οὐράδιον· κεφάλαιον, κεφαλάδιον. Εἴπερ οὖν καὶ ὁ αὐτὰρ σύνδεσμος ἔνδειαν τοῦ υ πέπονθεν ἐν τῷ ἀτὰρ, παρείπετο ἂν καὶ ἡ τοῦ α ἔκτασις. Διαφέρει δὲ τοῦ δέ· ὅτι ὁ μὲν αὐτὰρ προτάσσεται, ὁ δὲ δὲ ὑποτάσσεται. Ὀξύνεται, ἢ βαρύνεται; Οἱ μὲν οὖν ὀξυτόνως ἀνέγνωσαν, ὡς Καλλίμαχος· οἱ δὲ βαρύνουσι, λόγῳ τοιῷδε· Πᾶσα λέξις εἰς ΑΡ λήγουσα βαρύνεται· οἷον, ἄφαρ, εἴθαρ, δάμαρ, στέαρ, οὖθαρ. Ῥητέον ὅτι οὐδεὶς συμπλεκτικὸς σύνδεσμος ἢ περισπᾶται ἢ βαρύνεται, πάντες δὲ ὀξύνονται ### α 2268 Αὕτως Ἐπίρρημα μεσότητος παρὰ τῷ ποιητῇ. Σημαίνει δύο· τὸ ὁμοίως, ὡς τὸ, Ὡς δ’ αὕτως Μενέλαος ἀρήϊος ἔντε’ ἔδυνε. Καὶ, Αὕτως μὲν φασὶ φαγέμεν. Σημαίνει καὶ τὸ ματαίως, ὡς τὸ, Αὐτὰρ ἔμ’ αὔτως ἧσθαι δευόμενον. Καὶ, Αὔτως γάρ ῥ’ ἐπέεσς’ ἐριδαίνομεν. Καὶ ψιλοῦται, πρὸς ἀντιδιαστολὴν τοῦ ἑτέρου, τοῦ σημαίνοντος τὸ οὕτως. Εἰ δὲ μάτην σημαίνει, ψιλοῦται. Τὸ γὰρ στερητικὸν α ψιλοῦται. Πόθεν παράγεται τὰ τῆς μεσότητος ἐπιρρήματα; Ἐκ τῶν γενικῶν ὀνομάτων. Καὶ πῶς ἐστιν ἡ γενικὴ τοῦ ὀνόματος; Ἔστιν ἐτὸς, ὁ ἀληθής· μετὰ τοῦ στερητικοῦ α, ἄετος· κλίνεται ἀέτου· ἡ εὐθεῖα τῶν πληθυντικῶν, ἄετοι, ἀέτων· ἐξ αὐτοῦ ἐπίρρημα, ἀέτως· καὶ κράσει τοῦ α ε εἰς τὴν ΑΥ δίφθογγον, αὔτως ### α 2269 Αὐτός Μέρος λόγου ἀντωνυμία ### α 2270 Ἀντωνυμία δὲ, ἐκ τῆς ἀντὶ προθέσεως, καὶ τοῦ ὄνομα· ἀντὶ ὀνόματος γὰρ παραλαμβάνεται· τὰ δὲ παρὰ τοῦ ὀνόματος διὰ τοῦ ω μεγάλου γράφεται. Ἀντωνυμία πρωτότυπός ἐστιν, ἢ παράγωγος; Καὶ πόθεν γίνεται; Ἐκ τοῦ ἓ τρίτου προσώπου. Πέντε πρωτότυποι ἀντωνυμίαι, αὐτὸς, οὗτος, ἐκεῖνος, ὅδε, καὶ ὁ δεῖνα, κατὰ παραγωγήν. Αὐτὸς σημαίνει πέντε· αὐτὸς, ὁ μόνος· ὡς τὸ, Τυδείδης, αὐτός περ ἐὼν, προμάχοισιν ἐμίχθη. Αὐτὸς, ὁ τόπος, ὡς τὸ, Στῆτ’ αὐτοῦ, καὶ λαὸν ἐρυκάκετε. Αὐτὸς, τὸ σῶμα· ὡς τὸ, Αὐτοὺς δ’ ἑλώρια τεῦχε κύνεσσιν. Αὐτὸς, ὁ κατ’ ἐξοχήν· ὡς τὸ, Εἰ δέ κε μὴ δώῃσιν, ἐγὼ δέ κεν αὐτὸς ἕλωμαι. Καὶ ὡς τὸ, Οὐκ ἄγγελος, οὐκ ἄνθρωπος, ἀλλ’ αὐτὸς ὁ κύριος. Καὶ αὐτὸς, ἡ ἀντωνυμία ### α 2271 Αὕτη Δεικτική· αὐτὴ, ἡ ἀναφορικὴ ἀντωνυμία ### α 2272 Αὐτομάτως Αὐτοκελεύστως, αὐτοκλήτως, αὐτοβούλως, αὐτοπροθύμως· παρὰ τὸ μεμῶ, τὸ προθυμοῦμαι, ὁ παθητικὸς παρακείμενος, μέμαμαι, μέμαται, γίνεται ματὸς, ὡς βέβαται βατός· καὶ αὐτόματος, ὁ αὐτοπρόθυμος. Ἢ ἀπὸ τοῦ μαστεύω τὸ ζητῶ, ἢ ματῶ, τὸ σημαῖνον τὸ αὐτὸ, γίνεται μαστὸς, ὃν ἐπιζητοῦσι τὰ βρέφη· καὶ ἐξ αὐτοῦ, αὐτόματος, ὁ αὐτοζήτητος, ὁ μὴ παρ’ ἑτέρου ἐπιζητηθεὶς, ἀλλ’ αὐτὸς ἑαυτὸν ἐπαγαγών ### α 2273 Αὐτόγυον Δύο εἴδη εἰσὶν ἀρότρων· καὶ τὸ μὲν, καλεῖται πηκτόν· τὸ δὲ, αὐτόγυον. Καὶ τὸ μὲν ἐκ συμβολῆς ξύλων ἔχον τὸ ἔλυμα καλεῖται πηκτὸν, τὸ τὸν γύην προσπεπηγότα ἔχον· τὸ δὲ ἐξ ἑνὸς ξύλου ἔχον τὸ ἔλυμα καλεῖται αὐτόγυον. Τὸ δὲ ἔλυμα, ξύλον ἐστὶν, εἰς ὃ ἡ ὕνις σιδηρᾶ οὖσα ἐντίθεται, καὶ τὴν γῆν σχίζει. Ὃ δὲ κρατεῖ ὁ ἀρῶν, καλεῖται ἐχέτλη. Τὸ δὲ διὰ τοῦ ἐλύματος διαβεβλημένον ξυλάριον, εἰς ὃ ἡ ἐχέτλη καθίεται, ἀλύη. Τὸ δὲ ξύλον τὸ ἀπὸ τούτου γινόμενον ἐπὶ τοὺς βοῦς, γύης. Τὸ δὲ ἀπὸ τοῦ γύου εἰς τὸν ζυγὸν, ἱστοβοεύς. Τοῦ δὲ ζυγοῦ τὰ τιθέμενα ἐπὶ τοὺς αὐχένας τῶν βοῶν, οἱ μὲν, ζεύγλας· οἱ δὲ, βοείας· οἱ δὲ, μέσσαβα καλοῦσιν ### α 2274 Αὐτοκράτωρ Μεμπτέον οὖν τὴν συνήθειαν ἐπὶ τοῦ αὐτοκράτωρ ὀνόματος. Παρὰ τὸ κρατῶ, κράτωρ, κρατήτωρ εἶναι λέγεται· παρὰ γὰρ τὸ κραίνω, ἐστὶ κράντωρ. Καὶ ἐν συνθέσει, αὐτοκράτωρ, ὁ αὑτοῦ κρατῶν ### α 2275 Αὐτοκασίγνητος Γνήσιος ἀδελφὸς, ὁ ἐκ τῶν αὐτῶν γονέων ### α 2276 Αὐτόδιον Ὀδυσσείας θ, ἐξ αὐτῆς τῆς ὁδοῦ ἐλθόντα ### α 2277 Αὐτόγνωτος Σὲ δ’ αὐτόγνωτος ὤλεσεν ὀργὰ, Σοφοκλῆς, ἀντὶ τοῦ αὐθαίρετος καὶ ἰδιογνώμων τρόπος ### α 2278 Αὐτοκτίσται Οὐ κατασκευασταὶ, ἀλλ’ αὐτοκτίσται ### α 2279 Αὐτόχθονα ἑστίαν Τὴν τοῦ Χείρωνος, παρ’ ὅσον ἐν τοῖς ὄρεσι διῆγεν, οἴκησιν ἔχων φυσικήν ### α 2280 Αὐτάγητοι Αἱ ἀγάμεναι ἑαυτάς ### α 2281 Αὐτάγητος Θαυμαστικῶς ἔχων ἑαυτοῦ· ὡς δ’ ἔνιοι, αὐθάδης ### α 2282 Αὐτόρεκτον Οἷον, τὸν ἑαυτὸν ἀποκτείναντα ### α 2283 Αὐτότατα μέλη Ὡς ἂν εἴπῃ ἀδέσποτα, οὐκ ἔχοντα τοὺς ἐπιτάσσοντας ### α 2284 Ἀναυλόχητον τὴν μικρὰν λέγει. Οὐ γὰρ ἦν ναῦς, ἀλλ’ αὐτοσχέδιον πλοῖον, οὐδέπω ἐν ὅρμῳ καὶ λιμένι καταλεγόμενον· ναυλόχους γὰρ ἔλεγον τοὺς λιμένας ### α 2285 ἀυτοκάβδαλον δὲ, τὸ εἰκῇ καὶ ὡσαύτως καὶ αὐτουργὸν γεγονός. Κυρίως δὲ ἡ λέξις ἐπὶ τῶν ἀλφίτων εἴρηται. Τὸ ὡς ἔτυχε φυραθὲν ἄλευρον αὐτοκάβδαλον ### α 2286 Αὐτονυχεί Ἐπίρρημα· σημαίνει δὲ τὸ ἐν αὐτῇ τῇ νυκτί· ἄλλοι, αὐτοῖς ὄνυξιν ### α 2287 Αὐτοβοεί Αὐτόθεν σὺν τῇ φωνῇ, ἢ εὐθὺς ἅμα τῇ βοῇ, τὸ παραχρῆμα, συντελεσθῆναι, ἐπὶ πολεμικοῖς ἔργοις, οἷον ταχέως. Παρὰ δὲ Θεοπόμπῳ ἐπὶ τοῦ κατὰ κράτος. Ἅμα τῷ πολεμικῷ ἀλαλαγμῷ. Οὕτως Θουκυδίδης ### α 2288 Αὐτολήκυθος Ὁ πένης· ἀπὸ τοῦ ἑαυτοῖς τὰς ληκύθους φέρειν εἰς τὰ βαλανεῖα. Οἱ δ’ ἄσωτοι, παρὰ τὰς συμβολὰς ἐν ταῖς ληκύθοις ἔχειν καὶ φέρειν εἰς τὰ συμπόσια· ἢ ὡς αὐτὸ μόνον λήκυθον ἔχοντες ### α 2289 Αὐτόχρημα Αὐτὸ τὸ πρᾶγμα. Εἰς τὸ ### α 2290 Αὐτοσχεδά Ἐκ τοῦ σύνεγγυς· Μάρις δ’ αὐτοσχεδὰ δουρί. Καὶ ### α 2291 αὐτοσχεδὸν σύνεγγυς· καὶ ### α 2292 αὐτοσχεδίην ἐκ χειρὸς ὁμοίως ### α 2293 Αὐχμός Ἡ ξηρότης. Εἴρηται παρὰ τὸ αὔξω κατὰ ἀντίφρασιν αὐχμὸς, ὁ μὴ ποιῶν τι αὔξεσθαι· ἡ ὑγρότης γὰρ τρέφει· ἢ παρὰ τὸ αὔω, τὸ ξηραίνω, γίνεται αὐχμός· τὸ μὲν γὰρ κοινὸν, αὐγμός· τὸ δὲ Ἀττικὸν, αὐχμός· ἢ παρὰ τὸ ἄζω, τὸ ξηραίνω, ἀχμὸς, καὶ αὐχμός ### α 2294 Αὐχήν Ὁ τράχηλος· παρὰ τὸ αὐχμὸς, ὃ σημαίνει τὸν κατάξηρον τόπον, γίνεται αὐχμήν· καὶ παρὰ τὴν αὐχμὴν, αὐχὴν, ὁ κατάξηρος τόπος τοῦ σώματος. Ἢ παρὰ τὸ ὀχῶ, ὀχὴν, καὶ αὐχὴν, ἐφ’ οὗ ὀχεῖται ἡ κεφαλή. Ἢ παρὰ τὸ αὐχεῖν καὶ γαυριᾶν γίνεται αὐχήν· γαυριῶντες γὰρ καὶ ἐπαιρόμενοι ἀνατείνομεν αὐτόν. Οὕτω δὲ καὶ τραχηλιᾶν τινὰς λέγομεν. Οὕτω Μεθόδιος ### α 2295 Αὔω Τὸ ξηραίνω, παρὰ τὸ ὕω, τὸ βρέχω, μετὰ τοῦ στερητικοῦ α, ἀΰω· καὶ κατὰ συναίρεσιν, αὔω, τὸ ἐξ ἀνομβρίας γινόμενον. Τὸ δὲ φωνῶ, παρὰ τὸ ἄω τὸ πνέω, πλεονασμῷ τοῦ υ, γίνεται αὔω· καὶ ὁ μέλλων, αὔσω. Τὸ δὲ λάμπω, ἀπὸ τοῦ φῶ, τὸ λέγω, γίνεται φαύω· καὶ κατὰ ἀποβολὴν τοῦ φ, αὕω· διὸ καὶ δασύνεται. Σημαίνει δὲ τέσσαρα· τὸ λάμπω, ἐξ οὗ καὶ αὔριον· τὸ ξηραίνω, ἐξ οὗ καὶ αὖος, ὁ ξηρός· τὸ καίω, ἐξ οὗ καὶ βάναυσος, ὁ παρὰ τὸ πῦρ ἐργαζόμενος· τὸ βοῶ, ἐξ οὗ, Αὖε δ’ Ἄρης ἑτέρωθεν. Ἔστι καὶ αὔω, τὸ καθεύδω· Νίκανδρος ἐν Θηριακοῖς, Ἢ καὶ ἁματροχιῇσι κατὰ στίβον ἐνδυκὲς αὔει. Ἀντὶ τοῦ καθεύδει, ἢ διατρίβει. Εἴρηται παρὰ τὴν αὔαν Αἰολικῶς τὴν ἡμέραν· τὴν γὰρ ἠὼ οἱ Αἰολεῖς αὖαν φασί. Κυρίως αὔω λέγεται τὸ ἕως τῆς ἕω καθεύδω. Τὸ δὲ ἄω σημαίνει δύο· τὸ πνέω, οὗ ὁ μέλλων, ἀήσω· καὶ τὸ κοιμῶμαι, οὗ ὁ μέλλων, ἀέσω· ἐξ οὗ καὶ ἀεσίφρων ### α 2296 Αὔως Ἡ ἠὼς, τουτέστιν ἡ ἡμέρα. Οὕτω λέγεται παρὰ τοῖς Αἰολεῦσι. Σαπφὼ, Πότνια αὔως· Καὶ, Ἕσπερε πάντα φέρων ὅσα φαινόλις ἐσκέδας’ αὔως. Εἴρηται παρὰ τὸ αὔω, τὸ βοῶ, αὔως. Ἐπειδὴ φαινομένης αὐτῆς τὰ ζῷα φθέγγονται, καὶ ἀλλήλους ἐπὶ τὰ ἔργα καλοῦσιν οἱ ἄνθρωποι ### α 2297 Ἀφαδός Ἐχθρός· παρὰ τὸ ἀφανδάνειν. Καὶ ### α 2298 ἀφαδία ἡ ἀπαρέσκουσα, ἔχθρα. Εὔπολις Ἀνδρογύνοις, Δοκῶ μοι νῦν ὁρᾶν ἀφαδίαν. Εἴρηται παρὰ τὸ ἀπὸ καὶ τὸ ἁδεῖν, ὃ σημαίνει τὸ ἀρέσκειν, ἵν’ ᾖ ἡ μὴ ἀρέσκουσα. Ἀφαδία οὖν, ἡ ἀφανδάνουσα· καὶ οἱ ἐχθροὶ δὲ τοιοῦτοι ἀφανδάνοντες καὶ πολέμιοι ### α 2299 Ἀφάμαρτεν Ἀπέτυχεν· ἀπὸ τοῦ ἁμαρτῶ ### α 2300 Ἀφαμαρτοεπής Ὁ ἁμαρτάνων ἐν τῷ λέγειν ### α 2301 Ἄφαλον Κυνέην ταυρείην ἄφαλόν τε καὶ ἄλοφον. Τὴν ἐκ ταυρείου δέρματος, ἄφαλόν τε καὶ ἄλοφον κατ’ ἐπιτήδευσιν, ἵνα λανθάνῃ. Φαλοὶ γὰρ τὰ ἐπὶ τῶν περικεφαλαιῶν μικρὰ ἀσπιδίσκια· λόφοι δὲ, αἱ τριχώσεις ### α 2302 Ἄφακα Σύρων μὲν ἐστὶν ἡ λέξις· δύναται δὲ καθ’ Ἑλλάδα γλῶσσαν, εἰ δεῖ τὸ δημῶδες εἰπεῖν ῥῆμα, περίλημμα, περιλαβούσης τὸν Ἄδωνιν τῆς Ἀφροδίτης ἐκεῖ ἢ τὴν πρώτην ἢ τὴν ἐσχάτην περιβολήν ### α 2303 Ἀφανίσαι Οἱ πάλαι οὐχὶ τὸ μολῦναι, ὡς νῦν, ἀλλὰ τὸ τελέως ἀφανῆ ποιῆσαι ### α 2304 Ἄφαρ Ἐπίρρημα μεσότητος ἀντὶ τοῦ εὐθέως· παρὰ τὸ ἅπτω ῥῆμα, τὸ εὐθέως οὕτω ταχέως καὶ ἅμα τῷ ἅψασθαι καὶ ἴεσθαι γινόμενον. Ἐξ οὗ καὶ οἱ Ἴωνες καὶ οἱ Ἐφέσιοι ### α 2305 ἀφαρεὶ λέγουσι τὸ ταχέως καὶ ἀσκόπως ποιεῖν τὶ ἢ φθέγγεσθαι. Σημαίνει δὲ τέσσαρα· τὸ ταχέως, ἄφαρ δέ σε Παλλὰς Ἀθήνη ἔγχει ἐμῷ. Σημαίνει δὲ καὶ τὸ πρόχειρον καὶ παραχρῆμα, ἄφαρ δέ τε χεῖρες ἀμύνειν εἰσὶ καὶ ἡμῖν. Καὶ τὸ αἰφνίδιον, Ὡς δ’ ἄφαρ ἐκ Τρώων ἐλασαίατο μώνυχας ἵππους. Σημαίνει καὶ τὸ ῥᾳδίως, ἄφαρ δέ οἱ ἄγγελος ἦλθεν ### α 2306 Ἀφάρτερος Τῶν δ’ ἵπποι μὲν ἔασιν ἀφάρτεροι. Ταχύτεροι. Παρὰ τὸ ἄφαρ ἐπίρρημα σημαῖνον τὸ ταχέως. Ἔνθεν οἱ Ἀλεξανδρεῖς ἀφαρεὶ λέγουσι τὸ ἐσπουδασμένως καὶ ταχέως καὶ ἀπερισκέπτως ποιεῖν τὶ ἢ λέγειν ### α 2307 Ἀφαρεύς Ὁ ἥρως· Ἀφαρῆά τε Δηΐπυρόν τε. Ὁ δὲ Ἀπολλώνιος καὶ Πίνδαρος Ἀφαρῆος ὑποτίθενται τὴν εὐθεῖαν. Εἴρηται οὖν παρὰ τὸ φάρος, τὸ παρὰ τοῖς τραγικοῖς συστελλόμενον· καὶ ἐν παραγωγῇ, Ἀφαρεύς· ὁ δὲ Ἡρωδιανὸς φησὶ τὰ τοιαῦτα τῶν ὀνομάτων παρὰ τὸ Ἄρης συγκεῖσθαι, Τυνδάρης, Ἀμφιάρης, καὶ Ἀμφιάραος. Γέγονεν οὖν καὶ τὸ Ἀφάρης οὕτως· εἶτα παρώνυμον, Ἀφαρεύς· ὁ δὲ Κράτης, παρὰ τὸ ἄφαρ ἐπίρρημα ### α 2308 Ἀφάροτος Ἡ ἀναροτρίαστος γῆ ### φ 4 Φάρος γὰρ ἡ ἄροσις· οἷον ἄαρος, καὶ πλεονασμῷ τοῦ φ, ἄφαρος. Καὶ αὐτὴ δὲ ἡ ἄροσις, παρὰ τὸ αἴρειν καὶ διαιρεῖν· ἢ φάρος, παρὰ τὸ φάρσαι, ὅ ἐστι σχίσαι· καὶ γὰρ ### χ 2 χιτῶνας τοὺς εἰς δύο μέρη κεχωρισμένους· καὶ ### φ 5 φάρσος τὸ ἀπόσχισμα τῆς ἐσθῆτος. Εἰς τὸ φ ### α 2309 Ἀφαυρός Ὁ ἀσθενής· ἤτοι ὁ ἄγαν παῦρος καὶ ὀλίγος κατὰ δύναμιν. Ἢ παρὰ τὸ φῶ, τὸ λέγω, ὁ μέλλων φάσω, γίνεται φαρός· καὶ μετὰ τοῦ στερητικοῦ α, ἀφαρός· καὶ πλεονασμῷ τοῦ υ, ἀφαυρὸς, ὁ μὴ δυνάμενος δι’ ἀσθένειαν λέξαι· ἢ ὁ μηδενὸς λόγου ἄξιος. Ἢ παρὰ τὸ φῶ, τὸ φαίνω, παράγωγον ῥῆμα, φάω· καὶ ἐξ αὐτοῦ φάρος ὄνομα· καὶ κατὰ στέρησιν, ἀφαρός· καὶ πλεονασμῷ τοῦ υ, ἀφαυρὸς, ὁ ἀλαμπὴς καὶ εὐτελής. Ὀξύνεται δὲ τὸ φαρὸς, πρὸς ἀντιδιαστολὴν τοῦ παρὰ Καλλιμάχῳ εἰρημένου, οἷον, Ἦ ἄφαρον φαρόωσι. Ἄφαρον δὲ, τὴν ἀγεώργητον γῆν, παρὰ τὸ φέρω. Εἰς τὸ ### α 2310 Ἀφαυρά Ἀσθενέστερα, ἀμαυρότερα, ἢ κουφότερα ### α 2311 Ἀφάσσειν Τὸ ψηλαφᾶν. Παρὰ τὸ ἅπτω, ἁφὴ, ἁφῶ, ἁφάσσω, τὸ τῇ ἁφῇ ὑποβάλλω, ὡς μάσθλη, μασθλάσσω ### α 2312 Ἀφέστατε Ἄποθεν καὶ χωρὶς ἑστήκατε· κατὰ συγκοπήν ### α 2313 Ἀφεστᾶσι πόρρωθεν ἐστήκεισαν, ἑστήκασι κατὰ συγκοπήν ### α 2314 Ἄφεμα Ἐκ τοῦ ἵημι, ἵεμαι, εἷκα, εἷμαι, ἕμα· καὶ ἐν συνθέσει, ἄφεμα, τὸ ἀπόσταλμα ### α 2315 Ἀφετήρ Ἀπὸ τοῦ ἵημι, ἑτὴς, καὶ ἑτὴρ, καὶ ἀφετήρ ### α 2316 Ἀφ’ ἑστίας ἄρχεται Τουτέστιν ἀπό τινος οἰκίας ἄρχεται. Ἑστίαν γὰρ ἐκάλουν οἱ ἀρχαῖοι οὐ μόνον τὸ σκεῦος, οὐδὲ μὴν αὐτὴν τὴν θεὰν, ἀλλὰ καὶ τὴν οἰκίαν· καθὰ ὅταν λέγῃ, πᾶσιν γὰρ ἐπίστιόν ἐστιν ἑκάστῳ. Καὶ, Τρῶας μὲν λέξασθαι, ἐφέστιοι ὅσσοι ἔασιν. Ὅσοι οἶκον ἔχουσι. Καὶ ἐν τῇ συνηθείᾳ λέγεται ### α 2317 ἀφ’ ἑστίας ἄρχεται τουτέστιν ἀπό τινος οἰκίας ἄρχεται ### α 2318 Ἀφελής Ὁ ὑγιὴς τὸ σῶμα καὶ ὁλόκληρος. Οὕτω παρὰ Ἀθηναίοις· παρὰ τὸ μηδενὸς ἀφαιρεῖσθαι μέρους τοῦ σώματος, ἀλλ’ ὑγιὴς εἶναι. Λέγεται δὲ ἀφελὴς καὶ ὁ εὔκολος, ὃν ἄν τις ἕλοι διὰ τὴν εὐκολίαν. Ἀριστοφάνης Ἱππεῦσι, Διὰ τῶν ἀφελῶν πεδίων ἔρρει, καὶ τῆς στάσεως παρέσυρεν. Καὶ οἱ βασιλεῖς καὶ οἱ ἱερεῖς ἐδοκιμάζοντο Ἀθήνῃσιν, εἰ ἀφελεῖς καὶ ὁλόκληροι. Λέγεται καὶ ὁ ἁπλοῦς ἐν τῷ βίῳ ### α 2319 Ἀφελῶν πεδίων Ἀντὶ τοῦ ὁλοκλήρων, κατὰ στέρησιν· τῶν μεγάλων καὶ ἀνεπικωλύτων ### α 2320 Ἀφέλεσθε Ἐπεί μ’ ἀφέλεσθέ γε δόντες. Ἐπειδὴ δεδωκότες μοι αὐτὴν ἀφείλεσθε, καὶ ὑβρίσατε ἑαυτούς· οὐ γὰρ ἐμέ. Ἀπὸ τοῦ ἕλω, τὸ λαμβάνω, ἐν συνθέσει, ἀφέλω· ὁ παθητικὸς ἐνεστὼς, ἀφέλομαι· τὸ πληθυντικὸν, ἀφελόμεθα· τὸ δεύτερον, ἀφέλεσθε ### α 2321 Ἀφερτή Οἷον, Ἀφερτὴ δ’ ἀρετή. Ἀπὸ τοῦ φέρω γίνεται φερτὸς, καὶ φερτὴ, καὶ ἀφερτή. Ἐκ δὲ τοῦ φερτὸς, καὶ προφερέστερος τὸ συγκριτικὸν, καὶ προφερέστατος ### α 2322 Ἀφέσιος Ζεὺς ἐν Ἄργει τιμᾶται. Εἴρηται δὲ, ὅτι Δευκαλίων τοῦ κατακλυσμοῦ γενομένου διαφυγὼν, καὶ εἰς τὴν ἄκραν τὴν Ἀργοῦς διασωθεὶς, ἱδρύσατο βωμὸν ἀφεσίου Διὸς, ὅτι ἀφείθη ἐκ τοῦ κατακλυσμοῦ. Ἡ δὲ ἄκρα ὕστερον Νεμέα ἐκλήθη, ἀπὸ τῶν Ἄργου βοσκημάτων ἐκεῖ νεμομένων. Οὕτως Ἀρρειανὸς ἐτυμολογεῖ ἐν τῷ β τῶν Βιθυνιακῶν ### α 2323 Ἀφῆκα Ἐκ τοῦ ἵημι, ὁ μέλλων, ἥσω, ἧκα· καὶ ἐν συνθέσει, ἀφῆκα. Ὁ δ’ ἀφήμενος οὐκ ἀλεγίζει. Ἀντὶ τοῦ πόρρω καθεζόμενος ### α 2324 Ἀφεῖναι Τὸ ἀπολῦσαι ἐγκλήματος ### α 2325 ἀφῆναι τὸ τὰς ἐπτισμένας κριθὰς ταῖς χερσὶ τρίβειν ### α 2326 Ἀφέωκα Ἀμφίβολον. Θέμα γὰρ ἀφεῖκα. Εἶτα ἔλλειψις τοῦ ι, καὶ πλεονασμὸς τοῦ ω, ἀφέωκα. Οὐ δεῖ δὲ τὰ ἀμφιβαλλόμενα παραλαμβάνειν· ἀλλ’ ὥσπερ παρὰ τὸ πέτω γίνεται πέπτηκα, καὶ πέπτωκα κατὰ τροπὴν τοῦ η εἰς ω, οὕτως καὶ ἧκα, πλεονασμῷ τοῦ ε, ἕηκα· καὶ τροπῇ τοῦ η εἰς ω, ἀφέωκα· καὶ ὁ παθητικὸς παρακείμενος κατὰ τὸ τρίτον ἀφέωνται. Οὕτως Ἡρωδιανὸς ἐν τῷ περὶ Παθῶν. Τὸ δὲ θέμα, ἵημι· ὁ παρακείμενος, ἀφῆκα· ὁ Ἀττικὸς, ἀφέωκα· ὁ παθητικὸς, ἀφέωμαι· καὶ τὸ τρίτον τῶν πληθυντικῶν, ἀφέωνται ### α 2327 Ἀφίει Ἔστι ῥῆμα ἱῶ, περισπώμενον καὶ δασυνόμενον· ὁ παρατατικὸς, ἵουν, ἵεις, ἵει· καὶ ἐν συνθέσει, ἀφίει, καὶ προΐει. Ἀφίην δὲ ἐκ τοῦ ἀφίημι, ὡς τὸ ἐτίθην παρατατικός. Ἰστέον δὲ ὅτι τοῦ τίθημι καὶ δίδωμι καὶ ἵημι οἱ παρῳχημένοι μᾶλλον ἀπὸ τῶν εἰς ω εἰσὶν ἐν χρήσει ἤπερ ἀπὸ τῶν εἰς ΜΙ· Ὣς εἰπὼν, ἐν χερσὶ τίθει. Καὶ, Ἐδίδουν αὐτῷ ῥαπίσματα. Καὶ τὰ μὲν πρῶτα πρόσωπα τοῦ παρατατικοῦ γράφεται διὰ τοῦ η, ὡς ἀπὸ τῶν εἰς ΜΙ· τὰ δὲ δεύτερα καὶ τρίτα, διὰ διφθόγγου, ὡς ἀπὸ περισπωμένων ### α 2328 ἀφιᾶσιν. Ἔστι ῥῆμα, ἵημι· τὸ δεύτερον, ἵης· τὸ τρίτον, ἵησι· τὸ πρῶτον τῶν πληθυντικῶν, ἵεμεν· ἐξ οὗ τὸ ἀφίεμεν· τὸ δεύτερον, ἵετε, καὶ ἀφίετε· τὸ τρίτον, ἱεῖσιν· ὁμοίως τῇ δοτικῇ τῶν πληθυντικῶν τῆς ἰδίας μετοχῆς. Ταῦτα δὲ τὰ τρίτα πρόσωπα τῶν εἰς ΜΙ πληθυντικῶν οἱ Ἴωνες προσόδῳ τοῦ α καὶ συστολῇ τῆς παραληγούσης προφέρουσιν, ἀφιᾶσι, τιθέασι, διδόασι, ζευγνύασι. Καὶ ἀπὸ τοῦ ἱεῖσιν, Ἰωνικῶς ἱέασι· καὶ ἐν συνθέσει, ἀφιέασι· καὶ κατὰ συναίρεσιν Ἀττικὴν, ἀφιᾶσιν. Ἱᾶσι, πέμπουσιν· ἰᾶσι, πορεύονται ### α 2329 Ἀφήτωρ Ὁ τοξότης. Οὐδ’ ὅσα λάϊνος οὐδὸς ἀφήτορος ἐντὸς ἐέργει. Ἤγουν ὁ βαθμὸς, ἡ φλιά. Παρὰ τὸ ἵημι, ἕτης, καὶ ἀφέτης, ὡς τίθημι, θέτης· καὶ δίδωμι, δότης. Ταῦτα δὲ γίνονται κατὰ τροπὴν εἰς ΗΡ, θέτης, θετήρ· καὶ συνθέσει, ὑμνοθετήρ· δότης, δοτήρ. Οὕτως ἕτης, ἑτήρ· καὶ ὡς δοτὴρ, “δοτῆρες ἐάων,” οὕτως ἕτης ἕτωρ, καὶ ἥτωρ, καὶ ἀφήτωρ, ὁ ἀφιεὶς τὰ βέλη. Ἢ ὁ Ἀπόλλων. Ἤτοι ὁμοφήτορος, ὁμοίως πᾶσι προφητεύοντος καὶ μαντευομένου τῷ τε πένητι καὶ τῷ πλουσίῳ ### α 2330 Ἄφθα Ἡ ἐν στόματι ἕλκωσις. Τὸ δὲ αὐτὸ καὶ φθόη ### α 2331 Ἀφέξει Ἐκ τοῦ ἔχω, ἕξω· ἀπέχω, ἀφέξω. Οὐδ’ ὅ γε πρὶν λοιμοῖο βαρεῖας χεῖρας ἀφέξει. Ἐπίσχει, παύσει ### α 2332 Ἀφίγμεθα Ἔστιν ἵκω· ὁ δεύτερος ἀόριστος παθητικὸς, ἱκόμην· τὸ δεύτερον, ἵκου· καὶ ἐν συνθέσει, ἀφίκου. Ἀπὸ τοῦ ἵκω, ἵξω, ἷγμαι, ἵγμεθα, καὶ ἀφίγμεθα ### α 2333 Ἀφηνιάζω Εἴρηται ἡ λέξις ἀπὸ μεταφορᾶς τῶν ἵππων τῶν σκληρυνομένων καὶ ἄποθεν τῶν ἡνίων καθεστώτων ### α 2334 Ἀφηνιάζειν οὖν ἐστὶ, τὸ σκληρύνεσθαι καὶ ἄποθεν τῆς εὐθείας ὁδοῦ εἶναι. Γίνεται ἐκ τοῦ ἡνίον, ὃ σημαίνει τὸν λῶρον, ἡνιάζω, καὶ ἀφηνιάζω ### α 2335 Ἄφλαστον Οἷον, Ἄφλαστα καὶ φώσσωνας ὠργυωμένους. Τὰ ἀκροστόλια τῆς νηὸς, κατὰ ἀντίφρασιν· εὔθλαστα γάρ· κατὰ μετάθεσιν τοῦ θ εἰς φ. Ὅπερ λέγεται καὶ κορωνίς· καὶ ἐπὶ τοῦ κρικίου τῆς θύρας· καὶ τὸ ἐν τοῖς βιβλίοις ἐπικαμπὲς σχῆμα, ὅτε σημεῖον ποιοῦμεν. Διαφέρει δὲ τῶν κορύμβων ### α 2336 Ἄφλαστα μὲν λέγονται τὰ πρυμνήσια ### κ 14 κόρυμβα δὲ, τὰ πρωρήσια ### α 2337 Ἀφλοισμός Οἷον, Ἀφλοισμὸς δὲ περὶ στόμα γίνεται. Γέγονε παρὰ τὸν ἀφρὸν, ἀφροισμὸς, καὶ ἀφλοισμός. Ἢ παρὰ τὸ ἀφρίζω, ἀφρισμός· καὶ κατὰ μεταβολὴν τοῦ ρ εἰς τὸ λ, καὶ πλεονασμῷ τοῦ ο. Ἢ παρὰ τὸ φλέω, φλοισμὸς, καὶ ἀφλοισμός· ἔστι δὲ ψόφος ποιὸς, ἢ ἀφρός ### α 2338 Ἄφενος Ἔστιν ἔνος, ὁ ἐνιαυτός. Καλλίμαχος, Τετράενον Δαμάσου παῖδα Νεστορίδη. Καὶ παρ’ Ὁμήρῳ, Ἤνις ἠκέστας, τουτέστιν ἐνιαυσιαίας. Παρὰ τὸ ἕω, τὸ πληρῶ. Ἐκ τούτου γίνεται σύνθετον, ἄφενος, ὁ ἐξ ἑνὸς ἐνιαυτοῦ συναγόμενος πλοῦτος· πλοῦτος δὲ, ὁ ἐκ πολλῶν. Ὁ ποιητὴς οὐδετέρως χρᾶται τῇ λέξει, τινὲς δὲ ἀρσενικῶς· τὸ ἀπ’ ἐνιαυτοῦ περιὸν ἐς νέωτα. Ἢ ἄπενος, τὸ μὴ ἐν πενίᾳ, ἀλλ’ ἐν περιουσίᾳ χρημάτων· Οὐδέ ς’ ὀΐω, ἐνθάδ’ ἄτιμος ἐὼν, ἄφενος καὶ πλοῦτον ἀφύξειν. Ὅτε μὲν κλίνεται ἄφενος ἀφένου, ἀρσενικὸν ἐστίν· οἷον, Οὔτ’ ἀρετὴ ἀφένοιο. Ἀφενὸς λέγεται ὁ ἄνθρωπος ὁ πλήρης τοῦ ἀφένου, ὀξυτόνως. Ὅτε δὲ ἔστ’ ἄφενος, ὡς τέμενος, οὐδέτερόν ἐστι, τὸ ἄφενος, τοῦ ἀφένους· ἡ δοτικὴ, τῷ ἀφένει, καὶ κατὰ συγκοπὴν, ἄφνει. Παρὰ τὸ ἄφενος γίνεται ἄφνος κατὰ συγκοπὴν, ᾧ κέχρηται Πίνδαρος, Οἳ δ’ ἄφνει πεποίθασιν. Ἐκ τούτου γίνεται ῥῆμα, ἀφνῶ· καὶ ἐξ αὐτοῦ, ἀφνήμων. Ἀντίμαχος, Πολλὰ δὲ μῆλα τάπερ ἀφνήμονας ἄνδρας ### α 2339 Ἀφνειός Ἐκ τοῦ ἄφενος, πλεονασμῷ τοῦ ε, ἀφένεος· καὶ κατὰ συγκοπὴν, ἀφνεός· καὶ ### α 2340 ἀφνειὸς βιότοιο ὁ πλούσιος. Ἢ οἷον ἀπενεὸς, ὁ μὴ πενόμενος ### α 2341 Ἄφνω Παρὰ τὸ ἀφανὴς ὄνομα γίνεται ἐπίρρημα ἀφανῶς· καὶ συγκοπῇ καὶ ἀποβολῇ τοῦ ς, ἄφνω, τὸ ἐξαίφνης ### α 2342 Ἄφοδος Ὁ ἀπόπατος, οἱονεὶ ἔξω τῆς ὁδοῦ γινόμενος ### π 17 πάτος γὰρ ἡ ὁδός. Λέγεται δὲ ἄφοδος καὶ ἡ ἀναχώρησις, ὥσπερ καὶ ### ε 22 ἔφοδον τὴν ἐπέλευσιν λέγομεν ### α 2343 Ἀφόρδιον Ἡ ἀκαθαρσία, καὶ τὸ ἄξιον ἀπελασίας. Εἴρηται παρὰ τὸ ἀφορίζω, ἀφορίζιον, καὶ ἀφορίδιον, καὶ ἀφόρδιον συγκοπῇ, τὸ ἀφορίζεσθαι καὶ ἀπελαύνεσθαι ἄξιον. Ἢ ἀφοδιὰ, καὶ ἀφορδιά ### α 2344 Ἀφοσιοῦται Τὸ πληροῦται. Ἀπὸ τοῦ ὅσιος ὁσιῶ, καὶ ### α 2345 ἀφοσιῶ τὸ τὰ νενομισμένα ἐπὶ τῇ ταφῇ πληρῶσαι. Εἰς τὸ ### α 2346 Ἁφόωντα Ἰλιάδος ζ. Καὶ ἀγκύλα τόξ’ ἁφόωντα. Ψηλαφῶντα· ἀπὸ τοῦ ἁφὴ, ἀφῶ. Ἢ φόωντα, ἀντὶ τοῦ λαμπρύνοντα, καθαίροντα. Ἀπὸ δὲ τοῦ ἁφῶ, ἁφάω· ἁφάοντα, ἁφῶντα· καὶ πλεονασμῷ τοῦ ο, ἁφόωντα ### α 2347 Ἄφρων Παρὰ τὸ φρῶ, τὸ προϊῶ, μετὰ τοῦ στερητικοῦ α, ἄφρων ### α 2348 Ἀφραίνω Ἐκ τοῦ φρὴν, φρενὸς, φραίνω καὶ ἀφραίνω· καὶ ### α 2349 Ἀφρήτωρ Ὁ φρατρίαν καὶ συγγένειαν μὴ ἔχων ### φ 6 φρατρία δέ ἐστι κυρίως, τὸ τρίτον μέρος τῆς φυλῆς· ἄφιλος, ἢ ἄπολις ### α 2350 Ἀφροντιστήσας Ἀμεριμνήσας, ἢ ἀμελήσας, ἀπὸ τοῦ ἀφροντιστῶ. Τοῦτο παρὰ τὸ φροντίζω, φροντίσω· πλεονασμῷ τοῦ τ μετὰ περισπωμένης, φροντιστῶ, καὶ ἀφροντιστῶ καὶ ἀφροντιστήσας μετὰ τοῦ στερητικοῦ α. Τὸ φροντίζω, παρὰ τὸ φροντίς· τοῦτο παρὰ τὸ τὰς φρένας τίειν. Οἱ γὰρ φροντίδας ἔχοντες τὰς φρένας τιμωροῦνται ### α 2351 Ἀφρός Ἐκ τοῦ προϊῶ γίνεται προῶ, καὶ πρῶ, καὶ φρῶ ῥῆμα. Ἐκ τούτου γίνεται φρός· καὶ μετὰ τοῦ ἐπιτατικοῦ α, ἀφρὸς, τὸ μετὰ σφοδρᾶς φορᾶς προϊέμενον ### α 2352 Ἀφοσιώσας Ὁ καθάρας, ἢ ξενώσας, ἢ τὴν ὁσίαν ποιήσας, τουτέστι τὴν κηδείαν, ἢ τὴν ἐπὶ τῷ θανάτῳ μνήμην ### ο 16 ὅσιον λέγεται τὸ καθαρὸν, τὸ ὀφειλόμενον· διὰ τοῦτο καὶ τὴν ὁσίαν τῶν ἀπελθόντων φαμέν· τουτέστιν, οὐδὲν ὀφείλω αὐτοῖς λοιπὸν, οὐκ εἰμὶ ὑπεύθυνος. Ἢ μᾶλλον ### α 2353 ἀφοσιούμενοι τιμῶντες. Ἢ τὸ ὅσιον καὶ τὸ καθαρὸν καὶ τὸ ὀφειλόμενον ποιῶ. Παρὰ τὴν ἄφος, ὃ σημαίνει τὴν τραγάκανθον· ἀφοσιοῖ γὰρ καὶ καθαίρει τὰ ἐν τῷ θώρακι ὑγρά ### α 2354 Ἄφρεον Ἤφριζον, ἀφρὸν ἔπεμπον ### α 2355 Ἀφροδίτη Παρὰ τὸ δύνειν ἐκ τοῦ ἀφροῦ τοῦ θαλασσίου. Ἐκεῖθεν γὰρ ἀνῆλθεν. Ἡσίοδος τὴν Ἀφροδίτην, Ἀφρογένειαν θεὰν καὶ ἐϋστέφανον Κυθέρειαν κικλήσκουσι θεοί τε καὶ ἀνέρες, οὕνεκεν ἀφρῷ θρέφθη· ἀτὰρ Κυθέρειαν, ὅτι προσέκυρσε Κυθήροις· ἠδὲ Φιλομηδέα, ὅτι μηδέων ἐξεφαάνθη. Τινὲς δὲ παρὰ τὸν ἀφρὸν τοῦ σπέρματος τοῦ ἀνδρός· ἔφορος γάρ ἐστιν τῆς συνουσίας· ἢ διὰ τὸ ἐνθαλάττιον αὐτῆς τὴν γένεσιν εἶναι. Τινὲς δὲ παρὰ τὴν ἀφροσύνην· ἡ γὰρ ἀφροσύνη ἐναντία ἐστὶ τῇ φρονήσει, ἤγουν τῇ Ἀθηνᾷ. Ὁ δὲ Δίδυμος, παρὰ τὸ ἁβρὸν τῆς διαίτης. Διχῶς δὲ ἡ ἁβροδίαιτος· ὅτι δεῖ αὐτῇ διὰ τὸ κάλλος χλιδῆς· ἢ ὅτι οἱ κατεχόμενοι τῇδε τῇ θεῷ, ἁβροὶ καὶ πολυτελεῖς. Τὸ β τῷ φ συγγενές ἐστι. Δῆλον ἐκ τοῦ Μακεδόνας μὲν τὸν Φίλιππον Βίλιππον καλεῖν, καὶ τὸν φαλακρὸν, βαλακρόν· καὶ τοὺς Φρύγας, Βρύγας· καὶ τοὺς ἀνέμους διὰ τὸ φυσᾶν φυσήτας, βύκτας. Ὅμηρος, Βυκτάων ἀνέμων ### α 2356 Ἀφραδία Ἡ ἀπειρία· ἐκ τοῦ ἀφραδής· τοῦτο ἐκ τοῦ φράζω, φραδής· καὶ μετὰ τοῦ στερητικοῦ α, ἀφραδὴς, ὁ ἄβουλος καὶ ἄπειρος· καὶ τὸ θηλυκὸν, ἀφραδία ### α 2357 Ἀφραδίηισιν Ἀβουλίαις, ἀφροσύναις· ἀπὸ τοῦ φράζω, ἔφραδον, φραδία, καὶ ἀφραδία· καὶ ### α 2358 ἀφραδέως ἀνοήτως, ἀσυνέτως, ἀπείρως· ἀπὸ τοῦ ἀφραδής ### α 2359 Ἀφροδίτη Σημαίνει δύο. Ἐπὶ μὲν τῆς θεοῦ, Ἀμφ’ Ἄρεω φιλότητος ἐϋστεφάνου τ’ Ἀφροδίτης. Καὶ ἐπὶ τῆς συνουσίας, καὶ ἐκλελάθοιντ’ Ἀφροδίτης τὴν ἄρ’ ὑπὸ μνηστῆρσιν ἔχον ### α 2360 Ἀφυής Ἐκ τοῦ φυὴ, ὃ σημαίνει τὸν τρόπον καὶ τὴν θέσιν, μετὰ τοῦ στερητικοῦ α, ἀφυὴς, ὁ κακότροπος ### α 2361 Ἀφύη Ἰχθύδιον μικρὸν καὶ εὐτελές. Εἴρηται δὲ ἑνικῶς σπανίως, πλεονάκις δὲ πληθυντικῶς. Ἀριστοφάνης, Οὔποτ’ ἀφύας εἶδον ἀξιωτέρας. Εἴρηται δὲ παρὰ τὸ μὴ εἰς μέγεθος φύεσθαι· φύω, φυὴ, καὶ ἀφύη. Ἢ ἡ μὴ πεφυκυῖα, τοῦ α κακὸν σημαίνοντος. Ὀππιανὸς, Ὧδε καὶ ἠπεδανῆς ἀφύης ὀλιγηπελὲς ἔθνος οὔ τινος ἐκγεγάασιν ἀφ’ αἵματος οὐδὲ τοκήων. Καὶ μεθ’ ἑτέρους ἓξ στίχους, Ἐκ δὲ γενέθλης οὔνομ’ ἐπικλήδην ἀφρήτιδες αὐδάωνται, γράφεται ἀφυήτιδες ### α 2362 Ἀφυσγετόν Τὸ ἰλυῶδες καὶ συρφετόν. Παρὰ τὸ ἀφύω γίνεται ἀφυγετὸς, ὡς πήσσω, παγετός· καὶ πλεονασμῷ τοῦ ς, ἀφυσγετὸς, τὸ ἀφυσσόμενον ὑπὸ τοῦ ῥεύματος· τρέπει γὰρ τὰ δύο ΣΣ εἰς γ. Ἢ παρὰ τὸ φεύγω φυγετὸν, καὶ ἀφυσγετὸν, τὸ μὴ ἀποφεῦγον τῇ καταφορᾷ τοῦ ῥεύματος ### α 2363 Ἀφύσσω Ὁ μέλλων, ἀφύξω· ἀπὸ τοῦ ὕω, τὸ βρέχω, ὁ μέλλων, ὕσω· καὶ ἐν συνθέσει ἀφύσσω, πλεονασμῷ ἑτέρου ς· τουτέστι τὸ ἀπό τινος ἐπιρρέοντος ἀπαντλᾶν καὶ ἀπαρύεσθαι. Ἢ ἐκ τοῦ ἀρύω, τὸ ἀπαντλῶ, ἀρύσσω· καὶ τροπῇ τοῦ ἀμεταβόλου εἰς φ, ἀφύσσω ### α 2364 Ἀφυσσόμενοι Ἐκ τοῦ φύω τὸ κρατῶ, μετὰ τοῦ ἐπιτατικοῦ α, ἀφύω, ὁ μέλλων, ἀφύσω· καὶ πλεονασμῷ τοῦ ς, μεταγομένου τοῦ χρόνου εἰς ἐνεστῶτα, ἀφύσσω. Ἀνατρέπεται δέ· ἐπειδὴ τὰ ἀπὸ μέλλοντος εἰς ἐνεστῶτα παραγόμενα ἄχρι τοῦ παρατατικοῦ κλίνεται. Δωρικὴ δὲ ἡ λέξις· καὶ πλεονασμῷ τοῦ λ, λαφύσσω. Ἀπὸ μεταφορᾶς τῶν φυσσωμένων ἀσκῶν ### α 2365 Ἀφυλίσαι Παρὰ τὴν ἱλύν· καὶ κατὰ μετάθεσιν, ὕλις· καὶ ἐν συνθέσει, ἀφυλίσαι ### α 2366 Ἄφυκτος Παρὰ τὸ φεύγω, φευκτὸς, ὡς ἔχω ἐκτὸς, καὶ εὔχω εὐκτός· καὶ κατ’ ἔνδειαν τοῦ ε, φυκτὸς, καὶ ἄφυκτος. Εἰς τὸ ### α 2367 Ἀχανὲς πέλαγος Παρὰ τὸ χαίνω, χανῶ, χανές· καὶ μετὰ τοῦ ἐπιτατικοῦ α, ἀχανὲς, τὸ λίαν κεχηνός. Δηλοῖ δὲ καὶ ἄνεον εἶναι καὶ μὴ χαίνειν, κατὰ στέρησιν ### α 2368 Ἀχάναι Σκεῦος εἰς ἐπισιτισμὸν χρήσιμον· εἴρηται παρὰ τὸ χαίνειν, χάνη, καὶ ἀχάνη, τοῦ α ἐπιτατικοῦ νοουμένου ### α 2369 Ἀχαιός Ἐθνικόν. Ποσαχῶς λαμβάνονται τὰ ἐθνικά; Τετραχῶς· ἐκ πόλεως, ἐξ ἔθνους, ἐκ χώρας, ἐκ βασιλείας· τὸ δὲ Ἀχαιὸς, ἀπὸ Ἀχαιοῦ βασιλέως. Τὰ διὰ τοῦ ΑΙΟΣ, εἰ ἔχουσι πρὸ τῆς ΑΙ διφθόγγου τὸ χ, προπερισπᾶται· οἷον ἀρχαῖος, τροχαῖος. Σεσημείωται τὸ Ἀχαιὸς καὶ τὸ Ἐρυσιχαιός ### α 2370 Ἀχαιΐδες Ἔστι δὲ ἐθνικὸν, ἐκ τοῦ Ἀχαΐς· τοῦτο ἐκ τοῦ Ἀχάα, καὶ σημαίνει δύο. Τὸ δὲ Ἀχαιὸς εἴδους τῶν ὑποπεπτωκότων τῷ ὀνόματι ἐθνικοῦ ### α 2371 Ἀχαιϊνέα Ἡ ἔλαφος. Ἀπολλώνιος, ἥν τ’ ἀγρῶται ἀχαιϊνέη, καλέουσιν. Ἀπὸ Ἀχαιϊνέας πόλεως, ἐν ᾗ εἴδη εἰσὶν ἐλάφων μεγάλων ### α 2372 Ἀχαιά Ἡ Δημήτηρ παρὰ Ἀττικοῖς· Ἀριστοφάνης Ἀχαρνεῦσιν, Οὐδ’ ἂν τὴν Ἀχαιὰν ῥᾳδίως ἠνέσχετ’ ἄν. Εἴρηται παρὰ τὸ ἄχος τῆς Κόρης. Ἢ ὅτι μετὰ κυμβάλων ἠχοῦσα τὴν Κόρην ἐζήτει. Ἢ ὅτι τοῖς Ταναγραίοις μεταστᾶσιν ἐκ Τανάγρας ἡ Δημήτηρ κατ’ ὄναρ φανεῖσα ἐκέλευσεν αὐτοὺς ἀκολουθῆσαι τῷ γενομένῳ ἤχῳ· καὶ ὅπου ἂν παύσηται, ἐκεῖ πόλιν κτίσαι· καὶ ἱδρύσαντο ἱερὸν Ἀχαιᾶς Δημήτερος ### α 2373 Ἀχαιμένης Ὁ ἥρως· ἀφ’ οὗ καὶ οἱ Πέρσαι Ἀχαιμενίδαι· γέγονεν υἱὸς Περσέως· ὠνόμασται δὲ ἀπὸ τοῦ εἶναι τὸν προπάτορα αὐτοῦ ἀπὸ τῆς Ἀχαΐας. Οὕτως Νικόλαος ἐν δευτέρῳ τῶν ἱστοριῶν ### α 2374 Ἀχέρων Ὁ ἐν ᾅδου ποταμός· παρὰ τὸ ἐστερῆσθαι χαρᾶς τοὺς ἐκεῖ κατιόντας. Ἢ ὁ τὰ ἄχεα ῥέων ἀχρέων, καὶ καθ’ ὑπέρθεσιν, ἀχέρων ### α 2375 Ἀχερωΐς Ἡ λεύκη τὸ δένδρον παρὰ τὸν Ἀχέροντα ποταμόν· φασὶ γὰρ τὸν Ἡρακλέα ἐπὶ τὸν Κέρβερον κατελθόντα, καὶ παρὰ τῷ Ἀχέροντι πεφυκὸς τὸ δένδρον ἑωρακότα, ἡσθῆναι ἐπ’ αὐτῷ, καὶ ἀνενεγκεῖν· καὶ παρὰ τὸν Ἀχέροντα ἀχερωΐδα καλεῖσθαι· ἵν’ ᾖ ἀχεροντίς· καὶ κατὰ συγκοπὴν καὶ ἔκτασιν τοῦ ο εἰς ω, ἀχερωΐς. Ἀριστοτέλης δὲ τὴν αἴγειρον λέγει, ὅτι πάντα τὰ ὑλώδη φυτὰ ### α 2376 Ἀχερουσιάς Λίμνη ἐστὶ πλησίον Ἡρακλείας Πόντου· Ἔνθα μὲν εἰς ἀΐδαο καταιβάτις ἐστὶ κέλευθος, ἀκτή τε προβλὴς ἀχερουσιὰς ὑψόθι τείνει ### α 2377 Ἄχερδος Ἡ ἀγρία ἄπιος· ἄχερός τις οὖσα, ἡ δυσχερὴς ταῖς χερσὶ λαβέσθαι· καὶ πλεονασμῷ τοῦ δ, ἄχερδος, ὡς δείω, δείδω· οἷον Μοχθηρὸς ὢν καὶ τὴν γνώμην ἀχερδούσιος. Ἀντὶ τοῦ σκληρός. Ἔστι δὲ εἶδος ἀκάνθης ### α 2378 Ἀχέων Λυπούμενος. Παρὰ τὸ ἄχος, ἀχέω ### α 2379 ἀχεύων δὲ, ἀπὸ τοῦ ἀχέω ### α 2380 Ἀχελῷος Ποταμὸς μεταξὺ Αἰτωλίας καὶ Ἀκαρνανίας· κοινῶς δὲ πᾶν ὕδωρ Ἀχελῷος καλεῖται. Δοκεῖ δὲ τῶν ἐν τῇ Ἑλλάδι ποταμῶν μέγιστος εἶναι ὁ Ἀχελῷος· διὸ καὶ πᾶν ὕδωρ τῇ τούτου προσηγορίᾳ καλεῖται. Καὶ Ὅμηρος, Τῷ οὐδὲ κρείων Ἀχελώϊος ἰσοφαρίζει ### α 2381 Ἀχῆνες Οἱ πένητες· ἤτοι ἀεχῆνες τινὲς ὄντες, οἱ μηδὲν ἔχοντες· ἢ παρὰ τὸ τὰ κενὰ τῶν σκευῶν ἠχεῖν, ὧν ἡ πενία τὰ ἀγγεῖα ποιεῖ ἠχεῖν ### α 2382 Ἀχηρής Ὁ λυπηρός· ἐκ τοῦ ἀχαρὴς, ἐκτάσει τοῦ α εἰς η, ἀχηρής· καὶ διατί ὀξύνεται; Οὐ γάρ ἐστι τοῦ τύπου τῶν διὰ τοῦ ΗΡΗΣ. Ὁ τόνος οὖν ἐλέγχει τὸ σχῆμα· ὅτι οὐκ ἀπὸ τοῦ ἄχος ἀχήρης, ὡς ξίφος ξιφήρης ### α 2383 Ἄχθος ἀρούρης Παρὰ τὸ ἄγω ἀκτὸς, καὶ ἄχθος, ὡς ἔχω, ἑκτὸς, ἔχθος· τὸ ἀγόμενον καὶ βαρυνόμενον. Ἢ παρὰ τὸ ἄχος, πλεονασμῷ τοῦ θ ### α 2384 Ἀχιλλεύς Παρὰ τὸ ἄχος λύειν· ἰατρὸς γὰρ ἦν. Ἢ διὰ τὸ ἄχος ἐπενεγκεῖν τῇ μητρὶ καὶ τοῖς Ἰλιεῦσιν. Ἢ διὰ τὸ μὴ θίγειν χείλεσι χιλῆς, ὅ ἐστι τροφῆς· ὅλως γὰρ οὐ μετέσχε γάλακτος, ἀλλὰ μυελοῖς ἐλάφων ἐτράφη ὑπὸ Χείρωνος. Ὅτι ὑπὸ Μυρμιδόνων ἐκλήθη, καθά φησιν Εὐφορίων, Ἐς Φθίην χιλοῖο κατήϊε πάμπαν ἄπαστος. τοὔνεκα Μυρμιδόνες μιν Ἀχιλέα φημίξαντο ### α 2385 Ἀχολάξ Ἡ λιθώδης καὶ ψαμμώδης ἄμμος, ἢ ὁ μικρὸς λίθος ### α 2386 Ἀχλύς Σκοτία, ἀορασία, ἡ ἄγαν ἀλύουσα καὶ ἀποκρύπτουσα, παρὰ τὸ ἀλύω, τοῦ α ἐπιτατικοῦ ὄντος. Ἢ ἀπὸ τοῦ ἄχω ἀχὺς καὶ ἀχλύς· παρὰ τὸ τὰς ὄψεις ἡμῶν ὀχλεῖν καὶ λυπεῖν. Ἔστι χέω· καὶ ἐξ αὐτοῦ γίνεται χύω, χύσω, ὥσπερ ῥέω, ῥύω· ἀποβολῇ τοῦ ω χύς· καὶ πλεονασμῷ τοῦ λ, χλύς· καὶ μετὰ τοῦ ἐπιτατικοῦ α, ἀχλὺς, ἡ πάνυ κεχυμένη· ζόφος γάρ ἐστιν. Ἢ παρὰ τὸ ἄγαν καὶ τὸ εἰλῶ, ἡ ἄγαν συγκλείουσα καὶ ἀποκρύπτουσα ### α 2387 Ἀχνάσδημι κακῶς Παρὰ Ἀλκαίῳ. Ἔστιν ἄχω· παράγωγον, ἀχάζω, ἀχάζημι· καὶ τροπῇ τοῦ ζ εἰς ς καὶ δ, πλεονασμῷ τοῦ ν, ἀχνάσδημι. Οὕτως Ἡρωδιανὸς περὶ Παθῶν ### α 2388 Ἄχνη Σημαίνει δύο· τὸ ἄχυρον, Ὡς δ’ ἄνεμος ἄχνας φορέει. Λέγεται καὶ τὸ ἐπιπολάζον τῇ θαλάσσῃ, Ἄχνῃ ὑπεκρύφθη. Ἄχνη πᾶσα λεπτότης ὑγροῦ τε καὶ ξηροῦ. Ἐπὶ μὲν ὑγροῦ, Ἀποπτύει δ’ ἁλὸς ἄχνην. Ἐπὶ δὲ ξηροῦ. Κρίνει ἐπειγομένων ἀνέμων καρπόν τε καὶ ἄχνας. Παρὰ τὸ ἔχω, ἐχήνη· καὶ μετὰ τοῦ στερητικοῦ α, ἀεχήνη τὶς οὖσα, ἡ μὴ δυναμένη ἔχεσθαι καὶ κρατεῖσθαι διὰ τὸ λεπτομερὲς καὶ τομόν. Ἀλέξανδρος δὲ ὁ τοῦ Ἀσκληπιάδου λέγει αὐτὴν παρὰ τὸν αἴξω μέλλοντα εἶναι, ὡς τεύχω τεύξω τέχνη, ἀποβολῇ τοῦ ι. Ζήτει εἰς τὸ ### α 2389 Ἀχνύς Ἡ λύπη. Παρὰ τὸ ἄχος γίνεται παρώνυμον ἀχύς· καὶ πλεονασμῷ τοῦ ν, ἀχνύς· οἷον, Τῆς δ’ ὀλοφυρομένης ἀμφ’ ἀχνύϊ εἴβεται αἰών ### α 2390 ἄχνυμαι Ἐκ τοῦ ἄχος, ἀχῶ, ἀχύω, ἀχύνω πλεονασμῷ τοῦ ν, ὡς δύω δύνω· ἐν ὑπερβιβασμῷ, ἀχνύω· καὶ παράγωγον, ἄχνυμι· ὁ παθητικὸς ἐνεστὼς, ἄχνυμαι ### α 2391 Ἄχος Ἡ λύπη. Ἐκ τοῦ χῶ τοῦ δηλοῦντος τὸ διαχεῖσθαι, γίνεται ἄχω, παρὰ τὸ μὴ διαχεῖσθαι, ἀλλὰ συνέχεσθαι τὴν ψυχὴν ὑπὸ λύπης· ὅθεν καὶ τὸ χαίρειν εἴρηται παρὰ τὸ διαχεῖσθαι τὴν ψυχὴν ὑπὸ τῆς ἡδονῆς. Ἢ παρὰ τὸ ἔχω, κατὰ ἀντίφρασιν, ὃ οὐ θέλει τὶς ἔχειν. Ἢ χῶ τὸ χωρῶ, χός· μετὰ τοῦ στερητικοῦ, ἄχος, τὸ μὴ χωρούμενον διὰ τὴν λύπην. Ἢ χῶ, τὸ χέω, μετὰ τοῦ στερητικοῦ, ἄχος, τὸ μὴ χεόμενον. Ἢ παρὰ τὸ ἔχω ### α 2392 Ἀχόρα Ἀρσενικῶς, τὰ ἐν τῇ κεφαλῇ καὶ τῷ γενείῳ πίτυρα. Ἀριστοφάνης, Ἀδαχεῖ γὰρ αὐτοῦ τὸν ἀχόρ’ ἐκλέγει τ’ ἀεί ἐκ τοῦ γενείου. Ἡ εὐθεῖα, ἀχώρ· κατὰ ἀποβολὴν τοῦ ν, ἀπὸ τοῦ ἀχνὼρ, ἀπὸ τοῦ ἄχνη, ὃ σημαίνει πᾶν λεπτομερὲς καὶ κοῦφον. Ἀχὼρ δὲ σημαίνει τὸ πιτυρῶδες τῆς κεφαλῆς ### α 2393 Ἀχράς Ἡ ἀγρία ἄπιος, παρὰ τὴν ὄχλησιν τὴν ἐν τῷ ἐσθίεσθαι γινομένην ὑπ’ αὐτῶν· ἢ ἡ μηδέπω ἐν χρείᾳ γεγονυῖα ### α 2394 Ἄχραντον Ἀμόλυντον καὶ καθαρόν· παρὰ τὸ χραίνω χρανῶ, χραντὸς, καὶ ἄχραντος. Ἢ ἀχέραντον, οὗ μηδέπω χεὶρ ἥψατο. Ἢ τὸ μηδέπω ἐν χρείᾳ γεγονός. Ἢ ἀχρόαντον, τὸ μὴ χροὸς ἁψάμενον ### α 2395 Ἀχρεῖος Ἐκ τοῦ χρεία, μετὰ τοῦ στερητικοῦ α, ἀχρεῖος, οὗ μὴ ἔχει τὶς χρείαν. Καὶ ὤφειλεν εἶναι ἄχρειος, ὅτι τὰ ἀπὸ τῶν εἰς α καὶ η θηλυκῶν συντεθέντα προπαροξύνονται, πύλη, εὐρύπυλος· ἀλλὰ τὰ διὰ τοῦ ΕΙΟΣ ἔχοντα ἐν τῇ πρώτῃ συλλαβῇ τὸ ἄλφα πρὸ μιᾶς ἔχει τὸν τόνον. Καὶ τὸ οὐδέτερον, ἀχρεῖον. Ἀπὸ δὲ ὀνόματος μετήχθη εἰς ἐπιρρηματικὴν σύνταξιν ### α 2396 Ἀχρεῖον Ἔστι ῥῆμα χρῶ, δηλοῦν τὸ ἅπτομαι καὶ πλησιάζω· ἐξ οὗ παράγωγον, χραύω· ἀφ’ οὗ τὸ ἔχραε, τὸ ἐπεβάρυνεν· ἐξ οὗ χρής· καὶ μετὰ τοῦ στερητικοῦ α, ἀχρὴς, καὶ ἀχρεῖον, τὸ ἀσθενὲς, καὶ βάρους ἀμέτοχον· οἷον, ἀχρεῖον ἰδών, ἀντὶ τοῦ ἀσθενῶς καὶ ταπεινῶς, Ἰλιάδος β. ἐπὶ δὲ τῆς Πηνελόπης· οἷον, Ἀχρεῖον δ’ ἐγέλασεν, ἐπίπλαστον καὶ ἐπιπόλαιον, μέχρι τοῦ τὰ χείλη διανοίγειν ### α 2397 Ἀχρήϊος Ἔστι κτητικὸν, ἀπὸ τοῦ ἀχρεῖος, κατὰ ἔκτασιν τοῦ ε εἰς τὸ η, καὶ διαστάσει τοῦ ι, ἀχρήϊος ### α 2398 Ἀχρής Οἷον, ἀχρὴς δ’ ἀνέπαλτο. Ἔστιν ἄχρους· καὶ τροπῇ Αἰολικῇ τῆς ΟΥ διφθόγγου εἰς τὸ η, ὥσπερ τὸ φοβούμενος, φοβήμενος, γίνεται ἀχρής. Ἢ ὡς παρὰ τὴν χροιὰν γίνεται μελαχροίης, οὕτως ἀχροίης· καὶ κατὰ συγκοπὴν, ἀχρής ### α 2399 Ἄχρι Ἕως, παρὰ τὸ μέχρι ἐπίρρημα γίνεται, κατὰ ἀποβολὴν τοῦ μ, καὶ μεταθέσει τοῦ ε εἰς α ### α 2400 Ἄχνη Ὅμηρος τὸ ἐπιπολάζον τῇ θαλάσσῃ ἀφρῶδες· Ἱπποκράτης τὸ λεπτὸν ξύσμα τοῦ λίνου· Αἰσχύλος δὲ τὸν καπνόν· καὶ Ἀριστοφάνης οὕτως, Ἄχνη ὕπνου ### α 2401 Ἄχος Ἡ λύπη, ἡ ἀχανεῖς ποιοῦσα τοὺς παθόντας· ἐκ γὰρ τῆς πολλῆς λύπης φθέγγεσθαι ἐπεχόμεθα ### α 2402 Ἄχυρον Τὸ σημαινόμενον δῆλον. Ἡ καλάμη ἡ ἀλοηθεῖσα ἄχυρον λέγεται· εἴρηται παρὰ τὸ ἀέχυρόν τι ὂν, οὐδὲν ἔχον ἐχυρόν ### α 2403 Ἀχυρμιαί Οἱ τόποι εἰς οὓς τὰ ἄχυρα λικμώμενα ἐπιφέρονται, ἀχυριαὶ τινὲς οὖσαι, πλεονασμῷ τοῦ μ ### α 2404 Ἀχύνετον Σημαίνει τὸ πολύ. Νίκανδρος ἐν Θηριακοῖς, Πῦρ μὲν ἀείζωον καὶ ἀχύνετον ἔτρεσεν ὕδωρ. Τὸ πολύχυτον καὶ πολὺ ἐκζέσαν πῦρ εὐλαβεῖται τὸ ὕδωρ· ὁπηλίκον γὰρ ἐὰν ᾖ ὕδωρ σβέννυται τὸ πῦρ. Ἐγράφη δὲ τὸ α κατ’ ἐπίτασιν, ὡς ἄξυλος. Ἀπὸ τοῦ χέω, χύω, χύνω, χύνετον, καὶ ἀχύνετον ### α 2405 Ἅψεα Κυρίως αἱ συναφαὶ τῶν μελῶν· καταχρηστικῶς δὲ, καὶ τὰ μέλη. Παρὰ τὸ ἅπτω, ἅψω, ἅψον· καὶ ἅψεα, τὰ ἐξ ἀλλήλων συγκείμενα καὶ συνηρμοσμένα. Νίκανδρος, Τῶν δέ τε καμνόντων ὀλίγος περὶ ἅψεα θυμός ### α 2406 Ἀψεγέως Σημαίνει τὸ ἀμέμπτως. Κατασκευάζεται ὥσπερ τὸ ἀψοφέως. Ἀπὸ τοῦ ἄψοφοι ἀψόφων γέγονε τὸ ἐπίρρημα ἀψόφως· καὶ πλεονασμῷ τοῦ ε, ἀψοφέως. Διαιρεῖσθαι δὲ οὐκ ἔστιν. Ὅμοιον δὲ τούτου καὶ τὸ ἀπτερέως παρ’ Ἡσιόδῳ, ἀπὸ τοῦ πτερέως τὸ ταχέως ### α 2407 Ἀψίνθιον Εἶδος βοτάνης πικρᾶς, ὡς καὶ τὸ ἀβρότονον. Ἔνιοι δὲ τῶν κωμικῶν ἀπίνθιον καλοῦσι. Καὶ ἔστιν ἤτοι ἀπίνθιον, ὃ οὐκ ἄν τις πίῃ διὰ πικρότητα· ἢ παρὰ τὸ ἅπτω, οὗ οὐδεὶς ἅπτεται ### α 2408 Ἀψίκορον Παρὰ τὸ ἂψ, ὃ σημαίνει τὸ εὐθέως, καὶ τὸ κόρος, τὸ εὐθέως κόρον λαμβάνον, καὶ ταχέως πληρούμενον. Καὶ ### α 2409 ἁψιμαχία ἡ πρὸς ὀλίγον διαφορά ### α 2410 ἀψὶς σημαίνει τὸν δεσμόν· ὡς τὸ, Μή πως ὡς ἀψῖσι λίνου ἁλόντε πανάγρου. Εἴρηται παρὰ τὸ ἅπτω τὸ σημαῖνον τὸ δεσμῶ· οἷον, Βοέους δ’ ἐξῆπτεν ἱμάντας. Καὶ, Ἅψας ἀμφοτέρωθεν ἐϋστρεφὲς ἔντερον οἰός. Σημαίνει δὲ καὶ τοῦ τροχοῦ τὸ ἐπικαμπὲς ξύλον παρὰ τῷ Ἡσιόδῳ, οἷον, Τρισπίθαμον δ’ ἅψιν τάμνειν δεκαδώρῳ ἁμάξῃ. Γέγονε καὶ αὐτὸ παρὰ τὸ ἅπτω ἅψω ἁψὶς, ἡ ἁπτομένη τῆς γῆς. Ὤφειλε δὲ βαρύνεσθαι καὶ συστέλλειν τὸ ἰῶτα· τὰ γὰρ εἰς ΙΣ ὀνόματα ἀπὸ μελλόντων γινόμενα καὶ βαρύνεται καὶ συστέλλει τὸ ι, μέμψω, μέμψις· ἕξω, ἕξις· λέξω, λέξις· οὕτως καὶ ἅψω ἅψις ὤφειλεν εἶναι. Ὅθεν Ἡσίοδος ἀναλογώτερον εἶπεν ἅψις βαρυτόνως. Ἔστιν οὖν εἰπεῖν, ὅτι ἐπειδὴ τὸ ἅψις ἐκτείνει τὸ ι, τούτου χάριν καὶ ὀξύνεται. Τὰ γὰρ εἰς ΙΣ ὀξύτονα θηλυκὰ ὑπὲρ μίαν συλλαβὴν ἁπλᾶ ἐκτείνοντα τὸ ι ἐπὶ τέλους ἔχουσι τὸν τόνον· οἷον, κνημὶς, κρηπὶς, σφραγίς· οὕτως οὖν καὶ ἁψίς. Πρόσκειται, “ἁπλᾶ,” διὰ τὸ τανυκρῆπις σύνθετον. Τὰ εἰς ΙΣ ὀξύτονα θηλυκὰ ὑπὲρ μίαν συλλαβὴν κοινὰ ἀποστρέφουσι τὴν ΕΙ δίφθογγον, σανὶς, ῥανὶς, βολὶς, θυρίς. Πρόσκειται, “ὀξύτονα·” διὰ τὸ ἀντήρεις· “ὑπὲρ μίαν συλλαβὴν,” διὰ τὸ κλείς· “κοινολεκτούμενα·” τὸ γὰρ εὐσεβὴς καὶ εὐγενὴς διὰ τῆς ΕΙ διφθόγγου γράφουσιν οἱ Βοιωτοί ### α 2411 Ἄψυρτοι Ἔθνος Σκυθικόν· ὧν ἐν τῇ γῇ κεῖται τὸ σῶμα τοῦ Ἀψύρτου· Κείαται ὀστέα κεῖνα μετ’ ἀνδράσιν Ἀψυρτεῦσιν. Ἀπολλώνιος ### α 2412 Ἄψορρον Ἐπίρρημα μεσότητος, ἀντὶ τοῦ ὀπισθόρμητον. Γίνεται ἐκ τοῦ ἂψ καὶ τοῦ ὄρω, τὸ διεγείρω, τὸ ὁρμῶ, πλεονασμῷ τοῦ ρ· οἷον, Ἄψορροι στέλλεσθε ### α 2413 Ἀψορρόου Οἷον, Ἀψορρόου Ὠκεανοῖο. Παρὰ τὸ ἂψ καὶ τὸν ῥόον, πλεονασμῷ τοῦ ο· ἢ παρὰ τὸ αἶψα, ἄψορρος. Ἀμφότερα γὰρ δύνανται εἶναι ### α 2414 Ἄψ Σημαίνει δὲ εἰς τοὐπίσω, ἀπὸ τοῦ α τοῦ σημαίνοντος τὸ ὀπίσω, ἂψ, κατὰ πλεονασμὸν τοῦ ψ. Ἢ παρὰ τὸ ἕπω τὸ ἀκολουθῶ· ὁ μέλλων, ἕψω, ἓψ, καὶ ἄψ. Ἰάσων δὲ λέγει αὐτὸ εἶναι ἄοψ, τὸ μὴ ὀπτόν· τὰ ὀπίσω οὐκ ὀπτὰ, καὶ οὐ θεωρητά· ἄοψ οὖν, καὶ ἄψ. Ἡρωδιανὸς δὲ μηδέποτε τὰ διπλᾶ πλεονάζειν. Πλούταρχος δὲ ἀπὸ τοῦ ὀπίσω τὸ ἂψ λέγει εἶναι, τοῦ ο εἰς α τραπέντος, καὶ τοῦ π εἰς ψ· τοῦτο δὲ βίαιον. Σημαίνει τρία· τὸ εἰς τοὐπίσω, καὶ τὸ μετὰ ταῦτα, ὡς τὸ, Ἂψ δ’ εἰς Ἴλιον ἦλθεν. Σημαίνει καὶ τὸ ἔσω, ὡς τὸ, Ἂψ δὲ ποδῶν ἰὼν καταρέζετο ### α 2415 Ἄγκυρα Πόλις Γαλατίας· οἱ δὲ, Φρυγίας. Ἱστορεῖ Μιθριδάτης καὶ Ἀριοβαρζάνης, νεήλυδας τοῖς Γαλάταις συμμαχήσαντας, διώξας τοὺς ὑπὸ Πτολεμαίου σταλέντας Αἰγυπτίους ἄχρι θαλάσσης, καὶ λαβὼν τὰς ἀγκύρας τῶν νεῶν αὐτῶν, καὶ μισθὸν τῆς νίκης εἰς πολισμὸν λαβόντας, χώραν κτίσαι καὶ ὀνομάσαι οὕτως. β. Β τὸ στοιχεῖον, ὅτι δευτέραν ἔχον τάξιν ἐπιβέβηκε τῶν λοιπῶν ### β 1 Βαβάκτης Ὀρχηστὴς, λάλος, μανιώδης, βακχευτής. Λέγεται δὲ καὶ ὁ Πάν. Κρατῖνος, Χαῖρε χρυσόκερω βαβάκτα κήλων Πάν. Παρὰ τὸ βάζω τὸ λαλῶ, βάξω, βέβαγμαι, βέβακται, βαβάκτης, ὁ πολλὰ λαλῶν, φλύαρος ### β 2 Βάβαξ Λάλος, φλύαρος. Παρὰ τὸ βάζω, βάξω, βάξ· καὶ κατὰ ἀναδιπλασιασμὸν, βάβαξ. Ἀρχίλοχος, Κατ’ οἶκον ἐστρωφᾶτο μισητὸς. Ἔστι καὶ ἐπίρρημα ### β 3 βαβαὶ βαβαιὰξ θαυμαστικὸν ἐπίφθεγμα ### β 4 Βάβαξ Μάταιος, ἐνθουσιῶν, ἀναιδής ### β 5 Βαβυλών Πόλις Ἀσσυρίας, ἣν Σεμίραμις ἐτείχισε τῷ περιβοήτῳ τείχει. Εἴρηται δὲ ἀπὸ Βήλου, ὃς κτίσας αὐτὴν ἀφ’ ἑαυτοῦ προσηγόρευσε· Βὰλ γὰρ καλεῖται τῇ Σύρων φωνῇ, ὃ τῇ Ἑλληνίδι Βῆλος. Δοκεῖ δέ μοι βήλων, καὶ ἐν διπλασιασμῷ, βαβηλὼν, καὶ βαβυλὼν κατὰ τροπὴν τοῦ η εἰς υ, ὡς τηρῶ τηρὸς καὶ τυρὸς, τὸ εἰς φυλακὴν καὶ τήρησιν γάλα ### β 6 Βάδην ἀπιόντος Ἠρέμα παραγινομένου, ἢ θᾶττον, ἢ ταχέως. Μένανδρος, Τὸ δὴ λεγόμενον τοῦτο Θᾶττον ἢ βάδην. Παρὰ τὸ βαίνω, βάδην, ὥσπερ τείνω, τάδην ### β 7 Βαθμός Παρὰ τοῖς στρατηγικοῖς, ἡ ἐφ’ ἕνα τῆς φάλαγγος στάσις ### β 8 Βάζω Σημαίνει τὸ λέγω· οἷον, Οἵτ’ εὖ μὲν βάζουσι, κακῶς δ’ ὄπιθεν φρονέουσι. Παρὰ τὸ βοῶ, βῶ· καὶ ὥσπερ παρὰ τὸ φῶ, φάζω, καὶ ὁ μέλλων φάσω, καὶ πλεονασμῷ τοῦ κ, φάσκω· οὕτω καὶ παρὰ τὸ βῶ, βάζω· ὁ μέλλων, βάξω. Ἐκ δὲ τοῦ βάζω γίνεται καὶ βράζω κατὰ πλεονασμὸν τοῦ ρ. Δύναται δὲ εἶναι καὶ παρὰ τὸ βοὴ, βοάζω, καὶ συγκοπῇ, βάζω, ὡς παρὰ τὸ θῶ, τὸ ὀξύνω, γίνεται θοήγω, καὶ συγκοπῇ, θήγω ### β 9 Βάϊον Παρὰ τὸ βίᾳ τίλλεσθαι· σημαίνει τὸν κλάδον τοῦ φοίνικος ### β 10 Βακχεύω Σημαίνει τὸ μεθύσκομαι· καὶ ### β 11 βακχευτὴς ὁ μεθυστής· παρὰ τὸ βάκχος, ὃ σημαίνει τὸν οἶνον· τοῦτο παρὰ τὸ ἄχος, ὃ σημαίνει τὴν λύπην, καὶ τὸ βῶ, τὸ βαίνω. Ὁ γὰρ ἔχων λύπην καὶ εἰς μέθην ἐμπίπτων, ἀφίησιν αὐτὸν ἡ λύπη. Ὑπερέβη γὰρ τὴν λύπην ἡ μέθη ### β 12 Βάκχος Μαινόμενος. Παρὰ τὸ βάζω, βάξω, βάχος· καὶ πλεονασμῷ τοῦ κ, βάκχος, ὡς ἰαχὴ, ἴαχος καὶ ἴακχος· οἱ γὰρ μεθύοντες πλέον τῇ φωνῇ καὶ ἐνθουσιῶντες χρῶνται. Λέγεται δὲ ὁ ἱερὸς Διονύσου ἀνήρ· καὶ κλάδος, ὁ ἐν ταῖς τελεταῖς· ἢ στεφανός ### β 13 Βακτηρία Ἀπὸ τοῦ ἐρείδειν τὴν βάσιν ἐπ’ αὐτῆς· τουτέστι στήριγμα εἶναι τοῦ περιπατεῖν καὶ βαδίζειν εὐκόλως. Ἢ παρὰ τὸ τὴν βάσιν τηρεῖν ### β 14 Βάκηλος Εἰς μὲν τὸ Λεξικὸν τὸ Ῥητορικὸν εὗρον σημαῖνον οὕτω· μέγας μὲν, ἀνόητος δὲ καὶ γυναικώδης· εἰς δὲ τοὺς Ἐτυμολογικοὺς, ὁ ἀποτετμημένος τὸ αἰδοῖον. Εἴρηται δὲ οἱονεὶ βιάκολος τὶς ὢν, ὁ βίᾳ καὶ μανίᾳ κόλος γεγονώς. Οὕτω γὰρ ἐκαλοῦντο οἱ Γάλλοι, οἱ περὶ τὴν μητέρα τῶν θεῶν ὀργιάζοντες, καὶ ἑαυτοὺς ἐκτέμνοντες ### β 15 Βάκηλος Βιάκολος, καὶ βάκολος· καὶ τροπῇ τοῦ ο εἰς η, ὡς ἔλαφος, ἐλαφηβόλος. Ἐπαφρόδιτος δὲ, τὸν αἰδοῖον μὴ ἔχοντα ### κ 15 κήλων γὰρ τὸ αἰδοῖον· ἔνθεν καὶ κήλων ὁ ὄνος ὁ συνουσιαστικός· ἵν’ ᾖ ἄκηλος· καὶ πλεονασμῷ τοῦ βῆτα, βάκηλος, ὡς ῥόδον βρόδον ### β 16 Βάθος Παρὰ τὸ μετὰ βίας θέειν ### β 17 Βαθεῖαν αὔλακα Ὅπερ ἐστὶ στιχὶς γῆς ὑπὸ ἀρότρου· ἡ μεταφορὰ ἀπὸ τοῦ βαθείας φρένας καὶ κεκρυμμένας ### β 18 Βαθυζώνους Βαρβάρων γυναικῶν τὸ ἐπίθετον· ἀπὸ τοῦ βαθέως ζώννυσθαι ### β 19 Βαθύλειμος Βαθεῖς λειμῶνας ἔχουσαν· ἀπὸ τῆς λειμῶνος γενικῆς, βαθυλείμωνος, καὶ κατὰ συγκοπήν ### β 20 Βαθύς Ἐπὶ τοῦ βάθους γὰρ βίᾳ ὁρμῶμεν. Ἢ ἐκ τοῦ θύω, τὸ ὁρμῶ· ὁ μέλλων, θύσω· καὶ ἀθὺς, ἐν ᾧ τὶς τρέχειν οὐ δύναται ### β 21 Βαθυλήϊος Ἀντὶ τοῦ πολυλήϊος, πολύσιτος ### β 22 Βαθυκόλπων Πέπλος τὸ ἱμάτιον καλεῖται Ἑλληνικῶς. Βάρβαρον καὶ τὸ βαθυκόλπους, ἀπὸ τοῦ ἐκ τῆς ζώσεως κολπώματος ### β 23 Βάθρον Τὸ θεμέλιον· καὶ ### β 24 βάθρα ἀγάλματα. Ἔστι δὲ ῥηματικόν. Παρὰ τὸ βῶ, τὸ βαίνω, γίνεται παράγωγον βῆμι, καὶ βίβημι· ἐξ οὗ τὸ, Μακρὰ βιβάς. Ῥηματικὸν ὄνομα, βάτρον, καὶ βάθρον, ἐφ’ ᾧ ἐστι βαίνειν· σημαίνει καὶ βῆμα, τὸ ἐφ’ οὗ καθίζομεν, καὶ βάσιν τοῦ ἀνδριάντος, καὶ ὑποπόδιον, καὶ ὁ ἐμβάς. Καὶ ### β 25 βαθμοί · ἴχνη, πόδες ### β 26 Βαλανάγρα Ἡ κλείς· παρὰ τὸ ἀγρεύειν τὸν βάλανον ### β 27 Βάλανος δέ ἐστι τὸ εἰς τὸν μοχλὸν σιδήριον, ὃ καλεῖται μάγγανον. Αὕτη ἐκ τῶν Ῥητορικῶν ### β 28 βαλλάντιον τὸ ἀκόντιον· διὰ τὸ βάλλειν τοὺς ἐναντίους ### β 29 Βακτηρία ὀρθή Ἣν καὶ εὐθεῖαν ἐκάλουν. Ἐχρῶντο δὲ αὐτῇ οἱ ἐν περιουσίᾳ καὶ οἱ δικάζοντες· τῇ δὲ καμπύλῃ, οἱ ἄγροικοι ### β 30 Βακίας Βόρβορος, πηλὸς, ὑπὸ Ταραντίνων ### β 31 Βάκτρον Βακτηρία, καὶ δρέπανον ### β 32 Βαλανεῖον Τὸ λουτρόν. Τινὲς δὲ λέγουσι παρὰ τὸ ἀποβάλλειν τὰς ἀνίας. Καὶ Ὅμηρος παρετυμολογεῖ λέγων, Λοῦε δ’ ἐκ τρίποδος μεγάλοιο, ὄφρά μοι ἐκ κάματον θυμοφθόρον εἵλετο γυίων. Οὐ λέγουσι δὲ καλῶς. Εἰ γὰρ ἦν ἐκ τούτου, ὤφειλε γράφεσθαι διὰ τοῦ ι. Ἀλλ’ ἔστιν εἰπεῖν ὅτι ἀπὸ τῶν βαλάνων εἴρηται· οἱ γὰρ ἀρχαῖοι βαλάνους εἶχον ἔθος ὑποκαίειν· παρὰ τὸ τὰς βαλάνους αὔειν, τουτέστι τὰς δρῦς· οὕτω γὰρ καλοῦνται οἱ δρῦς, καὶ ἄλλό τι φυτόν. Ἐπαφρόδιτος δὲ παρὰ τὸ αὔω, τὸ σημαῖνον τὸ καίω· Ἵνα μή ποθεν ἄλλοθεν αὔοι ### β 33 Βάλανος Ὁ τῶν δρυῶν καρπός ### β 34 Βαλβίς Ἡ ἀφετηρία, καὶ ὁ καμπτὸς, ἤγουν ἡ ἄφεσις τῶν δρομέων. Ἦσαν δὲ ξύλα δύο, ἀφ’ ὧν σχοινία διετείνετο· ἀφ’ ἧς βαλβίδος ἐξέτρεχον οἱ ἀγωνιζόμενοι. Λυκόφρων, Ἐγὼ δ’ ἄκραν βαλβίδα μηρίνθου σχάσας Ἄνειμι. Παρὰ τὸ βῶ, τὸ βαίνω, γίνεται βηλός· οἷον, Βηλῷ ἐπὶ λιθέῳ. Καὶ ὥσπερ παρὰ τὸ ψῆφος γίνεται ψηφὶς, οὕτω καὶ παρὰ τὸ βηλὸς βηλίς· καὶ τροπῇ τοῦ η εἰς α, καὶ πλεονασμῷ τοῦ β, βαλβίς ### β 35 Βαλβίς Βάσις ταπεινή. Καὶ ### β 36 βαλβίσιν ἀντὶ τοῦ ταῖς ἀρχαῖς. Εἴρηται δὲ ἀπὸ τῶν δρομέων. Ἡ γὰρ ὑπὸ ὕσπληγγος γινομένη γραμμὴ, διὰ τὸ ἐπ’ αὐτῆς βεβηκέναι τοὺς δρομέας, βαλβὶς καλεῖται, καὶ ὁ τῆς ἀφετηρίας τόπος. Ἔνιοι καμπτῆρα ### β 37 Βάλιος Ὄνομα τοῦ ἵππου τοῦ Ἀχιλλέως. Σημαίνει δὲ καὶ τὸν ποικίλον. Εὐριπίδης Βαλίαν ἔλαφον φησίν. Ἢ φάλιος τὶς ὢν, ὁ λευκομέτωπος, καὶ ὁ λευκός ### β 38 Βαλίαι Αἱ ταχεῖαι· παρὰ τὸ βάλλειν καὶ ταχέως φέρεσθαι τὸ βαλλόμενον· ἢ παρὰ τὸ πάλλεσθαι διὰ τὸ τάχος. Οἷον, Βαλίαις ἀσκαίρων ἁρπυίαις. Ἢ παρὰ τὸ βαίνειν ἅλις. Καὶ ### β 39 Βάλιν τὸν Διόνυσον, Θρᾶκες ### β 40 Βάλλις Εἶδος ἐστὶν ἄνθους, ὃ δοκεῖ ποιεῖν ἀναζῆν τοὺς τεθνεῶτας, ὁμοίως τῇ ἀρυώνῃ, οἱονεὶ βίαλλίς τις οὖσα, ἐπειδὴ δοκεῖ βίον ἄλλον ποιεῖν. Κλίνεται βάλλιθος ### β 41 Βάλε Ὥσπερ ἀπὸ τοῦ ἄγε προστακτικοῦ ῥήματος μετατιθεμένου γίνεται ἐπίρρημα παρακελευστικὸν, οἷον· Ἄγε δή μοι, ὦ μοῦσα. καὶ ἀπὸ τοῦ φέρε προστακτικοῦ ῥήματος, φέρε· οὕτω καὶ ἀπὸ τοῦ ἔβαλον, ἔβαλες, ἔβαλε, μετατιθεμένου γίνεται σχετλιαστικὸν ἐπίρρημα, ἀντὶ τοῦ φεῦ· οἷον, Βάλε βάλε κῆρυξ φωνήν. Τοῦτο πλεονασμῷ τοῦ α, καὶ αὐτοῦ σχετλιαστικοῦ ὄντος ἐπιρρήματος, ὡς παρὰ τῷ ποιητῇ, ἆ δειλὲ, γίνεται ### α 2416 ἀβάλε. Ἀμφότερα μίαν σημασίαν ἔχουσι, τὸ ἆ καὶ τὸ βάλε, καὶ τὸ ἀβάλε. Ἔστι δὲ ἰδίᾳ ἆ, καὶ ἰδίᾳ τὸ βάλε· καὶ ἐν συνθέσει, τὸ ἀβάλε· καὶ κατὰ ἀφαίρεσιν, βάλε ### β 42 Βάλλετε Σημαίνει τὸ τοξεύετε ### β 43 βολὴ γὰρ κυρίως, ἡ ἀπὸ τοῦ τόξου πεμπομένη ### β 44 Βαλάντιον Μαρσίπιον, ἀπὸ τοῦ ὄπισθεν ### β 45 Βάλλον Ῥῆμα ὁριστικὸν πληθυντικὸν δυνάμενον εἶναι καὶ ἑνικὸν, ἔβαλλον ἐγώ· χρόνου παρατατικοῦ. Ἔστι παρὰ τὸ βάλλω, ἐξ οὗ καὶ βολὴ, ὡς στέλλω, στολή. Ἀπὸ δὲ τοῦ βάλλω γίνεται καὶ βαλλίζω. Κλίνεται τὸ βάλλω ἕως τοῦ παρατατικοῦ καὶ μόνον ### β 46 Βάλλω Παρὰ τὸ βῶ, τὸ βαίνω, γίνεται, ὡς θῶ θάλλω, καὶ ἰῶ ἰάλλω· οἱ γὰρ βάλλοντες διαβαίνουσι. Σημαίνει δὲ τρία· ἐπὶ τοῦ προϊέμενον ἐπιτυχεῖν, βέλος ἐχεπευκὲς ἐφιεὶς βάλλε. Καὶ ἐπὶ τοῦ ἐπιθεῖναι, Τάων ἡ μὲν ἔβαλλε δόμοις ἔνι ῥήγεα καλά. Καὶ ἐπὶ τοῦ ἐν ἡμῖν συνήθους, Τὸν μὲν πὰρ πόδ’ ἑὸν χαμάδις βάλε ### β 47 Βαλών Αἱ εἰς ΩΝ λήγουσαι μετοχαὶ τοῦ δευτέρου ἀορίστου ὀξύνονται, δραμὼν, ἐλθὼν, πιών· οὕτως οὖν καὶ βαλών. Ἀντίκειται τὸ πέφνων. Αἱ γὰρ εἰς ΩΝ λήγουσαι μετοχαὶ, ὁπότε ἐν ἐπιπλοκῇ ἔχουσι σύμφωνον, ὧν τὸ δεύτερον ἔστιν ἀμετάβολον, πάντως βαρύνονται, τέμνων, κάμνων. Τούτοις ὅμοιον τὸ πέφνων ### β 48 Βαλανεῖον Δίφθογγον. Διατί; Τὰ ἀπὸ τῶν εἰς ΕΥΣ διὰ τοῦ ΕΙΟΝ γινόμενα οὐδέτερα διὰ τῆς ΕΙ διφθόγγου γράφεται· κουρεὺς, κουρεῖον· κναφεὺς, κναφεῖον· γραφεὺς, γραφεῖον· γραμματεὺς, γραμματεῖον. Ἢ καὶ τὰ διὰ τοῦ ΕΙΟΝ οὐδέτερα μονογενῆ ὑπὲρ τρεῖς συλλαβὰς, πρὸ μιᾶς τὸν τόνον ἔχοντα, διὰ διφθόγγου γράφονται· οἷον, μαγειρεῖον, πατριαρχεῖον, ὀρφανοτροφεῖον, ἰατρεῖον, ἰαμβεῖον, βυρσοδεψεῖον, ἐπισκοπεῖον. Οὕτω καὶ βαλανεῖον. Πρόσκειται, “μονογενῆ,” διὰ τὸ ἐναντίον. “Πρὸ μιᾶς τὸν τόνον ἔχοντα,” διὰ τὸ αἰπόλιον καὶ ἀρτοπώλιον. “Ὑπὲρ τρεῖς συλλαβὰς,” διὰ τὸ παιδίον· οὐκ ἀναστρέφοντος τοῦ κανόνος. Οὐ γὰρ πάντα τὰ τρισύλλαβα διὰ τοῦ ι. Ἰδοὺ γὰρ τὸ πτωχεῖον, πορνεῖον, πρωτεῖον, καὶ δευτερεῖον, διὰ τῆς ΕΙ διφθόγγου γράφονται· ἀπὸ γὰρ τῶν διὰ τοῦ ΕΥΩ εἰσί ### β 49 Βάμμα κυζικηνόν Τὴν ἀκάθαρτον ἀσχημοσύνην Ἀττικοὶ λέγουσι. Διογενιανὸς, τὸ τίλημα. Ἐσκώπτοντο γὰρ ἐπὶ μαλακίᾳ ### β 50 Βαμβαίνει Διστάζει, τρέμει τοῖς ποσὶ, καὶ ὑπὸ τρόμου ἠχεῖ τοὺς ὀδόντας, καὶ τῇ γλώσσῃ ἀσήμως φθέγγεται. Ἔστι δὲ καὶ ῥητορικὴ ἡ λέξις καὶ ποιητική· τάρβησέν τε βαμβαίνων· ἄραβος δὲ διὰ στόμα γίνετ’ ὀδόντων. Εἴρηται ἀπὸ μεταφορᾶς τῶν ποδῶν, ἐπὶ τῶν μὴ ἑδραίαν τὴν φωνὴν ἐχόντων. Οἱ γὰρ κατάσχετοι ὑπὸ φόβου οὐχ οἷοί τε ἑδραῖοι ἀμφοτέραις ταῖς βάσεσιν εἶναι, ὥς φησιν ὁ ποιητὴς, ἀλλὰ μετοκλάζει καὶ ἐπ’ ἀμφοτέρους πόδας ἵζει. Ἔστιν οὖν βαίνω, καὶ κατὰ ἀναδιπλασιασμὸν, βαβαίνω, καὶ πλεονασμῷ τοῦ μ, βαμβαίνω. Τὸ ὑπὸ τρόμου ἠχεῖν τοὺς ὀδόντας, καὶ ἀνάρθρως λέγειν ### β 51 Βάναυσος Κυρίως πᾶς τεχνίτης διὰ πυρὸς ἐργαζόμενος ### β 52 βαῦνος γὰρ ἡ κάμινος. Ῥητορική. Σοφοκλῆς· Οὐ γὰρ βάναυσον τὴν τέχνην ἐκτησάμην. Εἴρηται δὲ παρὰ τὸ τὰς βαύνους αὔειν, τουτέστι τὰς καμίνους καίειν. Καταβέβηκε δὲ ἡ λέξις εἰς πάντα χειροτέχνην ### β 53 Βᾶν Εἰ μὲν ἐκ τοῦ βῆναι, βᾶναι, καὶ κατὰ συγκοπὴν, βᾶν· εἰ δὲ θέμα ἐστὶ βῶ βᾷς βᾷ, καὶ τὸ ἀπαρέμφατον, βᾶν ### β 54 Βάξις Παρὰ τὸ βάζω, βάξω, βάξις. Σημαίνει δὲ τὴν φήμην, καὶ τὴν ῥῆσιν. Μίμνερμος, Καί μιν ἐπ’ ἀνθρώπους βάξις ἔχει χαλεπή. ἀργαλέης αἰεὶ βάξιος ἱέμενοι ### β 55 Βάπτω Παρὰ τὸ βῶ, τὸ βαίνω, παράγωγον βάπτω, οἷον ἐμβαίνειν ποιῶ. Τρόπον γάρ τινα βαίνει κατὰ τοῦ ὑποκειμένου τὸ δευσοποιὸν χρῶμα ### β 56 Βάπτισμα Ἐν ᾧ βάλλεται, ἤγουν πίπτει, τὸ πταῖσμα ### β 57 Βάραθρον Τόπος βαθὺς, ὅπου οἱ κακοῦργοι ἐμβάλλονται. Ἢ τόπος κοῖλος, τὰ μὲν ἄνω ἔχων ἰσχυρὰ, ὑπόχαυνα δὲ τὰ κάτω, ὥστε καταδῦναι τὸν ἐπιβάντα. Ἐν δὲ Φιλιππικοῖς ὁ Δημοσθένης τὴν λέξιν οὐ κυρίως εἶπεν, ἀλλ’ ἐκ μεταφορᾶς· οἷον ἐν τῷ ὀλέθρῳ. Ἔστι γὰρ ῥητορική. Ὁ δὲ ποιητὴς ### β 58 βέρεθρον τὸ χάσμα διὰ τοῦ ε φησίν· Ἀττικοὶ δὲ διὰ τοῦ α. Κυρίως γὰρ βάραθρα καλοῦσι τοὺς κοίλους τόπους δι’ ὧν οἱ ποταμοὶ καταπίνονται καὶ εἰσβαίνουσι· παρὰ τὸ βαίνω, βάτρον, καὶ βάθρον, καὶ βάραθρον κατὰ πλεονασμόν· καὶ Ἰακῶς, βέρεθρον· Ἧιχι βάθιστον ὑπὸ χθονὸς ἔστι βέρεθρον. Ἢ κατὰ ἀντίφρασιν, τῷ ἄβατον εἶναι διὰ τὴν κοιλότητα ### β 59 Βάραγχος Ἱππῶναξ μάλιστα, πλεονασμῷ τοῦ ἄλφα· οἱ γὰρ ἄλλοι, βράγχος· καὶ ### β 60 βαραγχιᾶν ἀντὶ τοῦ βραγχιᾶν πολλάκις ἐστὶ παρὰ Ἀττικοῖς. Ἡρωδιανός ### β 61 Βράγχος Ὠνοματοπεποίηται ἡ λέξις, οἷον κατὰ μίμησιν τῆς γινομένης αὐτῷ τραχύτητος ἐν τῇ φωνῇ· ἀφ’ οὗ καὶ βρόγχος λέγεται, δι’ οὗ ἀναφέρεται ἡ φωνή· καὶ αὐτὸ τὸ βραγχιᾶν, τὸ σαπρὰν τὴν φωνὴν καὶ τραχεῖαν ἔχειν ### β 62 Βάρβιτος Εἶδος μουσικοῦ ὀργάνου, ψαλτήριον, ἢ κιθάρα. Εἴρηται δὲ οἱονεὶ βαρύμιτος τὶς ὢν, ὁ βαρεῖαν τὴν φωνὴν καὶ τὸν φθόγγον ἀφιείς ### μ 7 μίτους γὰρ τὰς νευρὰς ἔλεγον· ἐπειδὴ πρὸ τῆς χρήσεως τῆς νευρᾶς λινοῖς στήμοσιν ἐκέχρηντο· ὅθεν καὶ οἱ Αἰολεῖς βάρμιτον αὐτὸ διὰ τοῦ μ φασί ### β 63 Βάρδιστος Παρὰ τὸ βάρος, βαρύς· μεταφορικῶς. Βαρδὺς πλεονασμῷ τοῦ δ, καὶ ἐν ὑπερθέσει, βραδύς· εἶτα βραδίων βράδιστος· καὶ ἐν ὑπερθέσει, βάρδιστος. Ἰλιάδος ψ, ἀλλά τοι ἵπποι βάρδιστοι θείειν. Ἀντὶ τοῦ βραδύτατοι ### β 64 Βαρδίνης Ποταμός· εἴρηται παρὰ τὸ βαρείας καὶ ἐπαχθεῖς ἔχειν δίνας, βαρυδίνης τις ὤν ### β 65 Βάρις Παρὰ τὸ βάρος, καὶ τροπῇ τοῦ βραχέος· σημαίνει δὲ τὸν πύργον, καὶ τὴν κλίνην· παρὰ τὸ μετὰ βίας πολλῆς ἀρηρέναι ### β 66 Βάρεις τείχη, πλοῖα, στοαὶ, αὐλαὶ, πύργοι, σφαῖραι. Τινὲς δὲ λέγουσιν, αἱ μεγάλαι καὶ ὑπόβαθροι πέτραι· Ἀπὸ βάρεων ἐλεφαντίνων ### β 67 Βαρείας χεῖρας Ὑβριστικὰς, φονικὰς, ὅπλῳ βεβαρημένας· Σοὶ κοίλῃς παρὰ νηυσὶ βαρείας χεῖρας ### β 68 Βάρηκες Τὰ οὖλα τῶν ὀδόντων· οἱ δὲ, σιαγόνας· οἱ δὲ, τὰ ἐν τοῖς ὀδοῦσιν ἀπὸ τῆς τροφῆς ἐνισχόμενα. Σημαίνει δὲ καὶ τὴν τολύπην ### β 69 Βάναυσοι Οἱ ἑδραῖοι τεχνῖται· οἱ δὲ, τὸν ἀπάνθρωπον καὶ ὑπερήφανον. Ἔνιοι ### β 70 βαναύσου χειρὸς τῆς ὑβριστικῆς, ἢ τεχνικῆς ### β 71 Βαρκάζειν Τὸ βαρβαρίζειν. Εἴρηται ἀπὸ τῶν Βαρκάνων, οἵ εἰσι βάρβαροι. Ἦν οὖν καραβάζειν, καὶ ἐν ὑπερβιβασμῷ, βαρβακίζειν, καὶ βαρκάζειν ### β 72 Βαρκαίοις ὄχοις Λιβυκοῖς· ἀπὸ Βάρκης πόλεως Ἑλληνικῆς. Καὶ ἔστιν ἀπὸ μέρους ### β 73 Βαρύθω Βαρύθει δέ μοι ὦμος ὑπ’ αὐτοῦ. Ἀπὸ τοῦ βαρὺς, βαρύω· πλεονασμῷ τοῦ θ, βαρύθω. Τὸ δὲ βαρὺς, παρὰ τὸ βάρος, ὥσπερ παρὰ τὸ πλάτος πλατύς. Τὸ δὲ βάρος, παρὰ τὸ βίᾳ αἴρεσθαι. Ἔστι δὲ ἀπὸ τοῦ βῶ τὸ βαίνω ### β 74 Βάσανος Παρὰ τὸ βιάζω, βιάσω· βιάσανος, καὶ βάσανος. Ἢ παρὰ τὸ βίβημι, βήσω, καὶ τὸ ἀνία, ὃ σημαίνει τὴν λύπην. Ἢ ἀπὸ τῆς βασάνου τῆς χρυσοχοϊκῆς λίθου, ἐν ᾗ δοκιμάζεται ὁ χρυσὸς, κἄντε ὄβρυζος, κἄντε κίβδηλος ᾖ ### β 75 Βασανίζειν Οὐ τὸ αἰκίζεσθαι καὶ τιμωρεῖσθαι παρὰ τοῖς Ἀττικοῖς, ἀλλὰ τὸ ἀνακρίνειν, καὶ δοκι μάζειν, καὶ ἐλέγχειν τἀληθὲς διὰ λόγων· βάσανος γὰρ ἔστι λίθος ἡ Λυδία λεγομένη, ἡ τὸ χρυσίον παρατριβόμενον δοκιμάζουσα. Οὕτω πάντες κέχρηνται οἱ ἀξιόλογοι. Ἐκ τοῦ ῥητορικοῦ ### β 76 Βασιλεύτωρ Παρὰ τὸ βασιλεύσω. Ἀντίμαχος ἐν πρώτῃ Θηβαΐδος, οἷοι ἔσαν βασιλεύτορες Αἰγιαλήων ### β 77 Βασιλίς Ἡ τοῦ βασιλέως γυνὴ, ὡς καὶ βαλανὶς, ἡ τοῦ βαλανέως. Ἀπὸ τοῦ βασιλεὺς βασιλῆος γίνεται βασιληΐς· καὶ ἀποβολῇ τοῦ η, βασιλίς ### β 78 Βασιλεύς Σημαίνει τρία· τὸν θεὸν, ὡς τὸ, Ὦ Ζεῦ βασιλεῦ. Καὶ τὸν βασιλέα, ὡς τὸ, βασιλεύς τ’ ἀγαθὸς, κρατερός τ’ αἰχμητής. Καὶ τὸν οἰκοδεσπότην, βασιλῆϊ δὲ κεῖται ἄγαλμα. Παρὰ τὸ σίνω, τὸ βλάπτω, σινεὺς, ὁ βλαπτικός· μετὰ τοῦ στερητικοῦ α, ἀσινεὺς, ὁ ἀβλαβὴς, ὃν οὐδεὶς δύναται βλάψαι· καὶ τροπῇ τοῦ ν εἰς λ, καὶ πλεονασμῷ τοῦ β, βασιλεύς. Ἢ παρὰ τὸ βαίνειν ἵλεως. Ἢ παρὰ τὸ πεπᾶσθαι λαοὺς, ὅ ἐστι κεκτῆσθαι· πάσασθαι γὰρ τὸ κτήσασθαι· καὶ πάμματα, τὰ κτήματα· καὶ πολυπάμμονα· ἵν’ ᾖ πασιλεὺς, καὶ βασιλεύς· ἢ πασιλεὺς τὶς ὢν, ὁ πάντας λεύσσων, καὶ πάντας προνοῶν. Ἢ παρὰ τὴν βάσιν καὶ τὸ λεύσσειν, ὁ ἐν τῷ περιϊέναι περίβλεπτος. Ἢ παρὰ τὸ βάσιν ἴλης ἔχων, τουτέστι μετὰ πλήθους ποιούμενος τὴν βάσιν καὶ τὴν ἔξοδον· δεῖ γὰρ ἀληθῶς βασιλέα καλοποιεῖν· ὁ δὲ κακοποιῶν, τύραννος. Ἢ παρὰ τὸ βάσις εἶναι λαοῦ, τουτέστιν ἕδρα καὶ στήριγμα. Πόσας γενικὰς ἐπιδέχεται; Ἕξ· βασιλεὺς βασιλέος, κοινῶς· βασιλέως, Ἀττικῶς· βασιλῆος, παρὰ τοῖς ἀρχαίοις Ἴωσι καὶ Αἰολεῦσι· ἀλλ’ οἱ Αἰολεῖς προπαροξύνουσιν, Ἀχίλληος, καὶ βασίληος· βασιλεὺς βασιλέος· καὶ κράσει τοῦ ε καὶ ο εἰς εῦ δίφθογγον, βασιλεῦς, παρὰ τοῖς Αἰολεῦσιν ἢ Δωριεῦσιν, ὥσπερ Ὀδυσεῦς τε λαβὼν κύσε χεῖρ’ ἐπὶ καρπῷ. Ἀντὶ τοῦ Ὀδυσσέως. Ποσαχῶς συναιρεῖται τὸ ε καὶ ο; Τριχῶς. Παρ’ ἡμῖν μὲν οὖν, εἰς τὴν ΟΥ δίφθογγον, ὡς Δημοσθένεος, Δημοσθένους· παρὰ δὲ τοῖς Ἀθηναίοις, εἰς τὴν ΕΙ δίφθογγον, ὡς πλέον πλεῖν, καὶ δέον δεῖν· παρὰ δὲ τοῖς Δωριεῦσιν, εἰς τὴν ΕΥ δίφθογγον, ὡς τὸ ἐμέο, ἐμεῦ· θηέοντο, θηεῦντο· θηεῦντο δὲ μέρμερα ἔργα. Διὰ τί ὀξύνονται; Τὰ εἰς ΕΥΣ λήγοντα ἀρσενικὰ, εἴτε μονοσύλλαβα, εἴτε ὑπὲρ δύο συλλαβὰς, ἅπαντα ὀξύνονται· δηλονότι κοινολεκτούμενα· βασιλεὺς, Ἀχιλλεὺς, Πηλεὺς, Ζεὺς, Φλεὺς, ὁ Διόνυσος· Νεὺς, ὄνομα ποταμοῦ· Δνεὺς, ὄνομα πόλεως ἐν Λυκίᾳ, ἔνθα ἀνετράφη ἡ χίμαιρα· σεὺς, ὁ σκώληξ. Τὸ Φλεὺς καὶ Νεὺς οὐ συνήθη εἰσὶ τοῖς Ἕλλησι· τὸ δὲ σεὺς, οὐδὲ ἐν χρήσει εὕρηται κατὰ τὴν εὐθεῖαν, ἀλλὰ κατὰ τὰς πλαγίας. Πρόσκειται, “κοινολεκτούμενα·” οἱ γὰρ Αἰολεῖς βαρυτόνως λέγουσιν Ἀχίλλευς, Πήλευς. Τοιοῦτον δὲ τὸ Ἄρευς, Αἰολικῶς· κοινῶς γὰρ Ἄρης λέγεται. Πρόσκειται, “ἀρσενικῶς·” διὰ τὸ νεῦς καὶ γρεῦς περισπωμένως· ἀλλὰ θηλυκὰ εἰσὶν ἡ ναῦς καὶ ἡ γραῦς. Ἰστέον ὅτι τὰ εἰς ΕΥΣ, ἐὰν μὴ ἔχῃ πρὸ τοῦ ε σύμφωνον, συναιροῦνται παρὰ τοῖς Ἀθηναίοις· οἷον, Ἐρετριεὺς, Ἐρετριέως, καὶ Ἐρετριῶς· Πειραιεὺς, Πειραιέως, καὶ Πειραιῶς· τοῦ ε καὶ ω εἰς ω κιρνωμένου· ἐὰν δὲ μὴ ἔχῃ καθαρὸν τὸ ε, οὐ κιρνᾶται· οἷον, βασιλέως, Ἀχιλλέως. Ἐπεὶ δὲ γίνονται Ἀττικῶς κατὰ συναλοιφὴν τοῦ ε εἰς ω, τὰς αἰτιατικὰς εἰς α μόνον ποιοῦσιν· οἷον, τὸν Ἐρετριέα, τὸν Ἐρετριᾶ· τὸν Πειραιέα, τὸν Πειραιᾶ. ἐπειδὴ τὸ α μακρὸν ἦν καὶ πρὸ τῆς συναλοιφῆς. Πᾶσα γὰρ γενικὴ εἰς ΟΣ λήγουσα θέλει ἔχειν τὴν αἰτιατικὴν τῶν ἑνικῶν εἰς α ὁμότονον καὶ ὁμόχρονον· οἷον, Αἴαντος, Αἴαντα· ὁμοίως, Πηλέως, Πηλέα. Οἱ μέντοι Ἀθηναῖοι, ἐπειδὴ Πηλέως καὶ Ἀχιλλέως διὰ τοῦ ω μεγάλου λέγουσι, τούτου χάριν καὶ τὴν αἰτιατικὴν ποιοῦσιν εἰς α μακρόν· ἵνα ἰσόχρονος γένηται τῇ ἰδίᾳ γενικῇ. Εὐριπίδης, Καὶ μὴν δέδορκα τόνδε Πηλέα πέλας. Εἶδος τῶν ὑποπεπτωκότων τῷ ὀνόματι. Ταῦτα πρὸς μὲν τὰ προσηγορικὰ τασσόμενα τάξιν ἐπιθετικῶν ἔχουσιν· ὁ βασιλεὺς Κωνσταντῖνος, ὁ προφήτης Σαμουήλ· ἐπιθέτοις δὲ συμπλεκόμενα, προσηγορικὰ γίνεται· ὁ καλὸς βασιλεὺς, ὁ εὐκλεὴς πολίτης. Ἔστι δὲ ὅτε τὰ ἐπίθετα τὰ αὐτὰ προσηγορικὰ γινόμενα καὶ ἐπιθετικά· πῇ μὲν ὑποκείμενα, πῇ δὲ ἐπιτιθέμενα· δίκαιος, σοφὸς, μέγας· ὁ σοφὸς δίκαιος, ὁ μέγας δίκαιος. Ταῦτα δὴ ἐπιθετικὰ ὄντα, πολλάκις προσηγορικῶν καὶ ἐπιθετικῶν σύνταξιν ἐπέχουσιν, ἀλλήλοις ὑποκείμενά τε καὶ ἐπιτιθέμενα· οἷον, δίκαιος, σοφὸς, μέγας· ὁ σοφὸς δίκαιος, ὁ μέγας δίκαιος ### β 79 Βάσκανος Ὁ κακίζων καὶ μεμφόμενος ἅπαντα, καὶ πειρώμενος εἰς ἀπέχθειαν ἄγειν· ὁ φθονερὸς καὶ βλαβερός. Οὕτως Ἀριστοφάνης, οὕτως Εὐριπίδης· Φερεκράτης δὲ ἐπὶ τοῦ λυπηροῦ λαμβάνει τὴν λέξιν· οἷον, Ὁ λαγώς με βασκαίνει καὶ λυπεῖ. Εἴρηται δὲ φάσκανος τὶς ὢν, ὁ τοῖς φάεσι καίνων, ἤγουν διαφθείρων διὰ τοῦ βλέμματος. Καὶ ἐκ τοῦ βάσκανος, βασκαίνω, ἢ φασκαίνω. Ἀντὶ τοῦ αἰτιᾶται καὶ μέμφεται καὶ συκοφαντεῖ. Οὕτω Δημοσθένης ἐν τῷ ὑπὲρ Κτησιφῶντος καὶ τοῖς ἑξῆς, Βάσκανον δὲ καὶ πικρὸν καὶ κακόηθες οὐδέν ἐστι πολίτευμα ἐμὸν, φησὶν, ἀντὶ τοῦ φιλαίτιον καὶ συκοφαντικόν ### β 80 Βάσκ’ ἴθι Τινὲς ὡς ἄπιθι, καὶ οὐκ ἐν παραθέσει· ἀλλὰ κανών ἐστιν ὁ λέγων, ὅτι τὰ εἰς ΜΙ λήγοντα μετὰ προθέσεων φιλοῦσι συντίθεσθαι, μέτειμι, σύνειμι· μετ’ ἄλλων δὲ λέξεων οὐδέποτε. Τὸ οὖν ἴθι, ἀπὸ τοῦ εἶμι. Καὶ ἄλλως· Τὰ εἰς ΘΙ παραχθέντα προστακτικὰ κατ’ ἀρχὴν οὐ συντίθενται, πλὴν τῶν προθέσεων· ὥστε δῆλον ὅτι ἐν παραθέσει δεῖ ἀναγινώσκειν αὐτό. Τὸ δὲ βάσκε, ἀπὸ τοῦ βάσκω· τοῦτο παρὰ τὸ βῶ, βήσω· πλεονασμῷ τοῦ κ, βήσκω· καὶ τροπῇ τοῦ η εἰς α, βάσκω· καὶ ἐπειδὴ οὐδέποτε βαρύτονος μέλλων διὰ τοῦ κ ἐκφέρεται, μετάγεται εἰς ἐνεστῶτα. “Βαρύτονος μέλλων” εἶπε, διὰ τὸ πλακῶ. Καὶ, κακῶν ἐπιβασκέμεν υἷας Ἀχαιῶν, ἀντὶ τοῦ κακῶν ἐπιβαίνειν καὶ ἐν κακοῖς ποιεῖν ### β 81 Βασκέμεν Ῥῆμα ἀπαρέμφατον ἐνεστῶτος· καὶ οἱ Δωριεῖς τὰ εἰς ΕΙΝ ἀπαρέμφατα διὰ τοῦ ΕΜΕΝ προφέρουσι. Γίνεται ἐκ τοῦ βῶ, βάσκω· ἐπειδὴ τὰ ῥήματα τῆς δευτέρας συζυγίας διὰ τοῦ ΑΣΚΩ γίνεται· οἷον, γενειῶ, γενειάσκω· ἀλῶ, ἀλάσκω· καὶ κατὰ παραγωγὴν, ἀλασκάζω, ἠλάσκαζον ### β 82 Βασσάρα Σημαίνει κυρίως τὴν βάκχην, ὡς Ὠρίων λέγει. Ἀπὸ τούτου δὲ ἡ κατωφερὴς καὶ πόρνος γυνὴ εἴρηται βασσάρα. Λυκόφρων, ἡ δὲ βασσάρα σεμνῶς κασωρεύουσα κοιλανεῖ δόμους θοίναισιν, ὄλβον ἐκχέασα τλήμονος. Καὶ, τῆς παντομόρφου βασσάρας λαμπυρίδος. Λαμπυρὶς δέ ἐστιν ἡ ἀλώπηξ. Λέγεται βάσσαρος ἡ ἀλώπηξ κατὰ Ἡρόδοτον ὑπὸ Κυρηναίων. Λέγεται βάσσος οὐδετέρως καὶ ἡ βῆσσα ### β 83 Βασσαρίδες Αἱ βάκχαι· παρὰ τὸ διάγειν ἐν βήσσαις, ὅ ἐστιν ὀρεινοῖς τόποις· ἢ παρὰ τὸ βασσάρη τὸ λεγόμενον ὑπόδημα, ὅπερ εἴρηται παρὰ τὸ τῇ βάσει ἀρηρέναι. Λέγονται ### β 84 βασσάραι χιτῶνες οὓς ἐφόρουν αἱ Θράκιαι βάκχαι, ἀπὸ τοῦ βασσαρέως Διονύσου· ἢ ἀπὸ τῶν βησσῶν ### β 85 Βάσσων Ἐπίχαρμος, Βάσσον χωρίον, ἀντὶ τοῦ βαθύτερον, εὔγειον. Ἀπὸ τοῦ βαθὺς, βαθύτερος· βαθίων, βάσσων, ὁ βαθύτερος ### β 86 Βάστραχας γὰρ τοὺς τραχήλους οἱ Βοιωτεῖς καλοῦσι ### β 87 Βάστακας τοὺς πλουσίους καὶ εὐγενεῖς ### β 88 Βάτταλος Ἐπώνυμον ἦν Δημοσθένους. Ἐκάλουν δὲ οἱ παλαιοὶ τὸν μαλακὸν καὶ βδελυρὸν καὶ αἰσχρὸν οὕτως, ἀπὸ Βαττάλου τινὸς αὐλητοῦ, ὃς μαλακὸς ὢν, καὶ αὐλήματα τοιαῦτα ἐφεῦρεν. Οἱ δὲ, Βάτταλον ὄνομα παρὰ τοῖς παλαιοῖς τῶν μαλακιζομένων τὸν πρωκτόν· ἀπὸ τοῦ τύπτεσθαι ἐν τῷ ἔργῳ, καὶ βατταλίζεσθαι. Οὕτως εὗρον εἰς τὸ ῥητορικὸν λεξικόν ### β 89 Βατταρίζειν Εἴρηται τὸ μόλις λαλεῖν· ἀπὸ τοῦ Βάττου τοῦ Θηραίου τοῦ εἰς τὴν Κυρήνην τὴν ἀπὸ τῆς Θήρας ἀποικίαν ἀναγαγόντος, ἰσχνοφώνου ὄντος. Ὡς γὰρ βαρβαρίζειν, οὕτως βατταρίζειν κατὰ μίμησιν φωνῆς, ὡς τὸ ποππύζειν, ὃ καὶ πιθανώτερον. Καὶ γὰρ ὁ Βάττος πρὸς τὸ ἐπέχεσθαι τὴν φωνὴν ὠνόμασται, τραυλίζων καὶ τὸν τοιοῦτον ἦχον προφερόμενος. Ἡ δὲ ### β 90 βαττολογία σημαίνει τὴν πολυλογίαν· ἀπὸ Βάττου τινὸς Ἕλληνος, μακροὺς καὶ πολυμήκεις στίχους ποιήσαντος εἰς τὰ εἴδωλα, ταυτολογίαν ἔχοντας. Ὁ Βάττος οὗτος τῆς κατὰ Κυρήνην ἀποικίας ἡγήσατο, μογιλάλος τὶς ὤν. Ἀπὸ τούτου καὶ τοὺς μὴ εὐθυστόμους μηδὲ τρανῇ κεχρημένους τῇ γλώττῃ, ἀλλ’ ἐπισεσυρμένως φθεγγομένους καὶ παρασήμως, βατταρίζειν φασί. Βατταρίζειν οὖν τὸ ἐν τῇ συνηθείᾳ βερβερίζειν ### β 91 Βατία Λέγεται καὶ ὁ βάτους ἔχων τόπος. Ἀπὸ τοῦ βάτος Βατία διὰ τοῦ ι, ὡς Αἰτωλὸς, Αἰτωλία· τὸ ἐθνικὸν Βατιεὺς, καὶ Βατιάτης. Ἐπὶ δὲ τοῦ τόπου, Ἐπαφρόδιτός φησιν, ἀπὸ τοῦ πατῶ, πάτος· καὶ ἀπὸ τοῦ πάτου τῶν ἵππων· τοὺς γὰρ ἐν ταῖς ὁδοῖς ὁλκούς τε καὶ συνεχεῖς τριμμοὺς ### π 18 πάτους ἔλεγον. Πάτος οὖν πάτεια· καὶ πλεονασμῷ τοῦ ι, πατίεια, καὶ Βατίεια. Ἔστι δὲ τόπος ἐν τῇ πεδιάδι τῆς Ἰλιάδος. Ὅμηρος, Τὴν ἤτοι ἄνδρες Βατίειαν κικλήσκουσι ### β 92 Βάτεια δὲ τόπος Τροίας, ἀπὸ τῆς Βατείας τῆς Δαρδάνου γυναικός· ἐξ ἧς γενέσθαι τὸν Ἐριχθόνιον. Ἐν ὑπομνήματι Λυκόφρονος. Οὕτως Ὦρος· ἐγὼ δὲ εὗρον ἐν τοῖς ῥητορικοῖς σημαίνουσαν τὴν λέξιν οἰκίαν τινὰ, ἀπὸ Βάτωνος ἐπωνομασμένην δεσπότου· ἢ σκεῦος, ἢ κόσμον, ἢ χωρίον τι. Λέγεται δὲ καὶ τῆς συκαμίνου ὁ καρπὸς ὑπὸ Σαλαμινίων καὶ μόρα ### β 93 Βάτος Ἡ ἄκανθα· εἴρηται κατὰ ἀντίφρασιν· ὁ μὴ ὢν βατός. Καὶ ἔστιν ἐν τόνῳ παρώνυμον. Γίνεται γὰρ τοιαῦτα πολλὰ, ὡς παρὰ τὸ κυρτὸς, κύρτος· ξανθὸς, Ξάνθος· λευκὸς, Λεῦκος, ὄνομα κύριον, οὕτω βατὸς, βάτος, καὶ παρὰ τὸ δρέπω, δρόπος, καὶ βατοδρόπος. Φίλων ### β 94 Βάτραχος Παρὰ τὸ βοὴν τραχεῖαν ἔχειν, βοά τραχός τις ὤν. Ἔστι δὲ πεποιημένη ἡ λέξις. Καὶ ### β 95 Βατήρ Ἡ ἀρχὴ τῶν τοῦ πεντάθλου σκαμμάτων. Αὐτὸν κέκρουκας τὸν βατῆρα τοῦ λόγου φησί τις, οἷον τὸ ἐπικαιρότατον καὶ τὸ πρῶτον. Ῥηματικὴ δέ ἐστιν ἡ λέξις. Οὐ παρὰ τὸ βαίνω· ἐγένετο γὰρ βαντήρ· ἀλλὰ παρὰ τὸ βίβημι βατήρ ### β 96 Βάτης Παρὰ τὸ βαίνω βάντης ὤφειλεν εἶναι, ὡς φαίνω φάντης καὶ ἱεροφάντης· ἀλλ’ ἀπὸ τοῦ βίβημι, βάτης, καὶ διαβάτης, καὶ ἱπποβάτης. Φίλων ### β 97 Βάτην Ἔστι τὸ θέμα βῆμι· ὁ παρατατικὸς ἔβην· τὸ β τῶν δυϊκῶν, ἔβατον· τὸ γ, ἐβάτην· καὶ ἀφαιρέσει τοῦ ε, βάτην ### β 98 Βάτην Τὴν γῆν, Μεσήνιοι ### β 99 Βαῦνος Ἡ κάμινος· παρὰ τὸ αὔω, τὸ καίω, γίνεται αὖος· καὶ πλεονασμῷ τοῦ β, βαῦνος. Λέγεται καὶ ὁ βουνός ### β 100 Βαυκίδες Ὑποδήματα Ἰωνικὰ πολυτελῆ· καὶ ### β 101 βαυκισμὸς ὄρχησις· καὶ ### β 102 βαυκίζεσθαι τὸ θρύπτεσθαι. Καὶ ### β 103 βαῦ τὸ κατακοιμίζειν. Κατεβαυκάλισέ με, φησὶν ὁ κωμικός ### β 104 Βαύκαλον Μαλακιζόμενον, τρυφερὸν, καὶ ὡραϊστήν ### β 105 Βαυκὸν γὰρ τὸ τρυφερόν ### β 106 Βδελύσσω Παρὰ τὸ βδελύω· τοῦτο παρὰ τὸ βδέλλα· τοῦτο παρὰ τὸ βδέλλω, τὸ ἀμέλγω ### β 107 Βδάλλειν γὰρ λέγουσιν οἱ Ἀττικοὶ τὸ ἀμέλγειν. Καὶ γὰρ ἡ βδέλλα ἀμέλγουσιν ἔοικεν ἐν τῷ τὸ αἷμα ἐπισπᾶν. Γίνεται βδέλλα, τοῦ α τραπέντος εἰς ε ### β 108 Βδέλυγμα Δυσοσμία. Ἀπὸ τοῦ βδελύσσω, βδελύξω, βεβδέλυχα, βεβδέλυγμαι, βδέλυγμα, ἀπὸ δὲ τοῦ βδέλυγμα γίνεται ὁ βδελυγμὸς, καὶ ὁ βδελυγμίας, καὶ ἡ βδελυγμία ### β 109 Βδελυρός Ὁ ἀηδὴς, καὶ τοῦ μυσάττεσθαι καὶ ἀποστρέφεσθαι ἄξιος. Καὶ βδελύττομαι εἴρηται παρὰ τὴν βδέλλαν. Ἢ παρὰ τὸ βδάλλω, βδαλυρὸς, ὡς λήγω λαγαρὸς, λέπω λεπυρός· τουτέστιν ὁ ἀναιδὴς καὶ πανταχόθεν ἕλκειν καὶ ἁρπάζειν βουλόμενος. Ἀπὸ τοῦ μίσους καὶ ἡ βδελυρία ### β 110 Βδόλος Ἡ δυσωδία τοῦ λύχνου, καὶ ἡ πορδή· Τὸν βδόλον οὐκ ἔσθ’ ἥτις ῥὶς ὑποστῆναι δύναται. Παρὰ τὸ ὄζω, ὀζόλος, ἀφαιρέσει τοῦ ο, ζόλος, ὡς τὸ ὀδύρεσθαι, δύρεσθαι· τροπῇ τοῦ ζ εἰς ΒΔ, βδόλος· καὶ τὸ ῥῆμα, ὄζει, βδεῖ, ὡς τὸ ῥοιζῶ, ῥοιβδῶ ### β 111 Βαιαί Αἱ ἐν Ἰταλίᾳ, ἀπὸ Βαίου τοῦ Ὀδυσσέως κυβερνήτου ἐκλήθη, τελευτήσαντος κατὰ τὴν ἄορνιν τῆς Ἰταλίας. Τὸ ἐθνικὸν, Βαιάτης ### β 112 Βαιόν τὸ μικρὸν ἢ ὀλίγον. Παρὰ τὸ βῶ, τὸ βαίνω, βαιὸν, οὗ ἐστιν ἐπ’ ὀλίγον βῆναι. Ἢ παρὰ τὴν ἥβην, ἥτις ταχέως ἄρχεται, καὶ ταχέως λήγει. Ζήτει εἰς τὸ Ἠ βαιός ### β 113 Βαίων Ὃς καὶ βλέννος λέγεται· ἔστιν ἰχθῦς παραπλήσιος κωβιῷ. Ἐπίχαρμος δὲ βαιόνας λέγει. Καὶ παρ’ Ἀττικοῖς δὲ παροιμία ἐστὶ, Μή μοι βαίων· κακὸς ἰχθῦς. Ἐπὶ φιληδόνου εἴρηται ### β 114 Βαίτυλος Λίθος γινόμενος κατὰ τὸν Λίβανον τὸ ὄρος τῆς Ἡλιουπόλεως. Βαίτυλος δὲ ἐκλήθη καὶ ὁ λίθος, ὃν ἀντὶ Διὸς ὁ Κρόνος κατέπιεν. Εἴρηται δὲ, ὅτι ἡ Ῥέα βαίτῃ αἰγὸς σπαργανώσασα τῷ Κρόνῳ δέδωκε· βαίτη δὲ σημαίνει τὴν διφθέραν. Καὶ παρὰ τὸ βαίτη βαίτηλος ### β 115 Βαίτη στέγαστρον προβάτειον ἢ αἴγειον ### β 116 Βεβαιῶ Παρὰ τὸ βέβαιον· τοῦτο παρὰ τὸ βαιὸν, ὃ σημαίνει τὸ μικρὸν καὶ ἀληθές· τοῦτο ἐκ τοῦ βίβημι, βήσω· ὁ δεύτερος ἀόριστος, ἔβην· ἡ μετοχὴ, βὰς βάντος· καὶ ἐξ αὐτοῦ βαὸς, καὶ βαιός· καὶ κατὰ ἀναδιπλασιασμὸν, βέβαιος. Ἢ παρὰ τὸ βιβῶ, βίβαιος, ὡς τιμῶ Τίμαιος· καὶ τροπῇ Αἰολικῇ τοῦ ι εἰς ε, γίνεται βέβαιος, ὁ ἀσφαλὴς καὶ ἑδραῖος καὶ βεβηκώς· πρὸς ἀντιδιαστολὴν τῶν ἀστηρίκτων. Τὰ διὰ τοῦ ΑΙΟΣ ἀπὸ ῥημάτων, εἴτε κύρια εἴτε προσηγορικὰ, προπαροξύνονται, καὶ διὰ τῆς ΑΙ διφθόγγου γράφονται· οἷον, πηδῶ, Πήδαιος· ὑλῶ, Ὕλαιος· λύω, Λύαιος, ὄνομα κύριον· ματῶ, μάταιος. Οὕτως οὖν καὶ βιβῶ, βίβαιος καὶ βέβαιος. Οὕτω Θεόγνωστος ### β 117 Βεβαία Πηγὴ οὕτω καλουμένη ἐν Εὐβοίᾳ. Ἐτυμολογεῖ δὲ Τεῦκρος, ὅτι, φησὶ, τῶν ἐν τῇ νήσῳ ποτὲ ὑδάτων ἐκλιπόντων καὶ ποταμῶν καὶ πηγῶν, μόνη αὕτη ὁμοίως διέμεινε πολύϋδρος. Παρὰ τὸ βέβαιον οὖν καὶ ἀνελλιπὲς, βεβαία ### β 118 Βεβάασιν Ἀπὸ τοῦ βεβήκασι παρακειμένου, κατὰ συγκοπὴν καὶ τροπὴν τοῦ η εἰς α. Ἢ οἱ Ἴωνες ἡνίκα ἐν τῷ ῥήματι ὑφαίρεσιν ποιήσωνται τοῦ συμφώνου, τότε καὶ συστολὴ παρακολουθεῖ· οἷον, ἕστηκα, ἕσταα· βέβηκα, βέβαα· βεβαὼς βεβαότος, καὶ βεβὼς βεβῶτος· καὶ πλεονασμῷ, βεβαὼς, βεβαῶτος, καὶ ἐμβεβαῶτα· καὶ ἐπειδὴ ἡ γενικὴ τοῦ ἀρσενικοῦ κανών ἐστι τοῦ θηλυκοῦ, ἐγένετο ἑστῶσα, βεβῶσα, τεθνῶσα ### β 119 Βεβάμεν Εἰ μὲν προπαροξύνεται, ἀπὸ τοῦ βεβήκαμεν γέγονε κατὰ συγκοπήν· εἰ δὲ παροξύνεται, ἀπαρέμφατόν ἐστιν· οἷον, Ἀλλὰ μάλ’ ἀμφ’ αὐτῷ βεβάμεν σχεδόθεν τε μάχεσθαι ### β 120 Βεβίηκε Τοῖον γὰρ ἄχος βεβίηκεν Ἀχαιούς. Καταπεπόνηται, βεβίασται. Ἀπὸ τοῦ βιάζω, βιάσω, βεβίακα, κατὰ τροπήν ### β 121 Βέβουλα Καὶ γάρ ῥα Κλυταιμνήστρας προβέβουλα. Προκέκρικα, προτετίμηκα. Ἀπὸ τοῦ βούλω βαρυτόνου, ὁ μέλλων, βουλήσω, ὡς μέλω, μελήσω· θέλω, θελήσω· ὁ παρακείμενος, βεβούληκα· ὁ μέσος, βέβουλα ### β 122 Βεβολήατο Ἰλιάδος ι, Πένθεϊ δ’ ἀτλήτῳ βεβολήατο. Τὴν ψυχὴν τετρωμένοι ἦσαν, ἐλυποῦντο. Ἐπὶ μὲν σώματος, βεβλήατο· ἐπὶ δὲ ψυχῆς, βεβολήατο. Τοιοῦτόν ἐστι καὶ τὸ πεφοβήατο, καὶ τὸ δεδμήατο. Ἀπὸ τοῦ βάλλω, ῥηματικὸν ὄνομα, βολή· ἀπὸ τοῦ βολὴ, ῥῆμα βολῶ, βολήσω, βεβόληκα, βεβόλημαι· ὁ ὑπερσυντέλικος ἐβεβολήμην, ἐβεβόλησο, ἐβεβόλητο, ἐβεβόληντο, καὶ Ἰωνικῶς, ἐβεβολήατο. Λέγει γὰρ ὁ τεχνικός· οἱ μέντοι ἀπὸ περισπωμένων, ταυτοσυλλαβοῦντες, πρὸ τοῦ α ἔχουσι τὸ ε· οἷον, πεποίηνται, πεποιέαται. Οὕτως οὖν καὶ βεβολέατο· καὶ διὰ τὸ ἐπάλληλον τῶν βραχέων ἔκτασις γέγονε τοῦ ε εἰς τὸ η, βεβολήατο. Οὕτω Ζηνόβιος, καὶ ἄλλοι ### β 123 Βέβηλος Ὁ μὴ ἱερὸς τόπος, ἀκάθαρτος καὶ βατὸς πᾶσιν. Ἀπὸ τοῦ βῶ, βήσω, βηλός· καὶ διπλασιασμῷ, βέβηλος, ὁ βάσιμος παντί· πρὸς ἀντιδιαστολὴν τοῦ ἀδύτου. Λέγεται Βέβηλος ἀνὴρ, ὁ μιαρὸς καὶ ἀκάθαρτος, ἢ καὶ ἀμύητος· ἀπὸ τοῦ τόπου· ὁ ἐν ἀνιέροις τόποις ἄξιος διατρίβειν. Σοφοκλῆς δὲ ἐν Συνδείπνῳ ### β 124 βέβηλον τὸν ἰδιώτην φησί ### β 125 Βεβρώσεται Χρήματα δ’ αὖτε κακῶς βεβρώσεται. Ἀπὸ τοῦ βρῶ, βρώσω βέβρωκα, βέβρωμαι βέβρωσαι· ὁ μετ’ ὀλίγον μέλλων, βεβρώσομαι· τὸ τρίτον, βεβρώσεται ### β 126 Βεβρώθοις Ὠμὸν βεβρώθοις Πρίαμον. Φάγοις. Βρῶ, βρώσω βέβρωκα· ἐκ τούτου, ῥῆμα βεβρώκω· τροπῇ τοῦ κ εἰς θ, βεβρώθω· ὁ παρατατικὸς, ἐβέβρωθον· ἡ μετοχὴ, ὁ βεβρώθων, τοῦ βεβρώθοντος· τὸ εὐκτικὸν, βεβρώθοιμι, βεβρώθοις ### β 127 Βέβρυκες Παρὰ τὸ βρύχω, βρύξω, βρύξ· καὶ ἀναδιπλασιασμῷ, Βέβρυξ ### β 128 Βέρης Ὁ δραπέτης· καὶ ### β 129 Βεελφεγώρ Ἔστιν ὄνομα εἰδώλου, τὸ λεγόμενον Βάαλ· καὶ λέγεται παρὰ Ἑβραίοις, Βήλ· καὶ Φαγὼρ, ὄνομα τόπου· καὶ διαλύσει τοῦ η εἰς δύο ΕΕ, καὶ τροπῇ τοῦ α εἰς ε, γίνεται σύνθετον Βεελφεγὼρ, ἤγουν τὸ Βὴλ ἐν Φαγώρ ### β 130 Βέθρον Βέρεθρον· καὶ συγκοπῇ, βέθρον Κράτης καὶ Εὐφορίων οὕτως ### β 131 Βέρεθρον Ὁ πηλώδης τόπος καὶ καταπηγὰς ποιῶν τοὺς ἀνθρώπους. Οἱ δὲ, ἀπὸ τοῦ οἱονεὶ βέρεθρον εἶναι καὶ βάθος ποιεῖν τῷ ἄρθρῳ τοῦ ποδὸς, ἢ τὴν γῆν θραύειν. Πολλὸν δὲ κατὰ χθονός ἐστι βέρεθρον. Σημαίνει καὶ τὸ σκότος καὶ τὸ βάθος· Ἔξω δ’ ἐξίσχε κεφαλὰς δεινοῖο βερέθρου ### β 132 Βέλος Παρὰ τὸ βάλλω, τὸ τιτρώσκω· πᾶν γὰρ τὸ ἀπὸ μήκοθεν βαλλόμενον βέλος εἴρηται ### β 133 Βελέκκοι Ὄσπρια· Καὶ τῶν βελέκκων, Ἀριστοφάνης ### β 134 Βέλεμνα Βέλη. Ἔστι δὲ καὶ ῥῆμα παρὰ τὸ βέλος, βέλεμος, ὡς ἔχω, Ἔχεμος· Τήλεμος· πλεονασμῷ τοῦ ν, βέλεμνος, καὶ βέλεμνον. Ἡρωδιανὸς περὶ Παθῶν. Ἰστέον ὅτι διακρίνονται ἡ εὐθεῖα τῶν οὐδετέρων καὶ ἡ αἰτιατικὴ ἀπ’ ἀλλήλων οὕτως. Ὅτε τὸ ῥῆμα καθ’ ἑνὸς καὶ τοῦ αὐτοῦ ὑποκειμένου φέρεται, καθ’ οὗ καὶ τὸ οὐδέτερον ὄνομα, τότε τὸ οὐδέτερον εὐθεῖα ἐστίν· ὡς ἐπὶ τοῦ, βέλος ἔπεσεν· αὐτὸ γὰρ πίπτει τὸ βέλος. Τοῦτο δὲ ἴδιον εὐθείας, τὸ τὴν διάθεσιν τοῦ ῥήματος ἕλκειν εἰς ἑαυτὴν, οἷον τὸ παιδίον ἀπέθανε· τὸ γύναιον ὑφαίνει. Ὅτε μέντοι τὸ ῥῆμα ἐξ ἄλλης αἰτίας πρόεισι, τότε τὸ οὐδέτερον αἰτιατική ἐστιν, ὡς ἐπὶ τοῦ, τὸ βέλος ἥρπασεν· τὸ κρέας ἔκλεψε· τὸ μαχαίριον ἔλαβεν. Οὕτως Ζηνόβιος ### β 135 Βελόνη Παρὰ τὸ βέλος καὶ τὴν τούτου ὀξύτητα, ἢ παρὰ τὸ ὅλη βάλλεσθαι. Τὰ διὰ τοῦ ΟΝΗ, εἰ μὲν οὐσίαν σημαίνουσι, πάντα βαρύνονται· οἷον, βελόνη, περόνη, ἀγχόνη, τὸ σχοινίον· ἐπὶ δὲ τοῦ πράγματος, ὀξύνεται· οἷον, ἡδονὴ, καλλονή· ἀγχόνη, ἡ ἄγξις ### β 136 Βελλεροφόντης Βέλλερα γὰρ τὰ κακά· ἔστιν οὖν ὁ προνοούμενος παύειν τὰ κακά. Οὗτος πρότερον ἐκαλεῖτο Ἱππόνους· ἀνελὼν δὲ Βέλλερον τὸν Κορίνθιον, Βελλεροφόντης ἐκλήθη. Τὰ εἰς ΤΗΣ ἀρσενικὰ, μὴ ὄντα σύνθετα παρὰ τὸ κράτος, μηδὲ ἔχοντα οὐδέτερον εἰς ΕΣ, εἰς ΟΥ ἔχει τὴν γενικήν· οἷον, πολίτης, πολίτου· δεσπότης, δεσπότου· μητιέτης, μητιέτου· Βελλεροφόντης, Βελ λεροφόντου. Πρόσκειται, “ἀρσενικά·” διὰ τὸ φιλότης. “Μὴ ὄντα σύνθετα παρὰ τὸ κράτος·” διὰ τὸ Σωκράτης, Σωκράτους. “Μὴ ἔχοντα οὐδέτερα·” διὰ τὸ ἐνναέτης, ἐνναέτους, ἐννάετες. Τοῦτο δὲ, εἰ μὲν σημαίνει τὴν σωματικὴν ἡλικίαν, ἐνναέτης βαρύνεται· εἰ δὲ χρόνον, ἐνναετὴς ὀξύνεται ### β 137 Βέλτερος Οὐ παρὰ τὸ βάλλω γέγονεν, ἐπεὶ βάλλος ὤφειλεν εἶναι, ὡς παρὰ τὸ θάλλω θάλλος, ἀλλὰ παρὰ τὸ βέλλω, ὅθεν καὶ βολὴ καὶ βέλος, γίνεται ῥηματικὸν ὄνομα, βέλτος· καὶ τὸ συγκριτικὸν, βέλτερος. Οὕτως Ὠρίων. Ὁ δὲ Φιλόξενος εἰς τὰ Συγκριτικὰ λέγει, ὅτι τὸ βέλτερος καὶ φέρτερος οὐκ εἰσὶ συγκριτικά· θέματα δέ εἰσι συμπεπτωκότα τύποις συγκριτικῶν. Οὐδὲ γὰρ πάντα τὰ εἰς ΔΗΣ πατρωνυμικά εἰσιν, οὐδὲ πάντα τὰ εἰς ΚΟΣ, κτητικά. Καὶ δῆλον ἐκ τούτου· Οὐδὲν εἰς ΡΟΣ λήγει συγκριτικὸν μετὰ στερήσεως λεγόμενον. Εἰ οὖν ἀβέλτερος φαμὲν, δῆλον ὅτι οὐ συγκριτικόν· τὸ γὰρ ἀτυχέστερος οὐκ ἐν τῷ συγκριτικῷ εἴληφε τὴν σύνθεσιν, ἀλλὰ παρὰ τὸ ἀτυχὴς ἐσχημάτισται ### β 138 Βελτίων Ἐκ τοῦ βάλλω ἢ βέλλω γίνεται ῥηματικὸν ὄνομα βέλτος· ἐκ δὲ τούτου γίνεται συγκριτικὸς τύπος εἰς ΩΝ, βελτίων· καὶ ὑπερθετικὸς, βέλτιστος. Ὠρίων ### β 139 Βένθος Τὸ βάθος. Παρὰ τὸ βάθος, βέθος, καὶ βένθος πλεονασμῷ τοῦ ν, ὡς πάθος, πέθος, καὶ πένθος ### β 140 Βέμβιξ Ὁ στρόμβος ὃν οἱ παῖδες στρέφοντες καὶ παίοντες ἱμάντι παίζουσι· πέμπιξ τὶς ὢν, παρὰ τὸ πέμπεσθαι καὶ ἐλαύνεσθαι ### β 141 Βεμβράς Εἶδος ἰχθύος εὐτελοῦς. Ἐπίχαρμος δὲ αὐτὰς ### β 142 βράδονας καλεῖ· Βράδονές τε καὶ κίχλαι, λαγοὶ, δράκοντες ἄλκιμοι. Γίνεται δὲ ἐξ αὐτῆς σκευασία τὶς, ἡ προσαγορευομένη βεμβραφύα. Ἀριστώνυμος, Ταῖς βεμβραφύαις προσέοικεν ὁ καρκινοβάτης. Καὶ αὖθις, Οὔτ’ ἀφύη νῦν ἐστι σαφῶς, οὔτ’ αὖ βεμβρὰς κακόδαιμον ### β 143 Βέροια Πόλις Μακεδόνων, ἣν φασὶν ἀπὸ Φέρητος τινὸς κτισθεῖσαν, Φέροια, καὶ κατὰ Μακεδόνας, Βέροια, τροπῇ τοῦ φ εἰς β, ὡς Φερενίκη, Βερενίκη, ἡ γυνὴ τοῦ πατρὸς Πτολεμαίου· τοῦ φ τραπέντος εἰς β. Καὶ τὴν κεφαλὴν, κεβαλὴν λέγουσι ### β 144 Βεστῖνοι Ἔθνος ἐν Ἰταλίᾳ. Ὠνόμασται δὲ ἀπὸ τοῦ θηριῶδες εἶναι ### β 145 βέστια γὰρ τὰ θηρία κατὰ τὴν τῶν Ῥωμαίων διάλεκτον ### β 146 Βέχειρ Ἔθνος Σκυθικὸν, ὡς Σάπειρ, ἢ μετὰ τοῦ ς, Σάσπειρ ### β 147 Βέστον Τὸ ἱμάτιον ὑπὸ Λακώνων· οἱ δὲ, βέττον. Διογενιανός ### β 148 Βεῦδος Καλλίμαχος, Ἐν δὲ Πάρῳ καλά τε καὶ αἰόλα βεύδε’ ἔχουσαι. Σημαίνει δὲ τὰ ποικίλα ἢ πορφυρᾶ ἱμάτια. Δίδυμος, τὰ δέρματα βοεύδεα, ἢ τὰ εὐδίαν ἡμῖν παρέχοντα· Ἡρωδιανὸς δὲ εὕδεα, καὶ πλεονασμῷ τοῦ β, βεύδεα· παρὰ τὸ εὕδειν. Διογενιανός ### β 149 Βεῦδος Πόλις, καὶ γυναικὸς ἱμάτιον πολυτελές· παρὰ Ἑρμησιάνακτι δὲ καὶ ἄγαλμα ### β 150 Βῆ Περισπᾶται· Βῆ δ’ ἀκέων. Ἀντὶ τοῦ ἐπορεύθη. Παρὰ τὸ βῶ, βῆμι· ὁ β ἀόριστος, ἔβην. Ἢ παρὰ τὸ βίβημι, ὁ β ἀόριστος ἔβην· τὸ γ, ἔβη· καὶ κατὰ ἀφαίρεσιν, βῆ. Ἰστέον ὅτι μετὰ τὴν ἀφαίρεσιν τοῦ κλιτικοῦ μορίου, εἰ μὲν μακρὰ συλλαβὴ ὑπολίποιτο, περισπᾶται· οἷον, ἔφης, φῆς· ἔβην, βῆν· εἰ δὲ βραχεῖα, ὀξύνεται, ἔβαν, βάν· ἔσταν, στάν ### β 151 Βῆ Τὸ μιμητικὸν τῆς τῶν προβάτων φωνῆς, οὐχὶ ### β 152 βαὶ λέγεται Ἀττικῶς. Κρατῖνος Διονυσαλεξάνδρῳ, Ὁ δ’ ἠλίθιος, ὥσπερ πρόβατον, βῆ βῆ λέγων βαδίζει. Ῥητορικὴ δέ ἐστιν ἡ λέξις ### β 153 Βείομαι Ἰλιάδος ο, Τῷ ῥα καὶ οὔτι Διὸς βείομαι φρεσίν. Ἀντὶ τοῦ, οὐδαμῶς κατὰ τὴν αὐτοῦ γνώμην βιώσομαι, ἀλλὰ κατὰ τὴν ἐμαυτοῦ· διὸ οὐδαμῶς τοῦ Διὸς ἐπιστροφὴν ποιήσομαι. Δημήτριος δὲ, ἀποβήσομαι, εἴξω. Οὕτως ἔχει καὶ τὸ, Οὐ γάρ μοι δηρὸν βέῃ. Οὐ προβήσῃ κατὰ τὸ ζῆν πολὺν χρόνον. Βέω ἐστὶ, καὶ πλεονασμῷ τοῦ ἰῶτα, βείω. Ἰλιάδος χ, Ἕκτορ τέκνον ἐμὸν, τί νυ βείομαι; Ἀντὶ τοῦ, ἐς τί ἔτι βιώσω καὶ ζήσω ### β 154 Βηλός Βαθμὸς θύρας, ἢ ὁ οὐρανός· οἷον, Ῥίψε ποδὸς τεταγὼν ἀπὸ βηλοῦ θεσπεσίοιο. Ἀπὸ τοῦ οὐρανοῦ. Ἀπὸ γὰρ τοῦ βεβηκέναι τοὺς θεοὺς ἐπ’ αὐτῷ, καὶ τοὺς ἀστέρας κεῖθι βαίνειν, εἴρηται. Τῷ δὲ τόνῳ, καθάπερ οἱ Ἀριστάρχειοι, βηλὸν ὡς πηλὸν, τὸν τῶν θεῶν βαθμόν· ἕτεροι δὲ, τὸν βηλὸν εἶπον τὸν ἀνωτάτω πάγον καὶ περιέχοντα τὸν πάντα ἀέρα· ἄλλοι δὲ, τὴν περίοδον τοῦ αἰθέρος καὶ τῶν ἀστέρων· τινὲς δὲ, κατὰ Χαλδαίους, τὴν ἀνωτάτω τοῦ οὐρανοῦ περιφέρειαν· οἱ δὲ, κατὰ Δρύοπας, τὸν Ὄλυμπον. Ἄμεινον δὲ τὸν βατῆρα λέγειν. Κοινῶς δὲ σημαίνει ὁ βηλὸς τὸν οὐδὸν τῆς θύρας, ὃν καλοῦσι φλιάν· καὶ, Οὐδῷ ἐπὶ λιθέῳ. Ὁ γὰρ ποιητὴς ὑποτίθεται τὸν οὐρανὸν πύλας ἔχοντα. Γίνεται παρὰ τὸν βήσω μέλλοντα, ᾧ ἐπιβαίνουσιν οἱ εἰσιόντες καὶ ἐξιόντες. Βηλὸς ἀπὸ τοῦ βαίνεσθαι, ὡς καὶ ὁδὸς ἀπὸ τοῦ ὁδεύεσθαι. Καὶ ὁ Πανύασις δὲ τὰ πεδία βαίολα λέγει ### β 155 Βῆμα Παρὰ τὸ βῶ, τὸ βαίνω. Τὸ δὲ παρὰ τοῖς φιλοσόφοις σύμβαμα, παρὰ τὸ βίβημι· τὸ δὲ βᾶμα καὶ σχᾶμα κατὰ τὴν Δωριέων φωνὴν εἴρηται ἀντὶ τοῦ βῆμα καὶ σχῆμα. Σχῆμα δὲ καὶ βῆμα δηλοῦσιν ὅτι οὐκ ἀθρόον δεῖ οὔτε τινὸς τῶν μαθημάτων ἀλλ’ οὐδὲ τινὸς τῶν χωρίων ὑπεράλλεσθαι, κατὰ βαθμὸν δέ τινα καὶ τάξιν προϊέναι, καὶ μὴ τὰ μὲν προηγούμενα παρατρέχειν, ὑπὲρ δὲ τὰ ἐσκαμμένα ἅλλεσθαι. Ὅθεν καὶ παροιμία, Γείτων κινῶν τὸν πόδα. Τάττεται δὲ ἡ παροιμία ἐπὶ τῶν μήπω μυηθέντων τὰ προοίμια, περὶ δὲ τὴν τῶν τελῶν κατάληψιν μάτην σπουδαζόντων ### β 156 Βῆμα σημαίνει τὸ λογεῖον ### β 157 Βῆσσα Ὁ βασιμώτατος καὶ ὑψηλὸς καὶ κοῖλος τόπος. Παρὰ τὸν βήσω μέλλοντα γίνεται βῆσσα, πλεονασμῷ ἑτέρου ς· δι’ ἧς ἐστι βῆναι καὶ πορεύ εσθαι. Οἱ δὲ, πόλιν Λοκρίδος φασί. Συστέλλει τὸ α, ὡς κνίσσα ### β 158 Βῆσσαν Κοιλάδα ὕδωρ ἔχουσαν, καὶ μεσότητα ὀρῶν, τὴν συνάγκειαν· ἄλλοι τὸ ἔνυδρον ### β 159 Βητάγων Ὁ Κρόνος ὑπὸ Φοινίκων ### β 160 Βήθυλος Εἶδος ὀρνέου· δήθυλος ἦν· τρέπει γὰρ τὸ δ εἰς β, οἷον, Δελφοὶ, Βελφοί· ἐνδύσαι, ἐνβύσαι ### β 161 Βητάρμονες Οἱ ὀρχησταί· παρὰ τὸ βαίνειν ἁρμοδίως, διὰ τοῦ βαίνειν μετὰ ἁρμονίας. Βηάρμων, καὶ βητάρμων πλεονασμῷ τοῦ τ. Λέγεται δὲ ### β 162 βηταρμὸς καὶ ἐνόπλιος ὄρχησις· οἷον, Σκαίροντες βηταρμὸν ἐνόπλιον εἰλίσσοντο ### β 163 Βία Σημαίνει β· τὴν δύναμιν, ὡς τὸ, Σὴ δὲ βίη λέλυται. Καὶ τὴν ἐκ δυναστείας ἀδικίαν, ὡς τὸ, τήν ῥα βίῃ ἀέκοντος ἀπηύρων. Καὶ, Βίῃ εἰν ἀγορῇ σκολιὰς κρίνωσι θέμιστας. Τῇ ἀδικίᾳ. Καὶ τὸ ἐν τῇ συνηθείᾳ λεγόμενον, Οὔτε βίας Τρώων ὑπεδείδισαν, οὔτε ἰωκάς. Ἀμφότερα παρὰ τὴν ἴαν. Ὃ σημαίνει τὴν δύναμιν· καὶ πλεονασμῷ τοῦ β, βία. Τὸ δὲ μετὰ δυνάμεως καὶ βιαστικῶς τὶ πράττειν ### β 164 βία εἴρηται. Τὸ δὲ ἴα, παρὰ τὸ ἲς ἰνός· τὸ θηλυκὸν, ἴα ### β 165 Βίβημι Ὁ παρατατικὸς, ἔβην· Ἂν δ’ ἄρ’ ἔβη Πρίαμος ### β 166 βαίνειν λέγεται τὸ ἁπλῶς διὰ σκελῶν βαδίζειν ### α 2417 ἀναβαίνειν ἡ ἐκ τῶν κάτω πρὸς τὰ ἄνω ἀνάδοσις. Ὁ μέλλων, βήσω· μετάγεται δὲ εἰς ἐνεστῶτα, καὶ μέλλοντα οὐκ ἔχει. Τὰ γὰρ ποιητικὰ, ἀπὸ μέλλοντος εἰς ἐνεστῶτα μεταγόμενα, ἄχρι τοῦ παρατατικοῦ κλίνονται ### β 167 βιβάω βιβῶ, ὁ μέλλων, βήσομαι, βήσῃ· γίνεται ἐκ τοῦ βῶ, τὸ βαίνω· δευτέρας συζυγίας τῶν περισπωμένων, βιβάοντα· Μακρὰ βιβῶντα. Μεγάλα διαβαίνοντα. Καὶ, Ὁ δ’ ἤϊε μακρὰ βιβάσθων. Παρὰ τὸ βιβάζω γίνεται βιβαστός· καὶ ὡς ἁρμόζω ἁρμοστὸς γίνεται ὀρμαθὸς, οὕτως καὶ βιβασθός· καὶ ῥῆμα ἐξ αὐτοῦ, βιβάσθω. Ἢ ἀπὸ τοῦ βιβῶ, βιβάθω· καὶ πλεονασμῷ τοῦ ς, βιβάσθω· ἡ μετοχὴ, βιβάσθων, ἀντὶ τοῦ περιπατῶν, διαβαίνων ### β 168 Βίβλος Διὰ τὸ τοὺς βίους βάλλεσθαι ἐν αὐτῇ· ἢ παρὰ τὸ βύω, τὸ σφαλίζω. Καὶ βιβλίον ### β 169 Βιβλίδες Τὰ βιβλία· ἢ σχοινία τὰ ἐκ βίβλου πεπλεγμένα ### β 170 Βίβλινος οἶνος Οἷον, Ὕδωρ δὲ πίνει, τὸν δὲ βίβλινον στυγεῖ. Ἀπὸ Βιβλίνης οὕτω καλουμένης Θρᾳκίας ἀμπέλου· ἥτις, διὰ τὸ εὔφορος εἶναι, ἐν Ἑλλάδι μετετέθη, καὶ ἐν Σικελίᾳ, ὑπὸ Πόλλιδος τοῦ Σικυωνίου τυράννου· ἔνθεν αὐτὴν τινὲς καὶ ### π 19 πόλλιον καλοῦσιν. Ἐπίχαρμος δὲ, ἀπὸ Βιβλίνων ὀρῶν τῆς Θρᾴκης, ἔνθα φύεται, λελέχθαι αὐτὴν οἴεται· Σίμος δὲ ἐν τῇ ἕκτῃ τῆς Ἰλιάδος ἐν Νάξῳ φησὶ ποταμὸν Βιβλίνην· ἀφ’ οὗ καλοῦσιν οἶνον βίβλινον, διὰ τὰς πεφυκυίας ἀμπέλους. Διὰ δὲ τοῦ μ γράφουσι τὸν ποταμὸν, Βιμβλίνην· καὶ τὸν Νάξιον οἶνον διὰ τοῦ μ, Βίμβλινον. Ἔστιν οὖν ὁ Βίβλινος εἶδος οἴνου, καὶ γένος ἀμπέλου ἐν Θρᾴκῃ· καὶ ὁ παλαιὸς οἶνος ### β 171 Βίνη Πόλις. Μέμνηται ταύτης Ἡρόθεος, καὶ φησὶν ὠνομάσθαι ὑπὸ Φιλίππου οἰκισθεῖσαν ἀπὸ τῶν ἐν αὐτῇ συνοικισθέντων μοιχῶν. Ὦρος ### β 172 Βινεῖν Τὸ συνουσιάζειν. Παρὰ τὸ βίος ἐστὶν, ὡς ἐν ὑπομνήματι Ἀριστοφάνους, ὅτι οἳ κομίζοντες ἤδη τὴν ἡλικίαν ἀρχὰς ἔχουσι τοῦ βίου. Ἄλλοι δὲ παρὰ τὸ βύειν δεδώκασι τὴν λέξιν, κατὰ τροπὴν τοῦ υ εἰς ι. Λέγει δὲ ὁ Ἡρωδιανὸς, ὅτι τοῦτο διφορεῖται κατὰ τὴν γραφήν. Τινὰ γὰρ τῶν ἀντιγράφων διὰ τῆς ΕΙ διφθόγγου γράφουσι τὴν λέξιν, τινὰ δὲ, διὰ τοῦ ι. Ὑπὸ δὲ ἀστυφίας καὶ πλήθους ἐτῶν βινεῖν εἰργόμενον ### β 173 Βιπτάζω Σώφρων καὶ Ἐπίχαρμος τὸ βαπτίζω ### β 174 βιπτάζω λέγουσιν. Οὕτως Ἡρωδιανός ### β 175 Βιστονίη Βιστονίῃ φόρμιγγι λιγείης ἦρχεν ἀοιδῆς. Θρακικῇ· ἀπὸ Βίστονος τοῦ Τερψιχόρης ### β 176 βίος ἡ ζωὴ ἢ ### β 177 βιοτὴ προσαγορεύεται· παρὰ τὸ μετὰ βίας καὶ ἀνάγκης ζῆν, ὥς φησιν Ὅμηρος, Θεοὶ ῥεῖα ζώοντες. Οὐχ οὕτως οἱ ἄνθρωποι. Ὣς γὰρ ἐπεκλώσαντο θεοὶ δειλοῖσι βροτοῖσι, ζώειν ἀχνυμένους· αὐτοὶ δέ τ’ ἀκηδέες εἰσίν. Ἢ παρὰ τὸ βέω, τὸ πορεύομαι. Τί γὰρ ἐστὶ βίος, ἢ ὁδὸς καὶ πορεία; Τὸ γὰρ βέω κυρίως τὸ πορεύομαι σημαίνει· Ὄφρ’ ἂν ἐγὼ βείω προτὶ Ἴλιον. Καὶ τὸ, Ζῆν δὲ βέω. Ἕκτορ, ἐγὼ δειλή· τί νυ βείομαι αἰνὰ παθοῦσα. Τὰ δὲ παρὰ τὸ βίος συγκείμενα, εἴτε κατ’ ἀρχὰς λέγεται εἴτε κατὰ τὸ μέσον, διὰ τοῦ ι γράφεται· οἷον, βιωφελὴς, βιοτελὴς, βιοπλανὴς, καὶ βιοπλανές· ὄλβιος, ἄμφιος, ἀμφίβιος. Ποσαχῶς ὁ βίος; Πενταχῶς. Βίος, ὁ χρόνος τῆς ζωῆς· βίος καὶ ἡ ἐντεῦθεν τῆς ψυχῆς μετάστασις· βίος καὶ ἐν ᾧ τις διατρίβει· βίος καὶ τὸ ἐπιτήδευμα, εἴτε ἰατρός ἐστιν, ἢ μηχανικὸς, ἢ τεκτονικὸς, καὶ τὰ ὅμοια· βίος καὶ τὸ εἶδος τῆς ζωῆς, καθὸ λέγομεν τὸν μὲν σεμνὸν καὶ κόσμιον ἑλέσθαι βίον, τὸν δὲ, ἄσεμνον καὶ ἄμουσον ### β 178 Βιβλιαίγισθος Ἀνδρέας ὁ ἰατρὸς ἐπεκλήθη ὑπὸ Ἐρατοσθένους, ὅτι λάθρα αὐτοῦ τὰ βιβλία μετέγραψε ### β 179 Βιός Ὀξύνεται τὸ τόξον, διὰ τὴν πρὸς τὸν βίον διαστολήν. Ἔοικε δὲ ὑπὸ τῶν ἀρχαίων ὁμωνύμως λέγεσθαι βιὸς τὸ τόξον καὶ ἡ ζωή. Ἡράκλειτος οὖν ὁ σκοτεινὸς, Τῷ οὖν τόξῳ ὄνομα βιός· ἔργον δὲ, θάνατος. Ἤτοι παρὰ τὴν βίαν τῆς τάσεως τὸ ὅπλον οὕτω κεκλῆσθαι, ἐπειδὴ μετὰ βίας τείνεται· ἢ ὅτι δι’ αὐτοῦ τὰ πρὸς τὸν βίον οἱ ἀρχαῖοι εἶχον, ἐν ταῖς θήραις αὐτῷ χρώμενοι· τὰ πρὸς τὸν βίον ἐπορίζοντο, τοξεύοντες τὰ πτηνὰ καὶ τὰ τετράποδα ### β 180 Βίοτος Σημαίνει τὴν ζωὴν, ὡς τὸ, Ἔνθα κέ τοι Μενέλαε φάνη βιότοιο τελευτὴ, Ἰλιάδος η· καὶ τὰ κτήματα, καὶ τὰ πρὸς τὸ ζῆν χρήματα, βίοτόν γε τεὸν καὶ κτήματα πάντα ### β 181 Βιῴην Εὐκτικὸν, ὡς παρ’ Ἀριστοφάνει, Ἀναβιῴην νῦν πάλιν. Βιῶν, βιοῦντος· βιοῖμι, βιοῖς, βιοῖ· καὶ πλεονασμῷ τοῦ η, βιοίη· καὶ κατ’ ἔκτασιν τοῦ ο εἰς ω, βιῴην. Ἢ ὥσπερ ἀπὸ τοῦ δοὺς, δόντος, δοίην, καὶ ἐκτάσει, δῴη, οὕτω καὶ βιοὺς, βιόντος, βιοίη· καὶ κατ’ ἔκτασιν, βιῴην. Τὸ δὲ βιῶ, εἰ μὲν ἐστὶ δευτέρας συζυγίας τῶν περισπωμένων, βιᾷς, γίνεται ἐκ τοῦ βία· ὅθεν καὶ τὸ, ἐβιήσατο παῖδα· εἰ δὲ ἔστι τρίτης, βιῶ βιοῖς· καὶ ἐκ τούτου βίος. Βίωμι· ὁ δεύτερος ἀόριστος, ἐβίων· τὸ πληθυντικὸν, ἐβίωμεν· καὶ τὸ ἀπαρέμφατον, βιῶναι, τὸ ζῆσαι. Βίωμι, ἐβίων· βιοὺς, βιόντος· τὸ προστακτικὸν, βίωθι· τὸ τρίτον, βιώτω, τὸ ζησάτω. Βιάω, βιῶ· βιάομαι, βιῶμαι· βιαοίμην, βιῴμην· βιάοιο, βιῷο· βιάοιτο, βιῷτο· καὶ πλεονασμῷ τοῦ α, βιῴατο· Τῷ ἰκέλη, ὡς εἴ ἑ βιῴατο μοῦνον ἐόντα Τρῶες. Ἀντὶ τοῦ ὡσανεὶ αὐτὸν ἐβιάσαντο ### β 182 Βίαιος Παρὰ τὸ βία· τοῦτο παρὰ τὸ ἲς, ἡ δύναμις· τοῦτο παρὰ τὸ ἔω, τὸ ὑπάρχω, ἡ ὑπάρχουσα ἐν τινί. Προπαροξύνεται. Τὰ γὰρ ἔχοντα τὸ ι ἐν τῇ ἀρχῇ καὶ παράγονται ἀπὸ θηλυκῶν, προπαροξύνονται· οἷον, δίκη, δίκαιος· τιμὴ, τίμαιος. Οὕτως καὶ βία, βίαιος· καὶ ἐξ αὐτοῦ, βιαία ### β 183 Βλάξ Ὁ εὐήθης καὶ ἀργὸς καὶ ἀνόητος. Ἀριστοφάνης· Βλάκες φυγεργοί. Εἴρηται ἀπὸ τοῦ μαλακός· καὶ τὸ ὑποκοριστικὸν, μάλαξ, ὡς βωμολόχος, βῶμαξ· πλούσιος, πλοῦταξ· μάλαξ οὖν, καὶ κατὰ συγκοπὴν καὶ τροπὴν, βλάξ. Εἰς δὲ τὸ Λεξικὸν τὸ Ῥητορικὸν εὗρον ἐγὼ εἰρῆσθαι τὴν λέξιν ἀπὸ ἰχθύος τινὸς, ὁμοίου σιλούρῳ, ἀχρήστου ὄντος, ὡς μηδὲ κύνα αὐτῷ χρήσασθαι. Πολιτείας δ Βλακικόν τε ἡμῶν τὸ πάθος, ὡς εἰ λέγοι τὶς πνευμονιᾶν. Ἀπὸ τοῦ θαλαττίου ζῴου, ὄντος ἀναισθήτου. Οἱ δὲ, ἀπὸ τοῦ πρὸς τῇ Κύμῃ χωρίου τῆς Βλακείας· οὗ μέμνηται καὶ Ἀριστοτέλης. Καὶ ἐν Ἀλεξανδρείᾳ δὲ τέλος τὶ ### β 184 βαακεννόμιον ὃ οἱ ἀστρολόγοι τελοῦσι, διὰ τὸ τοὺς μωροὺς εἰσιέναι πρὸς αὐτούς ### β 185 Βλάπτω Ἔστι βρῶ, τὸ ἐσθίω· γίνεται κατὰ τροπὴν βλῶ· καὶ κατὰ παραγωγὴν, βλάπτω· ἀπὸ μεταφορᾶς τῶν ἐσθιομένων καὶ μηκέτι ὑγιῶν ὄντων ### β 186 Βλάβη Ἀπὸ τοῦ βλάβω, βλάβη· Βλάβεται δέ τε γούνατ’ ἰόντι. Ἔνθεν καὶ τὸ βλάβος· εἰ γὰρ ἦν ἀπὸ τοῦ βλάπτω, ὤφειλεν εἶναι βλαφὴ, ὡς σκάπτω, σκαφή ### β 187 Βλαστός Παρὰ τὸ βλώσκειν, ὃ σημαίνει τὸ αὔξεσθαι ### β 188 Βλάσφημος Παρὰ τὸ βλάβη καὶ τὸ φήμη γίνεται βλάσφημος, ὁ βλάβας λέγων. Ἢ παρὰ τὸ φήμη καὶ τὸ βάλλω, ὁ τὰς φήμας βάλλων, ὁ λοίδορος ### β 189 Βλαισός Παραλυτικός. Οὕτως εἰς τὸ Ῥητορικόν. Ὁ δ’ Ἐτυμολόγος, ὁ τοὺς πόδας ἐπὶ τὰ ἔξω διεστραμμένος, καὶ τῷ Λ στοιχείῳ ἐοικώς. Διὰ τοῦτο καὶ Λάμβδα ἐκαλεῖτο ἡ γυνὴ μὲν Ἠετίωνος, μήτηρ δὲ Κυψέλου τοῦ Κορίνθου τυράννου. Εἴρηται δὲ βλαισὸς ὁ βεβλαμμένος τὸ ἶσον τῶν ποδῶν. Τὸ ἐναντίον γοῦν, ὁ ἐπὶ τὰ ἔσω ἔχων τοὺς πόδας, καλεῖται ### ρ 1 ῥαιβὸς ὁ διερραισμένος τὸ ἶσον τῆς βάσεως ### β 190 Βλαῖκος Δαλὸς, κλάδος, ὄζος ### β 191 Βλέφαρον Τοῦ βλέποντος φάρος· ἢ παρὰ τὸ αἴρεσθαι ἐν τῷ βλέπειν· αἰρομένων γὰρ αὐτῶν ἡμεῖς βλέπομεν. Ἢ παρὰ τὸ βάλλειν τοὺς ὦπας ### β 192 Βλέννα Μύξα. Οἱ δὲ, διὰ τοῦ π ### π 20 πλέννα τὰ ἀσθενῆ καὶ δυσκίνητα ### β 193 Βλεφαρίδες Αἱ ἐν τοῖς βλεφάροις τρίχες ### β 194 Βλέμμυες Ἔθνος βαρβαρικὸν Λιβύης, ἀπὸ Βλέμμυος, ἑνὸς τῶν Δηριάδου τριῶν ὑποστρατηγῶν. Εἰσὶ δὲ Ὀρόντης, καὶ Ὀρουάνδης, καὶ Βλέμυς. Τοὺς καταρράκτας φασὶ τοὺς περὶ Συήνην· Τῆς πάρος αἰθαλέων Βλεμύων ἀνέχουσι κολῶναι ### β 195 Βλεμεαίνω Παρὰ τὸ βρέμω βρεμαίνω· καὶ τροπῇ τοῦ ρ εἰς λ, καὶ πλεονασμῷ τοῦ ε· Ἰλιάδος ο, σθένεϊ βλεμεαίνων. Τῇ ἑαυτοῦ δυνάμει γαυριῶν καὶ ἐπαιρόμενος, μαρ γαίνων καὶ ἐνθουσιῶν, σφοδρῶς ἐπιρρωννύμενος. Ἔνιοι δὲ τῷ βλέμματι φοβῶν, οἷον τὴν δύναμιν διὰ βλέμματος ἐνδεικνύμενος ### β 196 Βλείς Ἐπίχαρμος, “τυροβλείς.” Φασὶν οἱ μὲν ἀπὸ τοῦ βληθεὶς, καὶ κατὰ συγκοπὴν τοῦ η καὶ θ, βλείς. Ἣ ἀπὸ τοῦ βλῆμι· ὁ δεύτερος ἀόριστος, ἔβλην· ἡ μετοχὴ βλείς. Κίνημα γὰρ, καὶ οὐ συγκοπή. Οὕτως Ἡρωδιανὸς περὶ Παθῶν ### β 197 Βλείμην Ἔστι βλῶ, βλῆμι, βλήσω, ἔβλην· ὁ μέσος δεύτερος, ἐβλείμην· τὸ εὐκτικὸν, βλείμην· τὸ δεύτερον, βλεῖο. Ἰλιάδος ν, Εἴπερ γάρ κε βλεῖο πονεύμενος. Ἐὰν γὰρ βληθῇς πολεμῶν, ἐνεργῶν ### β 198 Βλῆτο Ἀπὸ τοῦ βλῶ, βλήσω, βέβληκα· ὁ παθητικὸς, βέβλημαι· ἐβεβλήμην, ἐβέβλησο, ἐβέβλητο· καὶ κατὰ συγκοπὴν, ἔβλητο· οἷον, Ἔβλητο πρὸς στῆθος. εἶτα ἀφαιρέσει, οἷον, Βλῆτο γὰρ οὔτι κάκιστος ### β 199 Βλῆσθαι Βληθῆναι. Ἀπὸ τοῦ βλῶ, βλήσω· βέβληκα, βέβλημαι, βεβλῆσθαι· καὶ κατὰ ἀφαίρεσιν τῆς ΒΕ συλλαβῆς, Πρὶν βλῆσθαι Μενέλαον ### β 200 Βλήμενος Ἀσκηθείς. Ὥσπερ τὸ οὐτάμενος ἀναδρομὴν ἔπαθε τόνου, οὕτω καὶ τὸ βλήμενος, ἐκ τοῦ βεβλημένος κατὰ συγκοπήν ### β 201 Βληχρόν Τὸ ἀσθενὲς παρ’ Ὁμήρῳ καὶ Ἀλκαίῳ καὶ ἄλλοις· Πίνδαρος δὲ ἐπὶ τοῦ ἰσχυροῦ αὐτὸ λέγει. Ἐκ τοῦ Ῥητορικοῦ. Εἴρηκε δὲ τὴν λέξιν ἐπὶ μὲν τοῦ ἀσθενοῦς, παρὰ τὴν βληχὴν, τὴν τῶν προβάτων φωνὴν, οὐδὲν οὖσαν. Βληχρὸς οὖν καὶ ἀβληχρὸς, τοῦ αὐτοῦ σημαινομένου μένοντος, ὡς στάχυς, ἄσταχυς. Ἢ ἀπὸ τοῦ βέβληται, βληχρὸς, ὁ καταβεβλημένος καὶ πεπτωκώς· ἀπὸ τῶν παλαιόντων· ὁ δὲ ἰσχυρὸς, ἀπὸ τοῦ βέβληκα, ὁ καταβάλλων ### β 202 Βλητός Ὁ ἀπόπληκτος, ὁ ὑπὸ τῶν ὀξέων νοσημάτων αἰφνιδίως τελευτῶν ### β 203 Βλήτροισι Βλῶ, βλήσω, βλῆτρον· σημαίνει δὲ τοὺς κατὰ τὰς ἁρμονίας γόμφους τοὺς πιούρους. Καὶ ### β 204 Βλήρ Αἰολικῶς, τὸ δέλεαρ. Οἱ Αἰολεῖς τὸ δ εἰς β τρέπουσι· τοὺς γὰρ δελφῖνας, βελφῖνας φασὶ, καὶ τοὺς Δελφοὺς, Βελφούς. Οὕτως οὖν δέλεαρ, βέλεαρ, καὶ κατὰ συγκοπὴν καὶ συναλοιφὴν βλὴρ πεποίηται. Οὕτως καὶ οἱ Βοιωτοὶ ποιοῦσι ### β 205 Βλίσαι Τὸ τὰ κηρία θλίψαι τῶν μελισσῶν. Ἀπὸ τοῦ μέλι, μελίζω· καὶ κατὰ συγκοπὴν καὶ τροπὴν, βλίζω· καὶ Ἀττικῶς, βλίττω· καὶ ### β 206 βλίττειν τὸ ἀφαιρεῖν τὸ μέλι ἀπὸ τῶν κηρίων, τουτέστιν ἐκπιέζειν καὶ θλίβειν· ἐπὶ τὸ κινεῖσθαί πως ### β 207 Βλιμάζειν Τὸ τιτθολαβεῖν, ἤγουν τὸ ψηλαφᾶν τὰ στήθη, καὶ τοὺς μαστοὺς καταμανθάνειν τῇ ἁφῇ, καὶ ἅπτεσθαι τῶν ἀπορρήτων μελῶν τῶν γυναικείων, καὶ διεγείρειν τὰς ἐπιθυμίας, ὥς φησι Κρατῖνος, Ὡς μαλακὸν καὶ τέρεν τὸ χρωτίδιον, ὦ θεοί· καὶ γὰρ ἐβλίμαζον αὐτήν· ἡ δ’ ἐφρόντιζεν οὐδὲ ἕν. Εἴρηται δὲ παρὰ τὸ φλίβω, ὅθεν καὶ φλιά· καὶ Ὅμηρος, πολλῇσι φλιῇσι παραστὰς φλίψεται ὤμους. Παράγωγον, φλιμάζω· καὶ ὡς φλίβω, θλίβω, οὕτω φλιμάζω, βλιμάζω. Φαεινὸς δὲ καὶ Σύμμαχος, παρὰ τὸ φλιμάζειν, τοῦ μαζοῦ ἐγκειμένου. Λαμβάνεται δὲ ἡ λέξις καὶ ἐπὶ τοῦ τὰ κηρία τῶν μελισσῶν τρυγᾶν· καὶ ### β 208 βλιμάζειν τὸ ἀποστάζειν τοῦ μέλιτος. Καὶ ### β 209 βλιμάζομεν. Εἰσὶν ἄλλοι οἳ φασὶν, ὡς καὶ βλύω λέγεται παρὰ τὸ φλύω τὸ ἀναδίδωμι· οἷον, ἀνὰ δ’ ἔφλυε καλὰ ῥέεθρα. Κατὰ τροπὴν τοῦ φ εἰς βῆτα. Ὅμηρος, Οἴνου ἀποβλύζων. Ἀντὶ τοῦ ἀπεμῶν. Ὁ τρόπος ὀνοματοποιΐα. Καὶ ἐν συνθέσει Εὔπολις, Ἅμα βλυσθονῆσαι, καὶ χλοῆσαι τὴν πόλιν. Ἄλλοι δέ φασι ### κ 16 Κλίμαξ δέ ἐστιν εἶδος ὀργάνου βασανιστικοῦ· οἷον, Τῇ κλίμακι διαστρέφονται. Οἷον, τὰ μέλη στρεβλούμενοι ### β 210 βλίτυρι καὶ κινδαψὸς λέγεται ἀναπλήρωμα ἄλογον. Γέγονε δ’ ἤδη παροιμιῶδες, ὡς καταριθμεῖσθαι ἐν καταλόγῳ φαρμάκων. Ἰόβας δὲ τὸν κινδαψὸν ὄργανον μουσικὸν ἀποδίδωσι, τὸ δὲ βλίτυρι, χορδῆς μίμημα· οὐκ εὖ ### β 211 Βλοσυρός Καταπληκτικὸς, φοβερὸς, δεινός· παρὰ τὸ σοβαρῶς καὶ ἐπηρμένως λεύσσειν ἢ βλέπειν. Οἱ δὲ, λαμπρὸς, ἢ χαλεπός· ἄλλοι, σεμνός. Ἡ δὲ Γοργὼ βλοσυρῶπις τὶς ἐστὶ, τουτέστι φοβερὰ, καὶ καταπληκτικὴ τὴν πρόσοψιν ἀπὸ τοῦ βάλλειν καὶ σύρειν τὰ ὄμματα ### β 212 βολαὶ γὰρ τὰ ὄμματα ### β 213 Βλωμός Ὁ ψωμός. Καλλίμαχος· ὅσον βλωμοῦ πίονος ἠράσατο. Εἴρηται δὲ ἀπὸ τοῦ ψωμὸς, βλωμὸς, τοῦ ψ εἰς βῆτα τραπέντος. Ἢ παρὰ τὸ φλωμὸς κατὰ τροπήν· φλωμὸς γὰρ ἦν τὸ κλάσμα τοῦ ἄρτου Ἢ παρὰ τὸ βρῶ, τὸ ἐσθίω, βρωμὸς, καὶ βλαμὸς, ὡς παρὰ τὸ βῶ, βωμός. Ἄλλοι δὲ παρὰ τὸ βάλλειν εἰς τὸ στόμα. Ἡσίοδος, τετράτρυφον ὀκτάβλωμον ### β 214 Βλῶσις Οἷον, Δίφρου τέτυκται βλῶσις. Ἢ ἕδρα. Σημαίνει δὲ καὶ τὸ πορευτικόν. Ἴσως μόλησις τις οὖσα· τροπῇ τοῦ μ εἰς βῆτα ### β 215 Βλωθρή Οἷον, Ἠὲ πίτυς βλωθρή. Μακρὰ, μεγάλη. Ἢ ἡ ἀναδρομὴ καὶ αὔξησις. Εἴρηται παρὰ τὸν αἰθέρα καὶ τὸ μολεῖν, μολαιθέρη τὶς οὖσα, ἡ εἰς τὸν αἰθέρα μολίσκουσα· καὶ κατὰ συγκοπὴν, καὶ τροπῇ τοῦ μ εἰς β, διὰ τὴν ἀσυνταξίαν, καὶ ἐκτάσει τοῦ ο εἰς ω, βλωθρή· ἢ παρὰ τὸ μολεῖν καὶ τὸ θορεῖν, ἡ ταχέως μολίσκουσα καὶ θοροῦσα ### β 216 Βλώσκω Σημαίνει τὸ αὐξάνω. Ἀπὸ τοῦ μολῶ γίνεται παράγωγον μολίσκω· καὶ ὡς τελῶ, τελίσκω· καὶ γαμῶ, γαμίσκω· καὶ μεταθέσει, βολίσκω· καὶ ὑπερθέσει, βλοΐσκω· καὶ κατὰ συγκοπὴν καὶ ἔκτασιν τοῦ ο εἰς ω, βλώσκω. Ἰστέον ὅτι τὰ μὲν ἀπὸ τῆς πρώτης συζυγίας παραγόμενα διὰ τοῦ ίσκω γίνονται· οἷον, τελίσκω· τὰ δὲ ἀπὸ τῆς δευτέρας, διὰ τοῦ άσκω· οἷον, γελάσκω ### β 217 Βλίω Πᾶσα δὲ λέξις ἀπὸ τῆς ΒΛΙ συλλαβῆς ἀρχομένη διὰ τοῦ ι γράφεται, χωρὶς εἰ μὴ ἀπὸ κλίσεως ῥήματος σχῇ αὐτήν. Πρόσκειται, “ἀπὸ κλίσεως ῥήματος” διὰ τὸ βλῆμι, καὶ βλεῖο ### β 218 Βλίξαι Τὸ συνεχῶς βαστάσαι ### β 219 Βλιαρόν Ἀντὶ τοῦ λαῦρον ### β 220 Βλίκανον Σημαίνει τὸν βάτραχον ### β 221 Βλίτυρον Ἐστὶ φυτὸν ἢ φάρμακον, ἢ χορδῆς μίμημα ### β 222 Βοᾶι Βοάω, βοῶ. Ἐκ τοῦ βοὴ γίνεται βοῶ βοᾷς. Τὸ παθητικὸν βοῶμαι· τὸ δεύτερον, βοᾷ σὺ, καὶ πειρᾷ σύ. Ἔχει τὸ ι προσγεγραμμένον· τὸ δὲ βοᾶν καὶ γελᾶν ἀπαρέμφατα οὐκ ἔχει τὸ ι προσγεγραμμένον, ὅτι ἀπὸ τοῦ παρατατικοῦ γέγονε τοῦ ἐβόα καὶ ἐγέλα, καὶ ὁ παρατατικὸς οὐκ ἔχει τὸ ι προσγεγραμμένον· ἢ ὅτι τὰ εἰς ν λήγοντα ῥήματα οὐδέποτε ἔχει πρὸ τοῦ ν τὶ ἀνεκφώνητον. Δεῖ δὲ γινώσκειν, ὅτι τὸ βοᾷς καὶ γελᾷς οἱ Δωριεῖς βοῇς καὶ γελῇς λέγουσι. Καὶ μηδεὶς οἰέσθω ἀπὸ τοῦ βοᾷς καὶ γελᾷς γεγονέναι κατὰ τροπὴν τοῦ α εἰς η, ἀλλ’ ἀπὸ τοῦ βοάεις καὶ γελάεις κατὰ κρᾶσιν. Οἱ γὰρ Δωριεῖς τὸ α καὶ ε εἰς η κιρνῶσιν· οἷον, τὰ ἐμὰ, τἠμά ### β 223 Βοήσω Ἰστέον ὅτι ἐν τῇ δευτέρᾳ τῶν περισπωμένων πέντε παραλήγονται τῷ ο· βοῶ, γοῶ, ἀκροῶ, μακοῶ, ἀλοῶ· καὶ τὰ μὲν δύο διὰ τοῦ η ἔχει τὸν μέλλοντα, βοήσω, καὶ γοήσω· τὰ δὲ δύο, διὰ τοῦ α, ἀκροάσω καὶ μακοάσω· τὸ δὲ ἓν, διφορεῖται, ἀλοάσω, καὶ ἀλοήσω. Ἡ γὰρ δευτέρα ἐπὶ τοῦ μέλλοντος ἔχει τὸ η, ἢ τὸ α, ἐάσω. Ἀλλ’ ἡνίκα καθαριεύῃ ὁ ἐνεστὼς, τότε ὁ μέλλων διὰ μακροῦ τοῦ α ἐκφέρεται· οἷον, ἀνιῶ, ἀνιάσω· θεῶ, θεάσω· ἰῶ, ἰάσω, καὶ ἡνίκα ἔχῃ τὸ ρ, διὰ μακροῦ τοῦ α ὁ μέλλων· οἷον, γηρῶ, γηράσω· φυρῶ, φυράσω· ἡνίκα δὲ ἔχῃ τὸ λ, τότε ὁ μέλλων διὰ βραχέος τοῦ α· οἷον, θλῶ, θλάσω· γελῶ, γελάσω· τὰ δὲ ἔχοντα ἐν τῷ ἐνεστῶτι σύμφωνον χωρὶς τοῦ λ καὶ τοῦ ρ, διὰ τοῦ η ἔχει τὸν μέλλοντα· οἷον, ζῶ, ζήσω· νικῶ, νικήσω· πεινῶ, πεινήσω· διψῶ, διψήσω. Τὸ δὲ πεινάσω καὶ διψάσω, κατὰ τροπὴν Δωρικὴν γέγονε τοῦ η εἰς α. Τὰ δὲ ποιοῦντα παράγωγα εἰς ΜΙ, κἄντε λ ἔχῃ, κἄντε ρ, διὰ τοῦ η ἔχει τὸν μέλλοντα· οἷον, πλῶ, πιμπλῶ, πίμπλημι, πλήσω· χρῶ, κιχρῶ, κίχρημι, χρήσω· στῶ, ἱστῶ, ἵστημι, στήσω ### β 224 Βοῷεν Ἔστι βοάοιμι· καὶ κράσει, βοῷμι· τὸ τρίτον τῶν πληθυντικῶν, βοάοιεν, βοῷεν. Βοόωντο, πλεονασμῷ τοῦ ο ποιητικῶς ### β 225 Βοή Κυρίως ἡ μάχη· ὅθεν καὶ βοὴν ἀγαθὸς Μενέλαος. Καὶ ### β 226 βοηθεῖν τὸ εἰς βοὴν θεῖν ### β 227 Βοὴν ἀγαθὸς ὁ ἐν τῷ πολέμῳ γενναῖος. Ἡ μὲν γὰρ δειλία, θραύουσα τὸ πνεῦμα, βραχίστην ἀπεργάζεται τὴν φωνήν· βαίνει γὰρ ἐπὶ τοὺς ἀκούοντας ἡ βοή ### β 228 Βοή Ὄνομα προσηγορικόν. Παρὰ τὸ βέω, βοὴ, τὸ σημαῖνον τὸ βαίνω· ἐξ οὗ πλεονασμῷ τοῦ ι, βείω· οἱονεὶ ἡ διὰ τῆς τραχείας ἀρτηρίας βαίνουσα καὶ ἐκπεμπομένη φωνή. Ἢ παρὰ τὸ βέω, τὸ τρέφω, ἡ ἐκ τῶν τρεφομένων πνευμάτων ἀποπεμπομένη. Τὰ εἰς η λήγοντα καθαρὸν δισύλλαβα τῷ ο παραληγόμενα, ὧνπερ κατ’ ἀρχὰς ῥημάτων ἔστι τὸ ε, ὀξύνεται· πνέω, πνοή· χέω, χοή. Τὸ ΒΟ, μικρόν. Διατί; Τὰ ἔχοντα τὸ ε ἐγκείμενον ### β 229 Βοηθός Δῆλον τὸ σημαινόμενον. Εἴρηται ἀπὸ τοῦ εἰς βοὴν θέειν· ἢ ὁ εἰς τὴν βοὴν θοὸς καὶ ταχύς. Καὶ ### β 230 βοηθεῖν τὸ ἅμα τῇ βοῇ θεῖν ### β 231 Βοηδρομεῖν Τὸ μετὰ σπουδῆς παραγίνεσθαι. Κᾶρες δὲ, ἀντὶ τοῦ βοηθεῖν, τουτέστιν ἐπὶ τὴν μάχην δραμεῖν. Ἔστι δὲ καὶ ἡ ### β 232 βοηδρομία ἑορτή τις Ἀθήνῃσι καλουμένη· καθ’ ἣν ἡμέραν ἐβοήθει ὁ Ξοῦθος σπουδῇ πολλῇ πολεμουμένοις Ἀθηναίοις ὑπὸ Εὐμόλπου τοῦ Ποσειδῶνος. Ἐρεχθεὺς δὲ τότε Ἀθηναίοις ἐβασίλευε ### β 233 Βοηδρομιών Μὴν παρὰ Ἀθηναίοις εἴρηται ὅτι ἐν αὐτῷ ἐτιμᾶτο βοηδρόμιος Ἀπόλλων. Τὴν δὲ ἀρχὴν ἔλαβεν, ὅτι πολέμου συστάντος Ἀθηναίοις καὶ Ἐλευσινίοις, συμμαχήσαντος Ἴωνος κατὰ συγγένειαν, ἐνίκησαν Ἀθηναῖοι. Ἀπὸ οὖν τῆς τοῦ στρατεύματος βοῆς τῆς ἐπὶ τῷ ἄστει δραμούσης, ὅ τε Ἀπόλλων βοηδρόμιος ἐκλήθη, καὶ ἡ θυσία, καὶ ὁ μήν· καὶ τὰ βοηδρόμια ἐπετελεῖτο ἑορτή. Φερεκύδης δὲ ἐν τοῖς Αὐτόχθοσι, διὰ τὸ τῆς φωνῆς ση μεῖον, ἣν τὸ πρότερον ἀξύνετον οὖσαν εὗρε καὶ διήρθρωσεν ### β 234 Βοί Ἰστέον ὅτι ἐνταῦθα οὐ συναιρεῖται ὡς Λητόϊ, Λητοῖ. Οὐδέποτε γὰρ δοτικὴ ἑνικὴ μονοσύλλαβος ἐκφωνεῖ τὸ ι· οἷον, τῷ νῷ, τῇ γῇ. Εἰ οὖν ἐγένετο κατὰ συναίρεσιν βοῒ, βοῖ, ἔμελλεν ἐκφωνεῖσθαι τὸ ι· ὅπερ ἐστὶν ἄτοπον. Τὸ γὰρ ι τότε ἐστὶν ἀνεκφώνητον, ἡνίκα ἐστὶ μετὰ μακροῦ φωνήεντος ### β 235 Βοιωτός Ἄρνη ἡ μήτηρ αὐτοῦ τεκοῦσα αὐτὸν, λαθεῖν βουλομένη τὸν πατέρα, ἔρριψεν εἰς βοῶνα. Παρὰ τὸ οὖν μετὰ βοῶν τραφῆναι, Βοωτὸς καὶ Βοιωτὸς ἐκλήθη. Εὐφορίων, Τόν ῥα Ποσειδάωνι δαμασσαμένη τέκε μήτηρ, Βοιωτὸν δ’ ὀνόμηνε· τὸ γὰρ καλέουσι βοτῆρες, ὅττι ῥα πατρώῃσι βοῶν ἀπεθήκατο κόπροις ### β 236 Βοιωτία Ἡ χώρα, ἀπὸ Βοιωτοῦ τοῦ υἱοῦ Ἄρνης τῆς Αἰολίδος καὶ Ποσειδῶνος, βασιλεύσαντος τῆς χώρας. Ἢ ἀπὸ τῆς καθηγησαμένης βοὸς τῷ Κάδμῳ. Ἡ Βοιωτία τὸ πρότερον Ἀονία ἐκαλεῖτο ἀπὸ τῶν κατοικούντων αὐτὴν Ἀόνων· μετωνομάσθη δὲ Βοιωτία ἀπὸ Βοιωτοῦ Ποσειδῶνος καὶ Ἄρνης. Ἔτι δὲ καὶ οἱ Βοιωτοὶ τιμῶσι τὸν προπάτορα αὐτῶν Βοιωτόν. Καθ’ ἑτέρους δὲ, ἀπὸ τῆς ἐλασθείσης κατὰ τὸ πυθόχρηστον ὑπὸ Κάδμου βοός. Ἀγαγοῦσα γὰρ αὐτὸν ἡ βοῦς, εἰς ἐκεῖνα τὰ μέρη ἀνακλιθεῖσα, ἀπέθανεν ### β 237 Βοαγίδας Ὁ Ἡρακλῆς, ὁ τοὺς βόας τοῦ Γηρυόνου ἄγων τῷ Διΐ ### β 238 Βοάγρια Τὰ ἐκ βοῆς ἀγρευόμενα λάφυρα. Ἔστι καὶ Βόαγρος ποταμός ### β 239 Βοείας Τὰς ἐκ βοείων βυρσῶν ἀσπίδας· ἀπὸ τοῦ βεβυρσῶσθαι τοῖς βοείοις. Καὶ ### β 240 βοείας τὰς ἀσπίδας ὁμοίως ### β 241 Βοὸς πόδα Οἱ μὲν Ἀττικοὶ ἐπὶ ζῶντος λέγουσιν, ἐπὶ δὲ τῶν τεθνηκότων ### β 242 βόειον πόδα φασίν· ὡς ### π 21 πατρὸς κλῆρον ἐπὶ ζῶντος ### π 22 πατρῷον δὲ, τελευτήσαντος. Παρ’ Ὁμήρῳ δὲ συγχεῖται· οἷον, Ὣς εἰπὼν ἔρριψε βοὸς πόδα. Ἐπὶ τοῦ νεκροῦ. Καὶ ἐπὶ ζῶντος, Ἃς ἄρ’ ἀφ’ ἱππείων ὁπλέων. Καὶ εἰς τὰς Διαφορὰς ### β 243 βοὸς ποὺς ὁ τοῦ ζῶντος ### β 244 βόειος δὲ, ἐπὶ νεκροῦ ### β 245 Βοῦς Τὸ ζῷον, παρὰ τὸ βῶ, τὸ τρέφω, τὸ τρέφον ἡμᾶς ἐκ τῆς περὶ τὴν γῆν ἐργασίας. Οὐ δυνάμεθα δὲ λέγειν ἐπὶ τῆς αἰτιατικῆς τῶν πληθυντικῶν τοὺς βόας καὶ βοῦς. Τὸ γὰρ α καὶ ο οὐ κιρνᾶται εἰς τὴν ΟΥ δίφθογγον, ἀλλ’ εἰς ω. Ἀλλὰ λέγουσιν, ὅτι ὁμοφωνία γέγονε τῆς εὐθείας τῶν πληθυντικῶν καὶ τῆς αἰτιατικῆς. Πᾶσα γὰρ εὐθεῖα πληθυντικῶν εἰς ς λήγουσα καὶ συνῃρημένη κατὰ τὸ τέλος ἔχει τὴν αἰτιατικὴν καὶ κλητικὴν ὁμόφωνον αὐτῇ. Οὐ κλίνεται βοῦς βουός. Τὰ γὰρ εἰς ς λήγοντα μετὰ διφθόγγου ἀποβάλλουσι τὸ ὑποτακτικὸν αὐτῶν φωνῆεν ἐν τῇ γενικῇ· πλὴν τοῦ κλεὶς, κλειδός· καὶ παῖς, παιδός· καὶ δαὶς, δαιτός. Βοὺς, βοός. Καὶ τὸ συνῃρημένον οὐκ ἔχει. Οὐδέποτε δισύλλαβος γενικὴ ἀπὸ μονοσυλλάβου εὐθείας γινομένη συναίρεσιν ἐπιδέχεται. Τῷ βοΐ· καὶ τὸ συνῃρημένον οὐκ ἔχει. Οὐδέποτε δισύλλαβος δοτικὴ βραχυκατάληκτος συναιρεῖται. Ἡ αἰτιατικὴ, τὸν βόα καὶ βοῦν. Ὦ βοῦ ### β 246 Βοῶπις Εὐόφθαλμος, καλή· εἶδος τῶν ὑποπεπτωκότων τῷ ὀνόματι προσηγορικόν ### β 247 Βοῶν Σημαίνει γ· τὴν μετοχὴν, Αὐτὰρ ὃ μακρὰ βοῶν. Σημαίνει καὶ τὸ ζῷον, Μυκηθμοῦ δ’ ἤκουσε βοῶν. Σημαίνει καὶ τὴν ἀσπίδα, Χαλκοῦ τε ῥινοῦ τε βοῶν τ’ εὐποιητάων ### β 248 Βοῦς Σημαίνει δύο· τὸ ζῷον, Αὐτὰρ ὃ βοῦν ἱέρευσεν. Καὶ τὴν ἀσπίδα, βόας αὔας. Καὶ, βῶν ἀζαλέην ### β 249 βοῦν Δωρικῶς τὴν ἀσπίδα, ὅτι ἐκ βοείων ἐστὶ δερμάτων· συνεκδοχικῶς, τὸ ὅπλον. Ἔστι βοῦς καὶ εἶδος πλακοῦντος διδομένου τοῖς εἰς Τροφωνίου καταβαίνουσι, διότι οἱ καταβαίνοντες εἰς τὸ ἄδυτον μυκηθμῶν αἰσθάνονται ### β 250 Βόθρος Δῆλον τὸ σημαινόμενον. Ὅμηρος, Βόθρον ὀρύξαι ὅσοντε πυγούσιον ἔνθα καὶ ἔνθα. Παρὰ τὸ βῶ, βέω, βέθρος, καὶ βόθρος, κατὰ ἀντίφρασιν, ἐφ’ ὃν οὐδεὶς βαίνει· ἢ παρὰ τὸ βάθος, βάθρος, καὶ βόθρος. Ἢ παρὰ τὸ βάραθρον, συγκοπῇ καὶ τροπῇ τοῦ α εἰς ο ### β 251 Βόθυνος Ὥσπερ παρὰ τὸ θρασὺς γίνεται θράσυνος, οὕτω καὶ παρὰ τὸ βαθὺς γίνεται βάθυνος, καὶ βόθυνος, ὁ λάκκος ### β 252 Βολβός Ἐπὶ τοῦ ὀφθαλμοῦ, ἀπὸ τῆς πρὸς τὸν ἔξω τὸν ἐκ γῆς βολβὸν ἐμφερείας. Ἐπὶ δὲ τοῦ ἐσθιομένου, παρὰ τὸ βίᾳ ἀναβάλλεσθαι ### β 253 Βόλβιτον Τὴν παντοδαπῆ κόπρον· βόλιτον γὰρ ἦν· καὶ πλεονασμῷ τοῦ β· κυρίως δὲ, ἡ βοός ### β 254 Βολεῶνας Οὕτως λέγεται οὗ ἡ κόπρος τῶν βοῶν καὶ τῶν ὑποζυγίων βάλλεται, οἷον, τοὺς κοπρῶνας. Λέγεται καὶ τόπος λιμένος, ἔνθα δέδενται αἱ ἄγκυραι ### β 255 Βόλιτον Βόλβιτον δὲ Ἴωνες, οἵ τε ἄλλοι καὶ Ἱππῶναξ· οἷον, βολβίτου κασιγνήτην. Εἶτα, Νὴ τὸν Ποσειδῶ καὶ βολίτινον θάτερον κατὰ παραγωγήν. Εἴρηται δὲ οἱονεὶ βοὸς λιτὸν, τὸ ἁμάρτημα τὸ κοπρῶδες· καὶ πλεονασμῷ τοῦ β, βόλβιτον ### β 256 Βόλινον Κώμη τὶς τῆς Ἀχαΐας, πλησίον Πατρῶν καὶ τοῦ καλουμένου Δρεπάνου. Εἴρηται δὲ, ὅτι νύμφη τὶς διωκομένη ὑπὸ Ἀπόλλωνος ἐρῶντος, κατὰ τόνδε τὸν τόπον μέλλουσα ἀγρεύεσθαι, ἔρριψεν ἑαυτὴν εἰς θάλασσαν· ὁ δὲ θεὸς τὸ χωρίον οὕτως ἐκάλει, ἀπὸ τῆς βολῆς τῆς νύμφης ### β 257 Βόλιμος Τὴν παραγωγὴν ἀπέδωκε· καὶ τὸ σημαινόμενον εὗρον εἰς τὸ Ῥητορικὸν Λεξικόν. Ἔστι μόλιβος· καὶ κατὰ ἐναλλαγὴν, βόλιμος, παρὰ Συρακουσίοις ### β 258 Βόμβος Ψόφος τίς. Ὠνοματοπεποίηται δὲ ἡ λέξις κατὰ μίμησιν τῆς γινομένης φωνῆς· καὶ ### β 259 βομ βεῖν ἐξ αὐτῆς, τὸ ἠχεῖν· καὶ ### β 260 Βομβύκη Ὄνομα αὐλητρίδος· παρὰ τὸν βόμβον τῶν αὐλῶν. Καὶ ### β 261 βόμβυξ αὐλοῦ τὶ εἶδος· καὶ ζῷον, ἀφ’ οὗ τὰ βομβύκινα ὑφάσματα ### β 262 Βομβηδόν Ἠὲ μελισσοκόμοι πέτρῃ ἔνι καπνιόωσι, βομβηδὸν κλονέονται. Κυρίως βόμβος, ὁ τῶν μελισσῶν ἐστιν ἦχος· ἔνιοι δὲ τῆς βοξύνης λεγομένης μελίσσης. Ἀπολλώνιος. Τὰ δὲ εἰς ΔΟΝ ἐπιρρήματα ὀξύνονται, χωρὶς τοῦ ἔνδον ### β 263 Βομβυλιός Εἶδος ζῴου παραπλήσιον μελίσσῃ. Εἴρηται δὲ παρὰ τὸ βομβεῖν. Ἔστι δὲ καὶ ποτηρίου εἶδος ἀπὸ μεταφορᾶς τοῦ ζῴου. Καὶ γὰρ αὐτὸ ποιῶς πως κατεσκευάζετο, ὥστε πινόντων βομβεῖν. Καὶ τὸ ἐλαιηρὸν δὲ ἀγγεῖον, καθ’ ὁμοιότητα τοῦ στενοπόρου ἐκπώματος, βομβυλιὸς λέγεται ### β 264 Βόρμος Βρόμος· καὶ καθ’ ὑπέρθεσιν, βόρμος, καὶ ### β 265 βόρμοξ. Ἔστι δὲ τροφὴ τετραπόδων ### β 266 Βορά Ἡ τροφή. Παρὰ τὸ βῶ, τὸ τρέφω· ὁ μέλλων, βόσω· βορὸς, καὶ βορά. Ἐξ αὐτῶν ### β 267 Βορᾶς Παρὰ τὸ βορώτατα τὰ σώματα ἡμῶν ποιεῖν καὶ ὑγιεινότατα. Ὁ μὲν Ὠρίων ὠνοματοπεποιῆσθαι τὴν λέξιν φησὶ κατὰ μίμησιν τοῦ γινομένου ἤχου κατὰ τὴν πνοὴν αὐτοῦ· ἄλλοι δὲ, παρὰ τὸ βάρος, βορέας· ἢ παρὰ τὸ βῶ, τὸ τρέφω, ὁ τρέφων καὶ αὐξάνων τοὺς καρπούς· ἢ παρὰ τὸ βορά· βορᾶς γὰρ ἡμῖν αἴτιος ἐστὶ, τροφῆς, αὔξων τοὺς καρπούς. Ἢ παρὰ τὸ βαίνειν αὐτὸν ῥᾷον πρὸς ἡμᾶς ### β 268 Βόρβορος Παρὰ τὸ βάρος, βάρβαρος· καὶ τροπῇ τοῦ α εἰς ο, βόρβορος. Βόρβορος γὰρ λέγεται τὸ περίττωμα τῆς γαστρός· τοῦτο γὰρ ἐν τοῖς ἄνω κείμενον βάρος ἐμποιεῖ. Ἢ παρὰ τὸ βορὰ, βορὸς, ἡ ἐκ τῆς βορᾶς κόπρος· διπλασιασμῷ καὶ πλεονασμῷ τοῦ ρ, βόρβορος, ἡ ἐκ τῆς τροφῆς γεννηθεῖσα ὕλη ### β 269 Βοσόρ Ἑβραϊκὴ ἡ λέξις, σημαίνει δὲ ἱμάτιον ἐκ κοκκίνου βεβαμμένον. Λέγεται δὲ καὶ τὸ σῶμα, ὡς τὸ, Οὗ τὸ ἐρύθημα ἐξ ἀμπέλου βοσόρ. Ἀντὶ τοῦ, οὗτινος τὸ σῶμα ἐξ ἀμπέλου ἦν βεβαμμένον ### β 270 βολὰς γὰρ τὰς ὠδῖνας ὠνόμαζον ### β 271 Βόλος ὑπὸ Κρητῶν καὶ ἡ διὰ σαγηνείας ἄγρα, καὶ ὁ τῶν κύβων καὶ ἀστραγάλων ### β 272 Βόσκω Παρὰ τὸ βῶ, τὸ τρέφω, ὁ μέλλων, βόσω· πλεονασμῷ τοῦ κ, βόσκω, ὡς τιτρώσω, τιτρώσκω· θνήσω, θνήσκω. Ἐξ οὗ ### β 273 βόσις ἡ τροφή· καὶ συβώτης ### β 274 Βόστρυχος Ὁ πλόκαμος τῆς τριχός. Σοφοκλῆς, ὁρῶν νεωρῆ βόστρυχον τετμημένον. Παρὰ τὸν βότρυν, βότρυχος καὶ βόστρυχος, ὁ βοτρυοειδής. Μετὰ σχήματος γὰρ βοτρυοειδοῦς ἀπήρτηται· Πλοχμοὶ βοτρύοντες ἐπερρώοντο κιόντι ### β 275 Βόσπορος Οἱονεὶ βοὸς πόρος· ὠνόμασται δὲ ἀπὸ Ἰοῦς τῆς θυγατρὸς Κάδμου. Ταύτῃ γὰρ ἡ Ἥρα κατὰ ζῆλον οἶστρον ἔπεμψεν. Ἥτις ἐλαυνομένη ὥσπερ πόρτις τοῦτον παρῆλθε τὸν τόπον, ὡς φησὶ Διονύσιος· Τῷ δ’ ἔπι Θρηϊκίου στόμα Βοσπόρου· ὃν πάρος Ἰὼ Ἥρης ἐννεσίῃσιν ἐνήξατο πόρτις ἐοῦσα. Φύλαρχος δὲ, ὅτι οἱ ἐντὸς τοῦ Εὐξείνου πόντου ἦσαν ἄπειροι γεωργίας· οἱ δὲ ἐκτὸς, ἔμπειροι. Διὸ καὶ Βόσπορος ἐκεῖνο τὸ μέρος ἐκαλεῖτο τοῦ πελάγους, ὅτι ἐσπείρετο. Τινὲς δὲ, τοὺς στενοὺς πορθμοὺς Βοσπόρους εἰρῆσθαι. Ἢ ὅτι τὸ παλαιὸν, εἴ ποτέ τινες ἤθελον εἰς τὸ πέραν διαβῆναι, σχεδίας πηγνύντες καὶ βοῦς ὑποζεύξαντες, ἐπὶ τούτων διεπεραιοῦντο. Ὅθεν ἡ ἐπωνυμία ### β 276 Βοτάνη Παρὰ τὸ βίᾳ τείνεσθαι, ἤγουν αὔξειν ### β 277 Βοτά Πρόβατα, καὶ βοσκήματα, καὶ τὸν λεγό μενον βοτόν· ἀπὸ τοῦ βόσκεσθαι· καὶ ### β 278 Βοτήρ Ὁ ποιμήν. Καὶ διὰ τοῦ ο, καὶ διὰ τοῦ ω. Ὅθεν καὶ τὸ, Κτεῖν δ’ ἐπὶ μηλοβοτῆρας. Τοὺς βοσκήτορας καὶ νομέας τῶν μήλων. Παρὰ τὸ βῶ, τὸ τρέφω, βόσω, βοτὴρ, καὶ βότειρα, ὡς σωτὴρ, σώτειρα· καὶ βότης· ὅπερ καὶ βούτης λέγεται, πλεονασμῷ τοῦ υ· καὶ συβώτης καὶ συβώσιον, ἐκτάσει τοῦ ο εἰς ω. Ὁ δὲ Φιλόξενος, παρὰ τὸ βόσκω, βοτὴρ, ἀποβολῇ τοῦ κ ### β 279 Βόττιον Ἔθνος Μακεδόνων· καὶ Βοττία ἡ χώρα, ἀπὸ τῶν βοτῶν, ὅτι πολυθρέμματός ἐστι. Καὶ τὸ ἔθνος. Ἢ παρὰ τὸν βοτὸν, βοτιανή· καὶ πλεονασμῷ τοῦ τ, βοττιανή. Ἢ ἀπὸ τοῦ Βόττονος τοῦ ἡγησαμένου τῆς ἐκεῖσε ἀποικίας ### β 280 Βόττεια Πόλις Μακεδονίας. Καὶ διὰ τοῦ ε ψιλοῦ, Βόττεα. Τούτου τὸ ἐθνικὸν, Βοττεάτης· τὸ δὲ ἐθνικὸν τοῦ Βόττεια, διὰ τοῦ ι, ὡς Στράβων ἐν ζ. Καλεῖται δὲ ἀπὸ Βόττωνος Κρητὸς ἡ πόλις· οἱ οἰκοῦντες, Βοττιαῖοι· καὶ Βοττικὴ, ἡ Χαλκιδικὴ γῆ· καὶ θηλυκῶς λέγεται Βοττιαιΐς· καὶ Βοτταϊκὴ, κτητικόν ### β 281 Βότρυς Παρὰ τὴν πόσιν, πότρυς, καὶ βότρυς, ὁ τὴν πόσιν καὶ τὸ ποτὸν ῥέων. Ἢ παρὰ τὸ βῶ, τὸ πατῶ, ὁ τοῖς ποσὶ τριβόμενος, τουτέστι πατούμενος ### β 282 Βοτρυδόν Συνεστραμμέναι καὶ συνημμέναι, ὡς ἐν βότρυος σχήματι ### β 283 Βουβάλιον Κόσμος χρυσοῦς περιτιθέμενος τῷ καρπῷ. Δίφιλος ἐν Παλλακῇ, Βουβάλια καρπῶν παρθένου φορήματα. Εἴρηται διὰ τὸ ἔχειν ἐπὶ τοῦ ἄκρου προτομήν τινα βουβάλου ἐξέχουσαν· καὶ ### β 284 βούβαλον μέγα καὶ πολύ ### β 285 Βουβάρας Ὁ μεγαλοναύτης. Ἢ ὁ μεγάλως βαρύς· παρὰ τὸ βοῦ ἐπιτατικὸν, καὶ τὴν βάριν, εἶδος πλοίου. Ἢ παρὰ τὸ βάρος ἔχοντα, καὶ καυχητιῶντα. Περὶ ἀλαζόνος γὰρ λέγεται, ὃν καὶ ### β 286 Βούβασις Κώμη τῆς Αἰγύπτου καὶ θεός. Ὅτι ἡ Ἰὼ ἡ Ἰνάχου εἰς βοῦν μεταβληθεῖσα, καὶ μετὰ τὴν διὰ γῆς καὶ θαλάσσης πλάνην εἰς Αἴγυπτον παραγενομένη, ἐπιβᾶσά τε βροχθώδους τόπου τοῦ Νείλου, τῶν χηλῶν ἴχνη τῷ πηλῷ ἐνεχάραξεν. Ὁ δὲ τῆς χώρας βασιλεὺς ἑωρακὼς τὸ μὲν τῆς ἐμπροσθίας χηλῆς τῷ ΕΙ στοιχείῳ ἐμφερὲς, τὸ δὲ τῆς ὀπισθίας τῷ ω, Εἰὼ τὴν βοῦν ὠνόμασε· τὴν δὲ κώμην, Βούβασιν, ἀπὸ τῆς τοῦ βοὸς βάσεως. Ὥστε κατὰ τοῦτον τὸν λόγον καὶ διὰ τῆς ΕΙ διφθόγγου· δεῖ γὰρ Εἰώ. Ὁ μέντοι Ἡρωδιανὸς φησὶ διὰ τοῦ ι, παρὰ τὸ ἰέναι σχηματιζόμενον· ὅτι πολλὴν ἦλθε γῆν ### β 287 Βούβαστος Πόλις Αἰγύπτου· καὶ Βουβατῖτις πόλις. Τὸ ἐθνικὸν, Βουβαστίτης ### β 288 Βούβρωστις Κυρίως ὁ μέγας λιμός· ὅτι καὶ βοῦς λυμαίνεται καὶ τοὺς βοῦς βρῶσιν ποιεῖ ὁ χαλεπὸς λιμός. Ἐπὶ δὲ τοῦ, Καί ἑ κακὴ βούβρωστις ἐπὶ χθόνα δῖαν ἐλαύνει, Ἰλιάδος ω, ἀντὶ τοῦ μεγάλη ἀνία καὶ λύπη. Ἔνιοι δὲ βούβρωστιν τὸν οἶκτον ### β 289 Βούδιον Πόλις Θεσσαλίας· οἱ δὲ, Ἠπείρου ### β 290 Βουγάϊον Ἐργάτην βοῦν· οἱ δὲ, μεγάλαυχον, ἀμαθῆ, ἀλαζόνα, βοώδη, καὶ ἀναίσθητον ### β 291 Βουζυγία Γένος τὶ Ἀθήνῃσιν ἱερωσύνην ἔχον. Βουζύγης γὰρ τὶς τῶν ἡρώων πρῶτος βοῦς ζεύξας τὴν γῆν ἤροσεν· ἀφ’ οὗ γένος Βουζυγία ### β 292 Βουβών Τὸ παρ’ ἑκάτερα τῆς ἥβης μέρος, ἐν ἀρχῇ τῶν μηρῶν κείμενον. Εἴρηται δὲ, ὅτι τοῦ βαίνειν ἐστὶν ὑπηρέτης. Παρὰ γὰρ τὸ βῶ γίνεται βών· καὶ συνθέσει τοῦ ἐπιτατικοῦ βοῦ γίνεται βουβὼν, ὁ μεγάλως βαίνων, ἢ δι’ οὗ μεγάλως βαίνομεν. Βουβὼν λέγεται καὶ τὸ πάθος τὸ εἰς ὕψος βαῖνον· ἀπὸ τοῦ ἐπαίρεσθαι, καὶ μεγάλως βαίνειν εἰς οἴδημα. Ὅπερ τινές φασι βομβῶνα, ὡς λέγει Ἡρωδιανὸς ἐν τῷ Καθόλου. Μένανδρος ἐν τῷ Γεωργῷ· οἷον, Βουβὼν ἐπήρθη τῷ γέροντι· Καὶ ῥῆμα παρ’ αὐτῷ ### β 293 βουβὼν πόλις Λυκαονίας, ἀπὸ Βουβῶνος λῃστοῦ· ὁ πολίτης, Βουβώνιος ὤφειλεν εἶναι· ἀλλ’ ἔστι Βουβωνεύς. Εἴρηται ἀπὸ τοῦ βοῦ· ὅπερ ἀπὸ τοῦ ζῴου ληφθὲν σημαίνει τὸ μέγα, ὡς ἐν τῷ βούτιμος, καὶ Βούπαλος κύριον. Παρὰ δὴ τὸ ἐπιτατικὸν καὶ τὸ γαῖα σύνθετον γίνεται ### β 294 βουγάϊος · ἢ παρὰ τὸ γαίειν, τὸ γαυριᾶν, ὅπερ καὶ αὐτὸ παρὰ τὴν γαῖαν γέγονεν· ἵν’ ᾖ ἀπὸ τοῦ μεγέθους τῆς γῆς, ὁ μεγαλόφρων· οἷον, Αἶαν ἁμαρτοεπὲς βουγάϊε, οἷον ἔειπες ### β 295 Βουθόη Πόλις Ἰλλυρίδος. Εἴρηται, ὅτι Κάδμος ἐπὶ βοῶν ζεύγους ἐκ Θηβῶν ταχέως εἰς Ἰλλυρικοὺς παραγενόμενος ἔκτισε πόλιν· καὶ ἀπὸ τῶν βοῶν καὶ τοῦ θοῶς φυγεῖν, Βουθόην αὐτὴν ὠνόμασεν. Ἢ ἀπὸ τοῦ βούτου βουτόη καὶ βουθόη ὠνόμασται. Τὸ ἐθνικὸν, Βουθοαῖος ### β 296 Βουθοίη Πόλις τῆς Ἰλλυρίδος. Σοφοκλῆς Ὀνομακλεῖ, Βουθοίη Δρίλωνος ἐπὶ προχοῇσιν ἐνάσθη. Εἴρηται ἀπὸ τοῦ βοηθὸν γενέσθαι ### β 297 Βουθία πόλις Ἰωνίας· τὸ ἐθνικὸν, Βουθιαῖος ### β 298 Βουθέρει Ἐν ᾧ τόπῳ βόες θέρους νέμονται ### β 299 Βουκάπη Ἡ φάτνη τῶν βοῶν. Ἀπὸ τοῦ κάπτω, τὸ ἐσθίω, γίνεται κάπη· τουτέστιν ἐν ᾗ οἱ βοῦς κάπτουσι ### β 300 Βούκαια Πόλις Φωκίδος ἐν τῷ Παρνασῷ. Ὠνόμασται δὲ, ὅτι ποτὲ Δευκαλίων καὶ Πύρρα, κατακλυσμὸν φεύγοντες, παρ’ αὐτοῖς διεσώθησαν· καὶ σημεῖον τοῦτο· κατ’ ἐνιαυτὸν πυρὰν ἀνάπτοντες, μεγάλην βοῦν ἐπελαύνουσιν, αὐτῇ ἐπιβοῶντες, Ἕρπε βοῦς κατὰ τὰ πάτρια· καὶ κατακαίουσιν αὐτήν. Ἀπὸ γοῦν τοῦ καίειν τὴν βοῦν λέγεται Βούκαια, καὶ Βουκαεῖς ### β 301 Βούκαιος Νίκανδρος, Βούκαιός τ’ ἀλέγοι καὶ ὀροίτυπος. Καὶ Θεόκριτος. Σημαίνει δὲ τὸν ἀροτριαστὴν, τὸν τοῖς βουσὶ καίνοντα τὴν γῆν, τουτέστι κόπτοντα καὶ σχίζοντα ### β 302 Βούκερα Λίμνη τὶς ποτὲ μὲν καλουμένη, νῦν δὲ, εἶδος βοτάνης, ἀπὸ τοῦ σχήματος τοῦ παρὰ τὴν θέσιν· ἐπειδὴ κέρατι βοὸς ἔοικε. Καὶ Νίκανδρος ἐν Ἀλεξιφαρμάκοις παρετυμολογεῖ αὐτὴν, λέγων, Ἄλλοτε βουκέραος χιληγόνου, ὅ ῥα κεραίας εὐκαμπεῖς πετάλοισιν ὑπηνεμίοισιν ἀέξει ### β 303 Βουκέρας Ἡ τῆλις τὸ σπερμάτιον. Διότιμος ### β 304 Βουκεραΐς Κρήνη ἐν Πλαταιαῖς, ἥτις ὠνόμασται, ὅτι Πόλυβος ἐξ Ἄργους ἐπέκτισε Πλαταιὰς μετὰ τὸν ἐπὶ Δευκαλίωνος κατακλυσμὸν, βοὸς αὐτῷ ἡγουμένης κατὰ χρησμὸν, ὥς ποτε Κάδμῳ· ἣν ἐκεῖσε κατακλιθεῖσαν τῷ κέρατι πατάξαι τὴν γῆν, καὶ κρήνην ἀναφανῆναι· ἣν ἀπὸ τοῦ κέρατος τοῦ βοὸς Βουκεραΐδα καλεῖσθαι. Οὕτω Θέων ἐν τοῖς ὑπομνήμασι τοῦ α Αἰτίου Καλλιμάχου· οὕτως καὶ Σερῆνος ἐν τῇ Ἐπιτομῇ τῶν Φίλωνος περὶ Πόλεων Πολύϊδος λέγει τὸν χρησμόν ### β 305 Βουκέφαλος Ὁ ἵππος ὃν Ἀλέξανδρος ἐκέκτητο· οὐχ, ὥς τινες οἴονται, ὅτι βοὸς κέρατα εἶχεν· τοῦτο γὰρ ψευδές· ἐκοσμεῖτο γὰρ ὑπὸ Ἀλεξάνδρου χρυσοῖς· καὶ οὐ διὰ τὰ κέρατα Βουκέφαλος ὠνόμασται, ἀλλ’ ὅτι οὕτως ἐν Θεσσαλίᾳ ἐκαλοῦντο οἱ ἵπποι ἔχοντες ἐγκεκαυμένον βουκράνιον. Ὅτι δὲ τῶν Θετταλικῶν ἵπποι τινὲς ἐκαλοῦντο βουκέφαλοι, δηλοῖ Ἀριστοφάνης ἐν Ἀναγύρῳ, Μὴ κλαῖ’· ἐγώ σοι βουκέφαλον ὠνήσομαι. Καὶ πάλιν, Ψήχει ἠρέμα τὸν βουκέφαλον καὶ κοππατίαν. Λέγεται ὁ ἐγκεχαραγμένον ἔχων τοῖς ἰσχίοις βούκρανον ### β 306 βουνίτις ἡ γῆ. Εἴρηται δὲ παρὰ τοὺς βουνούς ### β 307 Βουνοὶ δέ εἰσιν οἱ ὑψηλοὶ καὶ ὀρώδεις καὶ γεώλοφοι τόποι· παρὰ τὸ βαίνειν ἄνω ### β 308 Βουόα Ἀλγεῖ τις τάχα θ’ αἱ βουσόαι τὰ νῶτα. Ἔλλειψις τοῦ ς, καὶ πνεῦμα προσῆλθε τὸ δασύ ### β 309 Βουκόλοι Οὐ μόνον οἱ τῶν βοῶν νομεῖς, ἀλλὰ καὶ ζῷα τινὰ οὕτω καλοῦνται. Καὶ ### β 310 βουκολισμὸς μελοποιΐας τινὸς εἶδος, καὶ ὀρχήσεως ### β 311 Βουκόλος Ἤτοι βουκόνος τὶς ὤν, παρὰ τὸ κονεῖν περὶ τὰς βοῦς, ὅ ἐστιν ἐνεργεῖν καὶ διατρίβειν· ἢ βουσὶ κεκλόμενος, ὅ ἐστιν ἐγκελευόμενος· ἢ παρὰ τὸ κέλλω, ὃ σημαίνει ὁ ἅμα τοῖς βουσὶ κέλλων ### β 312 βουκολῶ σημαίνει καὶ τὸ σοφίζομαι. Δίδυμος δὲ, παρὰ τὸ κομεῖν εἴρηκεν· ἵν’ ᾖ βουκόμος, ὡς ἱπποκόμος· καὶ κατὰ τροπὴν, βουκόλος· καὶ ### β 313 Βουλυτός Ἡ δειλινὴ ὀψία, ὅτε οἱ βόες ἀπολύονται τῶν ἔργων ### β 314 Βούλιμος Ὁ μέγας καὶ ἐπιτεταμένος λιμός· παρὰ τὸ βοῦ, ἐπιτατικὸν μόριον, καὶ τὸ λιμός ### β 315 Βούλω Βαρύνεται· ἐπειδὴ τὰ εἰς ΛΩ λήγοντα καθαρὰ δισύλλαβα παραληγόμενα τῇ ΟΥ διφθόγγῳ, τὰ μὲν β βαρύνονται, τὰ δὲ β περισπῶνται. Βαρύνονται βούλω καὶ οὔλω. Ὅμηρος, Οὖλέ τε καὶ μέγα χαῖρε. Περισπῶνται οὐλῶ, παρὰ τὸ οὐλὴ, τὸ τραῦμα, καὶ δουλῶ, παρὰ τὸ δοῦλος. Ἀπὸ δὲ τοῦ βούλω, παράγωγον βουλεύω, ὡς ἄρχω ἀρχεύω ### β 316 Βουλή Ὄνομα ῥηματικὸν, εἴδους τῶν ὑποπεπτωκότων τῷ ὀνόματι προσηγορικοῦ. Γίνεται παρὰ τὸ βέλλω, βολὴ, ἡ σύστοιχος τῆς γνώμης φορὰ ἢ ἐπιβολὴ τῆς ψυχῆς· καὶ πλεονασμῷ τοῦ υ, βουλὴ, ἡ τοῦ νοὸς ἐμβολή. Ἢ παρὰ τὸ βάλλω, βολή· καὶ πλεονασμῷ βουλή. Ἐτράπη δὲ τὸ α εἰς ο, ὡς ἐν τῷ ἡμέρα, ἡμερόβιος· Ἥρα, Ἡρόδοτος· ὥρα, ὡροσκόπος. Σημαίνει δὲ τὴν ἄθροισιν καὶ τὸ προβούλευμα· ὡς τὸ, Βουλὴν δὲ πρῶτον μεγαθύμων ἵζε γερόντων. Καὶ τὴν γνώμην, ὡς τὸ, Χρεὼ βουλῆς ἐμὲ καὶ σὲ, διοτρεφὲς ὦ Μενέλαε. Καὶ, Διὸς δ’ ἐτελείετο βουλή. Καὶ τὴν προαίρεσιν, καὶ τὴν θέλησιν, ὡς τὸ, Νῦν δ’ ἐμὲ μὲν στυγέει, Θέτιδος δ’ ἐξήνυσε βουλάς ### β 317 Βουληφόρος Πρόβουλος, ἀρχίβουλος, ἡγεμὼν, ἄρχων, βουλευτικός. Σημαίνει ποτὲ μὲν τὸν βασιλέα, ὡς τὸ, Οὐ χρὴ παννύχιον εὕδειν βουληφόρον ἄνδρα. ποτὲ δὲ ἐπιθετικῶς αἱ ἐκκλησίαι, ἐν αἷς αἱ βουλαὶ ἀναφέρονται, ὡς τὸ, Τοῖσι δ’ οὔτ’ ἀγορὴ βουληφόρος. Τὰ ἐκ β τελείων σύνθετα ὀνόματα, ἀπὸ εὐθείας· ὡς τὸ, ζωὴ, ζωηφόρος, καὶ ἑωσφόρος· ἀπὸ γενικῆς, οὐδεὶς οὐδενὸς, οὐδενόσωρα· ἀπὸ δοτικῆς, Ἄρηϊ, ἀρηΐ φιλος· ἀπὸ αἰτιατικῆς, πόδα, Ποδαλείριος. Ἀπὸ δὲ κλητικῆς μόνον οὐ γίνεται σύνθετον· ἐπειδὴ πᾶσα πτῶσις τριπρόσωπος ἐστὶ, πλὴν τῆς κλητικῆς· ἡ δὲ κλητικὴ αὐτοτελής ἐστι, καὶ πολλάκις τέλειον λόγον ἀποπληροῖ, ὡς τὸ, Ὦ μάκαρ Ἀτρείδη μοιρηγενὲς ὀλβιόδαιμον. Καὶ πάλιν, Διογενὲς Λαερτιάδη πολυμήχαν’ Ὀδυσσεῦ. Τὸ δὲ τέλειον μετὰ τοῦ ἀτελοῦς οὐ συντίθεται. Τὸ δὲ ### γ 7 γυναιμανὲς οὐκ ἀπὸ τοῦ ὦ γύναι καὶ τοῦ μαί νομαι ῥήματος, ἀλλ’ ἀποκοπὴ ἀπὸ τοῦ γυναικός. Ἔστι δὲ τὸ ῥῆμα φέρω καὶ φορέω, Ὡς δ’ ἄνεμος ἄχνας φορέει. ἀφ’ οὗ φορητός· ἀπὸ δὲ τοῦ φέρω, φερτός· τὸ συγκριτικὸν, φερέστερος, καὶ προφερέστερος, καὶ προφερέστατος ὑπερθετικόν. Ἰστέον δὲ ὅτι τὸ φέρω κατὰ τὸ τέλος συντίθεται· σπανίως δὲ καὶ κατὰ τὴν ἀρχὴν, ὡς τὸ, Φέρεκλος, φερέσταχυς, Φερσεφόνη· τελεσφόρος, τοξοφόρος. Οὕτως οὖν παρὰ τὸ βουλὴ καὶ τὸ φέρω γίνεται βουληφόρος. Τὰ δὲ εἰς η λήγοντα θηλυκὰ σύνθετα ἢ φυλάσσουσι τὸ η, ἢ τρέπουσιν· οἷον, γῆ, γηγενής· ὀδύνη, ὀδυνήφατος· κρήνη, κρηνοφύλαξ. Πάντα δὲ τὰ παρὰ τὸ φέρω παροξύνεται, εἰ μὴ ἄρα τύπος κωλύοι, διὰ τὸ ΕΥ μόριον, καὶ τὰς προθέσεις, καὶ τὴν α στέρησιν· εὔφορος, πρόσφορος, ἄφορος ### β 318 Βουλεία Ὁ χρόνος τοῦ βουλεύειν· ὥσπερ στρατηγεία ἐστὶν ὅπου στρατηγεῖ ### β 319 Βούπρηστις Ἔστι λαχάνου ἀγρίου γένος, ὅμοιον τῷ σινάπι καὶ τῇ λαμψάνῃ. Βούπρηστις δέ φασι λέγεται διὰ τὸ τοὺς γευσαμένους αὐτῆς μεγάλως πιμπρᾶσθαι, τουτέστι φυσᾶσθαι· τὸ γὰρ ### β 320 βοῦς ἐπὶ τοῦ μεγάλου ἔτασσον οἱ ἀρχαῖοι· καὶ ### β 321 βούπαιδα τὸν μέγαν παῖδα ### β 322 Βουπράσιον Τόπος οὕτω καλούμενος, καὶ πόλις, καὶ ποταμὸς, καὶ χώρα τῆς Ἤλιδος. Τὸ ἐθνικὸν, Βουπρασιεὺς, καὶ Βουπράσιος ### β 323 Βούσιρις Ὁ ἥρως, ὁ τῆς Αἰγύπτου βασιλεύς· ἀφ’ οὗ καὶ ἡ πόλις οὕτω καλεῖται. Εἴρηται παρὰ τὸ βοῦς εἴρειν, ὁ δυνάμενος μόνος ζευγνύειν δύο βοῦς· παρὰ τὸ βοῦς καὶ τὴν σειρὰν, ἵν’ ᾖ ὁ ἰσχυρὸς καὶ ἀνδρεῖος, ὥστε δύνασθαι βοῦν ἄγειν σειραῖς· ὥσπερ καὶ Λαέρτης λέγεται. Γράφεται δὲ διὰ τοῦ ι· ὤφειλε διὰ διφθόγγου· τὰ γὰρ διὰ τοῦ ΙΡΙΣ ἀποστρέφεται τὴν ΕΙ δίφθογγον· χωρὶς εἰ μὴ ἔχει τοῦτο ἀπὸ προϋποκειμένου, διὰ τὸ χεὶρ, χειρὸς, χειρίς· σημαίνει δὲ τὸ χειρομάνικον ### β 324 Βοῦρα Πόλις τῆς Ἀχαΐας, ἣν ᾤκησεν Δεξάμενος ὁ Κένταυρος· καὶ ἐκεῖ αὐτοῦ τὰ βουστάσια ἐφυλάττετο. Διὸ καὶ Βοῦρα ὠνομάσθη· ἀπὸ τοῦ τὰς βοῦς ὠρεῖν, ὅ ἐστι φυλάττειν. Βοῦρά τε Δεξαμένοιο βοόστασις Οἰκιάδαο ### β 325 Βούπαις Εἰώθασι γὰρ τῇ προσθήκῃ τοῦ ἵππου ἢ τοῦ βοὸς τὸ μέγεθος τοῦ ὑποκειμένου δηλοῦν. Ἀπὸ μὲν τοῦ βοὸς, βούσυκον· ἀπὸ δὲ τοῦ ἵππου, ἱπποσέλινον· καὶ ### θ 2 θυμὸν ἱππογνώμονα τὸν μεγαλογνώμονα ### β 326 Βοῦτα Λατῖνοι τὰ ἐκ πυρᾶς καλοῦσι λείψανα. Παρὰ τὸ φῶ, τὸ λάμπω, γίνεται φῶτα· τροπῇ τοῦ φ εἰς β, καὶ ω εἰς ΟΥ, βοῦτα ### β 327 Βουτάδαι Δῆμος ἐστὶ τῆς Οἰνηΐδος Βουτία, ἀφ’ ἧς οἱ δημόται. Ἢ οἱ ἀπὸ Βούτου. Οὗτος δὲ ὁ Βούτης τὴν ἱερωσύνην ἔσχε· καὶ ἀπ’ αὐτοῦ Βουτάδαι ἐκαλοῦντο. Καὶ ### β 328 βουτρόφος τάξις τὶς ἱερωσύνης, ἡ τρέφουσα τοὺς βοῦς, ὥστε θύεσθαι τοῖς θεοῖς δημοσίᾳ. Καλοῦνται δὲ καὶ ### ε 23 ἐτεοβουτάδαι οἱ ἀπόγονοι τοῦ Βούτου ### β 329 Βουτίδης Τὰ εἰς ΗΣ, εἰς ΟΥ ἔχοντα τὴν γενικὴν, ἢ διὰ τοῦ ΑΔΗΣ, ἢ διὰ τοῦ ΙΔΗΣ ποιεῖ τὸ πατρωνυμικόν· Ἱππότης, Ἱππότου, Ἱπποτάδης· δότης, δότου, Δοτάδης, κύριον. Εἰ δὲ διὰ τοῦ ΙΔΗΣ, διὰ τοῦ ι γράφεται· κορυνήτης, κορυνήτου, Κορυνητίδης· Τριόπης, Τριόπου, Τριοπίδης. Οὕτω Βούτης, Βούτου, Βουτίδης, τοῦ Ποσειδῶνος υἱός. Τὰ δὲ εἰς ΟΣ διὰ τοῦ ΑΔΗΣ ποιοῦσι τὰ πατρωνυμικά· οἷον, Αὐξέντιος, Αὐξεντιάδης· Ἀσκληπιὸς, Ἀσκληπιάδης· ἥλιος, ἡλιάδης· Ὀϊλιάδης οὐκ ἔστιν· Ὀϊλεὺς γάρ· ἐπεὶ Ὀϊλείδης εἶχεν εἶναι. Οἱ δὲ ποιηταὶ πολλάκις ἀποβάλλουσι τὸ α· οἷον, Ἐριχθονιάδης, Ἐριχθονίδης· Τελαμωνιάδης, Τελαμωνίδης. Τὰ δὲ εἰς ΑΣ ἰσοσυλλάβως κλινόμενα διὰ τοῦ ΑΔΗΣ ποιοῦσι τὸ πατρωνυμικόν· Βορέας, Βορέου, Βορεάδης· Αἰνέας, Αἰνέου, Αἰνεάδης· Κέας, Κέου, Κεάδης· Πυλέας, Πυλέου, Πυλεάδης, καὶ κατὰ συγκοπὴν, Πυλάδης· Δημέας, Δημέου, Δημεάδης, καὶ Δημάδης ### β 330 Βούτυπος Ἱερεὺς τὶς, ὃς τοὺς βοῦς ἐν ταῖς θυσίαις τῷ πελέκει τύπτων ἔθυε. Βούτυπος οἶα πόδεσσι τανύσσατο. Ἀπολλώνιος ### β 331 Βουτρωτὸς ἢ βουθρωτός Πόλις τῆς Ἠπείρου, ὥς φησι Τεῦκρος ὁ Κυζικηνός ### ο 17 ὅτι Ἑλένου ἐκ τῆς πατρίδος εἰς τὴν Ἤπειρον παραγενομένου, θύοντος δὲ ἐπιβατήρια, ἡ βοῦς οὐ καιρίαν λαβοῦσα τομὴν φεύγει, καὶ κόλπον τινὰ τῆς Ἠπείρου διανηξαμένη εἰς γῆν ἐξέρχεται, καὶ καταπεσοῦσα ἀπέθανεν· ὁ δὲ Ἕλενος, συμβόλῳ θείῳ χρησάμενος κτίζει πόλιν· καὶ ἀπὸ τοῦ συμβάντος Βουτρωτὸν αὐτὴν ὠνόμασε. Τὸ ἐθνικὸν, Βουθρώτιος ### β 332 Βουφόνια Ἑορτὴ τὶς παρὰ Ἀθηναίοις τὰ βουφόνια, ἐν ᾗ πολλοὶ ἐθύοντο βόες· καὶ ἤγετο αὕτη Σκιροφοριῶνος μηνὸς τετάρτῃ ἐπὶ δέκα ### β 333 Βουφόνεον Ἐβουθύτουν, βοῦς ἔθυον ### β 334 Βούχετα ἢ βουχέτιον Ἔστι δὲ πόλις τῆς Ἠπείρου, οὐδετέρως καὶ πληθυντικῶς λεγομένη· ἥν φησι Φιλόχορος ὠνομάσθαι διὰ τὸ τὴν Λητῶ, ἤτοι Θέμιν, ἐπὶ βοὸς ὀχουμένην ἐλθεῖν ἐκεῖ κατὰ τὸν τοῦ Δευκαλίωνος κατακλυσμόν. Μέμνηται δὲ τοῦ ἐθνικοῦ Καλλίμαχος· οἷον, Ἐξ ἁλὸς οὐ δίκην ἀνέρα Βουχέτιον ἕλκειν ### β 335 Βραδύς Παρὰ τὸ βάρος βαρύς· καὶ ἐν ὑπερθέσει τοῦ ρ, καὶ πλεονασμῷ τοῦ δ ### β 336 Βρᾶ Ἀπὸ τοῦ ῥᾴδιον γίνεται κατὰ πλεονασμὸν τοῦ β Αἰολικῶς βράδιον, καὶ κατὰ συγκοπὴν βρᾶ. Οὕτως Ἡρωδιανὸς καὶ Χοιροβοσκός ### β 337 Βραβεῖον Ἀπὸ τοῦ ῥάβδος, ῥαβδεῖον· καὶ τροπῇ τοῦ δ εἰς β, καὶ ὑπερβιβασμῷ, βραβεῖον. Λέγεται δὲ τὸ βασιλικὸν σκῆπτρον. Ἐξ οὗ καὶ ### β 338 βραβευταὶ οἱ τὰς βασιλικὰς ῥάβδους κατέχοντες, καὶ τοῖς νικῶσι τοὺς στεφάνους διδόντες. Καὶ βραβεῖον λέγεται ὁ παρὰ τῶν βραβευτῶν διδόμενος στέφανος τῷ νικῶντι. Τὸ ΒΕΙ, δίφθογγον. Τὰ διὰ τοῦ ΕΙΟΝ κτητικά ### β 339 Βραβεύει Ἐπιψηφίζεται, διανέμει· καὶ ### β 340 βραβευτὴς διοικητὴς, ὁριστής. Βραβευταὶ δὲ κυρίως λέγονται, οἱ τὴν ῥάβδον ἀπὸ φοίνικος, ἢ τινὸς ἄλλου, διδόντες σύμβολα τῆς νίκης, ῥαβδευταί τινες ὄντες· καὶ ὑπερθέσει τοῦ ρ. Ἢ οἱ διαλλάκται. Καὶ ### β 341 Βράβηλα Τὰ καλούμενα Δαμασκηνά. Θεόκριτος, Ὅρπακες βραβύλοισι καταβρίθοντες ἔραζε. Ἀθήναιος δὲ ἐν τῷ β τῶν Δειπνοσοφιστῶν φησὶ Σέλευκον ὀνομάζειν κοκκύμηλα καὶ βράβηλα καὶ βάδρυα. Εἴρηται δὲ βοράβηλα τινὰ ὄντα, τὰ τὴν βορὰν ἐκβάλλοντα· ἔστι γὰρ μαλακτικὰ τῆς γαστρός. Εἴρηται δὲ καὶ μάδρυα, μαλόδρυα τινὰ ὄντα. Δαμασκηνὰ δὲ, κατ’ ἐξοχὴν, διὰ τὸ ἐν Δαμασκῷ τῇ πόλει γεωργούμενα εἶναι εὐθαλέστερα καὶ καλλίονα ### β 342 Βραγχιάζω Ὁ μέλλων, βραγχιάσω· ὁ ἀόριστος, ἐβραγχίασα. Ἐβραγχίασεν ὁ λάρυγξ. Παρὰ τὸ βρέχω γίνεται βρόχος, καὶ βροχίον, τὸ συνεχῶς βρεχόμενον· ἐξ οὗ καὶ βράχος τὸ τῆς θαλάσσης. Ὠνοματοπεποιῆσθαι φασὶ τὴν λέξιν κατὰ μίμησιν τῆς γινομένης αὐτῷ τραχύτητος ἐν τῇ φωνῇ. Ἢ βρόγχος λέγεται ὁ λαιμὸς καὶ φάρυγξ· ὃς καὶ βράγχος παρὰ τοῖς παλαιοῖς λέγεται· ἀφ’ οὗ, Τόσσον ἔβραχ’ Ἄρης. Ἀφ’ οὗ τὸ πάθος ἐκάλεσαν βραγχιᾶν. Ἐγὼ δὲ οἶμαι, παρὰ τὸ βαρεῖαν ἰαχὴν ἔχειν, τουτέστι φωνὴν, γίνεται βαριχιᾶν, καὶ βραγχιᾶν ### β 343 Βραγχιᾶν γὰρ, τὸ ἡσύχως ὀδύρεσθαι, καὶ τὸ σαπρᾷ καὶ τραχείᾳ τῇ φωνῇ χρῆσθαι. Καὶ ### β 344 βράγχος νόσημά τι περὶ τὸν βρόγχον ### β 345 Βράζει Παρὰ τὸ βῶ, τὸ λέγω, γίνεται βάζω· καὶ πλεονασμῷ τοῦ ρ, βράζω ### β 346 Βράσσω Τὸ ζέω· ὅπερ καὶ ἀναβράσσω λέγουσιν Ἀττικοὶ, ἐπὶ τοῦ ἀποτελέσματος λαμβάνοντες τὴν λέξιν. Ἀριστοφάνης, Ἀναβράττω κίχλας. Ἀντὶ τοῦ ἔψω ### β 347 Βράσσων Εἴρηται παρὰ τὸ βάρος· ἢ βαρῶ βαράσσω, καὶ κατὰ συγκοπὴν, βράσσων, ὁ βραδὺς καὶ ὁ βραχύς· ἑκάτερον σημαίνει. Καὶ γὰρ ἀπὸ τοῦ βραδὺς γίνεται βραδύτερος, καὶ βραδίων, καὶ βράσσων· καὶ ἀπὸ τοῦ βραχὺς, βραχύτερος, βραχίων, βράσσων. Ὅθεν ὁ ποιητὴς εἰδὼς ἀμφοτέρων σημαντικὴν τὴν λέξιν ἐπιφέρει, διασαφῶν καὶ λύων τὸ ἀμφίβολον, βράσσων τε νόος, λεπτὴ δέ τε μήτις, Ἰλιάδος κ, ἀντὶ τοῦ βραδύτερος, ἐλάσσων. Ἢ ταρασσόμενος καὶ ἀκαταστατῶν, ἀπὸ τοῦ βρασμοῦ· οὐ σταθερὸς, ἢ ἄτακτος ### β 348 Βραχύς Κατὰ τροπὴν τοῦ λ εἰς ρ. Παρὰ γὰρ τὸ ἀποβεβλῆσθαι μέρος καὶ ἐλάσσονα γενέσθαι εἴρηται. Οὕτως Ἡρακλείδης, ὥς φησιν Ὦρος ### β 349 Βραχίων Εἴρηται, ὅτι βραχύτερός ἐστι τοῦ λοιποῦ μέρους τῶν χειρῶν· ἢ ἐκ τοῦ βραχὺς καὶ τοῦ κίων, βραχυκίων τὶς ἐστί ### β 350 Βράχω Σημαίνει τὸ ἠχῶ. Ὀνοματοποιΐα ἡ λέξις ἐστίν· Ἀμφὶ δέ οἱ βράχε τεύχεα ποικίλα χαλκῷ ### β 351 Βρέχω Ὁ μέλλων, βρέξω· γίνεται παρὰ τὸ βρόχος. Ἢ παρὰ τὸ βάλλω, βλῶ· καὶ βρῶ, βρέχω, ἀπὸ τοῦ ἤχου τῶν ὑδάτων. Ὅθεν καὶ Ὅμηρος, βράχεν ὕδατα. Ὀνοματοποιΐα ἐστί. Τούτου τὰ ἐνεργητικὰ οὐχ εὕρηνται· ἐπειδὴ τὰ ἐπὶ τῶν εὐθειῶν ἐνεργητικὰ ἐξακουόμενα ῥήματα πρῶτα καὶ δεύτερα πρόσωπα οὐκ ἔχει. Οὐδὲ γὰρ, βρέχω ἐγώ· οὐδὲ, βρέχεις σύ· ἀλλὰ, βρέχει καὶ χιονίζει καὶ ἀστράπτει ὁ θεός. Πᾶν νόημα καὶ πᾶς λόγος τέλειος ἐξ ὀνόματος καὶ ῥήματος συνίσταται· οἷον, λέγει ὁ Πλάτων, δημηγορεῖ Δημοσθένης. Χωρὶς τούτων οὐδέν ἐστι τέλειον. Ἐὰν γὰρ εἴπω, ἀναγινώσκει, ὀφείλω εἰπεῖν καὶ τὸ ἐπαγόμενον, ἢ Θεόδωρος, ἢ ἄλλος· διότι πολλοί εἰσιν οἱ ἀναγινώσκοντες. Ὅταν δὲ ἐρωτηματικῶς εἴπῃ, βρέχει, ἢ βροντᾷ; διατί οὐ προστίθησι καὶ τὸ ἐπαγόμενον; Διότι εἷς ἐστιν ὁ ταῦτα ποιῶν, τουτέστιν ὁ θεός· ὥσπερ καὶ ἐπὶ τοῦ βασιλέως· οἷον, ἔδωκεν ἀξίας· ἐποίησε σπαθαρίους. Καὶ οὐ λέγει, ὁ δεῖνα· ἐπειδὴ εἷς ἐστιν ὁ ταῦτα πράττων ### β 352 Βρέγμα καὶ βρεχμόν Τὸ ὑπερμετώπιον μέρος. Εἰς τὸ Ῥητορικὸν Λεξικόν· ἐν δὲ τοῖς Ἐτυμολογικοῖς, τὸ τῆς κεφαλῆς ἄκρον κρανίον, ὅπερ ὁ ποιητὴς βρεγμὸν καλεῖ, ἐπειδὴ ἐν τοῖς ὑετοῖς καὶ ἐν ταῖς ἄλλαις καταχύσεσι τῶν ὑγρῶν τοῦτο πρῶτον βρέχεται ### β 353 Βρέμει Ἠχεῖ, κυρίως· οἷον. μέγα βρέμεται χαλεπαίνων. Σημαίνει δὲ καὶ τὸ ὁρμᾶν. Παρὰ τὸν βρόμον, τὸν τοῦ πυρὸς ἦχον, πεποίηται. Ἐγὼ δὲ τὸν βρόμον ἀπὸ τοῦ βρέμω ### β 354 Βρεντήσιον Χωρίον τῆς Ἰταλίας περὶ τὸν Ἀδρίαν, ἀπὸ Βρέντου τοῦ Ἡρακλέους. Ἢ ὡς εὐλίμενος οὖσα· ἑνὶ γὰρ στόματι λιμένες πολλοὶ συγκλείονται. Ὡς ἐοικυῖα τοίνυν κεφαλῇ ἐλάφου οὕτως ὠνόμασται. Ἔχει λιμένας κέρασιν ἐλάφου παραπλησίους ### β 355 Βρένδον δὲ καλοῦσι τὴν ἔλαφον Μεσάππιοι· καὶ ### β 356 βρέντιον Μεσαππίοις ἡ κεφαλὴ τῆς ἐλάφου. Τὸ ἐθνικὸν, Βρεντεσῖνος ### β 357 Βρεττανοί Ἔθνος ἀπὸ Κελτοῦς τῆς Βρεττάνου θυγατρός· Βρεττία δὲ, ἡ νῆσος ἐν τῷ Ἀδρίᾳ, ποταμὸν ἔχουσα Βρέττιον. Οἱ δὲ Βρεττανίδα καλοῦσι. Τὸ ἐθνικὸν ἔδει Βρεττιανὸς, ὡς Πολύβιος· νῦν δὲ λέγονται Βρέττιοι. Εἰσὶ καὶ Βρεττανίδες νῆσοι ἐν τῷ Ὠκεανῷ. Τὸ ἐθνικὸν, Βρεττανοί ### β 358 Βρέφος Τὸ νεογνὸν παιδίον. Κυρίως ἐπὶ ἀνθρώπου· Καλλίμαχος ἐν τρίτῳ τῶν Αἰτίων καὶ ἐπὶ σκύμνου τίθησι. Παρὰ τὸ βράττω, τὸ ἀμέλγω, τὸ βράττον τὸ γάλα· τροπῇ τοῦ α εἰς ε. Ἢ ὅτι βροτός ἐστιν εἰς φῶς προελθών ### β 359 Βρένθειον Μύρον τῶν παχέων, ὡς ἡ βάκχαρις· οἱ δὲ, ἄνθινον μύρον. Καλοῦσι δὲ καὶ ὄρνεόν τι ### β 360 βρένθον ὃ ἔνιοι κόσσυφον καλοῦσι. Κύπριοι δὲ ### β 361 βρένθισιν τὴν θρίδακα λέγουσι ### β 362 Βρενθία Διογενιανὸς, ῥιζία τινὰ, οἷς ἐρυθαίνονται τὰς γνάθους αἱ γυναῖκες· οἱ δὲ, φύκος· οἱ δὲ, ἄγχουσαν· οὐκ εὖ ### β 363 Βρέδον Ἔλαφον, ἢ κεφαλὴν ἐλάφου ### β 364 Βρενθύεται Μεγαλοφρονεῖ, ἐπαίρεται, οἱονεὶ θρύπτεται. Βισαντῖνος φησὶν ἐν τοῖς περὶ Χρηστο μαθίας οὕτως· Βρένθιον ἐστὶ μύρον. Καὶ οὕτως ἐν τοῖς ἰάμβοις. Τοὺς οὖν ἀλαζόνας καὶ τρυφεροὺς μύρῳ χρίεσθαι ἀκολουθεῖ. Καὶ ἀπὸ τούτου δηλαδὴ τοὺς θρυπτομένους ἐπὶ παντὶ τὸ ἁπαξαπλῶς βρενθυομένους λέγουσιν. Οὕτως εὗρον ἐν τῷ αὐτῷ βιβλίῳ ### β 365 Βρενθυόμενοι Δυσχεραίνοντες, ὀργιζόμενοι, θυμούμενοι· καὶ ### β 366 βρενθύεσθαι τὸ διὰ θυμὸν μετεωρίζεσθαι, ἢ προσποιεῖσθαι ὀργίζεσθαι· παρὰ τὸ μετὰ βάρους θύειν, ὅ ἐστιν ὁρμᾶν. Σημαίνει καὶ ἐπαιρόμενοι, μέγα φρονοῦντες ### β 367 Βρέτας Παρὰ τὸ βροτὸς ### β 368 βρέτας κατὰ τροπὴν, τὸ βροτοειδὲς ἄγαλμα, τὸ βροτῷ ὅμοιον· κυρίως δὲ τὸ ἀπὸ ξύλου πεποιημένον ἀνθρώπου ἄγαλμα, εἴδωλον, μορφή· Κυρηναῖοι δὲ τὸν ἀναίσθητον ### β 369 Βρεττία Μέλαινα πίσσα· καὶ βάρβαρος, ἀπὸ τοῦ Βρετίωνος ἐθνικοῦ ### β 370 Βρέφος Παρὰ τὸ φέρβω, τὸ τρέφω, γίνεται φέρβος, καὶ κατὰ μετάθεσιν τῶν στοιχείων, βρέφος, τὸ δεόμενον τροφῆς. Ἢ παρὰ τὸ εἰς φῶς βεβηκέναι ### β 371 Βριαρός Ὁ ἰσχυρός· καὶ ### β 372 βριαρώτερος. Παρὰ τὴν βίαν, βιαρός· καὶ πλεονασμῷ τοῦ ρ, βριαρός· ἔνθεν Βριάρεως, ὁ ἑκατόγχειρος θεός. Ἢ παρὰ τὸ βρίω, ἀφ’ οὗ καὶ βρίθω καὶ βρίθος, τὸ βάρος· καὶ ὥσπερ παρὰ τὸ τάχος γίνεται ταχὺς, οὕτω καὶ παρὰ τὸ βρίθος βριθύς· καὶ βριθὺ, μέγα, στιβαρόν· Καὶ ### β 373 βριθοσύνη · καὶ βριάω βριῶ, ῥῆμα· καὶ παρώνυμον, Βριαρεὺς, ὡς πομπὸς, πομπεύς· καὶ ἀπὸ τοῦ Βριαρεὺς γενικὴ Ἀττικῶς Βριαρέως· καὶ αὕτη εἰς εὐθεῖαν ἀναχθεῖσα ἐποίησε τὴν Βριάρεως ### β 374 Βριαρόν Δεινὸν, φοβερὸν, ἰσχυρόν ### β 375 Βριάρηο Οἷον, Βριάρηο κόρα. Ἔστι Βριάρηος ἡ εὐθεῖα ὡς μονῆρες· ἡ γενικὴ, Βριαρήου· καὶ Θετταλικὴ γενικὴ, Βριαρηοῖο, καὶ συγκοπῇ, Βριάρηο ### β 376 βρίακχος θηλυκῶς, ἡ βάκχη, ἡ βριαρῶς ἰακχάζουσα. Σοφοκλῆς, Ἐγὼ δὲ χερσὶν ἄγραν βρίακχον ### β 377 Βριήπυος Μεγαλόφωνος, βαρύφωνος, μέγα καὶ βαρὺ βοῶν· παρὰ τὸ ΒΡΙ καὶ τὸ ### η 5 ἠπύειν ὅ ἐστι φωνεῖν. Ἢ μέγας, ἢ δεινός ### β 378 Βρίζω Τὸ κοιμῶμαι· Ἔνθ’ οὐκ ἂν βρίζοντα ἴδοις Ἀγαμέμνονα δῖον. Ἰλιάδος δ, ἡσυχάζοντα, ἢ νυστάζοντα καὶ ὑπνοῦντα, ἢ ἀμελοῦντα ### β 379 Βρίξαι Τὸ μετὰ βορὰν καὶ τροφὴν καθευδῆσαι, βορίξαι τὶ ὄν· σημαίνει καὶ τὸ ἀναπαύεσθαι καὶ καθεύδειν ### β 380 Βριζώ Θεὸς παρὰ Δηλίοις, παρὰ τὸ βρίζειν, ὅ ἐστι καθεύδειν ### β 381 Βριζὼ θεὸς διὰ ἐνυπνίων μαντευόμενος ### β 382 Βρίκελος Ἔστι βαρβαρικὸν τὸ ὄνομα· τίθεται δὲ καὶ ἐπὶ προσώπων βαρβαρικῶν. Καὶ εἴρηται οἱονεὶ βροτῷ εἴκελος, ἢ Βριξὶν εἴκελος. Βρίγες γὰρ ἔθνος βαρβαρικόν. Ἄλλοι δὲ βρικέλλους τοὺς κελέοντας· παρὰ τὸ ΒΡΙ, καὶ τὸ κέλομαι. Ἢ τοὺς ἱστόποδας ### β 383 Βριμαίνω Σημαίνει τὸ ὀργίζεσθαι· παρὰ τὸ ΒΡΙ, τὸ ὑπὸ ὀργῆς βαρύνεσθαι. Λέγεται καὶ ### β 384 βριμῶ ὅθεν καὶ βριμοῦσθαι καὶ βριμῆσαι. Καί μοι δοκεῖ παρὰ τοῦτο τὸ βριμῶ παρῆχθαι τὸ βριμαίνω, τὸ θυμοῦμαι. Καὶ ### β 385 Βριμώ Ἡ Φερσεφόνη. Ἡ δὲ αὐτὴ λέγεται καὶ Ἑκάτη. Ἀπολλώνιος, Βριμὼ νυκτίπολον χθονίην ἐνέροισιν ἄνασσαν. Ἑρμῆν ἐρασθέντα ἐπὶ κυνηγεσίαν ἐξιούσῃ θελῆσαι βιαίως μιχθῆναι, ἡ δὲ ἐνεβριμήσατο αὐτῷ· ὁ δὲ φοβηθεὶς ἀπετράπη. Καὶ ἐντεῦθεν Βριμὼ προσηγορεύθη ### β 386 Βρίσαι Νύμφαι οὕτω καλούμεναι· ἢ ὅτι βλίσαι, τροπῇ τοῦ λ εἰς ρ· ἢ παρὰ τὸ βρύειν, ὅ ἐστιν ἀνθεῖν, τὴν ἐλαίαν, ἧς τὴν ἐργασίαν καὶ αὗται ὑπέδειξαν Ἀρισταίῳ τὴν διὰ τῆς ἀμβροσίας· ἢ ἀπὸ τοῦ βρίξαι καὶ κατακοιμίσαι αὐτὸν, καὶ καταβαυκαλίσαι, ὅτε ἐτιθήνουν αὐτόν ### β 387 Βρίσαι Τὸ ἐπελθεῖν βαρέως ### β 388 Βρισαῖος Οὕτως ὁ Διόνυσος. Καὶ εἰ μὲν διὰ τοῦ ι, παρὰ τὸ βρίζειν ἐστὶν, ὁ ὁρμητικός· εἰ δὲ διὰ τοῦ η, ἀπὸ ἄκρας Λεσβιακῆς Βρήσης, ἧς μέμνηται Ἀνδροτίων. Ὅτι τὸ ἱερὸν τοῦ θεοῦ ἐν τῇ Βρίσῃ φησὶν ἱδρύσθαι ὑπὸ Μάκαρος ### β 389 Βριλησός Ὄνομα τόπου τῆς Ἀττικῆς ### β 390 Βρίμη Ἡ ἰσχύς. Ἀπολλώνιος Ἀργοναυτικοῖς, Μηδείης βρίμῃ πολυφαρμάκου. Παρὰ τὸ ΒΡΙ πέπτωκε ῥῆμα βρίθω· ὁ μέλλων, βρίσω· ὅθεν ῥηματικὸν ὄνομα, βρίμη. Βαρύνεται. Τὰ γὰρ εἰς ΜΗ λήγοντα ἑνὶ φωνήεντι παραληγόμενα βαρύνεται, φήμη· τὰ δὲ ἔχοντα πρὸ τοῦ μ ἕτερον σύμφωνον ὀξύνεται, γραμμή ### β 391 Βρισεύς Ὁ ἥρως· οἷον, Κούρην Βρισῆος. Παρὰ τὸ βρίθω, τὸ βαρῶ, βρίσω, Βρισεύς· καὶ πατρωνυμικῶς, Βρισηῒς, παρὰ τὸ βρίθω, παρὰ τὸ βαρεῖν τῷ κάλλει πάσας τὰς γυναῖκας. Ἢ παρὰ τὸ βαρεῖν τοὺς Ἕλληνας. Ἐβάρησε γὰρ καὶ ἔβλαψε τοὺς Ἕλληνας, διὰ τὸ λαβεῖν αὐτὴν τὸν Ἀγαμέμνονα ### β 392 Βριτόμαρτις Καὶ Ἄρτεμις καὶ νύμφη. Καλλίμαχος, Ἐλλόφονον Βριτόμαρτιν ἐΰσκοπον. Τῆς δὲ θεοῦ Βριτομάρτιδος, ὅτι ταῖς Βρίσαις νύμφαις ὁμαρτεῖ. Καὶ Νεάνθης ἐν τῷ πρώτῳ περὶ Τελετῶν φησὶ χρησμὸν Διῒ δοθῆναι, ὅτι ἐκ τῆς μήτρας τῆς Ἑκάτης ὁ γεννώμενος μεταστήσει τῆς βασιλείας αὐτόν. Γεννηθείσης δὲ τῆς Ἑκάτης, τὰς συμπαρούσας κόρας τῇ λεχοῖ ἀναβοῆσαι Βρίτον, τουτέστιν ἀγαθόν. Παρὰ τοῦτο δὴ τὸ ἐπίφθεγμα ὠνομάσθαι τὴν θεόν ### β 393 Βρόδον Βρόδον ἔστι κατὰ διάλεκτον παρὰ τὸ ῥόδον, πλεονασμῷ τοῦ β, ὥσπερ ῥυτίδες, βρυτίδες· καὶ ῥίζα, βρίσδα, κατὰ διάλυσιν τοῦ ζ ### β 394 Βρόμος Κυρίως ὁ τοῦ πυρὸς ἦχος. Πεποιημένη δέ ἐστιν ἡ φωνὴ κατὰ μίμησιν τοῦ ἀποτελουμένου ψόφου ἐν πυρί· οἷον, τόσος γε πέλει βρόμος πυρὸς αἰθομένοιο. Ἢ παρὰ τὸ βρέμω, βρόμος, ὡς λέγω, λόγος. Καὶ ### β 395 Βρόμιος Ὁ Διόνυσος· παρὰ τὸν βρόμον. Καὶ γὰρ τῆς Σεμέλης κεραυνωθείσης ἡρπάγη ὑπὸ τοῦ Ἑρμοῦ, κατὰ βούλησιν τοῦ Διὸς, ἐκ μέσου τοῦ πυρός ### β 396 Βροντή Παρὰ τὸν βρόμον, βρομὴ, καὶ βροντή. Ἔμπυρος γὰρ εἰκότως ὠνόμασται ### β 397 Βρόταχος Τὸν βάτραχον Ἴωνες, καὶ Ἀριστοφάνης, καὶ παρὰ Ξενοφάνει. Βάτραχος, καὶ καθ’ ὑπερβιβασμὸν, βράταχος, καὶ βρόταχος ### β 398 Βρότος Τὸ αἷμα· ἀπὸ τοῦ βροτοῦ· κυρίως γὰρ βρότον τοῦ ἀνθρώπου τὸ αἷμα, καὶ οὐδέποτε ἄλλου ζῴου. Καὶ ### τ 17 τόεντα τὰ ᾑμαγμένα, ἢ ᾑματωμένα· οἱ δὲ ### β 399 βροτόεν τὸ λαμπρόν. Σημαίνει καὶ χειμάρρουν ### β 400 Βροτός Ὁ ἄνθρωπος παρὰ τὸ μείρω, τὸ μερίζω, μέμορα, γίνεται μορτός· καὶ καθ’ ὑπέρθεσιν, καὶ τροπῇ τοῦ μ εἰς β, βροτὸς, ὁ μεμερισμένην ἔχων τὴν φωνήν. Ἢ ὅτι καὶ βιβρώσκεται θανών. Ἔστι δὲ συνώνυμον, ἄνθρωπος, βροτὸς, μέροψ ### β 401 Βροτολοιγέ Ἀνθρωποφθόρε· παρὰ τὸ βροτὸς καὶ τὸ λοιγός. Ὀξύνεται. Τὰ γὰρ εἰς ΟΣ ὀνόματα δισύλλαβα ὀξύτονα ἐν τῇ συνθέσει ἀναβιβάζει τὸν τόνον· οἷον, κακὸς, ἄκακος· σοφὸς, ἄσοφος· φίλος, ἄφιλος· οἶκος, ἄοικος· Ῥωμαϊκὸς, πολυρωμάϊκος χωρὶς τῶν ἐπὶ ἐθνικῶν λαμβανομένων· οἷον, Ἀχαιὸς, φιλαχαιός· Βοιωτὸς, φιλοβοιωτός· καὶ χωρὶς τοῦ ἰατρὸς, ἀρχιατρὸς, καὶ ἀγακλειτός. Καὶ χωρὶς εἰ μὴ διὰ σημασίαν τινὰ φυλαχθῇ ἐν τῇ συνθέσει ἡ ὀξεῖα τάσις, ὡς τὸ βροτολοιγὸς, ἵνα φυλαχθῇ ἡ ἐνέργεια· βροτολοιγὸς γάρ ἐστιν ὁ φθείρων τοὺς ἄνδρας· τούτου χάριν καὶ ὁ τόνος ἐφυλάχθη. Ἂν γὰρ προπαροξύνοιτο, ἤμελλε παρέχειν ἔμφασιν, ὅτι πάθος ἐστί· καὶ γὰρ τὰ προπαροξύτονα χαίρουσιν ἀναλύεσθαι εἰς πάθη· ὡς ἐπὶ τοῦ λιθόβολος, ὁ λίθοις βληθείς· λιθοβόλος δὲ, ὁ λίθοις βάλλων· καὶ καράτομος, ὁ τὴν κάραν τμηθείς· καρατόμος δὲ, ὁ τὰς κάρας τέμνων, οἷον ἐπὶ δημίου· τὰ γὰρ παροξυνόμενα σημαίνουσιν ἐνέργειαν· οἷον· ἡ μὲν Γοργὼ, λέγεται καράτομος, ὡς ἀποτμηθεῖσα τὴν κεφαλήν· ὁ δὲ Περσεὺς, καρατόμος, ὁ τῆς Γοργοῦς τὴν κεφαλὴν τεμών. Τὸ δὲ κλειτὸς καὶ κλυτὸς, εἰ μὲν μετὰ ἀπτώτου συντεθῇ ὑπὲρ μίαν συλλαβὴν, φυλάσσει τὴν ὀξεῖαν τάσιν· οἷον, κλειτὸς, ἀγακλειτός· εἰ δὲ μετὰ πτωτικοῦ, ἢ ἀπτώτου μονοσυλλάβου, προπαροξύνεται· πρόκλειτος, ὀνομάκλυτος. Τὸ δὲ δουρικλυτὸς, ἐν παραθέσει ### β 402 Βρόγχος Ὁ λαιμός· ἢ βρόχθος· ὃν καὶ φάρυγγα καλοῦσι. Καὶ ἐπὶ τῶν ἰχθύων, τὰ βράγχη ἔχοντα. Παρὰ τὸ βρέχω, βρόχος τὶς ὢν, ὁ ἐν τῷ σιτεῖσθαι καὶ πίνειν βρεχόμενος. Ἡ μὲν συνήθεια βρόγχον καλεῖ· οἱ δὲ ἀρχαῖοι, βράγχον· ἔνθεν καὶ βραγχιᾶν ### β 403 Βρόχος Ἐπὶ τοῦ σχοινίου, τὸ περιτιθέμενον ἐν τῷ λαιμῷ· κυρίως δὲ βρόχος λέγεται, ὁ εἰς τὰς ἀγκύρας ἐνημμένος, καὶ τὰ ἀπόγεια σχοινία, διὰ τὸ βρέχεσθαι. Ἢ ὁ ἐπιτιθέμενος τῷ βρόγχῳ, ἤγουν τῷ λαιμῷ. Τινὲς δὲ παρὰ τὸ τὸν βρόγχον ἄγχειν· σκληρὸν δὲ τοῦτο ### β 404 Βροτός Ὡς μὲν Εὐήμερος ὁ Μεσήνιος, ἀπὸ Βρότου τινὸς αὐτόχθονος· ὁ δὲ Ἡσίοδος, ἀπὸ Βροτοῦ τοῦ Αἰθέρος καὶ Ἡμέρας· ἄλλοι δὲ, ἀπὸ βρότου τοῦ αἵματος· γεννηθεὶς γὰρ, αἱμόρρυτος φαίνεται· ἢ ὅτι τροφὴ τῷ ζῴῳ, τὸ ἀπὸ ἥπατος ἐπὶ πᾶν μέρος φερόμενον αἷμα. Οἱ γὰρ θεοὶ κατὰ ἀντιδιαστολὴν ἀναίμονές εἰσιν. Ἢ παρὰ τὸ μείρω, μαρτὸς, ὡς φθείρω, φθαρτός· καὶ τροπῇ βροτὸς, ὁ ὑπὸ μοῖραν πεπτωκώς ### β 405 Βρουμάλιον Παρὰ τὸ ἐξ ἀλλοτρίων βρωμάτων τρέφεσθαι ἅλις. Ἔστι δὲ ἡ λέξις Ῥωμαϊκή ### β 406 Βρυγμός Νόσος· ἀπὸ τοῦ τοῖς ὀδοῦσι πιέζοντα ψόφον ἀποτελεῖν, ὡς ἐν ῥίγει συμβαίνει. Καὶ ### β 407 βρύκουσα δάκνουσα. Καὶ Ἱπποκράτης τὸ βρύκειν τοὺς ὀδόντας ἐπὶ τῆς συνερείσεως τέθεικε ### β 408 Βρύκειν γὰρ τὸ λάβρως ἐσθίειν· ἀπὸ τοῦ τρίβειν τοὺς ὀδόντας ### β 409 Βρόχθος Τὸ ὀλίγον πόμα, καὶ ἡ φάρυγξ, δι’ ἧς καταπίνομεν. Θεόκριτος, Ὡς μέλι τοὶ γλυκὺ τοῦτο κατὰ βρόχθοιο γένοιτο. Παρὰ τὸ βρέχω, βέβροχα, βρόχος, καὶ βρόχθος, κατὰ πλεονασμόν. Τὸ γὰρ πινόμενον βρέχει, καὶ τὸ πῖνον ὄργανον βρέχεται. Πεποιημένη δέ ἐστιν ἡ λέξις ἀπὸ τοῦ γενομένου ποιοῦ ἤχου ἐν τῷ καταπίνειν ### β 410 Βρωμηστής Χορτοφάγος· καὶ ὄνος διὰ λιμὸν ὀγκούμενος ### β 411 Βρῶσις Παρὰ τὸν βρώσω μέλλοντα γίνεται βρῶσις, ἡ τροφὴ, ὡς λέξω, λέξις· καὶ ### β 412 βρώμη ὡς κωλύσω, κωλύμη· καὶ φιλήσω, φιλήμη. Σημαίνει δὲ τὴν βρῶσιν· οἷον, μνησώμεθα βρώμης. Καὶ ### β 413 βρῶμα παρὰ τὸν βρώσω μέλλοντα· βρῶ γὰρ, τὸ ἐσθίω, ἐνεστώς ### β 414 Βροῦχος Εἶδος ἀκρίδος. Παρὰ τὸ βρύκειν, τὸ ἐσθίειν, βρύκος· καὶ βροῦχος, κατὰ πλεονασμὸν τοῦ ο. Τὸ δὲ αὐτὸ καὶ ### μ 8 μάσταξ καλεῖται, παρὰ τὸ μασᾶσθαι· Νίκανδρος, Μάστακι σιτοβόρῳ ἐναλίγκιος. Κλείταρχος δέ φησιν, ὅτι κατὰ Ἀμβρακιώτας μάσταξ καλεῖται ἡ ἀκρίς ### β 415 Βρυγμός Ἡ σύντομος ἐδωδή· ἢ τρισμὸς ὀδόντων· ἢ μύλων ἀκόνησις. Ἐκ τοῦ βρύκω, βρυγμὸς, ὡς νύσσω, νυγμός ### β 416 Βρύκω Παρὰ τὴν βορὰν, βορύκω, καὶ βρύκω, τὸ ἐσθίω· ἐκ τούτου βρυκανὸς, ὡς πείθω, πιθανός· ἵκω, ἱκανός· καὶ ὡς πεύκη, πευκανὸς, καὶ πευκεδανὸς, οὕτως καὶ βρύκω ### β 417 βρυκεδανὸς ὁ πολυφάγος, ἢ μακρός· σημαίνει δὲ τὸ ῥῆμα συνερείδειν τοὺς ὀδόντας μετὰ ψόφου ### β 418 βρύτεα τὰ τῆς σταφυλῆς πιέσματα· ἃ τινὲς στέμφυλα λέγουσι· παρὰ τοὺς βότρυς, βρύτια· οἱ δὲ Ἀττικοὶ, τὰ τῶν ἐλαιῶν ἀλέσματα ### β 419 Βρύττοντες Οὕτως οἱ Ἀθηναῖοι τοὺς πυρέττοντας ἔλεγον· παρὰ τὸν βρύχετον, ὅ ἐστιν ὁ πυρετός. Εἰς δὲ τὸ Ῥητορικὸν Λεξικὸν εὗρον σημαίνειν τὴν λέξιν ἀντὶ τοῦ ὀρύττοντες ### β 420 Βρύττειν Ἐσθίειν, Διογενιανός. Εὗρον ἐγώ ### β 421 Βύβλος Πόλις Φοινίκης ἀρχαιοτάτη. Εἴρηται, ὅτι τὰ ἐν αὐτῇ τιθέμενα βιβλία ἄσηπτα διαφυλάττεται. Οἱ δὲ φασὶν, ὅτι Ἴσις ἀπὸ τῆς Αἰγύπτου παραγενομένη, κλαίουσά τε τὸν Ὄσιριν, τὸ διάδημα τῆς κεφαλῆς ἐκεῖσε ἀπέθετο βύβλινον ὑπάρχον ἀπὸ τῆς ἐν τῷ Νείλῳ φυομένης βύβλου. Ἡσίοδος ἐν Ἀσπίδι· Βύβλον τ’ ἀγχίαλον, καὶ Σιδῶν’ ἀνθεμόεσσαν. Τὸ ἐθνικὸν, Βύβλιος, καὶ Βυβλιάς ### β 422 Βύβλιον λέγεται τὸ ἄγραφον· οἷον, Ἐπὶ τὸ βυβλίον σου πάντες γραφήσονται. Δηλονότι ἄγραφον ### β 423 βιβλίον δὲ, τὸ γεγραμμένον. Ἔστι δὲ καὶ ὄνομα πόλεως· ἐξ οὗ καὶ ### β 424 βύβλινος οἶνος ἀπὸ Βύβλου πόλεως ### β 425 Βυζάντιον Ἡ πόλις, διὰ τὸν Βύζαντα τὸν Θρᾴκης βασιλέα ### β 426 Βύζην Ἱκανῶς καὶ δαψιλῶς, ὡς τὸ χύδην, βεβυσμένως ### β 427 Βύκχις Ὄνομα Αἰολικόν. Παρὰ τὸ βάκχος, βάκχις, καὶ βύκχις· ὡς ἵππος, ἱππίς· καὶ οἶκος, οἰκίς· καὶ τροπῇ τοῦ α εἰς υ, ὡς βάθος, βυθίς ### β 428 Βύκτης Ἠχητικὸς, ὁ μεγάλα ἠχῶν. Ὅμηρος, Βυκτάων ἀνέμων. Καὶ Λυκόφρων, Βύκτας ἐν ἀσκῷ συγκατακλείσας βοός. Παρὰ τὸ βύω, βέβυσμαι, παράγωγον βύζω· ὁ παρακείμενος, βέβυκται· ἐξ αὐτοῦ, βύκτης. Ἢ πεποίηται ἀπὸ τοῦ βυθοῦ καὶ τοῦ ἀράττειν· ἢ παρὰ τὸ βῦ, βύκτης· τὸ γὰρ ### β 429 βῦ ἐπὶ τοῦ μεγάλου ἐλέγετο· καὶ Σώφρων ### β 430 βύβα ἀντὶ τοῦ μεστὰ καὶ πλήρη καὶ μεγάλα ### β 431 Βυούσης Μύω, τὸ καμμύω· ὁ μέλλων, μυῶ· τροπῇ τοῦ μ εἰς β, βυῶ· καὶ μετάγεται εἰς ἐνεστῶτα, βυῶ, βυεῖς· ἡ μετοχὴ, βυῶν, βυοῦσα ### β 432 Βύνη Ἡ Λευκοθέα, ἡ Ἰνώ· οἷον, Βύνης καταλέκτριαι αὐδηέσσης. Εἴρηται παρὰ τὸ εἰς βυθὸν δύνειν, βυθοδύνη· καὶ κατὰ συγκοπὴν, Βύνη· ἢ παρὰ τὸ δύνω, δύνη, ἡ καταδῦσα εἰς θάλασσαν, καὶ βύνη, κατὰ τροπήν. Ἄλλοι θαλάμη, ἢ πεύκη, ὡς παρὰ Λυκόφρονι ### β 433 Βύρσα Παρὰ τὸ δείρω, τὸ ἐκδέρω, ὁ μέλλων Αἰολικῶς, δέρσω· καὶ δέρσα, καὶ βύρσα, ἡ ἐκδερομένη τῷ σώματι. Ἢ παρὰ τὸ ῥύω, ῥύσα· καὶ πλεονασμῷ τοῦ β, βύρσα, καθ’ ὑπερβιβασμὸν, ἡ περιρρεομένη τῷ ἱδρῶτι ### β 434 Βυρσοδέψης Παρὰ τὸ δεψῆσαι, ὅ ἐστιν ἁπαλῦναι. Ὁ αὐτὸς δὲ καὶ ### β 435 Βυθός Τὸ βάθος τὸ ἄφατον, παρὰ τὸ βάθος, τροπῇ τοῦ α εἰς υ. Ἣ παρὰ τὸ βύζω, βυστὸς καὶ βυθὸς, τροπῇ τοῦ θ εἰς ς, καὶ πλεονασμῷ ἑτέρου ς, γίνεται βυσσὸς, τὸ βάθος ### β 436 Βύσσος Εἶδος βοτάνης· ἐξ οὗ καὶ τὰ ἀπ’ αὐτῆς βαπτόμενα ἱμάτια ### β 437 Βύζαντες Λίβυες, περὶ Καρχηδόνα τῆς Λιβύης ἔθνος. Ἀφ’ οὗ ἡ πόλις, Βυζάντιον· καὶ Βυζάντιοι ἐν Λιβύῃ. Βυζάντιον δὲ τὸ ἐν Θρᾴκῃ βασίλειον, πόλις διασημοτάτη πρὸς τῇ Προποντίδι, πρὸς τῷ μέρει τῆς Εὐρώπης· ἐκλήθη δὲ ἀπὸ Βύζαντος τοῦ Κεροέσσης τῆς Ἰοῦς θυγατρὸς καὶ Ποσειδῶνος. Ἢ ὅτι τοῦ στόλου Βύζης ἦν ἡγεμών. Μετωνομάσθη δὲ Κωνσταντινούπολις καὶ Νέα Ῥώμη. Τὸ ἐθνικὸν, Κωνσταντινοπολίτης, ἄνευ τοῦ υ· τὸ κτητικὸν, Βυζάντεια, διὰ διφθόγγου ### β 438 Βυσσοδομεύω δόλον φρεσὶ βυσσοδομεύων. Ὁ ἐν ἑαυτῷ ἐν βάθει διαλογιζόμενος, καὶ κεκρυμμένα βουλευόμενος, ἢ ἐνθυμούμενος ### β 439 Βυσσοδομεῖν ἐν βυθῷ τινὶ οἰκοδομεῖν· παρὰ τὸν βυσσὸν, καὶ τὸ δέμω, τὸ οἰκοδομῶ· τὸ ἐν βάθει κατασκευάζειν, ὥστε μὴ πρότερον γνωσθῆναι πρὶν ὑπερέχειν ἄνω ### β 440 Βώκαρος Τὸ ἔαρ ὑπὸ Τροιζηνίων· παρὰ τὸ τῷ βίῳ χαρὰν φέρειν, βώχαρος, καὶ βώκαρος. Καὶ ποταμὸς δὲ Σαλαμῖνος οὕτω καλούμενος ### β 441 Βῶλος Ἡ γῆ· παρὰ τὸ βῶ, τὸ τρέφω· ὅθεν καὶ βῶστρον. Ἐξ αὐτοῦ βῶλαξ, ὡς λίθος, λίθαξ. Ἢ παρὰ τὸ ὑπὸ τῶν βοῶν ἀλοᾶσθαι κοπτομένη ἡ γῆ· ἢ παρὰ τὸ πωλεῖσθαι καὶ συνεχῶς παρ’ αὐτῶν στρέφεσθαι, πῶλος καὶ βῶλος· ἢ ὅτι βαλλόμενος λύεται ### β 442 Βωμός Σημαίνει δύο· τέμενος ἱερὸν ὅπου θύουσι τοῖς θεοῖς, παρὰ τὸ βῶ, τὸ βαίνω, ὁ βεβηκὼς καὶ ἱδρυμένος τοῖς θεοῖς πρὸς θυσίαν· ἐπιτίθεται γὰρ τὰ ἱερὰ παρ’ αὐτῷ· ἢ παρὰ τὸ βαίνειν τὸ αἷμα ἐν αὐτῷ. Δηλοῖ δὲ καὶ τὴν βάσιν, ὡς παρὰ Ὁμήρῳ, Ἅρματα δ’ ἀμβωμοῖσι τίθει. Παρὰ τὸ βῶ, ὅπου τὰ τιθέμενα βέβηκε ### β 443 Βωμολόχοι Κυρίως ἐλέγοντο οἱ ἐπὶ τῶν θυσιῶν ἐπὶ τοῖς βωμοῖς λοχῶντες, καὶ μετὰ κολακείας προσαιτοῦντες· οὗτοι γὰρ ὑπὲρ τοῦ λαβεῖν τὶ παρὰ τῶν ἀποθυόντων πολλὰ λιπαροῦσι κολακεύοντες. Μεταφορικῶς δὲ καὶ οἱ παραπλησίως τούτοις ἕνεκα ὠφελείας τινὰ κολακεύοντες ἄνθρωποι εὔκολοι καὶ ταπεινοὶ, καὶ πᾶν ὁτιοῦν ὑπομένοντες ἐπὶ κέρδει διὰ τοῦ παίζειν τε καὶ σκώπτειν. Ὅθεν καὶ ### β 444 βωμολοχεύματα. Ἔτι δὲ καὶ οἱ παραλαμβανόμενοι ταῖς θυσίαις αὐληταὶ καὶ μάντεις. Ἀπολλόδωρος δὲ Κυρηναῖος, ὁ εὐτράπελος καὶ γελωτοποιός· τινὲς δὲ τὸν μετά τινος εὐτραπελίας κόλακα, καὶ τὸν πανοῦργον καὶ συκοφάντην ### β 445 Βωμολοχίαις Οὐ σύνηθες ἔμοιγε βωμολοχίαις καὶ γλίσχραις ἐλπίσιν ἐγκαλλωπίζεσθαι. Κολακείαις, γελωτοποιΐαις ### β 446 Βώμαξ Ὁ βωμολόχος, οὗτος δὲ ἀπὸ τῶν βωμῶν πρὶν καρπωθῆναι αἴρων. Τάσσεται δὲ καὶ ἐπὶ τῶν μαλακιζομένων. Λέγεται καὶ βώμαξ ὁ μικρὸς βωμὸς ὑποκοριστικῶς ### β 447 Βωμύκας Οὕτω πρότερον ἐκαλεῖτο ὁ Εὐρώτας. Εἴρηται παρὰ τὸ βοὸς μυκηθμὸν παραπλήσιον ἔχειν ### β 448 Βωνίτης Σημαίνει τὸν βουκόλον. Καλλίμαχος, Οἵους βωνίτῃσιν ἐνικρύπτουσι γυναῖκες. Διὰ τοῦ ι, ὡς πολίτης ### β 449 Βῶξ Παρὰ τὸ βοάζω, βοάξω, βόαξ, καὶ κατὰ συναίρεσιν, βῶξ, εἶδος ἰχθύος. Σύνθετον δέ ἐστι, μεταπεπλασμένου τοῦ διπλοῦ· ὥστε ἐγκεῖσθαι τὸ ΒΟΥ ἐπιτατικὸν, καὶ τὸ ὄψ. Τοιοῦτος γὰρ ὁ ἰχθῦς. Ὅμοιον καὶ τὸ κάλυξ, παρὰ τὸν καλύψω μέλλοντα, τὸ κεκαλυμμένον ῥόδον. Ἡρωδιανὸς δέ φησι καὶ δισυλλάβως λέγεσθαι, ὡς Ἀριστοφάνης, Ἀλλ’ ἔχουσα γαστέρα μεστὴν βοάκων. Καὶ Φερεκράτης, εἰπὼν, τί ληρεῖς; ἀλλὰ φωνὴν οὐκ ἔχειν ἰχθῦν γε φασὶ τὸ παράπαν ἐπιφέρει, Νὴ τὼ θεὼ, κοὐκ ἔστιν ἰχθῦς ἄλλος οὐδεὶς ἢ βόαξ. Ἀριστοτέλης δὲ, ὅτι φωνὴν προΐεται, καὶ οὕτως ὠνόμασται ### β 450 Βώσεσθε Πῶς τῆμος βώσεσθε δυσάμμοροι, Ἀπολλώνιος. Σημαίνει τὸ βιώσεσθε ### β 451 Βωστρεῖν Καλεῖν, βοᾶν. Παρὰ τὸ βοῶ, βοάζω, βοαστής· εἶτα ῥῆμα βοαστρῶ, ὡς ἀπὸ τοῦ καλῶ, καλίζω, καλιστὴς, καὶ καλιστρῶ ### β 452 Βώτορες Βοσκήτορες, νομεῖς. Παρὰ τὸ βῶ ῥῆμα, βέβοται, βότης, καὶ βοτὴρ, ὡς ἐλάτης, ἐλατήρ· καὶ ἐπεκτάσει βώτωρ, ὡς Μέντης, Μέντωρ ### β 453 Βώτιον Χωρίον περὶ τὸ Ἴλιον, εἰς ὃ καταχθεὶς Ἀγαμέμνων ἐπεβώσατο τὴν Ἄρτεμιν εὐμενῆ αὐτῷ γενέσθαι πλέοντι. Καὶ ὠνόμασται οὕτως ἀπὸ τῆς αἰτίας ταύτης, Βώτιον ### β 454 Βωτιάνειρα Ἡ βόσκουσα τοὺς ἄνδρας καὶ τρέφουσα. Ὡς σωτὴρ σώτειρα, καὶ Δημήτηρ Δημήτειρα, οὕτως ἀνὴρ ἄνειρα, καὶ μετὰ τοῦ βῶ, τὸ τρέφω, βωτιάνειρα· καὶ Καλλιάνειρα ### β 455 Βῶ Σημαίνει τρία· τὸ τρέφω, ἐξ οὗ καὶ βοῦς, καὶ βόσις, ἡ τροφή· ὁ μέλλων, βόσω. Βῶ, τὸ πατῶ, ἐξ οὗ καὶ βότρυς. Βῶ, τὸ βαίνω, ἐξ οὗ καὶ ὁ μέλλων βήσω· καὶ βίβημι, τὸ πορεύομαι· καὶ βῆμα, καὶ βῆσα. Βῶ, τὸ λέγω, ἐξ οὗ καὶ βάζω. γ ### γ 8 Γάμμα τὸ στοιχεῖον παρὰ τὸ ἀμᾶν τὴν γῆν, ἤτοι θερίζειν· δρεπανῶδες γάρ ἐστιν· ᾧ καὶ ὁ τύπος τοῦ γράμματος ὅμοιός ἐστι ### γ 9 Γάγαι Πόλις Λυκίας. Εἴρηται ὅτι Ῥόδιοι, Λυκίους αἰτοῦντες τόπον ἐν ᾧ κατοικήσουσιν, ἐβόων Γᾶ γᾶ, τῇ πατρῴᾳ φωνῇ δωρίζοντες· καὶ ἐντεῦθεν τὸ ὄνομα ἐτέθη τῇ πόλει. Ἢ ὅτι Νέμιος στρατηγῶν Ῥοδίων, καὶ τοὺς Λυκίων καὶ Κιλίκων λῃστεύοντας κατὰ θάλασσαν νικήσας, νυκτὸς χειμῶνι περιέπεσε· καὶ κινδυνευούσης τῆς νεὼς, τῶν ἐμπλεόντων ἀναβοησάντων τῇ Δωρίδι φωνῇ Γᾶ γᾶ, ἐκ τοῦ ἐπιφθέγματος προσέσχον καὶ ἐσώθησαν. Ἡμέρας δὲ γενομένης, κατὰ τὸν τόπον ἔκτισε πόλιν, καὶ ὠνόμασεν αὐτὴν ἀπὸ τῆς λεχθείσης φωνῆς, Γάγαι ### γ 10 Γαγγαμών Παρὰ τὸ γῶ, τὸ λαμβάνω, γίνεται γάζω· καὶ ὡς σκεδῶ σκεδάζω σκεδασμὸς, κλύζω κλυσμὸς καὶ κατακλυσμὸς, οὕτω γάζω, γασμός· καὶ κατ’ ἔλλειψιν τοῦ ς, καὶ διπλασιασμῷ, γίνεται γαγγαμὼν γαγγαμόνος. Σημαίνει δὲ τὸ λαμβάνον δίκτυον. Ἔστι κυρίως γαγγάμη, σαγήνη, ἢ δίκτυον. Ὅθεν καὶ οἱ σαγηνευταὶ ### γ 11 γαγγαμουλκοὶ οἱ σαγηνεύοντες· καὶ ### γ 12 γαγγαμεύς τις ὁ τῇ γαγγάμῃ ἐργαζόμενος ### γ 13 Γαγγαλίζω Παρὰ τὸ γελῶ, γελίζω· καὶ τροπῇ τοῦ ε εἰς α, γαλίζω· καὶ κατὰ ἀναδιπλασιασμὸν ἑτέρου γ, γαγγαλίζω, τὸ εἰς γέλωτα ἄγω ### γ 14 Γάγγραινα Πάθος διαβρωτικὸν σαρκῶν. Παρὰ τὸ γράω γίνεται γραίνα· καὶ ἐν διπλασιασμῷ, γάγγραινα ### γ 15 Γάδειρα Τὰ Γάδειρα λέγονται πληθυντικῶς· ἀπὸ τοῦ γῆ καὶ τοῦ δειρὰ, οἱονεὶ γῆς δειρά. Τὰ γὰρ γάδειρα τῆς γῆς ἐξοχή ἐστιν. Ἢ, ὡς φησὶ Κλαύδιος Ἰούλιος ἐν ταῖς Φοινίκης ἱστορίαις, ὅτι Ἀρχαλεὺς υἱὸς Φοίνικος, κτίσας τὴν πόλιν, ὠνόμασε τῇ Φοινίκων γραφῇ ### γ 16 Γάδον γὰρ παρ’ αὐτοῖς τὸ ἐκ μικρῶν ᾠκοδομημένον ### γ 17 γάζα γὰρ θησαυρός. Εἰς τὸ Ῥητορικόν. Καὶ πλοῦτος, καὶ ταμιεῖα γάζας. Διογενιανός ### γ 18 Γάκινος Ὁ σεισμὸς κατὰ Ἀθηναίους, ὁ τὴν γῆν κινῶν. Ἔστι δὲ καὶ ῥητορικὴ ἡ λέξις ### γ 19 Γάλα Παρὰ τὸ γυῖα καὶ τὸ ἅλλομαι, τὸ ἐκ τῶν γυίων ἁλλόμενον ### γ 20 Γαληψός Πόλις ἐστὶ Θρᾴκης· ὠνόμασται δὲ ἀπὸ Γαλήψου τοῦ ἐκ Θάσου καὶ Τηλέφης. Ὁ πολίτης, Γαλήψιος. Τὰ δὲ εἰς ΨΟΣ ὑπὲρ δύο συλλαβὰς ὀξύνεται, σκινδαψὸς, χεραψὸς, καλυψός ### γ 21 Γάλα Παρὰ τὸ καλὸν εἶναι εἰς ἀνατροφὴν, κάλα, καὶ γάλα. Ἐκ δὲ τοῦ γάλα ### γ 22 γαλήνη ἡ πραεῖα καὶ ἐφεσταμένη θάλασσα. Ἢ παρὰ τὸ γελᾶν, γελάνη τὶς οὖσα καὶ γαλήνη, ἡ πρᾶον ἔχουσα καὶ ἡδὺ θέαμα. Ζήτει εἰς τὸ ### γ 23 Γαλαθηνός Ὁ ὑποτίτθιος καὶ ὑπομάζιος· ὥσπερ παρὰ τὸν δείσω μέλλοντα γίνεται δεινός· κλείσω, κλεινός· οὕτως καὶ παρὰ τὸν θήσω μέλλοντα γίνεται θηνός· καὶ ἐν συνθέσει μετὰ τοῦ γάλα γίνεται γαλαθηνὸς, ὁ ὑπὸ γάλακτος τρεφόμενος ### γ 24 Γαλατία Χώρα· ὠνομάσθη ἀπὸ Γαλάτου, Κύκλωπος καὶ Γαλατίας υἱοῦ· ἢ διὰ τὸ ἐν αὐτῇ ὑπὸ Καίσαρος Αὐγούστου καταλειφθῆναι Γάλλους στρατιώτας. Ἡ χώρα· ἡ δὲ πόλις, Ἄγκυρα ### γ 25 Γαλόῳ Οἱ μὲν λέγουσιν ὅτι ἔστι γάλως, εἶτα διαλύσει τοῦ ω, γάλοως, ὡς τὸ, Ἐξ Ἀθόω δ’ ἐπὶ πόντον ἔβη. Ὁ δὲ Ἡρωδιανὸς ἐν τῷ περὶ Παθῶν λέγει, ὅτι ἔστιν εὐθεῖα ἡ γάλως. Ἔστι δὲ ἡ ἀνδρὸς ἀδελφή. Κλίνεται τῆς γάλω. Ὁ κανών· τὰ δὲ βαρύτονα, κατὰ ἀποβολὴν τοῦ ς κλίνονται, τῆς Κέω. Ἡ δοτικὴ, τῇ γάλῳ· καὶ πλεονασμῷ τοῦ ο, γαλόῳ. Διὰ τοῦτο καταβιβάζει τὸν τόνον· ἐπειδὴ οὐδέποτε ἐπὶ τέλους κειμένου τοῦ ω τρίτη ἀπὸ τέλους τίθεται ἡ ὀξεῖα, χωρὶς τῶν Ἀττικῶν. Κλίνεται δὲ καὶ γάλως γάλωτος, ὡς γέλως γέλωτος ### γ 26 Γάλλος Ὁ φιλοπάτωρ Πτολεμαῖος· διὰ τὸ φύλλοις κισσοῦ κατεστίχθαι, ὡς οἱ γάλλοι. Ἀεὶ γὰρ ταῖς Διονυσιακαῖς τελεταῖς κισσῷ ἐστεφανοῦντο ### γ 27 Γάλλος Ὁ τῇ μητρὶ τῶν θεῶν ὀργιαζόμενος· ὁ ἄλλός τις γενόμενος καὶ μεταβαλὼν τὴν φύσιν ἐξ ἀνδρῶν, καὶ οὔτε ἀνὴρ ὢν οὔτε γυνή· ἐξετέμνοντο γὰρ οἱ τελούμενοι τῇ θεῷ. Ἢ ἀπὸ Γάλλου ποταμοῦ τῆς Φρυγίας, παρ’ ὃν ἐτελοῦντο ### γ 28 Γαλεάγρα Ἡ τῶν θηρίων ὑποδοχή ### γ 29 Γαλερόν Ἱλαρὸν, ἡδὺ, πρᾶον. Τάσσεται δὲ ἐπὶ βλεμμάτων. Καὶ ### γ 30 γαλερωπὸς ὁ γαλερὸν καὶ ἐπιτερπὲς βλέπων ### γ 31 Γαλιάγκων Ὁ τὸν βραχίονα ἐλάττω ἔχων ### γ 32 Γάλωνες Χρῶμα ἵππων τὸ ὀνοειδές ### γ 33 Γάδειρα τὰ περιφράγματα. Φοίνικες ### γ 34 Γάμος Παρὰ τὸ δαμῶ, τὸ δαμάζω, γίνεται δάμος, καὶ γάμος, ὁ δαμαστικὸς τῶν θηλειῶν. Ὅθεν καὶ τὰς παρθένους ἀδαμάστους λέγει Ὅμηρος· οἷον, παρθένος ἀδμής. Οἱ δὲ, παρὰ τὸ γεννᾶν, γάμος. Ἐτυμολογοῦσι δὲ καὶ παρὰ τὸ δύο ἅμα εἶναι, κατὰ μετάθεσιν τοῦ εἰς γ ### γ 35 Γαμβρὸν δὲ, τὸν νυμφίον, ἢ τὸν κατ’ ἐπιγαμίαν οἰκεῖον. Ἐναλλάσσεται δὲ τὸ ὄνομα πολλάκις. Σοφοκλῆς δὲ τὸν πενθερὸν ἀντὶ τοῦ γαμβροῦ λέγει ### γ 36 Γαμησείω Διὰ τῆς ΕΙ διφθόγγου· ἀπὸ τοῦ γαμήσω μέλλοντος. Καθόλου γὰρ τὰ ἀπὸ ἐνεστώτων ἢ μελλόντων διὰ τοῦ ΕΙΩ γινόμενα παράγωγα ὑπὲρ δύο συλλαβὰς διὰ τῆς ΕΙ διφθόγγου γράφεται· οἷον, ἀπὸ μὲν ἐνεστῶτος, ὀλῶ, ὀλείω· κιχῶ, κιχείω· κρατῶ, κρατείω· ἀπὸ δὲ μέλλοντος, ὄψω, ὀψείω· βρώσω, βρωσείω. Οὐκ ἀντίκειται ἡμῖν τὸ ψῶ ### ψ 1 ψίω τὸ ἐμβρωματίζω· ἐπειδὴ οὐκ ἔστιν ὑπὲρ δύο συλ λαβάς ### γ 37 Γαμηλία Ἡ εἰς τοὺς φράτορας διδομένη ἐγγραφὴ, καὶ εἰσαγωγὴ ἐπὶ γάμοις, ἣν ὠνόμαζον καὶ κουρεῶτιν. Οἱ δὲ φασὶ γαμηλίαν θυσίαν, ἣν ἔθυον τοῖς δημόταις οἱ εἰς τοὺς ἐφήβους ἐγγραφόμενοι καὶ μέλλοντες γαμεῖν. Ἐγίνετο δὲ ἡ θυσία Ἥρᾳ καὶ Ἀφροδίτῃ καὶ Χάρισι γαμηλίαις. Λυκόφρων, καὶ γαμηλίους ἄξει θυηλάς ### γ 38 Γαμήλια Παρὰ τὸ γαμῶ, γαμήσω, γαμήλια, ὡς δεμῶ, δεμήσω, δεμήλια, καὶ θεμήλια· καὶ ὡς παρὰ τὸ κατοικῶ κατοικήσω κατοικήσια, καὶ κατοικέσια. Ἔστι δὲ θυσία τοῖς ἐν τῷ δήμῳ θεοῖς. Ἡ εἰς τοὺς φράτορας ἐγγραφὴ τῶν ἐφήβων ### γ 39 γαμηλία πανήγυρις ἐλέγετο. Καὶ ### γ 40 γαμήλιος ὁ εἰς τοὺς γάμους πλασσόμενος πλακοῦς ### γ 41 Γαμβρός Παρὰ τὸ γάμω, γαμηρός· καὶ κατὰ συγκοπὴν καὶ πλεονασμὸν τοῦ β. Ἢ παρὰ τὸ γάμος ### γ 42 Γαμψός Ὁ κεκαμμένος. Παρὰ τὸ κάμπτω, κάμψω, γαμψὸς, τροπῇ τοῦ κ εἰς γ, ὡς καμψώνυχες, γαμψώνυχες ### γ 43 Γαμφηλή Ἡ γνάθος, ἡ σιαγών· παρὰ τὸ κάμπτω, γάμπτω· καὶ ὥσπερ παρὰ τὸ θάπτω γίνεται ταφὴ, οὕτω καὶ παρὰ τὸ γάμπτω, γαμφὴ, καὶ γαμφηλή ### γ 44 Γάνος Παρὰ τὸ γανῶ, τὸ λαμπρύνω, γίνεται γάνος· Λαμπρὸν γανόωντες. Καὶ ### γ 45 γεγανωμένος · καὶ, γάνυται δέ τε τοῖς ἐνοσίχθων. Χαίρει, καλλωπίζεται. Παρὰ τὴν γῆν, ἐκ γῶ γανῶ, ἡ θάλλουσα τοῖς φυτοῖς, ἡ λαμπρὰ καὶ χαρᾶς ἡμῖν αἰτία γινομένη ### γ 46 Γανυμήδης Ὁ ἥρως ὁ οἰνοχόος· παρὰ τὸ γάνος μήδεσθαι τῷ Διῒ, ὅπερ ἐστὶ τὸ πόμα τὸ λαμπρόν. Εὐριπίδης, Ὅπου βότρυος ἐν δαιτὶ γίνεται γάνος. Ἢ παρὰ τὸ γάννυσθαι τοῖς μήδεσι συνετὸς, ὡς Εὐμήδης ### γ 47 Γαργαλίζει Κινεῖ, ὑποσαίνει, προτρέπει, ἐρεθίζει. Καὶ ### γ 48 γαργαρίζει ἐρεθίζει ἀπὸ τοῦ στόματος ὥστε ἐμέσαι ### γ 49 Γάργαρος Πόλις τῆς Ἴδης ἐν ὑψηλῷ τόπῳ κειμένη, ἣν κατῴκουν Λέλεγες· ἐξ ἧς διὰ τὸ κρυῶδες ὑποκατέβησαν οἱ Γαργαρεῖς, καὶ ᾤκισαν αὐτὴν ὑπὸ πεδίον Γάργαρον. Ἐκείνη δὲ ἐρημωθεῖσα καλεῖται Παλαιὰ Γάργαρος· ὠνόμασται δὲ ἀπὸ Γαργάρου τοῦ Διὸς, ὡς δηλοῖ Νυμφίος ὁ φιλόσοφος. Οὕτως Ἐπαφρόδιτος ἐν ὑπομνήματι θ Ἰλιάδος, παρατιθέμενος Κλείταρχον Αἰγινήτην λεξικογράφον. Ἄλλοι δὲ ἀπὸ τοῦ γαργαρίζειν καὶ ἀναδιδόναι τὰ ὕδατα· ἀπὸ μεταφορᾶς τοῦ ἐν τοῖς σώμασιν ἡμῶν γαργαρεῶνος. Καὶ γὰρ τὸ σῶμα τοῦτο ἀπὸ παχέος εἰς λεπτὸν καὶ ὀξὺ λήγει ### γ 50 Γαργαρεών Ὡς Ἱπποκράτης, ἡ λεγομένη σταφυλή· ἀπὸ τοῦ ἤχου τοῦ γινομένου ἐν τῇ θεραπείᾳ αὐτῆς. Ὡς δὲ Σώρανος, τὸ ἄκρον τῆς λάρυγγος· ἀπὸ τοῦ ὁμοφραδοῦς ἤχου τοῦ ἐν τῇ καταπτώσει γινομένου ### γ 51 Γαρίμας Ἐκ τοῦ μαρίκας· ἢ ἐκ τοῦ γαρίκας τὸ μαρίκας· βάρβαρον δὲ τὸ ὄνομα, καὶ ἡ κλίσις, καὶ ὁ τόνος. Ἡρωδιανὸς περὶ Παθῶν ### γ 52 Γάρκον Τὸ ἔσω τῆς πλήμνης σιδήριον, ὃ τὸν ἄξονα τρίβει ### γ 53 Γάστριον Πέμμα τι σησαμῶδες, παρὰ Κρησί ### γ 54 Γαυσόν Σκαμβὸν, χωλὸν, στρεβλὸν, διεστραμμένον ### γ 55 Γαυλοὶ λέγονται καὶ τὰ Φοινι κὰ πλοῖα· καὶ ### γ 56 γαυλιτικὰ χρήματα παρὰ Ξενοφῶντι, τὰ ἀπὸ τῶν πλοίων ### γ 57 Γαφάγας Σκώληξ, ὑπὸ Συρακουσίων· ὃ ἡμεῖς ἔντερον. Καὶ ### γ 58 γηφάγοι πένητες, ἄποροι, ὡς τὰς ἐκ γῆς βοτάνας σιτιζόμενοι, τροφῆς ἀμοιροῦντες ### γ 59 Γαστερόχειρες καὶ ἐγχειρογάστορες Οἱ ἀπὸ χειρῶν ζῶντες. Καὶ ### γ 60 γαστέρες οἱ τροφῆς μόνης ἐπιμελούμενοι· καὶ ### γ 61 γαστρίδες οἱ τὰς ἔλμινθας ἔχοντες ### γ 62 Γαστήρ Παρὰ τὸ γῶ, τὸ λαμβάνω καὶ δέχομαι, γίνεται γαστὴρ, ἡ πάντα τὸν βίον μὴ πληρουμένη λαμβάνουσα. Ἐκ τοῦ γαστὴρ γίνεται ### γ 63 γάστρα ἡ εἰς κῦτος γενηθεῖσα τοῦ λαμβάνειν· Γάστρην μὲν τρίποδα ### γ 64 Γαστρίζεσθαι Λαμπρότερον τρέφεσθαι, λαιμάργως διαιτᾶσθαι ### γ 65 Γάστρις γὰρ ὁ πολυφάγος καὶ ἀκρατὴς περὶ τὴν γαστέρα ### γ 66 Γαστρίμαργος Πόθεν ἐτυμολογεῖται οὐδεὶς οὔτε γραμματικῶν οὔτε ῥητόρων ἐμνημόνευσεν. Ἀριστοτέλης δὲ ἐν τῷ περὶ Ζῴων μέμνηται ζῴου μάργου λεγομένου, καὶ ὅτι γεννᾶται ἀπὸ σήψεως μεταξὺ τῆς γῆς καὶ τοῦ ὕδατος· καὶ ἀφ’ οὗ γεννηθῇ, οὐ παύεται γηϊφαγοῦν, ἕως οὗ ἐκτρυπῆσαν τὴν γῆν εἰς ἐπιφάνειαν ἔλθοι· καὶ ἐλθὸν, θνήσκει τρεῖς ἡμέρας. Ἔρχεται γὰρ νέφος βροχῆς, καὶ βρέχει ἐπάνω αὐτοῦ· καὶ ἀναζῇ, μηκέτι γηϊφαγοῦν. Καὶ ἐκ τούτου οἱ μετὰ τοὺς ἀρχαίους φιλοσόφους ὁρμηθέντες, τοὺς πολυφάγους γαστριμάργους ἐκάλεσαν. Δύναται δέ τις εὐσεβῶς τοῖς οὖσιν ἐπιλαβεῖν τὰ εἰρημένα. Πᾶν γὰρ πάθος ἀπὸ σήψεως γίνεται· καὶ ἐπὰν γεννηθῇ, οὐ παύεται ἐσθίον τὴν ὑποστήσασαν καρδίαν, ἕως ἂν διὰ τῆς γνωστικῆς ἕξεως εἰς φανέρωσιν ἔλθοι· καὶ ἐλθὸν, θνήσκει ταῖς τρισὶ δυνάμεσι τῆς ψυχῆς· καὶ οὕτως ἡ χάρις τοῦ Ἁγίου Πνεύματος διὰ νέφους τῆς διδασκαλίας ἐπιφανεῖσα, σταλαγμοὺς δίδωσι γνώσεως, καὶ ζωοποιεῖ οὐ κατὰ τὴν πρότερον ἐμπαθῆ ζωὴν, ἀλλὰ κατὰ τὴν ἐπ’ ἀρετῇ καὶ θεῷ οἰκείαν ### γ 67 Γαῦλος Ποιμενικὸν ἀγγεῖον ἢ κάδος, εἰς ὃ τὸ γάλα δέχονται. Παρὰ τὸ γῶ, τὸ χωρῶ, γίνεται γάζω, γάλος, καὶ γαῦλος. Καὶ οὐ πάντως δεῖ παρὰ τὸ γάλα λαμβάνειν. Λέγεται δὲ καὶ τριήρης γαῦλος διὰ τὸ πλεῖστα δέχεσθαι, ὡς φησὶν Ἡρόδοτος ἐν τῇ τρίτῃ τῶν ἱστοριῶν. Ἔστι δὲ εἶδος πλοίου λῃστικοῦ, ἥτις καὶ Λίβυρνος καλεῖται. Ἢ γύαλος τὶς ὢν, τουτέστι κοῖλος. Λέγεται καὶ ἀντλητήριόν τι ### γ 68 Γαῦρος Ὁ ἐπηρμένος καὶ τεθαρσυμένος. Παρὰ τὸ γαίω, τὸ γαυριῶ, γίνεται γαῖρος· καὶ τροπῇ τοῦ ι εἰς υ, ὡς κλαίω κλαύσω ### γ 69 Γαίω τὸ γαυριῶ· παρὰ τὸ γαῖα· μεγάλη γὰρ ἡ γῆ. Τὸ δὲ γαῖα, παρὰ τὸ γῶ, τὸ χωρῶ, ἡ χωρητική· ὡς παρὰ τὸ μῶ, τὸ ζητῶ, μαῖα· καὶ παρὰ τὸ ῥῶ, τὸ φθείρω, ῥαῖα· καὶ γραῖα, πλεονασμῷ τοῦ γ. Τὰ δὲ ἀπὸ περισπωμένων μονοσυλλάβων ῥημάτων διὰ τοῦ ΑΙΑ γινόμενα θηλυκὰ διὰ τῆς ΑΙ διφθόγγου γράφεται· οἷον, μῶ, μαῖα· γῶ, γαῖα. Τὸ α, βραχύ. Διατί; Πᾶν θηλυκὸν εἰς α λῆγον ὀξυνόμενον ἢ περισπώμενον ἐκτείνει τὸ α· προπαροξυνόμενον δὲ ἢ προπερισπώμενον, συστέλλει αὐτό. Ἢ τὰ διὰ τοῦ ΑΙΑ παρώνυμα ὑπὲρ δύο συλλαβάς εἰσι, καὶ ἐκτείνονται· τὸ δὲ μαῖα, γαῖα, διήλλαξε καὶ περὶ τὸν χρόνον ### γ 70 Γαῖα Ἔστι γῶ σημαῖνον τὸ τίκτω· ἐξ οὗ γίνεται γέα διὰ τοῦ ε ψιλοῦ, οἱονεὶ ἡ γεννητική· ἐξ οὗ κατὰ κρᾶσιν τοῦ ε καὶ α εἰς η γίνεται γῆ. Ἐκ τούτου γίνεται ἄλλη παραγωγὴ διὰ τῆς ΑΙ διφθόγγου, γαῖα, ὥσπερ σελήνη, σεληναία· Ἀθήνη, Ἀθη ναία. Ἀλλ’ ἀντίκειται Σέργιος ὁ γραμματικὸς, λέγων ὅτι οὐκ ἐκ τοῦ γῆ ἐστι τὸ γαῖα, ἀλλ’ ἀπὸ τοῦ γαίω ### γ 71 Γαιήοχος Ἀπὸ τοῦ τὴν γαῖαν ἔχειν γίνεται γαίοχος, καὶ πλεονασμῷ τοῦ η, γαιήοχος, ὁ ἐπὶ τῆς γῆς ὀχούμενος· περιλαμβάνει γὰρ αὐτὴν ὁ ὠκεανός· δεσπότης γὰρ τῶν ὑδάτων ὁ ὠκεανός. Ἢ ὁ συνέχων καὶ βαστάζων τὴν γῆν· φασὶ γὰρ ἐπὶ ὕδατος αὐτὴν ἐστηρίχθαι. Καὶ ἐννοσίγαιος λέγεται· τῇ γὰρ τοῦ ὕδατος παρὰ χρόνον τινὰ μεταστάσει γίνεται ὁ σεισμός. Ἢ ὁ χαίρων τοῖς ἅρμασιν· ἵππιος γὰρ ὁ θεός ### γ 72 Γαίειν γὰρ τὸ χαίρειν καὶ σεμνύνεσθαι ### γ 73 Γαιήϊος Πλεονασμῷ τοῦ η, ὡς τὸ Νυσίον, Νυσήϊον ### γ 74 Γαιζήται Οἱ Γαλάται· οἱ τὴν γῆν ζητοῦντες. Ἐκπεσόντες γὰρ τῆς ἑαυτῶν χώρας, πολλὴν γῆν περιῆλθον ζητοῦντες ὅπῃ οἰκήσουσιν. Εὐφορίων ἢ Πολυχαρίη· ὅθεν καὶ, Γαιζῆται περὶ δείρεα χρυσοφορεῦντες ### γ 75 Γαιοδόται Οἱ ἀρχιτέκτονες, ἢ οἰκονόμοι· παρὰ τὸ δεῖν, ὃ σημαίνει τὸ μερίζειν, οἱ τὴν γῆν διαμερίζοντες, ὅ ἐστι διαγράφοντες εἰς οἰκήματα. Καλλίμαχος, Γαιοδόται καὶ σπάρτα διηνεκὲς εὖτε βάλωνται ### γ 76 Γαίων Ἱλαρὸς, γαυριῶν, τερπόμενος ### γ 77 Γαιός Ὁ ἐπίγειος ἄνεμος ### γ 78 Γαιόν Τὸν ἐργάτην βοῦν ### γ 79 Γαῖσος Ἐμβόλιον σιδηροῦν. Τριήρων δὲ τὴν φωνὴν ἐπὶ τῶν ἀκοντίων, ἃ Ῥωμαῖοι καλοῦσιν ὑσσούς. Ἰταλιῶται δὲ καὶ Ταραντῖνοι ### γ 80 γαῖον τὸν μισθὸν λέγουσι. Ἐκ τοῦ γέα διὰ τοῦ ε ψιλοῦ γίνεται γεωμέ τρης, γεωλόφος, γεωργός. Τὰ δὲ εἰς α λήγοντα ἐν τῇ κατ’ ἀρχὴν συνθέσει φυλάττει τὸ α, ἢ τρέπει αὐτὸ, ὀπωροπώλης, γεωμέτρης, γεώλοφος· ἔστι δὲ ὄρος, ὕψωμα γῆς· καλοῦσι δ’ οὕτως καὶ τὸν παχὺν καὶ ἀναίσθητον ἄνθρωπον. Ἐκ τοῦ ῥητορικοῦ ### γ 81 Γεωπεῖναι Παρὰ Ἡροδότῳ οἱ ὀλίγην γῆν ἔχοντες, οἱονεὶ πεινῶντες γῆν. Ὦρος ### γ 82 Γέγειος Ὁ ἀρχαῖος, παρὰ Ἑκαταίῳ· καὶ Καλλίμαχος, ἦ ῥ’ ὅτι τὼς ὁ γέγειος ἔχει λόγος. Καὶ, ἠχεῖ γέγεια ἄνθεα μήκωνός τε. Παρὰ τὸ γέα, τὸ διὰ τοῦ ε ψιλοῦ, γίνεται κτητικῷ τύπῳ, γέϊος· καὶ διπλασιασμῷ καὶ συναιρέσει, γέγειος. Ἢ παρὰ τὸ γέα, γέειος· καὶ πλεονασμῷ τοῦ γ, γέγειος ### γ 83 Γεγάασι Γεγένηνται. Ἀπὸ τοῦ γείνω, γέγονα, γεγόνασι· καὶ κατὰ συγκοπὴν καὶ πλεονασμὸν τοῦ α, γεγάασιν· ἐκγεγάασιν, ἐκγεγένηνται, κατοικοῦσι ### γ 84 Γεγανωμένος Λελαμπρυσμένος· ἢ χαίρων, ἢ διακεχυμένος, ἢ κεκαλλωπισμένος. Καὶ ### γ 85 γανωθεὶς οἷον καλλωπισθείς· καὶ ### γ 86 γανῶσαι ἐπὶ τοῦ λαμπρῦναι· καὶ ### γ 87 γανεῖν λευκάναι· καὶ ### γ 88 γανερὸν λαμπρὸν, λευκόν· καὶ ### γ 89 γάνος ὕδωρ, χάρμα, φῶς, λίπος, αὐγὴ, λευκότης, λαμπηδών· ὑπὸ δὲ Κυπρίων, παράδεισος ### γ 90 Γεγαυῖα Ῥῆμα γῶ ἐξ οὗ καὶ τὸ γείνω· ὁ μέλλων, γήσω· ὁ παρακείμενος, γέγηκα· καὶ ὡς ἀπὸ τοῦ βέβηκα, βέβαα, οὕτω γέγηκα, γέγαα· ἡ μετοχὴ, γεγαὼς, τοῦ γεγαότος· τὸ θηλυκὸν, γεγαυῖα. Ἑλένη Διὸς ἐκγεγαυῖα. Ἡ ἐκ τοῦ Διὸς γεννηθεῖσα. Καὶ τὸ γεγῶσα παρ’ αὐτό. Κανὼν γάρ ἐστιν ὁ λέγων, αἱ εἰς ΩΣ μετοχαὶ, εἰ μὲν ὦσιν ἀπαθεῖς, διὰ τοῦ ο κλινόμεναι, τὸ θηλυκὸν ἔχουσι διὰ τοῦ ΥΙΑ· εἰ δὲ κατὰ πάθος, τὴν κλίσιν μὲν ἔχουσι διὰ τοῦ ω, καὶ τὸ θηλυκὸν μεταποιοῦσιν εἰς α· ἑστὼς, ἑστῶσα· γεγὼς, γεγῶσα ### γ 91 Γεγῶσα Ἀπὸ τοῦ γενῶ, τὸ γίνομαι, ὁ μέλλων, γενήσω· ὁ μέσος παρακείμενος, γέγηνα· ἀποβολῇ τοῦ ν, γέγηα· ἡ μετοχὴ, γεγαὼς, τροπῇ τοῦ η εἰς α. Καὶ ἔστι σεσημειωμένον τὸ γεγαὼς, μεμαὼς, βεβαὼς, ἑσταώς· ἅπερ κατὰ κρᾶσιν γίνεται, γεγὼς γεγῶτος, μεμὼς μεμῶτος, βεβὼς βεβῶτος, ἑστὼς ἑστῶτος· καὶ τὰ θηλυκὰ, γεγῶσα, μεμῶσα, βεβῶσα, ἑστῶσα· καὶ τὰ οὐδέτερα διὰ τοῦ ω μεγάλου, τὸ γεγὼς, τὸ μεμὼς, καὶ τὰ ὅμοια. Ζήτει εἰς τὸ ### γ 92 Γεγωνεῖν Σημαίνει τὸ τὴν φωνὴν ἐξάκουστον ποιεῖν· παρὰ τὸ γνώω, καὶ ἐν ὑπερθέσει, γωνῶ, καὶ κατὰ ἀναδιπλασιασμὸν, γεγωνῶ. Οἱ γὰρ ἐξακουόμενοι, γνωστοί εἰσι. Δίδυμος δέ φησι γεγωνεῖν εἶναι τὸ εἰς πᾶσαν γωνίαν ἀφικνεῖσθαι τὴν φωνήν. Ἢ παρὰ τὸ γνόω γνῶ, γέγνοα· καὶ καθ’ ὑπέρθεσιν καὶ αὔξησιν, γέγωνα, καὶ γεγωνὼς ἡ μετοχή ### γ 93 Γεγωνέμεν Ἀπὸ τοῦ φωνῶ, τροπῇ τοῦ φ εἰς γ, γεγωνῶ, γεγωνήσω, γεγώνηκα. Ἢ ἀπὸ τοῦ γωνῶ, γωνεῖν, καὶ γεγωνεῖν κατὰ ἀναδιπλασιασμόν· καὶ ποιητικῶς, γεγωνέμεν. Ἢ ἀπὸ τοῦ γνώω, γίνεται μέσος παρακείμενος γεγωνὼς, ἐκβοῶν, κράζων. Ἐκ τοῦ γωνῶ, μέσος παρακείμενος, γέγωνα· ἡ μετοχὴ, γεγωνώς. Ἐξ αὐτοῦ γεγωνότερος συγκριτικόν· καὶ ### γ 94 γεγωνότερον ἐπίρρημα σημαίνει ἐξακουστότερον καὶ λαμπρότερον ### γ 95 Γεγωνοκῶμαι Γυναῖκες αἱ τὰς κώμας ἐμπιπλῶσαι βοῆς ### γ 96 Γέλως Παρὰ τὸ τὸ γένειον εἰλεῖν, ὅ ἐστι συστρέφειν· περὶ γὰρ τὸ γένειον μῦες τινὲς κινούμενοι ποιοῦσι τὸν γέλωτα. Ἢ παρὰ τὸ τὰ γυῖα λύειν, ὅ ἐστι τὰ μέλη. Ἢ παρὰ τὴν ἕλην, ὃ σημαίνει τὴν θερμασίαν· οἱ γὰρ θερμοὶ πολλὰ γελῶσιν. Ἢ παρὰ τὸ χέω, χέλως, καὶ γέλως· οἱ γὰρ γελῶντες ἐκκεχυμένην ἔχουσι τὴν ψυχήν ### γ 97 Γελοῖος Ὁ καταγελαστότατος. Παρὰ τὸ γέλως γελῶ, γελώϊος, ὡς πατρώϊος· καὶ Βοιωτικῶς, γελοῖος. Οἱ γὰρ Βοιωτοὶ τὸ ω καὶ ι εἰς τὴν ΟΙ δίφθογγον τρέπουσι, τὸ πατρώϊος πατροῖος λέγοντες, καὶ τὸ ἡρώϊος, ἡροῖος. Ἐξ οὗ καὶ γελοίϊον. Τὰ δὲ διὰ τοῦ ΟΙΟΣ ὀνόματα ὑπὲρ δύο συλλαβὰς ἅπαντα προπερισπᾶται· οἷον, παντοῖος, ἀλλοῖος, ἑτεροῖος οἱ δὲ μεταγενέστεροι τῶν Ἀττικῶν τὸ γελοῖος καὶ ὁμοῖος προπαροξύνουσιν· οὐκ εὖ. Γέλοιος λέγεται, ὁ γέλωτος ἄξιος· γελοῖος δὲ, ὁ γελωτοποιός ### α 2418 Ἀγέλαστος Ὅμηρος, Δεῦθ’ ἵνα ἔργα γελαστὰ καὶ οὐκ ἐπιεικτὰ ἴδησθε. Δισσῶς δὲ ἀναγινώσκεται. Καὶ ### α 2419 ἀγέλαστα ἐφ’ οἷς δεῖ μὴ γελᾶν, ἀλλ’ ὀργίζεσθαι. Παρὰ τὸ γελῶ γελάζω, γελαστὸς, ὡς πελῶ πελάζω πελαστὸς, πλανῶ πλανάζω, καὶ συγκοπῇ πλάζω ### γ 98 Γεμέωσι δὲ παστάδες Γεμῶμεν, γεμῆτε, γεμῶσι· καὶ πλεονασμῷ ποιητικῷ τοῦ ε, γεμέωσιν. Οὕτως Ἡρωδιανός ### γ 99 Γεγάμεν Γεγενῆσθαι. Παρὰ τὸ γῶ γήσω, γέγημι· ἀπαρέμφατον, γεγάναι· καὶ Δωρικῶς, γεγάμεν, ὡς τιθέναι, τιθέμεν ### γ 100 Γεγυρωμένους Ἠτονηκότας σώμασι, κεκαμμένους ### γ 101 Γέγυραν Αὐλὴν, ἢ δεσμωτήριον ### γ 102 Γέλα Πόλις Σικελίας. Ἀπὸ Γέλα τοῦ ποτα μοῦ, ἐν ᾧ παράκειται ἡ πόλις. Ἢ ὅτι Ἀντίφημος ἢ Δεινομένης ὁ Ῥόδιος κατὰ χρησμὸν εἰς Δελφοὺς παραγενόμενος ἤκουσεν, ὡς δέοι αὐτὸν πρὸς δυσμὰς ἀπιόντα πόλιν κτίζειν. Ἐπὶ δὲ τῇ ἀπροσδοκήτῳ ἀκοῇ ἐγέλασε· καὶ ἀπὸ τῶν συμβάντων ὠνόμασε τὴν πόλιν καὶ τὸν παρακείμενον ποταμόν. Τὸ ἐθνικὸν, Γελαῖος ### γ 103 Γέλαν Οἷον, Γέλαν δ’ ἀθάνατοι θεοί. Κατὰ συστολὴν λαμβάνεται, ὡς ἡ μετοχὴ δηλοῖ. Γέλαντος γὰρ ἡ γενικὴ, κατὰ συστολὴν τοῦ α. Τὰ δὲ ἐνδέοντα συλλαβῇ τρίτα πρόσωπα τῶν πληθυντικῶν καταλήγουσιν εἰς τὴν παραλήγουσαν τῆς γενικῆς τῶν μετοχῶν. Οὕτω Ζηνόδοτος ### γ 104 Γεννῶ Τὸ τίκτω· παρὰ τὴν γῆν τὴν πάντων μητέρα. Ἔστι γὰρ γέα, ἐξ οὗ ῥῆμα, γέω, καὶ πλεονασμῷ τοῦ ν, γεννῶ. Ἢ παρὰ τὸ γείνω, γεννῶ· ἐπὶ μὲν τῆς γεννήσεως, διὰ δύο ΝΝ· ἐπὶ δὲ τῆς ποιήσεως καὶ κτίσεως, δι’ ἑνός ν· ἐξ οὗ καὶ γενητὸς, ὁ κτιστός. Τὰ δὲ ἀπὸ τοῦ γινῶ γινόμενα ὀνόματα δι’ ἑνὸς ν ἐκφέρονται· οἷον, γένεσις, γενέθλιον ### γ 105 Γενέθλη Ἡ δι’ ἐνιαυτοῦ ἐπιφοιτῶσα τοῦ τεχθέντος ἡμέρα. Παρὰ τὸ γενῶ γενέθρα, καὶ Ἰακῶς, γενέθρη, ὡς κολυμβῶ, κολυμβήθρα, καὶ κατὰ τροπὴν, γενέθλη· ὅθεν καὶ τὸ γενή. Ἀπὸ τοῦ γενῶ, γενὴ, ὡς ἀπειλῶ, ἀπειλή· εἰλῶ, εἰλή· ὠνῶ, ὠνή. Καλλίμαχος, Τὴν δὲ γενὴν οὐκ οἶδα ### γ 106 Γενῶ Τὸ πράττω· ὁ μέλλων, γενήσω· ὁ δεύτερος ἀόριστος, ἔγενον, ὁ μέσος, ἐγενόμην. Ζήτει εἰς τὸ ### γ 107 Γενεθλιαλογία Μαντεία περὶ τῆς γενήσεως ### γ 108 Γενέθλια Ἡ δι’ ἐνιαυτοῦ ἐπιφοιτήσασα τοῦ τεχθέντος ἑορτή· καὶ ### γ 109 γενέσια ἡ δι’ ἐνιαυτοῦ μνήμη ### γ 110 Γενεά Παρὰ τὸ γένος γενεά· σημαίνει δὲ ἕξ· ἐπὶ μὲν γὰρ τοῦ παντὸς τῶν ἀνθρώπων γένους, Οἵη περ φύλλων γενεὴ, τοιήδε καὶ ἀνδρῶν. Ἐπὶ δὲ τῆς εὐγενείας, Γενεῇ μὲν ὑπέρτερός ἐστιν Ἀχιλλεύς. Ἐπὶ δὲ τῆς ἡλικίας, Οὕνεκ’ ἐγὼ γενεῇφι νεώτατος. Ἐπὶ δὲ τῶν προγόνων, Τῆς γάρ τοι γενεῆς, ἧς Τρωΐ περ. Ἐπὶ δὲ τῶν ἐκγόνων, Κρείσσων δ’ αὖτε Διὸς γενεὴ ποταμοῖο τέτυκται. Ἐπὶ δὲ διαστήματος χρόνου, τῶν μὴ κατ’ αὐτὸ βεβιωκότων, Τῷ δ’ ἤδη δύο μὲν γενεαί ### γ 111 Γένος Ἐκ τοῦ γένω, τοῦ σημαίνοντος τὸ τίκτω, γίνεται γένος, ὡς σθένω, σθένος· μένω, μένος· καὶ νείφω, νέφος. Ζήτει εἰς τὸ ### γ 112 Γένειον Παρὰ τὸ γένος, γένειον, ὡς δάνος, δάνειον. Ἀπ’ αὐτοῦ γὰρ τὰ γένη διαστέλλονται, καὶ διακρίνει τὰ γένη. Λέγεται ἀπὸ ἱστορίας. Ἔθνος γὰρ εἴκοσι καὶ πέντε χιλιάδων ἐπελθὸν παρεκάθητο τοὺς Ῥωμαίους· ἐκεῖνοι δὲ, ὀλίγοι ὄντες, ἀνοίξαντες ἑτέρας πύλας, ἔφερον τὰς σκλαβηνίας. Ἔτι δὲ οἱ σκλάβοι, ὀλίγοι ὄντες, ἔφερον τὰς γυναῖκας αὐτῶν· καὶ περι θέντες αὐταῖς σχῆμα ἀνδρεῖον καὶ γενειάδας, ἐξήρχοντο. Ἰδόντες δὲ τὸ πλῆθος τὰ ἔθνη, ἠρώτων τοὺς Ῥωμαίους, τίνες εἰσὶν οὗτοι· καὶ ἔλεγον Λογγίβαρδοι, τουτέστι βαθεῖαν ὑπήνην καὶ μακρὰν ἔχοντες ### γ 113 γενειάς ἡ βαθεῖα ὑπήνη ### γ 114 γε νειάδες αἱ κατὰ τῶν γενείων γενόμεναι τρίχες· τινῶν γραφόντων ### ε 24 ἐθειράδες · παρὰ τὸν τόπον ἐν ᾧ πεφύ κασι ### γ 115 Γένυς Τὰ γένεια, οἱονεὶ κένυς τὶς ἐστίν· ὅτι κενόν ἐστι τὸ κατ’ αὐτὴν μέρος ὀστέων. Σημαίνει δὲ καὶ σιαγόνα, μετὰ γναμπτῇσι γένυσιν ### γ 116 γένειον μὲν, ὁ τόπος τῶν τριχῶν ### γ 117 γένεια δὲ, αἱ τρίχες ### γ 118 Γενήσεται Γενῶ, τὸ πράττω· ὁ μέλλων, γενήσω· ὁ μέσος, γενήσομαι· τὸ τρίτον, γενήσεται ### γ 119 Γενναῖος Ἀνδρεῖος, εὐγενὴς, συγγενὴς, μέγας ### γ 120 Γέντο Ἐκ τοῦ γείνω, γενῶ· ὁ δεύτερος, ἔγενον· ὁ μέσος, ἐγενόμην, ἐγένετο, καὶ γέντο· οἷον, Γέντο δ’ ἱμάσθλην. Σημαίνει τὸ ἔλαβεν. Ἕλω τὸ λαμβάνω· ὁ δεύτερος ἀόριστος, ἕλον, ἑλόμην ἕλου ἕλετο· καὶ κατὰ συγκοπὴν, ἕλτο· καὶ τροπῇ τοῦ λ εἰς ν Δωρικῶς, ὡς ἦλθεν, ἦνθεν, γίνεται ἔντο, καὶ πλεονασμῷ τοῦ γ, γέντο ### γ 121 Γεννῆται Γένους ἐστὶ σύστημα ἐκ τριάκοντα ἀνδρῶν συνεστὼς, οὗ οἱ μετέχοντες ἐκαλοῦντο γεννῆται· οὐ κατὰ γένος ἀλλήλοις προσήκοντες, οὐδὲ ἀπὸ τοῦ αὐτοῦ αἵματος, ἀλλ’ ὥσπερ οἱ δημόται καὶ φράτορες ἐκαλοῦντο, νόμων κοινωνίαν τινὰ ἔχοντες, οὕτως καὶ οἱ γεννῆται συγγενικῶν ὀργίων ἢ θεῶν, ἀφ’ ὧν ὀργεῶνες ὠνομάσθησαν. Ἢ οἱ ταυτοῦ γένους μετέχοντες· ἢ ἀπ’ ἀρχῆς κοινὰ ἱερὰ ἔχοντες· οἱ δὲ, ὁμογαλάκτους, φράτορας, συγγενεῖς τοὺς γεννήτας ### γ 122 Γένος Ἐπὶ ἔθνους τάσσεται, καὶ ἐπὶ πόλεως, καὶ ἐπὶ συστήματος, καὶ ἐπὶ τέκνου, καὶ ἐπὶ σπέρματος ### γ 123 Γενούστης Παρὰ Πλάτωνι ἐν Φιλήβῳ· ἐπὶ δὲ τῆς τοῦ θεοῦ ἐννοίας, οἷον ὁ γεννητικός ### γ 124 Γέρων Παρὰ τὸ ἔρρω, τὸ φθείρω, ἔρρων καὶ γέρων, ὁ μετὰ φθορᾶς εἰς τὸν ᾅδην πορευόμενος, πλεονασμῷ τοῦ γ. Ἢ παρὰ τὸ εἰς τὴν γῆν ἔρρειν, τουτέστι φθείρεσθαι, διὰ τὸ θανάτου ἐγγὺς εἶναι. Ἢ παρὰ τὸ εἰς γῆν ὁρᾶν τῷ κεκυφέναι, καὶ περὶ αὐτὴν νενευκότα περιπατεῖν. Ἢ παρὰ τὸ τῆς γῆς ἐρᾶν, πλησίον ὄντας θανάτου καὶ τάφου δεομένους. Ἢ παρὰ τὸ γέρας, ὃ σημαίνει τὴν τιμήν. Ἢ παρὰ τὸ εἴρω, τὸ λέγω· λεκτικοὶ γὰρ οἱ γέροντες· ἔρων καὶ γέρων· καὶ Ὅμηρος, Γήραϊ δὴ πολέμοιο πεπαυμένοι, ἀλλ’ ἀγορηταὶ ἐσθλοί ### γ 125 Γέροντος Ὁ κανών· τὰ εἰς ΡΩΝ λήγοντα δισύλλαβα, μὴ ὄντα συγκριτικὰ, φυλάσσει τὸ ω· Φάρων, Φάρωνος· Πτέρων, Πτέρωνος· Ἄκρων, Ἄκρωνος· Ἄμβρων, Ἄμβρωνος. Σώφρων σώφρονος δὲ, κοινόν ἐστι. Τὸ δὲ γέρων ὡς μετοχικὸν ἐκλίθη· συνεξηκολούθησε γὰρ τῇ φέρων φέροντος. Οὐκ ἔστι δὲ μετοχὴ, ἀλλ’ ὄνομα. Εἰ γὰρ ἦν μετοχὴ, φυλάττειν εἶχε τὸ ω ἐπὶ τῆς κλητικῆς. Αἱ γὰρ μετοχαὶ καὶ τὰ μετοχικὰ ὀνόματα τὰς αὐτὰς ἔχουσιν ὀρθὰς καὶ κλητικάς· τὸ δὲ ὦ γέρον, διὰ τοῦ ο μικροῦ ### γ 126 Γερόντειον Τὸ ΤΕΙ, δίφθογγον. Τὰ ἀπὸ τῶν εἰς ΩΝ βαρυτόνων, διὰ τοῦ ΝΤ κλινομένων, διὰ τῆς ΕΙ διφθόγγου γράφεται· λέων, λεόντειος δορά· δράκων, δρακόντειον αἷμα· γέρων, γερόντειος· Ἀνακρέων, Ἀνακρεόντειος· Λαομέδων, Λαομεδόντειος· καὶ τὰ ἀπὸ τῶν εἰς ΩΝ περισπωμένων· Ξενοφῶν, Ξενοφώντειος· Δημοφῶν, Δημοφώντειος· πλὴν τοῦ Ποσειδῶν, Ποσειδώνιος. Καὶ τὰ ἀπὸ τῶν εἰς ΩΝ βαρυτόνων μὴ κλινομένων διὰ τοῦ ΝΤ δίφθογγον ἔχει· Θέων, Θεώνειος· Τρύφων, Τρυ φώνειος· πλὴν τοῦ Ἀπόλλων, Ἀπολλώνιος, καὶ Ἀμμώνιος. Τὰ θηλυκὰ αὐτῶν ταῦτα διφθογγογραφεῖται, Ἀπολλωνεία βάξις, καὶ Ἀμμωνεία φήμη ### γ 127 γέροντες γερόντων, καὶ πλεονασμῷ τοῦ ε, γεροντέων, ὡς ναῦται, ναυτῶν, καὶ ναυτέων. Τοῦτο διαίρεσίς ἐστι, καὶ οὐ πλεονασμός· ὁ γὰρ τόνος διελέγχει. Εἰ μὲν γὰρ περισπᾶται, δῆλον ὅτι διαίρεσις· εἰ δὲ βαρύνεται, δῆλον ὅτι πλεονασμὸς καὶ οὐ διαίρεσις. Οὕτως Ἡρωδιανός ### γ 128 Γέροντα μῦθον καὶ γέροντα πρᾶγμα Ἑτέρως, καὶ ἀρσενικὸν καὶ οὐδέτερον, καὶ ἀρχαῖον καὶ παλαιόν ### γ 129 γερουσία Παρὰ τὸ γέρων ### γ 130 γερούσιος οἶνος ὁ ἔντιμος, ὡς ἑκὼν, ἑκούσιος· καὶ ἐθέλων, ἐθελούσιος ### γ 131 Γέρας Ἡ τιμή· παρὰ τὸ γῆρας· αἰδοῦς γὰρ ἄξιοι καὶ τιμῆς οἱ γέροντες. Ἢ παρὰ τὸ ἐρῶ, τὸ ἐπιθυμῶ, ἔρας καὶ γέρας, οὗ πᾶς ἐρᾷ. Τὰ γέρα, ὅ ἐστι τὰς τιμάς. Ἀπὸ τούτου τὰ γέραα, Ἰωνικῶς· καὶ κατὰ συγκοπὴν, γέρα. Γέρα πεσέμεν, ἀντὶ τοῦ κατέχειν ### γ 132 Γεραρός Ὁ ἔντιμος. Παρὰ τὸ γέρας, γεραός· καὶ παράγωγον, γεραηρὸς, ὡς μέλιτος, μελιτηρός· καὶ ἐν συγκοπῇ, γεραρὸς, ὁ τῶν γερῶν ἄξιος ### γ 133 Γεραιός Ὁ πρεσβύτης· ἀπὸ τοῦ γέρας γεραὸς, καὶ γεραιός ### γ 134 Γεραίτερος Οὐ παρὰ τὸ γέρων ἐσχημάτισται· οὐδ’ ὅλως γάρ ἐστι παρὰ τὸ γέρων συγκριτικόν· ἀπαρασχημάτιστον γάρ ἐστι τοῖς τρισὶ γένεσιν· ἀλλὰ παρὰ τὸ γεραιὸς γίνεται γεραιότερος, ὡς παλαιὸς παλαιότερος· καὶ κατὰ συγκοπὴν, γεραίτερος. Ἰστέον δὲ ὅτι τὰ εἰς ΡΟΣ συγκριτικὰ ἢ διὰ τοῦ ο λέγεται, ἢ διὰ τοῦ ω μεγάλου. Ὅθεν τὸ γεραίτερος καὶ μεσαίτερος καὶ φιλαίτερος κατὰ συγκοπὴν γέγονεν ἀπὸ τοῦ μεσαιότερος καὶ φιλαιότερος καὶ τῶν ὁμοίων. Ὅθεν ἁμαρτάνουσιν οἱ λέγοντες μεσαίτατος καὶ φιλαίτατος, καὶ ἀρσενικώτατος. Οὕτω Φιλόξενος εἰς τὰ συγκριτικά ### γ 135 Γεραῖραι Παρὰ Ἀθηναίοις γυναῖκες τινὲς ἱεραὶ, ἃς ὁ βασιλεὺς καθίστησιν ἰσαρίθμους τοῖς βωμοῖς τοῦ Διονύσου, διὰ τὸ γεραίρειν τὸν θεόν. Οὕτω Διονύσιος ὁ Ἁλικαρνασεύς ### γ 136 Γεραιστιάδες Οὕτω νύμφαι καλοῦνται ἐν Γορτύνῃ τῆς Κρήτης, ὅτι τὸν Δία τρέφουσαι ἐγέραιρον ### γ 137 Γεραιστός Ἀκρωτήριον Εὐβοίας, ἱερὸν Ποσειδῶνος· παρὰ τὸ ἐν αὐτῷ γεραίρεσθαι τὸν Ποσειδῶνα. Παρὰ τὸ γερῶ, γεράζω, γεραίρω γεραιστός ### γ 138 Γεραίστιον Χωρίον τῆς Ἀρκαδίας, παρὰ τὸ γέρας· ὅτι τίμιόν ἐστι διὰ τὸ ἐκεῖ τὸν Δία σπαργανωθῆναι ### γ 139 Γέραστος Γεραστοῦ διαφέρει. Γέραστος μὲν γὰρ, ἀπὸ τοῦ γέρας, ὁ ἔντιμος· Γεραστὸς δὲ, ἀκρωτήριον ἅμα καὶ ἐπίνειον Εὐβοίας, ἐν ᾧ Ποσειδῶνος ἱερόν ### γ 140 Γερήνιος Ἔντιμος, παρὰ τὸ γέρας· ἢ ἀπὸ τοῦ Γερήνη Γερήνιος, ὁ ἐν Γερήνῃ κώμῃ τῆς Πύλου τραφείς ### γ 141 Γέρανος Ὁ ὄμβρος ὑπὸ Κυρηναίων· παρὰ τὸ τὴν γῆν ῥαίνειν. Οὕτως Ἐρέννιος Φίλων ἐν τῷ περὶ Χρηστομαθίας. Φησὶ δὲ τὴν δευτέραν δασύνεσθαι ### γ 142 Γέρανος Τὸ ζῷον, οἱονεὶ γήρευνός τις οὖσα· ἀπὸ τοῦ τὰ τῆς γῆς ἐρευνᾶν σπέρματα· ὅστις καὶ σπερμολόγος καλεῖται. Ὅτε γὰρ ὁ γεωργὸς σπείρει καὶ οὐ χωννύει αὐτὰ, ἐκεῖνος συλλέγων ἐσθίει. Ἔστι δὲ καὶ εἰδικὸν τὸ γέρανος. Ἔστι καὶ ποιά τις ὄρχησις· καὶ ὄργανον ξυλικὸν, ἐν ᾧ κόπτουσιν οἱ ἀλφιτοποιοὶ τὰ ἄλφιτα. Ὅθεν καὶ ### γ 143 γεράνεια τὰ ἄλφιτα καλοῦσι. Γέρανος καὶ ὁ ἐν τῇ σκηνῇ ἅρπαξ κατεσκευασμένος ὑπὸ τοῦ μηχανοποιοῦ, ἐξ οὗ ὁ ἐσκευασμένος ὑποκριτικῶς τραγῳδεῖ ### γ 144 Γερασηνός Ἀπὸ τόπου. Ἀλέξανδρος πόλιν παραλαβὼν, τοὺς ἐν ἡλικίᾳ πάντας κτείνας, ἀπέλυσε τοὺς γέροντας. Οἱ δὲ συνελθόντες κτίζουσι πόλιν, καὶ λαβόντες γυναῖκας ἐπαιδοποίησαν ### γ 145 Γέρων Σημαίνει τρία· τὸν προβεβηκότα τῇ ἡλικίᾳ, ὡς τὸ, Παῖδας πρωθήβας πολιοκροτάφους τε γέροντας. Καὶ τὸν ἔντιμον, ὡς τὸ, Δαίνυ δαῖτα γέρουσι. Καὶ τὸν παλαιὸν, ὡς τὸ, Εἵλετο δὲ σάκος εὐρὺ γέροντος ### γ 146 Γενεά Σημαίνει τέσσαρα· ποτὲ μὲν τὴν ἡλικίαν, γενεῇ δὲ νεώτατος ἔσκεν ἁπάντων. Καὶ τὴν εὐγένειαν, γενεῇ μὲν ὑπέρτατος ἐστὶν Ἀχιλλεύς. Καὶ τὴν φυλὴν, Οἵηπερ φύλλων γενεή. Καὶ, Πᾶσαι γενεαί. Γενεὰ λέγεται καὶ τὰ εἰκοσιεννέα ἔτη, ὡς τὸ, Τῷ δ’ ἤδη δύο μὲν γενεαί ### γ 147 Γεράνεια Ὄρος Μεγάρων. Εὐφορίων, καὶ ὀχθηρῆς Γερανείης. Εἴρηται δὲ, ὅτι Μεγαρεὺς ὁ Διὸς καὶ μιᾶς τῶν καλουμένων θηΐδων νυμφῶν, τοῦ κατακλυσμοῦ γενομένου, πρὸς φωνὴν γεράνων νηχόμενος, προσέφυγε τῇ ἄκρᾳ τοῦ ὄρους. Ἀπὸ δὲ τῶν γεράνων Γεράνειαν ἐκάλεσαν τὸν τόπον ### γ 148 Γεράνδρυον Ἀπολλώνιος, Ἔσκε δέ τι βριαρὸν στύπος ἀμπέλου ἔντροφον ὕλῃ, πρόχνυ γεράνδρυον· τὸ μὲν ἔκταμον. Ἔστι δὲ παλαιὸν φυτόν· σημαίνει τὸ γεγηρακὸς καὶ παλαιὸν δένδρον· ἢ τὸ ἐν τῇ ῥίζῃ συμφυὲς ἐξηραμμένον. Εἴρηται παρὰ τὴν δρῦν. Δοκεῖ γὰρ πρῶτον φυτὸν ἐγνῶσθαι δρῦς· ὅθεν καταχρηστικῶς ### δ 15 δρυμοὺς ἐκάλουν τοὺς δασεῖς τόπους ἀφ’ οἱωνδήποτε ὄντας φυτῶν· καὶ ### δ 16 δρυφάκτους τοὺς ἀπὸ ξύλων περιορισμούς ### γ 149 Γεργύρα Ὁ ὑπόνομος κυρίως δι’ οὗ τὰ ὕδατα φέρεται τὰ ὄμβρια, γεώρυγα τινὰ ὄντα· τὰ ὑπὸ γῆν ὀρύγματα· καὶ κατὰ συγκοπὴν καὶ μετάθεσιν καὶ διπλασιασμὸν, γεργύρα. Ζήτει εἰς τὸ ### γ 150 γόργυρα. Ὁ δὲ Ἀλκμὰν διὰ τοῦ ε γεργύρα φησί ### γ 151 Γέρδιος Ἡ ὑφάντρια. Εἴρηται παρὰ τὸ ἐπὶ τῆς γῆς ἔχειν ἕδος, ὅ ἐστιν ἐπὶ τῆς γῆς ἕζεσθαι ### γ 152 Γέρρα Περσικὰ μέν ἐστιν ὅπλα, δερμάτινα κυρίως· καταχρηστικῶς δὲ ἅπαν σκέπασμα, εἴτε δερμάτινον εἴτε ἐξ ἄλλης τινὸς ὕλης ### γ 153 γέρρον ἐλέγετο. Λέγεται δὲ οὕτως καὶ τὰ γυναικεῖα αἰδοῖα παρὰ Σικελοῖς, οἷον δέρα τινὰ ὄντα, τροπῇ τοῦ δ εἰς γ· παρὰ τὸ δέρας, ὃ σημαίνει τὸ δέρμα. Λέγονται δὲ ### γ 154 γέρρα καὶ τὰ δερμάτινα αἰδοῖα. Λέγονται ### δ 17 δέρρα καὶ αἱ σκηναὶ, ἐν αἷς τὰ ὤνια ἐπιπράσκετο· καὶ τὰ στρωτήρια. Λέγοιτ’ ἂν ὁμοίως καὶ τὰ τῶν σκηνῶν περιφράγματα ### γ 155 γέρρα · διὸ καὶ Δημοσθένης τὰ τῶν σκηνῶν σκεπάσματα γέρρα καλῶν, ἐμπιπρᾶσθαι λέγει. Ἀπὸ σταυροῦ δέ φησιν Εὔπολις. Καὶ Δημοσθένης, τὰ γέρρα ἐνεπίμπρασαν. Καὶ οἱ τόποι οἱ περιπεφραγμένοι. Καὶ ἀσπίδες Περσικαὶ ἐκ λύγων ### γ 156 Γεῦσις Κυρίως ἡ ἐπὶ τῶν ὑγρῶν προσφορὰ, δεῦσις τὶς οὖσα· παρὰ τὸν δεύσω μέλλοντα, ὡς γνώσω, γνῶσις ### γ 157 Γέφυρα Πόλις Βοιωτίας, ἡ καὶ Τάναγρα καὶ Γραῖα καὶ Ποιμανδρία καλουμένη. Εἴρηται, ὅτι ἐν Σχεδίᾳ κώμῃ κατοικοῦντες, καὶ ἐν τῇ πέραν γῇ τοῦ Ἀσωποῦ, διὰ τοῦ χειμῶνος ἐν ταῖς πρὸς ἀλλήλους ἐπιμιξίαις γεφύραις ἐχρῶντο ### γ 158 Γεφυρεῖς Δῆμος Ἀττικός· ὅθεν καὶ Γεφυραία Δημήτηρ. Εἴρηται ἀπὸ τοῦ ἔχειν γέφυραν, δι’ ἧς ἐπὶ Ἐλευσῖνα κάτεισιν οἱ μύσται ### γ 159 Γέφυρα Ἡ κατὰ τὸν τόπον οἰκοδομὴ, δι’ ἧς ὁδοιπόροι πορεύονται. Παρὰ τὸ γῆ καὶ τὸ φυρῶ, τὸ ἀναμιγνύω, γήφυρά τις οὖσα, ἡ τῇ γῇ φυραθεῖσα, καὶ ἐφ’ ὑγρῷ τόπῳ κειμένη. Ἢ ἡ ἐφ’ ὑγροῦ γῆ, οἱονεὶ γέφυγρά τις οὖσα. Ὅμηρος δὲ, πολέμοιο γεφύρας, Ἰλιάδος δ, διόδους, τάξεις, ὑπεροχὰς, τὰ μέσα τῆς φάλαγγος. Γεφύρωσεν δὲ κέλευθον, ἀντὶ τοῦ διαβατὴν ἐποίησεν ### γ 160 Γείνατο Σημαίνει τὸ ἐγέννησεν. Ἔστι γέω τὸ σημαῖνον τὸ τίκτω· πλεονασμῷ τοῦ ν, γίνεται γένω· καὶ πλεονασμῷ τοῦ ι, γίνεται γείνω, τὸ γεννῶ· ὁ μέλλων, γενῶ, ὡς μείνω μενῶ, κείρω κερῶ· ὁ ἀόριστος, ἔγεινα, ὡς ἔμεινα· ὁ μέσος, ἐγεινάμην· τὸ τρίτον, ἐγείνατο· καὶ κατὰ συγκοπὴν, γείνατο ### γ 161 Γεωφανεῖον Χωρίον ἐστὶν ἐν ᾧ γῆς εἶναι μέταλλον. Ἡ δὲ γῆ ἦν ξανθοτέρα, πεποιημένη τοῖς ζωγράφοις εἰς τὰς γραφάς. Τάχα δὲ ἡ μίλτος ἐστίν. Ἢ μέταλλον γῆς κεραμίτιδος, ἢ τινὸς ἄλλης ἐργασίας ### γ 162 Γεώλοφα Ὄχθαι· τινὲς, ὄρη γεώδη ### γ 163 Γείτων Παρὰ τὸ γέα γεΐτων· καὶ κατὰ συναίρεσιν, γείτων. Ἢ ἀπὸ τοῦ γείνω, τοῦ σημαίνοντος τὸ πλησιάζω, γέγονε γείτων. Ἢ παρὰ τὸ γῆ, γηΐτων· καὶ κατὰ συστολὴν καὶ συναίρεσιν, γείτων. Καὶ ὥσπερ ἀπὸ τοῦ εὐδαίμων εὐδαίμονος γίνεται εὐδαιμονῶ, οὕτως καὶ ἀπὸ τοῦ γείτων γείτονος, γειτονῶ, καὶ γειτονιῶ, καὶ γειτνιῶ, συγκοπῇ ### γ 164 Γεῖσα Δεῖ γινώσκειν, ὅτι πληθυντικῶς οὐδετέρως λέγεται· οἷον, Οὐ γεῖσα χραισμήσουσιν, οὐδ’ ἐπάλξιες, Λυκόφρων. Σημαίνει δὲ πᾶν ἐξέχον μέρος, καὶ τὰ πρὸ τῶν θυρῶν στεγάσματα· καὶ τὸ καλούμενον νῦν περίπτερον, τὸ ἄκρον τῆς ὀροφῆς· Ῥήξας παλαιὰ γεῖσα, τεκτόνων πόνον, Εὐριπίδης. Γίνεται παρὰ τὸ γέα, γέϊσα· καὶ γεῖσα κατὰ συναίρεσιν. Καὶ ### γ 165 γεισίποδες αἱ δοκοὶ, αἱ ἐγκείμεναι δοκίδες, ἐφ’ ὧν τὰ γεῖσα τίθενται ### γ 166 Γεισίποδες Παρὰ τὸ εἶναι βάσεις τῶν θεμελίων. Καὶ ### γ 167 γείσωσις τὸ τῆς γῆς ἔκθετον. Ἀριστοφάνης δὲ καὶ τὰς ὤας τοῦ ἱματίου ### γ 168 Γειόμορος Ὁ γεωργὸς καλεῖται· Τέμνοντα σπορίμην αὔλακα γειομόρον. Εἴρηται ἀπὸ τοῦ τὴν γῆν μορεῖν, ὅ ἐστι πονεῖν. Γειόμορος οὖν, ὁ γεωπόνος ### γ 169 Γειοτόμον Ἄροτρον. Ἡ γῆ· καὶ ἡ εὐθεῖα τῶν δυϊκῶν; Οὐκ ἔχει. Μάχεται ἡ κλίσις τοῦ ὀνόματος τῆς φύσεως μὴ ἀπαιτούσης ### γ 170 Γῆ Παρὰ τὸ γῶ, τὸ χωρῶ, ἡ πάντα χωροῦσα. Τοῦτο δὲ παρὰ τὸ χῶ· ἀφ’ οὗ παράγωγον, χείω· οἷον, Οὐδὸς δ’ ἀμφοτέρους ὅδε χείσεται ### γ 171 Γηγενής Χωρὶς τοῦ ι. Οἱ γὰρ Δωριεῖς γαγενὴς λέγουσιν, ὡς φησὶν Ἡρωδιανός. Ὅλα ταῦτα χωρὶς τοῦ ι, ἐπειδὴ ἀπὸ τῆς γῆ εὐθείας ἔχει τὴν σύνθεσιν· οἷον, γήπεδον, γηπόνος, γηλεχὴς, ὡς παρὰ Καλλιμάχῳ, Γηλεχέες θεράποντες ἀσιγήτοιο λέβητος. Χοιροβοσκός ### γ 172 Γήδιον Τριῶν ὄντων τῶν πρωτοτύπων, γῆ, καὶ γαῖα, καὶ γέα, ἐκ ποίου τούτων γέγονε τὸ γήδιον; Λέγει δὲ ὁ Δίδυμος, ὅτι ἔστι γέα διὰ τοῦ ε· καὶ ἐπειδὴ, ἡνίκα ἡ τελευταία συλλαβὴ τῆς γενικῆς τοῦ πρωτοτύπου ἀπὸ φωνήεντος ἄρχεται καὶ παραλήγει τῷ ε ἢ τῷ ο, τότε γίνεται διὰ τοῦ ΔΙΟΝ ἡ παραγωγὴ, καὶ προσέρχεται κατὰ τὴν παραλήγουσαν τὸ ι· οἷον, πράξεως, πραξείδιον· λέξεως, λεξείδιον· βοῦς βοὸς, βοίδιον· νοῦς νοὸς, νοίδιον· οὕτως οὖν καὶ γέα γέας, γείδιον, διὰ τῆς ΕΙ διφθόγγου· καὶ κατ’ ἔκτασιν Ἀττικὴν τοῦ ε εἰς η, γῄδιον, διὰ τοῦ η καὶ ι, ὥσπερ εἰκάζω, ᾔκαζον· καὶ εἴδειν, ᾔδειν. Περὶ δὲ τούτου ζήτει εἰς τὴν ### γ 173 Γήπεδον Σημαίνει τὸ χωρίον, ὥσπερ καὶ οἰκόπεδον, τὸ γῇ καὶ οἰκήμασιν ἀπαρτιζόμενον. Γίνεται δὲ παρὰ τὸ γῆ, γήπεδον ### γ 174 Γήπαιδες Οἱ λεγόμενοι Λογγίβαρδοι· οἱονεὶ, Γετίπαιδες, οἱ Γετῶν παῖδες ### γ 175 Γήτειον Τὸ χλωρὸν κρόμυον. Ἀριστοφάνης, μήτε γητείῳ νέῳ. Παρὰ τὸ ἐκ γῆς ἔτειον, τὸ αὐτόετες ἐκ τῆς γῆς ὄν. Γράφεται διὰ τῆς ΕΙ διφθόγγου. Τὰ γὰρ ἀπὸ τῶν εἰς ΟΣ δισυλλάβων οὐδετέρων διὰ τοῦ ΕΙΟΝ γινόμενα οὐδέτερα μονογενῆ διὰ τῆς ΕΙ διφθόγγου γράφεται· οἷον, δάνος, δάνειον· γένος, γένειον· βρένθος, βρένθειον· Οὕτως οὖν καὶ ἀπὸ τῆς γῆς γίνεται γῆτος, καὶ γήτειον. Πρόσκειται, “μονογενῆ,” διὰ τὸ ἅγος ἅγιον, διὰ τοῦ ι. Ἀλλ’ οὐκ ἔστι μονογενές. Ὁ ἅγιος γὰρ, καὶ ἡ ἁγία, καὶ τὸ ἅγιον ### γ 176 Γηθοσύνη Παρὰ τὸ γῆ γίνεται γήθω, καὶ γηθήσω, γηθόσυνος, γηθοσύνη, ἡ χαρά. Παρὰ τὴν γῆν δέ· ἐπεὶ θάλλουσα τοῖς καρποῖς χαίρειν ἡμᾶς ποιεῖ· ὡς τὸ, Ἦ κεν γηθήσαι Πρίαμος. Ἔστι συζυγίας πρώτης τῶν περισπωμένων ### γ 177 Γηρωκομῶ Τὸ ΡΩ, μέγα. Ἐκ τοῦ γῆρας γήραος, γήρως, καὶ τοῦ κομῶ, τὸ ἐπιμελοῦμαι. Τὰ δὲ παρὰ Ἀττικῶν γενικῶν σύνθετα διὰ τοῦ ω μεγάλου γράφεται· οἷον, ἡρωφόρος, κερωφόρος, γηρωκόμος. Καὶ παροξύνονται. Τὰ γὰρ ἀπὸ ῥήματος συντεθέντα ὀνόματα πρὸ μιᾶς ἔχουσι τὸν τόνον, τὰ δὲ ἀπὸ ὀνόματος προπαροξύνονται ### γ 178 Γηραιός Παρὰ τὸ γέρας, ὃ σημαίνει τὴν τιμήν· ἕπεται γὰρ τοῖς γέρουσιν ἡ τιμή. Τὰ γοῦν παρ’ αὐτὸ συγκείμενα διὰ τοῦ η γράφεται· οἷον, καλόγηρος, βαθύγηρως, ὑπέργηρως, κλίνεται κατὰ ἀπο βολὴν τοῦ ς ### γ 179 Γηράς Λέγεται ὅτι ἀπὸ τοῦ γηράσας κατὰ συγκοπὴν γηράς. Οὐκ ἔστι δὲ ἐντελὴς ἡ κλίσις. Ἀπὸ τοῦ γηρῶ γίνεται γήρημι· ἡ μετοχὴ, γηρὰς, ὥσπερ ἵστημι, ἱστάς· τὸ ἀπαρέμφατον γηράναι, ὡς ἱστάναι· ἡ γενικὴ, γηράντος, ὡς ἱστάντος· οἷον, Γηράντων ἀνδρῶν. Καὶ ἡ δοτικὴ, γηράντεσσι τοκεῦσιν. ἀντὶ τοῦ τοῖς γηρῶσιν. Ἡ αἰτιατικὴ, Γηράντας τιμᾶν. Ἔστι δὲ πρώτης καὶ δεύτερας συζυγίας τὸ γηρᾷς, ὥσπερ τὸ πιμπλᾷς· οἷον, πιμπλῶ, πιμπλᾷς, καὶ πιμπλῶ πιμπλεῖς· οὕτως οὖν καὶ γηρῶ, γηρᾷς, καὶ γηρεῖς. Ἡ μετοχὴ, Γηρεὶς ἐν οἰκέουσιν. Ἡ γενικὴ, γηρέντος, ὥσπερ τιθέντος. Ξενοφάνης· οἷον, Ἀνδρὸς γηρέντος πολλὸν ἀφαυρότερος ### γ 180 Γῆρυς Ἡ φωνὴ, παρὰ τὸ γέρας· ἡ γὰρ φωνὴ τοῖς γέρουσι πρέπει. Ἢ παρὰ τὸ γῶ, τὸ χωρῶ, ἡ διὰ τῆς τραχείας ἀρτηρίας χωροῦσα ### γ 181 Γηρυών Ὁ ἥρως ὁ ἐν Ἐρυθείᾳ τὰς βοῦς ἔχων. Τριχῶς σχηματίζεται τὸ ὄνομα, Γηρυὼν, Γηρυονεὺς, Γηρυόνης· ἀφ’ οὗ κλίσις διάφορος· παρὰ τὸ γηρύω, ὅ ἐστι φθέγγομαι, πλεονασμῷ τοῦ ν. Καὶ ἔστι βαρύτονος μὲν ἡ μετοχὴ, ὀξύνεται δὲ τὸ ὄνομα. Καὶ κατὰ μεταπλασμὸν, Γηρυονεὺς, καὶ Γηρυόνης. Πρέπον ὄνομα βουκόλῳ· κρακτικοὶ γάρ. Ὁ δὲ Ἡρωδιανὸς ἐν τῷ περὶ Παθῶν λέγει αὐτὸ ἀπὸ τοῦ Γηρυόνης εἶναι, κατὰ ἀποκοπὴν τῆς ΗΣ συλλαβῆς, καὶ ἐκτάσει τοῦ ο εἰς ω, Γηρυὼν, ὡς πόθεν, πῶς ### γ 182 Γιγαντία Ἡ Λυκία· καὶ ### γ 183 Γίγας Παρὰ τὸ γῶ, τὸ χωρῶ, γίνεται γάς· καὶ κατὰ ἀναδιπλασιασμὸν, γίγας· ἢ παρὰ τὸ ἐκ τῆς γῆς ἰέναι· οἷον, Οὓς καλέουσι γίγαντας ἐπώνυμον ἐν μακάρεσσιν, οὕνεκα γῆς ἐγένοντο, καὶ αἵματος οὐρανίοιο. Οὕτως Ὀρφεὺς ἐν τῷ ὀγδόῳ τοῦ Ἱεροῦ Λόγου ### γ 184 Γιγωνίς Ἄκρα μεταξὺ Μακεδονίας καὶ Πελλήνης. Καὶ Γιγὼν ἐντεῦθεν ὁ Διόνυσος εἴρηται, ἀπὸ τῶν γιγάντων. Ἢ ἀπὸ τοῦ ῥέοντος ποταμοῦ Γίγαντος ### γ 185 Γίγλυμος Ὁ στρεφόμενος γόμφος ἐπὶ τῶν θυρῶν καὶ ἐπὶ τοῦ θώρακος· οἱ στροφεῖς. Καὶ φιλήματος εἶδός τι ### γ 186 Γινώσκω Ἔστι ῥῆμα νοῶ, νοήσω, καὶ κράσει τοῦ ο καὶ η εἰς ω, νώσω, ὡς ὀγδοήκοντα, ὀγδώκοντα, πλεονασμῷ τοῦ κ νώσκω, ὡς ὀλῶ, ὀλέσκω· καὶ μετάγονται τὰ τοιαῦτα εἰς ἐνεστῶτα, διότι τὸ κ οὐκ ἔστι χαρακτηριστικὸν βαρυτόνου μέλλοντος· καὶ πλεονασμῷ τοῦ γ, γνώσκω, καὶ κατὰ ἀναδιπλασιασμὸν, γιγνώσκω, καὶ ἐκβολῇ τοῦ ἑνὸς γ, γινώσκω. Καὶ μετῆλθεν ἀπὸ τοῦ θέσει εἰς τὸ φύσει μακρόν. Ὁ μέλλων; Οὐκ ἔχει. Διατί; Τὰ γὰρ εἰς ΣΚΩ λήγοντα ῥήματα μέλλοντα οὐκ ἔχει, πλὴν τοῦ θνήσκω θνήξω, ἀλύσκω ἀλύξω. Τὸ γὰρ διδάξω οὐκ ἐκ τοῦ διδάσκω, ἀλλ’ ἐκ τοῦ διδάχω· ἀφ’ οὗ καὶ διδαχή. Ἀλλὰ καὶ τὰ διὰ τοῦ ΑΝΩ βαρύτονα, λανθάνω, λαμβάνω, μανθάνω· καὶ τὰ διὰ τοῦ ΕΙΝΩ, φαείνω· οὐδέποτε δὲ τὸ ὀρίνω καὶ ὠδίνω, καίπερ διὰ τοῦ ι γράφεται· καὶ τὰ διὰ τοῦ ΕΙΩ παρὰ ἐνεστώτων ἢ μελλόντων γινόμενα, οἷον, ὀψείω, βρωσείω, θείω· πλὴν τοῦ κλείω. Ταῦτα δὲ παρὰ ἐνεστώτων γινόμενα ἔχουσι παρατατικόν· οἷον, τελῶ, τελείω, ἐτελειόμην· ἐξ οὗ καὶ, ἐτελείετο βουλή. Τὰ δὲ παρὰ μέλλοντος γινόμενα οὐδὲ παρατατικὸν ἔχει· οἷον, βρώσω, βρωσείω· πλὴν τοῦ ὄψω, ὀψείω. Εὑρέθη γὰρ ὤψεον. Καὶ τὰ διὰ τοῦ ΥΘΩ, οἷον, μινύθω· καὶ τὰ διὰ τοῦ ΕΘΩ, φλεγέθω, τελέθω· καὶ τὰ διὰ τοῦ ΑΘΩ, κιάθω· καὶ τὰ διὰ τοῦ ΕΘΩ μετ’ ἐπιπλοκῆς συμφώνου, ὡς τὸ ἐρέχθω, ἄχθω· καὶ τὰ εἰς ΒΩ τῷ ε παραληγόμενα, ἢ μόνον ἢ μετὰ ἀφώνου, βαρύτονα· ὡς τὸ σέβω, φέρβω· καὶ τὰ εἰς ΝΩ βαρύτονα τῷ ε παραληγόμενα, ὡς τὸ στένω, σθένω· τὸ γὰρ μένω, ὡς ἀπὸ περισπωμένου ἔχει τὴν κλίσιν· καὶ τὰ εἰς ΜΝΩ· οἷον, μίμνω, τέμνω, κάμνω. Ὁμοίως ἔχει καὶ δέμω, τέμω· ὁ γὰρ παρακείμενος αὐτῶν, ὡς ἀπὸ περισπωμένου. Ὁμοίως ἐὰν ἔχοι ἡ πέμπτη συζυγία τῶν βαρυτόνων τὴν πρώτην συλλαβὴν δεδιπλασιασμένην, καὶ λήγουσαν εἰς ἀμετάβολον· οἷον, καρκαίρω, μαρμαίρω, μορμύρω, παμφαίνω. Ὁμοίως καὶ τὰ εἰς ω λήγοντα, ἔχοντα πρὸ τοῦ ω β σύμφωνα κατ’ ἐπιπλοκὴν, ὧν τὸ δεύτερον ἐστὶν ἀμετάβολον· οἷον, μέμβλω, ὄφλω, ἔγρω, δάκνω. Καὶ τὰ εἰς ω καθαρὰ τῇ ΥΙ διφθόγγω παραληγόμενα, ὀπυίω. Καὶ τὰ διὰ τοῦ ΥΩ ὑπὲρ β συλλαβὰς ποιοῦσι παράγωγον εἰς ΜΙ, πηγνύω, πήγνυμι. Καὶ τὰ Ἀττικὰ βαρύτονα, ἀλέξω, αὔξω, ἕψω· καὶ τὰ ποιητικὰ, ὡς τὸ ὄσσω, ἐκ τοῦ ὄπτω· καὶ λεύσσω, ἐκ τοῦ βλέπω· καὶ πέσσω, ἐκ τοῦ πέπτω· καὶ κορύσσω, ἐκ τοῦ κορύπτω. Καὶ τὰ παραγόμενα ἀπὸ μέλλοντος εἰς ἐνεστῶτα, ὡς τὸ ὄρσω· ἐξ οὗ τὸ ὄρσεο· καὶ ἄξω, Ἄξετε Πριάμοιο βίην. Καὶ τὰ εἰς ΔΩ, εἰ ἔχει πρὸ τοῦ δ τὸ λ ἢ τὸ ν· οἷον, σπένδω, κυλίνδω, ἕλδω, μέλδω. Ταῦτα πάντα ἄχρι τοῦ παρατατικοῦ κλίνονται ### γ 187 Γίνω Παρὰ τὸ γίγνω. Τὸ ΓΙ μακρόν. Διατί; Γίγνω καὶ τὰ θεματικὰ, ἡνίκα ἀποβάλλωσι σύμφωνον, εἰς φύσει μακρὰ μεταβαίνουσι ### γ 188 Γίνεται Τὸ σημαῖνον τὸ ἀποτελεῖται, διὰ τοῦ ι γράφεται, καὶ ὤφειλε διὰ διφθόγγου, εἴγε τὰ ἀπ’ αὐτοῦ κινήματα ἔχει τὸ ε, οἷον, γένομαι, ἐγενόμην, καὶ ἐγενάμην· ἀλλὰ πρὸς ἀντιδιαστολὴν τοῦ γείνεται τοῦ ἐπὶ τὸ γεννᾶται. Τὸ δὲ γίνεται ἐπὶ τοῦ τελειοῦται ἀπὸ τοῦ γίγνεται γέγονε κατὰ ἀποβολὴν τοῦ γ. Τὸ δὲ γίγνεται διὰ τοῦ ι γράφεται· ἐπειδὴ ἀπὸ τοῦ γένομαι γίνεται ἐν πλεονασμῷ συμφώνου γίγνεται. Τὸ ε γὰρ ἐν πλεονασμῷ συμφώνου γενόμενον τρέπεται εἰς τὸ ι· οἷον, μένω, μίμνω· τέκω, τίκτω. Οὕτως οὖν καὶ γένεται, γίγνεται ### γ 189 Γλάγος Τὸ γάλα. Ἐκ τῆς γάλακτος γενικῆς γίνεται γλάκος καὶ γλάγος ### γ 190 Γλάξ Βοτάνης εἶδος γαλακτοποιητικῆς. Παρὰ τὸ γάλακτος εἶναι αὐξητικὴν ταῖς ἐσθιούσαις, γάλαξ, καὶ γλάξ ### γ 191 Γλαΐνους Τὰ λαμπρύσματα τῶν περικεφαλαίων, οἷον ἀστέρας ### γ 192 Γλάμυξα Ὄμματα ὧν οἱ κανθοὶ ψωρώδεις. Καὶ ### γ 193 γλαμυξιᾶν τὸ γλαμᾶν, ὅπέρ ἐστι λημᾶν ### γ 194 Γλαμῶδες Ὑγρὸν καὶ καιόμενον δακρύοις ὄμμα· καὶ ### γ 195 Γλακτοφάγος Ἰλιάδος ν, καὶ ἀγαυῶν Ἱππημολγῶν, γλακτοφάγων ἀβίων τε, δικαιοτάτων ἀνθρώπων. Ἤτοι λαμπρῶν καὶ ἐνδόξων· ἢ ἐθνικὸν ὄνομα οὕτω καλούμενον ἵππους ἀμελγόντων· γαλακτοφάγοι γάρ εἰσιν. Ὅθεν καὶ γαλακτοφάγους αὐτοὺς εἶπεν. Ἐκ τοῦ ἀμέλγω, ἀμολγός· καὶ ἱππημολγὸς, ὁ ἵππους ἀμέλγων. Οἷον ἀρκούμενοι γάλακτι, καὶ λεπτῇ ἢ λιτῇ διαίτῃ. Καλῶς οὖν εἴρηνται δικαιότατοι. Ἐπιθυμία γὰρ πλειόνων ἐπ’ ἀδικίαν ἄγει. Τοῦτο συνιδὼν καὶ Λυκοῦργος κοινὴν καὶ οὐ περιττὴν Λακεδαιμονίοις τράπεζαν εἰσήνεγκεν. Ἀβίων δὲ, ἤτοι βιοῖς μὴ χρωμένων, ὅ ἐστι τόξοις· τινὲς δὲ τούτους Σαρμάτας φασίν. Ἢ τὸ α κατ’ ἔκτασιν, ἵν’ ᾖ πολυβίων καὶ πολυετῶν. Ἢ τὸν ἡμέτερον βίον μὴ ἐγνωκότων· ἐπιφέρει γὰρ, δικαιοτάτων. Ἢ μὴ βιαζομένων. Ἔστι δὲ καὶ ἔθνος ἐν Σκυθίᾳ, οἱ Ἁμαξόβιοι καὶ Νομάδες ὀνομαζόμενοι ### γ 196 Γλαρίς Λιθοξοϊκὸν ἐργαλεῖον. Καλλίμαχος, Καὶ γλαρίδες σταφύλη τε καθιεμένη τε μολιβδίς. Παρὰ τὸ γλάπτω, τὸ κοιλαντικὸν τῶν λίθων. Ἢ ἀπὸ τοῦ γλαφυρὸς γλαφυρίς· καὶ κατὰ συγκοπὴν, γλαρίς. Σμίλην, ἢ ῥίνην, ἢ ὄρυγμα ### γ 197 Γλαύξ Πετηνὸν νυκτερινὸν, ὃ καὶ τῇ Ἀθηνᾷ προσανατίθεται· παρὰ τὸ γλαύσσω, γλαύξω, κατὰ ἀφαίρεσιν τοῦ ω. Ἔστι γὰρ ὀξυωπέστατον τὸ ζῷον, ἐν νυκτὶ ὁρᾶν δυνάμενον. Δημόκριτος δὲ ἱστορεῖ, ὅτι μόνον τῶν γαμψωνύχων καὶ σαρκοφάγων μὴ τυφλὰ τίκτει, ὅτι πολὺ πυρῶδες καὶ θερμὸν περὶ τοὺς ὀφθαλμοὺς ἔχει· ὃ σφοδρῶς ὀξὺ καὶ τμητικὸν ὑπάρχον, διαιρεῖ καὶ ἀναμίγνυσι τὴν ὅρασιν· διὸ καὶ ἐν ταῖς σκοτομήνῃσιν ὁρᾷ, διὰ τὸ πυρῶδες τῶν ὄψεων ### γ 198 Γλαύσουσιν Ἀντὶ τοῦ λάμπουσι· διαγλαύσουσι δ’ ἀταρποί. Ἐξ οὗ γλαυκῶπις· καὶ ### γ 199 Γλαυκός Τὸ ἐπίθετον τὸ σημαῖνον τὸν ἔχοντα πυρώδη τὰ ὄμματα. Παρὰ τὸ γλαύσσω, γλαυκὸς, ὡς λεύσσω λευκός. Παρὰ δὲ τὸ γλαυκὸς γίνεται ῥῆμα παράγωγον, γλαυκῶ, καὶ γλαυκιῶ ### γ 200 γλαυκὴ ἰσχυρὰ, καὶ λευκή ### γ 201 Γλαυκὸν γὰρ λαμπρὸν, θρασὺ, ἰταμόν ### γ 202 Γλαύκιος Ὁ τὸ γλαυκὸν ἔχων ἐν τῷ ὀφθαλμῷ· παρὰ τὸ γλαύσσω, ὅ ἐστι λάμπω ### γ 203 Γλαυκώπιον Τὴν ἀκρόπολιν οἱ ἀρχαῖοι· ἢ τὸ ἐν ἀκροπόλει τῆς Ἀθηνᾶς ἱερόν. Ἀπὸ Γλαύκου τινὸς αὐτόχθονος, ἐν τῷ τόπῳ τούτῳ κατοικήσαντος ### γ 204 Γλαυκῶπις Ἤτοι γλαυκόφθαλμος, καλή· ἢ γλαυκοὺς καὶ καταπληκτικοὺς τοὺς ὦπας ἔχουσα· ἢ ἀπὸ τοῦ δεινὸν γλαύσσειν τοῖς ὀφθαλμοῖς, ὅ ἐστιν ἀπαιθύσσειν· ἢ ἀπὸ τοῦ γλαυκὰ ὀπίζεσθαι, τουτέστιν ἐντρέπεσθαι. Ἢ ἀπὸ τοῦ Γλαυκωπίου ὄρους, ὃ Λυκαβηττὸς καλεῖται. Ἢ παρὰ τὸ γλαύσσω, γλαύξω· ἐξ οὗ καὶ ἡ γλαὺξ, τὸ ὄρνεον ### γ 205 Γλαφυρή Ὄνομα. Ἡ γλαφυρά· τὸ ἀρσενικὸν, ὁ γλαφυρός. Γίνεται παρὰ τὸ γλάφω, τὸ διορύττω· ἐξ οὗ καὶ γλάφυ πετρῆεν. Σημαίνει δὲ τὸ σπήλαιον. Γλάφω, γλάψω, ἔγλαψα· ἡ μετοχὴ, γλάψας, οἷον, Εὐνὰς ἐν ψαμάθοισι διαγλάψας’ ἁλίῃσιν, Ὅμηρος· διακοιλάνασα ### γ 206 Γλαφυρόν Ἡδὺ, κοῖλον, βαθὺ, σοφὸν, ἔμπειρον, ἀκριβές. Ἐπὶ τοῦ κοίλου, παρὰ τὸ γλάπτω, τὸ κοιλαίνω ἢ διορύττω· ἐξ οὗ καὶ γλάμματα, καὶ γράμματα. Γλάπτω γλαφυρὸς, ὡς λέπω λεπυρός. Ἐπὶ δὲ τοῦ ἡδέος, τὸ διορύττον καὶ κινοῦν τὴν ἀκοὴν πρὸς ἡδονήν· καταχρηστικῶς δὲ καὶ ἐπὶ τῶν ἄλλων. Ἔστι δὲ καὶ ῥητορική ### γ 207 Γλαφυρὰ φόρμιγξ ἡ γεγλαμμένη καὶ κεκοιλαμμένη. Καταχρηστικῶς λέγεται ### γ 208 γλαφυρὸς ἄνθρωπος παρὰ τὸ γλάπτω. Ἢ παρὰ τὸ γλάφω, γλύφω, γλάφος, ὡς θρύπτω, τρύφος· καὶ ὡς δάσος, δασύς· πάχος, παχύς· οὕτω γλάφος, γλαφύς. Καὶ ### γ 209 γλαφὺ τὸ κοῖλον σπήλαιον, ἄντρον. Γλάφυ πετρῆεν, Ἡσίοδος ### γ 210 Γλήνη Ἡ κόρη τοῦ ὀφθαλμοῦ, γαλήνη τις οὖσα· καὶ κατὰ συγκοπὴν, γλήνη· παρὰ τὸ γαλη νιοῦσθαι τὸν νοῦν δι’ αὐτῆς τῇ τῶν ὁρατῶν ποικιλίᾳ. Ἢ παρὰ τὴν αἴγλην, αἰγλήνη· καὶ ἀποβολῇ τῆς ΑΙ συλλαβῆς. Ἢ ἀπὸ τοῦ γλαύσσειν, ὅ ἐστι λάμπειν· εἰσὶ γὰρ ἔμπυροι. Ὅθεν καὶ ὁ λέων παρ’ Ὁμήρῳ γλαυκιόων ### γ 211 Γλήνεα Κόσμια, πολλῆς θέας ἄξια, ἀξιοθεατότατα χρήματα· παρὰ τὴν αἴγλην, τὴν λαμπρότητα· τὰ ποικίλματα. Οἱ δὲ, ζῴδια ### γ 212 Γλεῦκος Τὸ ἀπὸ τῆς ληνοῦ ἀπόσταγμα αὐτομάτως καταρρέον ἀπὸ τῆς σταφυλῆς. Ἔστι δὲ τοῦτο γλυκύτατον καὶ λιπαρώτατον ### γ 213 Γλήνην Κόρην, ὄψιν, ὀφθαλμὸν, παίγνιον. Οἱ δὲ, καὶ τὸ οὐδενὸς ἄξιον· καὶ τὴν πεπλασμένην κόρην, πρόσοψιν. Καὶ ### γ 214 γλήνας τὰ κηρία τῶν μελισσῶν ### γ 215 γλαύσσει λάμπει, φαίνει, φαύσκει· καὶ ### γ 216 Γλίσχρον Ἰατρικῶς τὸ ἐχέκολλον καὶ μὴ διασπώμενον ### γ 217 Γλίσχρως δὲ, τὸ εὐτελῶς καὶ λεπτῶς διαιτᾶσθαι ### γ 218 Γλισᾶς Ὄνομα πόλεως. Κλίνεται δὲ Γλισᾶντος· καὶ ὤφειλεν εἶναι Γλισᾶ, ὡς Θωμᾶς Θωμᾶ, Μητρᾶς, Μητρᾶ. Ἀλλ’ ἔστιν εἰπεῖν, ὅτι ἀπὸ τοῦ γλισάεις γλισάεντος, ὡς τιμήεντος, τιμῆντος. Πᾶσα δὲ λέξις ἀπὸ τοῦ ΓΛΙ ἀρχομένη ἀποστρέφεται τὴν ΕΙ δίφθογγον ### γ 219 Γλιχύτης Ἡ ἀτυχὴς, ἡ ἐρωτική ### γ 220 Γλιχώ Ἡ φειδωλὸς, ἢ περίεργος ### γ 221 Γλίσχρος Ὁ λίχνος καὶ ἐπιθυμῶν ἐφυβρίστως· οἱονεὶ λίσχος, ὁ λίαν καὶ ἐπιπολὺ ἐχόμενος, πλεονασμῷ τοῦ γ· ἢ παρὰ τὸ γλίχω, ὁ γλιχόμενος τροφῆς ὑπὲρ τὸ δέον. Εἰς δὲ τὸ Ῥητορικὸν Λεξικὸν εὗρον σημαίνειν τὴν λέξιν ἐμπαθὲς, κολλῶδες. Καὶ ### γ 222 γλίσχρος ἀτυχὴς, φειδωλὸς, σκνιφὸς, πάνυ ῥυπαρός ### γ 223 Γλιχόμενος Καρτερῶν, ἢ ἐπιθυμῶν. Ἀριστοφάνης ἐν Γεωργοῖς, Τί δῆτα τούτων τῶν κακῶν, ὦ παῖ, γλίχῃ ### γ 224 γλίχεται λίαν ἔχεται, ἐπιθυμεῖ· παρὰ τὸ λίαν ἔχεσθαι· καὶ πλεονασμῷ τοῦ γ, γλίχεσθαι ### γ 225 Γλουτός Τὸ σφαίρωμα τῆς κοτύλης· ἢ τὸ ὑπὸ τὸν πρωκτὸν μέρος ὄπισθεν τῶν μηρῶν· διὰ τὸ τρυφερὸν καὶ ἁπαλὸν καὶ γλοιῶδες, οἱονεὶ γλοιοὶ τινὲς ὄντες· καὶ γὰρ οὗτοι μετὰ λειότητος ἔνυγροί εἰσιν. Ἢ τὴν λαγόνα σημαίνει ### γ 226 Γλοίης Ὁ νωθρός· καὶ ### γ 227 γλοίητα τὸν ῥυπαρὸν καὶ μοχθηρὸν τῷ ἤθει· καὶ ### γ 228 γλοιάζειν τὸ τοῖς ὄμμασιν ἐπιμύοντα μυκτηρίζειν καὶ κακοηθεύεσθαι. Οἱ δὲ, διαγελᾶν ### γ 229 Γλυκύς Παρὰ τὸ γλεῦκος, ὅ ἐστιν ὁ νεωστὶ ἀποστάζων ἐκ τῆς ληνοῦ οἶνος. Τὰ δὲ εἰς ΥΣ τρι γενῆ ποιοῦσι συγκριτικὰ καὶ ὑπερθετικά· οἷον, ὁ βραδὺς, ἡ βραδεῖα, τὸ βραδύ· καὶ τὸ συγκριτικὸν, βραδύτερος, βραδίων, βράδιστος. Οὕτως οὖν καὶ γλυκὺς, γλυκεῖα, τὸ γλυκύ· καὶ τὸ συγκριτικὸν, γλυκύτερος, γλυκίων, γλύκιστος· ὅθεν τὸ πρεσβύτερος καὶ νεώτερος παραλόγως· ἀπαρασχημάτιστα γὰρ τοῖς τρισὶ γένεσιν. Ἀλλὰ μήποτε ὁμοτυπίᾳ συγκριτικῶν ταῦτα ὑπάγονται. Φιλόξενος ### γ 230 Γλύκιον Ὅτι τὰ εἰς ΩΝ συγκριτικὰ ὑπὲρ δύο συλλαβὰς ἀναβιβάζουσι τὸν τόνον ἐπὶ τῆς κλητικῆς· ἀρείων, ὦ ἄρειον· βελτίων, ὦ βέλτιον· ὦ γλύκιον ### γ 231 Γλύσσων Ὁ γλυκύτερος, παρὰ Ξενοφάνει, γλύσσονα σῦκα. Παρὰ τὸ γλυκίων, γλύσσων, ὡς βραδίων, βράσσων ### γ 232 Γλυφίς Παρὰ τὸ γλάφω, γλύφω, γλυφὶς, ἡ χηλὴ τῆς ἀκίδος· ἤγουν ἡ ἐκκοπὴ τοῦ βέλους, ἡ ἐντιθεμένη τῇ νευρᾷ τοῦ τόξου· παρὰ τὸ ἐγγεγλύφθαι, ὅ ἐστι κεκοιλάνθαι. Ἢ παρὰ τὸ γλάπτω, γλαφὶς, καὶ γλυφίς· οἷον, Ἕλκε δ’ ὁμοῦ γλυφίδας τε λαβὼν καὶ νεῦρα βόεια. Τὰς παρὰ τοῖς πτεροῖς ἐντομὰς τοῦ βέλους. Γλυφὶς καὶ ἡ κεφαλὴ τοῦ κίονος· Λαϊνέαις χαλκίοις ἐπὶ γλυφίδεσσιν ἀρήρει. Λέγεται γλυφὶς καὶ τὸ γλύφον ἐργαλεῖον· ὃ καὶ ### γ 233 γλύφανον ὠνόμασε Θεόκριτος. Λέγεται δὲ καὶ κατὰ σύνθεσιν, ὠτογλυφίς ### γ 234 Γλύφιον Ἄντρόν τι καὶ ὄρος· ὅθεν ### γ 235 Γλῶσσα Παρὰ τὸ γνῶ γνώσω γνῶσα καὶ γλῶσσα, ἡ ὑπὸ γνῶσιν ἄγουσα τὰ ἐν τῇ διανοίᾳ· ἢ δι’ ἧς τὰ τῆς ψυχῆς βουλεύματα γινώσκομεν. Ἢ παρὰ τὸ κλώθω κλώσω, κλῶσα, καὶ γλῶσσα· κλωθομένης γὰρ τῆς γλώσσης ἐξέρχονται οἱ λόγοι. Ἢ διὰ τὸ εὐχερῶς κλᾶσθαι· καὶ γὰρ κλωμένη τὴν ἔναρθρον φωνὴν ἀποδίδωσι. Διὰ δύο ΣΣ· τὰ παρὰ Ἀττικοῖς. τὸ ΣΑ, βραχύ· τὰ εἰς α λήγοντα θηλυκὰ παραληγόμενα ἑνὶ τῶν διπλῶν, ἢ διὰ δύο ΣΣ ἐκφερόμενα καὶ βαρυνόμενα, συστέλλει τὸ α· οἷον μάζα, ῥίζα, δίψα, δόξα. Ἢ καὶ οὕτω· τὰ εἰς α λήγοντα θηλυκὰ ἀπὸ μελλόντων ἢ ἐνεστώτων γινόμενα συστέλλει τὸ α· οἷον κνίζω, κνίσω, κνίσα· ἵζω τὸ καθέζομαι, ἵζα, ῥίζα· ἄγω, ἄξω, ἄξα, καὶ ἅμαξα· μῶ, τὸ ζητῶ, μώσω, μῶσα καὶ μοῦσα. Σημαίνει τρία· τὸ μέρος τοῦ σώματος· ὡς τὸ, Τοῦ δ’ ἀπὸ μὲν γλῶσσαν πρύμνην τάμε χαλκός. Καὶ τὴν διάλεκτον, ὡς τὸ, Οὐ γὰρ πάντων ἦεν ὁμὸς θρόος, οὐδ’ ἴα γῆρυς· ἀλλὰ γλῶσς’ ἐμέμικτο. Σημαίνει καὶ σκεῦος· ἐξ οὗ καὶ ### γ 236 γλωσσόκομον τὸ τὰς γλώσσας δεχόμενον. Τὰ δὲ παρ’ αὐτὴν τὴν αὐτὴν φυλάττει γραφὴν, ἀλλόγλωσσος, ἑτερόγλωσσος, πολύγλωσσος ### γ 237 Γλώσσασπις Ὁ τῇ γλώσσῃ οἷον ἀσπίδι καὶ προβολῇ κεχρημένος· ἀπὸ μεταφορᾶς τῶν πολεμούντων ### γ 238 Γλωττοστροφεῖν Περιλαλεῖν καὶ στωμύλλεσθαι ### γ 239 Γλώσσαργον Στόμαργον, ἢ ταχύγλωσσον ### γ 240 Γλωττοποιός Ὁ τὰς αὐλητικὰς γλώττας ποιῶν ### γ 241 Γλωττοκομεῖον Ἐν ᾧ οἱ αὐληταὶ ἀπετίθεσαν τὰς γλώττας. Εἴρηται δὲ καὶ τὸ γυναικεῖον αἰδοῖον ὑπὸ Εὐβούλου φοινικιστὴν σκώπτοντος ### γ 242 Γλυκυθυμία Ἡ ἐπὶ τὸ ζῆν ἡδονὴ, καὶ οἷον φιλοψυχία. Λέγεται ἁπλῶς καὶ πᾶσα ἡδονή ### γ 243 Γλωχίν Ἡ γωνία· καὶ ὀϊστῷ τριγλώχινι, τρεῖς ἀκίδας ἔχοντι, τουτέστι τριγώνῳ. Παρὰ τὸ γλύψαι καὶ κοιλάναι· ἢ παρὰ τὸ γωνίας ἔχειν. Ἢ παρὰ τὸ γλάφω, γλωχίν ### γ 244 Γνάθος Ἡ παρειά· παρὰ τὴν γνάμψιν καὶ κάμψιν ἢ κλάσιν, ἡ καμπτομένη σιαγών· οἷον, Φυσίγναθος ἀντίον ηὔδα ### γ 245 Γναθμός Οἷον, χαμαὶ δ’ ἐκ πάντας ὀδόντας Γναθμῶν ἐξελάσαιμι συὸς ὡς ληϊβοτείρης. Ἔστι δὲ ἡ γνάθος. Παρὰ τὸ γνάπτω, γέγναπται, γναπτὸς καὶ γναθμὸς, ὡς κέκλαυσαι, κλαυθμός. Ὁ δὲ Ἡρωδιανὸς γνάθος, καὶ πλεονασμῷ τοῦ μ, γναθμός ### γ 246 Γναθμῶν Ὄνομα προσηγορικόν. Γέγονε δὲ παρὰ τὸ κάμπτω, τροπῇ τοῦ κ εἰς γ, ὡς κόνυ, γόνυ. γίνεται γνάπτω· ὁ παθητικὸς παρακείμενος, γέγναμμαι, γναμμός· καὶ τροπῇ τοῦ μ εἰς θ, γναθμός ### γ 247 Γνάμπτω Ἐκ τοῦ κάμπτω. Σύνηθες δὲ τοῖς παλαιοῖς λέγειν γνάπτω, ἀνεγνάφθη δέ οἱ αἰχμὴ, ἄνευ τοῦ μ· καὶ, ἐπέγναψε γὰρ ἅπαντας ἄνευ τοῦ μ. Ἐν τῇ συνηθείᾳ, Οἱ δ’ ὥστ’ αἰγυπιοὶ γαμψώνυχες. Καὶ τὸ ἐοίκαμεν ὑπὸ συγκοπῆς ἀχθὲν, ἔοιγμεν. Μετὰ τῆς ἀνὰ προθέσεως, ἀναγνάμπτω. Ἡ δὲ ἀνὰ σημαίνει τὴν ἐξ ὑστέρου ἐπάνοδον. Τὰ εἰς ΠΤΩ λήγοντα ῥήματα βαρύνεται, βλάπτω, βάπτω, ὄπτω· τὸ δὲ ὀπτῶ, ἐκ τοῦ ὄπτω βαρυτόνου, διήλλαξε· χωρὶς εἰ μὴ προκατάρχει ὄνομα· διὰ τὸ ἀελπτῶ καὶ ἀπεπτῶ· ἔστι δὲ ἄελπτος καὶ ἄπεπτος ### γ 248 Γνήσιος Γενήσω, γενήσιος, ὡς θαυμάσω, θαυμάσιος· καὶ κατὰ συγκοπὴν, γνήσιος, ὁ ἐκ τῆς αὐτῆς γεννηθεὶς, καὶ μὴ νόθος. Ἢ ἀπὸ τοῦ γενητὸς, γενητόσιος, ἢ γενήσιος, ὡς πλοῦτος, πλούσιος· καὶ συγκοπῇ, γνήσιος. Αἱ δὲ παιδοποιΐαι παρὰ τῷ ποιητῇ τετραχῶς λέγονται· γνήσιος, ὁ ἐκ νομίμων γάμων· νόθος, ὁ ἐκ παλλακίδος· παρθένιος, ὁ ἐκ παρθένου νομιζομένης· καὶ σκότιος, ὁ ἐκ λαθραίας μίξεως ### γ 249 Γνόφος Ἡ συννεφία, ὁ ζοφώδης ἀήρ· παρὰ τὸ κενὸς φάους εἶναι γίνεται κνόφος καὶ γνόφος. Ἢ παρὰ τὸ νείφω, νόφος· καὶ πλεονασμῷ τοῦ γ. Ἢ παρὰ τὸ δονεῖν καὶ τὸ νέφος γίνεται δόνοφος· καὶ ἐν συγκοπῇ, δνόφος καὶ γνόφος ### γ 250 Γνοίης Ἐκ τοῦ γνῶμι, ἡ μετοχὴ, γνούς· καὶ τὸ εὐκτικὸν, γνοίην· Γνοίης χ’ οἵου φωτός. Τὸ πλῆρες, γνοίης κε, ἀντὶ τοῦ μάθοις ἄν ### γ 251 Γνύξ Ἐπὶ γόνατα. Παρὰ τὸ γόνυ, γόναξ· καὶ, Γνὺξ δ’ ἔριπ’, οἰμώξας. Ἀντὶ τοῦ ἐπὶ γόνυ ἔπεσεν ### γ 252 Γνύπετον Ἀργὸν, ἢ ἔκλυτον ### γ 253 Γνύπετοι Στυγνοὶ, καὶ οἷον νενυγμένοι. Καὶ τὸ κατεγνυπτῶσθαι τοιοῦτον δηλοῖ. Ῥητορική. Ἢ ἐκτεταμένοι, δειλοί· ἄλλοι δὲ, κατηφεῖς ### γ 254 Γνώμη Ποιά τις διάθεσις. Παρὰ τὸ νοῶ νοήσω, νοήμη, καὶ κατὰ κρᾶσιν, νώμη· καὶ πλεονασμῷ τοῦ γ, γνώμη ### γ 255 Γνωματεύω Καὶ γνωματεύοντες, ἐγίνωσκον ὅσον ἦσαν ἀφῃρημένοι. Παρὰ τὸ γνώμη καὶ τὸ ματεύω, τὸ ζητῶ. Σημαίνει δὲ διακρίνοντες καὶ διαγινώσκοντες ἀκριβῶς ### γ 256 Γνώμων Ὁ ὀδοὺς τῶν ἀλόγων ζῴων. Ἔνθεν καὶ ### π 23 προβατογνώμων εἴρηται ἀπὸ τοῦ τὸν χρόνον ἀπ’ αὐτοῦ διαγινώσκεσθαι. Ἔνθεν καὶ ### λ 9 λειπογνώμων ὁ ἤδη βεβληκὼς τοὺς ὀδόντας. Ἐγὼ δὲ εὗρον ἐν τοῖς Ῥητορικοῖς τὴν λέξιν σημαίνουσαν οὕτως ### γ 257 γνώμων · ὁ συνετός. Λέγεται δὲ ### γ 258 γνώμων καὶ κανόνιόν τι μηχανικόν· καὶ δὴ καί τι σχῆμα γεωμετρικόν· καὶ διοπτρικοῦ ὀργάνου μέρος, καὶ δὴ καὶ ἀστρονομικοῦ. Ἀλλὰ καὶ τὸ ἐν τοῖς γνωμονικοῖς ὀργάνοις μάλιστα λαμβανόμενον. Καὶ ### γ 259 γνώμονες ἄρχοντες τινὲς Ἀθήνῃσι λέγονται· καὶ οἱ ἀκριβεῖς, ἀπὸ τοῦ γνῶναι ### γ 260 Γνώριμος Παρὰ τὸν γνώσω μέλλοντα γίνεται γνώσιμος, ὡς ὀνήσω ὀνήσιμος· καὶ τροπῇ τοῦ ς εἰς ρ, γνώριμος ### γ 261 Γνωτός Ὁ ἀδελφός· παρὰ τὸν γνώσω μέλλοντα γίνεται γνωτός· ὅτι τῶν ἄλλων μᾶλλον γινώσκεται. Ἢ ὁ ἅμα τινὶ γεννητὸς, καὶ γνητὸς καὶ γνωτός. Ἔστι δ’ ὅτε σημαίνει καὶ τὸ φανερὸν καὶ γνώριμον, ὡς τὸ, γνωτὸν δὲ καὶ ὃς μάλα νήπιός ἐστιν, ὡς ἤδη Τρώεσσιν ### γ 262 Γνωσιμαχῆσαι Γνόντα ὅτι πρὸς κρείττονα αὐτῷ ἐστιν ἡ μάχη ἡσυχάσαι· ἢ μεταβουλεύσασθαι, καὶ τὸ ἤδη κεκυρωμένῃ γνώμῃ μάχεσθαι. Ἢ τὸ νοεῖν τὴν ἑαυτοῦ ἀσθένειαν τήν τε τῶν ἐναντίων ἰσχύν ### γ 263 Γνώσεαι Ὁ κανών· οἱ Ἴωνες ἐπὶ τῶν τρίτων προσώπων τῶν παθητικῶν ἀποβάλλοντες τὸ τ τὸ δεύτερον ποιοῦσιν· οἷον, βούλεται, βούλεαι· οὕτως γνώσεται, γνώσεαι ### γ 264 Γνῶτε Ἐκ τοῦ γνῶμι γνώσω· ὁ δεύτερος ἀόριστος, ἔγνων· ἡ μετοχὴ, γνοὺς γνόντος· καὶ τὸ προστακτικὸν, γνῶθι γνώτω, γνῶτε· φυλάττει δὲ τὴν παραλήγουσαν τοῦ πρώτου προσώπου τῶν πληθυντικῶν. Ἐκ τοῦ γνῶ γίνεται παράγωγον γνῶμι· ὁ μέλλων, γνώσω· ὁ δεύτερος ἀόριστος, ἔγνων· καὶ τὸ ὑποτακτικὸν, ἐὰν γνῶ, ἐὰν γνῷς, ἐὰν γνῷ· Γνῷ δὲ καὶ Ἀτρείδης ### γ 265 Γνώωσιν Ἵνα γνώωσι καὶ οἵδε. Ὅπως μάθωσι καὶ οὗτοι. Ὑποτακτικόν ἐστιν ἐνεστῶτος καὶ παρατατικοῦ. Ἔστι γνώω ἕκτης συζυγίας τῶν βαρυτόνων. Τὰ διὰ τοῦ ΩΩ καθαρὰ δισύλλαβα διὰ τοῦ ω μεγάλου γράφεται, σώω, ζώω, χώω, ῥώω· πλώω καὶ γνώω οὕτως. Ὅμοιον δὲ τὸ κολωῶ κατὰ τὴν γραφὴν, οὐ κατὰ τὸν τόνον, οὐδὲ κατὰ τὴν ποσότητα τῶν συλλαβῶν. Τοῦτο γὰρ καὶ πρώτης καὶ δευτέρας συζυγίας ἐστὶ, καὶ παρὰ Φιλοξένῳ σὺν τῷ ι γράφεται. Τὸ ἀλώω, ἡβώω, ἢ ἐπαύξησιν χρονικὴν ἔσχον, ἢ πλεονασμὸν τοῦ ω. Ἐκ δὲ τοῦ γνώω ὁ παρακείμενος ἔγνωκα· ὁ παθητικὸς, ἔγνωσμαι· ἐξ οὗ καὶ τὸ ἐγνώσθην ### γ 266 Γογγύζω Ἀπὸ τοῦ γρύζω, τὸ τῇ φωνῇ ὑποκλαίω καὶ παρακαλῶ, κατὰ ἀναδιπλασιασμὸν γογρύζω· πλεονασμῷ τοῦ ἑτέρου γ, καὶ ἀποβολῇ τοῦ ρ, γογγύζω, οἱονεὶ τὸ τῇ φωνῇ ὑποκλαίω. Ἢ τὸ γογγρύζω ἀπὸ τοῦ γογγύζω πλεονασμῷ τοῦ ρ, ὡς ῥητὸς ἄρρητος ### γ 267 Γόγγρος Εἶδος ἰχθύος· παρὰ τὸ γρῶ, ὃ σημαίνει τὸ ἐσθίω· ἀφ’ οὗ Καλλίμαχος γράω· καὶ ### ε 25 ἔγραεν ἀντὶ τοῦ ἤσθιεν· ἀφ’ οὗ ῥηματικὸν ὄνομα γρὸς, ὃ καθ’ ἑαυτὸ οὐ ῥητόν· ἐν διπλασιασμῷ, γόγγρος· ἀπεσθίει γὰρ τῶν πολυπόδων τὰς πλεκτάνας ### γ 268 Γοισοῦται Πλατύνεται, ἐλαύνεται, χαλκεύεται, κάμπτεται, κοιλαίνεται, μελαίνεται ### γ 269 Γόμφιοι Μύλοι, σφῆνες, δεσμὰ, ἄρθρα, σύνδεσμοι ὀδόντων. Παρὰ τὸ κάμπτω γίνεται γάμπτω· καὶ ἐξ αὐτοῦ γόμφιος, δι’ οὗ γνάπτεται καὶ κάμπτεται ἡ τροφή. Ἐπὶ δὲ τῶν σφηνῶν, Γόμφοισι συνάρηρεν. Ἀπὸ μεταφορᾶς τῶν ἡμετέρων γομφίων· ὥσπερ γὰρ ἀσφαλῶς δράσσονται οὗτοι καὶ σφίγγουσι τὰ παραβαλλόμενα αὐτοῖς, οὕτως κἀκεῖνοι τὰς παρατιθεμένας αὐτοῖς σανίδας ### γ 270 Γόμφος Κυρίως τὸ ξύλινον καρφίον. Παρὰ τὸν κέκομμαι παρακείμενον, κόμφος, καὶ γόμφος ### γ 271 Γόνος Παρὰ τὸ γείνω, γόνος, ὁ παῖς. Σημαίνει τρία· ποτὲ μὲν ἀπόγονον· Ὄφρα ἴδῃς οἷος Ζηνὸς γόνος. Τάσσεται καὶ ἐπὶ τῆς γονῆς· γόνος δ’ οὐ γίνεται αὐτῶν. Ἐπὶ δὲ τοῦ οἰκέτου, ἀπολήξει τὸν ἐμὸν γόνον ἐξερέουσα. Ἀντὶ τοῦ τὸ ἐμὸν γένος ### γ 272 Γόνυ Παρὰ τὸ κονῶ, τὸ ἐνεργῶ, κόνυ καὶ γόνυ· ἢ παρὰ τὸ ὡς γωνίαν ἀποτελεῖν ἐν τῷ κάμπτεσθαι τὸ σκέλος. Ἐτυμολογεῖται δὲ καὶ παρὰ τὸ εἰς γῆν νεύειν. Κλίνεται γόνυος· καὶ ἐν ὑπερθέσει, γουνός. Καὶ ### γ 273 γόνατα κόνατά τινα ὄντα, τροπῇ τοῦ κ εἰς γ· παρὰ τὸ κονεῖν, ὅ ἐστιν ἐνεργεῖν. Γόνατα, γόνυα, καὶ γοῦνα· καὶ ### γ 274 γούνων ἀπὸ τῶν γονάτων, ἢ ἀπὸ τῶν γονύων ### γ 275 Γόος Ὁ θρῆνος. Παρὰ τὴν βοὴν, βόος· καὶ τροπῇ, γόος. Ἢ παρὰ τὸ γέω, τὸ χωρῶ, γέγονε γόος γόου· καὶ ἐξ αὐτοῦ ὄνομα ἀρσενικὸν, γοερός· τὸ θηλυκὸν, γοερά· τὸ οὐδέτερον, γοερόν· καὶ ἐπίρρημα, γοερῶς ### γ 276 Γόης Ψεύστης, ἀπατεὼν, παραλογιστής ### γ 277 Γόον Οἱ μὲν ἔτι ζωὸν γόον Ἕκτορα δῖον. Ἀντὶ τοῦ ἐγόων, ἐθρήνουν. Ὁ μὲν Ἀπολλώνιος δευτέρας συζυγίας αὐτὸ εἶναι λέγει, καὶ παρατατικοῦ· ὁ δὲ Ἡρωδιανὸς, δευτέρου ἀορίστου· ὥσπερ κτυπῶ ἔκτυπον, οὕτω γοῶ, ἔγοον. Κάλλιον οὖν κατὰ συστολὴν λέγεσθαι παρατατικοῦ χρόνου. Πειθόμεθα Ἀπολλωνίῳ. Οὕτω Ζηνόδοτος ### γ 278 Γοργός Ἀπὸ τῆς ὀργῆς ὀργὸς καὶ γοργός ### γ 279 Γοργών Τὸ ζῷον τὸ τερατῶδες· καὶ πληθυντικῶς, Γοργόνες. Τρεῖς γὰρ ἱστοροῦνται καὶ καθ’ Ἡσίοδον. Παρὰ δὲ τὸ γοργὸν τῶν ὀφθαλμῶν· ἢ παρωνύμως· διὰ γὰρ τῆς γοργότητος καὶ ὀξύτητος τῶν ὀφθαλμῶν ἀπελίθουν τοὺς ὁρῶντας. Ἰλιάδος θ, Γοργοῦς ὄμματ’ ἔχων. Γοργότητος· ἢ ἀντὶ τοῦ Γοργόνος, ὅ ἐστι φοβερά. Ἀπὸ δὲ εὐθείας τῆς Γοργὼ Γοργοῦς εἶπε τὴν γενικὴν, ὡς Σαπφὼ, Σαπφοῦς ### γ 280 Γόργυρος Ὁ Διόνυσος· ἀπὸ Γοργύρας τόπου τῆς Σάμου ### γ 281 Γοργυρὰ ὑπόνομος βορώδης. Καθόλου δὲ ἔλεγον οὕτω τὰς δυσεξιτήτους κατασκευὰς, καὶ μὴ ἐπ’ εὐθείας. Εἰς τὸ ### γ 282 Γογγυλόσκηνος Στρογγύλον τὸ σῶμα ἔχων ### γ 283 Γοῖτον Ῥύπον· οἱ δὲ ### γ 284 Γοργεῖα Τὰ τραγικὰ προσωπεῖα. Ἔνιοι μορμολύκεια ### γ 285 Γοργόν Δεινόν· οἱ δὲ φαιὸν ἱμάτιον ### γ 286 Γοργυθίων Ὄνομα κύριον. Παρὰ τὸ γοργὸς, γόργυθος. Καὶ ὡς Ἥφαιστος Ἡφαιστίων, οὕτω Γόργυθος Γοργυθίων, ὁ γοργώτατος. Πρέπει γὰρ ἥρωϊ τοὔνομα ### γ 287 Γοῦτθος Ὁ ἄρχων Σκυθῶν τῶν δὴ καλουμένων Γούτθων. Ἔοικε γὰρ ἀπὸ τοῦ ἡγεμόνος αὐτῶν κληθῆναι. Τὰ γὰρ πολλὰ ἔθνη ἀπὸ τῶν ἡγεμόνων καλοῦνται. Οὕτως Ὦρος ### γ 288 Γοῦτος Ληκύθου εἶδος. Παρὰ τὸ γοῖτον, ὅ ἐστι ῥύπος ### γ 289 Γουνάζομαι Τὸ ἱκετεύω· καί μιν γουνάσομαι. Γονυπετήσω, λιτανεύσω, ἱκετεύσω αὐτόν. Κυρίως δὲ τὸ τῶν γονάτων ἁπτόμενον προσπίπτειν. Ἀπὸ μὲν τοῦ γουνῶ, τὸ γουνοῦμαι· ἀπὸ δὲ τοῦ γουνάζομαι, τὸ γουνάσομαι ### γ 290 Γουνῶι ἀλωῆς Ἐν τῷ γονίμῳ καὶ καρπίμῳ χωρίῳ τῆς γῆς. Λέγεται δὲ γουνὸς, ὁ ὑψηλὸς τόπος, ἀπὸ μεταφορᾶς τῶν ἐν τῷ σώματι γονάτων, ἃ ἐξέχει. Ὡς δέ τινες, ὁ τραχύτατος τόπος· ὁμοίως ἀπὸ τῶν γονάτων, ὀστωδῶν καὶ τραχέων ὄντων. Πλέον γὰρ ἐν τοῖς ὀρεινοῖς καὶ πετρώδεσι τόποις τὰ φυτὰ αὔξεται. Παρὰ τὸ γένω ῥῆμα γίνεται γόνος βαρύτονον, ὡς λέγω, λόγος· ὅπερ σημαίνει τὸ γεγεννημένον. Ὁ δὲ γεννητικὸς, γονὸς, ὀξυτόνως· πλεονασμῷ τοῦ υ, γουνὸς, ὁ γεννητικὸς τόπος, ὁ γόνιμος καὶ κάρπιμος. Ἡρωδιανός ### γ 291 Γραικός Καλλίμαχος, Γραικοὶ καὶ γῆς ἡμετέρης ἀδαεῖς. Παρὰ τὸ ῥαῖσαι, ῥαικὸς καὶ γραικός· διὰ γὰρ τὴν κατὰ πόλεμον ἀνδρείαν οὕτως οἱ Ἕλληνες ἐκαλοῦντο. Ἢ ἀπό τινος Ἕλληνος Γραικοῦ, ὡς ἀπὸ τοῦ Ἕλλην Ἕλληνες. Καὶ ### γ 292 Γραῖα Παρὰ τὸ ῥαίω, τὸ φθείρω, ἡ ὑπὸ χρόνου διεφθαρμένη. Ἢ παρὰ τὸ γεραιὸς, γεραιά· καὶ ἐν συγκοπῇ, γραῖα ### γ 293 Γραῦς Ἡ παλαιὰ γυνή· ἀπὸ τοῦ γράειν, ὅ ἐστιν ἐσθίειν ἢ ξύειν· ἡ ταῖς ῥυτίσι κατεξυσμένη. Ἣ παρὰ τὸ ῥαίω, ῥαῦς καὶ γραῦς, ἡ διαρραισθεῖσα ὑπὸ χρόνου. Ἢ παρὰ τὸ γράφεσθαι, ὅ ἐστι καταξέεσθαι, γραῦς, ἡ κατεξυσμένη τὸ σῶμα διὰ τὸ γῆρας ### γ 294 Γραβδίς Ἡ λαμπὰς, παρὰ τὸ γράφω, τὸ ξύω, ἡ κατεξυσμένη καὶ διεσχισμένη· ἢ παρὰ τὸ γράφεσθαι, τὸ ξέεσθαι, γραβδὶς, ἡ κατεξεσμένη λαμπάς ### γ 295 Γραπίς Ὁ ἐρρυτιδωμένος· ἀπὸ τοῦ καταγεγράφθαι ταῖς ῥυτίσι. Καὶ ### γ 296 γραπίνης οἶνός τις τραχύς ### γ 297 Γράστις Ἡ χλωρὰ κριθή· παρὰ τὸ γράω ῥῆμα, δηλοῦν τὸ ἐσθίω. Καλλίμαχος, ὃς αἰζηῶν ἔγραε κηδεμόνος. Ἄλλως δὲ εὗρον τὸν στίχον ἐγώ· οἷον, Καὶ τόνος αἰζηῶν ἔγραε κηδόμενος. Τούτου ὁ μέλλων γραήσω ### γ 298 Γράσος Ὁ μωρὸς καὶ ἀνούστατος· κυρίως δὲ ὁ ἐν τοῖς τῶν προβάτων ἐρίοις συναγόμενος ῥύπος· λέγεται καὶ ### γ 299 γράσων ἡ τῶν μασχαλῶν δυσωδία ### γ 300 Γράσος Τὸ λιπαρὸν καὶ πιμελῶδες παρὰ ### γ 301 Γρᾴδιον Σὺν τῷ ι. Καὶ λέγουσί τινες, ὅτι ἐπειδὴ καὶ τὸ γραΐδιον ἔχει τὸ ι, τούτου χάριν καὶ τὸ γρᾴδιον· οἷον, Γραϊδίων κολοσυρτὸν, παρὰ Ἀριστοφάνει. Οὐκ ἔστι δὲ καταναγκαστικὸς οὗτος ὁ λόγος. Ἰδοὺ γὰρ καὶ τὸ αἰζηὸς οὐκ ἔχει τὸ ι, καὶ ὅμως τὸ αἰζήϊος ἐπλεόνασε τὸ ι. Τὸν αὐτὸν τρόπον καὶ τὸ γράδιον μὴ ἔχον τὸ ι, ἐν τῷ γραΐδιον ἐπλεόνασε. Δεῖ γινώσκειν, ὅτι οὔτε ἀπὸ τῆς γραίας εἰ ἔστι δυνάμει ἔχει τὸ ι, οὔτε ἀπὸ τῆς γραῦς γραός. Ἀπὸ μὲν τοῦ γραῦς, ὅτι ἐπειδὴ ἡ τελευταία συλλαβὴ τῆς γενικῆς τοῦ πρωτοτύπου ἀπὸ φωνήεντος ἤρξατο· τότε δὲ, ὡς ἔμαθον, διὰ τοῦ ΔΙΟΝ γίνεται ἡ παραγωγή· οἷον, μῦς μυὸς, μύδιον· βότρυς βότρυος, βοτρύδιον· βιβλίον, βιβλίδιον, οὕτως οὖν καὶ ἀπὸ τοῦ γραῦς γραὸς, γράδιον. Ἀπὸ δὲ τοῦ γραῖα γραίας εἰ ἔστιν, οὐ δύναται πάλιν ἔχειν τὸ ι· ἐπειδὴ πάλιν ἡ τελευταία συλλαβὴ τοῦ πρωτοτύπου τῆς γενικῆς ἀπὸ φωνήεντος ἤρξατο, καὶ τῇ ΑΙ διφθόγγῳ παραλήγεται. Τότε δὲ διὰ τοῦ ΔΙΟΝ γίνεται ἡ παραγωγὴ, καὶ ἀποβάλλεται τῆς ΑΙ διφθόγγου τὸ ι· οἷον, κεφάλαιον κεφαλαίου, κεφαλάδιον· σπήλαιον σπηλαίου, σπηλάδιον. Οὕτως οὖν καὶ γραίας γράδιον, χωρὶς τοῦ ι. Ἀλλ’ ἐπεὶ ἡ παράδοσις ἔχει τὸ ι, συνηγορήσωμεν αὐτῷ, καὶ εἴπωμεν αὐτὸ σὺν τῷ ι γράφεσθαι. Ἔστι γραύις γραύιδι παρὰ Καλλιμάχῳ· καὶ ἐπειδὴ ἡ τελευταία συλλαβὴ τῆς γενικῆς τοῦ πρωτοτύπου ἀπὸ συμφώνου ἄρχεται, τούτου χάριν διὰ τοῦ ΙΔΙΟΝ γίνεται ἡ παραγωγή· οἷον, ψυχῆς, ψυχίδιον· γνώμης, γνωμίδιον. Οὕτως οὖν καὶ γραύις γραύιδος, γραυίδιον· καὶ κατὰ ἀποβολὴν τοῦ υ, καὶ συναιρέσει τοῦ α καὶ ι εἰς τὴν ΑΙ δίφθογγον, γραίδιον. Ἢ λέγεται ὅτι ἀπὸ τοῦ γραῖα, γραιῒς γραιΐδος γραιΐδιον, καὶ κατὰ συγκοπὴν τοῦ ἑνὸς ι καὶ συναιρέσει, γραίδιον. Ἔστιν εἰς τὸ ### γ 302 Γραφείδιον Ὥσπερ ἀπὸ τοῦ ἄγω γίνεται ἀγεῖον καὶ ἀγγεῖον, οὕτω καὶ ἀπὸ τοῦ γράφω, γραφεῖον καὶ γραφείδιον ### γ 303 Γραφείην Ἀπὸ τοῦ γράφω· ἡ μετοχὴ, γραφεὶς γραφέντος· καὶ τὸ εὐκτικὸν, γραφείην ### γ 304 Γραμματοκύφων Ἀντὶ τοῦ γραμματεύς· ὅτι οἱ γραμματεῖς προσκεκυφότες γράφουσιν. Ἢ ἐν ἀγορᾷ γραμματεύς· ἐπεὶ οἱ ἀγοραῖοι τῷ κύφωνι μαστιγοῦνται. Διὰ τοῦτο δ’ αὐτὸν εἶπε καὶ “περίτριμμα ἀγορᾶς.” Παρὰ Δημοσθένει ### γ 305 Γραῦς Ἀττικῶς· ἀναλογώτερόν ἐστι τὸ γρεῦς. Ῥέω· ὁ μέλλων, ῥεύσω· πλεονασμῷ τοῦ γ, γρεύσω, γρεὺς, τὸ διερρυηκὸς γύναιον. Γραός· ὁ κανών· δύο μόνα εἰσὶν εἰς ΑΥΣ θηλυκὰ μονοσύλλαβα περισπώμενα· κλίνονται δὲ ἀμφότερα διὰ τοῦ ΟΣ· ναῦς ναὸς, γραῦς γραός ### γ 306 Γράφω Πρὸς διάφορον σημασίαν. Εἰ γὰρ εἴπω Γράφω σοι, δοτικὴ, σημαίνει τὸ ἐπιστέλλω σοι· εἰ δὲ Γράφω σε, αἰτιατικὴ, σημαίνει τὸ ἐκτύπωμά σου ποιῶ· εἰ δὲ Γράφω σου, γενικὴ, σημαίνει τὸ ἐγγράφως κατὰ σοῦ εἰς δικαστήριον ἀποτίθημι· ἀντὶ τοῦ κατηγορῶ σου. Πόθεν ### γ 307 γράμμα Ὃ δηλοῖ τὸ ποίημα, παρὰ τὸ γλάπτω, τὸ κοιλαίνω· ὁ μέλλων, γλάψω· ὁ παρακείμενος, γέγλαφα· ὁ παθητικὸς, γέγλαμμαι· ἐξ αὐτοῦ γλάμμα· καὶ τροπῇ τοῦ ἀμεταβόλου εἰς ἀμετάβολον, γράμμα. Ποσαχῶς τὸ γράμμα; Ἑπταχῶς· γράμμα, ὁ τόνος· γράμμα, ὁ χαρακτήρ· γράμμα, ἡ ἐπιστολή· γράμμα, τὸ ζωγράφημα· γράμμα καὶ τὸ ψήφισμα ### γ 308 Γράμματα οἱ χαρακτῆρες τῶν στοιχείων· οἷον, Γράμματα δ’ ἐν φλοιῷ γεγράψεται. Ἢ παρὰ τὸ γράφεσθαι, ὅ ἐστι καταξέεσθαι. Ὡς τρέφω οὖν θρέμμα, οὕτως καὶ γράφω γράμμα. Ὅμηρος, Εὐνὰς δ’ ἐν ψαμάθοισι διαγράψασα. Γράμματα ἐκάλουν οἱ παλαιοὶ τὰ συγγράμματα· ὡς Καλλίμαχος, Γράμματα δ’ οὐχ εἵλισσεν ἀπόκρυφα. Καὶ, Ὁμήρειον δὲ καλεῦμαι γράμμα. Ἔνθεν καὶ Γραμματικὴ, ἢ παρὰ τὸ πολλοῖς γεγραμμένοις αὐτὴν προσεσχηκέναι βιβλίοις, ἢ, ὥσπερ παρὰ τὸ πρᾶγμα γίνεται πραγματικὸς καὶ πραγματικὴ, οὕτω καὶ παρὰ τὸ γράμμα γίνεται γραμματικὸς καὶ γραμματική ### γ 309 Γραμματεῖον Ἰστέον ὅτι τινες γραμματεῖον λέγουσι τὸ μικρὸν βιβλίον· ὁ δὲ Ὦρος λέγει, ὅτι οὐ λέγεται τὸ μικρὸν βιβλίον γραμματεῖον, ἀλλ’ ἡ μικρὰ δέλτος. Καὶ δῆλον, εἴγε εἶπεν ὁ Δημοσθένης γραμματεῖον καὶ βιβλίον ### γ 310 Γραμματείδιον Ἀμφίβολον εἴτε διὰ τῆς ΕΙ διφθόγγου, εἴτε διὰ τοῦ ι. Καὶ εἰ μὲν ἀπὸ τοῦ γραμμάτιον, τοῦ σημαίνοντος τὸ μικρὸν γράμμα, διὰ τοῦ ι γράφεται, ὡς ὀψάριον, ὀψαρίδιον· λαχάνιον, λαχανίδιον· εἰ δὲ ἀπὸ τοῦ γραμματεῖον γέγονε, τοῦ σημαίνοντος τὴν μικρὰν δέλτον, διὰ τῆς ΕΙ διφθόγγου, ὥσπερ ἀγγεῖον, ἀγγείδιον· γραφεῖον, γραφείδιον ### γ 311 Γρηΰν Τὸ ἐπιπολάζον τῷ γάλακτι. Νίκανδρος εἰς τὰ Ἀντιφάρμακα ### γ 312 Γραικός Ῥαικὸς, Ἕλλην· Ῥωμαῖοι δὲ, τὸ γ προσθέντες, Γραικὸν φασί ### γ 313 Γρήνικος Ἔστιν ὄνομα ποταμοῦ. Παρὰ τὸ κρήνη, κρήνικος καὶ γρήνικος, ὁ ἐκ τῆς κρήνης. Ἢ ἀπὸ τοῦ γῆ καὶ τοῦ νικῶ, γήνικος καὶ γρήνικος, ὁ τὴν γῆν νικῶν. Ἢ ἀπὸ τοῦ νικῶ καὶ τοῦ Γραικὸς γέγονε γραίνικος· καὶ κατὰ μετάθεσιν τῆς ΑΙ διφθόγγου εἰς η· ἐκεῖ γὰρ οἱ Γραικοὶ ἐνίκησαν τοὺς βαρβάρους ### γ 314 Γριπεύς Ὁ ἁλιεύς· παρὰ τὸ γρίπον παρωνύμως. Ἢ ὁ ῥάπτων τοὺς γρίπους, τὰ ἁλιευτικὰ λίνα ### γ 315 Γρηγορῶ Παρὰ τὸ ἐγείρω· οὗ ὁ μέλλων, ἐγερῶ· καὶ τροπῇ τοῦ ε εἰς ο, ἐγορῶ· καὶ πλεονασμῷ τοῦ γ καὶ ρ, γρεγορῶ· καὶ τροπῇ τοῦ ε εἰς η, γρηγορῶ ### γ 316 Γρίπος Τὸ δίκτυον· παρὰ τὸ ἀγρεύειν, ἐνδείᾳ τοῦ α. Τὸ δὲ αὐτὸ καὶ ### γ 317 γρίφος καλεῖται· παρὰ τὸ γράφειν, ὅ ἐστι ξύειν, ὁ τὴν γῆν ξύων, γράφος, καὶ γρίφος. Λέγονται γρίφοι καὶ τὰ δίκτυα καὶ τὰ συμποσιακὰ ζητήματα. Γίνεται δὲ παρὰ τὸ ἀγρεύειν, ὅ ἐστι ζητεῖν· ὃ παρακολουθεῖ τῇ ἄγρᾳ καὶ τῇ θήρᾳ. Ἡρωδιανός. Καὶ ### γ 318 γριφῶδες τὸ δύσκολον καὶ συμπεπλεγμένον λόγιον ### γ 319 Γρίφος Ζήτημα, αἴνιγμα δύσκολον, ἔνθεν καὶ τὴν χλεύην ### γ 320 γρίπισμα φασί. Γρίφον οὖν λέγεται τὸ δύσλυτον αἴνιγμα. Ἵστων γὰρ φιάλην γέμουσαν οἴνου, καὶ ἔλεγον αἰνίγματα ἐν τοῖς συμποσίοις ἀλλήλοις· καὶ εἰ ἐπελύσατο, ὁ ἀπορηθεὶς ἔπινε τὴν φιάλην. Τὰ εἰς ΦΟΣ δισύλλαβα μονογενῆ ἀρσενικὰ ἑνὶ φωνήεντι θέλουσι παραλήγεσθαι, λόφος, ζόφος, νέφος, κέπφος, εἶδος ὀρνέου. Οὕτω καὶ γρίφος. Τὸ δὲ Ῥοῦφος οὐκ ἔστιν Ἑλληνικὸν, ἀλλ’ Ἰταλικόν. “Μονογενῆ·” διὰ τὸ κῦφος. “Δισύλλαβα·” διὰ τὸ φίλοιφος· σημαίνει δὲ τὸν φιλοσυνουσιαστήν. Ἄλλως· Πᾶσα λέξις ἀπὸ τοῦ ΓΡΙ ἀρχομένη διὰ τοῦ ι γράφεται· γρίντις, ὁ οὐρανός· γρίνος, τὸ δέρμα· γρίσων, ὁ χοῖρος. Ἀριστοφάνης δέ φησι δρομέως ὄνομα ### γ 321 Γριπώμενα Συνελκόμενα καὶ σπασμωδῶς συμπαθοῦντα· οἱ δὲ, συνεγγίζοντα ### γ 322 Γρώνη Ἡ κοίλη καὶ τετρημένη πέτρα, ἡ δεχομένη τὰ σχοινία. Παρὰ τὸ γῶ, τὸ χωρῶ, γώνη καὶ γρώνη. Κλίνεται γρώνης ### γ 323 Γρουνοί Κορμοὶ, δρύϊνοί τινες ὄντες· κατὰ ἐναλλαγὴν τοῦ δ εἰς γ· οἷον, Γρουνοὶ μὲν δαίοντο, μέγας δ’ ἥφαιστος ἀνέστη. Ἢ ### γ 324 γρυνοὶ τὰ τῶν γερανδρύων ξύλα, ὡς τὸν γέροντα ### γ 325 Γρυνός Στέλεχος, δαλός. Λυκόφρων ### γ 326 Γρυπός Ὁ ἐπικεκαμμένην ἔχων τὴν ῥῖνα. Ῥυβὸν γὰρ τὸ ἐπικαμπὲς παρὰ τοῖς Αἰολεῦσιν. Ἤτοι ῥαιβὸν, καὶ τροπῇ τοῦ β εἰς π, καὶ πλεονασμῷ τοῦ γ, γρυπός· ἢ παρὰ τὸ ῥέπω, ῥυπὸς, καὶ γρυπὸς, ἡ ἐφ’ ἑνὶ μέρει ῥέουσα ῥίς. Σημαίνει καὶ τὸν στυγνόν ### γ 327 Γρυπανίζειν Σείεσθαι τὴν γῆν παλλομένην, καὶ ὥσπερ ῥυσοῦσθαι ἀπὸ σεισμοῦ. Οὕτως Ἀντιφῶν ### γ 328 γρυπαίνειν τὸ ῥυποῦσθαι λέγεται· οἷον ἐπὶ τῶν ἁπαλῶν ξυλιφίων, ὅταν κάμψαντες ἀφῶμεν αὐτά. Ἀντιφῶν δέ φησιν ἐν Ἀληθείας β· Καίων γὰρ τὴν γῆν καὶ συντήκων, γρυπάνιον ποιεῖ. Καὶ Μελάνθιος, Σεισμὸς, φησὶ, γέγονε· καὶ ἔγρυπεν ἡ γῆ ### γ 329 Γύαλον Τὸ κοίλωμα· οἷον, Θώρηκος γύαλον. Ἀντὶ τοῦ τὸ κατὰ κοῖλον τοῦ θώρακος· κυρίως δὲ τὸ κοῖλον τῆς χειρὸς λέγεται γύαλον. Παρὰ τὸ γῶ, τὸ χωρῶ καὶ λαμβάνω, γίνεται παράγωγον γύω· ἀφ’ οὗ γύον· καὶ πλεονασμῷ τῆς ΑΛ συλλαβῆς, γύαλον, ἡ πάντα χωροῦσα καὶ λαμβάνουσα, ὡς πτύω, πτύαλον ### γ 330 Γύης Καὶ μέτρον τὶ γῆς, καὶ μέρος ἀρότρου· καὶ τοῦ μὲν μέμνηται Ὅμηρος ἐν συνθέσει ### π 24 πεντηκοντόγυον πεντήκοντα γύων, ὅ ἐστι πεντήκοντα πλέθρων ### γ 331 γύη γὰρ μέτρον γῆς· οἱ δὲ, πεντήκοντα ζευγῶν. Τὸ δὲ ἄροτρον Ἡσίοδος, πρίνου δὲ γύην. Παρὰ τὸ γαῖα, γίνεται γύη· ἵν’ ᾖ ἡ γύη τῆς γύης, καὶ μεταχθείσης τῆς γενικῆς εἰς εὐθεῖαν, γίνεται ὁ γύης τοῦ γύου, ὥσπερ ἡ ἀράχνη τῆς ἀράχνης, καὶ ὁ ἀράχνης τοῦ ἀράχνου ### γ 332 Γυῖα Κυρίως ἐπὶ τῶν ποδῶν λέγεται· παρὰ τὸ ἐπὶ τῆς γύης ἰέναι· ἐπὶ γὰρ ταύτης βέβηκε· καὶ ἡ πρώτη κίνησις τῶν ἀνθρώπων διὰ χειρῶν καὶ ποδῶν γίνεται. Ἢ παρὰ τὴν γῆν γίνεται γήϊα· καὶ τροπῇ τοῦ η εἰς υ, γυῖα. Τάττεται δὲ καὶ ἐπὶ τῶν χειρῶν· οἷον, Γυῖα δ’ ἔθηκεν ἐλαφρὰ πόδας καὶ χεῖρας ὕπερθεν. Γίνεται δὲ παρὰ τὸ γῶ, τὸ χωρῶ, γύω καὶ γύον, ὡς πτῶ, πτύον· καὶ θῶ, θύον· καὶ πλεονασμῷ τοῦ ι· ἵν’ ᾖ γυῖον, τὸ λαμβάνον καὶ δεχόμενον. Δύναται δὲ καὶ ἐπὶ τῶν μικρῶν παιδίων τάττεσθαι ἡ λέξις· ταῦτα γὰρ χερσὶ καὶ ποσὶ βαίνουσιν ἐπὶ τῆς γύης, τῆς γῆς. Καταχρηστικῶς δὲ καὶ ἐπὶ τῶν λοιπῶν μερῶν ### γ 333 Γυιώσω Βλάψω, χωλώσω· κυρίως τὸ τὰ γυῖα βλάπτειν· καταχρηστικῶς δὲ καὶ ἐπὶ τοῦ ἁπλῶς βλάπτειν. Λέγεται καὶ ### α 2420 ἀπογυιώσῃς βλάψῃς, τὰ μέλη ἐκλύσῃς· ἔπειτα καὶ ἐπὶ βλάβης ἁπλῶς ### γ 334 Γυμνός Ὁ ἄνευ ἱματίων. Ὥσπερ παρὰ τὸ σκύζω σκύμνος, καὶ σέβω σεμνὸς, οὕτω κύπτω κυμνὸς, καὶ γυμνός· ὁ γὰρ τοιοῦτος κύπτει κρύπτων τὰ αἰδοῖα ὑπὸ αἰδοῦς. Ἢ παρὰ τὸ τὰ γυῖα μόνα ἔχειν, τουτέστι τὰ μέλη ### γ 335 Γυμνάσια Οἱ τόποι ὅπου ἐγυμνάζοντο. Κυρίως οὖν ἐπὶ τῶν ἀθλητῶν, ἐπειδὴ γυμνοὶ ἠγωνίζοντο· ἐπειδὴ πρῶτον γυμνὸς ὁ Ὄρσιππος ἔδραμεν ἐν Ὀλυμπίᾳ, ὥς φησιν Ὦρος· ἀφ’ οὗ καὶ ὁ τόπος καὶ ὁ ἀγὼν γυμνάσια. Ἢ λουτρὰ, ἢ ἱππικοὶ ἀγῶνες, ἢ κυνηγέσια. Ἔθος ἦν τοῖς παλαιοῖς περιζώματα φορεῖν ἐν τοῖς αἰδοίοις, καὶ οὕτως ἀγωνίζεσθαι· κατὰ δὲ τὴν τριακοστὴν δευτέραν ὀλυμπιάδα, Ὀρσίππου τοῦ Λακεδαιμονίου ἀγωνιζομένου, λυθὲν τὸ περίζωμα αἴτιον αὐτῷ νίκης ἐγένετο. Ἐξ οὗ καὶ νόμος ἐτέθη γυμνοὺς τρέχειν ### γ 336 Γυμνοπαιδία Ἑορτὴ Λακεδαιμονίων, ἐν ᾗ παῖδες ᾖδον τῷ Ἀπόλλωνι παιᾶνας γυμνοὶ εἰς τοὺς περὶ Θυρέαν πεσόντας ### γ 337 Γυμνάσαι λέγεται καὶ εἰς τὸ φῶς ἀγαγεῖν· ἐξ οὗ καὶ ### γ 338 γεγυμνασμένον τὸ φανερὸν καὶ δεδαμασμένον ### γ 339 Γύνις Ὁ γυναικώδης καὶ μαλακός. Παρὰ τὸ γυνὴ παρωνύμως γύνις, ὡς δάφνη Δάφνις, καὶ νύμφη Νύμφις ### γ 340 Γύαλα Τὰ ἄκρα καὶ τὰ τέρματα, ζώνας, τέμπη, πτερύγια, ποτήρια, πτύχας, στολισμοὺς, περιβόλους ### γ 341 Γύαλος Κύβος, τετράγωνος λίθος ### γ 342 Γυάλας Εἶδος ποτηρίου παρὰ Μακεδόσι ### γ 343 Γυμνηλοί Οἱ ἀκτήμονες πένητες ### γ 344 Γυνή Παρὰ τὸ γῶ, τὸ λαμβάνω καὶ δέχομαι, γίνεται γυνὴ, ἡ δεκτικὴ τοῦ σπέρματος. Ἢ παρὰ τὸ γείνω γίνεται γονή· καὶ τροπῇ τοῦ ο εἰς υ Αἰολικῶς, ὡς ὅμοιον, ὕμοιον, γίνεται γυνή. Ἄκλιτον δ’ ἐστίν· ἐπειδὴ τὰ εἰς ΝΗ λήγοντα δισύλλαβα τῷ υ παραληγόμενα ἐκτεταμένον αὐτὸ ἔχουσιν· οἷον, μύνη, ἡ πρόφασις καὶ προτροπή· Βύνη, ἡ θεὸς, ἥτις καὶ Ἰνὼ ὕστερον ἐκλήθη· Φρύνη, ὄνομα κύριον· τὸ δὲ γυνὴ συστέλλει τὸ υ. Εἰκότως οὖν, ὡς μονῆρες, ἄκλιτον ἔμεινεν. Εὕρηται δὲ παρὰ Φερεκράτει ἡ αἰτιατικὴ, τὴν γυνήν· οἷον, Ὡς ἄτοπον ἐστὶ μητέρ’ εἶναι καὶ γυνήν. Καὶ αἰτιατικὴ τῶν πληθυντικῶν, ἀλλ’ ὁρῶ τὰς γυνάς ### γ 345 Γυναικός Ἰστέον ὅτι ἑτερόκλιτόν ἐστιν, ἐπειδὴ ἀπέλειψεν ἡ γύναιξ εὐθεῖα. Τὰ γὰρ εἰς ΑΙΞ κοινά εἰσι τῷ γένει· οἷον, ὁ αἲξ καὶ ἡ αἲξ, ὁ Γραὶξ καὶ ἡ Γραὶξ, ὁ Θρᾷξ καὶ ἡ Θρᾷξ. Τοῦτο δὲ, ἐπειδὴ τὸ σημαινόμενον κωλύει εἶναι ἀρσενικὸν, ἀπέλειψεν· ἔστι δὲ ἡ γενικὴ, γυναικὸς, ὡς ἀπὸ τῆς γύναιξ εὐθείας ### γ 346 Γυναιμανές Ἐκ τοῦ μαίνω μανῶ, καὶ τοῦ γυνὴ γυναικὸς, γίνεται γυναιμανὲς, κατὰ συγκοπήν. Οὐκ ἀπὸ τῆς γύναι κλητικῆς ἔχει τὴν σύνθεσιν, ἀλλ’ ἀπὸ τῆς γυναικὸς γενικῆς λέγεται γεγενῆσθαι γυναικομανὲς, καὶ κατὰ συγκοπὴν γυναιμανές. Ἢ λέγεται ὅτι ὥσπερ παρὰ τὸ τιμὴ γίνεται Τιμόθεος, οὕτω καὶ ἀπὸ τοῦ γυνὴ γίνεται γυνομανές· καὶ κατὰ μετάθεσιν τοῦ ο εἰς τὴν ΑΙ δίφθογγον, γυναιμανές. Σημαίνει δὲ ἤτοι ἐπὶ γυναιξὶ μαινόμενε, ἢ γυναῖκας εἰς μανίαν φέρων διὰ τὸ κάλλος. Ἀλλ’ οὔτε δὲ τὸ βακχέβακχος ἀπὸ κλητικῆς λέγεται συντεθὲν, ἀλλ’ ἀπὸ τοῦ βάκχου γέγονε βακχόβακχος, καὶ τροπῇ τοῦ ο εἰς ε, ὡς ἁλοτρίβανον, ἁλετρίβανον ### γ 347 Γύρινοι Οἱ μικροὶ βάτραχοι· παρὰ τὸ γυρὸν τὸ περιφερές· τοιοῦτοι γὰρ εἰσί ### γ 348 Γυριννώ Ὄνομα κύριον Λεσβίας κόρης. Εἴρηται παρωνύμως παρὰ τὸ γυρίνος, ὃ δηλοῖ τὸν βάτραχον, γυριννὼ, ὡς ἔρατος, Ἐρατώ· καὶ κλέος, Κλεὼ καὶ Κλειώ ### γ 349 Γυρός Γυρὸς ἐν ὤμοισιν. Ὀδυσσείας τ, ὁ περιφερὴς καὶ στρογγύλος, ἢ κυρτός. Τὸ θηλυκὸν, γυρά. Ἐξ οὗ καὶ ### γ 350 γυραὶ πέτραι. Καὶ βόθρος ### γ 351 Γυρῶσαι Ἄρατος, Καὶ φυτὰ γυρῶσαι. Σημαίνει τὸ φιαλῶσαι καὶ περιφράξαι, ἢ βόθρον ὀρύξαι, ἐν ᾧ τὰ φυτὰ κατατίθενται· παρὰ τὸ γύρον ποιεῖν ἐν τῷ περιφράσσειν ### γ 352 Γύψος Οἱονεὶ γήεψος τὶς οὖσα, ἡ ἑψηθεῖσα γῆ ### γ 353 Γύψ Παρὰ τὸ γυρεύειν τὰ ὕψη ### γ 354 Γῶ Γῶ σημαίνει τέσσαρα· τὸ χωρῶ, ἐξ οὗ καὶ γῆ ἡ χωρητικὴ πάντων· τὸ λαμβάνω καὶ δέχομαι, ἐξ οὗ καὶ γωρυτὸς, ἡ τῶν βελῶν θήκη, χωρυτός τις οὖσα, παρὰ τὸ χωρεῖν τὰ ῥυτὰ, τουτέστι τὰ τόξα ἢ τὰ βέλη, εἰς ἣν τὰ ῥυτὰ χωρεῖται· τὸ γεννῶ, ἐξ οὗ καὶ γυνή· τὸ φωνῶ, ὅθεν καὶ γεγωνώς ### γ 355 Γωνία Ἔστι πένω, τὸ πράττω· ἐξ οὗ γίνεται πόνος πονῶ, καὶ τροπῇ τοῦ π εἰς κ, κονῶ, κόνυ, καὶ γόνυ, τὸ μετὰ καρπὸν καμπτόμενον. Ἐκ τοῦ γόνυ, τὸ κτητικὸν, γωνία, κατ’ ἔκτασιν τοῦ ο εἰς ω· ὅπερ ἐπικαμπεῖ τε καὶ κεκλασμένῳ σχήματι φύσει πεποίηται ### γ 356 Γωνίδιον Ὡς τὸ ἀργυρίδιον ### γ 357 Γυπάνειν Τὸ συσπᾶσθαι, καὶ φρίττειν καὶ τρομαίνειν, καὶ οἴεσθαι τὴν γῆν παλλομένην, καὶ ὥσπερ ἅλλεσθαι ὑπὸ σεισμοῦ ### γ 358 Γυλιός Εἶδός ἐστι πήρας στρατιωτικῆς, ἐν ᾧ ἦν σκόροδα καὶ κρόμυα. Ὀξύνεται δὲ, οὐχὶ παροξύνεται. Διογενιανὸς ἀγγεῖον ὁδοιπορικὸν εἰς ἀπόθεσιν τῶν ἀναγκαίων, ᾧ ἐχρῶντο οἱ στρατιῶται. Ἔστιν οὖν στρατιωτικὸν σκεῦος ### γ 359 Γύλιον Χοῖρον, ἢ λέοντα. Σημαίνει δὲ καὶ τὸν Ἡρακλέα. δ. Δέλτα τὸ στοιχεῖον. Ἔρτα τί ὂν τὸ μὴ ὃν ἐλλιπὲς τῇ ἐπάρσει. Ἰσόπλευρον γὰρ ὂν οὐκ ἀφαιρούμεθά τι τῶν ἴσων ἵνα ἶσα γένηται. Ἐπεὶ οὖν οὕτως ἔτυχεν ἐκ τῆς κατ’ ἀρχὴν ἐκτυπώσεως. Ἄλλοι δὲ ἀπὸ τοῦ δελτωτοῦ ἐξ ἀστέρων συγκειμένου ### δ 18 Δᾷδες Λαμπάδες. Ἔχει τὸ ι· ἐπειδὴ εὕρηται κατὰ διάστασιν δαΐδων. Γίνεται δὲ ἐκ τοῦ δαΐω, τὸ διακόπτω καὶ καίω· ὁ μέλλων, δαΐσω· καὶ λοιπὸν ἐκ τοῦ δαῒς καὶ δᾷς κατὰ συναίρεσιν· ἔμεινε δὲ τὸ ι ἀνεκφώνητον ### δ 19 Δάειρα Ἡ Περσεφόνη παρὰ Ἀθηναίοις· παρὰ τὴν δᾷδα· ἐπειδὴ μετὰ δᾴδων ἐπιτελεῖται αὐτῇ τὰ μυστήρια· ἢ ὅτι δᾷδα φορεῖ ### δ 20 Δαήρ Ἀνδρὸς ἀδελφός. Παρὰ τὸ δαίω, τὸ γινώσκω, δαὴρ, ὁ ἐν γνώσει ὢν τοῖς κατ’ ἐπιγαμίαν οἰκείοις. Τινὲς δὲ παρὰ τὸ δαίω, τὸ καίω, εἴ γε τούτοις ἐν τοῖς γάμοις ἔθος ἐστὶ λαμπαδηφορεῖν. Οὕτω καὶ παρὰ τὸ πατῶ, τὸ συνουσιάζω, πατήρ ### δ 21 Δαηρόν Λαμπρὸν, ξηρὸν, καυματηρόν ### δ 22 Δαήμων Παρὰ τὸ δαίω δαῶ, τὸ μανθάνω, δαήσω, δαήμων, ὡς διδῶ διδήσω, διδήμων. Ἔνθεν δεδάηκα, καὶ δαῶμεν ### δ 23 Δαημονέστατα Τεχνικώτατα, ἐμπειρότατα, ἐπιστημονικώτατα· καὶ ### δ 24 Δαΐζων Διακόπτων· ἀπὸ τοῦ δαίω, τὸ κόπτω· ἢ παρὰ τὴν ### δ 25 δάϊν τὴν μάχην, ὁ καταμαχόμενος. Ση μαίνει καὶ τὴν νίκην, σημαίνει καὶ πεύκην ### δ 26 δαῖς Ἡ λαμπάς. Ἀριστοφάνης, Σὸν ἔργον ἐστὶ ὦ δαῖς ἰέναι πάλιν φλόγα. Παρὰ τὸ δαίω, τὸ καίω, δαῒς, ὡς κόπτω, κοπίς· καὶ λέπω, λεπίς. Ἔστι καὶ δαῒς ἡ μάχη παρὰ τὸ δαίω, τὸ διακόπτω, κατὰ διάλυσιν δαΐω· καὶ πλεονασμῷ τοῦ ζ, δαΐζω· ὁ μέλλων, δαΐσω. Ἐξ αὐτοῦ δαΐς. Κλίνεται δαΐδος. Ὁ κανών· τὰ εἰς ΙΣ ὀξύτονα θηλυκὰ ὑπὲρ μίαν συλλαβὴν, διὰ τοῦ ΔΟΣ κλίνεται· οἷον, ἐλπὶς ἐλπίδος, δαῒς δαΐδος· ἡ δοτικὴ δαΐδι, καὶ κατὰ συγκοπὴν τῆς ΔΙ συλλαβῆς, δαῒ, ἐν δαῒ λυγρῇ. ἐξ αὐτοῦ ### δ 27 δαΐφρων ὁ πολεμικὸν φρόνημα ἔχων, παρὰ τὴν δαῒ δοτικὴν, καὶ τὸ φρὴν, ὁ τὰ περὶ πόλεμον φρονῶν· σημαίνει καὶ τὸν συνετὸν, παρὰ τὸ δαίω, τὸ γινώσκω· ἵν’ ᾗ ὁ δεδαηκὼς φρόνησιν. Ἢ παρὰ τὸ ΔΑ ἐπιτατικὸν, ὁ μεγάλως φρονῶν. Τὰ δὲ ἐκ δύο τελείων συγκείμενα ὀνόματα, ἢ ἀπὸ εὐθείας συντίθεται, ὡς τὸ ἕως, ἑωσφόρος· ἢ ἀπὸ γενικῆς, ὡς τὸ οὐδεὶς οὐδενὸς, καὶ τὸ ὤρα, ἡ φροντὶς, οὐδενόσωρα· καὶ Ἕλλη Ἕλλης, Ἑλλήσποντος· ἢ ἀπὸ δοτικῆς, ὡς Ἄρηϊ, ἀρηΐφιλος, καὶ δουρὶ, δουρικλυτός· ἢ ἀπὸ αἰτιατικῆς, ὡς τὸ νοῦν, νουνεχὴς, καὶ πόδα, Ποδαλείριος· ἀπὸ δὲ κλητικῆς μόνον οὐ συντίθεται. Ἐπὶ δὲ τοῦ δαΐφρονος Πηνελοπείης, οὐ σημαίνει τὴν πολεμικὴν, ἀλλὰ τὴν σώφρονα καὶ συνετήν· παρὰ τὸ δαῶ, τὸ μανθάνω, δαΐσω· καὶ ἐξ αὐτοῦ, δαΐφρων. Τὰ γὰρ ἀπὸ τῆς πρώτης συζυγίας τῶν περισπωμένων γινόμενα ὀνόματα, ἢ τῷ ο παραλήγουσιν, ὡς τὸ ἁμαρτῶ ἁμαρτοεπὴς, μισῶ μισογύνης· ἢ τῷ ι, ὡς τὸ εἰλῶ εἰλίπους, οἰδῶ Οἰδίπους, ἁμαρτίνοος· οὕτω δαῶ δαΐσω, δαΐφρων. Ἢ παρὰ τὴν διὰ πρόθεσιν καὶ τὸ φρὴν, διάφρων, σημαινούσης ἐπίτασιν· καὶ ἐν ὑπερβιβασμῷ, δαΐφρων, σώφρων· ἐχθρόφρων δὲ, πολέμιος ### δ 28 Δάκνω Παρὰ τὸ ΔΑ ἐπιτατικὸν μόριον, καὶ τὸ καίνω, τὸ κόπτω, γίνεται δακαίνω· ἐξ οὗ καὶ τὸ δαγκάνω, ἀποβολῇ τοῦ ι, καὶ πλεονασμῷ τοῦ γ· εἶτα πάλιν ἀποβολῇ τοῦ ι, καὶ συγκοπῇ, δάκνω ### δ 29 Δάκετον Θηρίον ἑρπετόν. Παρὰ τὸ δάκνω, δάκνετον, καὶ δάκετον, καὶ δάκετος. Καλλίμαχος, Ξεῖνος ἐχιδναῖον νέρθεν ἄγων δάκετον ### δ 30 δάκια τὰ μικρὰ θηρία ### δ 31 Δάκος Τὸ θηρίον· παρὰ τὸ δάκνω. Πίνδαρος, Ἐμὲ δὲ χρὴ φεύγειν δάκος ἀδινὸν κακηγορίαν. Σημαίνει καὶ δῆγμα, ὡς παρὰ Νικάνδρῳ ἐν Θηριακοῖς, Σῆμα δέ τοι δάκεος αἱμορρύου αὖτις ἐνίψω ### δ 32 Δάκτυλος Διατί προπαροξύνεται; Τὰ διὰ τοῦ ΥΛΟΣ, εἰ ἔχει τὴν πρώτην συλλαβὴν διὰ δευτέρου συμφώνου μηκυνομένην, προσηγορικὰ ὄντα, προπαροξύνεται· οἷον, σπόνδυλος, γόγγυλος ### δ 33 Δάκρυον Ὡς ἐπίπαν παρὰ τὸ ἐκ δέους ἢ ἐπὶ δέοντος ἐκρεῖν· παρὰ τὸ δήκω, τὸ δαγκάνω. Ἢ παρὰ τὸ δάκνω, δάκνυον καὶ δάκρυον· δακνομένης γὰρ τῆς ψυχῆς ἢ τῆς καρδίας, ἐξέρχεται τὸ δάκρυον. Ἢ παρὰ τὸ δάκνεσθαι τὰ ὄμματα ὑπ’ αὐτοῦ ### δ 34 Δάκρυσι Δοτικὴ τῶν πληθυντικῶν· ἡ εὐθεῖα, τὸ δάκρυον. Καὶ ὤφειλεν εἶναι δακρύοις· ἀλλὰ κατὰ μεταπλασμὸν δάκρυσιν, ὥσπερ πρόβασιν· ἡ ἐπὶ τέλους συλλαβὴ ἡ ΤΟΙΣ εἰς ΣΙ τρέπεται, προβάτοις, πρόβασι· ἐγκάτοις, ἔγκασι· πετάλοις, πέταλσι· πᾶν γὰρ πληθυντικὸν εἰς ΣΙ, εἰ ἔχει ἀμετάβολον πρὸ τοῦ τέλους, τοῦτο ἔχει καὶ ἐν τοῖς ἑνικοῖς· ῥήτορσι, ῥήτωρ· Ἕκτορσιν, Ἕκτωρ. Τὸ δὲ δάκρυ γέγονεν ἀπὸ τοῦ δάκρυον οὐ κατὰ ἀποκοπὴν, ἀλλὰ κατὰ σχηματισμόν. Τὸ δάκρυ τοίνυν· ἡ γενικὴ, δάκρεος· ἡ δοτικὴ, δάκρεϊ· καὶ τὸ πληθυντικὸν, δάκρεα, ὡς πώεα, ἄστεα ### δ 35 Δακρυόεις Παρὰ τὸ δάκρυον· τὸ δὲ δάκρυον, ἢ παρὰ τὸ κρύος καὶ τὸ ΔΑ ἐπιτατικόν· ἢ παρὰ τὸ ΔΑ, καὶ τὸ καίνω, τὸ κόπτω, ἔστι δάκρυα· καὶ κατὰ συγκοπὴν, δάκρυ. Ἢ παρὰ τὸ δάκρυον, καὶ δάκρυ. Ἔστιν ἀπὸ συνθέτου λέξις ἁπλῆ· ἔστι γὰρ ἀρίδακρυς, καὶ δάκρυς, πολύδακρυν, δάκρυν. Οὕτως Ἡρωδιανὸς περὶ Παθῶν ### δ 36 Δάκρυς Δακρύω, δακρύσω· ἀποβολῇ τοῦ ω, δάκρυς· καὶ μετὰ τοῦ πολὺς, πολύδακρυς, πολυδάκρυος. Προπαροξύνεται. Τὰ εἰς ΥΣ σύνθετα, ἀρσενικὰ ἢ κοινὰ ὄντα τῷ γένει, προπαροξύνεται. Καὶ ἄλλως· Τὰ εἰς ΥΣ ὀνόματα, εἴτε βαρύνεται, εἴτε ὀξύνεται, εἴτε περισπᾶται, ἐν τῇ συνθέσει συστέλλοντα τὸ υ, προπαροξύνεται· οἷον, ὀφρῦς, λευκόφρυς ### δ 37 Δάκτυλος Παρὰ τὸ δράσσω, δράκτυλος τὶς ὤν· παρὰ γὰρ τὸ δράσσεσθαι. Ἢ παρὰ τὸ δέχω, δέξω, δέδεχα, δέδεγμαι, δέδεκται, δέκτυλος, καὶ δάκτυλος· καὶ δάκτυλοι, οἱ δεκτικοὶ ὄντες τῶν διδομένων. Ἢ παρὰ τὸ δείκω, τὸ δεικνύω, δείκτυλοι, καὶ δάκτυλοι· δι’ αὐτῶν γὰρ ἡ δεῖξις γίνεται. Λέγονται δὲ Δάκτυλοι καὶ οἱ Κορύβαντες. Καὶ νομίζω αὐτοὺς Δακτύλους ὠνομάσθαι διὰ τὸ διδάξαι, διδακτύλους τινὰς ὄντας· ἢ δεκτύλους, τοὺς δεκτικοὺς καὶ ὑπηρετικούς ### δ 38 Δάκτυλα Ζήτει εἰς τὸ ### δ 39 Δακτύλιος Ἐπὶ τῆς ἕδρας· ἢ διὰ τὸ δακτύλοις ἐφικτὸν εἶναι· ἢ ἀπὸ μεταφορᾶς τῆς στρογγυλότητος τοῦ σημαντῆρος, τῆς σφραγίδος. Ὁ δὲ φορούμενος δακτύλιος, ἀπὸ τοῦ περὶ τὸν δάκτυλον ἰέναι. Λέγονται δὲ ### δ 40 δακτύλιοι καὶ οἱ τετρημένοι λίθοι, ἐξ ὧν τὰ ἀπόγεια σχοινία ἀνάπτουσιν. Ἐκ τοῦ Ῥητορικοῦ. Λέγεται καὶ τοῦ πηδαλίου τὸ ἄκρον, καὶ τὸ ἐπίσπαστρον τῆς θύρας ### δ 41 Δαλός Ὁ πεπυρακτωμένος ἄνθραξ, ἢ λαμπὰς, ἢ ξύλου ἀπόκαυμα· ἢ δᾳδίον ἡμίφλεκτον. Λέγεται δὲ καὶ δαλὸς καὶ δαελὸς παρὰ Σώφρονι. Παρὰ γὰρ τὸ δαίω, δαϊλός· ἢ παρὰ τὸ δαίω, δαερὸς, ὡς φαίνω, φανερός· καὶ Ἀττικῶς, δαελός· καὶ Ἰωνικῶς, δαυλός· καὶ κοινῶς, δαλός· παρὰ δὲ τὸν δαίσω μέλλοντα γίνεται δαιλός· καὶ τροπῇ τοῦ ι εἰς υ, δαυλός ### δ 42 Δάμαρ Ἡ γαμετή. Παρὰ τὸ γάμον, γάμαρ καὶ δάμαρ. Ἢ παρὰ τὸ δαμάζεσθαι καὶ ὑπεζεῦχθαι ἀνδρὶ γυνή· φίλη ### δ 43 Δαμάζω Παρὰ τὸ δέμας ἄζειν, ὅ ἐστι ξηραίνειν ### δ 44 Δαμεῖεν Δαμῶ, τὸ ὑποτάσσω· ὁ μέλλων, δαμήσω· ὁ δεύτερος ἀόριστος, ἔδαμον, ἐδάμην, καὶ ἐδάμημεν· ἡ μετοχὴ, δαμείς· τὸ γὰρ μ τοῦτο οὐκ ἔστι κλιτικόν. Πᾶν γὰρ πρῶτον πρόσωπον καὶ τὰ ἑξῆς εἰς ς ὀξύτονον ποιεῖ τὴν μετοχήν. Τὸ εὐκτικὸν, δαμείην· τὸ πληθυντικὸν, δαμείημεν· καὶ κατὰ συγκοπὴν, δαμεῖμεν, καὶ δαμεῖεν. Τὰ εἰς ΜΕΝ εὐκτικὰ, εἰ μὲν διφθόγγῳ. Ἄλοχοι δ’ ἄλλοισι δαμεῖεν, τουτέστι ὑποταγεῖεν. Δαμείησαν δὲ ὤφειλεν εἶναι ### δ 45 Δαμᾶι Ἰλιάδος α, Εἰ δὴ ὁμοῦ πόλεμός τε δαμᾷ. Ἀντὶ τοῦ δαμάζει, καταπονεῖ. Ἐνεστώς. Γέγονε δὲ παρὰ τὸ δέμω, τὸ δαμάζω. Ὁ δεύτερος ἀόριστος, ἔδαμον. Κἄνπερ τύχοι τὸ ε σὺν ἀμεταβόλῳ, εἰς α αὐτὸ τρέπει ὁ δεύτερος ἀόριστος. Ὁ μέλλων δεύ τερος δαμῶ, καὶ μετάγεται ὁ μέλλων εἰς ἐνεστῶτα, καὶ γίνεται δαμῶ δαμᾷς δαμᾷ. Τινὲς δὲ οὕτω· δαμῶ· καὶ ὁ μέλλων δαμάσω· τὸ τρίτον, δαμάσει· καὶ ἀποβολῇ τῆς ΣΕΙ συλλαβῆς, δαμᾷ. Ἢ ὡς Ἡρωδιανός· ἀπὸ τοῦ δαμάζω γίνεται δαμῶ κατὰ συγκοπήν. Τὸ πρωτότυπον, δαμῶ· παράγωγον, δαμάζω· ἐξ οὗ τὸ δάμνω· καὶ εἰς ΜΙ, δάμνημι, ἀπὸ τοῦ δαμνῶ· Τὴν μὲν ἐγὼ σπουδῇ δάμνημ’ ἐπέεσσι. Ἐδάμων, ἐδάμαζον· ἐδάμην· δεδάμηκα· καὶ κατὰ συγκοπὴν, δέδμηκα, καὶ δεδμήμην· ἐδάμασα, καὶ ἑξῆς αὐτά ### δ 46 Δάμνησι Δαμάζει, ἀναιρεῖ, ὑποτάσσει· τῷ δάμνησι στίχας ἀνδρῶν. Ὁ Σιδώνιος ἄνευ τοῦ ι· ὁ δὲ Ἀρίσταρχος, σὺν τῷ ι· τὸ μὲν, ἀπὸ τοῦ δάμνημι· τὸ δὲ, ἀπὸ τοῦ δάμνω ὑποτακτικοῦ. Τὸ δὲ δάμνω, ἀπὸ τοῦ δαμάζω κατὰ συγκοπήν ### δ 47 Δαμᾶς Ὄνομα κύριον. Παρὰ τὸν δαμάσω μέλλοντα, Δαμᾶς, ὡς θαυμάσω, Θαυμᾶς· καὶ δώσω, Δώς· καὶ σώσω, Σώς ### δ 48 Δαμασκός Πόλις Συρίας, παρὰ τὸν Ἀντιλίβανον. Εἴρηται ὅτι Δαμᾶς στρατεύων μετὰ Διονύσου, ἐκεῖσε σκηνὴν πηξάμενος, ἱδρύσατο ἐκεῖ Συρίας θεοῦ ξόανον. Ἢ οὖν Δαμᾶ σκηνὴ, Δαμασκός· ἢ ὅτι Ἀσκὸς εἷς τῶν γιγάντων, ὃς μετὰ Λυκούργου τὸν Διόνυσον ἔδησε, καὶ εἰς ποταμὸν ἐνέβαλεν· ἐφονεύθη δὲ ὑπὸ Ἑρμοῦ, καὶ ἀσκὸς ἐξεδάρη, καὶ ἐκεῖ ἐτάφη. Καὶ ἐκ τοῦ ταφέντος ἡ πόλις ἐκλήθη. Καὶ τὰ οἰνοδόχα δὲ δέρματα ### δ 49 Δάμασος Ὄνομα κύριον. Παρὰ τὸ δαμάζω, δαμάσω, Δάμασος, ὡς ἱππάζω, ἱππάσω, Ἵππασος. Ἐκ δὲ τοῦ δεδάμασται, Δαμάστωρ, ὄνομα κύριον, ὡς τετέλεσται, Τελέστωρ· καὶ Δαμαστορίδης ### δ 50 Δάμις Ὄνομα κύριον. Ἔστι δὲ παρώνυμον, Δωρίδι διαλέκτῳ. Παρὰ τὸ δῆμος γίνεται Δῆμις, καὶ Δάμις Δωρικῶς, ὥσπερ ἀπὸ τοῦ δουρὸς γίνεται Δοῦρις ὄνομα κύριον ### δ 51 Δανά Τὰ ξηρὰ ξύλα. Οὕτω καὶ εἰς τὸ Ῥητορικόν· οἷον, διά τε ξύλα δανὰ κεάσαι. Παρὰ τὸ δὴν, τὸ ἐπὶ πολὺν χρόνον, γίνεται δανὰ, τὰ διὰ τὸν χρόνον ξηρά. Ἢ παρὰ τὸ δαίω, τὸ καίω, τὰ εἰς καῦσιν ἐπιτήδεια, εὔκαυστα, θερμά ### δ 52 Δανάκης Νομίσματός ἐστιν ὄνομα βαρβαρικὸν, πλέον ὀβολοῦ, ὃ τοῖς νεκροῖς ἐν τοῖς στόμασιν ἐτίθεσαν. Καλλίμαχος, Τοὔνεκα καὶ νέκυες πορθμήϊον οὔτι φέρονται μούνη ἐπιπτολίων ὅτε θυμιονησέμεν· ἀλλουσάνοις ἐκ στομάτεσσι νεὼς Ἀχερουσίας ἐπὶ βάθρον δανάκης. Ἀχερουσία δέ ἐστι λίμνη ἐν ᾅδου· ἣν διαπορθμεύονται οἱ τελευτῶντες, τὸ προειρημένον νόμισμα δι δόντες τῷ πορθμεῖ. Εἴρηται δὲ δανάκης, ὁ τοῖς δαναοῖς ἐμβαλλόμενος. Δαναοὶ γὰρ οἱ νεκροὶ, τουτ έστι ξηροί. Δανὰ γὰρ τὰ ξηρά. Ἡρακλείδης ἐν τῷ δευτέρῳ Περσικῶν ### δ 53 Δάνειον Παρὰ τὸ δάνος, ὃ σημαίνει τὸ δῶρον. Εὐφορίων, Τό ῥά οἱ δάνος ὤπασεν Ἕκτωρ. Ὡς οὖν τέλος, τέλειον, οὕτω δάνος, δάνειον, κατὰ ἀντίφρασιν, τὸ μὴ δῶρον. Τρύφων δὲ ὁ τοῦ Ἀπαρκτίωνος φησὶ τὸ παλαιὸν ἐπὶ τοῦ ἀναφαιρέτου δώρου τάττεσθαι τὴν λέξιν· Δίδυμος δὲ, τὸ χρονίζον χρέος· παρὰ τὸ δὴν δάνος καὶ δάνειον· ἢ παρὰ τὸ δί δοσθαι μετὰ ἀνίας. Διογενιανὸς, μερίδος ἰσχὺν, γέρας ### δ 54 Δάος Ἡ λαμπάς· παρὰ τὸ δαίω· Δάος μετὰ χερσὶν ἔχουσαι. Τὰ εἰς ΟΣ οὐδέτερα ἔχοντα πρὸ τοῦ τέλους τὸ α, συστέλλει, φάος, χάος· πλὴν τοῦ φᾶρος, πρᾶγος ### δ 55 Δαπάνη Παρὰ τὸ δάπτω, τὸ ἐσθίω, δαπάνη, ὡς θήγω, θηγάνη· ἀκονῶ, ἀκόνη· περῶ, περόνη. Ἢ δάπτω, δάπτη· καὶ πλεονασμῷ τοῦ α, καὶ τροπῇ τοῦ τ εἰς ν. Τί γὰρ οὕτω δάκνει ὡς δαπάνη; Καὶ ῥῆμα, δαπανῶ· καὶ παράγωγον, δαπανηρός ### δ 56 Δάπεδον Παρὰ τὸ ΔΑ ἐπιτατικὸν γίνεται· τουτέστι τὸ μέγα καὶ πλατὺ πέδον, ὅ ἐστιν ἔδαφος. Τὸ δὲ ΔΑ γίνεται καὶ ΖΑ, κατὰ μετάθεσιν τοῦ δ εἰς ζ· ὅθεν καὶ ### ζ 3 ζάπλουτος ὁ πάνυ πλούσιος ### δ 57 Δάπιδες Τάπητες· παρὰ τὸ ἐν δαπέδῳ στρώννυσθαι ### δ 58 Δάπτω Τὸ ἐσθίω· καὶ τὸ διὰ στόματος σπαράττειν· ἐξ οὗ καὶ τὸ δάψαι· Μή με ἔα παρὰ νηυσὶ κύνας καταδάψαι Ἀχαιῶν. Καὶ ### δ 59 δάπης ὄνομα. Παρὰ τὸ ΔΑ μόριον καὶ τὸ ἅπτω, γίνεται δάπτω· κυρίως γὰρ τὸ λάβρως ἐσθίειν σημαίνει ### δ 60 Δάρας Παρὰ τὸ ἐν τῷ αὐτῷ χωρίῳ συλληφθῆναι Δαρεῖον ὑπὸ Ἀλεξάνδρου. Ὑπὸ δὲ Ἀναστασίου κτισθὲν, ἐκλήθη Ἀναστασιούπολις ### δ 61 Δανειζόμενοι Οὐ μόνον οἱ δανειζόμενοι, ἀλλὰ καὶ οἱ δανεισταί ### δ 62 Δανειστὴν δὲ Διογένης καὶ τὸν δεδανεισμένον ### δ 63 Δαρδάπτω Ἀπὸ τοῦ δάπτω κατὰ ἀναδιπλασιασμὸν, δαδάπτω· καὶ πλεονασμῷ τοῦ ρ, δαρδάπτω, τὸ κατεσθίω· τὸ δὲ ### δ 64 δάπτω σημαίνει καὶ τὸ διέλλω, καὶ κόπτω, καὶ τέμνω. Διὰ δὲ χρόα καλὸν ἔδαψεν. Ἔτρωσεν, ἔκτεινεν. Καὶ ### δ 65 Δαρεῖος Τὰ ἀπὸ τῶν εἰς ΙΣ διὰ τοῦ ΕΙΟΣ γινόμενα, πρὸ μιᾶς ἔχοντα τὸν τόνον, διὰ τῆς ΕΙ διφθόγγου γράφεται· δῆρις, δηρεῖος· καὶ τροπῇ Δαρεῖος, οἱονεὶ ὁ πολεμικός· Ἦλις, ὄνομα πόλεως· καὶ Ἠλεῖος, ὁ πολίτης. Μάντις, μαντεῖος, ὁ Ἀπόλλων· ἔφορος γὰρ τῆς μαντείας. Πρόσκειται, “πρὸ μιᾶς τὸν τόνον ἔχοντα·” ἐπειδὴ ἀπὸ τοῦ μάντις γίνεται κύριον Μάντιος ### δ 66 Δαρεικός Νόμισμά τι ἦν χρυσοῦν, ὅπερ Δαρεῖος πρῶτος ἐπενόησεν. Ἀπὸ γὰρ τοῦ Δαρεῖος, Δαρειακός· καὶ κατὰ συγκοπὴν δαρεικός ### δ 67 Δάρης Παρὰ τὸ δείρω καὶ ἐκδέρω γίνεται δέρης, καὶ τροπῇ, Δάρης. Εἰκὸς γὰρ, ὡς ἱερεὺς, ἔσχε καὶ τὸ ὄνομα παρὰ τὸ ἐκδέρειν τὰ θύη. Ἢ παρὰ τὸ δαίω, τὸ καίω, δάης· καὶ πλεονασμῷ τοῦ ρ, Δάρης. Ἢ παρὰ τὸ δαίω, τὸ μανθάνω, δάρης· ἐξ οὗ καὶ τὸ ἄρης ### δ 68 Δασεῖα Τὸ πνεῦμα· παρὰ τὸ σφοδρὸν καὶ μέγα εἶναι πρὸς σύγκρισιν τῆς ψιλῆς. Παρὰ τὸ ΔΑ ἐπιτατικὸν, καὶ τὸ σεύω, τὸ ὁρμῶ, τὸ σφοδρῶς ἐκ πεμπόμενον πνεῦμα ### δ 69 Δάσκιος Ὁ μεγαλόσκιος· οὐκ ἀπὸ τοῦ δασύσκιος κατὰ συγκοπὴν, ἀλλ’ ἀπὸ τοῦ ΔΑ ἐπιτατικοῦ· οἷον, Δάσκιον εἰσελάσαντος ἕλος. Σύνδενδρον ### δ 70 Δασύλλιος Ὁ Διόνυσος· ἀπὸ τοῦ δασύνειν τὰς ἀμπέλους ### δ 71 Δασὺς ὑλώδης τόπος καὶ σύνδενδρος ### δ 72 Δάσαντο Καὶ τὰ μὲν εὖ δάσσαντο. Καλῶς ἐμερίσαντο. Ἀπὸ τοῦ δαίω, δάσσω, δάζω. Καὶ ### δ 73 δάσσονται φαγοῦνται ἢ μεριοῦνται ### δ 74 Δασμός Ὁ μερισμός. Παρὰ τὸ δάζω, δέδασμαι, δασμὸς, ὡς σκεδάζω, σκεδασμός ### δ 75 Δασπλῆτις Ἡ Ἐριννύς. Καλὸν δασπλῆτα Κοροιβός. Σημαίνει δὲ κυρίως τὸν δυσπροσπέλαστον, ᾧ οὐκ ἄν τις προσπελάσοι διὰ τὸν φόβον ἢ τὴν ὀργήν· παρὰ τὸ ΔΑ, ἡ μεγάλως προσπελάζουσα, ἡ ἄγαν χαλεπὴ ἐν οἷς ἂν προσπελάσῃ. Ἢ δασπλῆτις λέγεται ἡ Ἐριννὺς παρὰ τὸ πλήσσειν τοὺς ἁμαρτωλούς. Θεόκριτος δὲ Ἑκάτης αὐτὸ εἶναι ἐπίθετον λέγει, ἡ μεγάλων κακῶν ἀναπιμπλαμένη· ἢ ἄπληστος τιμωρός· καὶ ἀσπλής ### δ 76 Δάσληρα Δεῖ γινώσκειν ὅτι τὸ Δάσληρα καὶ Βρυσμὸς καὶ Πάσνης καὶ Μάσνης καὶ Ὀσροήνη τὸ ς ἐν συλλήψει ἐστὶ μετὰ τῶν ἐπιφερομένων συμφώνων. Ὅτι γὰρ οὐκ ἔστιν ἐν διαστάσει, δῆλον ἐκ τοῦ μὴ ἄρχεσθαι ἐπιφερομένην συλλαβὴν ἀπὸ τοῦ ς. Εἰ γὰρ ἦν τὸ ς ἐν διαστάσει, καὶ ἔληγεν ἡ συλλαβὴ εἰς τὸ σῖγμα, εἶχεν ἂν ἡ ἐπιφερομένη συλλαβὴ ἀρχὴν ἀπὸ τοῦ σῖγμα, διὰ τὸν κανόνα τοῦτον· Πᾶσα γὰρ συλλαβὴ καταλήγουσα εἰς σῖγμα, ἔχει καὶ τὴν ἑξῆς συλλαβὴν ἀπὸ τοῦ σῖγμα ἀρχομένην· οἷον, νύσσω, πλήσσω, καὶ τὰ ὅμοια ### δ 77 Δασμοφορεῖν Τοῦτο ἀποβάλλον τὸ ἰῶτα παρὰ τοῖς Δωριεῦσι γίνεται ὀξείᾳ τάσει δασμηφορέν· δασμηφορεῖν δέ ἐστι τὸ τὰ δημόσια φέρειν ### δ 78 Δασμὸς γὰρ μέρος φόρου, ἀπαρχή. Δασμοφορεῖν οὖν, τὸ φόρους λαμβάνειν ### δ 79 Δατῶ Τὸ μερίζω· καὶ ### δ 80 δατούμεθα τὸ μεριζόμεθα· οἷον, δατεώμεθα ληΐδ’ Ἀχαιοί. Καὶ, χθόνα ποσσὶ δατεῦντο. Ἀντὶ τοῦ ἐμέριζον βαδίζουσαι. Ἰλιάδος ψ. μερισμῷ γὰρ τινὶ ὅμοιον γίνεται κατὰ τὴν πορείαν, ἄλλοτε ἀλλαχοῦ τῶν ποδῶν τεθεμένων. Παρὰ τὸ δαστὸς, δαστῶ· καὶ ἐνδείᾳ τοῦ σῖγμα, δατῶ. Ἢ παρὰ τὸ δαίω, τὸ μερίζω· ἀφ’ οὗ τὸ δάζω καὶ δάσσω· ἐξ οὗ τὸ δαστὸς καὶ ἄδαστος· καὶ κατ’ ἔλλειψιν, ἄδατος. Καὶ ### α 2421 ἄδαστα παρὰ Σοφοκλεῖ ἐν Αἴαντι, τὰ ἀμέριστα καὶ ἀδιαίρετα ### δ 81 Δατητής Παρὰ Ἀττικοῖς, ὁ διανεμητής. Ἀριστοτέλης. Τίνες οἱ δατηταί; Ἀπολλόδωρος διὰ τοῦ ς φησί. Παρὰ τὸ δαίω, δαστός· καὶ ῥῆμα, δαστῶ· ὁ παρακείμενος, δεδάστηται· καὶ ἐνδείᾳ τοῦ ς, δεδάτηται· ἀφ’ οὗ ὄνομα δατητὴς, ὡς πεποίηται, ποιητής. Διαιρετῆρες, μερισταί ### δ 82 Δαῦλον Δασὺ, ἡμίφλεκτον ξύλον ### δ 83 Δαυλός Ὁ δασύς. Παρὰ τὸ δάσος γίνεται ῥῆμα δασῶ, ὡς τεῖχος, τειχῶ· ἀφ’ οὗ φησὶ Πίνδαρος, τετείχισται. Ἐκ τοῦ δασῶ γίνεται κατὰ παραγωγὴν δασαύω, ὡς χρῶ, χραύω, καὶ ψῶ, ψαύω· εἶτα κατὰ συγκοπὴν, δαύω· ὁ μέλλων, δαύσω· καὶ ὡς παύσω παῦλος, οὕτω δαύσω δαῦλος. Ἢ παρὰ τὸ δαίω, τὸ καίω, ὁ μέλλων, δαίσω, δαιλός· καὶ τροπῇ τοῦ ι εἰς υ, δαυλὸς, ὁ καιόμενος καὶ δασύς. Τὰ γὰρ δασέα ταχέως καίονται ### δ 84 Δαυλίς Πόλις ἐν τῷ Παρνασῷ κειμένη. Μῦθος δὲ ἐκεῖ γεγονέναι τὰ κατὰ τὸν Τηρέα καὶ τὰς ἀδελφὰς Πρόκνην καὶ Φιλομήλαν. Εἴρηται δὲ διὰ τὸ πολὺ δάσος ἔχειν. Δαῦλον γὰρ τὸ δασύ. Αἰσχύλος, Δαῦλος ὑπήνη καὶ γενειάδος πυθμήν. Ἢ διαυλίδα· ὅτι ταῖς δύο ἀδελφαῖς ἐκεῖ συνηυλίσθη ὁ Τηρεύς· ἔνθεν καί τινες Δαυλιάδα καλοῦσι. Καὶ ἡ πόλις δὲ νῦν Δαυλία καλεῖται. Καὶ ### δ 85 δαυλίαν κορώνην ἀντὶ τοῦ ἀηδόνα, Ἀριστοφάνης διὰ τὸν μῦθον. Ἔνιοι, τὴν δασεῖαν ### δ 86 Δαύω Τὸ κοιμῶμαι. Σαπφὼ, Δαύοις ἁπαλᾶς ἐτάρας ἐν στήθεσιν. Λέγει δὲ Ἡρωδιανὸς, ὅτι ἅπαξ κεῖται ἡ λέξις παρὰ Σαπφοῖ. Καὶ γίνεται παρὰ τὸ δέω, τὸ δεσμεύω. Ὅμηρος ἐν Ὀδυσσείᾳ, Πῶς ἂν ἐγώ σε δέοιμι; Ὃ κατὰ συναλοιφὴν γίνεται δῶ. Τοῦτο τὸ δῶ κατὰ παραγωγὴν γίνεται δαύω· κυρίως τὸ δεσμῶ· εἴρηται καὶ ἐπὶ τοῦ καθεύδειν· οἱ γὰρ καθεύδοντες δεσμουμένοις ἐοίκασι ### δ 87 Δαύω Τὸ καίω, παρὰ Σιμωνίδῃ, μηρίων δεδαυμένων. Παρὰ τὸ δαίω, τὸ καίω, τροπῇ τοῦ ἰῶτα εἰς υ ### δ 88 Δαφοινός Ὁ πυρρὸς, ἢ ἐρυθρὸς, ἢ μέλας. Καὶ μᾶλλον παρὰ τὸ ΔΑ καὶ τὸ φοινός· ἵν’ ᾖ ὁ μεγάλως φοινὸς, τουτέστιν ὁ μέλας· φόνος γὰρ τὸ αἷμα. Ἢ ἀπὸ τοῦ ΖΑ, ζαφοινὸς, καὶ δαφοινὸς ἐν τροπῇ, ὁ φόνιος ἄγαν· παρὰ τὸ ΔΑ καὶ τὸ φόνος. Ἢ παρὰ τὸ δαίω. Ἐκ τοῦ φόνος, τὸ θηλυκὸν, φονή· καὶ πλεονασμῷ τοῦ ι, φοινή· καὶ τὸ ἀρσενικὸν, φοινός· καὶ μετὰ τοῦ ΔΑ, δαφοινός. Διατί οὐκ ἀναβιβάζει τὸν τόνον; Τὰ γὰρ εἰς ΟΣ ὀνόματα ἐν τῇ συνθέσει ἀναβιβάζουσι τὸν τόνον· οἷον, τελεστὸς, ὀψιτέλεστος· τοῦτο δὲ διὰ τὸ σημαινόμενον ἐκωλύθη βαρύνεσθαι. Χωρὶς γὰρ, φησὶν, εἰ μὴ διὰ σημασίαν τινὰ κωλυθείη· διὰ τὸ λοιγὸς, βροτολοιγός. Καὶ χωρὶς τῶν ἐθνικῶν, Ἀχαιὸς, Παναχαιός. Καὶ χωρὶς τοῦ ἰατρὸς, ἀρχιατρός ### δ 89 Δάφνη Τὸ φυτὸν, δαοφώνη τὶς οὖσα, ἡ ἐν τῷ δαίεσθαι φωνοῦσα· ἠχεῖ γὰρ καιομένη. Μαρτυρεῖ Θεόκριτος, χ’ ὡς αὐτὰ λακῇ μέγα κἀκπυρίσασα ### δ 90 Δαφνίτας Ἀπόλλων παρὰ Συρακοσίοις ### δ 91 Δέω Σημαίνει τέσσαρα· τὸ δεσμεύω· τὸ φοβοῦμαι, ἐξ οὗ δέος, ὁ φόβος· τὸ πρέπω, ἐξ οὗ, ἔδεον, ἔδεες, ἔδεε, καὶ κράσει, ἔδει, τὸ ἔπρεπε· τὸ ἱκετεύω, ἐξ οὗ καὶ δέησις ### δ 92 Δαίω Σημαίνει τέσσαρα· τὸ μανθάνω, ἐξ οὗ καὶ ἐδάην, τὸ ἔμαθον· δαίω, τὸ μερίζω, ἐξ οὗ καὶ δαιτρὸς, ὁ μάγειρος· δαίω, τὸ εὐωχοῦμαι, ἐξ οὗ καὶ δαὶς δαιτὸς, ἡ εὐωχία· καὶ δαιτυμόνες, οἱ φίλοι· δαίω, τὸ καίω, ἐξ οὗ καὶ δᾷδες, αἱ καιόμεναι· ἡ δὲ εὐθεῖα, δᾲς δᾳδός. Καίω, καὶ τροπῇ τοῦ κ εἰς δ, δαίω. Ἢ ἀπὸ τοῦ αἴθω, τροπῇ καὶ ὑπερθέσει ### δ 93 Δαίδαλος Τὸ κύριον ὄνομα τοῦ ἥρωος· παρὰ τὸ δαίω, δαίαλος, ὁ ἐπιστήμων· καὶ πλεονασμῷ τοῦ δ, δαίδαλος. Ἢ παρὰ τὸ δαίω, τὸ μανθάνω· καὶ ### δ 94 δαίδαλα ποικίλα κατασκευάσματα, τὰ ἐκ δαήσεως καὶ ἐμπειρίας ὄντα· ἢ παρὰ τὸ δαῆναι, τὰ ἐκ μαθήσεως γεγονότα. Ἢ ἀπὸ Δαιδάλου, τοῦ ποικίλλοντος τὰ ἴδια ἔργα. Ἢ ἀπὸ Δαιδάλης, Ἀθηνᾶς μάμμης ἢ τροφοῦ. Πᾶν δὲ τὸ ὑπὸ τῆς παρθένου δημιουργούμενον ἐπ’ αὐτὴν ἀναφέρεται ### δ 95 Δαιδάλειον Τὸν ὑπὸ Δαιδάλου κατασκευασθέντα ἀνδριάντα· καὶ ### δ 96 δαιδάλεον τὸν ποικίλον τῇ κατασκευῇ. Ἔστι δὲ ἀπὸ τοῦ δαιδάλειος, κατὰ ἀποβολὴν τοῦ ι· τοῦτο, ἀπὸ Δαιδάλου κυρίου ὀνόματος μηχανοποιοῦ, ὃς πρῶτος κατεσκεύασε ποικίλα καὶ διάφορα ζῷα. Ἢ ἀπὸ τοῦ δαίω, τὸ μανθάνω, γίνεται δαιδάλειος. Ἢ ἀπὸ τοῦ δαιδάλλω, τὸ ποικίλλω. Παρὰ τὸ δαίω, παράγωγον δαιάλλω, ὡς ἄγω, ἀγάλλω· καὶ ἴω, ἰάλλω· καὶ πλεονασμῷ τοῦ δέλτα, δαιδάλλω ### δ 97 Δαίμων Δαίω, τὸ μανθάνω, ἐξ οὗ καὶ δαίμων, οἱονεὶ δαήμων τὶς ὤν. Ἢ παρὰ τὸ δαίω, τὸ γινώσκω, γίνεται δαίμων, ὁ πάντα ἐπιστάμενος καὶ γινώσκων· καὶ ἀφαιρέσει τοῦ δ, αἴμων· Αἴμονα θήρης. Ἢ παρὰ τὸ δαίω, τὸ μερίζω, ὁ ἑκάστῳ ἀπομερίζων ### δ 98 Δαιμόνιος Μακάριος, ἢ θαυμαστός· παρὰ τὸ δαίμων δαίμονος. Τὸ ΜΟ, μικρὸν, ὡς κοινόν· τὸ ΝΙ, ι, ὡς ἐπίθετον ### δ 99 Δαιμόνιε μακάριε· ἢ κακόδαιμον, φαυλότατε. Καὶ ### δ 100 δαιμονίη εὐδαίμων καὶ μακαρίη· ὁτὲ δὲ, κακὴ καὶ φαύλη ### δ 101 Δαίνυντο Εὐωχοῦντο. Ἀπὸ τοῦ δαίνυμι, τὸ παθητικὸν, δαίνυμαι· ὁ παρατατικὸς, ἐδαινύμην, ἐδαίνυσο, ἐδαίνυτο· τὸ τρίτον τῶν πληθυντικῶν, ἐδαίνυντο· καὶ ἀφαιρέσει τοῦ ε. Τὰ εἰς ω λήγοντα ῥήματα βαρύτονα ποιοῦντα παράγωγα διὰ τοῦ ΝΥΩ, εἰ μὲν διφθόγγῳ παραλήγεται, δι’ ἑνὸς ἀμεταβόλου ἐκφέρεται· οἷον, δαίω, δαινύω· εἰ δὲ ἑνὶ φωνήεντι, διὰ δύο· οἷον, ἕω, ἑννύω· σβέω, σβεννύω. Ἢ δαίω· καὶ πλεονασμῷ τοῦ ν, δαίνω δαινύω καὶ δαίνυμι, τὸ εὐωχοῦμαι· ἐξ οὗ καὶ τὸ δαινύμενος, ὡς ὀρέγνω, ὀρεγνύω, ὀρέγνυμι ### δ 102 Δαίς Παρὰ τὸ δαίω, τὸ μερίζω, ὁ μέλλων, δαίσω· ἀποβολῇ τοῦ ω, δαὶς, ἡ μεριστὴ εὐωχία· τὸ γὰρ παλαιὸν διένεμον τὰς τροφάς. Ἢ παρὰ τὸ δαίω, τὸ καίω· ἐπεὶ διὰ πυρὸς γίνεται πάντοτε. Διὰ τοῦτο τὰ ἄλλα ζῷα ὠμοφάγα καὶ ὠμησταί. Δαιτὸς ἐΐσης. ἴσης, πᾶσιν ὁμοίας, ἢ ἰσομοίρου καὶ μεριστῆς. Ὅθεν, Μοίρας δασάμενοι, δαίνυντ’ ἐρικυδέα δαῖτα. Εἰς τὸ ### π 25 παῖς. Τρία εἰσὶν εἰς ΑΙΣ ὀνόματα· ἀρσενικὸν, ὁ παῖς· θηλυκὸν, ἡ δαίς· οὐδέτερον, τὸ σταῖς· σημαίνει δὲ τὴν ζύμην, τὸ ἄλευρον. Ἃ σεσημείωται ### δ 103 Δαιταλεύς Ὁ εὐωχητής· ἀφ’ οὗ δρᾶμα Ἀριστοφάνους ὠνόμασται Δαιταλεῖς. Γίνεται παρὰ τὸ δαιτεύς· καὶ πλεονασμῷ τῆς ΑΛ συλλαβῆς· καὶ γίνεται παρὰ τὴν δαῖτα, τὴν εὐωχίαν. Ἢ παρὰ τὸ δαίω, τὸ εὐωχοῦμαι, δαιαλεὺς, καὶ πλεονασμῷ τοῦ τ ### δ 104 δαιταλεῦσι δαιτυμόσι, θιασώταις, ἢ συμπόταις· καὶ ### σ 16 συνδαιταλεῖς ἤγουν εὐωχηταί. Δαιταλεὺς, ὁ ἐπὶ τὰ δεῖπνα πορευόμενος ### δ 105 Δαισάνη Πτισάνη, ἀπὸ σίτου ἐπτισμένου ἑψηθεῖσα· παρὰ τὸ δαίσασθαι, ὅ ἐστιν εὐωχεῖσθαι ἢ ἐσθίειν. Τὴν γὰρ πρώτην τροφὴν πρὸ τῆς εὑρέσεως τῶν ἄρτων οὕτως ἐποιοῦντο ### δ 106 Δαιτήριον Τόπος ἐν Ἰλιάδι σταδίου· ἀπὸ τοῦ ἐν αὐτῷ καθήμενον Ἡρακλέα μετὰ τὸν πρὸς Αὐγέαν πόλεμον τὰ λάφυρα τοῖς συμμάχοις δαΐσαι, ὅ ἐστι μερίσαι ### δ 107 Δαίτωρ Ὄνομα κύριον. Παρὰ τὸ δαίω, δαίσω, δαίτωρ, ὡς πράξω πράκτωρ, καὶ ἄξω ἄκτωρ ### δ 108 Δαιτρός Παρὰ τὸ δαίω, τὸ μερίζω καὶ κόπτω, γίνεται δαιτρὸς, μεριστὴς, μάγειρος, ὁ μερίζων τὰ κρέατα· ἐξ οὗ καὶ ### δ 109 δαιτρεύω τὸ μερίζω. Καὶ ### δ 110 δαιτρὸς μεριστής· καὶ ### δ 111 Δαιτὸς ἐΐσης Τῆς ἐξ ἴσου μεριζομένης εὐωχίας καὶ τροφῆς. Οὕτω γὰρ εἱστιῶντο μεριζόμενοι τά τε βρώματα καὶ τὸν ποτόν ### δ 112 Δαίτης Τοῦ γὰρ καὶ δαίτης ἠντήσατε δεῦρο μολόντες. Οἱ μὲν γὰρ ἀπὸ τῆς δαιτὸς γενικῆς· οἱ δὲ, ἀπὸ τοῦ δαίσω μέλλοντος· διὸ καὶ βαρύνεται ### δ 113 Δαιτίς Τόπος ἐν Ἐφέσῳ. Εἴρηται ἀπὸ τοιαύτης αἰτίας. Κλυμένη θυγάτηρ βασιλέως μετὰ κορῶν τε καὶ ἐφήβων εἰς τὸν τόπον τοῦτον παραγενομένη, ἔχουσα δὲ καὶ ἄγαλμα Ἀρτέμιδος, μετὰ τὴν ἐκ τοῦ λειμῶνος παιδιὰν καὶ τέρψιν, ἔφη δεῖν τὴν θεὸν εὐωχεῖσθαι. Καὶ αἱ μὲν σέλινα καὶ ἄλλα τινὰ συνάγουσαι, ἀνέκλιναν· οἱ δὲ ἔφηβοι, ἐκ τῶν πλησίον ἁλοπηγίων ἅλας λαβόντες, παρέθηκαν τῇ θεῷ ἀντὶ δαιτός. Τῷ δ’ ἑξῆς ἐνιαυτῷ μὴ τούτου γενομένου, μῆνις τῆς θεοῦ καὶ λοιμὸς κατέλαβε, καὶ κόραι καὶ νέοι διεφθείροντο· χρησμὸς οὖν ἐδόθη, δι’ οὗ ἐξηυμενίσαντο τὴν θεὸν, καὶ δαῖτας αὐτῇ ἐπετέλεσαν, κατὰ τὸν τῶν κορῶν καὶ τῶν ἐφήβων τρόπον. Καὶ ἐκ τοῦ συμβάντος παυσαμένου τοῦ λοιμοῦ, ἥ τε θεὸς καὶ ὁ τόπος ἀπὸ τῆς δαιτὸς Δαιτὶς προσηγορεύθη. Ἢ ἀπὸ τοῦ Λυδόν τινα κάπηλον αὐτόθι κατοικήσαντα παρέχειν τὰ πρὸς τὴν δαῖτα τοῖς ἐπιξενουμένοις. Ἦν δὲ τὸ κύριον αὐτοῦ ὄνομα Ἔφεσος· ἀφ’ οὗ καὶ ἡ πόλις ### δ 114 Δαίσιος μὴν παρὰ Μακεδόσιν. Ἑρμηνεύεται σιτογόνος ### δ 115 Δαιτυμόνες Εὐωχηταὶ, καὶ εὐωχούμενοι ### δ 116 δαιτυμὼν ὁ τὴν θοίνην παρέχων, καὶ μάγειρος. Εἰς τὸ Διογενιανοῦ ### δ 117 Δέαται Ἀπὸ τοῦ δέω, δεδέαται, καὶ κατὰ συγκοπὴν, δέαται. Ἢ ἀπὸ τοῦ δέδενται. Καὶ ### ξ 1 ξυνεδεδέατο ἀντὶ τοῦ δεδεμένοι ἦσαν. Ἰωνικῶς· ἀπὸ τοῦ ἐδέδεντο. Πρόσθεν δέ μοι ἀεικέλιος δέατ’ εἶναι. Ἔστι δαίω, τὸ καίω· ὁ μέλλων, δαίσω· καὶ ἀποβολῇ τοῦ ι, δάσω· ὁ παρακείμενος, δέδακα· ὁ παθητικὸς, δέδαμαι· ὁ ὑπερσυντέλικος, ἐδεδάμην, ἐδέδασο, ἐδέδατο· ἀποβολῇ τοῦ δευτέρου δ, καὶ συναρχομένως, δέατο ### δ 118 Δέγμενος Ἀπὸ τοῦ δεδεγμένος, κατὰ συγκοπὴν, δέγμενος· ὡς εἶναι παρακείμενος. Ἢ ἀπὸ τοῦ δεχόμενος, ὡς εἶναι ἐνεστώς. Τὸ δὲ χ εἰς γ μετεβλήθη, τῆς συντάξεως οὕτως ἀπαιτούσης. Ζήτει εἰς τὸ ### δ 119 Δειδέχαται Ἐκ τοῦ δέχω, δέξω, δέδεχα, δέδεγμαι, δέδεξαι, δέδεκται· καὶ Ἰακῶς, δεδέχαται· καὶ πλεονασμῷ τοῦ ι, δειδέχαται ### δ 120 Δεδαίαται Δαίω, τὸ μερίζω· ὁ παθητικὸς παρα κείμενος, δέδαιμαι, δέδαιται· καὶ Ἰακῶς, δεδαίαται. Καὶ ὤφειλε συσταλῆναι ἡ παραλήγουσα· ἀλλὰ διὰ τὸ μέτρον ἔμεινε τὸ ι, Διχθὰ δεδαίαται ### δ 121 Δεδμήατο Δαμῶ, δμῶ, δευτέρας συζυγίας· δέδμηκα, δέδμημαι, ἐδέδμηντο· καὶ Ἰακῶς, δεδμέατο. Ὁ κανών· ταῦτα δὲ τὰ τρίτα Ἰωνικά. Καὶ ἐκτάσει τοῦ ε εἰς η, δεδμάητο, χρόνου ὑπερσυντελίκου ### δ 122 Δεδῄει Ἐξῆπτο, διεγήγερτο. Ἀπὸ μετα φορᾶς τοῦ πυρός. Δαίω, δαίσω, δέδαικα ὁ παρακείμενος· ὁ μέσος, δέδαια· τροπῇ τοῦ α εἰς η, δέδηα· ὁ ὑπερσυντέλικος, ἐδεδήειν· καὶ συναρχομένως δεδήει· Πάντη γάρ σε πέρι στέφανος πολέμοιο δέδηε. Ἀντὶ τοῦ περιεκύκλωσεν, ἐδέσμευσεν ### δ 123 Δέδια Ἔστι δέω, τὸ φοβοῦμαι· ὁ μέλλων, δέσω· ὁ παρακείμενος, δέδεκα· ὁ μέσος, δέδεα· καὶ μεταθέσει τοῦ ε εἰς ι, δέδια· ἡ μετοχὴ, δεδιὼς, διὰ τοῦ ι ### δ 124 Δέδοικα Δείω, τὸ φοβοῦμαι· ὁ παρατατικὸς, ἔδειον· ὁ παρακείμενος, δέδοικα· ὁ μέσος, δέδοια. Ἔστι δείδω, τὸ φοβοῦμαι· οἷον, Δείδω μή τι πάθω. Ὁ μέσος παρακείμενος, δέδοιδα· καὶ διὰ τὴν ἐπαλληλίαν τῶν δ ἐτράπη τὸ ἔσχατον δ εἰς κ, καὶ γέγονε δέδοικα. Ὁ δὲ Ἀλέξανδρος ὁ Κοτιαεὺς θαυμασίως ἀπολογεῖται, λέγων ὅτι πολλά εἰσι ῥήματα ἀπὸ μέλλοντος εἰς ἐνεστῶτα μεταγόμενα, καὶ τρέπει τὸ ς ἢ εἰς τὸ χ, ἢ εἰς τὸ κ· οἷον, σμῶ σμήσω, σμήχω σμήξω· ὀλῶ ὀλέσω, ὀλέκω· οὕτως οὖν ἐκ τοῦ δείσω μέλλοντος ἐγένετο ἐνεστὼς, δείκω· καὶ ἐκ τούτου ὁ μέσος παρακείμενος, δέδοικα. Διατί δείκω ἐγένετο, καὶ οὐ δείχω; Ἐπειδὴ οὐδέποτε τὰ εἰς ΧΩ ῥήματα τῇ ΕΙ διφθόγγῳ παραλήγεται, πλὴν τοῦ στείχω, λείχω. Οὕτω Ζηνόδοτος. Ἀπὸ τοῦ δεδοίκαμεν, κατὰ συγκοπὴν, δέδοιγμεν. Τὰ γὰρ εἰς ΜΕΝ πληθυντικὰ καθαρεύειν θέλουσι· ἐὰν δέ που σύμφωνον γένηται, κατὰ πάθος λέγομεν εἶναι· φέρομεν, φέρμεν· ἐοίκαμεν, ἔϊγμεν· ἐπεπίθομεν, ἐπέπιθμεν ### δ 125 Δεδοίκω Λέγει ὁ Ἡρωδιανὸς, ὅτι εἰσὶ ῥήματα ἀπὸ παρακειμένου εἰς ἐνεστῶτα παραγόμενα· οἷον, δέδοικα, δεδοίκω, ὡς ὄλωλα, ὀλώλω ### δ 126 Δεδοκημένος Παθητικὸς παρακείμενος ἀπὸ τοῦ δοκῶ, ἀντὶ τοῦ δοκεύων, ἐπιτηρῶν, ἢ ἐκδεχόμενος ### δ 127 Δέδορκα Δέρκω, δέρξω, δέδερκα, δέδορκα ὁ μέσος παρακείμενος. Ἢ ἔστι δρῶ, τὸ βλέπω· ἐξ οὗ δρήθω, τὸ κοιμῶμαι, κατὰ ἀντίφρασιν. Ὁ μέλλων, δράσω· ὁ παρακείμενος, δέδρακα· καὶ τροπῇ τοῦ α εἰς ο, καὶ ὑπερθέσει, δέδορκα ### δ 128 Δέησις Ὄνομα ῥηματικόν. Γίνεται ἐκ τοῦ δεῶ, δεήσω, δεδέηκα, δεδέημαι, δεδέησαι, δέησις. Τὰ γὰρ ἀπὸ τοῦ παθητικοῦ παρακειμένου γινόμενα ὀνόματα συνάρχεσθαι θέλει. Ἰστέον δὲ, ὅτι τὸ δεῶ οὐχ εὕρηται ἐν χρήσει· ἀλλ’ οὐδὲ τὸ δέω βαρύτονον· ἀλλὰ τὰ παθητικὰ μόνον, δέομαι, ἐδεόμην. Κλίνεται δεήσιος· ὁ κανών· τὰ ἀπὸ τοῦ παθητικοῦ παρακειμένου δευτέρου προσώπου γινόμενα ὀνόματα διὰ καθαροῦ τοῦ ΟΣ κλίνεται· καὶ τὸ Ἀττικὸν, δεήσεως. Ὁ κανών· καὶ τὰ παραλήγοντα τῶν φωνηέντων εἰς ε μεταβάλλουσι ### δ 129 Δέκατος Πόθεν; Παρὰ τὸ δέχω, τὸ λαμβάνω, δέχατος, καὶ δέκατος. Δεκτικὴ γάρ ἐστι πάντων τῶν ἀριθμῶν ἡ δεκάς ### δ 130 Δεκάς Ὁ ἀριθμός. Παρὰ τὸ δέχομαι, δεχάς· διὰ τὸ δέχεσθαι τὸ ἄπειρον. Ὀρφεὺς δὲ κλαδοῦχον αὐτὴν ὠνόμασεν, ὅτι πάντες οἱ ἀριθμοὶ ἐξ αὐτῆς φύονται. Δέχομαι δεχὰς, καὶ δεκὰς, ἡ ἔχουσα ἐν αὐτῇ πάντα ἀριθμόν. Ἐκ δὲ τοῦ δεκὰς γίνεται δέκατος· καὶ θηλυκῶς, δεκάτη ### δ 131 Δεκαχόρδῳ Παρὰ τὸν δέκα ἀριθμὸν καὶ τὸ χορδή· τοῦτο παρὰ τὸ χέω, χεορδὴ, καὶ χορδὴ, τὸ χέον ᾠδήν ### δ 132 Δεκατευτήριον Τελωνεῖον. Ἀπὸ τοῦ δεκατευτής· τοῦτο παρὰ τὸ δεκατεύειν· σημαίνει δὲ τὸ δεκάτην εἰσπράττεσθαι καὶ λαφυραγωγεῖν ### δ 133 Δεκατεύειν Τὸ τὴν δεκάτην εἰσφέρειν ὧν ἔχει τὶς χρημάτων· ἢ δεκάτην εἰσπράττειν· τὰ γὰρ ἐκ τῶν πολεμίων ληφθέντα ἐδεκατεύοντο τοῖς θεοῖς. Διὸ κυρίως δεκατεῦσαι, τὸ καθιερῶσαι· κατὰ μεταφορὰν δὲ, τὸ δεκάτην ὁπωσοῦν λαβεῖν, καὶ ἀπαιτῆσαι. Θουκυδίδης δὲ ἐπὶ τοῦ τελωνεῖν τὴν δεκάτην ἔθηκε καὶ τὸ δεκατεύειν. Ὅθεν καὶ ### δ 134 δεκατευτὰς τοὺς τελώνας ἔλεγον, τοὺς τὴν δεκάτην ἐκλέγοντας, καὶ ### δ 135 δεκατηλόγους τοὺς αὐτούς. Λέγεται δὲ καὶ τὸ ἀρκτεύειν· ἐπειδὴ ἐθεράπευον τὴν Ἄρτεμιν αἱ παρθένοι περὶ τὸν δέκατον χρόνον ### δ 136 Δεκάφυια Τὰ δεκαπλάσια. Καλλίμαχος, Τῶν ἔτι σοι δεκάφυια φάτο ζωάγρια τίσειν. Καὶ δεκάφυιον εἴρηται οἱονεὶ δεκάφυον, δεκάκις πεφυκότα. Τὸ γὰρ φύω Αἰολικῶς φυίω φασί· καὶ τὸ ἀλύω, ἀλυίω ### δ 137 Δεκαδοῦχος Δέκα μὲν ἦρχον μετὰ τοὺς τριάκοντα καταστάντες· ἐκαλεῖτο μέντοι τούτων ἕκαστος τῶν ἀρχόντων, δεκαδοῦχος, ὡς δηλοῖ Λυσίας ### δ 138 Δεκαδέας Τοὺς τῆς αὐτῆς δεκάδος, καὶ ὑπὸ τῷ αὐτῷ δεκάρχῃ ### δ 139 Δεκαδαρχίαι Τὰς ὑπὸ Λακεδαιμονίων κατασταθείσας ἐν ταῖς πόλεσι δεκαδαρχίας συνεχῶς ὀνομάζουσιν οἱ ἱστορικοί. Καὶ Φίλιππος μέντοι παρὰ Θετταλοῖς δεκαδάρχην κατέστησεν, ὡς Δημοσθένης ἐν ἕκτῳ Φιλιππικῶν ### δ 140 Δεκάσαι Τὸ διαφθείρειν τοὺς δικάζοντας ἢ τοὺς ἐκκλησιαστὰς χρήμασι καὶ δώροις. Ἐκλήθη δὲ ἀπὸ τοῦ κατὰ δέκα ἀθροιζομένους λαμβάνειν τὰ δῶρα. Πρῶτον δέ φησι δεκάσαι Μέλητα. Ἐξ οὗ καὶ τὸ ### ε 26 ἐριθεύεσθαι τὸ δεκάζεσθαί ἐστι· καὶ γὰρ ἡ ### ε 27 ἐρίθεια εἴρηται ἀπὸ τῆς τοῦ μισθοῦ δόσεως. ἌΛΛΩΣ· Λύκος ἔστιν ἥρως, μορφὴν ἔχων τοῦ θηρίου· πρὸς δὲ τοῖς ἐν Ἀθήναις ἀνεστήλωται δικαστηρίοις. Πρὸς ὃν οἱ δωροδοκοῦντες κατὰ δέκα γινόμενοι ἀνεστρέφοντο. Ἔνθεν καὶ ἡ παροιμία ### λ 10 λύκου δεκάς. Ἐξ οὖν τῆς δεκάδος τὸ δεκάζειν καὶ δεκάζεσθαι τὸ δωροδοκεῖσθαι ### δ 141 Δεκελεικὸς πόλεμος Ὁ Πελοποννησιακός· ἀπὸ μέρους τοῦ τελευταίου. Τὸν αὐτὸν δὲ καὶ Ἀρχιδάμειον. Δεκελεικὸν μὲν, καθὸ Δεκέλεια Ἀθηναίοις ἐπετειχίσθη· Ἀρχιδάμειον δὲ, ὅτι Ἀρχίδαμος αὐτοῦ ἡγεῖτο. Τὸ ΛΕΙ, δίφθογγον. Διατί; Ἀπὸ τοῦ Δεκέλεια, Δεκελειακὸς, καὶ Δεκελεικὸς, ὡς βοῦς βοὸς, βόειος, βοειακός· βοειακὰ ζεύγη ### δ 142 Δέλεαρ Τὸ τῷ ἀγκίστρῳ περιτιθέμενον, ἐφ’ ᾧ τοὺς ἰχθύας ἀγρεύεσθαι, ἀφ’ οὗ καὶ δείλατα. Καλλίμαχος· Ἐν δ’ ἐτίθει παγίδεσσιν ὀλέθρια δείλατα δοιαῖς. Παρὰ τὸν δόλον, δόλοαρ· καὶ τροπῇ, δέλεαρ. Ἢ παρὰ τὸ ἕλος ἕλεαρ, καὶ δέλεαρ· δι’ οὗ ἐστὶν ἑλεῖν. Ἢ παρὰ τὸ δηλεῖσθαι, τὸ βλαπτικόν. Ἢ παρὰ τὸ δέω, τὸ δεσμεύω, τὸ περιδεσμούμενον τῷ ἀγκίστρῳ. Ἢ παρὰ τὸ δέλω, τὸ δελεάζω ### δ 143 Δελήτιον Τὸ δέλεαρ. Σοφοκλῆς, ἔχε τὸ δελήτιον. Ἢ Σώφρων. Οἱ δὲ, τὸ ἄγγος ἐν ᾧ τὸ δέλεαρ ἔγκειται. Παρὰ τὸ δέλεαρ, δελεάτιον· καὶ κατὰ συναίρεσιν τοῦ ε α εἰς η, δελήτιον ### δ 144 Δελφύς Δελφὺς καὶ δελφινία, ἡ μήτρα, ἡ γα στήρ· ὅτι ἀδελφοποιός ἐστι, καὶ ἀδελφὰ ποιεῖ τὰ τικτόμενα. Ὅθεν καὶ ### δ 145 Δέλφαξ Ὁ γαλαθηνὸς χοῖρος. Ἐπίχαρμος, Δέλφακά τε τῶν γειτόνων τοῖς Ἐλευσίνοις φυλάσσων. Παρὰ τὴν δελφὺν, τὴν μήτραν· κυρίως γὰρ ἐπὶ τῆς θηλείας λέγεται δέλφαξ, ἡ δελφὺν ἔχουσα ### δ 146 Δελφάκιον Τὸν χοῖρον· καὶ ### δ 147 δελφακοῦσθαι τελειοῦσθαι τὰς σῦς. Διογενιανός ### δ 148 Δέλφικα Τὸν τρίποδα Ῥωμαῖοι, ἐπεὶ πρῶτον ἐν Δελφοῖς γέγονεν· ἢ τρίποδα τὸν Διόνυσον, οἷον ἀδελφικὸν, καὶ δελφικόν· καὶ δελφὶς, παρὰ τὸ δέλφω ### δ 149 δελφὸς ἀνὴρ τὸ ἐθνικόν· οἱ Πύθιοι, ἀδελφοί τινες ὄντες, κατὰ ἀφαίρεσιν τοῦ α. Ὅτι τὰ Διονύσου μέλη σπαράξαντες οἱ Τιτᾶνες τῷ Ἀπόλλωνι παρέθεντο ἐμβαλόντες λέβητι· ὁ δὲ παρὰ τῷ τρίποδι ἀπέθετο παρὰ τῷ ἀδελφῷ ### δ 150 Δελφίνιος Ὁ Ἀπόλλων. Ὅτι Κασταλίῳ τῷ Κρητὶ ἀποικίαν στελλομένῳ ὁ Ἀπόλλων ὁμοιωθεὶς δελφῖνι προηγήσατο τῆς νεὼς ἕως τοῦ Κρισσαίου κόλπου· καὶ ἐκεῖ κατοικήσας ἐκράτησε τῶν τόπων· καὶ ἀπ’ αὐτοῦ Δελφοὺς ἐκάλουν τοὺς ἐνοικοῦντας· καὶ Δελφινίου Ἀπόλλωνος ἱερὸν ἱδρύσατο. Τινὲς δέ φασιν ὅτι ὁ Δελφὶς εἰς τὴν ναῦν ἦλθε, καὶ κατὰ τοῦτον τὸν τόπον ἐπήδησεν εἰς τὴν θάλασσαν ### δ 151 Δελφῖνες Οἱ ἰχθύες, καὶ μέρος νεώς. Διὰ τοῦτο ### δ 152 δελφινοφόρους λέγουσι ναῦς, ὡς σχῆμα ἐχούσας δελφῖνος ### δ 153 Δέμα Ζήτει παρὰ τὸ δέμα καὶ ζέμα, πῶς οὐ λέγεται δεῦμα καὶ ζεῦμα, ὡς πνέω πνεῦμα, καὶ ῥέω ῥεῦμα; Ἄλλως· εἰ ἔζεκα ὁ παρακείμενος, ὤφειλεν εἶναι τὸ ῥηματικὸν ὄνομα ζέσμα· ἔζεσμαι γὰρ ὁ παθητικός. Λέγεται ὅτι δέμα ὑγιές ἐστιν ἀπὸ τοῦ δέδεμαι παρακειμένου· καὶ τὸ ζέσμα παρῃτήσατο τὸ ς. Οὕτω Φίλων εἰς τὸ ῥητορικόν ### δ 154 Δεμεναί Χωρίον τῆς Σικελίας· ὅτι ἐν αὐτῷ δέδεται ὁ Τυφῶν ὑπὸ τὴν Αἴτνην ### δ 155 Δέμας Τὸ σῶμα· παρὰ τὸ δέω, τὸ δεσμεύω· τῇ γὰρ ψυχῆ συνδέδεται τὸ σῶμα· ἢ ἀπὸ τοῦ διδῶ διδεῖς, δίδημι· ὁ παθητικὸς παρακείμενος, δέδεμαι, ἐξ αὐτοῦ δέμας· τὸ γὰρ σῶμα δεσμός ἐστι τῆς ψυχῆς. Ἢ παρὰ τὸ δεμῶ, τὸ οἰκοδομῶ, δέμας· περιδόμημα γὰρ ἐστὶ τῆς ψυχῆς καὶ οἰκητήριον. Ἰστέον ὅτι τὸ βρέτας, δέπας, δέμας, οὐ κλίνονται· οὐ γὰρ λέγουσι τούτων τὰς γενικάς. Ζήτει εἰς τὸ ### δ 156 Δέμνια Ἐγκοίτια στρώματα· ἀπὸ τοῦ τὸ δέμας ἐπ’ αὐτὰ μένειν. Ἢ ὡς παίζω παίγνιον, ἀράσσω ἀράχνιον, οὕτως δέμω δέμνιον, τὸ εἰς σώματος ἀνάπαυσιν οἰκοδομηθὲν, ἢ συνδεθέν. Ἔνθεν Ὅμηρος, μαλακῷ δεδμημένοι ὕπνῳ. Καὶ τὴν τοῦ κοιμᾶσθαι παραιτίαν νύκτα, δμήτειραν ### δ 157 δέμνιον δὲ, ἡ κλίνη ### δ 158 Δενδίλλων Διανευόμενος· παρὰ τὸ δινεῖν τοὺς ἴλλους, ἤγουν κινεῖν τοὺς ὀφθαλμοὺς καὶ μεταφέρειν ### ι 2 Ἴλλοι δὲ, οἱ ὀφθαλμοὶ, οἱ ῥᾳδίως εἰλούμενοι καὶ εὐμετάφοροι πρὸς ἑκάτερα ### δ 159 Δενδρυάζειν Τὸ καταδύνειν καὶ κρύπτεσθαι, κυρίως εἰς τὰς δρῦς, καταχρηστικῶς δὲ καὶ ἐπὶ τοῦ ἁπλῶς δύνειν καὶ κρύπτειν· ἀπὸ τῶν παλαιῶν ταῖς δρυσὶ σκέπῃ χρωμένων· τοὺς γὰρ παλαιοὺς τῶν ἀνθρώπων πρὸ τῆς τῶν οἴκων εὑρέσεως ἐν τοῖς κοιλώμασι τῶν δρυῶν λέγεται καταδύνοντας οἰκεῖν. Παρὰ τὸ δρύας, δρυάζειν, καὶ δενδρυάζειν. Σημαίνει καὶ τὸ καθ’ ὕδατος δύεσθαι καὶ κρύπτειν ἑαυτόν ### δ 160 Δεξίων Οὕτως ὠνομάσθη Σοφοκλῆς ὑπὸ Ἀθηναίων μετὰ τὴν τελευτήν. Φασὶν ὅτι Ἀθηναῖοι τελευτήσαντι Σοφοκλεῖ, βουλόμενοι τιμὰς αὐτῷ περιποιῆσαι, ἡρώϊον αὐτῷ κατασκευάσαντες, ὠνόμασαν αὐτὸν Δεξίωνα, ἀπὸ τῆς τοῦ Ἀσκληπιοῦ δεξιώσεως. Καὶ γὰρ ὑπεδέξατο τὸν θεὸν ἐν τῇ αὐτοῦ οἰκίᾳ, καὶ βωμὸν ἱδρύσατο. Ἐκ τῆς αἰτίας οὖν ταύτης Δεξίων ἐκλήθη ### δ 161 Δεξιά Ἡ χείρ· καὶ ὁ ποιητὴς ### δ 162 δεξιτερὴ λέγει· ἀπὸ τοῦ δέχεσθαι δι’ αὐτῆς τὰ διδόμενα· ἢ διεξιά τις οὖσα, ἀπὸ τοῦ τὰς πλείονας δι’ αὐτῆς διεξιέναι πράξεις. Καὶ παρωνύμως, δεξιὸς, ὁ ἐπιτήδειος καὶ αἴσιος. Ἢ ἀπὸ τοῦ δεκτὸς, δεξιὰ, ὡς ἀνόρεκτος, ἀνορεξία· εὔθηκτος, εὐθηξία ### δ 163 Δεξιμήλων Θεῶν, ἀπὸ τοῦ δέχεσθαι τὰ θυόμενα μῆλα. Εἰσὶν οὖν βωμοί ### δ 164 Δέοιμι Πῶς ἂν ἐγώ σε δέοιμι; Ἀντὶ τοῦ εὑρίσκοιμι, καταλαμβάνοιμι. Ἀπὸ τοῦ, Δήεις τόν γε σύεσσιν. Ἀρίσταρχος δὲ, πῶς ἂν εὐθύνοιμι; οἱ δὲ, ἐπὶ τὸ δῆσαι καὶ δεσμεῦσαι ### δ 165 Δεξιτερός Εἰ ἔστιν ἀπὸ τοῦ δεξιὸς, ὤφειλεν εἶναι δεξιώτερος, ὡς λογιώτερος. Ἔστιν οὖν παρώνυμος ὁ χαρακτήρ. Παρὰ γὰρ τὸ δεξιὸς γίνεται δεξιερὸς, ὡς ἄριστος, ἀριστερός· φθόνος, φθονερός· καὶ πλεονασμῷ τοῦ τ, δεξιτερός. Οὕτω Φίλων· ὁ δὲ Ἡρωδιανὸς λέγει μὲν καὶ τοῦτο, ὅτι συνεξέδραμε τὸ ἄριστος ἀριστερὸς, καὶ τὸ δεξιὸς δεξιτερός· τοῦτο γὰρ συνεκδρομὴ καὶ οὐ πλεονασμὸς, ὥσπερ καὶ παρὰ τὸ πρόβατον γίνεται προβάτιον· οἰὸς οἰότερον, ὡς λέγει Σώφρων. Τοῦτο γὰρ οὐ λέγεται πλεονασμὸς, ἀλλὰ συνεκδρομὴ τοῦ προβάτεον. Οὕτω δεξιτερὸς, ὡς ἀριστερός ### δ 166 Δεξιάδην Δεξιοῦ υἱόν· ἢ ἀντὶ τοῦ ἐκ δεξιῶν. Εἴτε οὖν ὄνομα πατρωνυμικὸν, εἴτε ποιότητος ἢ τόπου ἐπίρρημα δύναται εἶναι, καὶ τοῖς ἄνω καὶ τοῖς ἑπομένοις συντάττεσθαι. Ἢ γὰρ Ἰφίνοον Δεξιάδην βάλεν· ἢ, βάλε δεξιάδην ὦμον· ἢ, δεξιάδην ἐπιάλμενον, ἀπὸ τῶν δεξιῶν ὤμων ### δ 167 Δέος Παρὰ τὸ δείω, τὸ φοβοῦμαι, γίνεται δέος ὁ φόβος, ὡς νείφω, νέφος. Ἢ ἀπὸ τοῦ δέω, τὸ δεσμεύω· ὁ γὰρ φόβος συνδεῖ τοὺς πόδας καὶ τὰ μέλη τοῦ σώματος ### δ 168 Δέπας Ἔκπωμα, ποτήριον. Παρὰ τὸ δέχω, δέχας καὶ δέπας, δι’ οὗ δεχόμεθα τὸν οἶνον. Τούτου δὲ γενικὴ οὐ λέγεται, καὶ τῶν ὁμοίων. Εἰς τὸ ### δ 169 Δέρω Σημαίνει δύο· τὸ ἐκδέρω, ἐξ οὗ καὶ δειρὴ, ὁ τράχηλος· τὸ τύπτω, ἐξ οὗ καὶ τὸ ἐδάρην ### δ 170 Δέρκω Τὸ ὁρῶ. Παρὰ τὸ δρῶ, τὸ πράττω, δρέκω· καὶ καθ’ ὑπέρθεσιν, δέρκω. Ἢ παρὰ τὸ διέρχεσθαι, δέρκεσθαι εἴρηται ### δ 171 Δερκευνέος Ἐπίθετον τοῦ λαγωοῦ· ἐπειδὴ δοκεῖ κοιμώμενος βλέπειν. Νίκανδρος εἰς τὰ Ἀντιφάρμακα, ἢ σκίνακος δερκευνέος ### δ 172 Δέρη Ὅπερ καὶ δειρὰ καλεῖται· καὶ ἐκ τούτου δειροτομῆσαι. Κυρίως δὲ δέρη καὶ δειρὰ καλεῖται ἐπὶ τῶν τετραπόδων, ὁ τῶν ἀλόγων ζῴων τράχηλος, διὰ τὸ ἐντεῦθεν ἐκδέρεσθαι· καταχρηστικῶς δὲ καὶ ἐπὶ ἀνθρώπων. Ἔστι δὲ παράγωγον παρὰ τὸ δέρω, δέρα, καὶ δέρη Ἰωνικῶς, καὶ δειρή· ἢ κατὰ πλεονασμὸν τοῦ δ, εἰρά τις οὖσα, παρὰ τὸ εἴρειν, τὸ λέγειν, ἡ φωνητική· ἢ παρὰ τὸ ῥέειν τὴν ἐδωδήν· ἢ παρὰ τὸ τὰ χορηγούμενα δεῖν, ἤγουν δεσμεῖν ### δ 173 Δέρος Τὸ κώδιον. Αἱ τοιαῦται εὐθεῖαι, ἤτοι Ἰωνικαί εἰσιν, ἢ Δωρικαί· οἷον, δέρος, κῶος, ἀπὸ τοῦ δέρας καὶ κῶας πεποίηται. Ἢ παρὰ τὸ δείρω, δέρος, ὡς μείρω, μέρος· καὶ φθείρω, φθόρος ### δ 174 Δέρρις Ἱμάτιον παχὺ, ἢ δέρμα, ἢ τρίχινον παραπέτασμα, ἐπὶ ταῖς θύραις ταῖς αὐλείαις βαλλόμενον. Ἔστι καὶ ἱμάτιον, ὡς Εὔπολις, Γυνὴ μέλαιναν δέρριν ἠμφιεσμένη, ἐπὶ τοῦ ἱματίου· ἐπὶ δὲ τοῦ παραπετάσματος, Πλάτων. Παρὰ τὸ δέρω, δέρις· καὶ πλεονασμῷ τοῦ ρ, δέρρις. Λέγεται καὶ τὰ ξηρὰ δέρματα καὶ ἀμάλακτα· καταχρηστικῶς δὲ καὶ πάντα τὰ δέρματα ### δ 175 Δέρξεις γὰρ, αἱ βλέψεις. Ὡς ἀπὸ τῶν βλεπομένων καὶ τῆς ἐνεργείας ὠνόμασται· δέρκεσθαι γὰρ τὸ βλεπόμενον διέρχεσθαι δηλοῖ. Ἐκ τοῦ δρῶ, παράγωγον δρέκω· καὶ ὑπερβιβασμῷ. Λέγονται καὶ αἱ ὁράσεις· καὶ δέργμα ### δ 176 Δέρτρον Δέρτρον ἔσω δύνοντα, Ὀδυσσείας λ, παρὰ τὸ δέρω, δέρτρον, τὸ δέρμα· ὡς μείρω μέτρον· καὶ φέρω φέρτρον. Ἐν δὲ τῷ Ῥητορικῷ Λεξικῷ εὗρον σημαίνειν τὸν ἐπίπλουν, τὴν ὑπὸ τὴν σάρκα πιμελήν· ἢ τὸν ὑποκείμενον τῷ ἥπατι ὑμένα· ἢ τὴν δοράν. Ἄλλοι δὲ τὸ ὑπὸ τῶν ἰατρῶν λεγόμενον ἶτρον, Ἀρίσταρχος δὲ τὸ δέρμα, καὶ πάντα τὸν χρῶτα τὸν πρὸ τοῦ ἥπατος. Ἄμεινον δὲ τὸ ῥάμφος δέρτρον· ἀπὸ τοῦ δέρειν, ὅ ἐστι κρούειν. Τούτῳ δὲ διαρρήσσουσιν ἃ ἂν ἐσθίωσιν οἱ γύπες τῇ κρούσει τοῦ ῥάμφους. Ἔστι δὲ τὸ ὄνομα ῥηματικόν. Ὡς παρὰ τὸ πλήσσω πλῆκτρον, οὕτω καὶ δέρω δέρτρον ### δ 177 Δερμηστής Λυσίας μὲν τὸν σκώληκα φησὶν οὕτω λέγεσθαι· Ἀρίσταρχος δὲ, τὸν ὄφιν. Εἴη δ’ ἂν μᾶλλον ὁ τὰ δέρματα ἐσθίων· ἐκ τοῦ ἔδω ### δ 178 Δερμύλλει Αἱμοποτεῖ· οἱ δὲ, ἐκδέρει ### δ 179 Δέρμα Κυρίως ἐπὶ ἀλόγων· παρὰ τὸ δέρω, τὸ ἐκδέρω· ἐπὶ δὲ τῶν λοιπῶν ζῴων, παρὰ τὸ τέρμα εἶναι τοῦ σώματος, ὅ ἐστι πλήρωμα· τροπῇ τοῦ τ εἰς δ, δέρμα· ἔξωθεν γὰρ ἐπιβέβληται παντὶ τῷ σώματι. Ἢ δέμας ὄν· καὶ πλεονασμῷ τοῦ ρ, δέρμα. Ἄλλως· Δέρμα τὸ παρατεινόμενον ὅλῳ τῷ σώματι· ὃ ποιητικώτερον λέγεται καὶ ῥινὸς, καὶ σύφαρ, καὶ στερφνὸς, καὶ ἀνθρωπή· ἐπὶ ἀλόγων δὲ πέσκος, καὶ νάκος. Εἴρηται δὲ τέρμα, οἱονεὶ τέλος τοῦ σώματος. Ἢ δέμα τὶ ὂν, τὸ δεσμῷ ἐοικὸς, παρέντος τοῦ ρ, ὡς κεντρίον καὶ ἰατρική· κεντίον γὰρ καὶ ἰατική. Διὸ κἀντεῦθεν ἡ δορὰ, τὸ ἀποσεσυρμένον δέρμα ### δ 180 Δερβιστήρ Τὸ δέρμα. Παρὰ τὸ δέρος, δεριστήρ· καὶ πλεονασμῷ τοῦ β· πλεονάζουσι δὲ τὸ β Συρακούσιοι· ὡς ἐπὶ τοῦ ### ο 18 ὀλβάχνιον · ὀλάχνιον γάρ ἐστι τὸ ἀπαθὲς, τὸ τὰς οὐλὰς ἔχον. Σημαίνει δὲ τὸ κανοῦν ἐν ᾧ ἀπετίθεντο τὰς οὔλας, ἢ τὰς ὀλάς ### δ 181 Δεσμός Παρὰ τὸ δέω, τὸ δεσμεύω, δέδεσμαι, δεσμός. Πᾶν ῥῆμα τῆς τρίτης συζυγίας τῶν περι σπωμένων ἐν τοῖς ὀνόμασιν ἢ διὰ τοῦ ω ὀξέως ἐκφέρεται, οἷον χρυσῶ χρυσωτὴς, μισθῶ μισθωτὸς μισθωτής· ἢ διὰ τοῦ ο βαρέως, ὀμόσω ὀμότης, ἀρόσω ἀρότης. Οὐκ ἄρα οὖν τὸ δεσμώτης ἀπὸ τοῦ δεσμώσω μέλλοντος· ἐπεὶ ὤφειλεν εἶναι δεσμωτής· ἀλλ’ ἀπὸ τοῦ δεσμός ### δ 182 Δεσπότης Παρὰ τὸ δεσπόζω, δεσπόσω, δεδέσποκα, δεδέσποσμαι, τὸ τρίτον, δεδέσποσται. Δεσποστὴς ἐξ αὐτοῦ· καὶ τῇ ἐλλείψει τοῦ ς, ἀνεβιβάσθη ὁ τόνος. Ἢ παρὰ τὸ δέω, δεσμώτης, καὶ δεσπότης, ὁ δεσμὸν περιβάλλων καὶ δουλαγωγῶν. Ἢ δεσποίτης τὶς ὢν, ὁ δέος ἐμποιῶν τοῖς οἰκέταις, κατὰ ἀποβολὴν τοῦ ι. Ἡ κλητικὴ, ὦ δέσποτα. Καὶ διατί οὐκ ἐγένετο ἡ κλητικὴ δεσπότα, ὡς Ὀζόλης Ὀζόλα; Καὶ λέγομεν, ὅτι τὸ δέσποτα ἀπὸ εὐθείας γέγονε τῆς δέσποτος δεσπότου, ὡς μαρτυρεῖ ἡ σύνθεσις, ἀδέσποτος. Ἡ κλητικὴ, δέσποτε· καὶ τροπῇ τοῦ ε εἰς α. Ἢ κατὰ μεταπλασμὸν ἐφύλαξε τὸν τόνον τοῦ δέσποτε δέσποτα. Δεσπότης, δεσμότης, διὰ τὸ πάντα περιέχειν καὶ συγκρατεῖν ### δ 183 Δέσποινα Σύνθετον, δεοποιὰ, ἡ δέος ποιοῦσα. Ἀπὸ τοῦ δεοποιὸς ἀρσενικοῦ κατὰ συγκοπὴν δέσποινα, ὡς θεόφατον, θέσφατον· πλεονασμῷ τοῦ ν. Ἢ ὥσπερ ἀπὸ τοῦ ἀρύτω γίνεται ἀρύταινα, καὶ βαίνω, ἀμφίσβαινα, οὕτω καὶ παρὰ τὸ δεσπόζω, γίνεται δεσπόζαινα· καὶ ἄρσει τοῦ ΖΑ, καὶ συναιρέσει τοῦ ο καὶ ι εἰς τὴν ΟΙ δίφθογγον, δέσποινα· οὐ γὰρ παραλήγεται ἀπὸ τοῦ ὁ δεσπότης ἀρσενικοῦ· ἐπεὶ ὤφειλεν εἶναι τὸ θηλυκὸν δεσπότις, καὶ οὐ δέσποινα ### δ 184 Δεσαύχενας Τοὺς ἀσκοὺς, διὰ τὸ ἐκ τῶν αὐχένων δεῖσθαι ### δ 185 Δετή Ἡ λαμπάς. Ὅμηρος, Καιόμεναί τε δεταί. Ἀπὸ τοῦ δίδημι ῥήματος γίνεται δετὸς καὶ δετὴ, ἡ ἐκ δεδεμένων δᾴδων λαμπάς ### δ 186 Δεύω Σημαίνει δύο· τὸ βρέχω, ὡς τὸ, δεύοντο δὲ δάκρυσι κόλποι. Καὶ Ἡσίοδος, Πῖλον ἔχειν ἀσκητὸν, ἵν’ οὔατα μὴ καταδεύῃ. Εἴρηται παρὰ τὸν Δία, κυρίως γὰρ τὸ ὑπὸ Διὸς ὕεσθαι, διεύω, καὶ δεύω. Ἢ παρὰ τὸ δέω, τὸ χρῄζω, πλεονασμῷ τοῦ υ, τὸ δεόμενον βρέχεσθαι. Σημαίνει δὲ καὶ τὸ ἐνδεοῦμαι, ὡς τὸ, ἐδεύησεν δὲ οἰήϊον ἄκρον ἱκέσθαι. Ἐξ οὗ καὶ τὸ, Ἠδ’ ἔτι καὶ χρυσοῦ ἐπιδεύεαι. Ὁ ἐνεστὼς, δέω, τὸ χρῄζω· καὶ ποιητικῶς πλεονασμῷ τοῦ υ, δεύω. Ἐκ τοῦ δεύω γίνεται δεύεται· καὶ οἱ Ἴωνες ἀποβάλλουσι τὸ τ τοῦ τρίτου προσώπου, καὶ ποιοῦσι δεύτερον. Σημαίνει δὲ τὸ ἐνδεὴς εἶ, χρῄζεις. Ἔστι καὶ περισπώμενον, δεῶ, δεήσω, ἐδέησα, ἐδέησε· καὶ πλεονασμῷ ἐδεύησε ### δ 187 Δευόμενον Ἐνδεόμενον, χρῄζοντα· παρὰ τὸ δεύω, τὸ χρῄζω ### δ 188 Δευοίατο Ῥῆμα εὐκτικὸν παθητικὸν, τρίτου προσώπου τῶν πληθυντικῶν, μέσου ἀορίστου δευτέρου. Καὶ οἱ Ἴωνες ἐπὶ τοῦ εὐκτικοῦ τρίτου προσώπου τῶν πληθυντικῶν τιθέασιν ἀντὶ τοῦ ν, α. Τὸ γὰρ πίθοιντο, πιθοίατο λέγουσιν. Οὕτω καὶ τοῦτο. Ἔτι οἱ Αἰολεῖς τρέπουσι τὸ ἀμετάβολον εἰς α, φράσαιντο, φρασαίατο, καὶ γενοίατο ### δ 189 Δεῦτε Ἀπὸ τοῦ θέω γίνεται θεύσω, καὶ τροπῇ τοῦ θῆτα εἰς δ, καὶ τοῦ ς εἰς τὸ ρ, γίνεται δεῦρο, καὶ δεῦτε. Οἱ γὰρ προκαλούμενοι θέουσι πρὸς τοὺς καλοῦντας. Ἔστι δὲ τὸ δεῦρο ἐπίρρημα χρόνου δηλωτικόν· καὶ γράφεται, ὥσπερ καὶ τὸ δύο, μικρόν· καὶ μέγα, Ἀττικῶς. Ἔστι δὲ καὶ ῥῆμα προστακτικόν· καὶ σημαίνει δύο. Τὸ ἐνταῦθα, ὡς τὸ Δεῦρ’ ἴθι νύμφα φίλα. Καὶ, Δεῦρο μαχησόμενος. Σημαίνει καὶ ἔξελθε, ὡς ἐν τῇ θείᾳ γραφῇ· Λάζαρε, δεῦρο ἔξω. Ἀντὶ τοῦ ἔξελθε. Τὸ πληθυντικὸν αὐτοῦ, δεῦτε. Εἰ γὰρ ὁ κανὼν λάβοι αὐτὸ ἐπίρρημα, ἀνοίκειόν ἐστιν· ἐπειδὴ τὰ ἐπιρρήματα ἀριθμὸν οὐκ ἐπιδέχονται. Κανὼν γάρ ἐστιν ὁ λέγων. ζήτει εἰς τὸ ### β 456 βάλετε. Ἐκ τοῦ δεῦρο, δευρί ### δ 190 Δευσοποιὸς πονηρία Ἡ ἔμμονος καὶ ἀνίατος· ἀπὸ μεταφορᾶς τῆς ἔμμονον ἐχούσης τὴν χρόαν, διὰ τὸ ἀκριβῶς καὶ κατόχως βεβάφθαι ### δ 191 δευσοποιὸν γὰρ τὸ δυσέκπλυτον καὶ δυσεξίτηλον. Δευσοποιὸν τὸ ἔμμονον καὶ μὴ ἐκπλυνόμενον βάμμα, τὸ γνησίως βεβαμμένον ### δ 192 Δεύτερος Ὄνομα ἀρσενικὸν, εἶδος παραγώγου· γίνεται παρὰ τὸ δεύω, τὸ λείπω, ὁ λειπόμενος τοῦ πρώτου. Ἢ παρὰ τὸ συνδεδέσθαι ἑτέρῳ ἀριθμῷ. Καθόλου τὰ διὰ τοῦ ΤΕΡΟΣ ὀνόματα, εἴτε ὀξύνονται, εἴτε βαρύνονται, διὰ τοῦ ε ψιλοῦ γράφεται· οἷον, κρατερὸς, σοφώτερος, ἴκτερος, ὕστερος. Οὕτω καὶ δεύτερος. Δεύτερον αὖ θώρηκα περὶ στήθεσσιν. Ἐπίρρημα χρόνου δηλωτικόν ### δ 193 Δεύτατος Παρὰ τὸ δεύω καὶ δεύομαι, τὸ λείπομαι, γίνεται δεύτερος καὶ δεύτατος, ὥσπερ ἀπὸ τοῦ φέρω, φέρτερος καὶ φέρτατος· ἵν’ ᾖ ὁ λειπόμενος τινὸς τῇ τάξει, καὶ μὴ πρῶτος· ὃς δεύτατός ἐστιν Ἀχαιῶν. Καὶ, Δεύτερον αὖτ’ Ὀδυσῆα ἰδών ### δ 194 Δεύνυσος Ὁ Διόνυσος. Ἀνακρέων, Πολλὰ δ’ ἐρίβρομον Δεύνυσον. Τοῦ ι τραπέντος εἰς ε, γίνεται Δεόνυσος· καὶ συναιρέσει Δεύνυσος, ὡς Θεόδοτος, Θεύδοτος. Ἔνιοι δέ φασιν, ὅτι ἐπειδὴ ἐβασίλευσε Νύσης· κατὰ δὲ τὴν Ἰνδῶν φωνὴν δεῦνος ὁ βασιλεὺς λέγεται ### δ 195 Δέχομαι Εἴρηται παρὰ τὴν δεξιάν· κυρίως γὰρ δέχεσθαι τὸ ἐν τῇ δεξιᾷ λαβεῖν λέγεται ### δ 196 Δέχαται Ἐκ τοῦ δεδέχαται, κατὰ συγκοπὴν δέχαται ### δ 197 Δεξιῶ Ἀπὸ τοῦ δέχω, δέξω· καὶ πλεονασμῷ τοῦ ι, δεξιῶ· καὶ, ἐδεξιοῦτο τὸ λυτήριον, ἀντὶ τοῦ φιλοφρόνως ὑπεδέχετο. Εἰς τὸν κανόνα τῆς μεγάλης ἑβδομάδος ### δ 198 Δέκτο Ἐκ τοῦ δέχω, ὁ παρακείμενος, δέδεχα· ὁ παθητικὸς, δέδεγμαι, δέδεκται· καὶ τὸ ἀπαρέμφατον δεδέχθαι· καὶ κατὰ ἀφαίρεσιν τοῦ διπλασιασμοῦ, δέχθαι· ὁ ὑπερσυντέλικος, ἐδεδέγμην· καὶ τὸ τρίτον, ἐδέδεκτο· καὶ συναρχομένως δέδεκτο, καὶ δέκτο ### δ 199 Δέχνυμαι Ἐκ τοῦ δέχω γίνεται δεχύω· καὶ πλεονασμῷ τοῦ ν, δεχύνω, ὡς πληθύω, πληθύνω· καὶ ὑπερθέσει τοῦ ν, δεχνύω· ἀφ’ οὗ δέχνυμι τετάρτης συζυγίας τῶν εἰς ΜΙ. Ζήτει εἰς τὸ ### δ 200 δέχομαι. Ἐξ οὗ τὸ, Δέχνυσο μῆτερ ### δ 201 Δεῖγμα Κυρίως μὲν τὸ δεικνύμενον ἀφ’ ἑκάστου τῶν πωλουμένων. Ἔστι δὲ καὶ τόπος τὶς ἐν τῷ Ἀθήνῃσιν ἐμπορίῳ, εἰς ὃν τὰ δείγματα ἐκομίζετο, καλούμενος οὕτως. Ἀττικὸν δέ ἐστιν ἔθος, τὸ καλεῖν ἀπὸ τῶν ἐν τῷ τόπῳ καὶ αὐτοὺς τοὺς τόπους. Οὕτως εὗρον εἰς τὸ Ῥητορικὸν Λεξικόν ### δ 202 Δειδήμων Παρὰ τὸ δειδῶ δειδήσω, δειδήμων, ὡς φιλῶ φιλήσω, φιλήμων. Ἀλλὰ μάλα Τρῶες δειδήμονες. Εὐλαβεῖς, φοβεροὶ, αἰσχυντηροί ### δ 203 Δειδία Σημαίνει τὴν ἀσέληνον νύκτα· παρὰ τὸ δέος γίνεται· ἡ φόβου ἐμποιητική ### δ 204 Δείδω Ἀπὸ τοῦ δέους, δέω καὶ δείω· καὶ κατ’ ἐπένθεσιν τοῦ δ, δείδω. Ὅθεν καὶ δεισιδαίμων, ὁ εὐλαβὴς καὶ δειλὸς περὶ θεούς ### δ 205 Δείδια Ἐκ τοῦ δείδω, ὃ σημαίνει φοβοῦμαι, γίνεται παράγωγον δεδίω· ὁ μέσος παρακείμενος, δέδια· καὶ πλεονάζει τὸ ι, διὰ τὸ μέτρον, καὶ γίνεται δείδια· τὸ τρίτον, δείδιε· Δείδιε γὰρ, μὴ λαιμὸν ἀποτμή. Ἡ μετοχὴ, δειδιὼς δεδιότος. Καὶ τὸ δείδιμεν, ἐκ τοῦ δειδιάμεν, κατὰ συγκοπήν ### δ 206 Δείδιμεν Εἰ μέν ἐστιν ὑπερσυντέλικος, διὰ τῆς ΕΙ διφθόγγου γράφεται· ἀπὸ γὰρ τοῦ δείδω ὁ ὑπερσυντέλικος, ἐδείδειν, ἐδείδειμεν· καὶ κατὰ συστολὴν, δείδιμεν. Εἰ δέ ἐστι μέσος παρακείμενος, διὰ τοῦ ι γράφεται· ἀπὸ γὰρ τοῦ δεδείαμεν, καὶ δείδιμεν, πλεονασμῷ τοῦ ι κατὰ τὴν ἀρχήν ### δ 207 Δειδίξασθαι Ἐκφοβῆσαι· δείδω, δειδίσσω, καὶ δειδίξω. Ἀπὸ τοῦ δείδω, παράγωγον δειδίω, δειδίσω· καὶ δειδίσσω ### δ 208 Δειδισσόμενος διαθέσεως ἐνεργητικῆς, οὐκ ἔστι παθητικῆς, ἀντὶ τοῦ ἐκφοβῶν καὶ οὐ φοβούμενος. Καὶ οὔ σε ἔοικε κακὸν ὣς δειδίσσεσθαι. Δειλιᾶν, φοβεῖσθαι, εὐλαβεῖσθαι ### δ 209 Δείδιθι Ἔστι δείδω· καὶ μεταθέσει τοῦ τόνου δειδῶ. Παράγωγον δείδημι· ὁ παρατατικὸς, ἐδείδην· τὸ πληθυντικὸν, ἐδείδιμεν· καὶ τὸ προστακτικὸν, δείδιθι ### δ 210 Δείκελον Λέγεται καὶ δείκηλον· σημαίνει δὲ ἄγαλμα, ἢ ὁμοίωμα· οἷον, Δείκηλα προΐαλλε. Καὶ, Δείκελον Ἰφιγένης, παρὰ Παρθενίῳ. Ὥσπερ παρὰ τὸ πέμπω πέμπελος, οὕτω καὶ ἀπὸ τοῦ δείκω, τὸ δεικνύω, γίνεται δείκελος· καὶ ἐκτάσει τοῦ ε εἰς τὸ η, δείκηλον, τὸ ἴνδαλμα. Κυρίως εἴρηται ἐπὶ τοῦ ἀγάλματος τοῦ Διὸς, τὸ Διῒ εἴκελον· καταχρηστικῶς δὲ τὸ οἱονδήποτε ἴνδαλμα. Ἐπαφρόδιτος δὲ λείπειν τὸ ι φησὶ κατ’ ἀρχάς· ἰδείκελον, τὸ τὴν ἰδίαν ἑκάστου ἐμφαῖνον ὁμοιότητα. Ἢ παρὰ τὸ δείω δείκω, δείκελον, τὸ ἐπὶ δέει καὶ φόβῳ πεμπόμενον, ὡς εἴδωλον. Διαφέρει δὲ τὸ δείκελον καὶ εἴδωλον κατὰ τὴν φωνὴν καὶ κατὰ τὴν σημασίαν. Παρὰ δὲ Δημοκρίτῳ, κατ’ εἶδος ὅμοια τοῖς πράγμασιν ἀπόρροια ### δ 211 Δεικελισταί Μιμηταὶ παρὰ Λάκωσι ### δ 212 Δείκανα Τὰ ποικίλα ὑφάσματα καὶ μορφὰς ἔχοντα. Καὶ γὰρ τὰ πρόσωπα δείκανα καὶ δείκηλα ### δ 213 Δεικανᾶται Προσαυδᾷ, προσασπάζεται, φιλανθρωπεύεται ### δ 214 Δεικές Λαμπρὸν, περιφανὲς, ὅμοιον. Γράφεται καὶ ### δ 215 Δεικνύμενος Δεξιούμενος λόγοις· Τὼ καὶ δεικνύμενος προσέφη πόδας ὠκὺς Ἀχιλλεύς. Παρὰ τὸ δεῖξαι· οἱ γὰρ δεξιούμενοι τινὰς δοκοῦσι δεικνύειν τοῖς δεξιουμένοις τὰ ὄψα. Σημαίνει δὲ καὶ τὸ δεικνὺς, θῆκεν ἄεθλα δεικνύμενος Δαναοῖς, Ἰλιάδος ψ ### δ 216 Δείκω Σημαίνει δύο· ἐκ τοῦ δεύκω, τὸ βλέπω, τροπῇ τοῦ υ εἰς ἰῶτα· ἐκ τοῦ δείκω γίνεται τὸ δεικνύω. Ἔστι καὶ δίκω, τὸ βάλλω· καὶ δήκω, τὸ δάκνω ### δ 217 Δείκνυ Οὕτως ἀναγνώσεις, Οὐ γάρ οἱ ἠέλιος δείκνυ νομόν. Ἀπὸ τοῦ δείκνυσιν, ἀποκοπῇ. Ὅσοι δὲ ἀνέγνωσαν δεικνὺ, βουλόμενοι ἐκ τοῦ δεικνὺς παραλαμβάνειν κατὰ συστολὴν, ἥμαρτον· ἀσύστατον γάρ. Οὕτως Ἡρωδιανός. Δεικνύω δείκνυμι· ὁ παρατατικὸς, ἐδείκνυν, ἐδείκνυς, ἐδείκνυ· καὶ τὸ προστακτικὸν, Δείκνυ τὸ τῆς μιᾶς γαστρὸς εὐσεβὲς πολυάνδριον. Εἰς τοὺς Μακκαβαίους ὁ Θεολόγος· ὥσπερ τὸ ἵστην, ἵστης, Ἵστη μὲν ὄμμα. Προστακτικόν ### δ 218 Δεικτήριον Τόπος τῆς Σάμου· ὅτι ἐν αὐτῷ ἡ Ἀθηνᾶ διέγραψε τὴν κεφαλὴν τῆς Γοργόνος δεικνύουσα τῷ Περσεῖ, ὅτε αὐτὸν ἀπέστειλεν ἐπὶ τὴν γοργοτομίαν. Παρὰ τὴν δεῖξιν οὖν δεικτήριον ### δ 219 Δεῖξις Δείκω· καὶ ὁ μέλλων, δείξω· δεῖξις, καὶ ἀπόδειξις ### δ 220 Δείελος Ἀττικοὶ τὸ δίελος· Ἰλιάδος φ. εἰσόκεν ἔλθῃ δείελος ὀψὲ δύων. Ἡ δείλη, δείελος εἴρηται, ὡς ἡ ἑσπέρα, ἕσπερος· ὠνὴ, ὦνος· χολὴ, χόλος. Σύνηθες Ἴωσι τὸ ε πλεονάζειν, ἥλιος, ἠέλιος· δειλινὸν, δειελινόν· οἷον, Δειελινὸν κλίνοντος ὑπὸ ζόφον ἠελίοιο ### δ 221 Δείλη Παρὰ τὸ ἐνδεῖν καὶ ἐλλείπειν τῇ ἕλῃ, τουτέστι τῇ θερμασίᾳ, δεέλη, καὶ κατὰ κρᾶσιν δείλη. Ἀπὸ δὲ τούτου, οἷον, ἡ δείλη τῆς δείλης, γίνεται ἐπιρρηματικὴ σύνταξις· οἷον, “Δείλης ἦλθον,” ὡς παρὰ τῷ ποιητῇ, Ἔσσεται ἢ ἠὼς, ἢ δείλης, ἢ μέσον ἦμαρ ### α 2422 ἄλλως · παρὰ τὸ ἐνδεῖν τηνικαῦτα τὴν ἕλην, λέγεται δείλη καὶ δειέλη καὶ δεείλη ### δ 222 Δειλός Σημαίνει δύο· τὸν ἀσθενῆ, παρὰ τὸ δέος, δεϊλός· ἢ ὥσπερ ἀπὸ τοῦ βήσω μέλλοντος γίνεται βηλὸς, οὕτως ἀπὸ τοῦ δείδω δείσω, σημαῖνον τὸ φοβοῦμαι, γίνεται δειλός. Ἐπὶ μὲν τοῦ δειλαίου, Ὦμοι ἐγὼ δειλός. Καὶ τὸν παρ’ ἡμῖν λεγόμενον, ὡς τὸ, Ἔνθ’ ὅ τε δειλὸς ἀνὴρ ὅ τε ἄλκιμος ἐξεφαάνθη ### δ 223 Δειλιῶ Ἐκ τοῦ δειλός ### δ 224 Δειλακρίων Ὁ δειλός. Ἀριστοφάνης, Ὦ δειλακρίων, πῶς ἦλθες; Σύνθετος ἡ λέξις παρὰ τὸ δειλὸς καὶ τὸ ἄκρος, ὁ ἄκρως δειλός. Εἴρηται καὶ ### δ 225 δειλακρίνας. Δειλακρίων οὖν, ὁ ἐλεεινὸς, ταλαίπωρος, ἀχρεῖος ### δ 226 Δεῖμος Ὁ φόβος. Ὥσπερ ἀπὸ τοῦ ἄνθος γίνεται ἄνθιμος, καὶ ἀπὸ τοῦ κῦδος κύδιμος, οὕτω καὶ ἀπὸ τοῦ δέος δέϊμος καὶ δεῖμος, ὁ δέος ἐμποιῶν. Ὄνομα πρέπον Ἄρεος παιδί. Ὅμηρος, Δεῖμός τε Φόβος τε ### δ 227 Δεῖμα Ὁ φόβος. Ἔστι καὶ ῥῆμα. Ὥσπερ ἀπὸ τοῦ ποιήσω μέλλοντος γίνεται ποίημα, οὕτω καὶ ἀπὸ τοῦ δέω, τὸ φοβοῦμαι, πλεονασμῷ τοῦ ἰῶτα, δείω, ὁ μέλλων δείσω, γίνεται δεῖμα δείματος. Δειματῶ, πράττω φόβον ### δ 228 Δειμαλέος Εὐλαβής. Ὥσπερ ἀπὸ τοῦ τάρ βος γίνεται ταρβαλέος, οὕτω καὶ ἀπὸ τοῦ δεῖμος, δειμαλέος. Δεῖ δὲ γινώσκειν, ὅτι τὰ διὰ τοῦ ΑΛΕΟΣ ὑπὲρ τρεῖς συλλαβὰς πρὸ μιᾶς τὸν τόνον ἔχουσιν· οἷον ἀργαλέος, νηφαλέος. Σεσημειωμένα δὲ εἰσὶ τέσσαρα ταῦτα· δαιδάλεος, ἀπὸ τοῦ δαιδάλειος· ἔστι καὶ κονισάλεος, κονισάλεον δίφρον, ὡς παρὰ Ἀντιμάχῳ, ἀπὸ τοῦ κονισάλειος, ἀποβολῇ τοῦ ι· ἀτασθάλεος, ἀπὸ τοῦ ἀτάσθαλος, πλεονασμῷ τοῦ ε γέγονεν, ἢ ἀπὸ τοῦ ἀτασθάλειος· αἰθάλεος· τοῦτο δὲ διφορεῖται, καὶ πρὸ μιᾶς ἔχει τὸν τόνον· ἀπὸ τοῦ αἴθω γὰρ ὑπάρχει, ὡς νήφω, νηφαλέος. Ἡνίκα δὲ πρὸ δύο ἔχει τὸν τόνον, ἀπὸ τοῦ αἰθάλειος γέγονε κατὰ ἀποβολὴν τοῦ ι, ὡς παρ’ Ἀπολλωνίῳ, αἰθάλεοι πρηστῆρες. Παραγωγὴ ἀπὸ ὀνόματος, ὡς τὸ δεῖμα δειμαλέος· ἀπὸ ῥήματος, ὡς τὸ οἰδῶ οἰδαλέος· καὶ ἀπὸ ἐπιρρήματος, ὡς τὸ ῥίμφα ῥιμφαλέος ### δ 229 Δειμάμενος Τὸ θέμα δέμω, τὸ οἰκοδομῶ· ἔδειμα, ἐδειμάμην· ἡ μετοχὴ, δειμάμενος ### δ 230 Δείδεκτο Ἐδεξιοῦτο. Δείδεκτ’ Ἀχιλῆα ### δ 231 Δέδοικα Ἀπὸ τοῦ δείκω ### δ 232 Δεῖν Δεῖν ᾠήθην. Δέον εἶναι ὑπέλαβον, ἀναγκαῖον ἐνόμισα. Ὥσπερ ἀπὸ τοῦ πλέον γίνεται πλεῖν κατὰ κρᾶσιν τοῦ ε καὶ ο εἰς ΕΙ δίφθογγον, πλεῖν σταδίου λαλίστερα, ἀντὶ τοῦ πλέον σταδίου φλυαρώτερα· οὕτως καὶ ἀπὸ τοῦ δέον γίνεται δεῖν. Δεῖν τόδε γενέσθαι. Ἢ ἀπὸ τοῦ δέειν, δεῖν, ὡς πλέειν, πλεῖν ### δ 233 δείους · Ἀπὸ τῆς δέους γενικῆς καὶ σπέους γίνεται κατὰ πλεονασμὸν τοῦ ι, δείους καὶ σπείους· οἷον, Χλωροὶ ὑπαὶ δείους. Καὶ, ἥ ῥα κατὰ σπείους. Εἰς τὸ Σῖγμα ### δ 234 Δεῖνος Προπερισπώμενον, ὁ ψυκτήρ· παρὰ τὸ δέος ἐμποιεῖν ### δ 235 Δεινός Ὁ φόβου ποιητικός. Εἰς δὲ τὸ Ῥητορικὸν εὗρον, πανοῦργος, ἱκανὸς, ἀκολάκευτος, σοφὸς, ἔμπειρος. Ὥσπερ ἀπὸ τοῦ ἔλεος γίνεται ἐλεεινὸς, οὕτως καὶ παρὰ τὸ δέος γίνεται δεεινὸς, καὶ κράσει δεινὸς, ὁ φόβου ἐμποιητικός. Ὅθεν καὶ ### δ 236 Δεινίας Ὄνομα κύριον· παρὰ τὸ δεινός. Τὰ δὲ παρ’ αὐτοῦ συγκείμενα ἅπαντα διὰ διφθόγγου γράφεται, δεινόλογος, καὶ ῥῆμα δεινῶ· σημαίνει τὸ δεινοποιῶ ### δ 237 Δεῖπνος Τὸ παρ’ ἡμῖν ### α 2423 ἄριστον λεγόμενον· ὅθεν καὶ δειπνῶ ### δ 238 δόρπος δὲ, ὁ ἑσπερινός. Ἐκ τοῦ δεῖ, τοῦ σημαίνοντος τὸ πρέπει, καὶ πόνος, τὸ δείπονός τις ὢν, καὶ δεῖπνος, μεθ’ ὃν δεῖ πονεῖν. Δεῖπνον, ὁ καιρὸς τῆς τροφῆς, καὶ ἡ ἐν τοιῷδε καιρῷ διδομένη τροφή. Οἱ δὲ κωμικοὶ οἱ νεώτεροι συγχέουσι τὸν καιρὸν, ἑσπερινὴν τροφὴν δεῖπνον ὀνομάζοντες, ὡς καὶ νῦν, μεθ’ ὃν δεῖ πονεῖν. Ἕωθεν γὰρ ἐσθίοντες ἐπὶ πόλεμον ἢ ἐπὶ ἐργασίαν ἐξήρχοντο. Ἐπαφρόδιτος δὲ, παρὰ τὸ δάπτω, δάπτον καὶ δάπνον καὶ δεῖπνον, κατὰ τροπὴν καὶ πλεονασμόν ### δ 239 Δειπνιστός Ἔστι δειπνῶ, δειπνητός· Ἀλλ’ ὅτε δὴ δειπνηστὸς ἔην. Περισσὸν τὸ ς· διὰ τοῦ ἰῶτα γράφεται ἀπὸ τοῦ δειπνίζω· διὰ τοῦ ἦτα εἶπεν Ὦρος ### δ 240 Δειπνολόχος Κλεπτοφόρος. Καὶ Ἡσίοδος, γυναικὸς δειπνολόχης, τῆς κακὰ λοχούσης, τῆς λάθρα ἐσθιούσης, καὶ μὴ φανερῶς· ἥτις χωρὶς δαλοῦ τὸν ἄνδρα καίει, καὶ γηράσαι πρὸ ὥρας ποιεῖ ### δ 241 Δείρη Βαρυτόνως ἡ πόλις ### δ 242 Δειρή Ἐκ τοῦ δέρω, δέρη· καὶ πλεονασμῷ τοῦ ι, δειρή. Κυρίως ἀπὸ μεταφορᾶς· κατὰ τοῦτο γὰρ τὸ μέρος πρῶτον ἄρχονται ἐκδέρεσθαι τὰ ζῷα. Ἀπὸ δὲ τούτου μετῆλθε καὶ ἐπὶ τῶν λοιπῶν ἀνθρώπων. Οἱ μέντοι Αἰολεῖς δέρρη λέγουσι· καὶ κατὰ παρασχηματισμὸν δέρρις. Σημαίνει δὲ τὴν τεταμένην βύρσαν ### δ 243 Δεῖσα Ἡ ὑγρασία, ὁ ὑγρώδης καὶ βοτανώδης τόπος. Παρὰ τὸν δεύσω μέλλοντα γίνεται δεῦσα καὶ δεῖσα, ἡ δυσωδία. Εἴρηται παρὰ τὸ δίω τὸ διὰ τοῦ ι γραφόμενον, ὃ σημαίνει τὸ φοβοῦμαι· ἵν’ ᾖ δίσα, ἡ δυσοσμία, ἣν φεύγομεν. Εἴτε οὖν διὰ τοῦ ι, εἴτε διὰ τῆς ΕΙ διφθόγγου, τὸ δίω καὶ δείω διφορεῖται· ὅθεν δέος καὶ δίος διὰ τοῦ ι. Ὅθεν, Τρὶς περὶ ἄστυ μέγα Πριάμου δίον ### δ 244 Δεισήνωρ Ὄνομα ἥρωος· παρὰ τὸν δείσω μέλλοντα καὶ τὸ ἀνὴρ, ὡς Εὐήνωρ, Ἀντήνωρ· τὸ γὰρ ἀνὴρ ἐν τῇ συνθέσει τρέπει τὸ μὲν ἄλφα εἰς ἦτα, τὸ δὲ η εἰς ω· Δεισήνορά θ’ Ἱππόθοόν τε ### δ 245 Δεισιδαιμονία Λέγεται ἡ πρὸς τοὺς πονηροὺς δαίμονας ἐπιμέλεια εἰς τὸ ### δ 246 δείδω καὶ φόβος. Γίνεται παρὰ τὸ δείδω καὶ τὸ δαίμων, ὃ σημαίνει τὸν θεόν. Ἰστέον ὅτι παρὰ μὲν τοῖς Ἕλλησιν ἐπὶ καλοῦ λαμβάνεται· παρὰ δὲ ἡμῖν τοῖς Χριστιανοῖς ἐπὶ τῆς ἀσεβείας λέγεται ἡ δεισιδαιμονία ### δ 247 Δεισιδαίμων Θεοσεβὴς, ἡ ἀμφίβολος περὶ τὴν πίστιν, καὶ οἱονεὶ δεδοικώς ### δ 248 Δηθύνω Τὸ βραδύνω. Ἐκ τοῦ δηθὰ, ὃ σημαίνει τὸ ἐπὶ πολὺ, δηθύω· καὶ πλεονασμῷ τοῦ ν, δηθύνω· πλεονάζει γὰρ τὸ ν ἐν τοῖς ῥήμασι. Πολλὰ γὰρ ῥήματα ἀπὸ ἐπιρρημάτων γίνεται, ὡς ὄψιον, ὀψίζω· θαμὰ, θαμίζω. Τὸ ### δ 249 δῆθεν ποτὲ μὲν ἐστὶ παραπλήσιον δὴ, ποτὲ δὲ ὡς δή ### δ 250 Δηθά Ἐπίρρημα χρόνου δηλωτικόν. Ἐκ τοῦ Δὴν γίνεται δηνθά· καὶ ἀποβολῇ· οἷον, Δηθὰ μάλα στενάχων. Πολλὰ, συνεχῶς ### δ 251 Δήϊος Ὁ πολεμικός· καὶ ἐπίθετον τοῦ πολέμου, Δήϊον ἐς πόλεμον. Καὶ πάλιν σημαίνει τὸν ἐχθρὸν καὶ πολέμιον, καὶ δηίοισι. Παρὰ τὸ δέος, δέϊος, καὶ δήϊος, ὁ δέος ἐμποιῶν. Ἢ παρὰ τὸ δαίω, τὸ καίω, δάϊος, καὶ δήϊος, ὁ καυστικός. Ἢ παρὰ τὸ δαίω, τὸ κόπτω, δήϊος, ὁ διακοπτικὸς ἀνθρώπων καὶ οἴκων καὶ πόλεων καὶ δένδρων ### δ 252 Δηΐων Ἀπὸ τοῦ δήϊος γίνεται δηΐων, ὡς ἀπὸ τοῦ διπλάσιος, διπλασίων ### δ 253 Δηϊοτής Ἡ μάχη· παρὰ τὸ δῃοῦσθαι ἐν αὐτῇ τοὺς τιτρωσκομένους ### δ 254 Δηιώσας Σημαίνει τὸ διακόψας. Ἔστι δαίω, τὸ κόπτω, ἢ καίω· διαλύσει τῆς ΑΙ διφθόγγου γίνεται δαῒς, καὶ ὄνομα δάϊος καὶ δήϊος, τροπῇ τοῦ ἄλφα εἰς ἦτα· καὶ ῥῆμα δηΐω· ἐξ οὗ τὸ δηΐουν· καὶ περισπωμένως δηϊῶ· εἶτα κατὰ συναίρεσιν δῃῶ δῃώσω ### δ 255 Δήετε Εὑρίσκετε. Παρ’ ὃ τινὲς καὶ τὴν Δήμητραν Δηὼ λέγουσι, διὰ τὸ τοὺς ἐντυγχάνοντας αὐτῇ τὴν θυγατέρα ζητούσῃ, λέγειν ### δ 256 δήεις ὅ ἐστιν εὑρήσεις. Γίνεται δὲ παρὰ τὸ δέω, τὸ σημαῖνον τὸ εὑρίσκω, δήω ### δ 257 Δηώ Ἡ Δημήτηρ· καὶ διφορεῖται, ὡς φησὶν ὁ τεχνικός. Οἶδε γὰρ ἡ παράδοσις τὸ ἦτα μετὰ τοῦ ἰῶτα, καὶ χωρὶς τοῦ ἰῶτα. Καὶ εἰ μὲν μὴ ἔχει τὸ ἰῶτα, λέγει ὅτι ἐστὶ παρὰ τὸ δήω τὸ σημαῖνον τὸ εὑρίσκω· καὶ γὰρ ἡνίκα περιήρχετο εἰς ζήτησιν τῆς θυγατρὸς αὐτῆς, κατ’ εὐφημισμὸν ἔλεγον πάντες ### δ 258 δήεις τουτέστιν εὑρήσεις· ἢ ἐπειδὴ αὕτη ἐφεῦρε τὸν σῖτον. Εἰ δὲ ἔχει τὸ ἰῶτα, λέγεται ὅτι γέγονε παρὰ τὸ δαίω, τὸ κόπτω, κατὰ τροπὴν Ἰωνικὴν τοῦ ἄλφα εἰς ἦτα. Καὶ γὰρ ἡ Δημήτηρ γῆ ἔστιν· ἡ γῆ δὲ διακόπτεται ἐν τῷ ἀροτριᾶσθαι. Ἢ παρὰ τὸ δαίω, τὸ καίω· ὅτι μετὰ λαμπάδων ἐζήτει τὴν θυγατέρα. Τινὲς δέ φασιν, ὡς λέγει ὁ τεχνικὸς, ὅτι ὑποκοριστικόν ἐστιν ἀπὸ τοῦ Δημήτηρ Δηώ· ἀγνοοῦντες τὸν σχηματισμὸν τῶν τοιούτων ὑποκοριστικῶν. Τὰ γὰρ τοιαῦτα ὑποκοριστικὰ θέλει φυλάττειν τὸ σύμφωνον τῆς δευτέρας συλλαβῆς τῶν ἰδίων πρωτοτύπων· οἷον, Ὑψιπύλη, Ὑψώ· Εἰδοθέα, Εἰδώ. Εἰ οὖν Δημήτηρ, Δημὼ ὤφειλεν εἶναι. Ἀλλ’ οὐκ ἔστιν ὑποκοριστικόν ### δ 259 δηὼ ἢ ὅτι πολλὴν ἐδῄωσε γῆν, τουτέστι διέκοψε, ζητοῦσα τὴν θυγατέρα· ἢ γηώ τις ἐστὶ, κατὰ τροπὴν τοῦ γάμμα εἰς δέλτα. Ἢ ὅτι λυπουμένη διὰ τὴν θυγατέρα, ἐδαίετο τὴν ψυχήν. Ἢ Δηὼ, παρὰ τὰς δηάς· οὕτω γὰρ ### δ 260 δηαὶ προσαγορεύονται ὑπὸ Κρητῶν αἱ κριθαί ### δ 261 Δῆλος καὶ εὔδηλος Παρὰ τὸ δήω, τὸ εὑρίσκω, Ὁ μέλλων, δήσω· καὶ δῆλος, ὁ εὑρετὸς καὶ προφανὴς, ὡς παρὰ τὸ ἥσω, ἧλος. Ἢ ὅτι πρῶτον ἐστὶ τὸ δέω, τὸ σημαῖνον τὸ εὑρίσκω· οὗ μέμνηται Ἀλκαῖος. Ἐγὼ μέν κ’ οὐ δέω ταῦτα μαρτυρεῦντας. Καὶ ὡς εἴκω, εἴκελος, οὕτω δέω, δέελος· τὰ γὰρ πρόδηλα ῥᾳδίως εὑρίσκονται. Ἀπὸ δὲ τοῦ δέω κατ’ ἔκτασιν δήω· ἀφ’ οὗ τὸ δῆλος ### δ 262 Δῆλος Ἡ ἱέρεια τοῦ Ἀπόλλωνος, εἴρηται ὅτι κρυπτομένην αὐτὴν ἐν τῇ θαλάσσῃ ὁ Ζεὺς δήλην ἐποίησε, καὶ ἀνέδωκεν, ἵνα ᾖ Λητώ. Ζεὺς γὰρ ἐρασθεὶς Λητοῦς τῆς Κοίου θυγατρὸς ἑνὸς τῶν Τιτάνων καὶ Φοίβης, ἔγκυον αὐτὴν ἐποίησεν· ἥτις, δεκαμηνιαίου χρόνου διαγενομένου, παρεγένετο διὰ θαλάσσης εἰς Ἀστέριον τὴν νῆσον, μίαν οὖσαν τῶν Κυκλάδων· ἐκεῖ τε ἐλθοῦσα καὶ ἁψαμένη δύο φυτῶν ἐλαίας καὶ φοίνικος, διδύμους ἀπεκύησε παῖδας, Ἄρτεμιν καὶ Ἀπόλλωνα· καὶ τὴν νῆσον ἐκάλεσε Δῆλον, ὅτι ἐξ ἀδήλου βάσεως ἐρριζώθη ### δ 263 Δῆλος Ὁ φανερός· ἐκ τοῦ δαλὸς, τροπῇ τοῦ ἄλφα εἰς η, καὶ ἀναδόσει τοῦ τόνου ### δ 264 Δηλῶ Τὸ φανερῶ, ἐκ τοῦ δῆλος· καὶ τὸ βλάπτω, ἐξ οὗ τὸ δηλήσονται· καὶ ### ε 28 ἐδηλήσαντο ἀντὶ τοῦ ἔβλαψαν. Γίνεται παρὰ τὸ δῆρις, ὃ σημαίνει τὴν μάχην, δηρῶ, καὶ δηλῶ· ἢ παρὰ τὸ κῆλα, τὰ βέλη, τροπῇ τοῦ κ εἰς δ, γίνεται δηλῶ, τὸ βλάπτω· καὶ ### δ 265 δηλητήριον τὸ θανάσιμον καὶ βλαπτικόν ### δ 266 Δῆμος Τὸ πλῆθος· παρὰ τὸ δέω, τὸ δεσμεύω. Δέω, δέμος καὶ δῆμος, ὁ συνδεδεμένος ὄχλος, ὡς μένω, μένις καὶ μῆνις. Ἢ παρὰ τὸ δέμας, δῆμος, οἷον ἓν σῶμά τι ὑπάρχων. Ἢ δίδημι, τὸ δεσμῶ· ὁ μέλλων, δήσω· καὶ ἐξ αὐτοῦ δῆμος. Τὰ δὲ περιληπτικὰ δύο συντάξεις ἐπιδέχεται, τῷ λόγῳ τῆς φωνῆς, καὶ τῷ λόγῳ τοῦ σημαινομένου· ἡ μὲν φωνὴ, ἑνική· τὸ δὲ σημαινόμενον, πληθυντικόν. Τὸ ΔΗ, ἦτα· διότι εὑρέθη παρὰ τοῖς Δωριεῦσι λεγόμενον δᾶμος· καὶ ἡμεῖς τὰ τῶν Δωριέων α εἰς η τρέπομεν ### δ 267 Δηλονότι Παρὰ τὸ δῆλον, τὸ φανερὸν, καὶ τὸ ὅτι, ἐπίρρημα ἐπιτάσεως, σημαίνει τὸ πάνυ. Δηλονότι γάρ ἐστι τὸ πάνυ φανερόν ### δ 268 Δήπουθεν δηλονότι, ἢ ἔκ τινος τόπου ### δ 269 Δῆθεν ὡς δὴ μάλιστα· ἐκ τοῦ δηθύνω ### δ 270 Δημεύειν Τὸ τινὸς οὐσίαν δημοσιῶσαι· καὶ τὸ ἐνδημεῖν· ἔνιοι τὸ δημαγωγεῖν ### δ 271 Δημός Σημαίνει δύο· ὀξυτόνως, τὸ λῖπος· Ἐν πίονι δημῷ. Παρὰ τὸ δαίω, τὸ καίω, ὁ δεύτερος ἀόριστος, ἔδαον· δαμὸς καὶ δημὸς, τὸ καιόμενον ἐν ταῖς θυσίαις· ἢ δι’ οὗ καίονται αἱ θυσίαι· καυστικὸν γὰρ τὸ λῖπος. Ὡς παρὰ τὸ θύω, θυμός· καὶ χύω, χυμός· οὕτω καὶ δήω, τὸ καίω, δημός. Ἢ παρὰ τὸ δέω, τὸ δεσμῶ, δεμὸς καὶ δημὸς, κατὰ ἀντίφρασιν, τὸ εὐδιάλυτον ### δ 272 Δῆ μος σημαίνει δύο· τὸ λῖπος, καὶ τὸν δημότην κατὰ διάλεκτον, ὡς ἐν τῷ μ Ὅμηρος δημὸν τὸν δημότην φησὶ, τὸν δημοτικόν ### δ 273 Δημάδης Οὐκ ἔχει τὸ ι· ἀπὸ γὰρ τοῦ Δημέας γίνεται Δημεάδης, καὶ κατὰ συναίρεσιν, Δημάδης. Καὶ ὤφειλεν εἰς τὸ η γίνεσθαι ἡ κράσις· ἀλλὰ διὰ τὸν χαρακτῆρα εἰς α ἐγένετο· τὰ γὰρ εἰς ΔΗΣ πατρωνυμικὰ, ἢ τύπου πατρωνυμικοῦ ὄντα, ἢ τῷ ι θέλει παραλήγεσθαι, ἢ τῷ ἄλφα· οἷον, Πηλείδης, Αἰακίδης· Εὐριμάδης, Πυλάδης. Οὕτως οὖν καὶ Δημάδης ### δ 274 Δήμαρχος Ὁ δήμου τινὸς ἄρχων· ὃς καὶ τοῦ κατὰ χώραν δήμου προΐστατο, καὶ ἀπεγράφετο τὰς οὐσίας ἑκάστῳ πρὸς τὰ δημόσια ὀφλήματα ### δ 275 Δημόκοινος Δημόσιος βασανιστὴς, ἢ ὁ δήμιος· ἤγουν ὁ ἐκ τοῦ δήμου τὸ φονεύειν κληρωθείς. Σοφοκλῆς, Οἷος γὰρ ἡμῶν δημόκοινος οἴχεται. Εἴρηται παρὰ τὸ καίνειν, τὸ φονεύειν, ὁ ἐκ τοῦ δήμου ἐπιτετραμμένος καίνειν· καὶ τροπῇ τοῦ α εἰς ο, δημόκοινος ### δ 276 Δημόσιος Ὁ τῆς πόλεως δοῦλος, ὃς ὑπηρετεῖ τοῖς δικαστηρίοις καὶ τοῖς κοινοῖς ἔργοις. Ἐκ τοῦ Ῥητορικοῦ. Δῆμος, δημότης, καὶ δημόσιος ### δ 277 δημοσιεύειν τὸ τὰ δημόσια ὑπηρετεῖν ἐπὶ μισθῷ ### δ 278 Δημωδέστερος Ἀσχημονέστερος· διὰ τὸ ἐν ὄψει πάντα γινόμενα διὰ τὸν δῆμον ### δ 279 Δημοθοινία Τοῦ δήμου εὐωχία ἢ θυσία ### δ 280 Δημοῦσθαι Παίζειν. Οὕτως Πλάτων. Καὶ ### δ 281 Δήμια Τὰ δημόσια, τὰ παρὰ τοῦ δήμου ἐξαιρέτως διδόμενα τοῖς βασιλεῦσιν. Ἰλιάδος ρ· Δήμια πίνουσι καὶ σημαίνουσιν ἕκαστος. Τὰ διδόμενα παρὰ τοῦ δήμου καταναλίσκουσι ### δ 282 Δημιουργός Πολλὰ σημαίνει ἡ λέξις. Σημαίνει γὰρ τοὺς τεχνίτας· ἀφ’ ὧν καὶ ὁ τῶν πάντων ποιητὴς Θεὸς δημιουργὸς εἴρηται. Δημιουργοὶ δὲ ἐκαλοῦντο παρά τε Ἀργείοις καὶ Θεσσαλοῖς οἱ περὶ τὰ τέλη· ἵνα σημαίνῃ τὰ δημόσια ἐργαζομένους, καὶ διὰ φροντίδος ἔχοντας· σημαίνει καὶ τὰς παρὰ τοῖς Ἀττικοῖς τὰς πλακοῦντας ἐργαζομένας γυναῖκας. Λέγουσι δ’ οὕτως τοὺς ἐμπείρους, ἐνίοτε δὲ τοὺς ὁτιοῦν ποιοῦντας. Λέγονται καὶ οἱ περὶ τὰς χειρουργίας καὶ τὴν τῶν τεχνῶν ἐπιμέλειαν· κοινὰς γὰρ μονονουχὶ παρεῖχον τὰς χεῖρας ### δ 283 Δημήτηρ Παρὰ τὸ γῆ καὶ τὸ μήτηρ, γημήτηρ τὶς οὖσα· καὶ τροπῇ τοῦ γ εἰς δ· ἢ δημομήτηρ, κατὰ συγκοπήν· ἢ παρὰ τὸ διελεῖν τὴν γῆν καὶ τέμνειν ἐν τῇ ἀροτριάσει. Ἢ παρὰ τὸ δήω, τὸ εὑρίσκω· ἢ παρὰ τὸ δαίω, τὸ καίω· λαμπαδοῦχος γὰρ ἡ θεός. Σημαίνει δὲ καὶ αὐτὴν τὴν θεὸν, καὶ τὸν καρπὸν, καὶ τὸν σῖτον, καὶ τὴν γεωργικὴν ἐπιστήμην ### δ 284 Δημήτερος ἀκτή · διὰ τὸ κατάγνυσθαι ἐν τῇ ἅλῳ τὸν στάχυν τὸν εὐαγῆ, ἢ αὐτὸν τὸν σῖτον ἐν τῷ μύλῳ θραύεσθαι ### δ 285 Δημήτριος Ὁ πύκτης. Τοιοῦτοι δέ εἰσι καὶ οἱ πύκται· ἢ ἐπειδὴ ἐν ταῖς ἀμφισβητήσεσιν ἔτυπτε τοὺς ἀμφισβητοῦντας ### δ 286 Δήν Ὅμηρος, Δὴν δ’ ἄνεῳ ἦσαν. Τουτέστιν ἐπὶ πολὺν χρόνον ἄφωνοι ὑπῆρχον καὶ ἥσυχοι. Ἀπὸ τοῦ αἰὼν, ὃ σημαίνει τὸν τῆς ζωῆς χρόνον, πλεονασμῷ τοῦ δ, δαιών· καὶ συγκοπῇ, δών· καὶ τροπῇ, δήν. Τὰ δὲ εἰς ΗΝ ἐπιρρήματα διὰ τοῦ η γράφεται ### δ 287 Δήνεα Ἰλιάδος δ, ἤπια δήνεα οἶδε. Τὰ βουλεύματα· ἀπὸ τοῦ μήδεα, τροπῇ τοῦ μ εἰς ν, ἢ παρὰ τὸ δὴν ἐπίρρημα· χρόνου γὰρ δεῖται ἡ βουλή. Ἔνθεν καὶ παροιμία, Δηρὸν βουλεύειν, ἵν’ ἔχῃ καὶ πολλὸν ἄμεινον. Ἢ παρὰ τὸ δήω, τὸ εὑρίσκω, δῆνος, ὡς κτήσω, κτῆνος ### δ 288 Δηρόν Ὀνοματικὸν ἐπίρρημα. Πολλὰ γὰρ εἰσὶ τοιαῦτα· ὥσπερ ἡ πέρα, τῆς πέρας, τὴν πέραν· καὶ ἐπίρρημα, Πέραν τοῦ χειμάρρου τῶν Κέδρων. Καὶ πρώϊος, πρωΐα· ἡ αἰτιατικὴ, πρωΐαν, καὶ τροπῇ Βοιωτικῇ, πρωΐην· ἐξ οὗ τὸ πρῴην ἐπίρρημα. Οὕτω δηρὸν, τὸ ἐπὶ πολὺν χρόνον ### δ 289 Δηναιός Ὄνομα ἀρσενικὸν, ὁ πολυχρόνιος. Ἰλιάδος ε, Ὅττι μάλ’ οὐ δηναιὸς, ὃς ἀθανάτοισι μάχηται. Τὸ οὐδέτερον, δηναιόν· καὶ συγκοπῇ, δηνόν· καὶ τροπῇ τοῦ ν εἰς ρ, δηρόν· καὶ μετάγεται εἰς ἐπιρρηματικὴν σύνταξιν. Τὸ ΔΗ, η· καὶ τὸ ΡΟΝ, μικρόν· ὅτι ἀπὸ ὀνόματος παρήχθη· τὰ γὰρ ἀπὸ διαφόρων πτώσεων εἰς ἐπιρρηματικὴν σύνταξιν μεταγόμενα, καὶ τὴν αὐτὴν γραφὴν ταῖς πτώσεσιν ἔχει ### δ 290 Δῆρις Ἡ μάχη καὶ ἡ ἔρις· Δῆριν ἀπειρεσίην πολεμόκλονον ἔργον Ἄρηος. Παρὰ τὸ ΔΑ καὶ τὸ ἔρις, δάερίς τις οὖσα, ἡ μεγάλη ἔρις. Ἢ παρὰ τὸ δηλεῖσθαι, δῆλις καὶ δῆρις. Ἢ παρὰ τὸ δαίω, τὸ σφάζω καὶ κόπτω, γίνεται ὄνομα δάϊς βαρύτονον· καὶ ἐκτάσει τοῦ α εἰς η, δῆϊς· καὶ πλεονασμῷ τοῦ ρ, δῆρις. Ἐκ τούτου γίνεται ῥῆμα δηρίω καὶ δηριῶ, περισπώμενον καὶ βαρύτονον· ὡς κόνις κονίω, δῆρις δηρίω καὶ δηριῶ· οἷον, Δὴ τότε δηριόωντο Ποσειδάων καὶ Ἀπόλλων ### δ 291 Δία Ἡ Νάξος οὕτως πρότερον καλουμένη. Ὅμηρος, Δίῃ ἐν ἀμφιρύτῃ. Ἀπὸ τῆς Διὸς γενικῆς· διότι ἐν αὐτῇ ἐτράφη ὁ Ζεύς. Καλλίμαχος, Ἐν Δίῃ· τὸ γὰρ ἔσκε παλαίτερον οὔνομα Νάξῳ ### δ 292 Διαβασιλίζεται Τῆς βασιλείας ἀντιποιεῖται ### δ 293 Διάβολος Παρὰ τὸ διαβάλλειν. Τὰ δὲ παρὰ τὸ βάλλω συγκείμενα διὰ τοῦ ο μικροῦ γράφεται· οἷον, ἐλαφηβόλος, ἑκατηβόλος. Καὶ ### δ 294 Διαβούλιον Οὐδέτερον ὑποκοριστικόν· παρὰ τὸ βουλὴ βούλιον καὶ διαβούλιον. Προπαροξύνεται. Πᾶν εἰς ΟΝ οὐδέτερον καθαρὸν μονογενὲς τῷ ι μόνῳ παραληγόμενον ὑπὲρ τρεῖς συλλαβὰς προπαροξύνεται, εἴτε κύριον, εἴτε προσηγορικὸν, εἴτε ὑποκοριστικόν ### δ 295 Διαίνω Τὸ βρέχω, τὸ ὑγραίνω. Ὅμηρος, δίαινε δέ μιν μέλαν ὕδωρ. Κυρίως τὸ ἐκ Διὸς βρέχεσθαι. Διὸς διῶ, διαίνω, ὡς μιῶ, μιαίνω ### δ 296 Δίαιτα Δαὶς δαιτὸς δαῖτα, καὶ δίαιτα ### δ 297 Διαιτηταί Κριταί· καὶ ### δ 298 Διαείσεται Γνωρίσει, διαγνώσεται, γνώσει, μαθήσεται. Ἰλιάδος θ, Αὔριον ἣν ἀρετὴν διαείσεται ### δ 299 Διαδικασία Οὐχ ἁπλῶς πᾶσα δίκη, ἀλλ’ ἐν αἷς περί τινος ἀμφισβήτησίς ἐστι. Λέγεται διαδικάσαι τις πρὸς τὸ δημόσιον, ὡς ὀφειλομένων αὐτῷ χρημάτων ἐν τῇ δημευθείσῃ οὐσίᾳ. Διογενιανός· ἡ ἐπίκρισις τοῦ ἐπιτηδείου πρὸς λειτουργίαν καὶ εἰς τἄλλα ### δ 300 Διακέκοπται Οἷον ἀδοκίμαστόν ἐστι. Διέκοπτον γὰρ τὸ ἀδόκιμον νόμισμα οἱ παλαιοί ### δ 301 Διαβούλια Τὰ ἐκ λογισμῶν ἀτόπων πταίσματα ### δ 302 Διακναιόμενος Ξεόμενος, ἢ λυπούμενος· καὶ ### κ 17 Καῦνος γὰρ λέγεται ὁ κλῆρος. Κρατῖνος Πυτίνῃ, Ἀπὸ προτέρου τὸν καῦνον ἀριθμήσεις. Καὶ ἐγὼ, ὡς Καυνίων μάλιστα χρωμένων ### δ 303 Διαγράψαι Ἀντὶ τοῦ ἀνελέσθαι τὸ ἔγκλημα. Λέγεται δὲ διαγράψαι καὶ τὸ διαξύσαι· ἀπὸ τῶν περιγεγραμμένων καὶ περαιουμένων ### δ 304 Διακουράζεσθαι Τὸ ἀγενὲς βλέπειν· παρὰ τὸ διάγειν τὰς κόρας τῶν ὀφθαλμῶν, καὶ μὴ ἐπ’ εὐθείας βλέπειν· ἢ τὸ ἀτενὲς, διὰ τὸ τοὺς ὀφθαλμοὺς κόρας λέγεσθαι ### δ 305 Διακωδωνισθέντες Διαφημισθέντες. Ἐπιπλεῖστον ἐπὶ τῶν διαπαιζομένων λαμβάνεται· τέτακται δὲ καὶ ἐπὶ τοῦ διαπειραθέντες. Οὕτω Λυσίας. Ἀπὸ τῶν ἵππων μετενήνεκται· εἰώθασι γὰρ οὕτω δοκιμάζειν τοὺς γενναίους ἵππους, εἰ μὴ καταπλήσσονται τὸν ἐν τῷ πολέμῳ θόρυβον, τοὺς κώδωνας ψοφοῦντες ### δ 306 Διακριδόν Διακεκριμένως, ἐν διακρίσει, ἐξ ἐπικρίσεως ### δ 307 Διακρινθεῖτε Ἄλλοι δὲ διακρινθεῖτε τάχιστα, Ἰλιάδος γάμα, ἀντὶ τοῦ διαχωρισθείητε. Τὸ θέμα, διακρίνω· κρινῶ, κέκρικα, κέκριμαι, ἐκρίθην· κρινθεὶς κρινθέντος, κρινθείην. Ἢ ἐκ τοῦ διεκρίθην, πλεονασμῷ τοῦ ν ποιητικῶς γίνεται διεκρίνθην· τὸ εὐκτικὸν, διακρινθείημεν, διακρινθείητε· καὶ κατὰ συγκοπὴν, διακρινθεῖτε, ὡς τὸ διακοσμηθεῖμεν ἐκ τοῦ κοσμηθείημεν κατὰ συγκοπήν. Εὐκτικὸν παθητικοῦ πρώτου ἀορίστου ### δ 308 Διεκωδώνισε Διεπείρασεν· ἐπειδὴ περιϊόντες τοὺς περιβόλους τοῖς κώδωσιν οἱ τειχοφυλακοῦντες ἀπόπειραν ἐποιοῦντο τοῖς τεταγμένοις φυλάττειν. Ζήτει εἰς τὸ ### δ 309 Διάθεσις Ἐχρῶντο τῇ διαθέσει οἱ ῥήτορες ἐπὶ γνώμης ἢ διανοίας τῶν δρώντων, καὶ ἐπὶ τοῦ διαθεῖναι λόγον, καὶ ἐπὶ τοῦ ἐξαγγεῖλαί τι, καὶ ἐπὶ διακοσμήσεως. Καὶ ### δ 310 διατίθεσθαι διαθήκας γράφειν· λαμβάνεται καὶ ἐπὶ τοῦ πωλεῖν τὰ προσόντα, καὶ ἐπὶ τοῦ πάσχειν ### δ 311 Διαβήτης Ὄργανόν τι τεκτονικόν ### δ 312 Διάγειν Παρέλκειν, καὶ ἐξαπατᾶν ### δ 313 Διαγραφή Ἡ συνθήκη· καὶ ἐπὶ ζωγραφικοῦ πίνακος ### κ 18 κίγκλος δὲ, ὄρνεον, ἡ καὶ σεισοπυγίς ### δ 314 διακριεῖς οἱ Εὐβοεῖς, ἀπὸ ὄρους τῆς Εὐβοίας. Εἴρηται, ὅτι ἔν τινι ὄρει τῆς Εὐβοίας διεκρίθησαν πρὸς ἀλλήλους περὶ τοῦ καλλίστου τῶν γεγονότων Ἥφαιστος καὶ Ἑρμῆς καὶ Ἀθηνᾶ· καὶ Ἥφαιστος μὲν, ὅτι ἄνθρωπος θαυμάσιον θεῶν ἔργον· Ἑρμῆς δὲ, οἰκίαν χρησιμώτατον· Ἀθηνᾶ δὲ, βοῦν. Ἀπὸ τῆς διακρίσεως οὖν τό τε χωρίον καὶ οἱ Εὐβοεῖς ἀπὸ μέρους ὠνομάσθησαν ### δ 315 Διάκτορος Παρὰ τὸ διάγω, διῆκται, διάκτωρ διάκτορος· καὶ μετάγεται ἡ γενικὴ εἰς εὐθεῖαν· ὁ τοὺς λόγους διάγων. Ὅμηρος, διακτόρῳ Ἀργειφόντῃ. Ἄγοντι τὰς ἀγγελίας τῶν θεῶν, ἀγγελιαφόρῳ, ἢ διατόρῳ καὶ σαφεῖ κατὰ τὸ λέγειν, καὶ διαγγέλλοντι καὶ σημαίνοντι τὰς ἀγγελίας· ἐκ τοῦ τορῶ, τὸ σαφηνίζω· ἀφ’ οὗ Ἀριστοφάνης, Εἰ μὴ τετορήσω ταῦτα καὶ λακήσομαι. Γίνεται οὖν διάτορος, καὶ πλεονασμῷ τοῦ κάππα, ὁ διασαφηνίζων ἐν τῷ λέγειν. Ἐπὶ δὲ τοῦ Ἑρμοῦ φασὶ παρὰ τὸ κέαρ τῶν τετελευτηκότων κομίζειν· ἢ ὁ διάγων τὰς ψυχάς· τοῦ γὰρ Ἑρμοῦ ἐπίθετον· παρὰ δὲ τοῖς ἄλλοις ποιηταῖς ἁπλῶς ἐπὶ τοῦ διακόνου τίθεται. Καλλίμαχος ἐπὶ γλαυκὸς τὸ ἐπίθετον, Ἀλλὰ θεῆς ἥτις με διάκτορον ἔλλαχε Παλλάς. Διάκονον καὶ διαγωγέα τῶν ψυχῶν ### δ 316 Διάκονος Ἀπὸ τοῦ ἐνέκω, τὸ φέρω καὶ προσενέγκω, ἐν συνθέσει, διαενέκω· καὶ ῥηματικὸν ὄνομα, διαένεκος· καὶ καθ’ ὑπέρθεσιν καὶ τροπῇ, διαέκονος· καὶ κράσει τοῦ α καὶ ε εἰς α μακρὸν διάκονος, ὁ διαφέρων τὰ κελευόμενα. Τινὲς παρὰ τὸ κονεῖν, τὸ ὑπηρετεῖν, καὶ ἐγκονεῖν, τὸ ἐπείγεσθαι· ὅθεν τὸ ### δ 317 Διακηρυκεύεται Διὰ κηρύκων συνθήκας ἢ πρεσβείας ποιεῖται· παρὰ τὸ κήρυξ κήρυκος, κηρυκεύω καὶ διακηρυκεύω ### δ 318 Διάλεκτος Ἤτοι καθ’ ἣν ἕκαστοι ἄνθρωποι διαλέγονται πρὸς ἀλλήλους κατὰ τὴν ἰδίαν συνήθειαν· ἢ ἀπὸ τοῦ διαλελέχθαι καὶ διακεκρίσθαι ἀπὸ τῶν ἄλλων· ἑκάστη γὰρ αὐτῶν διακέκριται τῆς ἑτέρας· ἀπὸ τοῦ ἐξηλέχθαι ὡς κρατιστεύουσα ### δ 319 Διαμπάξ Διόλου, διαπαντὸς, διηνεκῶς, ἐξεναντίας· ἀπὸ τοῦ διαρπάζω διαρπάξω, ἀποβολῇ τοῦ ω, καὶ τροπῇ τοῦ ρ εἰς τὸ μ ### δ 320 Διαμπερές Διαμπὰξ, διόλου. Παρὰ τὸ πέρας, διαπέρας· κατὰ πλεονασμὸν τοῦ μ, καὶ μεταθέσει Ἰωνικῇ τοῦ α εἰς ε, διαμπερὲς, τουτέστι τὸ ἀπ’ ἀρχῆς ἕως τοῦ τέλους πέρας ### δ 321 Διαλείμματα Διαστήματα, διαχωρίσματα· Θεὸς ἐν σαρκὶ, καὶ οὐκ ἐκ διαλειμμάτων ἐνεργῶν. Ὡς ἐν τῷ Προτρεπτικῷ ὁ ἅγιος Βασίλειος εἰς τὴν Χριστοῦ γέννησιν ### δ 322 Διαμῶ Τὸ θερίζω· σχήματος συνθέτου, ἐκ τῆς διὰ προθέσεως καὶ τοῦ ἀμῶ, τὸ θερίζω· ἔστι δὲ δευτέρας συζυγίας· καὶ ὁ μέλλων, διαμήσω, διάμησε. Τὸ δὲ ἀμῶ, ἐξ τοῦ ἄμη, ὅπέρ ἐστι γεωργικὸν ἐργαλεῖον, ἡ λεγομένη δρεπάνη ### δ 323 Διαμυλλαίνειν Ἀριστοφάνης, διαμωκᾶσθαι τοῖς χείλεσιν· ἀπὸ τῶν μύλλων ### μ 9 μύλλαι γὰρ τὰ χείλη· καὶ μύσταξ. Ἢ τὸ ἐσθίειν, καὶ διακόπτειν καὶ διαστρέφειν τὰ χείλη ### δ 324 Διαμυδαίνεται Διαπηδᾷ, καὶ διαρρεῖ, καὶ διηθεῖται ### δ 325 Διάνοια Ἡ ἐνθύμησις, διάνοά τις οὖσα ἡ διανοουμένη ### δ 326 Διαμετρητός Ἡ εὐθεῖα διαμετρητὸς, σχήματος παρασυνθέτου. Καὶ πόθεν διαχωρίζεται τὰ παρασύνθετα ἐκ τῶν συνθέτων; Ἐκ τῆς διαφορᾶς τοῦ τόνου. Τὰ μὲν γὰρ σύνθετα προπαροξύνεται, τὰ δὲ παρασύνθετα ὀξύνεται. Ταῦτα δὲ ὀξύνεται, ἐπειδὴ ἀπὸ ῥήματος ἔσχον τὴν σύνθεσιν· οἷον, ἐκλέγω, ἐκλεκτός· ἐπίλεκτος δὲ προπαροξύνεται, ὅτι ἀπὸ ὀνόματος ἔσχε τὴν σύνθεσιν, ἐκ τῆς ἐπὶ προθέσεως, καὶ τοῦ λεκτός. Οὕτως οὖν καὶ διαμετρῶ διαμετρήσω, διαμετρητός ### δ 327 Διαπρύσιον Ἤϋσε δὲ διαπρύσιον. Ἐξάκουστον, μέγα, καὶ διαβόητον. Παρὰ τὸ πεύθομαι, ἐπυθόμην, πύσιον· καὶ πλεονασμῷ τοῦ ρ. Ἢ ἀπὸ τοῦ περῶ περάσω, περάσιον· καὶ κατὰ συγκοπὴν, πράσιον· καὶ τροπῇ, πρύσιος, καὶ διαπρύσιος, ὡς μάθω, μῦθος, μύθιος ### δ 328 Διαπραθέειν Διαπραθεῖν, ὡς τὸ φαγέειν. Τοῦτο ἀπὸ τοῦ πέρθω· ὁ δεύτερος ἀόριστος, ἔπραθον ### δ 329 Διαπαντός Ἐπίρρημα χρόνου δωλωτικόν ### δ 330 Διαξιφίσασθαι Ξίφεσι διαγωνίσασθαι, κυρίως· ἤδη δὲ καὶ τὸ μάχεσθαι ### δ 331 Διαπατταλευθήσῃ Τρόπῳ βύρσης διαταθήσῃ παττάλοις ### δ 332 Διαποδίζων Βασανίζων, καὶ ἐπιμελῶς ἐξετάζων ### δ 333 Διαπεσεῖν Τὸ ἐκ πολεμίων διασωθῆναι ### δ 334 Διάτορον Ὀξύτονον, ὀξύηχον, σαφές. Λέγεται καὶ ὁ στύραξ ### δ 335 Διαυλία Ὅταν δύο ᾄδωσι ### δ 336 Διαπηνικίζω Ἀπατῶ· Κρατῖνος, Τοῦτον μὲν καλῶς διεπηνίκισας λόγον. Εἴρηται ἀπὸ τῆς πηνίκης, ἥ ἐστι περιθετὴ κόμη, ὡς ἡ φενάκη, ἣ τοὺς ὁρῶντας ἀπατᾷ, ὡς φύσει οὖσα. Τινὲς δὲ τὸ ποικίλλω ἐξηγοῦνται· ἀπὸ τῶν πηνῶν ἢ πηνίων, ὄντων ποικίλων· ἵν’ ᾖ πηνίζω, καὶ πηνικίζω ### δ 337 Διαπιθηκίσαι Τὸ διαπαῖξαι· ἀπὸ τῶν πιθήκων· φιλοπαιγμονέστατον γὰρ τὸ ζῷον ### δ 338 Διαπατταλεύω Τὸ διερευνᾶν καὶ ζητεῖν ἐπιμελῶς· ἢ τὸ διατείνεσθαι παττάλοις, τρόπῳ βύρσης· ἀπὸ τῶν τὰς βύρσας διατεινόντων. Καὶ ### δ 339 διαπεπατταλευμένα διεσφηκωμένα, ὥστε μηδὲ πάτταλον διεῖραί που διὰ πυκνότητα. Δύναται εἶναι ἀπὸ τῶν τοίχων τῶν μὴ ἐχόντων πασσάλου τόπον· οἷον ἐπ’ ἀκριβὲς ἠγμένα· ἡ μεταφορὰ ἀπὸ τῶν ψυχομένων δερμάτων ### δ 340 Διαρρήδην Τὸ φανερῶς καὶ σαφῶς. Παρὰ τὸ ῥῶ, τὸ λέγω, ὁ μέλλων, ῥήσω· ἐξ αὐτοῦ ῥήδην· καὶ ἐν συνθέσει, διαρρήδην καὶ ἐπιρρήδην ### δ 341 Διαρραῖσαι Ῥαίω, τὸ φθείρω· γίνεται ἀπὸ τοῦ φθαίρω Δωρικοῦ· τοῦτο ἀπὸ τοῦ φθείρω· οἱ γὰρ Δωριεῖς τὴν ΕΙ δίφθογγον εἰς ΑΙ τρέπουσι, τὸ κύπειρον κύπαιρον λέγοντες, καὶ τὸ εἴκεν, αἴκεν. Τὸ ΡΑΙ, δίφθογγον· ἢ ὅτι ἐκ τῆς παραγωγῆς αὐτὸ ἔσχηκεν, ἢ ὅτι κανών ἐστιν ὁ λέγων, ὅτι τὰ διὰ τοῦ ΑΙΩ ῥήματα ἀσυναίρετα ὄντα κατὰ τὸ δεύτερον καὶ τρίτον πρόσωπον διὰ τῆς ΑΙ διφθόγγου γράφεται· οἷον, παλαίω. Ἀπὸ δὲ τοῦ φθαίρω, ἀποβολῇ τῶν δύο στοιχείων, αἴρω· καὶ μεταθέσει, ῥαίω ### δ 342 Διαρύτειν Διαρύειν, διαντλεῖν· ὡς ἀρύτειν, τὸ ἀντλεῖν ### δ 343 Διαρρικνοῦσθαι Τὸ τὴν ὀσφῦν φορτικῶς περιάγειν. Κρατῖνος Τροφωνίῳ, Ξίφιζε καὶ σπόδιζε καὶ διαρρίκνου. Ἐκ τοῦ Ῥητορικοῦ. Ἐρείκω, τὸ σχίζω, καὶ ἐρικνῶ· ἅμα γὰρ τῷ πλεονασμῷ τοῦ συμφώνου συνεστάλη ἡ δίφθογγος ### δ 344 Δίας Ὁ ἥρως, εἷς τῶν Τιτάνων. Παρὰ τὴν Διὸς γενικὴν, Δίας. Ἢ εἷς τῶν Πελοπιδῶν. Γίνεται παρὰ τὸ Δέος, Δεΐας· καὶ ἐν συναλοιφῇ, Δείας, διὰ τῆς ΕΙ διφθόγγου· ὁ δέος ἐμποιῶν ### δ 345 Διασία Ἑορτὴ ἐπιτελουμένη ἐν Ἀθήναις, τῷ Διΐ· παρὰ τὰς ἄσας, τὰς ἀνίας· οἷον, μή μιν ἔδουσιν ἄσαι. Καὶ ### α 2424 ἀσόμενος ἡ μετοχή. Διασία οὖν, ἡ ἀποτρέπουσα τὰς ἄσας ### δ 346 Δίασμα Ἡ πρώτη τοῦ ἱματίου ἐργασία. Καλλίμαχος, διάσματα, φάρεος ἀρχήν. Ἀπὸ τῆς δαίσεως, τοῦ μερισμοῦ· ἐπεὶ τοὺς στήμονας διαμερίζουσι. Δέδασμαι οὖν, δάσμα· καὶ πλεονασμῷ τοῦ ι, δίασμα. Ἢ παρὰ τὸ ἄσσω, ἄσσα, καὶ ἆσμα, καὶ δίασμα. Τοῦτο τὸ ἄσσω γίνεται Αἰολικῶς ἄζω· καὶ ἄζομαι καὶ διάζομαι. Οἱ γὰρ Αἰολεῖς τὰ δύο ΣΣ εἰς ζ τρέπουσιν. Οὕτως γὰρ καὶ τὸ μέσσων, ἀπὸ τοῦ μέγας, μέζων φασὶ καὶ μείζων· καὶ τὸ ὀλίσσων, ἀπὸ τοῦ ὀλίγος, ὀλίζων ### δ 347 Διασφάξ Ὁ διεστὼς τόπος. Ἡρόδοτος· Τοῦ ὄρεος ἔστι διασφάξ. Καὶ, Διὰ τῆς διασφάγος Ἀσωπὸς ῥεῖ. Εἴρηται ὡς ἀπὸ τοῦ θερίζω θρίζω θρὶξ, βαστάζω βαστάξω, βαστὰξ, καὶ νεκροβάσταξ· οὕτως ἀπὸ τοῦ σπῶ σπάζω σπάξω, σπὰξ, καὶ σφὰξ, καὶ διασφάξ ### δ 348 Διασείστους Ἐοίκασι ὠνομάσθαι οἱ διάσειστοι παρὰ τὸ κινεῖσθαι καὶ διασείεσθαι πρότερον, εἶτα βάλλεσθαι, ἵν’ ἀκακούργητοι μᾶλλον ὦσι ### δ 349 Διασεσοβημένος Τεταραγμένος, ἄτακτος, τεθορυβημένος ### σ 17 σοβεῖν γὰρ τὸ τρέχειν· παρὰ τὸ σεύω ῥῆμα, ἢ ### σ 18 σῶ ὃ σημαίνει τὸ ὁρμῶ ### δ 350 Διασαλακώνισον Ἀντὶ τοῦ διάθρυψαι, διαγαυρίασον. Ἀριστοφάνης, Τρυφερόν τι διασαλακώνισον ### σ 19 σαλάκωνας γὰρ ἐκάλουν τοὺς διαθρυπτομένους. Ἀπὸ τοῦ ### σ 20 σαλοῦσθαι ὅ ἐστιν ἁβρῶς διαβαίνειν, καὶ οἱονεὶ σείεσθαι· παρὰ τὸν σάλον. Ὁρῶ γὰρ ὡς ὄμφακα διασαυλούμενον, Ἀριστοφάνης ### δ 351 Διασαυλούμενος Ἁβρυνόμενος καὶ διαθρυπτόμενος· παρὰ τὸν σαῦλον, τὸν τρυφερὸν καὶ γαῦρον. Σιμωνίδης ἐν ἰάμβοις, Καὶ σαῦλα βαίνων ἵππος ὡς κορωνίτης ### δ 352 Διαστέλλειν Ἀντὶ τοῦ ἀποστέλλειν· οἷον, Ἐν τῷ διαστέλλειν τὸν ἐπουράνιον βασιλεῖς ### δ 353 Διασκανδικίσας Τὸ διευριπιδίσας. Σκάνδιξ γὰρ λάχανον· ἡ δὲ μήτηρ Εὐριπίδου σκάνδικας ἐπίπρασκεν ### δ 354 Διαστήτην Διέστησαν καὶ διεχωρίσθησαν. Ἀπὸ τοῦ ἵστημι, ὁ δεύτερος ἀόριστος, ἔστην· τὸ τρίτον τῶν δυϊκῶν, στήτην. Ἡ τῶν δυϊκῶν χρῆσις τοῖς Ἀττικοῖς ἁρμόζει ### δ 355 Διατοῦτο Δεικτικὴ ἀντωνυμία, ἢ μᾶλλον ἐπίρρημα δεικτικόν ### δ 356 Διατάχους Ἐπίρρημα ἐπιτάσεως· ἐκ τῆς διὰ προθέσεως καὶ τοῦ τάχους ### δ 357 Δίας Ὡς ἀπὸ τοῦ δράκων δράκοντος, δρακοντίας, οὕτω καὶ ἀπὸ τοῦ Διὸς γίνεται Διΐας· καὶ κράσει, Δίας. Ἰστέον δὲ ὅτι τὸ Δίας καὶ Θείας διὰ τοῦ ΝΤ κλίνονται· τὸ δὲ Θεΐας καὶ Διΐας, ἰσοσυλλάβως ### δ 358 Δι’ ἀσπίδεος Κράτης λέγει, ὅτι τινὲς μὲν ἀπὸ τοῦ α ποιοῦνται τὴν διαστολὴν, ἵν’ ᾖ, δι’ ἀσπίδεος πεδίου, ἀσπίδα τὸ πεδίον εἰρηκότες, τουτέστιν ἐπιμήκους καὶ μακροῦ, ἢ πλατέος καὶ περιφεροῦς, ἀπὸ μεταφορᾶς τῆς ἀσπίδος, διὰ τὸ τὰ μακρὰ τῶν πεδίων καὶ εὐρέα περιφερῆ φαίνεσθαι, μηδενὸς ἄλλου ὁρωμένου τέρματος, ἀλλὰ τοῦ ὁρίζοντος ἀέρος. Ἄλλοι δὲ ἐκδέχονται οἱονεὶ τοῦ ἔχοντος πολλὰς ἀσπίδας ἐκ τῶν νεκρῶν, καθότι ἐπιφέρει, ἀνά τ’ ἔντεα καλὰ λέγοντες, ἐν ᾧ τῶν ἀνῃρημένων αἱ ἀσπίδες ἔκειντο. Οἱ δὲ φασὶ σπιδέος, πολλοῦ καὶ μακροῦ· καὶ γὰρ Αἰσχύλος πολλάκις οὕτως ἔχειν τὴν λέξιν τίθησιν· οἷον, σπίδιον μῆκος ὁδοῦ. καὶ Ἀντίμαχος, οὐδὲ σπιδόθεν προνοῆσαι. ἀντὶ τοῦ μακρόθεν. Καὶ ταῦτα μὲν ὁ Ἀρίσταρχος· Κράτης δὲ προκρίνει τὴν δίχα τοῦ α γραφὴν καὶ Ζηνόδοτος· καὶ φησὶ, σπιδέος, τουτέστιν ἀπόρου καὶ τραχέος καὶ μεγάλου. Καὶ Ἀμερίας δὲ λέγει σπιδέος τοῦ πολλοῦ καὶ εὐρέος καὶ μεγάλου. Κἀγὼ δὲ συγκατατίθεμαι τοῖς ἀνδράσιν· ὁρῶ γὰρ πολλὴν τὴν χρῆσιν παρὰ ἀρχαίοις ### δ 359 Διατρύγιος Τῶν ἅπαξ εἰρημένων, καὶ διαφόρως λαμβάνεται. Ἤτοι γάρ φησιν, ἀμπέλου τοιοῦτοι ὀρχοὶ, ὥστε ἐν τῷ μεταξὺ σπείρεσθαι τρύγη· τρύγη δὲ ὁ Δημητριακὸς καρπός· ἵν’ ᾖ διατρύγιος, διὰ μέσου τρύγῃ κατασπειρόμενος· ἢ ὁ ἐκ διαφόρων ἀμπέλων καταπεφυτευμένος, πρωΐμων καὶ ὀψίμων, ὡς ἐν διαφόρῳ καιρῷ τρυγᾶσθαι· ἢ τρυγήσιμος ### δ 360 Διάττειν Ὁρμᾶν, διατρέχειν, ἢ δάκνειν· οἷον διαθεῖν· ἀπὸ τοῦ θέω, τὸ τρέχω, τροπῇ τοῦ θῆτα, καὶ πλεονασμῷ ἑτέρου τ. Ζήτει εἰς τὸ ### δ 361 Διαττᾶν Τὸ διασήθειν· ἀπὸ τοῦ σῶ ῥήματος. ἔνθεν τὸ σήθω, ὡς κνῶ κνήθω, καὶ νῶ νήθω. Διασσᾶν οὖν ἦν, καὶ διαττᾶν Ἀττικῶς ### δ 362 Διατρίβειν Παρασύρειν, παρέλκειν, ἀναβάλλεσθαι, ἐμποδίζειν, κωλύειν ### δ 363 Δίαυλον Ζήτει εἰς τὸ ### δ 364 Διαφρῶ Σημαίνει τὸ διακομίζω καὶ εἰσιέναι καὶ ἀφιέναι ποιῶ. Εἴρηται παρὰ τὸ ὧ, ὃ σημαίνει τὸ ἀφίημι· ὅπερ καὶ ἀφῶ λέγεται, καὶ προῶ· εἶτα κατὰ συγκοπὴν, πρῶ φρῶ· καὶ κατὰ δευτέραν σύνθεσιν, διαφρῶ, καὶ εἰσφρῶ. Ἀριστοφάνης, Τῶν μηρίων τὴν κνίσαν οὐ διαφρήσεται. Γέγονε δὲ ἡ τροπὴ τῆς πρὸ, ὡς ἐν τῷ προοίμιον, φροίμιον· πρόουρος, φρουρός ### δ 365 Διαφρυκτοῦν Τὸ διαψηφίζειν, ἢ διακληροῦν. Εἴρηται ἀπὸ τῶν κυάμων, δι’ ὧν τὸ παλαιὸν ἐψηφίζοντο· ὕστερον γὰρ ταῖς ψήφοις ἐχρήσαντο. Τοὺς δὲ κυάμους ### φ 7 φρυκτοὺς ἐκάλουν· καὶ τοὺς θαλλοὺς, δι’ ὧν ἱκέτευον ### ψ 2 ψαίρειν γὰρ τὸ πνεῖν οἱ ναυτικοὶ λέγουσι ### δ 366 Διαψαίρουσα Διασύρουσα. Καὶ Τιμόθεος τὴν ἐκλυομένην καὶ καταρρέουσαν. Σημαίνει καὶ τὴν ἠρεμαίαν. Εὐριπίδης ἐπὶ τοῦ καθαίρειν· οἷον, Γλώσσῃ διαψαίρουσα μυκτήρων τόπους ### δ 367 Δίγονος μάσθλης Διπλοῦς ἱμάς· ἢ ὅτι οὐ μόνον κατὰ τὴν βαφὴν ἦν τοιοῦτος, ἀλλὰ καὶ ἀπὸ τοῦ αἵματος ἐκέχρωστο. Σοφοκλῆς Ἀνδρομέδᾳ, Ἰδοὺ δὲ φοινὸν μάσθλητα δίγονον. Ἐκ τοῦ Ῥητορικοῦ. Ὁ δύο χρώμασι κεχρωμένος ### δ 368 Διδάσκω Δαίω, τὸ ἐπίσταμαι· ὁ μέλλων, δαίσω· πλεονασμῷ τοῦ κ, δαίσκω, ὡς μεθύσω μεθύσκω· καὶ κατὰ ἀναδιπλασιασμὸν, διδαίσκω, ὡς τρώσω, τρώσκω, καὶ τιτρώσκω· καὶ ἀποβολῇ τοῦ ι, διδάσκω· οὐδέποτε γὰρ τὰ εἰς ΚΩ ῥήματα κοινὰ ὄντα διφθόγγῳ τῇ διὰ τοῦ ι παραλήγεται. Ὅθεν ἐπίμεμπτος Ἀρίσταρχος τὸ, Αἴκέ σε τῷ εἴσκοντες, διὰ τῆς ΕΙ διφθόγγου γράφων, δέον διὰ τοῦ ι. Πρόσκειται, “κοινά·” διὰ τὰ Αἰολικά. Οἱ γὰρ Αἰολεῖς θναίσκω καὶ μιμναίσκω διὰ τῆς ΑΙ διφθόγγου λέγουσιν. Ἡρωδιανὸς δὲ λέγει, ὅτι Χρύσιππος φησὶ παρὰ τὸ ἀσκεῖν, τὸ σημαῖνον τὸ διδάσκειν τὶ, ἀσκῶ, διάσκω· καὶ ἐπενθέσει τοῦ δ, διδάσκω. Ἀπὸ δὲ τοῦ διδάσκω, διδάσκαλος, ὡς ἵξω, ἵξαλος. Ἢ παρὰ τὸ διδόναι τὸ καλόν ### δ 369 διδάσκαλον οὐ καθηγητὴν λεκτέον. Ἰδίως δὲ διδασκάλους λέγουσιν οἱ Ἀττικοὶ τοὺς ποιητὰς τῶν διθυράμβων ἢ τῶν κωμῳδιῶν, ἢ τῶν τραγῳδιῶν, ἢ τοὺς μουσικούς. Ἐκ τοῦ δαίω, δαίσω, δαίσκω, τὸ μανθάνω, ὡς ὀλέσω, ὀλέσκω· καὶ ὅτι τὰ εἰς ΚΩ ῥήματα οὐ θέλουσι παραλήγεσθαι τινὶ ἀνεκφωνήτῳ, γίνεται δάσκω· καὶ μετάγεται εἰς ἐνεστῶτα· καὶ διπλασιασμῷ, διδάσκω. Διατί ἀναδιπλασιάζει; Ἐπειδὴ ὁ διδάσκων διπλοῦς θέλει εἶναι ### δ 370 Διδύμους Παρὰ τῷ ποιητῇ ἀκούουσι διδύμους τοὺς διφυεῖς, ὡς αὐλοὶ δίδυμοι· διδυμάονας δὲ, οὓς ἡμεῖς διδύμους ### δ 371 Δίδυμος Ὁ ὄρχις. Παρὰ τὸ δύο, δύμος· καὶ ἐν διπλασιασμῷ, δίδυμος. Τὸ δὲ δύο, ἀριθμοῦ σημαντικόν. Ἢ παρὰ τὸ δὶς ἐπίρρημα, γίνεται δισσὸς καὶ δίσσυμος· καὶ κατὰ ἀντίθεσιν, δίδυμος ### δ 372 Δίδυμος Ὁ μεθ’ ἑτέρου τεχθεὶς ἐκ μιᾶς συλλήψεως. Παρὰ τὸ δύω δύνω, δίδυμος, ὁ σὺν ἑτέρῳ ἐξελθὼν τῆς γαστρός. Δύω δύμος δίδυμος ### δ 373 Διδύμη Νῆσος μία τῶν Αἰολίδων. Εἴρηται ἀπὸ τοῦ σχήματος, διττή πως φαινομένη ### δ 374 διδυμαῖος ὁ Ἀπόλλων καὶ ### δ 375 διδυμεύς · ἀπὸ τῶν ἐν Μιλήτῳ Διδύμων. Καλλίμαχος, Φοῖβέ τε καὶ Ζεῦ Διδύμων γενάρχα ### δ 376 Δίδωμι Ἐκ τοῦ δῶ, καὶ κατὰ ἀναδιπλασιασμὸν, διδῶ· καὶ ἐξ αὐτοῦ παράγωγον ῥῆμα εἰς ΜΙ, δίδωμι. Ἀτὰρ καὶ δῶρα διδώσομεν. Ἔστι δὲ ποιητικὸν κατὰ ἀναδιπλασιασμόν· ἀπὸ τοῦ δώσομεν, διδώσομεν· διδοῦσι περισπωμένως, ἐκ τοῦ διδόω διδῶ ### δ 377 Διδώ Ἡ ἐρασθεῖσα Αἰνείου ἡρωΐς. Φασὶ δὲ αὐτὴν Ἐλέσσαρ ἤτοι Ἐλίσσαν ὀνομαζομένην κληθῆναι ὕστερον τῇ Τυρίων φωνῇ Διδὼ, διὰ τὸ πολλὰ πλανηθῆναι ἀπὸ Φοινίκης ἀπάρασαν ἐπὶ Καρχηδόνα. Τῇ γὰρ Φοινίκων φωνῇ τὴν πλανῆτιν Διδὼ προσαγορεύουσι. Πυρὰν γὰρ αὐτὴν ἀνάψασαν καὶ ἑαυτὴν τῷ πυρὶ ἐμβαλοῦσαν οἱ Τύριοι κλάοντες, καὶ τὴν πυρὰν περιερχόμενοι, Διδὼ ἀνεκάλουν, ὅ ἐστι πλανῆτιν ### δ 378 Δίδη Ἀπὸ τοῦ δέω, διδῶ· παράγωγον δίδημι, τὸ δεσμῶ· ὁ παρατατικὸς, ἐδίδην, ἐδίδης, ἐδίδη· ὅθεν καὶ, δίδη μόσχοισι λύγοισιν. Ἀντὶ τοῦ ἔδησε ταῖς ἁπαλαῖς λύγοις, καὶ τοῖς βλαστήμασι τοῖς ἁπαλοῖς ἐδέσμευσεν, Ἰλιάδος λ ### δ 379 Δίε Δείω, τὸ φοβοῦμαι· ὁ δεύτερος ἀόριστος, ἔδιον, ἔδιες, ἔδιε, καὶ δίε· Περὶ γὰρ δίε ποιμένι λαῶν. Ἐδεδοίκει ### δ 380 Δίεπε Ἐδίωκεν, ἢ διέτασσεν, διεκόσμει· διέπω, τὸ εὐτρεπίζω· ἢ ἕπω, τὸ ἀκολουθῶ, καὶ διέπω· ὁ μέσος παρακείμενος, διεῖπα ### δ 381 Δίεσθαι Ἡ παράδοσις προπαροξύνει. Ἀπὸ τοῦ διῶ, τοῦ σημαίνοντος τὸ διώκω, γίνεται παράγωγον δίημι· τὸ παθητικὸν, δίεμαι· τὸ τρίτον, δίεται· καὶ τὸ ἀπαρέμφατον, δίεσθαι. Ὦρτο δίεσθαι. Διώκειν. Καὶ δηίους προτὶ ἄστυ δίεσθαι. Ἢ ἀπὸ τοῦ δίω βαρυτόνου, σημαίνοντος τὸ διώκω. Καὶ ### δ 382 Διεξίμεναι Διεξελθεῖν. Ἀπὸ τοῦ διεξιέναι, προσθέσει τοῦ μ, διεξίμεναι ### δ 383 Διέφθορας Ἀντὶ τοῦ διέφθαρσαι· ἀπὸ τοῦ φθείρω μέσου παρακειμένου ### δ 384 Διέφρασαι Παρὰ Ἴβυκι. Ἔστιν ἔφθαρσαι· καὶ κατὰ πάθος, ἔφαρσαι· καὶ καθ’ ὑπέρθεσιν, ἔφρασαι, καὶ διέφρασαι ### δ 385 Διέτμαγεν Τμήγω, τὸ κόπτω· ὁ μέλλων, τμήξω· ὁ μέσος παρακείμενος, ἔτμηγα· ὁ δεύτερος ἀόριστος, ἔτμαγον· ὁ παθητικὸς, ἐτμάγην· καὶ τὸ τρίτον τῶν πληθυντικῶν κατὰ συγκοπὴν, ἔτμαγεν, διὰ τοῦ ε· καὶ ἐν συνθέσει, διέτμαγεν, ἀντὶ τοῦ διεχωρίσθη· ἡ μεταφορὰ ἀπὸ τῶν τεμνομένων σωμάτων· διεσχίσθη ### δ 386 Διεσκαριφησάμεθα Ἀντὶ τοῦ διελύσαμεν ### σ 21 σκάριφον γὰρ ἐστὶ τὸ κάρφος καὶ φρύγανον· ἔστι δὲ τὰ τοιαῦτα εὐδιάλυτα καὶ εὐφύσητα. Οὕτως Ἰσοκράτης. Ἢ ### σ 22 σκαριφήσασθαι ἐστὶ τὸ ἐπισεσυρμένως τὶ ποιεῖν, καὶ μὴ κατὰ τὴν προσήκουσαν ἀκρίβειαν ### δ 387 Διεκρανώσατε Σημαίνει τὸ ἀνεῴξατε. Παρὰ τὸ κάρα, διεκαρανώσατε. Καρανῶ, καὶ διακαρανῶ. Δοκεῖ γὰρ τῶν πίθων ἡ ἀλοιφὴ κάρα εἶναι. Οὕτως Ἀμάραντος ὑπομνηματίζων τὸ ἡδύλλιον Θεοκρίτου, οὗ ἡ ἐπιγραφὴ Λυκίδας, ἢ Θαλύσια ### δ 388 Διεδοιδύκισε Διέγραψε τῇ χειρὶ, στρογγύλην αὐτὴν ποιήσας ὡς δοίδυκα. Ἢ διέτριψεν. Ἐκ τοῦ Ῥητορικοῦ ### δ 389 Διεσαρδάνωσε Διεγέλασεν· οὐκ ἐπὶ διαχύσει, ἀλλ’ οἱονεὶ σαρδάνιον γέλωτα ### δ 390 Διεκωδώνισεν Ἀντὶ τοῦ διεπείρασε καὶ ἐξήτασεν. Ἡ δὲ μεταφορὰ ἢ ἀπὸ τῶν περιπολούντων τοῖς κώδωσι τὰς φυλακὰς νυκτὸς, ἢ ἀπὸ τῶν δοκιμα ζόντων τοὺς μαχίμους ὄρτυγας τῷ ἤχῳ τοῦ κώδωνος· ἢ ἀπὸ τῶν ἵππων· εἰώθασι γὰρ οὕτως δοκιμάζειν τοὺς γενναίους ἵππους, εἰ μὴ καταπλήσσονται ### δ 391 Διεσμιλευμένον Διεσχισμένον, ἠκριβωμένον, ἐξεσμένον, περικεκαθαρμένον ### δ 392 Διευκρινησάμενος Διαλυσάμενος· ἀπὸ τοῦ εὖ διακρίναι ### δ 393 Διερός Ὁ ὑγρός. Καλλίμαχος, διερὴν δ’ ἀπεσείσατο λαίφην. Λέγεται διερὸς καὶ ὁ ζῶν ἐκ μεταλήψεως· Ὅμηρος, Οὐκ ἔσθ’ οὗτος ἀνὴρ διερὸς βροτός. Τουτέστι ζῶν καὶ ἐρρωμένος, Ὀδυσσείας ζ. Οἱ γὰρ ζῶντες ὑγροὶ, αὖοι δ’ οἱ τεθνεῶτες. Παρὰ τὸ διαίνω, τὸ ὑγραίνω, γίνεται διαρὸς, ὡς μιαίνω, μιαρός· λιπαίνω, λιπαρός· καὶ τροπῇ, διερός. Διερῷ ποδὶ, Ὀδυσσείας ι, μεταφορικῶς τῇ νηΐ· καὶ γὰρ ἁλὸς ἵππους τὰς ναῦς καλεῖ τροπικῶς. Οἱ δὲ, τῷ ὀξεῖ καὶ ταχεῖ· ἢ τῷ θαλασσίῳ· διερὸν γὰρ, χλωρὸν, βεβρεγμένον ### δ 394 Δίζω καὶ δίζομαι Τὸ ζητῶ ### δ 395 διζημένη ζητοῦσα. Παρὰ τὸ δίς ἐπίρρημα· ἀφ’ οὗ τὸ διστάζειν· καὶ ἀπὸ τοῦ δοιὸς, δοιάζειν. Ὀρθῶς οὖν τὸ δίζω παρὰ τὸ δίς· ὁ γὰρ ζητῶν, ἐν διχονοίᾳ ὢν, ζητεῖ· ὁ γὰρ εἰδὼς οὐ διχονοεῖ, ἀλλ’ ἁπλῇ χρῆται γνώμῃ ### δ 396 Διηγῶ Ἐκ τῆς διὰ προθέσεως καὶ τοῦ ἄγω· τὰ δὲ παρὰ τὸ ἄγω συντεθειμένα διὰ τοῦ η γράφεται, ξυληγῶ, στρατηγῶ, ὁδηγῶ· διηγῶ· ὁ μέλλων, διηγήσω ### δ 397 Διηνεκές Διηνεκὲς, τὸ ἐπίμηκες καὶ ἀδιάλειπτον. Παρὰ τὸ ἓν τὸ ἀριθμητικὸν, ἑνεκὲς, τὸ ἡνωμένον καὶ ἀδιάστατον· μετὰ ἐκτάσεως καὶ συνθέσεως, διηνεκές. Ἢ παρὰ τὸ ἐνέκω, ἐνεκὲς καὶ διενεκές· καὶ μεταθέσει τοῦ ε εἰς η, διηνεκές. Ἢ παρὰ τὸ διήκω, τὸ ἐκτείνω, διηκής· καὶ πλεονασμῷ τῆς ΝΕ συλλαβῆς ### δ 398 Διήρης Ὁ ὑπερῷος οἶκος. Εὐριπίδης ἐν Φοινίσσαις, μεθῆκε μελάθρων ἐς διῆρες ἔσχατον. Ἀπὸ τοῦ δὶς, διήρης· ἵν’ ᾖ ὁ διστεγής. Ἀπολλόδωρος δὲ καὶ τὰς ναῦς, τὰς ἐχούσας δύο ἢ καὶ τρεῖς στέγας, διήρεις καὶ τριήρεις λέγει. Ἢ ἀπὸ τοῦ δύο διήρεις, ὥσπερ παρὰ τὸ μόνος μονήρης. Καταχρηστικῶς δὲ λέγεται οὐ μόνον τὸ διστεγὲς, ἀλλὰ καὶ τὸ ὁπόσων ἂν ᾖ στεγῶν· ὥσπερ καὶ διέδρον ἐπὶ πλειόνων λέγεται ### δ 399 Διήρεσα διήρεσα χερσὶν ἐμῇσιν. Ἰστέον ὅτι τὸ διήρεσα ἀντίκειται κατὰ τὸν μέλλοντα, ἀπὸ τοῦ ἐρέσσω γινόμενον· ἐρέσω γὰρ ὁ μέλλων· καὶ ὤφειλεν εἶναι ἐρέξω· τὰ γὰρ διὰ δύο ΣΣ ἐκφερόμενα κατὰ τὸν ἐνεστῶτα διὰ τοῦ ξ ἐκφέρονται κατὰ τὸν μέλλοντα· χωρὶς τοῦ πάσσω, πάσω· πλάσσω, πλάσω. Ἀλλ’ ἔστιν εἰπεῖν, ὅτι καὶ τοῦτο σεσημειωμένον ἐστίν. Ἡρωδιανὸς δὲ φησὶν, ἀπὸ περισπωμένου τοῦ ἐρῶ· ὁ μέλλων, ἐρέσω, ὡς τελῶ τελέσω· ὁ ἀόριστος, ἤρεσα, καὶ διήρεσα ### δ 400 Διήφυσε Διέκοψεν· ἀπὸ τοῦ διαφύσσειν, ἢ ἀφύσσειν, ὅ ἐστιν ἀντλεῖν. Ὁ γὰρ ἀντλῶν διακόπτει τὸ ἀντλούμενον ### δ 401 Διθύραμβος Ὁ Διόνυσος. Ἐπίθετόν ἐστι τοῦ Διονύσου, ὅτι ἐν διθύρῳ ἄντρῳ τῆς Νύσσης ἐτράφη· καὶ ὁμωνύμως τῷ θεῷ ὁ εἰς αὐτὸν ὕμνος. Ἢ ἀπὸ τοῦ δύο θύρας βαίνειν, τήν τε κοιλίαν τῆς μητρὸς Σεμέλης, καὶ τὸν μηρὸν τοῦ Διός· ἀπὸ τοῦ δεύτερον τετέχθαι, ἀπό τε τῆς μητρὸς, καὶ ἀπὸ τοῦ μηροῦ τοῦ Διός· ἵν’ ᾖ ὁ δὶς θύραζε βεβηκώς. Πίνδαρος δὲ φησὶ λυθίραμβον. Καὶ γὰρ Ζεὺς, τικτομένου αὐτοῦ, ἐπεβόα, “Λῦθι ῥάμμα, λῦθι ῥάμμα.” Ἵν’ ᾖ λυθίραμμος, καὶ διθύραμβος κατὰ τροπὴν καὶ πλεονασμόν. Ἡρωδιανὸς δὲ φησὶ τὰ προστακτικὰ μὴ συντίθεσθαι ### δ 402 Διϊππασία καὶ ἀνιππασία Τῶν ἵππων ἅμιλλα· ὥσπερ δὴ ### α 2425 ἀντωμοσία τὸν αὐτὸν ἄμφω δηλοῖ ### δ 403 Διϊπολία Ἑορτὴ ἐπιτελουμένη Διῒ πολιαίῳ, ἤγουν ἐν τῇ ἀκροπόλει τιμωμένῳ ### π 26 Πόλιν γὰρ τὴν ἀκρόπολιν ἔλεγον. Λέγεται καὶ Διϊπολεῖον, ὥσπερ βαλανεῖον. Ἢ εἰς ἀπομνημόνευσιν τοῦ πελάνου καὶ βοός ### δ 404 Διΐφιλος Ὥσπερ παρὰ τὴν Ἄρηϊ δοτικὴν γίνεται ἀρηΐφιλος, οὕτω καὶ παρὰ τὸ Διῒ, διΐφιλος· καὶ κράσει τῶν δύο ι ι εἰς ι μακρὸν, δίφιλος ### δ 405 Διϊπετής Ὁ Νεῖλος καὶ ὁ Ξάνθος· παρὰ τὴν Διῒ δοτικὴν καὶ τὸ πεσεῖν γέγονε· οἱονεὶ ὁ ἀπὸ τοῦ Διὸς πεπτωκώς. Καὶ ### δ 406 διϊπετέος ποταμοῖο τοῦ διαφανοῦς καὶ μεγάλου, ἢ κατωφεροῦς, ἢ ὑπὸ τοῦ Διὸς πληρουμένου· ἐπειδὴ διαυγέστατον τὸ ὕδωρ ἔχει· καὶ τὸν ἀέρα διϊπετῆ καλοῦσιν. Εὐριπίδης, Λαμπρότερος ἢ πρὶν, καὶ διϊπετέστερος. Ἀντὶ τοῦ διαυγέστερος ### δ 407 Διιπετεῖς ποταμοί Οἱ χείμαρροι· ὅτι ἐκ Διὸς πίπτον τὸ ὕδωρ πληροῖ τούτους· καὶ ### δ 408 διϊπετὲς νοτερὸν καὶ δροσῶδες· οἱ δὲ, τὸ διηνεκές· ἄλλοι διαυγές· καὶ ὁ ### κ 19 κεραυνὸς διϊπετὴς ἀπὸ Διὸς πίπτων, ἢ πετόμενος· ὅθεν καὶ ### δ 409 διϊπετεῖς συμφοραί · καὶ ### δ 410 Δίκτυον Παρὰ τὸ δίκεσθαι τοὺς ἰχθύας ἐν αὐτῷ, ὅ ἐστι βάλλεσθαι. Δίκω, τὸ βάλλω, δίκυον, καὶ δίκτυον κατὰ πλεονασμόν. Ἢ παρὰ τὸ δίκω, τὸ ῥίπτω, δίκος, ὁ ῥιπτούμενος· καὶ τὸ κατὰ τῶν ἰχθύων ῥιπτούμενον, δίχθυον, καὶ δίκτυον. Ἀπὸ δὲ τοῦ δίκτυον κατὰ ἀποκοπὴν γίνεται δίκτυ ### δ 411 Δικασπόλους Δίκας σπένδοντας. Ἢ περὶ τὸ δίκαιον πολουμένους ### δ 412 Δικλίδες θύραι Αἱ εἰς δίχα τετμημέναι ἐπικαρσίαι, ὥστε δύνασθαι τὸ ἕτερον κεκλεῖσθαι ### δ 413 Δίκαιος Παρὰ τὸ δίκη δίκαιος· τοῦτο παρὰ τὸ δίχω, τὸ διχάζω. Ἐτυμολογεῖται δὲ παρὰ τὸ δύο ἔχειν· ἡ γὰρ δίκη τὰ δύο μέρη διΐστησιν. Ἄλλο δέ ἐστι παράγωγον, καὶ ἄλλο ἐτυμολογία. Ἡ μὲν παραγωγὴ κατὰ τὴν ἀρχὴν μόνον θεωρεῖται τῆς λέξεως· ἡ δὲ ἐτυμολογία, κατὰ τὴν ἀρχὴν καὶ τὸ τέλος. Ἢ παρὰ τὸ δίχω, δίχαιος καὶ δίκαιος. Ἐκ τούτου γίνεται δικαιοσύνη. Τὰ διὰ τοῦ ΟΣΥΝΗ θηλυκὰ ὀνόματα διὰ τοῦ ο μικροῦ γράφεται· πλὴν τοῦ ἁγιωσύνη, ἀγαθωσύνη, ἱερωσύνη, μεγαλωσύνη. Ἢ τὰ διὰ τοῦ ΟΤΕΡΟΣ καὶ ΟΤΑΤΟΣ, καὶ τὰ διὰ τοῦ ΟΣΥΝΗ θηλυκὰ, εἰ μὲν ἔχει τὴν πρὸ αὐτῶν συλλαβὴν μακρὰν, διὰ τοῦ ο μικροῦ γράφεται· οἷον, γοργότερος, ἐνδοξότερος· εἰ δὲ βραχεῖαν, διὰ τοῦ ω μεγά λου· οἷον, νεώτερος, σοφώτερος· πλὴν τοῦ στενότερος στενότατος καὶ κενότερος κενότατος· ἅπερ φασὶν ἀπὸ τοῦ στεῖνος καὶ κεῖνος γεγονέναι ### δ 414 Δίκη Ἡ θεός· παρὰ τὸ διχάζειν καὶ διαλύειν τοὺς φιλονεικοῦντας καὶ δικαζομένους, δίχη καὶ δίκη. Ἢ παρὰ τὸ διχάζειν καὶ χωρίζειν τὸ ἄδικον ἐκ τοῦ δικαίου, διχαιοσύνη τὶς οὖσα, παρὰ τὸ εἰς δύο χέειν τὰ πράγματα· ἢ παρὰ τὸ δίζω, τὸ ζητῶ, ἡ ζητοῦσα τὸ ἀληθές. Ἢ παρὰ τὸ διστάζω· δεῖ γὰρ ἐν δι σταγμῷ ἡ ἀπόφασις τοῦ δικαίου. Τὸ ΔΙ, ι· διά τί; Τὰ εἰς ΚΗ θηλυκὰ ἑνὶ φωνήεντι παραλήγεται· πλὴν τοῦ ἐρείκη, εἶδος φυτοῦ· Εὐνείκη, ὄνομα κύριον· νείκη, ἡ φιλονεικία, ἐκ τοῦ νεῖκος. Καὶ ἄλλως· τὰ ἔχοντα ἀναφαινόμενον τὸ υ διὰ τοῦ ι γράφεται· οἷον μῦσος, μῖσος· δύκη, δίκη· Ἀφροδύτη, Ἀφροδίτη. Σημαίνει τέσσαρα· τὴν κοινῶς νοουμένην δίκην· ὡς τὸ, ὑμεῖς δὲ καταφράσασθε καὶ αὐτοὶ τήνδε δίκην. Καὶ τὴν δικαιοσύνην, ὡς τὸ, δίκῃ δ’ ἴθυνε θέμιστας. Καὶ τὴν τιμωρίαν, ὡς τὸ, Τοῖς δὲ δίκην Κρονίδης τεκμαίρεται. Καὶ τὴν ἀδικίαν, ὡς τὸ, Οἵ ῥα φυλάσσουσι δίκας καὶ σχέτλια ἔργα ### δ 415 Δίκτη Ὄρος τῆς Κρήτης, καὶ ἄκρα κειμένη κατὰ τὸ Λιβυκὸν πέλαγος. Καλεῖται δὲ καὶ οὐδετέρως. Ἄρατος, Δίκτῳ ἐν εὐώδει ὄρεος σχεδὸν Ἰδαίοιο. Ἀπὸ τοῦ τὸ Δίκτον. Εἴρηται παρὰ τὸ τέκω τίκτω, τίκτα τὶς οὖσα, ἀπὸ τοῦ ἐκεῖ τεχθῆναι τὸν Δία. Ἀγαθοκλῆς δὲ θηλυκὸν ὄνομα εἶναι τὸ Δίκταιον ὄρος. Οἱ δὲ νῆσον φασὶν εἶναι τὴν Δικτήν· καὶ ὄνομα ἀπὸ τῶν ἁλιευτικῶν δικτύων· ἐνταῦθα δὲ Διὸς ἄγαλμα ἀγένειον ἵστατο. Λέγεται καὶ Δίκταιον ### δ 416 Δίκρον καὶ δίκροον Τὸ δίκρανον ξύλον. Ἀριστοφάνης, Δικροῖς ἐώθουν τὴν θεὸν κεκράγμασιν. Καλλίμαχος, Δίκρον φίλτρον ἀειραμένη. Εἴρηται, ὅτι δίκαρόν τι ἐστὶ, τὸ δύο ἄκρας καὶ δύο κάρη ἔχον· καὶ κατὰ συγκοπὴν, δίκρον. Ἀπολλώνιος δὲ ἀπὸ τοῦ δικάρανον φησὶ συγκεκόφθαι. Ἀλέξανδρος δὲ ὁ τοῦ Ἀσκληπιάδου ἐν τῷ ι τῶν Παντοδαπῶν, παρὰ τὸ κόρος, ὃ σημαίνει τὸν κλάδον· καὶ κορεῖν, τὸ τοῖς κλάδοις σαροῦν. Ἐγὼ δὲ νομίζω μᾶλλον παρὰ τὸ κέρας, ὃ δὴ καὶ κέρος· ἵν’ ᾖ δίκερος, καὶ ὑπερθέσει δίκρεος, καὶ τροπῇ τοῦ ε εἰς ο, δίκροος ### δ 417 Δίνδυμον Ὄρος Φρυγίας· εἴρηται δὲ διὰ τὴν δίνησιν τὴν τῶν θεοφορήτων· πρῶτον γὰρ ἐκεῖθεν ἤρξαντο θεοῖς κάτοχοι εἶναι οἱ ἄνθρωποι. Οὕτως Ὦρος ἐν τῷ περὶ Ἐθνικῶν. Ἢ ἀπὸ τῶν ἐν αὐτῷ δύο ἀκρωτηρίων, ἐπεὶ δύο ἄκρας ἔχει. Αὖρα γέγονέ τις κόρη εὔοπτος φιλοκύνηγος, οἰκοῦσα ἐν τῷ Πόντῳ. Ταύτην ποτὲ κυνηγοῦσαν σὺν Ἀρτέμιδι Διόνυσος ἑωρακὼς, καὶ βιασάμενος, ἐποίησεν ἔγκυον. Ἰδοῦσα δὲ Ἄρτεμις, ἐδίωξεν ἀπειλήσασα. Φοβουμένη δὲ τὴν ὀργὴν τῆς θεοῦ ἡ Αὖρα, ἔρχεται ἐκ τοῦ Πόντου εἰς Κύζικον· καὶ ἀνελθοῦσα ἐπὶ τὸ ὄρος, δίδυμα τίκτει· δι’ ἃ ἐκάλεσε τὸ ὄρος Δίνδυμον ### δ 418 Δίνη Ἡ συστροφή· ἐκ τοῦ δεύω, τὸ βρέχω, δεύνη· καὶ ἀποβολῇ τοῦ ε, καὶ τροπῇ τοῦ υ εἰς ι, δίνη. Ἢ παρὰ τὸ Ζεὺς Διὸς δίη· καὶ πλεονασμῷ τοῦ ν, δίνη. Ἢ ἀπὸ τοῦ ἴς ἰνὸς, ἡ δύναμις, ἴνη καὶ δίνη, ἡ μετὰ δυνάμεως συστροφή. Ἢ ἐκ τοῦ εἰλῶ, τὸ συστρέφω, γίνεται ἴλη καὶ δίνη. Ἐκ τούτου ἐστὶ τὸ ΔΙ μακρόν. Καὶ γὰρ τὸ ἰλαδὸν, τὸ ι μακρόν. Τὸ ΔΙ, ι· τὰ διὰ τοῦ ΙΝΗ θηλυκὰ μονογενῆ, μὴ ἀπὸ ἐπιθέτου γενόμενα κύρια, διὰ τοῦ ι γράφεται. “Μονογενῆ” εἶπε, διὰ τὸ ἐκεῖνος, ἐκείνη· “μὴ ἀπὸ ἐπιθέτων γινόμενα” διὰ τὸ φωτεινὸς, φωτεινὴ, καὶ τὸ κύριον ὄνομα, Φωτεινή· μετάγεται γὰρ ἀπὸ ἐπιθέτου ### δ 419 Διωμοσία Ὅρκος ἐστὶν ὃν ὤμνυον οἱ φόνου ἀγῶνα διώκοντες ἢ φεύγοντες. Ἀμφότεροι γὰρ ὤμνυον, ἦ μὴν ἀληθῆ λέγειν ### δ 420 Δίκροτος ναῦς Ἡ δύο τοίχους ἐρετῶν ἔχουσα, ὥσπερ τριήρης ἡ τρεῖς ### δ 421 Διονῦς Ὁ γυναικίας καὶ πάνθηλυς ### δ 422 Διὸς αὐγάς Τὰς ἡμέρας, τὸ φῶς ### δ 423 Διοσημία Τὰ ἐκ τοῦ ἀέρος σημεῖα ### δ 424 Διόσκουροι Οἱ Ἑλένης ἀδελφοί· καὶ Ζῆθος καὶ Ἀμφίων ### δ 425 Δινωτοῖσι Πεποικιλμένοις, τετορνευμένοις· παρὰ τὸ δινῶ, τὸ συστρέφω· τορνευτοῖς, ἢ στρογγύλοις, ἀπὸ τῆς τῶν κλινοπόδων περιφερείας. Ἡ εὐθεῖα, δινωτὸν λέχος· τὸ ἀρσενικὸν, δινωτός· καὶ τὸ θηλυκὸν ### δ 426 δινωτὴ ἡ περιφερὴς, ἐοικυῖα δίνῳ ### δ 427 Δῖνος δὲ ὁ τόρνος, παρὰ τὸ δινεῖσθαι καὶ κυκλοῦσθαι· ὅθεν καὶ τὸ δινῶ. Ἢ ἐκ τοῦ δίνη, δινῶ ### δ 428 Δῖνος Σημαίνει εἶδος ὀρχήσεως, καὶ εἶδος ποτηρίου, καὶ συστροφὴν, καὶ τόρνον, παρὰ τὸ δινοῦσθαι. Λέγεται δὲ ἀρσενικῶς ### δ 429 Δινεύοι Ἀναστρέφοιτο· ὅθεν καὶ αἱ συστροφαὶ τῶν ἀνέμων ### δ 430 δῖναι λέγονται. Δινῶ, δινεύω ### δ 431 Διόγνητος Ὁ ὑπὸ Διὸς γνωριζόμενος, ὁ γενναῖος· Διογενὴς, διογένητος, εὐγενής ### δ 432 Δίομος Ὄνομα κύριον ἥρωος Ἀθηναίου· ἀφ’ οὗ Διομειὰς ἑορτή. Παρὰ τὴν Διὸς γενικὴν Δίομος, ὡς ἀνδρὸς, ἀνδρόμεος ### δ 433 Διομήδης Ὄνομα κύριον· συντίθεται παρὰ τὴν Διὸς γενικὴν καὶ τὸ μήδω. Τὰ δὲ παρὰ τὴν Διὸς γενικὴν συντιθέμενα ἀποβάλλουσι τὸ ς· οἷον Διογένης, Διοπείθης. Τὰ εἰς ΗΣ κύρια παρασύνθετα εἰς ΟΥΣ ἔχει τὴν γενικὴν, παντερπὴς, εὐπειθής. Οὕτω Διομήδης. Σεσημείωται τὸ Θεοκρίνης· τὰ γὰρ διὰ τοῦ ΙΝΗΣ εἰς ΟΥ ἔχει τὴν γενικὴν, Λεπτίνης, Αἰσχίνης. Οὕτω καὶ τὸ ἀΐδης ἀΐδου, παρὰ τὸ ἰδεῖν· ὅτι οὐδὲν αὐτίκα ἴδοις ### δ 434 Διόνυσος Οἱ μὲν Διόνυξον αὐτὸν ὀνομάζουσιν, ὅτι σὺν κέρασι γεννώμενος ἔνυξε τὸν Διὸς μηρὸν, ὡς Στησίμβροτος. Οἱ δὲ, Δεύνυσον· ἐπειδὴ βασιλεὺς ἐγένετο Νύσσης ### δ 435 δεῦνον δὲ τὸν βασιλέα λέγουσιν οἱ Ἰνδοὶ, ὡς Ἰόβας. Οἱ δὲ, ἀπὸ τοῦ Διὸς καὶ τῆς Νύσσης τοῦ ὄρους ὠνομάσθαι· ἐπεὶ ἐν τούτῳ ἐγεννήθη, ὡς Πίνδαρος, καὶ ἀνετράφη. Οἱ δὲ, ἀπὸ τοῦ πολλὰ διανύσαι καὶ κατορθῶσαι, ὡς Ἀλέξανδρος ὁ Θάσιος. Οἱ δὲ, ἀπὸ τοῦ δονεύειν καὶ κινεῖν τὰ σώματα, πλεονασμῷ τοῦ ι, ὡς πυκνὸς, πυκινός. Οἱ δὲ, ἀπὸ τοῦ Διὸς ὑετοῖς κεράννυσθαι, ὅ ἐστιν ὕδασιν, ὡς πιθανεύεται Ἀριστόδημος. Ἢ ὅτι Διὸς ὕοντος ἐτέχθη. Ἢ παρὰ τὸ δάος δαόσυνος· καὶ τροπῇ τοῦ α εἰς ι· παρὰ γὰρ Ἠλείοις ὁ αὐτὸς τῷ ἡλίῳ νομίζεται· ἵν’ ᾖ ὁ δαίων, ὁ τοῦ δάους αἴτιος. Ἢ ἀπὸ τοῦ νεύω Διόνευσος καὶ Διόνυσος, ὁ ποιῶν διανεύειν καὶ μὴ σταθεροὺς εἶναι τοὺς πίνοντας. Ἢ παρὰ τὸ πολλὰ διαλῦσαι, διάλυσος, καὶ τροπῇ τοῦ α εἰς ο, καὶ τοῦ λ εἰς ν ### δ 436 Διονύσιος ὁ θρᾶιξ Ἰστέον ὅτι Θρᾷξ ἐλέγετο, ἢ διὰ τὸ τραχὺ τῆς φωνῆς, ἢ ὅτι τῇ ἀληθείᾳ Θρᾷξ ἦν. Οὗτος δὲ ὁ Διονύσιος μαθητὴς ἦν τοῦ Ἀριστάρχου· καὶ τὸν ἑαυτοῦ διδάσκαλον Ἀρίσταρχον ζωγραφήσας ἐν τῷ στήθει αὐτοῦ τὴν τραγῳδίαν ἐζωγράφει, διὰ τὸ ἀποστηθίζειν αὐτὸν πᾶσαν τὴν τραγῳδίαν ### δ 437 Διονύσιος ὁ Ἀσκάλαφος Ἐλέγετο ἢ ὅτι συνεχῶς ἐμέμνητο τοῦ Ὁμηρικοῦ στίχου, Οἱ δ’ ἀμφ’ Ἀσκάλαφον καὶ Ἰάλμενον καὶ Ὀρέστην. Ἢ ἐπειδὴ μακρὸς καὶ λεπτὸς ἦν καὶ ὠχρός. Τοιοῦτον δέ ἐστιν ὁ ἀσκάλαφος τὸ ὄρνεον ### δ 438 Δίοπος Ὁ βασιλεὺς, ἢ ὁ ἐπιμελητὴς καὶ ἐπόπτης, ἀπὸ τοῦ διέπειν· ἢ ἀπὸ τοῦ διοπτεύειν, παρὰ τοὺς ὦπας· ἔνθεν καὶ ### ο 19 ὀφθαλμὸς βασιλικὸς ὁ κατάσκοπος ### δ 439 Διοπεύω Κατασκοπῶ, ἀπὸ τοῦ ὄπτω· καὶ ### δ 440 διοπτῆρα τὸν σκοπόν· καὶ ### δ 441 διοπτεύων ἐποπτεύων, ἐφορῶν, ἐπισκοπῶν· καὶ ### δ 442 Δῖος Ὥσπερ ἀπὸ τοῦ Χίος Χίϊος, οὕτως καὶ ἀπὸ τῆς Διὸς γενικῆς δίϊος· καὶ κράσει τῶν δύο ΙΙ εἰς ἓν, δῖος. Σημαίνει δὲ τρία· τὸν ἔνδοξον, ὡς τὸ, δῖος Ἀχιλλεὺς, καὶ, δῖος Ὀδυσσεύς. Καὶ τὸν μέγαν, ὡς τὸ, Εἰς ἅλα δῖαν. Ἀντὶ τοῦ εἰς θάλασσαν θείαν, ἢ θαυμαστήν. Σημαίνει δὲ καὶ τὸν ἀγαθὸν, ὡς ἐν Ὀδυσσείᾳ δῖος συβώτης. Τὸ ΔΙ, ι. Τέσσαρα γάρ εἰσιν δισύλλαβα κτητικά· θεῖος καὶ Κεῖος, διὰ διφθόγγου· δῖος καὶ Χῖος, διὰ τοῦ ι ### δ 443 Διόσκουροι Οἱ τοῦ Διὸς ἐπιμελούμενοι· τὸ γὰρ ἐπιμελεῖσθαι ### κ 20 κορεῖν λέγουσιν. Ἢ ὅτι τοῦ Διὸς κοῦροι, ὅ ἐστι νέοι ### δ 444 Διόσκορος Οἱ μὲν παραθέσει λέγουσιν, ὅτι ἡ Διὸς γενικὴ ἐν τῇ συνθέσει ἀποβάλλει τὸ ς· εἰ οὖν τὸ Διόσκορος ἐφύλαξε τὸ ς, δηλονότι ἐν παραθέσει ἐστί. Δεῖ σημειώσασθαι τὸ διόσθυος παρὰ Καλλιμάχῳ· ἐν συνθέσει γὰρ ὢν ἐφύλαξε τὸ ς. Ἔστι δὲ ὄνομα μηνός. Οἱ δὲ ἐν συνθέσει λέγουσιν, ὅτι ἀπὸ δύο λέξεων ἐν συνθέσει οὐσῶν γίνονται παραγωγαί· οἷον Ἱεράπολις, Ἱεραπολίτης· Νεάπολις, Νεαπολίτης· Ἄρειος πάγος, Ἀρειοπαγίτης· οὐδέποτε δὲ ἀπὸ δύο λέξεων ἐν παραθέσει οὐσῶν γίνεται παραγωγὴ, οὔτε τεμενικόν· οἷον, Θέτις, Θετίδιον, ὁ ναὸς τῆς Θέτιδος· Ἡρακλῆς, Ἡράκλειον, ὁ ναὸς τοῦ Ἡρακλέους· Αἰακὸς, Αἰακεῖον, ὁ ναὸς τοῦ Αἰακοῦ. Τέμενος δὲ λέγεται τὸ ἀφιερωμένον χωρίον θεῷ ἢ ἥρωϊ. Εἰ οὖν ἔστι Διοσκορεῖον τεμενικὸν, τουτέστιν ὁ ναὸς τοῦ Διοσκόρου, δῆλον ὅτι οὐ παρήχθη ἀπὸ δύο λέξεων ἐν παραθέσει οὐσῶν. Ἆρα οὖν τὸ Διόσκορος ἐν συνθέσει ἐστί ### δ 445 Διπλοῦς Ἀπὸ συναιρέσεως ἐστὶ τοῦ διπλόος καὶ τριπλόος· τὸ δὲ διπλόος καὶ τριπλόος ἀπὸ τοῦ δὶς καὶ τρὶς εἶπον· τὸ δὲ διπλοῦς καὶ τριπλοῦς οὐκ εἰσὶ σύνθετα. Ζήτει εἰς τὸ Χοιροβοσκοῦ. Παρὰ τὸ δύο πέλειν δυοπλόος, καὶ διπλόος ### δ 446 Διπλῆν ἐκταδίην Τὴν μεγάλην, ὥστε καὶ διπλῇ αὐτῇ χρώμενον ἔχειν ### δ 447 Δίπλακα Ἰλιάδος γ. σημαίνει δὲ διπλοΐδα, διπλοῦν ἱμάτιον, ὅ ἐστι χλανίδα δίπτυχον, διπλῆν. Ἡ εὐθεῖα, δίπλαξ. Σημαίνει δὲ τὴν χλαῖναν. Οὕτω γίνεται καὶ δίπτυχα. Ἐκ τοῦ διπλοῦς, δίπλαξ, ὡς λίθος λίθαξ. Τοῦτο ἐκ τοῦ διπλόος ### δ 448 Διπλόη Σημαίνει τὴν πανουργίαν. Γίνεται ἐκ τοῦ διπλόος· τοῦτο ἐκ τοῦ δύο καὶ τοῦ πέλω, δυοπέλοος, καὶ διπλόος, τροπῇ τοῦ υ εἰς ι ### δ 449 Δίπτυχα Ὄνομα οὐδέτερον. Γέγονε δὲ ἐκ τοῦ δίπτυξ ἀρσενικοῦ. Τοῦτο ἐκ τοῦ πτύσσω, τὸ σφα λίζω, πτύξω, πτύξ· καὶ μετὰ τοῦ δύο, δίπτυξ. δίπτυχος κλίνεται, καὶ μετάγεται εἰς εὐθεῖαν· καὶ τὸ οὐδέτερον, τὸ δίπτυχον. Δίπτυχα ποιήσαντες, διπλώσαντες τὴν κνίσαν· νῦν δὲ λέγει τὸν ἐπίπλουν ### δ 450 δίπολίς ἐστιν ἡ Λῆμνος· ἔχει γὰρ ἐν αὐτῇ Ἡφαιστίαν καὶ Μύριναν ### δ 451 Δὶς καὶ τρίς Ἀπὸ τοῦ δυάκις καὶ τριάκις· ἄρον τὸ α καὶ τὸ κ, καὶ κατὰ συνίζησιν, δὶς καὶ τρίς. Τὸ δὲ δὶς καὶ τρὶς ἐν συνθέσει ἀποβάλλει τὸ ς, οἷον δίμηνος, δίπηχυς, τρίπηχυς. Σεσημείωται τὸ δισθανέες καὶ τὸ τρίσφυλλον, εἶδος βοτάνης παρὰ Νικάνδρῳ. Συντιθέμενον δὲ ἀντὶ τοῦ δύο καὶ τρεῖς λαμβάνεται ### δ 452 διπρόσωπος ὁ δύο πρόσωπα ἔχων· καὶ ### τ 18 τριπρόσωπος ὁ τρία πρόσωπα ἔχων ### δ 453 δὶς ἡβήσαντα τουτέστιν ἀναζήσαντα. Φησὶ γὰρ μετὰ τὴν κρεουργίαν οἱ θεοὶ τὸν Πέλοπα ἀνεζωοποίησαν· καὶ τρισόζυος παρὰ Αἰσχύλῳ ### δ 454 Διστάζειν Τὸ διχῶς βουλεύεσθαι, τὸ δύο στάσεις ἔχειν κατὰ διάνοιαν ### δ 455 Δίσκος Σημαίνει λίθον τροχοειδῆ εἰς γυμνάσιον ἡρωϊκὸν ἐπιτήδειον. Παρὰ τὸ δίκω, τὸ ῥίπτω, δίκος ὁ ῥιπτούμενος, καὶ πλεονασμῷ τοῦ ς ### δ 456 Δίκω Εὐριπίδης· Δίκετε πεδόσε, δίκετε τρομερὰ σώματα μαινάδες. Πίνδαρος οὕτω παρετυμολογεῖ, Δίκε πέτρῳ χεῖρα κυκλώσας. Ἀπὸ δὲ τοῦ δίσκου τούτου οἱ νῦν ἀργύρεοι δίσκοι ὠνομάσθησαν· ἐπεὶ κυκλοτερεῖς εἰσὶ, καὶ ὅμοιοι ἐκείνοις. Παρὰ τὸ δίκω, τὸ βάλλω, δίσκος πλεονασμῷ τοῦ ς, ὁ βαλλόμενος ### δ 457 Δίφιλος Ὡς παρὰ τὴν Ἄρηϊ δοτικὴν γίνεται ἀρηΐφιλος, οὕτως καὶ ἀπὸ τοῦ Διῒ, διΐφιλος, καὶ κράσει, δίφιλος ### δ 458 Δίφρος Κυρίως τὸ ἅρμα, ὡς τὸ, Δίφρος δὲ χρυσέοις καὶ ἀργυρέοισιν ἱμᾶσι δέδεται. Ἐτυμολογεῖται δὲ παρὰ τὸ δύο φέρειν, τὸν μαχόμενον καὶ τὸν ἡνίοχον, ὡς τὸ, Ἂν δ’ ἔβαν ἐν δίφροισι παραιβάται ἡνίοχοί τε. Λέγεται καὶ ἐπὶ τῆς καθέδρας· σημαίνει τὸν θρόνον, ὡς τὸ, Τῇ δ’ ἄρα δίφρον ἑλοῦσα φιλομειδὴς Ἀφροδίτη. Καὶ Μένανδρος, Ἐκάθηντ’ ἐπὶ δίφρου μήτηρ τε καὶ παρθένος ### δ 459 Διφροφόροι Αἳ ταῖς κανηφόροις εἵποντο δίφρους ἐπιφερόμεναι. Ἡρόδοτος τοὺς Πέρσας φορείοις φερομένους ### δ 460 Διφθέρα Ὅσα κατ’ ἐκείνην δήπου φέρεται τὴν διφθέραν. Τὸ γραμματεῖον, ἢ βυβλίον, ἢ βύρσαν, ἢ δέλτον· οἷον δυοφέραν, τὴν ἐν τοῖς δύο μέρεσι φέρουσαν γράμματα ### δ 461 Διφῶ Σημαίνει τὸ ψηλαφῶ. Ἰλιάδος π, τήθεα διφῶν, ζητῶν, ἐρευνῶν. Καλλίμαχος, Μὴ δ’ ἀπ’ ἐμεῦ διφᾶτε μέγα ψοφέουσαν ἀοιδήν. Παρὰ τὸ ἅπτω, ἁφὴ, ἁφῶ καὶ διαφῶ, καὶ κράσει, διφῶ, τὸ τῇ ἁφῇ ὑποβάλλω. Ἐκ τοῦ ἁφὴ γίνεται ἁφῶ ἁφάσσω, ὡς αἱμῶ αἱμάσσω ### δ 462 Διχῆι Τὸ διχῶς. Τὸ αὐτὸ καὶ δίχα. Παρὰ τὸ δὶς ἐπίρρημα, διχῇ καὶ δίχα, ὡς τριχῇ καὶ τρίχα. Δίχα φρεσὶν ἥνδανε βουλή. Καὶ ἀπὸ τοῦ δίχα γίνεται διχθά· καὶ διχθαδίας κῆρας, δύο μοίρας ### δ 463 Δίψα Παρὰ τὸ ἴπτω, τὸ βλάπτω, ἴψα καὶ δίψα, ἡ βλάπτουσα τὸ σῶμα ### δ 464 Διχόμηνος Διχομήνου, διχομήνῳ, καὶ κατὰ μεταπλασμὸν διχόμηνι, ὡς πολυπάταγος πολυπατάγῳ Ἔστι καὶ διχόμηνις, διχομήνιδος, διχομήνιδι· ἡ αἰτιατικὴ, διχομήνιδα. Ἔστι δὲ ἡ πέμπτη καὶ δεκάτη. Μεταπεπλασμέναι δὲ λέγονται αἱ ὑπὲρ τρεῖς συλλαβὰς οὖσαι ### δ 465 Διώνυσος Κατ’ ἔκτασιν. Ἀεὶ δέ ἐστιν ἡ ἔκτασις παρὰ τῷ ποιητῇ διὰ τοῦ ω μεγάλου καὶ τοῦ υ μακροῦ, ὡς τὸ, Διωνύσοιο τιθήνας. Καὶ, Διώνυσος δὲ φοβηθεὶς, Ἰλιάδος ζ. Ἐγὼ δ’ ἀνέγνων παρά τινι, πόθεν ἐκλήθη Διόνυσος, ἐν ἐννάτῳ Διονυσιακῶν οὕτω· Τὸν μὲν ὑπερκύψαντα θεηγενέος τοκετοῖο, στέμματι κισσήεντι λεχωΐδες ἔστεφον Ὧραι. Εἶτα μεθ’ ἑτέρους στίχους, λαβὼν μαιήϊος Ἑρμῆς πατρῴην ἐπέθηκεν ἐπωνυμίην τοκετοῖο, κικλήσκων Διόνυσον· ἐπεὶ ποδὶ φόρτον ἀείρων ἤϊε χωλαίνων Κρονίδης βεβριθότι μηρῷ· Νῦσος ὅτι γλώσσῃ Συρακοσσίδι χωλὸς ἀκούει· καὶ θεὸν ἀρτιλόχευτον ἐφήμισαν Εἰραφιώτην· ὅττι μιν εὐώδινι πατὴρ ἐρράψατο μηρῷ. Διόδωρος δὲ ἀπὸ τοῦ Διὸς καὶ τοῦ τόπου τῆς Νύσης λέγει Διόνυσον, ὡς ἐν Νύσῃ παρὰ νυμφῶν ἀνατραφέντα τοῦ Διὸς μηροῦ ἐκτεθέντα· καὶ τὸν μηρὸν ὄνομα λέγει τόπου ### δ 466 Διονῦς Ὁ θῆλυς λέγεται ### δ 467 Διωβελία Ὀβελοὶ δύο· οὓς ὁ δῆμος καθήμενος ἐμισθοφόρει ### δ 468 Διώκω Παρὰ τὸ διῶ τὸ αὐτὸ σημαῖνον γίνεται κατὰ παραγωγὴν διώκω ### δ 469 Διώκετον Ὅτι οἱ Ἀττικοὶ καὶ ἐν τοῖς τρίτοις προσώποις τῶν δυϊκῶν τοῖς δευτέροις χρῶνται, ὡς Ἀριστοφάνης, Καταντιβολεῖτον αὐτὸν ὑποπεπτωκότες. Ἐκμαίνετον τὸν πατέρα τοῖς ὀρχήμασι. Τοιαῦτα καὶ τὰ παρὰ τῷ ποιητῇ, διώκετον ἐμμενὲς αἰεί. Ἅπερ ἔνιοι φασὶ διὰ τὸν Κρητικὸν πόδα, ἤγουν τὸν ἀμφίμακρον, μὴ δυνάμενον παραλαμβάνειν, εἰς σύμφωνον λήγειν· οὐκ ἠδύνατο γὰρ εἶναι διωκέτην· ἀκάθαρτον γὰρ ἂν ἦν ἀμφίμακρος ### δ 470 Διῶνται Σημαίνει τὸ διώκονται. Ἔστι ῥῆμα διῶ· παράγωγον, δίημι· ἐξ οὗ καὶ, δίενται ἵπποι ἀερσίποδες. Τὸ ὑποτακτικὸν, ἐὰν διῶ, διῶμαι· καὶ τὸ τρίτον τῶν πληθυντικῶν, διῶνται ### δ 471 Διώνη Ἡ θεός. Ἀπὸ τοῦ Διὸς, Διώνη, κατὰ ἔκτασιν τοῦ ο εἰς ω· ὅτι αὐτὴ πρῶτον γέγονε γαμετὴ τοῦ Διός. Ἢ ἀπὸ τοῦ διδῶ, Διδώνη καὶ Διώνη, ἡ διδοῦσα τὰς τῆς γενέσεως ἡδονάς. Ἢ διεύνη τὶς ἐστὶν, ἡ πρώτη διευνασθεῖσα. Ἢ ἀπὸ τοῦ διαίνεσθαι καὶ ὑγραίνεσθαι ἀπὸ τῶν ὑετῶν· ἡ αὐτὴ γάρ ἐστι τῇ γῇ ### δ 472 Διώρης Ὄνομα κύριον. Ἢ γὰρ παρὰ τὴν διὰ πρόθεσιν καὶ τὸ ὁρῶ, διαόρης· καὶ ἐκτάσει τοῦ ο εἰς ω, καὶ κράσει τοῦ ι καὶ α εἰς ι μακρόν. Ἢ ὡς ἀπὸ τοῦ ὕλη ὑληώρης παράγωγον, οὕτως καὶ ἀπὸ τῆς Διὸς γενικῆς Διώρης· Διώρεος ἄλκιμος υἱός ### δ 473 Διώχης Δίφρος ἅρματος ὁ δύο οἷός τε ἔχειν ### δ 474 Διώρυξ Ἀπὸ τοῦ ὀρύσσω ὀρύξω ὄρυξ, καὶ ἐν συνθέσει διώρυξ ### δ 475 Διωλύγιον Μακρὸν, μέγα, δεινὸν, χαλεπὸν, ἐπιπολὺ διῆκον, καὶ ἐξάκουστον· τὸ δι’ ὅλου ἰὸν, ἐκτάσει τοῦ ο εἰς ω, καὶ πλεονασμῷ τοῦ γ ### λ 11 λύγια πράγματα τὰ μεγάλα καὶ χαλεπά· ἅπερ ἀπώλεσεν ἂν τοὺς περιπεσόντας αὐτοῖς ### δ 476 Δμῶ Παρὰ τὸ δαμάζω, κατὰ συγκοπὴν δμῶ, τὸ ἀναιρῶ, καὶ ὑποτάσσω ### α 2426 ἀδάμαστος γὰρ ὁ ὑποταγῆναι μὴ δυνάμενος ### δ 477 Δμηθήτω Δαμασθήτω, τουτέστι πρᾶος καὶ ἐπιεικὴς γενέσθω· καὶ ### δ 478 δμήτειρα δαμάστρια, ἡ Δημήτηρ ### δ 479 Δμῶες Οἱ οἰκέται. Παρὰ τὸν δμήσω μέλλοντα, ἀποβολῇ τοῦ ω, δμής· καὶ τροπῇ τοῦ η εἰς ω, δμὼς, ὡς ῥήξω ῥηγμὸς καὶ ῥωγμός· ἵν’ ᾖ ὁ δεδμημένος καὶ ὑποτεταγμένος τινὶ, ὁ θεράπων ### δ 480 Δνοφερόν Τὸ μέλαν καὶ σκοτεινόν· δνοφερὸν χέει ὕδωρ. Παρὰ τὸ νέφος, νεφερόν· καὶ τροπῇ καὶ πλεονασμῷ. Ἢ παρὰ τὸ γνόφος γνοφερὸν καὶ δνοφερόν· ἢ κνόφος κνοφερόν· τὸ ἀμαυρὸν καὶ ζοφῶδες ### δ 481 Δνοπαλίζω Δνοπάλιξις, ἡ διὰ χειρῶν κίνησις καὶ ἐκτίναξις. Ἀνὴρ δ’ ἄνδρ’ ἐδνοπάλιζεν. Τουτέστι διὰ χειρὸς εἶχεν, ἢ ἀνῄρει, ἐφόνευεν. Ἐχρήσατο δὲ καὶ ἐν τῷ Ὀδυσσείας ξ, τὰ σὰ ῥάκεα δνοπαλίξεις. Ἀντὶ τοῦ διὰ χειρὸς ἕξεις, ἀμφιέσῃ, συρράψεις· ἢ περιτινάξεις, περιστρέψεις. Εἴρηται παρὰ τὸ δονεῖν καὶ τὰς παλάμας, δονοπαλίξαι· καὶ ἐν συγκοπῇ. Ἢ παρὰ τὸ δονῶ καὶ τὸ πάλλω, δνοπαλίζω· ἀπὸ τῶν δύο τῶν ὁμοιοσήμων, ὡς Ἐριχθόνιος καὶ Ἐρεχθεύς· καὶ τροφὸν ἐδίνηθεν. Ἢ ἀπὸ τοῦ ἀλαπαδνὸς γίνεται λαπαδνός· καὶ καθ’ ὑπέρθεσιν τῶν στοιχείων τῶν τε τῆς ἀρχῆς καὶ τῆς τρίτης γίνεται δνόπαλος καὶ δνοπαλίζω ### δ 482 Δοάσσατο Ἐνεδοίασε. Δοάσατο κέρδιον εἶναι, ἔδοξεν, ἐνόμισε. Λαμβάνεται καὶ οὕτως· ἀπὸ τοῦ δόσσω, ὥς φασί τινες· ἀλλ’ ὤφειλεν εἶναι ὁ ἀόριστος α, ἔδοξα. Κυρίως οὖν τὸ μὴ ἐν μιᾷ γνώμῃ ἑστάναι· παρὰ τὸ δοιὸς, δοιάζω, ὡς ἵππος, ἱππάζω· λίθος, λιθάζω· ὁ μέλλων, δοιάσω· ἐδοιασάμην, ἐδοιάσατο· καὶ πλεονασμῷ τοῦ ς Αἰολικῶς, ὡς ἔσεται ἔσσεται, ἐδοιάσσατο· καὶ ἀποβολῇ τοῦ ι, δοάσσατο. Ἄλλοι δὲ ἀπὸ τοῦ δοκῶ δοκάζω, δοκάσσατο, ἀποβολῇ τοῦ κ. Ὥστε οἱ μὲν, ἔλλειψιν τοῦ κ· οἱ δὲ, τοῦ ι· ἵνα μὴ παρ’ ἄλλου ὡς καινὸν ἀκούσῃς. Οὕτως Ἡρωδιανὸς καὶ ἄλλοι ### δ 483 Δόγμα Οὐ παρὰ τὸ δοκῶ δόκημα καὶ κατὰ συγκοπὴν δόγμα· ἀλλὰ παρὰ τὸ δόκω βαρύτονον, ὁ μέλλων, δόξω· δέδογμαι, δόγμα ### δ 484 Δοκεύω Παράγωγον ἀπὸ τοῦ δόκω βαρυτόνου· σημαίνει δὲ τὸ ἐπιτηρεῖν, φυλάσσεσθαι, προσδέχεσθαι· καὶ ### δ 485 δόκησις σκοπὴ, ἀπάντησις, ὑπόληψις ### δ 486 Δοκῶ Ἁπλοῦν, πρώτης συζυγίας τῶν περισπωμένων· προσδοκῶ δὲ, σύνθετον, δευτέρας· ὥσπερ τὸ συλῶ, ἁπλοῦν μὲν, ἔστι συζυγίας δευτέρας· σύνθετον δὲ, πρώτης, ἱεροσυλῶ, ἱεροσυλεῖς ### δ 487 Δοκίμιον Ἐκ τοῦ δόκιμος· τοῦτο ἐκ τοῦ δοκῶ· παράγωγον, δόκιμος. Ἢ παρὰ τὸ δέχω ### δ 488 Δοκός Τὸ τὴν στέγην ἀνέχον ξύλον. Παρὰ τὸ δέχω, δέχομαι, δοκὸς, ἡ δεχομένη τὰ ἐπιτιθέμενα βάρη· ἐξ οὗ μελανδόκος, καὶ πανδόκος. Ἢ ἀπὸ τοῦ δέκω δοκός· ὥστε μὴ εἶναι πάθος. Τὰ δὲ παρὰ τὸ δέχω πάντα διὰ τοῦ κ· οἷον ξεινοδόκος, κατὰ ἀντιστοιχίαν τοῦ χ εἰς κ. Σημαίνει δὲ καὶ ἐνέδραν καὶ βούλησιν ### δ 489 Δόκανα Τάφοι τινὲς ἐν Λακεδαιμονίᾳ· παρὰ τὸ δέξασθαι τοὺς Τυνδαρίδας, φαντασίαν ἐχούσας τάφων ἀνεῳγμένων. Ἢ παρὰ τὸ δοκεῖν, δόκανον ### δ 490 Δολιχόν Οἷον, Δηθά τε καὶ δολιχόν. Ἐπὶ πολὺν καὶ μακρὸν χρόνον. Καὶ δολιχόσκιον ἔγχος, τὸ μέγα καὶ μακρὸν, ἢ μακρὰν σκιὰν ἀποτελοῦν· ἢ μακρὰν πορευόμενον· παρὰ τὸ κίειν ### δ 491 Δολιχαύλους Τὰς μακροὺς αὐλοὺς ἐχούσας· αὐλὸς δὲ τὸ κοῖλον τῆς ἐπιδορατίδος, εἰς ὃ ἐντίθεται τοῦ ξύλου τὸ ἄκρον. Αὐτὸ δὲ τὸ ξύλον, καυλός· αὐλὸς δὲ, τοῦ σιδήρου τὸ κοῖλον. Καὶ ### δ 492 δολιχήρετμοι μακρόκωποι. Καὶ τὰ ὅμοια ### δ 493 Δόλοψ Ὄνομα κύριον. Παρὰ τὸ δόλος, τροπῇ τοῦ ς εἰς ψ, Δόλοψ, ὡς αἶθος, αἶθοψ· καὶ πλεονασμῷ τοῦ ι, αἰθίοψ· καὶ σκόλος, σκόλοψ. Ἡ γενικὴ τῶν πληθυντικῶν, Δολόπων. Καὶ ὡς Ἥφαιστος Ἡφαιστίων, δόλων Δολίων, οὕτως Δολόπων Δολοπίων, ὄνομα κύριον. Πρέπει δὲ τὸ ὄνομα ἥρωϊ· καὶ γὰρ Δολίωνα ἔγνωμεν οὕτω κληθέντα· οὗ ἐπώνυμοι οἱ Κυζικηνοὶ, καὶ ὁ παρὰ τῷ ποιητῇ κατάσκοπος Δόλων· καὶ Δολίος ὁ οἰκέτης Πηνελόπης. Ἀπὸ δὲ τοῦ Δόλοπος, καὶ ἔθνος οὕτω κληθέν ### δ 494 Δόλος Παρὰ τὸ δέω, τὸ δεσμῶ, ὁ συνδῶν τοὺς ἁλισκομένους, ὡς τὸ, Ἀλλά σφωε δόλος καὶ δεσμὸς ἐρύξει, Ὅμηρος. Ὡς χέω χόλος, καὶ θέω θόλος, οὕτως δέω δόλος. Ἢ παρὰ τὸ δηλῶ, τὸ βλάπτω, δῆλος, ὁ δηλούμενος καὶ βλάπτων, τροπῇ τοῦ η εἰς ο ### δ 495 Δόλιος Παρὰ τὸ δόλος· τοῦτο παρὰ τὸ δέλω, τὸ δελεάζω. Ἐκ δὲ τοῦ δόλιος γίνεται δολιῶ· ὁ παρατατικὸς, ἐδολίεον ἐδολίουν· τὸ τρίτον τῶν πληθυντικῶν, ἐδολιοῦσαν. Καὶ ὤφειλεν εἶναι ἐδολίεον ἐδολίουν, ὥσπερ ἐποίεον ἐποίουν· ἀλλ’ οἱ Βοιωτοὶ ἐπὶ τῶν μὴ ἐχόντων τὴν μετοχὴν εἰς ς ὀξύτονον ποιοῦσι τὸ τρίτον τῷ πρώτῳ ἰσοσύλλαβον· οἷον ἐμάθομεν, ἐμάθοσαν· εἴδομεν, εἴδοσαν· ἐπὶ δὲ τῶν ἐχόντων τὴν μετοχὴν εἰς ς ὀξύτονον ποιοῦσιν ἔνδειαν καὶ κρᾶσιν· οἷον, ἐκοσμήθημεν, ἐκόσμηθεν· ὡς τὸ, Αὐτὰρ ἐπεὶ κόσμηθεν. Καὶ φυλάσσει τὴν παραλήγουσαν τῆς γενικῆς τῶν μετοχῶν ### δ 496 Δολομῆτα Ὦ δόλια βουλευόμενε. Τὰ εἰς ΗΣ βαρύτονα τῷ η παραληγόμενα, καὶ εἰς α τὴν κλητικὴν ἔχοντα, προπερισπῶνται, πεδῆτα, ἀγκυλομῆτα· πλὴν τοῦ ἀκάκητα ### δ 497 Δόμος Ὁ οἶκος· παρὰ τὸ δέμω, τὸ οἰκοδομῶ, ὡς νέμω, νόμος· ὁ οἰκοδομητὸς οἶκος ### δ 498 Δόμεναι Ἔστι δίδωμι· ἡ μετοχὴ, δοὺς δόντος· καὶ τὸ ἀπαρέμφατον τοῦ δευτέρου ἀορίστου, δοῦναι. Εἰώθασι δὲ οἱ Δωριεῖς ἐπὶ τῶν εἰς ΝΑΙ ἀπαρεμφάτων τοῦ δευτέρου ἀορίστου προστιθέναι τὴν ΜΕ συλλαβήν· καὶ εἰ μὲν ὦσι δύο φωνήεντα, τὸ ἓν ἀποβάλλειν· οἷον δοῦναι, δόμεναι· θεῖναι, θέμεναι· εἶναι, ἔμεναι, καὶ πλεονασμῷ τοῦ μ, ἔμμεναι· εἰ δὲ ἓν φωνῆεν ἐστὶ, φυλάσσειν αὐτὸ, οἷον, στῆναι στήμεναι· βῆναι, βήμεναι ### δ 499 Δονῶ Ἔστιν ἐνῶ, καὶ σημαίνει τὸ κινῶ· πλεονασμῷ τοῦ δ, καὶ τροπῇ τοῦ ε εἰς ο, δονῶ, τὸ συστρέφω. Σημαίνει καὶ κινεῖν, σείειν, σκεδαννύειν ### δ 500 Δόναξ Ὁ κάλαμος. Καλλίμαχος, Καὶ δόνακι πλήθοντα λιπὼν ῥόον Ἀστερίωνος. Παρὰ τὸ δίνω, τὸ στρέφω, δῖνος· καὶ ὡς λίθος λίθαξ, οὕτω δῖνος δίναξ· καὶ τροπῇ τοῦ ι εἰς ο, δόναξ, ὡς κλίνω, κλόνος· οἱ γὰρ ταρασσόμενοι συστρέφονται. Ἢ παρὰ τὸ δονεῖσθαι ### δ 501 Δόνακες Κάλαμοι ἁλιευτικοὶ, ἢ αὐλοί· πρότερον γὰρ ταῖς θύραις ἀντὶ κέρατος ἐτίθουν καλάμους. Σημαίνει δύο· καλάμους, ἀπὸ τοῦ ἐν δονήσει τὴν φυτείαν ὁρᾶσθαι, οἷον ἐν κινήσει· Συμμάρψας δόνακας, μυρίκης τ’ ἐριθηλέας ὄζους. Καὶ αὐτὸν τὸν καλάμους ἔχοντα, Ἰλιάδος ς, παρὰ ῥοδανὸν δονακῆα. Τὸν καλαμώδη, ἢ εὐδιάσειστον, εὐκίνητον, διὰ τοὺς ἐν αὐτῷ πεφυκότας καλάμους ### δ 502 Δόξα Παρὰ τὸ δέχω δέξω, δέξα καὶ δόξα. Ἢ παρὰ τὸ δοκῶ δοκήσω, ἐδόκησα ἔδοκσα· καὶ τροπῇ τοῦ κ καὶ ς εἰς ξ. Ἢ παρὰ τὸ δόκω βαρύτονον, δόξω. Ἰλιάδος κ, Οὐδ’ ἄπο δόξης. Οὐκ ἄπο δοκήσεως καὶ εἰκασμοῦ. Ζήτει εἰς τὰς Διαφορὰς εἰς τὸ δ ### δ 503 Δόρυ Σημαίνει δύο· τὸ ξύλον, καὶ τὸ ἀκόντιον. Καὶ τὸ ξύλον μὲν, ὡς παρὰ Ἡσιόδῳ, ἑκατὸν δέ τε δούραθ’ ἁμάξης. Καὶ Ὅμηρος, Καὶ δὴ δοῦρα σέσηπε νεῶν. Καὶ τὸ κοντάριον, ὡς τὸ, Εὖ μέν τις δόρυ θηξάσθω. Καὶ πάλιν, αἷμα κελαινὸν ἐρωήσει περὶ δουρί. Εἴρηται ἀπὸ τοῦ δρῦς δρυὸς, δόρυ· ἐπὶ παντὸς λεγόμενον ξύλου ὑπὸ τῶν παλαιῶν, ὡς μάρτυς δρυμὸς, καὶ δρύφακτος. Ἢ παρὰ τὸ δέρω, τὸ λεπίζω· τοῦ γὰρ φλοιοῦ λεπίζεται τὰ ξύλα. Ἢ παρὰ τὸ δρύπω· ἢ ἐκ τοῦ δρῦς· οἱ γὰρ ἀρχαῖοι ἐκ δρυΐνων κατεσκεύαζον. Ἢ ἐκ τοῦ θορῶ, ὃ σημαίνει τὸ πηδῶ, θόρυ τὶ ὂν, τὸ ἐκ τῆς γῆς ἀνατρέχον, ὡς ὁ ποιητὴς λέγει παρετυμολογῶν αὐτὸ, ἐπεὶ οὔπω τοῖον ἀνήλυθεν ἐκ δόρυ γαίης. Ἔνιοι καὶ τὸ δέρμα, δόρυ ### δ 504 Δορυξόος Ἐκ τοῦ δόρυ καὶ τοῦ ξέω. Οὐδεὶς δὲ λέγει Ἑλλήνων δόρυξος, ἀλλὰ δορυξόος, καὶ κατὰ συγκοπὴν, δορυξός· ἔστι δὲ τόπος ὅπου ξύονται τὰ δόρατα ### δ 505 Δορύκνιον Παρὰ Νικάνδρῳ, ἀντιφάρμακον. Γράφεται καὶ δορύχνιον. Τὸ δορύκνιον τῶν θανασίμων ὑπάρχον πινόμενον. Ἔστι δὲ κατὰ τὴν ὀσμὴν καὶ τὴν γεῦσιν γάλακτι παραπλήσιον· εἰ δέ τις αὐτὸ κλάσειε, γάλακτος ἀποστάζει. Ὅθεν δυσδιάκριτον τῷ πίνοντι, διὰ τὸ εἶναι γάλακτι παραπλήσιον. Δημοφῶν δὲ ἐτυμολογεῖ αὐτὸ οὕτω κεκλῆσθαι, διὰ τὸ δόρατι ἶσον εἶναι κατὰ τὴν ἀναίρεσιν ### δ 506 δόριλλος. Ἀριστοφάνης, Αἱ γυναῖκες τὸν δορίαλλον φράγνυνται. Ἔστι δὲ τὸ γυναικεῖον αἰδοῖον, ἐφ’ ὕβρει τραγῳδοποιοῦ Δορίλλου. Ἢ παρὰ τὸ δείρειν τὸ τυπτόμενον, ἢ τὸ τιλλόμενον τὰς τρίχας καὶ οἱονεὶ ἐκδερόμενον· οὕτω γὰρ πάλαι ἐψίλουν, ὡς δηλοῖ Ἀριστοφάνης, Ἡβυλλιῶσαι κἄρτι παρατετιλμέναι ### δ 507 Δόρπος Ὁ δεῖπνος, ἡ περὶ τὴν ἑσπέραν ἑστίασις· κυρίως ἡ ἑσπερινὴ τροφή· ἀπὸ τῶν δερμάτων· ὅτι ἐπὶ δερμάτων καθήμενοι ἐσιτοῦντο. Ἢ παρὰ τὸ δρέπεσθαι τοῖς ὀδοῦσιν· ἢ παρὰ τὸ τοὺς πόνους δρέπειν· ἢ παρὰ τὸ ἕρπειν ἡμᾶς εἰς τὸ δαύειν, ὅ ἐστι κοιμᾶσθαι. Οὕτως Ὦρος. Ἐγὼ δέ φημι, ὡς εὗρον σχόλιον παρακείμενον ἐν τῷ β τῆς Ἰλιάδος· δόρπος εἴρηται, παρὰ τὸ οἱονεὶ παύεσθαι τηνικαῦτα λοιπὸν τοὺς πολεμοῦντας τοῦ δόρατος, ὅ ἐστι τοῦ πολέμου, καὶ ἡσυχάζειν. Οὐ θαῦμα δὲ, εἰ τὸ κοινὸν πάσης τροφῆς ἐπὶ μιᾶς τάττεται· καὶ γὰρ τὸ ποιητικὸν καὶ χειρουργία καὶ μαθήματα καὶ ἄλλα μυρία ἐστί ### δ 508 Δορκάς Τὸ τῆς ἐλάφου γέννημα. Παρὰ τὸ δέρκω, τὸ βλέπω, δερκὰς καὶ δορκάς· ὀξυδερκὲς γὰρ τὸ ζῷον, καὶ εὐόμματον ### δ 509 Δόρξ Ὄνομα ζῴου· ἔνθεν δορκάς. Παρὰ τὸ δέρκω δέρξω δὲρξ, καὶ δὸρξ, ὡς σήπω σήψω, σήψ· ὀξυωπὲς γὰρ τὸ ζῷον ### δ 510 Δορά Δέρμα· Κρῆτες δὲ καὶ τὴν δοκόν ### δ 511 Δορίδες Μάχαιραι μαγειρικαὶ εἰς τὸ ἐκδέρειν τὰ θύματα ἐπιτήδειαι ### δ 512 Δορπηστός Ἡ τοῦ δόρπου ὥρα. Οὕτως δὲ τὸ καθ’ ἡμᾶς δεῖπνον ### δ 513 Δορυσόον Ἀνδρεῖον· ἢ δόρατι φοβοῦντα καὶ σοοῦντα, καὶ ὁρμῶντα ### δ 514 Δορυφόρον Τὸν φύλακα τῶν τυράννων· καὶ τὸ κωφὸν πρόσωπον ### δ 515 Δόσκον Ἔδων, δεύτερος ἀόριστος παρὰ Αἰολεῦσι· Καὶ πάντα φέρων Ἀγαμέμνονι δόσκον. Ἀντὶ τοῦ ἐδίδουν. Ἰστέον δὲ ὅτι τὰ Ἰωνικῶς κλινόμενα ἐπὶ τῆς τρίτης συζυγίας τῶν εἰς ΜΙ, καὶ τῶν περισπωμένων, διὰ τοῦ ο ἐκφέρονται πρὸ τοῦ ΣΚ· ἐδίδων, ἐδίδοσκον· ἔδων, ἔδοσκον· ἐχρύσουν, ἐχρύσοσκον ### δ 516 Δοτός Ἐκ τοῦ δέδομαι παθητικοῦ παρακειμένου, δέδοται, δοτὸς, δοτικὸς, καὶ δοτική ### δ 517 Δόρει Ἰστέον ὅτι τὸ “σὺν δόρει σὺν ἀσπίδι” παρὰ Ἀριστοφάνει γίνεται οὕτως. Ὥσπερ ἀπὸ τοῦ γῆρας γίνεται γῆρος καὶ ἀπὸ τοῦ δέρας δέρος, οὕτως καὶ ἀπὸ τοῦ δόρυ δόρατος γίνεται δόρος· κἀκεῖθεν ἡ δοτικὴ δόρει, ὥσπερ τεῖχος τείχει. Τὸ δὲ δουρὶ ἀπὸ τῆς δουρὸς γενικῆς γέγονε δοτική. Δουρὶ δ’ ἐπαΐσσων. Ἀντὶ τοῦ σὺν δόρατι. Ἢ ἐκ τοῦ δρῦς δρυὸς, ὑπερθέσει, δουρὸς καὶ δουρί. Καὶ ### δ 518 δουρικλυτὸς ὁ κατὰ τὴν μάχην κλυτός ### δ 519 Δοῦρα Δόρατα, ξύλα. Ἰστέον ὅτι τὰ γόνυα καὶ δόρυα γίνεται καθ’ ὑπέρθεσιν τοῦ υ, γοῦνα καὶ δοῦρα. Ἢ ἀπὸ τοῦ γούνατα καὶ δούρατα, κατὰ ἀποβολὴν τῆς ΤΑ, γοῦνα καὶ δοῦρα ### δ 520 Δουρηνεκές Δόρατος βολὴν, δόρατος μῆκος, ἀπόστημα ὅσον δόρυ διατεῖναι ### δ 521 Δουλιχόδειρος Ὁ μακροτράχηλος· παρὰ τὸ δολιχὸν τὸ μακρὸν καὶ τὸ δειρὴ, δουλιχόδειρος· ἐπειδὴ τὰ ἀπὸ τῶν εἰς α καὶ εἰς η θηλυκῶν γενόμενα ### δ 522 Δοῦλος Παρὰ τὴν δύην, ὃ σημαίνει τὴν κάκω σιν, δύηλός τις ὤν· συγκοπῇ καὶ πλεονασμῷ, δοῦλος. Ἢ παρὰ τὸ δέω, τὸ δεσμῶ, δέλος καὶ δοῦλος· τοὺς γὰρ αἰχμαλώτους ἐδέσμουν. Ἢ παρὰ τὸ δόλος, δοῦλος. Ἡρακλῆς δὲ ἐν τῷ περὶ τοῦ χρὴ καὶ δεῖ, σχηματίζει παρὰ τὸ δέω, τὸ ἐλλείπω, δέλος καὶ δοῦλος, ὁ ἐλλείπων τῇ ἀρετῇ, ὥς φησιν ὁ ποιητὴς, Ἥμισυ γάρ τ’ ἀρετῆς ἀποαίνυται εὐρύοπα Ζεὺς ἀνέρος, εὖτ’ ἄν μιν κατὰ δούλιον ἦμαρ ἕλῃσι ### δ 523 Δούλη Εἶδος τῶν ὑποπεπτωκότων τῷ ὀνόματι; Πρός τι· ἔχει γὰρ τὴν δέσποιναν. Καὶ πόσοι τρόποι τῆς δουλείας; Τρεῖς· τὸ κατὰ δημιουργίαν, Ὅτι τὰ σύμπαντα δοῦλα σά. Τὸ κατὰ δικαιοσύνην, Ἐπειδὴ ἐλευθερωθέντες ἀπὸ τῆς ἁμαρτίας ἐδουλώθητε τῇ δικαιοσύνῃ. Λέγεται δουλεία καὶ ἐπὶ τῶν ἀργυρωνήτων· ὡς τὸ, Ἠγόρασα δοῦλον ### δ 524 Δοῦπος Κτύπος, ψόφος· οἱονεὶ ὁ δέους ὄπα ἔχων· ἢ ὁ δέος ἐμποιῶν. Ὠνοματοπεποίηται δὲ ἡ λέξις. Ἐξ οὗ, Δούπησεν δὲ πεσών, σημαίνει τὸ ἀποθανεῖν πεσόντα ἐν πολέμῳ, ἠχῆσαι. Καὶ, δεδουπότος Οἰδιπόδαο, Ἰλιάδος ψ, ἐν πολέμῳ τεθνεῶτος ### δ 525 Δόχμιος Ὁ πλάγιος· παράγωγον ἀπὸ τοῦ δοχμός. Θεόκριτος, Δόχμος ἀπὸ προβολῆς κλινθείς. Καὶ ### α 2427 ἀποδοχμῶσαι ἀποκλῖναι. Παρὰ τὸ δέχω, δοχμὸς, ὡς βρέχω, βροχμός· ἴν’ ᾖ ὁ εὐχώρητος, καὶ ὅν ἐστιν εὐχερῶς δέξασθαι ἐν ταῖς εἰσόδοις ### δ 526 Δοχμή Ἡ παλαιστὴ, ὅ ἐστι τὸ τετραδάκτυλον τῆς χειρός. Ἀριστοφάνης, Καὶ πρὶν ἡμέραν φορέσαι, μεῖζον ἦν δυοῖν δοχμαῖν. Παρὰ τὸ δέχω γίνεται δοχμὴ, τὸ δεκτικὸν μέρος τῆς χειρὸς, καὶ δι’ οὗ δεχόμεθα τὰ διδόμενα· ὡς δράξω δραχμὴ, ἡ τῶν ὀβολῶν ἐπίληψις· καὶ ἀΐσσω αἰχμή. Ἢ παρὰ τὸ δοχμός· ἐπειδὴ πλαγίᾳ τῇ χειρὶ μετροῦμεν. Ἔστιν οὖν μέτρον τί ### δ 527 Δοχμιακός Εἶδος μέτρου ἀντισπαστικοῦ· ἔστι δὲ μονόμετρον ὑπερκατάληκτον· οἷον, Ἐγὼ δ’ οὔτε σοί. Ἔστι δὲ Εὐριπίδου Φοινισσῶν. Πολλὰ δὲ ῥυθμῶν ὀνόματα καὶ ἄλλα· ἀτὰρ δὴ καὶ ταῦτα, ἴαμβος, ἰαμβικὸς, δάκτυλος, δακτυλικός· παίων, ἐπίτριτος. Οὗτοι μὲν οὖν ὀρθοί εἰσι ῥυθμοί· ἐν ἰσότητι γὰρ κεῖνται· ἢ γὰρ μονὰς πρὸς δυάδα, ἢ δυὰς πρὸς τριάδα, ἢ τριὰς πρὸς τετράδα· ἡ τριὰς πλεονεκτεῖται μονάδι. Ἐν τῷ δοχμιακῷ τριάς ἐστι πρὸς πεντάδα, καὶ δυὰς ἡ πλεονεκτοῦσα. Οὗτος οὖν ὁ ῥυθμὸς οὐκ ἠδύνατο καλεῖσθαι ὀρθός· ἐκλήθη τοίνυν δοχμιακὸς, ἐν ᾧ τὸ τῆς ἀνισότητος μεῖζον κατὰ τὴν εὐθεῖαν κρίνεται. Καὶ τὸ μέτρον οὖν δοχμιακὸν, ὡς ἐμπιπτόντων ἐν αὐτῷ τῶν ὀκτὼ χρόνων ### δ 528 Δρῶ Σημαίνει τέσσαρα· δρῶ, τὸ κρατῶ, ἐξ οὗ δράκτυλος καὶ δάκτυλος· δρῶ, τὸ ὑπηρετῶ, ἐξ οὗ καὶ δραπέτης, ὁ ἀποδρῶν τῆς δουλείας· δρῶ, τὸ βλέπω, ἐξ οὗ, ὑπόδρα ἰδών. Καὶ δρήθω, κατὰ ἀντίφρασιν· οἱ γὰρ κοιμώμενοι οὐ βλέπουσι· δρῶ, τὸ πράττω, ἐξ οὗ καὶ δρᾶμα. Ἐκ τοῦ δρῶ παράγωγον δράσσω· ὁ μέλλων, δράξω. Διατί οὐκ ἔχει τὸ ς; Εἰ δὲ ἔχει ΣΣ ὁ ἐνεστὼς, τότε ὁ μέλλων διὰ τοῦ ξ· πλὴν τοῦ πλάσσω, πλάσω· ἱμάσσω, ἱμάσω· ἰνάσσω, ἰνάσω· πάσσω, πάσω· λεύσσω, λεύσω ### δ 529 Δράγμα Πληθυντικῶς μὲν λέγονται τὰ δρά γματα· σημαίνει δὲ τοὺς στάχυας, ὅσους δύναται ὁ θεριστὴς τῇ ἀριστερᾷ περιλαβεῖν θερίζων ### δ 530 Δράγματα τὰ τῶν χειρῶν πληρώματα· παρὰ τὸ δράξασθαι· σημαίνει τὸ λαμβάνειν. Καὶ ### δ 531 δραγμὴ τὸ πλῆθος τῶν κερμάτων, ἢ τῶν ὀβολῶν ### δ 532 Δραθέειν Σημαίνει τὸ κοιμᾶσθαι· καὶ ### κ 21 καταδαρθεῖν τὸ κοιμηθῆναι. Καὶ δραθεῖν καθ’ ὑπέρθεσιν, ὡς καρδία, κραδία. Εἴρηται δὲ παρὰ τὸ δέρμα· δραθεῖν γὰρ κυρίως λέγεται τὸ ἐπὶ δερμάτων καθευδῆσαι. Ἢ παρὰ τὸ δρῶ, τὸ ἐνεργῶ, παράγωγον δρήθω, τὸ κοιμῶμαι, κατὰ ἀντίφρασιν· οἱ γὰρ κοιμώμενοι οὐδὲν ἐνεργοῦσιν. Ὁ μέλλων, δρήσω· ὁ δεύτερος ἀόριστος, ἔδραθον· ὁ μέλλων δεύτερος, δραθῶ· καὶ τὸ ἀπαρέμφατον, δραθεῖν· καὶ κατὰ διάλυσιν τῆς ΕΙ διφθόγγου γίνεται δραθέειν ### δ 533 Δράκων Παρὰ τὸ δέρκω, τὸ βλέπω· ὀξυδερκὲς γὰρ τὸ ζῷον. Ὁ δεύτερος ἀόριστος ἔδρακον, ὡς ἔπραθον, ἐκ τοῦ πέρθω· καὶ ἔτραπον, ἐκ τοῦ τρέπω. Ἔδαρκον ὤφειλεν εἶναι· ἀλλὰ κανών ἐστιν ὁ λέγων, ἔτι δὲ καὶ ἀπὸ βαρυτόνων θεμάτων. Πόθεν ἔχει τὸ α; κἄν που τύχῃ τὸ ε σὺν ἀμεταβόλῳ εἰς α αὐτὸ τρέπει ὁ δεύτερος ἀόριστος. Καὶ Ὅμηρος, ἐσέδρακον ἄντην. Καὶ, Οὐδ’ ἂν νῶϊ διαδράκοι ἠέλιός περ. Ἀντὶ τοῦ ἴδοι ### δ 534 Δρακίος Ὄνομα κύριον· ἀπὸ τοῦ δράσσω, ἵν’ ᾖ ὁ δραττόμενος, ὁ ἰσχυρός. Ἢ παρὰ τὸ δρῶ, τὸ πράττω, ἵν’ ᾖ ὁ πρακτικός ### δ 535 Δρᾶμα Ποίημα, πρᾶγμα. Παρὰ τὸ δρῶ, τὸ ἐνεργῶ, ἀφ’ οὗ καὶ ### δ 536 δρᾶσαι τὸ πρᾶξαι, ὁ παθητικὸς παρακείμενος, δέδραμαι, ἐξ αὐτοῦ δρᾶμα· λέγεται δὲ δράματα καὶ τὰ ὑπὸ τῶν θεατρικῶν μιμηλῶς γινόμενα, ὡς ἐν ὑποκρίσει, ὥς φησιν Ἀριστοφάνης· ἐπειδὴ ἐν ἱερῷ Ἡρακλέους δειπνοῦντες ἐγίνοντο χορός. Καὶ τὰ ἐκ συσκευῆς δὲ καὶ κακουργίας δρώμενα κατά τινος ὑπό τινων, δράματα ### δ 537 Δρᾶναι Οἶμαι ἀπὸ τοῦ δρῆμι ἔδρην· τὸ ἀπαρέμφατον, δρᾶναι. Κάλλιον οὖν ἀπὸ τοῦ δραίνω δρανῶ ἔδρανα δρᾶναι. Ἔστιν Ἰλιάδος κ. καὶ ### δ 538 δραί νειν ἰσχύειν, δύνασθαι, ἐνεργεῖν ### δ 539 Δράξ Σημαίνει ὅσον τῇ χειρὶ οἷόν τε δράξασθαι καὶ περιλαβεῖν. Παρὰ τὸν δράξω μέλλοντα, δρὰξ, ὡς θήσω, θής ### δ 540 Δράξων Ἡ λέξις Σικελική. Σημαίνει δὲ τοὺς κατ’ ἀγορὰν τῶν ἀλφίτων ἢ τοὺς ἄλλων τινῶν δραττομένους καὶ ἁρπάζοντας. Οὕτως Ἐρατοσθένης καπηδάλους καλεῖ. Παρὰ οὖν τὸ δράττεσθαι. Εἰς τὸ Διογενιανοῦ εὗρον ἐγὼ ### δ 541 Δρέμω Ὁ μέλλων δραμῶ· ὁ δεύτερος ἀόριστος, ἔδραμον· καὶ τὸ ἀπαρέμφατον, δραμεῖν. Τὸ ῥῆμα, δέρμω· ὁ δεύτερος ἀόριστος, ἔδαρμον· καὶ ὑπερθέσει, ἔδραμον· ὁ δεύτερος μέλλων, δραμῶ ### δ 542 Δραπέτης Ὁ φυγάς· παρὰ τὸ δρῶ, τὸ ὑπηρετῶ· καὶ ### α 2428 ἀποδρῶ τὸ ἀποφεύγω· ὅθεν καὶ ἀπέδρα· ὁ μέλλων, δράσω· καὶ μετὰ τοῦ πέτω, σημαίνοντος τὸ ἀφίπταμαι, γέγονε δραπέτης, ὁ ἀποπτὰς καὶ ἀποστὰς τῆς ὑπηρεσίας· ἢ ὁ τὸ δρᾶν πεττεύων, τουτέστιν ἐκκλίνων ### δ 543 Δραπετίνδα Ὄνομα παιδιᾶς. Ἔστι δὲ τῆς ### μ 10 μυΐνδα καλουμένης τρόπος. Εἴρηται δὲ παρὰ τὸ τῶν παίδων ὁ μέν τις μύει τοὺς ὀφθαλμοὺς, βοῶν, “Τηροῦ, φυλάττου·” οἱ δὲ ἄλλοι φεύγουσι, φυλασσόμενοι τοῦ ἀγρευθῆναι. Εἴρηται παρὰ τὸ δραπετεύειν καὶ φεύγειν τοὺς παίζοντας αὐτήν ### δ 544 Δρῆσται, δρηστῆρες Οἱ ὑπουργοῦντες καὶ διακονοῦντες ### δ 545 Δραστήρ Ὁ νοητικὸς κατ’ ἐπιβολήν. ΔΡΑ στῆρας μαγείρους, διακόνους ### δ 546 Δρᾶσις Σημαίνει τὴν πρᾶξιν καὶ τὴν ὅρασιν. Παρὰ τὸ δρῶ, τὸ πράττω καὶ τὸ βλέπω, τὸ δρὰ καὶ δρὰξ, καὶ ὑπόδρα καὶ ὑπόδραξ· καὶ ### δ 547 δρατοὶ οἱ ὀφθαλμοί· καὶ ### δ 548 δραπέτης ὁ περιβλεπόμενος μὴ ἁλῷ. Δρῶ δράσω οὖν, δρᾶσις, ὡς πράξω, πρᾶξις. Παρὰ τὸ ### δ 549 δρῶ τὸ ὁρῶ, δέδραται, δρατὸς, καὶ ### δ 550 Δρατά Περὶ δὲ δρατὰ σώματα νήει. Ἐπεσώρευε δὲ τὰ ἐκδεδαρμένα σώματα τῶν ἀνῃρημένων ἀνδρῶν, Ἰλιάδος ψ. Ὡς φθείρω φθαρτὸς φθαρτὴ φθαρτὰ, οὕτω δείρω, τὸ ἐκδέρω, δαρτὸς δαρτά· καὶ καθ’ ὑπέρθεσιν, δρατὰ, ὡς ὀφιόσπαρτον, ὀφιόσπρατον ### δ 551 Δράκαυλος Σοφοκλῆς Τυμπανισταῖς· ἐπεὶ ἡ Ἀθηνᾶ δοκεῖ παρ’ αὐταῖς αὐλίσαι τὸν δράκοντα, ταῖς Κέκροπος θυγατράσιν. Ὅτι συναυλίζονται κατὰ τὸ εἰκὸς Κέκροπι ὄντι διφυεῖ. Ὅτι συναυλίζεται μία τῶν ἐν τῇ ἀκροπόλει δράκοντι, προσημερεύουσα τῇ θεῷ ### δ 552 Δραχμή Σταθμὸς ὡρισμένος· ἢ τὸ συνάθροισμα τῶν ἓξ ὀβολῶν. Παρὰ τὸ δέδραγμαι, δραχμή. Τὸ παλαιὸν γὰρ τῶν ἀνθρώπων ὀβολοῖς κεχρημένων ἀντὶ νομίσματος, οὓς τῇ χειρὶ δραξαμένους δυνατὸν ἦν περιλαβεῖν, τούτους δραχμὴν ἐκάλουν, παρὰ τὸ δράξασθαι· αἱ δὲ ἑκατὸν δραχμαὶ ποιοῦσι μνᾶν μίαν. Εἰς τὸ ### ε 29 ἐρεγμός · καὶ εἰς τὸ ### α 2429 ἀρχόμενος περὶ τοῦ χωρὶς γ ### δ 553 Δρεπτόν Διηνεκῶς ἀπολαυστικὸν, τρυγητικὸν, καὶ ὅπωσποτε ἁρπαστόν· Καὶ τὸ δρεπτὸν σκευώρηται παρὰ σοῦ φίλημα ### δ 554 Δρέπειν Τρυγᾶν, τέμνειν· καὶ ### δ 555 Δρεπάνη Ἡ Φαιακία· διὰ τὸ ἐκεῖ κεκρύφθαι τὸ δρέπανον ᾧ ὁ Κρόνος τὸν πατέρα τῶν αἰδοίων ἐξέκοψεν· ἢ ὅτι τὸ παρὰ Ἡφαίστου Δήμητρι δοθὲν, ἵνα τοὺς Τιτᾶνας διδάξῃ θερίζειν ### δ 556 Δρέπανον Χώρα τῆς Σικελίας. Εἴρηται ἀπὸ τοῦ ἐκεῖ κεῖσθαι τὸ δρέπανον ᾧ ἀπέτεμε τὰ αἰδοῖα τοῦ Οὐρανοῦ ὁ Κρόνος. Ἢ ἀπὸ τοῦ σχήματος· δρεπανοειδὴς γὰρ ὁ τόπος ### δ 557 Δρέπανον δὲ καὶ χώρα Βιθυνίας πρὸς τῷ Βοσπόρῳ κειμένη ### δ 558 Δρῆσος Ὄνομα κύριον. Παρὰ τὸν δράσω μέλλοντα, Δρᾶσος, καὶ Δρῆσος τροπῇ, ὡς κτήσω, Κτῆσος· καὶ ῥήσω, Ῥῆσος· καὶ εἴσω, Ἶσος, κύριον ### δ 559 Δρία Ἡσίοδος, ἀνὰ δρία βησσήεντα φεῦγε. Οὐκ ἀπὸ τοῦ δρίεα κατὰ συγκοπήν· ἀλλ’ ὥσπερ ἀπὸ τοῦ θύος γίνεται θύον, καὶ μέγαρος μέγαρον, οὕτως δρίος δρίον· καὶ ὡς μύρον μύρα, οὕτως δρίον δρία· ἀνὰ τοὺς συνδένδρους τόπους ### δ 560 Δριμύς Παρὰ τὸ τὰς ῥῖνας μύειν· ἢ παρὰ τὸ δόρυ καὶ τὸ μένος ### δ 561 Δρίφος Δρίφος Συρακούσιοι· Φέρ’ ὦ τὸν δρίφον. Δίφρος γὰρ καὶ δρίφος ### δ 562 Δρόσος Κατὰ παράλειψιν τοῦ ι· οἷον, ἡ παρὰ τοῦ Διὸς σοουμένη, δίοσός τις οὖσα· καὶ πλεονασμῷ τοῦ ρ, δρόσος. Ἢ παρὰ τὸ ὕω, τὸ βρέχω, ὕσος· καὶ τροπῇ τοῦ υ εἰς ο, καὶ πλεονασμῷ τῶν συμφώνων, δρόσος. Δροσίζω δροσίσω, καὶ δροσῶ δροσήσω· καὶ ὁ παθητικὸς ἐνεστὼς, δροσούμενοι. Ἢ παρὰ τὸ ῥέω ῥόσος, καὶ δρόσος· ἢ παρὰ τὸ δρῶ, τὸ πράττω, καὶ τὸ σῶος, ἡ σώους δρῶσα τοὺς καρπούς ### δ 563 Δροίτη Ἡ πύελος· ὁ δὲ Αἰτωλὸς φησὶ τὴν σκάφην ἐν ᾗ τιθηνεῖται τὰ βρέφη· Παρθένιος δὲ τὴν σορὸν, καὶ Αἰσχύλος. Καὶ ἔστι παρὰ τὸ δόρυ καὶ τὸν οἶτον, τὸν θάνατον· τὸ δόρυ τὸ εἰς θάνατον ἐπιτήδειον. Ἢ ἡ ἐκ δρυὸς εἰς οἶτον πεποιημένη, καὶ εἰς τὸ δέχεσθαι τὸ σκῆνος. Κατὰ τὸν Ἕρμιππον οὖν διὰ τοῦ υ γράφεται, παρὰ τὴν δρῦν τὴν ξυλίνην· καὶ ἴσως ὅτε μὲν σημαίνει τὴν πύελον, διὰ τοῦ υ· ὅτε δὲ τὴν σορὸν, διὰ τῆς ΟΙ ### δ 564 Δρωπακίζεσθαι Ταυτόν ἐστι τῷ πιττοῦσθαι. Ἄμφω δὲ τὸ τὰς τρίχας τοῦ παντὸς σώματος μαδᾶν χρίσμασι ### δ 565 Δρυαχαρνεῦ Δρύϊνε Ἀχαρνεῦ, ἀναίσθητε. Ἐκωμῳδοῦντο γὰρ οἱ Ἀχαρνεῖς, ὡς ἄγριοι καὶ σκληροί· Ποτάμιοι δὲ, ὡς ῥᾳδίως δεχόμενοι τοὺς παρεγγράφους· Θυμοιτάδαι καὶ Προσπάλτιοι, ὡς δικαστικοί ### δ 566 Δρύϊνος Ξύλινος, ὡς ἄν τις εἴποι λίθινος· πᾶν γὰρ ξύλον ### δ 567 δρῦς καλεῖται παρὰ τοῖς παλαιοῖς. Καὶ ### δ 568 δρυμὼν ὁ σύνδενδρος τόπος, ἀπὸ τῶν δρυῶν· οὕτως γὰρ ἐκάλουν πᾶν δένδρον· καταχρηστικῶς δὲ καὶ ### α 2430 ἀκρόδρυα οὐ μόνον βαλάνους, ἀλλὰ παντὸς φυτοῦ καρπὸν ἐδώδιμον· καὶ ### γ 360 γεράνδρυα πάντα τὰ παλαιὰ φυτά· δρῦν γὰρ ἐκάλουν πᾶν δένδρον ἀπὸ τοῦ ἀρχαιοτέρου· καὶ ### δ 569 δρυτόμος ὑλοτόμος, ξυλοτόμος. Τὸ δὲ δρῦς, ἐπὶ μὲν εὐθείας, μακρὸν ἔχει τὸ υ· ἐπὶ δὲ τῆς ἄλλης κλίσεως, βραχύ· ὁμοίως καὶ τὸ ἰχθῦς· ἔτι σῦς, συός· ὗς, ὑός ### δ 570 Δρύοψ Ὄνομα ἔθνους. Τοὺς Δρύοπας ὑπὸ τὸν Παρνασσὸν οἰκοῦντας μετέστησεν Ἡρακλῆς εἰς Πελοπόννησον. Καλοῦνται δὲ ἀπὸ Δρύοπος υἱοῦ Ἀπόλλωνος καὶ Δίας τῆς Λυκάονος ### δ 571 Δρυόχους Τοὺς πελέκεις. Οἱ μὲν κρίκους ἀκούουσι τινὰς μεγάλους ἐπ’ ὀβελίσκων κειμένους, οὓς καταπήγνυσθαι εἰς τὴν γῆν, ὥστε δι’ αὐτῶν τοξεύειν· οἱ δὲ, μολιβᾶς τὰς θέσεις αὐτῶν κάτωθεν, ἔπειτα τὸν κύκλον ἄνω ἐπικείμενον. Ἄμεινον δὲ ἀκούειν δρυόχους, ξύλα ὀρθὰ, ἐφ’ ὧν ἡ τρόπις ἐρείδεται τῆς πηγνυμένης νεὼς, ἤγουν στηρίγματα. Καλοῦνται δὲ αὗται καὶ ἐπηγκενίδες ### δ 572 Δρυφάκτους Ξυλίνους θώρακας, ἢ τοὺς νῦν καλουμένους καγκέλλους, τὰ διαφράγματα ἢ περιτειχίσματα· εἴρηται δὲ κυρίως πάντα τὰ ἀπὸ ξύλων γινόμενα. Δρυόφρακτος τὶς ὢν, ὁ ἐκ δρυῶν φραγμός· πάλαι γὰρ τὰ πάντα ξύλα δρύας ἐκάλουν καὶ δρυμόν. Ἢ παρὰ τὴν δρῦν καὶ τὸ πακτῶσαι, ὅ ἐστι πῆξαι, δρύπακτος καὶ δρύφακτος ### δ 573 Δρύπτω Τὸ σπαράττω. Ὅμηρος, Δρυψάμενοι δ’ ὀνύχεσσι παρειάς. Παρὰ τὰς δρῦς. Τὸ γὰρ παλαιὸν ἁρπάζοντες τὰς βαλάνους, περιπαίοντες ἀλλήλους ἐσπάραττον· ἀπὸ δὲ τούτου, δρυμάσσω ῥῆμα τὸ σπαράττω. Ἢ ἀπὸ τῶν περιλεπιζομένων δρυῶν εἴρηται ### δ 574 Δρύψελλον Τὸ λέμμα, ὁ φλοιός. Παρθένιος, Οὐδὲ πόροι ῥίζης δρύψελα ποντιάδος. Παρὰ τὸ δρύψαι, ὅ ἐστι λεπίσαι, ὁ ἀποδρυπτόμενος φλοιός. Καταχρηστικῶς δὲ καὶ φύλλον δρύψελλον, ἐπὶ τοῦ σελίνου ὁ Παρθένιος ### δ 575 Δρύφακτοι Αἱ τῶν δικαστηρίων θύραι, ἤγουν τὰ κάγκελλα ### δ 576 Δοῖδυξ Ὁ καλούμενος ἁλοτρίβανος· παρὰ τὸ δαδύσσω, τὸ ταράσσω· ὁ μέλλων, δαδύξω· ἀποβολῇ τοῦ ω, δάδυξ· καὶ τροπῇ τοῦ α εἰς ο, καὶ πλεονασμῷ τοῦ ι, δοῖδυξ. Τὰ εἰς ΥΞ ἅπαντα διὰ τοῦ υ ψιλοῦ γράφονται πλὴν τοῦ προῖξ ### δ 577 Δοῖεν Ἐκ τοῦ δίδωμι, ἐδίδων· ὁ δεύτερος ἀόριστος, ἔδων· δοὺς, δόντος· τὸ εὐκτικὸν, δοίην· τὸ πληθυντικὸν, δοίημεν· καὶ συγκοπῇ, δοῖμεν· καὶ δοῖεν, τὸ τρίτον ### δ 578 Δοιάντιον πεδίον νέμονται Ἀπὸ τοῦ Δοίαντος ἥρωος ### δ 579 Δοιώ Ὄνομα· ἡ εὐθεῖα τῶν ἑνικῶν, δοιός. Οἱ γὰρ Δωριεῖς τὴν ἐν τοῖς ῥήμασιν ἀναλογίαν φυλάττουσι, καὶ ἐν τοῖς ὀνόμασι πλεονάζουσι τὸ ι. Γίνεται δὲ ἐκ τοῦ δέω, τὸ δεσμεύω, δοός· καὶ πλεονασμῷ τοῦ ι, δοιός· ἡ γενικὴ, δοιοῦ· ἡ εὐθεῖα τῶν δυϊκῶν, δοιώ. Ἢ ἐκ τοῦ δύο διὰ τοῦ υ ψιλοῦ γίνεται κατὰ διάλεκτον, πλεονασμῷ τοῦ ο, καὶ τροπῇ τοῦ υ εἰς ι. Ἐκ δὲ τοῦ δοιὸς γίνεται δοιὴ, καὶ δοιαί. Ἰλιάδος ι, ἐν δοιῇ δὲ σαωσέμεν, ἢ ἀπολέσθαι, Τουτέστιν ἐν δισταγμῷ, ἐν διχοστασίᾳ. Περισπᾶται· δοτικὴ γάρ· ἀκολουθεῖ εὐθείᾳ τῇ δοιός ### δ 580 Δύω Παρὰ τὸ συνδεδέσθαι ἑτέρῳ ἀριθμῷ. Γράφεται καὶ ψιλῷ καὶ διφθόγγῳ. Ὅτε βαρύνεται, γράφεται διὰ τοῦ υ ψιλοῦ· ὅτε δὲ ὀξύνεται, γράφεται διὰ τῆς ΟΙ διφθόγγου. Αὐτὰρ ὃ δοῦρε δύω. Ὧδε γράφεται διὰ τὸ μέτρον, μέγα. Κοινῶς μὲν γὰρ, διὰ τοῦ ο μικροῦ· Ἀττικῶς δὲ, διὰ τοῦ ω μεγάλου. Καὶ ποῖον ἐστὶν ἀναλογώτερον; Τὸ διὰ τοῦ ω μεγάλου. Ἐμάθομεν γὰρ, ὅτι τρία ἐστὶ στοιχεῖα τελικὰ τῶν δυϊκῶν, α, ε, ω ### δ 581 Δυάζειν Τὸ διστάζειν· παρὰ τὸ ἐν δύο στάσεσιν εἶναι· ἢ παρὰ τὸ δεδέσθαι τὴν ψυχὴν, καὶ μηδὲ πρὸς ἑτέραν τρέπεσθαι γνώμην ### δ 582 Δοιάζω Παρὰ τὸ δοιὸς, δοιάζω, ὡς ἵππος ἱππάζω ### δ 583 Δυοῖν Ὥσπερ ἀπὸ τοῦ ἄμφω γίνεται ἀμφοῖν, οὕτως καὶ ἀπὸ τοῦ δύο δυοῖν. Λέγεται καὶ δυεῖν, τροπῇ τοῦ ο εἰς ε ### δ 584 Δυάς Παρὰ τὸ δῶ, τὸ δεσμῶ· ἵν’ ᾖ ὁ ἐκ συνδέσεως πρῶτος ἀριθμὸς, πρὸς ἀντιδιαστολὴν τῆς μονάδος. Ἢ παρὰ τὸ συνδεδέσθαι ἄλλῳ ἀριθμῷ, τῷ ἑνί· τὸ γὰρ ἓν ἀπολελυμένον ἐστὶ, παρὰ τὴν ἕσιν καὶ τὴν ἄφεσιν. Ἢ παρὰ τὸ διεῖναι· μόνη γὰρ πρώτη ἡ δυὰς διΐσταται ἀπὸ τῆς μονάδος· ὅθεν οἱ Πυθαγόρειοι ### τ 19 τόλμαν αὐτὴν εἶπον. Ἢ παρὰ τὸ δύο, δυάς ### δ 585 Δυϊκὸς ἀριθμός Οὐ μόνον ὅτι ἐπὶ δυοῖν λέγεται, ἀλλὰ καὶ διὰ τὴν ἑκάστην πτῶσιν δύο πτώσεις ἔχειν ### δ 586 Δῦ δὲ χιτῶνα Τὸ δῦ, μακρόν. Ἔστι γὰρ δεύτερος ἀόριστος τῶν εἰς ΜΙ, ἔδυν, ἔδυς, ἔδυ, δῦ ### δ 587 Δύω Τὸ ἐνδύσασθαι ἱμάτιον. Ἀπὸ τοῦ δέω, τὸ δεσμῶ, ὡς χέω χύω· καὶ ἐν συνθέσει, ἐνδύω καὶ ἔνδυσις. Δοκεῖ γὰρ δεδέσθαι τῇ ἐσθῆτι. Ἀπὸ δὲ τοῦ δύω, γίνεται δῦμι τετάρτης συζυγίας τῶν εἰς ΜΙ· ἡ δὲ τετάρτη, ἀπὸ τῆς ἕκτης τῶν βαρυτόνων· οἷον δύω δῦμι· ἡ μετοχὴ, δύς· καὶ τὸ ἀπαρέμφατον, δῦναι καὶ δύμεναι, ἀόριστος δεύτερος καὶ μέλλων· ἀπὸ τοῦ δῦμι ### δ 588 Δύσεαι Εἰ μὴ σύ γε δύσεαι ἀλκὴν, Ἰλιάδος ι, εἰ μὴ ἀναλάβῃς τὴν δύναμίν σου καὶ κατέλθῃς ἐν τῷ πολέμῳ βοηθήσων ### δ 589 Δύσετό τ’ ἠέλιος Ἐχρῆν δείλετο, εἰς δείλην ἐτράπη· ἡμέρα γὰρ ἦν ἔτι. Δύω, δύσω· καὶ μετάγεται ὁ μέλλων εἰς ἐνεστῶτα· δύσω, δύσομαι, ἐδυσόμην ### δ 590 Δυσμή Ὡς παρὰ τὸ δέω δεσμὸς, οὕτω καὶ δύω δυσμὴ, ὅτε συνδεῖται τῷ φωτὶ τὸ σκότος καὶ συνάπτεται. Παρὰ τὸ δύω, ἢ δῦμι· ὁ παρακείμενος, δέδυκα· ὁ παθητικὸς, δέδυσμαι· καὶ ὄνομα ῥηματικὸν, δυσμή. Καὶ ### δ 591 δυσμαὶ δυσμῶν ὅπου ἐξέρχεται καὶ ὑπεισδύνει ὁ ἥλιος ### δ 592 Δύσις Ὅπερ ἂν σημαίνῃ, παρὰ τὸ δύω εἴρηται τὸν ἀριθμὸν, καὶ τὸ φῶς· παρὰ τὸ σκότει συνδυάζεσθαι ### δ 593 Δύναμις Ἡ ἰσχύς· ἢ παρὰ τὸ δαινύω, ἢ παρὰ τὸ δύνω· ἡ δύνουσα καὶ πράττουσα καὶ διαιροῦσα τὸ ἀνθιστάμενον ### δ 594 Δυνάστης Ἀπὸ τοῦ δυνάζω· ὁ μέλλων, δυνάσω· δεδύνακα, δεδύνασμαι, δεδύνασαι, δεδύνασται ### δ 595 Δυνήσεαι Ἀπὸ τοῦ δύνω δυνῶ δύνημι, δυνήσομαι, δυνήσεται ### δ 596 Δύνωνται Ἀπὸ τοῦ δύνημι· οὗ τὸ παθητικὸν, δύναμαι· τὸ ὑποτακτικὸν, ἐὰν δύνωμαι. Καὶ ὤφειλεν εἶναι ἐὰν δυνῶμαι, ὡς τιθῶμαι· ἀλλὰ κανών ἐστιν ὁ λέγων, ὅτι ἡνίκα εὑρεθῇ ὁ ἐνεστὼς τῶν εἰς ΜΙ ἐν χρήσει, τότε προπερισπᾶται τὰ ὑποτακτικά· οἷον τίθημι, ἐὰν τιθῶμαι· ἵστημι, ἐὰν ἱστῶμαι. Ἡνίκα δὲ οὐχ εὑρίσκεται ἐν χρήσει, τότε προπαροξύνεται· οἷον δύνημι ἐὰν δύνωμαι· τὸ γὰρ δύνημι ἐν χρήσει οὐχ εὑρίσκεται. Καὶ τὸ πληθυντικὸν, δύνωνται ### δ 597 Δύνασαι Ἰστέον ὅτι τὰ ἔχοντα τὴν ἐνεργητικὴν μετοχὴν εἰς ς ὀξύτονον τροπῇ τοῦ κατὰ τὸ τρίτον τ εἰς ς ποιεῖ τὸ β· οἷον πεποίηται, πεποίησαι, ὅτι πεποιηκώς. Οὕτως οὖν δύναται δύνασαι, ὅτι δυνάς· καὶ ἐπίσταται ἐπίστασαι, ὅτι ἐπιστάς. Ἀπὸ τοῦ δύνημι καὶ ἐπίστημι, δύναμαι καὶ ἐπίσταμαι. Τὸ δὲ δύνῃ καὶ ἐπίστῃ κατὰ πάθος εἰσὶν ἀπὸ τοῦ δύνασαι καὶ ἐπίστασαι· Ἰωνικῶς, δύνεαι καὶ ἐπίστεαι· καὶ κράσει τοῦ ε καὶ α εἰς η, δύνῃ καὶ ἐπίστῃ. Χοιροβοσκός ### δ 598 Δυσί Ἰστέον ὅτι ἐπὶ τῶν ἀριθμῶν ὅσοι μὲν ἐν μιᾷ φωνῇ τὰ τρία γένη δηλοῦσιν οὐ κλίνονται· τὰ γὰρ ἄρθρα μόνα διαλαμβάνει· ἐπεὶ τὸ ἀριθμητικὸν πανταχοῦ τὴν αὐτὴν φωνὴν ἐφύλαξεν. Εἰ ἄρα οὖν τὰ δύο ἐν μιᾷ φωνῇ τὰ τρία γένη δηλοῖ· οἱ δύο γὰρ, καὶ αἱ δύο, καὶ τὰ δύο· δηλονότι οὐκ ὤφειλε κλίνεσθαι τοῖς δυσίν. Ἔστι δὲ εἰπεῖν, ὅτι πολλάκις αἱ διάλεκτοι κλίνουσι ταῦτα, ὡς παρὰ Ἀλκαίῳ, Εἰς τὸν δυοκαίδεκον. ἀντὶ τοῦ δυοκαίδεκα. Καὶ πάλιν Καλλίμαχος ἐν τοῖς Ἐλεγείοις, Ἐκ δὲ τριηκόντων μοῖραν ἀφεῖλε μίαν. ἐκ τοῦ τριήκοντος, ἀντὶ τοῦ ἐκ τῶν τριάκοντα. Καὶ αὐτὸ δὲ τὸ δύο εὕρηται κλινόμενον. Καὶ παρὰ τὸ, δύο δυσὶν ἀντιφέρεσθαι, ὡς παρὰ Θεοκρίτῳ· οὐχ ἑνὶ μόνον κεῖται, ἀλλ’ ὁτὲ μὲν δυσὶν, ὁτὲ δὲ πλείοσι. Τῇ οὖν χρήσει ἐπακολουθῶν κλίνεται τὸ δυσί ### δ 599 Δύη Ἡ κακοπάθεια· οἷον, ἦ γάρ με δύη ἔχει ἤλιθα πολλή. Ἀπὸ τοῦ δῶ, τὸ δεσμεύω· ὅθεν, Συνδεῖτε ταχέως τουτονὶ τὸν κυνοκλόπον. Οὗ παράγωγον, δέω· ἀφ’ οὗ, Πῶς ἂν ἐγώ σε δέοιμι; Ὀδυσσείας θ, ἀντὶ τοῦ δεσμεύοιμι, κρατοῖμι· καὶ δεμὸς καὶ δεσμὸς, ὡς θέω, θεσμός. Ἀπὸ τοῦ δέω οὖν γίνεται δύω, ὡς ῥέω ῥύω ῥύσις, καὶ χέω χύω χύσις. Δύω οὖν δύη, ἡ συνδεδεμένη τῷ πάσχοντι· ἢ ᾗτινι συνδέδεταί τις δυστυχίᾳ κακοπαθῶν. Ἢ λύη τις οὖσα, ἡ λύουσα τὰ μέλη· ὅθεν καὶ δοῦλος ὁ δυστυχὴς καὶ κακῶς πάσχων, δύηλός τις ὤν ### δ 600 Δυηπαθείας Ἄνευ πόνου καὶ δυηπαθείας, κακοπαθείας, δυστυχίας ### δ 601 Δύμη Ἡ πόλις τῆς Ἀχαΐας. Λυκόφρων, Δύμη τε Βουρέοισιν ἡγεμὼν ὄχλου. Λέγεται καὶ Δῦμαι καὶ Δυμαῖαι, ὅτι πρὸς δυσμαῖς τῆς Ἀχαΐας κεῖται, δύσμη τὶς οὖσα καὶ δύμη. Ἢ ἀπὸ Δύμης ἡρωΐδος ### δ 602 Δύμας Ὄνομα κύριον. Ἀπὸ τοῦ δύω, τὸ δεσμῶ, Δύμας· Υἱὸς δὲ Δύμαντος ### δ 603 Δύπτης Δύπται λέγονται αἱ αἴθυιαι. Καὶ ὁ δύπτης. Καλλίμαχος, Δύπται τ’ ἐξ ἁλὸς ἐρχόμενοι ἔνδιοι καύηκες. Παρὰ τὸ δύπτω, δύπτης, ὡς ὄπτω ὄπτης, καὶ ἐπόπτης. Δύναται δὲ λέγεσθαι καὶ δύπτης ὁ κολυμβητὴς, παρὰ τὸ δύνειν ἑαυτὸν εἰς τὴν θάλασσαν ### δ 604 Δύρεσθαι Ἀντὶ τοῦ ὀδύρεσθαι ### δ 605 Δυρράχιον Πόλις Ἠπείρου, ἡ πρότερον κληθεῖσα Ἐπίδαμνος, νῦν δὲ Δυρράχιον, ὅτι κατὰ τὸν τόπον προεχούσης ἄκρας γεωλόφου τὸ κῦμα προσπίπτον καὶ σχιζόμενον ῥαχίαν ποιεῖ μεγάλην· ὅθεν διὰ τὴν ῥαχίαν καὶ τὸ δύσορμον Δυρράχιον ὠνόμασαν τὸν τόπον ### δ 606 Δυσαής Ὁ ἄνεμος. Ἀνέμοιο δυσαέος ὀρνυμένοιο. Παρὰ τὸ ἄω, τὸ πνέω, καὶ ΔΥΣ, ὁ κακῶς πνέων. Τὸ γὰρ δυσαήων ἔκτασιν ἔχει τοῦ ε εἰς τὸ η. Τινὲς δὲ τοῦ ζεφύρου ἐπίθετον φασὶ τοῦ ἀπὸ δύσεως ἄοντος, ὅτι δυτικὸς ἐκ ζόφου ῥέει ### δ 607 Δυσάμμορος Παρὰ τὸ μόρος δύσμορος· καὶ πάλιν παρὰ τὸ μόρος, ἄμμορος, τοῦ α ἀντὶ τοῦ κακοῦ κειμένου, καὶ κατὰ ἀλλεπάλληλον σύνθεσιν δυσάμμορος, ὡς ἥλικες, ὁμήλικες, καὶ συνομήλικες ### δ 608 Δυσαριστοτόκεια Ἰλιάδος ς, ἐπὶ κακῷ τὸν ἄριστον τετοκυῖα, ὡς ἄν τις εἴποι ἐπὶ δυστυχίᾳ εὔτεκνον ### δ 609 Δυσαλθές Τὸ δυσίατον· οὐδετέρως· τὸ ἀρσενικὸν, δυσαλθής· ἐκ τοῦ ΔΥΣ καὶ τοῦ ### δ 610 Δυσβήρης Ὁ δύσβατος· παρὰ τὸ δύσβατος, δυσβατήρης· καὶ ἐν συγκοπῇ ### β 457 Βάρνακα γὰρ ἄγρια λάχανα δύσπλυτα ### γ 361 γαργαλίζειν γὰρ, τὸ εἰς γέλωτα ἄγειν καὶ πείθειν ### δ 611 Δυσερμία Ἡ δυστυχία, ἡ κακὴ ἐπιτυχία ### ε 30 Εὐερμίαν γὰρ τὴν ἐπιτυχίαν καλοῦσιν, ἀπὸ τοῦ τὸν Ἑρμῆν εἰς πολλὰ παρακαλεῖσθαι βιωφελῆ ### δ 612 Δύσεριν Φιλόνεικον· παρὰ τὸ ΔΥΣ μόριον, καὶ τὴν ἔριν ### δ 613 Δυσηχής Καὶ πολέμοιο δυσηχέος. Παρὰ τὸν λυπηρὸν ἦχον τὸν ἐν τῷ πολέμῳ γινόμενον ### δ 614 Δυσηλεγὴς Τανηλεγὴς ἐπὶ τοῦ θανάτου λέγεται, ὁ μακροκοίμητος· ἀπὸ τοῦ λέγω, τὸ κοιμῶμαι· οἷον, Λέξον νῦν με τάχιστα. Ἢ παρὰ τὸν ἔλεγον, τὸν θρῆνον· ἵν’ ᾖ ὁ χαλεποὺς θρήνους περιποιῶν ### δ 615 Δυσηνίους Δυσπειθεῖς, ἀνυποτάκτους, δυσαγώγους, δυσμετόχους· ἐκ μεταφορᾶς τῶν ἵππων· ἡνία γὰρ τὰ λῶρα ### δ 616 Δύσκολος Ὁ δυσάρεστος· παρὰ τὸ κόλλω· ὁ δυσχερῶς τινὶ ἑνούμενος, ἀπὸ τῆς συνδεούσης καὶ ἑνούσης κόλλης. Οὐκ εὔθετος, ἄγριος ### δ 617 Δυσμενής Παρὰ τὸ μένω γίνεται δυσμενὴς, δυσμενῶ· καὶ ἀπὸ τούτου δυσμεναίνω, τὸ ἀπεχθῶς διάκειμαι. Εὐριπίδης, σχετλία, τί μαίνομαι, καὶ δυσμεναίνω τοῖσι βουλεύουσιν εὖ; Τοῦτο τὸ ὄνομα ἐστὶ σύνθετον ἐκ τοῦ δύς· καὶ ἄδηλον, εἴτε παρὰ ῥῆμα γέγονεν, ἢ παρ’ ὄνομα οὐδέτερον. Ἀκόλουθον μέντοι ἀμφοτέροις τοῖς σχήμασιν ἔχειν τὴν τάσιν. Εἴτε γὰρ ἀπὸ τοῦ μένω ὠξύνθη ὁμοίως τῷ σπείρω πολυσπερὴς, ἄρδω νεαρδής· εἴτε παρ’ ὄνομα οὐδέτερον, κατὰ λόγον ὠξύνθη. Ὡς γὰρ παρὰ τὸ κρατῶ γίνεται παγκρατὴς, ἄγος εὐαγὴς, οὕτως παρὰ τὸ μένω, δυσμενής. Ἡ γενικὴ δυσμενέος ### δ 618 Δύσπαρι Ἐπὶ κακῷ ὠνομασμένε, οἷον ζήσας ὡς Πάρις, δυσώνυμε. Καὶ ### δ 619 δυσπάριτον χωρίον τὸ ἄβατον. Οὕτω Ξενοφῶν ἐν τῇ Ἀναβάσει ### δ 620 Δυσπαλέας ῥίζας Ἀπολλώνιος τὰς κακῶς ἀναδιδομένας· ἀπὸ τοῦ πάλλω· ἢ δυσχερῶς γινομένας ### δ 621 Δυσπέμφελος Δυσάρεστος, δυσπειθὴς, δυσκίνητος, χαλεπὸς, μεμψίμοιρος. Εἰ δέ σε ναυτιλίης δυσπεμφέλου ἵμερος αἱρῇ. Εἴρηται ἀπὸ μεταφορᾶς τῶν δυσπέπτων σιτίων ἡ λέξις ### δ 622 Δυσσόος Παρὰ τὸ σόος τὸ διὰ τοῦ ο μικροῦ· ἵν’ ᾖ ὁ κακῶς σωθησόμενος. Ἢ παρὰ τὸ σοῶ, ὃ σημαίνει τὸ διώκω· καὶ κατ’ ἐπένθεσιν τοῦ βῆτα, γίνεται σοβῶ· ἵν’ ᾖ ὁ κακῶς διωκόμενος. Οὕτως δὲ καὶ τὸ δορυσσόος καὶ λαοσσόος τινὲς ἐτυμολογοῦσι ### δ 623 Δύστηνος Δυστυχὴς, ταλαίπωρος, ἄθλιος. Ἢ παρὰ τὸ στῆναι, οἱονεὶ ὁ μὴ δυνάμενος στῆναι· ἢ ἀπὸ τοῦ στένω καὶ τοῦ ΔΥΣ ἐπιρρήματος, ὁ πάνυ στένων, ὁ ἀεὶ κακός ### δ 624 Δυσχερές Τὸ δυσκόλως ὑπὸ τῶν χειρῶν κατεργαζόμενον, ὡς τὸ εὐχερές ### δ 625 Δυσωρήσονται Δυσφυλακτήσουσι, κακὴν φυ λακὴν καὶ νύκτα διάξουσι ### δ 626 Δυσωπεῖσθαι Ὑφορᾶσθαι, φοβεῖσθαι μεθ’ ὑπονοίας, σκυθρωπάζειν. Οἱ γὰρ παλαιοὶ ἐπὶ τοῦ κρίνειν καὶ ἐλέγχειν λαμβάνουσι· δυσωπεῖν γὰρ εἴρηται, παρ’ ὅσον οἱ κατακεκριμένοι κακῶς ἔχουσι τοὺς ὦπας. Οὕτως εὗρον εἰς τὸ Ῥητορικὸν Λεξικὸν τὴν λέξιν· καὶ εἰς τὸ ἀνεκφώνητον Ἡρωδιανοῦ. Ἔνιοι δὲ, εἰ καὶ μὴ τῶν Ἀττικῶν, ἀντὶ τοῦ αἰδεῖσθαι. Ἡ δὲ συνήθεια καὶ ἐπὶ τοῦ ἱκετεύειν καὶ παρακαλεῖν κέχρηται ### δ 627 Δωδωναῖος Ὁ Ζεύς. Ἰλιάδος π, Ζεῦ ἄνα Δωδωναῖε. Ἐν χωρίῳ τῶν ὑπερβορέων τῇ Δωδώνῃ τιμώμενε ἐν Θεσπρωτίᾳ. Δευκαλίων μετὰ τὸν ἐπ’ αὐτοῦ γενόμενον κατακλυσμὸν, παραγενόμενος εἰς τὴν Ἤπειρον, ἐμαντεύετο ἐν τῇ δρυΐ. Πελειάδος δὲ χρησμὸν αὐτῷ δούσης, κατοικίζει τὸν τόπον, συναθροίσας τοὺς περιλειφθέντας ἀπὸ τοῦ κατακλυσμοῦ· καὶ ἀπὸ τοῦ Διὸς καὶ Δωδώνης μιᾶς τῶν Ὠκεανίδων Δωδώνην τὴν χώραν προσηγόρευσεν. Ἡ ἱστορία παρὰ Θρασυβούλῳ καὶ Ἀκεστοδώρῳ ### δ 628 Δῶμα Τὸ οἴκημα, ἐκ τοῦ δομῶ δομήσω, δόμημα· καὶ κατὰ συγκοπὴν, δῶμα. Τὸ δὲ δομῶ, παρὰ τὸ δέμω. Τὰ γὰρ εἰς ω λήγοντα βαρύτονα ῥήματα τῷ ε παραληγόμενα, ἡνίκα περισπῶνται, τρέπει τὸ ε εἰς ο· δέμω, δομῶ· νέμω, νομῶ. Ἢ ἀπὸ τοῦ δέμω δόμα, καὶ δῶμα κατ’ ἔκτασιν. Ἢ ἐκ τοῦ δομῶ δομήσω δεδόμηκα δεδόμημαι, δῶμα τὸ οἴκημα. Γράφεται διὰ τοῦ ω μεγάλου· καὶ κατὰ ἀποκοπὴν γίνεται δῶ· δόμα δὲ τὸ διδόμενον, διὰ τοῦ ο μικροῦ ### δ 629 Δῶρον Ἡ παλαιστή. Εἴρηται ἀπὸ τοῦ τὰ πλεῖστα διὰ τῆς χειρὸς ἡμᾶς δωρεῖσθαι· ἀφ’ ἧς μετρεῖται ἡ παλαιστή ### δ 630 Δῶρον τὸ διδόμενον· παρὰ τὸν δώσω μέλλοντα, δῶόν τι ὄν· καὶ πλεονασμῷ τοῦ ρ, δῶρον. Ἢ δοκεῖ σημειῶδες εἶναι τὸ ὄνομα· καὶ διὰ τοῦ ω μεγάλου γράφεται, ὥσπερ καὶ τὸ ἁλωτός. Οὐδὲν γὰρ ὄνομα ἀπὸ τῆς τρίτης συζυγίας τῶν εἰς ΜΙ διὰ τοῦ ω μεγάλου γράφεται, πλὴν τῶν δύο τούτων· διὸ καὶ τὰ παρ’ αὐτοῖς συγκείμενα διὰ τοῦ ω μεγάλου γράφεται· οἷον, Ἀθηνόδωρος, μεγαλόδωρος· αἰχμάλωτος, ἀνάλωτος. Οὕτως Θεόγνωστος ### δ 631 Δωροφάγους Ἐκφαντικῶς ἀσώτους, ἐκ τῶν δώρων τρεφομένους ### δ 632 Δωρίς Ὄνομα θεᾶς· διὰ τὴν γενομένην δωρεὰν τοῖς ἀνθρώποις ### δ 633 Δωροδόκος Καὶ ὁ διδοὺς, καὶ ὁ λαμβάνων ### δ 634 Δωρίππη Ἡ μήτηρ τῶν Οἰνοτρόπων. Ὠνόμασται δὲ διὰ τὸ ὑπὸ λῃστῶν αὐτὴν ληφθεῖσαν ἀπὸ Θρᾴκης δοθῆναι Ἀνίῳ τῷ ἱερεῖ τοῦ Δηλίου Ἀπόλλωνος ἀντὶ ἵππου δῶρον ### δ 635 Δωριάζειν Ἐκλήθη καθόλου δωριάζειν τὸ παραφαίνειν καὶ παραγυμνοῦν πολὺ τοῦ σώματος τὰς γυναῖκας, διὰ τὸ τοὺς Δωριεῖς χρῆσθαι οὕτως. Αἱ γὰρ κατὰ Πελοπόννησον κόραι διημέρευον ἄζωστοι καὶ ἀχίτωνες, ἱμάτιον μόνον ἐπὶ θάτερα ἐπιπεπορπημέναι, καὶ παρεμφαίνουσαι πολὺ τοῦ σώματος· καθάπερ καὶ ἐν ἀρχαίοις ὕμνοις ἔστιν εὑρεῖν ἐν ὑπομνήματι Ἑκάβης. Οὕτως Ὦρος ### δ 636 Δώς Ἡσίοδος, Δὼς ἀγαθὴ, ἅρπαξ δὲ κακή. Σημαίνει τὴν δόσιν· καὶ γίνεται παρὰ τὸν δώσω μέλλοντα, ἀποβολῇ τοῦ ω. Καὶ ἔστιν ἄκλιτον· ἐπειδὴ τὰ εἰς ΩΣ μονοσύλλαβα θηλυκὰ καὶ περισπῶνται καὶ κύρια εἰσίν· οἷον, ἡ Τρῶς, ἡ Τλῶς, ἡ Κρῶς, ἡ Κῶς· εἰσὶ δὲ ὀνόματα πόλεων. Ἐπεὶ οὖν τὸ δὼς θηλυκὸν οὐκ ἔστι κύριον, οὔτε περισπᾶται, τούτου χάριν ἐστὶν ἄκλιτον ### δ 637 Δώτῃ Δώτῃ μέν τις ἔδωκεν, ἀδώτῃ δ’ οὔ τις ἔδωκε. Τουτέστι, τῷ μεταδοτικῷ καὶ εὐσεβεῖ. Ἐπλάσατο δὲ τὸ ὄνομα, καὶ οὐ κλίνεται, ὥσπερ καὶ τὸ δώς. Τουτ έστι, τῷ ἔχοντι προαίρεσιν δίδου, καὶ εἰ μηδὲν ἔχει ### δ 638 Δώσων Οὕτως ἐκαλεῖτο ὁ εἷς τῶν Ἀντιγόνων, ὁ υἱὸς Δημητρίου· ὃς ἔγημε Χρυσηΐδα τὴν μητέρα Φιλίππου τοῦ ὑπὸ Ῥωμαίων γενομένου. Εἴρηται δὲ διὰ τὸ φιλότιμον, καὶ διὰ τὸ πολλὰ διδόναι καὶ χαρίζεσθαι ### δ 639 Δωτίνη Ἡ δωρεά· παρὰ τὸν δώσω μέλλοντα δωσίνη· καὶ τροπῇ τοῦ ς εἰς τ. Ἀλέξανδρος δὲ, σύνθετον εἶναι τὴν λέξιν, παρὰ τὸ τὴν δόσιν τίνειν· ἵν’ ᾖ ἡ ἀποτινομένη δόσις. Ἢ ἀπὸ τοῦ δέδοται δοτὸς καὶ δοτίνη, καὶ κατ’ ἔκτασιν τοῦ ο εἰς ω, δωτίνη· ὥσπερ καὶ ### δ 640 δοτῆρες οἱ καὶ ταμίαι, παρὰ νηυσὶν ἔσαν σίτοιο δοτῆρες. Καὶ κατ’ ἔκτασιν, θεοὶ δοτῆρες ἐάων ### δ 641 Δῷσι Ἰλιάδος α, αἴκέ ποθι Ζεὺς δῷσι πόλιν Τροίην. Ἀντὶ τοῦ, ἐάν ποτε ὁ Ζεὺς παράσχῃ Τρωϊκὴν πόλιν· λέγει δὲ τὴν Ἴλιον. Ἔστι δίδωμι, δώσω· ὁ δεύτερος ἀόριστος, ἔδων· καὶ τὸ ὑποτακτικὸν, ἐὰν δῶ, δῷς, δῷ· καὶ κατ’ ἐπέκτασιν τῆς ΣΙ συλλαβῆς, δῷσι ### δ 642 Δώωσιν Εἰ δέ κε μὴ δώωσιν. Ἐὰν δὲ μὴ παράσχωσιν. Ἐὰν δῶ· καὶ τὸ πρῶτον τῶν πληθυντικῶν, ἐὰν δῶμεν, δῶτε, τὸ γ δῶσι· καὶ πλεονασμῷ τοῦ ω, δώωσι. Καὶ δώῃσι. Δῶσι, πληθυντικὸν, ἀπὸ τοῦ δώσουσι κατὰ συγκοπήν ### δ 643 Δῴη Ἀπὸ τοῦ δίδωμι, δώσω· ἔδων, ὁ δεύτερος ἀόριστος· ἡ μετοχὴ, δοὺς δόντος· καὶ τὸ εὐκτικὸν, δοίην· καὶ κατ’ ἔκτασιν τοῦ ο εἰς ω, δῴην, δῴης, δῴη ### δ 644 Δωδέκατος Ἐκ τοῦ δύο καὶ τοῦ δέκα γίνεται δυοδέκατος· καὶ κράσει τοῦ υ καὶ ο εἰς ω μέγα, δωδέκατος. ε. Ε τὸ στοιχεῖον, παρὰ τὴν ἐπέκτασιν τὴν εἰς μέσον καὶ τὴν κυκλοτερῆ. Τὸ μὲν γὰρ κυκλοτερὲς καὶ πέριξ τοῦ ὄντος αἰῶνος μιμεῖται τὰ πέριξ· τὸ δὲ εἰς μέσον μακρὰν ἔχον, τὴν ἐπέκτασιν τοῦ αἰῶνος. Ἕ δασυνόμενον καὶ ἐγκλινόμενον δηλοῖ ἀντωνυμίαν τρίτου προσώπου, πτώσεως αἰτιατικῆς· ὡς τὸ, Οἵ ἑ μέγαν περ ἐόντα, ἀντὶ τοῦ αὐτόν. Καὶ πάλιν, ἐμὲ, σὲ, ἕ· ὀρθοτονούμενον δὲ πάλιν δηλοῖ ἑαυτόν· ὡς τὸ, κάλεον δέ μιν εἰς ἓ ἕκαστος ### ε 31 Εἶ Ἰστέον ὅτι οὐκ ἀπὸ τοῦ εἰμὶ, εἶς, εἶ, γέγονεν· ἐπεὶ ὤφειλεν ὀξύνεσθαι· τὰ γὰρ ἀποβάλλοντα τὸ ς τὸν αὐτὸν τόνον φυλάσσει· ἀλλ’ ἀπὸ τοῦ ἔω βαρυτόνου, τοῦ ὑπάρχω· ὁ παθητικὸς ἐνεστὼς, ἔομαι. Ζήτει εἰς τὸ ### ε 32 Εἶα Παρακελευσματικόν ἐστιν ἐπίρρημα. Ὥσπερ παρὰ τὸ ῥέω γίνεται ῥέα καὶ ῥεῖα, οὕτως καὶ ἀπὸ τοῦ ἔω, σημαίνοντος τὸ ἐκπέμπω, γίνεται ἔα· καὶ πλεονασμῷ τοῦ ι, εἴα. Παρατίθεται δὲ τὴν χρῆσιν ὁ τεχνικὸς, οὕτως· Εἴα δὴ ξύλον ἔγειρέ μοι σεαυτό ### ε 33 Εἶαρ Τὸ αἷμα· καὶ ### ε 34 εἰαροπότης ὁ αἱματοπό της, ὥς φησι Καλλίμαχος, τὸ δ’ ἐκ μέλαν εἶαρ ἔδαπτεν. Γέγονε δὲ παρὰ τὸ εἴω, τὸ πορεύομαι, τὸ τοῦ ἰέναι καὶ πορεύεσθαι ἡμᾶς αἴτιον. Ὡς γὰρ εἴλω εἶλαρ, καὶ ἔδω ἔδαρ καὶ εἶδαρ, οὕτως καὶ εἴω εἶαρ. Ἢ παρὰ τὴν ἕσιν, ἵν’ ᾖ τὸ εὐχερῶς ἐκπεμπόμενον καὶ ἐκρέον ### ε 35 Εἶαρ Τὸ ἔαρ, παρὰ τὸ ἔω, τὸ ἐκπέμπω, ἔαρ καὶ εἶαρ. Τότε γὰρ ἐκπέμπονται οἱ καρποί ### ε 36 Εἵαται Ῥῆμα παθητικὸν τῶν εἰς ΜΙ Ἰωνικῶς. Ἐκ τοῦ ἑῶ, τὸ κάθημαι, παράγωγον ἕημι· τὸ παθητικὸν, ἕεμαι, ἧμαι, ἥμην, ἥμεθα, ἧνται· καὶ τὸ Ἰω νικὸν, ἕαται. Ὁ κανών· οἱ μέντοι ἀπὸ περισπωμένων φύσει μακρᾷ παραληγόμενοι ταῦτα συστέλλουσι· οἷον δὴ νῦν ἕαται σιγῇ, ἀντὶ τοῦ καθέζονται· καὶ εἵαται πλεονασμῷ τοῦ ι, ὡς τὸ κέαται κείαται. Εἴωθεν ὁ ποιητὴς ἐπὶ τῶν δύο ῥημάτων λέγειν τοῦ κεῖνται κέεινται· καὶ Ἰωνικῶς, κέαται· ὡς ἀπὸ τοῦ ω προφερόμενον ### ε 37 Εἵατ’ ἐνὶ μεγάροισι Ἑῶ, ἕημι· τὸ πρῶτον τῶν πληθυντικῶν ἕεμεν· τὸ παθητικὸν, ἕεμαι· καὶ κράσει, ἧμαι· ὁ παρατατικὸς, ἑέμην, καὶ ἥμην· τὸ β, ἧσο· τὸ τρίτον, ἧτο· καὶ Ἰακῶς, ἕατο, καὶ εἵατο ### ε 38 Εἴασκεν Ἀπὸ τοῦ ἐῶ, ἐᾷς, ἐᾷ· ὁ παρατατικὸς, εἴων, εἴας, εἴα· καὶ Ἰωνικῶς, εἴασκεν. Ἐκ τούτου ἔασκεν, ἀποβληθέντος τοῦ ι. Τὰ γὰρ τοιαῦτα ἀποβάλλουσι τὴν ἐν ἀρχαῖς κλιτικὴν ἔκτασιν· οἷον, ἔτυπτον ἔτυπτες, τύπτεσκεν· ἦγον ἦγες, ἄγεσκεν. Οὕτως καὶ τοῦτο ### ε 39 Εἰαμενή Σημαίνει τὸν κάθυγρον καὶ σύμφυτον τόπον. Παρὰ τὸ ῥέω, ῥεαμενὴ, καὶ ῥειαμενή· καὶ ἀποβολῇ τοῦ ρ. Ἢ παρὰ τὴν ἕσιν, ὃ σημαίνει τὴν ἀνάδοσιν, γέγονεν ἑσαμενή· καὶ πλεονασμῷ τοῦ ι, καὶ ἀποβολῇ τοῦ ς, εἰαμενή ### ε 40 Εἴβω Σημαίνει τὸ ἀποστάζω· ἀπὸ τοῦ λείβω, ἀποβολῇ τοῦ λ. Ἡσίοδος, καὶ τῶν βλεφάρων ἔρος εἴβεται ### ε 41 Εἶδαρ Ἔδεσμα, τροφὴ, βρῶμα. Παρὰ τὸ ἔδω, τὸ ἐσθίω, ἔδαρ· καὶ πλεονασμῷ τοῦ ι, εἶδαρ ### ε 42 Εἰδαλίμας Εὐειδεῖς, εὐμόρφους, ὥς φησι· Τέσσαρας εἰδαλίμας, ἃς ἤθελεν αὐτὸς ἑλέσθαι. Παρὰ τὸ εἶδος, εἴδιμος· καὶ πλεονασμῷ τῆς ΑΛ συλλαβῆς, εἰδάλιμος, ὡς κύδιμος κυδάλιμος. Τὸ θηλυκὸν, εἰδαλίμη ### ε 43 Εἰδυλίς Ἐπιστήμων, εἰδυῖα. Παρὰ τὸ εἴδω, τὸ γινώσκω, εἰδύλη· καὶ παρώνυμον, εἰδυλίς ### ε 44 εἶδος καὶ μορφὴ αἰσθητῶς τὸ εἰδοπεποιημένον καὶ μεμορφωμένον, ἀοράτου τῆς ἀρχῆς ὑπαρχούσης, τουτέστι τῆς ὕλης ἀπλάστου καὶ ἀμόρφου οὔσης. Ἢ ὅτι εἶδος τοῦ γενικοῦ σώματος ὅλον βλεπόμενον ### ε 45 Εἶδος Τὸν τῆς ὄψεως χαρακτῆρα. Εἶδός τε μέγεθός τε φυήν τ’ ἄγχιστα ἐῴκει. Τὸ δὲ ### ι 3 ἰδέα ἀεὶ διὰ τοῦ ι. Λέγει δὲ Ὦρος, ὅτι τὸ εἰδικὸν, ἡνίκα μὲν σημαίνει τὸ εἶδος, οἷον γένος εἶδος, εἰδικὸν διὰ τῆς ΕΙ διφθόγγου· ἡνίκα δὲ τὸ ἴδιον, οἷον κοινὸν, ἰδικὸν, διὰ τοῦ ι ### ε 46 Εἶδος Σημαίνει τρία· τὴν μορφὴν, ἢ τὸν τῆς ὄψεως χαρακτῆρα· ὡς τὸ, Εἶδός τε μέγεθός τε. Καὶ τὸ σχῆμα, ὡς τὸ, Πρῶτον μὲν εἶδος ἄξιον τυραννίδος. Καὶ τὸ ἀπὸ γένους διαιρούμενον, ἵππος, ἐλαία ### α 2431 ἄλλως. Σημαίνει τὴν μορφήν· ὡς τὸ, Πρῶτον μὲν εἶδος. Καὶ τὸ σχῆμα, ὡς τὸ, Ὃς δή τοι εἶδος μὲν ἔην κακὸς, ἀλλὰ ποδώκης. Σημαίνει καὶ τὸ ὑπὸ τοῦ γένους κατηγορούμενον παρὰ τοῖς φιλοσόφοις ### ε 47 Εἶδος Ὄψις, πρόσωπον, καὶ ἡ μορφή. Παρὰ τὸ εἴδω, τὸ ὁρῶ, εἶδος, ὡς θάλπω, θάλπος· τεύχω, τεῦχος ### ε 48 Εἰδοθέα Παρὰ τὸ εἶδος ἐστίν ### ε 49 Εἰδογράφος Ἀπολλών εἰδογράφος, ἐπειδὴ εὐφυὴς ὢν ἐν τῇ βιβλιοθήκῃ τὰ εἴδη τοῖς εἴδεσιν ἐπένειμεν. Τὰς γὰρ δοκούσας τῶν ᾠδῶν Δώριον μέλος ἔχειν ἐπὶ τὸ αὐτὸ συνῆγε, καὶ Φρυγίας καὶ Λυδίας, μιξολυδιστὶ, καὶ ἰαστί ### ε 50 Εἴδωλον Ἡ ἀπὸ τοῦ σώματος σκιοειδὴς ἀπόρροια· ἢ τὸ φάσμα, σκιῶδες ὁμοίωμα· ἢ φαντασία σώματος, σκιά τις ἀεροειδής· ὡς καὶ Βακχυλίδης, Μελαγκεθὲς εἴδωλον ἀνδρὸς Ἰθακησίου. Καὶ ὁ ποιητὴς ἐπὶ τῆς Ἀντικλείας, Τρὶς δέ μοι ἐκ χειρῶν σκιῇ εἴκελον ἢ καὶ ὀνείρῳ Ἔπτατ’ ### α 2432 Αὐτὸς δὲ ἡ ὑπόστασις, ἡ ἀλήθεια. Δεῖ οὖν νοεῖν, ὡς φαντασίαν σωμάτων παρέχουσι τοῖς ὁρῶσιν, οὐ μὴν καὶ ὑπόστασιν ἀληθῆ. Γίνεται οὖν παρὰ τὸ εἴδω, τὸ φαίνομαι, ἢ παρὰ τὸ εἴδω, τὸ ὁμοιῶ· ὁμοίωμα γάρ ἐστι τινὸς σώματος τὸ εἴδωλον. Εἴδω, εἴδωλον, ὡς ἕω, ἕωλος· φείδω, φειδωλός· αἰτῶ, Αἰτωλός ### ε 51 Εἴδω Σημαίνει ἑπτά· τὸ ὁμοιῶ, ὡς τὸ, Εἰδομένη γαλόῳ Ἀντηνορίδαο δάμαρτι. Καὶ, Εἰδόμενος Ἀκάμαντι. ἀντὶ τοῦ ὁμοιωθείς. Εἴδω, τὸ φαίνομαι, ὡς τὸ, τὸ δέ τοι κὴρ εἴδεται εἶναι. Καὶ, Πάντα δέ τ’ εἴδεται ἄστρα. ἀντὶ τοῦ φαίνεται. Εἴδω, τὸ βλέπω, τὸ θεωρῶ· ὡς εἶδον Ἥφαιστον κλυτοτέχνην. Ὁ παρατατικὸς, εἶδον· καὶ τὸ προστακτικὸν, ἴδε· Ἴδε ὁ ἀμνὸς τοῦ θεοῦ. Τοῦτο δὲ τὸ εἴδω ἐπὶ τοῦ ὁριστικοῦ ἐνεργητικοῦ μόνον διὰ διφθόγγου· ἐπὶ δὲ τῶν παθητικῶν καὶ τῶν λοιπῶν, διὰ τοῦ ι. Εἴδω, τὸ γινώσκω· εἴσω, εἴσομαι, εἴσῃ, ἀντὶ τοῦ γνώσῃ καὶ μαθήσῃ· Καὶ νῦν δὴ σάφα εἴσεαι. Ἐκ τούτου γίνεται περισπώμενον εἰδῶ εἰδήσω, τὸ μανθάνω· ἐξ οὗ τὸ, Ἥρη μὴ δὴ πάντας ἐμοὺς ἐπιέλπεο μύθους εἰδήσειν. ἀντὶ τοῦ μὴ ἔλπιζε τοὺς ἐμοὺς λόγους μαθήσεσθαι καὶ γνῶναι. Εἴδω, τὸ ὁρμῶ, ὡς τὸ, Εἴσατο γὰρ νηῶν ἐπ’ ἀριστερά. Εἴδω, τὸ πηδῶ, ὡς τὸ, Εἴσατο γὰρ λίμνην. Εἴδω, τὸ διέρχομαι, ὡς τὸ, διὰ πρὸ δὲ εἴσατο καὶ τῆς. Εἴδω, τὸ δοκῶ, ὡς τὸ, εἴσατ’ ἴμεν εἰς Λῆμνον. Εἰσὶ καὶ διὰ τοῦ η δύο. ἵνα εἴδομεν ἄμφω, Ἰλιάδος α, ἀντὶ τοῦ ὅπως μάθωμεν ἀμφότεροι, ἐγώ τε καὶ σύ. Ἡ δὲ συστολὴ ἀνέδωκε τὸν τόνον· οὐ γὰρ παροξύνεται κατὰ τὸν Πάμφιλον ### ε 52 Εἰδυίῃσιν Ἀπὸ τοῦ εἴδω, τὸ γινώσκω, ὁ μέλλων, εἴσω· ἐξ οὗ ὁ μέσος παρακείμενος οἶδα· ἡ μετοχὴ, ὁ εἰδὼς, τοῦ εἰδότος· τὸ θηλυκὸν, εἰδυῖα εἰδυίας· καὶ, εἰδυίῃσι πραπίδεσσιν, ἀντὶ τοῦ ταῖς ἐπιστήμοσιν αὐτοῦ καὶ ἐμπείροις φρεσὶ, διανοίαις ### ε 53 Εἰδῆις Ἀπὸ τοῦ μέσου παρακειμένου. Εἴδω, τὸ γινώσκω, ὁ μέλλων εἴσω· ὁ μέσος παρακείμενος, οἶδα· ἡ μετοχὴ, ὁ εἰδὼς, τοῦ εἰδότος· τὸ εὐκτικὸν, εἴδοιμι· οὐ γὰρ κλίνεται ἡ μετοχὴ διὰ τοῦ ΝΤ, ἵνα ᾖ τὸ εὐκτικὸν εἰς ΗΝ· καὶ τροπῇ τῆς ΜΙ εἰς ΗΝ γίνεται εἰδοίην, ὡς περιπατοῖμι περιπατοίην· καὶ τροπῇ τοῦ ο εἰς ε, εἰδείην· καὶ τὰ ἔχοντα τὸ εὐκτικὸν εἰς ΗΝ περισπῶσι τὸ ὑποτακτικόν· οἷον τυφθείην, ἐὰν τυφθῶ· λεχθείην, ἐὰν λεχθῶ· τούτου χάριν ἐστὶ τὸ ὑποτακτικὸν, ἐὰν εἰδῶ, εἰδῇς, εἰδῇ. Διο γ ### ε 54 Εἶεν Ἀναφώνημα ὅμοιον τῷ ἀλλὰ, οὐκ ἐπὶ ἀνταποδόσεως λόγου τίθεται, ἀλλ’ ὅτε δὲ ἐπιφέρεται, ἢ ἕτερόν τι ἐν ἀρχῇ λόγου· ἀλλ’ ἄγε ### ε 55 Εἶεν Ἄγε δὴ, συγκατάθεσις μὲν τῶν εἰρημένων, συναφὴ δὲ πρὸς τὰ μέλλοντα. Γίνεται δὲ ἀπὸ τοῦ εἴα τοῦ παρακειμένου ἐπίρρημα εἶεν, ἀντὶ τοῦ, ταῦτα μὲν δὴ οὕτως. Ἔστι γὰρ ἐπίρρημα ἀφοριστικόν· ἐπὶ γὰρ τοῖς ἤδη εἰρημένοις ἐπιλεγόμενον ἀφορίζει αὐτά. Τὸ αὐτὸ δὲ καλεῖται ἀπόθεσις λόγου ### ε 56 Εἶεν Εἰμί· ὁ παρατατικὸς ἦν· ἡ μετοχὴ εἴς ἔντος· τὸ εὐκτικὸν, εἴην· τὸ πληθυντικὸν, εἴημεν· καὶ συγκοπῇ, εἶμεν· καὶ τὸ γ, εἶεν. Ὁ κανών· ὡς δὲ γίνεται κατὰ συγκοπὴν δοῖμεν ἀπὸ τοῦ δοίημεν, καὶ εἶμεν ἀπὸ τοῦ εἴημεν, οὕτω καὶ τοῦτο. Εἰ δὲ εἶμεν, κατὰ συγκοπὴν γίνεται τὸ τρίτον, ὡς τὸ κοσμηθείημεν κοσμηθεῖμεν· καὶ τὰ ὅμοια. κατὰ συγκοπὴν γίνεται τὸ τρίτον, ὡς τὸ κοσμηθείημεν κοσμηθεῖμεν· καὶ τὰ ὅμοια ### ε 57 Εἴθε Ἀπὸ τοῦ εἰ γέγονεν εἴθε ### ε 58 Εἶθαρ Ἀπὸ τοῦ εὐθὺς εὖθαρ καὶ εἶθαρ ### ε 59 Εἴκω Σημαίνει πέντε· εἴκω, τὸ ὁμοιῶ, δοτικῇ συντάσσεται· ἐξ οὗ καὶ εἰκὼν, τὸ ὁμοίωμα· καὶ εἰκάζω. Εἴκω, τὸ πρέπω· ἐξ οὗ καὶ τὸ ἔοικεν. Εἴκω, τὸ ὑποχωρῶ· ἐξ οὗ καὶ οἶκος. Εἴκω, τὸ ὑποτάττομαι, καὶ ἐν συνθέσει ὑπείκω· ἐξ οὗ καὶ εἰκτὸς, ὁ ὑπείκων καὶ ὑποταττόμενος· ἢ καὶ ἕτερον κατὰ περίφρασιν, ἤγουν, ἐκ τοῦ παρεπομένου, τὸ θέλω· παρέπεται γὰρ τοῖς ἐπακούουσι τὸ θέλειν. Τὸ γὰρ, Εἴξας ᾧ θυμῷ. ἀπὸ τοῦ εἴκω, εἴξω· ὁ ἀόριστος, εἶξα· ἡ μετοχὴ, εἴξας· οὐδὲν ἄλλο σημαίνει, εἰ μὴ τὸ θελήσει ὑπεχώρησεν· ἐξ οὗ γίνεται κατὰ ἀποβολὴν τοῦ ι ἡ ἑκὼν μετοχή· ἔστι δὲ καὶ ἕτερον ἥκω. Ζήτει εἰς τὸ η ### ε 60 Εἴξασιν Ἀντὶ τοῦ ἐοίκασι παρὰ Ἀττικοῖς· ὅπερ ἴσως τῇ Βοιωτῶν διαλέκτῳ ἐσχημάτισται· οὗτοι γὰρ τὸ κ εἰς τὸ ξ μετατρέπουσιν. Οὕτως ἔχει καὶ τὸ, Οἱ δ’ ἷξον κοίλην Λακεδαίμονα. δευτέρου ἀορίστου καὶ τὸ κ ἀπαιτοῦντος. Ἀριστοφάνης, Εἴξασι γοῦν ἐρίοισι πεπταμένοις. Ἔστιν εἴκω, τὸ ὁμοιῶ· ὁ μέσος παρακείμενος, εἶκα· καὶ κατὰ τροπὴν Βοιωτῶν τοῦ κ εἰς ξ, εἶξα· τὸ γ τῶν πληθυντικῶν, εἴξασιν. Ὅτι δὲ παρακείμενος ἐστὶ, δῆλον ἐκ τῆς ἐχούσης ΣΙ ληγούσης ### ε 61 Εἰκάζω Ὥσπερ παρὰ τὸ μίμνω μιμνάζω οὕτως παρὰ τὸ εἴκω εἰκάζω· εἴκασμαι, εἴκασαι, εἴκασται, εἰκαστός· καὶ μετὰ τοῦ στερητικοῦ α, ἀείκαστος· καὶ πλεονασμῷ τοῦ ν, ἀνείκαστος ### ε 62 Εἴκελος Ἀντὶ τοῦ ὅμοιος. Ἀπὸ τοῦ εἴκω, τὸ ὁμοιῶ, εἴκελος, ὡς σθένω Σθένελος. Τοῦτο ἐν μὲν τῇ ἁπλότητι γράφεται δίφθογγον, πολλάκις καὶ ι· ἐν δὲ τῇ συνθέσει, ἀεὶ διὰ τοῦ ι ### ε 63 Εἰκοβολεῖν Τὸ εἰκάζειν οἱ Ἀθηναῖοι, παρὰ τὸ εἰκαίως καὶ ὡς ἔτυχε βάλλειν ### ε 64 Εἰκῆ τὸ ὡς ἔτυχε, τὸ μάτην· ἐκ τοῦ εἴκω, τὸ ὑποχωρῶ· παρὰ τὸ τὸν ὑποχωροῦντα ὡς ἔτυχε διοικεῖν τὰ ἑαυτοῦ πράγματα πολιτικῶς ### ε 65 Εἰκάς Ἀπὸ τοῦ εἴκοσι γίνεται εἰκάς. Τὸ δὲ εἴκοσιν, ἀπὸ τοῦ εἴκειν τοῖς δυσὶ δέκα, τουτέστι, δὶς τὰ δέκα ### ε 66 Εἰκοστός Ὀξύνεται. Τὰ εἰς ΤΟΣ λήγοντα ὑπὲρ δύο συλλαβὰς, ἔχοντα πρὸ τοῦ τ τὸ ς, τήν τε παραλήγουσαν εἰς ΟΣ περατουμένην, ἐπὶ ποσότητος τασσόμενα, ὀξύνεται· πολλοστὸς, εἰκοστός ### ε 67 Εἰκοσινήριτα Εἰκοσινήριτ’ ἄποινα, Ἰλιάδος χ ἀντὶ τοῦ εἰκοσάριθμα, εἰκοσαπλασίονα, εἰκοσάκις ἐξισοῦσθαι δυνάμενα τῇ τοῦ σώματος σωτηρίᾳ. Τὸ γὰρ ἐρίζειν ἐξισοῦσθαι ἐστί· καὶ μεγήριτα τέκνα θεῶν, θεαῖς ἐρίζοντα. Εἴκοσιν ἠριστὰ, τουτέστιν ἐριστὰ, ὅ ἐστιν ἐξισούμενα. Οὔτως ἔχει καὶ τὸ, Νέστωρ οἶος ἔριζε. Καὶ, ἐριζέμεν οὐκ ἐθελήσει. Ἔστι γὰρ ὡς εἰκοσάβοια, πρὸς εἴκοσιν ἐρίζοντα, τουτέστιν, ἰσούμενα. Τὸ δὲ ν τοῦ εἴκοσιν ἐστίν· ὁ γὰρ εἴκοσιν ἀριθμὸς προσλαμβάνει αὐτό ### ε 68 Εἰκός Πρέπον, ἢ ἀκόλουθον, εὔλογον· λαμβάνεται δὲ καὶ ἀντὶ τοῦ τάχα. Εἰς τὸ Ῥητορικόν. Ἔστι δὲ μετοχὴ οὐδετέρου· ἀπὸ τοῦ εἴκω, τὸ πρέπω, εἴξω, εἶκα· ἡ μετοχὴ, ὁ εἰκὼς τοῦ εἰκότος· καὶ τὸ οὐδέτερον, τὸ εἰκός· καὶ ἐχώρησεν εἰς ἐπίρρημα συντάξεως ### ε 69 Εἰκάδιος Ἀπὸ τοῦ εἰκὰς εἰκάδος, εἰκάδιος. Ἔστι δὲ ὄνομα κύριον. Ἐν τῇ εἰκάδι τοῦ μηνὸς ἑορτὴ ἐπετελεῖτο τῷ Ἀπόλλωνι· καὶ ἐλέγετο ἡ ἱέρεια εἰκάς. Ἐπειδὴ οὖν ἐν ταύτῃ τῇ ἑορτῇ ἐγεννήθη, λέγεται Εἰκάδιος ### ε 70 Εἶλαρ Εἶλαρ νηῶν τε καὶ αὐτῶν. Σημαίνει τὸ φύλαγμα καὶ τὴν ἀσφάλειαν· καὶ γίνεται παρὰ τὸ εἰλῶ, τὸ συγκλείω· τοῦτο παρὰ τὸ ἕλος ἑλῶ καὶ εἰλῶ· οἱονεὶ ὁ τόπος ὁ συγκλειόμενος ὑπὸ δένδρων. Τὸ ΕΙ, δίφθογγον· διότι εὑρέθη τὸ ε ἐν τῇ εὐλῇ, ὃ σημαίνει τὸν σκώληκα ### ε 71 Εἰλαπίνη Ἑορτὴ, εὐωχία· ἢ συμπόσιον καὶ σύνδειπνον. Ἀπὸ τοῦ εἰλεῖσθαι εἰς τὸ σύνδειπνον ὁμοῦ πλείονας· ἢ παρὰ τὸ εἴλας καὶ τὸ θοίνη, γέγονεν εἰλαθοίνη, καὶ εἰλαπίνη, κατ’ ἐναλλαγὴν τῶν στοιχείων· οἱονεὶ ἡ κατὰ εἴλας καὶ συστροφὰς οὖσα εὐωχία. Ἢ τὴν πολυτελῆ εὐωχίαν· παρὰ τὸ λαφύσσειν, ἢ λαπίζειν, ὃ σημαίνει τὸ ἐκκενοῦν καὶ ἀναλίσκειν. Ἢ παρὰ τὸ λάπτω λαπτίνη λαπίνη· καὶ πλεονάζει ἡ ΕΙ δίφθογγος· καὶ Ὅμηρος Ἰλιάδος κ, Αἰεὶ δ’ ἐν δαίτῃσι καὶ εἰλαπίνῃσι παρέσται. Ἀντὶ τοῦ, ἐν ταῖς ἑορταῖς, ὅτε κατὰ τὰς εἴλας πίνωσιν. Εἴρηται δὲ οὕτως παρὰ τὸ ἔλασσον ἄζεσθαι τοὺς εὐωχοῦντας, τουτέστι ταράσσεσθαι ### ε 72 Εἰλαπινάζων εὐωχούμενος· καὶ ### ε 73 Εἰλατίδην πολύφημον Τοῦ Ἐλάτου υἱόν ### ε 74 Εἰλέωσι Συνειλῶσι, συγκλείωσι. Ῥῆμα ὑποτακτικὸν, ἐκ τοῦ εἰλῶ. Καὶ ### ε 75 εἴλει ἀντὶ τοῦ συνήθροιζε, συνέκλειε· καὶ ### ε 76 Εἰλενία Πόλις· καὶ ### ε 77 εἰλενία ἀθηνᾶ. Φιλοκτήτης γὰρ παραγενόμενος εἰς Ἰταλίαν ἱδρύσατο Εἰλενίας Ἀθηνᾶς ἱερὸν, ἀπὸ τοῦ ἐν ἐκείνῳ συγκεκλεῖσθαι τῷ τόπῳ. Παρὰ τὸ εἰλῶ οὖν, Εἰλενία. Ἐν ὑπομνήματι Λυκόφρονος Ὦρος ### ε 78 Εἱλεόν Σημαίνει τὴν μαγειρικὴν τράπεζαν. Παρὰ τὸ ἕλος γίνεται ἑλεός· καὶ πλεονασμῷ τοῦ ι εἱλεὸς, τὸ μαγειρικὸν τραπέζιον ἢ σανίδιον· καὶ Ὅμηρος Ἰλιάδος ι, Καὶ εἰν ἑλεοῖσιν ἔχευαν. Δασύνεται· ἀπὸ τοῦ ἑλεῖν καὶ κόψαι· ἐφ’ οὗ κόπτουσι τὰ κρέα. Ἢ ὅτι ἀπὸ ἐλαΐνων ξύλων, ἢ ἐξ ἑλείων ῥάβδων ἦσαν πεπλεγμέναι αἱ μαγειρικαὶ τράπεζαι ### ε 79 Εἰλείθυιαι Θεαὶ τῶν τικτουσῶν ἔφοροι, Διὸς καὶ Ἥρας θυγατέρες. Ἀπὸ τοῦ ἐλεύθω, τὸ παραγίνομαι, ἐλεύθυια· καὶ πλεονασμῷ τοῦ ι, εἰλεύθυια· καὶ τροπῇ τοῦ υ εἰς ι, Εἰλείθυια. Καὶ ### ε 80 Εἰλήλουθα Ἐκ τοῦ ἐλεύθω, ὁ μέσος παρακείμενος, ἤλευθα· καὶ τὸ Ἀττικὸν, ἐλήλυθα· πλεονασμῷ τοῦ ο Βοιωτικῶς, ἐλήλουθα· καὶ παρενθέσει τοῦ ι, εἰλήλουθα· ἐξ οὗ τὸ πρῶτον τῶν πληθυντικῶν, εἰληλούθαμεν· καὶ συγκοπῇ, εἰλήλουθμεν ### ε 81 Εἴληφα Ἀπὸ τοῦ λήβω, τὸ λαμβάνω, ὁ παρακείμενος, λέληφα· ἀποβολῇ τοῦ λ, καὶ πλεονασμῷ τοῦ ι, εἴληφα· ἡ μετοχὴ, εἰληφὼς εἰληφότος. Ὡσαύτως καὶ τὸ εἴληχα, ἀπὸ τοῦ λήχω τὸ λαγχάνω, λέληχα καὶ εἴληχα. Ἐπὶ γὰρ τῶν ἀπὸ τοῦ λ καὶ μ ἀρχομένων ῥημάτων οὕτως ποιοῦσι τοὺς παρακειμένους Ἴωνες καὶ Ἀττικοί ### ε 82 Εἴλη Σημαίνει τὴν θερμασίαν· ἐκ τοῦ ἕλη, πλεονασμῷ τοῦ ι εἴλη, ὡς παρὰ Ἀριστοφάνει, Καὶ τῶν πρὸς εἴλην ἰχθύων ὠπτημένων ### ε 83 Εἰλικρινής Σημαίνει τὸν καθαρὸν καὶ ἀμιγῆ ἑτέρου· παρὰ τὸ ἕλη, ἡ θερμασία, καὶ τὸ κρίνω, ὁ ἐν τῇ ἕλῃ κεκριμένος, κατὰ πλεονασμὸν τοῦ ι. Δοκεῖ δὲ παραλόγως συντεθεῖσθαι· εἰ γὰρ παρὰ τὸ ἕλη γέγονεν, ὤφειλεν ἢ τρέψαι τὸ η εἰς ο καὶ γενέσθαι εἰλοκρινὴς, ἢ φυλάσσειν τὸ η καὶ γενέσθαι εἰληκρινής. Τὰ γὰρ εἰς η λήγοντα θηλυκὰ τετραχῶς συντίθεται· ἢ γὰρ φυλάττει τὸ αὐτὸ τέλος, ὁπότε καὶ τὸ αὐτὸ γένος φυλάττει· οἷον μάχη, Ἀνδρομάχη· ἢ φυλάττει τὸ αὐτὸ τέλος, καὶ προσλαμβάνει τὸ ς· ὡς τὸ γυνὴ, μισογύνης· ἢ τρέπουσι τὸ τέλος εἰς ΟΣ, ὡς τὸ μάχη, πρόμαχος καὶ δύσμαχος· ἢ τρέπουσι τὸ τέλος εἰς ΟΝ, ὡς τὸ πύλη, δίπυλον καὶ τρίπυλον. Ἄλλως. Τὰ γὰρ εἰς η λήγοντα θηλυκὰ ἐν τῇ συνθέσει ἢ φυλάττει τὸ η, ὡς τὸ γῆ, γηπόνος, βοὴ, βοηθός· ἢ τρέπουσιν εἰς ο, ὡς νύμφη, νυμφοστόλος, τιμὴ, Τιμόθεος. Ἕλη οὖν, ἑλοκρινής· καὶ τροπῇ τοῦ ο εἰς ι, εἰλικρινής. Εἰλικρινὴς γὰρ ἔστι ὁ ἔχων λαμπρὰν καὶ καθαρὰν τὴν ψυχήν ### ε 84 Εἰλιτενὴς ἄγρωστις Θεόκριτος· ἡ ἐν τοῖς ἕλεσι γινομένη· ῥιζοβόλος γὰρ τῶν πολὺ διϊκνουμένων· πλεονασμῷ τοῦ ι ### ε 85 Εἰλίσσω Ἀπὸ τοῦ εἰλῶ εἰλίσσω. Γράφεται διὰ τοῦ ι· ἐπειδὴ οὐδέποτε πρὸ τῶν δύο ΣΣ ἔστιν ἡ δίφθογγος, πλὴν τοῦ κρείσσων, καὶ τοῦ ἐξ αὐτοῦ ῥήματος κρεισσῶ ### ε 86 Εἰλίπους Ἐπίθετον τῶν βοῶν, ὅτι ἐλίσσουσι τοὺς πόδας κατὰ τὴν πορείαν ### ε 87 Εἰλίποδες οἱ εἰλοῦντες ἐν τῷ βαδίζειν τοὺς πόδας. Φησὶν ὁ Ὦρος, ὅτι εἴτε ἀπὸ τοῦ εἰλῶ γέγονεν, ἢ ἀπὸ τοῦ εἰλίσσω, εἰλίπους διὰ τοῦ ι. Τὰ γὰρ εἰς ω λήγοντα τρισύλλαβα μίαν συλλαβὴν συγκόπτουσιν ἐν τῇ συνθέσει· οἷον, μιαίνω, μιαιφόνος· τανύω, τανύπεπλος. Οὕτως οὖν καὶ εἰλίσσω, εἰλίπους. Σημειοῦται παρὰ Κράτητι τὸ ἐθελόσυχνος, ἀπὸ τοῦ ἐθέλω· σημαίνει δὲ τὸν θέλοντα συχνάζειν. Τὸ δὲ ἀλεξίκακος καὶ ἀλεξιφάρμακος ἀπὸ περισπωμένου γέγονεν. Εἰ δέ ἐστιν ἀπὸ τοῦ εἰλῶ, εὐλόγως πάλιν διὰ τοῦ ι· τὰ γὰρ ἀπὸ περισπωμένου γινόμενα ὀνόματα ἢ διὰ τοῦ ο γίνεται, ὡς τὸ μισῶ, μισογύνης· φιλῶ, φιλόθεος· ἢ διὰ τοῦ ι, οἰδῶ, Οἰδίπους· εἰλῶ, εἰλίπους. Τὸ οὖν Ἡγέστρατος καὶ Ἡγέλοχος, διὰ τοῦ ε γινόμενα, ὡς ἀπὸ βαρυτόνου εἰσὶν, ὡς τὸ μένω Μενέλαος· εἴγε τὰ εἰς ΓΩ δισύλλαβα τῷ η παραληγόμενα βαρύνεται, θήγω. Τούτῳ τῷ κανόνι καὶ τὸ ἡγῶ, ἐξ οὗ τὸ ἡγοῦμαι, ὤφειλε βαρύνεσθαι· ἀλλὰ παραλόγως περισπᾶται. Ἐν τῷ οὖν Ἡγέλοχος, ὡς ἀπὸ βαρυτόνου γινόμενον· καὶ τὸ ἡγεμὼν, καὶ ἡγέμαχος. Ζήτει εἰς τὸ ### ε 88 Εἰλυθμός Σημαίνει τὴν κατάδυσιν, τὸν φωλεόν. Νίκανδρος, Ὅς τε κατ’ εἰλυθμοὺς πετρώδεας αἰὲν ἰαύει τρηχὺν ὑφαρπάζων θαλάμην ὀλιγηρέα τεύχων ἔνθ’ εἰλυθμὸν ἔχεσκεν· ἔπειτ’ ἐκορέσσατο φορβῆς. Τρηχὺν θάλαμον λέγει τὴν ἐνδοτάτω κατάδυσιν· παρὰ τὸ εἰλύω· ἔνθεν εἰλυμένος, τὸ κεκαλυμμένος, περιβεβλημένος ### ε 89 Εἴλυμα Ἐκ τοῦ εἰλῶ εἰλύω εἰλύσσω, γίνεται εἴλυμα, τὸ σκέπασμα· καὶ ### ε 90 Εἰλυσπᾶσθαι Τὸ ὁμοίως τῷ ὄφει καὶ τῷ σκώληκι κινεῖσθαι· καὶ ### ε 91 εἰλυσπώμενα τὰ παραπλησίως τοῖς ὄφεσι καὶ σκώληξι κινούμενα. Ἀπὸ τοῦ εἰλεῖσθαι καὶ σπᾶσθαι. ι γραπτέον. Ζήτει εἰς τὸ ι ### ε 92 Εἰλυφάζω Παρὰ τὸ εἰλῶ εἰλύφω καὶ εἰλυφάζω. Ἡσίοδος, ἄνεμος δὲ φλόγ’ εἰλυφάζων. Ἀντὶ τοῦ εἰλῶν καὶ ἀναστρέφων. Σημαίνει δὲ καὶ τὸ φῶς παρέχω. Ὡς τὸ, Τῆλε δ’ ἀπ’ αἰθομένων δαΐδων σέλας εἰλύφαζεν. Παρὰ τὸ εἰλῶ καὶ τὸ φῶς, εἰλύφω εἰλυφάζω ### ε 93 Εἵλωτες Παρὰ Λακεδαιμονίοις οἱ νόθοι οἱ ἐξ αἰχμαλώτων δοῦλοι γινόμενοι. Ἢ ἀπὸ τοῦ ἕλους· ἐπειδὴ ἠγγυήθησαν πρότερον ἐν τῷ Ἕλει καὶ ἐδουλώθησαν. Ἔλος δὲ, πόλις ἐν Πελοποννήσῳ, ἔνθεν οἱ οἰκέται· καὶ ### ε 94 Εἰλωτεύειν Τὸ δουλεύειν. Εἴλωτες γὰρ εἰσὶν οἱ τὴν Μεσηνιακὴν οἰκοῦντες Πελοπόννησον, οἱ μὴ γνήσιοι δοῦλοι Λακεδαιμονίων, ἀλλὰ πρῶτον χειρωθέντες ### ε 95 Εἵματα Ἱμάτια, ἐνδύματα. Παρὰ τὸ ἕω, τὸ ἐνδύομαι, εἷκα, εἷμαι, καὶ εἷμα. Τὸ ΕΙ, δίφθογγον· πρὸς ἀντιδιαστολὴν τοῦ ἤματα, τοῦ σημαίνοντος τὰς ἡμέρας. Ἢ κατά τινα διάλεκτον. Οἱ γὰρ Αἰολεῖς ἔμμα λέγουσι· καὶ τὸ σπείρω, σπέρρω. Καὶ λευχείμων. Τὸ δὲ ἱματίζω, καὶ ἱματισμὸς, καὶ ἱματιοπώλης, καὶ ὅσα παρὰ τὸ ἱμάτιον, διὰ τοῦ ι γράφεται. Ὅτι δὲ ι γράφεται, ἐκ τῆς συνθέσεως δῆλον· οἷον τὸ ἱμάτιον, θοιμάτιον. Εἰ δὲ ἐγράφετο διὰ διφθόγγου, θουμάτιον ἂν ἦν· τὸ γὰρ ε καὶ ο εἰς τὴν ΟΥ δίφθογγον κιρνᾶται. Τὸ δὲ ἱματισμένον, εὗρον αὐτὸ διὰ διφθόγγου ### ε 96 εἵμαρτο Ὡς ἀπὸ τοῦ λήβω, τοῦ σημαίνοντος τὸ λαμβάνω, γίνεται λέληφα καὶ εἴληφα, οὕτως ἀπὸ τοῦ μείρω, τοῦ σημαίνοντος τὸ μερίζω, μερῶ, μέμαρκα, μέμαρμαι· ἀποβολῇ τοῦ μ, καὶ πλεονασμῷ τοῦ ι, εἵμαρμαι, εἱμαρμένος εἱμαρμένη. Ἐκ δὲ τοῦ εἵμαρμαι, εἱμάρμην εἵμαρσο εἵμαρτο, ὁ ὑπερσυντέλικος. Ἔκ τινος δὲ διαγράμματος καὶ ἀστροθεσίας τὴν ἐπωνυμίαν παρ’ Ἕλλησιν ἔλαβε ### ε 97 Εἰμένος Ἐνδεδυμένος. Τὸ θέμα, ἕω, τὸ ἐνδύομαι· ὁ μέλλων, ἕσω· ὁ παρακείμενος, εἷκα· ὁ παθητικὸς, εἷμαι· ἡ μετοχὴ, εἱμένος, καὶ ἐπιειμένος ### ε 98 Εἰμέν Ἀπὸ τοῦ εἰμὶ γίνεται τὸ πρῶτον τῶν πληθυντικῶν εἰμέν. Φυλάττει τὴν ΕΙ δίφθογγον· οἷον, Ἡμεῖς δ’ εἰμὲν τοῖοι. Ἀντὶ τοῦ ὑπάρχομεν, ἐσμέν ### ε 99 Εἰμί Εἰμὶ, τὸ ὑπάρχω, γράφεται διὰ διφθόγγου· ἢ ὅτι τὰ εἰς ΜΙ φύσει μακρᾷ παραλήγεται· ἢ ἵνα μὴ συνεμπέσῃ τῷ ἠμὶ, τὸ λέγω· ὃ γίνεται ἀπὸ τοῦ φημὶ, ἀποβολῇ τοῦ φ ### ε 100 Εἶ Τὸ, σὺ εἶ, γίνεται ἀπὸ τοῦ ἔομαι παθητικοῦ· τὸ δεύτερον, ἔῃ. Καὶ τὰ παρ’ ἡμῖν γραφόμενα δεύτερα πρόσωπα παθητικὰ διὰ τοῦ ΗΙ παρὰ τοῖς Ἀττικοῖς διὰ τῆς ΕΙ διφθόγγου γράφεται, καὶ γίνεται κράσει τοῦ ε καὶ τῆς ει διφθόγγου. Τὸ δ’ ἐστὶ γίνεται ἀπὸ τοῦ εἰμί· οὗ τὸ τρίτον ἀκολουθεῖ εἰσί· καὶ τροπῇ Δωρικῇ τοῦ ς εἰς τ, καὶ ἀποβολῇ τοῦ ι, γίνεται ἐτί· εἶτα προσλαμβάνει τὸ Σ, ἵνα τὴν ὀφειλομένην μακρὰν ἀπολάβῃ. Τὰ γὰρ εἰς ΣΙ τρίτα πρόσωπα μακρᾷ παραλήγεται· τύπτουσιν· οὕτω καὶ ἐστίν. Ἢ καὶ τοῦ εἰμὶ τὸ δεύτερον ἔς, καὶ τὸ γ ἐσσί· ἀποβολῇ δὲ τοῦ ς καὶ προσθέσει τοῦ τ, ἐστί. Εἰμί· ὁ παρατατικὸς, ἦν· ἡ μετοχὴ, εἲς ἔντος· καὶ τὸ εὐκτικὸν, εἴην· καὶ τὸ ὑποτακτικὸν, ἐὰν ὦ, ᾖς, ᾖ. Ἢ ἀπὸ τοῦ εἰμὶ τὸ δεύτερον εἲς, καὶ ἀποβολῇ τοῦ ς καὶ μεταβολῇ τοῦ τόνου, εἶ. Τὰ γὰρ ὑπαρκτικὰ ῥήματα παθητικὰ οὐκ ἔχουσιν, οἷον ὑπάρχομαι. Εἰμὶ οὐ λέγεται ἔμαι· οὕτω καὶ ἔω οὐ λέγεται ἔομαι. Τὸ ἐστὶ καταρχὰς τιθέμενον βαρύνεται· ὡς τὸ, ἔστι πόλις. Βαρύνεται δὲ καὶ μετὰ τοῦ Ὡς, καὶ μετὰ τοῦ Μὴ ἀπαγορευτικοῦ· καὶ μετὰ τοῦ Ἀλλά· καὶ μετὰ τοῦ Καί· καὶ μετὰ τοῦ Τοῦτο ### ε 101 Εἰμί Γίνεται ἀπὸ τοῦ ἔω· καὶ ἐπεὶ τὰ εἰς ΜΙ φύσει μακρᾷ παραλήγεται, πλεονάζει τὸ ι, καὶ γίνεται εἰμί. Καὶ ἔστι συζυγίας τετάρτης. Οὐκ ἐτράπη δὲ εἰς η, ἵνα φυλάχθῃ λείψανον τοῦ πρωτοτύπου. Τὰ δὲ ἀπὸ βαρυτόνων, ἰσοσύλλαβα τοῖς πρωτοτύποις, πηγνύω, πήγνυμι· τὰ δὲ ἀπὸ περισπωμένων, περιττοσύλλαβα, διδῶ, δίδωμι ### ε 102 Εἶμι Ἀπὸ τοῦ εἴω, τὸ πορεύομαι. Τοῦτο παρὰ τὸ ἔω· καὶ πλεονασμῷ τοῦ ι, εἴω· καὶ ἐξ αὐτοῦ εἴωμι· καὶ συγκοπῇ, εἶμι· σημαίνει δὲ τὸ πορεύομαι· καὶ τὰ μὲν ἑνικὰ διὰ τῆς ΕΙ διφθόγγου γράφεται· τὰ δὲ πληθυντικὰ, διὰ τοῦ ι· ἔστι καὶ ἴμι διὰ τοῦ ι, ἀπὸ τοῦ ἴημι κατὰ συγκοπήν. Τοῦ εἶμι τὸ πληθυντικὸν, ἴμεν, ὡς ἀπὸ τοῦ ἴω τοῦ διὰ τοῦ ι· ὁ παρατατικὸς, εἶν· τὸ πληθυντικὸν, ἴμεν, διὰ τοῦ ι· ἐπὶ τοῦ παρατατικοῦ τῶν εἰς ΜΙ, καὶ ἡ παραλήγουσα συστέλλεται. Τὸ τρίτον, ἴσαν· ἀπὸ τοῦ ἴμεν, τὸ ἀπαρέμφατον, ἴμεναι· καὶ κατὰ συγκοπὴν, ἴμεν· Οἴκαδ’ ἴμεν σὺν νηυσί. Τουτέστιν, εἰς τὰ οἰκεῖα παραγενέσθαι, Ἰλιάδος α. Ἔτι τοῦ εἶμι τὸ τρίτον τῶν πληθυντικῶν, εἶσι· καὶ τὸ Ἰωνικὸν, ἴασι· Καί τ’ ἀγεληδὸν ἴασι, Ἰλιάδος π, ἀντὶ τοῦ ἀπίασι, πορεύονται. Τὸ δὲ εἴω γράφεται καὶ διὰ διφθόγγου, καὶ διὰ τοῦ ι. Τούτου ὁ δεύτερος ἀόριστος, ἴον. Τὸ ι, ἰῶτα. Ἔτι δὲ καὶ ἀπὸ μὲν βαρυτόνων θεμάτων, τὸ ὑποτακτικὸν, ἐὰν ἴω· τὸ πληθυντικὸν, ἐὰν ἴωμεν· καὶ ποιητικῶς, ἴομεν. Τὸ ο, μικρόν. Διατί; Καὶ λέγομεν ὅτι σχῆμα ἐστὶ Κορίνθιον ### ε 103 Εἶσι Τὸ ὑπάρχουσι. Γίνεται ἐκ τοῦ εἰμὶ, τὸ τρίτον εἰσὶ, καὶ εἶσι ### ε 104 Εἶσθα Ἰλιάδος κ, Εἰ μὲν γάρ κέ σε νῦν ἀπολύσομεν ἠὲ μεθῶμεν, ἦτε καὶ ὕστερον εἶσθα θοὰς ἐπὶ νῆας Ἀχαιῶν. Ἀντὶ τοῦ ἥξεις, παραγενήσῃ, ἐλεύσῃ. Ἐκ τοῦ εἶμι, τὸ δεύτερον, εἶς, καὶ εἶσθα· καὶ τὸ ἦτε, εἰ σημαίνει τὸ ἄρα, περισπᾶται ### ε 105 εἶναι τὸ ὑπάρχειν. Ἀπὸ τοῦ εἰμὶ, εἲς ἔντος· τὸ ἀπαρέμφατον ἔναι, καὶ πλεονασμῷ του ι, εἶναι. Καὶ τὸ, Τοῖοι εἰμὲν, κατὰ πλεονασμὸν ἔχει τὸ ι. Ἀπὸ τοῦ εἰμὶ, τὸ πληθυντικὸν, ἐμὲν, καὶ εἰμέν. Ἔστι καὶ ἔτι ἐκ τοῦ εἶμι, τὸ πορεύομαι, τὸ πληθυντικὸν, ἴμεν· καὶ τὸ ἀπαρέμφατον ὤφειλεν εἶναι ἶναι, ἵνα φυλάξῃ τὴν παραλήγουσαν τοῦ πληθυντικοῦ· ἀλλὰ συνεξέδραμε τῷ ὁμοίῳ αὐτοῦ εἶναι, ὅπερ ἐν συνθέσει γίνεται παρεῖναι καὶ ἀπεῖναι. Ἔστι καὶ ἔτι δεύτερος ἀόριστος. Ἴημι· ὁ δεύτερος ἀόριστος, ἦν· καὶ ὤφειλε τὸ ἀπαρέμφατον εἶναι ἔναι, διὰ τὴν παραλήγουσαν τοῦ πρώτου τῶν πληθυντικῶν· ἢ ἦναι, διὰ τὸ ἐκεῖθεν κανονίζεσθαι, τουτέστι τοῦ τρίτου προσώπου Τῶν οὖν δύο κανόνων μαχομένων, τοῦ μὲν ἑνὸς ἀπαιτοῦντος τὸ ε, τοῦ δ’ ἑτέρου τὸ η, ἐγένετο εἶναι, φυλάττον τοῦ μὲν η τὸν μακρὸν χρόνον, τὴν παραλήγουσαν δὲ τοῦ ἐμέν. Τοῦτο δὲ δασύνεται καὶ ἐν συνθέσει, ἀφεῖναι, καὶ καθεῖναι, καὶ ἐξεῖναι ### ε 106 Εἰσῇμεν Ἀντὶ τοῦ εἰσῄειμεν, σὺν τῷ ι, Καλλίας Πεδήταις. Καὶ ### ε 107 εἰσῇσαν ἀντὶ τοῦ εἰσῄεσαν, σὺν τῷ ι, Ἀγάθων Ἀερόπῃ. Καὶ ### ε 108 εἰσῇα ἀντὶ τοῦ εἰσῄειν ### ε 109 Εἴνατος Ἐκ τοῦ ἔννατος, κατὰ μεταβολὴν τοῦ ν εἰς ι. Καὶ ἡ μὲν τῶν Ἀργείων διάλεκτος μεταβάλλει τὸ ι εἰς ν· καὶ γὰρ τὸ σπείδω σπένδω λέγουσι, καὶ τὸ αἰεὶ, αἰέν· ἡ δὲ τῶν Σικελῶν, τὸ ἀνάπαλιν, τὸ ν εἰς ι μεταβάλλει· τὸ γὰρ ἐννάνυχον, εἰνάνυχον λέγουσι· καὶ τὸ ἔνδον, ἐνδοῖ ### ε 110 Εἰνάνυχες δέ μοι ἀμφ’ αὐτῷ Ἀντὶ τοῦ ἐπὶ ἐννέα νύκτας, ὡς μονώνυχες· ἀπὸ εὐθείας τῆς εἰνάνυξ. Εἰ δέ τινα τὸ ἐπιφερόμενον ταράσσει, τὸ, παρὰ νύκτας ἴαυον, ἴστω ὅτι σύνηθες οὕτως πολλὰ λέγειν τῷ ποιητῇ, ὡς τὸ, ποδάνιπτρα ποδῶν ### ε 111 Εἰνατία Ἐπίθετον τῆς Εἰλειθυίας. Καλλίμαχος, Εἰνατίην ὁμόδελφον ἐπ’ ὠδίνεσσιν ἰδοῦσα. Εἴρηται οἷον Κρητική· Εἴνατος γὰρ τόπος Κρήτης, ἔνθα ἐτιμᾶτο ἡ Εἰλείθυια ### ε 112 Εἰνάτειρ Ἢ εἰνατέρων ἐϋπέπλων. Παρὰ τὸ εὐνὴ, εὐνάτηρ, καὶ εἰνάτηρ. Σημαίνει δὲ τὴν σύννυμφον ### ε 113 Εἰνοσίφυλλον Τὸ κινοῦν τὰ φύλλα. Παρὰ τὴν ἔνοσιν, τὴν κίνησιν, πλεονασμῷ τοῦ ι, καὶ τὸ φύλλον ### ε 114 Εἵνεκα Ἰστέον ὅτι ἔκτασις μέν ἐστιν, ἡ ἐν φωνήεσσι γινομένη· ἐπέκτασις δὲ, ἡ ἐν στοιχείῳ. Τὴν δὲ ἐπέκτασιν εἴωθε λέγειν τὴν κατὰ τὸ τέλος, τοιόσδε, τοσόσδε· ἔκτασις δὲ, εἰν, ἐνείκω, εἵνεκα, πλεονασμῷ τοῦ ι ### ε 115 Εἶπον Ῥῆμα προστακτικόν. Τὸ θέμα, ἔπω, τὸ λέγω· ὁ πρῶτος ἀόριστος, εἶπα· καὶ ἔστι σεσημειωμένον· τὸ τρίτον, εἶπε· καὶ τὸ προστακτικὸν, εἶπον, εἰπάτω, εἰπάτωσαν. Μένανδρος, Εἶπον δὲ, τί ποιεῖν μέλλετε· Ἀντὶ τοῦ εἰπέ. Ἔπω· ὁ μέλλων, ἔψω· ὁ ἀόριστος ὤφειλεν εἶναι εἶψα· ἀλλὰ σεσημειωμένον ἕν. Ἡ μετοχὴ ὤφειλεν εἶναι ἔπας καὶ ἐπών· ἀλλὰ μὴν ὁ εἴπας καὶ ὁ εἰπὼν ἐφύλαξε τὴν παραλήγουσαν αὐτῶν τὴν ΕΙ δίφθογγον. Ἰστέον ὅτι λέγει ὁ γραμματικὸς Ἰωάννης ὁ Χάραξ, ὅτι τὸ παρὰ τῇ θείᾳ γραφῇ προστακτικὸν ὀξυνόμενον, οἷον εἰπὸν ἀντὶ τοῦ εἰπὲ, δεύτερος ἀόριστός ἐστι κατὰ τὴν τῶν Συρακουσίων γλῶσσαν· καὶ γὰρ οἱ Συρακούσιοι τὰ προστακτικὰ τοῦ δευτέρου ἀορίστου μεταποιοῦντες εἰς ΟΝ, τὸν τόνον φυλάττουσι τῶν κοινῶν προστακτικῶν· οἷον τὸ λάβε, λάβον· καὶ τὸ ἄνελε, ἄνελον. Εἰ οὖν ἔστιν εἰπὲ ὀξύτονον, δηλονότι καὶ εἰπόν· τὸ δὲ εἶπον βαρύνεται παρὰ Μενάνδρῳ. Ἔστι δὲ ἀόριστος πρῶτος, ἀπὸ τοῦ εἶπα ### ε 116 Εἴπῃσθα Σὺν τῷ ι, κατ’ ἐπέκτασιν τῆς ΘΑ· ἐὰν εἴπῃς, εἴπῃσθα. Ἰστέον ὅτι τὸ ### ε 117 εἴπεσκεν τὴν τῆς μετοχῆς ἀρχὴν ἐφύλαξε τῆς εἰπὼν εἰπόντος· οὐ μὴν τοῦ ἐνεστῶτος· ἔπω γάρ ἐστιν ὁ ἐνεστώς ### ε 118 Εἴπαισαν Ἔπω, τὸ λέγω· ὁ μέλλων, ἔψω· ὁ ἀόριστος, εἶπα· ἡ μετοχὴ, εἴπας· καὶ τὸ εὐκτικὸν, εἴπαιμι, εἴπαις, εἴπαι· καὶ Ἀττικῇ ἐπεκτάσει, εἰπαίη· καὶ ἐπειδὴ κανών ἐστιν ὁ λέγων, ὅτι πᾶν τρίτον πρόσωπον εἰς η λῆγον προσθέσει τοῦ ς ποιεῖ τὸ δεύ τερον, καὶ τροπῇ τοῦ ς εἰς ν ποιεῖ τὸ πρῶτον· γίνεται γοῦν ἐξ αὐτοῦ εἰπαίην· τὸ πληθυντικὸν εἰπαίημεν· τὸ τρίτον, εἰπαίησαν· καὶ συγκοπῇ, εἴπαισαν ### ε 119 Εἰραφιώτης Ὁ Διόνυσος. Παρὰ τὸ ἐρράφθαι τῷ μηρῷ τοῦ Διὸς, ἐρραφιώτης, προσελθόντος τοῦ ι, καὶ ἀποβληθέντος τοῦ ρ. Ἢ ἀπὸ τοῦ ἐρέφεσθαι, τὸ στεφανοῦσθαι, γέγονεν ἐραφιώτης· καὶ πλεονασμῷ τοῦ ι· ἢ παρὰ τὸ ἔριφος· φασὶ γὰρ αὐτὸν ὑπὸ ἐρί φων ἀνατραφῆναι. Ἢ παρὰ τὸ ἐρίῳ αὐτὸν πλέκεσθαι. Εἰς τὸ ### ε 120 Εἴρερος Παρὰ τὴν ἔραν, τὴν γῆν, ἡ περὶ τὴν γῆν δουλεία· ἢ παρὰ τὸ ἔρειον ἔρος· καὶ διπλασιασμῷ, ἔρερος· καὶ πλεονασμῷ τοῦ ι. Ἢ παρὰ τὸ τείρω τείρερος· καὶ ἀποβολῇ τοῦ τ. Ἢ παρὰ τὸ εἴρω, τὸ λέγω, κατὰ ἀναδιπλασιασμὸν, καὶ κατὰ ἀντίφρασιν, ὁ προαιρούμενος τοῦ λέγειν μετὰ παρρησίας. Ἢ παρὰ τὸ ἔρρειν, ἡ τὸ ἔρρεσθαι καὶ φθείρεσθαι ποιοῦσα ### ε 121 Εἰρεσία Ἡ κωπηλασία. Παρὰ τὸ ἐρέτης, ἐρεσία· καὶ πλεονασμῷ τοῦ ἰῶτα ### ε 122 Εἰρέσιον Πόλις Βοιωτίας. Ὅτι κατακλυσμοῦ ποτὲ γενομένου, συνέβη περὶ Βοιωτίαν πολλὰς λίμνας ἀναφανῆναι. Οἱ οὖν ἐγχώριοι πλάταις καὶ κώπαις καὶ εἰρεσίᾳ κεχρημένοι τὰς πρὸς ἀλλήλους ἐπιμιξίας ἐποιοῦντο. Ἐκ τούτου οὖν τὰς πόλεις ὠνόμασαν· ἀπὸ μὲν τῶν πλατῶν, Πλαταιάς· ἀπὸ δὲ τῶν κωπῶν, Κώπας· ἀπὸ δὲ τῆς εἰρεσίας, Εἰρέσιον ### ε 123 Εἰρεσιώνη Εὐμεγέθης κλάδος, ἐξ ἐρίων ἔχουσα στέμματα, κλῶνας καὶ ἰσχάδας, καὶ τῶν καθαρῶν ἀκροδρύων ὁρμαθούς. Ἢ θάλλος ἐστὶν ἐλαίας πάντας τοὺς καρποὺς ἔχον ἀπηρτημένους, καὶ στέμμα λευκὸν καὶ φοινικοῦν. Προετίθετο δὲ ἱκεσία τῷ Ἀπόλλωνι ἐκείνῃ τῇ ἡμέρᾳ, ᾗ οἱ περὶ Θησέα σωθῆναι δοκοῦσι. Καταχύσματα δὲ καὶ κύλικα οἴνου κεκραμένην καταχέοντες αὐτῆς, ἐπιλέγουσιν· Εἰρεσιώνη σῦκα φέρει καὶ πίονας ἄρτους, καὶ μέλιτος κοτύλην, καὶ ἔλαιον ἀποψήσασθαι, καὶ κύλικ’ εὐζώροιο ἵνα καὶ μεθύουσα καθεύδῃ. Ὠνόμασαν δὲ οὕτως, οἱ μὲν, ἀπὸ τοῦ ἐρίοις καταστέφεσθαι· ἢ παρὰ τὸ εἴρεσθαι, ὅ ἐστι συμπλέκεσθαι τοὺς καρπούς· οἱ δὲ, ὅτι εἴροντο τὸν θεὸν, τί ποιήσουσι μετὰ τὴν θυσίαν τὸν κλάδον· ἢ ἀπὸ τοῦ τοῖς κλάδοις ἐνεῖρχθαι τὰ ἐξ αὐτῆς κρεμάμενα· ἢ ἀπὸ τῶν στεμμάτων. Στέμματα γὰρ τὰ ἔρια λέγουσιν οἱ Ἀττικοί. Λυκοῦργος δέ φησιν, ἀφορίας γενομένης Ἀθηναίοις, τοῦτο ἐπιτελεσθῆναι κατὰ χρησμὸν, οἷον ἱκετηρίας ### ε 124 Εἴρην Ὄνομα ἡλικίας· παρὰ τὸ εἴρειν καὶ λέγειν· ὁ ἤδη λέγων καὶ δημηγορῶν· καὶ γὰρ τὰς ἐκκλησίας ### ε 125 εἴρας προσηγόρευον. Εἰ μὲν παρὰ τὸ εἴρω, τὸ λέγω, διὰ διφθόγγου· εἰ δὲ ἀπὸ τοῦ ἱερὰς εἶναι, διὰ τοῦ ἰῶτα ### ε 126 Εἰρήνη Παρὰ τὸ εἴρω, τὸ λέγω· ἢ παρὰ τὸ εἴρειν ἡμᾶς ἐπ’ αὐτήν· ἢ διὰ τὸ ἠρεμεῖν τὸν νοῦν ### ε 127 Εἱρκτή Παρὰ τὸ εἴργω, τὸ κωλύω· τοῦτο ἀπὸ τοῦ ἐέργω, κατὰ κρᾶσιν τῶν δύο ΕΕ εἰς τὴν ΕΙ δίφθογγον ### ε 128 Εἱρμός Παρὰ τὸ εἵρω, τὸ συμπλέκω ### ε 129 Εἰροπόκος Τὰ ἔρια, κατὰ πλεονασμὸν τοῦ ι, γίνεται εἴρια. Παρὰ γοῦν τὸ ἔριον, καὶ τὸ πέκω, τὸ ξαίνω, γίνεται ἐριοπόκος· καὶ πλεονασμῷ τοῦ ι, καὶ συγκοπῇ, εἰροπόκος ### ε 130 Εἰροκόμος Τὸ ἔρος, πλεονασμῷ τοῦ ι, γίνεται εἶρος, ὡς τὸ, ἰοδνεφὲς εἶρος ἔχουσα. Σημαίνει δὲ τὸ ἔριον. Γίνεται ἐκ τοῦ ἔρρω, τὸ κάμνω, ἔρρος· καὶ τροπῇ τοῦ ἀμεταβόλου εἰς ἰῶτα, εἶρος, ὁ μετὰ ταλαιπωρίας ἐργαζόμενος. Ἐκ τοῦ εἶρος καὶ τοῦ κομῶ, τὸ ἐπιμελοῦμαι, γίνεται εἰροκόμος, ἡ τοῖς ἐρίοις ἐπιμελουμένη ### ε 131 Εἴρυσθαι Σημαίνει τὸ φυλάξαι. Ἔστιν ἐρύω ἐρύσω εἴρυκα εἴρυμαι εἴρυται, καὶ τὸ ἀπαρέμφατον εἰρύσθαι, ὡς λελύσθαι. Ἀπὸ δὲ τοῦ ἔρυμι, τὸ παθητικὸν ἔρυμαι· καὶ τὸ ἀπαρέμφατον, ἔρυσθαι, προπαροξυτόνως καὶ πλεονασμῷ τοῦ ι, ὡς ζεύγνυμι, ζεύγνυσθαι. Τὸ αὐτὸ καὶ ἐπὶ τοῦ εἱλκύσθαι. Εἰ μὲν ἀπὸ τοῦ ἑλκύω, εἱλκύσθαι· εἰ δὲ ἀπὸ τοῦ ἕλκυμι, εἵλκυσθαι ### ε 132 Εἰρύαται Ἰλιάδος α, εἰρύαται, ῥύονται, φυλάττουσιν. Εἰρύω, εἴρυμι· τὸ παθητικὸν, εἴρυμαι· τὸ γ, εἴρυνται· καὶ Ἰακῶς, εἰρύαται ### ε 133 Εἰρύσασθαι Τὸ φυλάξαι· μέσος ἀόριστος α παθητικὸς, ἀπὸ τοῦ θέματος τοῦ ἐρύω, ἐρύσασθαι, καὶ Ἰωνικῷ πλεονασμῷ ### ε 134 Εἴρυτο Ἀρίσταρχος προπαροξυτόνως· πάνυ γὰρ ὑγιῶς, ὡς τὸ ἐζεύγνυτο, οὕτως καὶ τοῦτο. Ὁ μέντοι Τυραννίων προπερισπᾷ, ἀπὸ τοῦ εἴρυμι, εἰρῦτο. Ἰλιάδος θ, Ἀνὴρ δ’ οὔτι Διὸς νόον εἰρύσαιτο. Κατάσχοι, κρατήσειεν. Ἀπὸ τοῦ ἐρύω ### ε 135 Εἰρωνεύεσθαι Ψευδολογεῖν, χλευάζειν, ὑποκρίνεσθαι. Παρὰ τὸ εἴρων εἴρωνος, εἰρωνεύω· ὅθεν καὶ εἰρωνεία. Τὸ δὲ ### ε 136 εἴρων παρὰ τὸ εἴρω, τὸ λέγω, γίνεται εἴρων, ὁ ἀπατεὼν, ὁ διὰ λόγων παραλογιζόμενος, ὁ ἄλλα μὲν φρονῶν, ἄλλα δὲ λέγων ### ε 137 Εἴρω Τὸ λέγω. Παρὰ τὸ ὦ, ὃ σημαίνει τὸ λέγω· οὗ παράγωγον ἠμί· ἀφ’ οὗ τὸ, Ἦ, καὶ κυανέῃσιν. Ὡς οὖν ἄγω, ἀγείρω· ἔθω, ἐθείρω· οὕτως καὶ ἀπὸ τοῦ ὦ, εἴρω· ὅθεν καὶ εἴρειν, τὸ κατὰ γλῶσσαν λέγειν· συνείρειν δὲ λέγουσι τοὺς ἐν τῷ ἀναγινώσκειν συνάπτοντας καὶ λόγον ποιοῦντας. Εἰς τὸ Ῥητορικόν. Ὁ δὲ Σέλευκος, ἀπὸ τοῦ συνειργμένα καὶ συνηρμοσμένα λέγεσθαι τοῦ λόγου τὰ μέρη. Τοῦτο δὲ τὸ εἴρω, ὅτε μὲν ψιλοῦται, σημαίνει τὸ λέγειν· ὅτε δὲ δασύνεται, σημαίνει τὸ συνάπτω ### ε 138 Εἴρω Τὸ ἐρωτῶ· ὁ μέλλων, ἐρῶ· ὁ πρῶτος ἀόριστος, εἶρα· ὁ δεύτερος, εἶρον· οὐκ ἔστι δὲ ἐν χρήσει· ὁ μέσος δεύτερος ἀόριστος, εἰρόμην, εἴρου, εἴρετο· τὸ ἀπαρέμφατον ἔρεσθαι· καὶ ὤφειλεν εἶναι ἐρέσθαι, ἀλλ’ ἐξηκολούθησε τῷ φέρεσθαι καὶ δέρεσθαι. Τοῦ εἶρα τὸ ὑποτακτικὸν, ἐὰν ἔρω, οὐκ ἔστιν ἐν χρήσει· τὸ παθητικὸν, ἐὰν ἔρωμαι, ἐὰν ἔρῃ, ἐὰν ἔρηται, ἐν χρήσει· καὶ αὐθυπότακτον· Εἴ τίς σε ἔρηται. Τοῦ εἴρω τὸ παθητικὸν εἴρομαι. Καὶ Ὅμηρος, Εἰρόμεναι παῖδάς τε κασιγνήτους τε. Ἀφαιρουμένου τοῦ ι ἔρομαι, ἔρῃ, ἔρεται· καὶ ἐπέρεται, τὸ ἐρωτᾷ. Ὁ παρατατικὸς ἠρόμην ἤρου ἤρετο, καὶ ἐπήρετο. Τούτου τοῦ εἴρω ὁ μέλλων ἐστὶν ἐρῶ· καὶ μετάγεται εἰς ἐνεστῶτα περισπώμενον, ἐρέω ἐρῶ· οὐκ ἔστι δὲ ἐν χρήσει· ὁ μέλλων, ἐρήσω, καὶ ἐρήσομαι ### ε 139 Εἴρετο Σημαίνει τέσσαρα· τὸ ἐπηρώτα, ὡς τὸ, Εἴρετο δ’ αὐτίκ’ ἔπειτα βοὴν ἀγαθὸς Μενέλαος. Καὶ τὸ ἠρώτων, οἷον, Εἴρομαι παῖδας τοῦ κασίου. Σημαίνει καὶ τὸ λέγειν, ὡς τὸ, Εἴρετο δεύτερον αὖτις. Καὶ πληθυντικῶς εἴροντο ἀντὶ τοῦ ἔλεγον· Εἴροντο δὲ κήδε’ ἑκάστη ### ε 140 Εἷς Διατί δασύνεται; Τὸ ε τῶν ἀριθμῶν δασύνεται. Διατί περισπᾶται; Τὰ εἰς ### ε 141 εἰς ὀνόματα μὴ κοινολεκτούμενα, ἔχοντα οὐδετέρου παρασχηματισμὸν, ἀποστρέφεται τὴν ὀξεῖαν τάσιν. “Ὀνόματα” δὲ εἶπε διὰ τὰς μετοχὰς, οἷον τυφθείς. “Κοινολεκτούμενα” δὲ εἶπε διὰ τὸ εὐγενὴς καὶ εὐσεβής· οἱ γὰρ Βοιωτοὶ διὰ τῆς ΕΙ διφθόγγου γράφουσιν ### ε 142 Εἷς ἑνός Ὁ κανών· τὰ εἰς ΕΙΣ μονοσύλλαβα ὀνόματα ἀρσενικὰ διὰ τοῦ ΝΟΣ κλίνεται· οἷον κτεὶς, κτενός· δεὶς, δενός· εἷς, ἑνός ὅπερ ἰσοδυναμοῦται τῷ τίς· ὅπερ μετὰ τοῦ οὐ, οὐδεὶς, οὐδενός· καὶ μετὰ τοῦ μὴ, μηδείς. Πρόσκειται, “μονοσύλλαβα·” διὰ τὰ ὑπὲρ δύο συλλαβάς· οἷον, χαρίεις, χαρίεντος. Πρόσκειται “ὀνόματα,” διὰ τὰς μονοσυλλάβους μετοχάς· οἷον θεὶς, θέντος· εἳς, ἕντος· ἐξ οὗ καὶ τὸ ἀφεὶς ἀφέντος, ὁ ἀπολύσας. Πρόσκειται, “ἀρσενικὰ,” διὰ τὸ κλεὶς κλειδὸς θηλυκόν. Γίνεται δὲ εἷς παρὰ τὴν ἕσιν καὶ ἄφεσιν, ὁ ἀπολελυμένος καὶ μεμονωμένος. Διαφέρει δὲ τοῦ οὐδεὶς κατὰ τρόπους δ. Πρῶτον, ὅτι τὸ μὲν εἷς δασύνεται καὶ περισπᾶται· τὸ δὲ οὐδεὶς οὔτε δασύνεται οὔτε περισπᾶται. Δεύτερον, ὅτι τὸ μὲν εἷς ἀριθμητικόν ἐστι· τὸ δὲ οὐδεὶς, ἀόριστον. Τρίτον, ὅτι τὸ μὲν εἷς οὔτε δυϊκὰ ἔχει, οὔτε πληθυντικά· τὸ δὲ οὐδεὶς καὶ δυϊκὰ ἔχει καὶ πληθυντικὰ, οἱ οὐδένες, τῶν οὐδένων. Τέταρτον, ὅτι τοῦ μὲν εἷς τὸ θηλυκὸν μία· τοῦ δὲ οὐδεὶς, ὁμοφώνως οὐδείς. Γίνεται καὶ παρὰ τὸ ἕω, τὸ ὑπάρχω, ὁ εἷς. Τὸ θηλυκὸν ἀπέλειψε. Δύο γὰρ κανόνες εἰσὶν οἱ μαχόμενοι. Ὁ μὲν εἷς λέγει, ὅτι οἱ ἀριθμοὶ κοινοὶ θέλουσιν εἶναι· οἷον οἱ δύο, καὶ αἱ δύο· οἱ τρεῖς, καὶ αἱ τρεῖς. Ἢ οὕτως· τὰ ἀριθμητικὰ ὀνόματα κοινά εἰσι τῷ γένει, καὶ ὁμοφωνοῦσι τὰ θηλυκὰ τοῖς ἀρσενικοῖς· οἷον οἱ πέντε, καὶ αἱ πέντε· οἱ ἑπτὰ, καὶ αἱ ἑπτά· οὕτως ὤφειλε καὶ τὸ θηλυκὸν ὁμοφωνεῖν τῷ ἀρσενικῷ. Ὁ δὲ ἕτερος λέγει, ὅτι πᾶσα γενικὴ διὰ τοῦ ΝΤ κλινομένη, τὸ τέλος τῆς γενικῆς τρέψασα εἰς ἄλφα, καὶ τὴν παραλήγουσαν θέσει μακρὰν ποιοῦσα, τὸ θηλυκὸν ποιεῖ· οἷον, χαρίεντος, χαρίεσσα. Εἷς, ἕντος, ὤφειλεν εἶναι ἕσσα τὸ θηλυκόν. Τῶν οὖν δύο κανόνων μαχομένων, τοῦ μὲν ἑνὸς ἀπαιτοῦντος ὁμοφωνεῖν τῷ ἀρσενικῷ, τοῦ δὲ κατὰ παρασχηματισμὸν, ἤγουν ἕσσα, ἀπέλειψε, καὶ ἐγένετο ὡς ἀπὸ τοῦ ἴος ἀρσενικοῦ, σημαίνοντος τὸν μόνον, τὸ θηλυκὸν, ἴα· καὶ πλεονασμῷ τοῦ μ, μία, κλίνεται δὲ μία μιᾶς. Καὶ λέγει ὁ κανὼν τὸν τόνον. Τὸ γὰρ μιᾶς καὶ ἰᾶς Ἰωνικὴν ἔχει τάσιν· ἐπειδὴ κανών ἐστιν ὁ λέγων, ἐπὶ τῶν εἰς α βραχυκαταληκτούντων εἰώθασιν οἱ Ἴωνες βαρύνειν τὰς λέξεις, ὡς καὶ ἡμεῖς· οἷον, ἄγυια, ὄργυια· Πλάτεια, Θέσπεια· ὅταν δὲ γένηται ἡ τελευταία συλλαβὴ μακρὰ, Ἰωνικῷ ἔθει καταβιβάζεται ὁ τόνος· οἷον, ἀγυιὰ, ὀργυιὰ, Θεσπειά. Τοῦτο οὖν ἐστι τὸ εἰρημένον τῷ τεχνίτῃ. Τὸ γὰρ μιᾶς καὶ ἰᾶς. Ἐπειδὴ οὖν τὸ μία καὶ ἴα ἐν τῇ γενικῇ καὶ δοτικῇ μακροκαταληκτεῖ, τούτου χάριν τῷ Ἰωνικῷ ἔθει κατεβίβασε τὸν τόνον καὶ περισπᾶται· οἷον, ἰᾶς, ἰᾷ· μιᾶς, μιᾷ. Ὅθεν καὶ ἡ αἰτιατικὴ, ἐπειδὴ οὐκ ἐγένετο μακροκατάληκτος, οὐ κατεβίβασε τὸν τόνον, ἀλλὰ παροξύνεται ὁμοίως τῇ εὐθείᾳ· οἷον, ἴαν, καὶ μίαν ### ε 143 Εἰσόκεν Ἔστιν ἐπίρρημα χρόνου δηλωτικόν· ἐκ τῆς εἰς προθέσεως, καὶ τοῦ ὃ ἄρθρου ἀναφορικοῦ, καὶ τοῦ κ ε ν συνδέσμου· καὶ ἀποροῦσι τινὲς, ὅτι ἐν συνθέσει ἐστὶν, ἢ ἐν παραθέσει· καὶ λέγουσιν, ὅτι κανὼν γάρ ἐστιν ὁ λέγων, ὅτι τὰ εἰς ε λήγοντα ἐπιρ ρήματα χρόνου δηλωτικὰ θέλουσιν ἔχειν πρὸ τοῦ ε τὸ τ, ἄλλοτε, ἐνίοτε, ἑκάστοτε· καὶ ὅτι οὐδέποτε ὁ κ ε ν σύνδεσμος καταρχὰς συντίθεται· οὐδέποτε γὰρ τοῦτο τὸ ἐπίρρημα χωρὶς τοῦ κ ε ν συνδέσμου λαμβάνεται παρὰ τῷ ποιητῇ· Εἰσόκεν ἢ ὑμεῖς Τροίην ἕλοιτε. Εἰσόκε ς’ ἢ ἄλοχον ποιήσεται. Ἔστι δὲ εἰπεῖν, ὅτι αἱ προθέσεις παρατιθέμεναι τοῖς ὀνόμασιν, ἔννοιαν ἔχουσαι τοπικὴν, ποιοῦνται τὰς σχέσεις· οἷον, οἴκου, ἐξ οἴκου· οἶκον, ἐς οἶκον. Τὸν αὐτὸν τρόπον καὶ τὰ ἄρθρα τὰ σημαίνοντα τὴν ἀναφοράν. Ἡ δὲ ἀναφορὰ, ἐν τῷ χρόνῳ οὖσα καὶ λαβοῦσα τὴν παράθεσιν τῆς προθέσεως, ποιεῖ σχέσιν χρονικήν· οὗ, ἐξ οὗ· ᾧ, ἐν ᾧ. Ὃν οὖν τρόπον τὸ ἐξ οἴκου, ὅτε ἀποστῇ τῆς προθέσεως, οὐκέτι σχέσιν τοπικὴν σημαίνει, ὁμοίως καὶ τὸ εἰς οἶκον, τὸν αὐτὸν τρόπον καὶ τὸ εἰσόκεν, ἐὰν ἀποστῇ τὸ ἕτερον τοῦ ἑτέρου, ἐκστήσεται καὶ τὸ σημαινόμενον ### ε 144 Εἴσω Ὡς ἀπὸ τῆς ἐξ προθέσεως γίνεται ἔξω, καὶ ἀπὸ τῆς πρὸς, πρόσω· καὶ ἀπὸ τῆς ἐς Ἀττικῶς, ἔσω· οὕτως καὶ ἀπὸ τῆς εἰς προθέσεως γίνεται εἴσω. Καὶ ἔστιν ἀντὶ τῆς εἰς· ὡς τὸ, Καὶ νήεσς’ ἡγήσατ’ Ἀχαιῶν Ἴλιον εἴσω. Ἀντὶ τοῦ εἰς τὴν Ἴλιον ### ε 145 Εἰσίθμη Ἡ εἴσοδος. Ἀπὸ τοῦ ἴω, τὸ πορεύομαι, ὁ μέλλων, ἴσω ἴσομαι· οἷον, Ἴσομαι ἐξ ἁλόθεν χαλεπὴν ὄρσουσα θύελλαν. Ἀπὸ τοῦ ἴσω, ἴσμη· καὶ μετὰ τῆς εἰς προθέσεως, εἰσίθμη ### ε 146 Εἰσήρρησεν Εἰσεφθάρη, εἰσεπήδησεν, εἰσῆλθεν. Εἰσρῶ, τὸ εἰσέρχομαι· ὁ μέλλων, εἰσρήσω· ὁ ἀόριστος, εἰσέρρησα· τροπῇ τοῦ ε εἰς η, εἰσήρρησα. Καὶ τὰ λοιπὰ δῆλα. Ἢ ἐκ τοῦ εἰσέρρω ### ε 147 Εἴσπραξις Ἡ ἀπαίτησις· καὶ ### ε 148 Εἰσπνήλης Ὁ ἐρώμενος. Καλλίμαχος, Μέμβλετο δ’ εἰσπνήλαις, ὁππότε κοῦρος ἴοι. Ὁ ὑπὸ τοῦ ἔρωτος εἰσπνεόμενος· Λακεδαιμόνιοι γὰρ ### ε 149 εἰσπνεῖν φασὶ τὸ ἐρᾶν. Ἢ παρὰ τὸ ἕπεσθαι τοῖς ἐρωμένοις· ἐπνήλης τὶς ὢν, καὶ εἰσπνήλης ### ε 150 Εἱστήκειν Μέσος ὑπερσυντέλικος, ἐκ τοῦ ἑστήκω ῥήματος. Διὰ δὲ τὸ μὴ συνεμπεσεῖν κατὰ τὸ δεύτερον καὶ γ πρόσωπον τῷ ἰδίῳ ἐνεστῶτι, ἐπλεόνασε τὸ ι, καὶ γέγονεν εἱστήκειν ### ε 151 Εἰσάμενος Ὁμοιωθείς· ἐκ τοῦ εἴδω, τὸ ὁμοιῶ. Σημαίνει δὲ καὶ τὸ ἱδρυσάμενος· Εἰσάμενοι παρὰ θῖνα θυηπολίης ἐμέλοντο ### ε 152 Εἶσεν Ἀντὶ τοῦ ἐκάθισεν· καὶ μετὰ τῆς κατὰ καὶ δὲ, καταεῖσεν· Καδδ’ εἶσεν ἐν θαλάμῳ ### ε 153 Εἴσατο Ἔδοξεν, ἐφάνη. Ἐκ τοῦ εἴδω, τὸ φαίνομαι, ὁ μέλλων, εἴσω· ὁ ἀόριστος, εἶσα· ὁ μέσος, εἰσάμην· τὸ εὐκτικὸν, εἰσαίμην ### ε 154 Εἶτα Ἔστιν ἐπίρρημα τάξεως. Καὶ ὥσπερ ἀπὸ τοῦ δὴ γίνεται δῆτα, οὕτως καὶ ἀπὸ τοῦ εἰ, εἶτα ### ε 155 Εἰῶσιν Ἔστιν ἐῶ, τὸ συγχωρῶ, β συζυγίας τῶν περισπωμένων. Τὸ πληθυντικὸν, ἐάομεν ἐῶμεν· τὸ γ, ἐάουσιν ἐῶσι· καὶ πλεονασμῷ τοῦ ι, εἰῶσι· Καὶ οὐκ εἰῶσιν ἐκπέρσαι. Πλεονάζει γὰρ τὸ ι, ὥσπερ καὶ ἐκ τοῦ ἕωλον γίνεται εἴωλον ### ε 156 Εἴωθα Ἔστιν ἔθω σημαῖνον τὸ ἐξ ἔθους τὶ διαπράττομαι· ὁ μέλλων, ἔσω ὁ παρακείμενος, εἶκα· ὁ μέσος, εἶθα· καὶ πλεονασμῷ τοῦ ω, εἴωθα· καὶ συναρχομένως, ἔωθα· Αἰεὶ γάρ μοι ἔωθεν ἐνικλᾶν ὅττι νοήσω. Ἀντὶ τοῦ ἐξ ἔθους ἔχει μοι ἐμποδίζειν. Οἱ γὰρ Αἰολεῖς τὸ εἴωθα ἔωθα λέγουσιν ### ε 157 Ἔα Ἤ κεν ζὼς ἀμενηνὸς ἔα χαλκοῖο τυπῇσιν. Ἔστιν ἦν· κατὰ διάλυσιν, ἔα ### ε 158 Ἐάγη Ἔστιν ἄγω, τὸ κλάνω· ὁ μέλλων, ἄξω· ὁ ἀόριστος, ἦξα· ὁ β, ἦγον· ὁ παθητικὸς, ἤγην, ἤγης, ἤγη· καὶ κατὰ διάλυσιν, ἐάγη ### ε 159 Ἑαδώς Ἔστιν ἥδω, τὸ εὐφραίνομαι· ὁ β ἀό ριστος, ἧδον, ἧδες, ἧδε· καὶ κατὰ διάλυσιν, ἕαδε. Ἔστιν ἅδω, τὸ ἀρέσκω· ὁ μέσος παρακείμενος, ἧδα· διαλύσει, ἕαδα· καὶ ἡ μετοχὴ, ἑαδὼς ἑαδότος· καὶ ### ε 160 ἑαδότα μῦθον τὸν ἀρέσκοντα. Ἢ ἀπὸ τοῦ ἥδω, ἥσω, ἧκα, ἧδα· καὶ διαλύσει, ἕαδα ### ε 161 Ἕασας Ἐπεί με πρῶτον ἕασας. Τουτέστιν ἐχαροποίησας. Ἀπὸ τοῦ ἥδω, ἥσω, ἧσας· καὶ ἐν διαιρέσει, ἕασας ### ε 162 Ἐάλη Αἰνείας δ’ ἐάλη. Ἀντὶ τοῦ συνεστράφη· παρὰ τὸ ἀλῶ, τὸ ἐκκλίνω καὶ πλανῶ· οἱ γὰρ ἐκκλίνοντες τινὰς καὶ πλανῶντες οὐκ ἐπαίρονται, ἀλλὰ συστρέφονται. Ὅθεν καὶ τὸ, εἰς ἵππους ἄλεται, ἀντὶ τοῦ ἀλεῖται, ὃ ἐστὶ συστραφῇ. Ἀλῶ· ὁ μέλλων, ἀλήσω· ὁ β ἀόριστος, ἦλον· ὁ παθητικὸς, ἤλην· τὸ β, ἤλης· τὸ γ, ἤλη· καὶ διαλύσει, ἐάλη. Ἰστέον δὲ, ὅτι ὥσπερ ὁ ἔστην, δεύτερος ἀόριστος, τῇ μὲν φωνῇ ἐνεργητικός ἐστι, τῇ δὲ συντάξει παθητικός· οὕτως καὶ ὁ ἥλων, β ἀόριστος, ἀπὸ τοῦ ἁλώσω μέλλοντος γινόμενος, τῇ μὲν φωνῇ ἐνεργητικός ἐστιν· ἥλων γὰρ ὡς ἔδων καὶ ἐβίων· τῇ δὲ συντάξει παθητικός. Ἥλων γὰρ ὑπὸ σοῦ, φαμὲν, καὶ οὐχ ἥλων σέ· ἀντὶ τοῦ, ἐλήφθην ὑπὸ σοῦ, καὶ οὐκ ἐλήφθην σέ. Ἔστιν ἁλῶ, τὸ πορθῶ· ἐξ οὗ παράγωγον, ἅλωμι· ὁ μέλλων, ἁλώσω· ὁ δεύτερος ἀόριστος, ἥλων· τὸ τρίτον, ἥλω· καὶ διαλύσει τοῦ η εἰς ε καὶ α, ἑάλω, τὸ ἐλήφθη ### ε 163 Ἐάν Ἐκ τοῦ εἰ συναπτικοῦ συνδέσμου καὶ τοῦ ἂν παραπληρωματικοῦ γίνεται εἰάν· καὶ ἀποβολῇ τοῦ ι, ἐάν ### ε 164 Ἐάφθη Ἢ παρὰ τὸ ἐῶ ἐάθη, καὶ πλεονασμῷ τοῦ φ· ἢ παρὰ τὸ ἕπω, τὸ ἀκολουθῶ, εἵφθη· καὶ ἐν διαιρέσει τῆς ΕΙ διφθόγγου εἰς ε καὶ α, ἐάφθη. Ἔστι δὲ τὸ πάθος μονῆρες, καὶ οὐδὲν αὐτῷ ὅμοιον· οὐ γὰρ εἰς ε καὶ ι διελύθη, οὐδ’ εἰς δύο ΕΕ, ἀλλ’ εἰς ε καὶ α ### ε 165 Ἑά Σημαίνει δύο· τὰ ἀγαθὰ, ὡς τὸ, θεοὶ δωτῆρες ἐάων. σημαίνει καὶ τὰ ἑαυτοῦ, ὡς τὸ, ἑὰ πρὸς δώματα καλά. Εἴρηται, ὅτι τὰ ἀγαθὰ ἰδιοποιούμεθα, τὰ δὲ κακὰ ἀπαλλοτριοῦμεν· ἑὸν γὰρ τὸ ἴδιον. Παρὰ τὸ ἕω, τὸ κορεννύω· οἷον, ἐπεί χ’ ἑῶμεν πολέμοιο. Σημαίνει τὸ ἀγαθόν· ἀφ’ οὗ ἑός. Τὸ θηλυκὸν, ἑή· ὡς ἀγαθός ἀγαθή· τὸ πληθυντικὸν, ἑαὶ ἑῶν· καὶ ἐν διαλύσει, ἐάων, ὡς πυλῶν πυλάων. Τίθεται δὲ ἡ λέξις ἐπὶ τῶν τριῶν γενῶν. Ἔστι γὰρ ἀρσενικὸν, ἑὸς, ὁ ἀγαθός· τὸ θηλυκὸν, ἑή· καὶ τὸ οὐδέτερον, ἑόν. Τὸ ἐὸν δὲ οὐκ ἐκλίθη· ἀλλ’ ἑὰ, τὰ ἀγαθά· ἵνα μὴ συνεμπέσῃ τῇ ἑὸν μετοχῇ ### ε 166 Ἔαρ Παρὰ τὸ αὔω, ὃ σημαίνει τὸ φαίνω, ἢ τὸ λάμπω. Ἐπὶ τοῦ αἵματος· διὰ τὸ ἐν τῷ ἔαρι πλεονάζειν τὸ αἷμα· ἐπὶ δὲ τοῦ καιροῦ, παρὰ τὸ ἕω, τὸ πέμπω· τότε γὰρ ἐκπέμπονται οἱ καρποί· ἀπὸ τοῦ τὰ συνεχόμενα τῷ χειμῶνι καὶ μεμυκότα τότε προϊέναι ### ε 167 Ἔασι Ῥῆμα τῶν εἰς ΜΙ Ἰωνικῶς. Ταῦτα δὲ τὰ τρίτα, Ἰωνικά. Ἔστι δὲ ἐκ τοῦ εἰμὶ, εἶς, ἐστί· τὸ πληθυντικὸν, ἐσμὲν, ἐστὲ, εἰσί· τὸ Ἰωνικὸν, ἔασιν, ὑπάρχουσι. Τὸ δὲ εἰμὶ, τὸ ὑπάρχω, τετάρτης ἐστὶ συζυγίας τῶν εἰς ΜΙ· καὶ γίνεται ἀπὸ τῆς ἕκτης τῶν βαρυτόνων. Ἀπὸ τοῦ ἔω, τὸ ὑπάρχω, παράγωγον ἐμί· καὶ ἐπεὶ τὰ εἰς ΜΙ φύσει μακρᾷ παραλήγεται, πλεονάζει τὸ ι, καὶ γίνεται εἰμί. Τὰ δὲ ἀπὸ βαρυτόνου μεταγόμενα εἰς ΜΙ, ἰσοσύλλαβα τοῖς πρωτοτύποις· οἷον πήγνυμι πηγνύω· τὰ δὲ ἀπὸ περισπωμένου πλεονάζει μίαν συλλαβὴν, οἷον τιθῶ, τίθημι ### ε 168 Ἕαται Ῥῆμα τῶν εἰς ΜΙ· παθητικὸς ἐνεστώς. Εἴωθεν ὁ ποιητὴς ἐπὶ τοῦ κεῖνται καὶ ἧνται ποιεῖν, ὡς ἀπὸ περισπωμένου, τὸ Ἰωνικόν. Ἕεμαι γὰρ ἐστὶ, καὶ κράσει ἧμαι, ἧται, ἧνται· καὶ Ἰακῶς, ἕαται. Οὕτω κεῖνται, κέαται, καὶ κείαται· Δοιοὶ γάρ τε πίθοι κατακείαται ἐν Διός. Καὶ ἐπὶ μὲν τοῦ ἧμαι, τοῦ κάθημαι, τὰ δύο ΕΕ εἰς η κιρνᾶται· ἐπὶ δὲ τοῦ κεῖμαι, τὰ δύο ΕΕ εἰς τὴν ΕΙ δίφθογγον, κέεμαι κεῖμαι. Διατί; Ἐπειδὴ ἡ ἀρχὴ αὐτῶν ἐστιν ἡ αἰτία· ὅτι τὸ μὲν ἀπὸ φωνήεντος ἄρχεται· τὸ δὲ, ἀπὸ συμφώνου ### ε 169 Ἔασκεν Ἐάω ἐῶ, ἐάσω· πλεονασμῷ τοῦ κ, ἐάσκω. Τὸ α, κατὰ συστολήν· τὰ γὰρ διὰ τοῦ ΣΚΩ παρηγμένα Ἰωνικὰ βραχεῖαν ἔχει τὴν παραλήγουσαν ### ε 170 Ἑανός Τὸ ἱμάτιον· Χειρὶ δὲ νεκταρέου ἑανοῦ. Τὸ α μακρὸν καὶ βραχὺ κατὰ ποιητικὴν ἄδειαν. Γένους ἐστὶν ἀρσενικοῦ. Ἀπὸ τοῦ ἕω, τὸ ἐνδύομαι· ὁ μέλλων, ἕσω· ἐξ αὐτοῦ παράγωγον ἑννύω, πλεονασμῷ ἑτέρου ν. Ἐξ αὐτοῦ ἑανὸν, τὸ ἐνδυόμενον. Ὁ δὲ Θρᾷξ ἐξηγεῖται ἑανὸν τὸ λεπτόν· παρὰ τὸ ἕω, τὸ ἀφίημι, ὡς καὶ τὸ, ἑανοῦ κασσιτέροιο. Τοῦ ἐπὶ λεπτὸν ἐληλασμένου ### ε 171 ἑανὸν σημαίνει τρία· ἔνδυμα γυναικεῖον καὶ πέπλον, παρὰ τὸ ἕννυσθαι· ὡς τὸ, Πέπλον μὲν κατέχευεν ἑανὸν πατρὸς ἐπ’ οὔδει. σημαίνει καὶ τὸ εὐδιάχυτον, ὡς τὸ, ἑανοῦ κασσιτέροιο. Ἀπὸ τοῦ κατὰ τὴν χωνείαν ἀνίεσθαι. Ὅταν δὲ λέγῃ, ὅτι ἑανῷ λιτὶ κάλυψαν. Ἀντὶ τοῦ ἐπιβολαίῳ καὶ λεπτῷ ὑφάσματι ### ε 172 Ἔβασον Ἀντὶ τοῦ ἔασον, συγχώρησον. Οὕτως Συρακούσιοι καὶ Λάκωνες. Γέγονε δὲ πλεονασμῷ τοῦ β· τὸ γὰρ ἔασον ἔβασον φασὶ, καὶ τὸ ἔαται, ἔβαται, καὶ τὸ ἔα, ἔβα ### ε 173 Ἐβλαστηκότες Ἐκ τῶν ἀγρῶν ἥκουσιν ἐβλαστηκότες. Ἀττικῶς· βεβλαστηκότες, ἀποβολῇ τοῦ β, ὥσπερ βεβριγωμένης, ἐβριγωμένης. Οἱ γὰρ Ἀττικοὶ ἀποβάλλουσι σύμφωνα, οἱ δὲ Αἰολεῖς προσνέμουσι. Τὸ ἐπτερύγωμαι, πεπτερύγωμαι. Οὕτως Ἡρωδιανός ### ε 174 Ἕβδομος Ἀπὸ τοῦ ἑπτὰ, ἕπτομος καὶ ἕβδομος κατὰ ἐναλλαγὴν τῶν στοιχείων, ὡς καὶ παρὰ τὸ ὀκτὼ, ὄκτοος καὶ ὄγδοος. Ἢ παρὰ τὸ ἑπτὰ, ἑπτόματος καὶ ἑβδόματος, τροπῇ τοῦ ΠΤ εἰς ΒΔ· καὶ κατὰ συγκοπὴν, ἕβδομος, ὡς παρὰ τὸ τρία, τρίτατος καὶ τρίτος ### ε 175 Ἑβδομευόμενα Τοῖς ἀποτεχθεῖσι παισὶ τὰς ἑβδομάδας καὶ τὰς δεκάδας ἦγον, καὶ τά γε ὀνόματα ἐτίθεντο αὐτοῖς· οἱ μὲν, τῇ ἑβδόμῃ· οἱ δὲ, τῇ δεκάτῃ. Ἐκ τοῦ Ῥητορικοῦ ### ε 176 Ἑβδομήκοντα Τὰ διὰ τοῦ ΚΟΝΤΑ ἀριθμητικὰ θέλουσιν ἔχειν πρὸ τοῦ κ φωνῆεν τὸ η. Ἀπὸ γοῦν τοῦ ἓξ γέγονεν ἑξάκις· καὶ τοῦ ἑξάκις, ἑξήκοντα, τροπῇ Δωρικῇ τοῦ α εἰς η. Τὸ δὲ ἑβδομήκοντα καὶ ὀγδοήκοντα, διὰ τοῦ ο· ἀλλ’ ἐπειδὴ τὰ διὰ τοῦ ΚΟΝΤΑ ἀριθμητικὰ οὐ θέλουσι προπαραλήγεσθαι οὔτε τῷ ο οὔτε τῷ ε, ἐξ ἀνάγκης ἔτρεψε τὸ ο εἰς η, καὶ γέγονεν ἑβδομήκοντα καὶ ὀγδοήκοντα· καὶ ὁ ἐνενήκοντα γέγονεν ἀπὸ τοῦ ἐννέα ἐννεάκοντα· καὶ καθ’ ὑπέρθεσιν, ἐνενάκοντα· καὶ τροπῇ τοῦ α εἰς η, ἐνενήκοντα ### ε 177 Ἐγδούπησεν Ἐδούπησε, καὶ πλεονασμῷ τοῦ γ ### ε 178 Ἐγγυθήκη Σκεῦός τι· οἱ δὲ, ἄγγος χωρητικὸν σκευῶν· ἢ τὴν νῦν ἀγγοθήκην· παρὰ τὸ ἐγγὺς κεῖσθαι ### ε 179 Ἐγγύς Ἐπίρρημα τοπικόν. Ποίας σχέσεως τῶν τοπικῶν; Τῆς ἐν τόπῳ. Ἐκ τοῦ ἐγγίζω ἐγγίσω, ἐγγὶς, καὶ ἐγγὺς, τοῦ ι εἰς υ μεταβληθέντος, ὡς Ἀφροδίτη, Ἀφροδύτη. Ἢ παρὰ τὴν γύην, τὴν καὶ γῆν καλουμένην, μετὰ τῆς ἐν προθέσεως, γίνεται ἐγγύς· ὡς ἄν τις εἴποι ἐν γῇ, ἧς οὐδὲν τῶν ἄλλων στοιχείων πλησιαίτερον ἀνθρώπῳ χερσαίῳ ὄντι. Ἢ παρὰ τὸ γῆ καὶ τὴν ἐν πρόθεσιν, ὃ σημαίνει τὸ πλησίον, ὁ πλησιέστερος γῆς ### ε 180 Ἐγγυτέρω Ὡς τὰ ἐν ἀέρι καὶ θαλάσσῃ ἅπαντα οὐκ ἐπίμικτα ἡμῖν, ἀλλὰ κεχώρισται· παρὰ τὰ ἐν γῇ τυγχάνοντα ### ε 181 Ἐγγίζω Παρὰ τὸ ἐγγύς· τοῦτο παρὰ τὴν ἐν πρόθεσιν καὶ τὸ γῆ· κυρίως ὁ πλησίον τινὸς ὑπάρχων ### ε 182 Ἐγγενής Ὁ ἀστὸς ἐξ ἀστῶν οὕτω καλεῖται ### ε 183 Ἔγγιον Ἐγγύτερον· παρὰ τὸ ἐγγύς. Ἔγγιον τῆς πρώτης οὐσίας ἐστίν. Οἱ δὲ ῥήτορες, ὅταν τὸ ἐν τῇ γῇ θέλωσι δηλῶσαι, ἔγγειον λέγουσιν. Ἐκ τοῦ Ῥητορικοῦ ### ε 184 Ἐγγύη Ἡ ἐπὶ ἀσφαλείᾳ πίστις, ἢ καὶ δόσις χρημάτων, ἢ γάμου. Ἔνθεν τὸ ἐγγυῶ, τὸ ἐκδίδωμι· καὶ κατεγγυῶ. Παρὰ τὸ γῆ γίνεται γύη, καὶ ἐγγύη, ἡ ἀσφαλὴς καὶ ἐστηριγμένη δόσις. Δοκεῖ γὰρ ἡ γῆ τῶν ἄλλων στοιχείων σταθηροτέρα εἶναι ### ε 185 Ἐγγυῶμαι Οἷον ἐν χερσὶ φυλάττω· ὅθεν καὶ ἐγχειρίσαι, τὸ δοῦναι. Κυρίως δὲ, ὁ τὸ ὑποκείμενον ἀνέπαφον παρεχόμενος ### ε 186 Ἐγγυαλίξαι Σημαίνει ἐγχειρίσαι, παρασχεῖν. Κυρίως τὸ ἐγγυῆσαι παρὰ τὸ γυῖον, ἢ τὸ εἰς χεῖρας παρασχεῖν· γυῖα γὰρ αἱ χεῖρες, παρὰ τὸ γῶ, τὸ χωρῶ καὶ δέχομαι καὶ λαμβάνω· ἃς πρὸς τὸ λαβεῖν καὶ συνέχειν ἐδημιούργησεν ἡ φύσις. Ἐκ τοῦ γῶ, παράγωγον γύω· ἀφ’ οὗ καὶ γύωρος· καὶ ἑτέρα παραγωγὴ, γυΐζω· καὶ ἐν συνθέσει κατὰ πλεονασμὸν τῆς ΑΛ συλλαβῆς, γυαλίζω· κυρίως γὰρ λέγεται ### γ 362 γυαλίζειν τὸ εἰς χεῖρας δοῦναί τι καὶ παρασχεῖν ### ε 187 Ἐγγυητής Ὁ ἀναδεχόμενος δίκην· λέγεται ### ε 188 ἐγγυήσασθαι καὶ τὸ μνηστεύσασθαι ### ε 189 Ἐγγέγατον Ἄμφω δ’ ἐγγέγατον φαεσιμβρότου ἠελίοιο. Μέσος παρακείμενος, τρίτον πρόσωπον τῶν δυϊκῶν ἐστίν. Ἀπὸ τοῦ γείνω ὁ μέσος παρακείμενος, γέγονα, ὡς κείρω, κέκορα· καὶ τὸ δυϊκὸν, γεγόνατον· καὶ ἐν συγκοπῇ, γέγατον· καὶ μετὰ τῆς ἐν προθέσεως, ἐγγέγατον ### ε 190 Ἐγγείνωνται Μή μοι τόφρα Μενοιτίου ἄλκιμον υἱὸν μυῖαι καδδῦσαι κατὰ χαλκοτύπους ὠτειλὰς εὐλὰς ἐγγείνωνται. Ἀντὶ τοῦ, μὴ σκώληκας ἐγγενήσωσι. Παρὰ τὸ γείνω, τὸ γεννῶ, μετὰ τῆς ἐν προθέσεως· ἐντίκτουσι γὰρ αἱ μυῖαι τὶ ταῖς σαρξὶν, ἐξ οὗ οἱ σκώληκες τίκτονται. Εὐλαὶ δὲ εἴρηνται, παρὰ τὴν εἴλησιν, οἱ σκώληκες. Ἐκ τοῦ εἰλῶ, τὸ συστρέφω, εἰλή· καὶ τροπῇ τοῦ ι εἰς υ, εὐλή ### ε 191 Ἐγγλωττογάστωρ Πεποίηται παρὰ τὸ διὰ γλώσσης καὶ διὰ λόγων τρέφεσθαι ### ε 192 Ἐγέρθω Ἀπὸ τοῦ ἐγείρω ἐγερῶ γίνεται ἐγερτός· καὶ κατὰ τροπὴν ἐγέρθω ### ε 193 Ἐγενέσθην Γείνω, γενῶ· ὁ δεύτερος ἀόριστος, ἔγενον· ὁ μέσος, ἐγενόμην· τὸ δυϊκὸν, ἐγένεσθον· τὸ τρίτον, ἐγενέσθην ### ε 194 Ἐγκάναξον Ἀντὶ τοῦ ἔγχεε. Ἀριστοφάνης, Ἄκρατον ἐγκάναξόν μοι πολύν. Παρὰ τὸ κανοῦν. Οἱ δὲ στρατιῶται ἐπὶ τοῦ θορύβου τάττουσι τὴν λέξιν, παρὰ τὴν καναχὴν, ὃ σημαίνει τὸν κτύπον ### ε 195 Ἐγκανάξαι οὖν τὸ ἐγχέαι μετὰ ψόφου· ὅ ἐστι πολὺ, ὥστε ἠχεῖν ἤτοι θορυβεῖν ### ε 196 Ἔγκατα Τὰ ἔντερα· ἀπὸ τοῦ ἐγκατέχειν τὴν τροφήν· λέγει δὲ τὸ ἧπαρ, καὶ τὸν σπλῆνα, καὶ τὰ περὶ τὸν πνεύμονα ### ε 197 Ἔντερον δὲ, οὐκ ἔγκατον. Τὸ δὲ ἔντερον, οἷον ἕτερον καὶ οὐχ ὅμοιον· ἢ παρὰ τὸ ἐντὸς κεῖσθαι τῶν μελῶν ### ε 198 Ἔντερα Οἱονεὶ ἐνδότερά τινα ὄντα· ἀπὸ τοῦ δι’ αὐτῶν ῥεῖν τὰ ἀπὸ τῆς τροφῆς περιττώματα· ἢ παρὰ τὸ ἔνδον εἰλεῖσθαι ### ε 199 Ἔγκασιν Ἡ δοτικὴ τῶν πληθυντικῶν, τοῖς ἐγκάτοισι· καὶ ἀποβολῇ τῆς ΤΟΙ συλλαβῆς, ἔγκασιν. Οὐκ ἔστι δὲ συγκοπή· μάχεται γὰρ ἐπέκτασις συγκοπῇ· ἐναντίον γάρ. Ἄμεινον οὖν μεταπλασμὸν λέγειν· ἔστι γὰρ ἐγκάτοισι· καὶ κατὰ μεταπλασμὸν ἔγκασιν, ὡς προβάτοις, πρόβασιν· ἄστροις, ἄστρασιν ### ε 200 Ἔγκαφος Τὸ ἐλάχιστον. Εὔπολις, Οὔτ’ ἂρ λέλησται τῶν ἐμῶν οὐδ’ ἔγκαφος. Παρὰ τὸ ἐγκάπτω, τὸ μηδὲ ἐγκάψαι ἀρκοῦν ### ε 201 Ἐγκάρσιον Πλάγιον. Παρὰ τὸ κείρω, τὸ κόπτω· ὁ μέλλων Αἰολικῶς, κέρσω· ἐξ αὐτοῦ κέρσιος, καὶ ἐγκάρσιος, κατὰ τροπὴν, ὁ πλάγιος ### ε 202 Ἐγκάρδιον Τὸ μεγάλως δεινὸν καὶ ἁπτόμενον τῆς καρδίας· ἢ τὸ κρύφιον· ἢ τὸ ἐξ ἰσχυρᾶς διαθέσεως ### ε 203 Ἐγκέφαλος Παρὰ τὸ ἐγκεῖσθαι τῇ κεφαλῇ· ἢ παρὰ τὸ ἐκεῖ κεῖσθαι τὰ φάη· ἢ ἔγκρανος, παρὰ τὸ ἐγκεῖσθαι ἰδιώτερον τῷ κρανίῳ. Τί δέ ἐστιν ἐγκέφαλος; λευκὸς καὶ μαλακὸς, ὥσπερ ἐξ ἀφροῦ τινὸς πεπηγὼς, θερμὸς καὶ ὑγρός ### ε 204 Ἐγκέλαδος Ἤτοι ἦχον ἐν τῇ κινήσει τῇ πολεμικῇ ἀποτελοῦσα, ἢ ἐγκελευομένη· ἢ ἀπὸ τοῦ Ἐγκελάδου τοῦ γίγαντος ### ε 205 Ἐγκαλῶ Ἔγκλησιν εἰσάγω καὶ καταδίκην ### ε 206 Ἐγκεκαυμένη Ἐζωγραφημένη· ἐπεὶ ἐγκαυταὶ λέγονται οἱ ζωγράφοι, οἱ διαγράφοντες τοὺς τοίχους. Ἴσως παρὰ τὸ κῶ, τὸ κοιλαίνω. Ἐκ τοῦ Ῥητορικοῦ ### ε 207 Ἐγκεκοισυρωμένος Ὑπερήφανος, κεκαλλωπισμένος. Ἀριστοφάνης, Σεμνὴν, τρυφῶσαν, ἐγκεκοισυρωμένην. Εἴρηται παρὰ τὴν Κοισύραν, ἥτις ἦν μήτηρ Μεγακλέους καὶ Ἀλκμαίωνος γυνὴ, ὑπερήφανος καὶ καλλωπίσμασι πολλοῖς χαίρουσα. Εἰς δὲ τὸ Λεξικὸν κεῖται ἀντὶ τοῦ τρυφῶσαν ### ε 208 Ἐγκεκορδυλημένος Ἀριστοφάνης κέχρηται ἐπὶ τοῦ ἐνειλημένος, ἢ συνεστραμμένος· παρὰ τὴν κορδύλην, ἥτις ἐστὶν οἴδημα τῆς κεφαλῆς ὑπὸ πληγῆς γενόμενον· ἥτις παρὰ τὸ κάρα εἴρηται. Καὶ γὰρ κορδύλην Κύπριοι λέγουσι τὸ ἐνείλημα τῆς κεφαλῆς, ὅπερ Ἀθηναῖοι μὲν κρώβυλον καλοῦσι, Πέρσαι δὲ κίδαριν. Ἔστι καὶ Ῥητορική ### ε 209 Ἐγκιλικίζειν Τὸ πονηρεύεσθαι· ἀπὸ τῆς τῶν Κιλίκων πονηρίας. Κίλικες γὰρ ἔθνος ἐπὶ πονηρίᾳ διαβαλλόμενον. Φερεκράτης, Ἀεί ποθ’ ἡμῶν ἐγκιλικίζους’ οἱ θεοί. Ῥητορική ### ε 210 Ἐγκινούμενος Βαβυλωνίοις Ἀριστοφάνης, Ἀνήρ τις ἡμῖν ἐστιν ἐγκινούμενος. Ῥητορική. Ταράττων καὶ ἐμποδίζων ### ε 211 Ἐγκόμβωμα Ὁ δεσμὸς τῶν χειρίδων, ὃ λέγεται παρ’ Ἀθηναίοις ὄχθοιβος, ὑπὸ δὲ ἄλλων κοσύμβη. Εἴρηται παρὰ τὸν κόμβον· κόμβος γὰρ, ὁ ὑψηλὸς τόπος· ἀφ’ οὗ τὸ κομπάζειν τινὲς θέλουσιν εἰρῆσθαι. Ἀπολλόδωρος, τὴν ἐπωμίδα πτύξας διπλῶς ἄνωθεν ἐνεκομβωσάμην. Ἐπίχαρμος, Εἴγε μὲν ὅτι κεκόμβωται καλῶς. Ἀμύκῳ. Εἴρηται ἄνω. Ἐγκομβώσασθαι ### ε 212 ἐγκονεῖν λέγεται τὸ μετὰ σπουδῆς ἐνεργεῖν καὶ κατεπείγεσθαι. Ἀπὸ τοῦ κόνις κονῶ καὶ ἐγκονῶ· οἱ γὰρ ἐπειγόμενοι τὶ πράττειν κατὰ τὸν δρόμον ἐγείρουσι κόνιν ### ε 213 Ἐγένετο Τὸ ἐγένετο σημαίνει ὀκτὼ παρὰ τῇ θείᾳ γραφῇ· κατὰ δόκησιν, ὡς τὸ, Ἰησοῦς Χριστὸς ἐγένετο ὑπὲρ ἡμῶν κατάρα. Κατὰ παραγωγὴν, ὡς τὸ, Εἶπεν ὁ Θεὸς, Γενηθήτω φῶς. Κατὰ ὑπερβολὴν τοῦ ὑποκειμένου, οἷον, Ἡ γυνὴ τοῦ Λὼτ ἐγένετο στήλη ἁλός. Κατὰ αὔξησιν, οἷον, Ὁ κόκκος τοῦ σινάπεος ἐγένετο εἰς δένδρον μέγα. Κατὰ μείωσιν, ὡς τὸ, Γέγονα γέρων, καὶ οὐκ ἔστιν ἐν ἐμοὶ ἰσχύς. Κατὰ ἐνέργειαν, ὡς τὸ, Ἐγένετο ὁ θεὸς ἐλπὶς σωτηρίας τοῦ κόσμου. Κατὰ πάθος, ὡς τὸ, Γέγονα ὡσεὶ κωφὸς καὶ ἄλαλος. Κατὰ πρόσληψιν, οἷον, Ὅσοι δὲ ἔλαβον αὐτὸν, ἔδωκεν αὐτοῖς ἐξουσίαν τέκνα θεοῦ γενέσθαι ### ε 214 Ἐγκώμιον Παρὰ τὸ ἐν κώμαις ᾄδεσθαι. Κώμας γὰρ ἔλεγον οἱ παλαιοὶ τοὺς στενωποὺς καὶ τὰ ἄμφοδα. Ἤρχοντο γὰρ τῇ νυκτὶ, οἵτινες παρά τινος μεγιστάνος ἐβλάβησαν· καὶ εἰς τὰ ἄμφοδα ἱστάμενοι, ἐκακολόγουν καὶ ὕβριζον τὸν ἀδικοῦντα. Τὴν γὰρ νύκτα ἤρχοντο τινὲς καὶ ἔλεγον, ὅστις ἐποίει κακὰ πράγματα, καὶ ἐκακολόγουν αὐτούς ### ε 215 Ἐγκρασίχολοι Ὀξύχολοι, κεκραμένην χολὴν ἐν τῇ κεφαλῇ ἔχοντες. Οἱ δ’ ἰχθύες ἐν τῇ κεφαλῇ ἔχουσι τὴν χολήν ### ε 216 Ἐγκτῆνες Οἱ Βοιωτοὶ οὕτως ὠνομάζοντο, ὥσπερ καὶ Ὕαντες· διὰ τὸ κτηνώδεις εἶναι καὶ χοιρώδεις ### ε 217 Ἐγκυτί Ἐπίρρημα σημαῖνον τὸ ἐν χρῷ. Ἀρχίλοχος, Χαίτην ἀπ’ ὤμων ἐγκυτὶ κεκαρμένος. Τουτέστι πρὸς αὐτῷ τῷ δέρματι· παρὰ τὸ κύτος, ὃ καὶ σκύτος καλεῖται ### ε 218 Ἐγκυσίχωλος Παρὰ τὸν κύσον, ὁ ἀπὸ τοῦ κύσου χωλὸς, καὶ ἀπὸ τῆς κοτύλης ### κ 22 Κύσον γὰρ εἰώθασιν οἱ κωμικοὶ καὶ τὸν πρωκτὸν καλεῖν· περὶ ὃν ἡ κοτύλη. Ἔστι καὶ Ῥητορική ### ε 219 Ἐγκυκλίους λειτουργίας Τὰς καθ’ ἕκαστον ἐνιαυτόν ### κ 23 κύκλος γὰρ ὁ ἐνιαυτὸς, ἀπὸ τοῦ ἐγκυ κλεῖσθαι τῇ τῶν ἡμερῶν περιόδῳ ### ε 220 Ἐγγλαπῆναι Ἐγγλυφῆναι· ἐπὶ τῶν νεοσσῶν κυρίως, παρὰ τὸ λέπος ### ε 221 Ἐγλυμμένος Ἐκ τοῦ γεγλυμμένος· οἷον. Ὡς οἴχεται μὲν τυρὸς ἐξεγλυμμένος ### ε 222 Ἐγνώσθην καὶ ἠδυνάσθην Ἰστέον ὅτι οὐκ εἰσὶν ἀπὸ τῶν εἰς ΜΙ. Ἦσαν γὰρ ἂν οὕτω· γνῶμι· ὁ μέλλων, γνώσω· ὁ παρακείμενος, ἔγνωκα· ὁ παθητικὸς, ἔγνομαι διὰ τοῦ ο· ἐπειδὴ ἐν τοῖς εἰς ΜΙ τὴν παραλήγουσαν συστέλλει τὰ παθητικά· οἷον, δέδωκα δέδομαι, ἐδόθην· πέπωκα πέπομαι, ἐπόθην. Καὶ ἀπὸ τοῦ δύνημι δυνήσω δεδύνηκα· καὶ ὁ παθητικὸς εἶχεν εἶναι δεδύναμαι καὶ ἐδυνάθην, ὡς βίβημι βήσω βέβηκα, βέβαμαι ἐβάθην, καὶ παρεβάθην. Ἀλλ’ εἰσὶν ἀπὸ τῶν εἰς ω. Ἔστι γνώω ῥῆμα· ὁ μέλλων, γνώσω· ὁ παρακείμενος, ἔγνωκα· ὁ παθητικὸς, ἔγνωσμαι· ὁ ἀόριστος, ἐγνώσθην. Καὶ ἀπὸ τοῦ δυνάζω, ὁ μέλλων, δυνάσω· ὁ παρακείμενος, δεδύνακα· ὁ παθητικὸς, δεδύνασμαι, ἐδυνάσθην· καὶ Ἀττικῶς, ἠδυνάσθην. Καὶ ἀπὸ τοῦ δυνῶ δυνᾷς, δευτέρας συζυγίας τῶν περισπωμένων, ὁ μέλλων δυνήσω, δεδύνηκα, δεδύνημαι, ἐδυνήθην καὶ ἠδυνήθην ### ε 223 Ἔγρετο δ’ ἐξ ὕπνου Διηγέρθη, ἐγρηγόρησεν. Ἐκ τοῦ ἐγείρω, συγκοπῇ ἔγρω, ἔγρομαι, ἐγρόμην ἔγρου ἔγρετο ### ε 224 Ἐγρεκύδοιμος Ἡ ἐγείρουσα κυδοιμὸν τοῖς ἐναντίοις ### ε 225 Ἐγρηγόρσιον Τὸ ποιοῦν ἐγρηγορέναι, εἴτε βρῶμα, εἴτε ἄλλό τι τοιοῦτον. Φερεκράτης ἐγρηγόρσιον, τουτέστι παυσινύσταλον. Ῥητορική ### ε 226 Ἐγρηγορῶ Ἀπὸ τοῦ ἐγείρω, ἤγερκα· ὁ μέσος, ἤγερα· καὶ Ἀττικῶς, ἐγήγερα· καὶ τροπῇ τοῦ ε εἰς ο, καὶ πλεονασμῷ τοῦ ρ, ἐγρήγορα. Ἀπὸ δὲ τοῦ ἐγρήγορα γίνεται ἐγρηγορέω ἐγρηγορῶ, ἐγρηγορήσω· ὁ παρακείμενος, ἐγρηγόρηκα· καὶ ὁ μέσος, ἐγρήγορα· ἐνδεῖ γὰρ μιᾷ συλλαβῇ ἀπὸ περισπωμένου· καὶ προσθέσει τοῦ θ, ἐγρήγορθα ### ε 227 Ἐγηγερμένος Ἐγείρω· ὁ μέλλων, ἐγερῶ· ὁ παρακείμενος, ἤγερκα· ὁ παθητικὸς, ἤγερμαι, καὶ ἐγήγερμαι. Ὅτε τὸ θέμα ἄρχεται ἀπὸ τοῦ α, ε, ο, ποιοῦσιν οἱ Ἀττικοὶ ἴδιον παρακείμενον συμφώνου ἐπιφερομένου, μὴ οὔσης τῆς προτέρας συλλαβῆς ληκτικῆς, ἀλλὰ τῆς δευτέρας ἀρκτικῆς· μήτε ἄρχεται ἀπὸ μακρᾶς, ὡς τὸ ᾄδω. Ἡ μετοχὴ ἐγηγερμένος διατί παροξύνεται; Αἱ εἰς ΜΕΝΟΣ μετοχαὶ προπαραξύνονται, πλὴν τοῦ παθητικοῦ παρακειμένου· καὶ οὕτως, εἰ μὴ κατὰ πάθος ὦσιν, ὡς τὸ ὡρμημένος ὥρμενος· καὶ ἐπὶ τῶν ὁμοίων. Ἰστέον ὅτι τὸ ἐγρήγορθα, ἀπὸ τοῦ ἐγείρω· ὁ παρακείμενος, ἤγερκα· ὁ μέσος, ἤγορα· καὶ Ἀττικῶς, ἐγήγορα· καὶ πλεονασμῷ τοῦ ρ, καὶ ἐπενθέσει, ἐγρήγορθα. Ἰλιάδος κ, Φθέγγεο δ’ ᾗ κεν ἵκῃσθα, καὶ ἐγρήγορθαι ἄνωχθι. Καὶ ἔνθα ἂν πορευθῇς, ἐγρηγορέναι κέλευε. Ὤφειλε παροξύνεσθαι, εἴτε συγκοπή ἐστι τοῦ ἐγρηγορέναι, εἴτε ἀπὸ τοῦ ἐγείρω· ὅτι τὰ εἰς ΘΑΙ ἀπαρέμφατα ἔχοντα πρὸ τοῦ θῆτα ἀμετάβολον, παροξύνονται, κεκάρθαι, τετίλθαι, ἐσπάρθαι. Ἀλλ’ ἐπεὶ τὰ παραλήγοντα τῇ ΟΡ συλλαβῇ Αἰολικά εἰσιν, ὡς ἔφθορθαι, μέμορθαι, τέτορθαι, προπαροξύνονται. Ὅθεν ἡ παραλήγουσα Αἰολικωτέρα ἐστὶ, καὶ ὁ τόνος ὁμοίως ### ε 228 Ἔγχελυς Παρὰ τὸ ἔχεσθαι ἐν τῇ ὕλῃ, ὅ ἐστι ζωγρεῖσθαι. Ἀριστοφάνης Ἱππεῦσιν, Ὅπερ γὰρ οἱ τὰς ἐγχέλεις θηρώμενοι πεπόνθας· ὅταν μὲν ἡ λίμνη καταστῇ, λαμβάνουσιν οὐδέν· ἐὰν δ’ ἄνω τε καὶ κάτω τὸν βόρβορον κυκῶσιν, αἱροῦσι ### ε 229 Ἐγχέλη Χώρα Ἰλλυρική· οἷον, Ἀνδράσιν Ἐγχελέεσσιν ἐφέστιοι. Κλίνεται ἐγχέλυος· τὸ δὲ παρὰ Ἀριστοφάνει, τὰς εἰκοὺς τῶν ἐγχέλεων, ἀπὸ τοῦ ἔγχελις ἐγχέλεως ἐστὶν, ὡς ὄφις ὄφεως ### ε 230 Ἔγχος Τὸ δόρυ. Παρὰ τὸ ἔχω ἔχος καὶ ἔγχος. Ἰστέον ὅτι ἔγχος καὶ ξίφος καὶ δόρυ τὸ αὐτὸ οἶδεν Ὅμηρος· ὁ δὲ Σοφοκλῆς τὴν σφαῖραν ἔγχος κέκληκεν· οἷον, Τὸ δ’ ἔγχος ἐν ποσὶ κυλίνδεται. Καὶ τὸ πῦρ, οἷον, Ἔγχος ἱέμενος. Τὸ τὴν ὁρμὴν ἔχον. Εἰς τὸ ### ε 231 Ἐγχεσίμαργος Τοῖς ἔγχεσι μαινόμενος ### ε 232 Ἐγχέσπαλοι Πάλλοντες καὶ κινοῦντες τὰ δόρατα, πολεμικοί. Ἔσειον δὲ αὐτὰ πρὸ τῆς ἀφέσεως, μήποτε ἄρα εἶεν κλασθέντα. Ἐκ τοῦ ἔγχος καὶ τοῦ πάλλω, τὸ κινῶ, διαθέσεως ἐνεργητικῆς. Διατί; Τὰ εἰς ΟΣ σύνθετα εἰς ἐνέργειαν καὶ εἰς πάθος ἀναλυόμενα δύο τόνους ἐπιδέχονται ### ε 233 Ἐγχείμαργος Ὁ μαινόμενος τῷ δόρατι· παρὰ τὴν ἔγχει δοτικὴν, καὶ μαργαίνω, τὸ μαίνομαι ### ε 234 Ἐγχείῃσι Ταῖς ἐπιδορατίσιν. Ἡ εὐθεῖα, ἐγχεία. Καὶ ὤφειλε προπαροξύνεσθαι· τὰ γὰρ διὰ τοῦ ΕΙΑ ἐπὶ πραγμάτων ταττόμενα προπαροξύνεται· οἷον, Ἀμάλθεια· καὶ ὑπώρεια, ὑπωρείη. Τὸ δὲ ἐγχεία ποιητικῶς ἐξετάθη. Γίνεται ἐκ τοῦ ἔγχος ἐγχέα, ὡς ἰτέα καὶ συκέα· καὶ πλεονασμῷ τοῦ ι, ἐγχεία. Οἱ δὲ Ἀττικοὶ, ἐκτείνοντες τὸ α, ὡς ἐν τῷ ἱέρεια καὶ ἱερεία, ἐναλλαγὴν μὲν τοῦ τόνου ποιοῦσι, φυλάττουσι δὲ τὴν γραφήν ### ε 235 Ἐγχειρίδιον Βιβλίον, ἢ ἕτερόν τι, ἢ ξίφος, ἢ ὄργανον τμητικόν. Παρὰ τὴν ἐν χειρὶ δοτικὴν ἐγχειρίδιον. Ἢ παρὰ τὴν ἔγχει δοτικὴν καὶ τὸ ἴδιον, ἐγχειρίδιον, καὶ πλεονασμῷ τοῦ ρ, ἐγχειρίδιον, τὸ ἴδιον τοῦ ἔγχους ### ε 236 Ἐγχειρογάστορες Οἱ ἐκ τῶν χειρῶν ζῶντες ### ε 237 Ἔγχουσα Βοτάνης εἶδος· ἣ καὶ διὰ τοῦ α λέγεται ἄγχουσα· Ἀττικοὶ δὲ διὰ τοῦ ε. Καὶ ### ε 238 ἐγχουσίζεται ἐπὶ τῶν γυναικῶν· τὸ τῇ ἐγχούσῃ χρίεσθαι τὸ πρόσωπον. Ἀγχούσῃ προσέοικεν ἀκανθῆεν πετάλειον. Καὶ Ἀμειψίας Ἀποκοτταβίζουσι, Δυοῖν ὀβολοῖν ἔγχουσα καὶ ψιμύθιον. Εἴρηται παρὰ τὸ ἐγχεῖν τὸ ἐν τῇ ῥίζῃ ἐρυθρόν· οἷον, ἐγχέουσά τις οὖσα. Ἔστι καὶ Ῥητορική. Κοσμεῖσθαί τε τῇ ἐμῇ στολῇ, καὶ ψιμυθιοῦσθαι καὶ ἐγχουσίζεσθαι τὸ πρόσωπον ### ε 239 Ἐγχυτρίζειν Τὸ ἀποκτείνειν· ἐπὶ τῶν ἐν ταῖς χύτραις ἐκτιθεμένων βρεφῶν. Ἐκ τοῦ Ῥητορικοῦ ### ε 240 Ἐγχυτρίστριαι Αἱ τὰς χοὰς τοῖς τετελευτηκόσιν ἐπιφέρουσαι. Ἔλεγον δὲ καὶ τὸ βλάψαι ΚΑΤΑ χυτρίσαι ὡς Ἀριστοφάνης ### ε 241 ἐγχυτριστρίας δὲ λέγει καὶ ὅσαι τοὺς ἐναγεῖς καθαίρουσιν, αἷμα ἐπιχέουσαι ἱερείου· καὶ τὰς θρηνητρίας· ἔτι γε μὴν καὶ τὰς μαίας τὰς ἐκτιθείσας ἐν χύτραις τὰ βρέφη ### ε 242 Ἐγχρίπτουσα Προστρίβουσα, προσπελάζουσα, προσεγγίζουσα· οἱονεὶ τοῦ χρωτὸς προσαπτομένη· παρὰ τὸ χρὼς καὶ τὸ ἅπτω, τὸ προσεγγίζω· ἢ παρὰ τὸ ἐν χρῷ, ὅ ἐστιν εἰς χρῶτα, πάνυ ἐγγὺς, ὥστε ἐφάπτεσθαι. Ἐγχρῶ οὖν ἐγχραύω· παράγωγον ἐγχραύπτω, καὶ ἐγχρίπτω, ἐκβολῇ τοῦ α, καὶ τροπῇ τοῦ υ εἰς ι ### ε 243 Ἐν χρῶ Ἐγγὺς, καὶ πρὸς αὐτῷ τῷ χρωτί· ἀποκοπῇ τῆς τι συλλαβῆς μετὰ τῆς ἐν προθέσεως, ἐν χρῶ. Γράφεται δὲ μετὰ τοῦ ν, καὶ μετὰ τοῦ γ ### ε 244 ἐν χρῶι κουρὰ ἡ ψιλὴ καὶ πρὸς τὸν χρῶτα· καὶ ἁπλῶς τὸ ἐν χρῷ τοῦτο δηλοῖ ἐγγυτάτω, πάνυ ἐγγὺς, ὥστε ἐφάπτεσθαι τοῦ χρωτός. Ἀπὸ τοῦ ὁ χρὼς, τοῦ χρῶ Ἀττικῶς, τῷ χρῷ. Τὸ δὲ ### ε 245 ἐνχρωκουρίας οὐκ ἔχει τὸ ι· ὑφ’ ἓν γὰρ εἴρηται ### ε 246 ἐν χρῶι κεκαρμένος πρὸς αὐτῷ τῷ χρωτὶ, οἷον σύνεγγυς, καὶ πλησίον τοῦ δέρματος, τὰς τρίχας ἐξυρημένος ### ε 247 Ἐγχώριος Ὁ ἐν τῇ χώρᾳ ὢν, τουτέστιν ὁ ἐπιδημῶν, εἴτε ξένος εἴη, εἴτε ἀστός ### ε 248 Ἐγώ Διατί ὀξύνεται; Αἱ πρωτότυποι ἀντωνυμίαι ἑνικαὶ οὖσαι ὀξύνονται. Ἐγώ· ἡ γενικὴ, ἐμοῦ· ὁ κανών; Οὐκ ἔχει. Διατί; Αἱ πρωτότυποι ἀντωνυμίαι κανόνας οὐκ ἔχουσιν. Ἡ δοτικὴ, ἐμοί. Ἰστέον ὅτι ἡ ἐμοί καὶ σοί δοτικαὶ ὀξύνονται· ἡ δὲ οἷ περισπᾶται. Ἔδει γὰρ πάσας περισπᾶσθαι ὡς δοτικάς· λέγουσι δὲ, ὅτι ἡ ἐμοὶ καὶ σοὶ καὶ σφὶν ἀντωνυμίαι ὀξύνονται. Ἡ κλητική; Οὐκ ἔχει. Διατί; Οὐδεὶς ἑαυτὸν καλεῖ. Τὸ δεύτερον; Σύ. Τὸ τρίτον; Οὐκ ἔχει. Διατί; Οὐδεὶς τὸν ἀπόντα καλεῖ. Πόσοις προσώποις σύνεστιν ἡ ἀντωνυμία; Τρισίν· ἐγὼ αὐτὸς, σὺ αὐτὸς, ἐκεῖνος αὐτός. Πόσαι εὐθεῖαι τῶν ἀντωνυμιῶν; Τρεῖς· ἐγὼ, σὺ, ἵ. Ἡ γενικὴ, ἐμοῦ, σοῦ, οὗ. Ἀπὸ τοῦ ἐμοῦ γίνεται ὁ ἐμὸς, ἡ ἐμὴ, τὸ ἐμόν· ἀπὸ δὲ τοῦ σοῦ, ὁ σὸς, ἡ σὴ, τὸ σόν· ἀπὸ δὲ τοῦ οὗ, ὁ ὃς, ἡ ἣ, τὸ ὅν. Δυϊκά· νῶϊ, σφῶϊ, σφῶε. Ἀπὸ τοῦ νῶϊ γίνεται νωΐτερος· ἀπὸ δὲ τοῦ σφῶϊ, σφωΐτερος· ἀπὸ δὲ τοῦ σφῶε, παράγωγος ἀντωνυμία οὐ γίνεται, διὰ τὸ μονόκλιτον αὐτῆς. Πληθυντικαὶ, ἡμεῖς, ὑμεῖς, σφεῖς. Ἀπὸ τοῦ ἡμεῖς γίνεται ὁ ἡμέτερος· ἀπὸ τοῦ ὑμεῖς, ὑμέτερος· ἀπὸ τοῦ σφεῖς, σφέτερος. Πόσαι θεματικαὶ ἀντωνυμίαι; Ἐννέα· οὗτος, αὕτη, τοῦτο· ὁ αὐτὸς, ἡ αὐτὴ, τὸ αὐτό· ὁ ἐκεῖνος, ἡ ἐκείνη, τὸ ἐκεῖνο· ὅδε καὶ ὁ δεῖνα, κατὰ παραγωγήν. Αὗται δὲ καλοῦνται θεματικαὶ καὶ δεικτικαὶ καὶ μονοπρόσωποι. Θεματικαὶ, ὅτι ἑκάστη φωνὴ ἑαυτῆς ἐστι θέμα, καὶ οὐ κανονίζεται ἑτέρα ὑπὸ τῆς ἑτέρας· μονοπρόσωποι καλοῦνται διὰ τὸ μὴ ἔχειν πρῶτον πρόσωπον ### ε 249 Ἐγώ Ποίου προσώπου; Πρώτου. Ποίου γένους; Οὐκ ἔχει. Διατί; Γένη τῶν πρωτοτύπων διὰ μὲν τῆς φωνῆς οὐ διακρίνονται, διὰ δὲ τῆς ὑπ’ αὐτῶν δείξεως, οἷον ἐγώ ### ε 250 Ἐγών Δωριέων διάλεκτός ἐστιν ἡ προσλαμβάνουσα τὸ ν. Καὶ τὴν σὺ ἀντωνυμίαν τὺν λέγουσι μετὰ τοῦ ν· ὅπερ προσθέσει τοῦ η γίνεται τύνη. Ἢ καὶ ὁ ποιητὴς ἐκκλίνων τὴν χασμωδίαν τῶν φωνηέντων, εἶπε τὸ ἐγὼν μετὰ τοῦ ν· ὡς τὸ, καὶ ἐγὼν ἐπίκουρος ἐών. Τὸ δὲ τύνη, ὅπερ ἀντὶ τοῦ σύ ἐστιν, ἀντωνυμία· ὡς τὸ, τύνη δ’ ἕστηκας. Καὶ Ἡσίοδος, ἴθυνε θέμιστας τύνη. Καὶ γάρ εἰσιν ἀντωνυμίαι κατ’ ἔκτασιν γινόμεναι. Παρὰ γὰρ τὴν ἐγὼν, ἐγώνη· καὶ παρὰ τὴν ἐμὶν, ἐμίνη· τὶν, τίνη· οὕτω καὶ τὺ τύνη κατ’ ἐπέκτασιν τῆς ΝΗ συλλαβῆς. Οὐ γὰρ μόνον τὸ ν ἐπλεόνασεν, ἀλλ’ ἡ ΝΗ συλλαβή· οὐ γὰρ λέγουσιν οἱ Δωριεῖς τὺν, ἵνα πλεονάσῃ μόνον τὸ ν, ἀλλὰ τὺ λέγουσι, καὶ τύγα. Ὅλη ἄρα ἡ ΝΗ προσῆλθε συλλαβή. Ἐπεκτέταται δὲ τὸ υ, ἵνα μὴ ἡ ἐπέκτασις μείζων τῆς ὅλης λέξεως γίνηται ### ε 251 Ἔγωγε Ἀσύναρθρος ἀντωνυμία· διότι τὰ ἄρθρα ἀναφορὰν δηλοῦσιν. Ἀναφορὰ δέ ἐστιν ἐγνωσμένου τινὸς καὶ ἀπόντος ἀναπόλησις· ἡ δὲ ἀντωνυμία πρώτην δεῖξιν δηλοῖ· ἐναντία δὲ ἡ δεῖξις τῇ ἀναφορᾷ. Ἰστέον δὲ ὅτι οἱ Ἀθηναῖοι τὸ ἐγὼ ἔγωγε λέ γουσι. Καὶ ἔστιν ἓν μέρος λόγου. Εἰ γὰρ ἦσαν δύο μέρη λόγου, ἐγώγε ἔμελλεν εἶναι. Πᾶσα γὰρ λέξις ὀξύτονος, ἐπιφερομένου ἐγκλιτικοῦ μορίου, φυλάσσει τὴν ὀξεῖαν τάσιν· οἷον σοφὸς, σοφός γε· καλὸς, καλός γε· ψευδὴς, ψευδής γε· οὕτως οὖν καὶ ἐγὼ, ἐγώγε. Ἀλλὰ μὴν ἔγωγέ ἐστι προπαροξύτονον. Καὶ δῆλον, ἓν μέρος λόγου ἐστὶ, τῆς γε ἐπεκτάσεως οὔσης. Οὐδέ ς’ ἔγωγε λίσσομαι. Προπαροξυτόνως. Ἔστι γὰρ Ἀττικὸν, ὡς ἡ ἔμοιγε· οἷον, πάρ’ ἔμοιγε καὶ ἄλλοι, οἵ κέ με τιμήσουσιν ### ε 252 Ἐγῶιμαι Ἐγὼ οἶμαι· κατὰ κράσιν, ἐγῷμαι ### ε 253 Ἐγῷδα Ἐγὼ οἶδα. Οὕτω Μιλήσιος ὁ Ὦρος ### ε 254 Ἐγώνγα Πᾶσα συλλαβὴ εἰς ν λήγουσα ἐν μιᾷ λέξει, συντεθεῖσα μεθ’ ἑτέρας συλλαβῆς ἀρχομένης ἀπὸ τοῦ γ κ ξ χ, τρέπει τὸ ν εἰς γ. Πρόσκειται, “ἐν μιᾷ λέξει,” διὰ τὸ, σὺν Γεωργίῳ, ἐν κεφαλαίῳ, δύο γὰρ μέρη λόγου εἰσί. Δεῖ δὲ γινώσκειν, ὅτι τὸ ἐγώνγα καὶ ἰώνγα δοκοῦσι τούτῳ τῷ κανόνι ἀντικεῖσθαι. Ἔστι γὰρ ἐγώ· καὶ τοῦτο οἶμαι Δωριεῖς ἐγὼν λέγειν· οἱ δὲ Βοιωτοὶ, ἰών. Εἶτα ταῦτα γίνεται κατὰ ἐπέκτασιν ἐγώνγα καὶ ἰώνγα· καὶ φέρει τὸ ΓΑ ἐν μιᾷ λέξει· καὶ οὐ τρέπει τὸ ν εἰς γ. Ἀλλ’ ἔστιν εἰπεῖν ταύτην τὴν ἀπολογίαν· ὅτι ὥσπερ τὸ ναὶ καὶ τὸ εἰ ἐπεκτείνεται, καὶ γίνεται ναίχι καὶ εἴθε, ἀλλ’ ἐφύλαξε τὴν αὐτὴν τάσιν, ἣν εἶχον καὶ πρὸ τῆς ἐκτάσεως· τὸν αὐτὸν τρόπον καὶ τὸ ἐγὼν καὶ ἰὼν ἐπεκταθέντα, καὶ γενόμενα ἐγώνγα καὶ ἰώνγα, τὴν αὐτὴν σημασίαν ἐφύλαξε, λέγω δὴ τὴν πρὸ τῆς ἐκτάσεως· καὶ τὴν αὐτὴν τάσιν, λέγω δὴ τὴν ὀξεῖαν. Τούτου χάριν καὶ τὴν αὐτὴν γραφὴν ἐφύλαξε, λέγω δὴ τὸ ν ### ε 255 Ἑδάς Ὄνομα τοῦ Ἑρμοῦ παρὰ Γορτυνίοις τῆς Κρήτης· ἑάων εἶναι δοτῆρα. Παρὰ τὸ ἑὰ, ἑάς· καὶ πλεονασμῷ τοῦ δ, ἑδάς ### ε 256 Ἑδανόν Ἡδὺ, εὐῶδες. Παρὰ τὸ ἥδω, τὸ εὐφραίνομαι, ἡδανόν· καὶ συστολῇ, Ἑδανόν. Ἀμβροσίῳ, ἑδανῷ ### ε 257 Ἔδεσμα Ἐκ τοῦ ἔδω, τὸ ἐσθίω, τὸ παθητικὸν, ἔδομαι· τὸ τρίτον, ἔδεται· καὶ ἐξ αὐτοῦ περισπώμενον, ἐδῶ, ἐδέσω, ἤδεκα, ἤδεσμαι· καὶ ἐξ αὐτοῦ ἔδεσμα, τὸ εἰς βρῶσιν ἐπιτήδειον ### ε 258 Ἐδέατρος Τὸ μὲν ὄνομα, Ἑλληνικόν· ἡ δὲ χρῆσις, Περσική. Ἦν δὲ προγεύστης τὸ πρῶτον, καὶ προήσθιε τοῦ βασιλέως εἰς ἀσφάλειαν· ὕστερον δὲ ἐνομίσθη ἐδέατρον καλεῖν τὸν ἐπιστάτην τῆς ὅλης διακονίας καὶ παρασκευῆς. Οὕτως εἰς τὸ πρῶτον λεξικόν· ἐν δὲ τῷ δευτέρῳ εὗρον οὕτως ### ε 259 ἐδέατρος ὁ ἐπὶ τῶν διδύμων, καὶ τῆς τοιαύτης παρασκευῆς. Ῥητορική ### ε 260 Ἐδέδμητο Ἀντὶ τοῦ κατεσκεύαστο. Ἀπὸ τοῦ δέμω, ἐδεδέμητο, καὶ ἐδέδμητο ### ε 261 Ἔδδεισεν Ἀντὶ τοῦ ἐφοβήθη. Ἀπὸ τοῦ δέω, ἢ δείω, τὸ φοβοῦμαι· ὁ μέλλων, δείσω, ἔδεισα· καὶ πλεονασμῷ τοῦ δ, ἔδδεισα. Ἢ ὡς ἀπὸ περισπωμένου, δειδῶ, δειδήσω, ἐδείδησα, ὑπερβάσει τοῦ δ, καὶ ἀποβολῇ τοῦ η ### ε 262 Ἐδείδισαν Δειδιῶ· καὶ ὁ μέσος παρακείμενος, δείδια· ὁ ὑπερσυντέλικος, ἐδειδίειν, ἐδειδίεισαν· καὶ κατὰ συγκοπὴν, ἐδείδισαν ### ε 263 Ἐδεύετο Ἀντὶ τοῦ ἐνδεὴς ἦν, ἢ ἐγένετο ἐνδεής. Οὐδέ τι θυμὸς ἐδεύετο δαιτὸς ἐΐσης. παρὰ τὸ δεύω· τοῦτο παρὰ τὸ δέω. Ἐν ἑτέρῳ σημαίνει τὸ ἐκορέννυτο, εὐωχεῖτο. Ῥητορική ### ε 264 Ἐδεύησεν Ἀπὸ τοῦ δεῶ δεήσω ἐδέησε· καὶ πλεονασμῷ, ἐδεύησεν ### ε 265 Ἐδηλήσαντο Τὸ ἔβλαψαν· ἀπὸ τοῦ δηλῶ δηλήσω ἐδήλησα ### ε 266 Ἐδήσατο Ἐκ τοῦ δῶ, τὸ δεσμεύω, γίνεται δίδημι, δήσω, ἔδησα· ὁ μέσος, ἐδησάμην, ἐδήσατο ### ε 267 Ἐδημώθη Ἐν τῷ δήμῳ διεδόθη, δῆλος πᾶσιν ἐγένετο. Οὕτω Δίων ἐν Ῥωμαϊκῶν ιζ, Καί τις λόγος περὶ αὐτῶν τοιόσδε ἐδημώθη. Καὶ ### ε 268 ἐδημοσίωσαν δημόσιον ἐποίησαν. Ῥητορική ### ε 269 Ἐδικαιώθησαν Δίκαιοι ἐκρίθησαν, ἐνομίσθησαν. Σημαίνει δὲ καὶ τὸ ἐναντίον, κατεδικάσθησαν δικαίως. Δίων ἐν Ῥωμαϊκῶν ιε, Καὶ οὐκ ἤνεγκαν δικαιωθέντες· ἀλλ’ ἐπεχείρησαν καὶ οἱ Καμπανοὶ τοῦ Φλάκκου καὶ οἱ Συρακούσιοι τοῦ Μαρκέλλου κατηγορῆσαι· καὶ ἐδικαιώθησαν ἐν τῷ συνεδρίῳ. Πολλαχοῦ δὲ κέχρηται τῇ λέξει ταύτῃ ἐπὶ τοῦ εἰρημένου σημαινομένου, ὡς καὶ ἐν τῷ ι, Πάντες ἀποθανεῖν ἐστὲ ἄξιοι· οὐ μέντοι καὶ ἐγὼ πάντας ὑμᾶς θανατώσω· ἀλλ’ ὀλίγους μὲν, οὓς καὶ συνείληφα ἤδη, δικαιώσω· τοὺς δὲ ἄλλους ἀφίημι. Καὶ ἀλλαχοῦ πολλαχοῦ. Ῥητορική ### ε 270 Ἐδίδων Ἰστέον ὅτι ὁ Ἡρωδιανὸς λέγει ὅτι τὸ ἐδίδων ἡ παράδοσις διὰ τῆς ΟΥ διφθόγγου, ἐδίδουν, ὡς ἀπὸ τοῦ διδῶ διδοῖς, ὡς χρυσῶ χρυσοῖς, ἐχρύσουν. Χοιροβοσκός ### ε 271 Ἐδηδώς Ἔδω· ὁ μέλλων, ἔσω· ὁ παρακείμενος, ἦκα· ὁ μέσος, ἦδα· ὁ Ἀττικὸς, ἔδηδα· ἡ μετοχὴ, ἐδηδώς ### ε 272 Ἐδήδαται Εἰ μὲν διὰ τοῦ α, ὡς Ἀρίσταρχος καὶ ἄλλοι, ἔστι πληθυντικόν· οἷον, Ὅσσά τοι ἐκπέποται καὶ ἐδήδαται. Εἰ δὲ διὰ τοῦ ε, ἔστιν ἑνικόν· ἀπὸ γὰρ τοῦ ἐδῶ, ὁ παρακείμενος, ἤδεκα· διπλασιασμῷ, ἐδήδεκα· ὁ παθητικὸς, ἐδήδεσμαι· τὸ τρίτον, ἐδήδεσται· καὶ ἀποβολῇ ἐδήδεται· καὶ Ἰακῶς, ἐδήδαται. Ἡρωδιανός ### ε 273 Ἐδητύς Σημαίνει βρῶσιν, ἢ τρυφήν. Παρὰ τὸ ἐδῶ ἐδήσω, ἐδητύς. Εἰ γὰρ ἦν ἐκ τοῦ ἔδω βαρυτόνου, ἐτὺς ὤφειλεν εἶναι ἰσοσύλλαβον τῷ ἔδω, ὥσπερ γράφω, γραπτύς· πράσσω, πρακτύς. Καὶ παρὰ τὸ ἔδω ἐστὸν ὤφειλεν εἶναι, οὐχὶ δὲ ἐδεστόν. Οὕτω Φίλων ### ε 274 Ἔδμεναι Ἐσθίειν. Ὡς ἄγειν ἀγέμεν, καὶ εἰπεῖν εἰπέμεν, οὕτως ἔδειν ἐδέμεν· καὶ συγκοπῇ, καὶ πλεονασμῷ τῆς ΑΙ, ἔδμεναι ### ε 275 Ἕδνα Τὰ πρὸ τοῦ γάμου ὑπὸ τοῦ νυμφίου διδόμενα δῶρα τῇ νύμφῃ· ἤγουν ἐξώπροικα. Παρὰ τὸ ἥδω, τὸ εὐφραίνω, ἥδανον· καὶ ἐν συγκοπῇ καὶ συστολῇ, ἕδνον, τὸ αἴτιον ὂν τοῦ παρέζεσθαι καὶ παραμένειν τὴν νύμφην τῷ νυμφίῳ. Οὕτως Ὠρίων ### ε 276 Ἔδραμον Ἰστέον ὅτι τὸ ἔδραμον ἀπὸ τοῦ δρέμω ἐστίν· ἐξ οὗ καὶ δρόμος ὄνομα ῥηματικὸν, ὡς βρέμω βρόμος· ὁ δὲ Ἡρωδιανὸς φησὶν, ὅτι δύναται εἶναι ἀπὸ τοῦ δραμῶ περισπωμένου· ἐξ οὗ καὶ τὸ παρὰ Μενάνδρῳ, οἷον, Δεδράμηκά σοι δρόμον οἷον οὐδεὶς πώποτε. Καὶ ῥηματικὸν ὄνομα ### ε 277 Ἕδρανον Παρὰ τὸ ἕζω ἕδανον καὶ ἕδρανον ### ε 278 Ἑδρίται Οἱ οἰκέται· ἀπὸ τοῦ καταφεύγειν εἰς τὴν ἑστίαν. Ἀπὸ τοῦ ἕδρα ἑδρίται. Τὸ δὲ ἕδρα, παρὰ τὸ ἕζω. Εἰς τὸ ### ε 279 ἐνέδρα. Ἐκ τοῦ ἕδρα γίνεται ῥῆμα ἑδριῶ· ἐξ οὗ τὸ ### ε 280 Ἕδος Ἡ καθέδρα· παρὰ τὸ ἕζω, τὸ καθέζομαι, κατὰ τροπὴν Δωρικὴν τοῦ ζ εἰς δ· οἷον, ζυγὸς, δυγός· καὶ ζωμὸς, δωμός. Σημαίνει δὲ καὶ τὸ ἔδαφος, καὶ τὸ ἄγαλμα, καὶ τὸν τόπον ἐν ᾧ ἵδρυται. Καὶ ### ε 281 ἕδη τὰ ἱερά. Καὶ ### ε 282 ἐξ ἑδέων ἐκ τῶν καθεδρῶν. Ἔστι δὲ γενικῆς τῶν πληθυντικῶν, ὡς τειχέων ### ε 283 Ἑδώλια Ἐπὶ τῶν ναυτικῶν καθεδρῶν· κυρίως ἐφ’ ὧν οἱ ἐρέται καθέζονται. Γίνεται παρὰ τὸ ἕζω· καὶ Δωρικῶς, ἑδώλιον· καὶ ### ε 284 ἑδωλιάσαι ἀντὶ τοῦ συγκαθίσαι· ἀπὸ τῶν ἐν ταῖς ναυσὶν ἑδωλίων. Ἐξ αὐτοῦ ἑδοῦμαι καὶ καθεδοῦμαι Ἀττικῶς. Ἢ ἐδωλίον ### ε 285 Ἐδωδή Παρὰ τὸ ἔδω, τὸ ἐσθίω, ἐδή· καὶ κατὰ ἀναδιπλασιασμὸν, ἐδωδή ### ε 286 ἑδωλιάσαι ἐστὶ τὸ οἱονεὶ συνθεῖναι ἔκ τινων ξύλων ἁπλῶς πρὸς τόπον τινὰ συντεθέντων· τὸ δ’ ### ι 4 ἰκριῶσαι τὰς ἐκ μακρῶν ξύλων συντιθεμένας στέγας ὑπὸ στέγαις ἑτέραις. Ἑκατέραις δὲ αὐτῶν ἐχρήσαντο οἱ ῥήτορες ### ε 287 Ἐέλδωρ Τὸ ἐπιθύμημα. Ἔστιν ἕλδω, τὸ ἐπιθυμῶ· ὅπερ γέγονεν ἀπὸ τοῦ ἕλκω, κατὰ μετάθεσιν τοῦ κ εἰς δ· εἰς ὃ γάρ τις ἐπιθυμεῖ, ἐκεῖ ἕλκεται. Ἐκ τοῦ ἕλδω ἕλδωρ· καὶ πλεονασμῷ τοῦ ε, ἐέλδωρ. Ἢ παρὰ τὸ ἑλῶ, τὸ ἑλκύω, ἕλωρ, καὶ ἐέλδωρ, πλεονασμῷ. Τὸ δὲ ἐέλδω, παρὰ τὸ ἐέδω. Καὶ ### ε 288 ἐελδόμενος · καὶ, ἐέλδετο γάρ σε ἰδέσθαι. Ἀντὶ τοῦ ἐπεθύμει· παρὰ τὸ θέλω, τοῦ θ τραπέντος εἰς δ, κατὰ Μακεδόνας, καὶ ὑπερθέσεως γενομένης· οἷον, θέλω, δέλω, ἔλδω καὶ ἔλδομαι· καὶ ἐκ τοῦ ἐθέλω, ἐδέλω, καὶ ὑπερθέσει, ἐέλδω ### ε 289 Ἐέρσαι Δρόσοι, ψεκάδες· παρὰ τὸ ἄρσαι, ὅ ἐστι ποτίσαι· ποτίζει γὰρ τὰ φυτὰ ἡ δρόσος ### ε 290 Ἐελμένοι Συγκεκλεισμένοι· ἐεργμένοι, ἀποβολῇ τοῦ γ, καὶ τροπῇ ### ε 291 Ἐέργω Τὸ κρατῶ καὶ κωλύω ### ε 292 Ἕεστο Ἐνεδέδυτο. Ἕω, τὸ ἐνδύω· ὁ μέλλων, ἕσω· ὁ παρακείμενος, ἧκα· ὁ παθητικὸς, ἧσμαι· ὁ ὑπερσυντέλικος, ἥσμην, καὶ ἕσμην ἕσο ἕστο· καὶ προσθέσει τοῦ ε ### ε 293 Ἕεις Ὁ εἷς, ἐπὶ τοῦ ἀριθμοῦ. Ἀπὸ τοῦ εἷς ἕεις, πλεονασμῷ τοῦ ε· οἷον, Κυκλοτερὴς ὀφθαλμὸς ἕεις ἐνέκειτο μετώπῳ. Ἢ παρὰ τὸ ἴος ἰόεις, ὡς ἄνεμος ἀνεμόεις. Εἶτα κατὰ συγκοπὴν τοῦ ο, ἴεις· καὶ τροπῇ τοῦ ι εἰς ε, ἕεις ### ε 294 Ἐεικοσόροιο Εἰκοσακώπου νεώς. Καὶ γὰρ τὸ εἴκοσι, ἐείκοσι λέγεται ### ε 295 Ἐεισάμενος Ὁμοιωθείς. Εἴδω, εἴσω, εἶσα· πλεονασμῷ τοῦ ε, ἔεισα, ἐεισάμενος· καὶ ### ε 296 ἐείξεις ἀντὶ τοῦ ὅμοιος ἔσῃ. Ἀριστοφάνης ### ε 297 Ἔειπεν Ψιλοῦται. Τὸ ε πρὸ φωνήεντος πλεονάζον, ψιλουμένου μὲν αὐτοῦ, συμψιλοῦται, δασυνομένου δὲ, συνδασύνεται· οἷον, οἶκα, ἔοικα· ὥρων, ἑώρων· ἥνδανεν, ἑήνδανεν· ἕρσα, ἑέρσα· ὃς, ἑός· εἷς, ἕεις· ἃ, ἕα· ἕ, ἕε· ἐλποίμην, ἐελποίμην ### ε 298 Ἕηκεν Σημαίνει τὸ ἀφῆκεν, ἔπεμψεν. Ἔστι ῥῆμα ἱῶ, τὸ πέμπω· παράγωγον ἵημι· ὁ μέλλων, ἥσω· ὁ παρακείμενος, ἧκα· καὶ πλεονασμῷ τοῦ ε, ἕηκα. Ἔστι καὶ ἀόριστος, ἧκα, συνῆκα· ἔνθεν τὸ τρίτον, πλεονασμῷ τοῦ ε ### ξ 2 ξυνέηκεν ἀντὶ τοῦ συνῆκε, συνέβαλεν, Ἰλιάδος α ### ε 299 Ἔην γε Ἔω· καὶ ὁ μέλλων, ἔσω· ὁ β ἀόριστος, ἦον, ἦες, ἦε· καὶ τὸ ν ἐφελκυστικὸν, ἦεν καὶ κράσει, ἦν· καὶ πλεονασμῷ τοῦ ε ποιητικῶς, ἔην ### ε 300 Ἑῆος Περίσχεο παιδὸς ἑῆος. Φρόντισον τοῦ σοῦ παιδὸς, Ἰλιάδος α. Οἱ δὲ, ἀγαθοῦ, προσηνοῦς, ἰδίου. Παρὰ τὸ ἑὸν, ὃ σημαίνει τὸ ἴδιον, γίνεται ἑὸς ὁ ἀγαθός. Ἢ παρὰ τὸ ἑῶ, τὸ κορεννύω· καὶ ὡς παρὰ τὸ ἵππος γίνεται ἱππὺς, οὕτως καὶ παρὰ τὸ ἑὸς ἑῢς, καὶ ἐκτάσει, ἠΰς· καὶ κλίνεται ἠέος, ὡς ἡδὺς ἡδέος· καὶ καθ’ ὑπερβιβασμὸν, ἑῆος. Ἢ ὥσπερ παρὰ τὸ τρίβω γίνεται τριβεὺς, καὶ πνίγω πνιγεὺς, οὕτως καὶ παρὰ τὸ ἕω, ἑεύς· καὶ ἐξ αὐτοῦ ἑῆος ### ε 301 Ἐΐσκω Ἐκ τοῦ εἴδω, τὸ ὁμοιῶ, ὁ μέλλων, εἴσω· καὶ πλεονασμῷ τοῦ κ, εἴσκω· καὶ μετάγεται εἰς ἐνεστῶτα· καὶ ἐπειδὴ οὐδέποτε ἡ ΕΙ δίφθογγος πρὸ τοῦ ΣΚ εὑρίσκεται, διαλύεται καὶ γίνεται ἐΐσκω. Μέλλοντα οὐκ ἔχει. Ἀρνειῷ μιν ἔγωγε ἐΐσκω. Ἀντὶ τοῦ ἀπεικάζω, ὁμοιῶ ### ε 302 Ἐΐκτην Ἀντὶ τοῦ ὡμοιοῦντο. Ἐκ τοῦ εἴκω, τὸ ὁμοιῶ, ὁ παρακείμενος, εἶκα· ὁ ὑπερσυντέλικος, εἴκειν· τὸ τρίτον τῶν δυϊκῶν, εἰκείτην· συγκοπῇ καὶ διαλύσει ἐΐκτην ### ε 303 Ἐθέλω Ἰστέον δὲ ὅτι δύο θέματα εἰσὶ, θέλω καὶ ἐθέλω· καὶ τὸ μὲν τεθέληκα ἀπὸ τοῦ θέλω ἐστίν· ἐπειδὴ πᾶς παρακείμενος ἀπὸ συμφώνου ἀρχόμενος πάντως καὶ τὸν ἐνεστῶτα ἔχει ἀπὸ συμφώνου ἀρχόμενον· οἷον τέτυφα, ὅτι τύπτω. Τὸ δὲ θέλημα ἀπὸ τοῦ ἐθέλω ἐστί. Καὶ δεῖ γινώσκειν, ὅτι ἀεὶ τὸ τρισύλλαβον εὑρίσκεται παρὰ τῷ ποιητῇ ἐθέλω. Ἀμέλει ἐν τῷ, Μὴ δὲ σὺ Πηλείδ’ ἤθελ’ ἐριζέμεναι. Δηλονότι κράσει ἐγένετο τοῦ η καὶ ε εἰς η. Μηδεὶς δὲ οἰέσθω, ὅτι τὸ ἐθέλω ἐκ τοῦ θέλω ἐστὶ κατὰ πλεονασμὸν τοῦ ε· τὸ γὰρ ε ἐπὶ φωνήεντι πέφυκε πλεονάζεσθαι, ὡς τὸ εἶπας, ἔειπας· ἐπὶ συμφώνῳ δὲ οὐ πλεονάζεται. Τὸ δὲ θέλω δοκεῖ ἐκ τοῦ ἐθέλω εἶναι· τὸ γὰρ ε τὸ μετὰ συμφώνου ὑπάρχον πέφυκε πολλάκις ἀποβάλλεσθαι, ὡς τὸ ἔφη, φῆ· ἔβη, βῆ. Δοκεῖ δὲ τὸ θέλω ἀναλογώτερον εἶναι τοῦ ἐθέλω. Τὸ γὰρ ἐθέλω παράγωγον κατά τι ἐστί. Τὰ γὰρ διὰ τοῦ ΛΩ ὑπὲρ δύο συλλαβὰς τῷ ε παραληγόμενα, μὴ ἔχοντα ἕτερον λ προηγούμενον, περισπᾶται· οἷον, ὠφελῶ, ἀμελῶ. Τὸ δὲ ἐθέλω βαρύνεται. Τούτου χάριν τὸ θέλω ἀναλογώτερον ἐστὶ τοῦ ἐθέλω. Ἔχομεν γάρ τινα ῥήματα δισύλλαβα βαρυνόμενα· οἷον μέλω, ἕλω, κέλω. Πρόσκειται, “μὴ ἔχοντα ἕτερον λ προηγούμενον,” διὰ τὸ ἀνατέλλω ### ε 304 Ἐθελοκακήσας Ἑκουσίως τὸ κακὸν ἐκλεξάμενος ### ε 305 Ἐθελημοί Οἱ δ’ ἐθελημοὶ ἥσυχοι ἔργ’ ἐνέμοντο, Ἡσίοδος. Ἐκ παραλλήλου τὸ αὐτὸ, θελημοὶ καὶ ἥσυχοι ### ε 306 Ἐθείρω Σημαίνει τὸ ἐξ ἔθους ἐπιμελοῦμαι τῶν τριχῶν· ἀπὸ τοῦ ἔθω, τὸ ἐξ ἔθους τὶ διαπράττομαι. Ἐξ οὗ καὶ τὸ, ἔθων Οἰνῆος ἀλωὴν, Ἰλιάδος ι, ἀντὶ τοῦ, ἐξ ἔθους κατατρέχων καὶ βλάπτων κοινῶς τὴν καρποφόρον χώραν τοῦ Οἰνέως ### ε 307 Ἐθείρῃσι Κόμαις, ταῖς ἐξ ἔθους ἐπιμελείας ἀξιουμέναις θριξίν. Ἀπὸ τοῦ ἔθω ἐθείρω, γίνεται ἔθειρα ἡ θρὶξ, οἱονεὶ ἐξ ἔθους ἐπιφοιτῶσα τινί· ἢ παρὰ τὸ ἐξ ἔθους ῥεῖν. Γράφεται διὰ διφθόγγου· πάντα γὰρ τὰ διὰ τοῦ ΕΙΡΑ προπαροξυνόμενα διὰ τῆς ΕΙ διφθόγγου γράφονται, δότειρα, σώτειρα, ὀλέτειρα, γενέτειρα, εὐπάτειρα, Δηϊάνειρα. Οὕτως οὖν καὶ τοῦτο. Καὶ καθόλου τὰ εἰς ΡΑ θηλυκὰ οὐδέποτε ἔχει ἐν τῇ παραληγούσῃ τὸ ι μόνον, ἀλλ’ ἢ μετὰ τοῦ ω, οἷον πρῷρα· ἢ μετὰ τοῦ α, οἷον σφαῖρα. Σεσημείωται τὸ εἶρα καὶ Κάειρα, ἀμφιβαλλόμενα. Ζήτει δὲ περὶ τούτου εἰς τὸ ### ε 308 Ἔθος Εἴρηται παρὰ τὸ ἐτεὸν, τὸ ἀληθές· ὅπερ καὶ ἐτὸς λέγεται· καὶ παρὰ τὸ ἔθος τὸ ἀεὶ ὡσαύτως ἔχον. Ἢ παρὰ τὸ ἔθω, τὸ ἐξ ἔθους ἔχω, γίνεται ἔθος, ὡς μένω, μένος· σθένω, σθένος. Ἐκ τοῦ ἔθω γίνεται ἐθίζω, ὡς ἔλπω, ἐλπίζω. Τὸ δὲ ἔθω γίνεται παρὰ τὸ ἔθος, ἔθω· Οὓς παῖδες ἐριδμαίνωσιν ἔθοντες, Ἰλιάδος π, οὓς οἱ παῖδες ἐρεθίζωσι, συνεχῶς καὶ ἐξ ἔθους παραγινόμενοι καὶ βλάπτοντες ### ε 309 Ἔθνος Τὸ πλῆθος, καὶ αἱ κατὰ γένος ἰδιάζουσαι τῶν ἀνθρώπων διαφοραί. Ἐπὶ μὲν τοῦ πλήθους, Ἠΰτε ἔθνεα εἶσι μελισσάων ἀδινάων. Ἀντὶ τοῦ ἔθνη, πλήθη, ἄπεισι, πορεύονται. Τοῦ δ’ ἑτέρου, καὶ ἔθνεα μυρία θνητῶν. Παρὰ τὸ ἔθω, ἔθος καὶ ἔθνος, τὸ ἐξ ἔθους τὶ διαπράττειν· ἑκάστῳ γὰρ ἔθνει ἴδιον ἔθος ἕπεται. Ἢ παρὰ τὸ θείνω, τὸ φονεύω, θένος· καὶ ἐν ὑπερβιβασμῷ, ἔθνος. Τὸ ε, ψιλόν· ἐπειδὴ τὰ εἰς ΟΣ οὐδέτερα τῷ ε ψιλῷ παραλήγεται· οἷον, βρέφος, μέλος, βέλος, νέφος, γένος, δέος, ἔπος, λέχος, μέρος· πλὴν τοῦ λαῖφος καὶ αἶσχος ### ε 310 Ἔθου Τίθημι· ὁ μέλλων, θήσω· ὁ ἀόριστος, ἔθηκα· ὁ β, ἔθην· ὁ μέσος, ἐθέμην· τὸ β, ἔθεσο· καὶ ἀποβολῇ τοῦ ς, ἔθεο· καὶ κράσει, ἔθου· καὶ τὸ προστακτικὸν, θοῦ ### ε 311 Ἔθρισε Παρὰ τὸ θερίζω, κατὰ συγκοπὴν, θρίζω· καὶ ἀποθρίζω καὶ ἀπέθρισεν ### ε 312 Ἐθρίγκωσε Περιεσκέπασε, περιετείχισε. Θριγκὸς δὲ ἡ στεφάνη, μεθ’ ἣν οὐδέν ἐστιν. Ἀπὸ τοῦ θρὶξ δέ ἐστιν, ᾗ ἐπίκειται ἡ στεφάνη, ὑπεράνω πάντων οὖσα ### ε 313 Ἔθηκε Σημαίνει β· τὸ προκατέθηκεν, ἢ ἐποίησεν, ἣ μυρί’ Ἀχαιοῖς ἄλγε’ ἔθηκεν. Ἀφ’ οὗ καὶ ### θ 3 θέσις ἡ ποίησις, παρὰ Ἀλκαίῳ. Καὶ ### θ 4 θετοὶ ὑιοὶ οὕς τις εἰσεποιήσατο. Σημαίνει καὶ τὸ παρ’ ἡμῖν νοούμενον· κατὰ μὲν σόλον αὐτοχόωνον θῆκ’ ἐς ἀγῶνα φέρων ### ε 314 Ἑκάβη Ἡ ἕκαθεν βεβηκυῖα πρὸς τὸν ἄνδρα· ὁ γὰρ πατὴρ Δύμας Φρὺξ εἰς Ἴλιον Πριάμῳ ταύτην ἐξέδοτο· ὅθεν καὶ Πρίαμος Φρυξὶ συμμαχεῖ. Ἤδη καὶ Φρυγίην εἰσήλυθον ### ε 315 Ἑκάτη Ἡ θεὸς, οἱονεὶ ἑκάστη τὶς οὖσα, ἡ εἰς ἕκαστα παραλαμβανομένη, καὶ πανταχοῦ βοηθοῦσα· ἢ ὅτι ἑκάστου θεοῦ τιμῶν μετέχει. Ἑκάτην τὴν Ἄρτεμιν· ἵν’ ᾖ ἕκαθεν τῶν ἀποθνησκόντων ### ε 316 Ἑκάλη Ἡ ἡρωΐς· εἰς ἣν καὶ ποίημα ἔγραψε Καλλίμαχος· ἡ πρὸς ἑαυτὴν πάντας καλοῦσα. Ταύτην Ἑκαλίνην ἔλεγον οἱ παλαιοὶ ὑποκοριζόμενοι. Ἔθυον δὲ αὐτῇ, διὰ τὸ ξενίσαι Θησέα ### ε 317 Ἑκάς Οἷον, ἑκὰς Ἄργεος. Τουτέστι πόρρωθεν. Γίνεται παρὰ τὸ εἴκω, τὸ ὑπο χωρῶ. Ἢ παρὰ τὸ ἥκω, τὸ παραγίνομαι· πόρρωθεν γάρ τις παραγίνεται ### ε 318 Ἕκαθεν Πόρρωθεν· παρὰ τὸ ἑκάς ### ε 319 Ἑκάεργος Ἀπόλλων παρὰ τὸ ἕκαθεν εἴργειν, τουτέστι κωλύειν· ἢ παρὰ τὸ ἕκαθεν ἐργαζόμενον, τουτέστι μαχόμενον· ἔργον γὰρ τὴν μάχην οἶδεν Ὅμηρος καλεῖν· τουτέστιν ὁ πόρρωθεν ἐέργων, ὅ ἐστιν ἐργαζόμενος καὶ μαχόμενος, τοξότης. Ἐπιθετικῶς δὲ λέγεται ὁ Ἀπόλλων ### ε 320 Ἑκατηβελέταο ἄνακτος Πόρρωθεν βάλλον τος, εὐστόχου τοξότου. Ἔστι δὲ γενικὴ Αἰολική. Παρὰ τὸ ἑκὰς καὶ τὸ βέλος γίνεται ἑκαβελέτης· καὶ πλεονασμῷ τῆς ΤΗ συλλαβῆς, ἑκατηβελέτης, ὡς ἔτυμον, ἐτήτυμον· ὁ ἕκαθεν βάλλων· τοξότης γὰρ ἑκατηβόλος, ὡς ἤδη εἴρηται, ἢ παρὰ τὸ ἵημι, τὸ πέμπω· ὁ παθητικὸς παρακείμενος, ἕμαι, ἕσαι, ἕται, ἕτης· καὶ μετὰ τοῦ βέλους, βελέτης· καὶ μετὰ τοῦ ἑκῆ, ἑκηβελέτης· καὶ πλεονασμῷ τοῦ ΑΤ, ἑκατηβελέτης, ὁ τὰ βέλη μήκοθεν βάλλων ### ε 321 Ἐκάτοιο Τοῦ Ἀπόλλωνος τοῦ μακρόθεν βάλλοντος, τοῦ τοξικοῦ. Ἐκ τοῦ ἑκὰς ἕκαστος ἕκατος ### ε 322 Ἔκαστος Παρὰ τὸ ἑκὰς, ὁ μὴ πέλας, οἷον κεχωρισμένος καὶ μὴ συλλήβδην ὢν πρὸς ἕτερον. Ἐπιμερίζοντες δὲ τὸ πλῆθος φασὶν ἑκάτερος ἕκαστος. Τί σημαίνει ### ε 323 ἕκαστος Ἀντὶ τοῦ οἱ Ἕλληνες καὶ βάρβαροι. Ποίου εἴδους τῶν ὑποπεπτωκότων τῷ ὀνόματι; Ἐπιμεριζομένου. Ποσαχῶς τὰ ἐπιμεριζόμενα; Τετραχῶς· εἷς ἐκ δύο, ὡς ἕτερος· δύο καθ’ ἕνα, ὡς ἑκάτερος· εἷς ἐκ πολλῶν, ὡς ἄλλος· καὶ πολλοὶ καθ’ ἕνα, ὡς ἕκαστος. Τὰ δὲ ἐπιμεριζόμενα κλητικὴν οὐκ ἔχει· ἡ γὰρ κλητικὴ πρὸς παρόν ἐστι πρόσωπον ἀπότασις· τὰ δὲ ἐπιμεριζόμενα πρὸς ἀπόν. Ἡμεῖς μὲν τὰ ἕκαστα διείπομεν, Ἰλιάδος λ, ἀντὶ τοῦ, περὶ πάντα εἴχομεν σπουδαίως ### ε 324 Ἑκάστοτε Ἐπίρρημα. Παρὰ τὴν ἑκάστου γενικὴν παράγωγον ἑκάστοτε, ὡς ἄλλος, ἄλλοτε ### ε 325 Ἑκαστέρω Τὰ πορρωτέρω· ἀπὸ τοῦ ἑκὰς, ὃ σημαίνει τὸ ἄποθεν, καὶ οὐ παρὰ τὸ ἑκάτερος· ἑκατέρω γὰρ ἦν. Οὕτως Ἡρωδιανός. Ἰλιάδος κ, Τῶν γὰρ νῆες ἔασιν ἑκαστάτω. Ἀντὶ τοῦ πορρωτάτω. Παρὰ τὸ ἑκάς ### ε 326 Ἑκάτερος Ἀπὸ τοῦ ἑκὰς, συγκριτικὸν, ἑκάτερος ### ε 327 Ἑκάτερθεν Ἀντὶ τοῦ ἐξ ἑκατέρου μέρους· γίνεται ἐκ τοῦ ἑκατέρωθεν ### ε 328 Ἑκαμήδη Ἡ Νέστορος παλλακίς. Ἀπὸ τοῦ ἕκαθεν βουλεύεσθαι· ἢ ἡ κατὰ τοῦ Νέστορος μηδὲν εἰκαῖον μηδομένη ### ε 329 Ἑκατόν Ὁ ἀριθμός. Παρὰ τὸ ἔχω ἐχατὸν καὶ ἑκατόν. Ὡς γὰρ οἱ ἐπὶ πέρας ὁδοῦ ἐρχόμενοι, οὕτως καὶ οἱ ἐπὶ πέρας ἀριθμοῦ ἐρχόμενοι ἐπέχονται. Ἢ παρὰ τὸ ἥκειν καὶ φέρειν δέκατον ἀριθμόν. Ἢ ἀπὸ τοῦ ἑκάς ### ε 330 Ἑκατόμβη Ἐκ τοῦ ἑκατὸν καὶ τὸ βοῦς βοὸς γίνεται ἑκατόμβοος· τὸ θηλυκὸν, ἑκατομβόη· καὶ συγκοπῇ, ἑκατόμβη. Τὸ μὲν ἑκατὸν, τὸ μέγα καὶ πολύ· τὸ δὲ βοιὸν, τὸ τίμιον, ὡς ἐπὶ τοῦ ἀλφεσίβοιαι. Οὐ μόνον δὲ ἡ ἐκ τῶν βοῶν θυσία, ἀλλὰ καὶ ἡ ἐξ ἄλλων ἱερείων· οἷον, Ἀρνῶν πρωτογόνων ῥέξειν κλειτὴν ἑκατόμβην. Τινὲς δὲ τὴν τελείαν θυσίαν, ἤτοι τὴν ἀπὸ τῶν ἑκατὸν βοῶν· ἢ τὴν ἀπὸ ἑκατὸν βημάτων, ὅ ἐστιν εἰκοσιπέντε ζῴων ### ε 331 Ἑκατόμβοιος δὲ ἕκαστος τουτέστιν ἑκατὸν βοῶν τιμῆς ἄξιος, ἢ ἑκατὸν χρυσῶν νομισμάτων. Οἱ γὰρ παλαιοὶ, πρὶν ἐπινοηθῆναι τὰ νομίσματα, τὰς συναλλαγὰς διὰ τῶν τετραπόδων ἐποιοῦντο· ὅθεν ὕστερον ἐφευρεθέντων τῶν νομισμάτων, βοῦν ἐξετύπουν ἐν αὐτῷ, τὸ ἀρχαῖον ἔθος ἐπιδεικνύμενοι. Βοιὸν δὲ λέγουσιν εἶναι στάθμιόν τι, ἢ τὴν βοὸς τιμήν. Ἢ τὸ δίδραχμον, βοῦν ἔχον ἐπίσημον, καὶ τὸν πόδα. Ὅθεν καὶ παροιμία ### ε 332 ἐπὶ γλώττης ὅ ἐστι νόμισμα, ἁρμόζει ἐπὶ τῶν ῥητόρων τῶν λαμβανόντων νομίσματα ὑπὲρ τοῦ μὴ συνηγορῆσαι κατά τινος, ἀλλὰ σιωπῆσαι· ὅθεν καὶ Ἀριστοφάνης κωμῳδῶν αὐτοὺς φησὶ, Τὸ στόμ’ ἐπιβύσας κέρμασι τῶν ῥητόρων ### ε 333 Ἑκατομβαιών Μήν ἐστι παρ’ Ἀθηναίοις, Κρονίων πρῶτον καλούμενος, ἀπὸ τῆς γινομένης τῷ Κρόνῳ θυσίας. Ἑκατομβαιὼν δὲ ὠνόμασται διὰ τὰς τοῦ Ἀπόλλωνος θυσίας· θύουσι γὰρ αὐτῷ ἑκατομβαιῷ, τουτέστι πολυτίμῳ· μᾶλλον δὲ ἑκατὸν βόας εὐχόμενοι ### ε 334 Ἑκατομβαιὼν ὠνόμασται, ἐπειδὴ ἱερός ἐστι τῷ ἡλίῳ. Ὁ δὲ ἥλιος τούτῳ τῷ μηνὶ μέγαν ποιεῖ τὸν δρόμον. Ἐκάλουν δὲ οἱ παλαιοὶ τὸ μέγα ἀπὸ τοῦ ἑκατὸν, ἀφ’ οὗ καὶ “ἑκατόμβοια ἐννεαβοίων.” ### ε 335 Ἔκδικον Τὸν ἐκδικητὴν, καὶ τὸν ἔξω τοῦ δικαίου. Ἐκ τοῦ ἔκδικος γίνεται ἐκδικῶ ἐκδικήσω, ἐκδικητής. Τοῦτο παρὰ τὸ δίκη ### ε 336 Ἔκδικος Δίκαιος, ἢ ἄδικος, οἱονεὶ ὁ ἔξω τοῦ δικαίου ὤν ### ε 337 Ἐκδικάσασθαι Ἰσαῖος ἀντὶ τοῦ ἀνάδικον ἐκπρᾶξαι διὰ τὸ δικάσασθαι ### ε 338 Ἑκατόμπεδον Νεὼς ἐστὶ τῆς Ἀθηνᾶς ποδῶν ἑκατὸν ἐκ πάσης πλευρᾶς. Διὰ τοῦτο γὰρ καὶ ὠνόμασται. Καλοῦσι γὰρ αὐτόν τινες Παρθενῶνα ### ε 339 Ἐκεχειρία Ἄνεσις, ἀργία, ἀνάπαυσις, συνθήκη, ἔνδοσις, καὶ πολέμου ἀνοχή· κυρίως ἐπὶ πολέμου. Παρὰ τὸ ἔχω καὶ τὸ χεὶρ γίνεται ἐχεχειρία, καὶ τροπῇ τοῦ χ εἰς κ, ἡ πρὸς ὀλίγον τοῦ πολέμου ἡσυχία· παρὰ τὸ ἔχειν τὰς χεῖρας ### ε 340 Ἐκεῖνος Ἡ ἀντωνυμία, παρὰ τὸ ἑκὰς ἐπίρρημα· τὴν γὰρ πόρρω δεῖξιν σημαίνει. Καὶ οἱ Δωριεῖς κῆνος αὐτὴν φασὶ καὶ τῆνος· ἀντιδιαστέλλοντες αὐτὴν ἐπὶ τῆς πλησίον δείξεως. Εὑρίσκεσθαι μέντοι φησὶν Ἀπολλώνιος τὴν τῆνος καὶ ἐπὶ τῆς πόρρω δείξεως ### ε 341 Ἐκεῖ Ἐκ τοῦ ἐκεῖνος, κατὰ συγκοπήν. Τὸ ΚΕΙ δίφθογγον κατὰ διάλεκτον· ἐπειδὴ οἱ Δωριεῖς ἐκῆνος λέγουσι διὰ τοῦ η, ὡς πλείων, πλήων· μείων, μήων. Διατί περισπᾶται; Αἱ συγκοπαὶ ἡνίκα φυλάσσωσι τὸ αὐτὸ μέρος τοῦ λόγου καὶ τὸν αὐτὸν τόνον φυλάσσουσιν· οἷον δῶμα, δῶ· ἐκεῖνος, ἐκεῖ ### ε 342 Ἐκεῖθεν Οὐδὲν τῶν εἰς ΘΕΝ τῇ ΕΙ διφθόγγῳ παραλήγεται πλὴν τοῦ ἐκεῖθεν, ὅπερ ἀπὸ τοῦ ἐκείνοθεν γίνεται κατὰ συγκοπήν· καὶ τὸ ἐκεῖ, ἀπὸ τοῦ ἐκεῖθι· τοῦτο δὲ, ἀπὸ τοῦ ἐκείνοθι· καὶ τὸ ἐκεῖσε, ἀπὸ τοῦ ἐκείνοσε ### ε 343 Ἕκητι Χρυσὲ κακῶν ἀρχηγὲ, βιοφθόρε, πάντα χαλέπτων· εἴθε σε μὴ θνητοῖσι γενέσθαι πῆμα ποθεινόν. Σεῦ γὰρ ἕκητι μάχαι τε λεηλασίαι τε φόνοι τε· ἐχθρὰ δὲ τέκνα γονεῦσιν, ἀδελφειοί τε, σύναιμοί τε. Ἀπὸ τοῦ ἑκὼν γίνεται ἑκάζω, καὶ ἑκαστὶ, ὡς Δω ρίζω, Δωριστί· καὶ ἐκτάσει τοῦ α εἰς η, καὶ ἀπο βολῇ τοῦ ς, ἅμα καὶ ἀναβιβάσει τοῦ τόνου, ἕκητι ### ε 344 Ἕκηλος Ὁ ἥσυχος. Παρὰ τὸ ἑκὰς ἕκαλος, καὶ ἕκηλος. Ἢ παρὰ τὸ ἀκὴν ἄκηλος, καὶ ἕκηλος· τὸ γὰρ ἀκὴν ἐπὶ τοῦ ἡσύχως τάττουσιν. Ἢ παρὰ τὸ ἑκὼν ἕκηλος· ὁ γὰρ ἑκουσίως τὶ ποιῶν, ἡσύχως ποιεῖ ### ε 345 Ἕκατος Οὕτως ὁ Ἀπόλλων, ὅτι ὁ αὐτός ἐστι τῷ ἡλίῳ καὶ τὰς ἀκτῖνας ἕκαθεν βάλλει ### ε 346 ἕκαθεν, ὅ ἐστι πόρρωθεν, βάλ λοντος τὰ βέλη, εὐστόχου τοξότου. Ἐκ τοῦ ἑκὰς καὶ τοῦ βάλλω γίνεται ἑκαβόλος καὶ ἑκηβόλος, ὁ μακροβόλος. Ἢ ὅτι ἑκατὸν βέλη ἐπαφῆκε τῷ Δελφύνῃ ### ε 347 Ἑκηβολίαι Εὔστοχοι τοξίαι· παρὰ τὸ ἕκαθεν ἐπιτυγχάνειν· βάλλειν γὰρ τὸ ἐπιτυγχάνειν, ὡς τὸ, Βάλλειν ἄγρια πάντα. Καὶ, Σὺ δὲ φρεσὶ βάλλεο σῇσιν. Ἀντὶ τοῦ εὐστόχως ἔχε ### ε 348 Ἔκηα Κατὰ πίονα μηρί’ ἔκηα. Ἔκαυσα, ἔθυσα, τουτέστιν ἐκάρπωσα. Ἐκ τοῦ καίω, καύσω· ὁ ἀόριστος, ἔκαυσα· ἀποβολῇ τοῦ ς, καὶ ἐκτάσει τοῦ α εἰς η, ἔκηα. Ἢ παρὰ τὸ καίω, ὁ μένος παρακείμενος, κέκηα· καὶ ἀποβολῇ τοῦ κ ### ε 349 Ἐκηρώθην Ἐσκοτίσθην· ἢ παρὰ τὸ δέος κήρινος ἐγενόμην ### ε 350 Ἐκκεχειλωμένην Ἐψευσμένην, ἢ κεχερσωμένην· ὅτι ὁ χείλων ἐν χέρσῳ φύεται· τοῦτο δέ ἐστι χόρτος· οἷον ἐξημελημένην ### ε 351 Ἐκκορηθῆναι Ἐκκαλλυνθῆναι. Τὸ γὰρ κορεῖν, καλλύνειν ἐστὶ καὶ σαίρειν ### ε 352 Ἐκκεκωφέαται Ἀπὸ τοῦ κωφῶ, κωφήσω, κεκώφηκα, κεκώφημαι, κεκώφηται, καὶ Ἰακῶς, κεκωφέαται· καὶ ἐν συνθέσει, ἐκκεκωφέαται. Αἱ δ’ ἐμαὶ φρένες ἐκκεκωφέαται, καὶ παραβέβλαπται ### ε 353 Ἐκκορυφώσω Δύναται μὲν ἀκούεσθαι ἀνακεφαλαιώσομαι, οἷον κορυφὴν ἐπιθήσω· δύναται δὲ καὶ οὕτως, ἕτερόν σοι λόγον ἀπάρξομαι· ἐπεὶ ἡ κορυφὴ ἀρχή τις ἐστὶ τοῦ σώματος ### ε 354 Ἐκ κλίμακος Ἐν τοῖς γυμνικοῖς ἀγῶσιν, ὁπότε χρονοτριβοῖεν οἱ πύκται, κλίμαξ εἰσεφέρετο, ὥστε διαστάντας καὶ χώραν λαβόντας μένειν ἐν ταύτῃ, ἕνεκεν τοῦ μὴ ὑφίστασθαι τὰς φερομένας πληγὰς περιτρέχοντας, ἀλλὰ μένοντας ἐπὶ τούτου τῇ ποιᾷ τῶν χειρῶν ἐκτάσει φυλάττεσθαι. Ἐκ τοῦ Ῥητορικοῦ ### ε 355 Ἐκκλιμακίζει Παράγει, διαστρέφει· ἀπὸ τῆς κλίμακος, ἥτις οὖσα ὄργανον βασανιστικὸν, διαστρέφει τὰ σώματα τῶν βασανιζομένων ### ε 356 Ἐκκλητεύειν Τὸ εἰς κρίσιν ἄγειν, ἵνα ἐπάναγκές τις μαρτυρῇ. Οὕτως Αἰσχίνης. Καὶ δικαστήριον ἔκκλητον λέγουσιν ### ε 357 Ἔκκλητος πόλις Ἣν ἂν ἐκκαλῆταί τις εἰς τὸ κρίνεσθαι, δηλονότι τὴν πρώτην οὐ στέργων κρίσιν, ὡς πρὸς ἔχθραν κρίνασαν, ἢ πρὸς χάριν. Ἐξῆν δὲ τοῖς μὲν ξένοις ἐκκαλεῖσθαι πόλιν ἄλλην· τοῖς δὲ πολίταις οὐκέτι ### ε 358 Ἔκλαγξαν δ’ ἀρ’ ὀϊστοί Ποιὸν ἦχον ἀπετέλεσαν, ἤχησαν. Ἔστι ῥῆμα πεποιημένον κλάζω· ὁ μέλλων, κλάγξω· ὁ ἀόριστος, ἔκλαγξα· τὸ τρίτον τῶν πληθυντικῶν, ἔκλαγξαν ### ε 359 Ἐκλώζετε Κλωσμὸν ἔλεγον τὸν γινόμενον ἐν τῷ στόματι ψόφον· ᾧ πρὸς τὰς ἐκβολὰς ἐχρῶντο τῶν ἀκροαμάτων, ὧν οὐχ ἡδέως ἤκουον. Ἐκ τοῦ Ῥητορικοῦ ### ε 360 Ἐκλογεῖς Οἱ ἐκλέγοντες τοὺς φόρους· ἀπὸ τοῦ ἐκλέγειν τὸ πράττεσθαι καὶ ἀπαιτεῖν ### ε 361 Ἐκλέλαθα Ἔστι λήθω· ὁ μέσος παρακεί μενος, λέληθα· μεταπεσόντος δὲ τοῦ η εἰς α βραχὺ, λέλαθα, ὡς τὸ μέμηκα, μέμακα. Οἱ δέ γε Σικελοὶ τὸ τελικὸν α τῶν παρακειμένων εἰς ω μετατιθέμενοι ἐνεστῶτα ποιοῦσι· πεποίηκα, πεποιήκω· λέλαθα, λελάθω ### ε 362 Ἐκμαγεῖον Ἐκτύπωμα καὶ ἐκσφράγισμα. Ἐκ τοῦ μάσσω γίνεται μάγος, ὁ ἀπομασσόμενος πάντα. Ἐκ δὲ τοῦ μάγος κτητικοῦ, μαγεῖον καὶ ἐκμαγεῖον, ὡς διδάσκαλος, διδασκαλεῖον· πάσσαλος, πασσαλεῖον· καὶ ἰατρὸς, ἰατρεῖον ### ε 363 Ἐκνεφίας Ὁ σφοδρὸς ἄνεμος, ἤγουν ὁ ἐκ νεφῶν ἄνεμος. Παρὰ τὸν γνόφον, οἱονεὶ ὁ νέφη συνάγων, καὶ ἐξ αὐτῶν κινούμενος ### ε 364 Ἐκνομίως Μεγάλως, ἐξάλλως, παρὰ τὰ νενομισμένα, ἢ καθ’ ὑπερβολὴν κακίας ἢ ἀρετῆς, οἷον ἔξω νόμου, ὡς ἐκδίκως τὸ ἔξω τοῦ δικαίου· καὶ ἐνδίκως, τὸ ἐναντίον ### ε 365 Ἐκολώα Ἐθορύβει· παρὰ τὸ κολωῶ, τὸ θορυβῶ· τοῦτο ἐκ τοῦ κολωὸς, ὃ σημαίνει τὸν θόρυβον, τοῦτο ἐκ τοῦ κλῶ κλῶος καὶ κολωός ### ε 366 Ἐκολλόπωσε Κόλλῃ συνήρμοσεν. Ἀπὸ γὰρ τοῦ νωτιαίου κόλλοπος καὶ δέρματος ἑψομένου γίνεται ἡ κόλλα τῶν βοῶν· ὅθεν καὶ ᾧ ἐπιτείνουσι τὰς χορδὰς, κόλλοψ. Ἦν γὰρ δερμάτινος ### ε 367 Ἔκπαγλος Ὁ καταπληκτικός. Παρὰ τὸ πέλαγος, ἐκπέλαγος· καὶ κατὰ συγκοπὴν, ἔκπαγλος. Ἢ ἐκ τοῦ πλήσσω, τοῦ σημαίνοντος τὸ θαυμάζω, ὁ δεύτερος ἀόριστος, ἔπλαγον· καὶ ὄνομα, ἔκπλαγος· καὶ ἐπίρρημα, Ἐκπάγλως κοτέοντο ### ε 368 Ἔκπαγλα Κανών ἐστιν ὁ λέγων, ὅσα ἐν ὁμοφωνίᾳ καθέστηκε πληθυντικῶν οὐδετέρων ὀνομάτων μετάγεται εἰς ἐπιρρηματικὴν σύνταξιν ### ε 369 Ἐκπαγλότατε Ἐκπληκτικώτατε, φοβερώτατε· ἢ ἐξοχώτατε. Ἐκ τοῦ ἐκπλήσσομαι ῥηματικὸν ὄνομα ἔκπλαγος· καὶ ὑπερθέσει, ἔκπαγλος ### ε 370 Ἐκποδών Ἀφανὴς, ἐκ μέσου ### ε 371 Ἐκποίητος τῷ πατρί καὶ ### ε 372 Ἐκποίητον γενέ σθαι Ἀποκηρυχθῆναι τοῦ γένους. Ἢ ὁ δοθεὶς ἑτέρῳ εἰς ποίησιν. Οἱ δὲ φασὶν ### δ 645 διαφέρει ἐκποίητος ἀποκηρύκτου · ὅτι ὁ μὲν ἀποκήρυκτος, ἐπὶ κολάσει ἐκβάλλεται· ὁ δὲ ἐκποίητος, ὑπὸ τοῦ φύσει πατρὸς δίδοται εἰς ἕτερον οἶκον πρὸς θέσιν ### ε 373 Ἔκπτωτος Ἰστέον ὅτι ὥσπερ λέγεται ἔκβιος ὁ ἐστερημένος τοῦ βίου· καὶ ἐξούσιος, ὁ ἐστερημένος τῆς οὐσίας· τὸν αὐτὸν τρόπον καὶ ἔκπτωτος λέγεται ὁ ἐστερημένος τῆς πτώσεως ### ε 374 Ἔκπυστα Ἔκπυστα ἐποίησε τὰ πραττόμενα. Ἐκ τοῦ πεύθω, ὃ σημαίνει τὸ ἀκούω, γίνεται πυστὰ, καὶ ἔκπυστα. Σημαίνει δὲ τὰ ἐξάκουστα καὶ ἐξάγγελτα καὶ ἔκδηλα ### ε 375 Ἐκπερδικίσαι Διαδρᾶναι πανούργως· ἀπὸ μεταφορᾶς τῶν περδίκων· πανοῦργον γὰρ τὸ ζῷον καὶ διαδιδράσκον τοὺς θηρῶντας ### ε 376 Ἐκποκιῶ Ἐκτίλλω. Ποκάδες γὰρ αἱ τρίχες ### ε 377 Ἑκτικῶν Τῶν περὶ ἕξιν νοσούντων ### ε 378 Ἐκτιλώσαντο Πράως καὶ χειροήθως μετεχειρίσαντο ### ε 379 Ἐκμαρτυρεῖν Τὸ λέγειν οὐχ ἅπερ αὐτὸς εἶδεν, ἀλλ’ ἅπερ ἑτέρων ἤκουσε λεγόντων. Ἐκμαρτυρία δὲ γεγραμμένη ἀναγινώσκεται, ὅτάν τις ἢ τελευτήσας ἢ ὑπερόριος ### ε 380 Ἐκρέμω Ἐκ τοῦ κρεμῶ, παράγωγον κρέμημι, ὡς ἱστῶ, ἵστημι· τὸ παθητικὸν, κρέμαμαι, ὡς ἵσταμαι· ὁ παρατατικὸς, ἐκρεμάμην· ἐκρέμασο, τὸ βί· καὶ ἀποβολῇ τοῦ ς Ἰωνικῶς, ἐκρέμαο· καὶ κράσει τῶν φωνηέντων, ἐκρέμω. Καὶ οὐκ ἔστιν ἐκ τοῦ κρεμῶ· ἦν γὰρ ἂν περισπώμενον, ὡς ἐβοῶ, ἐγελῶ. Χοιροβοσκός ### ε 381 Ἐκ ῥώμης Ἡ ἐξ πρόθεσις, ὅταν αὐτῇ σύμφωνον ἐπιφέρηται, τρέπει τὸ ξ εἰς κ. Δεῖ δὲ προσθεῖναι, “χωρὶς εἰ μὴ εὑρεθῇ μετὰ παρέλκοντος·” οἷον ὡς παρὰ Ἀρχιλόχῳ, “διὲξ σωλῆνος·” καὶ πάλιν, “διὲξ τὸ μύρτον,” ἀντὶ τοῦ, διὰ τὸ μύρτον· σημαίνει δὲ τὴν μυρσίνην. Ἔτι δεῖ προσθεῖναι, “καὶ χωρὶς εἰ μὴ εὑρεθῇ ἐν τέλει στίχου·” οἷον ὡς παρὰ Θεοκρίτῳ, Ἔνθα μιᾶς πολλοὶ κατὰ κλίμακος ἀμφοτέρων ἐξ τοίχων ἄνδρες ἔβαινον Ἰησονίης ἀπὸ νηός. Καὶ χωρὶς τοῦ πάρεξ. Ταῦτα πάντα ἐσημειωσάμεθα, ἐπειδὴ ἐπὶ τούτων τῶν χρήσεων ἐφύλαξε τὸ ξ τῆς προθέσεως συμφώνου ἐπιφερομένου ### ε 382 Ἕκτωρ Παρὰ τὸ ἔχω, τὸ κρατῶ, ὁ μέλλων, ἕξω· ἐξ αὐτοῦ Ἕκτωρ, ὁ τοὺς Τρῶας ἐπικρατῶν· ἢ ὁ τῆς Τροίας κρατῶν· ἢ παρὰ τὸ ἐκθορεῖν ### ε 383 Ἔκτα σὺν οὐλομένῃ Ἀλόχῳ Ἐὰν ἀναγνῷς ἔκταν, Ἀττικῆς κλίσεως ἐστίν. Ἀπὸ τοῦ κτῆμι, ὁ β ἀόριστος, ἔκτην· καὶ συστολῇ, ἔκταν. Ἐὰν δὲ κατέκτα, ἐκ τοῦ κτάω κτῶ ### ε 384 Ἐκτῆσθαι Κτῶ κτήσω κέκτηκα κέκτημαι κεκτῆσθαι· καὶ ἀποβολῇ τοῦ κ. Ὅτε γὰρ ἀπὸ δύο συμφώνων ἄρχεται ὁ ἐνεστὼς, οὐκ ἀναδιπλασιάζεται ὁ παρακείμενος ### ε 385 Ἐκτίλαι Ἐστὶ τείνω· ἀποβολῇ τοῦ ε, καὶ τροπῇ τοῦ ν εἰς λ, γίνεται τίλλω ῥῆμα. Σημαίνει τὸ ξαίνω· ὁ γὰρ ξαίνων τείνει ### ε 386 Ἐκτυφῆναι Τύφω· ὁ δεύτερος ἀόριστος, ἔτυφον· ὁ παθητικὸς, ἐτύφην, τυφῆναι. Σημαίνει δὲ παρὰ μικρὸν ἐκτυφλωθῆναι ### ε 387 Ἐκτραχηλισθῆναι Ἐκπεσεῖν τῶν ἵππων, οἳ τὸν αὐχένα ἐπικάμψαντες ἀποσείονται τὸν ἐπιβάτην ### ε 388 ἐκτραχηλισθῆναι δὲ λέγουσιν, οὐχὶ ἐκσφονδυλισθῆναι. Ἔστιν οὖν ἀντὶ τοῦ διαμαρτάνειν ἐκπεσόντα ἀπὸ μεταφορᾶς τῶν τοὺς ἵππους ἀναβαινόντων. Μέμνηται Δημοσθένης ἐν πέμπτῳ Φιλιππικῶν ### ε 389 Ἐκ τοῖο Ἐξ ἐκείνου τοῦ χρόνου ὡς καλὸς, καλοῦ, καλοῖο, οὕτω καὶ ἐκτὸς, ἐκ τοῦ, ἐκ τοῖο· Ἀλλ’ ὅτε δή ῥ’ ἐκ τοῖο ### ε 390 Ἐκτιλωμένοις Συνήθεσιν· ἐπεὶ ὁ κτίλος, ὁ ἡγούμενος τῆς ποίμνης κριὸς, συνήθης τῷ ποιμένι ### ε 391 Ἑκυρός Ὁ πενθερός. Οὕτως ἀγορεύεται παρὰ τῆς νύμφης ὁ τοῦ νυμφίου πατὴρ, ὡς Πρίαμος ὑπὸ Ἑλένης, Αἰδοῖός τέ μοι ἐσσὶ φίλε ἑκυρὲ δεινός τε. Πενθεροὶ δέ εἰσι τῷ νυμφίῳ οἱ τῆς νύμφης πατέρες. Εἴρηται δὲ ἑκυρὸς παρὰ τὸ εἰς ἑαυτὸν τὴν κόρην ἄγειν. Ἢ παρὰ τὸ δέχω, δεχυρός· καὶ ἀποβολῇ τοῦ δ, καὶ τροπῇ τοῦ χ εἰς κ, ἑκυρός. Ἢ παρὰ τὸ κύρω, τὸ ἐπιτυγχάνω, κυρὸς, καὶ πλεονασμῷ τοῦ ε, ἑκυρός ### ε 392 Ἐκυδάσσατο Σημαίνει τὸ ἐλοιδόρησεν. Ὦ πέπον, ἦ μάλα δή με κακῶς ἐκυδάσσαο. Ἔστι κῦδος ἀρσενικῶς, καὶ σημαίνει παρὰ Συρακουσίοις τὴν λοιδορίαν. Ἀπὸ γοῦν τοῦ κῦδος, κυδάζω, κυδάζομαι· καὶ κυδάζεται τοῖς πᾶσιν Ἀργείοις, ἀντὶ τοῦ λοιδορεῖται, Σοφοκλῆς Αἴαντι ### ε 393 Ἐκφυλλοφορίαι Εἴποτέ τις τῶν πολιτῶν ἀδικεῖν ἐδόκει, καὶ ἀνάξιος εἶναι τοῦ συνεδρίου τῶν πεντακοσίων, ἐσκόπει περὶ αὐτοῦ ἡ βουλὴ, εἰ χρὴ αὐτὸν μηκέτι βουλεύειν, ἀλλ’ ἐλαθῆναι ἐκ τοῦ συνεδρίου. Ἀντὶ δὲ τῆς ψήφου φύλλοις ἐχρῶντο, ἐν οἷς ἐπεσήμαινε τὴν αὑτοῦ γνώμην ἕκαστος, ὥσπερ ὀστράκῳ ἐπὶ τοῦ ὀστρακισμοῦ. Καὶ ἐλέγετο τοῦτο ἐκφυλλοφορῆσαι. Μετὰ δὲ τὸ ἁλῶναι κακουργοῦντα Ξενότιμον τὸν ὑπηρέτην ἐν τοῖς κυάμοις, οὕτως ἡ τῶν φύλλων ἐπενοήθη. Ἐξῆν μέντοι ἐν τῷ διαστηρίῳ καταδέχεσθαι τοὺς ἐκφυλλοφορηθέντας, ὡς καὶ Δημοσθένης φησὶν ἐν τῷ κατὰ Νεαίρας ### ε 394 Ἐκωδωνίζοντο Περιβόητοι ἐγίνοντο. Τέτακται καὶ ἐπὶ τοῦ διεπειράσθησαν, ὡς ἐν τῷ ### δ 646 διεκωδωνίσεν. Εἴρηκεν οὕτω Λυσίας ### ε 395 Ἑκτεύς Μέτρον τὶ, τὸ ἕκτον μέρος τοῦ μεδίμνου, ἔχοντος χοίνικας μή· ὡς εἶναι τὸν ἑκτέα χοίνικας ὀκτώ. Καὶ ### η 6 ἡμίεκτον τὸ δωδέκατον τοῦ μεδίμνου ### ε 396 Ἐλάσσων Ὁ βραχύτερος. Ἀπὸ τοῦ ἐλαχὺς ἐλαχύτερος, ἐλαχίων· ὁ τρίτος τύπος τῶν συγκριτικῶν, ἐλάσσων. Τὸ δὲ ἐλαχὺς, παρὰ τὸ ἐλῶ, τὸ ἀφαιρῶ· ἵν’ ᾖ, ὁ ἀφαιρεθείς· καὶ ἐκ τούτου, μειωθείς. Καὶ ### ε 397 ἐλαχὺν δόμον Καλλίμαχος τὸν μικρὸν καὶ πενιχρόν ### ε 398 Ἐλαστρῶ Ἀπὸ τοῦ ἐλῶ· ἀφ’ οὗ τὸ ἐλαύνω· ὁ Ἀττικὸς παρακείμενος, ἐλήλακα· ὁ παθητικὸς, ἐλήλασμαι· ῥηματικὸν ὄνομα ἔλαστον, καὶ ἔλαστρον, πλεονασμῷ τοῦ ρ, ὡς κεντῶ, κέντον, καὶ κέντρον. Καὶ ἐκ τοῦ ἔλαστρον γίνεται ἐλαστρῶ. Ἢ ὡς ἀπὸ τοῦ βοῶ βοάζω βοαστὴς, βοαστρῶ καὶ βωστρῶ· καὶ καλῶ καλίζω καλιστὴς καλιστρῶ· οὕτω ἐλῶ ἐλάζω ἐλαστὴς ἐλαστρῶ. Πρώτης συζυγίας· ὅθεν καὶ, Ζεύγεα δινεύοντες ἐλάστρεον ἔνθα καὶ ἔνθα. Ἀντὶ τοῦ ἤλαυνον, Ἰλιάδος ς ### ε 399 Ἐλασαίατο Ἐλῶ ἐλάσω ἤλασα ἠλασάμην· τὸ εὐκτικὸν, ἐλασαίμην ἐλάσαιντο· καὶ Ἰακῶς, ἐλασαίατο. Καὶ ### ε 400 ἐξελάσαιμι. Ἐκ δὲ τοῦ ἐλῶ γίνεται ἔλημι ### ε 401 Ἐλασίβροντα Ἐλαυνόμενα ὡς αἱ βρονταί ### ε 402 Ἐλάτη Παρὰ τὸ ἐλῶ, τὸ ἐλαύνω, ἐλάτη, καὶ ἐλάτης, καὶ ἐλατήρ. Ὡσαύτως καὶ τὸ φυτόν ### ε 403 Ἐλάτεια Πόλις Φωκίδος· καὶ Ἐλατεύς ### ε 404 Ἐλαύνω Εἴτε τὸ διώκειν, ἐξ οὗ ἀπελαύνω· ἢ ἐπὶ χαλκοῦ, ἢ χρυσοῦ, τὸ σημαινόμενον πρόδηλον· παρὰ τὸ ἐλῶ· οἷον, Πτύχας ἤλασε κυλλοποδίων. Καὶ, Διαμπὰξ διήλασεν ὄμβριμον ἔγχος. Ἔλω, ἐλύω, ἐλύνω· καὶ πλεονασμῷ τοῦ α, ἐλαύνω. Ἢ ὥσπερ βῶ βαίνω, οὕτως ἐλῶ ἐλαίνω· καὶ τροπῇ τοῦ ι εἰς υ, γίνεται ἐλαύνω ### ε 405 Ἔλω Σημαίνει δύο· τὸ λαμβάνω, ὡς τὸ, Ἔγχος δ’ οὐχ ἕλετ’ οἶον ἀμύμονος Αἰακίδαο. Σημαίνει καὶ τὸ φονεύω, ὡς τὸ, Φύλακον δ’ ἕλε Λήϊτος ἥρως ### ε 406 Ἔλαφος Τὸ ζῷον· ἢ διὰ τὴν κουφότητα καὶ τὸ τάχος, ἐλαφρή τις οὖσα· ἢ διὰ τὸ ἕλκειν τοὺς ὄφεις καὶ ἀναιρεῖν διὰ τῶν μυκτήρων· ἢ ἀπὸ τοῦ ἐλαύνειν τοὺς ὄφεις· ἢ ἀπὸ τοῦ ἔλος, ἔλαφος· ἢ παρὰ τὸ ἑλεῖν τοὺς ὄφεις, ἕλοφός τις οὖσα. Τούτους γὰρ ἐσθίουσα καθαίρεται φυσικῶς. Οὕτως γοῦν οἱ ὄφεις ὅτε ἀφανίζονται, αὕτη τὸ κέρας αὐτῆς προστρίβει εἰς πέτραν, θερμαινόμενον δὲ ποιεῖ ἀναθυμίασιν· ἧς μεταλαμβάνουσιν οἱ ὄφεις, καὶ ἐξέρχονται τῶν φωλεῶν ### ε 407 Ἐλάφειος ἀνήρ Ἐπὶ τοῦ δειλοῦ· ἐκ μεταφορᾶς τῶν ζῴων· δειλὸν γὰρ ἡ ἔλαφος ### ε 408 Ἐλαφηβόλος Κυνηγός· εἴρηται καταχρηστικῶς ### ε 409 Ἐλαφηβολιών Μὴν Ἀθηναίων, ἀπὸ τῶν ἐλάφων ὀνομασθεὶς, αἳ τῷ μηνὶ ἐθύοντο τῇ ἐλαφηβόλῳ Ἀρτέμιδι ### ε 410 Ἐλαφρός Εὐκίνητος, ἐλεφός τις ὤν· ἢ ἀπὸ τῆς ἐλάφου, ἥ ἐστι κουφότατον καὶ εὐκίνητον ### ε 411 Ἐλαφροτάτους Ἐν ἐπαίνῳ λέγουσι τὸ ὄνομα οἱ παλαιοὶ, ἀντὶ τοῦ πραοτάτους· κατὰ τὸ ἐναντίον, τοὺς βαρυτάτους καὶ φορτικωτάτους ### ε 412 Ἐλαΐζειν Τὰς ἐλαίας ἐργάζεσθαι. Γεωργοῖς Ἀριστοφάνης ### ε 413 Ἐλαιοκόμων Τὰ ἔργα τῶν τὰς ἐλαίας ἐργαζομένων ### κ 24 Κομεῖν γὰρ τὸ ἐπιμελεῖσθαι ### ε 414 Ἔλαιον Ὁ καρπός. Παρὰ τὸ λεῖον λέαιον, τὸ λεαῖνον τὸ σῶμα· καὶ ἐν ὑπερθέσει, ἔλαιον. Ἢ ἀπὸ τοῦ ἐλαία τοῦ φυτοῦ παρωνύμως ἔλαιον, τὸ τρωγόμενον. Τὸ ΛΑΙ, δίφθογγον· διότι ἀνεφάνη τὸ α ἐν τῷ ἐλᾴδιον· ἐπὶ δὲ τοῦ ἐλέους, διὰ τοῦ ε ψιλοῦ· παρὰ γὰρ τὸ ἕλω, τὸ λαμβάνω· τὸ γὰρ ἔλεος πάντες λαμβάνομεν. Ἔστι δὲ καὶ ἀρσενικῶς ὁ ἔλεος· ἢ παρὰ τὸ λῶ, τὸ θέλω ### ε 415 Ἐλαία Παρὰ τὸ λεῖον· ἢ λειῶ, λέαια· καὶ ἐν ὑπερβιβασμῷ, ἐλαία, ἡ τὸ λεαῖνον τίκτουσα. Ἢ παρὰ τὸ ἕλος, διὰ τὸ ἐν ἕλει ἵστασθαι· ἐν ἕλεσι γὰρ ὑγροῖς τὸ φυτόν. Ἢ παρὰ τὴν ἀλέαν, τὴν θερμασίαν· ἐν θερμοῖς γὰρ τόποις χαίρει ### ε 416 Ἐλαιοῦς Πόλις ἐν Ἑλλησπόντῳ· Ἐλαιούσιος, ὡς Τραπεζοῦς Τραπεζούσιος ### ε 417 Ἐλεών Ἡ πόλις· κλίνεται Ἐλεῶνος· παρὰ τὸ ἕλος, ἡ ἑλώδης οὖσα. Ἢ ἐλαών τις οὖσα, ὅτι πολλαὶ ἐλαῖαι πεφύκασιν ἐν αὐτῇ. Ἢ παρὰ τῇ ἕλῃ ἐστίν ### ε 418 Ἐλεοῦσα Νῆσος πλησίον Ῥόδου ### ο 20 ὅτι Ἀθηναῖοι βαρεῖς φόρους εἰσπράττοντες Ῥοδίους, τῶν μὴ διδόντων τὰς θυγατέρας ### ε 419 Ἐλεοκόπους Λυσίας τοὺς τὰ ἕλη κόπτοντας, ὡς τὸ ### ε 420 ἐλεόθρεπτον σέλινον τὸ ἐν ἕλει τεθραμμένον ### ε 421 Ἐλέατρος λέγεται ὁ μάγειρος, παρὰ τοὺς ἐλεοὺς, αἵ εἰσι μαγειρικαὶ τράπεζαι. Ζήτει εἰς τὸ ### ε 422 Ἔλεγος Θρῆνος ὁ τοῖς τεθνεῶσιν ἐπιλεγόμενος. Εἴρηται δὲ παρὰ τὸ ἒ ἒ λέγειν ἐν τοῖς τάφοις. Ἢ ἀπὸ τοῦ εὖ λέγειν δι’ αὐτοῦ τοῦ θρήνου τοὺς κατοιχομένους. Καὶ ### ε 423 ἐλεγεῖα παρὰ τὸ ἐλεεῖν τὸν τετελευτηκότα· ἢ ### ε 424 ἐλέγεα παρὰ τὸ εὖ λέγειν τὸν ἀποβιώσαντα ### ε 425 Ἐλεγεῖα Τὸ μέτρον· καὶ ἀρσενικῶς ### ε 426 ἔλεγος · ἢ ὅτι ἐπιλέγεται τῷ ἑξαμέτρῳ τὸ πεντάμετρον· ἢ παρὰ τὸν ἔλεον καὶ τὸν γόον· ἢ παρὰ τὸ λέγεσθαι ἐπὶ τῶν θανόντων· εἰς ἐπικηδείαν γὰρ ἐλέγετο. Ἢ παρὰ τὸ ἒ ἒ λέγειν τοὺς τεθνεῶτας· ἢ παρὰ τὸν ἔλεγον, τὸν θρῆνον. Δίδυμος δὲ, ὅτι διὰ τοῦτο τῷ ἡρῳῷ ἐπῇδον ὡς πεντάμετρον καὶ λειπόμενον τοῦ ἡρῳοῦ, μιμούμενοι τὴν τῶν ἀποθνησκόντων ἀπόπαυσιν· ἐπὶ γὰρ μόνοις νεκροῖς πάλαι ᾔδετο πρὸς παραίνεσιν καὶ παραμυθίαν τῶν συγγενῶν καὶ φίλων τοῦ τεθνεῶτος ### ε 427 Ἐλεγαίνειν Τὸ παραφρονεῖν· τινὲς τῶν παλαιῶν καὶ τὸ ὁπωσδήποτε ἀκολασταίνειν· καὶ τὸ ἐλεγεῖον μέτρον ἀπὸ τούτου κληθῆναι τινὲς νομίζουσιν, ὅτι Θεοκλῆς Νάξιος ἢ Ἐρετριεὺς πρῶτος αὐτὸ ἀνεφθέγξατο μανείς. Ζήτει εἰς τὸ ### ε 428 Ἐλεγηΐς Ἡ θυγάτηρ Νηλέως τοῦ ἡγησαμένου εἰς Καρίαν τῆς Ἰώνων ἀποικίας· ἧς τὸ κύριον ὄνομα Πειρὼ φασὶν εἶναι. Εἴρηται δὲ παρὰ τὸ ἐλεγαίνειν, τὸ ἀκολασταίνειν· διὸ οὐδεὶς αὐτὴν Ἀθηναίων ἠβουλήθη γῆμαι ### ε 429 Ἐλέγχω Ὁ μέλλων, ἐλέγξω· γίνεται ἐκ τοῦ ἔλεγχος ### ε 430 Ἔλεγχος δέ ἐστιν ὁ τὸ πρᾶγμα σαφηνίζων· παρὰ τὸ ἕλην ἔχειν, ἤγουν λαμπηδόνα καὶ φῶς, ἔλεχός τις ὢν, καὶ πλεονασμῷ τοῦ γ· ὁ φωτίζων τὰ πράγματα. Ὁ γὰρ ἔλεγχος εἰς φῶς ἄγει τὰ πράγματα ### ε 431 Ἐλεγχείη Τὸ ὄνειδος. Τὸ ΧΕΙ, δίφθογγον· διότι ἀνεφάνη τὸ ε ἐν τῷ ἔλεγχος ἐλεγχεία. Σημαίνει δὲ τὸ ὄνειδος ### ε 432 Ἐλεδώνη Εἶδος πολύποδος. Ἀπὸ τοῦ ἑαυτὴν ἔδειν, ὅ ἐστιν ἐσθίειν, ἐεδώνη, καὶ πλεονασμῷ τοῦ λ. Ἡσίοδος, Ὅτ’ ἀνόστεος ὃν πόδα τένδει ### ε 433 Ἐλεαίρω Ὡς ἀπὸ τοῦ ἔλπω ἐλπαίρω, οὕτω καὶ ἀπὸ τοῦ ἐλεῶ ἐλεαίρω ἐλεαρῶ ### ε 434 Ἐλεεινός Ἀπὸ τοῦ ἔλεος. Εἰς τὸ ### ε 435 Ἐλεῶ Κατὰ μὲν τοὺς Ἀττικοὺς, πρώτης συζυγίας τῶν περισπωμένων, ἐλεεῖς· Ὅλην τὴν ἡμέραν ἐλεεῖ καὶ δανείζει ὁ δίκαιος. Κατὰ δὲ τὴν κοινὴν, δευτέρας. Καὶ γίνεται παρὰ τὸ ἔλεος· τοῦτο παρὰ τὸ λῶ, τὸ θέλω ### ε 436 Ἑλεεῖς Δῆμος τῆς Ἀττικῆς. Ὠνόμασται δὲ ἀπὸ τοῦ ἐν αὐτῇ ἕλους· ἑλώδης γὰρ ὁ τόπος· οἱ γὰρ δῆμοι τῶν Ἀθηναίων, ἢ ἀπὸ τόπων, ἢ ἀπὸ τῶν παρακειμένων αὐτοῖς, ἢ ἀπὸ τῶν ἐν αὐτοῖς φυτῶν, ἢ ἀπὸ τῶν ἐν αὐτοῖς χειροτεχνῶν, ἢ ἀπὸ τῶν οἰκησάντων ἀνδρῶν ἢ γυναικῶν ### ε 437 Ἔλεγος Ἐκ τοῦ περὶ Χρηστομαθίας Πρόκλου· Ὁ μέντοι ἐπικὸς κύκλος ἄρχεται μὲν ἐκ τῆς μυθολογουμένης Οὐρανοῦ καὶ Γῆς μίξεως· ἀφ’ ἧς Ἑκατοντάχειρες γίνονται. Καὶ ἑξῆς, Διαπορεύεται δὲ τά τε ἄλλως περὶ θεῶν τοῖς Ἕλλησι μυθολογούμενα, καὶ εἴ που τι καὶ πρὸς ἱστορίαν ἐξαληθίζεται. Περατοῦται δὲ ἐξ διαφόρων ποιητῶν συμπληρούμενος, μέχρι Ὀδυσσέως· ὧν καὶ ὀνόματα καὶ πατρίδας φησὶν ὁ αὐτός. Σπουδάζεσθαι δὲ τὰ ἐπικοῦ κύκλου τὰ ποιήματα, οὐχ οὕτω διὰ τὴν ἀρετὴν, ὡς διὰ τὴν ἀκολουθίαν τῶν ἐν αὐτῷ πραγμάτων. Τὴν δὲ ἐλεγείαν συγκεῖσθαι μὲν ἐξ ἡρῴου καὶ πενταμέτρου στίχου· ἁρμόζειν δὲ τοῖς κατοιχομένοις· καὶ εὐλογεῖσθαι μὲν ὑπ’ αὐτοῦ τούτους· οἱ μέντοι μεταγενέστεροι ἐπὶ διαφόροις ὑποθέσεσιν αὐτῷ ἀπεχρήσαντο. Τὸ δὲ ἔπος πρῶτον μὲν ἐφεῦρε Φιμονόη ἡ Ἀπόλλωνος προφῆτις ἑξαμέτροις χρησμοῖς χρησαμένη. Οἷς ἐπεὶ τὰ πράγματα εἵπετο, ἔπος τὸ ἐκ μέτρων ἐκαλεῖτο· ἢ διὰ τὴν κατασκευὴν, καὶ τὴν ἄγαι ὑπεροχὴν τὴν ἐν τοῖς ἑξαμέτροις θεωρουμένην, τὸ κοινὸν ὄνομα παντὸς λόγου τὸ ἑξά μετρον ἰδιώσατο· καθάπερ Ὅμηρον τὸν ποιητὴν, καὶ Δημοσθένην τὸν ῥήτορα· ἐπεὶ καὶ τὰ τρίμετρα ἔπη προσηγόρευσαν ### ε 438 Ἑλένη Ἡ ἡρωΐς· παρὰ τὸ ἕλω, τὸ ἑλκύω, ἡ πρὸς τὸ ἴδιον κάλλος ἕλκουσα τοὺς ἀνθρώπους· διὰ τὸ πολλοὺς ἑλεῖν τῷ κάλλει· ἢ παρὰ τὸ Ἑλλάς· ἢ παρὰ τὸ ἐν ἕλει γεγενῆσθαι, ἡ ὑπὸ τοῦ Τυνδάρεω ἐν ἑλώδει τόπῳ ῥιφθεῖσα, θείας δέ τινος προνοίας τυχοῦσα, καὶ ἀναληφθεῖσα ὑπὸ Λήδας. Ἐκ τοῦ ἕλους οὖν Ἑλένη ὠνομάσθη ### ε 439 Ἑλένη Τὸ ΛΕ, ψιλόν· τὰ διὰ τοῦ ΕΝΗ θηλυκὰ ὑπὲρ β συλλαβὰς μονογενῆ διὰ τοῦ ε ψιλοῦ γράφονται, ἐπί τε βαρυτόνων καὶ ὀξυτόνων· ἐπὶ βαρυτόνων, ὠλένη, ὁ βραχίων· Κλυμένη, κύριον· ὀξύτονα, δεξαμενὴ, εἰαμενή. Πρόσκειται, “μονογενῆ,” διὰ τὸ κελαινή ### ε 440 Ἑλένειον Βοτάνη ἡ ἐν Ἀλεξανδρείᾳ γινομένη. Εἴρηται ὅτι ἐκ τῶν δακρύων τῆς Ἑλένης ἀνεφύη, ὅτε ἐπὶ Κανώβῳ τῷ κυβερνήτῃ Μενέλαος ἐδάκρυσεν ὑπὸ αἱμορροΐδος ἀποθανόντι ### ε 441 Ἑλεθηρὲς ὕδωρ, τὸ ὑπὸ τοῦ ἡλίου τεθερμασμένον· παρὰ τὴν ἕλην, τὴν θερμασίαν, καὶ τὸ θέρω, τὸ θερμαίνω ### ε 442 Ἐλεσπίδας Πείσεά τε προλιπὼν καὶ ἐλεσπίδας. Οἱ μὲν, τοὺς συμφύτους τόπους· οἱ δὲ, τοὺς ἑλώδεις· ἄμεινον δὲ τοὺς λεπώδεις, παρὰ τὸ λελεπίσθαι ὑπὸ τῶν ἀνέμων, ἢ ὑπὸ τῶν κυμάτων· ὅθεν καὶ ### λ 12 λέπα τὰ ἀκρότατα τῶν ὀρέων. Εὐριπίδης, Καὶ Κιθαιρῶνος λέπας ### ε 443 Ἔλεψε Ἰλιάδος α, Περὶ γάρ ῥά ἑ χαλκὸς ἔλεψε. Περιελέπισε γὰρ αὐτὸ ὁ σίδηρος, ὅ ἐστιν ἔγλυψε καὶ ἐκάθηρεν. Ἀπὸ τοῦ λέπω· ἐξ οὗ καὶ λέπυρον, τὸ τῶν καρύων ἔλυτρον, καὶ λέπος. Ὁ μέλλων, λέψω, ἔλεψα. Ἢ παρὰ τὸ λεπῶ πρώτης τῶν περισπωμένων, λεπήσω, ἐλέπησα· τὸ τρίτον, ἐλέπησε· καὶ κατὰ συγκοπὴν τοῦ η, καὶ κράσει τοῦ ΠΣ εἰς ψ, ἔλεψεν ### ε 444 Ἐλέλικτο Αὐτὰρ ἐπ’ αὐτῷ κυάνεος ἐλέλικτο δράκων. Ἀντὶ τοῦ ἤλικτο. ἐνέσφιγκτο. Ἐλίσσω ἐλίξω ἤλιχα ἤλιγμαι καὶ ἐλήλιγμαι· ὁ ὑπερσυντέλικος, ἠλίγμην καὶ ἐληλίγμην, ἐλήλιξο, ἐλήλικτο· καὶ τροπῇ τοῦ η εἰς ε ### ε 445 Ἐλέλιξεν Μέγαν δ’ ἐλέλιξεν Ὄλυμπον. Ἀντὶ τοῦ ἐκίνησεν, ἔσεισε. Καὶ γίνεται παρὰ τὸ ἐλελίζω· ὅπερ ἀπὸ τοῦ ἐλίσσω γίνεται κατὰ ἀναδιπλασιασμόν. Ὁ ἀόριστος, ἐλέλιξα· ὁ μέσος, ἐλελιξάμην· καὶ ἡ μετοχὴ ### ε 446 ἐλελιξάμενος. Σημαίνει καὶ τὸ ἐπιστραφεὶς, ὡς τὸ, Τὴν δ’ ἐλελιξάμενος πτέρυγος λάβεν ### ε 447 Ἐλελίχθησαν Εἰλήθησαν, συνεστράφησαν, ἐτινάχθησαν· ἀπὸ τοῦ ἐλίσσω, Ἰλιάδος ζ Καὶ, Ὡς ἐλέλιχθεν. Ἀντὶ τοῦ ὡς ἐπεστράφησαν ### ε 448 Ἑλεπόλεις Σημαίνει τὰ μάγγανα καὶ μηχα νήματα τὰ πόλεις πορθοῦντα· παρὰ τὸ ἑλεῖν τὰς πόλεις. Ἑλῶ γάρ ἐστι τὸ πορθῶ. Τὰ δὲ παρὰ τὸ πόλις συντεθέντα ὀνόματα, εἰ μὲν ὦσι θηλυκὰ, τὴν τῶν ἁπλῶν φυλάσσουσι κλίσιν· εἰ δὲ ἀρσενικοῦ καὶ θηλυκοῦ μετέχει, διὰ τοῦ ΔΟΣ κλίνεται, φυγόπολις, φυγοπόλιδος ### ε 449 Ἐλέφας Τὸ ζῷον· Ἀμετροβίων ἐλεφάντων. Ἐλέβας τὶς ὤν· διὰ γὰρ τὸ βάρος ἐν ὕδατι ἑλώδει τὰς ἐπιβάσεις ποιεῖται· ἢ παρὰ τὸ ἐλεφαίρω, τὸ βλάπτω· βλαπτικὸς γάρ. Ἢ παρὰ τὸ ἐλίσσω γίνεται ἐλίφας καὶ ἐλέφας, ὁ ἐλιγμένην ἔχων ῥῖνα. Ἢ παρὰ τὸ ἐν ἕλει ἐπιβαίνειν τῇ θηλείᾳ, ἑλέβας τὶς ὤν· ἐπιβαίνει γὰρ τῇ θηλείᾳ, οὐκ ἐπὶ γῆς διὰ τὸν ὄγκον, ἀλλ’ ἐπὶ ὕδατος ἑλώδους ὅπου νέμονται· καὶ γίνεται εἰκότως κοῦφος. Ἢ παρὰ τὸ λευκὸς γίνεται λεύκας· καὶ τροπῇ τοῦ κ εἰς φ, λέφας· καὶ πλεονασμῷ τοῦ ε, ἐλέφας· πάνυ γὰρ ἐστὶ λευκὸν τὸ ὀστοῦν αὐτοῦ· καὶ Ὅμηρος Ἰλιάδος δ, Ὡς δ’ ὅτε τίς τ’ ἐλέφαντα γυνὴ φοίνικι μιήνῃ. Ἀντὶ τοῦ ἐλεφάντινον ὀστοῦν τῷ φοινικῷ χρώματι χρίσῃ, βάψῃ. Ἰλιάδος ε, ἐκ δ’ ἄρα χειρῶν ἡνία λεύκ’ ἐλέφαντι χαμαὶ πέσον ### ε 450 Ἐλεφαντίνη Ἡ Αἰγυπτία· καὶ φησὶν Ἀπίων, ὅτι Ὀνυχίνην χρὴ λέγειν· ὅτι καθάπερ ὄνυξ ἀφαιρεθεὶς ἐπιβλαστάνει, διώκων αὐξήσειν τὴν ἀφαίρεσιν· οὕτως ὁ Νεῖλος ἀναλισκόμενος εἰς τὰς ἀρούρας τοῖς δαπανωμένοις ἐπαναχεῖται καθ’ ἕκαστον ἔτος ἀναλισκόμενος καὶ πάλιν αὐτὰ πελαγίζων. Τὸ ἐθνικὸν, Ἐλεφαντῖνος ### ε 451 Ἐλεφήνωρ Ὄνομα κύριον· ὁ ἀνδρεῖος, εἰληφάνωρ· τὸ γὰρ ἀνὴρ ἐν συνθέσει τρέπει τὸ α εἰς η· τὸ δὲ η εἰς ω, ἀγήνωρ ### ε 452 Ἐλατήρ Παρὰ τὸ ἐλῶ ἐλάσω ἐλατήρ. Σημαίνει δὲ τὸν ἡνίοχον. Καὶ παρὰ τὸ ἐλεύθω, τὸ παραγίνομαι ### ε 453 ἐλευθὴρ ὄνομα πόλεως τῆς Βοιωτίας· Ἐλευθῆρος μεδέουσα, Ἡσίοδος ### ε 454 Ἐλεφαίρατο · Ἐλεφαίρατο φῦλ’ ἀνθρώπων. Σημαίνει τὸ βλάπτω. Καὶ ### ε 455 ἐλε φηράμενος τὸ μετὰ ἀπάτης βλάψας. Ἐλεφαίρω δὲ κυρίως, τὸ ταῖς ἐλπίσιν ἀπατῶ καὶ βλάπτω. Παρὰ τὸ ἔλπω, παράγωγον ἐλπαίρω· καὶ πλεονασμῷ τοῦ ε, ἐλπεαίρω· καὶ ὑπερθέσει τοῦ ε, ἐλεπαίρω· καὶ τροπῇ τοῦ ψιλοῦ εἰς δασὺ, ἐλεφαίρω· ὁ ἀόριστος, ἐλέφηρα· ὁ μέσος, ἐλεφηράμην· ἐλεφηράμενος, ἡ μετοχή. Δύναται δὲ καὶ παρὰ τὸν ἐλέφαντα τὸ ζῷον εἰρῆσθαι· βλαπτικώτατον γὰρ τὸ ζῷον ### ε 456 Ἐλευσίς Διὰ τὴν ἀπὸ Δημήτερος ἔλευσιν· ἐκεῖ γὰρ εὗρε τὸν καρπὸν ἐλθοῦσα. Παρὰ τὸ ἐλεύθω ἐλεύσω, Ἐλευσίν· ἔστι δὲ πόλις πλησίον Ἀθηνῶν. Καὶ ὁ Θεολόγος, Οἶδεν Ἐλευσὶς ταῦτα. Ἢ ὅτι παρ’ αὐτῇ κατέλυσεν ἡ Δημήτηρ ἐπὶ ζήτησιν πορευομένη τῆς θυγατρὸς αὐτῆς. Ἢ ἀπὸ Ἐλευσίνου τοῦ Ἑρμοῦ. Καὶ Ἐλευσίνια, ἑορτή· καὶ τοῖς νικῶσι τὰ Ἐλευσίνια ἆθλον ἐδίδοτο ### ε 457 Ἐλεύθερος Παρὰ τὸ ἐλεύθειν ὅπου ἐρᾷ ### ε 458 ἐλευθέριος καλεῖται ὁ Ζεὺς, διὰ τὸ τοὺς ἐλευθέρους τὴν στοὰν οἰκοδομῆσαι τὴν πλησίον αὐτοῦ. Οὕτως μὲν Ὑπερίδης· ὁ δὲ Δίδυμος οὐ διὰ τοῦτο φησὶν, ἀλλὰ διὰ τὸ τῆς Μηδικῆς δουλείας καὶ ἐπικρατείας ἀπαλλαγῆναι τοὺς Ἀθηναίους. Εἰώθασι δὲ καὶ ὑπὲρ ἐλευθερίας ἱστάναι κρατῆρα τῷ Διῒ, τοὺς πολεμίους ἀπωσάμενοι. Καὶ Ὅμηρος Ἰλιάδος ζ, Κρητῆρα στήσεσθαι ἐλεύθερον ### ε 459 Ἐλεύθω Σημαίνει τὸ παραγίνομαι. Παρὰ τὸ κέλευθος, ὃ σημαίνει τὴν διὰ θαλάσσης ὁδὸν, γίνεται κελεύθω· καὶ ἀποβολῇ τοῦ κ, ἐλεύθω· ὁ μέλλων, ἐλεύσω· ὁ ἀόριστος, ἤλευσα· ὁ β, ἤλυθον· καὶ ἐν συγκοπῇ, ἦλθον· καὶ τὸ προστακτικὸν, ἐλθέ· εἰπέ· εὑρέ· τρία εἰσὶ σεσημειωμένα ὀξυτονούμενα, καὶ ἴσως ὡς μακρᾷ παραληγόμενα. Ὁ παρακείμενος, ἤλευκα· ὁ Ἀττικὸς, ἐλήλυκα· τὴν γὰρ γ συλλαβὴν συστέλλει· ὁ ὑπερσυντέλικος, ἐληλύκειν· καὶ ὤφειλεν εἶναι ἠληλύκειν· ἀλλὰ τὰ Ἀττικὰ τὰ ἀπὸ βραχέος ἀρχόμενα, ἐν τῷ Ἀττικῷ ὑπερσυντελίκῳ χρονικῶς μεγεθύνονται· οἷον ὀρώρυχα, ὠρωρύχειν· πλὴν τοῦ ἐλήλυκα, ἐληλύκειν· καὶ ἐλήλυθα, ἐληλύθειν. Ὁ μέσος Ἀττικῶς, ἐλήλυθα· ἡ μετοχὴ, ἐληλυθώς· καὶ πλεονασμῷ τοῦ ο, ἐληλουθώς. Ἰστέον δὲ ὅτι ὁ Ἀττικὸς παρακείμενος ἀπὸ μακρᾶς οὐκ ἄρχεται. Ἡ γὰρ ἀρχὴ τοῦ Ἀττικοῦ παρακειμένου οὐδὲν ἕτερόν ἐστιν εἰ μὴ ἀντεστραμμένος ἀναδιπλασιασμός ### ε 460 Ἐλήλατο Διεληλύθει, ἐπέπηκτο. Ἐλάω ἐλῶ, ἐλάσω, ἤλακα, καὶ ἐλήλακα· ἐληλάμην ### ε 461 Ἐλείψασκον Λείπω, λείψω, ἔλειψα· ἔλειψαν, πλεονασμῷ ἐλείψασκον Ἰωνικῶς ### ε 462 Ἐλειονόμος Ἐν τοῖς ἕλεσι νεμόμενος· Νύμφαι ἐλειονόμοι ὑπεδείδισαν, Ἀπολλώνιος ### ε 463 Ἐλειήτης Ὁ λέων· Ἐσχατιὴν ὑπὸ πέζαν ἐλειήταο λέοντος. Εἴρηται παρὰ τὴν ἕλην, τὴν θερμότητα, ἣ λέγεται καὶ εἴλη, πλεονασμῷ τοῦ ι. Ἢ παρὰ τὸ ἕλος, ὅτι πρὸ τοῦ καταστερισμοῦ ἐν ἕλεσιν ἐνέμετο. Ὦρος ### ε 464 Ἐλελίξω Ἐλίσσω, τὸ συστρέφω. Ἀπὸ τοῦ εἰλῶ εἰλίσσω· καὶ ἀφαιρέσει ἢ συστολῇ τοῦ ι, ἐλίσσω· τοῦτο κατὰ ἀναδιπλασιασμὸν γίνεται ἐλελίσσω· ὁ μέλλων, ἐλελίξω ### ε 465 Ἕλιξ Ἕλιξ λέγεται καὶ τὸ τῆς ἀμπέλου νευρῶδες ἔκφυμα, ὃ ἐπιλαμβάνεται τοῦ χάρακος, τὸ παρ’ ἡμῖν βλαστάριον καλούμενον, ἕλικος. Παρὰ τὸν ἑλίξω μέλλοντα, ἕλιξ, ὡς χαράξω, χάραξ δράξω, δράξ ### ε 466 Ἐλίχρυσος Εἶδος ἄνθους. Θεόκριτος, Κισσὸς ἐλιχρύσῳ κεκονισμένος. Ἀπὸ Ἐλιχρύσης τινὸς Ἐφεσίας, ἥτις πρώτη ἀπὸ τοῦ ἄνθους τοῦ χρυσανθέμου ἐστεφάνωσε τὴν Ἄρτεμιν. Ἢ παρὰ τὸ χρυσοειδὲς εἶναι καὶ ἔλειον τὸ ἄνθος· ἵν’ ᾖ ὁ ἐν ἔλει χρυσὸς, ἐλόχρυσος, καὶ ἐλίχρυσος, ὡς ἐλοτενὴς, καὶ εἰλιτενὴς ἄγρωστις ### ε 467 Ἐλινός Ἡ ἄμπελος, ὡς Ἀπολλόδωρος. Φιλήτας δ’ ἐν γλώσσαις τὸν κλάδον τῆς ἀμπέλου. Νίκανδρος ἐν Θηριακοῖς ### ε 468 Ἐληλάμενος Μετοχή ἐστι παρακειμένου, ὡς δηλοῖ ὁ Ἀττικὸς ἀναδιπλασιασμός. Ἀπὸ τοῦ ἐλῶ, ἤλακα, καὶ ἐλήλακα· ὁ παθητικὸς, ἐλήλασμαι· ἡ μετοχὴ, ἐληλασμένος· ἀποβολῇ τοῦ ς, ἐληλάμενος· μετὰ γὰρ τὴν ἀποβολὴν τοῦ ς προπαρωξύνθη, καὶ συνέπεσε τῷ χαρακτῆρι τῶν διὰ τοῦ ΑΜΕΝΟΣ, ἱστάμενος, καὶ τὰ ὅμοια. Οὔτω καὶ τὸ οὐτάμενος· οὐ γὰρ ἀπὸ τοῦ οὔτημι ### ε 469 Ἐλινύειν Ἀργεῖν, σχολάζειν· ὁ δὲ Ταραν τῖνος, τὸ ἡσυχάζειν· ὁ δὲ Ἱπποκράτης ἐμφαίνει λέγων, Ἐλινύειν οὐ ξυμφέρει, ἀλλὰ γυμνασία. Δῆλον ὡς ἀντιδιαστέλλων τῇ κινήσει τὴν ἀργίαν ### ε 470 Ἐλινύω Ἐνδίδωμι, ἀναπαύομαι. Θεόκριτος, ἐλίνυσε δὲ τὸ καῦμα. Καὶ Καλλίμαχος, Οὐδὲ βοὴ κήρυκος ἐλίνυσεν. Παρὰ τὸ εἰλῶ· ἵν’ ᾖ τὸ ἐν τῷ αὐτῷ εἰλεῖσθαι. Εἰλῶ, εἰλίνω, ἐλίνω, καὶ ἐλινύω. Εἰς δὲ τὸ Ῥητορικὸν εὗρον σημαίνειν τὴν λέξιν τὸ στραγγεύειν διατρίβοντας ἢ ἐγχρονίζοντας ### ε 471 Ἐλίνυον ἀντὶ τοῦ διέτριβον, ἀνεστρέφοντο, περιεφέροντο. Ἀπὸ τοῦ λίνου εἴρηται. Οἷον, δῆρον δ’ ἀνελίνυον αὖθι μένοντες ### ε 472 Ἕλκος Ἀπὸ τοῦ συνέλκεσθαι τὸ δέρμα· ἢ παρὰ τὸ ἕλκω ἕλκος, ἡ διειλκυσμένη σὰρξ καὶ μὴ συμμύουσα· ὅπερ καὶ ### α 2433 ἄπελος προσαγορεύεται, παρὰ τὸ μὴ πελάζειν τὴν σάρκα· ἢ παρὰ τὴν ἀλκὴν, τὸ ἐξ ἀλκῆς γινόμενον ### ε 473 Ἕλκεο μὴ δὲ ξίφος ἕλκεο χειρί. Ἀπὸ τοῦ ἕλκω ἕλκομαι εἱλκόμην εἵλκου· καὶ τὸ προστακτικὸν, ἕλκου· καὶ κατὰ διάλυσιν, ἕλκεο ### ε 474 Ἑλκύδριον Λέγει τὸν κάδον, ὅτι ἀνέλκει τὸ ὕδωρ ### ε 475 Ἑλκεσίπεπλος Ἐφελκομένη τοὺς πέπλους ἐν τῷ φορεῖν. Ἡ δὲ κατασκευὴ τῆς λέξεως, εἰς τὸ ### ε 476 Ἑλλάς Ἀπὸ Ἕλλης τῆς Ζήθου θυγατρός ### ε 477 Ἑλλάς Ἕλλα ὅπερ πλεονασμῷ τοῦ ς γίνεται ἕλλας Ῥωμαῖος ### ε 478 Ἑλλανικός Ἀπὸ τοῦ Ἑλληνικός. Ἢ ἀπὸ τοῦ Ἕλλην Ἕλληνος καὶ τοῦ νίκη γέγονεν Ἑλλανόνικος· καὶ συγκοπῇ, Ἑλλανικός ### ε 479 Ἑλλανοδίκαι Ἄρχοντες Ἠλεῖοι διέποντες τὰ κατὰ τὸν ἀγῶνα τὸν Ὀλυμπιακόν. Ἐκλήθη δὲ, ὅτι παρὰ τοῖς Ἕλλησιν ἐδίκαζον τοῖς τε ἀθληταῖς, καὶ τοῖς ἄλλοις ἀγωνισταῖς· ἐκαθέζοντο δὲ ἐν τῷ ἀγῶνι πορφυρίδα περιβεβλημένοι· καὶ ἦσαν οὗτοι τὸ μὲν πάλαι ἐννέα· εἶτα δύο· καὶ τὸ τελευταῖον η ### ε 480 Ἐλλεδανός Ὁ τῶν δραγμάτων δεσμός· παρὰ τὸ συνελεῖν τὰ δεσμευόμενα ### ε 481 Ἑλλέβορος Θανάσιμον φάρμακον· παρὰ τὸ τῇ βορᾷ ἑλεῖν ### ε 482 Ἑλλεβοριᾶν τὸ ἑλλεβόρου δεῖσθαι ὡς φαρμάκου. Οὕτω Καλλίας ### ε 483 Ἐλλέρα Τὰ βλέφαρα· ὀλλύρα τινὰ ὄντα, ὀλλύντα καὶ ἔρρειν ποιοῦντα ### ε 484 Ἕλλην Παρὰ τὸ Ἑλλὰς, ὃ σημαίνει τὴν πόλιν. Ἢ παρὰ τὸ ἄλλος ἄλλην καὶ Ἕλλην· πλέον γὰρ τῶν ἄλλων ἐθνῶν ἀλλήλους φιλοῦσιν, ἢ διακέκρινται ### ε 485 ἑλληνισμός ἐστι τὸ καθ’ Ἕλληνας διαλέγεσθαι, τουτέστι τὸ ἀσολοικίστως καὶ ἀβαρβαρίστως διαλέγεσθαι ### ε 486 Ἑλληνόπολις Ἀπολλόδωρος· Ἀταλὸς ἐκ τῶν Ἑλληνίδων πόλεων οἰκήτορας συναγαγὼν ἔκτισε πόλιν, καὶ ὠνόμασεν αὐτὴν Ἑλληνόπολιν ### ε 487 Ἑλληνοταμίαι Οἱ τῶν Ἑλληνικῶν χρημάτων ταμίαι· καὶ γὰρ ἦσαν κοινὰ χρήματα τῆς Ἑλλάδος συγκείμενα ἐν τῷ δημοσίῳ. Ῥητορική ### ε 488 Ἑλλήσποντος Ἡ πρὸ τῆς Τροίας θάλασσα οὕτω καλεῖται, ἀπό τινος Ἕλλης ἐκεῖ πνιγείσης, ἀδελφῆς τοῦ Φρύξου. Ἐπὶ πλατεῖ Ἑλλησπόντῳ. Κατὰ ἀντίφρασιν εἴρηται πλατύς. Στενὸς γὰρ ὁ Ἑλλήσποντος. Ἢ τὸ κατ’ ἐκεῖνο μέρος πεπλατυ σμένος ### ε 489 Ἔλλοψ Ὁ ἰχθῦς· καὶ ### ε 490 ἐλλοπεύειν τὸ ἁλιεύ ειν. Εἴρηται δὲ πᾶς ἰχθῦς οὕτως ἀπό τινος ἰχθύος ἰδικῶς καλουμένου ἔλλοπος. Ἢ ἀπὸ τοῦ ἐλλείπειν τὴν ὄπα· ἄφωνον γάρ· Κρῆτες δὲ καὶ τοὺς ἀφώνους ἔλλοπας λέγουσιν ### ε 491 Ἐλλόποδες καὶ ἐλλοί Οἱ στρουθοὶ, καὶ οἱ νεβροί· ἀπὸ τοῦ ἅλλεσθαι. Καὶ ### ε 492 ἐλλοφόνος ἡ Ἄρτεμις, ἡ τοὺς ἕλλους φονεύουσα, ὅ ἐστι τὰς ἐλάφους· κυνηγετικὴ γάρ ἐστιν. Ἐλλὸς δὲ ὁ ἔλαφος ὑποκοριστικῶς, ἀπὸ τοῦ ἔλαφος. Ἢ ὁ ἐν ἕλει τὰς δια τριβὰς ἔχων. Ἀπὸ γὰρ τοῦ ἐλλὸς καὶ τοῦ ἔλαφος. Ὀδυσσείας τ, κύων ἔχε ποικίλον ἐλλόν. Ἀντὶ τοῦ ἔλαφον ### ε 493 ἑλίκωψ ἀντὶ τοῦ μελανόφθαλμοι, εὐόφθαλμοι. Ἑλὶ γὰρ, ἢ ἑλικὸν, καλεῖται κατὰ γλῶσσαν τὸ μέλαν. Ἢ οἱ ἑλικοειδῶς κινοῦντες τοὺς ὦπας, ὅ ἐστι τοὺς ὀφθαλμούς· εὐειδεῖς· ἢ ἑλικοβλέφαροι· ὦπας γὰρ τὰ βλέφαρα φασὶν, τὸ πᾶν ἀπὸ μέρους. Ἢ οὐλότριχες. Ἢ οἱ ἑλικὴν ὦπα ἔχοντες, ἤγουν μεγάλην. Ἢ οἱ ναυτικοὶ, πρὸς τὴν Ἑλίκην ὠπῶντες, ὅ ἐστι βλέποντες πρὸς τὴν μεγάλην ἄρκτον. Δύο δέ εἰσιν ἄρκτοι· ἡ μικρὰ καλεῖται Κυνόσουρα· καὶ ἡ μεγάλη, Ἑλίκη, διὰ τὸ ἑλικοειδῶς πως τὴν οὐρὰν ἔχειν· ἢ διὰ τὸ ἕλκεσθαι ὑπὸ τοῦ οὐρανοῦ, κατ’ ἐξοχὴν, ὡς ὁ λέων θήρ. Ὅθεν οἱ Ἕλληνες, ἐν ἀγνωσίᾳ τῆς μικρᾶς ὄντες, πρὸς τὴν μείζω βλέπουσιν, ὥς φησιν Ἄρατος· ἑλίκῃ γε μὲν ἄνδρες Ἀχαιοὶ εἰν ἁλὶ τεκμαίρονται, ἵνα χρὴ νῆας ἀγινεῖν. Διὰ τοῦτο ἑλίκωπας αὐτοὺς Ὅμηρος φησίν· οἱ δὲ εὐοφθάλμους λέγοντες ἁμαρτάνουσι· παρθένων γὰρ τὸ ἐπίθετον ### ε 494 Ἑλικώπιδα Ἡ εὐθεῖα, ἡ ἑλικῶπις. Ἑλὶ κατὰ διάλεκτον τὸ μέλαν· ἀντὶ τοῦ μελανόφθαλμον· ἀφ’ οὗ εὐπρεπῆ. Ἢ τὴν ἀξιοθέατον καὶ εὐμορφοτάτην, πρὸς ἣν πᾶς ἑλίσσει τοὺς ὦπας, διὰ τὸ κάλλιστον εἶδος. Κλίνεται δὲ ὡς ἡ προφῆτις ### ε 495 Ἑλικάων Τὸ ε πρὸ τῆς ΛΙ συλλαβῆς δασύνεται· τὸ δὲ ### ε 496 ἐλικμῶντο ψιλοῦται. Τὰ εἰς ΩΝ βαρύτονα δίχρονα ἐκτεταμένα παραληγόμενα, τρέπει τὸ ω ἐπὶ τῆς γενικῆς, Ἑλικάων, ἑλικάονος· Μαχάων, μαχάονος· Ἱκετάων, ἱκετάονος ### ε 497 Ἔφελκε Ἠδ’ ἑλκέμεν εἰς ἅλα δίαν. Ἀντὶ τοῦ καθέλκειν. Τὰ εἰς ΕΙΝ ἀπαρέμφατα οἱ Ἴωνες διὰ τοῦ ΕΜΕΝ προφέρουσιν. Ἕλκω· καὶ ὁ μέλλων, ἕλξω· ὁ ἀόριστος, εἷλξα· ὁ β, εἷλκον· συνάρχεται τῷ α ἀορίστῳ· Ἰωνικῶς, ἕλκε· καὶ μετὰ τῆς ὑπὸ προθέσεως, ὕφελκε· καὶ ἀναβιβάζει τὸν τόνον. Πᾶς γὰρ παρῳχημένος χρόνος, τὸν παραγινόμενον αὐτῷ χρόνον κατὰ τὸ ἄρχον μέρος ἀποβαλὼν, ἐν τῇ συνθέσει προπαροξύνεται ### ε 498 Ἐλλόβια Ἐνώτια. Διὰ τὸ ἐν τοῖς λοβοῖς τῶν ὤτων εἶναι ### ε 499 Ἑλλωτία Ἡ Εὐρώπη τὸ παλαιὸν ἐκαλεῖτο· ἢ ὅτι οἱ Φοίνικες τὴν παρθένον ἑλλωτίαν καλοῦσιν· ἢ παρὰ τὸ ἑλεῖν· ὅτι ὑπὸ ταύρου ἑάλω, κατὰ τὸν μῦθον ### ε 500 Ἑλλωτίς Ἀθηνᾶ οὕτω καλουμένη ἐτιμᾶτο ἐν Κορίνθῳ· καὶ ἑορτὴ ### ε 501 ἑλλωτία. Εἴρηται δὲ Ἑλλωτὶς ἡ θεὸς, ὅτι Βελλεροφόντης τὸν Πήγασον ἵππον ἑλὼν καθ’ ὑποθήκην καὶ συμμαχίαν τῆς Ἀθηνᾶς ἐχαλίνωσε, καὶ ἀπὸ τοῦ ἑλεῖν τὸν ἵππον Ἑλλωτίαν προσηγόρευσεν αὐτὴν, καὶ ἱερὸν αὐτῇ ἱδρύσατο· καὶ τὰ ### ε 502 ἑλλώτια ἑορτή. Ἢ ἀπὸ τοῦ πρὸς Μαραθῶνα ἕλους, ἐν ᾧ ἵδρυται. Πίνδαρος ἐπινικίῳ Ξενοφῶντος ### ε 503 Ἕλος Σημαίνει ὄνομα πόλεως Λακωνικῆς· ἐξ ἧς εἵλωτες οἱ πολῖται. Σημαίνει καὶ τὸν ὑγρὸν καὶ σύμφυτον τόπον· παρὰ τὸ ἕλω, τὸ λαμβάνω· ἡ μετοχὴ, ἑλών· ἐξ αὐτοῦ ἕλος, ὡς λαχὼν λάχος, καὶ μαθὼν μάθος καὶ μῦθος. Ἕλος καλεῖται, ὁ ὁμαλὸς καὶ κάθυγρος τόπος ### ε 504 Ἕλωρ Τὸ ἕλκυσμα καὶ σπάραγμα· παρὰ τὸ ἕλω, τὸ ἑλκύω· ἢ παρὰ τὸ ἕλω, τὸ λαμβάνω, γίνεται ἕλωρ. Σημαίνει δὲ τὸ θήραμα, ἢ τὸ τῶν κυνῶν ἕλκυσμα ### ε 505 Ἔλωρος Πόλις Σικελίας· ὁ πολίτης, Ἐλωρίτης ### ε 506 Ἕλουρος Εὐθεῖα. Ἀπὸ τῶν ἐκεῖσε ἑλῶν Ἕλουροι κέκληνται. Δέξιππος ἐν δωδεκάτῳ Χρονικῶν. Καὶ γράφεται διὰ τοῦ ε ψιλοῦ· τὸ δὲ ζῷον, δίφθογγον ### ε 507 Ἑλοίμεθα Λάβοιμεν. Ἰλιάδος β. Ῥῆμα εὐκτικὸν, μέσος ἀόριστος δεύτερος, ἐκ τοῦ ἕλω τοῦ δασυνομένου τοῦ σημαίνοντος τὸ λαμβάνω, ἑλῶ εἷλα· εἰ μέντοι περισπᾶται ὁ μέλλων· ὁ δεύτερος ἀόριστος, εἷλον· ὁ μέσος, εἱλόμην, εἵλου, εἵλετο ### ε 508 Ἔλπεο Ἀπὸ τοῦ ἔλπω, ἔλπομαι, ἠλπόμην ἤλπου· τὸ προστακτικὸν, ἔλπου· καὶ κατὰ διάλυσιν ἔλπεο, ἀντὶ τοῦ ἔλπιζε ### ε 509 Ἐλπωρή Ἡ ἐλπίς. Παρὰ τὸ ἔλπω ἐλπωρὴ, ὡς θάλπω θαλπωρὴ, ἀλέω ἀλεωρή ### ε 510 Ἔλσαι Τὸ συνελάσαι· ἀπὸ τοῦ ἐλάσαι κατὰ συγκοπήν ### ε 511 Ἐλπίς Παρὰ τὸ ἔλπω· ἢ παρὰ τὸ ἕλκω ἑλκὶς καὶ ἐλπὶς, ἡ ἕλκουσα ἡμᾶς. Ἐκ τοῦ ἐλπὶς γίνεται ἐλπίζω· ὁ μέλλων, ἐλπίσω. Ἐλπίδος· ὁ κανών· τὰ εἰς ΙΣ ὀξυνόμενα θηλυκὰ διὰ τοῦ ΔΟΣ κλίνεται. Ἰστέον ὅτι τὰ εἰς ΙΣ θηλυκὰ δισύλλαβα, εἰ μὲν βαρύνεται, ἐν τῇ συνθέσει ἀναβιβάζει τὸν τόνον· οἷον, πόλις, ἀκρόπολις· μῆτις, πολύμητις. Εἰ δὲ ὀξύνεται, εἰ μὲν θηλυκὰ μονογενῆ ὦσι, φυλάσσουσι τὸν τόνον· οἷον, νυχὶς, παννυχίς· αἰγὶς, καταιγίς. Εἰ δὲ ἐναλλάσσει τὸ γένος, εἰ μὲν ἐκτείνουσι τὸ ι, πρὸ μιᾶς ἔχει τὸν τόνον· οἷον, ἀκτὶς, χρυσάκτις ἥλιος· κνημὶς, εὐκνήμις· ἐξ οὗ ἐϋκνήμιδες. Εἰ δὲ συστέλλει τὸ ι, προπαροξύνεται· οἷον, πατρὶς, εὔπατρις· ἀσπὶς, ῥίψασπις ### ε 512 Ἐλυμαῖοι Ἔθνος· ἀπὸ Ἐλύμου υἱοῦ Ἀγχίσου, νόθου ὄντος καὶ ἐλθόντος εἰς Σικελίαν, καὶ ἀπ’ αὐτοῦ Ἐλύμη ἡ χώρα· καὶ Ἐλυμαῖος· τὸ θηλυκὸν, Ἐλυμαία ### ε 513 Ἔλυμος Σπέρμά τι ὃ ἕψοντες οἱ Λάκωνες ἤσθιον. Ἀριστοφάνης Νήσοις. Παρὰ τὸ ἕλος, ἔλυμος· χαίρει γὰρ ἐν ὑγροῖς τόποις καὶ ἐν ἕλεσι φύεσθαι ### ε 514 Ἔλυμα Μέρος τὶ τοῦ ἀρότρου ἐν τῷ μέσῳ, ἔνθα συμβάλλεται ὁ γύης τῷ ἱστοβοῆϊ. Παρὰ τὸ ἐλύειν, ὅ ἐστι καλύπτειν ### ε 515 Ἔλυτρον Κάλυμμα, ἐκπέτασμα, ἐνείλημα Ὁμοίως καὶ ἡ θήκη τοῦ τόξου. Καὶ πληθυντικῶς Σοφοκλῆς ἔλυτρα. Παρὰ τὸ εἰλῶ εἰλύω εἰλύσω, τὸ συνειλύω, γέγονεν εἴλυτρον καὶ ἔλυτρον ### ε 516 Ἐλύμην Ἰστέον ὅτι τὸ, Νῦν δ’ ἐλύμην τρὶς τόσσα πορών. Οὐκ ἔστιν εὐκτικὸν, ἀλλ’ ὁριστικὸν, μέσος ἀόριστος δεύτερος, ἀντὶ τοῦ ἐλυτρώθην. Ἐκωλύετο γὰρ εὐκτικὸν εἶναι· καὶ ἡ αἰτία πρόδηλος ### ε 517 Ἐλύσθη Ῥυμὸς δ’ ἐπὶ γαῖαν ἐλύσθη, Ἰλιάδος ψ. Εἰλύσθη, συνετρίβη, ἐξετάθη, καθερ πύσθη· οἱ δὲ, παρειλκύσθη, συνεστράφη μετὰ τῶν ἡνίων. Παρὰ τὸ ἐλεύθω, ἐλεύσθη καὶ ἐλύσθη. Ἐγὼ δ’ ὑπὸ γαστέρ’ ἐλυσθείς. Ἀντὶ τοῦ κατενεχθείς. Ἀπὸ τοῦ ἕλω, ἑλύω, ὡς ἕλκω, ἑλκύω ### ε 518 Ἐμβάδες Εἶδος ὑποδήματος· ἀπὸ τοῦ ἐμβαίνειν τοὺς πόδας ### ε 519 Ἔμβιον Τὸ στερρόν τε καὶ πρέμνον· ἔμβιοί τε αἱ ῥίζαι αἱ εἰς βάθος διϊκνούμεναι καὶ ἐμβεβηκυῖαι, ἀπὸ τοῦ βῶ ### ε 520 Ἐμβιβάξαντες Παρὰ Ἱππώνακτι, Ἀλλ’ αὐτίκ’ ἀλλήλοισιν ἐμβιβάξαντες. Ἀντὶ τοῦ ἐμβοήσαντες. Ἀπὸ τοῦ βάζω βάξω, βιβάξω· βιβάξας βιβάξαντος, καὶ ἐμβιβάξαντες ### ε 521 Ἐμβαδόν Ἰλιάδος ο, πεζῇ βαίνοντες· ἀπὸ τοῦ βάδην· ὅπερ ἀπὸ τοῦ βαίνω ### ε 522 Ἐμβριμώμενοι Μετὰ αὐστηρότητος ἐπιτιμῶντες. Ἀπὸ τοῦ ἐμβριμῶ. Τοῦτο ἀπὸ τοῦ βρίμος βριμῶ. Τοῦτο ἀπὸ τοῦ ΒΡΙ ἐπιτατικοῦ ### ε 523 Ἐμβραμένα Παρὰ Σώφρονι ἡ εἱμαρμένη, ὑπερθέσει τοῦ ρ· καὶ διὰ τὴν ἀσυνταξίαν, πλεονασμῷ τοῦ β. Καὶ Λάκωνες οὕτω λέγουσιν ### ε 524 Ἔμβρυον Ἀπὸ τοῦ ἔσω βρύειν, ὅ ἐστιν αὔξεσθαι· καὶ ### υ 1 ὑπέμβρυον τὸ ὑπὸ τῇ θηλαζούσῃ νεογνόν ### ε 525 Ἐμβύσαι Τὸ ἐνθεῖναι· τροπῇ τοῦ δ εἰς β· ἀπὸ τοῦ ἐνδύσαι ### ε 526 Ἐμβριθές Στιβαρὸν, βαρὺ, φοβερόν· ἀπὸ τοῦ ἐπιβαρεῖν ### ε 527 Ἔμβολος Παρὰ τὸ τὸν λαὸν ἐμβαίνειν ### ε 528 Ἔμεια Τόπος ἐστὶ πλησίον Μυκηνῶν· παρὰ τὸ ἐμῶ Ἔμεια, ὡς θάλλω Θάλεια. Λέγεται δὲ, ἐπειδὴ ἐκεῖ ἤμεσεν ὁ Κέρβερος ἀνελθὼν ἐκ τοῦ ᾅδου· ἢ ἐπειδὴ ἐκεῖ ἔμεσεν ὁ Θυέστης φαγὼν τὰ τέκνα αὐτοῦ ### ε 529 Ἐμεῖο Ἐκ τοῦ ἐμοῦ. Τὸ δὲ ἐμοῦ ποίου εἴδους; Πρωτοτύπου. Κατὰ πόσους τρόπους διαφέρει τοῦ παραγώγου; Κατὰ τρεῖς· ὅτι τὸ μὲν ἐμοῦ τὸ πρωτότυπον γίνεται κατὰ διάλυσιν ἐμέο καὶ ἐμεῖο καὶ ἐμεῦ· τὸ δὲ παράγωγον, οὐδόλως· καὶ ὅτι τὸ μὲν πρωτότυπον ἐγκλίνεται, τὸ καταρχὰς φωνῆεν ἀποβάλλον, οἷον, ἤκουσέ μου· τὸ δὲ παράγωγον, οὔτε ἐγκλίνεται, οὔτε τὸ καταρχὰς φωνῆεν ἀποβάλλει ### ε 530 Ἔμβιος Καλεῖται ἡ σηπεδὼν τοῦ ξύλου. Ἡ δὲ σηπεδὼν, ἡ ποιότης ἐστὶν ἡ ἐν αὐτῷ· καὶ εἰ μὲν εὖ ἔχει, τοῦ ἐκφῦσαι αἰτία γίνεται· εἰ δὲ κακῶς, τοῦ κατασαπῆναι ### ε 531 Ἐμβατεία Ἔστιν ἡ νυνὶ λεγομένη διὰ τοῦ δ ἐμβαδία· τὸ τὸν δανειστὴν ἐμβατεῦσαι, καὶ εἰσελθεῖν εἰς τὰ κτήματα τοῦ ὑποχρέου, ἐνεχυριάζοντα τὸ δάνειον ### ε 532 Εἶο Ἀντὶ τοῦ ἑαυτοῦ. Ἔστι γὰρ, ἐμοῦ, σοῦ, οὗ. Καὶ αὗται αἱ γενικαὶ γίνονται κατὰ διάλυσιν, ἐμέο, σέο, ἕο· καὶ ἐπειδὴ αἱ διαλελυμέναι γενικαὶ οὐδέποτε δύο φωνήεντα ἔχουσι μακρὰ ἢ βραχέα, ἀλλὰ τὸ μὲν ἓν μακρὸν, τὸ δὲ ἕτερον βραχὺ, τούτου χάριν ἐπλεόνασε τὸ ι ποιητικῶς, καὶ ἐγένετο ἐμεῖο, σεῖο, εἷο ### ε 533 Ἐμεῖο Ἐκ τοῦ ἐμὸς ἐμοῦ. Ἔστι δὲ ἡ ἀντωνυμία παράγωγος, εἴδους τῶν παραγώγων κτητικοῦ· σημαίνει δὲ τὸν κτήτορα καὶ τὰ κτήματα· καὶ διαλύσει τῆς ΟΥ διφθόγγου Ἰωνικῶς, ἐμέο· καὶ πλεονασμῷ τοῦ ι, ἐμεῖο. Ἐκ δὲ τοῦ ἐμέο συναιρέσει τοῦ ΕΟ εἰς τὴν ΕΥ δίφθογγον, ἐμεῦ Δωρικῶς· καὶ ἀποβολῇ τοῦ ε, μεῦ· ὡς τὸ, Κέκλυτέ μευ ### ε 534 Ἔμισα Πόλις Φοινίκης· τὸ ἐθνικὸν, Ἐμισαῖος. Καὶ ἔοικε κλίνειν τὰ Ἔμισα Διονύσιος ὡς τὰ Μέγαρα· ἡ δὲ νῦν χρῆσις θηλυκῶς. Ἀλλὰ πῶς τὸ Ἐμισαῖος ἀπὸ τοῦ οὐδετέρου γέγονεν; εἰ μή τις φαίη, ὥσπερ τὸ Γάδειρα Γαδειραῖος. Οἱ δὲ Ἔμεσα διὰ τοῦ ε· ὅθεν Ἐμεσηνὸς, ὡς τὸ Γέρασα Γερασηνός ### ε 535 Ἐμμαπέως Ἀπὸ τοῦ ἅμα, τοῦ σημαίνοντος τὸ ὁμοῦ καὶ ἐξαίφνης, καὶ τοῦ ἔπος, τοῦ σημαίνοντος τὸν λόγον, γέγονεν ἁμεπέως· καὶ κατὰ μετάθεσιν τῶν φωνηέντων, καὶ πλεονασμῷ τοῦ μ, ἐμμαπέως, οἱονεὶ ἅμα τῷ λόγῳ καὶ τῷ ἔργῳ, ἐσπευσμένως, ταχέως, ἢ προθύμως· Ὁ δ’ ἄρ’ ἐμμαπέως ἀπόρουσεν ### ε 536 Ἐμμενὲς ἀιεί Συνεχῶς, ἀδιαλείπτως, ἐπιμόνως. Μένω καὶ ἐμμένω, ἐμμενές ### ε 537 Ἔμμεναι Ἀπὸ ἐνεστῶτος· εἰμί· καὶ ὁ παρατατικὸς, ἦν· τὸ πληθυντικὸν, ἦμεν· Ἀλλ’ ὅπερ ἦμεν γενώμεθα. Ἡ μετοχὴ, εἲς, ἔντος· τὸ ἀπαρέμφατον, εἶναι· καὶ Δωρικῶς, ἔμμεναι. Εἰς τὸ ### ε 538 ἐπιμήνιον τὸ κατὰ μῆνα πλεονάζον αἷμα ταῖς γυναιξί· τροφὴ δὲ τὸ αἷμα γίνεται τοῖς βρέφεσιν ### ε 539 Ἔμμηροι Οἱ ἐπὶ ἐνέχυρα διδόμενοι φιλίας. Δημήτριος ἐν Σικελοῖς, Λακεδαιμόνιοί θ’ ἡμῶν τά τε τείχη κατέβαλον, καὶ οὓς ἔλαβον ἐμμήρους. Εἴρηται παρὰ τοὺς ὁμήρους, τοὺς ἐπὶ ὁμολογίᾳ τῆς εἰρήνης διδομένους παρ’ ἀλλήλων παῖδας· ἵν’ ᾖ, ὅμηροι καὶ ἔμμηροι ### ε 540 Ἔμμορε Σημαίνει τὸ ἔτυχεν, ἔλαχε. Παρὰ τὸ μορῶ, τὸ ἐπιτυγχάνω, μορήσω· ὁ δεύτερος ἀόριστος, ἔμορον· καὶ πλεονασμῷ ἑτέρου μ· τὸ δεύτερον, ἔμμορες. Ὅτι δὲ δεύτερος ἀόριστος ἐστὶ, δηλοῖ καὶ τὸ τρίτον τῶν πληθυντικῶν, ἔμμορον ἐκεῖνοι. Εἰ γὰρ ἦν παρακείμενος, ἐμμόρασιν εἶχεν εἶναι. Μείρω, μερῶ· μέσος παρακείμενος, μέμορα· καὶ καθ’ ὑπερβιβασμόν ### ε 541 Ἔμπα Σημαίνει τὸ ὅμως· καὶ ### ε 542 Ἔμπης σημαίνει β· ποτὲ μὲν ἔμπης σημαίνει ὅμως, ὡς τὸ, σὺ δὲ χαῖρε καὶ ἔμπης. Ποτὲ δὲ ὁμοίως, ἢ ἐπίσης, ὡς τὸ, Ἔμπης ἐς γαῖάν τε καὶ οὐρανὸν ἵκετ’ ἀϋτμή ### ε 543 Ἐμπάζομαι Καὶ ἐμῶν ἐμπάζεο μύθων Σημαίνει τὸ ἐπιστρέφομαι, φροντίζω, ἐντίθεμαι, λόγον ποιοῦμαι. Παρὰ τὸ ἔμπης. Ἢ παρὰ τὸ ἔμπαιος· τὸ δὲ ἀπὸ τοῦ ἐμπάσσειν. Τὰς γὰρ βουλὰς δοκοῦμεν ὡς πάσσειν τῇ διανοίᾳ. Ἐμπάσσω· καὶ Αἰολικῶς, ἐμπάζω. Τὰ γὰρ δύο ΣΣ εἰς ζ τρέπουσιν Αἰολεῖς· τὸ γὰρ ἐπιπλήσσω, ἐπιπλάζω. Σαπφὼ, Τὸν δ’ ἐπιπλάζοντ’ ἄνεμοι φέροιεν ### ε 544 Ἔμπαιος Ὁ ἔμπειρος· Κακῶν ἔμπαιος ἀλήτης. Οἱ μὲν, παρὰ τὸ ἔμπειρος, ἄρσει τοῦ ρ, καὶ τροπῇ τοῦ ε εἰς α, ὡς τὸ δεινὸς, αἰνός· οἱ δὲ, παρὰ τὸ ἀΐω, ἄϊος· καὶ ἐν συνθέσει, ἐπάϊος· εἶτα κατὰ πλεονασμὸν τοῦ μ, καὶ συναιρέσει, ἔμπαιος, ὁ αἰσθανόμενος. Ἢ παρὰ τὸ ἐμπάζεσθαι, τὸ φροντίζειν. Ἢ παρὰ τὸ ἔμπεδος, ὁ βέβαιος ### ε 545 Ἔμπεδον Ἑδραῖον, ἰσχυρόν· ἐκ τοῦ πέδον ἡ γῆ· πρὸς ἀντιδιαστολὴν τῶν ἐν τῇ θαλάσσῃ· ὅθεν καὶ ### ε 546 ἐμπεδῶς ἐπίρρημα. Ἢ ἀπὸ τῶν ἐν πεδίῳ θεμελίων κειμένων. Ἐκ τοῦ πέδον γίνεται ῥῆμα πεδῶ, καὶ ἐμπεδῶ, τρίτης συζυγίας. Τὰ μὲν ὀμωμοσμένα τοῖς ἔργοις αὐτοῖς ἐμπεδῶσαι. Ἀντὶ τοῦ βεβαιῶσαι, ἐνισχύσαι, ἀσφαλίσασθαι, ἑδραιῶσαι. Καὶ ### ε 547 ἔμπεδον τὸ βέβαιον. Τὸ δὲ πέδον, παρὰ τὸ ἕω, τὸ καθέζομαι, ἕδον καὶ πέδον· ἢ παρὰ τὸ ἕζω, τὸ καθέζομαι, ἕζον καὶ πέδον ### ε 548 Ἐμπελάτειρα Ἡ ἑταίρα· ἀπὸ τοῦ ἐμπελάζειν πᾶσι. Καλλίμαχος, Τοὺς αὐτῷ σκοτίους ἐμπελάτειρα τέκεν Γυνή ### ε 549 Ἐμπελαδόν Σημαίνει τὸ πλησίον, ἢ τὴν γονήν· παρὰ τὸ πελάζω ### ε 550 Ἐμπέραμος Παρὰ τὸ πεῖρα, ἐμπείραμος, καὶ ἐμπέραμος· σημαίνει δὲ τὸν ἔμπειρον ### ε 551 ἐμπορπώσασθαι Ἀπὸ τῆς περόνης γίνεται περονῶ. Ἀντὶ τοῦ πόρπῃ, βελόνῃ, συλλαβεῖν ### ε 552 Ἐμπεφυυῖα Ἰλιάδος α, ἀντὶ τοῦ ἐμπλέξασα τὰς χεῖρας, ἰσχυρῶς κρατοῦσα· Ὡς ἔχετ’ ἐμπεφυυῖα. Καὶ ### ε 553 ἐμπεφύασι. Φῦμι τὸ προσπελάζω· ὁ μέλλων, φύσω· ὁ παρακείμενος, πέφυκα· ἡ μετοχὴ, πεφυκώς· ἀποβολῇ τοῦ συμφώνου, πεφυώς· καὶ τὸ θηλυκόν ### ε 554 Ἔμπλην Πλησίον, ἐγγύς. Παρὰ τὸ πέλω ῥῆμα τὸ πλησιάζω, συγκοπῇ πλῶ· καὶ συνθέσει, ἐμπλῶ· καὶ ἔμπλην· Βοιωτῶν δ’ ἔμπλην ἐπ’ ἀριστερὰ θωρήσσοντο ### ε 555 Ἔμπορος Ὁ πραγματευτής· καὶ ὁ τόπος αὐτὸς ### ε 556 ἐμπόριον λέγεται, ὁ κατάβολος· ὁ ναύλου πλέων ἐπ’ ἀλλοτρίας νεὼς, ἢ πραγματείας· ἤγουν, ὁ διὰ παντὸς τοῦ βίου τὴν πορείαν ποιούμενος ### ε 557 Ἐμπολεμῶσαι Τὸ ἐχθροὺς ποιῆσαι, ἢ ἐπὶ πόλεμον τινὰς παροξύναι ### ε 558 ἐκπολεμῆσαι δέ ἐστι τὸ ἐκπορθῆσαι ### ε 559 Ἐμποδών Θουκυδίδης, ἀντὶ τοῦ προχείρως. Φησὶ γὰρ, Τὰς ἐμποδὼν αἰτίας μόνον ἐπισκοπεῖν. Λυκοῦργος ἐν τῷ κατὰ Λυκόφρονος ἀντὶ τοῦ φανερόν· Πλάτων δὲ ἀντὶ τοῦ ἐν μέσῳ· Ἰσαῖος ἀντὶ τοῦ ὑπόγυον καὶ ἐν χερσίν· Ἀλλὰ τὸ πρωϊνὸν, ὦ ἄνδρες Ἀθηναῖοι· τουτὶ γὰρ παντελῶς ἐμποδών ἐστιν. Ἐχρήσατο δὲ τῇ λέξει Ἱεροκλῆς τε καὶ ἄλλοι ἀντὶ τοῦ ἐμποδίου ἐν δευτέρῳ Φιλοσοφουμένων περὶ τῶν φιλοσόφων· Τίς γὰρ αὐτῶν οὐχὶ καὶ ἔγημεν καὶ παῖδας ἀνείλατο, καὶ οὐσίας ἐπεμελήθη, μηδενὸς ἐμποδὼν ὄντος. Ἀντιφῶν δὲ, τοὺς ἐμπεσόντας. Λέγει γὰρ, Τοὺς ἐμποδὼν ἐκολάσατε ### ε 560 Ἔμπουσα Φάντασμα δαιμονιῶδες, ὑπὸ τῆς Ἑκάτης πεμπόμενον· ὃ δοκεῖ πολλὰς μορφὰς ἀλλάσσειν. Ἔμπουσα δὲ, παρὰ τὸ ἐμποδίζειν· ἢ ἀπὸ τοῦ τὸν ἕτερον πόδα χαλκοῦν ἔχειν· ἢ ὅτι ἀπὸ σκοτεινῶν τόπων ἐφαίνετο τοῖς μυουμένοις. Ἐκαλεῖτο δὲ αὕτη καὶ Ὀνοπόλη. Ἄλλοι δὲ λέγουσιν, ὅτι φάντασμα ἦν τῆς Ἑκάτης τοῖς δυστυχοῦσι φαινόμενον ### ο 21 ὅτι ἔμπουσα ψιλοῦται· εἰ καὶ δοκεῖ παρὰ τὸ ἕνα συγκεῖσθαι ### ε 561 Ἐμποίνιμος Τουτέστιν ἔνοχος ποινῇ· οἷον ἐφ’ οἷς ἥμαρτε δοὺς τιμωρίαν. Καὶ ### π 27 ποινὴ λέγεται ἡ ἐπὶ φόνῳ δρασθεῖσα κόλασις ### ε 562 Ἐμπύρευμα Κυρίως λείψανον πυρὸς ἐναπομεῖ ναν τῇ σποδιᾷ· καταχρηστικῶς καὶ ἐπὶ λειψάνου· ὡς φέρε εἰπεῖν, γνώσεως, ἀρετῆς ἢ κακίας, μνήμης ### ε 563 Ἐμπυρίζω Ἐκ τοῦ πῦρ πυρὸς, πυρίζω καὶ ἐμπυρίζω ### ε 564 Ἐμφορῶ Πρώτη συζυγία. Παρὰ τὸ ἐμφέρω γίνεται ἔμφορος, ὁ ἐν αὐτῷ φέρων τί· ἐξ αὐτοῦ, ἐμφορῶ· ἡ μετοχὴ, ἐμφορῶν ἐμφοροῦντος· καὶ τὸ οὐδέτερον, τὸ ἐμφοροῦν, ἤγουν τὸ πληροῦν ### ε 565 Ἐμῶ Τὸ τὴν τροφὴν ἐκβάλλω. Ἀριστοφάνης, Δότε μοι λεκάνην, ἵν’ ἐξεμέσω. Ἀπὸ τοῦ ἕω, τὸ ἀφίημι, κατὰ πλεονασμὸν τοῦ μ, ἐμῶ, ὡς ὁρῶ, ὁρμῶ· τίω, τιμῶ ### ε 566 Ἐμὠκυμόρῳ Ἐμῷ ὠκυμόρῳ· καὶ ἐκθλίβεται τὸ ι τῆς ἐμῷ ἀντωνυμίας, διὰ τὸ μηδέποτε γίνεσθαι κρᾶσιν τοῦ ι μέσου ὄντος· καὶ λοιπὸν κιρνᾶται τὰ δύο ΩΩ εἰς ω, καὶ γίνεται ἐμὠκυμόρῳ, χωρὶς τοῦ ι ### ε 567 Ἐναγίζειν Τὸ χοὰς ἐπιφέρειν ἢ θύειν τοῖς κατοιχομένοις, ἢ φονεύειν ### α 2434 ἄγος γὰρ τὸ μίασμα· ἐνάζω δὲ, τὸ λιτανεύω πρὸς τοῖς ναοῖς. Ἢ ἐναγίζειν, τὸ κατακαίειν· ἀπὸ τοῦ ἁγίζειν ### ε 568 ἐναβρύνεσθαι μέγα φρονεῖν, καυχᾶσθαι. Τοῦτο παρὰ τὸ ἀβρὸς ὁ κοῦφος ### ε 569 Ἔναγχος Ἀρτίως· πρὸ μικροῦ, ἢ πρὸ ὀλίγου, ἐν τῷ ἔγγιστα παρελθόντι χρόνῳ. Παρὰ τῆς ἀγχοῦ γενικῆς, ἄγχος· καὶ συνθέσει, ἔναγχος. Ἢ πρῴην, προσφάτως, ἐγγύς ### ε 570 Ἐναλλάξ Ὡς παρὰ τὸ μίχω μίξω μὶξ καὶ ἐπιμὶξ, οὕτως καὶ παρὰ τὸν ἀλλάξω μέλλοντα ἀλλὰξ καὶ ἐναλλάξ ### ε 571 Ἐναλίγκιος Ὅμοιος, παραπλήσιος. Ὡς παρὰ τὸ πήσσω γίνεται πάγιος, ἁρμόζω ἁρμόδιος, οὕτως παρὰ τὸ εἴκω, τὸ ὁμοιῶ, εἴκιος· καὶ ἐπειδὴ πολλάκις τὰ τοιαῦτα διὰ χρείαν μέτρου ἀποβάλλει τῆς ΕΙ διφθόγγου τὸ ε, οἷον, Εἴκελος ἀστεροπῇ, καὶ, Τῷδ’ ἴκελος, Τρώων κατέδυ πόλιν, τούτου χάριν καὶ τοῦτο ἀποβάλλει τὸ ε, καὶ γίνεται ἴκιος καὶ ἐνίκιος· καὶ προσελθούσης τῆς ΑΛ συλλαβῆς μετὰ τοῦ γ, διὰ τὰ ἐπάλληλα βραχέα, γέγονεν ἐναλίγκιος ### ε 572 Ἐναπήρεισται Ἐντετίναχεν. Εἴρηται ἀπὸ τοῦ διατεινομένους ἐμπίπτειν ### ε 573 Ἐναποψύχειν Παρὰ Ἡσιόδῳ τὸ ἀποπατεῖν καὶ ἀποφυσᾶν, παρὰ τὸ ψύχω· παρ’ Ὁμήρῳ, τὸ λειποθυμεῖν, παρὰ τὸ ψυχὴ, ὡς τὸ, Εἷλεν ἀποψύχοντα πολύτλας δῖος Ὀδυσσεύς ### ε 574 Ἐναίρω Παρὰ τὸν ἄρην, τὸν πόλεμον, γίνεται ἐναίρω, τὸ φονεύω· ἢ παρὰ τὸ ἔνω, τὸ φονεύω· ὅθεν καὶ Ἐνυὼ, καὶ Ἐνυάλιος. Τὸ δὲ ἔνω, παρὰ τὸ ἕλω, τὸ φονεύω· ἐξ οὗ, εἷλε καὶ ἀνεῖλε ### ε 575 ἐναρίζειν δὲ κυρίως μὲν τὸ σκυλεύειν ### ε 576 ἔναρα γὰρ τὰ σκύλα· καταχρηστικῶς δὲ, ἀναιρεῖν ### ε 577 Ἔναρα Σκύλα, λάφυρα, κυρίως δὲ τὰ πολεμικὰ ὅπλα, ὡς ἐπὶ θώρακος καὶ περικεφαλαίας καὶ κνημίδος· ἐκ τοῦ αἴρω, τὸ λαμβάνω τὰ βασταζόμενα, ὡς τὸ, φέροι δ’ ἔναρα βροτόεντα. Τὰ ἀπὸ τοῦ πολέμου λαμβανόμενα. Ἢ παρὰ τὸ ἀρῶ, τὸ ἁρμόζω, ἃ ἥρμοσται τοῖς σώμασιν ### ε 578 Ἐναρίζοι Ἀντὶ τοῦ φονεύοι· ἐκ τοῦ ἐναρίζοιμι εὐκτικοῦ, τὸ τρίτον. Ἐκ τοῦ ἐναίρω, ἐναρίζω. Σημαίνει δὲ τρία· τὸ φονεύω, καὶ τὸ ἀπολαμβάνω· κυρίως δὲ τὸ σκυλεύειν· ἀπὸ τοῦ ἐναρηρότα σώματα ἀφαιρεῖσθαι ### ε 579 Ἐνάρφορος Πολεμική· ἀπὸ τοῦ φέρειν τὰ ἔναρα, ἢ τοὺς ἄνδρας φονεύειν ### ε 580 Ἐναργές Σαφὲς, καὶ πρὸ ὀφθαλμῶν ### ε 581 Ἐνάργεια Ἡ τῶν λόγων λευκότης καὶ φανότης· ἀργὸν γὰρ τὸ καθαρόν· ἐνέργεια δὲ καὶ ἡ ἐν τοῖς λόγοις ταχυτής ### ε 582 Ἔναυλον Οὐ πρὸ πολλοῦ ἐνηχούμενον ἢ μνημονευόμενον, ἀλλ’ ἔτι ἐνηχούμενον. Αὐλὸς γὰρ πᾶν τὸ στενὸν καὶ ἐπίμηκες· τοιοῦτος δὲ καὶ ὁ τῶν ὤτων τόπος ### ε 583 Ἔναυλος Ἔνηχος, ἔμπνους. Σημαίνει δὲ καὶ ῥοῦν καὶ χαράδραν καὶ χειμάρρουν· καὶ ### ε 584 ἐναυλιζόμενον ἀντὶ τοῦ ἐνοικοῦντα· καὶ ### ε 585 ἐναύλους τοὺς χειμερινοὺς ποταμοὺς, παρὰ τὸ ἐπιμήκεις εἶναι ὡς αὐλούς· αὐλὸς γὰρ ἢ ἐπιμήκης παράτασις· οἷον, αὐτίκα δ’ αὐλὸς ἀνὰ ῥῖνας παχὺς ἦλθεν αἵματος ἀνδρομέου. Καὶ, τάχα κεν πλήσειαν ἐναύλους ### ε 586 Ἐναυλήματα Ἄλφιτα οἴνῳ καὶ ἐλαίῳ δεδευμένα. Ἔνιοι δὲ καὶ αὐτὰ καθ’ αὑτὰ ἄλφιτα ἐναυλήματα προσαγορεύουσιν ### ε 587 Ἔναυσμα Ἐμπύρευμα, σποδιὰ πυρὸς, ὑπέκκαυμα· ἀπὸ τοῦ αὔω, τὸ καίω. Ὁ ἅγιος Βασίλειος, Εἰ οὖν βλέμμα τοσούτου πυρὸς ἔναυσμα γίνεται, ἀκούωμεν τοῦ ὑποφωνοῦντος, Οἱ ὀφθαλμοί σου ὀρθὰ βλεπέτωσαν· καὶ τὰ βλέφαρά σου νευέτω δίκαια ### ε 588 Ἔνδεια Τὰ ἐλλείποντα μιᾷ συλλαβῇ κατὰ τὸ θηλυκὸν διὰ τῆς ΕΙ διφθόγγου γράφεται· ἐνδεὴς, ἐνδεΐα, καὶ ἔνδεια· ἀδεὴς, ἀδεΐα, καὶ ἄδεια. Ἢ ὡς εὐκλεὴς εὐκλεΐα, καὶ κατὰ κρᾶσιν εὔκλεια, οὕτως καὶ ἐνδεὴς ἐνδεΐα, καὶ ἔνδεια ### ε 589 Ἔνδεια Ἔστι δέα ἐκ τοῦ δέω, τὸ χρῄζω· κατὰ πλεονασμὸν τοῦ ι, δεία· καὶ μετὰ τῆς ἐν προθέσεως, ἔνδεια. Ἐξ αὐτοῦ ῥῆμα, ἐνδέω· ἡ μετοχὴ, ἐνδέων· καὶ τὸ οὐδέτερον, τὸ ἐνδέον. Καὶ ἀπὸ μετοχῆς παρήχθη εἰς ὄνομα ### ε 590 Ἐντελέχεια Σημαίνει τὸ ἀεὶ ὄν· παρὰ τὸ ἐντελῶς ἔχειν ### ε 591 Ἐνδελεχεστάτης Συνεχεστάτης καὶ ἀδιαλείπτου ### ε 592 Ἐνδελεχῶς Τὸ συνεχῶς. Παρὰ τὸ ἐνδέχομαι γίνεται ὄνομα ἐνδεχής· καὶ πλεονασμῷ τῆς ΛΕ συλλαβῆς, ἐνδελεχής· καὶ ἐνδελεχῶς, ἐπίρρημα ### ε 593 Ἕνδεκα Κληρωτοὶ ἄρχοντες ἦσαν οὗτοι, προεστηκότες τοῦ δεσμωτηρίου καὶ τοὺς ἀπαγομένους κακούργους ἐπὶ θάνατον παραλαμβάνοντες ἐζημίουν· τοὺς δὲ ἀμφισβητοῦντας εἰσῆγον εἰς τὸ δικαστήριον· καὶ τὸ γνωσθὲν περὶ αὐτῶν ἔπραττον. Εἰσῆγον δὲ καὶ τὰ ἀπογραφόμενα χωρία, οἰκίας· καὶ τὰ δημόσια εἶναι δόξαντα παρεδίδουν τοῖς πολίταις. Εἰσῆγον δὲ ἐνίας ἐνδείξεις. Ῥητορική ### ε 594 Ἑνδέκατος Ἐκ τοῦ εἷς ἑνὸς, τὸ οὐδέτερον, ἕν· καὶ μετὰ τοῦ δέκα, γίνεται ἑνδέκατος ### ε 595 Ἐνδεξιᾷ Σὺν τῷ ι, τοπικὸν καὶ περισπώμενον· ὅταν δὲ ᾖ προπαροξύτονον, ἄνευ του ι, ἀντὶ τοῦ ἐπιδεξίως. Ἢ ὡς αἴσια καὶ καλά ### ε 596 Ἔνδυνε Ἐκ τοῦ δύω, δύνω· ἔδυνον, ἔδυνες· τὸ τρίτον, ἔδυνε. Καὶ οἱ Ἴωνες αὐξήσεις οὐ δέχονται. Μετὰ τῆς ἐν, ἔνδυνε ### ε 597 Ἔνδειξις Εἶδος δίκης δημοσίας, ὑφ’ ἣν τοὺς ἐκ τῶν νόμων εἰργομένους τινῶν ἢ τόπων ἢ πράξεων, εἰ μὴ ἀπέχοιντο αὐτῶν, ὑπῆγον εἰς τὸ δικαστήριον, καὶ ἐδείκνυον εἶναι. Δημοσθένης κατὰ Ἀριστογείτονος ### ε 598 Ἔνδημος Ὁ μὴ ἀποδημῶν ### ε 599 ἐπίδημος δὲ, ὁ ἐπιδημῶν ξένος. Καὶ παρὰ Ἀριστοφάνει ἐν Νήσοις, ἀλλ’ οὐ τυγχάνει ἐπίδημος ὤν. Λέγεται δὲ περὶ τοῦ Ποσειδῶνος, ὅτι οὐκ ἐπιδημεῖ Ἰσθμοῖ. Κυρίως ἔστιν εἰρημένον. Οὐχ οὕτω γὰρ Ἴσθμιος ὁ θεὸς, ὡς διαπαντὸς ἐκεῖ διατρίβειν ### ε 600 Ἔνδιος Ἡ μεσημβρία, ἤγουν ὁ μεσημβρινὸς καιρός· παρὰ τὸ ἐνδεῖν καὶ ἐλαττοῦσθαι τὴν ἡμέραν. Ἢ παρὰ τὸ ἰδίω, τὸ ἱδρῶ, γέγονεν ἐνίδιος, καὶ ἔνδιος ### ε 601 Ἐν δίκηι Ἀντὶ τοῦ δικαίως, καὶ κατὰ τροπήν ### ε 602 Ἔνδινα Τὰ ἔντερα, οἱονεὶ ἔνινά τινα ὄντα, τὰ ἔντοσθεν τῶν ἰνῶν, ἢ ἁπλῶς τῶν μελῶν. Ἢ παρὰ τὸ ἐντὸς εἶναι τῶν ὅπλων. Γράφεται δὲ διὰ τοῦ ι, ὡς ἀνθρώπινος. Ἔνδινος γάρ ### ε 603 Ἐνδίνοισιν Ἐν τοῖς ἐγκάτοις. Ἔστιν ἡ δίνη, ὃ σημαίνει τὴν συστροφήν· καὶ τὸ οὐδέτερον, τὸ δῖνος, τοῦ δίνους, τοῖς δίνεσι· καὶ κατὰ μεταπλασμὸν, δίνοισιν. Ἢ τὸ δῖνον τοῦ δίνου, δίνοις καὶ δίνοισι· καὶ γὰρ τὰ ἔγκατα ἀεὶ συστρέφονται. Ψαύσῃ δ’ ἐνδίνων διά τ’ ἔντεα καὶ μέλαν αἷμα, Ἰλιάδος ψ, τουτέστι τῶν ἐντὸς τῶν ὅπλων· ἀπὸ τοῦ ἐντείνεσθαι αὐτὰ τῷ θώρακι καὶ τοῖς λοιποῖς ὅπλοις. Οἱ δὲ ἀποδιδόντες ἐντέρων, ἀγνοοῦσιν· οὐ γὰρ μέχρι θανάτου μονομαχοῦσιν ### ε 604 Ἐνδρομίδες Ὑποδήματα· Ἀττικῶς εἴρηνται, παρὰ τὸν δρόμον, τὰ εἰς τὸν δρόμον ἐπιτήδεια ### ε 605 Ἐνδυκέως Παρὰ τὸ ἐνδίκως. Οὕτως καὶ ἐνδυκέως τὸ φιλοτίμως καὶ ἀξίως, ἐπιμελῶς, μετ’ ἐπιμελείας καὶ ἐπιστροφῆς ### ε 606 Ἐνέδρα Παρὰ τὸ ἕζω, τὸ καθέζομαι, ἕδρα καὶ ἐνέδρα, ἐν ᾗ κάθηνταί τινες, μέχρις ἂν ἕλωσι τούτους, οἷς ἂν ἐπιβουλεύωσιν ### ε 607 Ἕδρα σημαίνει τὴν καθέδραν, καὶ τὸ μέρος τοῦ σώματος. Ὡς παρὰ τὸ αἴθω αἶθρα, καὶ χύω χύτρα, οὕτως ἕζω ἕδρα, ἐν ᾗ καθήμεθα, ἢ δι’ ἧς καθήμεθα. Παρ’ αὐτὸ δὲ καὶ ἐνέδρα· ἐγκαθίζοντες γὰρ λοχῶσιν ### ε 608 Ἔνδοξος Παρὰ τὸ ἐν ἑαυτῷ τὴν δόξαν ἔχειν ### ε 609 Ἐνεῖκαι Σημαίνει τὸ ἐνέγκαι· ἔστι γὰρ Ἰωνικόν. Παρὰ τὸ ἐνέκω ἐνέξω· πλεονασμῷ τοῦ ι, ἐνείκω, ἤνεικα· καὶ τὸ ἀπαρέμφατον, ἐνεῖκαι. Ὁ ἀόριστος, ἤνεξα· ὁ δεύτερος ἤνεκα· καὶ πλεονασμῷ τοῦ ν καὶ τροπῇ ἤνεγκα· καὶ ὥσπερ ἀπὸ τοῦ αἰεὶ γίνεται αἰὲν, τροπῇ τοῦ ι εἰς ν, οὕτως καὶ παρὰ τὸ ἐνείκω γίνεται ἐνέγκω διὰ τοῦ γ ### ε 610 Ἔξεισι Ταῦτα εἰ μὲν δασύνεται, δύο μέρη λόγου εἰσὶ, καὶ ἔχει τὸ ἓν καὶ τὸ ἓξ ἀριθμητικόν· εἰ δὲ ψιλοῦται, ἓν μέρος λόγου εἰσὶ, καὶ ἔχει τὸ ἐν ἐξ, προθέσεις ### ε 611 Ἔνειμεν Σημαίνει τὸ ὑπάρχομεν· τρίτην δὲ ἀπὸ τέλους ἔχει τὴν ὀξεῖαν. Τὸ γὰρ ἁπλοῦν αὐτοῦ εἰμέν ἐστί. Πᾶν δὲ ῥῆμα ὀξύτονον ἐν τῇ συνθέσει βαρύνεται ### ε 612 Ἔνεσαν πεντήκοντ’ ἔνεσαν θάλαμοι ἀντὶ τοῦ ὑπῆρχον. Εἰμὶ, τὸ ὑπάρχω· ὁ παρα τατικὸς, ἦν· τὸ πληθυντικὸν, ἔμεν, ἔτε, ἔσαν, καὶ ἔνεσαν ### ε 613 Ἐνείρω Ἐμπερονήσω, συναρμόσω, συμπλέξω, συνάψω. Εἴρω οὖν παρὰ τὸ ἄρω, τὸ ἁρμόζω, τροπῇ τοῦ α εἰς ε, καὶ πλεονασμῷ τοῦ ι. Εἴρω· ὁ μέλλων, ἐρῶ· ὁ ἀόριστος, εἶρα· καὶ συνεῖρα, καὶ παρενεῖρα, τὸ συνέβαλον, συνέπλεξα ἐμαυτόν. Ἰστέον ὅτι ἔν τισι τῶν ἀντιγράφων τὸ ἐνεπείρουν ἐπένθεσιν τοῦ ε ἔχει, ὡς ἐνεποίουν· ἐν τοῖς πλείστοις δὲ οὐκ ἔχει τὴν τοῦ ε ἐπέκτασιν· ἠμπείρου γὰρ πιττουργὸς καὶ στυππιοποιὸς, καὶ ἐνείρων τῷ ῥαιστῆρι τὸν στελεόν ### ε 614 Ἔνερσις Συμπλοκή. Παρὰ τὸ εἴρω, τὸ συμπλέκω, πλεονασμῷ τοῦ ς, εἴρσω, εἶρσις, καὶ ἔνερσις, καὶ ἐνέρσει ### ε 615 Ἐνεργμός Τὸ δ’ αὐτὸ καὶ ### ε 616 ἔνερξις · κροῦμα κιθαριστικόν· Εὐφρόνιος δὲ τὸν ἐν μέσῳ τῇ κιθάρᾳ πασσαλίσκον, δι’ οὗ ἡ χορδὴ διήρτηται. Φρύνιχος Κόννῳ· Τὶ δαὶ τὸν ἐνεργμόν. Κροῦμα, διάσχεσιν. Ῥητορική ### ε 617 Ἔνεροι Οἱ νεκροί· ἀπὸ τοῦ ἐν τῇ ἔρᾳ κεῖσθαι, ὅ ἐστιν ἐν τῇ γῇ· τουτέστιν ἐν τῇ γῇ ὄντες ### ε 618 Ἐνερόχρωτες Νεκρόχρωτες, νεκροῦ χροιὰν ἔχοντες· καὶ, ἄναξ ἐνέρων Ἀϊδωνεύς. Τουτέστι, τῶν νεκρῶν ### ε 619 Ἔνερθεν Ὑπένερθεν· δύο μέρη λόγου· ὑπὸ, πρόθεσις· ἔνερθεν, ἐπίρρημα τοπικόν. Γίνεται ἐκ τοῦ ἔνερος ἐνέρου, ὃ σημαίνει τὸν νεκρόν. Ἐξ αὐτοῦ ἐνέροθεν· καὶ συγκοπῇ, ἔνερθεν· ἢ παρὰ τὸ ἔρα ἔρερθεν καὶ ἔνερθεν· καὶ κατὰ ἀφαίρεσιν τοῦ ε, νέρθεν ### ε 620 Ἐνέρτερος Κατώτερος· ἀπὸ τοῦ ἔνερθεν, ἐνέρθερος, καὶ ἐνέρτερος ### ε 621 ἐνετήϊος παρὰ Παφλαγόσι· τοῖσι δ’ Ἐνετήϊος ἐμβασίλευεν πρῶτα Πέλοψ. Περὶ Παφλαγονίαν δοκεῖ Πέλοψ κατῳκηκέναι· ὅθεν καὶ Ἐνετήϊον αὐτὸν εἶπεν. Ἐνετοὶ γὰρ οἱ Παφλαγόνες οἱ Λυδοί ### ε 622 Ἐνετῇσι Χρυσείῃς δ’ ἐνετῇσι κατὰ στῆθος περονᾶτο. Ταῖς περόναις· διὰ τὴν Ἀθηνᾶν ### ο 22 Ὅτι κατὰ τὸ στῆθος ἐπερονῶντο, οὐχ ὡς ἡμεῖς κατὰ τὴν κλεῖδα τοῦ ὤμου. Δασύνεται δὲ τὸ ἑνέτῃσιν· ἀπὸ τοῦ ἐνίεσθαι τοῖς ἱματίοις, ὅ ἐστιν ἐμπορποῦσθαι καὶ ἐμβάλλεσθαι πρὸς τὸν πέπλον. Σημαίνει δὲ τὰς περόνας· καὶ γίνεται παρὰ τὸ ἵημι, τὸ πέμπω· ὁ μέλλων, ἥσω· ὁ παρακείμενος, εἷκα· ὁ παθητικὸς, ἕμαι, ἕσαι, ἕται. Ἑτὸς, καὶ ἄφετος· τὸ θηλυκὸν, ἐτὴ, καὶ ἐνετή ### ε 623 Ἐνεκολλήβασε Κατέπιεν. Ἴσως ἀπὸ τοῦ κόλου καὶ τοῦ βύσαι ### ε 624 Ἐνεούρησεν Ἀπὸ τοῦ οὔρησεν, ἐούρησε· καὶ ἐν συνθέσει, ἐνεούρησεν. Ζήτει ### ε 625 ἐγγύης καταβολήν Καταδικασθέντων τινῶν δημοσιεύεσθαι τὰς οὐσίας, εἰ λέγοιεν τινὲς ὡς εἴησαν δανεισταὶ τῶν δημευομένων, ἀπογράφεσθαι τούτους ἐκέλευον, πότε καὶ πόσον ἐδάνεισαν ἀργύριον· ὅπερ ἔλεγον ### ε 626 ἐνεπισκήψασθαι · εἰ μέντοιγε παρίστων ἐγγυητὰς τοῦ μὴ ἂν διαψεύσασθαι περὶ τοῦ δανείσματος οἱ δανείσαντες, τοῦτο ### ε 627 ἐγγύης καταβολὴν ἔλεγον. Ἐξῆν δὲ τῇ γυναικὶ πρῶτον τὴν ὀφειλομένην προῖκα ζητεῖν, καὶ τῷ δανειστῇ τὸ ὄφλημα. Ἀποδεικνύντες ὃ ἔλεγον, ἀπελάμβανον τὰ ὀφειλόμενα. Ἐκαλεῖτο οὖν τοῦτο ### ε 628 Ἐνεός Ὁ ἄφωνος· ἀπὸ τοῦ τὴν ἰωὴν παρ’ ἑαυτῷ ἔχειν· ἢ ὁ διὰ μωρίαν λήθαργος καὶ ἀμνήμων· ἀφ’ οὗ καὶ ### ε 629 ἐνεάζειν λέγουσι τοὺς διὰ μωρίαν περιβλέποντας ### ε 630 Ἐνέχυρον Τὸ εἰς ἀσφάλειαν ἀντάλλαγμα· ἀπὸ τοῦ ἔχω, τὸ κρατῶ, ἔχυρον καὶ ἐνέχυρον ### ε 631 Ἐνεχελιδώ Τόπος Ἀθήνῃσι σταδίων ὀκτὼ, ἐν ᾧ αἱ ἱπποδρομίαι· ἀπό τινος Ἐχέλου ### ε 632 Ἕνη καὶ νέα Ἡ τριακοστὴ τοῦ μηνὸς ἡμέρα παρὰ Ἀθηναίοις· ἢ ἡ τριακὰς τῆς σελήνης· ἐπειδὴ τῆς σελήνης συμβαίνει τοὺς δύο μῆνας ἡ ἐννάτη ἡμέρα ὡς ἔγγιστα εἶναι, καὶ τὴν τριακοστὴν ἡμέραν ὑπάρχειν καινήν· Καὶ κελεύειν νῦν μὲν ἥκειν εἰς ἑσπέραν, αὖθις δὲ ἕνης· ἢ ἐφ’ ἕνης ### ε 633 Ἐνήνοχα Ἀπὸ τοῦ ἐνέχω, ὁ μέλλων, ἐνέξω· ὁ παρακείμενος, ἤνεχα· ὁ μέσος, ἤνοχα· καὶ ὁ Ἀττικὸς, ἐνήνοχα ### ε 634 Ἐνηλύσια Εὐκίνητα· καὶ ### η 7 ἤλυσιν τὴν ἔλευσιν. Αἰσχύλος ἐν Ἀργείοις, Καπανεύς μου καταλείπεται λοιποῖς ἀκέραυνος ἀρούρων ἐπηλυσίων ἀπέλιπεν. Οἱ δὲ, τὰ κατασκηφθέντα. Οὕτως εἰς τὸ Ῥητορικόν· εἰς δὲ τοὺς Ἐτυμολόγους εὗρον ### ε 635 Ἐνηλύσια Ἐνηλύσια λέγεται εἰς ἃ κεραυνὸς εἰσβέβηκεν· ἃ καὶ ἀνατίθεται Διῒ καταιβάτῃ, καὶ λέγεται ἄδυτα καὶ ἄβατα ### ε 636 Ἐνηής Ὁ πρᾶος καὶ προσηνὴς καὶ ἡδύς· παρὰ τὸ ἥδω ἥσω· ἢ παρὰ τὸ ἠῢς γίνεται ἐνηὴς, ὥσπερ παρὰ τὸ βριθὺς, ἐμβριθής. Κλίνεται ἐνηέος. Τὸ δὲ ἠῢς σημαίνει δύο, τὸν γενναῖον καὶ ἰσχυρὸν, καὶ τὸν ἀγαθόν. Ἐπὶ μὲν τοῦ ἰσχυροῦ, παρὰ τὸ ἔω, τὸ ὑπάρχω, ἐῢς καὶ ἠΰς· ἐπὶ δὲ τοῦ ἀγαθοῦ, παρὰ τὸ ἥδω ἡδύς· καὶ ἐκβολῇ τοῦ δ, ἠΰς· ἐξ οὗ καὶ ἠεῖα, ὡς ταχὺς ταχεῖα· καὶ ἐνηεῖα ἐνηείης, Ἰλιάδος ρ, Νῦν τις ἐνηείης Πατροκλῆος δειλοῖο μνησάσθω· Τουτέστι τῆς πραότητος ### ε 637 Ἔνθους Κατὰ συναλοιφὴν ὁ ἐνθεαζόμενος, ἔνθεος καὶ ἔνθους ### ε 638 Ἐνθρυπτά Τὰ ἐκ πεμμάτων, ἢ τὰ ἐνθρυβόμενα βρώματα. Ἔνιοι δὲ ταῖς τελεταῖς αὐτὰ προσοικειοῦσι. Καὶ Ἀπόλλων δὲ παρ’ Ἀθηναίοις Ἐνθρυπτός ### ε 639 Ἔνθα Ἐπὶ μὲν τοῦ τότε δὴ, χρονικὸν ἐπίρρημα. Ἔνθ’ αὖ Τυδείδῃ Διομήδεϊ. Καὶ, Ἔνθ’ ἄλλοι μὲν πάντες ἐπευφήμησαν Ἀχαιοί. Ἀντὶ τοῦ τότε. Ἢ τοπικόν. Ἐπὶ δὲ τοῦ τοπικοῦ, Ἔνθα κατεπλέομεν, καί τις θεὸς ἡγεμόνευεν. Ἐπὶ δὲ τοῦ ἐν τούτῳ ἢ ἐν ἐκείνῳ τῷ τόπῳ, Ἔνθα μὲν Αἴας κεῖται, ἔνθα δ’ Ἀχιλλεὺς, ἔνθα δὲ Πάτροκλος ### ε 640 Ἐνθάδε Ἐκ τοῦ ἔνθα τοπικοῦ ἐπιρρήματος, ἐπεκτάσει τῆς ΔΕ· καὶ ὤφειλεν εἶναι ἔνθαδε· ἀλλὰ κανών ἐστιν ὁ λέγων, ὅτι τὰ κατὰ φωνὴν παραχθέντα εἰς ΔΕ, μηδὲν πλέον τοῦ πρωτοτύπου σημαίνοντα, πρὸ μιᾶς ἔχει τὸν τόνον· ἔνθα, ἐνθάδε· τοῖος, τοιόσδε· τῆμος, τημόσδε· τηνίκα, τηνικάδε. Καὶ ἀποροῦσι τινὲς λέγοντες, πόθεν γίνεται τὸ ἔνθα; Καὶ λέγομεν ἐκ τοῦ ἔνθεν. Πόθεν δῆλον; Ἐντεῦθεν· τὰ εἰς ΘΑ δισύλλαβα ἐπιρρήματα, οὐκ ἐκ μεταθέσεως ὄντα τοῦ ΘΕ, ὀξύνεσθαι θέλουσιν· οἷον δηθὰ, τριχθά. Εἰ οὖν ἔνθα οὐκ ἐκ μεταθέσεως ὑπῆρχε τοῦ ἔνθεν, ὤφειλεν ὀξύνεσθαι. Οὐκ ἄρα ἐστὶ τὸ ἔνθεν ἐκ τοῦ ἔνθα. Ἰστέον ὡς φησὶν ὁ τεχνικὸς, ἔθος ἔχουσιν αἱ λέξεις αἱ εἰς σύμφωνον λήγουσαι δέχεσθαι ἐπέκτασιν τὴν διὰ τοῦ ι· οἷον νῦν, νυνί· οὗτος, οὑτοσί· ἐκεῖνος, ἐκεινοσί· αἱ δὲ εἰς φωνῆεν λήγουσαι τρέπουσιν εἰς ι· οἷον, ὅδε, ὁδί· δεῦρο, δευρί· ἐνθάδε, ἐνθαδί· ἢ τὸ ι προσλαμβάνουσι κατὰ διάστασιν, οἷον αὕτη, αὑτηΐ· τούτου, τουτουΐ· τούτῳ, τουτῳΐ. Τὸ δὲ οἱονεὶ καὶ ὡσπερεὶ γράφεται διὰ διφθόγγου· διάφορα γὰρ μέρη λόγου εἰσίν. Ἔστι γὰρ οἷον, ὄνομα· καὶ εἰ, σύνδεσμος συναπτικός· τὸ δὲ ὡσπερεὶ, τρία μέρη λόγου εἰσίν· ὡς, ἐπίρρημα· περ, σύνδεσμος παραπληρωματικός· καὶ εἰ, συναπτικός. Ἰστέον ὅτι ἐκ τῶν μονοσυλλάβων προθέσεων δύο ἐπεκτείνονται, ἡ ### ε 641 ἐν προσλαβοῦσα τὸ ι, γίνεται ### ε 642 ἔνι · ὡς τὸ, Οὐκ ἔνι ἐκεῖ δοῦλος οὐδὲ ἐλεύθερος. Ἡ ### π 28 πρὸς προσλαμβάνει τὸ ι, καὶ γίνεται ### π 29 προσί · ἐκβολῇ τοῦ ρ ### π 30 ποσί · καὶ τροπῇ τοῦ ς εἰς τ ### π 31 ποτί · ἐξ οὗ καὶ τὸ, Διὸς ποτὶ χαλκοβατὲς δῶ. Διαφέρει δὲ, ὅτι ἡ ### ε 643 ἔνι καὶ μετάγεται εἰς ῥηματικὴν σημασίαν· ἡ δὲ ### π 32 ποτὶ καὶ ὡσαύτως μένει πρόθεσις ### ε 644 Ἐνὶ οἴκῳ Ὀρθοτονεῖται μετὰ τοῦ ὀνόματος, ἵνα μὴ ἀναστρεφομένη σημαίνῃ ῥῆμα. Ἔστι δὲ κατὰ πλεονασμὸν τοῦ ι. Τότε δὲ ἀναστρέφονται αἱ προθέσεις, ὅτε λείπει ῥῆμα. Γίνεται γὰρ ἀντὶ ῥήματος· ὡς τὸ, ἔνι τοι φρένες οὐδ’ ἠβαιαὶ, καὶ, πάρ’ ἔμοιγε καὶ ἄλλοι. πάρα γὰρ θεοί εἰσι. Καὶ ὅτε μεταξὺ δύο ὀνομάτων τεθῇ, ξύλοχον κάτα βοσκομενάων. Ξάνθῳ ἔπι δινήεντι. Καὶ ὅτε ὑποτέτακται τινὶ ἀμέσως· οἷον, ᾧ ἔπι. Ἀντὶ τοῦ ἐφ’ ᾧ. Καὶ ὅτε εὑρεθῇ ἐπὶ τέλους· οἷον, Ἀρτέμιδι ξύν. Εἰ δὲ μὴ οὕτως ἔχει, ὀρθοτονεῖται, καὶ φυλάσσει τὸν ἴδιον τόνον ### ε 645 Ἔνθ’ εἴη Ἰλιάδος ο, Ὡς δ’ ὅταν ἀΐξῃ νόος ἀνέρος, ὅστ’ ἐπὶ πολλὴν γαῖαν ἐληλουθὼς φρεσὶ πευκαλίμῃσι νοήσῃ, ἔνθ’ εἴη ἢ ἔνθα. Καὶ οὐκ ἔστι τρίτον πρόσωπον εὐκτικὸν, ἀλλὰ πρῶτον· οὐ γὰρ δύναται τὰ τρίτα τῶν εὐκτικῶν προσλαμβάνειν τὸ ν, ἵνα μὴ συνεμπέσῃ τοῖς πρώτοις. Φιλόξενος δὲ λέγει κατὰ διάλεκτον γεγονέναι· ἔστι ῥῆμα εἴω, τὸ πορεύομαι, εἴεις, εἴει· τὸ ἀπαρέμφατον, εἴειν. Τὸ δὲ λέγειν καὶ φέρειν οἱ Αἰολεῖς λέγην καὶ φέρην λέγουσι διὰ τοῦ η. Οὕτως οὖν καὶ τὸ εἴειν εἴην Αἰολικὸν ἀπαρέμφατον. Ἢ ἐκ τοῦ ἦν τρίτου προσώπου δεύτερος ἀόριστος, πλεονασμῷ τοῦ ε ποιητικῶς· καὶ γίνεται ἔην· καὶ πλεονασμῷ τοῦ ι, εἴην, τὸ τρίτον, εἴη ### ε 646 Ἐνιαυτός Ἀπὸ τοῦ ἐν ἑαυτῷ ἰέναι· ἀπὸ γὰρ τοῦ κέντρου καὶ τοῦ ὁρίζοντος οὗ ἦν ὁ ἥλιος κατὰ τὸν Μάρτιον μῆνα, δι’ ὅλου κινούμενος τοῦ χρόνου, ἐν ἐκείνῳ πάλιν ἔρχεται, ὡς καὶ ὁ Χριστὸς ἀπὸ τοῦ πατρός. Ἢ παρὰ τὸ ἐν ἑαυτῷ διειληφέναι πάντα, τούς τε καρποὺς καὶ τὰς τροπὰς, ἢ τοὺς χρόνους καὶ τοὺς μῆνας. Ἢ παρὰ τὸ ἰαύω, τὸ ἐνδιατρίβω, σύνθετον ἐνιαύω, καὶ ὄνομα, ἐνιαυτὸς, ὁ ἐνδιάτριπτος χρόνος· καὶ Ὅμηρος, Ἔνθα Κύκλωψ ἐνίαυεν ### ε 647 Ἐνιαυθμός Παρὰ τὸ ἐνιαύω, τὸ ἐνδιατρίβω, ἐνιαυσμὸς καὶ ἐνιαυθμός. Ἐκ δὲ τοῦ ἰαύω, καὶ ### ε 648 Ἐνιλλώπειν Τὸ κατακεκλασμένῳ ὄμματι βλέπειν καὶ καταμωκᾶσθαι. Ὅθεν καὶ ### ι 5 Ἴλλους γάρ φασι τοὺς ὀφθαλμούς. Ἔνθεν καὶ ### σ 23 σιλληνοὺς δὲ ἔνιοι τοὺς τοῖς ἴλλοις ἐπισίνειν. Εἰ μὴ ἄρα τίλλος τὶς ἐστὶν ἀπὸ τοῦ τετίλθαι τὰ βλέφαρα. Καὶ τὸ διανεύειν ### ε 649 Ἐνιπή Ἡ διὰ λόγων ἐπίπληξις· ἀπὸ τοῦ ἐνέπω ῥήματος, ἢ ἀπὸ τοῦ ἐνίπτω ### ε 650 Ἐνιπεύς Ὄνομα ποταμοῦ· ἀπὸ τοῦ ἐνιπὴ ἡ ἀπειλή. Καὶ γὰρ οὗτος ὁ ποταμὸς ἄγριός ἐστι, καὶ ἀπειλοῦντι ἔοικεν ### ε 651 Ἐνίπτω Ἐπιπλήσσω, λοιδορῶ· παρὰ τὸ ἐνέπω, τὸ λέγω, κατ’ ἐπένθεσιν τοῦ τ, καὶ τροπῇ τοῦ ε εἰς ι· τὸ γὰρ ε, ἡνίκα πλεονάσῃ σύμφωνον, τρέπεται εἰς ι· ἐνέπω, ἐνίπτω· Μή με γύναι χαλεποῖσιν ὀνείδεσι θυμὸν ἔνιπτε. Εἰ μέν τις τὸν ὄνειρον Ἀχαιῶν ἄλλος ἔνισπεν. Ἀντὶ τοῦ εἶπεν, ἢ ἔλεγεν, Ἰλιάδος β· ἀπὸ τοῦ ἐνέπω, πλεονασμῷ καὶ τροπῇ· ἐξ οὗ καὶ ῥῆμα περισπώμενον, ἐνισπῶ, ἐνισπήσω· ὁ δεύτερος ἀόριστος, ἤνισπον· καὶ κατὰ συστολὴν, ἔνισπον ### ε 652 Ἐνισσέμεν Ἐνισσέμεν ἐκπάγλοις ἐπέεσσιν. Κακολογεῖν, ἐπιπλήσσειν· ἀπὸ τοῦ ἐνίσσω· ὁ μέλλων, ἐνίξω ### ε 653 Ἐνίψει Ἰλιάδος η κυρίως μὲν, ἐπιπλήξει διὰ λόγων· νῦν δὲ, ἀντὶ τοῦ ἐρεῖ, λέξει ### ε 654 Ἔνισπεν Ῥῆμα, χρόνου ἀορίστου, ἢ ἐνεστῶτος καὶ παρατατικοῦ. Ἁπλῆ δὲ ἡ λέξις αὐτοῦ, ἴσπω· ἐνίσπω· ὁ παρατατικὸς, ἤνισπον, ἤνισπες, ἤνισπεν· καὶ ἔνισπεν, ὡς ἤλαυνεν, ἔλαυνεν. Καὶ, σὺ δέ μοι νημερτὲς ἔνισπες. Οὕτως καὶ σχῶ, ἴσχον· καὶ σπῶ, ἴσπον· καὶ ὥσπερ ἔσχον ἔσχες, οὕτως καὶ ἴσπον ἴσπες, καὶ ἔνισπες. Τὸ μέντοι προστακτικὸν παροξύνεται, ἐνίσπες, ὡς ἐπίσχες, ἐ τὸ δὲ ἄνευ τοῦ ς προστακτικὸν προπαροξύτονον, ἔνισπε, ἀκολουθεῖ τῷ ὁριστικῷ ### ε 655 Ἐννέα Ἀπὸ τοῦ ἐνδεῖν εἰς τὸν δέκατον ἀριθμόν· ἢ παρὰ τὸ νέα καὶ τὸ ἕν. Ἐκ τοῦ ἐννέα διὰ δύο ΝΝ, ἔνατος δι’ ἑνὸς ν. Ψιλοῦται· τὸ ε πρὸ τοῦ ἑνὸς ν ψιλοῦσθαι θέλει· ὁμοίως δὲ τὸ η, χωρὶς τῶν συνδέσμων, καὶ εἰ μὴ ἐκ κλίσεως εἴη· οἷον, Ἐνυὼ, ἔνδιοι· ἤνις, ἠκέστας· τὸ ἡνία, ἐπεὶ παρὰ τὸν ἥσω μέλλοντα γέγονεν, ὁμοίως τῷ ποιήσαντι ἐδασύνθη. Πρόσκειται, “χωρὶς τῶν συνδέσμων·” διὰ τὸ ἕνεκα καὶ εἵνεκα ### ω 1 ὦρος γὰρ ὁ ἐνιαυτός. Ὀδυσσείας ν, Ἐννέωροι γὰρ τοίγε καὶ ἐννεαπήχεες ἦσαν εὖρος· ἀτὰρ μῆκός γε γενέσθην ἐννεόργυιοι. Ὀδυσσείας τ, ἔνθά τε Μίνως ἐννέωρος βασίλευε, Διὸς μεγάλου ὀαριστύς. Οἱ μὲν, ὅτι ἐνναετὴς βασιλεύειν ἤρξατο· ἢ ὅτι ἐννέα ἔτη ἐβασίλευσεν· ἢ ὅτι οἱ ὑποτεταγμένοι οὐ ῥᾳδίως πείθονται ταῖς τῶν βασιλέων γνώμαις. Ὅθεν φασὶν ἀνιόντα αὐτὸν εἰς Ἴδην δι’ ἐνναετίας συντιθέναι νόμους, καὶ φέροντα διαβεβαιοῦσθαι, ὡς ὑπὸ Διὸς εἶεν δεδομένοι. Τῇσι δ’ ἐνὶ Κνωσσὸς μεγάλη πόλις, ἔνθά τε Μίνως ἐννέωρος βασίλευε, Διὸς μεγάλου ὀαριστύς. Σημαίνει δὲ τὸν ὁμιλητήν ### ο 23 Ὄαροι γὰρ οἱ λόγοι, καὶ ἡ μετὰ λόγου συνουσία. Καὶ ### ο 24 ὀαριστὺς πάρ φασις ἀντὶ τοῦ ὁμιλία παραλογιστική. Ὁ μῦθος τὸν τῆς Εὐρώπης καὶ Διὸς Μίνωα δι’ ἐνναετίας ἀφικνεῖσθαι πρὸς τὸν πατέρα παιδευθησόμενον, καὶ ὡς παρὰ σοφιστοῦ μανθάνειν τὰ δέοντα· ὅθεν τῇ τε γνώμῃ καὶ κρίσει τοσοῦτον διενεγκεῖν, ὡς βασιλέα αὐτὸν ποιῆσαι, καὶ ἐν ᾅδου δικαστὴν γενέσθαι τῶν ἀδίκων ψυχῶν. Ἡ ἱστορία παρὰ Πλάτωνι ### ε 656 Ἐννεάψυχος Ὁ κύων. Παροιμιωδῶς ### ε 657 Ἐννεάκρουνος Κρήνη Ἀθήνῃσι παρὰ τὸν Ἰλισσὸν, ἣ πρότερον Καλλιρόη ἔσκεν· ἀφ’ ἧς τὰ λουτρὰ ταῖς γαμουμέναις μετίασι. Πολύζηλος Δημοτυνδάρεῳ δὲ ἵξει ἀπ’ ἐννεάκρουνον ἔνυδρον τόπον. Ῥητορική ### ε 658 Ἐννῆμαρ Ἐπὶ ἐννέα ἡμέρας. Κἂν παρὰ τὸ ἦμαρ ὄνομα συντεθῇ, οὐκ ἔστιν ὄνομα, ἀλλ’ εἰς ἐπιρρηματικὴν καὶ ἄκλιτον μετέπεσε σύνταξιν, καὶ ση μαίνει χρόνον τινὰ ἢ καιρόν. Τοιοῦτόν ἐστι καὶ τὸ ἑξῆμαρ, αὐτῆμαρ, πανῆμαρ. Οὐδὲν δὲ τῶν εἰς ΑΡ σὺν τῷ ι γράφεται, οἷον ἑξῆμαρ· τὸ δὲ ἦμαρ ἀεὶ μετὰ ἀκλίτων τάττεται. Ἐχρῆν δὲ αὐτὸ προπαροξύνεσθαι, ὡς παρ’ οὐδετέρου συγκείμενον· ἀλλ’ ἐπειδὴ ὁ τόνος παρηλλάγη, διὰ τοῦτο περισπᾶται. Ἔστι δὲ τὸ ἐννῆμαρ ἐπίρρημα, ὡς τὸ ἑξῆμαρ, αὐτῆμαρ· καὶ προπερισπᾶται ### ε 659 Ἔννη Ἔστι νῶ· σημαίνει τὸ νήθω· ὁ παρατατικὸς, καὶ ἐπὶ πρώτης ἐστὶ συζυγίας, καὶ ἐπὶ δευτέρας. Ἂν γὰρ ἐστὶ νώμενος ὡς κλώμενος, δηλονότι ἐστὶ δευτέρας. Τοῦ νῶ ὁ παρατατικὸς, ἔνων, ἔνης, ἔνη· καὶ πλεονασμῷ τοῦ ν, ἔννη. Οὕτως Ἡρωδιανός ### ε 660 Ἔννεον Ἔστι ῥῆμα, νέω· ὁ παρατατικὸς, ἔνεον· καὶ πλεονασμῷ τοῦ ν, ἔννεον ### ε 661 Ἐνναέται Οἱ περίοικοι. Ἀπὸ τοῦ ναίω, τὸ οἰκῶ, ναέτης ναέτου ### ε 662 Ἐννεσίῃσι Διανοήσεσιν, ἐννοίαις, βουλήσεσιν, ὥς φησι Διονύσιος. Καὶ Ὅμηρος Ἰλιάδος ε. Γίνεται παρὰ τὸ ἐννοίαισι· καὶ πλεονασμῷ τοῦ ς, καὶ τροπῇ τοῦ ο εἰς ε, γίνεται ἐννεσίῃσι, καὶ ἐκτάσει ### ε 663 Ἐν πύῃ Τινὲς ἐν χόρτῳ· Ἀρίσταρχος ἐν πυροῖς καὶ κριθῇ· πυὸν γὰρ τὸν πυρὸν δίχα τοῦ ρ. Ἄλλοι δὲ, ἐν καρπῷ ### ε 664 Ἐν μεσάτωι Ἐν μεσαιτάτῳ τόπῳ, κατὰ συγκοπήν ### ε 665 Ἐν προδοκῇσιν Ἀπὸ τοῦ δοκεῖν, τοῖς πρὸς ἐνέδραν ἐπιτηδείοις τόποις ### ε 666 Ἐν τοῖς κατωτάτω Κάτω κατώτατος· ἡ δοτικὴ, κατωτάτῳ, καὶ ἐν τοῖς κατωτάτω. Ἀπὸ ὀνόματος μετήχθη εἰς ἐπίρρημα ### ε 667 Ἐν φρεατοῖ Δικαστήριον τῶν ἀκουσίων φόνων ἐν Ἀθήναις. Δημοσθένης ἐν τῷ κατὰ Ἀριστογείτονος ἀκριβῶς διέρχεται περὶ αὐτοῦ. Ὠνομάσθαι δὲ τὸ δικαστήριον ἔοικεν ἀπό τινος Φρεάτου ἥρωος, ὡς Θεόφραστος ἐν ἑκτῳκαιδεκάτῳ Νόμων μαρτυρεῖ ### σ 24 σκίρωμα γὰρ λέγεται τὸ ἀνίατον πάθος ### ε 668 Ἔντερα Διὰ τὸ ἐντὸς ῥεῖν, ἔντερα. Ζήτει εἰς τὸ ### ε 669 Ἐντελέχεια Τὸ ἀεὶ ὄν· παρὰ τὸ ἐντελῶς ἔχειν ### ε 670 Ἔνορχα Ἰλιάδος ψ, Πεντήκοντα δ’ ἔνορχα παρ’ αὐτόθι μῆλ’ ἱερεύσειν. Ὄρχεις ἔχοντα. Τοιαῦτα γὰρ ἔθυον τοῖς ποταμοῖς ### ε 671 Ἐνολμίς Ἦν τι γένος μάντεων οὕτω καλούμενον, διὰ τὸ ἐν ὅλμῳ κοιμηθῆναι γίνεσθαι ### ο 25 ὅλμοι δὲ λέγονται οἱ τρίποδες τοῦ Ἀπόλλωνος. Ὅθεν καὶ παροιμία ### ε 672 ἐν ὅλμῳ εὐνάσω. Ἀντὶ τοῦ μαντικός. Ὁ δὲ Σοφοκλῆς ### ε 673 Ἐνοδία Ἡ Ἑκάτη· ἐπεὶ κυνηγός. Ἡρακλείδης ### ε 674 Ἐνοσίγαιος Ὁ Ποσειδῶν· ἐκ τοῦ ### ε 675 ἔνοσις ὃ σημαίνει τὴν κίνησιν· καὶ ἐν συνθέσει μετὰ τοῦ γαῖα, ὁ σείων καὶ κινῶν τὴν γῆν ### ε 676 Ἐνοχλῶ Ἐκ τοῦ ὄχλος· τοῦτο παρὰ τὸ ἀχλύς ### ε 677 Ἐνοπαῖς Τοῖς ἐνωτίοις· ἀπὸ τοῦ ταῖς τῶν ὤτων ὀπαῖς κεῖσθαι. Σοφοκλῆς ### ε 678 Ἐνοπῇ Ἰλιάδος γ, Τρῶες μὲν κλαγγῇ ἐνοπῇ τ’ ἴσαν, ὄρνιθες ὥς. Ἐνοπῇ καὶ κλαγγῇ ἐπιρρήματα εἰσὶ ποιότητος, ὡς τὸ σιγῇ. Γίνεται παρὰ τὸ ὂψ, ὃ σημαίνει τὴν φωνήν· ἡ γενικὴ, ὀπός· καὶ μετὰ τῆς ἐν προθέσεως γίνεται ἐνοπή. Ὁ κανών· τὰ ἀπὸ διαφόρων πτώσεων ### ε 679 Ἐνωπῇ Ἰλιάδος ε, Ὡς εἴ τι κακὸν ῥέζουσαν ἐνωπῇ. Ἀντὶ τοῦ ἐν ὄψει, φανερῶς· παρὰ τὴν ὦπα. Καὶ Δωρικῶς, ἐνωπᾷ. Τὸ δὲ, Αὐτὰρ ἐπεὶ κατενῶπα, μεταπλασμός ἐστιν, ὡς κρόκην κρόκα ### ε 680 Ἐνωπιδίως ἐσίδεσκεν Τινὲς ἐνωπαδίως γράφουσι, τὸ εἰς αὐτοὺς τοὺς ὦπας ὁρᾶν καὶ γινώσκειν ### ε 681 Ἐνωπίδες Αἱ θεράπαιναι· παρὰ τὸ ἕπεσθαι. Δίδυμος ### ε 682 Ἐνῴδια Σὺν τῷ ι. τὰ ἐνώτια· ἴσως παρὰ τὸ ἐνοιδεῖν τὰ περὶ τὸν τόπον εὐθύτρητα ὄντα. Οὕτως Ὠρίων ὁ Μιλήσιος ### ε 683 Ἐνωρᾷ Ἔχει τὸ ι· λέγεται δὲ ἐπὶ δοτικῆς μόνης, ἀντὶ τοῦ θᾶττον. Ἀριστοφάνης ἐν Εἰρήνῃ ### ε 684 Ἐνώμοτος Ἔνοχος τοῖς ὅρκοις, βέβαιος. Ῥητορική ### ε 685 Ἐνωμοτία Τάξις τὶς στρατιωτικὴ παρὰ Λακεδαιμονίοις. Εἴρηται δὲ ἀπὸ τοῦ ὀμνύναι αὐτοὺς μὴ λείπειν τὴν τάξιν ### ε 686 Ἐνωμοτάρχης τάξεως τινὸς στρατιωτικῆς ἄρχων παρὰ Λακεδαιμονίοις. Ῥητορική ### ε 687 Ἐνώμα Ἐκίνει, ἐκούφιζεν. Ἀπὸ τοῦ ὦμος ἡ μεταφορά· γίνεται ἐνωμῶ. Καὶ, Ἄρης δ’ ἐν χερσὶ πελώριον ἔγχος ἐνώμα ### ε 688 Ἔντεα Τὰ ὅπλα· παρὰ τὸ ἐντὸς περιλαμβάνειν τὸ σῶμα, καὶ ἐντὸς εἶναι τὸν φοροῦντα· οἱονεὶ σκεπαστήριά τινα ὄντα, διὰ τὸ περιλαμβάνειν τὰ σώματα ### ε 689 Ἐντόσθια Παρὰ τὸ ἐντὸς ἐπίρρημα, ὃ σημαίνει τὸ ἔσω, τὰ ἔσωθεν τοῦ σώματος κείμενα. Οἱ δὲ λέγουσιν ἐνδόσθια ### ε 690 Ἐντύνω Σημαίνει τὸ εὐτρεπίζω ### ε 691 Ἔντομα Τὰ τοῖς κατοιχομένοις θυόμενα. Ἐντέμνεται γὰρ τούτων ὁ τράχηλος· τὰ δὲ τοῖς οὐρανίοις θεοῖς ἀνακλᾶται. Ἢ ἔντομα τὰ εὐνουχισθέντα τῶν προβάτων· τοιαῦτα δὲ ἔθυον τοῖς νεκροῖς, ἄγονα, διὰ τὸ καὶ αὐτοὺς εἶναι ἀγόνους. Καί μιν κυδαίνοντας ὑπὸ κνέφας ἔντομα μῆλα. Καὶ, Ἥγνισαν ἔντομα μήλων ### ε 692 Ἐντρέχεια Σημαίνει τὸ μετὰ δρόμου καὶ θερμῶς ἐπιπηδᾶν τῷ πράγματι ### ε 693 Ἐντροπαλιζόμενος Κατ’ ὀλίγον καὶ συνεχῶς ἐπιστρεφόμενος. Ἐκ τοῦ τρέπω, τροπῶ, τροπίζω· καὶ προσθέσει τῆς ΑΛ συλλαβῆς μετὰ τῆς ἐν προθέσεως γίνεται ἐντροπαλίζω. Εἴρηται καὶ χωρὶς τῆς ἐν. Ἰλιάδος υ, πρὶν δ’ οὔ τι μετετροπαλίζεο φεύγων. Ἀντὶ τοῦ οὐδὲ ἐπεστρέφου. Τοιαῦτα δέ εἰσι ῥήματα ἀπὸ τῶν εἰς ΗΣ, πλεονασμῷ τῆς ΑΛ· οἷον πύκτης, πυκτίζω, πυκταλίζω, Ἀνακρέων. Καὶ Σώφρων φησὶν ἀπὸ τοῦ πυκτεύω πυκταλεύω ### ε 694 Ἕντο Ἐξ ἔρον ἕντο. Δασύνεται· σημαίνει δὲ τὸ ἐξέβαλον τὸν τῆς τροφῆς ἔρωτα, ὅ ἐστιν ἐκορέσθησαν. Ἀπὸ τοῦ ἵημι, τὸ πέμπω, ἥσω, ἧκα, ἕμαι· ὁ ἀόριστος, ἕθην· ὁ μέσος δεύτερος ἀόριστος, ἕμην· τὸ τρίτον τῶν πληθυντικῶν, ἕντο. Ἢ ἀπὸ τοῦ δευτέρου ἀορίστου ἧν· ὁ μέσος, ἕμην. Ἢ ἀπὸ τοῦ ἕω, εἷμι· ἡ μετοχὴ, εἳς, καὶ ἀφείς· ἕμαι, ἕμην ἕσο ἕτο· καὶ τὸ πληθυντικὸν, ἕμεθα ἕσθε ἕντο ### ε 695 Ἐνύπνιον Κατὰ τοὺς ὕπνους· ὀνοματικὸν ἐπίρρημα, ἀντὶ τοῦ ἐνυπνίως, ἢ ἐν ὕπνῳ. Ἔστι δὲ καὶ ὄνομα· ἀπὸ δὲ ὀνόματος μετήχθη εἰς ἐπίρρημα. Θεῖός μοι ἐνύπνιον ἦλθεν ὄνειρος ### ε 696 Ἐνυώ Πολεμικὴ θεός. Ἢ παρὰ τὸ ἐναύειν, ὅ ἐστιν ἐμφωνεῖν· ἢ παρὰ τὸ ἴω, ἀπὸ τοῦ ἐνίειν τοῖς πολεμουμένοις τὴν μάχην· ὅθεν καὶ ὑσμίνη. Ὅμηρος, οὔτε πτολίπορθος Ἐνυώ ### ε 697 Ἐνυάλιος Πολεμικός. Παρὰ τὴν Ἐνυὼ δαίμονα, ἥτις ἐστὶ προστάτις τοῦ πολέμου, κτητικὸς τύπος γέγονεν· Ἐνυώ ἐνύϊος, καὶ πλεονασμῷ τῆς ΑΛ συλλαβῆς, ἐνυάλιος, ὁ προσφιλὴς τοῖς τῆς θεᾶς Ἐνυοῦς ἔργοις. Ἐπηχού. τορόν τι καὶ Ἐνυάλιον. Ἀπὸ τοῦ φένω, τὸ φονεύω, ἀποβολῇ τοῦ φ, ἔνω· κατὰ παραγωγὴν, ἐνύω· καὶ ὄνομα ῥηματικὸν, Ἐνυὼ, καὶ ἐνυάλιος ### ε 698 Ἐνώπιον Ἐπίρρημα τοπικόν. Παρὰ τὸ ὢψ ὠπὸς, ὤπιον, καὶ ἐνώπιον. Πᾶν δὲ ἐπίρρημα εἰς ΙΟΝ, τύπου ὑποκοριστικοῦ ὑπάρχον, διὰ τοῦ ι γράφεται καὶ προπαροξύνεται· οἷον βράδιον, τάχιον, ῥᾴδιον, μετώπιον, ἐνώπιον. Τὸ δὲ ### π 33 προσωπεῖον διὰ τῆς ΕΙ διφθόγγου, καὶ προπερισπᾶται. Τὸ δὲ ### π 34 προσενώπιον ἀντὶ τοῦ πρὸς τοὺς ἐξεναντίας τῶν εἰσόδων τοίχους, διὰ τὸ φωτίζεσθαι ὑπὸ τῶν θυρῶν ### ε 699 Ἕξ Διὰ τὸ ἔξωθεν εἶναι τῶν πέντε ### ε 700 Ἑξάκλινον, ἑξάπουν Ἀττικῶς μὲν ἕξπουν καὶ ἕξκλινον λέγεται, ὥσπερ καὶ παρὰ τῷ Σοφοκλεῖ ἑξπηχυστί· καὶ παρὰ Πλάτωνι τῷ κωμικῷ ἕξπουν. Φυλάττουσι γὰρ τὸ τέλος τῶν ἀριθμῶν ἐν τῇ συνθέσει, πεντέμηνον λέγοντες, καὶ, ἐν πεντεσυρίγγῳ ξύλῳ· ἡμεῖς δὲ, πεντάμηνον. Ὀκτώπουν ἐκεῖνοι, καὶ ἡμεῖς, ὀκτάπουν. Εἰ οὖν ἄρα τὸ τέλος τῶν ἀριθμῶν φυλάσσουσι, ὁ δὲ ἓξ ἀριθμὸς τὸ ξ ἔχει, φυλάσσουσι ἄρα τὸ τέλος, ἕξκλινον λέγοντες. Ἀλλ’ ἔστιν εἰπεῖν πρὸς τοῦτο, ὅτι οὐδὲ μίαν λέξιν ἔχομεν εἰς διπλοῦν καταλήγουσαν, καὶ ἐν τῇ συνθέσει φυλασσομένην. Εἰσὶ δὲ αἱ φυλασσόμεναι ἐν παραθέσει· οἷον, Πὺξ μὲν ἐνίκησα. Λὰξ ποδὶ κινήσας. Εἰ οὖν ἕξπους ἐν συνθέσει, ὀφείλει τρέπεσθαι καὶ μὴ καταλήγειν εἰς διπλοῦν. Ἀνάλογον ὅτι πεφύλακται τὸ τέλος τοῦ ἀριθμοῦ· ὡς καὶ παρὰ τῷ ποιητῇ· οἷον, ἑξέτης· Ἑξέτε’ ἀδμήτην. Καὶ, Ἑξάετες δ’ ἤνασσεν. Οὐκ ἔστιν οὖν πλεονασμὸς, ὡς πλανῶνται τινές. Τὰ εἰς ΚΙΣ ἐπιρρήματα ἐν τῇ συνθέσει ἀποβάλλει τὸ ΚΙΣ· οἷον, ἑπτάκις, ἑπτάμηνος· οὐ γὰρ ἀπὸ τοῦ ἑπτὰ ἀριθμοῦ. Τέσσαρες ὁ ἀριθμὸς, τετράκις τὸ ἐπίρρημα· παρὰ τοῦτο τετράμηνον. Οὕτως οὖν ἑξάκις, ἑξάκλινον, ἑξάπουν. Ἡρωδιανὸς περὶ Παθῶν ### ε 701 Ἐξάγιστος Ἀκάθαρτος, ἢ πονηρός. Αἰσχίνης δὲ ἐπί τινος λιμένος εἴρηκεν ### ε 702 Ἐξάδιος Ὄνομα κύριον, ὁ ἐξοχὴν ἐν τῷ διώκειν ἔχων. Τὸ ε πρὸ τοῦ ξ δασύνεται· τὸ δὲ Ἐξάδιον, ψιλοῦται, ἐπεὶ διφορεῖται τὸ ὄνομα, Λεξάδιος καὶ Ἐξάδιος, ὡς Ὀβριάρεως καὶ Βριάρεως, Ὀϊλεὺς καὶ Ἰλεύς ### ε 703 Ἐξάντης Ἐξεστηκὼς, μαινόμενος· ἢ ἀβλαβὴς καὶ ὑγιὴς, ὁ ἔξω ἄτης· οἷον, Ὦ Ζεῦ, γενέσθαι με τῆσδ’ ἐξάντην νόσου. Τὸ ν ἔγκειται δι’ εὐστομίαν ### ε 704 Ἐξ ἁλός Τινὲς κατὰ συναλοιφὴν, ἔξω ἁλός· οἱ δὲ, ἐκ τῆς ἁλὸς, ὡς τὸ, Ἕκτορα δ’ ἐκ βελέων, ἀντὶ τοῦ ἔξω βελῶν ### ε 705 Ἐξακέσαιο Ἰάσαιο. Ἀκῶ, τὸ θεραπεύω· ἀκέσω· ὁ ἀόριστος, ἤκεσα, ἠκεσάμην· καὶ τὸ εὐκτι κὸν, ἀκεσαίμην ### ε 706 Ἔξαρνος Ὁ τῷ ἀρνεῖσθαι ἐπιμένων, καὶ ἀρ νούμενος καθόλου ### ε 707 Ἐξαράσασθαι Τὸ ἐκτελέσαι τὰς ἀρὰς, τουτέστι τὰς εὐχὰς, ἃς ἐπὶ ταῖς ἱδρύσεσι τῶν ναῶν εἰώθασι ποιεῖσθαι ### ε 708 Ἐξαργυρῶσαι Οὐκ ἐξαργυρίσαι, Θουκυδίδης ### ε 709 Ἐξαυστήρ Σημαίνει σκεῦός τι. Παρὰ τὸ αὔω, αὔσω, αὐστὴρ, καὶ ἐξαυστήρ. Αἰσχύλος ### ε 710 Ἐξαμβλοῦν Τὸ διαφθείρειν· καὶ ### ε 711 ἐξήμβλωσεν ἀντὶ τοῦ οὐ διέσωσεν, οὐδὲ συνηύξησε. Κυρίως μὲν ἐπὶ ἀμπέλου ἐπικεκαυμένης τοὺς λεγομένους ὀφθαλμοὺς φασὶ τὸ ἐναμβλῶσαι· μεταφορικῶς δὲ, καὶ βρέφος διαφθαρῆναι ἐν κοιλίᾳ, ἐξαμβλῶσαι· καὶ ### ε 712 Ἐξαμφοτερίσαι Τὸ τὰ σαφέστερα εἰς ἀμφίβολον περιστῆσαι ### ε 713 Ἐξ ἀθόω Ἐξ Ἀθόω δ’ ἐπὶ πόντον ἐβήσετο. Ἐκ δὲ τοῦ Ἄθω, ὅ ἐστιν ὄρος ὑψηλὸν τῆς Θρᾴκης, ἐπὶ τὴν θάλασσαν ἔβη, Ἰλιάδος ξ. Πλανώμενοι τινὲς ἀναγινώσκουσιν ### ε 714 ἐξ ἄθοω · οὐ γὰρ δύναται τρίτη ἀπὸ τοῦ ω πίπτειν ἡ ὀξεῖα· οὐ γὰρ ἔχει πρὸ τοῦ ω τὸ ε, ὡς τὸ πόλεων. Ἀμφίβολον· εἰ γὰρ παρὰ τὸ Ἄθως ἄθω ἐστὶ, πλεονάζει τὸ ο· εἰ δὲ εἴρηται Ἀθόος ἀθόου ἀθόῳ, οὐκ ἔτι πλεονάζει. Ἡρωδιανὸς περὶ Παθῶν ### ε 715 Ἐξάπινα Ἐπίρρημα. Γίνεται δὲ παρὰ τὸ ἀφανὴς, ἄφινα, καὶ ἄπινα ### ε 716 Ἐξαίρετοι Εὐειδεῖς, ἐπίλεκτοι, αἱ κατὰ τιμὴν διδόμεναι ἀπὸ τῶν αἰχμαλώτων γυναῖκες. Τὸ ἀρσενικὸν, ἐξαίρετος. Ἐκ τοῦ αἱρῶ, τὸ διακρίνω καὶ προκρίνω, γίνεται αἱρετὸς, καὶ ἐξαίρετος. Προπαροξύνεται· ἐπειδὴ τὰ διὰ τοῦ ΕΤΟΣ ὑπὲρ δύο συλλαβὰς προπαροξύνεσθαι θέλουσιν, ἀριδείκετος, ἀμαιμάκετος· χωρὶς εἰ μὴ ἁπλᾶ ὄντα πρὸ τοῦ ε τὸ π ἔχει, διὰ τὸ Ἰαπετός· ἢ ἀπὸ ῥήματος συντεθείη, διὰ τὸ ἐπαινετός. Σεσημείωται τὸ ἀφυσγετός ### ε 717 Ἐξαίτους Ἀπὸ τοῦ ἐξαιρέτους κατὰ συγκοπήν· ἢ ἀπὸ τοῦ ἐξαιτεῖν ### ε 718 Ἐξαίρεσις Τόπος τὶς Ἀθήνῃσιν, ἔνθα ὑπεξαιρούμενοι τὰ φορτία ἀπετίθεντο ### ε 719 Ἐξαίσιον ὅτε μὲν δηλοῖ τὸ ἄδικον, γίνεται παρὰ τὴν αἶσαν, ἥτις δηλοῖ τὸ πρέπον, οἱονεὶ τὸ ἔξω τοῦ πρέποντος· ὅτε δὲ τὸ μέγα, ἀντὶ τοῦ ὑπὲρ τὸ καθῆκον, ὥσπερ τὸ ### ε 720 ἐκνομίως παρὰ Ἀριστοφάνει, ἀντὶ τοῦ μεγάλως ### ε 721 Ἐξαίσια Παντὸς ἐπέκεινα θαύματος, ὑπερβαλλόντως ### ε 722 Ἐξεσίην Ἐξεσίην ἐλθόντι, Ἰλιάδος ω, ἀντὶ τοῦ κατὰ δημοσίαν ἔξοδον καὶ πρεσβείαν ### ε 723 Ἐξεσία γὰρ, ἡ δημοσία πομπὴ καὶ πρεσβεία· ἀπὸ τοῦ τὸν πρεσβεύοντά που ἐξιέναι· ἢ παρὰ τὸ ἵημι, τὸ πέμπω ### ε 724 Ἐξέμεν Μὴ δ’ ἐξέμεν ἂψ ἐς Ἀχαιούς. Ἀντὶ τοῦ ἐκπέμψαι καὶ ἀπολῦσαι. Σημαίνει καὶ τὸ κρατῆσαι καὶ φυλάξαι. Ἐκ τοῦ ἵημι, τὸ ἀπαρέμφατον, εἷναι καὶ ἕμεν, ὡς θεῖναι, θέμεν ### ε 725 Ἐξέτρω Ἐξεβλάβη, ἐξεκόπη ἡ κύησις. Παρὰ τὸ τρῶ ῥῆμα, ὃ σημαίνει τὸ κόπτω· ὅθεν τρῶσαι, τὸ σιδήρῳ τέμνειν καὶ κόπτειν. Δηλοῖ δὲ καὶ τὸ βλάπτω, ὡς τὸ, οἶνός σε τρώει μελιηδής. Τὸ δὲ παράγωγον αὐτοῦ, τρώω· ἐξ οὗ παράγωγον τρῶμι· καὶ παρῳχημένος χρόνος, ἔτρων, καὶ ἐξέτρων, ὡς ἔδων ἐξέδων ### ε 726 Ἑξείδιον Σημαίνει τὴν ἕξιν· καὶ εἰ μὲν ἀπὸ τῆς ἕξεως γενικῆς ἔστι, γράφεται δίφθογγον· εἰ δὲ ἀπὸ τῆς ἕξιος, ἑξίδιον διὰ τοῦ ι ### ε 727 Ἔξει Ἀντὶ τοῦ ἔξιθι. Ἐκ τοῦ εἴω, τὸ πορεύ ομαι, παράγωγον, εἶμι· ὁ παρατατικὸς, εἶν· τὸ δεύτερον, εἶς· τὸ τρίτον, εἶ· καὶ ὥσπερ ἀπὸ τῶν εἰς ω γίνεται προστακτικὸν ἐκ τοῦ τρίτου προσώπου τοῦ παρατατικοῦ, οὕτως καὶ ἀπὸ τοῦ εἰς ΜΙ σχήματος, Αἰολικὸν καὶ Ἀττικόν· οἷον, ἵστη, ἀντὶ τοῦ ἵσταθι· καὶ ἐμπίπλη, ἀντὶ τοῦ ἐμπίπλαθι. Οὕτως καὶ ἐκ τοῦ εἶ τρίτου προσώπου τοῦ παρατατικοῦ γίνεται εἶ· ἐν συνθέσει δεύτερον προστακτικὸν, ἔξει τὸν ἀσκάντην λαβών. Ἢ ἐκ τοῦ ἔξειμι συνθέτου σχήματος τῷ εἰρημένῳ τρόπῳ ### ε 728 Ἑξείης Ἐφεξῆς, ὀρδιναίως. Ἔστι δὲ ἐπίρρημα τάξεως, ἀπὸ τοῦ ἑξῆς, πλεονασμῷ τῆς ΕΙ διφθόγγου ### ε 729 Ἐξειλῆσαι Τοῦτο λέγουσιν οἱ Ἀλεξανδρεῖς ἐπὶ τοῦ ἐκφυγεῖν. Ἐοίκασι δὲ μεταφορικῶς λέγειν, ἀπὸ τῶν ἐν τῷ παλαίειν ἀναλυόντων ἑαυτούς. Λέγει γὰρ Πλάτων ἐν ἑβδόμῳ Νόμων περὶ πάλης οὕτω· Τὰ δὲ ἀπ’ ὀρθῆς πάλης, ἀπ’ αὐχένων καὶ χειρῶν καὶ πλευρῶν ἐξειλήσεως, μετὰ φιλονεικίας τε καὶ καταστάσεως διαπονούμενα ### ε 730 Ἐξηγηταί Οἱ τοὺς νόμους τοῖς ἀγνοοῦσι διδάσκοντες καὶ ὑποδεικνύοντες περὶ τοῦ ἀδικήματος οὗ ἕκαστος γράφεται· καὶ ἐξηγούμενοι τὰ πάτρια. Ῥητορική ### ε 731 Ἐξηγητὴς οὖν ὁ τοὺς νόμους ἐξηγούμενος, καὶ πᾶν ὁτιοῦν πρᾶγμα. Ζήτει εἰς τὰς Διαφοράς ### ε 732 Ἐξῃονήθην Ἀντὶ τοῦ κατηντλήθην· ὅθεν καὶ ἠϊόνες, οἱ αἰγιαλοὶ, διὰ τὸ καταιονᾶσθαι ὑπὸ τῶν κυμάτων ### α 2435 Αἰονήματα γὰρ τὰ καταντλήματα φασὶν οἱ ἰατροί ### π 35 παρεξηυλημένα Αἱ παλαιαὶ γλωσσίδες τῶν αὐλῶν οὕτω λέγονται, καὶ κατὰ μεταφορὰν πάντα τὰ παλαιὰ καὶ κατατετριμμένα ### ε 733 Ἐξίτηλον Τὸ ἀφανές· παρὰ τὸ ἐξιέναι τοῦ δήλου, ὅ ἐστι τοῦ φανεροῦ· ἢ παρὰ τὸ ἔξω εἶναι· ἢ τὸ ἀμαυρὸν καὶ ἐγγὺς ὂν ἀφανισμοῦ ### ε 734 Ἐξίτηλα παρὰ τῷ Θεολόγῳ, ἤγουν ἀφανῆ, εὐτελῆ, χαῦνα· ἀπὸ μεταφορᾶς τῆς πορφύρας, ἥτις ὅταν μὴ ἔχῃ τὸ βάμμα δευσοποιὸν, τῷ χρόνῳ ἐξίησι τὸ τεθηλός ### ε 735 ἐξίτηλος οἶνος ὁ ἀνόμοιος ἑαυτῷ· ὅθεν τὸ ἔτυμον τῆς λέξεως εὗρον. Τὸ ### δ 647 δευσοποιόν Τίθεται κυρίως ἡ λέξις ἐπὶ τῶν βαπτομένων ἐρίων ### β 458 βαφὴ ἡ ἔμμονον καὶ δυσέκπλυτον ἔχουσα τὸ ἄνθος. Καὶ Πλάτων δὲ ### δ 648 δόξαν δευσοποιὸν εἴρηκε τὴν ἔμμονον· καὶ ### δ 649 δευσοποιὸς πονηρία ἀντὶ τοῦ ἔμμονος καὶ δυσέκπλυτος ### ε 736 Ἐξιτηρίους Εὐχὰς ἐφοδίους τοῖς πρὸς ἔξοδον ἔχουσιν ἢ πρὸς θάνατον. Παρὰ τὸ ἴημι, τὸ πορεύομαι. Ἢ εἶμι· τὸ πληθυντικὸν, ἴμεν, ἴτε, ἰτὸς, ὄνομα ἰτήριος, καὶ ἐξιτήριος ### ε 737 Ἐξούλης Ὄνομα δίκης. Οἱ δίκην νικήσαντες ὥστε ἀπολαβεῖν χώραν ἢ οἰκίαν, ἔπειτα ἐμβατεύειν κωλυόμενοι, ἢ ἐμβατεύσαντες ἐξελαυνόμενοι, δίκην εἰσάγουσι πρὸς τοὺς ἐξελαύνοντας, ἢ οὐκ ἐῶντας ἐμβατεύειν· καὶ αὕτη ἡ δίκη καλεῖται ἐξούλης, ἀπὸ τοῦ ἐξίλλειν, ὅ ἐστι κωλύειν. Οἱ γὰρ παλαιοὶ τὸ κωλύειν καὶ ἀπελαύνειν ### ε 738 Ἐξουρίας πλεῖς Ἀντὶ τοῦ καλῶς. Ἔστιν ἐπίρρημα μεσότητος· παρὰ τὸν οὖρον, ὃ σημαίνει τὸν φορὸν ἄνεμον ### ε 739 Ἐξοιχνεῦσιν Ἀντὶ τοῦ ἔξεισιν. Οἴχω, οἰχνῶ· οἰχνοῦσι, καὶ ἐξοιχνεῦσιν ### ε 740 Ἐξυπανέστη Τὸ αὐτὸ ἐστὶν ὑπανέστη καὶ ἐξυπανέστη, Ἰλιάδος β. Ἢ ὅτι αἱ προθέσεις ἐπισυντιθέμεναι διεγείρουσι τὴν ἔμφασιν περί τι πλέον· οἷόν ἐστι τὸ, προπροκυλινδόμενος, καὶ παρακαταθήκην ### ε 741 Ἐξυπανέστη. Διὰ τῆς ὑπὸ, τὴν κατ’ ὀλίγον σχέσιν· διὰ τῆς ἐξ, τὴν εὐθύ· διὰ τῆς ἀνὰ, τὴν εἰς ὕψος σχέσιν ### ε 742 Ἐξ ὑπογυίου Ἐξ ἑτοίμου, ἐκ τοῦ πρὸ ὀλίγου, ἐκ τοῦ σύνεγγυς· παρὰ τὰ γυῖα, τὰ μέλη. Σημαίνει δὲ καὶ παρ’ αὐτὰ, καὶ ἀπερισκέπτως ### υ 2 Ὑπόγυιον γὰρ σημαίνει πρόσφατον, ἐγγύτατον, τὸ ἐγγὺς γεγονὸς, πρὸ ὀλίγου καὶ μετ’ ὀλίγον ### ε 743 Ἐξοστρακισμός Ἐξορισμὸς, φυγή. Πῆγμα δὲ γίνεται ἐν τῇ ἀγορᾷ εἰσόδους ἔχον, δι’ ὧν εἰσιὼν πολίτης ἕκαστος ὄστρακον ἐτίθει ἐπιγεγραμμένον. Ἑξακισχιλίων δὲ γινομένων, φυγὴ δεκαετὴς ψηφίζεται τοῦ κρινομένου. Ὠνόμασται δὲ ἀπὸ τοῦ ὀστράκου, εἰς ὃ ἐνέγραφεν ἕκαστος Ἀθηναῖος, εἰ δέον μεθίστασθαι τῆς πόλεως. Ἐνομίσθη δὲ τοῦτο ἐπὶ τῷ τοὺς ὑπερέχοντας τοῖς φρονήμασι κωλύειν. Ζήτει εἰς τὰς Διαφοράς ### ε 744 Ἐξορία Παρὰ τὴν ἐξ πρόθεσιν καὶ τὸ ὅρος, ὃ σημαίνει τὸν ὁρισμόν. Καὶ τί ἐστιν ὅρος; Λόγος σύντομος δηλωτικὸς τῆς φύσεως τοῦ ὑποκειμένου πράγματος. Καὶ ### ε 745 ἔξορος τοίνυν ὁ ἔξωθεν τοῦ ὡρισμένου τόπου ὤν ### ε 746 Ἐξορίσαι Ἀπὸ τοῦ ὀροῦ τοῦ γάλακτος. Προβατίοις δὲ καὶ συϊδίοις ὁμιλῶν, οὔτ’ ἃν τὴν ψυχὴν βελτίων ἐγένετο, ἢ δεῖ πλέον τοῦ βδῆλαι καὶ ἐξορίσαι τυρὸν καὶ πλῦναι κώδιον ### ε 747 Ἔξοχος Παρὰ τὸ ἐξέχω· τὸ οὐδέτερον, ἔξοχον· ἡ εὐθεῖα τῶν πληθυντικῶν, ἔξοχα· καὶ ἀποβολῇ τῆς ἐξ, ὄχα· ὅθεν τὸ, ὄχ’ ἄριστος ἁπάντων ### ε 748 Ἐξουσία Ἔχω, ἕξω· ἡ μετοχὴ, ἕξων ἕξοντος· τὸ θηλυκὸν, ἕξουσα· καὶ πλεονασμῷ τοῦ ι, ἐξουσία ### ε 749 Ἐξομόσασθαι Οἱ μαρτυρήσειν τισὶν ἐν δικαστηρίῳ ὑπισχνούμενοι, εἰ μετὰ ταῦτα μὴ βούλοιντο καταμαρτυρεῖν, ὤμνυον μηδὲν ἐπίστασθαι. Καὶ τοῦτο ἐστὶν ### ε 750 Ἐξωμοσία Τὸ μεθ’ ὅρκου ἀπαρνήσασθαι πρᾶξιν τινὰ διὰ νόσον ἢ πρόφασιν ἑτέραν τινὰ ### ε 751 ἐξομόσασθαι ἐστίν. Οὕτω Δημοσθένης ### ε 752 Ἐξωμίς Χιτὼν ἅμα τε καὶ ἱμάτιον· ἦν γὰρ ἑτερομάσχαλος, καὶ ἀναβολὴν εἶχεν ἣν ἀνεδοῦντο κοσύμβην· διόπερ καὶ οἱ κωμικοὶ ἐπ’ αὐτῆς, ποτὲ μὲν ἔνδυθι, ποτὲ δὲ ἀναβάλλου φασίν. Ἦν δὲ τῶν δούλων ὁ τοιοῦτος χιτών· ὁ δ’ ἀμφιμάσχαλος τῶν ἐλευθέρων καὶ ἀστῶν, οὐκ ἐπισκεπάζων τοὺς βραχίονας· οἱ δὲ νεώτεροι, καὶ θοιμάτιον ἐξωμίδα τὸ μικρὸν καὶ εὐτελές. Ῥητορική ### ε 753 Ἐξωμίς Χιτὼν ὁμοῦ καὶ ἱμάτιον· τὴν ἑκατέρου γὰρ χρείαν παρείχετο· χιτῶνος μὲν, ὅτι ἐζώννυτο· ἱματίου δὲ, ὅτι ἀνεβάλλετο. Τάχα δὲ ὅτι ἀχειρίδωτον ὂν, καὶ πρὸς τοῖς ὤμοις ἀνοίγματα ἔχον, ἀφ’ ὧν αἱ χεῖρες ἐξεχαλῶντο, ὁπότε καὶ ἐζώννυτο, κατὰ τοῦτο ἐξωμὶς ἐκαλεῖτο. Ἀνεβάλλετο δὲ, θατέρας χειρὸς ὑποστελλομένης, καὶ κάτωθεν πρὸς τοὺς πό δας ὤας τῷ ὤμῳ ἐπανατιθείσης αὐτῷ, μηδὲν ζώνης δεόμενον ### ε 754 Ἔξωρος Παλαιός· ἢ ἑξαέτης· Λέγεται καὶ ὁ ἄκαιρος ### ε 755 ἔξω στηλῶν ἔξω τῆς οἰκουμένης· ἕως ὅπου γὰρ ἔστι πορεύεσθαι, στήλας ἔστησεν Ἡρακλῆς. Πάντα γὰρ τὰ ἀπὸ προθέσεως ἀρχόμενα ἐπιρρήματα χωρὶς τοῦ ι γράφονται· οἷον ἀνὰ, ἄνω· κατὰ, κάτω· εἰς, εἴσω· οὕτως οὖν καὶ ἐξ, ἔξω· καὶ πρὸς, πρόσω. Ὁμοίως καὶ τὰ εἰς ω ἀπὸ ἐπιρρημάτων γινόμενα χωρὶς τοῦ ι γράφονται· οἷον ἐγγὺς, ἐγγυτέρω, ἐγγυτάτω· ἔξω, ἐξωτέρω, καὶ ἐξωτάτω· πέραν, περαιτέρω, καὶ περαιτάτω. Ὅσοι γὰρ τὸ ἐγγυτάτω. ζήτει εἰς τὸ ### ε 756 Ἐξώκειλεν Ἀντὶ τοῦ ἔξω τοῦ κέλλειν ἐγένετο ### κ 25 κέλλειν δέ ἐστι, τὸ εἰς τοὔμπροσθεν ἰέναι· ἐξ οὗ καὶ ### κ 26 κέλευθος ἡ ὁδός. Παρὰ τὸ κέλλω ὁ μέλλων κελῶ· ὁ ἀόριστος, ἔκειλα· ὁ δεύτερος, ἔκελον· καὶ ἐξ αὐτοῦ ἐνεστὼς κατὰ τροπὴν τοῦ ε εἰς ο, ὀκέλλω· ὁ μέλλων, ὀκελῶ· ὁ ἀόριστος, ὤκειλα· ἀντὶ τοῦ ἐξῆλθεν, ἔπεσεν· ἐπὶ νηὸς, ἐξέβαλεν, ἔρριψε. Καὶ ### ε 757 ἐξοκεῖλαι ἐξορμῆσαι καὶ ἐκδραμεῖν· ἀπὸ τῆς τοῦ πνεύματος φορᾶς ### ε 758 Ἐξωφρυωμένοι Ἐξηρμένοι, ὑπερηφανευόμενοι· ἀπὸ τῶν ὀφρύων ### ε 759 Ἐξουδένωται Ἐκ τοῦ οὐδεὶς οὐδενὸς γίνεται ῥῆμα περισπώμενον οὐδενῶ, οὐδενώσω, οὐδένωκα, οὐδένωμαι, καὶ ἐξουδένωμαι ### ε 760 Ἐξουθενῶ Ἐκ τῆς οὐ ἀρνήσεως καὶ τοῦ τε συνδέσμου καὶ τοῦ εἷς ἑνὸς, γίνεται οὐτενῶ· καὶ τροπῇ τοῦ ψιλοῦ εἰς δασὺ, οὐθενῶ, καὶ ἐξουθενῶ ### ε 761 Ἐούσης Ἔω, τὸ ὑπάρχω· ὁ μέλλων, ἔσω· ὁ δεύτερος ἀόριστος, ἦον· ἡ μετοχὴ, ἐών· καὶ κατὰ συναίρεσιν, ὤν· καὶ τὸ θηλυκὸν, ἐοῦσα ἐούσης, καὶ οὖσα, καὶ πλεονασμῷ τοῦ ι γίνεται οὐσία. Ἢ παρὰ τὸ ἴσος ### ε 762 Ἐών Μετοχή ἐστιν χρόνου ἀορίστου δευτέρου· διότι οὐδέποτε μετοχὴ ἐνεστῶτος ὀξύνεται, πλὴν τοῦ ἑκών· καὶ οὐδέποτε δευτέρου ἀορίστου μετοχὴ βαρύνεται, πλὴν τοῦ πέφνων. Ὥστε τὸ ἐὼν δεύτερος ἀόριστος ἐστί. Κλίνεται ἐόντος καὶ ὄντος, τὸ δὲ ἐὼν τοῦ ὢν ἐντελέστερόν ἐστιν. Ἔω ὦ· καὶ ἐὼν, ἐνεστὼς καὶ παρατατικός ### ε 763 Ἐοικώς ἐοικότος Ἐκ τοῦ εἴκω, τὸ ὁμοιῶ, ὁ μέσος παρακείμενος, εἶκα· καὶ ἐν διαιρέσει, καὶ ἐπενθέσει τοῦ ο, ἔοικα· ἡ μετοχὴ, ἐοικώς. Ἢ ἀπὸ τοῦ εἴκω, ὁ μέσος παρακείμενος, οἶκα, τῷ λόγῳ τῆς παραληγούσης· καὶ ἐν πλεονασμῷ τοῦ ε, ἔοικα. Ἢ ἐκ τοῦ εἶκα μέσου παρακειμένου ἔεικα καὶ ἔοικα. Σημαίνει δὲ τρία· τὸ ὁμοιοῦν, τὸ πρέπειν, καὶ τὸ φαίνεσθαι, παρὰ τοῖς φιλοσόφοις. Τὸ ὁμοιῶ, ὡς τὸ, ὁ δ’ ἤϊε νυκτὶ ἐοικώς. Τὸ πρέπει, ὡς τὸ, ἔοικέ τοι οὔτοι ἀεικὲς, Ἰλιάδος ι, ἀντὶ τοῦ πρέπον σοι ἐστὶν, καὶ οὐκ ἔστι σοι ἀπρεπές. Τὸ φαίνεται, ὡς τὸ, Ὡς ἔοικεν ἡ τῶν φρενῶν ἐναλλαγή. Καὶ ὁ Πορφύριος, Ἔοικε δὲ μήτε τὸ γένος μήτε τὸ εἶδος ἁπλῶς λέγεσθαι ### ε 764 Ἔοιγμεν Ἐκ τοῦ ἐοίκαμεν πρώτου τῶν πληθυντικῶν γίνεται, κατὰ συγκοπὴν καὶ τροπὴν, ἔοιγμεν, ὡς δεδοίκαμεν, δέδοιγμεν ### ε 765 Ἐοικυῖα Ἐκ τοῦ ἐοικὼς ἐοικότος, τὸ θηλυκὸν ἐοικυῖα· καὶ πλεονασμῷ τοῦ ι, Ἰλιάδος ς, ζωῇσι νεήνισιν εἰοικυῖαι. Ζητεῖται, ποίου χρόνου ἐστὶ τὸ ἔοικε καὶ εἶκα, ἐπειδὴ γίνεται καὶ ἀπὸ τοῦ εἴδω εἴσω, τὸ ὁμοιῶ, ὁ παρακείμενος, εἶκα, καὶ ἀπὸ τοῦ εἴκω εἴξω εἶχα, ὁ μέσος, εἶκα. Λέγουσιν οὖν, ὅτι μέσος ἐστὶν ἀπὸ τοῦ εἴκω· οὐ δὲ γὰρ δύναται εἶναι ἀπὸ τοῦ εἴδω· ὅτε γὰρ ὁ ἐνεστὼς ἐνεργητικῶς δηλοῖ, τότε καὶ οἱ λοιποὶ χρόνοι ἐνεργητικῶς σημαίνουσιν· οἱ δὲ μέσοι πολλάκις ἐκφεύγουσι τὴν σημασίαν, ὥσπερ τὸ πέπηγα ### ε 766 Ἐῴκειν Εἴκω· ὁ μέσος παρακείμενος, εἶκα· κατὰ διάλυσιν, ἔϊκα· καὶ πλεονασμῷ τοῦ ο, ἔοικα. Ἢ ἐκ τοῦ εἴκω, ὁ μέσος παρακείμενος, οἶκα· τὸ γὰρ ε, ἡνίκα εὑρεθῇ ἐν δισυλλάβῳ μέλλοντι, ἢ μόνον, ἢ μετὰ τοῦ ι, εἰς ο τρέπεται ἐν τῷ μέσῳ παρακειμένῳ· οἷον, λέξω, λέλογα· πείσω, πέποιθα. Οὕτως εἴκω, οἶκα· καὶ πλεονασμῷ τοῦ ε, ἔοικα· ὁ μέσος ὑπερσυντέλικος, ἐῴκειν. Καὶ ὤφειλεν εἶναι ἠοίκειν· ἀλλὰ κανών ἐστιν ὁ λέγων, ὅτι οὐδέποτε λέξις Ἑλληνικὴ εὑρίσκεται ἀπὸ τοῦ η ἀρχομένη ἐπιφερομένου τοῦ ο· χωρὶς εἰ μὴ ἐν διφθόγγῳ εἴη, ἢ κατὰ διάλεκτον. Πρόσκειται, “εἰ μὴ ἐν διφθόγγῳ,” διὰ τὸ ἠοῦς ἠοῖ· καὶ, Πρωῒ δ’ ὑπηοῖοι. “Κατὰ διάλεκτον,” διὰ τὸ ἠῶ· οἱ γὰρ Ἴωνες διαλύοντες λέγουσιν ἠόα. Κατὰ τοῦτον τὸν κανόνα ἐγένετο ὑπερβιβασμὸς τοῦ χρόνου· καὶ τὸ μὲν ε ἐφυλάχθη διὰ τὸ ο· τὸ δὲ ο ἠμείφθη εἰς ω· καὶ ἔμεινε τὸ ι προσγεγραμμένον. Ἡ γὰρ πρώτη συλλαβὴ συνέστειλε τὸ η ε· ἡ δὲ δευτέρα ἐξέτεινε τὸ ο εἰς τὸ ω, καὶ ἐγένετο ἐῴκειν. Τούτου τὸ τρίτον τῶν πληθυντικῶν, ἐῴκεισαν· καὶ ἀποβολῇ τοῦ ι, ἐῴκεσαν ### ε 767 Ἕοργα Ἀπὸ τοῦ εἴργω εἴρξω ὁ παρακείμενος, εἶρχα· ὁ μέσος, εἶργα· διαλύσει, ἔεργα· καὶ τροπῇ, ἔοργα. Οὕτως ἐγένετο καὶ τὸ ἐώλπειν καὶ ἐώργειν καὶ τὰ ὅμοια. Ῥέζω· ὁ μέλλων ῥέξω· ὁ παρακείμενος, ἔρρεχα· ὁ μέσος, ἔρρογα· ἀποβολῇ τοῦ ρ, καὶ ὑπερθέσει, ἔοργα· ὁ ὑπερσυντέλικος, ἐώργειν. Καὶ ὤφειλεν εἶναι ἠόργειν· ἀλλὰ κανών ἐστι. τούτου χάριν ἔσωθεν γίνεται ἡ ἐπέκτασις· καὶ ἡ μετοχὴ, ἐοργώς· Κάτθαν’ ὁμῶς ὅ τ’ ἀεργὸς ἀνὴρ, ὅ τε πολλὰ ἐοργὼς, ἀντὶ τοῦ εἰργασμένος, Ἰλιάδος ι ### ε 768 Ἑώρταζον Ἑορτάζω· καὶ ὁ παρατατικὸς ὤφειλεν εἶναι ἡόρταζον· καὶ ἐπειδὴ οὐδέποτε λέξις εὑρίσκεται ἀρχομένη ἀπὸ τοῦ η, ἐπιφερομένου τοῦ ο, τούτου χάριν ἐγένετο ὑπερβιβασμός· καὶ ἡ μὲν παραλήγουσα ἐξέτεινε τὸ ο εἰς ω· ἡ δὲ ἄρχουσα συνέστειλε τὸ η εἰς ε, καὶ ἐγένετο ἑώρταζον ### ε 769 Ἑώρων Ἀπὸ τοῦ ὁρῶ, ὁ παρατατικὸς, ὥρων· καὶ πλεονασμῷ τοῦ ε, ἑώρων, τῆς δασείας φυλαττομένης. Ὡσαύτως καὶ ἀπὸ τοῦ οἰνοχοῶ, ὁ παρατατικὸς, ᾠνοχόουν· καὶ πλεονασμῷ τοῦ ε, ἐῳνοχόει· καὶ ἀπὸ τοῦ ὠνῶ ὠνοῦμαι, ὤνημαι, καὶ ἐώνημαι ### ε 770 Ἔωσεν Ἀπὸ τοῦ ὤθω, τὸ πρώθω, ὁ μέλλων, ὤσω· ὁ ἀόριστος, ὦσα· καὶ πλεονασμῷ τοῦ ε, ἔωσα ### ε 771 Ἔῳγεν Ἀπὸ τοῦ οἴγω, ὁ παρατατικὸς, ᾦγον, ᾦγε· καὶ πλεονασμῷ του ε, χηλοῦ δ’ ἀπὸ πῶμ’ ἀνέωγε ### ε 772 Ἑορτάζω Ἐκ τοῦ ἑορτή. Τοῦτο παρὰ τὸ ἐρῶ, τὸ ἐπιθυμῶ, ἐροτὴ, καὶ ἑορτὴ καθ’ ὑπερβιβασμὸν, ἧς ἐρῶσι πάντες. Ἐτυμολογεῖται δὲ παρὰ τὸ εἰς τὰ ἑὰ ὀρούειν, ὅ ἐστιν εἰς τὰ ἀγαθὰ ὁρμᾶν· ὅθεν καὶ δασύνεται· οἱ μέντοι Ἴωνες ψιλοῦσιν ### ε 773 Ἐόλητο Ἐκεκίνητο καὶ ἐτετάρακτο. Γράφεται καὶ διὰ τῆς ΑΙ διφθόγγου. Ἡ μὲν ἄρ’ ὣς ἐόλητο νόον μελεδήμασι κούρη. Ἀπολλώνιος ### ε 774 Ἐῷμι Ἐν τῷ, Κεῖσε δ’ ἂν οὔ μιν ἔγωγε μετὰ μνηστῆρας ἐῷμι. Ἀνέρχεσθαι οὐκ ἐῶ. Ὅταν δὲ εὐκτικὸν ᾖ, ἕξει τὸ ι, ἐῷμι, ἐῷς, ἐῷ· βοῷμι, βοῷς, βοῷ· Δωρικῶς γὰρ τὸ α ε εἰς η κιρνᾶται, ἅπερ ἡμεῖς εἰς α μακρόν. Καὶ γὰρ βοῇς λέγουσι, καὶ ὁρῇς, καὶ τιμῇς ### ε 775 Ἕως Ἡ ἕως, τῆς ἕω· παρὰ τὸ εὕω, τὸ φωτίζω, εὕως· καὶ ἀποβολῇ τοῦ υ, ἕως· σημαίνει δὲ τὴν ἡμέραν. Ἢ διὰ τοῦ ἕως ταύτης ἡμᾶς κατακλίνεσθαι, ἢ διὰ τοῦ ἵεσθαι ἡμᾶς ἐν αὐτῇ. Ἀπὸ τῆς ἕω γίνεται ἑῷος κτητικὸν σὺν τῷ ι. Ἐπικλείοντες ἑώϊον Ἀπόλλωνα, Ἀπολλώνιος. Ἀπὸ τοῦ ἐκ τῆς ἑῴας φέρεσθαι, τουτέστιν ἐκ τῆς ἀνατολῆς ### ε 776 Ἑωσφόρος Ἀνατολικὸς ἀστὴρ πρωϊνὸς, ὁ τὴν ἑῴαν ἐν αὐτῷ φέρων· ὁ αὐτὸς καὶ φωσφόρος καλεῖται ### ε 777 Ἕωλος Ὁ χθεσινός· καὶ ### ε 778 ἕωλον ὄψον τὸ χθεσινόν. Παρὰ τὴν ἕω, τὴν ἡμέραν, γίνεται ἕωλος. Φιλόξενος δὲ λέγει, ὅτι γίνεται ἀπὸ τῶν εἰς ω ῥημάτων ὀνόματα εἰς ΛΟΣ· οἷον, φείδω, φειδωλός· αἰτῶ, αἰτωλός· ἁμαρτῶ, ἁμαρτωλός. Οὕτως καὶ παρὰ τὸ ἕω, τὸ κορεννύω, γίνεται ἕωλος· ὅταν γὰρ κορεσθῶμεν τινὸς, εἰώθαμεν τὰ λοιπὰ εἰς τὴν ἑξῆς φυλάττοντες ἕωλα λέγειν ### ε 779 Ἑωλοκρασία Ἔθος ἦν τοῖς νέοις δειπνοῦσι καὶ νυκτερεύουσι καταχεῖν τῶν κοιμωμένων τῶν ἑώλων δείπνων τοὺς ζωμοὺς, πρὸς τοιαύτην παιδιὰν τετραμμένοι. Ἐγὼ δὲ μᾶλλον νομίζω πεπλάσθαι τὸ ὄνομα ὑπὸ τοῦ ῥήτορος ἀπὸ τῶν ἑώλων, ἅ ἐστιν ἀρχαῖα· ὅτι πράγματα ἀρχαῖα συγκεράσας κατηγόρει ὁ Αἰσχίνης. Ἢ ### ε 780 ἑωλοκρασία ἡ χθεσινὴ μέθη ### ε 781 ἕωλον γὰρ τὸ χθεσινόν· παρὰ τὸ τὴν ἕω ἐλαθῆναι. Ἢ ### ε 782 ἕωλον τὸ λιτὸν, ἢ τὸ μὴ πρόσφατον, ἀλλὰ χθεσινόν· παρὰ τὸ ἕω, ὃ σημαίνει τὸ περιπατῶ· ἢ μάταιον, ψυχρὸν, ἀνωφελὲς, ἀνίσχυρον. Καὶ ἄλλως· ἡνίκα συνέπινον ἀλλήλοις παρὰ Ἀθηναίοις οἱ νέοι, ἐπὶ ἑκάστου κρατὴρ οἴνου ἐτίθετο. Καὶ εἴ τις ἐκαθεύδησε, μὴ πιὼν τὸν ἴδιον κρατῆρα, πρωῒ κατὰ τῆς ἑαυτοῦ κεφαλῆς ἐξεχέετο· καὶ ἐκαλεῖτο ἑωλοκρασία. Λαμβάνεται δὲ ἐπὶ κατηγορίᾳ ἀρχαίων πραγμάτων ### ε 783 Ἕω Σημαίνει ἕξ· τέσσαρα βαρυνόμενα, καὶ δύο περισπώμενα. Ἕω, τὸ ἐνδύομαι, ἀφ’ οὗ καὶ ἱμάτιον· ἕω, τὸ πορεύομαι, ἀφ’ οὗ καὶ ἕος καὶ ὁδός· ἕω, τὸ τελειῶ, ἀφ’ οὗ καὶ ἕως καὶ ἑσπέρα, ἡ τῆς ἡμέρας τελείωσις. Ἔω, τὸ ὑπάρχω, ἀφ’ οὗ καὶ ἔσεται καὶ ἔσται. Ἐῶ, τὸ συγχωρῶ, ἀφ’ οὗ καὶ ἐάσας. Ἑῶ, τὸ καθέζομαι, ἀφ’ οὗ καὶ τὸ ἕημι, ἕεμαι ἧμαι, κάθημαι ### ε 784 Ἐπαγωγή Πειρασμὸς, ἢ ζημία, ἢ αἰχμαλωσία, ἤτοι τὸ ὁπωσοῦν ἐπαγόμενον κακόν ### ε 785 Ἐπαγωνιεῖται Φιλονεικήσει, προσκαρτερήσει· ἐκ τοῦ ### ε 786 Ἐπάκριος ζεύς Ἐπ’ ἄκρας γὰρ τῶν ὀρῶν ἱδρύοντο βωμοὺς τῷ Διῒ, οἷον τοῦ Ὑμηττίου, τοῦ Παρνηθίου. Πολύζηλος Μουσῶν γοναῖς, Ἱερὸν γὰρ ὂν τετύχηκας ἐπακρίου Διός ### ε 787 Ἐπακρία χώρα Ἀθηναίους πάλαι κωμηδὸν οἰκοῦντας πρῶτος Κέκροψ συναγαγὼν κατῴκισεν εἰς πόλεις δυοκαίδεκα· καὶ τὴν τῶν πολιτῶν ἐπωνυμίαν ἀφ’ ἑαυτοῦ Κεκροπίαν προσηγόρευσε· δύο δὲ τετραπόλεις ἐκάλεσεν, ἐκ τεσσάρων πόλεων ἑκατέραν μοῖραν καταστήσας· τρεῖς δὲ τὰς λοιπὰς, ἐπακρίας ὠνόμασε· καὶ ἡ προσεχὴς χώρα ταύταις ταῖς τρισὶν ὁμωνύμως αὐταῖς ἐπακρία ἐκαλεῖτο. Ῥητορική ### ε 788 Ἐπακτρεῖς Οἱ κυνηγέται, ἀπὸ τοῦ ἐπάγειν τὰς κύνας. Ἐντεῦθεν καὶ ἡ ναῦς ἡ ἁλιὰς ### ε 789 Ἐπακτροκέλης Συνετέθη ἔκ τε κέλητος καὶ ἐπακτρίδος. Πλοῖα δὲ ἦν βραχέα λῃστρικά· ἡ μὲν ### ε 790 ἐπακτρὶς εἰς τὸ κατάγειν τὰ συλώμενα· ὁ δὲ κέλης, εἰς τὸ διώκειν καὶ φεύγειν· κουφότατος γὰρ ἦν. Πρῶτος δὲ δοκεῖ εὑρηκέναι τὴν ἐπακτρίδα Μίνως ### ε 791 Ἐπακτὸς ὅρκος Ὃν ἄν τις ἑκὼν αὐτὸς ἑαυτῷ ἐπάγηται, τουτέστιν ὃν αἱρεῖται. Ἄλλοι δὲ τοὐναντίον, ὁ ἀλλαχόθεν ἐπιφερόμενος, ἀλλ’ οὐκ αὐθαίρετος. Εἰσὶ δὲ ὅρκου τρία εἴδη, ἀπώμοτος, κατώμοτος, ἐπακτός ### ε 792 Ἐπακτῆρες Οἱ κυνηγοί· ἀπὸ τοῦ ἐπάγειν τοὺς κύνας ### ε 793 Ἐπάλμενος Ἐφορμήσας. Ἀπὸ τοῦ ἅλλομαι, τὸ πηδῶ, ἁλλόμενος· καὶ συγκοπῇ ### ε 794 Ἔπαλξις Ὁ προμαχὼν τοῦ τείχους. Ἐκ τοῦ ἄλκω, τὸ βοηθῶ, ὁ μέλλων, ἄλξω· ὄνομα ῥηματικὸν, ἄλξις· καὶ, Ἐπὶ ἐπάλξεων πόλεως περιπατεῖς. Ἢ ἐπαλέξησις τὶς οὖσα· οἷον, Πολλοὺς ἐπὶ τὰς ἐπάλξεις ἤγαγεν ἡ τῆς ἀπιστίας ὑπερβολὴ, μόνοις τοῖς ὀφθαλμοῖς τὸ σαφὲς ἐπιτρέψαντας. Λιβάνιος. Ἀπὸ τοῦ ἀλεξῶ περισπωμένου. Ἔστι δὲ ἐξοχὴ τειχῶν, ἁψίς. Ἔστι δὲ καὶ δικαστήριον τῶν φονικῶν ### ε 795 Ἐπαλξίτης Ὁ λίθος ὁ ἐπάνω τῆς ἐπάλξεως, τῷ κανόνι τοῦ Ἀσκαλωνίτου· ἢ καὶ τὰ ἀπὸ τῶν εἰς ΙΣ διὰ τοῦ ΙΤΗΣ γινόμενα διὰ τοῦ ι γράφεται· οἷον, Ναυκράτις, Ναυκρατίτης· Ταμιάθις, Ταμιαθίτης ### ε 796 Ἐπανακροῦσαι Ἀριστοφάνης· ἀπὸ τῶν κωπηλατούντων, ὅταν ἀναστρέψαντες πρύμναν ἀνακρούωνται, ἵνα εἰς τοὐπίσω ἀναχωρήσῃ τὸ πλοῖον ### ε 797 Ἐπάρουρος Ὀδυσσείας λ. Οἱ μὲν ### π 36 πάρουρος ἀπέδοσαν, ὅ ἐστι φύλαξ· οὖρος γὰρ ὁ φύλαξ. Δεήσει οὖν ὀξυτόνως προφέρεσθαι, ὡς θυρωρός. Βέλτιον ἐπάρουρος, ἀντὶ τοῦ ἐπίγειος. Τὴν γὰρ γῆν ἄρουραν λέγουσιν ### ε 798 Ἐπαοιδή Ἰστέον ὅτι ἀρχαία ἐστὶν ἡ διὰ τῆς ἐπαοιδῆς θεραπεία. Ὅμηρος, παῦε δ’ ἐπαοιδῇ αἷμα κελαινόν. Καὶ Πίνδαρος ἐπὶ τοῦ Ἀσκληπιοῦ, Τοὺς μὲν μαλακαῖς ἐπαοιδαῖς ### ε 799 Ἐπαγγεῖλαι καὶ ἐπαγγελία Σημαίνει μὲν καὶ ἄλλα, ἰδίως δὲ λέγεται ἐπὶ τῶν πεπορνευμένων καὶ δημηγορούντων, οὐκ ἐξόν. Καὶ ### ε 800 ἐπήγγελλε παρεκελεύετο, προσέταττε. Λέγεται καὶ παθητικῶς. Καὶ ### ε 801 ἐπαγγείλασθαι λέγεται, τὸ κελεύειν, ἢ καταγγέλλειν ### ε 802 Ἐπάσαντο Ἐγεύσαντο. Παρὰ τὸ πατῶ ὁ μέλλων, πατήσω· καὶ συγκοπῇ, πάσω· καὶ τὰ λοιπὰ δῆλα. Ἢ παρὰ τὸ μασῶ μασήσω ἐμάσησα· συγκοπῇ, ἔμασα· ἐμάσαντο, καὶ ἐπάσαντο· παρὰ τὸ μασᾶσθαι, τροπῇ τοῦ μ εἰς π, καὶ τοῦ τόνου ἐναλλαγέντος. Καὶ ### π 37 πάσασθαι τὸ γεύσασθαι· καὶ, σπλάγχν’ ἐπάσαντο ### ε 803 Ἐπασσύτεροι Ἔστιν ἆσσον, τὸ ἐγγύς· ἐξ αὐτοῦ ἀσσότερος· καὶ ### ε 804 ἐπασσύτερον τὸ συνεχὲς καὶ πυκνόν ### ε 805 Ἐπαύλεις Μάνδραι βοῶν, καὶ προβάτων αὐλαί ### ε 806 ἐπαύλια λέγεται, καθ’ ὅσον ἐν τῇ τοῦ νυμφίου οἰκίᾳ ἡ νύμφη τότε πρῶτον ἐπηύλισται. Καλεῖται δ’ ἐπαύλια καὶ τὰ μετὰ τὴν ἐχομένην ἡμέραν τῶν γάμων παρὰ τοῦ τῆς νύμφης πατρὸς δῶρα φερόμενα τῷ νυμφίῳ καὶ τῇ νύμφῃ ἐν πομπῆς σχήματι. Παῖς γὰρ ἡγεῖται χλανίδα λευκὴν ἔχων, καὶ λαμπάδα καιομένην· ἔπειτα μετὰ τοῦτον κανηφόρος· εἶθ’ αἱ λοιπαὶ ἀκολούθως ἐφεξῆς φέρουσαι χρυσίου λεκανίδας, σμήγματα, φορεῖα, κτένας, κοίτας, ἀλαβάστους, σανδάλια, θήκας, μυράλιπτρα· ἐνίοτε δὲ καὶ τὴν προῖκα ἅμα τῷ νυμφίῳ φέρουσιν. Οἱ δὲ φασὶν ἐπαυλίαν τὴν δευτέραν μετὰ τοὺς γάμους ἡμέραν καλεῖσθαι, ἐν ᾗ πρῶτον ἐπαυλίζεται τῷ νυμφίῳ ἡ νύμφη ### ε 807 Ἐπαυρῶ Τὸ ἀπολαύω· ἀπὸ τοῦ ἀρῶ, τὸ ἁρμόζω, ἢ ἀπὸ τοῦ ἐρῶ, τὸ ἐπιθυμῶ, γίνεται αὐρῶ, ὡς παίω, παύσω· ὁ δεύτερος ἀόριστος, ἐπηῦρον· ἐὰν ἐπαύρω, ἐπαύρωμαι, ἐπαύρηται. Οὐ μὰν οἶδ’ εἰ αὖτε κακορραφίης ἀλεγεινῆς πρώτη ἐπαύρηαι, Ἰλιάδος ο, ἀντὶ τοῦ ἐπιψαύσῃ, ἀπολαύσῃ ### ε 808 Ἐπαυτοφώρῳ Σὺν τῷ ι. Ἐκ γὰρ τοῦ φὼρ φωρὸς, ὁ κλέπτης, καὶ τῆς αὐτὸς ἀντωνυμίας, γίνεται αὐτόφωρος, καὶ ἐπαυτόφωρος. Σημαίνει δὲ τὸν ἐν αὐτῇ τῇ κλοπῇ ληφθέντα· ἢ ἐπ’ ὀφθαλμοῖς ἐπ’ αὐτῷ τῷ κλέμματι ἁλούς ### ε 809 Ἐπὰψ θέμεναι Πάλιν ἐπικλεῖσαι, καὶ ἐπιθεῖναι ### ε 810 Ἐπαιγίζων Λάβρος ἐπαιγίζων. Σφοδρῶς ἐπιπνέων. Ἐκ τοῦ αἰγὶς, αἰγίζω ### α 2436 Αἰγὶς δέ ἐστι, συστροφὴ ἀνέμου ### ε 811 Ἐπαίτης Ἀπὸ τοῦ αἰτῶ αἰτήσω αἰτητὴς, καὶ ἐπαίτης ### ε 812 Ἐπένεξις Ἀπὸ τοῦ ἐνέκω ἐνέξω, ἔνεξις καὶ ἐπένεξις ### ε 813 Ἐπενεγκεῖν δόρυ ἐπὶ τῆι ἐκφορᾶι, καὶ προαγορεύειν ἐπὶ τῶι μνήματι Εἰς τοὺς βιαίως ἀποθανόντας ταῦτα ἐπράττετο. Καὶ Ἴστρος ἐν τῇ συναγωγῇ τῶν Ἀτθίδων φησὶν, ὅτι Τινὲς ἐπὶ τοῦ τάφου δόρυ φασὶ καταπεπηχέναι τὸν Ἐρεχθέα, τὸ πάθος σημαίνοντα, διὰ τὸ νόμον εἶναι τοῖς προσήκουσι τοῦτον τὸν τρόπον μετέρχεσθαι τοὺς φονέας. Ῥητορική ### ε 814 Ἐπενήνεον Ἐπεσώρευον. Ἐκ τοῦ εἷς ἑνὸς, ἑνῶ ῥῆμα· ἤγουν τὰ διῃρημένα εἰς ἓν ἄγω. Ἤνεον, ἐνήνεον· καὶ ἐπενήνεον ### ε 815 Ἐπενήνοθε Κάλλιόν ἐστιν ἀντὶ τοῦ ὑπῆρχεν. Εἰ γὰρ ἐψιλωμένην καὶ μαδῶσαν καὶ ὀλιγότριχον σημαίνει, πῶς ἂν ἁρμόζοιτο τὸ ἐπανθεῖν, ὃ σημαίνει μᾶλλον τὸ δασύ; Ἔστι δὲ μέσος παρακείμενος· οἱ μὲν παρὰ τὸ ἔθω, μετὰ τῆς ἐν προθέσεως γίνεται ἐνέθω· ὁ μέλλων, ἐνέσω· ὁ παρακείμενος, ἤνεκα· ὁ μέσος, ἤνεθα· καὶ Ἀττικῶς, ἤνοθα, ὡς πέπεμφα, πέπομφα. Ἤνοκα οὖν καὶ ἤνοθα· καὶ Ἀττικῶς, ἐνήνοθα. Ἔστι δὲ καὶ ἄλλως· ὄθω, τὸ κινῶ· ὁ μέλ λων, ὄσω· ὁ παρακείμενος, ὦκα· ὁ μέσος, ὦθα· καὶ μετὰ ταῦτα προσθέσει, ἐνόθω ἐνόσω· καὶ Ἀττικὸς παρακείμενος, ἐνήνοκα, καὶ ἐνήνοθα. Ἄλλως· ἐκ τοῦ ἔω, τὸ ὑπάρχω, γίνεται ἐέθω· καὶ κατὰ συναίρεσιν καὶ σύνθεσιν, ἐνήθω· ὁ μέσος παρακείμενος, ἔνηθα· καὶ Ἀττικῶς, ἐνένηθα· εἶτα ὑπερθέσει καὶ τροπῇ, ἐνήνοθα. Ζήτει εἰς τὸ ### ε 816 Ἑπέται Οἱ θεράποντες· ἀπὸ τοῦ ἕπεσθαι τοῖς δεσπόταις ### ε 817 Ἐπέτειον Ἐπὶ τοῦ νῦν ἔτους. Ἔπετος γὰρ δεῖ λέγεσθαι τὸν ἐνεστῶτα καιρὸν, οὐχὶ διὰ τοῦ φ, ἀλλὰ διὰ τοῦ π, ὥς φησι Πίνδαρος καὶ Δημοσθένης. Ῥητορική ### ε 818 Ἐπεσβόλος Ὁ λοίδορος, ὁ τοῖς ἔπεσι βάλλων· ἐκ τοῦ ἔπος καὶ τοῦ βάλλω. Τὰ δὲ παρὰ τὸ βάλλω μὴ μετὰ προθέσεως συντεθέντα πρὸ μιᾶς ἔχουσι τὸν τόνον, ἐλαφηβόλος, ἑκηβόλος. “Μὴ μετὰ προθέσεως” εἶπε, διὰ τὸ ἀμφίβολος, πρόβολος, ὁ προβεβλημένος πρόμαχος ### ε 819 Ἐπεδίκασε καὶ ἐπεδικάσατο Δημοσθένης ἐν τῷ κατὰ Ὀλυμπιοδώρου. Τὸ μὲν ἐπεδίκασεν, οἷον προέκρινε· τὸ δὲ ἐπεδικάσατο, οἷον ἔπεισε τοὺς δικαστὰς ἑαυτοῖς προσνεῖμαι τὸν κλῆρον ### ε 820 Ἐπέζεσεν Ἀντὶ τοῦ ᾔρθη καὶ ηὐξήθη· ἀπὸ μεταφορᾶς τοῦ ζέοντος ὕδατος, καὶ ἐν τοῖς λέβησιν αἰρομένου ἐν τῷ ζέειν. Εὐριπίδης, Δεινόν τι πῆμα Πριαμίδαις ἐπέζεσε ### ε 821 Ἐπελήκεον Ἐψόφουν, ἐκρότουν· ἴσως ἀπὸ τοῦ ληκῶ ληκεῖς ### ε 822 Ἐπεμαίετο Ἐπεζήτει, ἐπεθύμει· παρὰ τὸ μαίω, τὸ ζητῶ ### ε 823 Ἐπέντυε Ἑτοίμαζε, παρασκεύαζε· παρὰ τὸ ἔντος, ὃ σημαίνει τὸ ὅπλον ### ε 824 Ἐπέπλως Τινὲς λέγουσιν ἀπὸ τοῦ πλῶμι, ὅπερ ἐν κινήσει οὐχ εὕρηται. Οὐκ ἔστι δὲ ἀληθές· ἀλλ’ ἔστιν ἀπὸ τοῦ πλώω πλώσω· ὁ δεύτερος ἀόριστος, ἔπλων, ἔπλως· εἶτα τοῦ πρώτου ἀορίστου τὸ δεύτερον πρόσωπον ἔπλωσας, καὶ ἐπέπλωσας· καὶ κατὰ ἀποκοπὴν, ἐπέπλως ### ε 825 Ἐπέπιθον Ἐκ τοῦ πείθω, ὁ δεύτερος ἀόριστος, ἔπιθον· καὶ κατὰ ἀναδιπλασιασμὸν, ἐπέπιθον· τὸ πρῶτον τῶν πληθυντικῶν, ἐπεπίθομεν· καὶ κατὰ συγκοπὴν, Ἰλιάδος β, καὶ δεξιαὶ ᾗς ἐπέπιθμεν, ἀντὶ τοῦ αἷς ἐπεπιστεύκειμεν ### ε 826 Ἐπερρώσαντο Ἀντὶ τοῦ ἐπεσείσθησαν, ἐκινήθησαν. Ἔστι ῥώω σημαῖνον τὸ κινῶ καὶ σείω· ὁ μέλλων, ῥώσω· ἔρρωσα, ἐρρωσάμην, ἐρρώσαντο. Ἀμβρόσιαι δ’ ἄρα χαῖται ἐπερρώσαντο ἄνακτος, Ἰλιάδος α ### ε 827 Ἐπεσκήψατο Ἀντὶ τοῦ ἐνεκάλεσε ψευδομαρτυριῶν· σπανιάκις δὲ καὶ ἐπὶ τοῦ ἐγκαλέσαι φόνου, ὡς Ἀντιφῶν. Τὸ δὲ ### ε 828 ἐπέσκηψεν ἐνεργητικῶς, ἀντὶ τοῦ ἐνετείλατο, ἢ προεφασίσατο. Ἔστι καὶ ### ε 829 ἐπισκηψάμενον ἐπιβαρήσαντα· καὶ ### ε 830 ἐπισκήψασθαι τὸ ἐπιβαρῆσαι, καὶ ἐπισημειώσασθαι. Τὸ δὲ ### ε 831 ἐπισκήπτω ἀντὶ τοῦ μετά τινος ἐπιθειασμοῦ λέγω, καὶ οἷον ἐξορκίζω, Ἀνδοκίδης καὶ Λυσίας ἔλαβον ### ε 832 Ἐπεσσεύοντο Ἀντὶ τοῦ ἐπηκολούθουν, ἐφώρμων. Ἐκ τοῦ σῶ γίνεται παράγωγον σεύω· ὁ παθητικὸς ἐνεστὼς, σεύομαι· ὅθεν τὸ, ἐπεσσεύοντο δὲ λαοί. Ἐκ τοῦ σῶ, τὸ ὁρμῶ, παράγωγον σύω· ἐξ αὐτοῦ, σῦμι· ὁ μέλλων, σύσω· ὁ παρακείμενος, σέσυκα· ὁ παθητικὸς, σέσυμαι· τὸ τρίτον, σέσυται· καὶ ἐν ὑπερθέσει τοῦ ε, ἔσσυται· Εἰ δέ τοι αὐτῷ θυμὸς ἐπέσσυται, Ἰλιάδος ι, ἀντὶ τοῦ ἐφορμεῖται, ἐπιθυμεῖ ### ε 833 Ἐπετοξάζοντο Τῷ δ’ ἐπετοξάζοντο. Ἀντὶ τοῦ ἐπ’ αὐτῷ τὰ τόξα ἔτεινον. Ἐκ τοῦ τοξάζω ### ε 834 Ἔπεφνεν Ἐκ τοῦ φῶ, φένω· συγκοπῇ, φνῶ· καὶ διπλασιασμῷ, πεφνῶ, συζυγίας πρώτης τῶν περισπωμένων. Φένω· καὶ ὁ β ἀόριστος, ἔφενον· διπλασιασμῷ, ἐπέφενον· συγκοπῇ, ἔπεφνον· ἐὰν πέφνω. Τινὲς δὲ παρατατικοῦ αὐτὸ νομίζουσιν, ἀγνοοῦντες τὴν κλίσιν αὐτοῦ. Τὸ γὰρ πέφνω ὑποτακτικοῦ ἐστὶν, οὐχ ὁριστικοῦ. Ἢ φῶ· παράγωγον, φημὶ, ἐπὶ τοῦ ἀναιρῶ· οὗ ὁ παθητικὸς παρακείμενος, πέφαμαι, πέφαται· ὅθεν καὶ φατός. Πέφνων, βαρύτονον. Ζήτει εἰς τὸ ### ε 835 Ἐπέφραδον Ἀντὶ τοῦ εἶπον, Ἰλιάδος κ ### ε 836 Ἐπεί Ἐκ τῆς ἐπὶ προθέσεως, καὶ τοῦ εἰ συναπτικοῦ συνδέσμου. Διὰ διφθόγγου· ἐπεὶ οἱ Δωριεῖς ΑΙ λέγουσιν. Ἔθος γὰρ ἔχουσιν οἱ Δωριεῖς τὸ ε εἰς α τρέπειν· τὸ γὰρ Ἄρτεμις, Ἄρταμις λέγουσι· καὶ τὸ τρέχω, τράχω. Οὕτω καὶ τὸ ε ι α ι. Ἰστέον δὲ ὅτι τὸ ἐπεὶ, ἡνίκα ἐστὶ χρονικὸν ἐπίρρημα, ὡς τὸ, ἐπεὶ Τροίης ἱερὸν πτολίεθρον ἔπερσεν. ἀντὶ τοῦ ἀφ’ οὗ ἐστι· καὶ πάλιν, Αὐτὰρ ἐπεὶ κόσμηθεν. ἀντὶ τοῦ ὅταν, ἢ ἀντὶ τοῦ ἐπειδή. Σημαίνει καὶ ὅτε· ὡς τὸ, Ζεὺς δ’ ἐπεὶ οὖν Τρῶάς τε καὶ Ἕκτορα. Ἡνίκα δὲ αἰτιολογικῶς παραλαμβάνεται, σύνδεσμος ἐστίν· “ἐπεὶ ἡμέρα ἐστὶ, φῶς ἐστιν.” ### ε 837 Ἐπειῆ Περισπᾶται τὸ η ἀντὶ τοῦ δὴ παραπληρωματικοῦ. Ὁ η σύνδεσμος μετὰ τοῦ ἐπεὶ περισπᾶται ἐν μέσῃ φράσει· τὸ δὲ τίη εὐθύνεται ### ε 838 Ἔπειτα Ἐπίρρημα χρόνου δηλωτικὸν, ἀντὶ τοῦ μετὰ ταῦτα. Ἐκ τῆς ἐπὶ προθέσεως καὶ τοῦ εἶτα, ἐπίειτα καὶ ἔπειτα, καὶ ἀποτελεῖται σύνδεσμος ### ε 839 Ἔπεισι Παρὰ τὸ εἶμι, τὸ πορεύομαι, τὸ τρίτον, εἶσι· καὶ μετὰ τῆς ἐπὶ προθέσεως, ἔπεισι. Τὸ δὲ εἶμι, παρὰ τὸ ἔω, τὸ περιπατῶ, γίνεται εἴω, ὡς βῶ, βέω καὶ βείω· κῶ, κέω καὶ κείω. Ἐξ αὐτοῦ εἶμι ### ε 840 Ἐπεισόδιον Τὸ ἐπιφερόμενον τῷ δράματι γέλωτος χάριν, ἔξω τῆς ὑποθέσεως ὄν· καταχρηστικῶς δὲ, τὸ ἐξαγώνιον ἅπαν πρᾶγμα ### ε 841 Ἐπειοί Οἱ Ἠλεῖοι· ἀπὸ Ἐπειοῦ τοῦ Ἠλείου βασιλέως αὐτῶν ### ε 842 Ἐπείγω Τὸ σπεύδω· ἐξ οὗ καὶ ### ε 843 ἐπείκτης · καὶ ### ε 844 ἐπειγωλὴ ἡ σπουδὴ, ἀπὸ τοῦ ἐπείγεσθαι. Γράφεται διὰ διφθόγγου· ἀντιπαράκειται γὰρ αὐτῷ τὸ οἴγω. Ὁ γὰρ κατεπείγων, ὡς πάνυ βουλόμενος κατεπείγει ### ε 845 Ἐπήν Ἐκ τοῦ ἐὰν, ἄν καὶ μετὰ τῆς ἐπὶ προθέσεως, ἐπάν· καὶ Ἰωνικῶς, ἐπήν ### ε 846 Ἐπηετανός Παρὰ τὸ ἔτος, ἐτανός· καὶ πλεονασμῷ τοῦ η, ἐπηετανός ### ε 847 Ἐπητής Παρὰ τὸ ἔπω, τὸ λέγω, γίνεται ἔπης· ἔδει γὰρ ἰσοσυλλαβεῖν τῷ ῥήματι· καὶ πλεονασμῷ τῆς ΤΗ συλλαβῆς, ἐπητής. Δηλοῖ δὲ οὐ μόνον τὸν τοῦ λέγειν δυνάμενον, ἀλλὰ καὶ τὸν τοῦ φρονεῖν ἐν δυνάμει ὄντα· Οὕνεκ’ ἐπητὴς ἐσσί. Ἀντὶ τοῦ, συνετός. Λέγεται καὶ ### ε 848 ἐπητὺς θηλυκῶς, ὡς ἐδητὺς ἐδητύος· οἷον, Οὐ γάρ τευ ἐπητύος ἀντιβολήσεις ἡμετέρῳ ἐνὶ δήμῳ. Ἀντὶ τοῦ ἐπαιτήσεως, συγγνώμης ### ε 849 Ἐπημοιβοί Ἰλιάδος μ, διαλλάσσοντες, ἐξ ἀμοιβῆς ἀλλήλοις ἐπικείμενοι, εἷς ἐφ’ ἕνα ### λ 13 Λύγην γὰρ καλοῦσιν οἱ Ἀττικοὶ τὴν σκιὰν, ἢ τὴν σκοτίαν. Τινὲς δὲ ἀπὸ τῶν λύγων· διὰ γὰρ τούτων σχοίνους πλέκουσι. Ῥητορική ### ε 850 ἐπηλυγασάμενος ἀντὶ τοῦ προβαλόμενος, ἐπίπροσθεν ποιησάμενος, ὥστε σκοτισθῆναι ### η 8 Ἠλύγη γὰρ ἡ σκοτία καὶ ἡ σκιά. Ἔστι τὸ ὄνομα παρὰ τῷ φιλοσόφῳ. Καὶ ### ε 851 Ἐπηγκενίς Τὸ ἐπὶ μῆκος παρατεταμένον μακρὸν ξύλον, ἤγουν ἡ μακρὰ σανίς. Παρὰ τὸ ἐνέκω ἢ ἐνέγκω γίνεται ἐνεγκίς· καὶ ἐκτάσει, ἐνηγκίς· καὶ καθ’ ὑπερβιβασμὸν, καὶ μεταθέσει τοῦ ν εἰς γ, ἐπηγκενὶς ἐπηγκενίδος ### ε 852 Ἐπήρεια Κυρίως ἡ ἐν τῷ πολέμῳ ἀπειλὴ καὶ καταδρομή. Ἐκ τοῦ ἄρης ἄρεια· καὶ μετὰ τῆς ἐπὶ, ἐπάρεια, ἐπήρεια ### ε 853 Ἐπηράτου Ἐπεράστου, καλῆς, ἡδείας· ἀποβολῇ τοῦ ς, καὶ τροπῇ τοῦ ε εἰς η· Ἀλλ’ οὐ δαιτὸς ἐπηράτου ἔργα μέμηλεν ### ε 854 Ἐπήλυδες Οἱ ἐξ ἄλλης γῆς εἰς ἄλλην μετελθόντες καὶ οἰκήσαντες ### ε 855 Ἐπηβόλον Ἐπιτυχῆ καὶ ἐπιρρεπῆ πρὸς τύχην. Τινὲς δὲ λοίδορον, τὸν πρὸς τὰ ἔπη ἐπιβάλλοντα ὡς βέλη ### ε 856 Ἐπίβολος Ἐπιτευκτικὸς, ἐπιτυχὴς, ἐγκρατής· ἀπὸ τῆς βολῆς καὶ τοῦ βάλλειν· ὃ σημαίνει τὸν τυγχάνοντα τοῦ σκοποῦ. Μετῆκται γὰρ ἀπὸ τῶν πόρρωθεν ἐπιβολὴν ποιουμένων, ὥστε τυχεῖν. Οὕτω τῇ λέξει καὶ οἱ μεθ’ Ὅμηρον κέχρηνται. Πλάτων, Νόμων πρώτῳ, Ἐπήβολοι γεγόνατε τῆς καλλίστης ὠδῆς. Ξενοφῶν τετάρτῳ Παιδείας γίγνονται κατὰ δύναμιν ἐπήβολοι. Ὑπερίδης ἐν τῷ κατὰ Δημάδου, Μήτε πόλιν μήτε πολιτείας ἐπήβολον γενέσθαι. Ἄρχιππος Πλούτῳ νῦν ὡς ἐγενόμην χρημάτων ἐπήβολος. Ἔστι δὲ οὐ ποιητικὴ ἡ λέξις, ἀλλ’ Ἀττική ### σ 25 συνηβολία διὰ τοῦ η. Ἀπολλώνιος, ἀριστῆες δὲ συνηβολίῃ κεχάροντο. Ἀντὶ τοῦ συντυχίᾳ, ὑπαντήσει ### ε 857 Ἐπί Πρόθεσις ἐστὶ παραλαμβανομένου ἢ σημαινομένου ῥήματος. Ἔστιν ἰδίωμα τοῦ ποιητοῦ. Λέγει ὅτι ὥσπερ τὰ ῥήματα πολλάκις ἐλλειπτικά εἰσι τῶν προθέσεων, ὡς τὸ, Ἔρχομαι εἴ τι τοι ἔγχος ἐνὶ κλισίῃσι λέλειπται οἰσόμενος, Ἰλιάδος ν· καὶ Ἔρχομαι ὄφρ’ Ἀχιλῆϊ δαΐφρονι μῦθον ἐνίσπω, Ἰλιάδος λ, ἀντὶ τοῦ ἀπέρχομαι· οὕτως καὶ αἱ προθέσεις ἐλλειπτικαί εἰσι τῶν ῥημάτων, σημαίνουσαι ῥῆμα· οἷον, ἐπεὶ οὔ τοι ἔπι δέος. Καὶ, οὕνεκα καλὸν εἶδος ἔπ’. Ἀντὶ τοῦ ἔπεστιν ### ε 858 Ἐπιβάτης Οὕτως ἐκάλουν τοὺς ἐν ταῖς τριήρεσι στρατευομένους, καὶ μὴ κωπηλατοῦντας μὲν, ἐπιτηδείους δὲ πρὸς τὸ μάχεσθαι. Καὶ ### ε 859 ἐπεβάτευσε τὸ ἐπῆλθε καὶ ἐπέβη· κυρίως δὲ ἐπὶ νηός. Καὶ ### ε 860 ἐπιβάται λέγονται οἱ μὴ ἐρέσσοντες, ἀλλὰ μαχόμενοι. Καὶ ### ε 861 ἐπιβατικὰ ἐν τοῖς πλοίοις, ἃ ἡμεῖς παρενθήκας λέγομεν ### ε 862 Ἐπιβασκέμεν Κακοποιεῖν, κακῶν ἐπιβαίνειν, καὶ ἐν κακοῖς ποιεῖν. Ἰλιάδος β ### ε 863 Ἐπιβάλλει Ἀντὶ τοῦ προσήκει· ἵν’ ᾖ ἡ ἐπὶ πρόθεσις ἀντὶ τοῦ δέον· τέτακται δὲ τὸ ἐπιβάλλειν καὶ ἐπὶ τοῦ ζημιοῦσθαι· καὶ ### ε 864 Ἐπιβωσόμεθα Εἰς βοήθειαν ἐπικαλεσόμεθα. Γράφεται καὶ ### ε 865 ἐπιδωσόμεθα · ἵν’ ᾖ δώροις τιμήσομεν ### ε 866 Ἐπίβδαι Αἱ μεθέορτοι ἡμέραι· διὰ τὸ πρὸς ἐπίδειξιν ταῖς προτέραις ἡμέραις γενέσθαι, ἄλλης ἐπιβαινούσης. Δίδυμος πλεονασμῷ τοῦ β· ἔστι γὰρ ἐπίδαι. Ἔνιοι, ἐπίμνας· ὅτι ἐπίμνησις ἐν αὐταῖς γίνεται. Οἱ δὲ, ἐπίβδαι, ἀπὸ τοῦ ἐπιβαίνοντας τῇ ἑορτῇ συμπορεύεσθαι ### ε 867 Ἐπιβλής Ὁ τῇ θύρᾳ ἐπιβαλλόμενος μοχλός. Τὰ εἰς ΗΣ λήγοντα ἀρσενικὰ σύνθετα ὑπάρχοντα, ἔχοντα ἐν τῷ τέλει μίαν συλλαβὴν τοῦ ῥήματος, καὶ διὰ τοῦ ΤΟΣ κλινόμενα, ἅπαντα ὀξύνονται· οἷον, προβλὴς, ἡμιθνὴς, ἀδμὴς, ἀσπιδαποβλὴς, παρὰ Ἀριστοφάνει. Οἱ μὲν βαρύνουσιν, ὅτι δοκός ἐστιν· οἱ δὲ, ποιότης δοκοῦ· οὐ γὰρ βαρύνεται. Οὐ γάρ ἐστι βλὴς μονοσύλλαβον καθ’ ἑαυτὸ ἐπὶ ταύτης τῆς ἐννοίας, ἵνα ἐν τῇ συνθέσει βαρύνηται, ὥσπερ τὸ Κρὴς, ἐτεόκρης ### ε 868 Ἐπιβόϊον Ὅταν τὶς τῇ Ἀθηνᾷ ἔθυε βοῦν, καὶ τῇ Πανδώρᾳ ὄϊν μετὰ βοός· καὶ ἐκαλεῖτο τὸ θῦμα ἐπίβοιον καὶ ἐπιβόϊον, τὸ ἐπὶ τῇ θυομένῃ βοῒ θυόμενον ### ε 869 Ἐπιγνώμονες Ἀντὶ τοῦ ἐπισκόπους ### γ 363 γραφέας τοὺς καθεστηκότας ἐπὶ τὸ γράφειν ἑκάστῳ, ὅσον εἰσφέρειν ὀφείλουσιν εἰς δημόσιον. Οἱ δὲ φασὶν ἐπιγραφεῖς εἶναι τοὺς ὁρίζοντας καὶ ἐπιγράφοντας τὰ ἐπιτίμια τῶν ἐν ταῖς δίκαις ἁλισκομένων ### ε 870 Ἐπιγραφεῖς Οἱ τὰ δημόσια διαγράφοντες, ἢ οἱ ὁρίζοντες καὶ ἐπιγράφοντες τὰς εἰσφορὰς ἑκάστῳ ### ε 871 Ἐπιγράβδην Ἄχρι τοῦ ἐπιξέσαι μόνον τὸ δέρμα ### ε 872 Ἐπιγράμματα Καλοῦνται οἱ πεζοὶ καὶ ἔμμετροι λόγοι ### ε 873 Ἐῃγονατίς Τὸ πρὸ τοῦ γόνατος ἄνωθεν σαρκῶδες τοῦ μηροῦ. Ἔνιοι τὴν ἐπωμίδα, διὰ τὸ ἐπὶ γόνατος κεῖσθαι. Ἢ χιτὼν ἀνάκολος γυναικεῖος, ὃν ἔνδοθεν ἐπενδύονται. Παρὰ οὖν τὸ γόνυ γίνεται ἐπιγουνὶς καὶ ἐπιγονατὶς, ὁ πρὸς τὰ γόνατα μῦς. Ὡς δὲ ἄλλοι φασὶν, ἡ δι’ εὐεξίαν ἐπιτραφεῖσα σὰρξ τῷ γόνατι ### ε 874 Ἐπὶ γύης Ὄνομα δίκης. Ὁδός ἐστι καὶ τρίβος μεταξὺ δύο γειτόνων διατέμνουσα τὰ χωρία ἐξ ἑκατέρου. Οἱ οὖν κρίνοντες ξενίας ἑκατέρωθεν ἔκ τε πατρὸς καὶ μητρὸς δύο γύας ἔχουσιν· οἱ δὲ ἐκ τοῦ ἑτέρου, ἕνα ### ε 875 Ἐπίδαυρος Θηλυκόν· ὄνομα πόλεως· ὁ πολίτης, Ἐπιδαύριος. Λέγεται καὶ Ἐπιδαυρὶς καὶ Ἐπιδαυρία. Καὶ Ἐπιδαυριώτης ὁ πολίτης, ὡς ἀπὸ τῆς Σικελίας Σικελιώτης ### ε 876 Ἐπίδρομον καὶ ἐπίδρομος Ἐπίδρομον ἔπλετο τεῖχος, Ἰλιάδος ζ, ἀντὶ τοῦ ἐπιτρεχόμενον, ὁμαλὸν ἐξ ἐπιδρομῆς, καθό ἐστιν ἐπιδραμεῖν τὴν ὁδὸν κατερχομένην τὴν ἀπὸ τοῦ τείχους, καὶ ἀναβῆναι τὴν αὐτήν ### ε 877 Ἐπιδαίσιον οἶκον Τὸν ἐπίκοινον καὶ ἀμέριστον· ἢ ὁ ἐξίσου καταλειφθεὶς δύο τισίν ### ε 878 Ἐπιδέξια Ἰλιάδος β, Ἀστράπτων ἐπιδέξια. Ἀντὶ τοῦ ἐπιδεξίως, αἰσίως. Ἔστι δὲ ἐπίρρημα μεσότητος. Ἡ εὐθεῖα, ἐπιδέξιος· κλίνεται, τοῦ ἐπιδεξίου· τὸ οὐδέτερον, τὸ ἐπιδέξιον καὶ τὰ ἐπιδέξια· καὶ ἐπιρρηματικῶς ἐπιδέξια, ὡς ἐνδέξια· καὶ φυ λάσσει τὸν αὐτὸν τόνον. Κανὼν γὰρ ἐστὶν ὁ λέγων, ὅτι τὰ ἀπὸ ὀνόματος εἰς ἐπιρρηματικὴν σύνταξιν μετενηνεγμένα ὁμοτονοῦσιν· οἷον, ἐπιεικὲς, ὡς ἐπιεικές· συνεχὲς, διαμπερὲς, ἀτρεκές. Τὸ δὲ ἄληθες ἀντὶ τοῦ ἀληθῶς παρὰ Ἀττικοῖς οὐχ ὁμότονον. Ὁμοίως καὶ τὸ ἐπάναγκες· καὶ τὸ χάριεν, ἀντὶ τοῦ χαριέντως ### ε 879 Ἐπὶ δελφινίωι Δικαστήριον Ἀθήνῃσιν, ἐπὶ τῶν ὁμολογούντων φόνους δεδρακέναι. Οἱ δὲ φασὶν, ὅτι Κρητῶν χειμαζομένων, εἰκασθεὶς δελφῖνι ὁ Ἀπόλλων ἔσωσεν αὐτοὺς εἰς τὴν Ἀττικὴν κομίσας· ἀνθ’ ὧν Ἀπόλλωνι Δελφινίῳ ἱδρύσασθαι ἱερόν. Ὕστερον δὲ δικαστήριον γενέσθαι τῶν φονικῶν· ἐν ᾧ καὶ Θησέα κεκρίσθαι ὑπὲρ τῶν φόνων τῶν περὶ Σκείρωνα καὶ Σίνιν ### ε 880 Ἐπιδήμιοι ἁρπακτῆρες Ἰλιάδος ω, τὰ τῶν πολιτῶν ἁρπάζοντες, καὶ οὐ τὰ τῶν πολεμίων ### ε 881 Ἐπιδημίου πολέμου Ἐμφυλίου, κοινοῦ καὶ δημοσίου, τοῦ μὴ πρὸς πολεμίους, ἀλλὰ πρὸς οἰκείους γινομένου ### ε 882 Ἐπιδίφριος Ἀργὸς καὶ γυναικώδης ### ε 883 Ἐπὶ δηλίωι μάχη Χωρίον ἐστὶ τῆς Βοιωτίας τὸ Δήλιον· ἐν ᾧ μαχόμενοι Ἀθηναῖοι ὑπὸ Βοιωτῶν ἐνικήθησαν ### ε 884 ἐπιδιφριάς ἐπιδιφριάδος, ἡ τοῦ ἅρματος περιφέρεια, ἥτις καὶ ἄντυξ καλεῖται. Ἐκ τοῦ δίφρος ### ε 885 Ἐπιδίετες ἡβῆσαι Τουτέστιν ἐτῶν ἑξκαίδεκα γενέσθαι· τὸ γὰρ ἡβῆσαι μέχρι δεκατεσσάρων ἐστίν. Ἄλλ’ οἱ ἔφηβοι παρὰ Ἀθηναίοις ὀκτωκαίδεκα ἐτῶν γινόμενοι ἐλέγοντο· καὶ ἔμενον μὲν ἐν τοῖς ἐφήβοις ἔτη δύο· ἔπειτα εἰς τὸ ληξιαρχικὸν ἐγράφοντο γραμματεῖον ### ε 886 Ἐπιδιατίθεσθαι Τὸ συνθήκας τινὰς ποιεῖσθαι κατατιθεμένους ῥητόν τι ἀργύριον παρά τινι τῶν μεταξὺ γινομένων· ὅπερ ἐγγυᾶται, εἰ ἡ πρᾶξις γίνοιτο, θατέρῳ πάντως τὸ ὡμολογημένον ἀργύριον ἀποδοῦναι ### ε 887 ἐπίκληρός ἐστιν, ἡ ἐπὶ κλήρῳ παντὶ καταλελειμμένη ὀρφανὴ, μὴ ὄντος αὐτῇ ἀδελφοῦ. Ἡ δὲ αὐτὴ καὶ ### ε 888 Ἐπίπροικος δὲ, ἡ ἐπὶ μέρει τινὶ τοῦ κλήρου, ὥστε μόνην προῖκα ἔχειν, ἀδελφὸν ἔχουσα ### ε 889 Ἐπίδικος δὲ, ἡ ἀμφισβητουμένη ἐπίκληρος, τίνι χρὴ αὐτὴν γαμηθῆναι. Ἰσαῖος δὲ τὴν ἐπίκληρον ἐν τῷ πρὸς Λυσίβιον ### ε 890 Ἐπιεικής Παρὰ τὸ εἴκειν καὶ ὑποχωρεῖν. Καὶ γὰρ οἱ πραεῖς ὑποχωροῦσι, καὶ οὐκ ἀντιτείνουσιν. Ἔνθεν ἐπιείκεια ### ε 891 Ἐπιεικῶς Τὸ ἐπίρρημα τοῦτο σημαίνει τὸ πάνυ· σημαίνει καὶ τὸ παραδόξως καὶ παρ’ ἐλπίδα· καὶ τὸ μετὰ ἐπιεικείας καὶ χρηστότητος. Σημαίνει καὶ τὸ μετρίως, ἤτοι συμμέτρως, καὶ τὸ ἱκανῶς ### ε 892 Ἐπίηρα Τὴν μετ’ ἐπικουρίας χάριν. Ἔστιν ἧρ, ἡ ἐπικουρία· ἡ γενικὴ, ἧρος, ἧρα, καὶ ἐν συνθέσει, ἐπίηρα. Ἢ ἔρω ἔρανον, ὡς ὄχανον· καὶ ἤρανα· εἶτα συγκοπῇ, ἢ ἀποκοπῇ, ἦρα. Ἀρίσταρχος δὲ ὑφ’ ἓν κατ’ ὀρθὴν σημασίαν λέγει ἐπίηρα ### ε 893 Ἐπίθημα, ἀνάθημα Παρὰ τὸ θῶ, θήσω. Εἰ γὰρ ἦν ἀπὸ τοῦ τίθημι, ἐπίθεμα ὤφειλεν εἶναι. Ἰλιάδος ω, Ἦ, καὶ φωριαμῶν ἐπιθήματα κάλ’ ἀνέῳγεν ### ε 894 Ἐπιθορνυμένη Ἐπιοῦσα, καὶ σπερμαίνουσα ### θ 5 θορὸν γὰρ τὸ σπέρμα ἔλεγον ### ε 895 Ἐπὶ θρασύλλωι Δημοσθένης ἐν τῇ πρὸς Πανταίνετον παραγραφῇ, τὸ ἐπὶ Θρασύλλῳ φησίν. Ἀττικὸν ἔθος, ἀντὶ τοῦ, ἐπὶ τῷ Θρασύλλου μνήματι ### ε 896 Ἐπιθέτους ἑορτάς Ἰσοκράτης Ἀρεοπαγιτικῷ. Τὰς μὴ πατρίους ἑορτὰς, ἄλλως δὲ ἐπιψηφισθείσας ### ε 897 ἐπιθέτους ἐκάλουν. Ἐλέγετο δὲ παρ’ αὐτοῖς καὶ ἄλλα ἐπίθετα τινὰ, ὅσα μὴ πάτρια ὄντα ἡ ἐξ Ἀρείου πάγου βουλὴ ἐδίκαζε. Λυσίας δὲ ### ε 898 ἐπιθέτους ἐπιστολὰς λέγει, τὰς δοθείσας τισὶν ὥστε διακομίσαι· καὶ ### ε 899 ἐπιθεῖναι ἐπιστολὰς ἀντὶ τοῦ παραδοῦναι· καὶ ### ε 900 ἐπέθηκεν ἀντὶ τοῦ παρέδωκε. Ῥητορική ### ε 901 Ἐπίθετα Τὰ οὐκ ἐκ τῶν νόμων τῇ βουλῇ προστεταγμένα ἐξ ἀρχῆς, ἀλλὰ προστεθέντα ### ε 902 Ἐπικάρ Ἰλιάδος π, ῥέουσαι ἐξ ὀρέων ἐπικάρ. Ἤτοι ἄνωθεν ἐκ τοῦ προσάντους· ἢ ἐπικάρσιαι καὶ πλάγιοι· ἢ ἐπὶ κεφαλὴν καὶ εἰς τὸ κάταντες. Ἀπὸ τοῦ κάρη, ἀποκοπῇ τοῦ η, καὶ οὐκ ἀπὸ τοῦ κάρα· Τὸ δὲ κάρη ἐκ τοῦ κάρηνόν ἐστιν ἀποκοπῇ· τὰ γὰρ εἰς η οὐδέτερα δυϊκά εἰσιν ἢ πληθυντικά ### ε 903 Ἐπικεκηρυχέναι Ὁπότε βούλοιτο πόλις ἢ ἄρχων ἀναιρεθῆναι τινὰ τῶν μὴ ὑφ’ ἑαυτοῖς, ἐκήρυττε δώσειν χρήματα τῷ ἀνελόντι, ἢ καὶ ζῶντα προσαγαγόντι, καθὰ καὶ Ξέρξην ἐπεκήρυξαν οἱ Ἕλληνες τῷ καταγαγόντι ἢ ζῶντα ἢ τεθνηκότα Ἀθήναζε ἑκατὸν δώσειν τάλαντα. Ἢ ### ε 904 ἐπικεκηρυχέναι τὸ κηρύξαι τινὶ λαβεῖν χρήματα, ὥστε ἀποκτεῖναι τὸν δοκοῦντα ἀδικεῖν ### ε 905 Ἐπίκηρα Ἐπιθανάτια· κὴρ γὰρ ὁ θάνατος ### ε 906 Ἑπικηρυκεύεται Διὰ κήρυκος τινὸς συνθήκας τινὰς ἢ πρεσβείας ποιεῖται· καὶ ### ε 907 ἐπικηρυκεία ἡ ἐκ τῶν πολεμίων φιλία· ἢ τὸ περὶ φιλίας καὶ διαλλαγῶν κήρυκας πέμπειν· τὸ διὰ κήρυκος εἰς φιλίαν ἐλθεῖν ἐχθροὺς ὄντας ### ε 908 Ἐπίκλοπος Ἀσύνετος, καὶ παραλογιστικός· ἢ ἀπατέων· οἷον, Θηητὴρ ἐπίκλοπος. Νῦν ὁ ἐπιθυμητής· κλέπτειν γὰρ τὸ ἐπιθυμεῖν· ὅθεν καὶ κλέπτης ὁ τῶν ἀλλοτρίων ἐπιθυμητής. Ἐν ἄλλοις δὲ καὶ τὸν παραλογιστὴν σημαίνει, οἷον, Ἀλλά τις ἀρτιεπὴς καὶ ἐπίκλοπος ἔπλεο μύθων ### ε 909 Ἐπικλώσειαν Ἀπὸ τοῦ κλώθω, κλώσω, ἔκλωσα, κλώσειαν τὸ εὐκτικόν ### ε 910 Ἐπικνημίδιοι Τῶν Λοκρῶν οἱ μὲν Ἐπικνημίδιοι, οἱ δὲ Ὑποκνημίδιοι ὀνομάζονται· ἀπὸ Κνήμιδος τοῦ ὄρους ### ε 911 Ἐπὶ κόρρης τύπτοντες Ἐπὶ κεφαλῆς ἢ γνάθου ἢ κροτάφου ### κ 27 κόρσην τὴν ὅλην κεφαλὴν ἔλεγον σὺν τῷ αὐχένι. Τινὲς δὲ καὶ ῥάπισμα λέγουσι, τὸ ἐπὶ τῆς γνάθου ἐκλαμβάνειν, ἁπτόμενον καὶ τοῦ κροτάφου. Βέλτιον δὲ, ἐπὶ τῆς γνάθου ἐκλαμβάνεσθαι· ὃ κατ’ ἔθος λέγεται ῥάπισμα. Οὕτως γὰρ ἐχρῶντο καὶ οἱ ῥήτορες ### ε 912 Ἐπίκοποι Οἱ κακῶς τὸ πρῶτον πληγέντες χαρακτῆρες, καὶ διὰ τοῦτο ἐπικοπτόμενοι ### ε 913 Ἐπίκωπος Ὁ παρὰ τῇ κώπῃ καθήμενος ### ε 914 ἐπικωπητὴρ λέγεται ὁ τροπωτὴρ ἱμὰς, παρὰ τὴν κώπην ### ε 915 Ἐπίκλημα Ἐπωνυμίαν· ἀπὸ τοῦ κλῶ, ὃ γέγονεν ἀπὸ τοῦ καλῶ κατὰ συγκοπήν ### ε 916 Ἐπίκληρος λέγεται, ἡ ἐπὶ πολλῷ κλήρῳ μονογενὴς ὑπὸ τοῦ πατρὸς καταλειφθεῖσα ### ε 917 Ἐπικουρεῖν Τὸ βοηθεῖν. Ἡ ἐπὶ πρόθεσις ἐνταῦθα σημαίνει τὸ δέον καὶ τὸ πρέπον· οἷον, πρέπει καὶ προσήκει τοῖς κούροις, τουτέστι τοῖς νέοις, πολεμεῖν καὶ συμμαχεῖν ### ε 918 Ἐπίκουροι δὲ λέγονται οἱ ἀπὸ ξένης χώρας σύμμαχοι τῶν πολεμουμένων καὶ βοηθοί· Σαρπηδὼν ἐπίκουρός ἐστι τῶν Τρώων, οἱονεὶ τῶν πολεμουμένων βοηθός· οἱ γὰρ Τρῶες ἐπολεμοῦντο. Σύμμαχος δὲ τῶν Ἑλλήνων ὁ Ἀχιλλεὺς, ὁ τῶν πολεμούντων ### μ 11 μαχοι γὰρ οἱ τοῖς πολεμοῦσι βοηθοῦντες ### ε 919 ἐπίμαχοι δὲ πάλιν εἰσὶν οἱ τοῖς πολεμουμένοις βοηθοῦντες ### ε 920 Ἐπικράτης Ἀθηναῖος δημαγωγὸς, ὁ καὶ ἔφορος ἐπικαλούμενος. Ἔστι δὲ ὁ Αἰσχίνου κηδεστής· καὶ ἄλλος, οὗ μνημονεύει Λυκοῦργος ### ε 921 Ἐπικράναι Τῇ κεφαλῇ κατανεῦσαι ### ε 922 Ἐπικύλλωμα Τὸ μετὰ τὴν τῶν ἄρτων διάρτισιν περισσευόμενον ### κ 28 Κόλιξ γὰρ ὁ ἄρτος· ὅθεν καὶ τὸ ἰατρικὸν κολλύριον, ἀπὸ τοῦ κολοβόν. Καλοῦσι δὲ κυλλίστην, τὸν Αἰγύπτιον ### ε 923 Ἐπικυνεῖν Σημαίνει ἐπὶ τοῦ στόματος φιλεῖν ### κ 29 κύλοι γὰρ τὰ βλέφαρα· ὅθεν καὶ ### κ 30 κυλοιδιᾶν λέγεται, τὸ ἐπῆρθαι τοὺς ὀφθαλμούς· ἀπὸ τοῦ ἐπιπολὺ καθεύδοντας οἰδεῖν τοὺς ὀφθαλμούς. Φαίακες δὲ θύουσιν αὐτῷ ἑσπέρας, οὐ διὰ τὸ καθεύδειν, ὡς Ὅμηρος ὅτε μνησαίατο κοίτου. οὐχ ὅτι ὀνειρόπομπος ἦν, ἀλλ’ ὅτι ὕπνου ἡδέος αἴτιος. Ὅθεν καὶ ### ε 924 ἐπισκύνιον τὸν περὶ τὸν κύκλον ἢ τὸν περὶ τοὺς κύκλους τόπον καλοῦμεν ### ε 925 Ἐπὶ λάεϊ Λᾶς λαός λαΐ καὶ πλεονασμῷ τοῦ ε, λάεϊ ### λ 14 Λάρκος δὲ, ἀγγεῖον ἀνθράκων πλεκτόν. Ῥητορική ### ε 926 Ἐπιλαχών Αἰσχίνης ἐν τῷ κατὰ Κτησιφῶντος, Οὔτε λαχὼν, οὔτ’ ἐπιλαχών· ἀλλ’ ἐκ παρασκευῆς πριάμενος. Τοιοῦτον δέ ἐστι τὸ λεγόμενον. Ἐκληροῦντο οἱ βουλεύειν ἢ ἄρχειν ἐφιέμενοι· ἔπειτα ἑκάστου τῶν λαχόντων ἕτερος ἐπελάγχανεν, ἵνα ἐὰν ὁ προλαχὼν ἀποδοκιμασθῇ ἢ τελευτήσῃ, ἀντ’ ἐκείνου γένηται βουλευτὴς ἢ ἄρχων ὁ ἐπιλαχών ### ε 927 Ἐπὶ λειψυδρίῳ μάχη Χωρίον ὑπὲρ τῆς Πάρνηθος, ὃ ἐτείχισαν οἱ φυγάδες τῶν τυράννων, ὧν οἱ Ἀλκμαιονίδαι προεστήκεσαν· ἐκπολιορκηθέντων δ’ αὐτῶν ὑπὸ τῶν περὶ Πεισίστρατον, σκολιὸν εἰς αὐτοὺς ᾔδετο, Αἲ αἲ Λειψύδριον προδωσέταιρον· οἵους ἄνδρας ἀπώλεσας μάχεσθαι ἀγαθούς τε καὶ εὐπατρίδας. οἳ τότ’ ἔδειξαν οἵων πατέρων ἔσαν ### ε 928 Ἐπιληναίῳ Περίβολός τις μέγας Ἀθήνῃσιν, ἐν ᾧ ἱερὸν Διονύσου Ληναίου, καὶ τοὺς ἀγῶνας ἧγον τοὺς σκηνικούς ### ε 929 Ἐπιλλίζουσι Τὸ διανεύουσιν· οἷον, Οὐκ ἀΐεις, ὅτι δή μοι ἐπιλλίζουσιν Ἀχαιοί. Ἀπὸ τοῦ τοὺς ὀφθαλμοὺς διανεύοντα εἰλεῖν· ἐξ οὗ καὶ ### ι 6 ἰλλάδες οἱ συνεστραμμένοι ἱμάντες ### ε 930 Ἐπιλίγδην Ἰλιάδος ρ, Βλῆτο γὰρ ὦμον δουρὶ πρόσω τετραμμένος αἰεὶ ἄκρον ἐπιλίγδην. Οὐ κατὰ βάθους, ἀλλ’ ὡς ἐπιψαῦσαι τρώσαντα ἐξ ἐπιπολαίου τὴν ἐπιφάνειαν· γράψεν δέ οἱ ὀστέον ἄχρις. Ἀντὶ τοῦ ἕως τέλους ἔξεσε τὸ ὀστοῦν. Ἐκ τοῦ λείχω γίνεται λίγδην ### ε 931 Ἐπίμαστον ἀλήτην Τὸν ἐπιμαστεύοντα τὴν τροφὴν ἐπαίτην. Ἢ τὸν ἐκ παιδὸς, οἷον τὸν ἀπὸ μαστοῦ, ἐπαίτην ### ε 932 Ἐπίμαχον Πρὸς ὅ ἐστι μάχεσθαι· καὶ ### ε 933 Ἐπιμεληταί Ἐχειροτονοῦντο τῶν χορῶν, ὡς μὴ ἀτακτεῖν τοὺς χορευτὰς ἐν τοῖς θεάτροις. Ἄλλοι δὲ λέγουσιν, ὅτι ἐμπορίου ἄρχοντες εἰσὶ κληρωτοὶ, ἑκάστου ἔτους καθιστάμενοι· οἷς προσετέτακτο ἐπιμελεῖσθαι τοῦ καταπλέοντος σίτου εἰς τὸ ἐμπόριον τὸ Ἀττικὸν, καὶ τοὺς ἐμπόρους ἀναγκάζειν εἰς ἄστυ κομίζειν. Δέκα δὲ ἐπιμελητὰς ἐμπορίου ἐκληροῦντο οἱ Ἀθηναῖοι, τῶν τε ἐμπορίων ἐπιμελεῖσθαι καὶ τοῦ σίτου· καὶ τὰ δύο μέρη εἰς τὸ ἄστυ κομίζειν ### ε 934 Ἐπιμελητὴς τῶν μυστηρίων Παρὰ Ἀθηναίοις ὁ λεγόμενος Βασιλεὺς πρῶτον μὲν μυστηρίων ἐπιμελεῖται μετὰ τῶν ἐπιμελητῶν, οὓς ὁ δῆμος ἐχειροτόνει. Τέσσαρες δὲ ἦσαν· δύο μὲν, ἐξ Ἀθηναίων ἁπάντων· εἷς δὲ, ἐξ Εὐμολπιδῶν· καὶ εἷς ἐκ κηρύκων ### ε 935 Ἐπιμήνια Τὰ καθ’ ἕκαστον μῆνα θυόμενα· ἢ τὰ ὑπὲρ ὅλου τοῦ μηνὸς ἅπαξ ποτὲ γινόμενα θύματα ὑπὲρ τῆς πόλεως ### ε 936 Ἐπιμίξ Παρὰ τὸν μίξω μέλλοντα, ὡς τὸ ἐναλλάξ· εἰ γὰρ ἐβαρύνετο, ὡς ὄνομα ἐκλίνετο ### ε 937 Ἐπίνητρον Τὸ ἐπὶ τῶν γονάτων, ἐφ’ οὗ τὴν κρόκην ἔνηθον ### ε 938 Ἐπίξηνον Ξύλον, ἐφ’ οὗ κρέα κόπτουσι, τὸ νῦν ἐπίκοπον· παρὰ Ἀριστοφάνει καὶ Δημοσθένει ### ε 939 Ἐπὶ ξυροῦ Ἐπὶ κινδύνου, ἐν αὐτῇ τῇ τοῦ πράγματος ἐπιτάσει. Ἰλιάδος κ, ἐπὶ ξυροῦ ἵσταται ἀκμῆς. Ἀντὶ τοῦ, τὰ πράγματα ἡμῶν τριχὸς ἤρτηται· ὅ ἐστιν, ἐν ἐσχάτῳ κινδύνῳ. Ἔστι καὶ ἐπὶ ὀξύτητος κινδύνου, μεταφορικῶς ### ε 940 Ἐπίουρος Ὁ ἐφεστηκὼς φύλαξ· παρὰ τὸ ὁρῶ γίνεται ἐπίορος· καὶ ἐπενθέσει τοῦ υ ### ε 941 Ἐπίουρα ὅρια, ὁρμήματα· παρὰ τὸ ὁρῶ τὸ ὁρμῶ ### ε 942 Ἐπιούσιος ἄρτος Ὁ ἐπὶ τῇ οὐσίᾳ ἡμῶν ἁρμόζων ### ε 943 Ἐπιορκεῖν Ἡ ἐπὶ πρόθεσις ἐνταῦθα ἀντὶ τῆς ὑπὲρ κεῖται· καὶ δηλοῖ τὸ ὑπεράνω τῶν ὅρκων γίνεσθαι, καὶ ὑπερβαίνειν αὐτούς ### ε 944 Ἐπιόψομαι Ἰλιάδος ι, Τοὺς ἂν ἐγὼ ἐπιόψομαι. Ἐπικρίνω, ἐπιλέξω. Ὁ βασιλεὺς ἐπιώψατο ἀρρηφόρους. Πλάτων ἐν Νόμοις. Ἔστι δ’ Ἀττικὸν, ἀντὶ τοῦ κατέλεξεν, ἐξελέξατο ### ε 945 Ἐπιωγαί Οἱ συγκλεισμοὶ, οἱ παραθαλάσσιοι τόποι, οἷς τὰ κύματα προσάγνυνται· ἀπὸ τοῦ ἐποῖσαι, ὅ ἐστι συγκλεῖσαι ### ε 946 Ἐπὶ παλλαδίωι Δικαστήριον Ἀθήνῃσιν, ἐν ᾧ περὶ ἀκουσίου φόνου ἐδίκαζον. Κλειτόδημος φησὶν ὅτι Ἀγαμέμνονος σὺν τῷ Παλλαδίῳ προσενεχθέντος Ἀθήναζε, Δημοφῶντα ἁρπάσαι τὸ Παλλάδιον· τοῦ δὲ Ἀγαμέμνονος δυσχεραίνοντος, κρίσιν ὑποσχεῖν ἐπὶ πεντήκοντα Ἀθηναίων καὶ ν Ἀργείων· οὓς ἐφέτας κληθῆναι, διὰ τὸ παρ’ ἀμφοτέρων ἐφεθῆναι αὐτοῖς περὶ τῆς κρίσεως ### ε 947 Ἐπίπαστα Τὰ ἐπιπασσόμενα τῷ ἔτνει ἄλφιτα. Ἀριστοφάνης Ἱππεῦσιν, Ἐπίπαστα λείχων δημιόπρατα ὁ βάσκανος, Ῥητορική ### ε 948 Ἐπὶ πρυτανείωι Ὅταν τὸ μὲν ἀποκτεῖναν βέλος, ἢ λίθος, ἢ τὶ τοιοῦτον, ᾖ φανερὸν, ὁ δὲ δράσας μὴ ᾖ· ἀρχαῖον γὰρ ἔθος τὸ καὶ τὰ ἄψυχα κρίνειν εἰ χρὴ ἐξορίζεσθαι ### ε 949 Ἐπὶ πρύμνην ἀνεκρούοντο καὶ ὤκελλον τὰς νέας Κατὰ πρύμναν ὑπεχώρουν οὐχὶ ἐπιστραφέντες, καὶ ἐξέκλιναν τὰς ἐπιούσας τῶν πολεμίων ναῦς. Κυρίως, τὸ κατ’ ὀλίγον ὑπαναχωρεῖν μὴ στρέψαντας τὸ πλοῖον. Ὁ γὰρ ὄντως κωπηλατῶν ἐπὶ τὴν πρύμναν κωπηλατεῖ. Τοῦτο δὲ ποιοῦσιν, ἵνα μὴ δόξωσι φεύγειν φανερῶς, κατ’ ὀλίγον ὑπαπιόντες, ἵνα μὴ νῶτα τοῖς πολεμίοις δόντες τιτρώσκωνται ### ε 950 Ἔπιπλα Τὰ ἐξ ἐπιπολῆς σκεύη· οἷον ἐπιπόλαιος κτῆσις, καὶ ὅση δυνατὴ πλωΐζεσθαι, ἀλλ’ οὐκ ἔγγειος· ἢ τὰ σκεύη τὰ ἐν χερσὶ, καὶ χρειώδη· οἷον τὰ ἐπιπόλαια καὶ ἐπιπολάζοντα ἐν τῇ οἰκίᾳ, διὰ τὸ ἑκάστοτε ἐν χερσὶν εἶναι. Ἢ ἔπιπλα, τὰ ἱμάτια· ἀπὸ τοῦ πέπλον, ἔπιπλον. Καὶ τὰ ἐλαφρότατα τῶν κτημάτων οὕτω φασὶ, παρὰ τὸ ἐπιπολάζειν ### ε 951 Ἐπίπλους Τὸ λῖπος· ἀπὸ τοῦ ἐπιπλεῖν καὶ ἐξ ἐπιπολῆς εἶναι ### ε 952 Ἐπιπλὼς καὶ πόντον ἐπιπλώσας Ἀντὶ τοῦ ἐπιπλεύσας. Ἐκ τοῦ πλέω γίνεται πλόω· καὶ ἐπαυξήσει τοῦ ο, πλώω βαρύτονον· οὗ ὁ ἀόριστος, ἔπλωσα· μετὰ τῆς ἐπὶ προθέσεως, ἐπέπλωσα· καὶ ἡ μετοχὴ, ἐπιπλώσας· καὶ συγκοπῇ ἐπιπλώς ### ε 953 Ἐπιπόλαιος Διὰ τῆς ΑΙ διφθόγγου καὶ ο μικροῦ. Ἔστι δὲ ἐπίρρημα τοπικὸν, ἀντὶ τοῦ ἄνωθεν καὶ οὐκ ἐν βαθυτάτῳ ### ε 954 Ἐπίπολις Τόπος ἐν Συρακούσαις· καὶ ὠνόμασται ἀπὸ τοῦ ἐπιπολῆς τῶν ἄλλων εἶναι ### ε 955 Ἐπιπόρπημα Ἐπιπόρπημα ἐστὶ, τὸ ἐπὶ τῇ πόρπῃ προκόσμημα λίθινον, ἢ χρυσοῦν, ἢ ἀργυροῦν ### π 38 πόρπη δέ ἐστιν ἡ ἄνω τῆς χλαμύδος σύνθεσις. Παρὰ τὸ πείρω, τὸ κεντῶ καὶ διεκβάλλω, πόρη· καὶ πλεονασμῷ τοῦ π, πόρπη ### ε 956 Ἐπιπτέσθαι μενεαίνων Ἰλιάδος δ, ἐπιπετασθῆναι, ἐφάψασθαι προθυμούμενος. Δύο μέρη λόγου εἰσί. Τὸ ἁπλοῦν πτέσθαι καὶ ἐπιπτέσθαι. Πᾶν δὲ ἀπαρέμφατον φυλάσσει τὸν αὐτὸν τόνον. Πτῶ, πτῆμι· πτήσω, ἔπτακα, ἐπτάθην· ἐπτάμην, ἔπτασο, ἔπτατο· πτάσθαι· καὶ τροπῇ τοῦ α εἰς ε. Οὐκ ἀπὸ τοῦ πτῶ πτᾷς γίνεται, ἀλλ’ ἀπὸ τοῦ πέτω βαρυτόνου, ὁ δεύτερος ἀόριστος, ἔπετον· ὁ μέσος, ἐπετόμην ἐπέτου ἐπέτετο, πετέσθαι· καὶ συγκοπῇ, πτέσθαι ### ε 957 Ἐπιρρήδην Παρὰ τὸ ῥῶ, τὸ λέγω, γέγονε ῥήδην, καὶ ἐπιρρήδην, ὡς παρὰ τὸ τμῶ, τμήδην ### ε 958 Ἐπίρρησις Ὁ ψόγος καὶ ἡ κακηγορία· ἔνθεν καὶ ### ε 959 Ἐπιρρήματα Ἐν τοῖς χοριακοῖς, ὅτε στροφὴν ᾄσειαν μέλος, ἐπέλεγον ποιημάτιον ι στίχων· εἶτα τὴν ἀντίστροφον ἀποδόντες, ἐπέλεγον πάλιν τετράμετρον ποιημάτιον τῶν ἴσων στίχων. Ἐκα λοῦντο δὲ ταῦτα ἐπιρρήματα ### ε 960 Ἐπίρροθος Ἐπίκουρος, βοηθός· οἱονεὶ ἐπιρρωννύων καὶ ἐπικελεύων· ἀπὸ μεταφορᾶς τῶν ἐν τῇ θήρᾳ ἐπιρρωννυμένων κυνῶν ὑπὸ τῶν θηρώντων ### ε 961 Ἐπίσιστον Τὸ συρίζοντας ἐποτρύνειν τοὺς κύνας ἐπὶ τὰ ἔργα ἐν τοῖς κυνηγεσίοις ### ε 962 Ἐπίσιον Τὸ ἐφήβαιον· ἀπὸ τοῦ τὰ σία τὰ ξηρά· ξηρὸν γὰρ ἐστίν. Ἢ παρὰ τὸ εἰσιέναι, ἐπεί σιον. Σημαίνει δὲ καὶ τὸ αἰδοῖον τοῦ ἀνδρὸς καὶ τῆς γυναικός ### ε 963 Ἐπισίτια Τὰ εἰς τροφὴν καὶ εἰς τὸ σιτεῖσθαι διδόμενα, ταῦτα δὲ ἐνίοτε καὶ σιτία ἐκάλουν ### ε 964 Ἐπισκύνιον Ἰλιάδος ρ, Πᾶν δέ τ’ ἐπισκύνιον κάτω ἕλκεται ὄσσε καλύπτον. Τὸ περὶ τὰς ὀφρῦς δέρμα, κατὰ μετάθεσιν τοῦ λ εἰς ν ### σ 26 σκύλος γὰρ λέγεται τὸ δέρμα· ἔνθεν καὶ ### σ 27 σκυλοδέψης · τὸ ἐπάνω τῶν ὀφθαλμῶν μέρος ἤτοι δέρμα, τὸ συνοφρύωμα τοῦ μετώπου· ὅθεν καὶ ### σ 28 σκύ ζεσθαι τὸ ὀργίζεσθαι, διὰ τὸ ἐνδιάθετον γίνεσθαι τοῦτο τὸ μέρος τοῖς ὀργιζομένοις. Καὶ ### ε 965 ἐπισκύσαι τὸ χαλεπῆναι, ἀπὸ τοῦ τὸ ἐπισκύνιον καθέλκειν τοὺς χαλεπαίνοντας· ἐξ οὗ τὸ ### ε 966 ἐπισκύζονται ἀντὶ τοῦ ὀργίζονται, χαλεπαίνουσιν ### ε 967 Ἐπίσκοπος Κατάσκοπος· ἢ ὁ ἐπὶ τὸ σκοπεῖν ὤν. Καὶ ### ε 968 Ἐπὶ σκηνῆς Ἀντὶ τοῦ θεατρικῶς ### ε 969 Ἐπίσπαστον Τὸ ἐπὶ τῆς ἀγχόνης καὶ τοῦ βρόχου ἐπισπᾶσθαι· καταχρηστικῶς δὲ καὶ τὸ ἑκούσιον, ὃ ἑαυτῷ τις ἐπισπᾶται ### ε 970 Ἐπισπεῖν Ἐκ τοῦ σπῶ μονοσυλλάβου, σπεῖν, ὡς πλεῖν· καὶ φυλάττει τὸν τόνον ὡς ἀπαρέμφατον. Τὸ δὲ ### ε 971 ἐπίσπηι ἀντὶ τοῦ καταλάβῃ, διώξῃ· ἀπὸ τοῦ ἐπείγω· Ὄφρα πρόσθ’ ἄλλων θάνατον καὶ πότμον ἐπίσπῃ. Τουτέστιν, ὅπως εὐθὺς πρὸ πάντων ἐκεῖνος ἐπὶ θάνατον ἔλθῃ, καὶ ἀναπληρώσῃ τὴν εἱμαρμένην ### ε 972 Ἐπίσσωτρα Οἱ ἐκτὸς τῶν τροχῶν σιδήρειοι κύκλοι οἱ ἐπὶ τὴν γῆν κυλιόμενοι, τὰ κύκλῳ τῶν τοῦ ἅρματος τροχῶν σιδηρᾶ, τὰ ἐπάνω τῶν τροχῶν σιδηρᾶ ἢ χαλκᾶ, ἃ καὶ ### κ 31 κανθοὶ καλοῦνται. Παρὰ τὸ σῶ, τὸ ὁρμῶ, ὁ μέλλων σώσω· ὄνομα ῥηματικὸν σῶτρον· καὶ μετὰ τῆς ἐπὶ προθέσεως πλεονασμῷ τοῦ ς, ἐπίσσωτρον, ὁ ἔξω τῶν τροχῶν συνέχων σίδηρος ### ε 973 Ἐπισταδόν Ἐκ τοῦ ἵστημι ἵσταμαι, σταδόν. Νώμησεν δ’ ἄρα πᾶσιν ἐπισταδόν. Ἐπιστημόνως διήνεγκεν ἴσα διελὼν, ἢ ἐφιστάμενος ἑκάστῳ ἐν αὐτῷ ### ε 974 Ἐπίσταθμοι Ἄρχοντες εἰσί· παρὰ τὸ ἐν σταθμοῖς εἶναι ὠνομασμένοι ### σ 29 Σταθμοὶ δέ εἰσιν αἱ καταγωγαί ### α 2437 Ἁρμοστὰς δὲ τοὺς τοιούτους Λακεδαιμόνιοι καλοῦσιν ### ε 975 Ἐπίσταθμοι Οἱ σατράπαι, οἱ κατέχοντες βασιλεῖ τὰς ὑποκειμένας πόλεις ### ε 976 Ἐπιστάται Δύο ἦσαν Ἀθήνῃσιν· ὧν ὁ μὲν ἐκ πρυτάνεων ἐκληροῦτο· ὁ δὲ, ἐκ προέδρων· φυλάσσει δὲ τοῦ ἱεροῦ τὰς κλεῖς, ἐν ᾧ τὰ δημόσια χρήματα, ἔτι μὴν καὶ τὴν δημοσφραγίδα. Λέγεται δὲ καὶ ὁ ἐφεστηκὼς εἰς πρᾶγμα ὁτιοῦν, ῥηματικῶς. Λέγεται δὲ καὶ ὁ ἐπιστάμενος τινὶ, καὶ ἐπαίτης· παρὰ τὸ ἐφίστασθαι· οἷον, σῷ ἐπιστάτῃ οὐδ’ ἅλα δοίης. Πολλάκις δὲ καὶ ἐπὶ τοῦ διδασκάλου λαμβάνεται ἡ λέξις ### ο 26 ὅτι τῶν φ οἱ μὲν ν, πρυτάνεις· οἱ δὲ δέκα, πρόεδροι· ὁ δὲ εἷς, ἐπιστάτης ### ε 977 Ἐπίσταμαι Εἴδω, τὸ γινώσκω· ὁ μέλλων, εἴσω· ῥῆμα περισπώμενον, ἰσάω ἰσῶ· καὶ εἰς ΜΙ, ἴσημι· τὸ παθητικὸν, ἴσαμαι· πλεονασμῷ τοῦ τ, ἴσταμαι· καὶ ἐφύλαξε τὸ π Ἰωνικῶς· οἱ γὰρ Ἴωνες ψιλωτικοί εἰσιν. Εἰς τὸ ### ε 978 Ἐπίστηι Ζήτει εἰς τὸ ### ε 979 Ἐπιστοβέωσιν Ἀπολλώνιος, Μή μιν κερτομέουσαι ἐπιστοβέωσι. Ἐπιστομέωσι· καὶ τροπῇ τοῦ μ εἰς β ### ε 980 Ἐπιστροφάδην Ἰλιάδος κ, Κτεῖνε δ’ ἐπιστροφάδην. Μετ’ ἐπιστροφῆς, ἐφ’ ἑκάτερα μέρη στρεφόμενος. Ῥητορική. Ἢ ἐνεργῶς, σπουδαίως ### σ 30 σύστημα σημαίνει τὸ πλῆθος. Ἡ δὲ ### ε 981 ἐπὶ πρόθεσις τὴν ἐπὶ δευτέρου ἐπιδιόρθωσιν σημαίνει. Ἐπισύστασις οὖν, ἡ ἐπὶ δευτέρου ἐπανόρθωσις ### ε 982 Ἐπίσφατον Ἐπίρρητον. Παρὰ τὸ φημὶ φατὸς, ὡς βίβημι βατός· τὸ οὐδέτερον, φατὸν καὶ ἐπίφατον· καὶ πλεονασμῷ τοῦ ς ### ε 983 Ἐπισχερώ Ἐφεξῆς, σύνεγγυς. Καὶ σεσημείωται ὀξυτόνως ὥσπερ ἰώ· οὐδὲν γὰρ τῶν εἰς ω ληγόντων ἐπιρρημάτων ὀξύνεσθαι θέλει. Γράφεται χωρὶς τοῦ ι· ἀπὸ γὰρ τοῦ σχεδόθεν, σχεδὼ, ὡς πόθεν, πώ· καὶ αὐτόθεν, αὐτώ· καὶ μεταθέσει τοῦ δ εἰς ρ, ἐπισχερώ. Ἢ παρὰ τὸ σχέσιν ἔχειν ### ε 984 Ἐπισχόμενος Στοχαζόμενος· ἐξ οὗ τὸ, Ἐπίσχες τὰ πάλαι θρυλῶν. Ἔνιοι ἐπισχόμενον συσσημαίνειν τὸν προσάγοντα τῷ ἕρματι τὸ ποτήριον. Ἐνταῦθα ὁ Θρᾷξ Διονύσιος φησὶ τὴν παροιμίαν, Πολλὰ μεταξὺ κύλικος ### ε 985 Ἐπιτάξ Παρὰ Καλλιμάχῳ, ἐπίρρημα, παρὰ τὸν ἐπιτάξω μέλλοντα. Εἰς δὲ τὸ Ῥητορικὸν λεξικὸν εὗρον τὴν λέξιν σημαίνειν συντόμως, κωμικῶς· Ὅστις τῆς ὁδοῦ ἡγήσεταί σοι τὴν ἐπιτάξ. Οὐχ ὡς οἱ τραγικοὶ, μακρῶς ### ε 986 Ἐπιτάρροθος Βοηθὸς ἰσχυρὸς, σύμμαχος. Παρὰ τὸ ῥόθος γίνεται ἐπίρροθος· καὶ πλεονασμῷ τῆς ΤΑΡ συλλαβῆς, ἐπιτάρροθος, ὁ ἐν τῷ βοηθεῖν πρόθυμος καὶ παρορμῶν ### ε 987 Ἐπίτασις καὶ ἄνεσις Οἷον τὸ μᾶλλον καὶ ἧττον. Ταῦτα δὲ εἴρηται ἀπὸ μεταφορᾶς τῶν χορδῶν· ἐκεῖ γὰρ ἡ μὲν ἀποτεινομένη σφοδρὸν ἀποτελεῖ ψόφον, ἡ δὲ παρειμένη ἐλάττονα. Οὕτως οὖν οἱ φιλόσοφοι ἐπίτασιν μὲν λέγουσι τὴν σφοδρὰν ἀντίληψιν τοῦ πράγματος, ἄνεσιν δὲ, τὴν ἐλάττονα ### ε 988 Ἐπιτεῖλαι Ἰλιάδος δ, σὺ δὲ θᾶσσον Ἀθηναίῃ ἐπιτεῖλαι. Προπερισπᾶται. Ἔστι γὰρ ἀπαρέμφατον ἀντὶ προστακτικοῦ τοῦ ἐπίτειλον, ὅ ἐστι πρόσταξον. Ἐπιτείλαι παροξύτονον, τρίτον ἐστὶ πρόσωπον εὐκτικόν ### ε 989 Ἐπιτέλλεο Ἔστι τέλλω, τὸ προστάσσω· τέλλομαι, ἐτελλόμην, ἐτέλλου. Τὸ προστακτικὸν, τέλλου· καὶ διαλύσει Ἰωνικῇ, τέλλεο ### ε 990 Ἐπιτελὲς καὶ ἐπιτελέωμα Τὸ ἐπὶ πᾶσι γινόμενον· ἀπὸ τοῦ τελείας γενέσθαι τὰς πρότερον θυσίας ### ε 991 Ἐπιτετράφαται Ἰλιάδος β, Ὧι λαοί τ’ ἐπιτετράφαται. Ἐπιτετραμμένοι καὶ ὑποτεταγμένοι εἰσίν. Ἰστέον ὅτι τὰ δισύλλαβα τῆς πρώτης καὶ δευτέρας συζυγίας τῶν βαρυτόνων, τὰ τρέποντα τὸ ε εἰς ο κατὰ τὸν ἐνεργητικὸν παρακείμενον, ἐν τοῖς παθητικοῖς παρακειμένοις ἀναδέχεται τὴν παραλήγουσαν τοῦ ἐνεστῶτος· οἷον, λέγω, λέλοχα, λέλεγμαι· στέφω, ἔστοφα, ἔστεμμαι· κέκλοφα, κέκλεμμαι· εὑρέθη καὶ κέκλαμμαι. Δεῖ προσθεῖναι, “χωρὶς τῶν ἐχόντων τὸ ρ μετ’ ἐπιπλοκῆς συμφώνου·” ἐκεῖνα γὰρ τρέπουσι τὴν παραλήγουσαν, ἤγουν τὸ ε εἰς α, κατὰ τὸν παθητικὸν παρακείμενον· οἷον στρέφω ἔστροφα καὶ ἔστραμμαι· τρέφω τέθροφα τέθραμμαι. Οὕτως καὶ τρέπω τέτροφα τέτραμμαι, τέτραπται· τετράμμεθα· τέτραφθε· καὶ τὸ Ἰωνικὸν, τετράφαται, τροπῇ τοῦ ψιλοῦ εἰς δασὺ, καὶ προσθέσει τοῦ α. Δεῖ προσθεῖναι, “καὶ χωρὶς τοῦ βρέχω βρέξω βέβροχα καὶ βέβρεγμαι·” τούτου γὰρ οὐκ ἐτράπη τὸ ε εἰς τὸ α ### ε 992 Ἐπιτηθή Ἡ τῆς τηθῆς μήτηρ. Ὥστε εἶναι τὴν μὲν τηθὴν μητρὸς ἢ πατρὸς μητέρα· τὴν δὲ ἐπιτηθὴν, τῆς τοῦ πατρὸς μητέρος καὶ τῆς μητρὸς μητέρα· ἤγουν ὡς ἐπίπαππος. Θεόπομπος Παμφίλῃ, Αὐτὴ δ’ ἐκείνη πρότερον ἐξηπίστατο παρὰ τῆς ἐπιτηθῆς. Ῥητορική ### ε 993 Ἐπιτήδειος Φίλος καὶ συνήθης. Λέγουσι δὲ καὶ ὡς ἡμεῖς τὸ ἁρμόττον ### ε 994 ἐπιτήδειον. Ἀπὸ τοῦ ἔθος, ἔθης, καὶ ἔτης· ἐξ οὗ καὶ ἐπιτήδειος φίλος, ὁ συνήθης. Ἢ ἀπὸ τοῦ ἥδω, ἡδὴς καὶ ἐπιτηδής· ἐξ οὗ τὸ ἐπιτήδειος. Ἐκ δὲ τοῦ ἐπιτηδὴς γίνεται ἡ εὐθεῖα τῶν πληθυντικῶν ἐπιτηδέες ἐπιτηδεῖς· καὶ ἡ αἰτιατικὴ ὁμοίως· καὶ ἀποβολῇ τοῦ ι, ἐπιτηδές. Ἐς δ’ ἐρέτας ἐπιτηδὲς ἀντὶ τοῦ ἐπιτηδείους πρέποντας καὶ ἐπισταμένους· οἱ μὲν, ἐκ τοῦ ἐπιτηδέας· οἱ δὲ, ἐκ τοῦ ἐπιτηδεῖς· ἐπιστηδής οἶμαι. Δεῖ γινώσκειν, ὅτι ὅτε μὲν λέγεται ἐπιτηδὲς καὶ ἀληθὲς ὀξυτόνως, ὀνόματά εἰσιν· ὅτε δὲ βαρυτόνως ἐπίτηδες καὶ ἄληθες, ἐπιρρήματά εἰσιν, ἀντὶ τοῦ ἐπιτηδείως καὶ ἀληθῶς ### α 2438 ἀδεὴς ὁ ἄφοβος, καὶ τῆς ### ε 995 ἐπὶ προθέσεως, γίνεται ἐπιαδεής· καὶ ἐκβολῇ τοῦ ε, καὶ πλεονασμῷ τοῦ τ, καὶ τροπῇ τοῦ α ἐπιτηδὴς, ὁ ἀφόβως τὶ ποιῶν. Ἐκ τούτου καὶ ῥῆμα ἐπιτηδεύω ### ε 996 Ἐπίτιμος καὶ ἐπίτιμον Πλούσιον, ἢ τὸν μὴ ἄτιμον κατὰ νόμους, ἀλλ’ ἔχοντα ἐξουσίαν καὶ δημηγορῆσαι καὶ δικάσασθαι. Λουκιανός· Ἡ βουλὴ δὲ ἐπικλασθεῖσα πρὸς αὐτὸν ἀφίησι τῷ Μενεκράτει τὴν καταδίκην, καὶ ἤδη ἐπίτιμός ἐστι. Ῥητορική ### ε 997 Ἐπιτιμία Ἡ εὐπορία, ἢ ἡ μὴ ἀτιμία. Κέφαλος· Ὁσάκις αὐτὸν κινδυνεύοντα περὶ τῆς ἐπιτιμίας, ἢ τῆς πατρίδος, ἢ τοῦ βίου παντὸς, διεσώσατε ### ε 998 Ἐπιτιμηταί Οἱ πρῶτόν τι τιμώμενοι ἐκαλοῦντο τιμηταί· ἐπιτιμηταὶ δὲ, οἱ χρόνῳ ὕστερον τὰ αὐτὰ τιμώμενοι ### ε 999 Ἔπιτνον Ἡσίοδος ἐν Ἀσπίδι, Οἵδ’ ἄρ’ ἐν ἐλλεδανοῖσι δέον, καὶ ἔπιτνον ἀλωήν. Ἀντὶ τοῦ ἐπὶ τὴν ἀλωὴν ἐπλήρουν, ἔρριπτον, ἐξέτεινον, ἥπλουν ἐπὶ τῷ ξηρανθῆναι, ἔψυγον. Ἀπὸ τοῦ πίπτω, πίτνω· ἢ πέτω, πίτνω ### ε 1000 Ἐπιτοαυτό Ἐπίρρημα συλλήψεως ἢ ἀθροί σεως, οἱονεὶ μοναδικόν· ἐκ τῆς ### ε 1001 ἐπὶ προθέσεως, καὶ τῆς ### ε 1002 Ἐπιτραπεζώματα Τὰ ἐπιτιθέμενα τῇ τραπεζῇ βρώματα ### ε 1003 Ἐπιτρίτας Ἰσαῖος ἐν τῷ δευτέρῳ κατὰ Καλλιφῶντος, Ἑξακοσίαις δραχμαῖς ἐπιτρίταις. Ἀντὶ τοῦ ἐπὶ ὀκτὼ ὀβολοῖς. Κατὰ τὸ τρίτον εἶναι μερίδα τοὺς ὀκτὼ ὀβολοὺς τοῦ τετραδράχμου ### ε 1004 Ἐπίτριπτον Τὸν πονηρὸν, τὸν ἄξιον τοῦ ἐπιτριβῆναι, τουτέστι πληγωθῆναι ### ε 1005 Ἐπιτροχάδην ἀγόρευεν Ἀντὶ τοῦ ἠπειγμένως ὡς παρατρέχων, ἢ κεφαλαιωδῶς, ἢ ταχέως· ἀπὸ τοῦ τρέχω ῥήματος, ὅπερ ὁ ποιητὴς τρώχω εἴρηκεν· ὡς τὸ, εὖ μὲν τρῶχον. Ἐκ τοῦ τροχάδην. Ἢ ἐκ τοῦ τροχὸς ### ε 1006 ἐπιτροχάδην Ἰλιάδος γ, τὸ σύντομον καὶ ταχύ. Τὰ γὰρ ἀπὸ ὀνομάτων τῶν εἰς ΟΣ γινόμενα ἐπιρρήματα διὰ τοῦ α ἐκφέρονται· οἷον, μόνος, μονάδην· σπόρος, σποράδην· τροχὸς, τροχάδην. Τὸ δὲ παμπήδην, ἐκ τοῦ πάμπαν ### ε 1007 Ἐπιτροπή Οἱ μὲν, παρὰ τὸ ἐπιτροπεύειν· οἱ δὲ, παρὰ τὸ ἐπιτρέπειν. Ἀνέντες τὴν ἐπιτροπὴν, φησὶ Θουκυδίδης, τουτέστι τὸ ἐπιτρέπειν ### ε 1008 Ἐπιτροπεύουσι Ἐπιτροπὴ καὶ ἡ τῶν ὀρφανῶν ἐπιμέλεια παρὰ τοῖς ῥήτορσι. Καὶ τὸ συγχωρῶ τοὺς ἀμφισβητοῦντας διακρῖναι ### ε 1009 Ἐπιφυλλίδες Τὰ πρὸς τοὺς βότρυας, οἱ καλούμενοι ἐπίτραγοι ### ε 1010 Ἐπὶ χαριξένης Αὐλητρὶς ἡ Χαριξένη ἀρχαία, καὶ ποιήτρια κρουμάτων· οἱ δὲ, μελοποιόν. Θεόπομπος Σειρῆσιν, Αὐλεῖ γὰρ σαπρὰ αὕτη γε κρουμάτια τὰ ἐπὶ Χαριξένης. Κρατῖνος Ὀδυσσεῦσιν, Οὐκ ἰδία τάδ’ οὐκετὸν θοι τἀπὶ Χαριξένης. Ἀριστοφάνης Ἐκκλησιαζούσαις, τἀπὶ Χαριξένης ### ε 1011 Ἐπίχειρα Κυρίως τὰ τοῖς ἐργαζομένοις ἐπὶ ταῖς χερσὶ διδόμενα, οὐ τὰ κατὰ μισθὸν, ἀλλ’ οἷον καὶ ἄλλα τινά ### ε 1012 Ἐπιχθόνιοι Οἱ ἐπίγειοι· διότι κατὰ φύσιν ἐπὶ τῆς χθονός εἰσι· πρὸς ἀντιδιαστολὴν τῶν οὐρανίων θεῶν ### ε 1013 Ἐπίχυτος Ὁ ἔγχυτος πλακοῦς. Νικοφῶν Χειρογάστορσι, Κόλλικας, ὀβελίαν, μελιτοῦτταν, ἐπιχύτας ### ε 1014 Ἔπλεο Σημαίνει τὸ ἐγένου. Ἐκ τοῦ πέλω ὑπερβιβασμῷ, πλέω, πλέομαι, ἐπλεόμην· τὸ δεύτερον κατὰ διάλυσιν, ἔπλεο, καὶ ἔπλετο ### ε 1015 Ἔπληντ’ ἀλλήλῃσι Ἐκ τοῦ πλῶ, τὸ πλησιάζω, ὁ παρακείμενος, πέπληκα· λέγεται καὶ πέπλακα· ὁ παθητικὸς, πέπλημαι, πέπληται· καὶ παρὰ Σιμωνίδῃ, πεπλήαται· ὁ μέσος δεύτερος ἀόριστος παθητικὸς, ἐπλήμην· τὸ τρίτον τῶν πληθυντικῶν, ἔπληντο ### ε 1016 Ἐπλινθεύθησαν Τέσσαρα σημαίνει· ἢ ὅτι εἰς πλίνθους μετεπλάσθησαν· ἢ ὅτι πλίνθοις ἀπετειχίσθησαν· ἢ ὅτι ὑβρίσθησαν· ἔστι γὰρ καὶ ὄργανον βασανιστικόν· ἢ ὅτι ᾐχμαλωτίσθησαν· ἐπεὶ οἱ αἰχμάλωτοι πιπρασκόμενοι εἰς πλίνθους ἐβάλλοντο ### ε 1017 Ἐποιχομένην Ἱστὸν ἐποιχομένην. Τὸν ἱστὸν ἐπιπορευομένην, ἤγουν ἱστουργοῦσαν καὶ ὑφαίνουσαν. Ἐκ τοῦ οἴχω, οἴχομαι, οἰχόμενος. Αἱ πάλαι γυναῖκες ἑστῶσαι ὕφαινον, καὶ ἐπιπορευόμεναι τὸν ἱστόν. Πρώτην δὲ γυναῖκα Αἰγυπτίαν τοὔνομα Υἱὸν καθεζομένην ὑφᾶναι φασίν· ἀφ’ ἧς καὶ Αἰγύπτιοι τῆς Ἀθηνᾶς ἄγαλμα ἱδρύσαντο· ὥς φησιν Ἔφορος ἐν τοῖς Εὑρήμασι ### ε 1018 Ἔπος Ὁ λόγος· παρὰ τὸ ἔπω, τὸ λέγω, ὡς τεύχω, τεῦχος. Ἔπος λέγεται κυρίως ὁ ἔμμετρος λόγος· καταχρηστικῶς δὲ, πᾶς λόγος. Ζήτει περὶ τοῦ ἐπικοῦ κύκλου εἰς τὸ ### ε 1019 Ἐπορθρεῦσαι Τοῦ ὄρθρου ἐπεγερθῆναι. Καὶ ### ε 1020 Ἐποστρακίζειν Παιδιά τις, ἣν παίζουσιν οἱ παῖδες, ὄστρακα ἀφιέντες εἰς τὴν θάλασσαν ### ε 1021 Ἑπτά Ἀπὸ τοῦ ἐπιέναι τῷ δεκάτῳ ἀριθμῷ. Οὕτως Σέλευκος. Καὶ ### ε 1022 ἑπτὰς ἀπὸ τοῦ σέβω, σεπτάς τις οὖσα, ὡς θεία καὶ ἀμήτωρ καὶ παρθένος ### ε 1023 Ἑπτάπεκτος Ἡ τὴν βαθεῖαν ἔχουσα κόμην· ἡ δυναμένη ἑπτάκις τμηθῆναι ### ε 1024 Ἔπω Σημαίνει τέσσαρα. Ἔπω, τὸ λέγω· ὡς τὸ, Ἄνδρά μοι ἔννεπε Μοῦσα. Ἕπω, τὸ ἀκολουθῶ· ὡς τὸ, Ἢ οὐχ ἑπέσθην Λακεδαιμονίοις. Ἕπω, τὸ εὐτρεπίζω· ὡς τὸ, Τὸν δ’ εὗρ’ ἐν θαλάμῳ περικαλλέα τεύχε’ ἕποντα. Ἕπω, τὸ διοικῶ· ὡς τὸ, Ἀλλὰ τὸ μὲν πλεῖον πολυάϊκος πολέμοιο χεῖρες ἐμαὶ διέπουσι. Καὶ, Ὣς ὅγε κοιρανέων δίεπε στρατόν. Διαφέρει δὲ τὸ λέγω τοῦ ἀκολουθῶ κατὰ τρόπους δύο· ὅτι τὸ μὲν ἔπω, τὸ λέγω, ψιλοῦται· τὸ δὲ ἕπω, τὸ ἀκολουθῶ, δασύνεται· καὶ ὅτι τοῦ μὲν ἔπω, τὸ λέγω, τὰ ἐνεργητικὰ εἴρηται· ἔπω, καὶ ὁ παρατατικὸς, εἶπον, ὁ ἀόριστος, εἶπα, ὁ δεύτερος, εἶπον, ἡ μετοχὴ, ὁ εἰπὼν, τὰ δὲ παθητικὰ, οὐχί· τοῦ δὲ ἕπω, τὸ ἀκολουθῶ, τὰ μὲν παθητικὰ, οἷον ἕπομαι, ὁ παρατατικὸς, εἱπόμην, καὶ ποιητικῶς, ἑπόμην, τὸ δυϊκὸν, ἑπόμεθον, τὸ τρίτον, ἑπέσθην, καὶ πλεονασμῷ τοῦ ς, ἑσπέσθην· τὰ δὲ ἐνεργητικὰ, οὐχί· ἀμφιέπω δὲ καὶ περιέπω ### ε 1025 Ἐπωνία Τέλος ἐστὶ τὸ ἐπὶ τῇ ὠνῇ διδόμενον· εἴη δ’ ἂν ἴσως ἡ πέμπτη ### ε 1026 Ἐπωπίδα Εἰ μὲν δασύνεται, σημαίνει τὴν ἀκόλουθον· εἰ δὲ ψιλοῦται, τὴν ἐπίσκοπον, διὰ τοὺς ὦπας. Λυκόφρων. Ἐκ τοῦ ἕπω ### ε 1027 ἑπωπίδες λέγονται αἱ θεραπαινίδες ### ε 1028 Ἐπῴχατο Σὺν τῷ ι. Ἡ ἐπὶ πρόθεσις ἀντὶ τῆς ἀπὸ, ἀπῷγμαι καὶ ἀπῴγμην· τὸ τρίτον πρόσωπον κατὰ διάλυσιν, ἀπῴχατο, ἀπὸ τοῦ οἴγω, ἀντὶ τοῦ κεκλεισμέναι ἦσαν ### ε 1029 Ἐπωμαδόν Ἀντὶ τοῦ ἐπὶ τῶν ὤμων. Ζῆθος μὲν, ἐπωμαδὸν ἠέρταζεν οὔρεος ἠλιβάτοιο κάρη μογέοντι ἐοικώς· Ἀμφίων δ’ ἐπί οἱ χρυσέῃ φόρμιγγι λιγαίνων ἤϊσε· δὶς τόσση δὲ μετ’ ἴχνια νίσσετο πέτρη. Διπλασίων ἠκολούθει τῇ Ἀμφίονος κιθάρᾳ κρουούσῃ, εἵπετο καὶ ἀπῄει, τῆς βασταζομένης ὑπὸ Ζήθου. Ζῆθος γὰρ καὶ Ἀμφίων ἐτείχισαν τὰς Θήβας. Ἀπολλώνιος Ἀργοναυτικοῖς ### ε 1030 Ἐπωβελία Πολλῶν εἰς χρήματα συκοφαντούν των τοὺς ἐπιεικεῖς καὶ ἀπράγμονας τῶν πολιτῶν, καὶ μάλιστα τοῦτο πράττειν διαβαλλομένων τῶν περὶ τὸ ἐμπόριον συμβαλλόντων ἐπὶ ναυτικοῖς τόκοις, Ἀθηναῖοι ζημίαν ἔταξαν κατὰ τῶν ἐγκαλούντων ὀβολὸν ἐκτίνειν, εἰ μὴ καθ’ ὧν ἐνεκάλουν τούτους ἕλοιεν. Ταύτην τὴν ζημίαν ἐπωβελίαν ἐκάλουν. Ἄλλως· ἐπωβελία ἐστὶν ἐπιτίμιον τοῖς διώκουσι τινὰ χρηματικὴν δίκην, ἐπειδὰν μὴ ἕλωσιν οὓς ἐπεδικάζοντο καὶ ἐπεγράφοντο. Ἐκαλεῖτο δὲ οὕτως, ὅτι ἐπὶ τῇ δραχμῇ ὀβολὸς ἦν, τῆς δραχμῆς ἑξαπλασίου λογιζομένης. Ἐλάμβανε δὲ τὴν ἐπωβελίαν ὁ φεύγων παρὰ τοῦ διώκοντος, εἰ τὴν δίκην ἀπέφυγεν. Λέγεται δὲ καὶ ὁ τόκος παρὰ τῷ Πλάτωνι Νόμων ἑνδεκάτῳ ### ε 1031 Ἐπώνυμοι Οἱ κατὰ ἀρετὴν διαπρέποντες ἀστοὶ καὶ ξένοι χαλκαῖς εἰκόσιν ἐτιμῶντο· ἀφ’ ὧν ἐνίων καὶ ταῖς φυλαῖς ἐτίθετο ὄνομα. Φασὶν ἐκεῖθεν δόξαι πρῶτον τὰς φυλὰς ἐξηγήσασθαι· ἀπορούντων γὰρ αὐτῶν ὄνομα ταῖς φυλαῖς θέσθαι, ἀπὸ τῶν ἐνδοξοτάτων τοῦτο ποιῆσαι, καὶ ἕκαστον ἑκατὸν ὀνόματα ἰδίᾳ γραψάμενον κληρῶσαι. Παρὰ γοῦν τὰς εἰκόνας τῶν ἐπωνύμων τούτων εἰσηγοῦντο τοὺς νόμους, πρὶν ἢ γενέσθαι κυρίους· ἵν’ ἐντυγχάνοντες οἱ βουλόμενοι κατηγοροῖεν. Ἢ ἄλλως ### ε 1032 ἐπώνυμοι Διττοί εἰσιν οὗτοι· οἱ μὲν, λεγόμενοι τῶν ἡλικιῶν· καὶ εἰσὶ δύο καὶ τεσσαράκοντα, οἳ καλοῦνται καὶ λήξεων ἐπώνυμοι· οἱ δὲ δέκα, ἀφ’ ὧν αἱ φυλαὶ προσηγορεύθησαν, οἷον Ἐρεχθεὺς, Αἰγεὺς, Πανδίων, Λεὼς, Ἀλμᾶς, Οἰνεὺς, Κέκροψ, Ἱπποθόων, Αἴας, Ἀντίοχος. Ταῦτα δὲ τὰ δέκα ὀνόματα ἄπορα ὁ Πύθιος εἵλετο· Κλεισθένης οὕτως διαταξάμενος τὸ πᾶν πλῆθος εἰς δέκα φυλάς ### ε 1033 Ἐπωτίδες Τὰ ἑκατέρωθεν πρώρης ἐξέχοντα ξύλα ### ε 1034 Ἔρα Ἡ γῆ· ὅτι ἐνερρίζωται. Καὶ οὕτω καλεῖται ### ε 1035 ἐρίσαι τὸ περὶ ἴσης γῆς φιλονεικῆσαι, παρὰ τὴν ἔραν. Ὅμηρος, Ὥτ’ ὀλίγῳ ἐνὶ χώρῳ ἐρίζητον περὶ ἴσης. Ἔνθεν καὶ τὸ ### ε 1036 ἔραζε ἀντὶ τοῦ εἰς τὴν γῆν ### ε 1037 Ἐρᾶν Ἐπιθυμεῖν· πρῶτον ἐπὶ τῆς γῆς ἐρρέθη· ἀφ’ οὗ ### ε 1038 ἔρα ἡ γῆ· καὶ ### ε 1039 ἐρωῆσαι τὸ ἀπ’ αὐτῆς ὑποχωρῆσαι. Ἔστι καὶ ### ε 1040 ἐρῶ τὸ καθαίρω· ἐξ οὗ καὶ ### ε 1041 Ἔρανος Τὸ ἐκ συνεισφορᾶς δῶρον· ἢ ἐντολὴ, ἢ συλλογὴ, ἢ εἰσφορά· ἢ σπουδαιότερον ἀπὸ τοῦ συνερᾶν καὶ ἐπιθυμεῖν καὶ συνεισφέρειν τὶ τοῖς φίλοις καὶ εὐωχεῖσθαι. Ἀπὸ τοῦ ἐρῶ, τὸ ἐπιθυμῶ, ὁ μέλλων, ἐράσω· ἐξ αὐτοῦ ἔρανος ### ε 1042 Ἐρανίσας Δημοσθένης ἀντὶ τοῦ ἔρανον αἰτήσας, ἢ λαβὼν καὶ συλλέξας παρά τινων ### ε 1043 Ἐρανιστής Κυρίως ὁ τοῦ ἐράνου μετέχων, καὶ τὴν φορὰν ἣν ἑκάστου μηνὸς ἔδει καταβάλλειν εἰσφέρων ### ε 1044 Ἐρατίζων Ἐπιθυμῶν, ἐφιέμενος. Ἐρῶ, ἐράσω, ἤρακα, ἤραμαι, ἤραται, ἐρατὸς, ἐρατίζω ### ε 1045 Ἐράσθην Οὐκ ἀπὸ τοῦ ἐρῶ· ἦν γὰρ ἂν ἠράθην, ὡς μακρᾶς οὔσης τῆς παραληγούσης· ἀλλ’ ἀπὸ τοῦ ἐρῶ γίνεται ἐράζω, τετάρτης συζυγίας τῶν βαρυτόνων ### ε 1046 Ἐρασῖνος Ὄνομα κύριον, παρὰ τὸν ἐράσω μέλλοντα ### ε 1047 Ἐρατεῖνος Ἐκ τοῦ ἐρῶ, τὸ φιλῶ, γίνεται ἐρατὸς, ὁ ἐπιθυμητός· καὶ ἐκ τοῦ ἐρατὸς, ἐρατεινός ### ε 1048 Ἐραννῆς Ἐπεράστου, καλῆς· ἀπὸ τοῦ ἐρα τεινῆς κατὰ συγκοπήν ### ε 1049 Ἐργάνη Ἡ Ἀθηνᾶ· παρὰ τὸ τῶν ἔργων ἐπιστατεῖν, ταύτης εὑραμένης τὰς τέχνας ### ε 1050 Ἐργίσκη Τῆς Θρᾴκης ἐστὶν, ἀπὸ Ἐργίσκου τοῦ Ποσειδῶνος καὶ Ἄβας νύμφης ### ε 1051 Ἐργᾷ Ὅτι ἐργᾷ τὴν γῆν. Ἔστιν ἐργάζω ἐργάσω· καὶ ἐπειδὴ πᾶς μέλλων βραχείᾳ παραληγόμενος περισπᾶσθαι θέλει, οἷον περῶ, κερῶ, γίνεται ἀποβολὴ τοῦ ς, ἐργαῶ περισπώμενον, καὶ μετάγεται εἰς ἐνεστῶτα, ἐργῶ, ἐργᾷς, ἐργᾷ· ὁ παθητικὸς, ἐργῶμαι, ἐργᾷ ### ε 1052 Ἔργον Σημαίνει τρία· τὴν παρασκευὴν τοῦ πολέμου, Ἔνθά κεν οὐκέτι ἔργον ἀνὴρ ὀνόσαιτο. Καὶ τὰ γεώργια, Πολλὰ δ’ ὑπ’ αὐτοῦ ἔργα κατήριπε κάλ’ αἰζηῶν. Σημαίνει καὶ κύριον ἔργον, Ἀλλ’ εἰς οἶκον ἰοῦσα, τὰ σαυτῆς ἔργα κόμιζε ### ε 1053 Ἐργολάβος Ὁ φλαύροις πράγμασι χρώμενος, παρὰ τοῖς ῥήτορσι, καὶ οὐχ ὁ ὑπέρ τινων ἔργων μισθὸν λαμβάνων καὶ ἔχων τοὺς συνεργαζομένους, ὃ καὶ ἡ συνήθεια ### ε 1054 Ἔρδω Τὸ πράττω· παρὰ τὸ ῥέζω, τὸ πράττω, ὑπερθέσει ἔρζω, καὶ τροπῇ Δωρικῇ, ἐπειδὴ ἐν ἁπλῇ λέξει σύμφωνον πρὸ τοῦ ζ οὐχ ὁρᾶται, γίνεται ἔρδω. Πρόσκειται, “ἐν ἁπλῇ λέξει,” διὰ τὸ ἐνζεῦξαι σύνθετον, καὶ μελάνζοφος. Ἐκφέρεται δὲ ἐπὶ τοῦ μέλλοντος διὰ τοῦ ξ, τῷ λόγῳ τοῦ ἔρζω, ἵνα φυλάξῃ τὸ κεχρεωστημένον τοῦ ζ· οἷον, Ἔρξον ὅπως ἐθέλεις. Ἀντὶ τοῦ πρᾶξον. Σημαίνει δὲ καὶ τὸ τελῶ καὶ θύω· οἷον, Ἔρδομεν ἀθανάτοισι τεληέσσας ἑκατόμβας. Ἀντὶ τοῦ ἐπετελοῦμεν, ἐθύομεν ### ε 1055 Ἔρεβος Τὸ ὑπὸ τὴν γῆν σκότος· παρὰ τὸ ἐρέφω, τροπῇ τοῦ φ εἰς β· τὸ κατεστεγασμένον ὑπὸ τῆς γῆς. Ἢ παρὰ τὴν ἔραν, τὴν γῆν, τὸ ὑπὸ τὴν ἔραν βαῖνον ### ε 1056 Ἐρεγμός Ὁ διακεκομμένος κύαμος· παρὰ τὸ ἐρείκω. Εἰς τὸ ### ε 1057 Ἐρεθίζω Τὸ παροξύνω· ἀπὸ τοῦ ἐρέθω καὶ τῆς ἔρας. Ἢ παρὰ τὸ εἴρω ἢ ἐρῶ, τὸ λέγω, γίνεται ἐρέθω καὶ ἐρεθίζω. Ἢ ἐκ τοῦ ἔρις ἐρίζω καὶ ἐρεθίζω. Ἢ παρὰ τὸ ἐρέθω, τὸ ἐρεθίζω, ὡς λέπω λεπίζω ### ε 1058 ἐρεθισμὸν δὲ λέγουσι καὶ τὸν τῶν ἐχθρῶν ἔπαινον, ἐκ τοῦ ἐρέθω. Ὅθεν τὸ, Μή μ’ ἔρεθε σχετλίη. Καὶ τὸ ### ε 1059 ἐρέθῃσιν ἀντὶ τοῦ παροξύνῃ. Γίνεται ἐρέθω ἐρεθεύω· καὶ πλεονασμῷ τοῦ ι, ἐρειθεύω. Οὕτως Φιλόξενος· ὁ δὲ Ἡρωδιανὸς, ἔριθος ἐριθεύω φησίν ### ε 1060 Ἐρεμβοί Οἱ Ἄραβες. Εἰσὶ γὰρ ἀπὸ Ἄραβος βασιλέως Βαβυλῶνος. Ἐρεμβοὺς οἱ μὲν τοὺς Ἄραβας φασὶν, ὡς Ἑλλάνικος· ἔνιοι δὲ τοὺς Τρωγλοδύτας ἤκουσαν, ἀπὸ τοῦ εἰς ἔραν βαίνειν· Κράτης δὲ Ἐρεμνοὺς γράφει, καὶ ἀποδίδωσι τοὺς Ἰνδοὺς, ἐπεὶ μέλανες οὗτοι. Λέγονται δὲ καὶ Ἐρεμβαῖοι ### ε 1061 Ἐρεμνή Ἡ σκοτεινή. Παρὰ τὸ ἔρεβος, ἐρεβεννή· καὶ κατὰ συγκοπὴν, ἐρεμνή· καὶ ἔρεμνος ### ε 1062 Ἐρεπτόμενοι Κυρίως ἐπὶ τῶν ἀλόγων· σημαίνει δὲ τὸ ἐσθίειν· οἷον, κρῖ λευκὸν ἐρεπτόμενοι. Παρὰ τὸ ἔρας τὴν τροφὴν ἔχειν ### ε 1063 Ἐρέτης Ὁ κωπηλάτης· παρὰ τὸ ἐλῶ, τὸ ἐλαύνω, ἐλέτης καὶ ἐρέτης· ἐξ οὗ καὶ ### π 39 πεντηκόντορος ναῦς ἡ ἔχουσα πεντήκοντα ἐρέτας ### ε 1064 Ἐρέσσειν Τὸ κωπηλατεῖν. Παρὰ τὸ ἐρῶ ἢ ἐλῶ, παράγωγον ἐλέσσω, καὶ ἐρέσσω· ὅθεν καὶ ἐρέτης ### ε 1065 Ἐρετμόν Ἐπὶ τῆς κώπης. Παρὰ τὸ ἐρέσσω ῥηματικὸν ὄνομα ἐρεσμός· καὶ τροπῇ τοῦ ς εἰς τ, ἐρετμός ### ε 1066 Ἐρεσχελία Ἡ φλυαρία· παρὰ τὸ ἔριν ἐν τοῖς χείλεσιν ἔχειν ### ε 1067 Ἐρεσχελεῖν Σημαίνει τὸ ἀπατᾶν· ἀπὸ τοῦ ἐρᾶν καὶ τῆς λέσχης. Πολὺ παρὰ Πλάτωνι τῷ φιλοσόφῳ, καὶ παρ’ Ἴωσιν ### ε 1068 Ἐρέτρια Πόλις Εὐβοίας· ὁ πολίτης, Ἐρετριεὺς, καὶ Ἐρετριαῖος· τὸ θηλυκὸν, Ἐρετριαία καὶ Ἐρετριάς ### ε 1069 Ἐρεύγω Παρὰ τὸ ἔρα, ὃ σημαίνει τὴν γῆν. Ἢ παρὰ τὸ ἐρέπτω, τὸ βλάπτω· ἢ παρὰ τὸ ἐρέσσω, σημαίνει τὸ ἐλαύνω ### ε 1070 Ἔρευνα Παρὰ τὸ ἐρῶ, τὸ ἐρευνῶ· Ὅμηρος, Τὰς ἐρέων. Ἢ παρὰ τὸ ἐρῶ, τὸ ἐρωτῶ, καὶ τὸ εὐνὴ, ὃ σημαίνει τὴν διατριβήν· ὁ γὰρ ἐρευνῶν ἐπὶ πολὺ ἐρωτῶν ἐνδιατρίβει ### ε 1071 Ἐρευνῶ Ἐκ τοῦ ἐρέω, τὸ ζητῶ, πλεονασμῷ τοῦ υ καὶ ν· ἐξ οὗ καὶ ἔρευνα ἡ ζήτησις ### ε 1072 Ἐρεύω Ἀπὸ τοῦ ἐρῶ, τὸ λέγω, γίνεται ἐρεύω ### ε 1073 Ἐρεγμός Παρὰ τὸ ἐρεύγω ἐρευγμός· ὃς λέγεται καὶ ἐρεγμός. Δοκεῖ δὲ ταῦτα παρὰ τοῖς Αἰολεῦσιν ἐκφέρεσθαι διὰ τοῦ χ· διωχμὸν γὰρ λέγουσι διὰ τοῦ χ, καὶ ληχμὸν, ὡς Ἀντίμαχος, ληχμὸν δ’ ἐμπάζεσθαι ἀλεείνων ### ε 1074 Ἐρέχθεον Οὕτω διὰ τοῦ ε Ἀρίσταρχος· καὶ φησὶν στεναγμοῦ τινὸς καὶ ποιᾶς φωνῆς ἔμφασιν δηλοῦν· καὶ ἴσως παρὰ τὸ ἐρείκω. Τίθεται δὲ καὶ ἐπὶ φωνῆς ἁπλῶς, ὡς τὸ, Πολλοὶ μὲν βόες ἀργοὶ ἐρέχθεον ἀμφὶ σιδήρῳ. Ὁ δ’ Ἀπίων ἐρεχθὼν λέγει διακόπτων ### ε 1075 Ἐρεχθεύς Ὁ Ἐπιχθόνιος καλούμενος, ἀπὸ τοῦ ἐσπᾶσθαι εἰς τὴν ἔραν· ἢ ἀπὸ τῆς ὀρέξεως τοῦ Ἡφαίστου· ἢ παρὰ τὸ ἐρείκω, Ἐρεχθεὺς κύριον· παρὰ τὸ διασχίσαι αὐτὸν τὴν γῆν καὶ γεννηθῆναι ἀπὸ τοῦ σπέρματος Ἡφαίστου, ἡνίκα ἔκρυψεν αὐτὸ ἡ Ἀθηνᾶ ἐν τῇ γῇ, ὁ αὐτὸς δὲ λέγεται καὶ Ἐριχθόνιος ### ο 27 ὅτι ὁ Ζεὺς βουλόμενος ἀποκυῆσαι ἐκ τοῦ ἐγκεφάλου αὑτοῦ τὴν Ἀθηνᾶν, ἐδεῖτο συνεργοῦ τοῦ πλήξοντος τὴν κεφαλὴν, ἵνα ἀποκυηθῇ· καὶ δὴ λόγους προσφέρει τῷ Ἡφαίστῳ περὶ τούτου. Ὁ δὲ Ἥφαιστος οὐκ ἄλλως εἵλετο σχίσαι τὴν κεφαλὴν τοῦ Διὸς, εἰ μὴ τὴν γεννωμένην διαπαρθενεύσει· καὶ ἠνέσχετο ὁ Ζεύς. Καὶ λαβὼν τὴν βουπλῆγα, τέμνει τὴν κεφαλὴν αὐτοῦ, καὶ ἐξέρχεται ἡ Ἀθηνᾶ, καὶ ἐπεδίωκεν αὐτὴν ὁ Ἥφαιστος, ἵνα συγγένηται· καὶ ἐπιδιώκων, ἀπεσπέρμηνεν εἰς τὸν μηρὸν τῆς Ἀθηνᾶς· ἡ δὲ Ἀθηνᾶ, λαβοῦσα ἔριον, ἐξέμαξε τὸ σπέρμα, καὶ ἔρριψεν ἐν τῇ γῇ· καὶ ἐγένετο ἐκ τῆς γῆς καὶ τοῦ ἐρίου ἄνθρωπος δρακοντόπους, ὃς ἐκαλεῖτο Ἐριχθόνιος, ἀπὸ τοῦ ἐρίου καὶ τῆς χθονὸς λαβὼν τὸ ὄνομα τοῦτο ### ε 1076 Ἐρέχθειον Κτητικὸν, τὸ τοῦ Ἐρεχθέως ### ε 1077 Ἐριχθόνιος Ὁ Ἑρμῆς. Μετασυντέθειται ἡ λέξις. Ὥσπερ λέγεται φθινόπωρον καὶ μετόπωρον, καὶ πάλιν φθινομετόπωρον, καὶ συνομήλικες· οὕτως ἐριούνιος Ἑρμῆς, καὶ χθόνιος καὶ ἐριχθόνιος Ἑρμῆς ### ε 1078 Ἐρεχθόμενος Σαλευόμενος· καὶ ### ε 1079 ἐρεχθομένη ἡ σαλευομένη καὶ ἐλαυνομένη καὶ ὀχλουμένη ὁμοίως ### ε 1080 Ἔρεψα Ἰλιάδος α, ἀντὶ τοῦ ὠρόφωσα, ἐστεφάνωσα, ἐκόσμησα. Τὸ θέμα, ἐρέφω· οἱ μὲν, ὅτι πρωτότυπον· ἢ ἀπὸ τῆς ἔρας. Παρὰ τὸ ἐρέφω καὶ εἰραφιώτης ὁ Διόνυσος λέγεται· ἐστέφετο γὰρ κισσῷ· ἢ παρὰ τὸ τὴν Ἐρέφαν τροφὸν αὐτοῦ γενέσθαι· ἢ ὅτι ἐν Ῥαφίᾳ πόλει τῆς Ἀσσυρίας ἐτράφη· ἢ ὁ στεφάνοις ἡδόμενος· ἐκ τοῦ ἐρέφω. Ἢ ἀπὸ ἐρίφης τροφοῦ αὐτοῦ· οἷον, Κεῖθι δέ οἱ πρώτη μαζὸν ἐπέσχ’ ἐρίφη, χωρὶς ἀπ’ ἀνθρώπων· καὶ ἐπωνόμας’ Εἰραφιώτην ### ε 1081 Ἐρέω Σημαίνει δύο· βαρυτόνως μὲν, τὸ ἀπαγγέλλω· Ἀλλ’ ἔκ τοι ἐρέω. Περισπωμένως δὲ, ἐρεῶ τὸ ἐρευνῶ καὶ ἀναζητῶ. Ἰστέον ὅτι πάντοτε ὁ ποιητὴς τὸ ἐρέω προφέρει· καὶ σημαίνει τρία· τὸ λέγω, ὡς τὸ, Ἄλλο δέ τοι ἐρέω. Καὶ τὸ ἐρωτῶ, ὡς τὸ, Πάντων Ἀργείων ἐρέων γενεήν τε τόκον τε. Καὶ τὸ ζητῶ, ὡς τὸ, Ἵππους τὰς ἐρέων Ὀδυσῆϊ συνήντετο. Τὸ ῥῆμα, εἴρω· ὁ μέλλων, ἐρῶ· καὶ ἀπὸ τοῦ ἐρῶ, ἐρειῶ, ὡς τελῶ τελειῶ ### ε 1082 Ἐρείκω Τὸ σχίζω· δίφθογγον· ἀνεφάνη γὰρ τὸ ε ἐν τῷ ἐρέχθω, τὸ σχίζω. Ἐξ αὐτοῦ δὲ ### ε 1083 ἐρείκη εἶδος δένδρου εὐχερῶς σχιζομένου· καὶ ### ε 1084 ἔρειξις ἡ ἐσχισμένη γῆ ### ε 1085 Ἐρείδω Τὸ ἐπακουμβίζω· Τῷ ὅγ’ ἐρεισάμενος. Ἐκ τοῦ ἐρι ἐπιτατικοῦ μορίου, καὶ τοῦ εἴδω, τὸ γινώσκω, γίνεται ἐριείδω· καὶ συγκοπῇ, ἐρείδω. Εἰς ὃν γὰρ γινώσκει τὶς ἐπερείδεται. Τὸ ΡΕΙ, δίφθογγον. Διατί; ἢ ὅτι ἀνεφάνη τὸ ε ἐν τῷ ἐρειρέδαται· ἢ τὰ διὰ τοῦ ΕΙΔΩ ῥήματα, εἴτε δισύλλαβα εἴτε τρισύλλαβα, διὰ τῆς ΕΙ διφθόγγου γράφεται, εἴδω, φείδω, ἐρείδω, ὑπερείδω· ἐξ οὗ καὶ τὸ, ὑπερείδοντας τοὺς νεανίας. Πλὴν τοῦ μήδω, τὸ βουλεύομαι, καὶ κήδω, τὸ φροντίζω· καὶ πηδῶ περισπωμένως ### ε 1086 Ἐρείπια Σημαίνει τοὺς πεπτωκότας τόπους· καὶ λέγει ὁ Δίδυμος, ὅτι διὰ τοῦ ι ὤφειλε γράφεσθαι· ἐπειδὴ παρὰ τὸ ἐρίπνη ἐστὶν, ὅπερ σημαίνει τὴν μεγάλως περιπνεομένην· τὸ δὲ ἐρίπνη, διὰ τοῦ ι, παρὰ τὴν ### ε 1087 ἐρι ἐπίτασιν. Ὁ δὲ Φιλόξενος λέγει, ὅτι διὰ διφθόγγου γράφεται, τῆς παραδόσεως οὕτως ἐχούσης· ἀπὸ γὰρ τοῦ ἔρα, ἡ γῆ, γέγονεν ἐρέπτω· καὶ πλεονασμῷ τοῦ ι, καὶ ἀποβολῇ τοῦ τ, ἐρείπω. Σημαίνει δὲ καὶ ἐνέργειαν καὶ πάθος, τὸ καταβάλλω καὶ τὸ πίπτω. Ἐρείπω καὶ ἐρείπτω, τὸ εἰς γῆν βάλλω· ὁ μὲν Ἡρωδιανὸς, διὰ τῆς ΕΙ διφθόγγου· οἱ δὲ ποιηταὶ, διὰ τοῦ ι· οἷον, Ἤριπε δ’ ἐξ ὀχέων. Καὶ, Ἤριπε δ’ ἀμφοτέροισιν ἐπιρρηδὴς κεράεσσιν, ἀντὶ τοῦ περιρραγείς ### ε 1088 Ἐρηρότηκα Ἐρωτήσω, ἠρώτηκα, ὁ κοινὸς παρακείμενος· ἐρηρότηκα, ὁ Ἀττικός ### ε 1089 Ἐρηρέδαται Ἰλιάδος ψ, Λᾶε δὲ τοῦ ἑκάτερθεν ἐρηρέδαται. Ἐρηρεισμένοι εἰσὶν ἐν τῇ γῇ, προσπελάζονται. Ἀπὸ τοῦ ἐρείδω ἐρείσω ἤρεικα, ἤρεισμαι, ἤρεισται· καὶ Ἀττικῶς, ἐρηρέδαται, τῆς γ συλλαβῆς συσταλείσης. Ζήτει. Ὁ Ἀττικὸς παρακείμενος ἔστιν ἐρή ρεικα· καὶ οὐ συστέλλει, διὰ τὸ μὴ συνεμπεσεῖν τῷ ἀπὸ τοῦ ἐρίζω ### ε 1090 Ἐρήρειστο Ἥρμοστο καὶ ἐπέπηκτο. Φυλάσσει δὲ τὴν ΕΙ δίφθογγον, πρὸς ἀντιδιαστολὴν τοῦ ἐρήρισται, ὅπερ σημαίνει τὸ φιλονεικῶ. Ἔστι δὲ ὅτε καὶ οἱ Δωριεῖς φυλάττουσι τὴν φύσει μακράν· οἷον ὁρῶ, ὁρήσω, ὥρηκα, καὶ ὁρώρηκα, ὁ Ἀττικός· καὶ φυλάσσεται παρὰ Δωριεῦσιν ἡ μακρά. Ὁμοίως δὲ καὶ ἀκήκουα ἐν αὐτοῖς. Ἡνίκα δὲ ἔχει τὴν ΕΙ δίφθογγον τὸ θέμα, ἢ τὴν ΕΥ, ἐν τοῖς Ἀττικοῖς παρακειμένοις ἀποβάλλεται τὸ ε· αἱ δὲ ἔχουσαι τὴν ΟΥ τὸ ὑποτακτικὸν ἀποβάλλουσιν· οἷον ἀκούω, ἀκήκοα. Καὶ ἡ ΟΙ δίφθογγος τὸ ὑποτακτικὸν ι ἀποβάλλει· οἷον ἑτοιμάζω, ἑτοιμάσω, ἡτοίμακα καὶ ἐτητόμακα ### ε 1091 Ἐρήρειδα Ἀπὸ τοῦ ἐρείδω, ὁ Ἀττικὸς παρακείμενος ἐρήρειδα· ἀπὸ δὲ τοῦ ἐρίζω, ἐρήριδα ### ε 1092 Ἐρητύσειέ τε θυμόν Ἐπίσχῃ καὶ παύσῃ τὴν ὀργήν. Ἐκ τοῦ εἰρκτὴ γέγονεν εἰρκτύω· καὶ ἐξ αὐτοῦ ἐρητύω· ὁ μέλλων, ἐρητύσω· ὁ παρακείμενος, ἠρήτυκα· ὁ παθητικὸς, ἠρήτυμαι· ὁ ἀόριστος, ἐρητύθην· ἐρήτυθεν οἱ Βοιωτοὶ, ἐπὶ τῶν ἐχόντων τὴν μετοχὴν εἰς ς ὀξύτονον ### ε 1093 Ἐρήτυθεν δὲ καθέδρας Ἀντὶ τοῦ κατεῖχον ἕκαστος τὰς ἑαυτῶν καθέδρας ### ε 1094 Ἔρημος Ἀπὸ τοῦ ἤρεμος κατὰ ἐναλλαγὴν τῶν στοιχείων· ἢ παρὰ τὸ ἔραν μόνην ἔχειν. Τοῦτο παρὰ τοῖς Ἀττικοῖς προπαροξύνεται· παρὰ δὲ τῷ ποιητῇ προπερισπᾶται, οἷον, Ἰλιάδος κ, Ὡς ἴδε χῶρον ἐρῆμον, ὅθ’ ἕστασαν ὠκέες ἵπποι. Ἀντὶ τοῦ ἠρημωμένον, μονήρη ### ε 1095 Ἔρημον ἐμβλέπειν Ἀκίνητον καὶ νωθρόν. Οἷον ὅταν εἰς ἐρημίαν ἢ πέλαγος μέγα καὶ ἀχανὲς βλέπωμεν· Ἀριστοφάνης Πολυείδῳ ### ε 1096 Ἐριβώλακι Μεγαλοβώλῳ, εὐγείῳ. Παρὰ τὸν βῶλον, βῶλαξ· καὶ μετὰ τοῦ ### ε 1097 Ἐριβρεμέτης Μέγα βροντῶν· παρὰ τὸ ### ε 1098 ἐρι ἐπιτατικὸν καὶ τὸ βρέμω ### ε 1099 Ἐρίγδουπος Μεγάλους ψόφους ποιῶν διὰ τῶν βροντῶν. Ἐκ τοῦ δουπῶ ἐρίδουπος καὶ ἐρίγδουπος ### ε 1100 Ἐριδαίνω Ἐκ τοῦ ἔρις, ἐρίδω καὶ ἐριδαίνω ### ε 1101 Ἐριδμαίνοντες Ἐρεθίζοντες, Ἰλιάδος π· παρὰ τὸ ῥῶ, τὸ λέγω· διὰ λόγου γὰρ γίνεται ἡ φιλονεικία. Ἐρίζειν κυρίως, τὸ ἐπὶ τῆς ψυχῆς διαφθείρεσθαι· ἀπὸ τῆς ἔρας, ἐρίσαι, τὸ περὶ ἴσης γῆς φιλονεικεῖν. Ἐκ τοῦ ἔρις ἐρίζω καὶ ἐρίδω ### ε 1102 Ἐρίηρ Εὐάρμοστος. Παρὰ τὸ ### ε 1103 ἐρι ἐπιτατικὸν μόριον, καὶ τὸ ἀρῶ, τὸ ἁρμόζω. Παρὰ τὸ ἄγαν ἀρηρέναι, ὁ φίλος, ἢ παρὰ τὸ ἥρα, ὃ σημαίνει τὴν χάριν. Ἰλιάδος γ, ἑτάρους ἐρίηρας ἀγείρας. Ἄγαν εὐαρμόστους καὶ ἐπεράστους, τουτέστι φίλους συναθροίσας σαυτῷ ὁμοίους, ἅρπαγας, καὶ πλεονέκτας, καὶ μοιχούς ### ε 1104 Ἔριθος Σημαίνει τὸν ἐργάτην καὶ τὴν γυναῖκα τὴν ἐργαζομένην τὰ ἔρια· καὶ ἐπὶ μὲν τοῦ ἐργάτου, παρὰ τὴν ἔραν, τὴν γῆν, κατὰ μετάθεσιν τοῦ α εἰς ι, ἢ παρὰ τὸ ἔρις καὶ τὸ θὴς, ὃ σημαίνει τὸν μισθωτόν· ἐπὶ δὲ τῆς γυναικὸς, ἀπὸ τοῦ ἔριον γέγονεν ἔριθος. Κυρίως δὲ ὁ τὴν γῆν ἐργαζόμενος ἐργάτης ἐπὶ μισθῷ ### ε 1105 Ἐριθεύς Εἶδος ὀρνέου. Παρὰ τὸ ἔριθος ἐριθεύς ### ε 1106 Ἐριθηλής Ὁ ἐριθηλὴς καὶ ἡ ἐριθηλής. Ἰλιάδος ε, ἀλωάων ἐριθηλέων. Τῶν ἀμπελοφύτων χωρίων, ἢ δενδροφύτων, τῶν μεγά λως θαλλουσῶν, αὐξομένων. Ἔνιοι δὲ κήπων, ἀρούρων ### ε 1107 Ἐρικυδέα Μέγα ἔνδοξον. Παρὰ τὸ κῦδος, ἐρικυδὴς ἐρικυδέος ### ε 1108 Ἐρινεός Ἀγρία συκῆ. Ἐκ τοῦ ἐρίζω, ἐρινὸς, καὶ ἐρινεός· ἐριστικὸν γάρ ἐστι τὸ δένδρον· ἀνέρχεται γὰρ καὶ εἰς τοίχους καὶ εἰς ἕκαστον τόπον ### ε 1109 Ἐρινεὸν σῦκον Ἀπὸ Ἐρινεοῦ τῆς Θετταλίας, ὅπου πρῶτον ὤφθη ### ε 1110 Ἐρινύειν Κατὰ Ἀρκάδας τὸ ὀργίζεσθαι ### ε 1111 Ἐρινύες Θεαὶ τιμωροὶ τῶν πατρικῶν ἀσεβημάτων, ἤγουν τῶν εἰς τοὺς γονεῖς ἁμαρτημάτων· παρὰ τὸ ἐν τῇ ἔρᾳ ναίειν, ὅ ἐστιν οἰκεῖν ἐν τῇ γῇ. Ἢ ἡ ἐκ τῆς γῆς ἀνερχομένη, ἐρανὺς, καὶ ἐρινύς· καταχθονία γὰρ ἡ δαίμων. Ἢ παρὰ τὸ τὰς ἀρὰς ἀνύειν, οἱονεὶ ἀρανύς τις οὖσα καὶ ἐρινὺς, ἡ τὰς ἀρὰς ἢ τὰ αἴσια ἀνύουσα καὶ ἐκτελοῦσα. Ἢ παρὰ τὸ ### ε 1112 ἐρι καὶ τὸ ἀνύειν, ἡ μεγάλως ἀνύουσα. Ἢ παρὰ τὸ ἐλινύειν, τὸ ἡσυχάζειν, γέγονεν ἐλινὺς καὶ ἐρινὺς, ἡ ἡσυχάζουσα, κατὰ ἀντίφρασιν, τουτέστιν ἡ μὴ ἡσυχάζουσα ### ε 1113 εἶρος ὁ πόκος· παρὰ τὸ ἔρρω, τὸ μοχθῶ καὶ φθείρω· περὶ ὃ ἐταλαιπώρουν ἐργαζόμεναι αὐτό· ἢ ὅτι τῷ ἔαρι κείρεται τὰ πρόβατα ### ε 1114 Ἐρί Ἐπίρρημα· παρὰ τὸ πέρι, ὃ σημαίνει τὸ περισσῶς· οἷον, πέρι μέν σε τίω. Ἢ παρὰ τὴν ἔραν, τὴν γῆν· αὕτη γάρ ἐστι μεγίστη πάντων τῶν ζώντων ### ε 1115 Ἐριούνιος Χθόνιος, ἀγαθὸς, πολυωφελὴς, κλέπτης, μέγας. Ἔστι δὲ ἐπίθετον Ἑρμοῦ. Εἴρηται δὲ καὶ ἐπὶ ἄλλων ἁπλούστερον. Παρὰ τὸ ἐρὶ ἐπιτατικὸν καὶ τὴν ὄνησιν, ἐριόνιος, ὁ μέγα ὠφελῶν· ὠφελιμώτατος γὰρ ὁ Ἑρμῆς· καὶ πλεονασμῷ τοῦ υ. Ἢ ἀπὸ τῆς ἐρευνήσεως· καὶ γὰρ ὁ τὴν Φορωνίδα γράψας φησὶν, Ἑρμείαν δὲ πατὴρ Ἐριούνιον ὠνόμας’ αὐτόν· πάντας γὰρ μάκαράς τε θεοὺς θνητούς τ’ ἀνθρώπους κέρδεσι κλεπτοσύναις τ’ ἐξαίνυτο τεχνηέσσαις ### ε 1116 Ἐρίηρες ἑταῖροι Εὐάρμοστοι· παρὰ τὸ ### ε 1117 Ἐρι καὶ τὸ ἀρῶ, τὸ ἁρμόζω ### ε 1118 Ἐρίπναι Οἱ συριγγώδεις τόποι καὶ παρατεταμένοι· ἢ ἀπερρωγυῖαι πέτραι, δι’ ὧν μεγάλαι πνοαὶ εἰσδύνουσιν, ἐρίπνοαι. Ἐρίπναι, διὰ τοῦ ι· ἀπὸ τοῦ β ἀορίστου, ἐρείπω, ἤριπον· καὶ ### ε 1119 Ἐρίπνη Ἡ ἄκρα τοῦ ὄρους· ἢ σπήλαιον. ἔστι δὲ καὶ ὄρος Ἀρκαδίας· καὶ τὸ ἀποσίτισμα· παρὰ τὸ ἐρίπτειν, τὸ πεσεῖν, ἐρίπη τὶς οὖσα, τὸ ἀπόκλιμα καὶ πτῶμα τοῦ ὄρους. Καὶ γὰρ ὀχμοὶ καλοῦνται τὰ ῥήγματα τῶν ὀρῶν ἢ τῶν τόπων, ἀφ’ οὗ ῥήγνυταί τι. Ἢ πάνυ πνεομένη, ἐριπνόη. Ἢ ἀπὸ τοῦ ἐρέφω ἐρέψω, τὸ καλύπτω· ἢ ἐρέπτω σκέπουσι γὰρ καὶ καλύπτουσι καὶ σκιάζουσι τὰ ἀκρωτήρια ### ε 1120 Ἔρις Σημαίνει δύο· παρὰ τὸ εἴρω, τὸ λέγω, ἡ διὰ λόγου φιλονεικία· ἢ παρὰ τὸ Ἄρης, ἔρις, ὡς βάλλω βέλος, καὶ σάλος σέλας, τὸ ἀεικίνητον πῦρ. Ἢ ἐκ τοῦ ἐρίζω, τὸ φιλονεικῶ, ἐρίσω, ἔρις. Τὴν σωματοειδῆ καὶ πολεμικὴν θεόν· ὡς τὸ, Ζεὺς δ’ Ἔριδα προΐαλλε θοὰς ἐπὶ νῆας Ἀχαιῶν· καὶ, Ἔρις ἄμοτον μεμαυῖα. Σημαίνει καὶ τὴν φιλονεικίαν, ὡς τὸ, Ὡς ἔρις ἔκ τε θεῶν ἔκ τ’ ἀνθρώπων ἀπόλοιτο· καὶ, Αἰεὶ γάρ τοι ἔρις τε φίλη, πόλεμοί τε μάχαι τε ### ε 1121 Ἐρίσχηλος Ὁ λοίδορος· ἀπὸ τοῦ ἐρίζειν διὰ τῶν χειλέων· ἢ ἐρίλεσχός τις ὢν, παρὰ τὴν ἔριν καὶ τὴν λέσχην, ὁ ἐξ ἔριδος λεσχαίνων. Παρθένιος ἐν Ἡρακλεῖ, ἐρισχήλοις κορυνίταις. Καὶ ### ε 1122 ἐρισχηλεῖν τὸ εἰς ἔριν προκαλεῖσθαι ### ε 1123 Ἐρίτιμος Ὁ μεγαλότιμος, ὁ ἔνδοξος. Ἰλιάδος β, Αἰγίδ’ ἔχους’ ἐρίτιμον. Μέγα ἔντιμον. Καὶ ἐν ἀσφαλείᾳ τῇ ἐριτίμῳ, Ὑψώσεως Κανόνι. Παρὰ τὸ ### ε 1124 ἐρι τὸ ἐπιτατικὸν, καὶ τὸ τιμή. Τὸ δὲ ### ε 1125 ἐρι παρὰ τὸ πέρι, ἀποβολῇ τοῦ π· σημαίνει τὸ περισσῶς. Ἰστέον δὲ ὅτι τὸ ### ε 1126 ἐρι συντιθέμενον, ἢ μακροσύλλαβον ἐπιφέρεται, οἷον ἐρίτιμος· ἢ διπλοῦν, οἷον ἐρίζηλος. Διὰ τοῦτο καὶ τὸ ἐριούνιος ἐπλεόνασε τὸ υ. Τὸ αὐτὸ δὲ καὶ περὶ τοῦ ### ε 1127 Ἔριφος Ὁ μικρὸς αἲξ, ἢ ἡ μικρὰ αἴξ. Παρὰ τὸ ἔαρ καὶ τὸ φῶ, τὸ φαίνω, ἐάριφος καὶ ἔριφος κατὰ συγκοπὴν, ὁ ἐν τῷ ἔαρι φαινόμενος, ἤγουν ὁ πρώϊμος. Ὁ γοῦν ἐν τῷ χειμῶνι τεχθεὶς, χίμαρος ### ε 1128 Ἐριώλη Ἡ πνοή· παρὰ τὸ ### ε 1129 ἐρι καὶ τὸ ἄω, τὸ πνέω, ἡ μεγάλως πνέουσα ### ε 1130 Ἕρκος Τεῖχος, ἀσφάλεια. Παρὰ τὸ ἐρύκω, τὸ κατέχω καὶ κωλύω καὶ ἀσφαλίζομαι, γίνεται ἔρυκος· καὶ κατὰ συγκοπὴν, ἕρκος. Σημαίνει δ· τὴν ἀσφάλειαν, ὡς τὸ, Ἕρκος Ἀχαιοῖσι πέλεται· καὶ, Ἕρκος ἕμεν πολέμοιο· καὶ, Ἕρκος ἔμεν βελέων· καὶ τὸ ἐπὶ τοῦ τείχους, ὡς τὸ, Αἱμασιὰς λέξοντες ἀλωῆς ἔμμεναι ἕρκος· καὶ τὸ φράγμα τῶν ὀδόντων, ὡς, Ἀτρείδη, ποῖόν σε ἔπος φύγεν ἕρκος ὀδόντων. Σημαίνει καὶ τὰ δίκτυα, ὡς τὸ, ὅτε δὴ παρὰ λίνου Ἕρκει ἐνιπλήξωσιν, ἐρύκεά τινα ὄντα, ἀπὸ τοῦ ἐρύκειν. Ἢ ἀπὸ τοῦ εἴργω, ὃ καὶ ἐέργω λέγεται ### ε 1131 Ἕρκειος ζεύς Ὧι βωμοὶ ἐντὸς ἕρκους ἐν τῇ αὐλῇ ἵδρυνται. Τὸν γὰρ περίβολον ### ε 1132 Ἕρκος Ἀθηναῖοι τὸν οἶκον ἐκάλουν. Τὸν οὖν φύλακα τοῦ οἴκου ἱδρυσάμενοι, Ἕρκειον Δία καλοῦσιν ### ε 1133 Ἑρκίον Περίφραγμα, τειχίον. Παροξύνεται. Τὰ ἀπὸ μακρᾶς ἀρχόμενα ὑποκοριστικὰ παροξύνεται, τυρὸς, τυρίον· τεῖχος, τειχίον· ὠτὸς, ὠτίον. Τὰ δὲ ἀπὸ βραχείας, οὐκέτι· ῥάκος, ῥάκιον· φάκος, φάκιον. Σεσημείωται τὸ ἴχνιον, μὴ ποιοῦν μακρὰν τὴν ἀρχὴν, ὡς ὑγρὸν σύμφωνον ἔχον ### ε 1134 Ἑρκύνιος δρυμός Ὁ τῆς Ἰταλίας ἐνδοτάτω, ὥς φησιν Ἀπολλώνιος ἐν δ Ἀργοναυτικῶν, σκοπέλοιο καθ’ Ἑρκυνίου ἰάχησε. Καὶ Παρθένιος, Ἄλλ’ ὅτ’ ἀφ’ ἑσπερίης Ἑρκυνίδος ὤρετο γαίης. Διὰ τὸ εὑρεῖν ἐν αὐτῷ χοῖρον ὑπὸ κυνὸς ἐσθιόμενον. Ὅθεν τὸν μὲν δρυμὸν, ἕρκος φασί· τὸν δὲ κύνα, κύνον· καὶ ἐν συνθέσει, ἕρκυνος καὶ ἑρκύνιος ### ε 1135 Ἕρκτωρ Ὁ πρακτικός. Ἀντίμαχος, τῶν μεγάλων ἕρκτορες εἰσὶ κακῶν. Παρὰ τὸ ἕρξω ἕρκτωρ, ὡς ἄγω ἄκτωρ, καὶ ἔχω ἕκτωρ ### ε 1136 Ἕρμα Εἰ μὲν δασύνεται, σημαίνει ἐρείσματα, στηρίγματα, βαστάγματα· οἷον, ὑπὸ δ’ ᾕρεον ἕρματα νηῶν, Ἰλιάδος β. ὑπὸ δ’ ἕρματα μακρὰ τάνυσσαν. εἰ δὲ ψιλοῦται, σημαίνει τὰ ἐνώτια· οἷον, Ἐν δ’ ἄρα ἔρματα ἧκεν ἐϋτρήτοισι λοβοῖσι Ἀμφότερα ἀπὸ τοῦ εἴρω, τοῦ σημαίνοντος τὸ ἁρμόζω, εἷρμα καὶ ἕρμα, ὡς κείρω κέρμα. Ἢ παρὰ τὸ ἐνῆρθαι· ἢ ἀπὸ τοῦ ἔρυμα, κατὰ συγκοπήν· ἢ ἀπὸ τοῦ ἔρεισμα, συγκοπῇ ### ε 1137 Ἑρμαφρόδιτος Ἢ τὸν ἀμφότερα ἔχοντα τὰ μόρια, ἀρρένων καὶ θηλειῶν· ἢ τὸν αἰσχρὰ καὶ ποιοῦντα καὶ πάσχοντα ### ε 1138 Ἕρματα Τὰ πετρώδη τῆς θαλάσσης μέρη καὶ ὕφαλα· παρὰ τὸ εἶναι ἐρύματα καὶ κωλύματα τοῦ πρόσω που πλεῖν ### ε 1139 Ἑρμαῖον Τὸν σωρὸν τῶν λίθων, καὶ συνόλως τοὺς ἐνοδίους λίθους. Λέγει δὲ περὶ αὐτῶν Ξάνθος, Ὅτι ἀποκτείναντος Ἑρμοῦ τὸν Ἄργον, καὶ δίκας εἰσπραττομένου καὶ ὑπέχοντος ἐν τοῖς θεοῖς διὰ τὸ πρῶτον ἅψασθαι, τοὺς λοιποὺς ἀφοσιουμένους τὸ ἄγος, καὶ ἀπολύοντας τοῦ φόνου, προσβάλλειν αὐτῷ τὴν ψῆφον· ὅθεν διαμένειν ἔτι καὶ νῦν. Ἰλιάδος π, ὅθι Ἑρμαῖος λόφος ἐστίν. Ἑρμῆς κατὰ Διὸς κέλευσιν ἀνελὼν Ἄργον τὸν Ἰοῦς φύλακα, ἤχθη ὑπὸ δίκην, Ἥρας αὐτὸν καὶ τῶν ἄλλων θεῶν εἰς κρίσιν ἀγαγόντων. Κρίνοντας δὲ τοὺς θεοὺς, εὐλαβεῖσθαι μὲν Δία, διὰ τὸ ὑπόδικον γενέσθαι τὸν Ἑρμῆν· ἅμα δὲ ἀφοσιουμένους ἣν εἶχον ὀργὴν, προσβαλεῖν αὐτῷ τὰς ψήφους· καὶ οὕτως ἐπισωρευθῆναι πλῆθος πολύ. Διὰ τοῦτο λέγεται σωροὺς ποιεῖν λίθων· καὶ τούτους καλεῖν Ἑρμαίους λόφους ### ε 1140 Ἕρμαιον Τὸ ἀπροσδόκητον κέρδος· ἀπὸ τῶν ἐν ταῖς ὁδοῖς τιθεμένων ἀπαρχῶν, ἃς οἱ ὁδοιπόροι κατεσθίουσιν· ἢ ἀπὸ τοῦ ἐν ἔθει λεγομένου Κοινὸς Ἑρμῆς, ἐπὶ τῶν εὑρισκόντων τὶ, οἷον κοινὸν τὸ εὕρημα. Παρὰ τὸ οὖν Ἑρμῆς ἕρμαιος· καὶ ἕρμαιον, τὸ οὐδέτερον ### ε 1141 Ἑρμῆς Παρὰ τὸ ἐρῶ, τὸ λέγω, Ἐρέας καὶ Ἑρμέας καὶ Ἑρμείας. Καὶ δεῖ γινώσκειν, ὅτι ἔστι καὶ Ἑρμείας ὄνομα κύριον, ὁ εὐνοῦχος ὁ τρίπρατος· οἰκείως δὲ διέκειτο πρὸς Ἀριστοτέλην, καὶ τὴν θετὴν αὐτοῦ θυγατέρα ἔδωκε τῷ φιλοσόφῳ. Καὶ δεῖ γινώσκειν ὅτι ὡς λέγει ὁ Χοιροβοσκὸς εἰς τὴν Ὀρθογραφίαν αὐτοῦ, διὰ τοῦ ι γράφεται, ὡς παρ’ Ἀριστοτέλει, Εὐνοῦχος ὢν καὶ δοῦλος ἦρχεν Ἑρμίας ### ε 1142 Ἑρμῆς Ἀπὸ τοῦ εἴρω, τὸ λέγω ἢ τὸ ἁρμόζω· ὅθεν ### ε 1143 ἕρματα διὰ τὸ ἔρυμα ἡμῶν εἶναι, καὶ ὀχύρωμα τοῦ βίου· μέγιστον γὰρ τῷ βίῳ λόγος εὑρέθη. Ἢ παρὰ τὸ ἐρῶ, τὸ λέγω, Ἑρμῆς, ὁ τοῦ λόγου ἔφορος· ἢ ὅτι μέγιστον ἐστὶν ἕρμα τῶν περὶ τὸν βίον· ὅθεν καὶ τὰ ἀπὸ τύχης ἀγαθὰ καὶ κέρδη, Ἕρμαια ### ε 1144 Ἑρμῆς στροφαῖος Ὁ παρὰ ταῖς θύραις ἱδρυμένος· ἀπὸ τοῦ στροφαίου τῆς θύρας ### ε 1145 Ἑρμίς Δικατάληκτόν ἐστι καὶ σημαίνει τοῦ κραβάτου τὸν πόδα. Ὅμηρος, Ἑρμῖν’ ἀσκήσας. Παρὰ τὸ εἴρω, τὸ ἁρμόζω, ὁ ἐνειρόμενος καὶ ἁρμόζων τῇ κλίνῃ. Ἢ παρὰ τὸ ἕρμα εἶναι τοῦ παντὸς, ὅ ἐστιν ἔρεισμα. Ἢ παρὰ τὸ ἐνείρεσθαι. Ἢ παρὰ τὸν Ἑρμῆν ### ε 1146 Ἑρμίς Ὁ κλινόπους· ἐπειδὴ ἐν αὐτοῖς ἔγλυφον ἀγάλματα Ἑρμοῦ, ὡς ἐφόρου ὕπνου καὶ ὀνείρων, καὶ φυλακῆς χάριν ### ε 1147 ἑρμιόνη ἡ θυγάτηρ Μενελάου καὶ Ἑλένης. Ἔστι καὶ ὄνομα πόλεως, Ἑρμιόνην Ἀσίην τε. Παρὰ τὸ εἵρω, τὸ ἁρμόζω, ἀφ’ οὗ Ἑρμῆς, Ἑρμίων· καὶ παράγωγον, Ἑρμιόνη ### ε 1148 Ἑρμηνεύς Παρὰ τὸ Ἑρμῆς ### ε 1149 Ἑρμώνεια Προσωπεῖα οὕτω καλούμενα ποιὰ, ἀπὸ Ἑρμῶνος τοῦ πρῶτον εἰκονίσαντος, ὡς ἡ Θηρί κλειος κύλιξ, καὶ Ἰφικρατὶς, τὸ ὑπόδημα ### ε 1150 Ἔρνος Φυτὸν, κλάδος· τὸ ἐκ τῆς ἔρας γινόμενον ### ε 1151 Ἐρξίας Ὄνομα κύριον. Παρὰ τὸ ῥέζω ῥέξω, ῥεξίας· ὑπερβιβασμῷ, ἐρξίας, ὁ πρακτικός· ὁμοίως τῷ ἐρέκτης, ἔρκτης ### ε 1152 Ἑρπετόν Ζῷον χερσαῖον· παρὰ τὸ ἐρείπειν, τὸ καταπίπτειν, τὸ μὴ ὀρθὸν περιπατοῦν. Καὶ ψιλοῦσι τινὲς τὸ ὄνομα. Κυρίως γὰρ λέγεται ἐπὶ τῶν συρογάστρων ζῴων· παρὰ τὸ ἕρπω ἑρπετὸν, ὡς κόπτω, κοπετός. Ἢ παρὰ τὸ ἐν τῇ ἔρᾳ πέτειν. Κυρίως δὲ τὰ ἄποδα εἴρηται ἑρπετὰ, ἀπὸ τοῦ πίπτειν ἐν τῇ ἔρᾳ· καταχρηστικῶς δὲ καὶ τὰ τετράποδα. Ἑρπῶ, ἑρπήσω, ἑρπητὸν, καὶ ἑρπετόν ### ε 1153 Ἑρπήν Ὄνομα πάθους. Παρὰ τὸ ἕρπω, ἑρπήν. Ἔστι δὲ πάθος χαλεπόν· ἀπὸ τοῦ ἕρπειν καθ’ ὅλου τοῦ σώματος. Ἐπιπλατύνεται γὰρ τῷ σώματι, οὐκ εἰς ὄγκον, ἀλλ’ εἰς πλάτος καὶ μῆκος. Λέγεται δὲ καὶ ### ε 1154 ἑρπήνη ὡς εὗρον εἰς τὸ Λεξικόν ### ε 1155 Ἑρπηστικός Ἐκ τοῦ ἕρπω γίνεται περισπώμενον ἑρπῶ, ἑρπήσω· ἐξ αὐτοῦ, ἑρπητικός· καὶ πλεονασμῷ τοῦ ς, ὡς χηρώσω χηρωτὴς, καὶ χηρωστής ### ε 1156 Ἕρπυλλος Παρὰ τὸ ἕρπειν ἐν τῷ αὔξεσθαι ### ε 1157 Ἐρράδαται Ἀπὸ τοῦ ῥάζω ῥάσω, ὁ παθητικὸς παρακείμενος ἔρρασμαι ἔρρασται· καὶ Ἰωνικῶς, ἐρράδαται ### ε 1158 Ἐρρέθην Ἀπὸ τοῦ ῥῶ, ῥήσω, ἔρρηκα ἔρρημαι, ἐρρέθην· ἢ ἐρρήθην, καὶ τροπῇ ἐρρέθην. Τὸ δὲ ῥῶ σημαίνει τὸ λέγω ### ε 1159 Ἐρρεντί Παρὰ Ἀλκαίῳ· ἀπὸ τοῦ ἔρρω, ἢ ἐρρῶ περισπωμένου· ἡ μετοχὴ, ἐρρεὶς ἐρρέντος· καὶ ὡς παρὰ τὸ ἐθέλοντος, ἐθελοντὶ, οὕτως καὶ παρὰ τὸ ἐρρέντος ἐρρεντί ### ε 1160 Ἐρρηνοβοσκός Ὁ προβατοβοσκός· ἐν Τυροῖ β Σοφοκλῆς ### ε 1161 Ἐρρίγῃσιν Ἀπὸ τοῦ ῥιγῶ, ἐρρίγουν, ἐρρίγηκα· ὁ μέσος, ἔρριγα· καὶ κατὰ μεταπλασμὸν, ἐρρίγω· καὶ τὸ ὑποτακτικὸν, ἐρρίγω· τὸ δεύτερον, ἐρρίγῃς· τὸ τρίτον, ὄφρα τις ἐρρίγῃσιν, ἀντὶ τοῦ εὐλαβηθῇ, φοβηθῇ ### ε 1162 Ἐρρωπίζομεν Εὔμικτα καὶ συμπεφορημένα ἐποιοῦμεν ### ρ 2 ῥῶπος γὰρ ὁ ποικίλος καὶ λεπτὸς φόρτος ### ε 1163 ἔρρω σημαίνει τὸ φθείρω· ἐξ οὗ, Ἔρρε κακὴ γλήνη. Καὶ, Ἔρρ’ ἐκ νήσου θᾶσσον. Ἀντὶ τοῦ φθείρου. Καὶ, ἐνθάδε ἔρρων. Ἀντὶ τοῦ ἐπὶ φθορᾷ παραγενόμενος· μετοχή. Παρὰ τὸ ῥῶ, τὸ φθείρω, μετὰ τοῦ ### ε 1164 ἐρι ἐν συγκοπῇ ἔρρω, ὡς τὸ ἐριθυρὶς, ἡ μεγάλη θυρὶς, καὶ ἐρθυρίς. Τινὲς δὲ παρὰ τὸ φθέρσω Αἰολικῶς, κατὰ ἀποβολὴν τῶν δύο συμφώνων, καὶ τροπῇ τοῦ ς εἰς ρ ### ε 1165 Ἕρσαι Αἱ ἐν ἔαρι γεννηθεῖσαι· ἢ αἱ ἁπαλαὶ, καὶ τελείως νέαι, μεταφορικῶς, ὡς Ἀριστόνικος ἐν Σημείοις. Ἕρση γὰρ ἐστὶν ἡ δρόσος. Καὶ Αἰσχύλος ἐν Ἀγαμέμνονι τοὺς σκύμνους τῶν λεόντων ### δ 650 δρόσους κέκληκε, μεταφράζων τοῦτο. Ἔστι δὲ καὶ ῥῆμα σημαῖνον τὸ πνίγω· ὡς τὸ, Ὅν ῥά τ’ ἔναυλος ἀποέρσει. Γίνεται δὲ παρὰ τὸ εἴρω, ὁ μέλλων Αἰολικῶς, ἔρσω. Ἀπὸ τοῦ εἴρειν καὶ ἐπέχειν τὴν ἀναπνοήν. Ὅθεν καὶ εἱρκτὴ, παρὰ τὸ ἕρκος· καὶ ### ε 1166 ἐρχθέντα ἀντὶ τοῦ ἐν ὕδατι ἀποπνιγέντα. Ψιλοῦται. Παρὰ τὸ εἴργω, ὁ παρακείμενος, εἶρχα, εἶργμαι, εἴρχθην· ἡ μετοχὴ, ἐρχθεὶς ἐρχθέντος· Ἀττικῶς δὲ δασύνεται ### ε 1167 Ἔρχαται Ἀπὸ τοῦ εἴργω, ὁ παθητικὸς παρα κείμενος, εἶργμαι· τὸ τρίτον, εἶρκται· καὶ Ἰωνικῶς εἴρχαται, καὶ ἔρχαται. Ὡσαύτως καὶ ὁ ὑπερσυντέλικος εἶρκτο· καὶ Ἰωνικῶς, ἔρχατο ### ε 1168 Ἔρση Ἡ δρόσος, νοτία, ὁμίχλη· καὶ πλεονασμῷ τοῦ ε, ἐέρση. Παρὰ τὸ ἄρδω ἄρσω, ἄρση, καὶ ἔρση· ποτίζεται γὰρ ὑπ’ αὐτῆς πάντα τὰ φυτὰ, καὶ κατάρδεται. Ἢ παρὰ τὸ ἔραζε σεύεσθαι· ἢ παρὰ τὸ τὴν ἔραν δεύειν ### ε 1169 Ἑρσήεις Ὁ δροσώδης· ἐκ τοῦ ἕρση· ἢ ὁ ἐν ὕδατι πεπνιγμένος ### ε 1170 Ἐρύω Ὥσπερ γέγονεν τὸ ἀρτύω ἐκ τοῦ ἀρτῶ κατὰ πλεονασμὸν τοῦ υ, καὶ ἀπὸ τοῦ μνῶ μνύω καὶ μηνύω πλεονασμῷ τοῦ η, οὕτω καὶ παρὰ τὸ ῥῶ, ὃ σημαίνει τὸ ἰσχύω, ἐπενθέσει τοῦ υ, ῥύω· καὶ πλεονασμῷ τοῦ ε, ἐρύω· οἷον, δυνάμει ἑλκύω. Ἢ παρὰ τὸ ἐρῶ, τὸ λέγω, ἐρύω, ὁ μέλλων, ἐρύσω· ἐρυσάμην, ὁ μέσος πρῶτος ἀόριστος· ἡ μετοχὴ, ἐρυσάμενος· καὶ ποιητικῶς διὰ δύο ΣΣ· ὁ παθητικὸς παρακείμενος, ἔρυμαι, ἔρυσαι, ἔρυται· καὶ Ἰακῶς, ἐρύαται· ἢ ἐρύω· καὶ ὁ παρατατικὸς, εἴρυον· ὁ παρακείμενος, εἴρυκα· ὁ παθητικὸς, εἴρυμαι· καὶ Ἰωνικὸν πληθυντικὸν, εἰρύαται· ἢ παρὰ τὸ εἴρυμι, τὸ παθητικὸν εἴρυμαι εἴρυται· καὶ Ἀττικῶς, εἰρύαται ### ε 1171 Ἔρυτο Ἐφύλαξεν, ἐβοήθησεν· ἀπὸ τοῦ εἰρύμην εἴρυτο ### ε 1172 Ἔρυξαν Κατέσχον, ἐκώλυσαν. Ἐρύκω, ἐρύξω, ἔρυξα· παρὰ τὸ ἕρκος ἑρκύω· καὶ καθ’ ὑπέρθεσιν, ἐρύκω. Ἀπὸ τοῦ ἔρα, ἡ γῆ, γίνεται ἐράκω, καὶ ἐρύκω, κατὰ τροπὴν τοῦ α εἰς υ. Ἢ παρὰ τὸ εἴργω, τὸ κωλύω, ἐργύκω. Κυρίως γὰρ ἐρύκειν τὸ ἐν τῇ γῇ κατέχειν· καὶ ### α 2439 ἀπερύκειν κατέχειν, κωλύειν, κρατεῖν ### ε 1173 Ἔρυμα χροός Φύλαγμα καὶ ἀσφάλισμα τοῦ σώματος· παρὰ τὸ ἐρύω, ἢ παρὰ τὸ ῥύω, τὸ φυλάσσω, ὡς λύω λῦμα, καὶ θύω θῦμα, καὶ εἰλύω εἴλυμα· Εἴ τί μοι εἴλυμα σπείρων ἔχες ### ε 1174 Ἐρύμας Ἐρύμαντος, ὄνομα ἥρωος· παρὰ τὸ ἐρύω, ἔρυμα καὶ Ἐρύμας. Τὸ δὲ ἐρύω, καὶ εἰρύω φησὶν ὁ ποιητὴς, Εἴρυτο δὲ ἄστυ καὶ αὐτούς ### ε 1175 Ἐρυμνώσας Ἰσχυροποιήσας, πυκνώσας, ἀσφαλισάμενος. Παρὰ τὸ ἔρυμα, ὃ σημαίνει τὴν ἀσφάλειαν, ἐρυμνῶ, πλεονασμῷ τοῦ ν ### ε 1176 Ἐρυμνή Ἰσχυρὰ, ὑψηλή· παρὰ τὸ ἐρυμνόν· ἐρύματος τάξιν ἐπέχουσα ### ε 1177 Ἐρυσίπτολις Ἡ ἐρύουσα καὶ ἀνθέλκουσα ἐν ταῖς μάχαις τὰς πόλεις· ὡς ### ε 1178 ἐρυσάρματας ἵππους τοὺς ἕλκοντας τὰ ἅρματα· ἢ παρὰ τὸ ῥύεσθαι τὰς πόλεις· ἄμεινον δὲ οὕτως· ὅθεν καὶ Πολιοῦχος· καὶ ### ε 1179 εἰρύσθαι τὸ φυλάσσειν. Ἰλιάδος ζ, Πότνι’ Ἀθηναίη ἐρυσίπτολι. Φυλάσσουσα τὴν πόλιν ### ε 1180 Ἐρυσιπέλας Πάθος πλανώμενον καὶ σῆπον· παρὰ τὸ ἐρύεσθαι ἐπὶ τὸ πέλας, ὅ ἐστιν ἕλκεσθαι καὶ ἐπιρρεῖν τοῖς πλησίον ἐπινεμόμενον ### ε 1181 Ἐρυσίβη Πόλις Σικελίας· ἀπὸ τοῦ Ἔρυκος υἱοῦ Ἀφροδίτης ### ε 1182 Ἐρυσίβη Τὸ ἐκ τοῦ ἀέρος καὶ τῆς πάχνης ἐπιγινόμενον φθαρτικὸν τῶν καρπῶν· ἢ τὴν τοῖς στάχυσιν ἐπανθοῦσαν ὠχρίαν καὶ συγκλονοῦσαν τοὺς καρποὺς, ἣν τινὲς αἰθαλίδα καλοῦσιν· ἀεριγίνη τὶς οὖσα, ἡ ἐκ τοῦ ἀέρος γινομένη. Ἢ παρὰ τὸ ἐρύειν καὶ γίνεσθαι, ἡ ἐπισκοπωμένη νόσος τῶν καρπῶν. Παρὰ τὸ ἐρύω, τὸ κωλύω, καὶ τὸ βῶ, τὸ τρέφω, ἡ κωλύουσα τρέφεσθαι τοὺς καρπούς. Σημαίνει δὲ τὴν πάχνην τὴν γινομένην ἐν τῇ δυσαερίᾳ καὶ φθείρουσαν τοὺς καρπούς ### ε 1183 Ἐρυσίβη Τὸ ΣΙ, ι. Διατί; Τὰ ἀπὸ μελλόντων συντιθέμενα τῷ ι παραλήγεται· στήσω, στησίχορος· ἐρύσω, ἐρυσίβη, ὅ ἐστιν ζῷον μικρόν ### ε 1184 Ἔρυξ Πόλις Σικελίας ἀρσενικῶς. Τὸ ἐθνικὸν, Ἐρυκῖνος· τὸ θηλυκὸν, Ἐρυκίνη. Ἔστι δὲ καὶ Ἐρύκη πόλις, καὶ Ἐρυκαῖος ### ε 1185 Ἐρυθρόν Παρὰ τὸ ἐρύω ἐρύσω, ἐρυτρὸν καὶ ἐρυθρόν. Λέγεται δὲ τὸ ἐρύον καὶ κωλύον. Ἢ παρὰ τὸ ἐρεύθω, τὸ βάπτω, ἐρευθὸν καὶ ἐρυθρόν ### ε 1186 Ἐρυθρά Ἡ θάλασσα, ἀπὸ Ἐρυθροῦ βασιλέως, πεσόντος ἐκεῖ καὶ πνιγέντος· ἢ ἀπὸ τῶν παρακειμένων ὀρέων ἐρυθρῶν, ἅ εἰσιν ἐρυθρὰ δεινῶς καὶ πορφυρᾶ· καὶ ἐπὴν βάλῃ ὁ ἥλιος εἰς αὐτὰ τὴν αὐγὴν, καταπέμπει εἰς τὴν θάλασσαν σκιὰν ἐρυθράν. Καὶ ὄμβρῳ δὲ κατακλυσθέντων τῶν ὀρέων, οὕτως γίνεται ἡ θάλασσα τὴν χρόαν ### ε 1187 Ἐρυθραῖον πέλαγος Ἀπὸ Ἐρυθραίου τινὸς βασιλέως. Ἀποθανόντος γὰρ αὐτοῦ, ἔρριψαν αὐτὸν ἐν τῇ θαλάσσῃ, ἐπιγράψαντες τῷ τάφῳ αὐτοῦ οὕτως· Ἐνθάδε τάφος ἁλὸς παμμεδέοντος Ἐρυθροῦ ### ε 1188 Ἐρύθεια Νῆσος ἐν τῷ Ὠκεανῷ· ὁ νησιώτης, Ἐρυθεὺς, ὡς Μαντινεύς· ἢ Ἐρυθείτης, ὡς Ζελείτης ### ε 1189 Ἐρύγμηλος Τὰ διὰ τοῦ ΗΛΟΣ ὑπὲρ δύο συλλαβὰς προσηγορικὰ ἢ κύρια προπαροξύνονται· οἷον κάμηλος, φάσηλος· τὰ μέντοι ἐπιθετικὰ ὀξύνονται, ὅτε ἔχει παρασχηματισμὸν θηλυκοῦ· οἷον, σιγηλὸς, ὑψηλός· μὴ οὕτω δὲ ἔχοντα βαρύνεται, βέβηλος, κίβδηλος, κάπηλος, ἐρύγμηλος. Γέγονε παρὰ τὸ ἐρύγω, ἐρύγηλός τις ὤν· καὶ πλεονασμῷ τοῦ μ· ὅθεν, Ἤρυγεν ἑλκόμενος. Ἢ παρὰ τὴν ἐρυγήν. Ἐρυγμήλη δὲ, ἐπίθετον ῥαφανίου, ἴσως ἀπὸ τῆς ἐρυγῆς. Ταῦρον ἐρύγμηλον ### ε 1190 Ἐροτίς Ἡ ἑορτή. Ὡς γὰρ παρὰ τὸ κάλπη γίνεται κάλπις, καὶ φήμη φῆμις, οὕτως καὶ παρὰ τὸ ἑορτὴ παρώνυμον ἑορτὶς, καὶ καθ’ ὑπέρθεσιν, ἐροτὶς, ὡς αὐλὴ, αὐλίς. Ἢ θυσία ἐστὶ, παρὰ τὸ ἐρᾶν αὐτῆς ### ε 1191 Ἔρος Ἐξ ἔρον ἕντο ### ε 1192 ἔρον τὸν ἔρωτα οἱ Αἰολεῖς λέγουσιν. Ὁ ἔρος τοῦ ἔρου τῷ ἔρῳ τὸν ἔρον Αἰολικῶς. Λέγουσι δὲ τὸ μὲν ἔρος ἐπὶ πάντων λέγεσθαι, τὸ δὲ ἔρως ἐπὶ τῶν Ἀφροδισίων· ὅ ἐστιν ἀπίθανον. Πίνδαρος γοῦν, Καὶ γὰρ ἐτέροις ἑτέρων ἔκνιζεν ἔρως φρένας ### ε 1193 Ἔρως Πλάτων ἐτυμολογεῖ παρὰ τὸ ἕλω ἕλως, καὶ τροπῇ, ἔρως. Ἴσως δὲ ὅτι ἔρρει πᾶς ὑπ’ αὐτοῦ. Ἢ παρὰ τὸ ἑλεῖν τὸν ἑλόντα. Ἢ παρὰ τὸ εἴρειν, τὸ δεσμεῖν, ὁ συνδέων ἡμᾶς πόθος. Ἢ παρὰ τὸ ἐρεῖν τὰς ψυχὰς τῶν ἐρώντων τοῖς ἐρωμένοις, ὅ ἐστιν ἕπεσθαι· τυφλὸς γὰρ ὁ ἐρῶν περὶ τὸν ἐρώμενον. Ἢ παρὰ τὸ ἐρρῶσθαι, ὁ ἰσχυρὸς, ὁ πάντων περιγινόμενος. Ἢ ἀπὸ τοῦ Ἄρης ἄρως καὶ ἔρως· Ἄρεως γὰρ μυθολογεῖται υἱός. Ἢ παρὰ τὸ εἴρω, τὸ λέγω· λάλοι γὰρ οἱ ἐρῶντες. Ἢ παρὰ τὸ ὁρῶ, τὸ βλέπω, ὁ διὰ τῆς αἰσθητικῆς ὁράσεως ἐγγινόμενος τοῖς ἀνθρώποις πόθος ### ε 1194 Ἔρος δὲ, παρὰ τὸ ἐρῶ, τὸ ἐπιθυμῶ ### ε 1195 Ἔρω Εἰ μὲν χωρὶς τοῦ ι, ἀποκοπή ἐστιν ἀπὸ τῆς ἔρωτος γενικῆς καὶ ἔρωτι δοτικῆς· εἰ δὲ μετὰ τοῦ ι, ὁ ἔρος τοῦ ἔρου, τῷ ἔρῳ ### ε 1196 Ἔρως Ὁ στέφανος ἐκ πάντων ἀνθέων, τοῖς νέκυσι πωλούμενος· παρὰ τὴν ἔραν, τὴν γῆν, ὁ ἠρανισμένος ἐκ γῆς. Ἀπὸ δὲ τοῦ ἐρῶ, ἐρανὸς, καὶ ἐραννὸς, ὡς πείθω πιθανὸς, ἄγω ἀγανὸς, ὁ διὰ τοῦ ἤθους ἐπαγόμενος ### ε 1197 Ἐρωτῶ Παρὰ τὴν ἔρωτος γενικὴν γίνεται ἐρωτῶ· οἱ γὰρ ἐρωτῶντες ὃ εὔχονται μαθεῖν, τοῖς ἐρῶσιν ἐοίκασι. Τὸ παθητικὸν, ἐρωτῶμαι· ἠρωταόμην ἠρωτώμην· τὸ εὐκτικὸν, ἐρωταοίμην ἐρωτῴμην, ἐρωτάοιτο ἐρωτῷτο ### ε 1198 Ἐρωδιός Ἐτυμολογεῖται διαφόρως· οἱ μὲν, παρὰ τὸ ἔαρ, ὃ σημαίνει τὸ αἷμα, ὡς παρὰ Κυρηναίῳ, πῖον ἔλειξαν ἔαρ, γίνεται ἔωρ, ὡς τέκμαρ τέκμωρ. Ἀπὸ γοῦν τοῦ ἔωρ καὶ τοῦ ἰδίειν, τὸ ἱδροῦν, γίνεται ἐν ὑπερθέσει· ἐν γὰρ ταῖς μίξεσιν ὁ ἐρωδιὸς αἷμα ἱδροῖ. Ἀντιλέγει δὲ Κλαύδιος ὁ φιλόσοφος, ὅτι τὸ τέκμωρ οὐκ ἐγένετο ἀπὸ τοῦ τέκμαρ, ἀλλὰ προϋπάρχει· ἀπὸ γὰρ τοῦ τέκω γίνεται τέκωρ καὶ τέκμωρ, πλεονασμῷ τοῦ μ. Καὶ κακῶς λέγει τὸ ἔαρ ἔωρ γίνεσθαι· οὐδαμοῦ γὰρ εὕρηται ἔωρ. Εἰ δὲ καὶ οὕτως ἐγίνετο, ἐωρίδιος εἶχεν εἶναι. Ἀλλ’ ἔστιν εἰπεῖν, ὅτι ἀπὸ τοῦ ἐρωΐδιος γέγονε κατὰ συναίρεσιν ἐρῳδιός. Ἔτι δὲ λέγεται, ὅτι ἀπὸ τοῦ ἕλους καὶ τὸ ἴδιον γίνεται ἐλοίδιος· καὶ ἐκτάσει τοῦ ο εἰς ω, ἐλῳδιός· καὶ τροπῇ τοῦ λ εἰς ρ· πολλάκις γὰρ τρέπεται τὸ λ εἰς ρ· οἷον, θλῶ θλάσω καὶ θραύσω. Ἄλλοι δὲ λέγουσιν ἀπὸ τοῦ ἔρωτος καὶ τοῦ ἴδιον γίνεται ἐρωτίδιος· καὶ ἀφαιρέσει τοῦ τ καὶ συναιρέσει, ἐρῳδιός· καὶ γὰρ ἀφροδίσιόν ἐστι τὸ ὄρνεον. Ἀλλ’ οὐκ ἔστιν ἀφροδίσιον, ἀντιλέγει ὁ Κλαύδιος, ἀλλὰ τοὐναντίον τῆς Ἀθηνᾶς, ὥς φησιν ὁ ποιητὴς, Τοῖσι δὲ δεξιὸν ἧκεν ἐρωδιὸν ἐγγὺς ὁδοῖο Παλλὰς Ἀθηναίη, Ἔστι δὲ εἰπεῖν πρὸς αὐτὸν, ὥς φησιν Ἀριστοτέλης, ὅτι πολλά εἰσιν ἐρωδιοῦ εἴδη. Δύναται οὖν τὰ μὲν αὐτῶν τῇ Ἀθηνᾷ ἀνακεῖσθαι· τὰ δὲ, τῇ Ἀφροδίτῃ. Ὁ δὲ Ἡρωδιανὸς λέγει, ὅτι ὥσπερ ἀπὸ τοῦ ἁρμόζω γίνεται ἁρμόδιος, τὸν αὐτὸν τρόπον καὶ ἀπὸ τοῦ ῥοίζου γίνεται ῥοίδιος· καὶ πλεονασμῷ τοῦ ε, καὶ ἐκτάσει τοῦ ο εἰς ω, ἐρῳδιός· καὶ μένει τὸ ι προσγεγραμμένον. Καὶ λέγουσι τινὲς, ὅτι ὤφειλε βαρύνεσθαι· τὰ γὰρ διὰ τοῦ ΔΙΟΣ πάντα βαρύνονται, παυρίδιος, μαψίδιος. Ἀλλ’ ἔστιν εἰπεῖν, ὅτι ἐξηκολούθησε τοῖς ἐπὶ ὀρνέων· τὰ γὰρ εἰς ΟΣ καθαρὰ τῷ ι παραληγόμενα ὑπὲρ τρεῖς συλλαβὰς, ἐπὶ ὀρνέων, ὀξύνονται, αἰγυπιὸς, χαραδριὸς, βομβυλιός· οὕτω καὶ ἐρῳδιός. Λέγεται καὶ ῥῳδιὸς παρὰ Ἱππώνακτι· Κνεφαῖος ἐλθὼν ῥῳδιῷ κατηυλίσθην. Καὶ ὡς μὲν πρὸς τὴν συνήθειαν, ἔστιν ἀφαίρεσις· ὡς δὲ πρὸς τὸν σχηματισμὸν, ἐντελές. Ἢ παρὰ τὸ ἕλος ἐλωδιὸς καὶ ἐρῳδιός· φιληδεῖ γὰρ τοῖς ἑλώδεσι τόποις ### ε 1199 Ἐρωή Σημαίνει τρία· τὴν κατάπαυσιν τοῦ πολέμου, ὡς τὸ, πολέμου δ’ οὐ γίνετ’ ἐρωή. Καὶ τὴν ὁρμὴν, ὡς τὸ, Ὄφρα δὲ Τυδείδης μετὰ δούρατος ᾤχετ’ ἐρωήν. Καὶ τὴν ὑποχώρησιν, ὡς τὸ, ὑπερώησαν δέ οἱ ἵπποι ὠκύποδες. Ὑπεχώρησαν ### ε 1200 Ἐρωή Κυρίως ἡ ὁρμή· καὶ κατὰ μετάληψιν, ἡ ἰσχύς· ὡς τὸ, ὁ δ’ οὐχ ὑπέμεινεν ἐρωήν. Παρὰ τὸ ῥῶ, τὸ ὁρμῶ, γίνεται ῥώω, ὡς τὸ ζῶ, ζώω· καὶ ὡς ζῶ ζωὴ, οὕτως ῥῶ ῥωή· καὶ πλεονασμῷ τοῦ ε, ἐρωή· ἐξ οὗ ἐρωῶ ἐρωήσω ῥῆμα. Σημαίνει τὸ ἀμελῶ. Ἢ ἀπὸ τῆς ἐράσεως· χύσις γάρ τις καὶ ἀπόκλισίς ἐστιν, ὡς Καλλίμαχος, ἐρωήσας θηρὸς ὀλοὸν κέρας. Τὸ εἰς τὴν ἔραν καταγαγών. Ἢ ἐρώω ἐστὶ ῥῆμα, ἐξ οὗ ἐρωή· ἔνθεν τὸ, πολέμου ἀπερωήσειας ### ε 1201 Ἐρωήσει περὶ δουρί Περιρρυήσεται τῷ δόρατι. Μὴ δέ τ’ ἐρώει. Μὴ δὲ συγχώρει ### ε 1202 Ἐσάλευε Λέγεται καὶ ἐπὶ νεῶν καὶ ἐπὶ ἀνθρώπων. Ἐπὶ μὲν πλοίων, ὡς Δίων ἐν Ῥωμαϊκοῖς, Ὀλίγα μὲν γὰρ καὶ τὰ κουφότατα τῶν πλοίων πρὸς τῇ γῇ ὥρμει· τὰ δὲ δὴ πλείω καὶ μείζω μετέωρα διὰ τὰ τενάγη ἀπεσάλευεν. Ἐπὶ δὲ ἀνθρώπων, ὡς τὸ, Ἐφ’ ἑνὶ δὲ τῶν παίδων ἀπεσάλευεν ### ε 1203 Ἕς Ἵημι ἥσω· ὁ β ἀόριστος, ἧν· ἡ μετοχὴ, εἵς, ἕντος· καὶ τὸ προστακτικὸν, ἕς· καὶ γίνεται ἕθι. Ἀλλὰ σεσημείωται τὸ θὲς, δὸς, ἕς· καὶ ἐν συνθέσει, πρόες καὶ ἄφες ### ε 1204 Ἔσαν Τώ οἱ ἔσαν κήρυκε. Οἵτινες αὐτῷ ὑπῆρχον. Εἰμὶ, τὸ ὑπάρχω· ὁ παρατατικὸς, εἶν· τὸ πληθυντικὸν, ἔμεν, ἔτε, ἔσαν. Ῥῆμα τῶν εἰς ΜΙ· ὁ παρατατικὸς, ἦν· τὸ πληθυντικὸν, ἦμεν, ἦτε, ἦσαν· καὶ συστολῇ, ἔσαν. Εἰμὶ, τὸ ὑπάρχω· τὸ πληθυντικὸν, ἐμέν· καὶ πλεονασμῷ τοῦ ς, ἐσμέν· τὸ δεύτερον, ἐτὲ, ἐστέ ### ε 1205 Ἔσσεται Ἔω, τὸ ὑπάρχω· ὁ μέλλων, ἔσω ὁ μέσος μέλλων, ἔσομαι, ἔσῃ, ἔσεται· καὶ ἀποβολῇ τοῦ τ, ἔσεαι γίνεται δεύτερον πρόσωπον. Ἢ ἐκ τοῦ ἔσῃ δευτέρου προσώπου, διαλύσει Ἰωνικῇ τοῦ η εἰς ε καὶ α, γίνεται ἔσεαι. Τριχῶς δὲ προφέρεται· ἔσεται, δι’ ἑνὸς ς, κοινῶς· ἔσσεται, διὰ δύο ΣΣ, ποιητικῶς· οἱ γὰρ Σικελοὶ τὰ ἀπὸ μελλόντων ῥήματα, προηγουμένων βραχέων φωνηέντων, διπλασιάζουσι τὸ ς, τελέσσω λέγοντες. Ὁμοίως καὶ τὸ ἔσω, ἔσσω. Ἐκ τοῦ ἔσεται γίνεται συγκοπῇ ἔσται. Λέγεται καὶ ἐσσεῖται, Δωρικῶς· Ἰλιάδος β, Οὔ οἱ ἄρκιον ἐσσεῖται φυγέειν κύνας. Ἀντὶ τοῦ, οὐκ ἂν αὐτῷ ἱκανὸν ἔσται. Καὶ ὤφειλεν εἶναι ἔσεται, καὶ γενήσεται. Ἐπὶ τοῦ μέσου μέλλοντος οἱ Δωριεῖς παρατιθέντες τὸ ι, προπερισπῶσιν· οἷον ἐκ τοῦ ἔσεται καὶ πλεύσεται, ἐσσεῖται, πλευσεῖται, ῥευσεῖται ### ε 1206 Ἐσσομένοισι Τοῖς μεταγενεστέροις. Ἔω, ἔσω· ὁ μέσος μέλλων, ἔσομαι· ἡ μετοχὴ, ἐσόμενος· καὶ διπλασιάζουσι τὸ ς οἱ ποιηταί ### ε 1207 Ἔσκεν Ὑπῆρχε. Γέγονε δὲ Ἰωνικῶς. Ὡς γὰρ παρὰ τὸ ἔφερον, φέρεσκον· καὶ παρὰ τὸ ἔλεγον, λέγεσκον· οὕτως καὶ παρὰ τὸ ἔον, ὤφειλεν εἶναι τὸ Ἰωνικὸν, ἔεσκον· ἀλλὰ διὰ τὴν ἐπαλληλίαν τὸ ἓν ἐξεβλήθη, καὶ γέγονεν ἔσκον, ἔσκες· ἔσκε, τὸ τρίτον· Ἢ ἀπὸ τοῦ ἔω, ὦ· ἔεις, εἶς· καὶ οἱ Δωριεῖς τὰ δύο πρόσωπα τοῦ παρατατικοῦ κατὰ ἀφαίρεσιν τοῦ ι προφέρουσι προσθέσει τοῦ ΣΚΕ· οἷον ἐφίλει, ἐφίλεσκε. Οὕτως οὖν καὶ εἶ, ἔσκε. Ζήτει εἰς τὸ εἰμί ### ε 1208 Ἔστω Ἐκ τοῦ ἔω, εἰμί· τὸ πληθυντικὸν, ἐμέν· ὁ παρατατικὸς, ἦν· ἡ μετοχὴ, εἲς, ἔντος· καὶ τὸ προστακτικὸν, ἔθι· τὸ γ, ἔτω· καὶ πλεονασμῷ τοῦ ς, ἔστω· Εἷς δέ τις ἀνὴρ βουληφόρος ἔστω. Γενέσθω. Ἢ τὸ προστακτικὸν ἔθι γίνεται ἴσθι, πλεονασμῷ τοῦ ς καὶ τροπῇ· τὸ γὰρ ε, ἡνίκα πλεονάσῃ σύμφωνον, τρέπεται εἰς ι, οἷον ἔπω, ἴσπω ἐνίσπω. Καὶ ἐκ τοῦ ἴσθι, τὸ τρίτον, ἔστω· τὸ γὰρ κεχρεωστημένον ε ἀνέλαβε τὸ τρίτον. Τὰ δυϊκὰ, ἔστον, ἔστων. Ἄμφω δὲ νεωτέρω ἐστὸν ἐμεῖο. Ἀντὶ τοῦ ἐστὲ, ὑπάρχετε. Τὼ δ’ αὐτὼ μάρτυροι ἔστων. Ἀποκοπῇ τοῦ ἔστωσαν, ὑπαρχέτωσαν ### ε 1209 Ἔστε Ἐκ τοῦ ἔθι προστακτικοῦ, τὸ γ, ἔτω, καὶ ἔστω· καὶ τὸ πληθυντικὸν, ἔστε, ἔστωσαν· οἷον, Ἀνέρες ἔστε φίλοι. Βαρύνεται· τὰ εἴς τε λήγοντα προστακτικὰ, ὁμοιο κατάληκτα ὄντα τοῖς ὁριστικοῖς, ὁμότονα καθεστήκασιν· οἷον ἤγετε, ἄγετε· ἐλέγετε, λέγετε. Ἐπίτασιν οὖν ἔχει τὸ ἐστέ· τὸ μὲν ὁριστικὸν, ὀξύνεται· τὸ δὲ προστακτικὸν, βαρύνεται. Ὁμοίως καὶ τὸ φατέ ### ε 1210 Ἔστε Σημαίνει τὸ ἕως ἄν. Σοφοκλῆς, ἔστ’ ἐγὼ μολὼν τάφου μεληθῶ. Γέγονε δὲ παρὰ τὴν ἐς πρόθεσιν καὶ τὸν ΤΕ, νῦν παραπληρωματικὸν παρειλημμένον· διὸ καὶ ψιλοῦται Ἀττικῶς· Δωριεῖς δὲ δασύνουσιν, ἀπὸ τοῦ ἕωστε κατὰ συγκοπὴν ἡγούμενοι εἶναι ### ε 1211 Ἐς τί ἔτι κτείνεσθαι ἐάσετε λαὸν ἀχαιοῖς Ἰλιάδος ε, ἀντὶ τοῦ μέχρι τίνος· οὐχ, ὡς οἴεται ὁ Ἀσκαλωνίτης, ἕν ἐστιν, ἀλλὰ τρία μέρη λόγου εἰσίν· ἐς, πρόθεσις, ὅπερ ἀντὶ τοῦ ἕως κεῖται· τί, ἀντὶ τοῦ τίνος· καὶ ἔτι. Οὐκ ἄηθες δὲ πρόθεσιν ἰσοδυναμεῖν ἐπιρρήμασιν ### ε 1212 Ἔσταν Ἐκ τοῦ ἔστησαν δευτέρου ἀορίστου κατὰ συγκοπὴν ἔσταν. Ἀπὸ δὲ τοῦ ἵστημι ὁ δεύτερος ἀόριστος ἔστην· τὸ τρίτον τῶν πληθυντικῶν, ἔστησαν· καὶ συγκοπῇ, Ἔσταν δ’ ἐν λιμένι. Τοῦτο μὲν δασύνεται, ἐπειδὴ ἀπὸ τοῦ ἑστήκεισαν ἐστὶ κατὰ συγκοπήν· ὁ δὲ παρακείμενος καὶ ὑπερσυντέλικος ἐπὶ τούτου τοῦ ῥήματος δασύνεται. Τὸ δὲ, Τοὺς ἔστασαν υἷες Ἀχαιῶν, ψιλοῦται· ἐπειδὴ ἀπὸ τοῦ ἔστησαν ἐστὶ πρῶτος ἀόριστος ### ε 1213 Ἑσταότες Ἀπὸ τοῦ ἵστημι, στήσω, ἕστηκα, ἑστηκὼς ἡ μετοχὴ, καὶ ἑστηώς· καὶ συστολῇ, ἑσταὼς, ἑσταότος· ἔστι καὶ ἕσταα· ἔστιν εἰς τὸ ### γ 364 γεγῶσα. Ἢ εἰς τὸ ἕστακα. Ἑστάκω ῥῆμα, ἢ ἑστήκω. Τοῦ ἵστημι ὁ παρακείμενος ἕστακά ἐστι. Διατί; Ἵνα μὴ συνεμπέσῃ τῷ ἀπὸ τοῦ ἑστήκω ἑστήξω μέσου παρακειμένου. Ἑστηκὼς, καὶ τεθνηκὼς, καὶ βεβηκώς· καὶ κατὰ κρᾶσιν, ἑστὼς, τεθνὼς, βεβώς ### ε 1214 Ἐσταλκώς Τοῦ ἐσταλκὼς οὐκ οἶδε τὴν χρῆσιν. Περὶ Παθῶν ### ε 1215 Ἑστία Ἡ θεός· παρὰ τὸ ἕσασθαι, ὅ ἐστιν ἱδρύσασθαι· πρώτη γὰρ αὕτη οἶκον συνέστησεν. Ἢ ὅτι πανταχοῦ ἵδρυται καὶ τιμᾶται· καὶ ὅτι τὰ ἀγάλματα αὐτῆς ἱδρύοντο καθήμενα· παρὰ τὸ ἧσθαι· ἢ παρὰ τὸ ἑστάναι, ὅ ἐστιν ἐν ἑνὶ τόπῳ ἱδρύσθαι· καὶ τοὺς οἴκους γὰρ πάλαι ἑστίας ἐκάλουν. Ὅμηρος, Ἱστίη τ’ Ὀδυσῆος ἀμύμονος. Εὐριπίδης, Οὔποτ’ ἄλλην μᾶλλον εἶδον ἑστίαν. Καὶ ἡ εὐωχία δὲ ἑστία λέγεται, διὰ τὸ συνέχειν καὶ ἱδρύειν τὰ σώματα. Ἀπὸ μὲν τοῦ ἵζω, ἱστία· ἀπὸ δὲ τοῦ ἕζω, ἑστία. Ἐκ τούτου καὶ ἑστιῶ, τὸ ἀριστοποιῶ. Καὶ οἱ μὲν Ἀττικοὶ, διὰ τοῦ ε, ἑστιῶ καὶ ἑστία· οἱ δὲ Ἴωνες καὶ οἱ Δωριεῖς, διὰ τοῦ ι, ἱστιῶ καὶ ἱστία. Ἀμφότερα δὲ εἰσὶ παρὰ τῷ ποιητῇ· Ἱστίη τ’ Ὀδυσῆος. Καὶ διὰ τοῦ ε, ἐν τῷ ἀνέστιος, ὁ μὴ ἔχων οἰκίαν, ὁ ἄοικος. Καὶ παρὰ Ἡσιόδῳ ἡ σωματοειδὴς θεὸς, Ἱστίην Δήμητρα καὶ Ἥραν χρυσοπέδιλον ### ε 1216 Ἐσθής Τὸ ἱμάτιον. Παρὰ τὸ ἕω, τὸ ἐνδύομαι, ὁ μέλλων, ἕσω· ὁ παρακείμενος, εἷκα· ὁ παθητικὸς, εἷσμαι· τὸ τρίτον, εἷσται· ὄνομα ἑστός· καὶ ὡς παρὰ τὸ ἀργὸς γίνεται ἀργὴς ἀργῆτος· καὶ παρὰ τὸ γυ μνὸς, γυμνὴς γυμνῆτος· καὶ παρὰ τὸ ποτὸς, ποτὴς ποτῆτος· οὕτως καὶ παρὰ τὸ ἑστὸς, ἑστὴς, καὶ ἐσθής· καὶ κλίνεται ἐσθῆτος. Τὸ δὲ ἔσθησις ἐσθήσεως, ὃ σημαίνει τὴν ἐσθῆτα, γίνεται οὕτως· ἕω, ἕσω· πλεονασμῷ τοῦ θ, γίνεται ῥῆμα περισπώμενον ἐσθῶ, πρὸς ἀντιδιαστολὴν τοῦ ἔσθω, τοῦ σημαίνοντος τὸ ἐσθίω· ὁ μέλλων, ἐσθήσω· καὶ ἐξ αὐτοῦ γίνεται ἔσθησις· ἐξ οὗ, Ἦσαν ἄγγελοι ἐν ἐσθήσεσιν ἀστραπτούσαις ### ε 1217 Ἔσθος Τὸ ἔνδυμα, τὸ ἱμάτιον. Παρὰ τὸ ἕω, τὸ ἐνδύομαι, γίνεται ἑστὸς, ὡς ἔδω, ἐδεστός· καὶ τροπῇ τοῦ τ εἰς θ, ἔσθος. Ἢ παρώνυμον τοῦ ἐσθής ### ε 1218 Ἔσθω Ἀφ’ οὗ παράγωγον τὸ ἐσθίω. Παρὰ τὸ ἔδω γίνεται ἐστός· καὶ ἐκ τοῦ ἐστὸς, ἔσθω, ὡς ἐγείρω, ἐγερτὸς, καὶ ἐγέρθω· ἡ μετοχὴ, Ἔσθων καὶ πίνων ### ε 1219 Ἐσθλόν Τὸ ἀγαθόν· ἐθέλον τὶ ὄν. Παρὰ τὸ ἐθέλω, ἐθλόν· καὶ πλεονασμῷ τοῦ ς, ἐσθλόν ### ε 1220 Ἐσμός Κυρίως τὸ πλῆθος τῶν μελισσῶν, παρὰ τὸ ἅμα πετομένας ἵεσθαι. Ὡς γὰρ ἀπὸ τοῦ τίθημι, θετός· καὶ βίβημι, βασμὸς καὶ βαθμός· καὶ ἵστημι, στήσω, στασμὸς, καὶ σταθμός· οὕτως καὶ ἵημι, ἥσω, ἐσμός. Ἢ παρὰ τὸ ἕπεσθαι τῷ βασιλεῖ τὰς μελίσσας· ὡς γὰρ παρὰ κόμπω, κόμπος· λείπω, λιμός· οὕτως ἕπω, ἐσμός. Καταχρηστικῶς δὲ καὶ ἐπὶ τοῦ πλήθους καὶ ὄχλου λαμβάνεται. Λέγεται δὲ ἐσμὸς ὑπὸ Ταναγραίων καὶ ἡ γεννῶσα. Ῥητορική. Λέγεται καὶ ἡ καθέδρα. Καὶ τὰ ἕδνα δὲ τὰ εἰς τὴν ἕδραν τῆς νύμφης διδόμενα ### ε 1221 Ἕστωρ Πασσαλίσκος ἐμβαλλόμενος διὰ τοῦ ῥυμοῦ ἐπὶ τὸν ζυγὸν, ὥς φησιν Ὅμηρος, ἐπὶ δὲ κρίκον ἕστορι βάλλον. Ἀντὶ τοῦ, τῷ δὲ ὀκκάβῳ τὸν ἕστορα ἔβαλλον. Παρὰ τὸ ἕσω, ἕστωρ, ὁ ἐνιέμενος, ὡς ἔχω, ἕκτωρ· θέω, θέστωρ· μήσω, μήστωρ ### ε 1222 Ἕστορι Τῷ ἐνιεμένῳ πασσάλῳ κατὰ τοῦ ῥυμοῦ τοῦ ζυγοῦ, Ἰλιάδος ω. Τινὲς δὲ γράφουσιν ἕκτορι, οἱονεὶ ἐχέτορι ### ε 1223 Ἐσσήν Ὁ βασιλεὺς, ὡς παρὰ Καλλιμάχῳ, Οὔ σε θεῶν ἐσσῆνα πάλιν θέσαν. Παρὰ τὸ ἡσσῶ, ἡσσὴν, ὁ ἡττῶν τοὺς ὑφ’ ἑαυτόν· καὶ κατὰ συστολὴν τοῦ η, ἐσσήν ### ε 1224 Ἐσσήν Ὁ βασιλεὺς κατὰ Ἐφεσίους· ἀπὸ μεταφορᾶς τοῦ μελισσῶν βασιλέως, ὃς εἴρηται ἐσσὴν ἀπὸ τοῦ ἔσω ἐνέζεσθαι· ἵν’ ᾖ, ἐζὴν, καὶ ἐσσὴν, ὁ προκαθήμενος. Ἢ ἐσσὴν, ὁ σεύων καὶ περισκοπῶν τὰ τῆς πόλεως. Ἢ ὁ οἰκιστὴς, παρὰ τὸ ἕσσαι καὶ ἱδρῦσαι. Ὅθεν Ὅμηρος, Εἷσεν δὲ σχερίην. Ἢ ὁ ἡσσῶν καὶ ἥττονας ποιῶν τοὺς ὑπ’ αὐτοῦ ἀρχομένους ### ε 1225 Ἕσσατο Ἔστιν ἕω, τὸ ἐνδύομαι· ὁ μέλλων, ἕσω· καὶ πλεονασμῷ τοῦ ς, ἕσσω· ὡς τὸ, Ἕσσατο δ’ ἔκτοσθεν ῥινόν. Ἀντὶ τοῦ ἐνεδύσατο, Ἰλιάδος κ. Καὶ, ἑέσσατο δέρμα λέοντος. Πλεονασμῷ τοῦ ε, ἀντὶ τοῦ περιέθετο, ἠμφιέσατο ### ε 1226 Ἔσσευα Ἰλιάδος ε, Ἀτρεκὲς αἷμ’ ἔσσευα. Ἀντὶ τοῦ ἀληθὲς καὶ φανερὸν αἷμα ῥυῆναι ἐποίησα. Ἔστι σῶ, τὸ ὁρμῶ· παράγωγον, σῦμι· ὁ μέλλων, σύσω, σέσυκα, σέσυμαι· καὶ ἐν ὑπερθέσει, ἔσσυμαι· ἐξ οὗ καὶ τὸ ἐσσυμένως. Ἐκ τοῦ σῶ, σεύω· ὁ ἀόριστος, ἔσευσα· καὶ ἀποβολῇ τοῦ ς, ἔσευα ### ε 1227 Ἔσπετε Λέγετέ μοι, ὦ Μοῦσαι, εἴπατε, ἐξηγεῖσθε. Τὸ ψιλούμενον σημαίνει τὸ λέγω· ἐξ οὗ καὶ ἔπος, ὁ λόγος, καὶ τὸ τοιόνδε μέτρον, καὶ πᾶν μέτρον· τοῦ ἔπω τὸ β τῶν πληθυντικῶν, ἔπετε· καὶ πλεονασμῷ τοῦ ς, ἔσπετε. Εὑρίσκομεν δὲ αὐτοῦ καὶ ἑνικὸν τρίτον μετὰ τοῦ ς, ἔσπε· οἷον, Πολλὰ δίεσπε ### ε 1228 Ἔσπετο Ποίου εἴδους τοῦ πλεονασμοῦ; Παρεμπτώσεως. Καὶ τί ἐστι παρέμπτωσις; Πλεονασμὸς συμφώνου κατὰ τὸ μέσον οὐ ποιοῦντος συλλαβήν· οἷον, πόλις, πτόλις· ἔπετο, ἔσπετο ### ε 1229 Ἕσπερος Ἕσπερος ὃς κάλλιστος ἐν οὐρανῷ ἵσταται ἀστήρ. Καὶ ### ε 1230 ἑσπέρα · ἀπὸ τοῦ ἔσω ποιεῖν περᾶν τὰ ζῷα ἀναπαυσόμενα· ἢ ὁ πέρας τῆς ἕω φέρων. Σαπφὼ, Ἕσπερε πάντα φέρων ὅσα φαινόλις ἐσκέδας’ αὔως. Τὸ γὰρ ἐναντίον ### ε 1231 ἕως καλεῖται, παρὰ τὸ ἐᾶν πάντα καὶ ἀπολύειν. Ἡσίοδος, Ἠὼς ἥτε φανεῖσα πολεῖς ἐπέβησε κελεύθου ### α 2440 ἀτλαντικὸν πέλαγος Ἐβασίλευε γὰρ αὐτῆς Ἄτλας καὶ Ἕσπερος. Ἀπὸ μὲν Ἄτλαντος, τὸ πέλαγος· ἀπὸ δὲ Ἑσπέρου, ἡ θάλασσα ### ε 1232 Ἐσχάρα Ἰλιάδος κ, πυρὸς ἐσχάραι. Ἀντὶ τοῦ πυραὶ, πυρκαϊαί. Δηλοῖ δὲ ἡ λέξις καὶ τὴν ἑστίαν, καὶ τὸν ῥύπον, καὶ τὸ καυθὲν ἕλκος, καὶ τὸν βωμὸν, ὡς παρ’ Εὐριπίδῃ ἐν Ἡρακλεῖ. Καὶ τὴν κυρίως λεγομένην ἐσχάραν φασὶ καλεῖσθαι ἐστίαν, τὴν μὴ ἔχουσαν ὕψος, ἀλλ’ ἐπὶ γῆς ἱδρυμένην, ἢ κοίλην· παρὰ τὸ καὶ τοὺς ἰατροὺς τὰ ἐν τῷ σώματι κοῖλα ἕλκη ἐσχάρας καλεῖν. Ῥητορική ### ε 1233 Ἔσχατος Ὁ τελευταῖος. Παρὰ τὸ ἔχω ἔχατος, καὶ πλεονασμῷ τοῦ ς, ἔσχατος. Περὶ γὰρ τὰ τέλη γενόμενοι, ἐνεχόμεθα ἢ βαδίζειν, ἢ ἀριθμεῖν, ἢ ὅ τι ποιεῖν. Ἢ παρὰ τὴν σχέσιν καὶ κώλυσιν, ὁ τελευταῖος. Καὶ ### υ 3 ὕστατος δὲ, ὅτι ὑπ’ αὐτόν ἐστιν ἡ στάσις, καὶ οὐκέτι προβῆναι δύναται, ἀλλὰ ὕστερος εἱστήκει, τοῦ πρώτου μὴ ἐῶντος. Καὶ ### π 40 πύματος ἀπὸ τοῦ πεπαῦσθαι. Καὶ ### τ 20 τερμιόεν τὸ ἔσχατον, ἀπὸ τοῦ τέρματος, ὅ ἐστι τέλους ### ε 1234 Ἐσχατιά Ὁ ἀγρὸς, ἢ τὸ ἔσχατον τοῦ ἀγροῦ. Τὰ γὰρ πρὸς τοῖς τέρμασι τῶν χωρίων ἐσχατιὰς ἔλεγον· οἷς γειτνιᾷ εἴτε ὄρος, εἴτε θάλασσα. Σημαίνει δὲ καὶ ἐξοχίαν τινὰ εἶναι τὸ ἐξοχώτατον. Ἀττικοὶ δὲ τὰ τελευταῖα μέρη τῶν ἀγρῶν καλοῦσιν, ὥς φησιν Ὅμηρος, Ἀγροῦ ἐπ’ ἐσχατιῆς, ὅθι δώματα ναῖε Θυέστης ### ε 1235 Ἐσχατιῶτις Λίμνη κειμένη μετὰ τὸν Ἰσθμόν· ὅτι πολλοὶ τῶν ἀπὸ Θρᾴκης σὺν Εὐμόλπῳ στρατευσαμένων ἐπ’ Ἀθήνας ἐν αὐτῇ λουσάμενοι ἀπέθανον, ὥσπερ ἐσχάτῳ λουτρῷ χρησάμενοι. Ἢ ἀπὸ τῆς Ποσειδῶνος θυγατρὸς Ἐσχατιώτιδος, ἥτις ἐκεῖ κατῴκησε, Ποσειδῶνος αὐτῇ χρησαμένου ἀπόσπασμα θαλάσσης εἰς λουτρόν. Ὕστερον δὲ Γοργῶπις ἐκλήθη ἀπὸ Γόργης τῆς Μεγαρέως θυγατρὸς, γυναικὸς Κορίνθου· ἥτις ἀκούσασα τὸν τῶν παίδων φόνον, περιαλγὴς γενομένη, ἔρριψεν ἑαυτὴν εἰς τὴν λίμνην ### ε 1236 Ἐσχατιόωντα Ἔσχατον ὄντα καὶ πεπλανημένον, καὶ περὶ τὰ ἔσχατα μέρη διατρίβοντα ### ε 1237 Ἐσπαθᾶτο Δημοσθένης ἐν τῷ κατ’ Αἰσχίνου, ἀντὶ τοῦ ἀπώλλυτο· παρὰ τὴν σπάθην· ἢ τὸ ἔρριπτο, ἢ διεκόπτετο· ἢ ἀντὶ τοῦ συνετίθετο· ἀπὸ τῆς τῶν ὑφαντῶν σπάθης, ἥτις συντίθησι τὸ ὑφαινόμενον. Καὶ ### ε 1238 ἐσπάθα σπάθῃ ὕφαινεν· ἢ διέφθειρε τὰ οἰκεῖα ### ε 1239 Ἐσπαθημένος Πεπυκνωμένος· ἀπὸ τῶν κατα κρουουσῶν σπαθῶν τὴν κρόκην ### ε 1240 Ἐσκοροδισμένος Παρωξυμμένος· ἀπὸ τῶν σκορόδων. Ἡ μεταφορὰ δὲ ἀπὸ τῶν ἀλεκτρυόνων τῶν διὰ τὴν νόσον χριομένων σκόροδα ### ε 1241 Ἐσκληκότα Προσλιπαροῦντα, προσεσκληκότα. Μετῆκται δὲ ἀπὸ τῶν προσξηραινομένων ### ε 1242 Ἐσμυρνισμένον Σμύρνῃ ἐπεστυμμένον· μύρον γὰρ, παρὰ τὸ τῇ μύρᾳ συνέψεσθαι. Ῥητορική ### ε 1243 Ἐσφηκωμένον Ἐσφιγμένον· ἀπὸ τῶν σφηκῶν, οἳ κατὰ τὸ μέσον εἰσὶν ἐσφιγμένοι. Ἔνθεν καὶ ὁ σφήν. Σοφοκλῆς τοὺς ἐσφιγμένους μύρμηκας τῇ σαρκώσει· Τετράπτεροι γὰρ νῶτον ἐν δεσμώμασι σφηκοὶ κελαινόρινες. Καὶ Ὅμηρος Ἰλιάδος ρ. Πλοχμοί θ’, οἳ χρυσῷ τε καὶ ἀργύρῳ ἐσφήκωντο. Ἀντὶ τοῦ ἐσφιγμένοι ἦσαν, ἐδέδεντο· ὅθεν καὶ σφήκωμα εἴρηται. Ἢ ὅτι πεπλεγμένοι ἦσαν. Καὶ Νίκανδρος, Δειρὴν δ’ ἐσφήκωται ἅλις ### ε 1244 Ἐσυνῆκεν Ἀλκαῖος, ἐσυνῆκεν· καὶ Ἀνακρέων, ἐξυνῆκεν, πλεονασμῷ. Οὐκ ἔστι δὲ πλεονασμὸς, ἀλλ’ Ἀττικὴ κλίσις· ὥσπερ παροινῶ, πεπαρῴνηκα· καὶ ἐνοχλῶ, ἠνώχληκα, καὶ παρηνώχληκα ### ε 1245 Ἐσκαλευκότες Σεσαλευκότες, ἐρευνήσαντες. Ἀπὸ τοῦ σκαλεύω· Ἐφ’ ἡμᾶς αὐτοὺς ἐσκαλευκότες φαινόμεθα ### ε 1246 Ἐσκευωρῆσθαι Κατεστοχᾶσθαι, ἐπιβεβουλεῦσθαι· ἀπὸ τοῦ σκευωρῶ· τοῦτο ἀπὸ τοῦ κεύθω, τὸ κρύπτω, πλεονασμῷ τοῦ ς, καὶ ἐκβολῇ τοῦ θ ### ε 1247 Ἐστόβεον Ἐλοιδόρουν, ὕβριζον· ἀπὸ τοῦ ἐστόμεον· τὸ διὰ στόματος λέγειν. Στομῶ γὰρ τὸ στοβῶ κατὰ ἐναλλαγήν ### ε 1248 Ἐστιχόωντο Ἐκ τοῦ στιχῶ, τοῦ ἐν τάξει πορεύομαι, ὁ παρατατικὸς, ἐστίχαον ἐστίχων· τὸ γ, ἐστιχῶντο· καὶ πλεονασμῷ τοῦ ο, ἐστιχόωντο ### ε 1249 Ἐς φοινικίδας καταξάναι Αἱμόρρυτον ποιῆσαι. Οἱ δὲ, ὅτι εἰς φοινικίδα κατέξαινον τὰ ἔρια· οἱ δὲ, ὅτι οἱ Λάκωνες ἐν φοινικίσι παρετάττοντο ### ε 1250 Ἑταῖρος Βοηθὸς, συνναύτης, φίλος. Εὔσημος ἡ λέξις κατὰ τὸ δηλούμενον. Παρὰ τὸ ἠθεῖος, ἠθαῖος κατὰ Δωριεῖς, ὡς εἴθε, αἴθε. Ἢ παρὰ τὸ ἦθος, ἠθαῖος, καὶ ἐθαῖος· καὶ κατὰ ἐναλλαγὴν, ἑταῖρος, πλεονασμῷ τοῦ ρ· καὶ τὸ ε δασύνεται. Ἢ ὡς δρόμος δρομαῖος, οὕτως ἔθος ἐθαῖος, ὁ συνήθης· εἶτα μεταθέσει τοῦ θ εἰς τ, ἑταῖος, καὶ πλεονασμῷ τοῦ ρ, ὡς στὰξ, στράξ· ἄτεμις, ἄρτεμις· ἴδις, ἴδρις· ἀκοῶμαι, ἀκροῶμαι. Ἢ ἐκ τοῦ ἔθω, ἐθαῖρος· καὶ μεταθέσει τοῦ θ, ὡς θρὶξ τριχὸς, γίνεται ἑταῖρος, ὁ ἐξ ἔθους τινὶ ἐπιφοιτῶν· καὶ ἀποβολῇ τοῦ ι, ἕταρος. Τὸ ΤΑΙ, δίφθογγον· τὰ εἰς ΟΣ καθαρὰ, ἀπὸ πρωτοτύπου τῶν εἰς ΟΣ παρηγμένα, διὰ τῆς ΑΙ διφθόγγου γράφεται· οἷον λῆνος, ληναῖος· δρόμος, δρομαῖος· οὕτως καὶ ἔθος, ἐθαῖος· ἐξ οὗ ἑταῖρος, ὁ συνήθης φίλος. Σημαίνει δύο· τὸν φίλον, ὡς τὸ, Σούς τε μάλιστα ἔτας καὶ ἑταίρους, Ἰλιάδος κ· καὶ τὸν σύμπλουν καὶ συνεργὸν εἰς τὸν πλοῦν, ὡς τὸ, Οὐ γάρ μοι πάρα νῆες καὶ ἑταῖροι ### ε 1251 Ἑταιρήσεως Πορνείας· καὶ ### η 9 ἡταιρηκὼς ὁ πεπορνευμένος, ἢ πεπορνευκὼς, ἢ ἠτακτηκώς ### ε 1252 Ἑτέρωθεν Ἐν ἑτέρῳ τόπῳ· καὶ ### ε 1253 ἑκατέρωθι · μέγα. Δεῖ δὲ γινώσκειν, ὅτι τὸ ἔκτοσθε καὶ προ τέρωθε καὶ τὰ ὅμοια χωρὶς τοῦ ν γράφεται, εἰ μὴ φωνῆεν ἐπιφέροιτο ### ε 1254 Ἑτερόγναθος ἵππος Ὁ σκληρόστομος· οἷον, ὁ ταῖς γνάθοις ὡς μὴ ἰδίαις χρώμενος· ἢ ὁ ἄπληστος, καὶ ἀμφοτέραις ταῖς γνάθοις ἐσθίων ### ε 1255 Ἐτεός Ὁ ἀληθής· ἐκ τοῦ ἐτός κατὰ πλεονασμὸν τοῦ ε. Ἐκ τοῦ εἰμὶ, τὸ ὑπάρχω, ὁ παθητικὸς ἐνεστὼς ἔμαι· τὸ τρίτον, ἔται· καὶ ἐξ αὐτοῦ, ἐτός. Τὸ γὰρ ἀληθὲς ὑπάρχον ἐστὶ καὶ πεπηγὸς καὶ ὄν· ὥσπερ τὸ ψεῦδος, οὐχ ὑπάρχον. Ἐδόκει μὲν καὶ ἐτεὰ εἶναι. Ἀντὶ τοῦ ἀκριβῆ, ἀληθῆ ### ε 1256 Ἐτεοβουτάδαι Γένος τι ἐπίσημον καὶ περιφανὲς τοῖς Ἀθηναίοις, οἱ ἀληθῶς ἀπὸ τῆς τοῦ Βούτου γεγονότες. Ἐκ δὲ τούτου καθίστανται ἱερεῖαι τῆς Πολιάδος ### ε 1257 Ἐτεόκρητες Οἱ ὡς ἀληθῶς Κρῆτες, οἱ αὐτόχθονες ### ε 1258 Ἐτάζω Ὥσπερ παρὰ τὸ μάταιον γίνεται ματαιάζω, οὕτω καὶ παρὰ τὸ ἐτεὸν, τὸ ἀληθὲς, γίνεται ἐτεάζω, τὸ τὴν ἀλήθειαν ἐρευνῶ καὶ ἐμφαίνω· καὶ ἀποβολῇ τοῦ ε, ἐτάζω, καὶ ἐξετάζω ### ε 1259 Ἐξεταστής Σημαίνει μὲν καὶ ἄλλα, ἰδίως δὲ τοὺς πεμπομένους ἄρχοντας τοῦ ἐξετάσαι πόσοι εἰσὶν, ἵνα μισθὸς αὐτοῖς σταλῇ. Ἐγίνετο δὲ τοῦτο, ὅτι οἱ στρατηγοὶ ἐψεύδοντο, ἐν ξέναις μισθούμενοι χώραις ### ε 1260 Ἐπεποιήκειν Ἐπεποιήκεα. Δεῖ γινώσκειν, ὅτι οἱ Ἴωνες τὴν ΕΙ δίφθογγον τοῦ ὑπερσυντελίκου ἐν μὲν τῷ α προσώπῳ διὰ τοῦ ε καὶ α προφέρουσιν· οἷον ἐτετύφειν, ἐτετύφεα, τοῦ ν ἀποβληθέντος, ἐπειδὴ τὸ α ἀποβλητικόν ἐστι τοῦ ν· οἷον, Ξέρξην, Ξέρξεα. Τὸ γὰρ μοῦσα, μοῦσαν, καὶ ἔτυψα, ἔτυψαν, ἀπὸ κλίσεως ἔχει τὸ ν. Ἐν τῷ τρίτῳ δὲ προσώπῳ εἰς δύο ΕΕ διαλύουσι· οἷον, ἐτετύφει, ἐτετύφεε· ἐπειδὴ τὸ α χαρακτηριστικόν ἐστι τοῦ πρώτου προσώπου· τὸ δὲ ε, τοῦ τρίτου. Διὰ τοῦτο διαλύεται ἐν τῷ πρώτῳ καὶ τρίτῳ. Ἐν τῷ δευτέρῳ δὲ προσώπῳ τὴν διάλυσιν εἰς δύο ΕΕ, καίπερ τοῦ β προσώπου εἰς ΑΣ λήγοντος· ἐπειδὴ γνησία ἐστὶν ἡ διάλυσις τῆς ΕΙ διφθόγγου εἰς δύο ΕΕ, οὐ μέντοι εἰς ε καὶ α· τὰ γὰρ δύο ΕΕ συναιρούμενα τὴν ΕΙ δίφθογγον ἀποτελοῦσιν, οἷον Πηλέες, Πηλεῖς. Ὀφείλουσιν οὖν εἰς ἐκεῖνα ἀναλυθῆναι ἐξ ὧν καὶ συνέστηκεν. Ἰστέον δὲ ὅτι τὸ διαλυθὲν ἐκ τοῦ Ἰωνικοῦ συναιροῦσιν οἱ Ἀθηναῖοι, καὶ ποιοῦσιν εἰς η, πεποιήκη λέγοντες· ὅθεν παρὰ Ἀριστοφάνει, ἐκεχήνη προσδοκῶν τὸν Αἰσχύλον. Ἦν γὰρ ὁ ὑπερσυντέλικος ἐκεχήνειν· καὶ διαλύσει, ἐκεχήνεα· καὶ κράσει, ἐκεχήνη. Ἐφυλάχθη δὲ ἡ συναίρεσις καὶ ἐν τῷ τρίτῳ προσώπῳ τῶν δύο ΕΕ εἰς η· τὰ γὰρ δεύτερα καὶ τρίτα πρόσωπα τῶν ἑνικῶν τὰ ἴσα φωνήεντα θέλει ἔχειν τῶν ἰδίων πρώτων, ἡνίκα ἰσοσυλλαβῇ· οἷον, ἔτυπτον, ἔτυπτες, ἔτυπτε· τέτυφα, τέτυφας, τέτυφε. Εἰ οὖν τὸ α δι’ ἐνὸς φωνήεντος, οἷον ἐκεχήνη ἐγὼ, δῆλον ὅτι καὶ ἐπὶ τὰ δεύτερα καὶ τρίτα πρόσωπα δι’ ἑνὸς φωνήεντος ἀναγνωσθήσεται ### ε 1261 Ἐτετύφεσαν κατὰ Ἴωνας καὶ Ἀττικοὺς, οὐχὶ κατὰ κανόνα· ἐτετύφεισαν γάρ ### ε 1262 Ἔτης Ὁ ἑταῖρος, ἔθης τὶς ὢν, παρὰ τὸ ἔθος, ὁ συνήθης. Λέγεται δὲ καὶ ὁ συνηλικιώτης, παρὰ τὸ ἔτος, ὁ τῶν αὐτῶν ἐνιαυτῶν ὢν, οἷον ὁμοέτης. Ἦ μὲν πολλοὶ ἔται καὶ ἀνεψιοί. Ἢ παρὰ τὸ ἐτεὸν, τουτέστιν ὁ ἀληθὴς φίλος ### ε 1263 Ἐτήσιος Οἱονεὶ ἐθόσιος καὶ ἐθήσιος, ὁ συνήθης· καὶ ### ε 1264 ἐτήσιοι οἱ ἐν ἔθει ὄντες, οἱ πρόσκαιροι. Λέγονται ἐτήσιοι καὶ οἱ ἀπὸ βορέου ψυχροῦ πνέοντες ἄνεμοι· παρὰ τὸ ἔτος. Ῥητορική ### ε 1265 Ἐτησίας Τοὺς κατ’ ἔτος ἐν τῷ καιρῷ τῆς ὀπώρας πνέοντας ἀνέμους. Ἡ εὐθεῖα ὁ ἐτησίας, τοῦ ἐτησίου· ἡ εὐθεῖα τῶν πληθυντικῶν, οἱ ἐτησίαι, τῶν ἐτησίων. Σεσημείωται τὸ χλούνων, χρῄστων, ἐτησίων. Γίνεται ἐκ τοῦ ἔθος, ἐθησίας, καὶ ἐτησίας· οἱ ἔθος ἔχοντες κατὰ ἓν ἔτος ἐν τῷ καιρῷ τῆς ὀπώρας πνεῖν ἄνεμοι ### ε 1266 Ἐτήτυμος Ὁ ἀληθής· καὶ ### ε 1267 ἐτήτυμον τὸ ἀληθές. Ἐκ τοῦ ἔτυμος, ὁ ἀληθὴς, πλεονασμῷ τῆς ΤΗ συλλαβῆς ### ε 1268 Ἐτνήρυσις Λέγεται καὶ ζωμήρυσις. Ἀριστοφάνης Ἀχαρνεῦσιν, Ὦ μῆτερ ἀνάδος δεῦρο τὴν ἐτνήρυσιν. Ῥητορική ### ε 1269 Ἔτνος Οὐδετέρως, ὃ νῦν φάβα καὶ ἰδιῶται καὶ ἀγροῖκοι ὀνομάζουσιν. Ἔστι δὲ ὄσπριον· καὶ δασύνεται· παρὰ τὸ ἕω, τὸ ἀπολύω· ἀφ’ οὗ ἕως, ἡ ἡμέρα, ἐν ᾗ πάντα ἀφίενται· καὶ ἔαρ. Ἀπὸ οὖν τοῦ ἕω, ἕτος· καὶ πλεονασμῷ τοῦ ν, ἔτνος, τὸ διαλελυμένον ὑπὸ τῆς ἐψήσεως καὶ τῆς τορύνης· τορύνη δέ ἐστιν ὁ χυτρόπους. Ὅτι δὲ τῶν κατερηριγμένων ἐστὶ, μαρτυρεῖ Ἀριστοφάνης λέγων, Ὄψει κατερικτῶν χύτρας ἔτνους δύο ἢ τρεῖς ### ε 1270 Ἔτι Ἐπίρρημα ἐπιτάσεως δηλωτικὸν, ἢ παρατάσεως. Εἰ γὰρ εἴπωμεν, τρέχοντός τινος, ἔτι δραμεῖν, τοῦτο ἐπίτασις· εἰ δὲ νυκτὸς οὔσης, ἔτι νὺξ, παράτασις. Τὸ ΤΙ, ι. Διατί; Τὰ εἰς ι λήγοντα ἐπιρρήματα βαρύτονα συνεσταλμένα, δισύλλαβα ὑπάρχοντα, διὰ τοῦ ι γράφεται· οἷον, αὖθι, κεῖθι, νόσφι, ἄχρι, ἄρτι, ᾗχι, ἶφι, μέχρι ### ε 1271 Ἔτος Βαρυτόνως, σημαίνει τὸν χρόνον. Παρὰ τὸ ἕω, τὸ ὑπάρχω καὶ τελειῶ, γίνεται ἔτος· ἢ παρὰ τὸ ἔτι καὶ ἔτι εἶναι καὶ ἰέναι. Ἐτὸς δὲ ὀξυτόνως, σημαίνει τὸν ἀληθῆ, ὥς φησιν Ἀριστοφάνης, Οὐκ ἐτὸς ἄρ’ ὡς ἔμ’ ἦλθεν οὐδεπώποτε. Παρὰ τὸ εἶναι τὸ ὑπαρκτικὸν ἐτὸς, ὁ ὑπάρχων, ὡς θεῖναι, θετὸς, δοῦναι, δοτός· καὶ παρὰ τὸ ἐτὸς, ἐτεὸς, ὡς θετὸς, θετεός· καὶ δοτὸς, δοτεός ### ε 1272 Ἐτώσιος Ὁ μάταιος καὶ ἀνωφελής. Ἀπὸ τοῦ ἀήτης, ὁ ἄνεμος, τὸ πληθυντικὸν, ἀῆται ἀητῶν· ἐξ αὐτοῦ ἀητώσιος καὶ ἐτώσιος, ὁ μηδὲν λυσιτελὲς ποιῶν, ἀλλ’ ἀνέμου δίκην ὤν. Ἢ ἐκ τῆς ἀητῶν γενικῆς κατὰ ἀποβολὴν τοῦ α, καὶ συστολῇ τοῦ η, γίνεται ἐτῶν· ἐξ οὗ κατὰ παραγωγὴν ἐτώσιος. Γίνεται γὰρ καὶ ἀπὸ γενικῆς πληθυντικῶν παράγωγον διὰ τοῦ ΙΟΣ, ὡς τὸ, ἀνέμων ἀνεμώνιος καὶ ἀνεμώλιος· ἡ ἑλίκη, αἱ ἑλίκαι ἑλικῶν, Ἑλικώνιος, Ἑλικώνιον ἀμφὶ ἄνακτα. Φιλόξενος δὲ καὶ Τρύφων φασὶν, ὥσπερ παρὰ τὸ πλησίον, τὸ ἐγγὺς, γίνεται κατὰ ἀντίφρασιν τὸ πλὴν ἐπίρρημα σημαῖνον τὸ χωρὶς, οὕτως καὶ ἐκ τοῦ ἐτὸς, ὃ σημαίνει τὸν ἀληθῆ, γίνεται κατὰ ἀντίφρασιν ἐτώσιος, ὁ μάταιος ### ε 1273 Ἐτώσιον Ἐπίρρημα μεσότητος. Τὸ τῶ, μέγα. Ἐκ τοῦ ἔω, τὸ ὑπάρχω, ἐτὸς, ὁ ἀληθής· μετὰ τοῦ στερητικοῦ α, ἄετος· τὸ πληθυντικὸν, ἄετοι ἀέτων, ἀετώσιος· καὶ ἀφαιρέσει, ἐτώσιος. Κανὼν γάρ ἐστιν ὁ λέγων, αἱ διὰ τοῦ ΙΟΣ γινόμεναι παραγωγαὶ ἀπὸ γενικῆς τῶν πληθυντικῶν διχῶς σχηματίζονται, καὶ διὰ τοῦ ς, καὶ διὰ τοῦ ν· ἡ μὲν τῶν Ῥηγίνων διάλεκτος, διὰ τοῦ ς, ὡς ἐτώσιος· ἡ δὲ τῶν Αἰολέων, διὰ τοῦ ν, ὡς Ἑλικώνιος ### ε 1274 Ἑτοιμάσατε Παρασκευάσατε· καὶ ### ε 1275 ἑτοιμασία · ἐκ τοῦ ἑτοιμῶ· τοῦτο ἐκ τοῦ ἕτοιμος. Παρὰ τὸ οἶμος, ὃ σημαίνει τὴν ὁδὸν, καὶ τὴν ἐπὶ πρόθεσιν, γίνεται ἔποιμος, καὶ ἔτοιμος, ὁ ἐπὶ τὴν ὁδὸν ὢν παρεσκευασμένος, τροπῇ τοῦ π εἰς τ. Ἢ παρὰ τὸ οἶμα, ὃ σημαίνει τὸ ὅρμημα καὶ τὸ ἔθος, τροπῇ τοῦ θ εἰς τ, γίνεται ἕτοιμος, ὁ πρόχειρος εἰς τὸ ὁρμῆσαι καὶ πρᾶξαι ### ε 1276 Ἔτυμος Ὁ ἀληθής· καὶ τὸ οὐδέτερον ἐν ἐπιρρηματικῇ συντάξει ἔφη Ὅμηρος· οἷον, Ἀλλ’ ἔτυμόν τοι ἦλθ’ Ὀδυσεύς. Παρὰ τὸ ἐτὸς, ὁ ἀληθὴς, γίνεται, ὡς ἔλος ἔλυμος, τὸ σπέρμα τὸ ἐν ἕλεσι χαῖρον καὶ ὕδασιν. Τοῦτο κατὰ πλεονασμὸν γίνεται ἐτήτυμος. Ἐκ τοῦ ἔτος ἔτυμος, ὁ ὑπάρχων καὶ ἀληθὴς, ἐκ τούτου καὶ τοῦ λόγος γίνεται ἐτυμολογία, οἱονεὶ ἀληθινολογία τὶς οὖσα ### ε 1277 Ἐτύχθη Κατεσκευάσθη, ἐγένετο, ἐποιήθη· ἀπὸ τοῦ τεύχω, κατ’ ἔλλειψιν τοῦ ε, ὡς καὶ τὸ, γυναικὸς ἄρ’ ἀντετέτυξο. Τουτέστιν, ἀντὶ γυναικὸς ἐγένου, ἐπίσης γυναικὸς τετίμησο. Ἰλιάδος θῆτα. Γράφεται καὶ ἀντιτέτυξο ### ε 1278 Εὖ Σημαίνει τὸ ἰσχυρῶς καὶ καλῶς. Παρὰ τὸ ἐῢς, ἐΰ· καὶ ἐν συναιρέσει, εὖ, ὡς ἀπὸ τοῦ ταχὺς ἐπίρρημα ταχὺ, καὶ ὄνομα ταχὺ παιδίον· καὶ ἀπὸ τοῦ εὐρὺς, ἐπίρρημα εὐρὺ, καὶ ὄνομα εὐρύ. Ὤφειλε δὲ ὀξύνεσθαι· ὅτι ἡ βαρεῖα εἰς ὀξεῖαν, οὐκ εἰς περισπωμένην, μεθίσταται. Περισπᾶται δέ· ὅτι πᾶσα δίφθογγος τελικὴ εἰς Υ λήγουσα ### ε 1279 Εὐαγγέλιον Τὸ ἀγαθὰς ἀγγελίας δωρούμενον· εὐαγγέλιον δέ μοι ἔστω ### ε 1280 Εὔαδε Ἰλιάδος ξ, ἐπεὶ νύ τοι εὔαδεν εὐνή. Ἀντὶ τοῦ ἤρεσε. Παρὰ τὸ ἥδω, ὁ β ἀόριστος, ἅδον, ἅδες, ἅδε· καὶ μετὰ τοῦ ΕΥ, εὔαδε. Ἢ ἔστιν ἧδον, ἧδες, ἧδε· κατὰ διάλυσιν, ἔαδε· καὶ πλεονασμῷ τοῦ υ, εὔαδεν ### ε 1281 Εὐαής Χώρῳ ἐν εὐαέϊ καὶ ἐϋτροχάλῳ ἐν ἀλωῇ. Εὐανέμῳ, εὖ πνέοντι· εὐτροχάλῳ δὲ, καλῶς κεκρατημένῳ διὰ τὴν κόνιν· ἢ ὁμαλῷ, ὅπου τὶς εὐκόλως τροχάζει, ὅ ἐστι τρέχει ### ε 1282 Εὐάζω Τὸ βακχευτικὸν ἐπίρρημα καὶ ἐπίφθεγμα, ὥς φησιν Εὐριπίδης, Εὐάζω ξένα μέλεσι βαρβάροις. Παρὰ τὸ εὔϊος τὸ ἐντελὲς εὐϊάζω, ὡς ἄν τις εἴποι διονυσιάζω, ὡς ἥλιος, ἡλιάζω· βάκχιος, βακχιάζω· ἄντιος, ἀντιάζω· καὶ συγκοπῇ ### ε 1283 Εὐάντητος Ἡ Ῥέα· ἀνταίαν γὰρ αὐτὴν ἐκάλουν, διὰ τὸ δυσάντητον εἶναι καὶ τοῖς ἀπαντῶσιν ἐν τοῖς ὄρεσι δυσχεραίνειν. Τὸ Νικαδίου ὑπόμνημα. Θεοφορουμένης, κατ’ εὐφημισμόν· δυσάντης γάρ ἐστι καὶ ὀργίλη τοῖς ἀντιάζουσιν ἐν τοῖς ὄρεσι. Τὸ Ἀρτίου. Σημαίνει δὲ καὶ τὸν εὐϊκέτευτον· ἀντέσθαι γὰρ τὸ ἱκετεῦσαι ### ε 1284 Εὔαρχος Οὕτως ἐκαλεῖτο ὁ Κύκνος διὰ τὸ ἐπιτυχῶς καινίσαι τὸ δόρυ τοῦ Ἀχιλλέως. Καὶ γὰρ οἱ μετάβολοι, εὐφημιζόμενοι τοὺς πρώτους ὠνητὰς, εὐάρχους καλοῦσι. Φασὶ δὲ καὶ ποταμόν τινα παρὰ τὴν Σινώπην Εὔαρχον ὑπὸ τῶν Ἀργοναυτῶν προσηγορεῦσθαι, ἀφ’ οὗ πρῶτον ἔπιον, ὥς φησιν Εὐφορίων, Ἥ οἱ Εὐάρχοιο φέρε κλέος ἀμφὶ ῥέεθρον ### ε 1285 Εὐαρεστῶ Ἐκ τοῦ εὖ καὶ τοῦ ἀρετῶ, πλεο νασμῷ τοῦ ς· τοῦτο παρὰ τὸ ἀρετή· τοῦτο παρὰ τὸ ἐρῶ, ἐρατή· καὶ ὑπερβιβασμῷ, ἀρετή ### ε 1286 Εὐβοϊκὸν νόμισμα Ἐπειδὴ Φείδων ὁ Ἀργείων βασιλεὺς ἐν Εὐβοίᾳ χωρίῳ τοῦ Ἄργους πρῶτος ἔκοψε χρυσοῦν νόμισμα. Ὠνόμασται δὲ τὸ χωρίον ἀπὸ Εὐβοίας τροφοῦ τῆς Ἥρας ### ε 1287 Εὔβοια Ἡ νῆσος ἡ καὶ Μάκρις καὶ Δολιχή. Ὅτι τῇ Ἴσιδι εἰς βοῦν μεταβληθείσῃ ἐκεῖσε πολλὰς βοτάνας ἡ γῆ ἀνεβλάστησεν· ἢ ὅτι εὔβοτός τε καὶ εὐθαλὴς ἡ νῆσος ἐστίν· ἢ ὅτι ἐν αὐτῇ βοῦς γενομένη καλλίστη διέτριψεν ἡ Ἰώ. Τὸ ἐθνικὸν, Εὐβοεὺς, καθ’ ὑφαίρεσιν τοῦ ι· τὰ γὰρ εἰς α λήγοντα φυλάττει τὴν παραλήγουσαν τοῦ πρωτοτύπου καὶ ἐν τοῖς εἰς ΕΥΣ· οἷον Ἐλλοπία, Ἐλλοπιεύς· Ὀρθωσία, Ὀρθωσιεύς. Οὕτως καὶ Εὔβοια Εὐβοιεὺς ὤφειλεν εἶναι· οἱ δὲ λέγοντες τὸ Εὐβοεῖς καὶ Φωκαεῖς σὺν τῷ ι ἁμαρτάνουσιν. Ἔοικε δὲ τὰ πολλὰ τοῖς τοιούτοις τὸ ι ἀποβάλλειν, ὡς Νύσσα, Νυσσαεύς· Νίκαια, Νικαεύς ### ε 1288 Εὐβοΐς Τὰ εἰς ΕΥΣ ἐθνικὰ, εἰ μὲν ἔχουσι προηγούμενον σύμφωνον, εἰς ΙΣ ποιοῦσι τὸ θηλυκόν· οἷον, Ἀλεξανδρεὺς, Ἀλεξανδρὶς γυνή· Ἀντιοχεὺς, Ἀντιοχὶς γυνή· εἰ δὲ φωνῆεν, εἰς ΑΣ, Ἰλιεὺς, Ἰλιάς. Οὕτως Ὦρος· ὁ δὲ γραμματικὸς Σωκράτης ἀντιλέγει, ὅτι ἰδοὺ τὸ Εὐβοεὺς προηγούμενον ἔχει φωνῆεν, καὶ ἔστιν Εὐβοῒς γυνή. Ἀλλ’ ἔστιν εἰπεῖν, ὅτι τὸ Ἰλιεὺς καὶ Πηλιεὺς, ἐπειδὴ τὸ ι ἔχει ἐν τῇ παραληγούσῃ, ἵνα μὴ εὑρεθῇ ἀλλεπάλληλον, ἐγένετο εἰς ΑΣ· τὸ δὲ Εὐβοεὺς, ἐπειδὴ οὐκ ἔχει τὸ ι, ἐγένετο εἰς ΙΣ ### ε 1289 Εὐβύριον Τὸ εὔοικον, ὥς φησιν Εὐφορίων, Ἄστυ κατ’ εὐβύριον. Εἴρηται ὅτι κατὰ τὴν Βαυρίαν, ἣ κατὰ Μεσαπίους σημαίνει τὴν οἰκίαν, ὥς φησι Κλέων ὁ ἐλεγειοποιός· Τοῦτο μὲν οὖν ῥέξαντες, ἀολλέες ἠγερέθοντο βαυριόθεν βριαροὶ γοργοφόνοι νέποδες. Κατ’ ἔλλειψιν οὖν τοῦ α, τὸ βαύριον, βύριον· καὶ ἐν συνθέσει, εὐβύριον ### ε 1290 εὐδία Ἡ τοῦ ἀέρος ἠρεμία, καὶ κυρίως ἀβροχία· παρὰ τὸ δεύω, τὸ βρέχω, δευΐα· καὶ κατὰ μετάθεσιν, εὐδία· ἢ ἀπὸ τοῦ εὕδω εὐδία· δοκεῖ γὰρ κοιμᾶσθαι ὁ ἀὴρ, ὥς φησιν Ὅμηρος, ὄφρ’ εὕδῃσι μένος βορέαο καὶ ἄλλων ζαχρειῶν ἀνέμων. Ἢ ὅτι ὁ Ζεὺς σημαίνει καὶ τὸν οὐρανόν· καὶ ### ε 1291 εὔδιος ὁ αἴθριος. Ἢ εὐοδία τὶς ἐστὶ, χρήσιμος τοῖς ὁδοιποροῦσιν· ἢ σύνθετόν ἐστι τὸ εὔδιος παρὰ τὸ Δία, ἵν’ ᾖ ὁ εὐάερος· Δία γὰρ καὶ τὸν ἀέρα φησὶ Πλάτων ὁ κωμικός· Ἀὴρ, ὃν ἄν τις ὀνομάσειε καὶ Δία ### ε 1292 Εὐδείελον Ἤτοι ἐπιφανῆ, εὖ πρὸς τὴν δείλην κείμενον. Εἰ δὲ σημαίνει τὴν εὔκρατον, δασύνεται ἀνάγκῃ. Ἕλη γάρ ἐστιν ἡ τοῦ ἡλίου αὐγή· ὅθεν καὶ ### ε 1293 εἰληθερεῖν τὸ ἡλίῳ χρῆσθαι ### ε 1294 Εὔδμητον Ἐΰδμητον περὶ βωμόν. Τὸν καλῶς ᾠκοδομημένον. Ἐκ τοῦ δέμω, τὸ οἰκοδομῶ, κατὰ συγκοπὴν, δμῶ, δμήσω, δέδμητο, δμῆτο, δμητόν· καὶ ἐν συνθέσει, ὡς εὔνητος ### ε 1295 Εὕδω Τὸ καθεύδω· ὅθεν, Εὗδον παννύχιοι. Ἀντὶ τοῦ ἐκάθευδον, ἐκοιμῶντο· ἀπὸ τοῦ ἕω, ὃ ση μαίνει τὴν ἡμέραν· κυρίως γὰρ εὕδειν ἐστὶ, τὸ μέχρι τῆς ἡμέρας κοιμᾶσθαι, μέχρι τῆς ἕω. Τινὲς δὲ παρὰ τὸ ἕδος φασὶν, ὃ σημαίνει τὴν καθέδραν, ἐπεὶ ἑδραῖα τὰ τῶν κοιμωμένων σώματα. Γίνεται ἕδω· καὶ ἵνα μὴ συνεμπέσῃ τῷ ἐσθίω, πλεονασμῷ τοῦ υ γίνεται εὕδω ### ε 1296 Εὕδωνος Ποταμὸς τῆς ποτὲ μὲν Δίας τε καὶ Ἐρύμνης καὶ Λαρίσης, νῦν δὲ Τράλλεων καλουμένης τῆς Ἀσίας· ὅτι Λάβρανδος καὶ Πανάμορος, καὶ Πάλαξος, ἢ Σπάλαξος, οἱ Κούρητες, κατὰ χρησμὸν ἐπὶ τὴν Καρίαν ὁρμῶντες, νυκτὸς ἐπικαταλαβούσης, ἐπὶ ταῖς ὄχθαις αὐτοῦ κατεκοιμήθησαν. Παρὰ τὸ εὑδῆσαι οὖν Εὕδωνον τὸν ποταμὸν ὠνόμασαν ### ε 1297 Εὐδοκῶ Παρὰ τὸ εὖ μόριον καὶ τὸ δοκῶ· τὸ δὲ δοκῶ, παρὰ τὸ δέχω· ἅπερ γὰρ δέξεται ὁ νοῦς, ταῦτα καὶ δοκεῖ. Παρὰ τὸ εὐδοκῶ δὲ ### ε 1298 εὐδοκία ἡ ἀρίστη καὶ καλλίστη τοῦ θεοῦ ἑκούσιος θέλησις· ὅθεν καὶ ### ε 1299 εὐδοκία κυρίου παρὰ τὸ εὖ καὶ καλῶς δοκεῖν αὐτῷ· οἷον, Προηγουμένως γὰρ θέλει ὁ θεὸς πάντας σωθῆναι· τοῦτο εὐδοκία ### ε 1300 εὐδοκούμενος ὁ συγκατατιθέμενος καὶ μὴ ἀντιλέγων ### ε 1301 Εὐδοκία σημαίνει τρία, τὴν πόλιν, καὶ ὄνομα κύριον, καὶ τὴν θέλησιν· ὡς τὸ, Ηὐδόκησας κύριε τὴν γῆν σοῦ. Ἀντὶ τοῦ ἠθέλησας ### ε 1302 Εὐεργής Εὐεργέος εὐεργοῦς. Εὐεργέος ἔκπεσε δίφρου. Καλῶς καὶ ἐπιμελῶς κατεσκευασμένου ### ε 1303 Εὐερκέος Ἀσφαλῆ περίβολον ἐχούσης. Εὐερκές. Καὶ ### ε 1304 εὐερκίας εὐπρεποῦς ἀσφαλείας καὶ περιφράξεως ### ε 1305 Εὐέρειος Ὁ ἔχων καλὸν ἔριον· καὶ ### ε 1306 Εὐεργεσία Ἐκ τοῦ εὐεργέτης εὐεργετία, ὡς ἱκετία· καὶ τροπῇ Ἰωνικῇ τοῦ τ εἰς ς ### ε 1307 Εὐεστώ Ἡ εὐετηρία καὶ εὐθηνία. Παρὰ τὸ ἔτος εὐετὼ, καὶ εὐεστὼ, πλεονασμῷ τοῦ ς. Ἢ παρὰ τὸ εὖ εἶναι· καὶ γὰρ ἡ εὐηπέλεια τὸ συνώνυμον εἴρηται. Ἐν δὲ τῷ Ῥητορικῷ εὗρον σημαίνουσαν τὴν λέξιν, εὐσθένειαν, παρὰ τὸ εὖ ἑστάναι ### ε 1308 Εὐετὴ δὲ, εὐθηνία, εὐνομία, εἰρήνη, τὸ καλῶς διοικεῖσθαι ### ε 1309 Εὐέκτης Ὁ πλούσιος· ἔστι δὲ ῥηματικὸν κατὰ σύνθεσιν, ἀπὸ τοῦ ἔχω, ἕκτης, ὡς ψάλλω, ψάλτης· τρώγω, τρώκτης· καὶ ἐν συνθέσει εὐέκτης ### ε 1310 Εὔειλος Ὁ εὐάερος τόπος· παρὰ τὸ εἴλη, ὃ σημαίνει τὴν θερμασίαν ### ε 1311 Εὔεικτον Εὐπειθὲς, ἢ καλῶς εἶκον. Ῥητορική ### ε 1312 Εὐηγενέων Τρώων εὐηγενέων. Ἢ τῶν εὐγενέων, πλεονασμῷ τοῦ η· ἢ τῶν εὖ ἀρχομένων, παρὰ τὸν ἡγὸν, ὃ σημαίνει τὸν ἡγεμόνα. Καὶ, Ἐξ εὐηγεσίης. Σημαίνει δὲ τὴν εὐδαιμονίαν· ἡγὸν γὰρ τὸν εὐδαίμονα λέγουσιν Ἴωνες. Δύναται δὲ καὶ ἐπὶ εὐαρχίας λαμβάνεσθαι, παρὰ τὸ ἡγεῖσθαι ### ε 1313 Εὐηπέλεια Ἡ εὐετηρία καὶ εὐθηνία, καὶ τὸ εὖ εἶναι, ὥς φησι Καλλίμαχος, Ἔν τ’ εὐωπελία, φέρε δ’ ἀγρόθι νόστιμα πάντα. Εἴρηται δὲ παρὰ τὸ πέλειν ὠπέλης· καὶ ἐν συνθέσει, εὐωπέλεια· καὶ τροπῇ, εὐηπέλεια, ἐναντίον τῷ κακηπέλεια ### ε 1314 Εὐήθης Λέγεται καὶ ὁ χρηστοήθης καὶ ὁ ἄνους καὶ βλάξ· καὶ ### ε 1315 εὔηθες τὸ ἁπλοῦν καὶ ἀπόνηρον· τάττεται καὶ ἐπὶ καλοῦ καὶ ἐπὶ κακοῦ ### ε 1316 Εὐήθεια μωρία, ἄνοια. Ὁ Θουκυδίδης ἐν τρίτῳ τὸ εὔηθες ἐπὶ τοῦ βελτίονος λαμβάνει· καὶ ὁ φιλόσοφος ### ε 1317 Εὐήρεια Ἡ εὐπείθεια καὶ εὐχέρεια· ἀπὸ τῆς εἰρεσίας καὶ τοῦ εὖ. Ὡς οὖν εὐήνιος ὁ εὐχερὴς καὶ εὐπειθὴς, ἀπὸ τῶν ἵππων τῶν εὐχερῶς χαλιναγωγουμένων, οὕτως εὐήρεια ἡ εὐπείθεια, παρὰ τὴν εἰρεσίαν ### ε 1318 Εὐῆρες Εὐάγωγον, ἐπιεικὲς, πρᾶον· ἀπὸ τῆς εἰρεσίας ### ε 1319 Εὐήνιον Εὐπειθὲς, καλῶς ἡνιοχούμενον· καὶ ### ε 1320 εὔηνος ὁ πρᾶος καὶ μέτριος, καὶ μὴ ταραχώδης· ἀπὸ μεταφορᾶς τῶν ἵππων. Καὶ ### ε 1321 εὐηνιώτατα τὰ εὖ ἔχοντα· ἀπὸ τῶν ἵππων, αἳ θέουσαι τὰ ἡνία ἄγουσιν ### ε 1322 Εὐηνέμους Εὐδιεινοὺς, καλοὺς, ἀχειμάστους. Ῥητορική ### ε 1323 Εὐήκεα φάσγανα Τὰ εὖ καὶ καλῶς ἠκονημένα· ἡ εὐθεῖα, τὸ εὔηκες· παρὰ τὸ ἥκω ἥκης καὶ εὐήκης ### ε 1324 Εὐήνορα χαλκόν Τὸν εὖ τοὺς ἄνδρας κοσμοῦντα ἐν τῷ καθοπλίζειν. Ἢ εὐένορον, δι’ οὗ ἐστι καλῶς ἐνοπτρίσασθαι, ἢ καλὸν ἐν τῷ ὁρᾶσθαι. Ἐπὶ δὲ τοῦ ἀνδρείου, ὁ εὖ τῇ ἠνορέῃ χρώμενος, τουτέστι τῇ ἀνδρείᾳ ### ε 1325 Εὐίλατος Παρὰ τὸ εὖ μόριον καὶ τὸ ἱλατός· τοῦτο παρὰ τὸ ἵλημι, τὸ συγχωρῶ· ὁ μέλλων, ἱλάσω, ἵλακα, ἵλαμαι, ἵλαται, ἱλατὸς, καὶ εὐίλατος ### ε 1326 εὔσιος Ὁ Διόνυσος· καὶ τὸ εἰς αὐτὸν ἐπίφθεγμα, Εὖσοι καὶ Εὖοἱ, κατὰ Λάκωνας· Δωρικῇ γὰρ διαλέκτῳ μεταγενεστέρᾳ κατ’ ἔνδειαν τοῦ ς φασὶ γεγενῆσθαι εὔϊος· καὶ Εὖοἱ καὶ Εὐάν. Ἔθος δὲ ἔχουσι Δωριέων τινές· ὡς γὰρ οἱ Ἀργεῖοι καὶ Λάκωνες καὶ Παμφύλιοι καὶ Ἐρετριεῖς καὶ Ὠρώπιοι, ἔνδειαν τοῦ ς ποιοῦντες, δασεῖαν χαράττουσι τοῖς ἐπιφερομένοις φωνήεσιν, ὡς ἐπὶ τοῦ ποιῆσαι ποἱῆαι· καὶ Βουσόα, Βούὁα· καὶ μουσικὰ, μωἱκά. Κέχρηται τούτῳ τῷ εἴδει τῆς δασείας καὶ Δέρκυλλος ### ε 1327 Εὐθηνία Παρὰ τὸ εὐθηνός· τοῦτο παρὰ τὸ εὖ μόριον, καὶ τὸ θύω, τὸ ὁρμῶ. Ἢ παρὰ τὸ θάλλω, θαλῶ, θαλία· καὶ κατὰ τροπὴν, θηνία καὶ εὐθηνία ### ε 1328 Εὐθήμονι Εὐθήμονι μέλπεν ἀοιδῇ. Εὐποιήτῳ. Ἐκ τοῦ θεῖναι, τὸ ποιῆσαι. Καὶ Πίνδαρος δι’ ὅλου θέσιν τὸ ποίημα λέγει ### ε 1329 Εὐθημοσύνη Τάξις. Παρὰ τὸ θῆμος, θημοσύνη, ὡς ἱπποσύνη, καὶ εὐθημοσύνη ### ε 1330 Εὔθικτον Εὐαφὲς, εὐψηλάφητον· παρὰ τὸ θίγω ### ε 1331 Εὐθεῖς Ἡ εὐθεῖα εὐθής. Παρὰ τὸ εὖ μόριον καὶ τὸ τίθημι θήσω θὴς, καὶ εὐθὴς, ὁ καλῶς διακείμενος πρὸς πάντας. Ἢ ἐκ τοῦ θέω, τὸ τρέχω, εὐθὴς, ὁ καλῶς τρέχων. Τὸ θηλυκὸν, ἡ εὐθής· τὸ οὐδέτερον, τὸ εὐθές ### ε 1332 Εὐθύτης Παρὰ τὸ τίθημι, θήσω, θὺς, καὶ εὐθύς ### ε 1333 εὐθὺ καὶ ὡς ὄνομα καὶ ὡς ἐπίρρημα εὑρίσκεται. Παρὰ τὸ εὖ καὶ τὸ θύω, τὸ ὁρμῶ· ὁ μέλλων, θύσω, θὺς, καὶ εὐθύς. Ἢ ἐκ τοῦ εὐθὴς, εὐθύς. Τὸ δὲ ### ε 1334 εὐθὺ σημαίνει τὸ καλῶς ὁρμῶ, τουτέστιν ὀρθῶς· καὶ τὸ παραχρῆμα καὶ τὸ ταχύ. Ἐκ τοῦ εὐθὺς γίνεται εὐθύνω ### ε 1335 Εὐθύωρον Εὐθύωρον τὴν ἀναχώρησιν ἐποιήσαντο. Εὐθυτάτην, σύντομον· παρὰ τὸ εὐθὺ καὶ τὸ ὥρα· οἷον αὐτῇ τῇ ὥρᾳ ### ε 1336 Εὐθυδικία Ὅταν εἰσάγηταί τις κριθησόμενος περὶ ὧν μηδέπω γνῶσις ἐγένετο δικαστηρίου, τοῦτο ### ε 1337 εὐθυδικία καλεῖται. Περὶ ὧν γὰρ κεκρίσθαι τὶς φησὶ, περὶ τούτων παραγράφεσθαι ἐφεῖται. Ῥητορική ### ε 1338 Εὐθύορον Τόπος ἐπ’ εὐθείας ἔχων τὸν ὅρον ### ε 1339 Εὔθυνοι Δικασταὶ, εὐθυνταί· οὓς ἡμεῖς ### γ 365 γιστὰς λέγομεν. Παρὰ τὸ εὐθύναι. Νόμων δωδεκάτῳ, Διὸ δεῖ πάντας τοὺς εὐθύνους θαυμαστῶς πᾶσαν ἀρετὴν μετεῖναι ### ε 1340 Εὐθύναι Ὄνομα ἀρχῆς παρὰ Ἀθηναίοις· δέκα δὲ τὸν ἀριθμὸν ἦσαν· παρ’ οἷς ἐδίδοσαν οἱ πρεσβεύσαντες, ἢ ἄρξαντες, ἢ διοικήσαντές τι τῶν δημοσίων, τὰς εὐθύνας. Καὶ πάλιν κυρίως εὐθύνη λέγεται, ἣν εἰσάγουσιν οἱ λογισταὶ πρὸς τοὺς δόξαντας μὴ ὀρθῶς ἄρξαι τῆς πόλεως, ἢ πρεσβεῦσαι κακῶς· καὶ τὰ δικαστήρια μὲν οἱ δικασταὶ κληροῦσι, κατηγορεῖ δὲ ὁ βουλόμενος, καὶ τοῖς δικασταῖς δὲ ἐφεῖται τιμᾶσθαι τοῖς ἁλοῦσιν ### ε 1341 Εὐκαμία Ἡσυχία, ἤτοι εὐφημία, Δωρικῶς Εἴρηται παρὰ τὸν κημὸν τὸν ἐν τῷ στόματι τῶν ἵππων ἐμβαλλόμενον, εὐκαμία ### ε 1342 Εὔκηλος Ὁ ἥσυχος. Παρὰ τὸ εἴκω, τὸ ὑποχωρῶ, ἕκηλος, καὶ πλεονασμῷ τοῦ υ· ἢ εἴκηλος, καὶ τροπῇ τοῦ ι, εὔκηλος. Ὁ γὰρ ὑποχωρῶν ἡσυχάζει ### ε 1343 Εὔκηλον Εὔσχιστον, εὔκαυστον. Ἐξανθρακώσας πυθμέν’ εὔκηλον δρυός. Οὕτως εἴρηται εἰς τὸ Ῥητορικόν ### ε 1344 Εὐκηλήτειρα Εἰς τὸ ἀλεξιάρη ### ε 1345 Εὔκλεια Ὡς εὐγενὴς εὐγένεια, οὕτως εὐκλεὴς εὐκλέεια, καὶ ἐνδέεια· καὶ κράσει, εὔκλεια καὶ ἔνδεια· φασὶ γὰρ ἐπιφερομένου φωνήεντος, καὶ οὐ συμφώνου. Ὅπου γὰρ φωνῆεν ἐστὶ, καὶ κρᾶσις· ὅπου δὲ σύμφωνον, συγκοπή. Ἡρωδιανὸς περὶ Παθῶν ### ε 1346 Εὐκλείας Δὸς δὲ πάλιν ἐπὶ νῆας ἐϋκλείας ἀφικέσθαι, Ἰλιάδος κ, ἀντὶ τοῦ εἰς τοὐπίσω εὐκλείας ἀφικέσθαι, ἀντὶ τοῦ εὐκλεεῖς καὶ ἐνδόξους ἡμᾶς ὑποστρέψαι. Ὁ εὐκλεής· καὶ ἡ αἰτιατικὴ τῶν πληθυντικῶν, τοὺς εὐκλεέας· καὶ κατὰ συναίρεσιν, εὐκλείας· ἢ ἀπὸ τοῦ εὐκλέας, ἐπενθέσει τοῦ ι ### ε 1347 Εὐκόμιστος Ἐπιμελείας εὖ τετυχηκώς· ΚΟ μιδὴ γὰρ, ἡ ἐπιμέλεια ### ε 1348 Εὐκολίνη Ἡ Ἑκάτη λέγεται παρὰ Καλλιμάχῳ, κατὰ ἀντίφρασιν, ἡ μὴ οὖσα εὔκολος ### ε 1349 Εὐκράς Ἀντὶ τοῦ εὔκρατος. Ῥητορική ### ε 1350 Εὐκρινής Συνήθως μὲν ὁ ἐξ ἀρρωστίας ἀναλαμβάνων καὶ ὑγιάνας, διὰ τὸ εὖ κεκρίσθαι· Ἀττικοὶ δὲ ἐπὶ τοῦ νεκροῦ τιθέασιν· ἴσως κατὰ ἀντίφρασιν. Σημαίνει δὲ καὶ τὸν εὐχερῆ ### ε 1351 Εὐκτά Εὐχῆς ἄξια. Ἐκ τοῦ εὔχω, ηὖχα, ηὖγμαι ηὖκται, εὐκτά ### ε 1352 Εὐκτήριον Παρὰ τὸ εὐχῆς εἶναι οἰκητήριον ### ε 1353 Εὔκτιτον Ἐκ τοῦ κτίζω. κατ’ ἔνδειαν τοῦ ς· εὔκτιστον γάρ. Ἢ ἐκ τοῦ κτίω· ἐξ οὗ καὶ πρωτόκτιστος· καὶ ἐϋκτίμενον πτολίεθρον ### ε 1354 Εὐλαβής Ὁ εὖ τῶν πραγμάτων ἐπιλαμβανόμενος, καὶ ὁ εὖ προσλαμβάνων τὸ μέλλον· οἷον, εὐλαβὴς μάχαιρα, καὶ εὐλαβὴς λίθος. Ὅθεν δυσχερὴς, ὁ δύσληπτος, ἀπὸ τῶν χειρῶν. Τινὲς δὲ τὸν δειλὸν καὶ δείλαιον. Γίνεται παρὰ τὸ λήβω, ἔλαβον, εὐλαβὴς, ὡς παρὰ τὸ πήσσω ἔπαγον παγὴς, καὶ πρωτοπαγής ### ε 1355 Εὐλαί Αἱ σκώληκες. Παρὰ τὸ εἰλῶ εἰλαὶ, αἱ εἰλούμεναι, καὶ εὐλαὶ, ὡς χαίνω, χαῦνος. Ἢ παρὰ τὸν αὐλὸν, ὃ σημαίνει τὸ ἐπίμηκες, αὐλαὶ καὶ εὐλαί. Τὰ εἰς ΛΗ λήγοντα θηλυκὰ διφθόγγῳ παραληγόμενα, εἰ μὴ ἔχει ἔννοιαν συνθέτου, ὡς τὸ δείλη, ὀξύνεται· τὸ μέντοι οὔλη βαρύνεται πρὸς ἀντιδιαστολὴν τοῦ οὐλὴ μονογενοῦς ### ε 1356 Εὐλογία Παρὰ τὸ εὐλογῶ· τοῦτο παρὰ τὸ εὖ καὶ τὸ λόγος· τὸ δὲ εὖ, παρὰ τὸ ἐῢς, ὃ σημαίνει τὸν ἀγαθόν· οὐδέτερον, τὸ ἐῢ, καὶ κράσει εὖ. Τὰ ἀπὸ τῶν εἰς ω περισπωμένων διὰ τοῦ ΙΑ γινόμενα θηλυκὰ διὰ τοῦ ι γράφεται· οἷον εὐδοκῶ, εὐδοκία· εὐλογῶ, εὐλογία· μαρτυρῶ, μαρτυρία ### ε 1357 Εὔληρα Οὐδετέρως, τὰ ἡνία, τοὺς ἱμάντας· ἔστι δὲ τῶν ἅπαξ εἰρημένων. Παρὰ τὸ εἰλῶ, εἴληρα, καὶ εὔληρα κατὰ τροπὴν, τὰ εἰλοῦντα καὶ συνέχοντα τὰ ὑποζύγια. Παρὰ δὲ Ἐπιχάρμῳ αὔληρα εἴρηται, παρὰ τὸν αὐλόν· ἵν’ ᾖ τὰ ἐπιμήκη ### ε 1358 Εὐληνής Παρὰ τὸ λῆνος οὐδετέρως. Τὰ δὲ ἀπὸ τῶν εἰς ΟΣ οὐδετέρων εἰς ΗΣ γινόμενα σύνθετα ὀνόματα τῷ η παραληγόμενα, εἰ μὴ ἔχει τὸ ν, βαρύνεται· ὅθεν τὸ εὐληνὴς ὀξύνεται ### ε 1359 Εὐμαρής Εὔκολος, εὐχερὴς, εὔληπτος, καὶ δῆλος. Παρὰ τὸ μαίρω, τὸ λάμπω, γίνεται μαρῶ μαρὴς, καὶ εὐμαρὴς, ὁ μὴ ὑπὸ σκότει κείμενος, ὁ λαμπρὸς, κατὰ μετάληψιν ### ε 1360 Εὐμαρίς εὐμαρίδος, εἶδος ὑποδήματος, διὰ τὸ εὐμαρῶς βαδίζειν τοὺς ὑποδεδεμένους. Εὐριπίδης, βαρβάροις ἐν εὐμαρίσιν ### ε 1361 Εὔμαιος Κύριον· ἀπὸ τῆς πρὸς τὸν δεσπότην εὐμενείας· καὶ Φιλοίτιος, ἀπὸ τῆς πρὸς αὐτὸν φιλίας· Ὀδυσσέως δοῦλος ### ε 1362 Εὐμενής Ὁ εὖ τισὶ κατὰ ψυχὴν διακείμενος· ὅπέρ ἐστι μένος· ἀντίκειται αὐτῷ τὸ δυσμενής ### ε 1363 Ἐϋμελίω Εὐμελίας, εὖ περὶ τὴν μελίαν ἠσκημένος, πολεμικός· ἢ καλῶς τῇ μελίᾳ χρώμενος· μελία δέ ἐστιν εἶδος δένδρου, ἐξ οὗ τὰ δόρατα ποιοῦσι τὰ πολεμικά. Ὁ εὐμελίας τοῦ εὐμελίου. Εἰς τὸ ### ε 1364 Εὐμολπίδαι Γένος Ἀθήνῃσιν, ἀπὸ Εὐμόλπου τοῦ Θρᾳκὸς, ὃς καὶ τὴν μύησιν εὗρεν. Ἢ ἀπὸ τοῦ Μουσαίου· ὃς ἦν ἀπὸ β πέμπτος ### ε 1365 Εὐνείκη ῥοδόπηχυς Ὄνομα Νηρηΐδος· οὐ παρὰ τὸ νίκη, ἀλλὰ παρὰ τὸ ἐνείκω, τὸ κομίζω, ὡς τὸ, μελιηδέα οἶνον ἐνείκω. Εὐνείκη οὖν, ἡ τὰ καλὰ κομίζουσα, ἢ ἡ ἀβαρὴς, ἣν οἷόντε καλῶς ἐνεγκεῖν ### ε 1366 Εὐνεῖδαι Γένος Ἀθήνῃσι μουσικόν· ἀπὸ Εὐνέως τοῦ Ἰάσονος καὶ Ὑψιπύλης. Γράφεται διὰ τῆς ΕΙ διφθόγγου, ὡς ἀπὸ τῶν εἰς ΕΥΣ ### ε 1367 Εὖνις Σημαίνει τὸν ἄνδρα καὶ τὴν γυναῖκα· ὁ εὖνις, καὶ ἡ εὖνις. Σημαίνει δὲ καὶ τὸν μεμονωμένον καὶ ἐστερημένον, ὡς τὸ, Ὅς μ’ υἱῶν πολλῶν τε καὶ ἐσθλῶν εὖνιν ἔθηκε. Παρὰ τὸ εἷς ἑνὸς γίνεται ἕνις καὶ εὖνις. Ὅτε δὲ σημαίνει τὸν ἄνδρα καὶ τὴν γυναῖκα, γίνεται παρὰ τὸ εὐνὴ, εὖνις ### ε 1368 Εὐναῖος Ἐγκεκρυμμένος. Σοφοκλῆς Δόλοψιν, Εὐναῖος εἴη δραπέτιν στέγην ἔχων ### ε 1369 Εὐνάς Ἐκ δ’ εὐνὰς ἔβαλον, Ἰλιάδος α. Τὰς ἀγκύρας νῦν λέγει, τὰ σίδηρα, παρὰ τὸ εὐνάζειν τὴν ναῦν χαλώμενα εἰς τὸ ὕδωρ, καὶ ποιεῖν ἵστασθαι τὴν ναῦν ἐν ἡσυχίᾳ, ὅπερ ἡμῖν ἐν τῇ εὐνῇ συμβαίνει· καὶ, Εὐναίας τ’ ἐβάλοντο, ὁμοίως ### ε 1370 Εὐνή Ἡ κοίτη. Παρὰ τὸ εὕδω εὐδίνη· καὶ συγκοπῇ, εὐνὴ, ἐφ’ ᾗ καθεύδομεν. Ἢ παρὰ τὸ νῶ, τὸ σωρεύω, καὶ τὸ εὖ, γίνεται εὐνὴ, οἱονεὶ τὰ καλῶς νενησμένα καὶ σεσωρευμένα στρώματα, παρὰ τὸ εὖ σεσωρεῦσθαι ταῦτα ἐν τῇ κοίτῃ. Ἡ δὲ λέξις παρὰ τῷ ποιητῇ τρία σημαίνει, τὴν κοίτην, ὡς ὅταν λέγῃ, Εὐνῇ ἐνὶ μαλακῇ· καὶ, φιλότητι καὶ εὐνῇ. Τὴν ἄγκυραν, ὡς τὸ, Ἐκ δ’ εὐνὰς ἔβαλον· καὶ, Ὕψι δ’ ἐπ’ εὐνάων ὁρμήσομεν, Ἰλιάδος ξ· καὶ τὴν διατριβὴν, ὡς τὸ, ὅθι φασὶ Τυφωέος ἔμμεναι εὐνάς ### ε 1371 Εὔνοστος Θεὸς ἐπιμύλιος, ἡ δοκοῦσα ἐφορᾶν τὸ μέτρον τῶν ἀλεύρων ### ε 1372 Εὐνοέστατον Δέον εὐνοώτατον. Ῥητέον ὅτι ἔθος ἐστὶν Ἰάδι διαλέκτῳ οὕτω τὰ τοιαῦτα ποιεῖν, ὥσπερ ἀφθονώτερον καὶ ἀφθονέστατον· τὰ γὰρ διὰ τοῦ ο συγκριτικὰ διὰ τοῦ ΕΣ προφέρουσιν· οἷον δικαιέστερος, ἀντὶ τοῦ δικαιότερος, καὶ τὰ τοιαῦτα. Πᾶν ὄνομα εἰς ΟΥΣ λῆγον τὸ παρακείμενον συγκριτικόν τε καὶ ὑπερθετικὸν προσθέσει τοῦ ΤΟΣ ἀποτελεῖ· οἷον ἁπλούστατος, εὐχρούστατος. Ζητεῖται δὲ, τί δήποτε εὔνους ἐστὶ τὸ ἁπλοῦν, καὶ τὸ συγκριτικὸν εὐνοώτερος, τὸ δὲ συνῃρημένον σχηματίζεται εὐνούστερος, καὶ οὐχὶ εὐνούτερος; Ῥητέον ὅτι ὅσα μὲν τῶν πρωτοτύπων βραχυκαταληκτεῖ, ταῦτα οὐκ ἔχει σύμφωνον ἐν τῷ συγκριτικῷ καὶ ὑπερθετικῷ· οἷον ταχὺς, ταχύτερος καὶ ταχύτατος· ὅσα δὲ μακροκαταληκτεῖ, ταῦτα μετὰ συμφώνου ἐν τοῖς συγκριτικοῖς ἐκφέρονται καὶ ὑπερθετικοῖς· οἷον εὐγενὴς, εὐγενέστερος, εὐγενέστατος· καὶ ἐπὶ τῶν ὁμοίων ὡσαύτως. Τὸ δὲ εὐνούστατος, ὅτε μὲν ἐστὶν ἀπὸ τοῦ εὔνοος, δεῖ εἶναι εὐνοώτερος· ὅτε δὲ ἀπὸ τοῦ εὔνους, εὐνούστερος. Ἰστέον ὅτι τὰ μετὰ συμφώνου γινόμενα ἐν τοῖς συγκριτικοῖς βραχύνεται κατὰ τὰ φωνήεντα, οἷον σωφρονέστερον, ὑγιέστερον. Τὸ οὖν εὐνούστερον, ἢ περισσὸν οἰητέον ἔχειν τὸ ς, ἢ ὀφείλει βραχύνεσθαι κατὰ τὴν τρίτην ἀπὸ τέλους. Ὥστε τὸ μὲν εὐνούστερος ἡμάρτηται, ὑγιῶς δὲ ἔχει τὸ εὐνοώτερος. Φιλόξενος ### ε 1373 Εὐνοῦχος Σπάδων, τομίας· ἀπὸ τοῦ τὴν εὐνὴν ἔχειν καὶ ἐπιμελεῖσθαι καὶ φυλάσσειν. Τινὲς δέ φασι παρὰ τὸ εὖ τοῦ νοῦ ἔχειν καὶ ἀπηλλάχθαι τῶν ἀφροδισίων· οἱ γὰρ ἀρχαῖοι τὰ ἀφροδίσια ἀνόητα ἐκάλουν, ὡς παρὰ Ἀριστοφάνῃ, Ὕπνου τε ἀπέχεσθαι καὶ τῶν ἀνοήτων πάντων ### ε 1374 Εὐξαντίδος Γενεῆς Εὐξαντίδος. Εὐξάντιος· τὸ πατρωνυμικὸν, Εὐξαντιάδης, τὸ θηλυκὸν, Εὐξαντιὰς Εὐξαντιάδος. Ἆρον τὸ ἄλφα, καὶ γίνεται Εὐξαντὶς Εὐξαντίδος. Ἡρωδιανὸς περὶ Παθῶν ### ε 1375 Εὔξεινος Ὁ πόντος. Οὗτος τὸ πρῶτον ἄξεινος ἐκαλεῖτο διὰ τὸ ὑπὸ λῃστῶν οἰκεῖσθαι, καὶ μηδένα ἐκεῖ παραβάλλειν τῶν ξένων. Εὔξεινος δὲ ἐκλήθη νῦν κατὰ ἀντίφρασιν· ὅτι Ἡρακλῆς ἐκβαλὼν ἐκεῖθεν τοὺς λῃστὰς, φιλοξένους κατῴκισεν ### ε 1376 Εὔξοον Ἐΰξου δουρὸς ἀκωκή. Ἀπὸ τοῦ ἐΰξοος ἐΰξους, ὡς εὔνοος εὔνους· καὶ ἐΰξου καὶ εὔνου. Ἐκ τοῦ ξέω, μετὰ τοῦ ΕΥ, ἐΰξοος· ἐΰξοον, τὸ καλῶς ἐξεσμένον καὶ κατεσκευασμένον. Διατί ἀναβιβάζει τὸν τόνον; Τὰ εἰς ΟΣ ὀνόματα ἔχοντα τὸ εὖ μόριον κατ’ ἀρχὴν, ἅπαντα προπαροξύνονται, χωρὶς τῶν παρὰ τὸ ἔργον συγκειμένων, ὡς τὸ εὐεργὸς γυνή ### ε 1377 Εὐπαλές Ῥᾴδιον καὶ εὐχερές· ἀπὸ μεταφορᾶς τῶν παλαιόντων, καὶ εὐχερῶς ὑπεικόντων τοῖς ἀνταγωνισταῖς. Τὸ γοῦν δυσχερὲς ### δ 651 δυσπαλὲς ἔλεγον. Ἢ εὐπαλὲς, τὸ εὐμεταχείριστον, ἀπὸ τῆς παλάμης· ἢ ἀπὸ τῆς τῶν δοράτων πάλσεως. Καὶ γὰρ εὐλαβὲς φαμὲν ἀπὸ τῶν ῥᾳδίως λαβόντων ### ε 1378 Εὐπαλέας Εὐχερεῖς· ἀπὸ μεταφορᾶς τῶν εὐπαλαίστων ἀνδρῶν· τούτοις γὰρ εὐχερεῖς δοκοῦσιν οἱ ἀγῶνες ### ε 1379 Εὐπατέρεια Εὐγενὴς, καλὸν πατέρα ἔχουσα ### ε 1380 Εὐπινής Εὐειδής· πίνος γὰρ τὸ εἶδος ### ε 1381 Εὐπυρίδαι Δῆμος Ἀθηναίων· ὅτι ἐν Ἀθήναις πρῶτον τὸ πῦρ εὑρῆσθαι φασὶ, κατὰ τὸν δῆμον τοῦτον τῆς ἐκλάμψεως αὐτοῦ γενομένης ### ε 1382 Εὔπρυμνοι Καλὰς πρύμνας ἔχουσαι ### π 41 πρύμνα γὰρ τὰ ὄπισθεν μέρη τῶν νεῶν ### ε 1383 Ἐϋπλίσσοντο Καλῶς ἐβάδιζον καὶ διέβαινον ### π 42 πλίσσεσθαι γὰρ τὸ βάδην διαβαίνειν· καὶ ### π 43 πλίγμα τὸ διάστημα τῶν ποδῶν. Σοφοκλῆς Τριπτολέμῳ, Δράκοντα δ’ αἶρον ἀμφιπλὶξ εἰληφότε. Περιβάδην. Ἀριστοφάνης ### ε 1384 Εὐράξ Ἐκ πλαγίου· Στῆ δ’ εὐρὰξ σὺν δουρὶ λαθών. Ἀντὶ τοῦ εἰς πλάγιον. Παρὰ τὸ εὖρος, ὡς μόνος μοῦνος καὶ μουνάξ. Ἢ παρὰ τὸ πλευρὸν, πλευράξ· καὶ ἀφαιρέσει, εὐράξ· ἀφ’ οὗ καὶ εὖρος, οἱονεὶ πλευρὸς ὤν. Ἐκ δὲ τούτου καὶ πλάτος εἴρηται τὸ πλάγιον, ὡς πρὸς τὸ ὀρθὸν μῆκος ### ε 1385 Εὐράχαντες Ἥκοντες· ῥαχίας γὰρ ἐκάλουν τοὺς τραχεῖς καὶ παρήκοντας τόπους ### ε 1386 Εὔριζος Παρὰ τὸ εὖ καὶ τὸ ῥίζα γίνεται ὄνομα ὁ εὔριζος, ἡ εὔριζος, τὸ εὔριζον ### ε 1387 Εὔριπος Παρὰ τὸ ῥιπίζω, οἱονεὶ ὁ εὐχερῶς ῥιπιζόμενος· ἢ παρὰ τὸ εὐρὺ, κατὰ ἀντίφρασιν, ὁ μὴ ὢν πλατύς· πέλαγος γάρ ἐστι στενὸν ὁ Εὔριπος μεταξὺ τῆς Εὐβοίας· ὅπερ ἑπτάκις καθ’ ἡμέραν ἐναλλάττει τὴν ἰδίαν κίνησιν, καὶ πάντως ἐναντίως τῇ κινήσει τοῦ ἀνέμου κινεῖται. Ἐκεῖσε δὲ ἐτελεύτησεν ὁ Ἀριστοτέλης ὀλιγοψυχήσας, μὴ εὑρηκὼς τὴν αἰτίαν τῆς τοιαύτης κινήσεως ### ε 1388 Εὐριπίδης Ἀπὸ τοῦ Εὐρίπου. Καὶ γὰρ ἐν Εὐρίπῳ φασὶ γεννηθῆναι αὐτόν. Εὔριπος Εὐριπίδης ### ε 1389 Εὔρις κύων Τὰ εἰς ΙΝ δικατάληκτα ἁπλᾶ ὀξύνονται, ῥὶν καὶ ῥίς· εἰ δὲ σύνθετα, παροξύνονται· οἷον εὔριν, καμπυλόριν ### σ 31 σκυλάκων. Ἀπὸ τῆς ῥινὸς, ἤτοι τῶν τὴν ὄσφρησιν ἐχόντων ὀξυτάτην· κυρίως διὰ τὸ ταῖς ῥισὶν ἰχνοποιεῖν τὰ θηρία· διὸ καὶ παρατηροῦσιν οἱ κυνηγοὶ πρὸ ἡμέρας ἐξάγειν τοὺς κύνας, ἵνα, πρὶν ἥλιον ἀνατεῖλαι, εὐχερῶς ἰχνηλατῶσι ταῖς ῥισί. Καὶ Ξενοφῶν ἐν τῷ Κυνηγετικῷ κελεύει κύνας ἐκλέγεσθαι εὔρινας, ἵνα ὀσφραίνωνται τοὺς λαγωούς. Καὶ Νίκανδρος, Ἄρτεμις εὐρίνων ἐσμὸν ἄγει. Ἀπολλώνιος ### ε 1390 εὔπλοος εὐπλόου· καὶ εὔπλους εὔπλου. Τὰ σύνθετα γὰρ τὴν τῶν ἁπλῶν φυλάσσει κλίσιν. Δεῖ προσθεῖναι, φυλαττομένου τοῦ αὐτοῦ γένους· διὰ τὸ πόλις πόλεως θηλυκόν· εὔπολις δὲ εὐπόλιδος, ἀρσενικόν. Φυλαττομένης δὲ τῆς αὐτῆς καταλήξεως, διὰ τὸ τύχη τύχης, εὐτυχὴς, εὐτυχοῦς δέ ### ε 1391 Εὐπατρίδαι ἐκαλοῦντο οἱ αὐτὸ τὸ ἄστυ οἰκοῦντες, καὶ μετέχοντες βασιλικοῦ γένους, τὴν τῶν ἱερῶν ἐπιμέλειαν ποιούμενοι ### γ 366 γεωργοὶ δὲ, οἱ τῆς ἄλλης χώρας οἰκήτορες ### ε 1392 ἐπιγεώμοροι δὲ, τὸ τεχνικὸν ἔθνος ### ε 1393 Ἐΰρρηνός τε καὶ εὔβοτος Ὁ καλλιπρόβατος. Ἐκ τοῦ ῥὴν ῥηνὸς, ἐΰρρηνος, πλεονασμῷ τοῦ ρ ### π 44 πολύρρινος δὲ, ὁ πολύδερμος· καὶ, Πολύρρινον νώμα σάκαιον ἔγχος. Τὸ ἐκ πολλῶν βυρσῶν κατεσκευασμένον ### ε 1394 ἐυρείτης ἄνεμος, παρὰ τὸ εὐρὺ καὶ σφοδρὸν τῆς πνοῆς· ἢ ὁ ἀπὸ τῆς ἕω ῥέων· ἀνατολικὸς γάρ. Παρὰ τὸ ῥέω ῥεΐτης, καὶ ῥείτης κατὰ συναίρεσιν· ἐξ οὗ εὐρείτης καὶ βαθυρείτης ### ε 1395 Εὐρρεῖος ποταμοῦ Τοῦ καλῶς ῥέοντος. Παρὰ τὸ ῥέω γίνεται ῥεεύς· καὶ εὐρρεεὺς εὐρρεέος· καὶ κράσει τῶν δύο ΕΕ εἰς τὴν ΕΙ δίφθογγον, ἐϋρρεῖος ### ε 1396 Εὖρος Ἀπηλιώτης ἄνεμος· καὶ τὸ πλάτος, καὶ ὁ ῥοῦς τοῦ πυρός. Ὁ ἄνεμος, Ὡς δ’ εὖρός τε νότος τε. Παρὰ τὸ εὖρος, τὸ πλάτος, ἵν’ ᾖ ὁ πλατὺς καὶ ἐπίπλατος πνέων. Ἢ εὖρός τις ὤν· ἐπεὶ ἱδρωτοποιὸς διὰ θερμότητα. Ἢ ὁ ἀπὸ τῆς ἕω ῥέων, ἀνατολικός· ὁ γὰρ ἐναντίος αὐτῷ δυτικός· ζέφυρος δὲ, ὁ ἐκ τοῦ ζόφου ῥέων. Ἢ παρὰ τὴν αὖραν, τὴν πνοήν ### ε 1397 Εὖρος οὐδετέρως, τὸ σημαντικὸν τοῦ πλάτους· δι’ οὗ ἐστιν εὖ ῥεῖν καὶ φέρεσθαι. Ἢ παρὰ τὸ ἕω, τὸ πορευόμενον εἰς πλάτος ### ε 1398 Εὐρύς Ὁ πλατὺς, παρώνυμον· παρὰ τὸ εὖρος εὐρὺς, ὡς θράσος, θρασύς· κότος, κοτύς· ἵππος, ἱππύς. Καὶ ### ε 1399 εὐρὺ τὸ πλατύ· παρὰ τὸ εὕδω, οὗ ἐστι κοιμηθῆναι· πλάτους γὰρ χρῄζει, διὰ τὸ περιστρέφεσθαι, ὁ κοιμώμενος. Ἢ παρὰ τὸ εὖ μόριον, καὶ τὸ ῥούω, τὸ ὁρμῶ ### α 2441 ἀγυιαὶ γὰρ τὰ ἄμφοδα ### ε 1400 Εὐρυοδεία Παροξυτόνως, ἡ μεγάλη. Ἀπὸ χθονὸς εὐρυοδείης. Μέγα τὸ ἕδος ἐχούσης, ὅ ἐστιν ἕδρασμα. Ἔστι δὲ ἐπίθετον τῆς γῆς ### ε 1401 Εὐρυκόωσα Ἡ μέγα χάσμα ἔχουσα· παρὰ τὸ εὐρὺ καὶ τὸ κόον· ἡ μεγάλη καὶ πλατεῖα ### κ 32 κόον γὰρ λέγουσι τὸ μέγα οἱ Λάκωνες. Εὐφορίων, Ὅσσους εὐρυκόωσα Τυφάονι κύσσατο Κητώ ### ε 1402 Εὐρυνόμη Ἡ θεὰ ἡ τῶν Χαρίτων μήτηρ· παρὰ τὸ εὐρέως καὶ μεγάλως νέμειν αὐτὴν καὶ διδόναι· διὰ τοῦτο γὰρ καὶ θυγατέρα Ὠκεανοῦ καὶ μητέρα Χαρίτων φασίν ### ε 1403 Εὐρύπυλος Ὄνομα κύριον· ἀπὸ τοῦ εὐρὺς καὶ τοῦ πύλη. Τὰ δὲ εἰς ΥΣ ὀξύτονα συντιθέμενα ἀποβάλλει τὸ ς· οἷον, ὠκὺς, ὠκύμορος· ταχὺς, ταχυθάνατος. Σεσημείωται τὸ Πολύμνια, ἀπὸ τοῦ Πολυΰμνια, ἀποβάλλον τὸ υ. Καὶ τὰ εἰς η λήγοντα θηλυκὰ ἐν τῇ συνθέσει ἢ φυλάττει τὸ τέλος, ὡς Ἀνδρομάχη· ἢ τρέπει εἰς ΟΣ, ὡς φωνὴ, εὔφωνος· ἢ εἰς ΟΝ, ὡς τρίπυλον· ἢ προσλαμβάνει τὸ ς, ὡς μισογύνης ### ε 1404 Εὐρύαλος Ἰστέον ὅτι αἱ συνθέσεις πολλάκις φυλάσσουσι τὸ πνεῦμα τῶν ἁπλῶν· οἷον, ἵστημι, ἐφίστημι· Ῥωμαῖος, φιλορωμαῖος. Πρόσκειται, “πολλάκις·” διὰ τὸ εὐρύαλος· τοῦτο γὰρ, ὅτε μέν ἐστιν ἐπιθετικὸν, καὶ σημαίνει τὸν πλατυθάλασσον τόπον, δασύνεται κατὰ τὴν δευτέραν ἀπὸ τέλους συλλαβὴν τῶν ἁπλῶν· ὅτε δέ ἐστι κύριον, ψιλοῦται. Ζήτει εἰς τὸ ### ε 1405 Εὐρυτίων Ὄνομα κύριον. Παρὰ τὸ εὐρὺς Εὔρυτος Εὐρυτίων· ἵν’ ᾖ ὁ μέγας· ὡς αἰπὺς, Αἰπύτης ### ε 1406 Εὐρύοψ Ὁ μεγαλόφωνος. Εὐρύοπα Κρονίδην. Ψιλοῦται. Ἤτοι μεγαλόφθαλμον, παρὰ τοὺς ὦπας· ἢ μεγαλόφωνον, παρὰ τὴν ὄπα, ὅ ἐστι φωνήν. Εἰ μὲν μεγαλόφθαλμον, τὸν μεγάλως τὰ πάντα ἐφορῶντα, διὰ τὸ προνοητικόν· εἰ δὲ μεγαλόφωνον, τῷ βροντοποιὸν εἶναι τὸν θεὸν τοῦτον, ὡς ἐριβρεμέτην ### ε 1407 Εὐρύοπα ζεύς Ὡς Ἑρμείας ἀκάκητα. Ζήτει εἰς τὸ ### ε 1408 Εὐρυσθενές Ὦ μεγάλην δύναμιν ἔχων, μεγαλοσθενές ### ε 1409 Εὐρυφυές Ὄνομα παρὰ τὸ εὐρὺ καὶ τὸ φύω· ἐξ οὗ φυὰ τὸ φυτόν ### ε 1410 Εὐρυμίδης Ὁ ποιητὴς, Τήλεμος. Παρὰ τὸ εὖρος Εὔρυμος, ὡς σκόλος, σκόλυμος· καὶ πατρωνυμικὸν, Εὐρυμίδης ### ε 1411 Εὐρυάδης Εἷς τῶν μνηστήρων. Παρὰ τὸ εὐρὺς πατρωνυμικῷ τύπῳ, Εὐρυάδης ### ε 1412 Εὐρυπῴδης Ἔστιν Εὐρύπων Εὐρύποντος Εὐρυποντίδης· καὶ κατὰ συγκοπὴν, Εὐρυποΐδης· καὶ κατὰ συναίρεσιν τοῦ ο καὶ ι, καὶ ἐκτάσει πάλιν τοῦ ο εἰς ω, Εὐρυπῴδης. Ἢ καὶ τὰ εἰς ΔΗΣ πατρωνυμικὰ πρὸ τοῦ δ, ἢ τὸ ι ἔχει, ἢ τὸ α· οἷον Πηλείδης, Ἀλκιβιάδης· οὕτως οὖν καὶ Εὐρυπῴδης τῷ ι παραλήγεται. Λέγει δὲ ὁ Ὦρος, ὅτι εἰσὶ τινὰ δύο ἀντιπεπονθότως ἔχοντα. Ἔστι γὰρ Λεὼς καὶ Εὐρύπων. Καὶ τὸ μὲν Λεὼς εἰς ς λῆγον ἐποίησε τὸ Λεῶνις φυλὴ, ὡς ἵνα εἰς ΩΝ ἔληγεν, ὥσπερ Θέων, Θεῶνις. Τὸ δὲ Εὐρύπων ὤφειλεν εἶναι Εὐρυποντίδης, ὥσπερ Λέων Λεοντίδης· καὶ ἐγένετο Εὐρυπῴδης, ὡς ἵνα εἰς ΩΣ ἔληγεν, ὡς Μίνως Μίνω, Μινῴδης· ἥρως ἥρω, ἡρῴδης ### ε 1413 Εὕρω Δύναται καὶ βαρύνεσθαι, ὡς ἱππεύω καὶ βασιλεύω· τὰ γὰρ τῇ ΕΥ διφθόγγῳ παραληγόμενα πάντα βαρύνονται. Ἐν δὲ τῷ δευτέρῳ ἀορίστῳ, οὐ τῷ λόγῳ τῆς παραληγούσης ἔμεινεν ἡ μακρὰ, ἀλλὰ τῷ λόγῳ τῆς ἀρχούσης ἐφυλάχθη ἡ ΕΥ δίφθογγος. Δύναται δὲ καὶ περισπᾶσθαι· ἐξ οὗ εὑρῶ, εὑρήσω, εὑρήκαμεν ### ε 1414 Εὗρεν Ῥῆμα ἀόριστος δεύτερος· ὁ γὰρ ἐνεστὼς οὐκ ἔστι ῥητός· ἀλλ’ ἐξ ὑπομνήσεως τοῦ μέλλοντος καὶ τοῦ παρακειμένου λέγεται καὶ ὁ ἐνεστώς· ὡς οὐδὲ τοῦ ἔω, τὸ ὑπάρχω, ἐστὶν ὁ ἐνεστὼς ῥητὸς, ἀλλ’ ἐξ ὑπομνήσεως τοῦ ἦον δευτέρου ἀορίστου ἐνεργητικοῦ, καὶ τοῦ ἔω ὑποτακτικοῦ· ὄφρα μὴ οἶος Ἀργείων ἀγέραστος ἔω. Οὕτως ἐστὶ καὶ τὸ ὑπόλοιπον ### ε 1415 Εὑρέμεν Εὗρον· τὸ ἀπαρέμφατον, εὑρεῖν· καὶ οἱ Ἴωνες καὶ οἱ ποιηταὶ διαιροῦσιν εἰς ΕΜΕΝ ### ε 1416 Εὐρώπη Ἀπὸ μητρὸς Μίνωος καὶ Ῥαδαμάνθυος καὶ Σαρπηδόνος. Λυκόφρων ### ε 1417 Εὐρώπεια Τὰ διὰ τοῦ ΕΙΑ θηλυκὰ, ἐπὶ τοῦ αὐτοῦ σημαινομένου ὄντα, διὰ τῆς ΕΙ διφθόγγου γράφεται· Πλειστοδόκη, Πλειστοδόκεια. Καὶ Εὐρωπαῖος· καὶ οὐδετέρως, τὰ Εὐρωπαῖα· καὶ θηλυκὸν, Εὐρωπίς. Ἀπὸ τοῦ Εὔρωπος ἡ Εὐρώπη. Ἔστι καὶ Εὔρωπος πόλις Μακεδονίας· τὸ ἐθνικὸν, Εὐρωπαῖος· ὡς ἤπειρος ἠπειραῖος, νῆσος νησαῖος. Ἔστι καὶ ἄλλη Καρίας. Τὸ ἐθνικὸν ταύτης, Εὐρώπιος, ὡς Ὠρώπιος ### ε 1418 Εὐρώς Ἡ τοῖς σκεύεσιν ἐπιχεομένη ἐκ τῆς ὑγρότητος ἢ νοτίας λευκή τις ἐπίχυσις, τουτέστιν ὑγρότης σεσηπυῖα. Θεόκριτος, Χἀ σύριγξ εὐρῶτι παλύνεται. Κλίνεται εὐρὼς, εὐρῶτος· καὶ ῥῆμα, εὐρωτιῶ. Ἐκ τοῦ αὖρα, ἡ νοτὶς, γίνεται αὐρώς· καὶ τροπῇ τοῦ α εἰς ε, εὐρὼς, ὡς βάθος, βένθος· καὶ πάθος, πένθος. Ἢ παρὰ τὸ εὖρος, τὸ πλάτος, ὁ ἐπιπλατυνόμενος τοῖς σκεύεσιν ### ε 1419 Εὐρώεντα Πλατέα, ἀναπεπταμένα· ἢ σκο τεινά. Παρὰ τὸν εὐρῶτα γίνεται εὐρωτόεντα· καὶ συγκοπῇ, εὐρώεντα. Ἢ παρὰ τὸ εὖρος εὐρόεντα· καὶ ἐκτάσει, εὐρώεντα ### ε 1420 Ἐΰς Ὁ ἀγαθός. Ὡς παρὰ τὸ ἥδω ἡδὺς, καὶ βρίθω βριθὺς, οὕτω καὶ παρὰ τὸ ἔω, τὸ ὑπάρχω, ἐΰς· τὸ γὰρ ἀγαθὸν βέβαιον καὶ ἑδραῖον ὑπάρχει. Ἣ παρὰ τὸ ἑῶ, τὸ εὐφραίνομαι καὶ ἥδομαι· οἷον, ἐπεί με πρῶτον ἔασας. Ἀντὶ τοῦ ἥδυνας. Ὁ δὲ Ἡρωδιανὸς λέγει ὅτι παρὰ τὸ ἐῶ γίνεται ἐὸς, ὁ ἀγαθός· τὸ θηλυκὸν, ἐή· καὶ ἐκ τοῦ ἐὸς, ἐΰς ### ε 1421 Εὐσέλμους Καλὰ σανιδώματα ἐχούσας ### σ 32 σέλ ματα γὰρ αἱ τῶν ἐρεσσόντων καθέδραι. Γίνεται παρὰ τὸ ἕω, τὸ κάθημαι, ἕημι, ἕεμαι, ἕμα· πλεονασμῷ τοῦ λ, ἕλμα· καὶ προσθέσει τοῦ ς, σέλμα· ἐξ οὗ καὶ σέλλα, καὶ σελλίον· καὶ παρὰ τὸ εὖ ### ε 1422 Ἐϋσέλμοιο νηός Τῆς εὐκαθέδρου. Ὥσπερ ἐκ τοῦ ἔρεισμα γίνεται κατὰ συγκοπὴν ἕρμα, οὕτως ἔστι καὶ σελλίς· ἡ γενικὴ σελλίδος· ἐξ αὐτοῦ ῥῆμα σελίζω· καὶ παράγωγον ὄνομα, σέλισμα· καὶ συγκοπῇ, σέλμα. Καὶ μετὰ τοῦ εὖ, εὔσελμος, τροπῇ τοῦ α εἰς ΟΣ, ὡς σχῆμα, εὔσχημος· καὶ διαλύσει, ἐΰσελμος ### ε 1423 Εὐσχήμων Ὁ κόσμιος καὶ πειθόμενος τοῖς νόμοις παρὰ τοῖς ῥήτορσιν, οὐχ ὁ πλούσιος καὶ πολλὰ κεκτημένος ### ε 1424 Εὔσκαρθμοι Εὐσκάριστοι, ὅ ἐστιν εὐκίνητοι, ταχεῖς. Παρὰ τὸ σκαίρω σκαρμὸς, καὶ σκαρθμὸς πλεονασμῷ τοῦ θ. Λέγεται δὲ κατὰ διάλεκτον ὁ πούς ### σ 33 Σκαλμοὶ δὲ τὰ ξύλα, ὧν ἐκδέονται αἱ κῶπαι πρὸς τὴν εἰρεσίαν ### ε 1425 Εὐσύμβολος Ἀντὶ τοῦ ῥᾳδίως καὶ εὖ συμβάλλων. Ἀντιφῶν ἐν τῷ Πολιτικῷ ### ε 1426 Εὔστρα Βόθρος ἐν ᾧ τοὺς σῦς εὔουσι· καὶ ὁ στάχυς, ὅταν μήπω πέπειρος ἀποφλογισθῇ ### ε 1427 Εὔστραι βόθυνοι ἐν οἷς οἱ χοῖροι, ἤγουν οἱ σῦς, εὔονται, καὶ καίεται ἱερεῖα ### ε 1428 Εὖσαι τὸ χοιρίδιον Οὕτω λέγουσιν, ἁμαρτάνουσι δέ. Δεῖ γὰρ θῦσαι λέγειν· καὶ παρ’ Ὁμήρῳ δὲ κακῶς γράφεται, σιάλους τ’ εὔοντας ἐν αὐλῇ ### ε 1429 Εὔστιπτον Εὖ πεπλυμένον καὶ πεπατημένον· ἐκ τοῦ στείβω, τὸ πατῶ· οἷον, Ἔνθ’ αὖ Τυνδαρίδης μὲν ἐΰστιπτον θέτο φᾶρος ### ε 1430 Εὖτ’ ἂν πολλοὶ ὑφ’ ἕκτορος ἀνδροφόνοιο θνήσκοντες πίπτωσιν Ἰλιάδος α· ἀντὶ τοῦ ὁπόταν. Δύο μέρη λόγου· εὖτε, ἐπίρρημα χρόνου δηλωτικὸν, Καὶ ὁ μὲν Ἀπολλώνιος λέγει, ὅτι ἐκ τοῦ ὅτε γίνεται πλεονασμῷ τοῦ υ, οὔτε, καὶ μεταθέσει τοῦ ο εἰς ε, εὖτε· ὁ δὲ Ἡρωδιανὸς, ὅτι ἐκ τοῦ ὅτε, πλεονασμῷ τοῦ ε, καὶ κράσει Δωρικῇ τοῦ ΕΟ εἰς τὴν ΕΥ, γίνεται εὖτε. Εὖτ’ ὄρεος κορυφῇσιν. Ἀντὶ τοῦ καθάπερ, ὃν τρόπον. Δεῖ γινώσκειν, ὅτι τὸ εὖτε οὐκ ἔστι χρονικὸν, ἀλλ’ ὁμοιωματικὸν, ἰσο δυναμοῦν τῷ Ἠΰτε. Ἀρίσταρχος μέντοι διὰ τοῦ ε, εὖτε, ὡς καὶ ἑτέρωθί που λέγει, Τῷ δ’ εὖτε πτερὰ γίνετ’. Ἀντὶ τοῦ, ὡς πτερὰ ἐγένετο τὰ ὅπλα τῷ Ἀχιλλεῖ, Ἰλιάδος τ. Εἰσὶ δὲ οἳ καὶ ἑτέρως ἀκούουσι τὸ εὖτε, ἀντὶ τοῦ ὅτε, καθὰ καὶ ἐν ἄλλοις· οἷον, Εὖτε γὰρ ἠέλιος φαέθων· καὶ, Εὖτ’ ἀστὴρ ὑπερέσχεν. Λαμβάνεται δὲ ὑπὸ μίαν παραγραφὴν τὸ ὅλον, Εὖτ’ ὄρεος κορυφῇσιν ### ε 1431 Εὖτε Δύο σημαίνει· ἐπίρρημα παραβολῆς, ὡς τὸ, Εὖτ’ ὄρεος κορυφῇσι. Καὶ χρόνου δηλωτικόν ### ε 1432 Εὐτείχεον Τὴν καλῶς τετειχισμένην ὑπὸ Ἀπόλλωνος καὶ Ποσειδῶνος. Τὰ εἰς ΟΣ ἀπὸ οὐδετέρων συντιθέμενα ἀπὸ εὐθείας συντίθεται· οἷον, ξίφος, ἄξιφος· ῥῖγος, δύσριγος· πλὴν τοῦ εὐτείχεος, ἀπὸ γενικῆς συντιθεμένου. Ὤφειλε γὰρ ἡ σύνθεσις ἀπὸ εὐθείας εἶναι· ἐγένετο δὲ ἀπὸ γενικῆς, διὰ τὸν κανόνα. Γίνεται ἐκ τοῦ, τὸ τεῖχος τοῦ τείχεος, καὶ μετὰ τοῦ εὖ μορίου, εὐτείχεος ### ε 1433 Εὔτυκτον Κυνέην εὔτυκτον, καλῶς κατεσκευασμένην. Ἐκ τοῦ τεύχω τέτευχα, τέτευγμαι τέτευκται· καὶ ἀποβολῇ τοῦ ε, τέτυκται· Ὄνομα ῥηματικὸν, τυκτὸς, καὶ εὔτυκτος. Ὁ κανών· τὰ εἰς ΟΣ σύνθετα κοινά εἰσι τῷ γένει, καὶ ὁμοφωνεῖ τὰ θηλυκὰ τοῖς ἀρσενικοῖς ### ε 1434 Εὐτρήσιος Παρὰ τὸ τετρῆσθαι τὸν Αὐτόλυκον, ὁ Εὔπολις σκώπτει ### ε 1435 Εὔτρησις δὲ πόλις Ἀρκαδική ### ε 1436 Εὐτραφής Παρὰ τὸ εὖ καὶ τὸ τρέφω, τραφὴς, καὶ εὐτραφὴς εὐτραφέος ### ε 1437 Εὐτελής Ἐκ τοῦ τέλος; ὃ σημαίνει τὴν δαπάνην. Εὐτελεῖς λέγουσι τοὺς μὴ ἐπὶ πολὺ χαίροντας ταῖς δαπάναις ### ε 1438 Εὐτράπελος Ὁ κοῦφος καὶ μωρὸς καὶ ἀπαίδευτος. Ὥσπερ γὰρ παρὰ τὸ εἴκω, τὸ ὁμοιῶ, γίνεται εἴκελος, οὕτως καὶ ἀπὸ τοῦ τρέπω, οὗ ὁ δεύτερος ἀόριστος ἔτραπον, γίνεται τράπελος καὶ εὐτράπελος. Ἢ ἀπὸ τοῦ στρέφω εὔστρεπτος, εὐστράπελος, καὶ εὐτράπελος· καὶ εὐτραπελῶ, ῥῆμα· ἐξ οὗ ### ε 1439 εὐτρα πελία ἡ μωρολογία, κουφότης, ἀπαιδευσία. Παρὰ τὸ εὖ τρέπεσθαι τὸν λόγον εἴρηται ### ε 1440 Εὐφραδέως Πεφρασμένως καὶ συνετῶς, παρὰ τὴν φράδην· ἢ εὐπρεπῶς καὶ κοσμίως, ἀπὸ τοῦ φράζειν συνεχῶς. Ὁ δεύτερος ἀόριστος, ἔφραδον· φράδης, καὶ εὐφραδής ### ε 1441 Εὐφυΐα Ὤφειλε διὰ διφθόγγου, ὡς γίνεται ἀπὸ τῶν εἰς ΗΣ, ὡς εὐσεβὴς, εὐσέβεια· ἀλλὰ τὰ παρὰ τὸ φύω καὶ δυσώδης σύνθετα διὰ τοῦ ι γράφεται· οἷον εὐωδία, δυσωδία· ἀφυΐα, καὶ εὐφυΐα ### ε 1442 Εὐφραίνω Παρὰ τὸ φρῶ, τὸ προϊῶ, γίνεται φραίνω· καὶ μετὰ τοῦ εὖ, εὐφραίνω, τὸ καλῶς προϊῶ. Ὁ μέλλων, εὐφρανῶ· ὁ παρακείμενος, εὔφραγκα. Εἰ δὲ εἴη ὁ μέλλων δι’ ἀμεταβόλου, ὁ παρακείμενος δι’ αὐτοῦ καὶ τοῦ κ. Καὶ ὤφειλεν εἶναι ηὔφραγκα· ἀλλὰ τὰ ἀπὸ τοῦ εὖ μορίου καὶ τοῦ ΔΥΣ ἀρχόμενα ῥήματα ἄτρεπτον τηρεῖ τὴν ἀρχὴν, ἔσωθεν δὲ αὐξάνεται· οἷον, εὐορκῶ, εὐώρκουν. Ὁ παθητικὸς, εὔφραμμαι· ὁ ἀόριστος, εὐφράνθην· ἡ μετοχὴ, εὐφρανθεὶς, τοῦ εὐφρανθέντος ### ε 1443 Εὐφρόνη Ἡ νύξ· παρὰ τὸ εὖ φρονεῖν ἡμᾶς ἐν αὐτῇ· καὶ ὁ χρησμὸς, νὺξ καὶ βουλή· καὶ γὰρ ὁ λογισμὸς, ὅτε ἀσχολεῖ, κριτὴς γίνεται τῶν πραγμάτων. Ἢ παρὰ τὸ εὐφραίνειν τὸ σῶμα διὰ τῆς ἀναπαύσεως. Ἢ παρώνυμόν ἐστιν, ἀπὸ τοῦ εὔφρων εὔφρονος εὐφρόνη, ὡς ἀμύμονος ἀμυμόνη ### ε 1444 Εὐφροσύνη Ἐκ τοῦ εὔφρων· τοῦτο ἐκ τοῦ φρῶ, τὸ προϊῶ· οἱονεὶ ἡ καλῶς προερχομένη, κατὰ συγκο πὴν καὶ τροπήν. Ἐκ τοῦ φρῶ δὲ γίνεται ὄνομα ῥηματικὸν φρὼν, καὶ εὔφρων· καὶ κλίνεται εὔφρονος. Ὁ κανών· τὰ εἰς ΩΝ ῥηματικὰ τρέπει τὸ ω εἰς ο· εὔφρων οὖν, ὁ εὐφραινόμενος ### ε 1445 Εὐχερής Κυρίως ὁ εὐκαταπάλαιστος, ὁ εὐκαταγώνιστος καὶ εὐκατάγνωστος· ἀπὸ μεταφορᾶς τῶν παλαιστῶν ἢ πολεμιστῶν· παρὰ γὰρ τὴν χεῖρα ἡ σύνθεσις· καταχρηστικῶς δὲ ὁ ἐπιεικὴς, καὶ μὴ ἀντιπαλαίων· καὶ δυσχερὴς, ὁ δυσπειθής ### ε 1446 Εὐχήνωρ δέ τις ἦν, Πολυΐδου μάντιος υἱός Παρὰ τὸ εὐχὴ Εὐχήνωρ, ὡς μάντις υἱὸς, ἀπὸ τῆς πράξεως τοῦ πατρὸς κληθείς ### ε 1447 Εὐχή Παρὰ τὸ εὖ μόριον καὶ τὸ σχῶ, τὸ προϊῶ, εὔχω εὐχή· ἢ ἡ τοῦ εὖ ἔχειν αἴτησις· ἢ παρὰ τὸ ἔχεσθαι, τὸ ἀκολουθεῖν, εὔχω· ἀφ’ οὗ τὸ εὔχομαι· τοῦτο γάρ ἐστιν ἐν χρήσει· καὶ ἔστι τῇ μὲν φωνῇ παθητικὸν, τῷ δὲ σημαινομένῳ ἐνεργητικόν· τὰ δὲ ἐνεργητικὰ ἀπέλειψαν. Παρὰ τὸ εὖ καὶ τὸ ἔχω· ἵν’ ᾖ, εὐέχω· τὰ γὰρ καλὰ ἔχειν αἰτοῦμεν. Ἢ παρὰ τὸ ἔχω πλεονασμῷ τοῦ υ· ἃ αἰτοῦμεν ἔχειν. Σημαίνει δὲ γ· τὸ κυρίως λέγειν, καὶ ἁπλῶς· Ὅμηρος, Ἀγχιάλοιο δαΐφρονος εὔχομαι εἶναι υἱός· καὶ, Εὔχετο δ’ ἐξ Ἰθάκης ἔμεναι· καὶ τὸ εὔχομαι· ὡς τὸ, Εὔχεο δ’ Ἀπόλλωνι λυκηγενέϊ· καὶ τὸ καυχῶμαι, ὡς τὸ, Ὣς ἔφατ’ εὐχόμενος· τὸν δ’ οὐ βέλος ### ε 1448 Εὐφραινόμην Ἰστέον ὅτι παρ’ ἡμῖν φυλάττεται, παρὰ δὲ Ἀθηναίοις τρέπεται· ὥσπερ ἡ ΕΙ δίφθογγος ἔχουσα τὸ ε, παρ’ ἡμῖν μὲν οὐ τρέπεται κατὰ τὸν παρατατικόν· οἷον εἴργω, εἶργον· οὕτω καὶ ἡ εὖ, ὡς ἔχουσα τὸ ε, οὐ τρέπεται· παρὰ δὲ Ἀττικοῖς πολλάκις τρέπεται τὸ ε τῆς ΕΙ διφθόγγου· οἷον, εἰκάζω, ᾔκαζον. Τούτου χάριν καὶ τὸ ε τῆς ΕΥ διφθόγγου εἰς η τρέπεται· οἷον, εὔχομαι, ηὐχόμην ### ε 1449 Εὖχος Τὸ καύχημα. Παρὰ τὸ αὐχῶ, αὖχος· καὶ εὖχος, τροπῇ τοῦ α εἰς ε ### ε 1450 Εὐχωλή Εὐχὴ, δέησις· ἐκ τοῦ εὔχω, κατ’ ἐπέκτασιν τῆς ΛΗ συλλαβῆς, ὡς παύσω παυσωλή. Σημαίνει δὲ καὶ καύχησιν, ὡς τὸ, Καδδέ κεν εὐχωλὴν Πριάμῳ καὶ Τρωσὶ λίποιεν Ἀργείην Ἑλένην, Ἰλιάδος β ### ε 1451 Ἐπεύχομαι ἀντὶ τοῦ πρὸς, ὡς καὶ τὸ ἐπιορκῶ, ἀντὶ τοῦ ὑπεράνω τῶν ὅρκων γίνομαι· καὶ ἐπιβλέπειν, ὑπεράνω τὴν διάνοιαν ἔχειν. Ἐπευχόμενος οὖν, ἀντὶ τοῦ προσευχόμενος· καὶ ἐπὶ γούνασιν, ἀντὶ τοῦ πρὸς τοῖς γόνασι, ἢ πρὸς τὰ γόνατα. Τὰ ἐνεργητικὰ δὲ οὐκ ἔστι· τότε γὰρ ἀπολιμπάνουσιν τά τε ἐνεργητικὰ καὶ τὰ παθητικὰ, ἐν ᾧ ἂν ῥήματι ἐναντίως ἔχῃ τὸ σημαινόμενον τῷ τῆς φωνῆς χαρακτῆρι· οἷον, ῥιγῶ, κάμνω, πυρέσσω, φρίσσω, πάσχω· ὁμοίως ἅλλομαι, εὔχομαι, ὀρχοῦμαι, ἱππάζομαι, φείδομαι, τύπον μὲν ἔχουσι παθητικοῦ, σημαίνουσι δὲ ἐνέργειαν. Τετραχῶς γὰρ ἀπολιμπάνονται αἱ φωναὶ τῶν ῥημάτων· ἢ διὰ σημασίαν, ὡς τὰ ῥήματα τὰ φωνὴν ἔχοντα ἐνεργητικὴν, σημαινόμενον δὲ παθητικόν· οἷον, ῥιγῶ, καὶ ἑξῆς· τρέχω, ὀφθαλμιῶ, καὶ ἐπὶ τῶν ὁμοίων. Ἀπολιμπάνει γὰρ τὰ παθητικὰ, ὅτι τὴν σημασίαν τοῦ παθητικοῦ ἀνεδέξαντο τὰ ἐνεργητικά. Ὁμοίως καὶ τὰ φωνὴν ὄντα παθητικὰ, σημασίαν δὲ ἐνεργητικὰ, ὡς τὸ ἅλλομαι, καὶ ἑξῆς· πορεύομαι, μάχομαι· ἀπέλειψε τὰ ἐνεργητικά· τὴν γὰρ σημασίαν αὐτοῦ προϋφήρπασε τὰ παθητικά· ἢ διὰ σύνταξιν, ὡς τὸ τρίτον πρόσωπον τοῦ παθητικοῦ παρακειμένου καὶ τὸ πρῶτον τῶν δυϊκῶν ἐνεργητικῶν δι’ ἀσυνταξίαν τῶν συμφώνων ἀπέλειψαν· ἀσύντακτον δέ ἐστι, τὸ μὴ ἔχειν χαρακτῆρα Ἑλληνικὸν, ἢ καταφορτικὸν, ὡς τοῦ ῥέω ὁ μέλλων, καὶ τοῦ ἐκτρώσασα τὸ ἀρσενικόν· οὐ γὰρ ἀνὴρ ἐκτιτρώσκει· ἢ κατὰ τύχην, ὡς τοῦ γυνὴ ἡ κλητικὴ, καὶ τοῦ ὕδωρ ἡ γενικὴ, καὶ τοῦ ὕδατος ἡ εὐθεῖα, καὶ ἐπὶ τῶν ὁμοίων. Εἰδέναι δὲ δεῖ, ὅτι εἰσὶ τινὰ ῥήματα, ἅτινα οὔτε ἐνέργειαν, οὔτε πάθος σημαίνουσι, ἃ καὶ οὐδέτερα λέγονται, ὡς ἐπὶ τοῦ ζῶ, πλουτῶ, ὑπάρχω ### ε 1452 Εὐοχθέων δ’ ἵξεαι πολιὸν ἕαρ Ἡσίοδος, ἀντὶ τοῦ χαίρων. Πλήθων τῆς ὀχῆς· ὀχὴ δὲ ἡ τροφή· εἴρηται δὲ κατὰ πλεονασμὸν τοῦ θ. Ἢ ὄχθος λέγεται ὁ κόπος· εὐοχθέων οὖν, ὁ καλῶς ἔχων τοῦ κόπου, τουτέστιν, ὁ εὖ κεκοπιακώς. Ἢ ἄχθος, ἡ λύπη· εὐαχθῶν δὲ, τοὐναντίον, χαίρων. Πλήθοντος τοῦ καρποῦ, εὐοχθέστερον παραγένῃ ἐπὶ τὸν καθαρὸν καιρὸν τοῦ ἔαρος. Ἰστέον ὅτι τὸ εὖ μόριον ἀεὶ καὶ διαπαντὸς ἀντὶ τοῦ καλῶς παραλαμβάνεται, πλὴν τοῦ εὐώνυμος χείρ. Εἰς τὸ ### ε 1453 Εὔω Σημαίνει τὸ φλογίζω, ὡς τὸ, Εὐόμενοι τανύοντο διὰ φλογὸς Ἡφαίστοιο ### ε 1454 Εὐώδης Ἐκ τοῦ ἄω, τὸ πνέω, γίνεται ἀής· ἐξ αὐτοῦ εὐαὴς καὶ δυσαής· ἡ γενικὴ τῶν πληθυντικῶν, εὐαέων καὶ δυσαέων· ἐξ οὗ εὐαώδης καὶ δυσαώδης· καὶ κατὰ συγκοπὴν, εὐώδης καὶ δυσώδης. Τὰ διὰ τοῦ ΩΔΗΣ μετουσιαστικὰ διὰ τοῦ ω μεγάλου γράφεται, χωρὶς τῶν παρὰ τὸ ποὺς, οἷον τριπόδης, τετραπόδης ### ε 1455 Εὐωχία Παρὰ τὸ εὖ ἔχειν, ὅτε ἐπὶ τὰς τῶν θεῶν παραγίνονται τιμάς. Βέλτιον δὲ ἀπὸ τοῦ τὴν τροφὴν ἡμῖν εὖ ἔχειν· καὶ γὰρ ἡ παροχὴ, ὅτι πολλὴ ὀχὴ πρόκειται. Ἐκ τοῦ ὀχὴ οὖν γίνεται εὐωχία, κατ’ ἐπαύξησιν τοῦ ο εἰς ω, ἡ καλῶς τρέφουσα τὸ σῶμα ### ε 1456 Εὔωροι Ἀπαραφύλακτοι, ἀμελεῖς· ἢ ὀλίγωροι, καταφρονητικοί. Παρὰ τὸ εὐωρεῖν, ὅ ἐστι φυλάσσειν, κατὰ ἀντίφρασιν, οἱ ἀπαραφύλακτοι. Εὐφορίων, Οὐδέ τοι εὔωροι θυέων. Ἢ παρὰ τὸ εὖ καὶ τὴν ὤραν, τὴν φροντίδα, κατὰ ἀντίφρασιν εὔωρος, ὁ μὴ φροντίζων. Ἐξ οὗ καὶ ### ε 1457 εὐωρία ἡ ὀλιγωρία καὶ ῥαθυμία ### ε 1458 Ἔφαν Οἱ Βοιωτοὶ ἐπὶ τῶν ἐχόντων τὴν μετοχὴν εἰς ς ὀξύτονον, ἔβημεν ἔβαν. Οὕτως ἐκ τοῦ φημὶ, τὸ λέγω, ὁ παρατατικὸς ἔφην· τὸ πληθυντικὸν, ἔφαμεν· τὸ τρίτον, ἔφασαν· καὶ Βοιωτοὶ, ἔφαν. Φημί· ὁ μέλλων, φήσω· ὁ μέσος δεύτερος ἀόριστος, ἐφάμην, ἔφασο, ἔφατο ### ε 1459 Ἐφεζόμενος Ἐκ τοῦ ἕζω. Τοῦτο ἐκ τοῦ ἕω, τὸ καθέζομαι ### ε 1460 Ἔφεσις Ἡ ἐκ δικαστηρίου οἱουδήποτε ἐφ’ ἕτερον δικαστήριον μεταγωγή· ἡ εἰς ἄλλο δικαστήριον ἐφιεμένη δίκη ὑπὲρ τοῦ κριθῆναι πάλιν. Ἐγένετο δὲ Ἀθήνῃσιν ἐπὶ τῶν ἐν τοῖς δήμοις ἀποψηφισθέντων. Ἐφεῖσθαι γὰρ αὖθις ἐξῆν αὐτοῖς εἰς δικαστήριον περὶ τῆς πολιτείας. Καὶ εἰ μὲν ἑάλωσαν, ἐπωλοῦντο ὡς ξένοι· εἰ δὲ μὴ, ἐπανίεσαν εἰς τοὺς ἐξ ὧν ἀπεψηφίσθησαν δήμους. Τὸ δὲ αὐτὸ καὶ ### ε 1461 ἔκχλητος καλεῖται. Καὶ τὸ ἐφεῖναι, ῥῆμα ἐξ αὐτοῦ ### ε 1462 Ἐφεταί Ἄνδρες ὑπὲρ ν ἔτη γεγονότες, καὶ ἄριστα βεβιωκέναι ὑπόληψιν ἔχοντες, οἱ καὶ τὰς φονικὰς καὶ ἐφ’ αἵματος δίκας ἔκρινον. Ἐκαλεῖτο δ’ αὐτῶν τὰ δικαστήρια ### ε 1463 ἐφετῶν. Ἐφεταὶ δὲ ἐκλήθησαν, ἤτοι ὅτι ἐπὶ αἵματος δικάζειν ἔλαχον, ἢ ὅτι ἔφεσις παρ’ αὐτῶν οὐ δύναται εἰς ἄλλο δικαστήριον γενέσθαι, τουτέστιν ἔκκλητος ### ε 1464 Ἔφεσος Ἡ πόλις· ἀπὸ Ἐφέσου ἐκεῖσε καπηλεύοντος καὶ φιλοξενοῦντος τοὺς παριόντας, καὶ πάντας λέγοντος πρὸς Ἔφεσον στέλλεσθαι. Ἢ ἀπὸ Ἐφέσου Λυδῆς Ἀμαζόνος, ἣ πρώτη Ἄρτεμιν ἐτίμησε καὶ ὠνόμασεν Ἐφεσίαν· ἀπὸ δὲ τῆς Ἀρτέμιδος τοὺς οἰκοῦντας καὶ τὴν πόλιν κληθῆναι. Ἢ ὅτι Θησεὺς συστρατεύσας Ἡρακλεῖ ἐπὶ τὸν Ἱππολύτης ζωστῆρα, ἐδίωξε τὰς Ἀμαζόνας ἄχρι Λυδίας· κἀκεῖ καταφευγούσας ἐπί τινα βωμὸν Ἀρτέμιδος, δεῖσθαι σωτηρίας τυχεῖν, τὴν δὲ ἐφεῖναι αὐταῖς τὴν σωτηρίαν· ὅθεν Ἔφεσον κληθῆναι τὸ χωρίον, καὶ τὴν Ἄρτεμιν Ἐφεσίαν. Τὸ ἐθνικὸν, Ἐφεσεύς. Ἢ ἀπὸ τοῦ τὰ τόξα μὴ ἔχειν ἐκεῖ, ὑπὲρ τοῦ μὴ βάλλειν τινά· ἱκεσία γὰρ ἡ θεός· στεφάνοις δὲ διὰ θαλλῶν τὰς ἱκεσίας ποιοῦσιν. Ὅθεν οὐδὲ πρόβατα αὐτῇ θύουσι, διὰ τὸ τοὺς ἱκέτας μαλλοὺς προσφέρειν ### ε 1465 Ἐφέσια γράμματα Ἐπῳδαί τινες δυσπαρακολούθητοι, ἃς καὶ Κροῖσον ἐπὶ τῆς πυρᾶς εἰπεῖν· καὶ ἐν Ὀλυμπίᾳ Μιλησίου καὶ Ἐφεσίου παλαιόντων, τὸν Μιλήσιον μὴ δύνασθαι παλαίειν, διὰ τὸ τὸν ἕτερον περὶ τὸν ἀστράγαλον ἔχειν τὰ Ἐφέσια γράμματα. Φανεροῦ δὲ τούτου γενομένου, καὶ λυθέντων αὐτῶν, τριάκοντα τὸ ἑξῆς πεσεῖν τὸν Ἐφέσιον. Ἢ ἀπὸ ἐφεσίων τινῶν οὐσῶν ἐπαοιδῶν δυσπαρακολουθήτων, ὡς προείρηται· ὅθεν καὶ ἐφέσια λέγονται ### ε 1466 Ἐφέσια ἀλεξιφάρμακα καὶ γράμματα Ὀνόματα ἄττα καὶ φωναὶ, ἀντιπάθειαν φυσικὴν ἔχουσαι ### ε 1467 Ἐφέστιοι Ἔποικοι, ὅ ἐστιν αὐτόχθονες πολῖται. Παρὰ τὴν ἑστίαν, ὃ σημαίνει τὴν οἰκίαν, γίνεται ἐφέστιος ### ε 1468 Ἐφετμή Ἡ ἐντολή. Παρὰ τὸ ἵημι ἥσω ἑσμή· τροπῇ τοῦ ς εἰς τ, ἑτμὴ, καὶ ἐφετμὴ ἐν συνθέσει. Ἢ παρὰ τὸ ἐφεῖναι ἐφεθμὴ, καὶ τροπῇ, ὡς βῆναι βαθμὸς, καὶ στῆναι σταθμός ### ε 1469 Ἐφετμαὶ προστάγματα, ἐντολαὶ, νουθεσίαι ### ε 1470 Ἐφετίνδα Ὄνομα παιδιᾶς φενακικῶς. Ὡς γὰρ Ἀριστοφάνης, φησὶ, τὸ ὀστρακίνδα παρὰ τὸ ὄστρακον ἀνέπλασεν, αἰνιττόμενος τὸν ἐξοστρακισμὸν, οὕτω Κρατῖνος ἀνέπλασε τὸ ἐφετίνδα, παρὰ τὰς ἐν τοῖς δικαστηρίοις γενομένας ἐφέσεις. Παρὰ οὖν τὴν ἔφεσιν ### ε 1471 ἐφετίνδα παιδιὰν, κατὰ τροπὴν τοῦ ς εἰς τ, καὶ γὰρ ἐφέτης λέγεται ὁ πέμπων τὴν ἔφεσιν ### ε 1472 Ἐφεκτοὺς τόκους Οἱ ἔγγραφοι τόκοι, οἷον ἐπεχόμενοι καὶ ὡρισμένοι, μὴ μέντοι προϊόντες, μήτε συλλεγέντες. Ῥητορική. Ἢ ὁ ἐπὶ τὸ ἕκτον τοῦ κεφαλαίου ### ε 1473 Ἐφεστρίς Τὸ ἐπὶ τοῖς ἱματίοις ἐπίβλημα· ἣν μανδύαν καὶ χλαμύδα καὶ πόρπην καλοῦσιν ### ε 1474 Ἐφείω Ὅτε κέν τοι ἀάπτους χεῖρας ἐφείω, Ἰλιάδος α, ἀντὶ τοῦ ἐπιβάλλω, ἐπενέγκω. Ἐκ τοῦ εἴω, τὸ πορεύομαι, καὶ ἐν συνθέσει ἐφείω ### ε 1475 Ἐφειμένον Ἐντεταλμένον, προστεταγμένον. Ἀπὸ τοῦ ἐφίημι, ὁ μέλλων, ἐφήσω· ὁ παρακείμενος, ἐφεῖκα· ὁ παθητικὸς, ἐφεῖμαι, πλεονασμῷ τοῦ ι· ἡ μετοχὴ, ἐφειμένος· καὶ τὸ οὐδέτερον ### ε 1476 Ἐφεῖντο Ἀπὸ τοῦ ἔδω, τὸ ἐσθίω, ἔσω· εἷκα, εἷμαι, εἵμην, εἷντο, καὶ ἐφεῖντο. Οὕτως εὗρον· ἀλλὰ κακῶς. Ἔστιν ἕω ῥῆμα, καὶ σημαίνει τὸ κορεννύω, ὡς τὸ, ἐπεί χ’ ἑῶμεν πολέμοιο. Ἀντὶ τοῦ κορεσθῶμεν. Παράγωγον ἕημι· τὸ παθητικὸν, ἕεμαι· καὶ κράσει, εἷμαι· ὁ παρατατικὸς εἵμην· τὸ τρίτον τῶν πληθυντικῶν, εἷντο· καὶ μετὰ τῆς ἐπὶ προθέσεως, ἐφεῖντο· οἷον, Ἐπεὶ οὐκ εἶχον οὐδὲν ὅτου ἐφεῖντο. Ἀντὶ τοῦ ἀπολαύσουσιν ### ε 1477 Ἐφῆπται Παρὰ τὸ ἅπτω, τὸ ἀρτῶ, καὶ ἐπίκειμαι, ἧμμαι ἧψαι ἧπται, καὶ ἐφῆπται ### ε 1478 Ἐφημοσύνη Ἡ ἐντολή· παρὰ τὸ εἰς τὸ αὐτὸ συμβάλλειν τὸν ἀμφοτέρων λόγον. Ἀπὸ τοῦ ἵημι ἥσω· ὄνομα ῥηματικὸν, ἥμων ἥμονος, καὶ ἐφήμονος, καὶ ἐφημοσύνη ### ε 1479 Ἐφημερία Ἡ πατρία. Λέγεται δὲ καὶ ἡ τῆς ἡμέρας λειτουργία, διὰ τὸ εὐμετάβλητον πρὸς τὴν ἑκάστης ἡμέρας κατάστασιν. Ὅμηρος, Τοῖος γὰρ νόος ἐστὶν ἐπιχθονίων ἀνθρώπων, οἷον ἐπ’ ἦμαρ ἄγῃσι πατὴρ ἀνδρῶν τε θεῶν τε ### ε 1480 Ἐφηλίς Σημαίνει καὶ τὴν ἐκ τοῦ ἡλίου περὶ τὸ πρόσωπον ἔκκαυσιν καὶ μελανίαν, καὶ πάθος τὶ περὶ τὸ πρόσωπον γενόμενον τραχύτητα παρέχον, καὶ περόνην. Εἴρηται ἀπὸ τῆς τοῦ ἡλίου ἐκκαύσεως τοῦ προσώπου· καὶ γράφεται ἔφηλος ### ε 1481 Ἐφήγησις Ἔστι δίκη εἰσαγομένη ἀπὸ τοῦ τοὺς ὑποδεξαμένους τὸν εἰργόμενον ὑπὸ τῶν νόμων ἐπιβαίνειν τῆς χώρας, οἷον φυγάδα ἢ ἀνδροφόνον· ἢ ὅταν τῶν δημοσίων κατέχειν δοκῇ τις κρύφα ### ε 1482 Ἐφιείς Ἰλιάδος α· βέλος ἐχεπευκὲς ἐφιεὶς βάλλεν. Ἀντὶ τοῦ ἐπιπέμπων. Ἐκ τοῦ ἵημι, ὁ παρατατικὸς, ἵην· ἡ μετοχὴ, ἱεὶς ἱέντος· καὶ ἐν συνθέσει ἐφιεὶς, καὶ διείς ### ε 1483 Ἐφιέμην Ἀπὸ τοῦ ἵημι, τὸ παθητικὸν, ἵεμαι, ἱέμην, καὶ ἐφιέμην ### ε 1484 Ἐφιάλτης Ὄνομα κύριον. Παρὰ τὸ ἰάλλω, τὸ ἐκτείνω, γέγονεν ἰάλτης, καὶ Ἐπιάλτης, καὶ Ἐφιάλτης ### ε 1485 Ἔφθη Ἢ ἔφθασεν, ἢ ἔβλαψεν. Ἀπὸ τοῦ φθῶ, φθῆμι, ἔφθην ### ε 1486 Ἐφθίατο Ἐκ τοῦ φθίνω κατὰ ἀποβολὴν τοῦ ν γίνεται φθίω· ὁ παθητικὸς παρακείμενος, ἔφθιμαι· ὁ ὑπερσυντέλικος, ἐφθίμην, ἔφθισο, ἔφθιτο· καὶ πλεονασμῷ τοῦ α. Ἢ τὸ πληθυντικὸν ἐφθίμεθα, ἐφθίατο. Δύο μὲν γενεαὶ μερόπων ἀνθρώπων ἐφθίατο. Ἀντὶ τοῦ διεφθάρησαν ### ε 1487 Ἐφθός Ὁ ὠπτημένος ἢ ἠψημένος. Οἷον πυροὺς ἐφθούς· ὃ καὶ ἐν συνθέσει λέγεται ἄνεφθος καὶ πάνεφθος. Ἐκ τοῦ ἐψῶ ἐψήσω γίνεται ἐψητὸς, ὡς ἀγαπῶ ἀγαπήσω, ἀγαπητός· καὶ τροπῇ τοῦ ψ εἰς φ, καὶ τοῦ τ εἰς θ, κατὰ συγκοπὴν, ἐφθός ### ε 1488 Ἔφλαδον Σημαίνει τὸ ἐσχίσθην, ἢ ἐθλάσθην, ἢ διερρήγνυντο, ὥς φησιν Αἰσχύλος, Λινοφθόροι ὑφασμάτων λακίδες ἔφλαδον ὑπ’ ἄλγεσιν. Παρὰ τὸ θλῶ, κατὰ τροπὴν, φλῶ· παράγωγον, φλάζω· ὁ δεύτερος ἀόριστος, ἔφλαδον, ὡς χάζω ἔχαδον ### ε 1489 Ἐφόλκια Τὰ ἐκ περιττοῦ ἐπιφερόμενα τοῖς ἀποδημοῦσιν ### ε 1490 Ἔφοροι Ἄρχοντες ἦσαν ἐν Λακεδαίμονι ἐννέα· ἀπὸ τοῦ πάντας ἐφορᾶν. Ἦν δὲ μεγίστη ἡ ἀρχή ### ε 1491 Ἔχελος Ἥρως παρὰ Ἀθηναίοις τιμώμενος καὶ δῆμος τῆς Ἀττικῆς Ἐχελίδαι, ἀπὸ τοῦ παρακειμένου ἕλους τῷ τόπῳ, ἐν ᾧ ἵδρυται τὸ τοῦ Ἐχέλου ἄγαλμα. Παρὰ τὸ ἕλος ἔχειν, ἔχελος. Καὶ Ἐχελιδῶν δῆμος, ἀπὸ τοῦ Ἐχέλου ### ε 1492 Ἐχέδωρος Ποταμὸς Μακεδονίας, ὁ πρότερον Ἡδωνὸς καλούμενος· ὁ ἔχων δῶρα· χρυσοῦ γὰρ καταφέρων ψήγματα, οἱ ἐγχώριοι ἀρύονται, δέρματα αἰγῶν κείραντες καὶ καθιέντες εἰς τὸ ὕδωρ. Ἢ ἀπὸ Δώρου τινὸς Ἀρκάδος, ἀρίστου τὰ πολεμικά· ὃς συμμαχῶν Ἀλεξάνδρῳ τῷ φιλαδέλφῳ, ἐμπεσὼν τῷ ποταμῷ αἴτιος γέγονε τῆς ὀνομασίας ### ε 1493 Ἐχέτλη Τὸ κράτημα τοῦ ἀρότρου, οὗ ἔχεται τῇ χειρὶ ὁ ἀροτριῶν. Ὡς παρὰ τὸ ἔξυσται, ξύστρα· πέφυται, φύτρα· γενέτρα γενέτλη· οὕτως ἐχέτρα ἐχέτλη· ἢ παρὰ τὸ ἔχω καὶ τὸ τελῶ, γίνεται ἐχετέλη καὶ ἐχέτλη ### ε 1494 Ἐχέτης Ὁ πλούσιος, ὡς Πίνδαρος· ἀπὸ τοῦ ἔχω ἐχέτης· σθένω, σθενέτης καὶ ἐρισθενέτης ### ε 1495 Ἔχης Ὁ πλούσιος· παρὰ τὸ ἔχειν. Τοὺς γὰρ πένητας τοὐναντίον ### α 2442 ἀχῆνας προσαγορεύουσι, κατὰ στέρησιν τοῦ ἔχειν ### ε 1496 Ἔχις Τὸ θηρίον· Νίκανδρος· Πᾶς δέ τοι ὀξυκάρηνος ἰδεῖν ἔχις. Κυριώτερον ἐπὶ τῆς θηλείας· παρὰ τὸ ἔχειν ἐν ἑαυτῇ τὴν γονὴν ἄχρι θανάτου· ὠοτοκούντων γὰρ τῶν ἄλλων ἑρπετῶν, αὕτη δεξαμένη τῷ στόματι τὴν τοῦ ἄρρενος κεφαλὴν, κατὰ τὴν μίξιν ἀπεσθίει· διαβρωθεῖσα δὲ ὑπὸ τῶν ἐντὸς τὴν γαστέρα, ἀπόλλυται. Ἢ παρὰ τὸ ἄχος ἔχις, ἡ πάνυ λυποῦσα. Καὶ Νίκανδρος, Κωκυτὸν δ’ ἐχιναῖον ἐπικλείουσιν ὁδῖται. Ἢ παρὰ τὸ ἔχειν καὶ κρατεῖν τοῖς ὀδοῦσιν ### ε 1497 Ἔχις Ὅτι μόνον τῶν ὄφεων μὴ ὠοφορῆσαν παρ’ ἑαυτῷ κατέχει· καὶ ζωοφορῆσαν τίκτει οὐκ ὠὸν ἀλλὰ τέλεια τὰ ἑρπετά. Ἀπὸ τοῦ κατέχειν οὖν ### ε 1498 Ἔχιδνα Παρὰ τὸ ἔχις, ὃ σημαίνει τὸν ὄφιν καὶ τὸν ἰὸν, γίνεται ἔχια· καὶ πλεονασμῷ τῶν συμφώνων γίνεται ἔχιδνα, ἡ ἐν αὑτῇ τὸν ἰὸν ἔχουσα ### ε 1499 Ἐχίων Ἀπὸ τοῦ ἔχις ἔχιος γίνεται Ἐχίων, ὄνομα κύριον ### ε 1500 Ἐχῖνος Χερσαῖον ζῷον· παρὰ τὸ συνέχειν ἑαυτὸν στρογγυλούμενον. Ἐν γὰρ τῷ ἀλέξασθαι τὸν ἐπερχόμενον συνειλούμενος τὸν τῶν ἀκανθῶν περίβολον περιβάλλεται ὡς ἔρυμα. Ἐχῖνος δὲ καὶ ἡ γαστὴρ, ὥς φησι Καλλίμαχος, Ὅντε μάλιστα βοῶν ποθέουσιν ἐχῖνοι. Καὶ αὕτη δὲ παρὰ τὸ ἐπέχειν ἐν ἑαυτῇ τὴν τροφήν. Καὶ ὁ λέβης· οἷον, ἐχῖνον βουδόκον, ἀντὶ τοῦ λέβητα. Καλλίμαχος. Ἔστι δὲ καὶ πόλις Θεσσαλίας, καλουμένη ἀπὸ Ἐχίνου ἑνὸς τῶν σπαρτῶν ἐνταῦθα οἰκήσαντος. Λυκόφρων. Μέμνηται δὲ αὐτοῦ καὶ Δημοσθένης ἐν πέμπτῳ Φιλιππικῶν. Σημαίνει καὶ μέρος γαστέρος. Εὗρον δὲ σημαίνειν τὴν λέξιν εἰς τὸ Ῥητορικὸν καὶ ἄλλο, ἤγουν καδίσκους, ἀγγεῖα τινά· τὰ μὲν, ἐκ χαλκοῦ· τὰ δὲ, ἐκ κεράμου· εἰς ἃ αἵ τε μαρτυρίαι καὶ αἱ προκλήσεις ἔγγραφοι ἐνεβάλλοντο ὑπὸ τῶν δικαζομένων, καὶ κατεσημαίνοντο, ἵνα μηδεὶς κακουργήσῃ τὰ ἐμβαλλόμενα. Εἴρηται δὲ ἐχῖνος καὶ ὁ θαλάσσιος. Καὶ ἄλλως· ἀπὸ τοῦ ἔχειν ἑαυτὸν, ἀφανῶν τῶν σαρκῶν οὐσῶν. Ἢ κατὰ ἀντίφρασιν, ἀπὸ τοῦ μὴ δύνασθαι ἔχεσθαι διὰ τὰς ἀκάνθας, ὅ ἐστιν ὁ ἀκράτητος ### ε 1501 Ἐχινάς Ἀπὸ τοῦ ἐχῖνος Ἐχινάδες εἰσὶν νῆσοι· ἢ παρὰ τὸ ἔχειν πλῆθος ἐχίνων· ἢ ἀπὸ Ἐχίνου τοῦ μάντεως τοῦ μετὰ Ἀμφιτρύωνος στρατεύσαντος· ἢ παρὰ τὸ ἐνέχεσθαι πλησίον ἀλλήλων· ἢ ἐπειδὴ ἰλὺς ἐκ τοῦ Ἀχελώου ποταμοῦ κατερχομένη ἐκεῖσε ἐνέχεται καὶ ἀπογαιοῦται ### ε 1502 Ἐχινόπους Ἀκάνθης εἶδος· παρὰ τὸ ἐπέχειν τοὺς πόδας τῶν βαδιζόντων ἐπ’ αὐτῆς· ἢ ὅτι ἐχίνων θαλασσίων ποσὶν ἔοικεν ### ε 1503 Ἐχυρός Ἰσχυρὸς, ἀσφαλής. Παρὰ τὸ ἔχω ἐχυρὸς, καὶ ὀχυρὸς, ὁ ἀντέχων· ὅθεν καὶ ἐνέχυρον. Ἐκ τοῦ ἐναντίου ἄχυρον, ἀέχυρόν τι ὄν ### ε 1504 Ἐχυρόφρονες Αἱ ἀσφαλεῖς ἐν φρονήσει ### ε 1505 Ἔχμα Κώλυμα, ἔρεισμα. Παρὰ τὸ ἔχω ἔχμα. Ἐξῄειρε σὺν αὐτοῖς ἔχμασι γαίης. Τοῖς ἀναχώμασι, καὶ ταῖς ῥίζαις, καὶ τοῖς συνέχουσι λίθοις ταῦτα ### χ 3 Χθές Οἱ Ἀττικοὶ, χθές· οἱ δὲ κοινοὶ, ἐχθές. Πρῶτον δὲ τὸ ἐχθὲς τοῦ χθές· καὶ δῆλον, πρῶτον μὲν ἀπὸ τῆς ἐτυμολογίας, ὅτι ἐχθὲς εἴρηται παρὰ τὸ ἐκτὸς γεγενῆσθαι τῆς σήμερον. Παρὰ τὸ ἐκτὸς τοῦ χρόνου γεγονὸς κατάστημα, ἐκτές· καὶ τροπῇ τῶν ψιλῶν εἰς δασέα, ἐχθές· τὸ γὰρ ἀπόβλητον ἐκτὸς ἡμῶν. Δεύτερον δὲ, ὅτι πᾶν μονοσύλλαβον ἐπίρρημα ἢ φύσει ἢ θέσει γίνεται κατ’ ἰδίαν μακρόν· οἷον ναὶ, νὴ, πλὴν, γνὺξ, μάψ. Οὐ μάχεται τὸ δὶς καὶ τρίς· ἀπὸ γὰρ τοῦ δυάκις καὶ τριάκις, συγκοπῇ. Οὐ μάχεται τὸ ψό ἐν Ποιμέσι Σοφοκλέους· ἐπίφθεγμα γάρ. Χωρὶς τοῦ πρίν. Πῶς οὖν τὸ χθὲς βραχύνεται; ἐὰν οὖν εἴπωμεν χθὲς, ἠλόγηται· ἐὰν δὲ ἐχθὲς, μιμεῖται τὸ αἰές. Τρίτον δὲ, ὅτι τὸ ε φωνῆεν πέφυκε πλεονάζειν, εἶπον, ἔειπον· ἀφαιρεῖται δὲ, ὅτε μετὰ συμφώνου ὑπάρχει, ἔβη, βῆ. Οὕτως οὖν καὶ ἐχθὲς, χθές. Ἀφαιρέσει ἄρα, καὶ οὐ πλεονασμῷ. Τὸ αὐτὸ καὶ ἐπὶ τοῦ ἐθέλω καὶ θέλω· πρῶτον τὸ ἐθέλω, καὶ δεύτερον τὸ θέλω. Περὶ Παθῶν ### ε 1506 Ἔχθος Ἡ ἔχθρα, ἢ τὸ μῖσος· ἀπὸ τοῦ ἔχω· ἀφ’ οὗ ῥηματικὸν ὄνομα, ἑκτός· καὶ συνθέσει, καθεκτὸς, καὶ ἀκάθεκτος. Καὶ ὡς ἀπὸ τοῦ ἀκτὸς γίνεται ἀχθῶ καὶ ἄχθος, οὕτως ἀπὸ τοῦ ἐκτὸς ἔχθω ἔχθομαι γίνεται ἔχθος, τὸ ἀπόβλητον καὶ ἐκτὸς ἡμῶν ### ε 1507 Ἐχθοδοπόν Τάττεται ἀντὶ τοῦ ἀπεχθοῦς· καὶ ### ε 1508 ἐχθοδοπεῖν ἀντὶ τοῦ ἀπέχθεσθαι. Ἰλιάδος α, ὅτε μ’ ἐχθοδοπῆσαι ἐφήσεις Ἥρῃ, ἀντὶ τοῦ ἐχθρὸν καταστῆσαι ἐποτρυνεῖς, ἐφορμήσεις, ὅ ἐστιν ἀναγκάσεις. Ἐχθροποιῆσαι, καὶ πλεονασμῷ τοῦ ΔΟ, καὶ ἀποβολῇ τοῦ ρ, ἐχθοδοπῆσαι. Ἢ τὸ διὰ λόγων μαχέσασθαι· παρὰ τὸ ἐχθρῶς τοὺς ὦπας προσενέγκασθαι ### ε 1509 Ἔχθιστος Ἔχθιστος δέ μοι ἐσσὶ διοτρεφέων βασιλήων. Ἀντὶ τοῦ ἐχθρότατος. Παρὰ τὸ ἐχθρὸς ἐχθρότατος, ἐχθρίων· καὶ ἀποβολῇ τοῦ ρ, ἐχθίων ἔχθιστος. Ἢ παρὰ τὸ ἐχθρὸς γίνεται τὸ συγκριτικὸν, ἐχθρότερος· τὸ ὑπερθετικὸν, ἐχθρότατος· καὶ ὁ δεύτερος τύπος, ἔχθιστος ### ε 1510 Ἐχθρός Ἐκ τοῦ θορῶ, τὸ πηδῶ· καὶ ἐκ τοῦ θορῶ θορήσω, γίνεται ἔκθορος· καὶ συγκοπῇ, ἐχθρὸς, ὁ ἔξω ἡμῶν προδιερχόμενος· παρὰ τὸ ἔξω ἡμῶν εἶναι καὶ πηδᾶν ### ε 1511 Ἐψεύσθησαν Ἀπὸ τοῦ ψεύδω ψεύσω, ὥσπερ ᾄδω ᾄσω· ὁ παθητικὸς ἐνεστὼς, ψεύδομαι· ὁ παρακείμενος, ἔψευσμαι· ὁ ἀόριστος, ἐψεύσθην, ἐψεύσθημεν· τὸ γ, ἐψεύσθησαν, ὡς ᾐνέσθησαν ### ε 1512 Ἔψια Τὰ ἀπὸ λόγων ἔχοντα παίγνια· οἷον ἔπεα ἔπη· καὶ ### φ 8 φιλέψιος δασύνεται μὲν, φιλοπαίγμων· ψιλοῦται δὲ, φιλολόγος ### ε 1513 Ἐψίω Σημαίνει τὸ λέγω. Ἀπὸ τοῦ ἔπω ἔψω, ἐψίω ### ε 1514 Ἐψιάασθαι Τὸ παίζειν, ἢ ὁμιλεῖν· παρὰ τὸ ἔπω, τὸ λέγω, ἔψω ἐψίω, καὶ ἐψιῶ· ἐψιάομαι ἐψιῶμαι, ἐψιάῃ, ἐψιῶ. Δαῖτ’ ἄμφι πανήμεροι ἐψιόωντο, Ἀπολλώνιος ### ε 1515 Ἐχθήρειε γέροντα Ἀντὶ τοῦ μισήσειε ### ε 1516 Ἐχόμενα Ἐπίρρημα μεσότητος, ἀντὶ τοῦ παραπλησίως καὶ ἐγγύς· ὡς τὸ, Ἐχόμενα τρίβου σκάνδαλα. Ἀπὸ τοῦ ἔχω, τὸ πλησιάζω ### ε 1517 Ἔχω Σημαίνει ὀκτώ· τὸ πλησιάζω· τὸ βαστάζω, Τόξ’ ὤμοισιν ἔχων· τὸ κρατῶ, Ἀλλ’ οὐκ Ἀγαμέμνονα ὕπνος ἔχε γλυκερός· τὸ οἰκῶ, θεοὶ Ὀλύμπια δώματ’ ἔχοντες· τὸ ἐλαύνω, Τὼ δὲ διὰ σκαιῶν πεδίονδ’ ἔχον ὠκέας ἵππους· τὸ φυλάσσω, Ὅς μοι κῆπον ἔχει πολυδένδρεον· τὸ κτῶμαι, ἔχω δ’ ἄχε’ ἄκριτα θυμῷ· τὸ συνοικῶ γυναικὶ, Τὴν δ’ ἔχε κρείων Ἑλικάων· τὸ κρύπτω, Ἀλλά γε καὶ μετόπισθεν ἔχει κότον, ὄφρα τελέσσῃ· ἄλλως τὸ κρατῶ, ὡς τὸ, Αἰνεία, σὺ μὲν αὐτὸς ἔχ’ ἡνία καὶ τεὼ ἵππω· τὸ φυλάττω, ὡς τὸ, Ὣς οἱ μὲν Τρῶες φυλακὰς ἔχον· τὸ ἐπιμελοῦμαι, ὡς τὸ, Ὅς μοι κῆπον ἔχει πολυδένδρεον ### ε 1518 Ἐψιμυθιῶσθαι Προστετρίφθαι τρίμματι λευκὸν τὸν χρῶτα ποιοῦντι, ὥσπερ τὸ φύκος ξανθόν. Ἐχρῶντο δὲ τῷ φύκει εἰς τὰ μῆλα, ἵνα ἐξανθίζῃ· τῷ δὲ ψιμυθίῳ, εἰς ὅλον τὸ πρόσωπον, ἵνα λευκὸν ᾖ. ζ ### ζ 4 ζῆτα τὸ στοιχεῖον, ἀπὸ τοῦ Ζήτου τοῦ Βορέου· οὗ μέμνηται Ἀπολλώνιος ### ζ 5 Ζαβουλών Παρὰ τὸ ΖΑ ἐπιτατικὸν μόριον καὶ τὸ βουλὴ γίνεται Ζαβουλὼν, ὁ πάνυ βουλευτικώτατος ### ζ 6 Ζαγρεύς Ὁ Διόνυσος, παρὰ τοῖς ποιηταῖς. Δοκεῖ γὰρ ὁ Ζεὺς μιγῆναι τῇ Περσεφόνῃ· ἐξ ἧς. χθόνιος ὁ Διόνυσος. Καλλίμαχος, Υἷα Διώνυσον Ζαγρέα γειναμένη. Παρὰ τὸ ΖΑ, ἵν’ ᾖ ὁ πάνυ ἀγρεύων. Τινὲς τὸν αὐτὸν φασὶν εἶναι τῷ Πλούτωνι ### ζ 7 Ζάγκλον Τὸ δρέπανον. Ὥς φησι Καλλίμαχος, Κέκρυπται γυνὴ ζάγκλον ὑποχθονίη. Παρὰ τὸ ΖΑ ἐπιτατικὸν καὶ τὸ ἀγκύλον, ζάγκυλον· καὶ κατὰ συγκοπὴν, ζάγκλον, τὸ λίαν ἀγκύλον ### ζ 8 Ζαής Ὁ σφοδρὸς ἄνεμος. Ὅμηρος, Ὦρσε δ’ ἐπὶ ζαὴν ἄνεμον. Τὸν σφοδρῶς πνέοντα. Ἀπὸ τοῦ ΖΑ καὶ τοῦ ἄω, τὸ πνέω, γίνεται ζαεής· καὶ ἐν συναλοιφῇ, ζαής. Ἢ ὡς παρὰ τὸ πέτω γίνεται πέτην, οὕτως καὶ παρὰ τὸ ἄω, ἄην· καὶ ζάην, μετὰ τοῦ ΖΑ. Τὸ γὰρ τέλειον, ζάηνα, ὡς πέτηνα, εἰ μὴ κατ’ ἔκθλιψιν γέγονε ### ζ 9 Ζάθεος Ἅγιος, εὐδαίμων, μεγαλότιμος, εὐώδης. Ἢ ὁ πάνυ θεῖος καὶ θειότατος. Παρὰ τὸ θεὸς καὶ τὸ α ἐπιτατικὸν, ἄθεος· καὶ πλεονασμῷ τοῦ ζ, ζάθεος. Ἢ Αἰολικῶς γέγονεν. Αἰολεῖς γὰρ τὸ ΔΙΑ, ΖΑ φασί· καὶ τὸν διάπλουτον, ζάπλουτον. Ἢ παρὰ τὸ ΖΑ ἐπιτατικὸν καὶ τὴν θέαν, ἵν’ ᾖ ὁ ἀξιοθέατος, ὡς καὶ ἠγάθεος, ὁ ἄγαν τῆς θέας μετέχων, ὁ θαυμαστός. Τὸ δὲ ΖΑ, τὸ μέγα καὶ ἰσχυρὸν καὶ πολὺ σημαίνει ### ζ 10 Ζαθέην Ἐκ τοῦ ΖΑ καὶ τοῦ θεὸς γίνεται ζαθέα· καὶ Ἰωνικῇ τροπῇ τοῦ α εἰς η, ζαθέη· Κίλλαν τε ζαθέην, τὴν ἄγαν θείαν καὶ θαυμαστήν ### ζ 11 Ζαθερές Τὸ μεσημβρινὸν καῦμα ### ζ 12 Ζάκοτος Ὁ ἄγαν ὀργίλος, ὁ μεγαλόκοτος ### κ 33 κότος γὰρ ἡ ὀργή. Ἡ ### δ 652 διὰ πρόθεσις ἔστιν ὅτε ἐπίτασιν σημαίνει· καὶ τρεπομένη ὑπὸ Αἰολέων γίνεται ΖΑ, ὡς τὸ διαφλεγὴς, ζαφλεγής· καὶ ἁπλῶς τὸ ΔΙΑ, εἴτε πρόθεσιν σημαίνει, εἴτε μόνας συλλαβὰς, τρέπεται εἰς ΖΑ. Καὶ γὰρ τὴν καρδίαν, καρζάν φασι· καὶ τὸ διαμενὴς, ζαμενής ### ζ 13 Ζάκορος Νεωκόρος, ἤγουν ἡ διακονοῦσα περὶ τὸ ἱερόν. Μένανδρος, Ζάκορος ἡ κοσμοῦσα τὸν ναὸν τέκνον. Καὶ ὁ ὑπηρέτης. Λευκαδία, Ἐπίθες τὸ πῦρ ἡ ζάκορος οὑτωσὶ καλῶς. Ἢ ὁ ἱερεὺς ὁ τὸν ναὸν κοσμῶν καὶ σαρῶν ### κ 34 Κορεῖν γὰρ τὸ σαίρειν παρὰ Ἀττικοῖς. Τὸ δὲ ΖΑ, οὐκ ἔστιν ἐνταῦθα ἐπιτατικὸν, ἀλλ’ ἀντὶ τῆς διὰ προθέσεως, ἵν’ ᾖ διάκορος, καὶ Ἀττικῶς, καὶ Αἰολικῶς ### ζ 14 Ζάλη Τὴν σύνομβρον πνοὴν, ἢ τὴν μεγάλην ἄελλαν, καὶ τὴν ταραχὴν τῆς θαλάσσης ἢ τοῦ ἀέρος· ἀπὸ τοῦ σφόδρα ἁλίζεσθαι. Παρὰ τὸ ΖΑ καὶ τὴν ἄελλαν. Πλάτων, Εἴτε ζάλῃ πνεύματος ὑπὸ ἀέρος φερομένῃ καταληφθείη Συστροφὴν γὰρ καὶ συρμὸν βούλεται δηλοῦν. Τινὲς, ἄνεμος λάβρος, πνεῦμα θορυβῶδες. Κλήμης, δύναται ζάλη τις εἶναι, μεγάλη συστροφὴ ἀνέμου. Τινὲς ζάλην τὴν χάλαζαν. Ἢ παρὰ τὸ ζέειν τὴν ἅλα, ἤγουν κορυφοῦσθαι ὑπὸ τῶν ἀνέμων, ἡ ζέουσα ἅλα. Κυρίως γὰρ ἐπὶ τῆς θαλάσσης· παρὰ τὸ ζέειν τὴν ἅλα ### ζ 15 Ζαμενής Εὔψυχος, μέγα μένος ἔχων, τουτέστι ψυχικὴν προθυμίαν· ἢ ὁ ἄγαν ὀργίλος. Παρὰ τὸ μένος, ὃ σημαίνει τὴν ὀργὴν καὶ τὸν θυμόν ### ζ 16 Ζάμολξις Πυθαγόρᾳ δουλεύσας· ὡς Ἡρόδοτος τετάρτῃ, Σκύθης· ὃς ἐπανελθὼν ἐδίδασκε περὶ τοῦ ἀθάνατον εἶναι τὴν ψυχήν. Μνασέας δὲ παρὰ Γέταις τὸν χρόνον τιμᾶσθαι καὶ καλεῖσθαι Ζάμολξον. Ἑλλάνικος δὲ ἐν τοῖς Βαρβαρικοῖς Νόμοις φησὶν, ὅτι Ἑλληνικός τε γεγονὼς, τελετὰς κατέδειξε Γέταις τοῖς ἐν Θρᾴκῃ, καὶ ἔλεγεν οὔτ’ ἂν αὐτὸς ἀποθάνοι, οὔθ’ οἱ μετὰ τούτου, ἀλλ’ ἕξουσι πάντα ἀγαθά. Ἅμα δὲ ταῦτα λέγων, ᾠκοδόμει οἴκημα κατάγαιον· ἔπειτα ἀφανισθεὶς αἰφνίδιον ἐκ Θρακῶν, ἐν τούτῳ διῃτᾶτο. Οἱ δὲ Γέται ἐπόθουν αὐτόν. Τετάρτῳ δὲ ἔτει πάλιν φαίνεται· καὶ οἱ Θρᾶκες αὐτῷ πάντα ἐπίστευσαν. Λέγουσι δέ τινες, ὡς ὁ Ζάμολξις ἐδούλευσε Πυθαγόρᾳ, καὶ ἐλευθερωθεὶς ταῦτα ἐσοφίζετο. Ἀλλὰ πολὺ πρότερόν μοι δοκεῖ ὁ Ζάμολξις Πυθαγόρου γενέσθαι. Ἀθανατίζουσι δὲ καὶ Τέριζοι καὶ Κρόβυζοι· καὶ τοὺς ἀποθανόντας ὡς Ζάμολξιν φασὶν οἴχεσθαι, ἥξειν δὲ αὖθις. Καὶ ταῦτα ἀεὶ νομίζουσιν ἀληθεύειν. Θύουσι δὲ καὶ εὐωχοῦνται, ὡς αὖθις ἥξοντος τοῦ ἀποθανόντος. Ῥητορική ### ζ 17 Ζάραξ Λυκόφρων, Ὀφέλτα καὶ μύχουρε χοιράδων Ζάραξ. Ζάραξ καὶ Ὀφέλτα, ὄρη Εὐβοίας, περὶ ἃ γέγονε τὰ ναυάγια τῶν Ἑλλήνων. Ζάραξ δὲ ὠνόμασται ἀπὸ Ζάρακος τοῦ Πετραίου υἱοῦ Καρύστου ### ζ 18 Ζατῶ Τὸ φράζω· καὶ ### ζ 19 Ζατρεύω Κυρίως τὸ ἐν μύλωνι βασανίζω· ἀπὸ τοῦ ζητρείου, ὃ σημαίνει κατὰ Ἴωνας τὸ βασανιστήριον ### ζ 20 Ζατρεφέων Ἐκ τοῦ ΖΑ καὶ τοῦ τρέφω, ἄγαν εὐτραφῶν ### ζ 21 Ζαφλεγές Πολύφλογον· παρὰ τὸ ἄγαν φλέγειν ### ζ 22 Ζάφελος Ἐπιζάφελος χόλος, ἀντὶ τοῦ ἄγαν ηὐξημένος· καὶ, ἐπιζαφελῶς χαλεπαίνει, ἀντὶ τοῦ ἐπιμόνως, ηὐξημένως, Ἰλιάδος ι. Παρὰ τὸ ΖΑ καὶ τὸ ὀφέλλω, τὸ αὔξω, γίνεται ζαόφελος· καὶ συγκοπῇ, ζάφελος, ὁ ἐπηυξημένος καὶ σφοδρὸς καὶ θυμώδης καὶ ἰσχυρός. Ἢ παρὰ τὸ ὠφελῶ· καὶ σημαίνει τὸν μεγάλως ὠφελημένον, ἢ ἐπιμόνως ηὐξημένον. Καὶ τὸ μὲν ζάφελος βαρύνεται· ἐπειδὴ τὰ εἰς ΟΣ λήγοντα συγκείμενα παρὰ τὸ ΖΑ προπαροξύνεται, ζάκοτος, ζάθεος· τὸ δὲ ζαφελῶς περισπᾶται· τὰ γὰρ διὰ τοῦ ΛΩΣ ἐπιρρήματα παραληγόμενα τῷ ε ὡς ἐπιτοπλεῖστον φιλεῖ περισπᾶσθαι, εὐτελῶς, ἐπιμελῶς. Πρόσκειται, “ὡς ἐπιτοπλεῖστον,” διὰ τὸ εὐτραπέλως, εἰκέλως ### ζ 23 Ζαχρειής Ζαχρειὲς ἐστὶ κυρίως τὸ βιαίως ταῖς χερσὶ πραττόμενον· παρὰ γὰρ τὰς χεῖρας πεποίηται ἡ λέξις ζαχερὴς, καὶ ὑπερθέσει, ζαχρεὴς καὶ ζαχρειής. Ἢ, ὡς λέγει Ὦρος, ἔστι ῥῆμα χρῶ, τὸ πλησιάζω, παρὰ τὸν χρῶτα· παράγωγον χραύω, ὡς ψαύω· ὄνομα ῥηματικὸν, χρής· καὶ πλεονασμῷ τοῦ ε, μετὰ τοῦ ΖΑ, γίνεται ζαχρεής· καὶ πλεονασμῷ τοῦ ι. Σημαίνει τὸν ἄγαν χρειώδη, ἢ τὸν σφοδρόν· καὶ ### ζ 24 ζαχρειῶν ἀνέμων ἰσχυρῶν, εὐχρήστων, ἐξαπιναίων, ἢ μεγάλως πνεόντων ### ζ 25 Ζέμα Τὸ θερμόν· παρὰ τὸ ζέω ### ζ 26 Ζεύω Τὸ γεύω· καὶ ### ζ 27 Ζέλεια Ὠνόμασται ἀπὸ Ζέλυός τινος· ἢ διὰ τὸ τὸν ἥλιον ἐν αὐτῇ λίαν εὐσεβεῖσθαι ### ζ 28 Ζέλλω Τὸ βάλλω· ἐξ οὗ ### ζ 29 Ζέφυρος Ὁ ἀπὸ δυσμῶν πνέων ἄνεμος, ὁ καὶ ### λ 15 λὶψ καλούμενος. Παρὰ τὸ ζωὴ καὶ τὸ φέρω, ὁ τὸ ζῆν πᾶσι φέρων καὶ παρέχων, ζήφυρος, ζέφυρος· ζωοφόρος τὶς ὢν, ὁ τὰ πρὸς ζωὴν φέρων· ἐπειδὴ τὰ φυτὰ κυΐσκειν ποιεῖ. Ὅμηρος, αὔρη ζεφυρίη πνείουσα τὰ μὲν φύει, ἄλλα δὲ πέσσει. Ἢ παρὰ τὸ ζόφος, ζόφυρος καὶ ζέφυρος, ὁ ἐκ ζόφου ῥέων. Ὁ αὐτὸς καὶ λὶψ καλεῖται ### ζ 30 Ζεύς Ὁ θεός. Κορνοῦτος ἐν τῷ περὶ Ἑλληνικῆς θεολογίας φησὶν, ὅτι ψυχή ἐστι τοῦ παντὸς κόσμου, παρὰ τὸ ζωὴ καὶ αἰτία εἶναι τοῖς ζῶσι τοῦ ζῆν· καὶ διὰ τοῦτο βασιλεὺς λέγεται τῶν ὅλων, ὡς καὶ ἐν ἡμῖν ἡ ψυχή. Ἢ ὅτι ἔζησε μόνος τῶν τοῦ Κρόνου παίδων, καὶ οὐ κατεπόθη. Ἢ ἀπὸ τοῦ ζῆν καὶ τοῦ ἄω· τὸ γὰρ ζωοποιόν ἐστι πνεῦμα. Ἢ παρὰ τὸ ΖΑ καὶ τὸ αὔω, τὸ βοῶ, ὁ μεγάλως αὔων. Ἢ παρὰ τὸ δέος· φοβερὸς γάρ. Ἢ παρὰ τὸ δεύω, τὸ βρέχω, δεύσω, Δεὺς καὶ Ζεύς· ὑέτιος γὰρ ὁ θεός. Ἢ παρὰ τὴν ζέσιν· θερμότατος γὰρ ὁ ἀήρ. Ἢ παρὰ τὸ ζέω, Ζεὺς, ὡς τρέω Τρεὺς, καὶ Ἀτρεύς. Σημαίνει δὲ τέσσαρα· τὸν θεὸν, ἢ τὸν οὐρανὸν, ὡς τὸ, Ζεὺς δ’ ἐπεὶ οὖν Τρῶας· σημαίνει καὶ τὸν Ποσειδῶνα, ὡς τὸ, Ζεὺς δὲ κατὰ πόντον ἐτάραξεν σημαίνει καὶ τὸν καταχθόνιον θεὸν, ὡς τὸ, Ζεύς τε καταχθόνιος. Ὁ Πλούτων, Ἰλιάδος ι. σημαίνει καὶ τὸν ἥλιον, ἵκετ’ αἰθέρα καὶ Διὸς αὐγάς. Διός· ὁ κανών· δύο κανόνες εἰσὶν οἱ μαχόμενοι· ὁ μὲν εἷς λέγει, ὅτι πᾶν ὄνομα μονοσύλλαβον ὀξύτονον μακροκατάληκτον εἰς ς λῆγον διὰ καθαροῦ τοῦ ΟΣ κλινόμενον τὸν χρόνον τῆς εὐθείας φυλάττει καὶ ἐν τῇ γενικῇ· οἷον, δμὼς, δμωός· θὼς, θωός· καὶ ὤφειλεν εἶναι Ζεὺς, Ζευός· ὁ δὲ ἕτερος λέγει, ὅτι τὰ εἰς ### ε 1519 έος κλίνονται· καὶ ὤφειλεν εἶναι Ζεὺς, Ζέος. Τῶν οὖν δύο κανόνων μαχομένων, εἰσῆλθεν ἡ τῶν Βοιωτῶν διάλεκτος, καὶ ἐγένετο Ζεὺς Διός ### ζ 31 Ζεύς με μέγα Αἱ ὀξυνόμεναι λέξεις, αἱ διὰ τὴν συνέπειαν τρέπουσαι τὴν ὀξεῖαν εἰς βαρεῖαν, ἐπιφερομένου τοῦ ἐγκλιτικοῦ μορίου τὴν ἰδίαν τάσιν φυλάττουσι. Τὸ ἐμὲ δὲ πρωτότυπός ἐστιν ἀντωνυμία. Αἱ δὲ πρωτότυποι ἀντωνυμίαι ἐγκλίνονται· καὶ αἱ ἐγκλινόμεναι ἀποβάλλουσι τὸ φωνῆεν ### ζ 32 Ζεῦξαι Τὸ βόας ἢ ἡμιόνους ἑνῶσαι ὑπὸ τὸν αὐτὸν ζυγόν. Καὶ ζεύξειν τὸ πρᾶγμα, παρὰ τὸ Ζεύς· αὐτὸς γὰρ πρῶτος ἔζευξεν ἡμιόνους ἐπὶ σπορᾷ καρπῶν ### ζ 33 Ζευξιδία Ἡ Ἥρα οὕτως τιμᾶται ἐν Ἄργει. Φασὶ γὰρ, ὅτι Ἄπις μεταναστὰς ἀπὸ τοῦ Ἄργους εἰς Αἴγυπτον ἔπεμψε βόας τῷ ἐν Ἄργει βασιλεύοντι, καὶ τὴν τοῦ σπόρου ἐργασίαν ἐδίδαξεν· ὁ δὲ, ζεύξας ἐπὶ τῷ σπόρῳ τὰς βοῦς, Ἥρας ἱερὸν ἀνέθηκεν. Ὅτε δὲ τοὺς στάχυς συνέβαινε βλαστάνειν καὶ ἀνθεῖν, ἄνθεα Ἥρας ἐκάλεσε ### β 459 βοϊκόν ζεύξαντες τὴν λεγομένην κλινίδα, ἥ ἐστιν ὁμοία διέδρῳ, τὴν τῆς νύμφης μέθοδον ποιοῦνται. Παραλαβόντες δὲ αὐτὴν ἐκ τῆς πατρῴας ἑστίας ἐπὶ τὴν ἅμαξαν ἄγουσιν εἰς τὰ τοῦ γαμοῦντος ἑσπέρας ἱκανῆς. Κάθηνται δὲ τρεῖς ἐπὶ τῆς ἁμάξης· μέση μὲν ἡ νύμφη· ἐξ ἑκατέρου δὲ ὁ νυμφίος καὶ ὁ πάροχος· οὗτος δέ ἐστι φίλος ἢ συγγενὴς ὁ μάλιστα τιμώμενος καὶ ἀγαπώμενος. Ἐπειδὴ ἡ ἅμαξα ὄχημα λέγεται, ὁ ἐκ τρίτου παροχούμενος πάροχος ἐκλήθη. Ἀπὸ ταύτης τῆς συνηθείας, κἂν πεζοί τινες μετίωσι κόρην, ὁ τρίτος συμπαρὼν πάροχος λέγεται ### ζ 34 Ζεῦγος Οὐ μόνον τὸ ἐκ δυοῖν τινῶν ζευγνύμενον, ἀλλὰ καὶ τὸ ἐκ πλειόνων. Καὶ γὰρ καὶ Ἰσοκράτης τέθριππον ζεῦγος εἶπε, καὶ Αἰσχύλος. Ὥστε κἂν ἐκ τεσσάρων, κἂν ἐκ πέντε ᾖ, ζεῦγος αὐτὸ κα λεῖται. Γίνεται δὲ παρὰ τὸ ζεύγω, ὡς τεύχω τεῦχος ### ζ 35 Ζεῦγμα Οὐ τὸ σχοινίον, ἀλλ’ ἡ ἐζευγμένη σχεδία ἐν ποταμῷ ἢ ἐν θαλάσσῃ. Καὶ Θουκυδίδης ἑβδόμῃ, Τὸ ζεῦγμα τοῦ λιμένος ### ζ 36 Ζεύγλη Τὸ ἄκρον τοῦ ζυγοῦ, καθ’ ὃ ἐντίθενται τοὺς τραχήλους τὰ ζῷα· ἢ τὸ τοῦ τραχήλου μέρος, καθ’ ὃ ὁ ζυγός. Ἀπὸ τοῦ ζεύξω, ζεύγλη, ὡς ἀπὸ τοῦ ἀΐξω, αἴγλη. Εἰς τὸ ### ζ 37 Ζευγίσιον Ὃ ἐτέλει ὁ ζευγίτης. Τρεῖς δὲ τάξεις Ἀθήνῃσιν ἦσαν· πεντακοσιομέδιμνοι, οἱ πλουσιώτατοι· ἱππεῖς, οἱ ἱππάδα τελοῦντες· καὶ τὸ θητικόν ### ζ 38 Ζείδωρος ἄρουρα Παρὰ τὸ ζῆν ζήδωρος, ἡ τὰ πρὸς τὸ ζῆν δωρουμένη, βιόδωρος. Ἢ παρὰ τὶ τὰς ζειὰς δωρεῖσθαι, ζειόδωρος. Ἢ παρὰ τὸ ζέω ζέεις καὶ ζέει, ἀποβολῇ τοῦ ι, ζεέδωρος, ὡς μένει, Μενέλαος· καὶ συναιρέσει ἢ κράσει γίνεται ζείδωρος· καὶ γὰρ τὸ ζῶ ζέω λέγεται, ἡ τὸ ζῆν δωρουμένη ### ζ 39 Ζειαί Αἱ ὀλύραι· κατὰ δὲ ἑτέρους αὐτὴ ἡ κριθή· πλεονασμῷ τοῦ ζ, εἰαί τινες οὖσαι. Εἰαὶ γὰρ αἱ τροφαί· οἷον, Θώων παρδαλίων τε λύκων τ’ ἤϊα πέλονται. Ὅτι ζῴων εἰαί εἰσιν. Ἢ παρὰ τὸ ζέω, ζεαὶ καὶ ζειαὶ, αἱ τοῦ ζῆν αἴτιαι. Ἢ ἀπὸ τοῦ Ζεὺς, ὅτι Διὸς εὕρημα ἐστὶ κατὰ τὸν μῦθον. Τὰ εἰς ἄλφα τῇ ΕΙ διφθόγγῳ παραληγόμενα ἢ τῷ ι, ἐπὶ μὲν οὐσίας, ὀξύνεται, ζειὰ, φειὰ, χειά· ἐπὶ δὲ πράγματος, βαρύνεται· οἷον, μνεία, χρεία ### ζ 40 Ζειραί Χιτῶνες ἀνακεκολπωμένοι, ἢ ἀνάκωλοι. Ξενοφῶν, Καὶ ζειρὰς μέχρι τῶν ποδῶν ἐπὶ τῶν ἵππων ἔχουσιν, Ἀλλ’ οὐ χλαμύδας. Οὕτως εἰς τὸ Ῥητορικόν. Ἄλλοι δὲ ζώνην καὶ χλαμύδα σημαίνειν τὴν λέξιν φασί· παρὰ τὸ εἴρειν, πλεονασμῷ τοῦ ζ, ἡ ἐνειρμένη· τινὲς δὲ παρὰ τὸ δεῖν, ὅ ἐστι δεσμεύειν, δειρὰ, καὶ ζειρὰ, κατὰ μετάθεσιν τοῦ δέλτα εἰς ζ. Τινὲς δὲ παρὰ τὴν δέσιν, δειρὰ, ἱμάτιον, ἢ ἐφαπτὶς, ἢ διάδημα, ἢ πορφυροῦν ἔνδυμα ### ζ 41 Ζέω καὶ ζεῖν Εἴρηται κατὰ μίμησιν τοῦ κατὰ τὴν θερμασίαν τῶν ὑδάτων ἤχου· ἢ ἀπὸ τοῦ ΖΑ καὶ τοῦ ἄω, τὸ πνέω, ζάω καὶ ζέω ### ζ 42 Ζῶ καὶ ζῆν Τὸ τῆς ζωῆς σημαντικὸν ῥῆμα, ἀπὸ τοῦ ζέω κατὰ μεταφοράν· ἀναπνέομεν γὰρ, ἕως πάρεστιν ἐν ἡμῖν τὸ θερμὸν καὶ ἡ ζέσις τοῦ αἵματος. Ἢ ἀπὸ τοῦ ἄω, τὸ πνέω, πλεονασμῷ τοῦ ζῆτα ἢ τοῦ ΖΑ, γίνεται ζάω· εἶτα κατὰ κρᾶσιν, ζῶ. Παθητικὰ οὐκ ἔχει· τὰ γὰρ οὐδέτερα ῥήματα, μήτε ἐνέργειαν μήτε πάθος δηλοῦντα, παθητικὰ οὐκ ἔχει· οἷον ζῶ, πλουτῶ, ὑγιαίνω, ὑπάρχω. Τοῦ ζῆμι κίνησις οὐχ εὕρηται. Ἀπὸ τοῦ ζάω, ζάεις, ζάει, κατὰ κρᾶσιν Δωρικὴν τοῦ ΑΕ εἰς η, γίνεται ζῇς, καὶ ζῇ. Οὐ γὰρ ἀπὸ τοῦ ζάεις ζᾷς συνῃρημένον γέγονε τὸ ζῇς καὶ ζῇ ### ζ 43 Ζῆθι Ἔστιν εἰς τὸ ### β 460 βοῆς. Ὁ παρατατικὸς, ἔζαον ἔζων, ἔζαες ἔζης, ἔζαε ἔζη· καὶ τὸ προστακτικὸν ζῆ, ὡς παρ’ Εὐριπίδῃ ἐν Ἰφιγενείᾳ, Ἀλλ’ ἕρπε καὶ ζῆ καὶ δόμους οἴκει πατρός. Καὶ ἐν Φρίξῳ, Δι’ ἐλπίδος ζῆ, καὶ δι’ ἐλπίδος τρέφου. Τὸ γὰρ ζῆθι κατ’ ἐπέκτασιν ἔχει τὴν ΘΙ συλλαβήν· καὶ μετὰ τῆς σὺν προθέσεως, σύζηθι. Τινὲς λέγουσι τὸ ζῆς ζῆ μὴ ἔχειν τὸ ι προσγεγραμμένον, κατασκευάζοντες ἀπὸ τοῦ εἰς ΜΙ τοῦ ζῆμι· οἵτινες οὐκ ἀκριβῶς λέγουσιν. Εἰ γὰρ ἀπὸ τοῦ εἰς ΜΙ, ὤφειλεν εἶναι ἡ μετοχὴ ζὰς, ὥσπερ στάς· καὶ τὸ θηλυκὸν, ζᾶσα, ὥσπερ στᾶσα· νῦν δὲ ζῶν ἐστὶν ἡ μετοχή· καὶ τὸ θηλυκὸν, ζῶσα. Καὶ εἰ ἀπὸ τοῦ εἰς ΜΙ, ὤφειλεν εἶναι τὸ πρῶτον τῶν πληθυντικῶν ζάμεν, ὥσπερ φαμέν· νυνὶ δὲ ζῶμεν ἐστὶν, ὥσπερ βοῶμεν. Ἄρα οὐκ ἔστιν ἀπὸ τῶν εἰς ΜΙ ### ζ 44 Ζητῶ Συζυγίας πρώτης. Ἐκ τοῦ ΖΑ ἐπιτατικοῦ καὶ τοῦ αἰτῶ γίνεται ζαετῶ· καὶ συγκοπῇ, ζατῶ· καὶ τροπῇ τοῦ ἄλφα εἰς η, ζητῶ ### ζ 45 Ζητηταί Ἀρχή τις ἦν Ἀθήνῃσι κατὰ καιροὺς καθισταμένη, πρὸς ἣν ἐμηνύοντο οἱ ὀφείλοντες χρήματα τῇ πόλει καὶ μὴ ἀποδεδωκότες ### ζ 46 Ζήτης Ὁ υἱὸς Βορρᾶ· οἷον, Ζήτης αὖ Κάλαΐς τε Βορήϊοι υἷες ἱκέσθην, Ἀπολλώνιος ὁ Ῥόδιος ἐν τοῖς Ἀργοναυτικοῖς. Ζαήτης, παρὰ τὸ ΖΑ καὶ τὸ ἀήτης, ὁ μεγάλως πνέων· υἱὸς γάρ ἐστι τοῦ Βορρᾶ ### ζ 47 Ζῆθος Ἀπολλώνιος, Ἐν δ’ ἔσαν Ἀντιόπης Ἀσωπίδος υἱέε δοιὼ, Ἀμφίων καὶ Ζῆθος· ἀπύργωτος δ’ ἔτι Θήβη κεῖτο πέλας, τῆς οἵγε νέον βάλλοντο δομαίους ἱέμενοι. Εἴρηται παρὰ τὸν ζήσω μέλλοντα Ζῆθος, ὡς ἐρίσω ἔριθος. Ἢ ὅτι ἡ μήτηρ αὐτοῦ ἐζήτησεν εὐμαρῶς τεκεῖν αὐτὸν, ὥς φησιν Εὐριπίδης, Τὸν μὲν κίκλησκε Ζῆθον· ἐζήτησε γὰρ τόκοισιν εὐμάρειαν ἡ τεκοῦσά νιν ### ζ 48 Ζῆλος Ὁ φθόνος. Παρὰ τὸ ζέω καὶ τὸ λίαν γίνεται ζέλος καὶ ζῆλος· θερμὸς γάρ ἐστι λίαν. Ἢ παρὰ τὸ ζέειν, ὁ φλεγμαίνειν καὶ ἐκκαίεσθαι τὴν ψυχὴν ποιῶν· φλέγει γὰρ ἐν τῷ βάθει. Ἢ ὁ ἐκ τῆς ζέσεως τοῦ θυμοῦ γινόμενος. Ἢ ἀπὸ τοῦ ζάλη, ζάλος καὶ ζῆλος· ὁ γὰρ ζῆλος ζάλην βάλλει εἰς τὸν ἄνθρωπον. Ἢ ὁ ζητῶν πρός τινα ἄλλον ζῆν· οἷον, ζηλοῖ δέ τε γείτονα γείτων. Τὰ δὲ παρ’ αὐτοῦ συγκείμενα, εἴτε κατ’ ἀρχὰς εἴτε κατὰ τὸ τέλος, τὴν αὐτὴν φυλάττει γραφήν· οἷον, πολύζηλος, δύσζηλος, ὁ φθονερὸς, παρὰ τὸ ζέειν ὅλος ### ζ 49 Ζημία Ἡ τῶν ὄντων πρὸς τὸ ζῆν μείωσις, ἡ τοῦ κέρδους καὶ τῆς ὠφελείας ἄτη, ἡ τὰ πρὸς τὸ ζῆν μειοῦσα, ἡ τὴν ζωὴν μειοῦσα, τουτέστι τὴν περιουσίαν· παρὰ τὴν ζέσιν τὴν γινομένην ὑπὸ τοῦ θυμοῦ ἐν τῷ ἐκτίνειν τὰ ἐπαγόμενα. Ἢ δημία τὶς οὖσα, ἡ πολιτική ### ζ 50 Ζηρυνθία Ἀφροδίτη ἐν Θρᾴκῃ. Ζήρυνθον γὰρ ἄντρον ἐν Θρᾴκῃ. Οὐ γὰρ μόνον Ἄρεως ἱερά ἐστιν ἐν Θρᾴκῃ, ἀλλὰ καὶ Ἀφροδίτης. Λυκόφρων ### ζ 51 Ζήτρειον Σημαίνει τὸ τῶν δούλων δεσμωτήριον, ἤγουν τὸν μύλωνα, παρὰ Χίοις καὶ Ἀχαιοῖς· ἐκεῖ γὰρ ἐδεσμεύοντο οἱ δοῦλοι. Εὔπολις, Ὥσπερ γὰρ εἰς ζήτρειον ἐμπεσών. Καὶ Θεόπομπος, ὥς μοι δοκεῖν εἶναι τὸ πρόθυρον τοῦτο βασανιστήριον, τὴν δ’ οἰκίαν ζήτρειον, ἢ κακὸν μέγα. Σύνθετον δέ ἐστιν ἐκ τοῦ ΖΑ καὶ τοῦ τρέω, τὸ φοβοῦμαι, ζάτρεον καὶ ζήτρειον. Ἢ παρὰ τὸ δεῖν, τὸ δεσμεύειν, καὶ τὸ τρέω γίνεται δήτρειον, καὶ ζήτρειον κατὰ τροπὴν εἰς ΕΙ διφθόγγου εἰς τὸ η· ἐν ᾧ δεῖσθαι τρέουσιν. Εὕρηται δὲ καὶ διὰ τοῦ ι συνεσταλμένον. Καὶ παρὰ Ἡρώδῃ, Ἄγε αὐτὸν εἰς τὸ ζήτρειον. Ἔστι δὲ χωλίαμβον τὸ μέτρον. Τοῦτο δὲ ὁ μὲν Ὦρος προπαροξύνει, ὡς τὸ γήτειον· ὁ δὲ Ὠριγένης προπερισπᾶ. Χοιροβοσκός ### ζ 52 Ζιζάνιον Τὸ ἄνευ σπορᾶς συμπαραφυόμενον τῷ σίτῳ. Καὶ γίνεται παρὰ τὸ σῖτος καὶ τὸ σίνω, τὸ βλάπτω, σισάνιον καὶ ζιζάνιον, τὸ βλάπτον τὸν σῖτον. Ἢ παρὰ τὸ σῖτος καὶ τὸ ἱζάνω, τὸ κάθημαι, σιτοΐζανον, τὸ τῷ σίτῳ παρεδρεῦον καὶ συναυξάνον ### ζ 53 Ζίω Τὸ ζητῶ· ἐξ οὗ καὶ ### ζ 54 Ζιγνῶ Τὸ σκυθρωπάζω· καὶ ### ζ 55 Ζυγός Παρὰ τὸ δύο ἄγειν, δυαγός· καὶ ἐν συγκοπῇ, δυγὸς καὶ ζυγός· οἱ γὰρ Δωριεῖς τὸ δ εἰς ζ τρέπουσιν. Ἢ παρὰ τὸ ἄγεσθαι καὶ ἐφέλκεσθαι ὑπ’ αὐτοῦ, δυγὸς καὶ ζυγός. Ἰστέον δὲ ὅτι τὸ ζ δια λύουσιν οἱ Δωριεῖς εἰς ς καὶ δ· οἷον, ζυγὸς, σδυγός· ζευκτῆρες, σδευκτῆρες· θερίζω, θερίσδω· συρίζω, συρίσδω. Θεόκριτος, Ἃ ποτὶ ταῖς παγαῖσι μελίσδεται. Ἤγουν μελίζεται καὶ ἠχεῖ καὶ ἀποτελεῖ μελῳδίαν. Σημαίνει τρία· τὸ ἅρμα τῶν ἵππων, ὡς τὸ, Ἱππείου δὲ ζυγοῦ θεὰ ἥψατο· καὶ τὸν τῆς κιθάρας πῆχυν, ὡς τὸ, ἐπὶ δ’ ἀργύρεον ζυγὸν ἦεν. Σημαίνει δὲ καὶ τὰς τῶν ἐρεσσόντων καθέδρας. Εἴρηται καὶ ἐπὶ τῶν ἁμαξῶν, καὶ ἐπὶ ἁρμάτων, καὶ πλοίων. Καὶ τὸ λεγόμενον ὑπὸ τῶν ποιητῶν τάλαντον, ἤγουν ἡ τρυτάνη, δυαγὸν, τὸ δύο ἄγον, καὶ ζυγόν. Λέγεται ζυγὸς καὶ ὁ τῆς κιθάρας πῆχυς καὶ ᾧ ἔγκεινται οἱ κόλλαβοι· οὕτω δὲ λέγονται οἱ πάσσαλοι, ὧν ἐξάπτονται αἱ χορδαὶ, παρὰ τὸ κεκολλῆσθαι. Ἰλιάδος ἰῶτα ### ζ 56 Ζυγομαχεῖν Στασιάζειν, ὡς οἱ βόες ἐζευγμένοι. Μετῆκται δὲ ἡ λέξις ἀπὸ τῆς τῶν βοῶν πρὸς ἀλλήλους μάχης μὴ συμφώνως ἐργαζομένων· ἐκεῖνοι γὰρ πολλάκις ὅταν ἕλκωσι κάμνοντες, ἐπερείδουσι τὸ βάρος πρὸς ἀλλήλους· κέχρηται Ὑπερίδης. Ἢ ἀπὸ μεταφορᾶς τῶν εἰς τὸν σταθμὸν φιλονεικούντων, ἢ τῶν πωλούντων σταθμῷ καὶ διαφερομένων πρὸς τοὺς ὠνουμένους· ἢ ἀπὸ τῶν ὑποζυγίων, ἢ βοῶν, ἢ ἵππων, ἤ τινων τοιούτων· ὡς Ἡσίοδος, Οὐκ ἂν τώγ’ ἐρίσαντες ἐν αὔλακι καμμὲν ἄροτρον ἄξειαν, τὸ δὲ ἔργον ἐτώσιον αὖθι λίποιεν. Ὁ δὲ Ἡρόδοτος ἀπὸ τῶν ἐν τοῖς πλοίοις ζυγῶν δύνασθαι φησὶν εἶναι τὴν λέξιν, ἐπεὶ περὶ τῶν καθεδρῶν διαφέρονται οἱ ἐρέσσοντες ### ζ 57 Ζύγαστρον Τὸ κιβώτιον, ὥς φησι Σοφοκλῆς, Κοίλῳ ζυγάστρῳ. Κυρίως ἡ ξυλίνη σορός· παρὰ τὸ ἐνεζεῦχθαι καὶ ἐνδεδέσθαι ἀλλήλαις τὰς σανίδας. Παρὰ Δελφοῖς δὲ ζύγαστρον καλεῖται τὸ γραμματοφυλάκιον. Ῥητορικὴ ἡ λέξις ### ζ 58 Ζύμη Τὸ σταῖς τὸ συμπεφθὲν εἰς ὄπτησιν. Παρὰ τὸ ζέω, ζύμη, τὸ ζέον σταῖς· ἢ παρὰ τὸ ζωῆς οἶμον εἶναι. Ζέω, ζύω, ὡς ξέω, ξύω· χέω, χύω· ζύμη, καὶ ζύμωμα· ἐκ τοῦ ζέσαντος, ζεστὸς, ἢ σταῖς τι γεγονός. Ἐκ τοῦ ζύμη ζυμήτης, ἄρτος ποιός· οἷον, ἄρτοι ζυμῆται οἱ μεγάλοι ### ζ 59 Ζόφος Σκότος, ἀχλύς. Παρὰ τὸ νέφος νόφος, καὶ μετὰ τοῦ ΖΑ, ζάνοφος· καὶ συγκοπῇ, ζόφος. Ἢ παρὰ τὸ φάος κατὰ προσέλευσιν τοῦ ο, ὄφαος· καὶ πλεονασμῷ τοῦ ζ, ζόφος, κατὰ ἀποβολὴν τοῦ α. Ἢ ἀπὸ τοῦ γνόφος, δνόφος καὶ ζόφος, δηλονότι ἀποβολῇ τοῦ ν. Σημαίνει δὲ δύο· τὸν ἐν ᾅδου τόπον, οἷον ὁμιχλώδη· καὶ τὸν εἰς δύσιν, ὡς τὸ, Εἴτ’ ἐπ’ ἀριστερὰ τοίγε ποτὶ ζόφον ἠερόεντα ### ζ 60 Ζωάγρια Τὰ ὑπὲρ τοῦ ζῆν διδόμενα ἄποινα ### ζ 61 Ζώγρει Ζώγρει Ἀτρέος υἱέ. Ἀντὶ τοῦ ζῶντα λάμβανε. Παρὰ τὸ ζῶ καὶ τὸ ἀγρεύειν, ζωγρῶ, τὸ τὰ ζῶντα ἀγρεύω ### ζ 62 Ζωγράφος Θεόκριτος, Ποῖοι ζωογράφοι τἀκριβέα γράμματ’ ἔγραψαν. Οὐχ ὅτι γράμματι χρῆται, ἀλλ’ ὅτι τῇ γραφίδι προσκαταξύει ### γ 367 γράψαι γὰρ τὸ ξύσαι. Οὐκ ἔχει δὲ τὸ ι προσγεγραμμένον. Ἔστι γὰρ ζῷον ζῴου ζῳογράφος· καὶ ἐπειδὴ οὐδέποτε μεταξὺ τοῦ ι ὄντος ἢ τοῦ υ ἢ συμφώνου κρᾶσις γίνεται, ἀλλὰ πρῶτον ἀποβάλλει αὐτὸ, καὶ οὕτω γίνεται ἡ κρᾶσις, βελ τίονα, βελτίω· τῷ ἐμῷ, τὠμῷ· τοῦ ἀνθρώπου, τἀνθρώπου· καὶ τὸ ἄνθρωπος, τἄνθρωπος· τούτου χάριν καὶ τὸ ζῳογράφος πρῶτον ἀποβάλλει τὸ ι, καὶ οὕτω ποιεῖ τὴν κρᾶσιν τοῦ ω καὶ ο εἰς ω, χωρὶς τοῦ ι ### ζ 63 Ζωπυρεῖν Κυρίως τοὺς ἄνθρακας φυσᾶν· Ὦ τρισκατάρατε, ζωπύρει τοὺς ἄνθρακας. Καὶ ### ζ 64 ζωπυρῆσαι. Ἀπὸ μεταφορᾶς τοῦ πυρὸς λέγεται καὶ ἐπὶ τοὺς ἐξ ἀρρωστίας ἀναρρωννυμένους. Καὶ ### ε 1520 ἔζην · Κἄγωγ’ ἂν ἔζην καὶ σὺ τὸν λοιπὸν χρόνον. Ὤφειλεν εἶναι ἔζων. Κοινῶς μὲν, ἔζας ἔζα· οἱ Δωριεῖς δὲ τὸ α ε εἰς η συναιροῦσιν, ἔζαες ἔζης λέγοντες, καὶ ἔζαε ἔζη. Πλάνης οὖν γινομένης, ἐγένετο πρῶτον πρόσωπον ἔζην, προσθέσει τοῦ ν, ἀπὸ τοῦ τρίτου προσώπου ### ζ 65 Ζῴδιον Σὺν τῷ ἰῶτα, ἐπειδὴ εὕρηται κατὰ διάστασιν. Ἄρατος, Ζωΐδιον δέ ἑ κύκλον ἐπίκλησιν καλέουσιν. Ἢ ἐπειδή ἐστι ζῷον ζῴου, ὅπερ ἔχει προσγεγραμμένον τὸ ἰῶτα· καὶ ἐπειδὴ ἡ τελευταία συλλαβὴ τῆς γενικῆς τῶν πρωτοτύπων ἀπὸ φωνήεντος ἄρχεται, γίνεται ζωΐδιον, ὡς εἴρηται, τοῦ ι ἀπὸ τοῦ πρωτοτύπου ὄντος. Τὸ γενικὸν ὄνομα, παρὰ τὸ ζῶ, τὸ τοῦ ζῆν δεκτικόν. Ἢ ἀπὸ τῆς ζωῆς, τὸ ζωὴν ἔχον, ἢ ζέσιν ἔχον καὶ θερμότητα, πρὸς ἀντιδιαστολὴν τῶν μὴ ζωῶν· ὅθεν καὶ ζεστὸν ἄνθρωπον φαμὲν, τὸν εὐκίνητον καὶ θερμόν. Γράφεται δὲ μετὰ τοῦ ἰῶτα, ἐπειδὴ εὕρηται κατὰ διάστασιν καὶ παρὰ Σιμωνίδῃ, οἷον τόδ’ ἡμῖν ἑρπετὸν παρέπτατο ζώϊον κάκιστον. Καὶ διὰ τὸν χαρακτῆρα τῶν διὰ τοῦ ΩΟΝ. Τὰ γὰρ διὰ τοῦ ΩΟΝ οὐδέτερα μονογενῆ θέλει ἔχειν τὸ ἰῶτα· οἷον, Πτῷον, ὄνομα ὄρους· προστῷον, περιστῷον, ὑπερῷον. Οὕτω καὶ ζῷον σὺν τῷ ι ### ζ 66 Ζῶς Ἀξιοῖ ὁ Ἀσκαλωνίτης περισπᾶσθαι· οὐχ ὑγιῶς· μόνον γάρ ἐστι τὸ σῶς περισπώμενον μονοσύλλαβον ἀρσενικὸν εἰς ΩΣ λῆγον, εἴτε ἀπὸ τοῦ σῶος, ἢ ἀπὸ τοῦ σάος· ὅπερ ἄμεινον. Εἰ δὲ ἐκ τοῦ ζωὸς ἀξιοῖ αὐτὸ περισπᾶσθαι, ἴστω ὅτι τὰ ἐξ ὀξείας καὶ βαρείας πάλιν βαρύνονται. Εἰ μέντοι κλίνει αὐτὸ, ἰσοσύλλαβον εὑρεθήσεται. Γίνεται δὲ ἐκ τοῦ ζώω, ζωὸς ζώς· ἢ ἀπὸ τοῦ ζῶ, ζῶς ### ζ 67 Ζῴη Ἐκ τοῦ ἄω καὶ τοῦ ΖΑ γίνεται ζάω ζῶ· οἱ γὰρ ζῶντες πάνυ ἐμπνέουσιν. Ὁ ζάων, ὁ ζῶν· τοῦ ζάοντος, τοῦ ζῶντος. Τὸ εὐκτικὸν, ζάοιμι ζῷμι· τὸ δεύτερον, ζάοις, ζῷς· ζάοι, ζῷ· καὶ ἐν τῷ τρίτῳ προσώπῳ οἱ Ἀττικοὶ προστιθέασι τὸ η, καὶ γίνεται ζῴη. Ἀπὸ δὲ τρίτου ποιοῦσι τὸ δεύτερον, προσθέσει τοῦ ς, ζῴης· καὶ τροπῇ τοῦ ς εἰς ν, τὸ πρῶτον, ζῴην, ὡς ἀγαπῴην ### ζ 68 Ζωή Ἀπὸ τοῦ ζῶ γίνεται ζωὴ κατὰ πρόσληψιν συλλαβῆς. Ἢ ὥσπερ παρὰ τὸ ῥέω γίνεται ῥοὴ, καὶ χέω χοὴ, οὕτω καὶ ἀπὸ τοῦ ζέω, ζοή· καὶ τροπῇ τοῦ ο εἰς ω ζωή. Τὰ γοῦν παρ’ αὐτοῦ συγκείμενα τὴν αὐτὴν φυλάττει γραφὴν, ζωηφόρος, ζωοτόκος, ἀείζωος ### ζ 69 Ζωμός Κυρίως τὸ ἐπὶ τοῖς κρέασι τῶν ζῴων ἄρτυμα ζωμὸς καλεῖται ### ζ 70 ζῶμα δὲ, τὸν χιτῶνα, ἀπὸ τοῦ ζώννυσθαι· ἢ τὸν θώρακα ### ζ 71 Ζώννυσθαι Τὸ καθοπλίζεσθαι· συνεκδοχικῶς ἀπὸ μέρους. Τὸ ### π 45 περιεζωσμένον ἐκ τοῦ ζώω βαρυτόνου· εἰ γὰρ ἦν ἀπὸ τοῦ ζῶ ζώσω, οὐκ ὤφειλε προσλαμβάνει τὸ ς· τοῦ δὲ ζῶ ὁ μέλλων, ζήσω. Ἔχει δὲ τὸ ζωννύω πρὸς τὸ ζῶ συγγένειάν τινα· ἐπειδὴ τὸ ζῆν ἐπὶ τοῦ θερμοῦ λαμβάνεται, παρὰ τὸ ζέω, διὰ τὴν ἐν αὐτῷ θερμασίαν, ὥσπερ καὶ κατὰ περίφρασιν ἀλίβας ὁ νεκρός· ἀπὸ δὲ μεταφορᾶς τοῦ ζῆν καὶ τὸ ζωννύω· ἐπειδὴ κατ’ ἐκεῖνον τὸν τόπον ζωννύμεθα, ἐν ᾧ ἐστι τὸ τοῦ σώματος θερμὸν, ἡ καρδία ### ζ 72 Ζώνη Τὸ τοῦ σώματος μέρος· παρὰ τὸ ζῶ· ἐν ᾧ μάλιστα τὸ τοῦ ζῴου ἐστὶ ζωτικόν· καὶ τὸ περὶ αὐτὸ ὕφασμα ζώνη ὁμωνύμως λέγεται, ὡς καὶ θώραξ τὸ μέρος τοῦ σώματος, καὶ τὸ περιτιθέμενον ὅπλον. Ἢ παρὰ τὸ δεῖν, δώνη καὶ ζώνη, ἡ περιδεομένη καὶ δεσμοῦσα ἡμᾶς· διὸ καὶ τὰ παρ’ αὐτοῦ συγκείμενα, διὰ τοῦ ω μεγάλου, οἷον ἄζωνος, βαθύζωνος, εὔζωνος. Σημαίνει δὲ τρία· τὸ μέρος τοῦ σώματος, ὡς τὸ, Ἄρεϊ δὲ ζώνην, στέρνον δὲ Ποσειδάωνι, Ἰλιάδος β. Παρὰ τὸ ζῶ, τὸ ζωογονῶ, τὸ παρὰ τὴν καρδίαν μέρος κείμενον, ἐν ᾧ μάλιστα ἐστὶ τὸ τοῦ ζῆν δεκτικόν. Σημαίνει καὶ τὸ ἐν συνηθείᾳ λεγόμενον, ὡς τὸ, Ζώσατο δὲ ζώνην ἑκατὸν θυσάνοις ἀραρυῖαν. Σημαίνει καὶ τὸν συνουσιασμὸν, ὡς τὸ, Λῦσε δὲ παρθενίην ζώνην ### ζ 73 Ζωστήρ Θώραξ, ζώνη· καὶ τόπος τῆς Ἀττικῆς. Εὐφορίων, Οὗτος μὲν Ζωστὴρ, Φοίβου πέδον. Καὶ ### ζ 74 Ζώστριος Ἀπόλλων παρὰ Ἀθηναίοις τιμώμενος. Καὶ, ἥδ’ ἐπαπειλήσασα ζωστηρίῳ Ἀπόλλωνι. Φασὶ γὰρ, τὴν Λητὼ ὠδίνουσαν ἐκεῖσε τὴν ζώνην λῦσαι ### ζ 75 Ζωστήρ Ὁ ἐπάνω τοῦ θώρακος, ᾧ χρῶνται· Λῦσε δέ οἱ ζωστῆρα παναίολον ### ζ 76 ζῶμα δὲ καὶ αὐτὸς ὁ θώραξ κατὰ Ἀρίσταρχον, ἀντίγραφον οὖν φησὶ, Διὰ μὲν ἂρ ζωστῆρος ἐλήλατο δαιδαλέοιο. Λέγεται ζῶμα καὶ τὸ περίζωμα· Ζῶμα δέ οἱ πρῶτον παρακάββαλεν· αὐτὰρ ἔπειτα θῆκεν ἱμάντας ἐϋδμήτους ### ζ 77 Ζωρότερον Ζωρότερον δὲ κέραιρε, Ἰλιάδος ι· ζωτικώτερον, ἀκρατότερον, ἐνεργές· οἱ δὲ, θερμότερον· παρὰ τὸ ζωρὸς, ὁ ἄκρατος· καὶ οὐδέτερον, ζωρόν· καὶ ### ζ 78 ζωρότερον ποτόν. Ἀπὸ τοῦ ζῆν, ἢ ζεῖν, γίνεται ζωότερον, καὶ πλεονασμῷ τοῦ ρ· ἐν ᾧ ὁ οἶνος οὐκ ἠφάνισται, ἀλλ’ ἔτι ζῇ· ἢ ζεῖ καὶ θερμός ἐστιν· ἀπὸ δὲ τούτου τὸ ἀκρατότερον καὶ ἰσχυρὸν ἐμφαίνει. Ἢ ἀπὸ τοῦ ΖΑ καὶ τοῦ ὦρον, ὃ σημαίνει τὸν ἐνιαυτὸν, γίνεται ζάωρος, καὶ ζωρὸς, ὁ πολυετὴς καὶ παλαιὸς οἶνος, καὶ εὔποτος ὑπὲρ τὸν νέον ### ζ 79 Ζώτειον Προπαροξυτόνως ὁ μύλων· παρὰ τὰς ζειὰς, αἳ καὶ ζεαὶ καλοῦνται· ὅπου αἱ ζειαὶ ἐκόπτοντο, οἱονεὶ ζεόντειον. Οἱ δὲ, τόπου ὄνομα, ὅπου ἐκολάζοντο οἱ οἰκέται. Ἀριστοφάνης Βαβυλωνίοις, ζώστειον, ὡς Ὦρος ὁ Μιλήσιος εἴρηκεν. η ### η 10 ἦτα τὸ στοιχεῖον, ἐκ τοῦ ἦτα καὶ ταῦ ἔχειν τὸν χαρακτῆρα τοῦ στοιχείου. Ἡνίκα γὰρ πλάγιον τεθῇ, εὑρήσεις ταῦ· εἰ δὲ ἀπὸ πρώτης γραμμῆς τοῦ ἦτα βαρεῖαν δώσει διὰ τῆς ἐν μέσῳ γραμμῆς, τὸ ἦτα εὑρήσεις ἄλφα ### η 11 Ἦ Τοῦτο τὸ η ψιλούμενον καὶ περισπώμενον δηλοῖ σύνδεσμον παραπληρωματικὸν, ἤτοι ἶσον τῷ δή· οἷον, ἐπεὶ ἦ πολὺ φέρτερον ἐστί. Καὶ παραλλήλως, Ἦ δὴ λοίγια ἔργα. Δηλοῖ δὲ καὶ ἀπορηματικὸν σύνδεσμον· οἷον, Ἦ οὐχ Ἑλένης ἕνεκ’ ἠϋκόμοιο; Ἦ μοῦνοι φιλέους’ ἀλόχους μερόπων ἀνθρώπων Ἀτρεῖδαι; Δηλοῖ δὲ καὶ τὸ ἔφη· καὶ κυανέῃσιν ἐπ’ ὀφρύσι. Καὶ σεσημείωται Ἀριστάρχῳ, ὅτι ὁ μὲν Ὅμηρος ἀεὶ ἐπὶ προειρημένοις λόγοις ἐπιφέρει τὸ ἦ, τὸ δηλοῦν τὸ ἔφη· ὁ δὲ Πλάτων μετ’ αὐτὸ ἐπιφέρει τὸν λόγον. Καὶ πάλιν· η ψιλούμενον καὶ περισπώμενον σημαίνει τέσσαρα· τὸν δὴ παραπληρωματικὸν σύνδεσμον· ὡς τὸ, ἐπεὶ ἦ πολὺ φέρτερον. Καὶ ἐπίρρημα βεβαιώσεως, ἀντὶ τοῦ ὄντως, ὡς τὸ, Ἦ μάλα δὴ τέθνηκε Μενοιτίου ἄλκιμος υἱός. καὶ ἀντὶ τοῦ εἶπεν· ἔστι δὲ ῥῆμα ἶσον τῷ ἔφη· ὡς τὸ, Ἦ, καὶ κυανέῃσιν ἐπ’ ὀφρύσι. Καὶ ἀντὶ τοῦ ἀπορηματικοῦ τοῦ ἆρα· ὡς τὸ, Ἦ μοῦνοι φιλέους’ ἀλόχους. Δηλοῖ δὲ καὶ τὸ ἀληθὲς, ὡς ἐπὶ τὸ, Ἦ δὴ λοίγια ἔργ’, ὅτέ μ’ ἐχθοδοπῆσαι ἐφήσεις Ἥρῃ. Τὸ γὰρ ὄντως ἐπὶ τοῦ ἀληθῶς λαμβάνεται. Ἦ μάλα δὴ τέθνηκεν. Ἀντὶ τοῦ ἀκριβῶς, δῆλον, Ἰλιάδος ς. Οὕτως γὰρ καὶ ἐν Ὀδυσσείᾳ ἔχει, Ἦ μάλα δή τις ἔγημεν πολυμνήστην βασίλειαν. Ἧ ψιλούμενον δὲ καὶ βαρυνόμενον δηλοῖ σύνδεσμον διαζευκτικόν· Η εὖ, ἠὲ κακῶς νοστήσομεν. Ἔστι δ’ ὅτε καὶ ἀντὶ τοῦ συναπτικοῦ τοῦ εἰ τίθεται, ὡς τὸ, ἢ καὶ γένει ὕστερος ἦεν. Ποτὲ δὲ παρέλκει, ὡς τὸ, Ἀλλὰ τί ἢ ἐμὲ ταῦτα παρεξερέεσθαι ἕκαστα; Καὶ πάλιν· η ψιλούμενον καὶ βαρυνόμενον σημαίνει τέσσαρα· ἢ διαζευκτικός ἐστιν, ἢ ὑποδιαζευκτικὸς, ἢ διασαφητικός. Διαζευκτικὸς, ὁ τὰ ἐναντία τῇ συντάξει διϊστῶν· οἷον, ἠὲ νέος ἠὲ παλαιός· καὶ, Ἢ ἡμέρα ἐστὶν, ἢ νύξ. Ὑποδιαζευκτικὸς δέ ἐστιν, ὁ διάφορα πράγματα τιθεὶς, καὶ μηδ’ ἕτερον ἐν τῇ αἰτήσει διαιρῶν· οἷον, Δός μοι χρυσὸν ἢ ἄργυρον ἢ λίθους τιμίους. Διασαφητικὸς δέ ἐστιν, ὅταν τῶν δύο προτεθέντων τὸ ἓν αἱρῆται· οἷον, ἐν γῇ πένεσθαι κρεῖσσον ἢ πλουτοῦντα πλεῖν· καὶ, Θέλω τύχης σταλαγμὸν, ἢ φρενῶν πίθον. Ῥανὶς φρενῶν μοι μᾶλλον, ἢ βυθὸς τύχης. Οὗτος ὁ σύνδεσμος γίνεται μετὰ τοῦ ἀλλὰ συνδέσμου, ἀλλὰ ἤ· ἐν συγκοπῇ, ἀλλ’ ἤ. Δηλοῖ δὲ καὶ τὸν καὶ, ὡς τὸ, Βούλομ’ ἐγὼ λαὸν σόον ἔμμεναι ἢ ἀπολέσθαι ### η 12 Ἢ τοιόσδε ἐών Ὁ ἢ σύνδεσμος διαζευκτικὸς μέν ἐστι, παρελήφθη δὲ παρὰ τῷ ποιητῇ ἀντὶ τοῦ συναπτικοῦ εἰ· οἷον ἔστι καὶ ἄλλο, ἐπεὶ οὐ πολύμυθος, οὐδ’ ἀφαμαρτοεπὴς, ἢ καὶ γένει ὕστερος ἦεν. Ἢ ἀντὶ τοῦ ἐὰν καὶ τῷ γένει. Οὕτω καὶ τὸ, ἢ τοιόσδε ἐών. Ἀντὶ τοῦ, ἐὰν τοιοῦτος ὑπάρχῃ. Οὐκ ἂν δὴ μείνειας ἀρηΐφιλον Μενέλαον, Ἰλιάδος γ. Λαμβάνεται δὲ καὶ ἀντὶ τοῦ πότερον, ὡς τὸ, Ἢ ὅγε φάσγανον ὀξύ ### η 13 Ἦ κεν γηθήσαι πρίαμος Σύνδεσμος διαβεβαιωτικός· καὶ δεῖ περισπᾶσθαι, ἀντὶ τοῦ, ὄντως ἂν χαρείη ### ο 28 ὅτι τὸν η σύνδεσμον ἓξ διαφόρως σημαίνειν φησὶν Ἡρωδιανός· περισπώμενον, τρία· καὶ βαρυνόμενον, τρία. Περισπώμενος μὲν γάρ ἐστι παραπληρωματικὸς, βεβαιωτικὸς, διαπορητικός· βαρυνόμενος δέ ἐστι διαζευκτικὸς, παραδιαζευκτικὸς, διασαφητικός. Ὁ μὲν οὖν διαζευκτικὸς οὕτως, Ἢ ἡμέρα ἐστὶν, ἢ νύξ. Ὁ δὲ παραδιαζευκτικὸς κεῖται ἀντὶ τοῦ καὶ, ὡς παρὰ Πλάτωνι, Μίνως, ἢ περὶ νόμων. Ἀντὶ τοῦ, καὶ περὶ νόμων. Τὸ δὲ Βούλομαι πλουτεῖν ἢ πένεσθαι τοῦ διασαφητικοῦ ἐστιν. Ἔθος δὲ τοῖς διασαφητικοῖς συνδέσμοις δύο πραγμάτων προκειμένων τοῦ μὲν ἑνὸς ποιεῖσθαι αἵρεσιν, τοῦ δὲ ἑτέρου ἀποβολήν. Καὶ ἀποβολὴ μὲν, ὡς τὸ, Βούλομ’ ἐγὼ λαὸν σόον ἔμμεναι ἢ ἀπολέσθαι. Αἵρεσις δὲ, ὡς τὸ, Ῥανὶς φρενῶν μοι μᾶλλον, ἢ βυθὸς τύχης. Τὸ η, δασυνόμενον καὶ ὀξυτονούμενον, δηλοῖ ἄρθρον προτακτικὸν, ὡς τὸ, Ἡ δ’ ἑτέρη, θέρεϊ προρέει. Δηλοῖ δὲ καὶ ἄρθρον ὑποτακτικόν· οἷον, ἣ μυρί’ Ἀχαιοῖς ἄλγε’ ἔθηκε. Δηλοῖ καὶ ἀναφορικὴν ἀντωνυμίαν· οἷον, Ὣς ἥ γ’ ἀμφιπόλοισι μετέπρεπε παρθένος ἀδμής. Δηλοῖ δὲ καὶ σύναρθρον ἀντωνυμίαν τρίτου προσώπου συζυγοῦσαν τῇ ἐμῇ, σῇ. Ὑποδείγματα δὲ αὐτῆς παρ’ Ὁμήρῳ οὐχ εὑρίσκεται· ἐκ δὲ τοῦ ἀναλόγου νοεῖται· αἱ γὰρ πλάγιοι πᾶσαι δι’ αὐτῆς παρ’ Ὁμήρῳ σώζονται, ἧς, ᾗ, ἥν ### η 14 Ἧ Σύνδεσμος αἰτιολογικὸς, ἀντὶ τοῦ καθὸ παραλαμβανόμενος ### η 15 Ἧιχι Ἧι πολεμητέα ἦν αὐτοῖς. Ἀντὶ τοῦ ὅπου, τοπικὸν ἐπίρρημα. Τὸ γὰρ ᾗχι, τοπικὸν ἐπίρρημα, κατ’ ἐπέκτασιν ἐστὶ τῆς ΧΙ συλλαβῆς, ἐκ τοῦ ᾗ δασυνομένου καὶ περισπωμένου. Ἔχει δὲ καὶ ι προσγεγραμμένον. Τὰ γὰρ εἰς η λήγοντα ἐπιρρήματα ἔχει τὸ ι προσγεγραμμένον· οἷον ἄλλῃ, τριπλῇ, κομιδῇ. Σεσημείωται πέντε, νὴ, μὴ, δὴ, ἤδη, δηλαδή. Διατί βαρύνεται; ζήτει εἰς τὸ ### η 16 Ἥδε δέ οἱ Αὕτη δὲ αὐτῷ. Καὶ περισπᾶται. Ἓν μέρος λόγου ἐστίν· ἐπειδὴ δείκνυται ἐκ τοῦ ἀρσενικοῦ, Ἀλλ’ ὅδ’ ἀνήρ. Καὶ εἰς τὸ λεξικὸν Ἰλιάδος γ γράφεται, Τοιῇδ’ ἀμφὶ γυναικί. Ἡ διὰ τοῦ ΔΕ παραγωγὴ, εἰ ἔχει πρὸ τέλους μακρὸν, προπερισπᾶται. Σεσημείωται τὸ, Τώδε δὲ νῶϊ ### η 17 Ἦ Ἦ, καὶ ἐπ’ ἀργυρέῃ κώπῃ. Ἀντὶ τοῦ ἔφη, εἶπεν. Ἦ, καὶ ἀπ’ ἀκμοθέτου. Ἔστι δὲ ῥῆμα χρόνου ἀορίστου δευτέρου. Ἦ, καὶ ἀπὸ στομάχους ἀρνῶν. Ἔστι φῶ, τὸ λέγω· οὗ παράγωγον, φημί· καὶ Ἀττικῇ ἀποβολῇ, ἠμὶ, τὸ αὐτὸ σημαῖνον· καὶ ἔστι τὸ μὲν φημὶ δευτέρας συζυγίας· τὸ δὲ ἠμὶ, πρώτης. Ἠμὶ οὖν, ὁ μέλλων, ἤσω· ὁ δεύτερος ἀόριστος, ἦν, ἦς, ᾖ ### η 18 Ἦ δ’ ὅς Οἱ μὲν περὶ Ἐρατοσθένην ἀντὶ τοῦ ἔφη δὲ οὗτος· διὸ καὶ δασύνουσι τὴν ἐσχάτην· ἐντετάχθαι γὰρ ἄρθρον τὸ ὅς. Καὶ ἦ ### δ 653 δὲ ἀντὶ τοῦ ἔφη δέ. Καὶ ### ε 1521 ἐγὼ ἀντὶ τοῦ ἔφην ἐγώ. Παρ’ ὃ δὴ Ἕρμιππος καὶ Ἀρίσταρχος ἀντὶ τοῦ ἔφη δὲ ὃς, Χάρης δὲ καὶ Κριτόλαος ἀντὶ τοῦ ἔφασαν, καὶ ἀντὶ τοῦ ὦ φίλε, σημαίνει, φασί. Διελέγχεται δὲ ὑπὸ πλειόνων. Χαῖρε, ἔφη, παιδίον. Τί δὲ ὁ πατήρ; πῶς δὲ ἡ μήτηρ καὶ οἱ οἰκέται; Καὶ μάλ’, ἦδ’ ὃς, ὡς πάντες. Ἐκομίσθης δὲ πῶς; Ὡς ἂν διὰ θαλάττης, ἔφην ### η 19 Ἦ μήν Ὄντως δή. Τὸ ἦ, σύνδεσμος βεβαιωτικός· τὸ μὴν, σύνδεσμος παραπληρωματικός. Διαφέρει δὲ, ὁ ἐναντιωματικὸς τοῦ παραπληρωματικοῦ, ὅτι ὁ μὲν παραπληρωματικὸς ἐπιφέρεται συμφώνῳ τε καὶ φωνήεντι, ὁ δὲ ἐναντιωματικὸς οὐδέποτε ἐπιφέρεται φωνήεντι. Ἦ ### μ 12 μὴν μάλιστα μὲν ἀπαρεμφάτῳ συντάσσεται, τάχα δὲ καὶ ὁριστικῷ, ἦ μὴν τόδε ἐγένετο ἢ τόδε ἔσται, συντάσσεται, οἷον, ὡς Ἡρόδοτος ἐν α, Ἦ μήν ς’ ἐγὼ αἵματος κορέσω ### η 20 Ἦ Ἐπίρρημα ὁρκικόν· ὅπερ καὶ διὰ διφθόγγου γράφεται, Εἶ μὴν εὐλογῶν εὐλογήσω σε. Ἢ ὄντως καὶ ἀληθῶς. Καὶ ἔστιν ἐπίρρημα βεβαιώσεως ### μ 13 μὲν ποιητικῶς· διαφέρει δὲ τοῦ ### μ 14 μὲν ὅτι τὸ μὲν ### η 21 ἤτοι κατ’ ἀρχὴν τίθεται, ὁ δὲ ### μ 15 μὲν οὐχὶ, ἀλλὰ παρέπεται. Καὶ ὁ μὲν ### μ 16 μὲν συνήθης ἐστὶν, ὁ δὲ ### η 22 ἤτοι ποιητικῶς. Συνετέθη δὲ ἐκ τοῦ Ἢ συναπτικοῦ καὶ τοῦ ΤΟΙ παραπληρωματικοῦ ### η 23 ἤτοι. Τοῦτο καὶ προτάσσεται καὶ ὑποτάσσεται, ὅτε μὲν οὕτως, ἤτοι τόδε, ἢ τόδε, ὅτε δὲ οὕτως, ἤτοι τόδε, ἢ τόδε. Ἰστέον ὅτι τὸ ### η 24 ἧχι τὸ γινόμενον ἐπεκτάσει τῆς ΧΙ συλλαβῆς, ὡς τὸ ναὶ, ναίχι, οἱ Δωριεῖς ἆχι λέγουσι διὰ τοῦ α, Ἆχι Λίχα μέγα σᾶμα. Τουτέστιν, ὅπου τοῦ Λίχα τὸ μέγα μνημεῖον. Καὶ, ἆχι ὁ κλεινὸς Ἀμφιτρυωνίδας. Πολλῶν δὲ λεγόντων σὺν τῷ ι γράφεσθαι, καὶ πολλῶν ἀντιλεγόντων χωρὶς τοῦ ι, τῆς μέντοι παραδόσεως ἐχούσης τὸ ι, δίκαιον ἥγημαι πάντας παρακρουσάμενος τῇ παραδόσει μόνῃ ἕπεσθαι, καὶ μὴ διακενῆς γράφειν ἃ χρεία οὐκ ἔστι, καὶ μάλιστα πολλαῖς καὶ ἀνεικάστοις συμφοραῖς καὶ τῇ τῶν ἀναγκαίων πιεζόμενος σπάνει· ἀλλὰ τῷ τῶν λόγων ἀνθελκόμενος ἔρωτι, οὐδ’ ὅλως τοῖς ὀφθαλμοῖς ὕπνον δέδωκα, ὥστε καὶ αὐτὸς ὠφεληθῆναι τὰ μέγιστα καὶ τοῖς μετ’ ἐμὲ καταλιπεῖν μνήμης ἄξιον ### η 25 Ἠβαιόν Ὀλίγον καὶ ὀλιγοχρόνιον· παρὰ τὴν ἥβην, ἐπεὶ αὕτη ὀλίγη καὶ ταχέως αὔξεται καὶ ἐλαττοῦται· ἀφ’ οὗ παρώνυμον ἠβαιός. Τὸ η, ἦτα. Ἐκ τοῦ ἥβη, ἡ ἀκμὴ, ἠβαὸς καὶ ἠβαιὸς, ὁ ἐπ’ ὀλίγον χρόνον ἀκμάζων καὶ μαραινόμενος πάλιν. Καὶ εἰ ἐκ τοῦ ἥβη γίνεται, ὤφειλε δασύνεσθαι. Οὐκ ἔστι δὲ οὕτως· ἀλλ’ ἀπὸ τοῦ βῆναι γίνεται βαὸς, καὶ πλεονασμῷ τοῦ ι, βαιὸς, ὁ ἐπ’ ὀλίγον χρόνον βεβηκώς· καὶ πλεονασμῷ τοῦ η, ἠβαιός. Ὡς τὸ μύει, ἠμύει· βαιὸν, ἠβαιόν. Καὶ ἄλλως· ἐκ τοῦ γράφεσθαι διὰ τῆς διφθόγγου, δείκνυται πλεονασμὸν εἶναι τὸ η. Λέγει ὁ κανών· Τὰ διὰ τοῦ ΑΙΟΣ δισύλλαβα ὀξύτονα τριγενῆ διὰ τῆς ΑΙ διφθόγγου γράφεται· οἷον, σκαιὸς, λαιὸς, φαιός· πλὴν τοῦ θεός. Οὕτω καὶ βαιός. Δῆλον ὅτι πλεονασμός ἐστι τοῦ η ### η 26 Ἠβαιὸς ὀξύνεται, ὡς τὸ γηραιὸς, δηναιός· ἵνα μὴ βαρυνόμενον σχῇ κτητικὸν τύπον, ὥσπερ Ῥώμη, Ῥωμαῖος. Οἱ δὲ, παρὰ τὸ βῶ, τὸ βαίνω, τὸ οὕτως ὀλίγον, ὥστε μόνον βῆναι παυσάμενον· καὶ τὸ ἐλάχιστον ἅμα τῷ ἄρξασθαι πέπαυται. Ἢ παρὰ τὸ βῶ βαιόν· καὶ κατὰ σύνθεσιν τῆς στερήσεως, ἀβαιὸν, τὸ μὴ ἔχον βάσιν· καὶ ἠβαιὸν, ὡς ἄπειρος, ἤπειρος. Πρὸς οὖν διαφορὰν σημαινομένου τὸ πάθος ### η 27 Ἥβη Σημαίνει δύο· τὴν θεὸν, ὡς τὸ, μετὰ δέ σφισι πότνια Ἥβη. Καὶ τὴν ἀκμὴν καὶ νεότητα, ὡς τὸ, λιποῦς’ ἀνδροτῆτα καὶ ἥβην. Καὶ δ’ ἔχει ἥβης ἄνθος, ὅτε κράτος ἐστὶ μέγιστον. Ἥδη τὶς οὖσα· ἥδει γὰρ ἡμᾶς, ὡς ἄνθος οὖσα τῆς ἡλικίας· κατὰ τροπὴν τοῦ δέλτα εἰς βῆτα Βοιωτικῶς. Ἢ παρὰ τὸ ἅπτω, ἁφὴ, καὶ ἥβη τροπῇ τοῦ α καὶ τοῦ φ· πυρώδεις γὰρ οἱ ἡβῶντες. Ἢ ἁφή τις οὖσα· τότε γὰρ ἁπτόμεθα καὶ ἔργων καὶ γυναικός. Ἢ παρὰ τὸ ἠβαιὸν, ἡ ἐπ’ ὀλίγον χρόνον οὖσα. Ἢ ἀπὸ τοῦ βεβηκέναι, ἄβη καὶ ἥβη. Ἀπὸ τοῦ βῶ, τὸ πορεύομαι, βῆ καὶ ἥβη ### η 28 Ἠβηδόν Ἀθρόον ὅλα καθ’ ἡλικίαν. Ἢ κατὰ νεότητα ἡβῶντας, ὡς τὰς στρατείας ### η 29 Ἤγαγον Δεύτερος ἀόριστος. Ἀπὸ τοῦ ἄγω, ὁ δεύτερος ἀόριστος, ἄγον· καὶ κατὰ ἀναδιπλασιασμὸν, ἄγαγον, καὶ ἤγαγον ### η 30 Ἠγάθεον Τὸ θεῖον καὶ θαυμαστόν. Παρὰ τὸ ἄγαμαι, ἀγάθεον. Ἢ παρὰ τὸ ἄγαν καὶ τὴν θέαν, οἱονεὶ τὸ ἀξιοθέατον ### η 31 Ἠγαθέην Θείαν, θαυμαστήν. Παρὰ τὸ ἄγαμαι, ἀγάθεος, καὶ ἠγαθέη. Ἢ παρὰ τὸ ἄγαν καὶ τὸ θεῖον, ὃ δηλοῖ τὸ θαυμαστόν ### η 32 Ἠγαλέην κάλπιν ἀειρομένην Τὴν κατεαγεῖσαν ἢ κολοβωθεῖσαν, ἢ κοιλωθεῖσαν. Παρὰ τὸ ἄγος, ὃ σημαίνει τὸ ῥῆγμα. Ἐκ τοῦ ἄγω, τὸ κλάνω, ἄγος ἀγαλέος, ὡς τάρβος ταρβαλέος ### η 33 Ἤγαλλεν Ἐθεράπευε. Δίων ἐν ἑκτῳκαιδεκάτῳ λόγῳ Ῥωμαϊκῶν, Διά τε οὖν ταῦτα, καὶ ὅτι τὸ θεῖον ἀκριβῶς ἤγαλλεν. Κέχρηνται δὲ τῇ λέξει ἄλλοι τε καὶ Εὐνόμιος ὁ δυσσεβὴς καὶ αὐτὸς οὗτος πολλάκις. Ῥητορική ### η 34 Ἠγάσσατο Ἐθαύμασεν, ἐξεπλάγη. Παρὰ τὸ ἄγαν, ἀγάζω, ὡς λίαν, λιάζω. Ἢ παρὰ τὸ ἀγῶ, ἀγαίω, ἀγαίομαι, ἠγαιόμην· ἠγάσμην, ἠγασάμην· καὶ πλεονάζει τὸ ς, διὰ τὸ μέτρον ### η 35 Ἡγεμών Παρὰ τὸ ἡγῶ ἡγήσω, ἡγημὼν, καὶ ἡγεμὼν ἡγεμόνος. Συστέλλεται ὡς ῥηματικόν ### η 36 Ἡγεμὼν συμμορίας Ὁ προέχων πλούτῳ, καὶ διὰ τοῦτο τῶν ἄλλων ἡγεμονεύειν ἐπειλημμένος ### η 37 Ἡγεμόνεσσι Ζήτει εἰς τὸ ### α 2443 ἀτρείδηισι. Ἀπὸ τῆς ὀνομαστικῆς τῶν πληθυντικῶν ἐπὶ ἀρσενικοῦ καὶ θηλυκοῦ, ἐπὶ δὲ οὐδετέρου, ἀπὸ τῆς γενικῆς τῶν ἑνικῶν, ἡ δοτικὴ τῶν πληθυντικῶν, κατὰ τροπὴν τοῦ ο εἰς ε· στόματος, στομάτεσσι· δέπαος, δεπάεσσιν ### η 38 Ἤγερθεν Συνηγέρθησαν, συνηθροίσθησαν. Ἀγείρω· ὁ παρακείμενος, ἤγερμαι· ὁ ἀόριστος, ἠγέρθην· τὸ τρίτον τῶν πληθυντικῶν, ἠγέρθησαν· Αἰολικῶς καὶ Δωρικῶς, ἤγερθεν. Τὰ ἔχοντα τὴν μετοχὴν εἰς ς ὀξύτονον ποιοῦσιν Ἰωνικόν ### η 39 Ἠγερέεσθαι Ἀθροίζεσθαι. Ἀγερέω ἀγερῶ ### η 40 Ἡγεμονία δικαστηρίου Ὄνομά ἐστι δίκης ### η 41 Ἠγερέθοντο Συνηθροίζοντο. Ἀπὸ τοῦ ἐγέρθω, ἐγέρσω· ὁ παθητικὸς ἐνεστὼς, ἐγέρθομαι· ὁ παρατατικὸς, ἠγερθόμην, ἠγερθόμεθα· τὸ γ τῶν πληθυντικῶν, ἠγέρθοντο· καὶ προσθήκῃ τοῦ ε, ἠγερέθοντο. Ἢ ἀπὸ τοῦ ἀγείρω ἀγερῶ, ἀγερέθω ### η 42 Ἠγορόωντο Ἐδημηγόρουν, ἢ ἠθροίζοντο. Ἀπὸ τοῦ ἀγορεύειν ἀγοράω ἀγορῶ· ἠγορῶντο· καὶ πλεονασμῷ τοῦ ο, ἠγορόωντο ### η 43 Ἠγηλάζω Ἄγω, ὁδηγῶ, ἐπιμελοῦμαι· ὥς φησιν Ὅμηρος, καὶ σὺ κακὸν μόρον ἠγηλάζεις. Παρὰ τὸ ἄγω, ἀγάζω· πλεονασμῷ, ἀγαλάζω· καὶ τροπῇ, ἠγηλάζω ### η 44 Ἡγήμων Δημοσθένης ἐν τῷ ὑπὲρ Κτησιφῶντος. Εἷς ἦν τῶν Μακεδονιζόντων καὶ τῶν ἐπὶ δωροδοκίᾳ διαβεβλημένων ### η 45 Ἡγήσιππος Οὗτος ἐστὶν ὁ Κρώβυλος ἐπικαλούμενος· οὗ δοκεῖ εἶναι ὁ ἕβδομος Φιλιππικῶν Δημοσθένους ἐπιγραφόμενος ### η 46 Ἡγητορία Παλάθη σύκων, ἣν ἐπὶ τῇ πομπῇ τῶν πλυντηρίων φέρουσιν, ὅτι ἡμέρου πρώτης ταύτης τροφῆς ἐγεύσαντο, ἢ διὰ τὸ πρῶτον τοῖς ἀνθρώποις ηὑρῆσθαι σῦκον ### ι 7 ἱερὰ συκῆ τὸ δένδρον κέκληται· καὶ ὁ τόπος ἱερὸς παρὰ Ἀθηναίοις, ἐν οἷς πρῶτον εὑρέθη τὸ δένδρον. Καὶ ἀπ’ αὐτῆς καρπὸς ἡγητορία. Οὕτω Φώτιος ὁ πατριάρχης ### η 47 Ἤδη Ἐπίρρημα χρόνου δηλωτικόν. Συντάσσεται δὲ μετὰ τριῶν χρόνων, καὶ ἰσοδυναμεῖ τῷ νῦν. Ἤδη, σημαίνει ἀντὶ τοῦ τότε· ἐπειδὴ τὰ ἐπιρρήματα μὴ διορίζοντα χρόνον, κοινὴν δὲ παράτασιν δηλοῦντα, ἐπὶ παντὸς χρόνου παραλαμβάνεται· οἷον, νῦν φρονῶ, νῦν ἐφρόνησα, νῦν φρονήσω· ἤδη γράφω, ἤδη ἔγραψα, ἤδη γράψω. Τὸ ἤδη ἀόριστόν ἐστι, καὶ τρεῖς χρόνους δηλοῖ· ἐπὶ μὲν τοῦ παρῳχημένου, Ἤδη γάρ ποτ’ ἐγὼ καὶ ἀρείοσιν ὡμίλησα. Ἐπὶ δὲ ἐνεστῶτος, Ἤδη γάρ μοι τόδε εἰκοστὸν ἔτος ἐστίν. Ἐπὶ δὲ μέλλοντος, Ἤδη λοίγια ἔργα τάδ’ ἔσσεται ### η 48 Ἤιδη Ἐκ τοῦ ᾔδειν ὑπερσυντελίκου διαλύουσιν οἱ Ἴωνες τὴν ΕΙ δίφθογγον· ἐν μὲν τῷ πρώτῳ προσώπῳ, εἰς ε καὶ α· καὶ ἀποβολῇ τοῦ ν, γίνεται ᾔδεα, ὡς τὸ ἦν, ἔα· ἐν δὲ τῷ τρίτῳ, εἰς δύο ΕΕ, καὶ γίνεται ᾔδεε· εἶτα οἱ Ἀθηναῖοι ἐν τῷ πρώτῳ προσώπῳ τὸ ε καὶ α εἰς η συναιροῦσιν· οἷον, ᾔδη ἐγὼ, ἀντὶ τοῦ ἠπιστάμην· καὶ ἐν τῷ τρίτῳ τὰ δύο ΕΕ εἰς η, οἷον, ᾔδη ἐκεῖνος, ἀντὶ τοῦ ἐγίνωσκε, καὶ ὁμοφωνεῖ τῷ πρώτῳ. Καὶ λέγουσι τινὲς ὅτι ἰδοὺ εἴρηται ὁμόφωνον, τοῦ τεχνικοῦ λέγοντος ὅτι οὐκ ἐνδέχεται κατὰ τὴν αὐτὴν διάλεκτον καὶ κατὰ τὸν αὐτὸν ἀριθμὸν ἢ χρόνον ὁμοφωνεῖν. Ἔστιν οὖν εἰπεῖν, ὅτι οὐκ ἔστι κατὰ τὴν αὐτὴν διάλεκτον τὸ πρῶτον καὶ τὸ τρίτον· ἡ γὰρ κρᾶσις τοῦ πρώτου προσώπου τῆς παλαιᾶς Ἀτθίδος ἐστὶν ἰδίωμα· τοῦ δὲ τρίτου, τῆς νέας. Ὥστε παρὰ τῷ ποιητῇ, Ὃς ᾔδη τά τ’ ἐόντα· καὶ, οὐδὲ τὰ ᾔδη, Ἀριστάρχειόν ἐστιν ἁμάρτημα· καὶ οὐκ ὤφειλε γὰρ νεᾶσαι αὐτὸ παρὰ τῷ ποιητῇ, ὄντι τῆς παλαιᾶς Ἀτθίδος. Ἡ γὰρ παλαιὰ Ἀτθὶς, ὡς εἴρηται, τῷ πρώτῳ μόνῳ κέχρηται. Ζήτει ### η 49 Ἤιδει Εἴδω, τὸ γινώσκω καὶ ἐπίσταμαι· ὁ μέλλων, εἴσω· ὁ παρακείμενος, εἶκα· ὁ μέσος, εἶδα· ὁ ὑπερσυντέλικος, εἴδειν· καὶ οἱ Ἀττικοὶ τὸ ε τῶν παρῳχημένων εἰς η τρέπουσι, τὸ ἐβουλόμην ἠβουλόμην λέγοντες. Οὕτως καὶ τὴν ΕΙ δίφθογγον ἐποίησαν εἰς η καὶ ι προσγεγραμμένον, ᾔδειν. Οἱ γὰρ παρῳχημένοι, ἢ ἶσα φωνήεντα θέλουσιν ἔχειν πρὸς τὴν ἀρχὴν τοῦ ἐνεστῶτος, ἢ πλείονα, οὐδέποτε δὲ ἐλάττονα. Ἶσα μὲν, αὐλῶ, ηὔλουν· οἰκῶ, οἴκουν· πλείονα δὲ, ἔχω, εἶχον· ἐῶ, εἴαον εἴων. Εἰ οὖν τὸ εἴδω, εἴκω, εἰκάζω, δύο φωνήεντα ἔχει κατὰ τὴν ἀρχὴν, δῆλον ὅτι τὸ ᾖκον, ᾔκαζον, ᾔδειν, δύο φωνήεντα ἔχει, ἵνα μὴ εὑρεθῇ ἐλάττονα. Ὁ δὲ Ἀπολλώνιος λέγει χωρὶς τοῦ ι· οἱ γὰρ Δωριεῖς πολλάκις τὴν ΕΙ δίφθογγον εἰς η τρέπουσιν, οἷον ἦχον, ἧλκον. Ἀλλ’ οἱ Δωριεῖς τότε τρέπουσιν, ἡνίκα τὸ ι ἐν τῇ μετοχῇ ἀποβάλληται· ἔχων γὰρ καὶ ἕλκων, ἡ μετοχή. Ὅτε δὲ μὴ οὕτως ἔχει, οὐ τρέπεται· τὸ γὰρ εἰκόνιζον καὶ εἶργον οὐ γράφεται διὰ τοῦ η· εἰκονίζων γὰρ καὶ εἴργων ἡ μετοχή. Εἰ οὖν εἰδὼς καὶ εἰκὼς καὶ εἰκάζων ἡ μετοχὴ, οὐ τρέπουσιν οἱ Δωριεῖς εἰς τὸ η· ἄρα οὖν διὰ τοῦ η καὶ ἰῶτα γράφεται. Καὶ διατὶ μὴ τὸ ἐν τῇ ληγούσῃ ἐτράπη, ἀλλὰ τὸ ἐν τῇ παραληγούσῃ ἄρχον; Ἐπειδὴ ἴδιόν ἐστι τῶν παρῳχημένων τὸ κατὰ τὴν ἀρχὴν μέγεθος· οἷον, ἄγω, ἦγον. Ἄλλως· εἰ τὸ ἐπὶ τέλους ἐτράπη, ἔμελλε τὸ ι ἀνεκφώνητον εἶναι· ὅπέρ ἐστιν ἄτοπον. Τὰ γὰρ εἰς ν λήγοντα ῥήματα οὐ θέλει ἔχειν πρὸ τοῦ ν τὶ ἀνεκφώνητον, οἷον βοᾶν, ἐτύφθην. Ζήτει εἰς τὸ ### η 50 Ἠείδει οὐδέ τις ἄλλος Ἠείδει δμώων. Ἔστι καὶ παρὰ Ἀπολλωνίῳ. Ὡς οἶμαι, πλεονασμός ἐστι τῆς ΕΙ διφθόγγου, ἐκ τοῦ ᾔδει, ὡς καὶ ἐπὶ τοῦ ἑξῆς, ἑξείης ### η 51 ἤειν ᾔεις, ᾔει. Ζήτει εἰς τὸ ### α 2444 ἀπῄειν. Ἐκ τοῦ εἶα μέσου παρακειμένου Ἀττικῇ ἐκτάσει ᾖα, ᾔειν ᾔεις ᾔει· καὶ πληθυντικῶς, ᾖμεν. Ἀριστοφάνης Πλούτῳ, Ἔπειτα πρὸς τὸ τέμενος ᾖμεν τοῦ θεοῦ· καὶ ἐν Γηρυτάδῃ, ᾖσαν εὐθὺ τοῦ Διονυσίου. Ἀντὶ τοῦ ἐπορεύοντο ### η 52 Ἤειρεν Ἔδησεν, ἐδέσμευσεν. Ἀπὸ τοῦ εἴρω, εἶρε· πλεονασμῷ τοῦ η, ἠείρω, ὡς μύω, ἠμύω· Σὺν δ’ ἤειρεν ἱμᾶσιν ### η 53 Ἤιδεισθα Ἀπὸ τοῦ εἴδειν γίνεται κατὰ ἔκτασιν, ᾔδειν, ᾔδεις· τὸ πληθυντικὸν, ᾔδειμεν, ᾔδειτε, ᾔδεισαν· καὶ κατ’ ἔλλειψιν, ᾔδεμεν, ᾔδεσαν. Ἐκ τοῦ ᾔδειν, ᾔδεις· καὶ κατὰ ἔκτασιν τῆς ΘΑ συλλαβῆς, γίνεται ᾔδεισθα· τὸ κοινότερον, διὰ τοῦ ε· τὸ δὲ Ἀττικώτερον, διὰ τοῦ η, ᾔδησθα, Εὔπολις ### η 54 Ἠιδέσθην Σὺν τῷ ι· παρὰ τὸ αἰδῶ περισπώμενον. Εὐριπίδης Ἀλόπῃ, Οὐ μὴ σύ γ’ ἡμᾶς τοὺς τεκόντας ᾐδέσω ### η 55 Ἡδονή ἡδονὴ δέ τις γυναιξὶν ἀλλήλαις μηδὲν ὑγιὲς λέγειν. Παρὰ τὸ δονῶ, δονή· καὶ πλεονασμῷ τοῦ η, ἡ δονοῦσα καὶ συγχέουσα τὴν ψυχήν. Ἢ παρὰ τὸ ἥδω, τὸ εὐφραίνομαι, ἡδονὴ, ὡς φλέγω, φλεγμονή· πλήθω, πλησμονή ### η 56 Ἦδος οὐδέ τι δαιτὸς ἐσθλῆς ἔσσεται ἦδος, ἐπεὶ τὰ χερείονα νικᾷ. Ἡδονὴ, ὄφελος. Ἔστιν ἅδος, καὶ σημαίνει τὸν κόρον καὶ τὴν πλησμονήν. Ἰλιάδος λ, ἅδος τέ μιν ἵκετο θυμόν. Ἐκτάσει τοῦ α εἰς η, ἦδος. Ἢ παρὰ τὸ ἑῶ, τὸ κορέννυμι, παράγωγον, ἔδω, τὸ ἐσθίω· καὶ ἤδω· ἐξ αὐτοῦ ἦδος· καὶ κατὰ συστολὴν, ἅδος. Ἢ ὅτι κατὰ μετασχηματισμὸν ἐστὶ τὸ ἦδος, ὡς Ἡρωδιανὸς ἐν τῇ Ἰλιακῇ Προσωδίᾳ. Τὸ ἡδονὴ γὰρ δασυνόμενον μετασχηματίζεται εἰς τὸ ἦδος ψιλούμενον, ὥσπερ τὸ ἡμέρα δασυνόμενον μετασχηματίζεται εἰς τὸ ἦμαρ ψιλούμενον· καὶ τὸ ἅμα δασυνόμενον, εἰς τὸ ἄμυδις ψιλούμενον. Ἡρωδιανὸς ἐν Ἰλιακῇ Προσωδίᾳ· ἐν δὲ τῷ Συμποσίῳ φησὶν ὅτι τὸ ἦδος βούλονταί τινες δασύνειν, ἐκρίναμεν δὲ μᾶλλον ψιλοῦσθαι· ἐπεὶ τὰ εἰς ΟΣ λήγοντα οὐδέτερα δισύλλαβα τροχαϊκὰ, ἀρχόμενα ἀπὸ φύσει μακρᾶς, ψιλοῦσθαι θέλει, οἷον αἶσχος, εἶδος ### η 57 Ἥδω Παρὰ τὸ ἅδω, τὸ ἀρέσκω, ἅδον φίλον ὥς κεν ἅδῃσι. Τὰ γὰρ ἀρέσκοντα ἡδέα ### η 58 Ἡδύς Παρὰ Πλάτωνι ὁ εὐήθης καὶ ἄφρων ### η 59 Ἡδύοσμος Ὁ ἀρωματιστὴς κάλαμος ### η 60 Ἡδύ Ἐπίρρημα. Ἀπὸ ὀνόματος μετήχθη εἰς ἐπιρρηματικὴν σύνταξιν, ὥσπερ καὶ τὸ, Ἀχρεῖον δ’ ἐγέλασεν ### η 61 Ἥδυμος Ἀπὸ τοῦ νήδυμος· ἢ ἀπὸ τοῦ ἡδὺς, ἥδυμος. Ἐπίχαρμος, Καὶ λόγων ἀκούσας ἡδύμων. Τὸ συγκριτικὸν, ἡδυμώτερος· καὶ Ἰωνικῶς, ἡδυμέ στερος, ὡς ἀνιαρότερος, ἀνιηρέστερος. Τὸ δὲ ὑπερ θετικὸν, ἡδυμέστατον, Ἀλκμὰν ἔφη ### η 62 Ἠετίων Ὁ ἥρως, ὁ πατὴρ Ἀνδρομάχης. Παρὰ τὸ ἀετὸς Ἀετίων ὑποκοριστικὸν, ὡς Ἥφαιστος, Ἡφαιστίων· καὶ Ἰωνικῶς, Ἠετίων. Ἔθος γὰρ αὐτοῖς τρέπειν τὸ α εἰς η, ὡς τὸ Βορέας, Βορέης ### η 63 Ἠερέθοντο Αἰωροῦνται, ἀθροίζονται, πλανῶνται, διασείονται, οἷον ἐπηρμέναι, κοῦφοι, καὶ ἀστήρικτοι εἰσίν. Ἐπὶ μὲν τοῦ παροξύνονται καὶ προπετεῖς γίνονται, παρὰ τὸ ἐρέθω, τὸ παροξύνω καὶ ἐρεθίζω, γίνεται ἐρέθονται, καὶ πλεονασμῷ τοῦ η· ἐπὶ δὲ τοῦ ἀπαιωροῦνται καὶ κρέμανται, οἷον, Αἰεὶ δ’ ὁπλοτέρων ἀνδρῶν φρένες ἠερέθονται. Παρὰ τὸ ἀείρω, τὸ κουφίζω καὶ ἐπαίρω· ὁ μέλλων, ἀερῶ· ἐξ αὐτοῦ ἀερέθω, ὡς ἀγείρω ἀγερῶ, ἀγερέθω· καὶ τρέπεται τὸ α εἰς η, καὶ μετάγεται εἰς ἐνεστῶτα, ἠερέθω, ἠερέθομαι· ὁ παρατατικὸς, ἠερεθόμην· τὸ τρίτον τῶν πληθυντικῶν, ἠερέθοντο, ὡς ἠγερέθοντο. Ἢ ἀπὸ τοῦ αἴρω ἀρῶ, ἀρέθω· πλεονασμῷ τοῦ ε, ἀερέθω ### η 64 Ἠερίη Ἡ Αἴγυπτος τὸ πρὶν ἐκαλεῖτο· ὅτι τοῖς ἐπ’ αὐτὴν πλέουσι, κοίλη οὖσα, οὐ φαίνεται πρὶν ἂν σχεδὸν ὁρμισθῶσι, καὶ τότε ὥσπερ ἐξ ὁμίχλης καὶ ἀέρος κεκαλυμμένη φαίνεται. Ἀπολλώνιος, Ἦμος ὅτ’ Ἠερίη πολυλήϊος ἐκλήϊστο μήτηρ Αἴγυπτος προτερηγενέων αἰζηῶν ### η 65 Ἠερίη Ἰλιάδος α, Ἠερίη δ’ ἀνέβη μέγαν οὐρανόν. Ἑωθινὴ, ὀρθρινή. Καὶ, Ἠέριαι δ’ ἄρα ταί γε κακὴν ἔριδα προφέρονται. Ἰλιάδος γ. Τὸ πληθυντικὸν, ἀπὸ τοῦ ### η 66 ἠέριος ἀρσενικοῦ. Ἀπὸ τοῦ ἀὴρ ἀέρος, ἀέριος. Τὰ ἀπὸ τῶν εἰς ΗΡ ὑπὲρ μίαν συλλαβὴν διὰ τοῦ ΙΟΣ γινόμενα διὰ τοῦ ι γράφεται, ἀστὴρ ἀστέρος, ἀστέριος· αἰθὴρ αἰθέρος, αἰθέριος· ὀλετὴρ ὀλετῆρος, ὀλετήριος· συντακτὴρ συντακτῆρος, συντακτήριος. Οὕτως καὶ ἀέριος· καὶ τροπῇ, ἠέριος. Πρόσκειται, “ὑπὲρ μίαν συλλαβὴν,” διὰ τὸ θὴρ θηρὸς, θήρειος. Λοιπὸν τὸ θηλυκὸν ἠερία παροξύνεται· καὶ ἡ εὐθεῖα τῶν πληθυντικῶν, ἠερίαι ### η 67 Ἠερίβοια Ἀπὸ τῆς ἠέρι δοτικῆς γέγονεν Ἠερίβοια, ὄνομα κύριον, ὥς φησιν Ὅμηρος Ἰλιάδος ε, ἡ ἀερία καὶ μεγάλα βοῶσα, ὡς τοῦ Ἑρμοῦ μητρυιά. Ἢ παρὰ τὸ ### ε 1522 ἐρι ἐπιτατικὸν, καὶ τὸ βοή. Τὸ δὲ, Ἠέρι δ’ ἔγχος ἐκέκλιτο. Ἀντὶ τοῦ, ἐν ὁμίχλῃ καὶ ἀορασίᾳ ἐκεκάλυπτο τὸ δόρυ καὶ οἱ ἵπποι· γίνεται παρὰ τὸ ἄω, τὸ πνέω, ἀὴρ ἀέρος· καὶ κατ’ ἔκτασιν Ἰωνικὴν, ἠέρος, δι’ ἠέρος αἰθέρ’ ἵκανεν. Ἡ δοτικὴ, ἠέρι· ἡ αἰτιατικὴ, ἠέρα, περὶ δ’ ἠέρα πολλὴν ἔχευεν. Θηλυκὸν δέ ἐστι παρὰ τῷ ποιητῇ ὁ ἀήρ· ἀὴρ δὲ βαθεῖα ἦν. Καὶ εἰ μὲν ἀρσενικὸν, σημαίνει τὸν περικεχυμένον ἡμῖν, οὐ τὸν ἔκτοσθεν ἀέρα· θηλυκῶς δὲ, τὴν ἀορασίαν. Τὸ δὲ ### η 68 ἠερίαι ὃ σημαίνει τὸ ὄρθριαι, ἢ παρὰ τὴν ἠέρι δοτικὴν, ἀντὶ τοῦ σκοτία· ἢ παρὰ τὸ ἦρι, ὃ δηλοῖ πρωῒ, γίνεται ἠρίαι· καὶ πλεονασμῷ τοῦ ε, ἠερίαι, ὡς πλέθρον, πέλεθρον. Τάττεται δὲ καὶ ἐπὶ τῆς σκοτίας, ἐς Τάρταρον ἠερόεντα. Ἐκ τοῦ ἀερόεις. Σημαίνει δὲ τὸν ὁμιχλώδη καὶ σκοτεινόν ### η 69 Ἠεροειδὲς ἄντρον ἐπήρατον Ἀεροειδὲς, σκοτεινόν· τινὲς δέ φασιν οὐχ ᾗ σκοτεινὸν τὸ σπή λαιον, ἀλλ’ ἠεροειδὲς εἰρῆσθαι, ὡς τὸ μέγα, ἀερομέ τρητον, ὁμοίως τῷ, Ὅσσον δ’ ἠεροειδὲς ἀνὴρ ἴδεν ὀφθαλμοῖσι, ἀναπεπταμένου τοῦ μεταξὺ ἀέρος, καὶ μηδενὸς ἐμποδίζοντος· καὶ γὰρ ἄτοπον θεοῖς σκοτεινὸν ἀνεῖσθαι. Ἡρακλέων ἐν Ὀδυσσείας ὑπομνήματι ### η 70 Ἠεροφοῖτις ἐριννύς Ἡ ἐκ τοῦ σκότους φοιτῶσα· ἢ διὰ τοῦ σκότους ἐρχομένη, ἀόρατος· παρὰ τὸ περὶ τὸν ἀέρα φοιτᾶν, ἡ ἀοράτως φοιτῶσα. Ἢ παρὰ τὸ ἔαρ, ὃ σημαίνει τὸ αἷμα· καὶ ὁ αἱματο πότης, ἠεροπότης. Ἢ ἡ ἐροφοῖτις, ἡ περὶ τὴν γῆν φοιτῶσα· ἐξ οὗ καὶ ### ε 1523 ἐξεράσαι τὸ τὴν τροφὴν εἰς τὴν γῆν ἀπορρίψαι· καὶ τὸ η ὡς ἄρθρον ἐκδεκτέον ### η 71 Ἠθεῖος Ἰλιάδος κ, Τίφθ’ οὕτως ἠθεῖε κορύσσεαι; Καὶ Ἰλιάδος ζ, Ἠθεῖ’, ἦ μάλα δή σε καὶ ἐσσύμενον κατερύκω. Ἔστι δὲ προσφώνησις τιμητικὴ νεωτέρου ἀδελφοῦ πρὸς πρεσβύτερον καὶ παλαιότερον κατὰ τιμήν· ἢ φιλοφρονητικὴ προσαγόρευσις ἥττονος πρὸς τιμιώτερον, ὥς φησιν Ὅμηρος Ἰλιάδος ψ, Τίπτέ μοι ἠθείη κεφαλὴ δεῦρ’ εἰλήλουθας ### η 72 Ἠθεῖος Ἀδελφὸς, συγγενὴς, φίλος· ἢ πατρὸς ἀδελφός. Γίνεται δὲ παρὰ τὸ θεὸς, θέϊος· καὶ συναιρέσει τοῦ ε καὶ ι εἰς τὴν ΕΙ δίφθογγον, θεῖος· καὶ πλεονασμῷ τοῦ η, ἠθεῖος· πλεονάζει γὰρ τὸ η ἐν πολλαῖς λέξεσιν, ὡς τὸ, μύει, ἠμύει· βαιὸς, ἠβαιός· εὐγενὴς, εὐηγενής. Ἢ παρὰ τὸ ἔθος, ἔθειος· καὶ κατ’ ἔκτασιν, ἠθεῖος. Καὶ γὰρ τὰ ἀπὸ τῶν εἰς ΟΣ οὐδετέρων διὰ τοῦ ΙΟΣ γινόμενα, εἰ μὲν τῷ α παραλήγεται τὰ διὰ τούτων παραγόμενα, διὰ τοῦ ι γράφονται, ὡς τὸ ἅγος, ἅγιος· εἰ δὲ μὴ παραλήγεται τῷ α, διὰ τῆς ΕΙ διφθόγγου γράφεται, ὡς τὸ τέλος, τέλειος· ὄρος, ὄρειος. Ἔθος οὖν, ἔθειος καὶ καταβιβασμῷ τοῦ τόνου, ἠθεῖος. Ἀναλογώτερον δέ ἐστιν ἐκ τοῦ θεὸς αὐτὸ κανονίζειν, ἤπερ ἐκ τοῦ ἔθους. Ἐκ γὰρ τοῦ θεὸς καὶ ἡ αὐτὴ τάσις σώζεται, καὶ ὀλίγα πάθη δίδοται· ἐκ δὲ τοῦ ἔθους καὶ ἀλλότριος ὁ τόνος, καὶ πολλὰ τὰ πάθη δίδοται ### η 73 Ἦθος Ὁ τρόπος· παρὰ τὸ ἔθος, ἦθος, κατ’ ἔκτασιν τοῦ ε· καὶ τὸ ### η 74 ἠθεῖος τινὲς ἐπὶ τοῦ συνήθους λαμβάνουσιν, ἵν’ ᾖ ἐθεῖος. Ἢ παρὰ τὸ ἵημι, τὸ πέμπω· Ἥσω γὰρ καὶ ἐγὼ, Ἰλιάδος ρ, ἀντὶ τοῦ ἀκοντίσω, πέμψω. Ἵημι οὖν, ἥσω, ἦθος· ἀφ’ οὗ καὶ αἱ κατὰ μέρος ἐκπέμπονται πράξεις ### η 75 ἠθένειον Ἐργαλεῖον διατετρημένον πολλαῖς τρύπαις, δι’ οὗ τὸ ὑγρὸν εἰώθασι διακρίνειν τῶν παχυτέρων, ὥς φησι Μενεκράτης ἐν Ἔργων α, Ἠθμῷ δὲ προπάροιθεν ἀφαρπάζει νέον αἰεὶ ἀφρόν. Παρὰ τὸ ἤθω. Καὶ Παρὰ Νικάνδρῳ, Οὖρον ἀπηθῆσαι· καὶ Ἀριστοφάνης, Ἀπὸ βιβλίων ἀπηθῶν. Ἀπὸ γοῦν τοῦ ἤθω, ἤσω, ἠμὸς, καὶ ἠθμὸς, δι’ οὗ διηθεῖται καὶ διαβιβάζεται ### η 76 Ἠΐθεος Ὁ ἄπειρος γάμου νέος, ἀπὸ ἐτῶν δεκατεσσάρων ἕως δεκαοκτώ. Ἰλιάδος δ, Ἠΐθεον θαλερὸν Σιμοείσιον. Τὸν ἄπαιδα καὶ ἄγαμον. Σπανίως δὲ ἐπὶ παρθένου, ὡς παρ’ Εὔπολι, Εἰ μὴ κόρη δεύσειε τὸ σταὶς ἠίθεος. Παρὰ τὸ ἀΐτης ἀΐτεος καὶ ἀΐθεος, ὁ καιρὸν ἄγων ἀΐτου, τουτέστιν ἐρωμένου. Ἢ παρὰ τὸ αἴθω, τὸ καίω· καὶ ἐν διαιρέσει, ἀΐθεος καὶ ἠΐθεος· διάπυρος γὰρ ἡ νεότης· ὁ καιρὸν ἄγων τοῦ θερμαίνεσθαι. Ἢ αἴθεος τὶς ὢν, διὰ τὸ νέον τοῦ σώματος. Ἢ μᾶλλον διὰ τὸ ἀμίαντον εἶναι καὶ ἄπειρον μολυσμοῦ γυναι κὸς, ἢ γάμου. Γέγονε δὲ ὡς τὸ πῦρ ἀΐδηλον ### η 77 Ἠϊών Ὁ αἰγιάλος· παρὰ τὸ ἀΐειν, τὸ ἀκούειν. Ἐκ τοῦ ἀΐω οὖν γίνεται ἠϊὼν, ἡ ἐξακουομένη τοῖς κύμασιν· οἷον, Ἠϊόνες βοόωσιν ἐρευγομένης ἁλὸς ἔξω. Ἢ παρὰ τὸ καταιονᾶσθαι παρὰ τῶν κυμάτων, τουτέστι καταντλεῖσθαι καὶ καταβρέχεσθαι ### α 2445 αἰονήματα δὲ τὰ καταντλήματα φασὶν οἱ Ἀττικοί. Ἢ παρὰ τὸ ἴω, ἐφ’ ᾧ ἐστιν ἰέναι ἐξ ἁλὸς, ἢ εἰσιέναι. Λυκόφρων, Ἵππων φριμαγμὸν ἠϊόνες δεδεγμένοι. Ἢ παρὰ τὸ εἴω ῥῆμα, εἰς ὃν προτρέχει ἡ θάλασσα. Ἢ ἠϊόνας, τοὺς μὴ πετρώδεις, ἀλλὰ τοὺς διοδευομένους, δι’ ὧν ἐστιν εὐχερῶς ἵεσθαι ### η 78 Ἠϊὼν οὖν τὸ βάσιμον μέρος τῆς θαλάσσης. Λέγονται καὶ τὰ ὑποκάτω τῶν ὀφθαλμῶν, διὰ τὸ δι’ αὐτῶν φέρεσθαι τὰ δάκρυα, ὡς καὶ τὰ τῶν αἰγιαλῶν κύματα ### η 79 Ἠϊόεις Ὁ καλὰς ἠϊόνας ἔχων· οἷον, ἐπὶ ἠϊόεντι Σκαμάνδρῳ. Τουτέστιν ἐπὶ τῷ αἰγιαλοὺς καὶ ὄχθας ἔχοντι ποταμῷ. Παρὰ τῆς ἠϊόνος γενικῆς γίνεται ἠϊονόεις· καὶ κατὰ συγκοπὴν, ἠϊόεις· γίνεται γὰρ καὶ ἀπὸ τῆς εἰς ΟΣ γενικῆς, ὡς ὕδατος ὑδατόεις, ὑδατοέσσας. Ἢ παρὰ τὰ ἄνθη εἴρηται, ὥσπερ θύον θυόεις, θυόεν νέφος, οὕτως καὶ παρὰ τὸ ἴον γίνεται ἰόεις· καὶ πλεονασμῷ τοῦ η, ὡς εἴδει ἠείδει, γίνεται ἠϊόεις, ὁ ἴα ἔχων, Σκάμανδρος· ἁρμόζει γὰρ ἐπὶ ποταμοῦ. Πρὸς διάφορα οὖν σημαινόμενα, ἢ συγκοπή ἐστιν, ἢ πλεονασμός ### η 80 Ἠϊονεύς Ὁ ἥρως, ὁ πατὴρ Ῥήσου τοῦ Θρᾳκὸς, ὥς φησιν Ὅμηρος. Ἀπὸ τῆς ἠϊόνος, παρώνυμον Ἠϊονεύς ### η 81 Ἤϊα Βρώματα, οὐ τὰ ἐν οἴκῳ ἐσθιόμενα, ἀλλὰ τὰ ἐν ὁδῷ καὶ πλῷ. Ὅμηρος, ἐν δ’ ἤϊα κωρύκῳ. καὶ, Δεῦτε φίλοι, ἤϊα φερώμεθα. Ἐφόδια, σιτία ἀγαθὰ, χορτάσματα. Ἔστιν εἴω, τὸ πορεύομαι, διὰ διφθόγγου, ὥς φησι Σώφρων ἐν Θυννοθήρᾳ, Ἐγκίκρα ὡς εἴω. Ὁ παρακείμενος, εἶκα· ὁ μέσος, εἶα· καὶ κατὰ διάλυσιν, ἤϊα ### η 82 Ἤϊα οὖν κυρίως, τὰ πρὸς ὁδὸν ἐπιτήδεια βρώματα, καὶ πρὸς τὸ ἰέναι χρήσιμα, ἢ τοῖς ἰοῦσιν ἐπιτήδεια. Λέγονται καὶ τὰ ἄχυρα· Ὡς δ’ ἄνεμος ζαὴς ἠΐων θημῶνα τινάξει. Παρὰ τὸ εἴω, τουτέστι τὰ εὐκίνητα καὶ εὐχερῶς μεταρριπιζόμενα ὑπὸ τῶν ἀνέμων. Γενηθέντος γὰρ ἀνέμου δεῦρο κἀκεῖσε φέρεται. Καὶ ἐπὶ τῶν ἀλόγων ζῴων, Θώων πορδαλίων τε λύκων τ’ ἤϊα πέλονται ### η 83 Ἤϊε φοῖβε Ζήτει εἰς τὸ ### ι 8 ἰήϊε. Ἐκ τοῦ εἴω, ὁ μέσος παρακείμενος, εἶα· καὶ διαλύσει, ἔϊα· καὶ τροπῇ τοῦ ε εἰς η, ἤϊα, ἀντὶ τοῦ ἐπορευόμην· Ἤϊα πολλὰ θεοὺς γουνούμενος. Καὶ τὸ τρίτον, ἤϊε, ἀντὶ τοῦ ἐπορεύετο. Ὁ δ’ ἤϊε νυκτὶ ἐοικώς. Εἶτα κατὰ συναλοιφὴν γίνεται ᾖα καὶ ᾖε. Εἰ μέντοι χωρὶς τοῦ ι γράφεται, γίνεται ἐκ τοῦ ἔω· ὁ μέσος, ἔα· καὶ Ἀττικῶς, ἦα· καὶ σημαίνει τὸ ὑπῆρχον ### η 84 Ἤϊσαν Τοῦτο, ἐὰν μὲν συνέλῃς, σημαίνει τὸ ἐπορεύοντο· ἐὰν δὲ μὴ εὕρῃς τὸ ι, σημαίνει τὸ ὑπῆρχον. Ἔστι γὰρ εἶμι, τὸ πορεύομαι· τὸ πληθυντικὸν, ἴμεν, ἴτε, ἴσαν. Οἱ δ’ ἄρ’ ἴσαν σιγῇ. πλεονασμῷ τοῦ η, ἤϊσαν· Τοῖς δ’ ἅμα Μηριόνης καὶ Νέστορος ἀγλαὸς υἱὸς ἤϊσαν· ἢ, ὡς οἶμαι, ἀπὸ τοῦ εἴω, τὸ πορεύομαι, ὁ ἀόριστος, εἶσαν, ἔϊσαν, καὶ ἤϊσαν ### η 85 Ἤισαν ἐγώ Παρὰ τὸ ἴσαμι, ὁ παρατατικὸς, ἴσαν· τὸ πληθυντικὸν, ἴσαμεν, ἴσατε, ἴσαν· καὶ πλεο νασμῷ τοῦ η, ἤϊσαν. Διὰ τοῦτο προσετέθη τὸ ἐγὼ, ἵνα γένηται πρῶτον, ἀντὶ τοῦ ἠπιστάμην ἐγώ ### η 86 Ἠΐσκομεν Ἔστιν ἴσκω, τὸ λέγω, ἢ τὸ εἰκάζω. Ἴσκομεν, τὸ πληθυντικόν· καὶ πλεονασμῷ τοῦ η, γίνεται ἠΐσκομεν. Οἱ δὲ, ἐΐσκω ῥῆμα· τὸ πληθυντικὸν, ἐΐσκομεν· καὶ ἐκτάσει, ἠΐσκομεν ### η 87 Ἤϊκτο Δέμας δ’ ἤϊκτο γυναικί. Ἀντὶ τοῦ ὡμοιοῦτο. Ἐκ τοῦ εἴκω, ὁ παρακείμενος, εἶχα, εἶγμαι, εἴγμην, εἶξο, εἶκτο, ἔϊκτο καὶ ἤϊκτο ### η 88 Ἠΐχθη Ἐξέδραμεν, ἠνέχθη, ἐξώρμησεν. Ἀπὸ τοῦ ἀΐσσω, ἀΐξω, ἤϊχα, ἤϊγμαι, ἠΐχθην ### η 89 Ἦκα Ἦκα πρὸς ἀλλήλους ἔλεγον. Ἀντὶ τοῦ ἠρέμα καὶ ἡσύχως. Ἔστι δὲ ἐπίρρημα μεσότητος· γίνεται παρὰ τὸ ἀκὴ, ὃ σημαίνει τὴν ἡσυχίαν· οὗ τὴν αἰτιατικὴν ἔχει ἐν ἐπιρρήματος συντάξει, ἀκὴν δ’ ἐγένοντο σιωπῇ. Παρὰ τὸ ἀκὴ οὖν, ἦκα κατὰ ἀντιστροφήν. Ὥσπερ σιγὴ, σίγα ἐπίρρημα· σαφὴς, σάφα· λιγὺς, λίγα· οὕτως ἀκὴ ἀκά· καὶ κατὰ τροπὴν, ἦκα, ὡς ἄγυρις, πανήγυρις· ἄνεμος, εὐήνεμος, καὶ ἠνεμόεις. Ἢ ὥσπερ παρὰ τὸ πρόσθεν, πρόσθα· καὶ ἔνερθεν, ἔνερθα· καὶ ἔνθεν, ἔνθα· οὕτως ἀπὸ τοῦ ἀκὴν, ἀκὰ, ἦκα κατὰ μετάληψιν τοῦ αὐτοῦ φωνήεντος. Ἀναγκαίως οὖν ἀπόβλητον ἐγένετο τὸ ν ### η 90 Ἤκαλον Τὸ ἥσυχον ἢ ἡσύχως. Παρὰ τὸ ἦκα ἐπίρρημα· ἢ παρὰ τὸ ἀκαλὸν, τουτέστι παρὰ τὸ εὔκηλον ### η 91 Ἤκη Ἡ ὀξύτης τοῦ σιδήρου. Ἀρχίλοχος, Ἵστη κατ’ ἤκην κύματός τε κἀνέμου. Παρὰ τὸ ἥκω, τὸ πορεύομαι. Ἥκη οὖν, ἡ ὀξύτης, ἡ διατέμνουσα καὶ διὰ τῶν τμητῶν ἢ τμημάτων ἰοῦσα· ἀπὸ δὲ τούτου καὶ ἡ τοῦ βέλους ἀκὴ παρωνύμως· καὶ ἀκὴν, ἐπίρρημα. Τὸ δὲ ἥκω, τὸ ἔρχομαι, ἐπὶ μὲν τῶν ἐνεργητικῶν παρὰ τοῖς ἰάμβοις καὶ τοῖς πεζολόγοις διὰ τοῦ η γράφεται, παρὰ δὲ τοῖς ποιηταῖς πάντοτε διὰ τοῦ ι· ἐπὶ δὲ τῶν παθητικῶν, ἀεὶ διὰ τοῦ ι· ὅθεν καὶ ἀφῖγμαι, ἀφιγμένος ### η 92 Ἥκιστος Ἥκιστος δ’ ἦν αὐτὸς ἐλαυνέμεν ἅρμ’ ἐν ἀγῶνι. Ἀντὶ τοῦ ἐλάσσων, ἀσθενὴς, ἄτεχνος, πάντων ἡττώμενος, Ἰλιάδος ψ. Ἀπὸ τοῦ ἧκα ἐπιρρήματος γίνεται ἥκιστος. Ἢ ἀπὸ τοῦ ἧκα καὶ τοῦ ἥσσων· ὅθεν καὶ ἥκιστα, τὸ οὐδαμῶς· ὡς τὸ, Ἦκα μάλα ψύξασα ### η 93 Ἥκιστα Ἀττικῶς ἐκ τοῦ ἡσσῶ, τὸ ἡττῶ, δασυνομένου γίνεται ἥσσιστα, καὶ ἥκιστα. Ὁ δὲ Ἡρωδιανὸς φησὶν, ὅτι ἡ προπαραλήγουσα δασύνεται. Δείκνυται δὲ ἐκ τῆς συναλοιφῆς δασυνόμενον· οὐχ ἥκιστα γάρ· καὶ σημαίνει τὸ μάλιστα. Παρὰ γοῦν τὸ ἧκα γίνεται ἥκιστος, καὶ ἥκιστα, ὡς μάλα μάλιστα. Τὸ δὲ λέγειν παρὰ τὸ ἧσσον, οὐχ ὑγιές· οὐ γὰρ λέγεται ἥσσιστα. Εἰ δέ τις λέγοι, παρὰ τὸ θᾶσσον οὐ λέγεται θάσσιστα, καὶ παρὰ τὸ κρεῖσσον κρείσσιστα, ἀλλὰ τάχιστα καὶ κράτιστα, εἴσεται ὅτι παρὰ τὸ τάχιστος καὶ παρὰ τὸ κράτιστος ἐγένετο τάχιστα καὶ κράτιστα οὐδετέρως κατ’ ἐπιρρηματικὴν σύνταξιν ### η 94 Ἠλακάτη Τὸ γυναικεῖον ἐργαλεῖον, ὄργανον περὶ ὃ εἰλοῦσιν αἱ γυναῖκες τὸ νῆμα. Ἐκ τοῦ ἠλάσκω, ἠλακτὴ, ὡς διδάσκω, διδακτή· καὶ πλεονασμῷ τοῦ α, ἠλακάτη. Εἰς ἰδιότητα βαρύνεται. Εἰς ἣν τὸ αὐτὸ εἴλημα εἰλεῖται. Σημαίνει καὶ τὸ βέλος· ὅθεν καὶ ### χ 4 χρυσηλάκατος ἡ χρυσῷ βέλει χρωμένη, καλλίτοξος. Καὶ τὸ ὑπερίστιον, ὅταν λέγηται, Καδδ’ αὐτῶν λίνα χεῦον ὑπηλάκατα τανύσαντες ### η 95 Ἠλάσκω Σημαίνει τὸ ἐπὶ τοῦ αὐτοῦ τόπου εἰλεῖσθαι· καὶ ### η 96 ἠλασκάζω ἐκ τοῦ ἠλάσκω, ὡς ῥίπτω ῥιπτάζω. Σημαίνει δὲ ἀμφότερα, τὸ περὶ αὐτὰ πλανᾶσθαι καὶ διατρίβειν· Αἵτε κατὰ σταθμὸν ποιμνήϊον ἠλάσκουσιν. Ἀντὶ τοῦ ἠλάσκουσαι· ὅ ἐστι, περὶ τὸν αὐτὸν τόπον εἰλοῦνται. Καὶ, ἐμὸν μένος ἠλασκάζει. Περὶ τὸν αὐτὸν εἰλούμενος τόπον ἐκκλίνει, κρύπτεται, πλανᾶται. Παρὰ τὸ εἰλῶ εἰλήσω γίνεται εἰλήσκω, καὶ εἰλάσκω, καὶ ἠλάσκω κατὰ τροπήν. Ἢ ἐκ τοῦ ἀλῶ, τὸ πλανῶ, γίνεται ἀλάσκω, ὡς γηρῶ, γηράσκω· εἶτα ἠλάσκω, ἠλασκάζω ### η 97 Ἠλαξός Ἀπὸ τοῦ ἠλαξόος, ἠλαξὸς, ὥσπερ βοηθόος, βοηθός ### η 98 Ἠλαίνω Τὸ μωραίνω· καὶ ### η 99 ἠλαίνουσα περὶ παρθένου· καὶ ### η 100 ἠλαίνει τὸ μωραίνει, καὶ μαίνεται ### η 101 Ἠλαιθερές Ἠλαιθερὲς, τὸ ὑπὸ τοῦ ἡλίου θερμαινόμενον ### η 102 Ἤλεκτρον Ὅμηρος, μετὰ δ’ ἠλέκτροισιν ἔερτο. Εἴρηται ὅτι διακεχυμένον καὶ ὑγρὸν ὂν, περὶ τὰς τοῦ ἡλίου δυσμὰς πήγνυται. Ἢ ἤλεκτρόν τι ὄν· ὅτε γὰρ ἐπὶ λέκτρον ἡ ἠὼς ὁρμᾷ, πήγνυται. Ἢ παρὰ τὸ ἑλίσσω, ἔλεκτρον καὶ ἤλεκτρον· κόσμῳ γὰρ αὐτῷ εἰς περιδέρραια καὶ ὅρμους ἐχρῶντο περιελίσσοντες. Ἢ παρὰ τὸ ἑλεῖν τὰ ἐκτὸς, ἔλεκτρον καὶ ἤλεκτρον· τριβόμενον γὰρ ἁρπάζει τὰ πελάζοντα φρύγανα. Ἢ παρὰ τὸ ἥλιος ἠλέκτωρ ὄνομα τὸ τοῦ ἡλίου· φασὶ γὰρ αὐτὸ δάκρυον εἶναι τῶν Ἡλιάδων, ὅπερ ἐπὶ τῷ Φαέθοντος οἴκτῳ στάζουσιν· ἃς καὶ κλαιούσας αὐτὸν φασὶ μεταβληθῆναι εἰς αἰγείρους, Διὸς κατελεήσαντος, καὶ τὸ καταφερόμενον παρ’ αὐτῶν δάκρυον ἐν τῷ ποταμῷ πήγνυται, καὶ ποιεῖ τὸ ἤλεκτρον· ἢ ὅτι ἡλιαυγές ἐστιν ### α 2446 Ἀλλότυπον χρυσίον μεμιγμένον ὑέλῳ καὶ λιθιᾷ. Οὕτως Ῥητορική ### η 103 Ἠλέκτραι Πύλαι Θηβῶν· ἢ ἀπὸ τοῦ Ἠλεκτρύωνος τοῦ πατρὸς Ἀλκμήνης, ἢ ἀπὸ Ἠλέκτρας· ταύτης δὲ μήτηρ κατ’ ἐνίους Ἁρμονία. Ἢ τὰ ἐν τοῖς κλινόποσι τῶν σφιγγῶν ὄμματα· ἢ τῶν ἐν ταῖς κλίναις ποικιλλομένων ### η 104 Ἠλέκτωρ Ὁ ἥλιος· ἢ ὅτι οὐ κοιμᾶται, ἀεὶ εἰλούμενος· ἀλέκτωρ, ὁ ἄνευ λέκτρων ὤν. Ἢ ὅτι ἄληκτός ἐστι καὶ ἀκάμας· ἢ ὅτι ἐκ τῶν λέκτρων καὶ τῆς κοίτης ἡμᾶς ἐγείρει διὰ τὸ ἐπιλάμπειν, ὁ ἀλέκτρους ἡμᾶς ποιῶν. Παρὰ δὲ τὸ λέγω, τὸ κοιμῶμαι, λέκτωρ καὶ ἀλέκτωρ, καὶ ἠλέκτωρ· ἔνιοι δὲ, ἀπὸ τῆς λαμπρότητος τοῦ ἠλέκτρου· ἐξ οὗ λαμπρός· Τεύχεσι παμφαίνων ὥστ’ ἠλέκτωρ ἐβεβήκει. Ἰλιάδος ζ. Ἔστι δὲ ἐπίθετον τοῦ ἡλίου. Τὸ δὲ ζῷον ἀλέκτωρ ἐτυμολογεῖται παρὰ τὸ λέκτρον καὶ τὸ ἐπιτατικὸν α· πολυόχευτον γάρ ### η 105 Ἠλέματος Ὁ μάταιος. Παρὰ τὸ ἠλεὸς, ἠλέατος· καὶ πλεονασμῷ τοῦ μ, ὡς μέσος, μέσατος· καὶ τρίτος, τρίτατος· καὶ ἐπίρρημα ### η 106 ἠλεμάτως. Ἢ παρὰ τὸ ἄλη, ὃ σημαίνει τὴν πλάνην καὶ τὸ μάτην μάτως ### η 107 Ἠλεμάτως οὖν, τὸ ματαίως. Οὕτως εὗρον ἐγώ ### η 108 Ἠλεός Μάταιος, μαινόμενος, μωρός. Καλλίμαχος, ὁ δ’ ἠλεὸς οὔτ’ ἐπὶ σίττην βλέψας. καὶ οὐδετέρως, Ἠλεὰ μὲν ῥέξας, ἐχθρὰ δὲ πεισόμενε. Παρὰ τὴν ἄλην, τὴν πλάνην, γίνεται ἄλεος, ὁ πεπλανημένος, καὶ ἠλεός. Ἢ παρὰ τὴν ἀλέαν, τὴν θερμότητα· ἵν’ ᾖ ὁ θερμὸς καὶ προπετής. Ἢ παρὰ τὸ ἀλεᾶσθαι εἴρηται, ὃν δεῖ ἐκκλίνειν διὰ τὴν ἀφροσύνην καὶ ἐκφεύγειν. Τοῦ ἠλεὸς ἡ κλητικὴ, ὦ ἠλεέ· καὶ κατὰ συγκοπὴν, ἠλέ. Ἰλιάδος ο, Μαινόμενε φρένας ἠλέ. Ἀντὶ τοῦ μάταιε. Λέγεται καὶ ὁ οἶνος ἠλεὸς, ὁ μανιοποιὸς, ὅστ’ ἐφέηκε πολύφρονά περ χαλεπῆναι ### η 109 Ἤλθοσαν Ἐκ τοῦ ἐλεύθω, ὁ δεύτερος ἀόριστος συγκοπῇ, ἦλθον· τὸ τρίτον τῶν πληθυντικῶν, ἦλθον. Καὶ πῶς γίνεται ἤλθοσαν; οἱ γὰρ Βοιωτοὶ ἐπὶ τῶν μὴ ἐχόντων τὴν μετοχὴν εἰς ς ὀξύτονον ποιοῦσιν ἰσοσύλλαβον ### η 110 Ἠλέκτρα Ἡ παρ’ Ὁμήρῳ Λαοδίκη, διὰ τὸ πολυχρόνιον τῆς παρθενίας, οἷον ἄλεκτρός τις, ὡς Εὐριπίδης, Ὦ. παρθένε μακρὸν δὴ μῆκος Ἠλέκτρα χρόνου ### η 111 Ἦλις Ἡ πόλις· ἤτοι, ὡς Λέανδρος, διὰ τὸ τοὺς ἐκ τοῦ κατακλυσμοῦ περισωθέντας ἐν αὐτῇ ἁλισθῆναι, ὅ ἐστιν ἀθροισθῆναι· ἢ διὰ τὸ κατὰ κώμας οἰκοῦντας ὕστερον εἰς μίαν πόλιν ἁλισθῆναι· ἢ ἀπὸ τοῦ υἱοῦ Ποσειδῶνος Ἠλέως βασιλεύσαντος τῆς χώρας, τὴν πόλιν λαβεῖν τὸ ὄνομα. Τὸν δὲ Ἠλέα καὶ μετὰ τοῦ β Βηλέα προσαγορεύουσι Δωρικῶς, κατά τι ἔθος τῆς Δωρίδος διαλέκτου τὸ β προσγράφεσθαι ταῖς ἀπὸ φωνήεντος ἀρχομέναις λέξεσι. Πρὸ τοῦ Δία κτήσασθαι τὴν Ὀλυμπίαν παρὰ τῆς Γῆς, αὐτὴν παρειλήφεσαν Ἥλιός τε καὶ Κρόνος. Γνώρισμα δὲ τοῦ κτήματος κοινός ἐστι βωμὸς ἀμφοῖν αὐτοῖν ἐν Ὀλυμπίᾳ. Σύμβολον δὲ καὶ τόδε· τοῦ μὲν, ὁ Κρόνιος λόφος καλούμενος· τοῦ δὲ, ἡ Ἦλις μέχρι τοῦ νῦν καλουμένη ἐπώνυμος τοῦ θεοῦ. Διὰ τοῦτο καὶ Αὐγείας τῆς χώρας ἐβασίλευσε, μοίρας οὔσης Ἡλίου, παῖς αὐτῷ ὤν. Ὅμηρος ἐν Ἰλιάδος λ, ἐν Ἤλιδι δίῃ. Τουτέστι θαυμαστῇ, ἱερᾷ· ἐν αὐτῇ γὰρ ἐτιμᾶτο Ὀλύμπιος Ζεύς· οὗ καὶ πανήγυρις περὶ τριετῆ χρόνον ἤγετο τὰ Ὀλύμπια· ἔνθα ἠγωνίζοντο οἱ ἀπὸ τῆς Ἑλλάδος πάντες. Ἔστι δὲ πόλις Πελοποννήσου. Ποσειδῶνος καὶ Εὐρυπύλης τῆς Ἐνδυμίωνος παῖς Ἠλεῖος ὁ κτίσας Ἤλιδα, Ἠλείου δὲ, Ἄλεξις καὶ Ἐπειὸς βασιλεύς· ἀφ’ οὗ Ἐπειοὶ οἱ Ἠλεῖοι, ὡς φησὶν Ἀριστοτέλης ἐν τῷ Πέπλῳ ### η 112 Ἠλεῖος Ὁ πολίτης τῆς Ἤλιδος· διφθογγογραφεῖται. Ὥσπερ ἀπὸ τοῦ Εὔπολις Εὐπόλιδος γίνεται Εὐπολίδειος, καὶ ἀπὸ τοῦ Ἄδωνις Ἀδωνίδειος, οὕτως καὶ ἀπὸ τοῦ Ἦλις Ἤλιδος, Ἠλίδειος· καὶ ἀποβολῇ τοῦ δ, Ἠλίειος· καὶ κράσει τοῦ ι καὶ τῆς ΕΙ διφθόγγου, Ἠλεῖος. Ζήτει εἰς τὸ ### η 113 Ἠλιεύς Τὰ εἰς ΕΥΣ λήγοντα οὐ θέλουσι διφθόγγῳ παραλήγεσθαι ὡς ἐπὶ τὸ πλεῖστον· χωρὶς εἰ μὴ ἀπὸ πρωτοτύπου σχῶσι τὴν ΕΙ δίφθογγον, Ἐρετριεὺς, ἐριθεὺς, Στειριεὺς, Ἠλιεὺς, Ἠτιεὺς, Κιτιεὺς, Καμιρεὺς, Μιρεὺς, ὄνομα κύριον. Πρόσκειται, “ὡς ἐπὶ τὸ πλεῖστον,” διὰ τὸ Νειλεὺς, οὐκ ἐπὶ πατρὸς τοῦ Νέστορος. Πρόσκειται, “μὴ ἀπὸ πρωτοτύπου·” τὸ γὰρ Ῥοίτειον, Ῥοιτειεύς· καὶ Σίγειον, Σιγειεύς ### η 114 Ἥλιος Παρὰ τὸ δῆλος δήλιος, ὁ φανερός· καὶ ἥλιος, ἀποβολῇ τοῦ δ, ὡς διώκω, διωκὴ, ἰωκή· Διωξίππη, Ἰωξίππη. Ἢ παρὰ τὸ σέλας, τὴν λαμπηδόνα, σέλιος· ἀποβολῇ τοῦ ς, ἔλιος· καὶ τροπῇ τοῦ ε εἰς η. Ἢ παρὰ τὸ ἃλς ἁλὸς, ἅλιος καὶ ἥλιος· ἀνιμᾶσθαι γὰρ φασὶν οἱ φυσικοὶ τὸν ἥλιον τῆς θαλάσσης τὸ ὕδωρ ἐκ γὰρ τῆς θαλάσσης ἀνιμᾶται τὴν ὑγρότητα· ὅθεν καὶ Ποσειδῶν, παρὰ τὸ τὴν πόσιν ἀναπέμπειν τῷ δάει, ἤγουν τῷ ἡλίῳ. Ἢ παρὰ τὸ ἅλις ἅλιος καὶ ἥλιος· ἐπεὶ πρὸς πάντας ἱκανῶς καὶ ἁρμοδίως ἔχει. Ἢ παρὰ τὸ ἅλες τὸ συνηθροισμένον πῦρ· λέγεται γὰρ παρὰ τὸ ἁλίζω, τὸ συναθροίζω, ὡς Ἐμπεδοκλῆς, Ἀλλ’ ὁ μὲν ἁλισθεὶς μέσον οὐρανὸν ἀμφιπολεύει. Ἢ παρὰ τὸ ἕλη, ὃ σημαίνει τὴν λαμπηδόνα, ἕλιος, καὶ ἥλιος. Ἠέλιος δὲ, κατὰ πλεονασμὸν τοῦ ε ποιητικῶς, ὥσπερ ἐπὶ τὸ στῆτον, μετὰ τῆς παρὰ, παράστητον· καὶ συγκοπῇ καὶ πλεονασμῷ τοῦ ε, παρστήετον ### η 115 Ἡλιάδες Φασὶ τὸν Φαέθοντα πείσαντα τὸν ἑαυτοῦ πατέρα μίαν ἡμέραν παραχωρῆσαι αὐτῷ τὴν τοῦ τεθρίππου κυρείαν, ἀμελήσαντα δὲ αὐτὸν, καὶ τῶν ἡνίων ἐκ χειρὸς πεσόντων, ἐκπεσεῖν ἐκ τοῦ δίφρου, καὶ πεσόντα ἐπὶ τὴν γῆν τελευτῆσαι· τὰς δὲ ἀδελφὰς αὐτοῦ, Ἡλιάδας ὀνομαζομένας, ἄρασθαι πένθος ὑπερβάλλον, καὶ διὰ τὴν λύπην μετασχηματισθῆναι καὶ γενέσθαι πάσας αἰγείρους· κλαιούσας δὲ καθ’ ἕκαστον ἐνιαυτὸν τεταγμέναις ἡμέραις ἀφιέναι πολλὰ δάκρυα, ἐξ ὧν φασὶ γενέσθαι τὸ καλούμενον ἤλεκτρον. Ἠριδανοῖο, οὗ ποτ’ ἐπὶ προχοῇσιν ἐρημαίην ἀνὰ νύκτα Ἡλιάδες κώκυσαν ὀδυρόμεναι Φαέθοντα. Κεῖθι δὲ Κελτῶν παῖδες ὑφήμενοι αἰγείροισι δάκρυ’ ἀμέλγονται χρυσαυγέος ἠλέκτροιο. Διονύσιος ἐν Περιηγήσει. Ἡ δὲ ἱστορία παρὰ Διοδώρῳ ### η 116 Ἥλιος Ἡ ἕως, διὰ τὸ ἵεσθαι τὸ ἕως, ἤγουν φέρειν τὸ φῶς· ἕως γὰρ ἡ ἀνατολή ### η 117 Ἡλιάδες Αἱ κατάχρυσοι κλίναι. Ἥλιος γὰρ καὶ ὁ θεὸς, καὶ τὸ ἄστρον, καὶ ἡ αὐγὴ, καὶ ὁ τόπος ἐξ οὗ ὁ ἥλιος ἀνατέλλει ### η 118 Ἡλιαία Εἰς τὸ ὕπαιθρον προκαθημένων τῶν δικαστῶν· ἢ παρὰ τὸ ὑπαίθριον· καὶ προϋποτίθεται ἥλιον εἶναι· παρὰ τὸ ἡλιοῦσθαι τοὺς ἐκεῖ ἀθροιζομένους ### η 119 Ἡλιαία Ἡ ἐκ πολλῶν συναγωγή. Ἡ μεταφορὰ ἀπὸ τῆς θαλάσσης· ὅτι ἐκ πολλῶν συνάγεται· παρὰ τὴν ἁλὸς γενικὴν, ἅλις ἐπίρρημα· ἐξ οὗ γίνεται κτητικὸν ὄνομα ἁλιά· καὶ ἀπὸ τούτου ἕτερον κτητικὸν, ἁλιαία· ἀφ’ οὗ καὶ ### η 120 ἡλιασταὶ λέγονται οἱ ἐκκλησιάζοντες· καὶ ### η 121 ἡλιαστικὸς ὅρκος ὁ ἐκ συναγωγῆς γενόμενος. Ἢ παρὰ τὸ ἁλίζεσθαι, τὸ συναθροίζεσθαι, ἁλιαία, καὶ ἡλιαία· δὲ ἔστι τὸ μέγα δικαστήριον Ἀθηναίων, ἐν ᾧ τὰ δημοσία τῶν πραγμάτων ἐκρίνετο· ἡ βουλὴ συνεστῶσα ἐξ ἀνδρῶν χιλίων ### η 122 ἡλίασις ἐστὶ τὸ ἐν ἡλιαίᾳ δικάζειν ### η 123 Ἠλίβατος Δύσβατος καὶ ὑψηλὸς τόπος, μέγας καὶ ἄβατος. Καὶ, Πέτραι τ’ ἠλίβατοι. Μεγάλαι καὶ ὑψηλαί. Ἀπὸ τοῦ ἀλιτῶ, ἀλιτόβατος· καὶ συγκοπῇ, ἀλίβατος· καὶ ἐκτάσει, ἠλίβατος πέτρα, ἐφ’ ἣν ἄν τις βαίνων ἁμαρτάνει καὶ ἀποτυγχάνει. Οἱ δὲ δασύνουσι, λέγοντες παρὰ τὸν ἥλιον, ἡλιόβατος, ἡλίβατος, ὅπου πρῶτον ὁ ἥλιος βαίνει· οὐκ ἐπείσθη δὲ αὐτοῦ ἡ παράδοσις. Ἢ ἀλίβατος, ἧς οὐδὲν προβαίνει· ἐκ τοῦ θέλω, συγκοπῇ, λῶ· καὶ ἀλῶ, ἀλίβατος. Ἢ παρὰ τὸ θαλάσσῃ, τῇ ἁλὶ, βαίνουσα, καὶ βεβηκυῖα. Στησίχορος δὲ, Τάρταρον ἠλίβατον, τὸν βαθὺν λέγει. Ἔνιοι ἠλίφατον ἀποδιδόασιν, ἡλίῳ φαινόμενον. Καὶ Εὐριπίδης ἐν Ἱππολύτῳ, Ἠλιβάτοις κευθμῶσιν. Βαθυτάτοις· ἀπὸ τοῦ ἀλιτεῖν τῆς βάσεως ### η 124 Ἠλίθιος Ὁ ἀνόητος καὶ μωρός· παρὰ τὸ ἅλιον, τὸ μάταιον. Ἐκ τοῦ ἅλιος οὖν, ἀλίϊος· καὶ πλεονασμῷ τοῦ θ, ἀλίθιος καὶ ἠλίθιος. Ἢ παρὰ τὸ ἤλιθα ἐπίρρημα, ὁ πάντα χύδην ποιῶν, καὶ ἀδιακρίτως. Ἢ παρὰ τὸ λίθος, πλεονασμῷ τοῦ α. Ἢ παρὰ τὴν ἅλα ### η 125 Ἤλιθα πολλή Ἀντὶ τοῦ μάλα ἢ πάνυ πολλή. Ἔστι δὲ ἐπίρρημα ἀθροίσεως, καὶ σημαίνει τὸ σφόδρα, ἢ ἀθρόως. Γίνεται παρὰ τὸ ἅλις ἅλισθα, καὶ ἤλισθα. Τάττεται καὶ ἀντὶ τοῦ ματαίως· οἷον, ἐπέχραο ἤλιθα χερσί. Τὸ ματαίως ### η 126 Ἡλικία Παρὰ τὸ ἑλῶ ἥλιξ ἥλικος ἡλικία· ἢ ἀπὸ τοῦ πάλλω, τὸ κινῶ, πάλιξ· καὶ τροπῇ τοῦ α εἰς η, καὶ ἀποβολῇ τοῦ π, ἧλιξ. Ἡλικιῶτις ἡλικιώτιδος· ὁ κανών· καὶ ὅσα ἀπὸ τῶν εἰς ΗΣ ἀρσενικῶν μεταπεποίηται ### α 2447 ἀλιτήμερος Σημαίνει δὲ τὸν ἑπταμηνιαῖον γεννηθέντα παῖδα, ὥς φησι Καλλίμαχος, τὸν οὐκ ἔπλησε φέρουσα μήτηρ οὓς ὤδινε μῆνας. Τὸν διημαρτηκότα τοῦ καθήκοντος μηνὸς εἰς τὸ τεχθῆναι ### α 2448 ἀλιτεῖν γὰρ τὸ ἀποτυχεῖν καὶ ἁμαρτάνειν. Καὶ Ὅμηρος Ἰλιάδος τ, Ἐκ δ’ ἄγαγε προφόωσδε καὶ ἠλιτόμηνον ἐόντα. Διημαρτηκότα τοῦ τελείου ἀριθμοῦ τῶν ἐννέα μηνῶν. Ἑπτάμηνος οὖν Εὐρυσθεύς. Παρὰ τὸ ἀλίτης, ἀλιτόμηνος, ὡς ποιητὴς, ποιητοδιδάσκαλος ### η 127 Ἧλος Παρὰ τὸ ἵημι, τὸ πέμπω, ὁ μέλλων ἥσω· ἐξ αὐτοῦ ἧλος, ὁ πεμπόμενος ### η 128 Ἡλώνη Πόλις· Ὅμηρος· ὅτι ἐκεῖθεν ὑπὸ Ἡρακλέους ἑάλωσαν οἱ Κένταυροι, καὶ ὑπὸ τοῦ ἥρωος ἐκτίσθη ἡ πόλις· καὶ οὕτως ὠνόμασται παρὰ τὸ ἐν αὐτῇ ἁλῶναι αὐτοὺς Ἁλώνη καὶ Ἡλώνη ### η 129 Ἠλύγη Σκιὰν δηλοῖ, ἢ σκοτίαν ### η 130 Ἠλυγέτην Τοῦτο ποιητικὸν, ὡς τὸ ἤγανον, τήγανον ### η 131 Ἤλσατο βοῦς Ἴβυκος, παρὰ τὸ ἠλάσατο ### η 132 Ἠλύσιον πεδίον Τὸ τῶν εὐσεβῶν χωρίον· παρὰ τὸ λυτὰς σωμάτων ἐκεῖ μένειν τὰς ψυχὰς, τοῦ α πλεονάζοντος, ὡς τὸ ἀλάλητος, ἀσταφίς. Ἢ ἐν ᾧ λύονται οἱ τελευτῶντες· ἢ ὅτι οὐ διαλύονται αἱ ψυχαὶ, ἀλλὰ διαμένουσιν ἀπαθεῖς· ἢ ἐν ᾧ λύουσιν, ἀντὶ τοῦ δέχονται· ἢ ὅπου οὐ διαλύονται αἱ ψυχαὶ τῶν σωμάτων· ἢ ἀλύσιον, ὅθεν οὐκ ἀναλύει τίς. Ἢ παρὰ τὴν ἔλευσιν, ἔνθα οἱ εὐσεβεῖς παραγίνονται. Ἠλύσιον οὖν, ἡ μακάρων νῆσος. Λέγεται δὲ ### η 133 ἠλύ σιον καὶ ἱερὸν πεδίον περὶ Ῥόδον· οἱ δὲ, περὶ Αἴγυπτον ἢ Λέσβον. Καλεῖται δὲ καὶ ### ε 1524 ἐνηλυσία. Πολέμων δὲ Ἀθηναίους φησὶ τὸ κατασκαφὲν χωρίον καλεῖν ### η 134 Ἧμα Τὸ ἀκόντισμα. Ἀπὸ τοῦ ἵημι, τὸ πέμπω, γίνεται ἕμα· καὶ ἐκτάσει, ἦμα, ὡς θέμα, θῆμα, ἐπίθημα καὶ ἀνάθημα, Ἥμασιν ἔπλευ ἄριστος. Καὶ ### η 135 ἥμων ὁ ἀκοντιστής. Ὅμηρος Ἰλιάδος ψ, καί ῥ’ ἥμονες ἄνδρες ἀνέσταν ### η 136 Ἦμαρ Ἡ ἡμέρα. Οὐχ εὗρον τὴν ἐτυμολογίαν· ὡς οἶμαι δὲ, ἀπὸ τοῦ ἡμέρα γίνεται ἦμαρ. Κλίνεται ἤματος, ὡς ἧπαρ, ἥπατος ### η 137 Ἠμαθίων Υἱὸς Ἠοῦς καθ’ Ἡσίοδον. Παρὰ τὴν ἤματι δοτικὴν, τροπῇ τοῦ τ εἰς θ, Ἠματίων, καὶ Ἠμαθίων ### η 138 Ἠμαθόεις Ψαμμώδης, τραχεῖα. Παρὰ τὴν ἄμμον, ἀμαθόεις καὶ ἠμαθόεις, ὡς ἠνεμόεις, εὐήνεμος. Ἢ ἀπὸ Ἀμάθου ποταμοῦ παραρρέοντος, Πύλου ἠμαθόεντος ### η 139 Ἠμάλαψε Σημαίνει τὸ ἔβλαψε. Λυκόφρων. Παρὰ τὸ ἅμα βλάπτειν ### η 140 Ἤμβροτες Ἥμαρτες, ἀπέτυχες. Τὸ αὐτὸ δὲ σημαίνει καὶ τὸ ### η 141 Ἡμεδαπῶν Τῶν ἐκ τοῦ αὐτοῦ ἐδάφους συγγενῶν, ἢ τῆς αὐτῆς χώρας, ἰδίων, ἐγχωρίων, αὐτοχθόνων· δάπεδον γὰρ τὸ ἔδαφος. Καὶ τὸ ποδαπὸς, ποίας χώρας ἢ πατρίδος, ἀντίκειται τῷ ἀλλοδαπῷ ### η 142 Ἥμενος Καθεζόμενος. Ἀπὸ τοῦ ἑῶ, τὸ κάθημαι, γίνεται ἕημι· τὸ παθητικὸν, ἕεμαι, ἧμαι· ἡ μετοχὴ, ἥμενος ### η 143 Ἡμερίς Ἡμερὶς ἡβώωσα. Ἄμπελος κληματίς. Εἴρηται διὰ τὸ ἡμερῶσθαι τὸ τῶν ἀνθρώπων γένος εὑρεθέντος τοῦ καρποῦ τούτου. Ἢ ὅτι οἱ Ἴωνες, ὅτάν τι τῶν θηρίων ἢ ὀρνέων ἐκ τῆς θηριότητος μεταστήσωσι, τίθασον εἶναι φασί· διὸ καὶ τὰς ὑπό τινων καλουμένας ἀναδενδράδας, ἐπειδὰν ἔκ τινων τόπων ἐρήμων μετενέγκαντες πρὸς τὴν αὐλὴν φυτεύσωσι, τιθάσους ὀνομάζουσιν, ὡς τῆς ἀγριότητος παρειμένας. Ἄλλοι δὲ τὸ ἐξεστηκὸς τοῦ ἀγρίου φασὶ γεγονέναι ἥμερον. Τινὲς δὲ λέγουσιν εἶδος δρυὸς αὐτὴν εἶναι· εἶναι γὰρ τὴν μὲν ἀγρίδα, τὴν δὲ ἡμερωτέραν, ἣν καὶ ἡμερίδα προσαγορεύουσιν. Ἐναντιοῦται δὲ αὐτοῖς τὸ Ὁμήρου, τεθήλει δὲ σταφυλῇσιν. Ἢ ὅτι ἄγει τὶς αὐτὴν ὅπῃ ἑλκύσει ἥμερον οὖσαν, καὶ οὐκ ἀντισπῶσαν. Μηδέπω γὰρ τῆς τομῆς εὑρεθείσης αὐταῖς, εἵρπυζον αἱ ἄμπελοι, ἀγρίους καρποὺς φέρουσαι· ὡς δὲ εὑρέθη, καθήραντο, καὶ ἥμερον καὶ τὴν ὄψιν καὶ τὸν καρπὸν ἔσχον ### η 144 Ἡμέριοι Οἱ ἄνθρωποι· ἀπὸ τοῦ πρὸς ἡμέραν ζῆν ### η 145 Ἡμέρα Ἡσίοδος σωματοποιῶν λέγει, Νυκτὸς δ’ αὖτ’ Αἰθήρ τε καὶ Ἡμέρη ἐξεγένοντο. Παρὰ τὸ μείρω, τὸ μερίζω, γίνεται μέρα, ἡ πανταχοῦ μεμερισμένη· καὶ πλεονασμῷ τοῦ η, ἡμέρα. Ἢ ζημέρα, ἡ τοῦ ζῆν μέρος ἔχουσα, ἀποβολῇ τοῦ ζ. Ἢ ἀπὸ τοῦ ἥμερος, πρὸς ἀντιδιαστολὴν τῆς νυκτὸς φοβερᾶς οὔσης. Ἢ παρὰ τὸ ἡμέρους ποιεῖν· ἢ ἀπὸ τοῦ ἕω, τὸ ἀπολύω· ἣ καὶ ἠὼς εἴρηται. Ἢ παρὰ τὸ ἵημι, τὸ πέμπω, ἡ ἐκπέμπουσα ἡμᾶς πρὸς πάντα. Πλάτων δὲ, ὅτι ἱμείροντες αὐτῆς οἱ ἄνθρωποι διετέλουν, ἀσχάλλοντες ἐπὶ τῇ σκοτίᾳ τῆς νυκτός. Δασύνεται· τὸ δὲ ἦμαρ, ψιλοῦται· τὸ γὰρ ἀπὸ δασέος μετασχηματιζόμενον ψιλοῦται ### η 146 Ἡμερόκοιτος Ἡσίοδος, Μήποτέ ς’ ἡμερόκοιτος ἀνὴρ ἀπὸ χρήμαθ’ ἕληται. Ὁ τὴν ἡμέραν καθεύδων, τὴν δὲ νύκτα ἀγρυπνῶν· τουτέστιν ὁ κλέπτης ### η 147 Ἡμερόλεγδον Τὸ καθ’ ἑκάστην ἡμέραν ἐξαριθμεῖν ### η 148 Ἡμεροδρόμος Ὁ ἥλιος. Λέγονται δὲ καὶ οἱ ταῖς βασιλικαῖς διατάξεσι ταχύτατα διακονούμενοι ### η 149 Ἡμεροκαλλές Ἄνθος σπειρόμενον ὁ Δίδυμος φησίν. Οὐκ ἔστι δὲ ἄνθος, ἀλλὰ φοινικοῦν ἔριον διαπεποικιλμένον, ᾧ χρῶνται πρὸς τὰς ἱερουργίας Ἀθήνησιν, ὡς Θεόδωρος ὁ Πανάγης προσαγορευόμενος ἐν τῷ πρώτῳ περὶ Κηρύκων γένους· λέγει δὲ, ὅτι καλεῖται ἡμεροκαλλὲς διὰ τὸ πεπλύσθαι καὶ βεβάφθαι ἐν μιᾷ ἡμέρᾳ ### κ 35 Κάλλη δὲ προσαγορεύ εται τὰ ἄνθη. Ῥητορική ### η 150 Ἡμετέρειος Κτητικόν ἐστι· σημαίνει δὲ τὸν τοῦ ἡμετέρου. Ἐχρᾶτο δὲ τῇ λέξει Ἀνακρέων, Οὔτε γὰρ ἡμετέρειον οὔτε καλόν. Ὑπάγεται δὲ κανόνι τοιούτῳ· τὰ γὰρ διὰ τοῦ ΡΕΙΟΣ, ἀπὸ τῶν εἰς ΡΟΣ ἐχόντων τὸ τ, τῆς προηγουμένης συλλαβῆς ἐχούσης τὸ ε, διὰ τῆς ΕΙ διφθόγγου γράφεται· οἷον, ἀβέλτερος, ἀβελτέρειος· ἑταῖρος, ἑταιρεῖος· οὕτως καὶ ἡμέτερος ἡμετέρειος, τῆς προηγουμένης συλλαβῆς ἐχούσης τὸ ε. Τὸ νέρτερος νερτέριος οὐκ ἀντίκειται ἡμῖν, ἐπειδὴ οὐκ ἔχει φύσει ἐν τῇ προηγουμένῃ τοῦ τ συλλαβῇ τὸ ε· ἐνερότερος γὰρ ἦν· παρὰ τὴν ἔραν, τὴν γῆν, συγκοπῇ τοῦ ο, καὶ ἀφαιρέσει τοῦ ε, γίνεται νέρτερος· καὶ λοιπὸν, ὡς μὴ ἐχούσης φύσει ἐν τῇ προηγουμένῃ τοῦ τ συλλαβῇ τὸ ε, οὐκ ἠκολούθησε τούτοις ### η 151 Ἥμην Ὅτε δασύνεται, σημαίνει τὸ ἐκαθεζόμην. Ἀπὸ τοῦ ἑῶ, ἕημι, ἕεμαι ἧμαι· ὁ παρατατικὸς, ἥμην· ὅθεν καὶ ἐκαθήμην. Ὅτε δὲ σημαίνει τὸ ὑπάρχω, ψιλοῦται· ἀπὸ τοῦ ἔω, τὸ ὑπάρχω, τὸ παθητικὸν, ἔομαι μόνῃ τῇ φωνῇ· τῇ δὲ σημασίᾳ ἀπέλειψεν· ὁ παρατατικὸς, ἠόμην· καὶ συγκοπῇ, ἤμην. Ἢ ἀπὸ τοῦ εἰμὶ, ὁ παρατατικὸς ἦν· ὁ παθητικὸς ἐνεστὼς, ἔμαι· ὁ παρατατικὸς, ἤμην. Ἀπηγόρευται δέ· πλὴν εὑρήσεις παρ’ Εὐριπίδῃ ἐν Ἑλένης ἀπαιτήσει, οἷον, Ἐγὼ δὲ προδότης οὐκ ἤμην τέκνον. Ἀντὶ τοῦ ἤμην δὲ λέγουσιν ἦν. Ζήτει ### η 152 Ἥμισυς Παρὰ τὸ ἅμα καὶ τὸ ἴσος γίνεται ἁμάϊσος· συγκοπῇ, ἅμισος· καὶ κατὰ τροπὴν, ἥμισυς, ὁ ἅμα ἴσος τινί· ἢ τοῦ ὅλου διαιρεθέντος. Ἢ τὸ ἅμα ἄλλῳ ἴσον. Ὡς ἵππος, ἱππὺς παρώνυμον, οὕτως ἴσος ἴσυς, καὶ ἥμισυς. Ὅμηρος Ἰλιάδος ι, Ἴσον ἐμοὶ βασίλευε, καὶ ἥμισυ μείρεο τιμῆς. Ἡμίσεα, ἥμισα· καὶ ἅμα τῇ συγκοπῇ καὶ ὁ πλεονασμὸς γίνεται, ἥμισσα ### η 153 Ἡμικύκλιον Τὰ εἰς ΥΣ λήγοντα, ὁπόταν μὴ ἀπὸ γενικῆς, ἀπὸ δὲ εὐθείας συντιθῆται, ἀποβάλλει τὸ ς· βραδὺς, βραδυήκοος, ὀξυήκοος· Λίβυς, Λιβυφοῖνιξ· θῆλυς, θηλύμορφος. Οὕτως ὤφειλεν ἡμισυκύκλιον· ἀλλὰ δηλονότι κατὰ συγκοπὴν ταῦτα γίνεται, ἡμίθεος, ἡμίφωνος, ἡμιμέδιμνον, ἡμίκραιρον, τὸ ἥμισυ τῆς κεφαλῆς· καὶ τὸ ### η 154 ἡμιτύμβιον τὸ δίκροσσον. Ἀλλὰ καὶ ὁ Ἄβρων λέγει, ὅτι τὰ εἰς ΥΣ συντεθέντα φυλάττει τὸ υ· τὸ δὲ ἥμισυς ἐκβάλλει τὴν ΣΥ συλλαβήν. Ἡρωδιανὸς περὶ Παθῶν ### η 155 Ἡμίολος Ἡμίολος ἐστὶν ἀριθμὸς ὁ ἔχων ὅλον ἄλλον ἀριθμὸν καὶ τὸ ἥμισυ αὐτοῦ. Καὶ ### η 156 ἡμιολία τὸ ἥμισυ τοῦ κεφαλαίου ### η 157 Ἡμιολία δὲ πάλαι ἐλέγετο λῃστρικὸν πλοῖον, οὗ τὸ ἡμιόλιον μέρος ψιλὸν ἐρετῶν ἐστι πρὸς τὸ ἀπ’ αὐτοῦ μάχεσθαι. Ἀλλὰ καὶ ἁρπάζεις καὶ ἀσελγαίνεις ὥσπερ ἐκ Καρικῆς ἡμιολίας ἀποπεπηδηκώς· καὶ ταῦτα, υἱὸς ἀνδρὸς ἀεὶ τοὺς νόμους καὶ τὴν δημοκρατίαν βοῶντος ### η 158 Ἡμιμέδιμνον Ἡμιμέδιμνον ἐστὶ μέτρον χωροῦν ἥμισυ μεδίμνου, τουτέστι χοίνικας εἰκοσιτέσσαρας ### η 159 Ἡμίεκτον δὲ, τὸ ἕκτον μέρος τοῦ μεδίμνου. Ῥητορική. Ζήτει εἰς τὸ ### η 160 Ἡμιδιπλοίδιον Γυναικεῖον βραχὺ περίβλημα, ὃ ἔνδον φοροῦσιν ὑπὸ τὸν μηρόν. Ῥητορική ### η 161 Ἡμίφωνα Ὠνόμασται τινὰ τῶν συμφώνων, οὔτε κατὰ τὴν εἰς δύο ἴσα τομὴν, καθ’ ὃν τρόπον τὸ ἡμικύκλιον· οὔτε κράσει τινῶν, ὡς ἡμίονος· οὔτε κατὰ τὴν ἐπὶ ποσὸν μεταβολὴν, ὡς ἡμίνηρον καὶ ἡμίεφθον κρέας· ἀλλ’ ὥσπερ ἡμιθνὴς καλεῖται ὁ ἐγγὺς τοῦ τεθνάναι, οὕτως ἡμίφωνα τὰ ἐγγὺς ὄντα τῶν φωνηέντων κατὰ τὴν φθέγξιν ### η 162 Ἠμύω Ἐκ τοῦ μύω, πλεονασμῷ τοῦ η. Ὁ δὲ Ἡσίοδος, ἀμύοντα χαμάζε, εἶπε, διὰ τοῦ α. Καὶ ἔστιν εἰπεῖν, ὅτι ὥσπερ τὸ σταφὶς γίνεται ὄσταφις καὶ ἄσταφις κατὰ πλεονασμὸν καὶ τοῦ α καὶ τοῦ ο, οὐ κατὰ τροπὴν, οὕτω καὶ ἐπὶ τοῦ μύω πλεονάζει καὶ τὸ α καὶ τὸ η· ἐπί τ’ ἠμύει ἀσταχύεσσιν. Ἐπικατακλίνει δὲ τοὺς στάχυας τοῖς στάχεσιν ### η 163 Ἠνεσχέθην Ἀπὸ τοῦ σχῶ σχῆμι, σχήσω, ἔσχηκα, ἔσχημαι, ἐσχήθην· καὶ συστολῇ, ἐσχέθην· μετὰ τῆς ἀνὰ προθέσεως, ἀνεσχέθην· ἐκτάσει κατὰ Ἀθηναίους, ἠνεσχέθην ### η 164 Ἢν δὲ μηκυνθῇ λόγος Λυκόφρων. Ἀπὸ τοῦ ἐὰν, κράσει τοῦ ΕΑ εἰς η, γίνεται ἤν ### η 165 Ἦν Ἀπὸ τοῦ ἔω, ἔεις, ἔει· ὁ παρατατικὸς, ἦον, ἦες, ἦεν· καὶ τροπῇ τοῦ η καὶ ε, ἢ κράσει εἰς ἐκεῖνο αὐτὸ τὸ η, γίνεται ἦν· ἐπειδὴ τὸ μεῖζον τὸ ἔλαττον ἀναλίσκει, ὥσπερ τῇ ἐμῇ, τἠμῇ. Τὸ πληθυντικὸν, ἦμεν, ἦτε, ἦσαν. Τὸ μὲν ### η 166 ἦν ἐγὼ παρὰ Ἀριστοφάνει ἐν Πλούτῳ, γίνεται οὕτως. Ἔστιν εἰμί· ὁ παρατατικὸς, εἶν, τροπῇ τῆς ΜΙ εἰς ν, ὥσπερ ἀπὸ τοῦ δίδωμι, ἐδίδων· καὶ ἐκτείνεται τὸ ε εἰς η Ἀττικῶς, ὡς τὸ ἔμελλον, ἤμελλον· καὶ γίνεται ἦν χωρὶς τοῦ ι· τὰ γὰρ εἰς ν λήγοντα οὐ θέλει ἔχειν πρὸ τοῦ ν τὶ ἀνεκφώνητον. Τὸ δὲ ### η 167 ἦν ἐκεῖνος τρίτου προσώπου· ἀπὸ τοῦ ἔω, τὸ ὑπάρχω, ὁ μέλλων, ἔσω· ὁ μέσος παρακείμενος, ἦα· ὁ δεύτερος ἀόριστος, ἦον, ἦες, ἦε· τὸ δὲ ε ἐφελκυστικόν ἐστι τοῦ ν, ἔλεγεν. Οὕτως ἦε, ἦεν· καὶ κράσει τοῦ ΗΕ εἰς η γίνεται ἦν. Τὸ δὲ ### η 168 ἦεν οὐδέποτε εὑρίσκεται χωρὶς τοῦ ν. Ὅτι δὲ δεύτερος ἀόριστός ἐστι, δῆλον ὅτι ἐὼν οὖσα ἡ μετοχὴ, ὡς λαβών. Δεῖ δὲ γινώσκειν, ὅτι οὐχ ὁμοφωνοῦσιν ἀλλήλοις. Τὸ μὲν γὰρ ### η 169 ἦν ἐγὼ Ἀττικόν ἐστι, καὶ ἀπὸ τοῦ εἰμί· τὸ δὲ ### η 170 ἦν ἐκεῖνος κοινὸν, καὶ ἀπὸ τῶν εἰς ω. Λέγεται δὲ τετραχῶς. Λέγεται γὰρ καὶ ### η 171 ἤην παρὰ τῷ ποιητῇ ἐν Ὀδυσσείας τ, καί κεν πάλαι ἐνθάδ’ Ὀδυσσεὺς Ἤην. Οὕτω Ζηνόδοτος. Καὶ ἐν Ἰλιάδος λ, ἵνα σφ’ ἀγορή τε θέμις τε ἤην. Τοῦ ### η 172 ἦν ἐγὼ πρώτου προσώπου τὸ δεύτερον ### η 173 ἦς καὶ ἐπεκτάσει γίνεται ### η 174 ἦσθα. Καὶ ἔστιν ὁριστικὸν, καὶ ι οὐ προσγράφεται· οἷον, Χθὲς ἦσθα θεατρικός. Σημαίνει τὸ ὑπάρχω. Εἰ δὲ ἔστιν ὑποτακτικὸν, μετὰ τοῦ ι γράφεται. Ὅτε δὲ πάλιν λαμβάνεται ἀντὶ τοῦ ᾔδεισθα, κατὰ συγκοπὴν γίνεται ᾖσθα, μετὰ τοῦ ι· καὶ τὸ ἦς, ὅτε μέν ἐστιν ὁριστικὸν, οὐ προσγράφεται τὸ ι· ὅτε δὲ ὑποτακτικὸν, ἔχει καὶ τὸ ι· ἐὰν ὦ, ἐὰν ᾖς, ἐὰν ᾖ· καὶ κατ’ ἐπένθεσιν τῆς ΣΙ συλλαβῆς γίνεται ᾖσι ### η 175 Ἠνεμόεσσα Ἐκ τοῦ ἀνεμόεις ἀνεμόεσσα· σημαίνει δὲ τὴν ὑψηλὴν, τὴν ὑπὸ ἀνέμων καταπνεομένην ### η 176 Ἤνεικα Ἀπὸ τοῦ ἐνέκω, ἐνέξω, ἤνεκα· καὶ πλεονασμῷ τοῦ ι, ἤνεικα· καὶ ἤνειξα κατὰ τροπὴν Βοιωτικὴν τοῦ κ εἰς ξ. Ἐπλεόνασε δὲ τὸ ι· διότι πᾶς ἀόριστος μὴ ἔχων ς ἢ ξ ἢ ψ μακρᾷ θέλει παραλήγεσθαι· οἷον, ἔκειρα, ἔνειμα, ἔτειλα ### η 177 Ἤνεγκα Ζήτει εἰς τὸ ### η 178 Ἠνίπαπε Καί μιν ὑπόδρα ἰδὼν, χαλεπῷ ἠνίπαπε μύθῳ. Ἀντὶ τοῦ ὕβρισεν, ἐλοιδόρησεν, ἐκακολόγησεν. Ἀπὸ τοῦ ἔπω, τὸ λέγω, γίνεται ἐνέπω, καὶ ἐνείπω· καὶ κατὰ μέσον διπλασιασμὸν, ἐνειπάπω, καὶ ἠνείπαπεν. Ἰστέον ὅτι παρακείμενος ἐστίν. Ὁ γὰρ ἐνεστὼς ### ε 1525 ἐνίπτω ἐστὶ κυρίως τὸ διὰ λόγων ἐπιπλήσσω· ὁ μέλλων, ἐνίψω· ὁ παρακείμενος, ἤνιφα· ὁ μέσος, ἤνιπα· καὶ ἐπεκτάσει τῆς ΠΑ συλλαβῆς γίνεται ἠνίπαπα ### η 179 Ἤνις Ἤνις ἠκέστας. Ἐνιαυσιαίας βοῦς, νέας. Καὶ, βοῦν ἦνιν εὐρυμέτωπον. Ἐνιαυσιαίαν, νέαν ### ε 1526 ἔνος γὰρ ὁ ἐνιαυτός· ἀφ’ οὗ παρώνυμον, ἔνις· καὶ κατὰ ἔκτασιν, ἦνις. Κλίνεται ἤνιος, ὡς ὄφιος· ἡ εὐθεῖα τῶν πληθυντικῶν, ἤνιες· καὶ ἐν συναλοιφῇ, ἤνις· καὶ ἡ αἰτιατικὴ, ἤνιας καὶ ἤνις, τὰς ἑνὸς οὔσας ἐνιαυτοῦ. Ἔνιοι δὲ ἐπὶ ἡλικίαν βοὸς τάττουσιν, ὡς τὸ μόσχος καὶ ἡ πόρτις καὶ ἡ δάμαλις. Καὶ γὰρ ὁ ποιητὴς ἐπὶ βοῶν μόνων τάττει τὴν λέξιν. Ἢ κατ’ ἔλλειψιν τοῦ α στερητικοῦ, ἵν’ ᾖ ἄνηνις, ὁ μηδέπω ζευχθεὶς καὶ ἡνία δεξάμενος ### η 180 ἠκέστας δὲ ἀντὶ τοῦ ἀδαμάστους, ἀκεντήτους, ἀκεντρίστους, ἀνοχεύτους. Παρὰ τὸ κέντω βαρύτονον, ὁ μέλλων, κένσω· ὁ παθητικὸς παρακείμενος, κέκεσται· κεστὸς καὶ ἄκεστος· καὶ θηλυκὸν, ἀκέστη, ἀκέντητος βοῦς· καὶ τροπῇ, ἠκέστη· ἡ αἰτιατικὴ τῶν πληθυντικῶν, ἠκέστας. Ἢ ἀπὸ τοῦ κένσω κεστὸς, ἀποβολῇ τοῦ ν ### η 181 Ἡνία Λῶρα, χαλινούς· παρὰ τὴν ἕνωσιν· ἑνοῦται γὰρ δι’ αὐτῶν τὰ ὑποζύγια. Ἢ ἐκ τοῦ ἐνίεσθαι ἢ ἀνίεσθαι· ἢ ἀπὸ τοῦ ἀνύω, δι’ ἧς ἀνύομεν τοὺς ἵππους πρὸς τὴν εὐθεῖαν ὁδόν. Ἢ παρὰ τὸ εἷς ἑνὸς, ἑνία καὶ ἡνία. Ἢ παρὰ τὸν ἥσω μέλλοντα ### η 182 Ἡνίοχος Κυρίως ὁ τὰς ἡνίας ἔχων· εἴρηται δὲ καὶ ἐπὶ τοῦ παραιβάτου. Τὰ δὲ παρὰ τὸ ἔχω γινόμενα, εἰ μὲν τῇ ΟΥ διφθόγγῳ παραλήγεται, πρὸ μιᾶς ἔχει τὸν τόνον, οἷον κλειδοῦχος, καὶ τὰ ὅμοια· εἰ δὲ παραλήγεται τῷ ο, προπαροξύνεται· οἷον αἰγίοχος, λιμενίοχος. Ἐκ τοῦ ἀνύω, ἀνύον καὶ ἡνίον· διὰ γὰρ τῶν λώρων τῶν ἵππων ἀνύομεν τὰς ὁδούς ### η 183 Ἡμίν Ἀντωνυμία· ἔστι δὲ διαλέκτου ἴδιον Δωρικῆς· συστέλλουσι γὰρ αὐτὴν καὶ ὀξύνουσι. Αἱ ἀντωνυμίαι γὰρ, ἡνίκα μὲν ὁρισμὸν δηλοῦσι, μένουσιν ἐν τῷ αὐτῷ τόνῳ· Ἡμῖν μὲν τόδ’ ἔφηνε. καὶ, Ὑμῖν δὲ νεμεσσῶμαι. Ὅτε δὲ ἀπόλυτον ἔχουσι τὸ σημαινόμενον, ἐγκλίνονται· Ὄφρ’ ἥμιν ἑκάεργον. Σὺν δ’ ὕμιν δαῖτα ταράξῃ. Εἰ δ’ ὕμιν δοκέει τόδε λωΐτερον ### η 184 Ἤνοψ Ὁ λαμπρός· καὶ ### η 185 ἤνοπι χαλκῷ. Παρὰ τὸ ὄπτω, ὄψω, ὄψ· καὶ συνθέσει, ἔνοψ καὶ ἤνοψ, ἐν ᾧ ἐστιν ἐνοπτρίσασθαι καὶ ἰδεῖν· παρὰ τὸ ἐν αὐτῷ ὁρᾶν τοὺς ὄπας· λαμπρὸς γάρ. Ἢ παρὰ τὸ ἔπω, τὸ λέγω, ἔψω, ἒψ, καὶ ὂψ, ὡς κλέπτω, κλὲψ, κλὸψ καὶ κλώψ· καὶ βλέψω, βλὲψ, βλὸψ, καὶ βλώψ. Καὶ ἰδίως τὰ παρὰ τὸ ὄψομαι ῥηματικὰ ὀνόματα τὸ ο εἰς ω τρέπει· οἷον, τύφλωψ, κύκλωψ. Δύναται οὖν καὶ τὸ ἤνοψ χαλκὸς εἶναι παρὰ τὸ ὂψ, ὃ δηλοῖ τὴν φωνήν· φωνητικὸς γὰρ παρὰ τὰ ἄλλα τῶν μετάλλων ὁ χαλκός ### η 186 Ἠνορέη Ἡ ἀνδρεία. Οὐκ ἔστιν ἀπὸ τοῦ ἀνὴρ ἀνέρος, ἀλλ’ ἀπὸ τοῦ εὐήνωρ· ἀφ’ οὗ παράγωγον ἐν τύπῳ κτητικοῦ τὸ ἠνορεία καὶ εὐηνορεία· καὶ ἀποβολῇ τοῦ ι, ἠνορέα, καὶ εὐηνορέα. Τὸ δὲ εὐήνωρ, ἀπὸ τοῦ ἀνήρ· ὅπερ συντιθέμενον τρέπει τὸ α εἰς η, καὶ τὸ η εἰς ω· τὸ γὰρ εὐφράνωρ καὶ νικάνωρ Δώριά εἰσιν· ἔδει γὰρ εἶναι εὐφρήνωρ καὶ νικήνωρ ### η 187 Ἤνυστρον Τὸ μέρος τῆς κοιλίας, ὅθεν διανύεται ἡ τροφὴ, ἤγουν διέρχεται· ἢ ἔνθα διανύεται καὶ πέττεται ### ο 29 Ὅτι εἰς γ τέτμηται ἡ γαστὴρ, ἤνυστρον, ἐχῖνον, κεκρύφαλον. Ῥητορική ### η 188 Ἤντετο Καὶ διπλόος ἤντετο θώρηξ. Ἀντὶ τοῦ ἀπήντα, ὑπέκειτο. Ἰστέον ὅτι οἱ παλαιοὶ θώρακας ἐφόρουν· ἕνα μὲν, ἀπὸ τοῦ ὤμου μέχρι τοῦ ὀμφαλοῦ, ὃς καὶ κυρίως θώραξ· ἄλλον δὲ, ἀπὸ τοῦ ὀμφαλοῦ ἄχρι τῶν γονάτων, ὃς ζῶμα ἐκαλεῖτο. Οὕτως ᾠκονόμητο εἰς τὸ ῥαδίως κύπτειν εἰς γῆν. Τὸ δὲ ἤντετο οὐχ εὗρον· ἐγὼ δέ φημι οὕτω γεγονέναι· ἐκ τοῦ ἔω, τὸ ἐνδύομαι ἢ ὑπάρχω, παράγωγον ἔημι· ὁ μέλλων, ἤσω· ὁ δεύτερος ἀόριστος, ἦν· ὁ μέσος, ἔμην· τὸ δεύτερον, ἔσο· ἔτο, τὸ τρίτον· μετὰ τῆς ἐν προθέσεως, ἔνετο· εἶτα πλεονασμῷ τοῦ τ, καὶ ἐκτάσει, ἤντετο ### η 189 Ἧπαρ Παρὰ τὸ ἐπῆρθαι καὶ κεκυρτῶσθαι· ἢ παρὰ τὸ ἐπαρδεύειν τῷ σώματι καὶ χορηγεῖν τὸ αἷμα· ἢ παρὰ τὸ ἐπαίρεσθαι ἔπαρ, καὶ ἧπαρ· ἢ παρὰ τὸ ἥδω, τὸ εὐφραίνομαι, ἧδαρ καὶ ἧπαρ· δι’ αὐτοῦ γὰρ εὐφραινόμεθα, καὶ ἐν τούτῳ τῷ μέρει τὰ τῆς ἡδονῆς καὶ τὰ τῆς ἐπιθυμίας ἔγκειται ### η 190 Ἠπανία Ἀπορία, σπάνις, ἀμηχανία. Ὡς κόνις κονία, οὕτως σπάνις σπανία· καὶ ἀποβολῇ καὶ πλεονασμῷ. Ἢ παρὰ τὸ πνέω, τὸ ἐνεργῶ, πενία· καὶ κατὰ στέρησιν, ἀπενία· ἐπεὶ οἱ μὴ ἐργαζόμενοι ἀποροῦσιν· ἵν’ ᾖ ἀεργασία κυρίως, κατὰ ἀντίθεσιν τοῦ ΑΕ εἰς τὸ ΗΑ. Ἢ ἀπὸ τοῦ αἴνω βαρυτόνου τὸ λαμβάνω, ὃ καὶ ἀπαίνω καὶ ἀπαινύω καὶ ἀπαίνυμι παράγωγον. Ἀπαίνω οὖν ἀπανῶ ἀπανίζω, ὡς κυρῶ κυρίζω· καὶ τροπῇ ἠπανίζω· ἐξ οὗ ἠπανία· ὁ γὰρ μὴ λαμβάνων σπανίζει ### η 191 Ἠπεδανός Ἀσθενὴς, ἠλίθιος, ἀναίσθητος, ἀσύνετος. Γίνεται παρὰ τὸ πέδον, ὃ σημαίνει τὴν γῆν, πεδανός· καὶ κατὰ στέρησιν, ἀπεδανὸς, ὁ μὴ βέβαιος, ἀλλ’ ἀσθενὴς, ὁ ἐκ τῆς γῆς μὴ ἀναστῆναι, ἢ ἐν τῇ γῇ στῆναι, δυνάμενος δι’ ἀσθένειαν. Τὸ γοῦν ἐναντίον, ἔμπεδον, τὸ βέβαιον, καὶ ἰσχυρόν· τὰ γὰρ ἐπὶ τοῦ πέδου βεβηκότα καὶ ἑδραῖα ### η 192 Ἠπεροπευτής Ὁ ἀπατεὼν καὶ ὑπερήφανος. Παρὰ τὸ ἥμερον καὶ τὴν ὄπα, ἡμεροπευτὴς, ὁ ἡμέρῳ ὀπὶ χρώμενος, ὁ διὰ τῆς ἡμέρου ὀπὸς ἀπατῶν. Ἢ πειροπευτής τις ὤν· καὶ πλεονασμῷ τοῦ α, καὶ ἀποβολῇ τοῦ ι, ἀπερόπευτος, ὁ διὰ τῆς φωνῆς ἀπατῶν καὶ πειρῶν τὰ γύναια, ὅ ἐστι προσκαλούμενος· τὸ γὰρ προσκαλεῖσθαι τὰ γύναια ### π 46 πειρᾶν ἔλεγον· Ἀριστοφάνης, Πειρᾷ μὲν οὖν ἴσως σε καὶ τῶν τιτθίων ἐφάπτεταί σου. Ἢ παρὰ τὸ ἔπω, τὸ λέγω, γίνεται ὀπεὺς, ὡς φέρω φορεὺς, καὶ ἔχω ὀχεύς· καὶ μετὰ τοῦ α, τοῦ σημαίνοντος τὸ καλὸν, ὁ καλῷ λόγῳ χρώμενος καὶ ἀπατῶν τινά. Ἢ μετὰ τοῦ α τοῦ σημαίνοντος τὸ κακὸν καὶ τοῦ ΠΕΡ περιττοῦ συνδέσμου, ἀπεροπεὺς, ὁ τῷ λόγῳ κακῶς χρώμενος καὶ ἀπατῶν· οἷον, Ἅτε μὲν καὶ ἐπίκλοπον ἀπεροπέα. Καὶ παρὰ Ἀνακρέοντι, Βούλεται ἀπεροπὸς ἡμῖν εἶναι. Καὶ θηλυκὸν, ἀπεροπή. Ἢ ἄοπος, οὐδὲ προσλα λῆσαι ἡμῖν θέλων. Ἢ ὁ ἀπρόσβλεπτος καὶ οὐδ’ εἰς ὄψιν ἐλθεῖν θέλων. Ἀπεροπεὺς οὖν, καὶ ἠπεροπεύς. Ἦμος δ’ ἠπεροπῆας ἀπεπτοίησεν ὀνείρους ἠέλιοςἀνασχών. Ἐκ τοῦ ῥήματος τοῦ ἠπεροπῶ ἠπεροπεύω, καὶ ἠπεροπευτής ### η 193 Ἤπειρος Σημαίνει τὴν γῆν, ἄπερός τις οὖσα, ἡ μὴ ἔχουσα πέρας, ὡς πρὸς σύγκρισιν τῶν νήσων· αὗται γὰρ εὐδείελοι εἰσὶ, καθὸ μεμερισμέναι εἰσὶ τῇ θαλάσσῃ. Λέγεται ποτὲ μὲν ἡ εἰς ἄπειρον διήκουσα γῆ· οἷον, ἐριβώλακος ἠπείροιο. Καταχρηστικῶς δὲ πᾶσα ἡ γῆ· Ἔνθ’ ἐκ πόντου βὰς ἰοειδέος ἤπειρόνδε. Ὄνομα δὲ, Τὴν μὲν Ἀπείρηθεν νέες ἤγαγον. Ἀντὶ τοῦ ἠπειρόθεν. Καὶ, Δώδεκ’ ἐν ἠπείρῳ ἀγέλαι. Καὶ ἐν τῷ καταλόγῳ περὶ αὐτῆς, Οἵδ’ ἤπειρον ἔχον ### η 194 Ἠπιόλης Σημαίνει τὸν ῥιγοπύρετον, καὶ δαίμονα τοῖς κοιμωμένοις ἐπερχόμενον. Καὶ Ὅμηρος καὶ οἱ πλείους ### η 195 ἠπιόλης λέγουσι διὰ τοῦ η· τὸ δὲ διὰ τοῦ ΟΣ ἕτερόν τι σημαίνει, τὸν ῥιγοπύρετον. Πλὴν διαφόρως ἐχρήσαντο τῇ λέξει. Εἴρηται κατὰ ἀντίφρασιν, ἤπιος· ἐπαχθὴς γάρ ἐστιν· ἢ παρὰ τὸ πέμπεσθαι ἀπὸ τοῦ σώματος, ἀπίαλος, ἀπὸ τοῦ ἀπιέναι, ἢ ὁ ὀφείλων ἀπιέναι. Ὁ δὲ Ἀλκαῖος ### ε 1527 ἐπίαλον αὐτὸν ἔφη. Ἀπολλώνιος δέ φησι τὸν ἐπιάλτην αὐτὸν ### η 196 ἠπιάλην καλεῖσθαι· καὶ τροπῇ τοῦ α εἰς ο, ἠπιόλην ### η 197 Ἤπιος Οὕτως πρότερον ἐκαλεῖτο ὁ Ἀσκληπιός· ἢ ἀπὸ τῶν τρόπων, ἢ ἀπὸ τῆς τέχνης καὶ τῆς τῶν χειρῶν ἠπιότητος· ᾧ καὶ γυναῖκα παραδίδωσιν Ἠπιόνην, ἐξ ἧς αὐτῷ γενέσθαι Ἰάσονα, Πανάκειαν· Δεκτίων ἐν ὑπομνήματι Λυκόφρονος ### η 198 ἤπιος σημαίνει κυρίως τὸν λογισμόν. Παρὰ τὸ ἔπω, τὸ λέγω, ἔπιος καὶ ἤπιος, ὁ ἐν λόγῳ πάντα ποιῶν, καὶ μὴ πάθει· ἐκ μεταλήψεως δὲ καὶ ὁ διὰ λόγου προσηνὴς καὶ πρᾶος· καὶ ### η 199 ἠπιώτατος ὁ ἐν λόγοις πραότατος καὶ ἥσυχος ### η 200 Ἠπιόδωρος Ἡ τοῦ Ἕκτορος μήτηρ Ἑκάβη, ἡ τὰ προσηνῆ καὶ ἡδέα δωρουμένη κατὰ τὴν παιδοτροφίαν ### η 201 Ἦπου Τοῦτο ἄρχεται μὲν λόγου, ὡς παρὰ Ἡροδότῳ· Ἦπου ἂν, ὦ ξεῖνε Λάκων, ἐθαύμαζες. Καὶ Ὅμηρος, Ἦπου καγχαλόωσιν. Ἀντὶ τοῦ ὄντως δή. Ὅτε δὲ ὑποτέτακται, ἀνταποδίδοται τινὶ προκειμένῳ. Ἀνταποδίδοται δὲ διχῶς· ὁτὲ μὲν οὕτως, Εἰ δὲ μὴ πιστεύω τῷ δεσπότῃ, ἦπου πιστεύσαιμ’ ἂν τῷ θεράποντι; Ὁτὲ δὲ κατὰ τοὐναντίον· οἷον, Εἰ ὁ θεράπων ἔστι μοι πιστὸς, ἦπου ὁ δεσπότης αὐτοῦ ἂν εἴη πιστός. Βαρύνεται δὲ, ἀντὶ τοῦ πολλῷ πλέον, καὶ ἀντὶ τοῦ ἴσως σχεδόν ### η 202 Ἠπύει Τὸ φωνεῖ καὶ κηρύσσει. Παρὰ τὸ ἔπω, τὸ λέγω, παράγωγον ἐπύω, ὡς πλήθω πληθύω· καὶ τροπῇ τοῦ ε εἰς η, ἠπύω· ἐξ οὗ ### η 203 ἠπύτης ὁ μεγαλόφωνος καὶ κρακτικός ### η 204 Ἤπυτον Ὄρος Θρᾴκης· ὅτι Πρωτεὺς διὰ τὸν φόνον τῶν παίδων ἀναβὰς ἐπὶ τοῦτο, ἠπύει τοὺς θεοὺς ἐπὶ τὴν Αἴγυπτον ἀποκαταστῆσαι. Ἀπὸ τοῦ ἠπῦσαι, Ἤπυτον ### η 205 Ἥρα Ἡ θεός· ὅτι ἡ αὐτὴ τῷ ἀέρι ἐστίν. Ὡς γὰρ πατὴρ πάτρα, καὶ μήτηρ μήτρα, οὕτως ἀὴρ, καὶ καθ’ ὑπέρθεσιν ἥρα. Ἢ ὅτι ἡ Ῥέα αὐτὴν ἔτεκεν· ὡς γὰρ ᾔσθετο ὁ Κρόνος, ἐκέλευσε δεῖξαι τὸ παιδίον. Ἢ ὅτι παρὰ τοῦ Κρόνου ἡ Ῥέα ἐπιδιωκομένη ἀπὸ τύχης πρῶτα ἔτικτε τὴν Ἥραν· τὸν δὲ Δία ἔτι ἐν γαστρὶ εἶχεν. Ὁ δὲ Κρόνος, ὡς ᾔσθετο, παραπορεύεται, καὶ ἐκέλευσε δεῖξαι τὸν παῖδα· ὡς δὲ εἶδεν, ἐκέλευσεν ἄραι καὶ ἐκτρέφειν· οἱ δὲ Κρῆτες τὸ ἄραι ἦραι φασί· καὶ Ἥραν ὠνόμασαν αὐτήν. Ἢ παρὰ τὴν ἔραν. Σημαίνει δὲ τὴν σωματοειδῆ θεὸν, ὡς τὸ, Ἥρη, μὴ δὴ πάντας ἐμοὺς ἐπιέλπεο μύθους εἰδήσειν. Σημαίνει καὶ τὴν χάριν καὶ τὴν ἐπικουρίαν ### η 206 Ἠράσθην Ἀπὸ τοῦ ἐράζω γίνεται, ὡς πειράζω ἐπειράσθην, καὶ πελάζω ἐπελάσθην. Οὐ γὰρ ἀπὸ τοῦ ἐρῶ ἐρᾷς γίνεται. Ὤφειλε γὰρ εἶναι ἐράθην, ὡς φυρῶ, φυρᾷς, ἐφυράθην, μακροῦ ὄντος τοῦ α. Εἰς τὸ ### η 207 Ἡρακλῆς Ὁ ἥρως· οὐ παρὰ τὸ ἐκ τῆς Ἥρας τὸ κλέος ἐσχηκέναι, ὡς οἱ πολλοὶ λέγουσιν, ἀλλὰ μᾶλλον παρὰ τὸ ἀπὸ τῆς Ἥρας ἀκλεᾶ εἶναι· ὅσον γὰρ κατὰ τὴν Ἥραν, ἄδοξος ἦν· μικροῦ γὰρ αὐτοῦ ὄντος, ἐπ’ αὐτὸν ἔπεμψεν Ἥρα δράκοντας ὀφείλοντας ἀνελεῖν αὐτόν· οὕσπερ αὐτὸς ἐφόνευσεν. Ἢ παρὰ τὴν ἔραν καὶ τὸ κλέος, ὁ ἐν τῇ γῇ ἔνδοξος. Ἢ ὅτι Νεῖλος ἐκ γενετῆς καλούμενος, ἐν τῷ κατὰ γιγάντων πολέμῳ, ἀνώνυμον ἕνα τῶν γιγάντων πυρίπνοον ἐπερχόμενον Ἥρᾳ φονεύσας, Ἡρακλῆς ὠνομάσθη. Ἄλλοι δὲ, παρὰ τὴν ### η 208 ἦρα τὴν σημαίνουσαν τὴν μετ’ ἐπικουρίας χάριν, καὶ τὸ κλέος, γέγονεν Ἡρακλῆς· πρὸ τούτου γὰρ Ἀλκείδης ἐκαλεῖτο· ἀλλ’ ἐκ τοῦ πᾶσι βοηθεῖν ἐκλήθη Ἡρακλῆς, ὡς καὶ ὁ χρησμὸς δηλοῖ, λέγων, Ἡρακλέην δέ σε Φοῖβος ἐπώνυμον ἐξονομάζει· ἦρα γὰρ ἀνθρώποισι φέρων κλέος ἄφθιτον ἕξεις. Ἢ ἀπὸ τοῦ Ἥρα, ὃ σημαίνει τὴν δαίμονα, καὶ τοῦ κλέος, γίνεται Ἡροκλῆς, ὡς Ἡρόδοτος, Ἡρόφιλος· καὶ ἀπὸ τοῦ Ἡροκλῆς, γίνεται Ἡρακλῆς κατὰ τροπὴν τοῦ ο εἰς τὸ συνεσταλμένον α, ὡς ἐπὶ τοῦ ποδόνιπτρα, ποδάνιπτρα. Ἢ ὅτι τὸ α τοῦ ἀκλεοῦς καὶ τοῦ ἥρα ἐστίν. Ἀλλ’ ἔστιν εἰπεῖν, ὅτι εἰ ἄρα ἀπὸ τοῦ ἥρα καὶ τοῦ ἀκλεὴς ἐστὶ, διατί μὴ ὀξύνεται; Κανὼν γάρ ἐστιν ὁ λέγων, ὅτι τὰ εἰς ΗΣ ὀνόματα ὑπὲρ μίαν συλλαβὴν ἀδιαίρετα ἐν τῇ συνθέσει φυλάττει τὸν τόνον τοῦ ἁπλοῦ· οἷον, λῃστὴς, ἀρχιλῃστής· δανειστὴς, μισοδανειστής· εὑρετὴς, ἐφευρετής· χωρὶς τοῦ κριτὴς, καὶ ἀληθής· ταῦτα γὰρ ἐν τῇ συνθέσει ἀναβιβάζουσι τὸν τόνον· οἷον ὀνειροκρίτης, φιλαλήθης. “Ὑπὲρ μίαν συλλαβὴν” εἶπε, διὰ τὸ Κρὴς, Ἐτεόκρης· καὶ γνὴς, ἑτερόγνης. Τὰ γὰρ μονοσύλλαβα ὀνόματα ἐν τῇ συνθέσει ἀναβιβάζουσι τὸν τόνον· οἷον, χθὼν, αὐτόχθων· Θρᾶξ, Σαμόθραξ· παῖς, εὔπαις· χωρὶς τοῦ πτὼξ, πολυπτώξ. Οὐκ ἀντίκειται ἡμῖν τὸ, Ποσειδάωνος ὑποδμώς. Παρέλκουσαν γὰρ ἔχει τὴν ὑπὸ πρόθεσιν. Ἔστιν οὖν εἰπεῖν, ὅτι τῷ λόγῳ τῶν κυρίων ἐβαρύνετο· τὰ γὰρ εἰς ΗΣ κύρια ἀποστρέφεται τὴν ὀξεῖαν τάσιν, καὶ ἢ βαρύνονται, ἢ περισπῶνται, χωρὶς τῶν παρασεσημειωμένων· εἰσὶ δὲ ταῦτα, εὑρετὴς, εὐμενὴς, εὐσεβὴς, εὐτυχὴς, εὐπρεπὴς, νημερτὴς, διοτρεφὴς, ψευδής· καὶ ἐπὶ τοῦ συνήθους, καλοετής. Δεῖ γινώσκειν, ὅτι τὸ κριτὴς μετὰ προθέσεως ὀξύνεται· οἷον, προκριτὴς, παρακριτὴς, ὑποκριτής· μετὰ ὀνόματος δὲ ἀναβιβάζει τὸν τόνον· οἷον, δικαιοκρίτης. Ἀναβιβάζει δὲ, ἐπειδὴ παράλογός ἐστιν ἐν ἁπλότητι ἡ ὀξεῖα τάσις· ὤφειλε γὰρ βαρύνεσθαι· ἐπειδὴ τὰ εἰς ΤΗΣ δισύλλαβα φύσει ἀρσενικὰ βαρύνονται, οἷον δότης, πλύτης, κράτης, ψάλτης. “Φύσει δισύλλαβα” εἶπε, διὰ τὸ λῃστής· τοῦτο γὰρ ἀπὸ τρισυλλάβου τῆς ληϊστής. “Ἀρσενικὰ,” διὰ τὰ θηλυκά. Ἐπεὶ οὖν τὸ κριτὴς παραλόγως ὀξύνεται, τούτου χάριν ἐν τῇ συνθέσει τὸν ὀφειλόμενον τόνον ἀναδέχεται. Τὸ δὲ ἀληθὴς, ἀνεβίβασε τὸν τόνον ἐν τῇ συνθέσει· ἐπειδὴ τὰ διὰ τοῦ ΗΘΗΣ σύνθετα ὀνόματα βαρύνεται· οἷον, ἦθος, εὐήθης, συνήθης, κακοήθης. Τούτοις συνεξηκολούθησε καὶ τὸ φιλάληθες, πανάληθες. Τὰ εἰς ΤΗΣ ἔχοντα τὴν παραλήγουσαν εἰς ἀμετάβολον λήγουσαν, ἀπρόσληπτα ὄντα τοῦ ς κατὰ τὴν γενικὴν, βαρύνεται, εἰ μὴ εἴη μετοχικὰ, ὑφάντης, ἀγύρτης, εὐφράντης· τὸ δὲ ἑκοντὴς, ἐθελοντὴς, μετοχικά. Παρὰ δὲ Ἀττικοῖς ὀξύνεται τὸ καθαρτής· ἀμυντὴς, ἐπὶ τοῦ βοηθοῦ· φαιδρυντὴς, ποικιλτὴς, καλλυντὴς, πραϋντής· ὅτι οὐκ ἔχει τὴν πρώτην συλλαβὴν εἰς φωνῆεν λήγουσαν. Τὰ γὰρ εἰς ΤΗΣ λήγοντα ἀρσενικὰ, καθαρὸν ἔχοντα τὸ τ, βραχείᾳ παραληγόμενα ὑπὲρ δύο συλλαβὰς, βαρύνεται καὶ ἁπλᾶ ὄντα· οἷον, Ἰξιβάτης, ἐρέτης, ἐργάτης. Σεσημείωται τὸ εὑρετής. Τὸ μέντοι λυριστὴς, λεπιστὴς, χλευαστὴς, ὀξύνεται, ὅτι οὐ καθαρὸν ἔχει τὸ τ· τὸ ἀθλητὴς, μαχητὴς, μαθητὴς, ὅτι οὐ βραχεῖαν ἔχει τὴν παραλήγουσαν ### η 209 Ἡράκλεις Ἐπίφθεγμα θαυμαστικόν· ἀντὶ τοῦ, ὢ τοῦ θαύματος. Λουκιανὸς, Ἡράκλεις, χρυσοῦς αὐτῷ ὁ μηρός. Ἔστι δὲ κλητικὴ συναλοιφῇ ἀπὸ τοῦ Ἡράκλεες τοῦ ἐντελοῦς· ὃ κατὰ συγκοπὴν γίνεται Ἥρακλες χαλκεόζωνε. Βίης Ἡρακληείης, ὡς Ἰφικληείης. Ἀπὸ τοῦ Ἡρακλῆς γίνεται Ἡράκλειος κτητικόν· τὸ θηλυκὸν, Ἡρακλείη· Ἡρακλεία χείρ· καὶ κατ’ ἐπένθεσιν τοῦ η πρὸ τῆς ΕΙ διφθόγγου γίνεται Ἡρακληείη. Τὸ γὰρ η οὐδέποτε μετὰ τὴν ΕΙ δίφθογγον πλεονάζει, ἀλλὰ πρὸ αὐτῆς· μᾶλλον δὲ μετὰ τοῦ ι πλεονάζει πολλάκις τὸ η ### η 210 Ἤραθεν Παρὰ τὴν ἔραν γίνεται ἔραθεν· καὶ κατ’ ἔκτασιν, ἤραθεν ### η 211 Ἤρανος Βασιλεὺς, ἢ βοηθός. Παρὰ τὴν ἥραν, τὴν μετ’ ἐπικουρίας χάριν. Γίνεται δὲ ἀπὸ τοῦ ἔρως ἔρανα καὶ ἤρανα. Ὅμηρος, Οὐ μέν μοι ποδάνιπτρα ποδῶν ἐπιήρανα θυμῷ. Ἀντὶ τοῦ ἐράσμια καὶ καταθύμια. Τοῦτο δὲ τὸ ἐπιήρανα κατὰ συγκοπὴν ποιεῖ τὸ ἐπίηρα. Ἀπὸ γοῦν τοῦ ἐρῶ, ἔρανον, ὡς κόπτω, κόπανον· πέπτω, πόπανον· ἔχω, ὄχανον. Καὶ ### η 212 Ἡρᾶς Ὄνομα κύριον γραμματικοῦ, οὗ φέρεται Ἀμείβοντες κανόνας. Εἴρηται παρωνύμως ἀπὸ τῆς Ἥρας, Ἡρέας· καὶ ἐν συναιρέσει, Ἡρᾶς, ὡς βορὰ, βορέας· πλεονασμῷ τοῦ ρ καὶ συναιρέσει, βορρᾶς ### η 213 Ἡραῖον τεῖχος Χωρίον ἐν Θρᾴκῃ· ὑπὸ Σαμίων δὲ ᾠκίσθη ### η 214 Ἠρδάλωσε Φιλήμων, Αἰγύπτιος θοιμάτιον ἠρδάλωκέ μου. Ἀντὶ τοῦ ἠσβόλωσεν, ἐμόλυνεν ### η 215 Ἠρεμία Ἡ ἡσυχία. Ἀπὸ τοῦ ἤρεμος, ἠρεμία, ὡς ἥσυχος, ἡσυχία. Ἔστιν ἔρημος ἐρημία· καὶ καθ’ ὑπέρθεσιν γίνεται ἠρεμία. Ἢ ἀτρεμία, καὶ κατὰ συγκοπὴν καὶ τροπὴν, ἠρεμία ### η 216 Ἠρέμα Ἡσύχως. Ἀπὸ τοῦ ἀτρέμας, κατὰ ἀποβολὴν τοῦ τ, καὶ τροπῇ τοῦ α εἰς η, ἠρέμα ### η 217 Ἠρεσίδες Αἱ ἱέρειαι τῆς ἐν Ἄργει Ἥρας· ἀπὸ τῆς Ἥρας· ἢ παρὰ τὸν ἀρύσω μέλλοντα, ἀρυσίτιδες, αἱ ἀρυόμεναι τὰ λουτρά ### η 218 Ἤρεικον Σημαίνει τὸ ἔσχιζον. Ἡσίοδος, Ἤρεικον χθόνα δῖαν ### η 219 Ἥιρεον Ὑπὸ δ’ ᾕρεον, ὑφῄρουν, ἐλάμβανον. Ἀπὸ τοῦ περισπωμένου· καὶ δασύνεται ### η 220 Ἡιρήκαμεν Ἥιρημεν, διὰ τοῦ η γράφεται. Ἡρωδιανὸς περὶ Παθῶν ### η 221 Ἠρήρει Ἀπὸ τοῦ ἐρείδω ### η 222 Ἠριγένεια Ἤτοι ἡ τὸν ὄρθρον γεννῶσα ἡμέρα· ἢ ἡ ὑπὸ τοῦ ὄρθρου γενομένη. Ἀπὸ τοῦ ἦρι καὶ τοῦ γενῶ ### η 223 Ἦρι μάλα Ὄρθρου πάνυ, τὸ πρωῒ, ἕωθεν. Ἀπὸ τοῦ αἴρεσθαι ἡμᾶς τῆς κοίτης κατὰ τὸν καιρὸν τοῦτον. Τὸ δὲ ἦρι, ὀνοματικὸν ἐπίρρημα. Ἀπὸ τοῦ ἀὴρ ἀέρος ἀέρι, καὶ κατὰ κρᾶσιν, ἦρι. Τὸ δὲ ἀέρι καὶ διὰ τοῦ η φησὶν ὁ ποιητὴς, Ἠέρι γὰρ κατείχετο ### η 224 Ἦρος Ἐκ τοῦ ἔαρ ἔαρος γίνεται κατὰ κρᾶσιν ἦρος· τὸ δὲ ἔαρ ἐν συναιρέσει γίνεται ἦρ ### η 225 ἠρία Ὁ διάφορος τόνος διάφορον ποιεῖ καὶ τὴν σημασίαν. Προπαροξυτόνως σημαίνει τὰ ἔρια, καὶ κατ’ ἔκτασιν, ἤρια· παροξυτόνως δὲ σημαίνει τοὺς τάφους, παρὰ τὴν ἔραν· τὸ γὰρ παλαιὸν ἐν τοῖς κοιλώμασι τῆς γῆς ἔθαπτον, μήτε σιδήρῳ μήτε χαλκῷ κεχρημένοι. Ἢ παρὰ τὸν ἀέρα, ἤγουν τὸν ἐπικείμενον σκότον τοῖς τεθνεῶσι. Θεόκριτος, καὶ ἠρία κεκμηώτων· καὶ Καλλίμαχος, τίνος ἠρίον ἵστατε τοῦτο ### η 226 Ἠριά Αἱ πύλαι Ἀθήνῃσι· διὰ τὸ τοὺς νεκροὺς ἐκφέρεσθαι ἐκεῖ ἐπὶ τὰ ἠρία, ὅ ἐστι τοὺς τάφους ### η 227 Ἤριννα Ἡ ποιήτρια· εἴρηται παρὰ τὸν ἔρωτα. ἡ ἐρασμία· ἢ παρὰ τὸ ἔαρ ### η 228 Ἦιρτο Σὺν τῷ ι, ἀπὸ τοῦ αἴρω. Τὸ δὲ, παρηέρθη δὲ κάρη, οὐκ ἔχει τὸ ι· ἀπὸ γὰρ τοῦ ἀερθῶ ἐστιν ### η 229 Ἥρυλλος Ὁ Ἡρακλῆς ὑποκοριστικῶς, ὡς τὸ Ἀριστοκλῆς, Ἀρίστυλλος ### η 230 Ἠρόπτω Σημαίνει τὸ σκώπτω ### η 231 Ἠρόμην Εἰ μὲν ἔχει τὸ ι, σημαίνει τὸ ἐκουφιζόμην· καὶ ἔστιν ἀπὸ τοῦ αἴρομαι, ᾐρόμην, ὡς αἰσχύνομαι, ᾐσχυνόμην· εἰ δὲ σημαίνει τὸ ἠρώτων, οὐκ ἔχει τὸ ι· καὶ ἔστιν ἀπὸ τοῦ ἔρω, τὸ ἐρωτῶ, ἔρομαι, ἠρόμην ### η 232 Ἥρωες Οἱ πάλαι καὶ πρωτογενεῖς ἄνθρωποι, οἱ ἡμίθεοι ἄνδρες. Ἥρωας δέ φασι κληθῆναι ἀπὸ τῆς ἔρας, τῆς γῆς, ὅτι ἐκ γῆς ἐπλάσθη τὸ γένος τῶν ἡρώων· ἢ ἀπὸ τῆς ἐρωτήσεως· διαλεκτικοὶ γάρ. Ἢ ἀπὸ τῆς ἀρετῆς· ἢ ἀπὸ τοῦ ἀέρος, ὥς φησιν Ἡσίοδος, Ἠέρα ἑσσάμενοι, πάντη φοιτῶντες ἐπ’ αἶαν. Ἢ ἀπὸ τῶν ἐρώτων· ἐξ ἐρώτων γὰρ θείων ἐγένοντο· ἀπὸ τῆς ἐράσεως, τουτέστι μίξεως τῶν θεῶν· οἱ γὰρ θεοὶ, θνηταῖς γυναιξὶ συνερχόμενοι, ἐποίουν τὸ τῶν ἡρώων γένος ### η 233 Ἥρως ἢ παρὰ τὸ ἄρω, τὸ ἁρμόζω, ἢ παρὰ τὸ ἀέρω, τὸ κουφίζω ### η 234 Ἠρύγγιον Λεπτόν τι κάρφος ἀκανθῶδες, ὃ καὶ ἐπὶ τοὺς τοῦ σίτου σωροὺς εἰώθασιν ἐπιτιθέναι ### η 235 Ἡραία Ἄκρα οὕτω λεγομένη κατ’ ἀντικρὺ Χαλκηδόνος. Αὐτὴν δὲ ἐν τῇ συνηθείᾳ Ἠερίαν φασὶ, κακῶς. Ἄλλοι δὲ Ἠρίον, μυθοποιοῦντες, ὡς ἐκεῖσε ὀρύξαντες τάφους, χύτρας εὗρον καὶ ὀστᾶ. Πειστέον δὲ μᾶλλον τῷ Βιθυνῷ Δημοσθένει ἐν τῷ ιδ βιβλίῳ· Ἔστι δὲ προπάροιθε κλυτῆς Χαλκηδόνος ἄκρη Ἡραία· φαίης κεν ἰδὼν βαθυδινέα πάντη ἔμμεναι· εἰαμενὴ δὲ καὶ οὐ βάθος ἐστὶ θαλάσσης. Ἔνθα θοὰς νηῦς ἦγον ὀϊόμενοι σκέπας εἶναι αὐτοφυοῦς ὅρμοιο· κακῷ δ’ ἐνέκυρσαν ἑτοίμῳ ### η 236 Ἥρῳ δημοδόκῳ Δοτική ἐστιν, ἀντὶ τοῦ ἥρωϊ· κλίσις, καὶ οὐκ ἀποκοπή ### η 237 Ἡρῴδης Ἔχει τὸ ι προσγεγραμμένον. Ἔστι γὰρ ἥρως, ἥρωος, ἥρωϊ· καὶ γίνεται ἡρωΐδης· καὶ κατὰ συναίρεσιν τοῦ ω καὶ ι εἰς τὴν ΩΙ δίφθογγον, ἡρῴδης. Καὶ ἄλλως· τὰ εἰς ΔΗΣ πατρωνυμικὰ ἢ τύπου πατρωνυμικοῦ θέλει ἔχειν πρὸ τοῦ δ ἢ τὸ ι ἢ τὸ α· οἷον Πηλείδης, Πυλάδης, Μινῴδης ### η 238 Ἡρωιδιανός Ἀπὸ τοῦ Ἡρῴδης γίνεται Ἡρῴδιος, καὶ Ἡρῳδιανὸς, ὡς ἀπὸ τοῦ εὐτυχὴς, Εὐτύχιος, Εὐτυχιανός. Τὸ α μακρόν. Διατί; Τὰ διὰ τοῦ ΑΝΟΣ ὑπὲρ τρεῖς συλλαβὰς ἐπεκτεταμένον ἔχει τὸ α, Μαρκιανὸς, Σεβαστιανὸς, Ἰουλιανός· χωρὶς εἰ μὴ κατὰ ποιητικὴν ἄδειαν συσταλῇ· ἐπειδὴ παρὰ τοῖς νεωτέροις ποιηταῖς τὸ Ἰουλιανὸς συστέλλει τὸ α. Χωρὶς τοῦ ὠκεανὸς, ὅτι συνεσταλμένον ἔχει τὸ α ### η 239 Ἡρῷον Τὸ καλούμενον ἔπος, ὅτι δι’ αὐτοῦ τὰς ἡρωϊκὰς πράξεις ὕμνησεν Ὅμηρος· ἢ παρὰ τὴν ἔραν, τὴν γῆν· ἥτις ἀρχαιοτέρα ἐστὶ τῶν στοιχείων. Ἀπὸ γοῦν τῆς ἀρχαιότητος ἐρῷον καὶ ἡρῷον. Σὺ δ’ αὐτόχρημα ὁ ἐκ Τροιζῆνος Ἱππόλυτος συνελκύσας τὰς ὀφρῦς, καὶ τὸ χεῖλος δακὼν, καὶ κάτω κύψας, ὡς ἡρῷον ἡμᾶς ἄφθογγος παρατρέχεις ### η 240 Ἡσίοδος Ὄνομα κύριον, ὁ τὴν αἰσίαν ὁδὸν πορευόμενος· Ἔργα γὰρ καὶ Ἡμέρας ἔγραψε πρὸς τὴν τοῦ βίου ἐργασίαν καὶ νομοθεσίαν. Ἢ ὅτι ὁσίως ἐβάδισε· συνέτυχε γὰρ ταῖς Μούσαις, καὶ οὐχ ὡς Θάμυρις διετέθη· ὅθεν καὶ ποιητὴς ἄριστος ### η 241 Ἡσίοδος Παρὰ τὸν ἥσω μέλλοντα, καὶ τὸ ὁδός. Τὰ γὰρ παρὰ μέλλοντα συντιθέμενα τρέπει τὸ ω εἰς ι· μνήσω, Μνησίθεος· στήσω, Στησίχορος· οὕτως ἥσω, Ἡσίοδος ### η 242 Ἥσσων Ὁ ἐλάσσων. Ἀπὸ τοῦ ἥμισυς γίνεται τὸ συγκριτικὸν ἡμισύτερος· ὁ δεύτερος τύπος, ἡμισίων· καὶ ὁ τρίτος, ἥσσων· καὶ Ἀττικῶς, ἥττων. Ἢ ἀπὸ τοῦ ἦκα, ἢ ἀπὸ τοῦ ἥκιστα, ἢ ἀπὸ τοῦ ἡδύς. Οἱ γὰρ ἐν ἡδοναῖς καταγινόμενοι πολὺ ἑαυτῶν ἥσσονές εἰσιν ### η 243 Ἧσθαι Τὸ καθέζεσθαι. Ἐκ τοῦ ἑῶ, ἕημι, ὡς κέω, κέημαι· τὸ παθητικὸν, ἕεμαι, ἧμαι· ἕεται, ἧται· καὶ τὸ ἀπαρέμφατον, ἧσθαι. Ὁ παρατατικὸς, ἥμην, ἧσο, ἧστο· Ἀλλ’ ἀκέων δὴν ἧστο. Ἡσυχάζων ἐπὶ πολὺν χρόνον ἐκαθέζετο, Ἰλιάδος α. Καὶ Ἰλιάδος γ, Ἧσο παρ’ αὐτὸν ἰοῦσα. Ἔστι δὲ προστακτικὸν χρόνου ἐνεστῶτος καὶ παρατατικοῦ. Ἐκ τοῦ ἵημι. Ἡ παρὰ ἀντὶ τῆς πρός· καὶ σημαίνει τὸ πλησίον καὶ ἐγγύς ### η 244 Ἡσθείην Εὐφρανθείην· ἀπὸ τοῦ ἥδω ### η 245 Ἡστόν Τὸ ἡδύ. Ἀπὸ τοῦ ἥδω, ἥσω, ἧσμαι, ἧσται, γίνεται ἡστόν. Ὅμηρος, ἥσατο δ’ αἰνῶς ἡδὺ ποτὸν πίνων ### η 246 Ἥσυχος Παρὰ τὸ ἥδω, ἥσω, ἥσυχος. Ἥδονται γὰρ τῇ ἡσυχίᾳ οἱ ἀσκηταί ### η 247 Ἤσκειν Ἤσκειν εἴρια καλά. Ἀντὶ τοῦ εἰργάζετο. Τὸ ῥῆμα, ἀσκῶ· καὶ ση μαίνει τὸ μετὰ πολλοῦ πόνου καὶ κόπου ἐργάζομαι· γίνεται ἐκ τοῦ ἀσκός. Ὁ παρατατικὸς, ἤσκεον, ἤσκουν· ἤσκεε· καὶ τὸ ν ἐφελκυστικὸν γίνεται ἐν τῷ τρίτῳ προσώπῳ, καὶ γίνεται ἤσκεεν· καὶ κατὰ συναίρεσιν, ἤσκειν ### η 248 Ἦισμεν Ἰστέον ὅτι ἀπὸ τοῦ ᾔδειν ᾔδεις ᾔδει, τὸ δυϊκὸν, ᾔδειτον ᾐδείτην· καὶ κατὰ συγκοπὴν τῆς ΕΙ διφθόγγου, καὶ τροπῇ τοῦ δ εἰς ς, γίνεται ᾔστην· οἷον, Τὼ δ’ οὐκ ἄρ’ οὐδὲν ᾔστην ἄλλο πλὴν δάκνειν. Ἀντὶ τοῦ ᾔδεσαν. Καὶ τὸ πληθυντικὸν, ᾖσμεν· Εὐριπίδης Ἑκάβῃ, εἰ δὲ μὴ Φρυγῶν πύργους πεσόντας ᾖσμεν. Ἀντὶ τοῦ ᾔδειμεν. Καὶ Σοφοκλῆς Κόλχοις, Ὑμεῖς μὲν οὐκ ἄρ’ ᾖστε τὸν Προμηθέα. Ἀντὶ τοῦ ᾔδειτε. Εὐριπίδης Ῥήσῳ, οὐδ’ ἀφιγμένον τὸ πάμπαν ᾖσαν. Ἀντὶ τοῦ ᾔδεσαν ### η 249 Ἡττῶ Παρὰ τὸ ἡσσῶ· τοῦτο παρὰ τὸ ἥσσων· τοῦτο παρὰ τὸ ἡδὺς ἡδύτερος ἡδίων ἥσσων· ὑπὸ γὰρ τῶν ἡδέων ἡττώμεθα. Ὁ γὰρ πορνεύων διὰ τὴν ἡδύτητα τοῦ πάθους νικᾶται ὑπὸ τοῦ διαβόλου ### η 250 Ἥττων Ἔστι τῶ, τὸ λαμβάνω· τὸ δεύτερον, τᾷς, τᾷ. Ἐξ αὐτοῦ γίνεται τών· καὶ μετὰ τοῦ στερητικοῦ α, ἄτων, ὃν οὐδεὶς θέλει λαβεῖν· καὶ τροπῇ τοῦ α εἰς η γίνεται ἥττων ### η 251 Ἤτω Εἰμὶ, τὸ ὑπάρχω· ὁ δεύτερος ἀόριστος, ἦν· ἡ μετοχὴ, εἴς ἔντος· καὶ τὸ προστακτικὸν, ἔς, ὡς σεσημείωται· τὸ τρίτον, ἔτω· καὶ ἐπαυξήσει, ἤτω. Ἢ ἐκ τοῦ ἔω, τὸ ὑπάρχω, ὁ δεύτερος ἀόριστος, ἦον, ἦες, ἦε· τὸ προστακτικὸν, ἔε· τὸ τρίτον, ἐέτω· καὶ κράσει τῶν δύο ΕΕ εἰς η μακρὸν, ἤτω ### η 252 Ἦτορ Χάλκεον ἦτορ. Ἡ ψυχή. Ὥσπερ παρὰ τὸ φέρω γίνεται φὸρ, καὶ κατ’ ἔκτασιν φὼρ, ὁ λῃστὴς καὶ κλέπτης, ὁ τὰ ἀλλότρια φέρων, οὕτως καὶ παρὰ τὸ τείρω, τὸ καταπονῶ, ὁ μέλλων τερῶ, γίνεται ῥηματικὸν ὄνομα τὲρ καὶ τὸρ μονοσύλλαβον· καὶ μετὰ τοῦ στερητικοῦ α, ἄτορ· καὶ τροπῇ ἦτορ, ἡ ἀθάνατος καὶ ἀκαταπόνητος· ὥστε κυρίως ἐπ’ ἀφόβου ψυχῆς μὴ ὑποδεχομένης τρῶσιν τετάχθαι. Ἢ ἐκ τοῦ τείρω γίνεται ἀτειρῶ, καὶ ἄτορ, καὶ ἦτορ, τὸ ἀτειρὲς πνεῦμα, ὃ ἐστὶν ἀπαθὲς, ἢ μᾶλλον πολυτειρές· ἐν σώματι γὰρ οὖσα, πολυπαθής ἐστιν. Ἢ παρὰ τὸ ἄω, τὸ πνέω· καὶ γὰρ πνεῦμα ἡ ψυχή· οἷον, δίχα δέ σφιν ἐνὶ φρεσὶ θυμὸς ἄητο. Ἢ ἀπὸ τοῦ ἀήτης, ὃ σημαίνει τὸν ἄνεμον, γίνεται ἀῆτορ· καὶ κατὰ ἀφαίρεσιν τοῦ α, ἦτορ· πνεῦμα γὰρ λέγεται ἡ ψυχὴ, ὡς ἐν τοῖς θείοις Εὐαγγελίοις, Πνεῦμα ὁ θεός· καὶ τοὺς προσκυνοῦντας αὐτὸν ἐν πνεύματι καὶ ἀληθείᾳ δεῖ προσκυνεῖν. Τουτέστιν, ἀσώματόν ἐστι τὸ θεῖον, καὶ τοιαύτην θέλει καὶ τὴν θυσίαν αὐτῷ διὰ τοῦ ἐν ἡμῖν ἀσωμάτου προσφέρεσθαι, τουτέστι διὰ τῆς ψυχῆς καὶ τῆς τοῦ νοῦ καθαρότητος ### η 253 Ἦτρον Τὸ ὑπὸ τὸν ὀμφαλὸν μέρος· ὅθεν Νίκανδρος ἐπὶ τῆς ἐντεριώνης τίθησι. Παρὰ τὸ ἄτριον, ἄτρον καὶ ἦτρον. Ἢ παρὰ τὸ ἰέναι τὸ οὖρον διὰ τούτου ### η 254 Ἤτριον ἔνδυμα ὑμενῶδες. Ἀριστοφάνης ### η 255 ἠτριαῖον λέγει ἐν Θεσμοφοριαζούσαις· καὶ ### η 256 ἠτριαία θηλυκὸν, ἐν Ταγηνισταῖς· παρὰ τὸ ἦτρον. Οὕτω δὲ καλεῖται τὸ μεταξὺ τοῦ ὀμφαλοῦ καὶ τῆς ἥβης· καὶ τῶν θύννων τὸ μετὰ τὸν ὀμφαλὸν τέμαχος. Παρὰ τὸ ἄτριον· διὰ τὸ συνυφάνθαι καὶ συμπεπλέχθαι τὴν σάρκα τῷ λίπει ### η 257 Ἠιτημένην Ἀντὶ τοῦ κεχρημένην· καὶ γὰρ αἰτεῖσθαι ἔλεγον τὸ κιχρᾶσθαι. Αἰτῶ ᾔτουν, ὡς αἰνῶ, ᾔνουν. Οἱ γὰρ παρῳχημένοι τὰ ἴσα φωνήεντα θέλουσιν ἔχειν κατὰ τὴν ἀρχὴν τοῦ ἐνεστῶτος, ἢ μείζονα, οὐδέποτε δὲ ἐλάττονα ### η 258 Ἠΰς Ὁ πρᾶος, ἢ ὁ μέγας· καὶ ὁ μὲν ἰσχυρὸς καὶ γενναῖος, παρὰ τὸ ἔω, τὸ ὑπάρχω· ἢ ἀπὸ τοῦ αὔω, τὸ φωνῶ, ἵν’ ᾖ ὁ διαβόητος. Ὁ δὲ ἀγαθὸς, παρὰ τὴν ἠὼ, ἵν’ ᾖ ὁ ἥμερος. Ἢ ἐκ τοῦ ἡδὺς, ἀποβολῇ τοῦ δ. Ἐξ οὗ τὸ θηλυκὸν, ἠεία· καὶ ἐνηείης, γενική· τὸ οὐδέτερον, ἠΰ. Καὶ ἐπίρρημα ### η 259 ἠύτε ἀντὶ τοῦ καθά· Ἠΰτε ἔθνεα εἶσι. Ἀντὶ τοῦ καθάπερ, ὃν τρόπον. Ἐκ τοῦ ὡς γίνεται. Πῶς; Κανών ἐστιν ὁ λέγων, ὅτι τοῖς εἰς ΩΣ λήγουσιν ἐπιρρήμασι συνυπάρχει τινὰ εἰς η λήγοντα, καὶ ὁμοτονοῦσιν αὐτοῖς· οἷον, ἄλλως, ἄλλῃ· διχῶς, διχῇ· οὐδαμῶς, οὐδαμῇ. Ὀξυνομένου ἄρα τοῦ ὣς, ἀντίκειται τὸ ἣ, ὡς ἐν τῷ, ἥτε ξείνων θέμις ἐστίν. ἣ θέμις, ἀντὶ τοῦ ὡς νόμος ἐστί. Καὶ τοῖς εἰς η λήγουσιν ἐπιρρήμασιν ἀντιπαράκειται τινὰ συντονούμενα τούτοις· οἷον πάντως, πάντη· ὥς, ἥ. Τοῦτο προσθέσει τοῦ ΤΕ καὶ πλεονασμῷ τοῦ υ γίνεται ἦυτε. Ψιλοῦται· τὸ γὰρ υ πλεοναζόμενον ψιλοῦται. Δεῖ δὲ ἀναγινώσκειν ἠΰτε ἐν διαστάσει. Κανὼν γάρ ἐστιν ὁ λέγων, ὅτι οὐκ ἔστιν ἐπινοῆσαι τὸ η καὶ τὸ υ ἐν μιᾷ συλλαβῇ, χωρὶς εἰ μὴ ἐν κλίσει ῥήματος, ὡς αὐδῶ, ηὔδων· αὐχῶ, ηὔχουν. Ἀναγκαίως οὖν ἡ διάστασις τοῦ ἠΰτε, ὁμοίως τῷ γρηῢς καὶ νηΰς· καὶ τὰ λοιπὰ πλεονασμός ἐστιν ### η 260 Ἥφαιστος Ἐπὶ μὲν τοῦ θεοῦ, Ἥφαιστος ποίης’ εἰδυίῃσι πραπίδεσσιν. ἐπὶ δὲ τοῦ πυρὸς, Σπλάγχνα δ’ ἄρ’ ἀμπείραντες ὑπείρεχον ἡφαίστοιο. Γίνεται παρὰ τὸ ἅπτω ἅψω, ἄψαυστός τις ὤν· τοῦ γὰρ πυρὸς οὐκ ἔστιν ἅψασθαι· καὶ οἱ μὲν φασὶν αὐτὸ σύνθετον εἶναι, ὁ τῇ ἁφῇ αἰστὰ ποιῶν τὰ πάντα· ἐπεὶ τὸ πῦρ πάντα τὰ πελάσαντα καίει· οἱ δὲ, ἁπλοῦν, παρὰ τὴν ἁφὴν, οὗ οὐκ ἔστιν ἅψασθαι. Οἱ δὲ Αἰολεῖς ἄφατον αὐτὸ λέγουσιν. Ἢ παρὰ τὸν ἧφα παρακείμενον ### η 261 Ἦχος Παρὰ τὸ χέω, μετὰ τοῦ ἐπιτατικοῦ α, ἄχος καὶ ἦχος, ἡ εἰς ἀέρα χεομένη φωνή· ἢ παρὰ τὸ αὔω· τὰ γὰρ ξηρὰ ἠχεῖ ### η 262 Ἠών Πόλις ἐστὶ Μενδαίων ἀποικία. Δημοσθένης ἐν τῷ κατὰ Τιμοκράτους ### η 263 Ἠιωρῆσθαι Ἠρτῆσθαι, κρέμασθαι. Ἀπὸ τοῦ αἰωρῶ, ὁ παρακείμενος, ᾐώρηκα· ὁ παθητικὸς, ᾐώρημαι· καὶ τὸ ἀπαρέμφατον, ᾐωρῆσθαι. Τοῦτο παρὰ τὸ ἀὴρ ἀηρῶ· καὶ τροπῇ τοῦ η εἰς ω, καὶ πλεονασμῷ τοῦ ι, αἰωρῶ, καὶ ἀπαιωρῶ ### η 264 Ἠώς Παρὰ τὸ αὔω, τὸ λάμπω, αὔως· καὶ ἐκβολῇ τοῦ υ, ἄως· καὶ τροπῇ τοῦ α εἰς η, ἠώς. Σημαίνει δὲ τέσσαρα· ποτὲ μὲν τὴν σωματοειδῆ θεόν· Ἠὼς δ’ ἐκ λεχέων παρ’ ἀγαυοῦ Τιθωνοῖο. Τὸ κατάστημα τῆς ἡμέρας, ὡς τὸ, Ἠὼς μὲν κροκόπεπλος. Ὁτὲ δὲ τὸ ἀπὸ ἀνατολῆς ἕως μεσημβρίας τοῦ ἡλίου διάστημα, ὡς τὸ, Ὄφρα μὲν ἠὼς ἦν καὶ ἀέξετο ἱερὸν ἦμαρ. Ὁτὲ δὲ τὸ νυκτὸς καὶ ἡμέρας διάστημα, ὡς τὸ, Ἠὼς δέ μοι ἐστὶ ἥδε δυωδεκάτη ὅτ’ ἐς Ἴλιον εἰλήλουθα. Διαφέρει δὲ τὸ ἠὼς καὶ ἕως κατὰ τρόπους τέσσαρας· κατὰ τόνον, κατὰ κλίσιν, κατὰ χρόνον, καὶ κατὰ πνεῦμα. Ἀττικοὶ μὲν ἕως λέγουσιν, ἀπὸ τοῦ ἕω, τὸ πέμπω, ὅτι ἀφίενται τότε τὰ ζῷα, ἢ ἡ ἡμᾶς ἐξιοῦσα καὶ ἐξιέναι ποιοῦσα. Αἰολικῶς δὲ αὔως, ἀπὸ τοῦ αὔω, τὸ φωνῶ· αὔει γὰρ τὰ ζῷα, ὅ ἐστι καλεῖ· καὶ αὔουσι πάντα δι’ αὐτῆς· καὶ γὰρ κατὰ τοῦτο καὶ τὸν Ἴβυκον εἰρηκέναι “κλυτὸν ὄρθρον,” τὸν τοῦ κλύειν αἴτιον. Ἠὼς δὲ ὑπὸ Ἰώνων ἠελιῶτις, ἡ τὰ τοῦ ἡλίου ἐκπληροῦσα· ἢ ἡ ἐκ τοῦ ἡλίου γινομένη. θ ### θ 6 θῆτα τὸ στοιχεῖον, παρὰ τὸ τὴν θέσιν τοῦ παντὸς μιμεῖσθαι· ἤτοι τοῦ οὐρανοῦ τὸ κυκλοτερὲς ἔχον, καὶ τὸν διὰ μέσου ἄξονα τῇ κατὰ τὸ μέσον μακρᾷ ἔχει ### θ 7 Θαάσσων Ἐγκαθήμενος. Ἰλιάδος ι, λιπὼν ἕδος ἔνθα θάασσεν. Ἀντὶ τοῦ ὅπου ἐκαθέζετο. Ἐκ τοῦ θῶ γίνεται θοάζω· καὶ τροπῇ τοῦ ζ εἰς δύο ΣΣ, θοάσσω· καὶ τροπῇ τοῦ ο εἰς α, θαάσσω. Τὸ δὲ θῶ, ἐκ τοῦ θοῶ θοάζω, ὡς βοῶ βοάζω ### θ 8 θῶκος καλούμενος, ἡ καθέδρα. Παρὰ τὸ θῶ, τὸ τιθῶ, θῶκος καὶ θάκος, ὁ θρόνος ### θ 9 Θάλαμος Εἰ μὲν σημαίνει τὸν νέον οἶκον, ἐν ᾧ εἰσέρχεται ἥ τε νύμφη καὶ ὁ νυμφίος, γίνεται παρὰ τὸ θάλλω· δεῖ γὰρ ἐν αὐτῷ θάλλοντα εἰσιέναι σώματα, τουτέστιν ἀκμάζοντα καὶ μὴ ἀπεσβηκότα· εἰ δὲ σημαίνει τὴν οἰκίαν, γίνεται παρὰ τὸ θάλπω, τὸ θερμαίνω, θάλπαμός τις ὤν. Ἰστέον δὲ ὅτι ### θ 10 θάλαμος μέν ἐστιν ὁ ἔσω τῆς αὐλῆς μικρός· τὸ δὲ πρὸ αὐτοῦ ### α 2449 αἴθουσα δὲ, ἡ πρὸς ἥλιον τετραμμένη, ἀπὸ τοῦ αἴθεσθαι. Θάλαμος οὖν, ὁ κοιτὼν, ὁ οἶκος· καὶ ### θ 11 θαλαμηπόλος ἡ περὶ τὸν θάλαμον ἀναστρεφομένη ### θ 12 Θαλαμίδιοι κῶπαι Αἱ ἠρέμα ἐλαύνουσαι. Ὁ κατώτατος ἐρέτης ### θ 13 θαλάμιος λέγεται· ὁ δὲ μέσος, μεσοζύγιος· ὁ δὲ ἀνώτατος, θρανίτης ### θ 14 Θάλασσα Παρὰ τὸν σάλον, σάλασσα καὶ θάλασσα, μεταθέσει τοῦ ς εἰς θ, ὡς ὀρχησμὸς, ὀρχηθμός. Ἢ παρὰ τὸ ἆσσον εἶναι θανάτου γίνεται θάνασσα, καὶ θάλασσα. Ἢ παρὰ τὴν ἁλὸς γενικὴν, ἅλασσα· καὶ πλεονασμῷ τοῦ θ, θάλασσα. Ἢ παρὰ τὸ τείνω, ἐκ τοῦ ἐπιτεταμένην ἔχειν τὴν ὁδόν ### θ 15 Θαλερός Ὁ ἐν ἀκμῇ ὢν τοῦ θάλλειν, ὁ ἀκμάζων, νέος· καὶ ### θ 16 θαλερὸν δάκρυ τὸ ἁπαλόν· καὶ ### θ 17 θαλεροὶ δίϋγροι, ἀκμαῖοι, νέοι· παρὰ τὸ θάλλω, τὸ αὔξω· τοῦτο παρὰ τὸ θῶ, τὸ τρέφω· ἀπὸ μεταφορᾶς τῆς τῶν ἀνθρώπων φύσεως· ὁ γὰρ θηλῆς μαστοῦ μετέχων ἄνεισιν εἰς αὔξησιν. Σημαίνει ε· τὸ οἰκτρὸν, ὡς τὸ, θαλερὸν κατὰ δάκρυ χέουσα. καὶ τὸν ἀκμαῖον, ὡς τὸ, θαλεροί τ’ αἰζηοί· καὶ τοὺς καλοὺς καὶ ὡραίους, ὡς τὸ, θαλερὼ πεπλήγετο μηρώ. Καὶ τοὺς ἀγαπητοὺς, ὡς τὸ, Τάων ἐν κονίῃσι βάλες θαλεροὺς παρακοίτας. Σημαίνει καὶ τὸ πολλὴ, ὡς τὸ, θαλερὴ δέ οἱ ἔσχετο φωνή ### θ 18 Θάλλω Παρὰ τὸ θῶ, τὸ τρέφω, παράγωγον θάλλω· καὶ γὰρ τὸ τρεφόμενον αὔξει. Ἡ μεταφορὰ ἀπὸ τῆς τῶν ἀνθρώπων φύσεως· θηλῆς γὰρ μεταλαμβάνουσι καὶ εἰς αὔξησιν ἀνίασι· καταχρηστικῶς δὲ ἐπὶ πάντων τὸ τρέφεσθαι καὶ αὔξεσθαι θάλλειν εἴρηκε. Καὶ ### θ 19 θαλλὸν λέγει τὸν στέφανον τὸν τῆς ἐλαίας· οὐ μόνον δὲ τὸν τῆς ἐλαίας, ἀλλὰ καὶ πᾶν ὃ θάλλει. Ἀρχίλοχος, Ἔχουσα θαλλὸν μυρρίνης ἐτέρπετο ### θ 20 Θαλλοφόρος Ὁ πομπεύων Ἀθήνῃσι τοῖς Παναθηναίοις, καὶ ἐλαίας κλάδον φέρων. Λέγουσι δὲ καὶ γέροντας θαλλοφόρους, πρὸς οὐδὲν ἄλλο χρησίμους ἢ πρὸς τὸ θαλλὸν φέρειν ### θ 21 Θαλία Τρέφεται θαλίῃ ἐνὶ πολλῇ, Ἰλιάδος ι, ἀντὶ τοῦ ἐν πολλῇ εὐωχίᾳ, ἐν πολλοῖς ἀγαθοῖς· παρὰ τὸ θάλλειν τοὺς εὐωχουμένους. Καὶ Ἰλιάδος θ, τίθεντο δὲ δαῖτα θάλειαν. Τὴν θάλλουσαν τοῖς ἀγαθοῖς. Παρὰ τὸ θάλλω οὖν, θάλεια, ἐπὶ τοῦ θάλλειν, διὰ διφθόγγου· προσκειμένου καὶ τοῦ, δαὶς θάλεια· καὶ, δαιτὶ συνῄορός ἐστι θαλείῃ, τῇ εὐθηνίαν ἐχούσῃ. Ἐπὶ δὲ τῆς εὐωχίας αὐτῆς, διὰ τοῦ ι ### θ 22 Θαλῆς Ἡνίκα μὲν περισπᾶται, εἰς ΟΥ ἔχει τὴν γενικὴν, Θαλῆς, Θαλοῦ, Θαλῇ· Τί δῆτ’ ἐκεῖνον τὸν Θαλῆν θαυμάζομεν; Ἀριστοφάνης· ἡνίκα δὲ βαρύνεται, διὰ τοῦ ΤΟΣ κλίνεται τῷ λόγῳ τῶν ἰαμβικῶν, ὡς παρὰ Καλλιμάχῳ, Πάλιν τὸ δῶρον ἐς Θάλητα ὤλισθεν. Ἔστι δὲ χωλίαμβος· τροχαῖον γὰρ ἔχει ἐν τῷ ἕκτῳ ποδί ### θ 23 Θαλύσια Τὰς ὑπὲρ εὐθαλίας καὶ εὐφορίας τῶν καρπῶν διδομένας θυσίας μετὰ τὴν συγκομιδὴν τῶν καρπῶν τοῖς τε ἄλλοις θεοῖς καὶ τῇ Δημήτρᾳ ### θ 24 Θαλπωρή Χαρὰ, ἡδονὴ, παραμυθία· ἐκ τοῦ θάλπω ### θ 25 Θάλπη Παρὰ τὸ θάλπειν, ἢ παρὰ τὸ θάλος ### θ 26 Θαμά Ἐπίρρημα, τὸ πυκνῶς καὶ συνεχῶς, ἐκ τοῦ ἅμα, πλεονασμῷ τοῦ θ. Τὸ γὰρ πυκνῶς γινόμενον ὑφ’ ἕνα καιρὸν γίνεται. Ἐκ δὲ τοῦ θαμὰ γίνεται ### θ 27 θαμίζει πυκνῶς. ἔρχεται, καὶ ἐνδελεχεῖ, πυκνάζει· ἢ ἀντὶ τοῦ ὁμιλεῖ. Ζήτει εἰς τὸ ### θ 28 Θαμνάς Ἡ ῥίζα· ὅτι καὶ αὐτὴ ἔγκειται τῇ γῇ· ἀπὸ τῆς θέσεως. Καὶ ### θ 29 θάμνος ὁ σύνδενδρος τόπος ### θ 30 Θάμβος Σημαίνει τὴν ἔκπληξιν. εἴδους τῶν ὑποπεπτωκότων τῷ ὀνόματι; Εἰδικοῦ. Τὸ γενικὸν, φόβος. Γίνεται παρὰ τὸ θάπος, πλεονασμῷ τοῦ β, καὶ τροπῇ τοῦ π εἰς μ, διὰ τὸ ἀσύντακτον· τὸ δὲ θάπος, παρὰ τὸ θήπω ### θ 31 Θάνατος Παρὰ τὸ τείνω, τὸ τανύω, τάνατος καὶ θάνατος, ὁ τείνων τὸ σῶμα τῇ ψύξει· ἢ ὅτι ταναός ἐστιν, ὁ ἐπὶ πάντας ἑαυτὸν διατείνων. Ἢ παρὰ τὸ θεῖν ἄνω τὰς ψυχάς. Ἢ θενῶτός τις ὢν, διὰ τὸ ἐπὶ νῶτα τίθεσθαι τὸν τεθνεῶτα. Ἐτυμολογεῖται δὲ παρὰ τὸ ἄνευ ἄτης τὸν τεθνεῶτα εἶναι· θάνατος γὰρ ἀνδρὶ ἀνάπαυσις· παρὰ τὴν ἄτην, τὴν βλάβην, ἄνατος καὶ θάνατος· ὁ ἄνευ βλάβης μένων ἀποθανών. Ἴθι πρηεῖα γυναικῶν τὴν ὁδὸν, ἣν ἀνίαι θυμοφθόροι οὐ περόωσι, Καλλίμαχος. Φιλόξενος ἐν τῷ περὶ Μονοσυλλάβων· ἔστι ῥῆμα θῶ, τὸ ἀποτίθεμαι· πλεονασμῷ τοῦ ν, θνῶ· καὶ θνῶν ἡ μετοχὴ ἀκολούθως· πλεονασμῷ τοῦ α, θανῶ· ὁ μέλλων, θανήσω· ῥηματικὸν ὄνομα, θανητός· μετὰ συστολῆς τοῦ η εἰς α, ἀνεδόθη ὁ τόνος, καὶ ἐγένετο θάνατος, ὁ τὴν αἰωνίαν δηλῶν ἀπόθεσιν ### θ 32 Θανατῶ Ὅτε μέν ἐστιν ἁπλοῦν, ἔστι τρίτης συζυγίας τῶν περισπωμένων· οἷον, θανατῶ, θανατοῖς, καὶ σημαίνει τὸ φονεύω· ὅτε δὲ σύνθετον, ἔστι δευτέρας, οἷον, δυσθανατῶ, δυσθανατᾷς· ὥσπερ καὶ τὸ δοκῶ, ἁπλοῦν μὲν, πρώτης· οἷον, δοκῶ, δοκεῖς· σύν θετον δὲ, δευτέρας· οἷον, προσδοκῶ, προσδοκᾷς. Ὅτε δὲ ἐστὶ τὸ θανατῶ δευτέρας συζυγίας, σημαίνει τὸ ἐπιθυμῶ ἀποθανεῖν· Ἰώσηπος, Ἀνδρὶ θανατῶντι μὴ συμπλέκεσθαι. Ἤγουν ἀνδρὶ ἐπιθυμοῦντι καὶ προαιρουμένῳ ἀποθανεῖν μὴ προσβαλέσθαι εἰς μάχην. Καὶ Λιβάνιος, Ποῦ δὴ καὶ ἐπὶ τούτῳ θανατᾶν ### θ 33 Θάπτω Ὡς παρὰ τὸ βῶ γίνεται βάπτω, οὕτως καὶ παρὰ τὸ θῶ, τὸ τίθημι, γίνεται θάπτω· ἀΐδιον γὰρ ἔχουσι τὴν ἀπόθεσιν οἱ θαπτόμενοι ### θ 34 Θάρσος Παρὰ τὸ θέρω, τὸ θερμαίνω, ὁ μέλλων Αἰολικῶς, θέρσω· ῥηματικὸν ὄνομα, θέρσος· καὶ τροπῇ τοῦ ε εἰς α, θάρσος· ἀφ’ οὗ καὶ θρασεῖς, καθ’ ὑπέρθεσιν τοῦ ρ· οἱ γὰρ θερμοὶ καὶ θρασεῖς· καὶ ### θ 35 Θάσος Πόλις· ἀπὸ τοῦ δάσος· ὅτι κάρπιμός ἐστιν ἡ γῆ. Καὶ τὸν Κικόνιον οἶνον, ὃν καὶ Ὅμηρος συνίστησιν ἥδιστον εἶναι, τοῦτον οἱ Ἕλληνες Θάσιον ὠνόμασαν, διὰ τὸ ἐπικεῖσθαι τῇ νήσῳ Θάσῳ ### θ 36 Θάσια Τὰ ἀμύγδαλα· ἀπὸ τοῦ θᾶσσον τὸν καρπὸν προϊέναι· πρώϊμα γὰρ ὑπὲρ τὰ λοιπὰ δένδρα ### θ 37 Θάσσονας ἱρήκων Ἀντὶ τοῦ ταχυτέρους τῶν ἱεράκων, Ἰλιάδος ν. Καὶ ### θ 38 θᾶσσον τὸ ταχέως, ἀπὸ τοῦ ταχὺς παρήχθη· ὁ πρῶτος τύπος, ταχύτερος· ὁ δεύτερος, ταχίων· ὁ τρίτος, τάσσων· καὶ τροπῇ, θάσσων, καὶ θάττων. Ἀντιστοιχεῖ γὰρ τὰ δασέα τοῖς ψιλοῖς, θ, τ ### θ 39 Θαργηλία Ἑορτὴ Ἀθήνῃσιν, Ἀρτέμιδος καὶ Ἀπόλλωνος. Θαργηλιὼν δὲ, ὁ ἑνδέκατος μὴν ὀνομάζεται· ἐπεὶ τότε ὁ ἥλιος πυρώδης ἐστὶ, καὶ ἐν τούτῳ τῷ μηνὶ τὰ τῆς γῆς ἄνθη ἀνεξηραίνετο. Ἀπὸ τοῦ θέρειν οὖν τὴν γῆν· τὸ δὲ θερμὸν, θάργηλον ὠνόμασται. Ἔστι δὲ καὶ Θαργήλεια Ἀγησαγόρου θυγάτηρ, βασιλεύσασα Θεσσαλῶν τριάκοντα ἔτη ### θ 40 Θάτερον Παρὰ τὸ ἅτερον, Δώριον· τὸ γὰρ ἕτερος ἅτερος λέγουσιν οἱ Δωριεῖς, ὡς τρέχω τράχω. Οὕτως οὖν καὶ τὰ ἅτερα θάτερα, κατὰ συναίρεσιν τῶν δύο ΑΑ εἰς α, καὶ τὸ ἅτερον θάτερον, ὡς τὸ ἀγαθὸν τἀγαθόν· ἔμεινε δὲ τὸ τ ἄτρεπτον, ἐπειδὴ ψιλοῦται τὸ ἀγαθὸν, τὸ ἅτερον δὲ δασύνεται. Εἰ γὰρ ἦν παρὰ τὸ ἕτερον, θούτερον ἂν ἦν, ὡς τὸ ἔλαιον, τοὔλαιον· διὸ καὶ οὐ λέγεται θάτερον ἐπὶ ἀρσενικοῦ ὀνόματος, οὐ γὰρ λέγεται θάτερος ἀλλ’ ἅτερος ### θ 41 Θαρσεῖς Ἀπὸ τοῦ Ταρσεὺς ἐτυμολογεῖται, καθὼς παρὰ Θεοδωρήτῳ ἀνέγνων ### θ 42 Θαῦμα ἐθαυμάστωσας Ἐκ τοῦ θαυμαστῶ· τοῦτο παρὰ τὸ θαυμαστός· τοῦτο παρὰ τὸ θαυμάζω· τοῦτο παρὰ τὸ θαῦμα· τοῦτο παρὰ τὸ θεῶ, θεάσω, τεθέακα, τεθέαμαι, θέαμα, καὶ θαῦμα κατὰ κρᾶσιν. Ἢ παρὰ τὸ θαυμάζω θαυμάσω γίνεται θαύμασμα· καὶ κατ’ ἔνδειαν τοῦ ς, καὶ ἀποκοπῇ, θαῦμα ### θ 43 Θαυμάσαι Παρὰ τὸ διὰ θεάματος ἐκπληττόμενον ἐκφωνεῖν καὶ αὖσαι· οἷον, θέαμα αὖσαι· ὑπερθέσει τοῦ υ, καὶ κατὰ συναλοιφὴν, θαυμάσαι. Εἰ μὲν σημαίνει τὸ ἐπαινῶ, γενικῇ συντάσσεται· εἰ δὲ σημαίνει τὸ καταγινώσκω, αἰτιατικῇ. Ἢ ### θ 44 θαῦμα παρὰ τὸ θέειν ἅμα ### θ 45 Θαυμᾶς Τὸ Θωμᾶς ὑποκοριστικώτερον ἂν εἴη ἐκ τοῦ θαυμάσιος. Τὸ γὰρ θαῦμα, θῶμα λέγεται ### θ 46 Θαυμάλωπες Οἱ ἡμίφλεκτοι ἄνθρακες· θάψαι γὰρ τὸ καῦσαι ### θ 47 Θαύμακτρον Παρὰ τὸ θαυμάζω· οὗ τὸν μέλλοντα οἱ Δωριεῖς θαυμάξω λέγουσι. Σώφρων, Φέρε τὸ θαύμακτρον, κἀπιθυσιῶμες. Καὶ τὸ ### ζ 80 ζύγαστρον παρὰ τὸ ζυγάσω ἐνήνεγκται παρὰ τῷ ποιητῇ, ὡς καὶ παρὰ Ἀντιμάχῳ τὸ δεπάζω ### δ 654 δέπαστρον · οἷον, Πλῆσεν δ’ ἄρ’ ἐπιστρέψας δέπαστρον. Οὐχ ὑγιῶς ἐχρήσατο τῷ σημαινομένῳ· ἐθήκαμεν γὰρ ἐπὶ τοῦ ποτηρίου τὴν λέξιν, τὸ δεπαζόμενον· αὐτὸς δὲ ἀντὶ τοῦ δεπάζοντος, ὡς εἰ πινόμενον εἰρήκει ἀντὶ τοῦ πίνοντος ### θ 48 Θαιροί Οἱ στροφεῖς· ἀπὸ τοῦ δι’ αὐτῶν θεῖν τὰς θύρας· Ἰλιάδος μ, Ῥῆξε δ’ ἀπ’ ἀμφοτέρους θαιρούς. Τοὺς στρόφιγγας ### θ 49 Θέα Ἡ θεωρία· παρὰ τὸ θέω, θεῶμαι· σημαίνει δὲ τὸ θεωρῶ. Βαρύνεται δὲ πρὸς ἀντιδιαστολὴν τοῦ θεὰ ἐπὶ τῆς θεοῦ· ὅπερ ἐκ τοῦ θεὸς γίνεται· ὥσπερ καὶ θόλος, τὸ οἰκοδόμημα· θολὸς δὲ, τὸ μέλαν τῆς σηπίας ### θ 50 Θέαινα Παρὰ τὸ θέων θέαινα, ὡς παρὰ τὸ Λάκων Λάκαινα· τὸ δὲ θέων, παρὰ τὸ θεός ### θ 51 Θεαιδέστατος Θεοῦ ἰδέαν ἔχων. Εἶπε δὲ Ἀντιφῶν ἐν τῷ περὶ Ὁμονοίας οὕτως· Ἄνθρωπος ὃς φησὶ πάντων θηρίων θεαιδέστατος γέγονε ### θ 52 Θέαν παρ’ αἴγειρον Τὴν πόρρωθεν λέγουσι· αἴγειρος γὰρ ἦν τῶν ἰκρίων πλησίον ### θ 53 θέειον Ἐκ τοῦ θεῶ, θέειον ### θ 54 Θεήλατος Παρὰ τὸ θεὸς καὶ τὸ ἐλάω ἐλῶ, ὁ ὑπὸ θεοῦ πεμφθείς. Τετραχῶς γὰρ γίνεται ἡ τροπὴ τῶν φωνηέντων· ἢ γὰρ τὸ μακρὸν εἰς μακρὸν, ὡς ἁμαρτηλὸς, ἁμαρτωλός· ἢ τὸ μακρὸν εἰς βραχὺ, ὡς νεὼς ναός· ἢ τὸ βραχὺ εἰς βραχὺ, ὡς ἐν τῷ Αἴαντι, Αἴαντα· ἢ τὸ βραχὺ εἰς μακρὸν, ὡς θεοτόκος, θεητόκος ### θ 55 Θεηπολεῖν Θεῶν εἰκόνας ἔχοντας περιπολεῖν ### θ 56 Θεαρχικώτατος Ἔστι θεὸς καὶ ἄρχων· ἐκ τούτων γίνεται θεαρχικὸς, κτητικόν· τὸ ὑπερθετικὸν, θεαρχικώτατος ### θ 57 Θέλημα Ἀπὸ τοῦ θέλω, θελήσω, τεθέληκα, τεθέλημαι, θέλημα. Τοῦ δὲ θέλω ὁ μέλλων περιττοσυλλαβεῖ· τὰ γὰρ δι’ ἑνὸς λ ἐκφερόμενα βαρύτονα ἄχρι τοῦ παρατατικοῦ κλίνεται ὡς βαρύτονα, ἀπὸ δὲ τοῦ μέλλοντος ὡς περισπώμενα· διότι τὸ ἓν λ χαρακτηριστικόν ἐστι περισπωμένου μέλλοντος· καὶ τὰ χαρακτηριστικὰ τοῦ περισπωμένου μέλλοντος οὐ δύναται εἶναι χαρακτηριστικὰ βαρυτόνου ἐνεστῶτος· καὶ διὰ τὰ φθάσαντα γενέσθαι βαρύτονα δι’ ἑνὸς λ ἀνεμερίσαντο τὴν κλίσιν. Οἱ γὰρ βαρύτονοι ἐνεστῶτες διὰ δύο ΛΛ ἐκφέρονται· οἷον, ψάλλω, τίλλω, ποικίλλω. Τὰ γὰρ ἔχοντα δύο ΛΛ ἢ δύο ΣΣ χαίρουσι τῇ βαρυτόνῳ τάσει· χωρὶς εἰ μὴ ἔχει ὄνομα προϋποκείμενον, ὡς τὸ λυσσῶ· τὰ δὲ ἔχοντα ἓν λ ἢ ς χαίρουσι περισπᾶσθαι. Οὐδέποτε δὲ βαρύτονος ἐνεστὼς ὀφείλει δι’ ἑνὸς ἐκφέρεσθαι· διότι ἀεὶ ἡ πέμπτη συζυγία τῶν βαρυτόνων μακρᾷ θέλει παραλήγεσθαι, ἢ φύσει, ἢ θέσει. Θέλω οὖν, θελήσω· καὶ μέλω, μελήσω. Τὰ διὰ τοῦ ΕΛΩ ῥήματα διὰ τοῦ ε ψιλοῦ γράφεται, πέλω, κέλω, φέλω, θέλω· τὸ δ’ ἐθέλω, ζῶ, πλουτῶ, ὑπάρχω, οὐδετέρας ἐστὶ διαθέσεως· διότι οὔτ’ ἐνέργειαν οὔτε πάθος δηλοῖ ### θ 58 Θελήσω Μέλλων, ὡς ἀπὸ περισπωμένου τοῦ θελῶ. Ἐκ τοῦ θελήσω γίνεται θελησμός· καὶ ἀποβολῇ τοῦ ς, θελημὸς, ὡς μελήσω μελησμὸς καὶ μελημός ### θ 59 Θέλγοντι Εὐφραίνοντι, ἢ ἀπατῶντι. Παρ’ Ὁμήρῳ δὲ σημαίνει καὶ τὸ σκοτίζω, ὡς τὸ, Ἀχαιῶν θέλγε νόον· καὶ, Ἀχαιῶν ὄμματα θέλγεν ### θ 60 Θέλγει Ἀγαπᾷ, θάλπει· ἢ ἀπατᾷ, ἀμαυροῖ, κακοῖ, σκοτοῖ ### θ 61 Θέλγειν κυρίως ἐστὶν, εἰς ὃ θέλει τὶς ἄγειν τινά· ὅθεν καὶ ### θ 62 θελκτήρια πολλαχῶς τὰ ᾄσματα ἀπὸ τῶν ᾠδῶν, ἃ τοὺς ἀκούοντας θέλγει καὶ ἄγει εἰς τέρψιν· διὸ καὶ ἡ Πηνελόπη τὰς ᾠδὰς θελκτήρια εἶπε· Φήμιε, πολλὰ γὰρ ἄλλα βροτῶν θελκτήρια οἶδας. Καὶ ἡ Κίρκη Ὀδυσσεῖ φαρμαχθέντι λέγει, Θαῦμά μ’ ἔχει ὡς οὔ τι πιὼν τάδε φάρμακ’ ἐθέλχθης. Ἐνομίδης δὲ ὁ τὰ θεῖα γράψας καὶ τοὺς Τελχῖνας ἐτυμολογήσας εἶπεν ὅτι Θελγῖνες ἦσαν ### θ 63 Θέμα Ἀπὸ τοῦ τίθημι, θήσω, τέθεικα, τέθειμαι· κατὰ ἔλλειψιν, τέμαι· ἐκβολῇ τοῦ ι, τέμα· καὶ τροπῇ, θέμα ### θ 64 Θέμις Δηλοῖ καὶ τὸ πρέπον καὶ τὴν σωματικὴν θεάν. Γίνεται παρὰ τὸν θεσμὸν, θέσμις· καὶ ἀποβολῇ τοῦ ς. Τὸ δὲ θεσμὸς ὄνομα, ἀπὸ τῆς θέσεως. Ἕκαστος γὰρ νομοθέτης, ὡς ἐβούλετο, ἐτίθετο τοὺς νόμους. Ἐκ τοῦ θεσμὸς οὖν, ὃ σημαίνει τὸν νόμον, γίνεται θέμις· ἐκ τοῦ τίθημι, θεμὸς καὶ θεσμὸς, καὶ θέσμις καὶ θέμις. Κλίνεται Θέμιδος· καὶ Δωρικῶς, Θέμιτος· καὶ πλεονασμῷ τοῦ ς, θέμιστος. Ὅμηρος, οἵ τε θέμιστας πρὸς Διὸς εἰρύαται. Τὰς δίκας ῥύονται καὶ φυλάττουσι ### θ 65 Θεμιστεύων Ἀντὶ τοῦ χρησμῳδῶν. Λυσίας. Ἀπὸ γὰρ τοῦ Θέμιν ποτὲ ἐσχηκέναι τὸ μαντεῖον πρὸ τοῦ Ἀπόλλωνος. Ἢ ἄρξαντος, δικάσαντος. Οὔ σε θεμιστεύω· περικαλλέος ἔξιθι ναοῦ ### θ 66 Θεμισκύρειον ὑπ’ ἄκρην μύρεται εὐρείης διείμενος ἠπείροιο Ὅτι Θερμώδων ποταμός ἐστι παραρρέων τὴν Ἀμαζόνων χώραν. Ἔστι δὲ καὶ ἕτερος Βοιωτίας. Τρεῖς δὲ πόλεις εἰσὶν, ἔνθα κατῴκουν αἱ Ἀμαζόνες. Ἀπολλώνιος, Ἔνθα Θεμισκύρειαι Ἀμαζόνες ὡπλίζοντο ### θ 67 Θεμῶ Θέμωσε δὲ χέρσον ἱκέσθαι. Ἤγγισε· καὶ τὸ ### θ 68 θαμίζειν ἐγγίζειν. Ἔνιοι δὶ, ἐποίησε· παρὰ τὸ θεῖναι ### θ 69 Θέμεθλα Τὰ ἐσώτερα μέρη ### θ 70 Θεμείλια Παρὰ τὸ δέμω ἢ δομῶ, τὸ οἰκοδομῶ, γίνεται δεμέλιον καὶ θεμέλιον· καὶ πλεονασμῷ τοῦ ι, θεμείλιον ### θ 71 Θέναρ Τὸ κοῖλον τῆς χειρός· παρὰ τὸ σθένος· ἢ παρὰ τὸ θέσεως εἶναι χωρίον, εἰς ὃ ἐντίθεται τὰ διδόμενα. Ἢ παρὰ τὸ θείνω, παρὰ τὸ θένειν καὶ τύπτειν ἐν αὐτῷ τῷ μέρει· καὶ δι’ αὐτοῦ γὰρ πληγὴ γίνεται ### θ 72 Θεός Παρὰ τὸ θέω, τὸ τρέχω, εἰς ὃν πάντες τρέχομεν. Παρὰ τὸ θέω καὶ θεύω, θεὸς, ὡς φωλεύω φωλεός· οἱ γὰρ ἀρχαῖοι, ὡς ἐπὶ τὸ πλεῖστον, ἐπὶ ἡλίου καὶ σελήνης καὶ ἀστέρων ἐτίθεσαν τὸ ὄνομα· παρὰ τὸ ἀεὶ θεῖν καὶ κινεῖσθαι. Καὶ ἐπὶ τοῦ χωρὶς τούτων λεγομένου θεοῦ λέγοιτ’ ἂν, παρὰ τὸ πανταχοῦ εἶναι καὶ περιθεῖν· ἢ παρὰ τὸ θῶ, τὸ κατασκευάζω καὶ ποιῶ, ὁ πάντων ποιητὴς, καὶ τῆς τῶν πάντων κατασκευῆς αἴτιος, γίνεται θὸς καὶ θεός ### θ 73 Θεοστιβής Ὁ ὑπὸ τοῦ θεοῦ πατούμενος. Ἐκ τοῦ θεὸς καὶ τοῦ στείβω, τὸ πατῶ, γίνεται στιβὴς καὶ θεοστιβής ### θ 74 Θεοδμήτων ἐπὶ πύργων Τῶν ὑπὸ θεοῦ ᾠκοδομημένων. Παρὰ γὰρ Ποσειδῶνος καὶ Ἀπόλλωνος ᾠκοδομήθη. Ἀπολλώνιος ### θ 75 Θεοκλυτήσαντες Θεοῦ ἀκούσαντες· καὶ ### θ 76 θεοκλυτοῦσιν ὡς θεοὺς ἐπικαλοῦνται· παρὰ τὸ θεὸς καὶ τὸ κλύω, τὸ καλῶ ### θ 77 Θεοπρόπιον Τὸ ἐκ θεοῦ μάντευμα· ἢ τὸ θεοῖς πρέπον· οὗτοι γὰρ, ὡς πάντα ἐπιστάμενοι, λέγουσι τὰ τοῖς ἀνθρώποις ἠγνοημένα· οἱονεὶ θεοπρέπιόν τι ὄν. Ἢ θεοπροέπεον, τὸ ἐκ θεοῦ προλεγόμενον. Καὶ ### θ 78 θεοπροπία θηλυκόν. Παρὰ τὸ ἔπω, τὸ λέγω, γίνεται ἔπιον, ὡς λέγω, λόγιον· καὶ μετὰ τῆς πρὸ γίνεται προέπιον· συγκοπῇ, πρόπιον· καὶ μετὰ τοῦ θεὸς, θεοπρόπιον ### θ 79 Θεοπρόπος Ἐκ τοῦ θεὸς καὶ τοῦ πρέπω, τὸ λέγω, ὁ τὰ ἐκ θεοῦ προλέγων. Ἐκ τοῦ θεοπρόπος γίνεται θεοπροπῶ, πρώτης συζυγίας τῶν περισπωμένων· καὶ ### θ 80 θεοπροπέων μετοχὴ, ὥσπερ τὸ κοιρανέων ### θ 81 Θεούπολις Ἡ μεγάλη Ἀντιόχεια ἐκαλεῖτο, ἀπὸ Θεοδοσίου τοῦ μεγάλου Ἰουστίνου ### θ 82 Θεουδής Ὁ θεοσεβής. Οὐκ ἔστιν θεοαδὴς παρὰ τὸ ἅδειν, ὅ ἐστιν ἀρέσκειν, τῷ θεῷ· τὸ γὰρ ο καὶ α εἰς ω ποιοῦσι κρᾶσιν, ὁ ἄριστος, ὤριστος· ἀλλὰ παρὰ τὸ ἕδος θεοεδὴς, ὁ τὰ ἕδη τῶν θεῶν σέβων, τουτέστι τὰς συνεδρίας· καὶ κράσει, θεουδὴς, ὡς τὸ ἐμὸν, τοὐμόν. Θεὸς δὲ, παρὰ τὸ τεθεικέναι τὰ πάντα· ἢ παρὰ τὸ τὰ πάντα θεάσασθαι· ἢ παρὰ τὸ θῶ, τὸ κατασκευάζω καὶ ποιῶ, ὁ πάντων ποιητὴς, καὶ τῆς τῶν πάντων κτίσεως αἴτιος, γίνεται θός· καὶ ἐπεὶ οὐδέποτε μονοσύλλαβον ὄνομα βραχυκαταληκτεῖ, πλὴν τοῦ τὶς, πλεονασμῷ τοῦ ε γίνεται θεός· ἢ παρὰ τὸ θεῶ, τὸ ὁρῶ, ὁ πάντων ἔφορος· ἢ παρὰ τὸ θέω, τὸ τρέχω, ὁ πανταχοῦ παρών. Τὰ δὲ διὰ τοῦ ΑΙΟΣ ὀξύτονα δισύλλαβα διὰ τῆς ΑΙ διφθόγγου γράφεται, πλὴν τοῦ θεός. Ἢ καὶ τὰ ἀπὸ τῆς ΘΕ συλλαβῆς ἀρχόμενα διὰ τοῦ ε ψιλοῦ γράφεται, πλὴν τοῦ θαιρὸς, ὃ σημαίνει τὴν στρόφιγγα. Ὡς τὸ, Ὁ θεὸς ἀπὸ θεμᾶν ἥξει. Θέλει δὲ βαρύνεσθαι. τὰ εἰς ΟΣ καθαρὸν λήγοντα, παραληγόμενα τῷ ε ἢ τῷ ο, ἀρχόμενα ἀπὸ συμφώνου μὴ τοῦ θ, βαρύνεται, πλόος, νόος, γόος. Τὸ θρόος οὐκ ἀπὸ τοῦ κοινοῦ θ. Θοὸς δὲ καὶ θεὸς ὀξύνεται ### θ 83 Θέμενος τὰ ὅπλα Ἀντὶ τοῦ περιθέμενος ### θ 84 θέμενος καὶ ὁ ἐνέχυρον θεὶς, καὶ ὁ λαβών τι σκεῦος εἰς ὑποθήκην ### θ 85 Θεράπων Δοῦλος, ὑπηρέτης· παρὰ τὸ θεραπεύειν τὸν κρείττονα. Παρὰ τὸ θείνω, τὸ τύπτω, γίνεται θενάπων, καὶ θεράπων ### θ 86 Θεράποντας Οὐχ ὥσπερ οἱ νεώτεροι, δούλους, ἀλλὰ πάντας τοὺς θεραπευτικῶς ἔχοντας, ὡς, Δαναοὶ θεράποντες Ἄρηος. Καὶ τὸν ἐν δευτέρᾳ τάξει φίλον, ὡς Πάτροκλος Ἀχιλλέως θεράπων ### θ 87 Θεραπναῖον Κλεῖον δὲ θεραπναῖον Διὸς υἷα, Ἀπολλώνιος, τὸν Πολυδεύκην· ὅτι Λακεδαιμόνιος Θεράπνη δὲ, πόλις Λακεδαιμονίας ### θ 88 Θέρος Παρὰ τὸ θέρω, τὸ θερμαίνω, ἐξ οὗ καὶ ### θ 89 θέρεται τὸ θερμαίνεται, τὸ ἐν καιρῷ τοιούτῳ ὂν, ἢ παρὰ τὸ θέρειν καὶ θερμαίνειν. Τὸ δὲ θέρω, παρὰ τὸ θέω, τὸ τρέχω, πλεονασμῷ τοῦ ρ· τὸ γὰρ ταχὺ καὶ θερμὸν εἶναι λέγεται ### θ 90 Θέρος καὶ οἱ συγκομιζόμενοι καρποὶ τῶν σπερμάτων παρὰ τοῖς ῥήτορσι ### θ 91 Θέρεια ὥρα Σημαίνει τὸν καιρὸν τοῦ θέρους. Παρὰ τὸ θέρω θέρεια, ὡς παρὰ τὸ θάλλω θάλεια· ἢ ἐκ τοῦ θέρειος κτητικοῦ, τὸ θηλυκὸν, θέρεια ### θ 92 Θερειτάτη ἵσταται ἀκτίς Νίκανδρος. Παρὰ τὸ θέρειος. Οὐδέποτε γὰρ ἀπὸ τῶν εἰς ΟΣ οὐδετέρων σχηματίζεται συγκριτικόν. Παρὰ τὸ θέρος οὖν γίνεται κτητικὸν θέρειος, ὡς τέλος, τέλειος· ὑπερθετικὸν, θερειότατος, θερειοτάτη· καὶ συγκοπῇ, θερειτάτη. Ἦμος ὅτ’ ἠελίοιο θερείταταί εἰσι κέλευθοι, Ἄρατος ### θ 93 Θερείβοτον Σημαίνει τὸν τόπον τὸν ἔχοντα ἐν τῷ θέρει βοσκάς. Θέρος θέρους· ἡ δοτικὴ, θέρει· καὶ μετὰ τοῦ βοτοῦ, ὃ σημαίνει τὴν βόσκησιν ### θ 94 Θερήγανον Ἡ ἅμαξα· παρὰ τὸ τὰ θέρη ἄγειν ### θ 95 Θερμός Παρὰ τὸ θέρω, τὸ θερμαίνω, γίνεται θερμὸς, ὡς εἴρω, εἱρμός. Ἢ ἀπὸ τοῦ θέρμω βαρυτόνου· ὅθεν τὸ, θέρμετο δ’ ὕδωρ ### θ 96 Θερμοπύλαι Ἔνιοι μὲν τὴν πόλιν ταύτην Πύλον καλοῦσι· Φιλέας δὲ Θερμοπύλας λέγει καλεῖσθαι, ἐπεὶ ἐκεῖ ἡ Ἀθηνᾶ θερμὰ λουτρὰ Ἡρακλεῖ ἐποίησε ### θ 97 Θερσίτης Παρὰ τὸ θέρω, τὸ θερμαίνω, ὁ μέλλων Αἰολικῶς, θέρσω, γίνεται Θερσίτης, ὁ θερμαντικὸς ἐν τῷ λέγειν· θερμὸς γὰρ καὶ προπετής. Ἢ παρὰ τὸ θάρσος, ὃ οἱ Αἰολεῖς θέρσος λέγουσιν· οἱονεὶ ὁ εὔτολμος, κατὰ ἀντίφρασιν, τουτέστιν ὁ ἀσθενής· ἢ ὁ θάρσος ἔχων ἐν τῷ ὑβρίζειν. Τὸ ΣΙ, ι. Διατί; Ὡς παρώνυμον· καὶ μακρόν· καὶ ἅπαντα τὰ διὰ τοῦ ΙΤΗΣ μακρά εἰσι ### θ 98 Θερμόν Παρὰ τὸ τομὸν, τροπῇ τοῦ τ εἰς θ καὶ τοῦ ο εἰς ε, γίνεται θεμόν· ἐπλεόνασε δὲ τὸ ρ, εἰς παράτασιν τοῦ εὐκινήτου. Διὰ τοῦτο καὶ τὸ πῦρ τὸ ρ ἔχει, καὶ ὁ ἀνὴρ, καὶ τὸ ὕδωρ, διὰ τὸ εὐκίνητον ### θ 99 Θεσσαλονίκη Πόλις Μακεδονίας. Ἥτις Ἁλία ἐκαλεῖτο· Κασάνδρου κτίσμα. Ἢ ὅτι Φίλιππος ἐκεῖ Θετταλοὺς νικήσας, οὕτως ἐκάλεσεν. Ἢ ὅτι Φίλιππος θεασάμενος κόρην εὐπρεπῆ ἔγημε, καὶ τεκοῦσα τῇ εἰκοστῇ ἡμέρᾳ τῆς λοχείας τέθνηκεν. Ἀναλαβὼν οὖν ὁ Φίλιππος τὸ παιδίον ἔδωκε Νίκῃ τρέφειν, καὶ ἐκάλεσε Θεσσαλονίκην· ἡ γὰρ μήτηρ τοῦ παιδίου Νικασίπολις ἐκέκλητο. Στράβων δὲ Θεσσαλονίκειαν αὐτήν φησι. Τὸ ἐθνικὸν Θεσσαλονικεύς ### θ 100 Θέσπις Ἔστι θεὸς, καὶ ὂψ ἡ φωνή· καὶ γίνεται θεόσπις· καὶ κατὰ συγκοπὴν, θέσπις θέσπιδος· ἡ αἰτιατικὴ, θέσπιδα καὶ θέσπιν. Σημαίνει δὲ τὴν θείαν φωνήν. Καὶ ### θ 101 θέσπιν ἀοιδὸν ἐκ θεοῦ τὴν ὄπα ἔχοντα. Εἰς τὸ ### θ 102 Θεσπέσιος Παρὰ τὸ θεὸς καὶ τὸ πέτω, ὃ σημαίνει τὸ πίπτω, γίνεται πέ σιος, καὶ θεοσπέσιος· καὶ συγκοπῇ, θεσπέσιος, ὁ ἐκ τοῦ θεοῦ πεσών. Ἢ θεῖος καὶ θαυμαστός. Παρὰ τὸ ἕπεσθαι θεῷ· καὶ ### θ 103 θεσπεσία θεία, θαυμαστὴ, οἱονεὶ θεοσπεσία· παρὰ τὸ σπέσθαι καὶ ἐπακολουθεῖν θεοῖς. Ἢ παρὰ τὸ πεσεῖν, θεοσπεσία τίς. Ἢ παρὰ τὸ θέσπις ### θ 104 Θεσπίζω Σημαίνει τὸ ὁρίζω καὶ νομοθετῶ· ἀφ’ οὗ καὶ ### θ 105 θέσπισμα τὸ θεῖον δόγμα. Σημαίνει δὲ καὶ τὸ μαντεύομαι ### θ 106 Θεσπιδαὲς πῦρ Τὸ θεῖον ### θ 107 Θέσφατον Ἀθέσφατον, ἀποβολῇ τοῦ α. Ἢ ἀπὸ τοῦ θεόφατον, ὃ σημαίνει τὸ ἐκ θεοῦ λεγόμενον, κατὰ συγκοπὴν καὶ πλεονασμὸν τοῦ ς ### θ 108 Θέσκελα ἔργα Θεῖα, θαυμαστά. Θεοείκελος, καὶ συγκοπῇ, θεόκελος, καὶ θεόκελον, καὶ θέσκελον, ὡς θεόφατον, θέσφατον ### θ 109 Θεσμός Ἔστι τὸ ὅλον σύνταγμα τῆς πολιτείας. Εἰς τὸ ### θ 110 Θεσμοθέται Ἀρχή ἐστιν Ἀθήνῃσιν ἀνδρῶν ἕξ. Καλοῦνται δὲ οὕτως, ὅτι τῶν νόμων ἐπιμέλειαν ἐποιοῦντο· θεσμὸν γὰρ ἐκάλουν τὸν νόμον. Καὶ διαφέρουσι προσώποις· θεσμὸν γὰρ εἶναι τὸν Δράκοντος, νόμον δὲ τὸν Σόλωνος ### θ 111 Θέσθαι Τὸ θησαυρίσασθαι, ἐν Ὀδυσσείας ν. Καὶ τὸν θησαυρὸν Ἀνακρέων θεσμὸν καλεῖ. Εἰς δὲ τὸ Ῥητορικὸν Λεξικὸν, ἀντὶ μὲν τοῦ ὑποθήκην λαβεῖν, Ὑπερίδης· ἀντὶ δὲ τοῦ προέσθαι καὶ κυρῶσαι νόμον, Δημοσθένης ἐν τῷ περὶ τῶν Ἀτελειῶν· ἐν μέντοι τῷ κατὰ Στεφάνου φησὶν, Ἑαυτῷ νόμους ἰδίους θέμενον. Ἀντὶ τοῦ θέντα ### θ 112 Θετὸς ὑιός Προσποιητός· τοὺς γὰρ εἰσποιητοὺς καὶ θετοὺς ἔλεγον· καὶ ### θ 113 θέτην τὸν εἰσποιησάμενον παῖδας θετούς. Ἢ θέτης, ὁ εἰς ὑποθήκην λαβὼν ὁτιοῦν ### θ 114 Θέτι καλλιπλοκάμῳ Ὥσπερ ἀπὸ τοῦ μῆτις μήτιδος μήτιδι γίνεται, κατὰ ἀποβολὴν τοῦ δ, μήτιϊ, καὶ κράσει μήτι μακρόν· οἷον, Μήτι τοι δρυτόμος μέγ’ ἀμείνων. Οὕτω καὶ ἀπὸ τοῦ Θέτις Θέτιδος Θέτιδι, Θέτιϊ καὶ Θέτι, κατὰ κρᾶσιν τῶν δύο ΙΙ εἰς ἓν μακρόν· καὶ νεάνις, κράσει νῆνις νήνιος νήνιϊ· καὶ κράσει, νήνι ### θ 115 Θευδᾶς Ὑποκοριστικὸν τοῦ Θεόδωρος ### θ 116 Θεῦν Ἄρτεμιν Σημαίνει τὴν θεόν· καὶ κράσει Δωρικῇ τοῦ ΕΟ εἰς τὴν ΕΥ δίφθογγον, ὡς ἐκ τοῦ ἐρέβεος, Ἐξ ἐρέβευς ἄξοντα ### θ 117 Θεύσεσθαι Δραμεῖν. Ἀπὸ τοῦ θέω, θεύω, θεύσω, θεύσομαι. Τὸ δὲ θέω κατὰ μὲν τὸ πρῶτον πρόσωπον οὐ συναιρεῖται, κατὰ δὲ τὸ δεύτερον καὶ τρίτον ### θ 118 Θετταλικός Ἐκ τοῦ Θετταλός· τοῦτο δέ ἐστι πολίτης Θεσσαλίας ### θ 119 Θετταλικὰ πτερά Τοῦτο εἴρηται διὰ τὸ πτέρυγας ἔχειν τὰς Θετταλικὰς χλαμύδας ### π 47 Πτέρυγες δὲ καλοῦνται αἱ ἑκατέρωθεν γωνίαι, διὰ τὸ ἐοικέναι πτέρυξι ### θ 120 Θεωρός Παρὰ τὸ θεὸς καὶ τὸ ὁρῶ· ἢ παρὰ τὸ τὰ θύη ὁρᾶν. Θεωροὶ γὰρ οἱ θεαταί· ἀλλὰ καὶ οἱ εἰς θεὸν πεμπόμενοι, οἱ φύλακες τῶν θυσιῶν καὶ χρησμῶν· ἢ τὸ θεῖον φροντίζοντες ### ω 2 Ὤρην γὰρ ἔλεγον τὴν φροντίδα ### θ 121 Θεωρικὸν ἀργύριον Τὸ εἰς θεῶν τιμὴν καὶ ἑορτὴν διδόμενον θεωρίας ἕνεκα, καὶ τοῦ τοὺς πένητας μετέχειν τῶν θεωρικῶν· καταχρηστικῶς δὲ καὶ πάντα τὰ διανεμόμενα θεωρικὰ ἔλεγον. Ἦν τοίνυν κοινὰ χρήματα Ἀθήνῃσιν, ἃ ἐκάλουν θεωρικὰ, εἰς διανομὴν διδόμενα τοῖς Ἀθηναίοις· ἐπειδὴ φασὶ τὸ παλαιὸν ὄχλου γενομένου ἐν τῷ θεάτρῳ, καὶ τῶν ξένων προκαταλαμβανόντων τὰς θέας, καὶ ἐκκλειομένων τῶν ἀστῶν, ἔδοξε δίδοσθαι θεωρικὸν, ἵνα τοῦτο λαμβάνοντες παρὰ τῆς πόλεως οἱ πολῖται διδῶσιν αὐτοῖς τὸν τόπον τῆς θέας. Ἦν δὲ τοῦτο ὀβολοὶ δύο. Φησὶν οὖν Δημοσθένης ἐν τῷ Περὶ στεφάνου, Ἀλλ’ ἐν τοῖν δυοῖν ὀβολοῖν ἐθεώρουν ἂν, εἰ μὴ τοῦτο ἐγράφη. Ἐν ταῖς λεγομέναις Διονυσίαις θεωρίαις ἀγώνων τελουμένων φιλοτίμων, συνέβαινε τινὰς τῶν πολιτῶν εἰς ὕβρεις καὶ τραύματα διαφέρεσθαι. Ἔδοξεν οὖν τῷ δήμῳ μηκέτι προῖκα θεωρεῖν τὰς θέας, ἀλλὰ διδόναι τοῖς πολίταις τὸ θεωρικὸν, δύο ὀβολούς. Ὁ τοίνυν ἐπιμελούμενος τῶν χρημάτων τούτων ἐλέγετο ἄρχων τῶν θεωρικῶν. Ἦν δὲ καὶ τὰ θεωρικὰ χρήματα, ἃ διενέμετο ἡ πόλις ταῖς κοιναῖς ἑορταῖς, ὄντα κοινά· ἃ καὶ ἠξίου Δημοσθένης ἐν τοῖς Φιλιππικοῖς στρατιωτικὰ γίνεσθαι, καὶ ἄλλα εἰς τὸ τὰς τῆς πόλεως χρείας φυλάττειν· καὶ ἐκαλοῦντο στρατηγικά· ὕστερον δὲ ἐν ταῖς ἑορταῖς καὶ θυσίαις ### θ 122 Θεῖος Ἀπὸ τοῦ θεὸς, θέειος· καὶ κατὰ κρᾶσιν, θεῖος ### θ 123 Θεῖα Σημαίνει τὴν μητέρα τῆς σελήνης καὶ τοῦ ἡλίου. Παρὰ τὴν θέαν γέγονε θέεια· καὶ κατὰ συναίρεσιν, θεῖα. Καὶ γὰρ αὕτη ἐστὶν αἰτία τῆς θέας, καὶ τοῦ θεωρεῖν ἡμᾶς ### θ 124 Θεῖον Τὸ ἐπιθυμιώμενον εἰς κάθαρσιν καὶ ἀβλαβὲς ποιοῦν. Ἔνθεν καὶ τὸ, Πάσσε δ’ ἁλὸς θείοιο. Θείους κέκληκε τοὺς ἅλας, διὰ τὸ ἄσηπτα τηρεῖν τὰ πασθέντα. Καὶ ### θ 125 θεείου καιομένου φησὶν ἐπὶ τοῦ κεραυνοῦ. Ὁ δ’ Εὐδαίμων, παρὰ τὸ θεὸς, θέειον· καὶ ἀποβολῇ τοῦ ε, θεῖον ### θ 126 Θειλόπεδον Ὁ τόπος ἐν ᾧ ξηραίνονται αἱ σταφυλαὶ, ἢ ἕτερά τινα. Τὴν μέντοι τῶν συκῶν ψύξιν ### τ 21 τρασιὰν λέγουσιν. Παρὰ τὸ ἕλη, ὃ σημαίνει τὴν θερμασίαν, γίνεται εἴλη, πλεονασμῷ τοῦ ι, καὶ τὸ πέδον, ὃ σημαίνει τὴν γῆν, τὸ χαμαὶ, γίνεται εἰλόπεδον. Παρὰ τὴν τοῦ ἡλίου αὐγήν· καὶ πλεονασμῷ τοῦ θ ### θ 127 Θείομεν Ἐνθῶμεν, ἐμβαλοῦμεν. Ἰστέον ὅτι Ἡρωδιανὸς ἥμαρτεν ἀρνησάμενος τὸ θείω ἐνεστῶτα εἶναι, ἀφ’ οὗ τὸ θείομεν. Ἔστι δὲ ὑποτακτικὸν δευτέρου ἀορίστου, ἔχον διαίρεσιν καὶ πλεονασμόν. Ὄφρ’ ἂν ἐγὼ βείω· καὶ τὸ, ἐὰν στῶ. Μήπως μὲ περιστείως’ ἕνα πολλοί. Ὥσπερ δαμῶ δαμείω, οὕτω θῶ, θέω· καὶ παρὰ Σαπφοῖ, Ὅττινας γὰρ εὖ θέω, κεῖνοί με μάλιστα σίνονται. Τοῦτο ἐν πλεονασμῷ, Θείω ἀναρπάξας. Εἶτα ἀκολουθεῖ θείωμεν, καὶ κατὰ συστολὴν, θείομεν, ὡς τὸ καταβείωμεν συστολῇ, Δεῦρ’ ἐς τοὺς φύλακας καταβείομεν. Μὴ εἴομεν Δαναοῖσι μαχησόμενοι. Ἀλλ’ ἄγε δὴ φιλότητι τραπείομεν. Οὕτω ζήτει. Ἐν ἄλλοις δὲ, ἀπὸ τοῦ θῶ θείω, ὡς ὄψω ὀψείω, καὶ τελῶ τελείω ### θ 128 Θειαζόντων Μαινομένων, ἢ θεολήπτων γινομένων. Καὶ ### θ 129 θειάσαντες θεόληπτοι γεγονότες. Καὶ ### θ 130 Θειάσας Τὸ θεῖον εἰσδεδεγμένος, θεοφορούμενος. Παρὰ τὸ θεὸς γίνεται θεῶ· ὁ πρῶτος ἀόριστος, ἐθεάσω· θεάσας, ἡ μετοχή· καὶ πλεονασμῷ τοῦ ι, θειάσας. Ἢ παρὰ τὸ θειάζω. Ὁ δὲ Μιλήσιος παρὰ τῷ συγγραφεῖ ### ε 1528 ἐπιθεάσας θεοὺς ἐπικαλεσάμενος καὶ κατευξάμενος. Ἔστι γὰρ ἀπὸ τοῦ ἐπιθεάζειν ### θ 131 Θίασος Ὤφειλε διὰ διφθόγγου γράφεσθαι· ἐτυμολογεῖται δὲ παρὰ τὸ τὰ θεῖα ᾆσαι· ἡ δὲ παράδοσις, διὰ τοῦ ι. Λέγεται δὲ ὁ χορὸς, παρὰ τὸ τὰ θεῖα ᾄδειν, ἢ ἀπὸ τοῦ θεῖν, ὅ ἐστι θεύειν· ὅθεν ### θ 132 θιασώτας λέγουσι τοὺς περὶ τὸν Διόνυσον. Καὶ ### σ 34 σῶται χορευταὶ, οἱ τὰ θεῖα ᾄδοντες. Θιασώτης, ι, καὶ μέγα· ἀπὸ παραδόσεως ### θ 133 Θίς Θηλυκῶς λέγεται ὁ αἰγιαλός· Ἐκβάντες ἐπὶ θῖνα. Παρὰ τὸ θέω, τὸ τρέχω· ἐν γὰρ τῷ αἰγιαλῷ θέουσι καὶ τρέχουσι τὰ κύματα. Ἢ παρὰ τὸ θένω, τὸ τύπτω· ἐν γὰρ τῷ αἰγιαλῷ θένονται καὶ τύπτονται τὰ κύματα· εἰς ὃν ἐγκρούουσι τὰ κύματα. Ἀρσενικῶς δὲ σημαίνει τὸν σωρόν· καὶ γίνεται παρὰ τὸ θῶ, ὡς τὸ, πολὺς δ’ ἀμφ’ ὀστεόφιν θίς. Ὅ ἐστι σωρός. Τὸ δὲ θείνω σημαίνει δύο· τὸ τύπτω, καὶ τὸ φονεύω ### θ 134 Θῆβαι Τὸ νῦν Ἀδραμύττειον καλούμενον ### ε 1529 ἐπιθιγγάνει Τὸ ἐφάπτεται καὶ προσεγγίζει. Ἐκ τοῦ θίγω γίνεται θιγγάνω. ΘΗ γάνει ὀξύνει, ἀκονᾷ· γίνεται ἀπὸ τοῦ θήγω, θηγάνω, ὡς παρὰ τὸ ἥδω, ἁνδάνω· πήθω, πανθάνω· μήθω, μανθάνω· καὶ δήκω, δαγκάνω. Τὸ δὲ θήγω, τὸ ἀκονῶ, παρὰ τὸ θοῶ, θοήγω, καὶ θήγω, τουτέστι τὸ θοὸν καὶ ὀξὺ ποιῶ· ἐγὼ δ’ ἐθόωσα παραστάς ### θ 135 Θηεῦντο Θηεῦντο μέγα ἔργον. Ἐθεῶντο, ἐθαύμαζον, ἢ ἐθεώρουν. Ἐθέοντο· ὑπερθέσει, θεέοντο· καὶ κατὰ συναίρεσιν τοῦ ΕΟ εἰς τὴν ΕΥ δίφθογγον, θεεῦντο· καὶ ἐκτάσει τοῦ ε εἰς η, θηεῦντο. Θεάω θεῶ, θεάσω· καὶ τὸ παθητικὸν, θεάομαι θεῶμαι· ὁ παρατατικὸς, ἐθεαόμην ἐθεώμην· τὸ γ τῶν πληθυντικῶν, ἐθεάοντο, ἐθεῶντο· καὶ οἱ Δωριεῖς τὸ ω τρέπουσιν εἰς τὴν ΟΥ δίφθογγον· καὶ συστολῇ τῆς ἀρχούσης, καὶ τροπῇ, θηεῦντο ### θ 136 Θηλαμών Ἡ τροφός. Παρὰ τὸν θήσω μέλλοντα, τὸν δηλοῦντα τὸ θηλάσω. Τὸ γὰρ θήσω δύο σημαίνει, τὸ ποιῶ, καὶ τὸ θηλάζω. Ἔστι θῶ ῥῆμα, δηλοῦν τὸ τρέφω· οὗ ὁ μέλλων, θήσω. Ὅμηρος, γυναῖκά τε θήσατο μαζόν. Ἀντὶ τοῦ ἐθήλασεν. Ἐκ τοῦ θήσω οὖν γίνεται ῥηματικὸν ὄνομα θηλή· καὶ τροπῇ, θῆλυς, ὡς κάρη, κάρυς. Εἴρηται γὰρ καὶ θηλυκῶς κάρη, ὡς παρὰ Καλλιμάχῳ, ἥν τε κάρην ὤμοσα σόν τε βίον ### θ 137 Θίς Τὸ θὶς ἐπὶ τοῦ αἰγιαλοῦ ἀρσενικὸν καὶ θηλυκόν ἐστι· καὶ ἐπὶ τοῦ σωροῦ, ὁμοίως ἀρσενικὸν καὶ θηλυκόν ἐστι. Θινὶ φοινικόεντι. Καὶ ἐπὶ τοῦ σωροῦ θηλυκῶς παρὰ τῷ Αἰσχύλῳ, θινὸς ἐμβολὰς ἁλός ### θ 138 θήβῃσιν ὅτε μὲν ἔχει τὴν πρόθεσιν, τότε δοτική ἐστιν, οἷον ἐν Θήβαισιν· ὅτε δὲ χωρὶς αὐτῆς ἐστι Θήβῃσι, τότε ἐπιρρηματικῶς κεῖται ### θ 139 Θήβα Συριστὶ λέγεται ἡ βοῦς· ὅθεν ἐκλήθησαν αἱ Θῆβαι ὑπὸ τοῦ Κάδμου κτισθεῖσαι, ὅτι ζητῶν τὴν ἀδελφὴν χρησμὸν ἔλαβε κατοικῆσαι ὅπου ἡ βοῦς ἑαυτὴν καταθήσει. Ἢ ἀπὸ Θήβης θυγατρὸς Μετώπης, γυναικὸς Ἀσωποῦ. Ἀφ’ ὧν καὶ ὠνομάσθησαν ἐκεῖ πολῖται καὶ πόλις, ὡς εὗρον εἰς τὸ σχόλιον τοῦ Πινδάρου ἐπινικίῳ ὕμνῳ Ἀγησίᾳ Συρακουσίῳ ### θ 140 Θήλεια Ἐκ τοῦ θῆλυ γίνεται θῆλυς· καὶ ἐκ τοῦ θῆλυς, θήλεια. Ἢ παρὰ τὸ θάλλειν καὶ γεννᾶν· ὅθεν καὶ ἡ ὕπομβρος νὺξ παρὰ Σοφοκλεῖ θήλεια καλεῖται ### θ 141 Θηλὴ δέ ἐστιν ὁ μασθός ### θ 142 Θηλύτεραι δὲ γυναῖκες Ἰλιάδος θ, αἱ πρὸς τὰ ἀφροδίσια καταφορώτεραι, ὡς πρὸς σύγκρισιν τῶν ἀλόγων ζῴων· τὰ μὲν γὰρ ἄλλα ὡρισμένον ἔχει καιρὸν ἐν ᾧ μίγνυνται, αὗται δὲ διηνεκῶς πλησιάζουσι ### θ 143 Θηλυτεράων Ὅτι τὰ λοιπὰ ζῷα ὅρον ἔχει τῆς μίξεως τὴν σύλληψιν, αὗται δὲ ἀεί· διὸ ἐκ τοῦ ἐναντίου οἱ ἄνδρες ἀλφησταὶ λέγονται οἱ κατωφερεῖς, κατὰ μεταφορὰν ἀπὸ τῶν ἰχθύων· ἀλφησταὶ γὰρ εἶδος ἰχθύος. Ἢ οὖν κατωφερῶν, ἢ θαλλουσῶν, ἢ εὐκάρπων. Καρπὸς γὰρ αὐτῶν αὐτὸς ὁ ἄνθρωπος, οὗ βέλτιον οὐδὲν, οὗ βελτίων οὐδείς· ὡς ἐπὶ τοῦ, Νήσων θηλυτεράων ### θ 144 Θημών Παρὰ τὸν θήσω μέλλοντα· δηλοῖ τὸ τιθῶ· σημαίνει δὲ τὸν σωρὸν τῶν δραγμάτων· καὶ ### θ 145 Θημακεύς Δῆμός ἐστι φυλῆς τῆς Ἐρεχθηΐδος Θημακός ### θ 146 Θηραμένης Ὄνομα κύριον. Οὗτος ἀνῃρέθη κατηγορήσαντος αὐτοῦ Κριτίου ἐπὶ τῶν τριάκοντα ### θ 147 Θήρ θηρὸς, παρὰ τὸ ῥᾳδίως θέειν, ἤγουν εὐκόλως τρέχειν. Ἢ παρὰ τὸ φθείρω, φθερῶ, φθὴρ καὶ θήρ ### θ 148 Θηρίον Παρὰ τὸ θήρ. Τὰ διὰ τοῦ ΙΟΝ οὐδέτερα μονογενῆ, εἰ μὲν ὦσι δακτυλικὰ, πρὸ μιᾶς ἔχει τὸν τόνον· οἷον, φορτίον, κλειδίον, φυκίον· εἰ δὲ τρίβραχα, προπαροξύνεται, φλέβιον, τόπιον· φακὸς, φάκιον· λαγὸς, λάγιον· νάκος, νάκιον. Οὕτως ἴχνος, ἴχνιον, ὡς βραχέα. Εἰς τὸ ### α 2450 Αἰγοδίωξ Ἰστέον ὅτι παροξύνεται ### θ 149 Θηρευτής Κυρίως λέγεται ὁ σύας καὶ λέοντας θηρεύων, παρὰ τὴν θήραν· τούτους γὰρ θῆρας ἐξαιρέτως ἐκάλουν οἱ ἀρχαῖοι· καταχρηστικῶς δὲ, καὶ ἐπὶ πάντων ### θ 150 Θηρίκλειον κύλικα Ποτήριον ὑέλινον, τὸ τοῦ Θηρικλέους ποτήριον ### θ 151 Θηρικλέους τέκνον Κύλιξ, ἣν λέγεται πρῶτος κεραμεὺς Θηρικλῆς ποιῆσαι, ὥς φησιν Εὔβουλος ὁ τῆς μέσης κωμῳδίας ποιητής ### θ 152 Θησαίατο Ἀπὸ τοῦ θεῶ, θεήσω, ἐθεασάμην· τὸ εὐκτικὸν, θεασαίμην, θεάσαιντο· καὶ κράσει τοῦ ε καὶ α εἰς η ### θ 153 Θηήσαντο Ἐθαύμασαν. Ἀπὸ τοῦ ἐθεάσαντο γίνεται ἐθεήσαντο· καὶ ὑπερθέσει, θεεήσαντο· καὶ κράσει τῶν δύο ΕΕ εἰς η, θηήσαντο ### θ 154 Θησεύς Ὠνόμασται διὰ τὴν τῶν γνωρισμάτων θέσιν, τοῦ τε ξίφους καὶ τῶν πεδίλων, ὡς ἡ ἱστορία δηλοῖ. Οἱ δὲ, ὕστερον Ἀθήνῃσι παῖδα θεμένου τοῦ Αἰγέως αὐτόν ### θ 155 Θήσειον Τέμενός ἐστι τῷ Θησεῖ, ὃ τοῖς οἰκέταις ἄσυλον ἦν· ἐλέγοντο δὲ δίκαι ἐνταῦθα. Ἢ ναὸς τοῦ Θησέως, ἐφ’ ὃν οἱ ἀποδιδράσκοντες δοῦλοι προσέφευγον. Φιλόχορος δὲ οὐ μόνον τοὺς οἰκέτας τὸ παλαιὸν φησὶ καταφεύγειν εἰς τὸ Θήσειον, ἀλλὰ καὶ τοὺς ὁπωσοῦν ἱκετεύοντας. Δηλοῖ δὲ καὶ φυτόν τι ποιὸν, καὶ τὸ δεσμωτήριον παρὰ Ἀθηναίοις. Τὰ δὲ ἀπὸ τῶν εἰς ΕΥΣ διὰ τοῦ ΕΙΟΝ γινόμενα μονογενῆ προπερισπᾶται, βαλανεῖον, βαφεῖον· πλὴν τοῦ Θησεὺς, Θήσειον· καὶ τὸ Φύτειον πόλις, ἀπὸ Φυτέως τοῦ κτίσαντος αὐτήν. Πρόσκειται “μονογενῆ,” διὰ τὸ βασιλεὺς, βασίλειον. Ἔστι δὲ τριγενὲς, οἷον βασίλειος οἶκος, βασίλεια χεὶρ, βασίλειον οἴκημα ### θ 156 Θησειότριψ Ὁ ἐν τῷ Θησέως διατρίψας. Ἀριστοφάνης Πολυΐδῳ. Καὶ ### θ 157 θησομύζειν δὲ ἐν τῷ αὐτῷ λέγεται ### θ 158 Θήττα Ἐπίκλην, οὐκ ἔχουσα φερνὴν, πενιχρὰ καταλειφθεῖσα ὑπὸ τοῦ πατρὸς, καὶ ὑπὸ τῶν ἀγχιστέων προικιζομένη κατὰ νόμον. Ἐκ τοῦ θὴς θητὸς, τὸ θηλυκὸν, θήσσα, ἡ μισθωτὸς καὶ πενιχρά ### θ 159 Θητεία Δουλεία· καὶ ### θ 160 θητεύς. Εἰς τέσσαρα διαιρουμένης παρὰ Ἀθηναίοις τῆς πολιτείας, οἱ ἀπορώτατοι θῆτες ἐλέγοντο. Εἰς τέσσαρα δὲ τέλη, πεντακοσιομέδιμνον, ἱππέα, ζυγίτην, θῆτα ### θ 161 Θητικόν Καὶ θητικὸν τελεῖ. Θεραπευτικὸν, ὑποχείριον, ἐργαστικὸν τῶν δεόντων, μισθαρνικόν. Σημαίνει δὲ τὸ ἔσχατον τίμημα παρὰ Ἀθηναίοις, εἰς τέσσαρα τέλη διῃρημένου τοῦ πολιτεύματος. Γέγονε δὲ ἀπὸ τοῦ θὴς θητὸς θητικὸν, κτητικῷ τύπῳ. Τὸ δὲ θὴς, παρὰ τὸ τῶ, ὃ σημαίνει τὸ λαμβάνω· ὅπερ μετὰ τῆς ΤΗ στερήσεως γίνεται τητῶ, τὸ οὐ λαμβάνω. Θῆτες οὖν, οἱ μισθῷ διὰ πενίαν ἐργαζόμενοι. Παρὰ τὸ τητᾶσθαι, ὅ ἐστι στέρεσθαι· ὡς εἶναι τῆτες καὶ θῆτες οἱ πένητες, οἱ ἐπὶ συντάξεσί τισι καὶ ἐπὶ μισθῷ δουλεύοντες. Οὗτοι δὲ οὐδὲ μιᾶς μετεῖχον ἀρχῆς, οὐδ’ ἐστρατεύοντο ### θ 162 Θίς Ὁ αἰγιαλός· παρὰ τὸ θέω· ὁ παραθέων τῇ θαλάσσῃ καὶ παρήκων, ὁ εἰς ὕψος ἀναθέων. Οὕτως Ὦρος. Ὅμηρος, πολὺς δ’ ἀμφ’ ὀστεόφιν θίς. Παρὰ τὸ εἰς ὕψος ἀναθεῖν ### θ 163 Θὶς ἐπὶ τοῦ σωροῦ· Παρὰ τὸ θῶ, ἀφ’ οὗ θεῖναι καὶ ἐπιθεῖναι ### θ 164 Θῆτες Παρὰ τὸ τητᾶν, ὅ ἐστι σπανίζεσθαι τροφῆς, καὶ διὰ τοῦτο δουλεύειν ἐλευθέρους ὄντας. Ἢ οἱ ποιητοὶ δοῦλοι· ἢ παρὰ τὸ τῶ, τὸ ζητῶ, ὁ ἐπὶ μισθῷ δουλεύων ### θ 165 Θανῇ Θνῶ, θνήσκω· ὁ δεύτερος ἀόριστος, ἔθανον· ὁ μέλλων δεύτερος, θανῶ, θανοῦμαι, θανῇ ### θ 166 Θνητός Παρὰ τὸν θάνατον· πρὸς ἀντιδιαστολὴν τῶν θεῶν. Γέγονε θανῶ, θανήσω, θανητὸς, καὶ θνητός ### θ 167 Θνησιμαῖος Ἐκ τοῦ θνήσιμος, θνησιμαῖος ### θ 168 Θνήσκω Παρὰ τὸ θνῶ θνήσω θνήσκω, ὡς παρὰ τὸ τρῶ τρώσω τρώσκω· καὶ βρῶ βρώσω βρώσκω καὶ βιβρώσκω. Ὁ Δίδυμος χωρὶς τοῦ ι. Ὥσπερ ἀπὸ τοῦ ἀρέσω καὶ μεθύσω μέλλοντος γίνεται ἀρέσκω καὶ μεθύσκω πλεονασμῷ τοῦ κ, καὶ μετάγονται εἰς ἐνεστῶτα, οὕτω καὶ ἀπὸ τοῦ μνῶ μνήσω, καὶ θνῶ θνήσω, γίνεται θνήσκω καὶ μνήσκω· καὶ οὐκ ἔχει τὸ ι. Οἱ δὲ λέγουσι σὺν τῷ ι, ὅτι οἱ Αἰολεῖς θναίσκω καὶ μναίσκω λέγουσι διὰ τῆς ΑΙ διφθόγγου. Ἀλλ’ ἰδοὺ τὸ Ἡσίοδος καὶ ἡμίονος Αἰσίοδος καὶ αἰμίονος λέγουσιν, ἀλλ’ ὅμως οὐκ ἔχει τὸ ι. Ἡ μέντοι παράδοσις ἔχει τὸ ι· ἴσως ἐκ τοῦ λέγειν τοὺς Αἰολεῖς θναίσκω καὶ μναίσκω. Ἄλλοι δὲ λέγουσιν, ὅτι διὰ τοῦ ### ι 9 ίσκω γίνεται ἡ παραγωγὴ, θνηΐσκω καὶ μνηΐσκω. Οὐ καλῶς δὲ λέγουσι· καὶ γὰρ τὰ τῆς πρώτης συζυγίας τῶν περισπωμένων διὰ τοῦ ### ι 10 ίσκω ποιοῦσι τὴν παραγωγὴν, οἷον, εὑρῶ εὑρεῖς εὑρίσκω· στερῶ στερείς στερίσκω· τὰ δὲ τῆς δευτέρας, διὰ τοῦ ### α 2451 άσκω ἡβῶ ἡβᾷς ἡβάσκω· τὰ δὲ τῆς τρίτης, διὰ τοῦ ### ω 3 ώσκω βιῶ βιοῖς βιώσκω. Εἰ οὖν ὡς ἀπὸ τοῦ θνῶ θνήσω θνήσκω γέγονε, καὶ μνῶ μνήσω μνήσκω, ταῦτα δὲ δευτέρας συζυγίας εἰσὶν, ὤφειλε διὰ τοῦ ### α 2452 άσκω εἶναι ἡ παραγωγὴ, καὶ οὐ διὰ τοῦ ΙΣΚΩ. Ὥστε δευτέρας συζυγίας εἰσί. Καὶ δῆλον ἐκ τοῦ μνῶμαι, ὥσπερ βοῶμαι· καὶ τὸ τέθνημι τέθναθι γινόμενον διὰ τοῦ α, ὥσπερ ἵστημι ἵσταθι. Ἔχει δὲ τὸ η τὰ δύο ταῦτα ### θ 169 Θοός Ἀπὸ τοῦ θέω, τὸ τρέχω, γίνεται θοὸς, ὁ ταχύς· καὶ τὸ θηλυκὸν θοή. Διατί, ὥσπερ ἀπὸ τοῦ πλόος γίνεται πλοῦς, μὴ καὶ ἀπὸ τοῦ γόος γοῦς, καὶ θοὸς θοῦς; Καὶ περὶ μὲν τοῦ γόος ἔστιν εἰπεῖν, ὅτι τὰ εἰς ΟΟΣ δισύλλαβα οὐκ ἔχει ῥῆμα παρακείμενον τῆς δευτέρας συζυγίας τῶν περισπωμένων· οἷον, γοῶ, γοᾷς· οὗ χάριν παρήλλακται. Περὶ δὲ τοῦ θοὸς, ὅτι ἐπειδὴ τὰ διὰ τοῦ ΟΟΣ δισύλλαβα πάντα βαρύνεται, τὸ δὲ θοὸς ὀξύνεται· οὗ χάριν διήλλαξε κατὰ τὸ μὴ κιρνᾶσθαι. Ἐν δὲ τῇ συνθέσει τὸ θοὸς βαρύνεται, Πάνθοος, Πάνθους ### θ 170 Θοή Σημαίνει πέντε· τὸ μέγα, οἷον, θοαῖς ἀφροσύναις, ἀντὶ τοῦ μεγάλαις· καὶ, θοὴ δ’ ὑπεδέξατο γαῖα, ἀντὶ τοῦ μεγάλη. Εἶτα εὑρίσκεται θοὸν τὸ ταχὺ, ἢ ὀξὺ, ἢ ἰσχυρόν. καὶ ἀκόντισε δουρὶ θοῶς, ἰσχυρῶς. Νῆας θοὰς, ταχείας. νήσοισι θοῇσιν, ὀξείαις· ὀξεῖαι γὰρ οὕτω καλοῦνται νῆσοι περὶ τὴν Κεφαληνίαν. Αἰνείας δ’ οὐ μεῖνε, θοός περ ἐὼν πολεμιστής. Τὸ γὰρ λέγειν ἀγαθὸν, πταῖσμα· ἡγοῦμαι γὰρ τὸν ἀνδρεῖον καὶ ἰσχυρόν. Καὶ, θοῶς δ’ ἐπὶ δεσμὸν ἴηλα. Ἀντὶ τοῦ ἀσφαλῶς· ἐκ δὲ τούτου, τὸ ἑδραῖον· καὶ ἐκ τοῦ ἑδραίου, τὸ ἰσχυρόν. Καὶ θοὴν δαῖτα, τὴν ἑδραίαν καὶ ἀκίνητον, διὰ τὸ καθεζομένους ταύτης τυγχάνειν. Καὶ θοὴν νύκτα, τὴν ἑδραίαν, οὐχ, ὥς τινες, τὴν μέλαιναν, ἀλλὰ τὴν ἀκίνητον· ἢ τὴν ταχέως ἐπιλαμβάνουσαν τὴν γῆν ### θ 171 Θόρυβος Παρὰ τὸ θέω, τὸ τρέχω, καὶ τὸ βοή. Ἢ παρὰ τὸ θέω, τὸ τρέχω, γίνεται θέρυβος καὶ θόρυβος ### θ 172 Θολερῶς προβαίνεις Μὴ καθεσταμένην καὶ ἀσφαλῆ πορείαν ἔχων, ἀλλ’ ἀστάτως καὶ τεταραγμένως προϊών ### θ 173 Θολερός Παρὰ τὸ θολὸν, θολερός ### θ 174 θολὸς δέ ἐστι τὸ μέλαν τῆς σηπίας· ἐξ οὗ καὶ ῥῆμα θολῶ ### θ 175 Θόλος Περιφερὲς οἰκοδόμημα· ἀπὸ τοῦ περιθεῖν ### θ 176 Θόλος τόπος τὶς ἐν τοῖς ἀρχείοις, κληθεὶς διὰ τὸν τρόπον τῆς κατασκευῆς· ἦν γὰρ θολοειδὴς, καὶ ὀροφὴν εἶχε περιφερῆ οἰκοδομητὴν, οὐχὶ ξυλίνην, ὡς τὰ ἄλλα οἰκοδομήματα. Λέγεται θηλυκῶς ἡ θόλος ### θ 177 Θορός Ὁ σπόρος τοῦ σώματος· ἀπὸ τοῦ θορῶ, τὸ ὁρμῶ· ὁ μεθ’ ὁρμῆς πεμπόμενος. Τοῦτο παρὰ τὸ θέειν ῥᾷον ### θ 178 Θοῦρος Ὁ ὁρμητικὸς, ὁ πολεμιστής· καὶ ### θ 179 θοῦρον τὸν πηδητικὸν καὶ ταχύν· οἱονεὶ ὁ θοῶς ὀρούων, ἢ ὁ κούφως ὀρούων. Παρὰ τὸ θέρω, τὸ θερμαίνω, θόρος καὶ θοῦρος· ἀπὸ μεταφορᾶς τῆς τοῦ πυρὸς ὁρμῆς· καὶ ### θ 180 θορεῖν τὸ πηδᾶν, παρὰ τὸ αὐτό. Ἢ ἀπὸ τοῦ θέω ῥήματος· ὅθεν καὶ τὸ θεῖον τὴν ἀρχὴν εἴληφεν· ὥστε τὴν γεννητικὴν τοῦ πυρὸς οὐσίαν ἀπὸ τοῦ θέω ῥήματος ὀνομάσαι τοὺς ἀρχαίους. Ταύτῃ γοῦν τοὺς μὲν ταχεῖς, θερμοὺς λέγουσι· τοὺς δὲ βραδεῖς, ψυχρούς. Ἀπὸ δὲ τοῦ θοῦρος γίνεται θορῶ, τὸ ὁρμῶ καὶ πηδῶ ### θ 181 Θοῦρις Ἡ ἀσπίς. Παρὰ τὸ θύειν, θύρις· καὶ πλεονασμῷ τοῦ ο, θοῦρις. Ἀπὸ τῶν περιεχομένων τὸ περιέχον εἴρηται. Ἢ θοῦρις ἡ θοροποιός. Καὶ, θοῦριν ἐπιειμένοι ἀλκήν ### θ 182 Θοίνη Εὐωχία, τροφὴ, κατάβρωμα. Παρὰ τὸ θῶ, ὁ μέλλων, θώσω, τρίτης συζυγίας τῶν περισπωμένων, γίνεται ῥηματικὸν ὄνομα θώνη, καὶ θοίνη ### θ 183 Θίασμος Εὐωχία· ἔσθ’ ὅτε δὲ καὶ τὸ βακχεῖον φησί· κυρίως δὲ τὸ πλῆθος. Εὐριπίδης· θίασμος ἐμὸς γυναικῶν ### θ 184 Θιασώτης Ὁ κοινωνὸς τῶν θυσιῶν. Ἐκαλοῦντο δὲ καὶ οὗτοι ὀργεῶνες. Ἐκλήθησαν δὲ ἀπὸ τοῦ θιάσου, ὅπερ ἐστὶ σύνοδος καὶ συναγωγή· ἀπὸ τοῦ θεῖν ### θ 185 Θλίψις Ἐκ τοῦ θλίβω, θλίψω, θλίψις. Τοῦτο παρὰ τὸ θλῶ θλίβω, ἢ παρὰ τὸ θρῶ θρύβω, καὶ θλίβω κατὰ τροπήν. Τὰ εἰς ΒΩ λήγοντα ῥήματα ἑνὶ φωνήεντι παραλήγεται· πλὴν τοῦ ἀμείβω, στείβω, λείβω, εἴβω, τὸ στάζω, ὡς τὸ, τέρεν κατὰ δάκρυον εἶβεν ### θ 186 Θρασύς Παρὰ τὸ θέρω, τὸ θερμαίνω, ὁ μέλλων Αἰολικῶς, θέρσω, γίνεται θερσύς· καὶ τροπῇ τοῦ ε εἰς α, καὶ ὑπερθέσει, θρασύς· οἱ γὰρ θρασεῖς, θερμοί ### θ 187 Θράνος ὑποπόδιον· καὶ ### θ 188 θρανίδιον λέγουσιν· θραύεται γὰρ καὶ κλᾶται ### θ 189 Θραῦσις Ἐκ τοῦ θραύω θραύσω, θραῦσις. Ἔστι δὲ φθορὰ, θάνατος, ἀρρωστία, συντριβὴ, πληγή ### θ 190 Θράττειν Ταράσσειν, τράττειν, καὶ θράττειν ### θ 191 Θρᾷξ Θράϊξ· καὶ κατὰ συναίρεσιν, Θρᾷξ. Καὶ πάντα τὰ ἀπ’ αὐτοῦ συγκείμενα θηλυκὰ διὰ τοῦ ι γράφεται, Θρήϊσσα γυνὴ, καὶ Θράϊσσα· Ἀθηναῖοι δὲ, Θρᾶττα λέγουσι. Καὶ τὸ Θρᾴκη δὲ ἔχει τὸ ι. Θρακίας, καὶ πλεονασμῷ τοῦ ς, Θρασκίας, ὁ ἄνεμος ### θ 192 Θρέπτα Λέγεται τὰ τεθραμμένα ### θ 193 Θρέπτρα δὲ τὰ θρεπτήρια, ὥσπερ λύτρα τὰ λυτήρια. Οὕτως εὗρον ἐγώ ### θ 194 Θρέξασκον Ἀντὶ τοῦ ἔτρεχον. Τρέχω· ὁ μέλλων, θρέξω· ἔθρεξαν· καὶ Ἰωνικῶς, θρέξασκον ### θ 195 Θρέψας Τὸ πήξας· ὡς τὸ, Ἥμισυ μὲν θρέψας λευκοῖο γάλακτος. Καὶ ### τ 22 τροφαλὶς ἔνθα τὸ πῆγμα τοῦ γάλακτος καὶ τεθραμμένον· ἔνθεν καὶ ### τ 23 τρέφεται τὸ περιπήγνυται. Σημαίνει καὶ τὸ σύνηθες, Τὴν μὲν ἄρα θρέψασα τεκοῦσα. Διατί τρέφω θρέψω, καὶ τρέχω θρέξω, καὶ ἔχω ἕξω, οὐ συνάρχεται τῷ ἐνεστῶτι; Ἐπειδὴ τὸ μὲν ἔχω ψιλοῦται, τὸ δὲ ἕξω δασύνεται· τὰ δὲ λοιπὰ, ὅτι Ἰωνικὰ, ἐτράπη τὸ ψιλὸν τ εἰς δασὺ θ· οἱ γὰρ Ἴωνες ἔθος ἔχουσι τὸ παρ’ ἡμῖν ψιλούμενον εἰς δασὺ τρέπειν· τὴν γὰρ χύτραν, παρὰ τὸ χέειν ἡμᾶς ἐξ αὐτῆς, κύθραν λέγουσιν. Ἔστι δὲ ἄλλως εἰπεῖν ὅτι θρέφω καὶ θρέχω ὤφειλεν εἶναι, ἵνα συνάρξηται τῷ μέλλοντι· ἀλλ’ ἕτερός τις κανὼν ἐναντιοῦται, ὃν δεῖ τὸν φιλόπονον ἐν τῷ τοῦ Γεωργίου τοῦ Χοιροβοσκοῦ Ῥηματικῷ ζητεῖν ### θ 196 Θρῆνος Παρὰ τὸ θραύειν τὸν νοῦν, θράνος καὶ θρῆνος· ἢ παρὰ τὸ θέρειν τὸν νοῦν· ἢ παρὰ τὸ θρηβὴς καὶ ἀνατεταμένη βοὴ εἶναι. Δια φέρει δὲ ἐπικηδείου· ὅτι τὸ μὲν ἐπικήδειον, παρ’ αὐτὸ τὸ κῆδος, ἔτι τοῦ σώματος προκειμένου, λέγεται· ὁ δὲ θρῆνος, οὐ περιγραφόμενος χρόνῳ ### θ 197 Θρῆνυς Ὑποπόδιον· λέγεται καὶ ἀρσενικῶς· εἴρηται παρὰ τὸ θράνος, ὅ ἐστι μικρὸν ὑποπόδιον. Λέγεται θρῆνυς καὶ ἡ μέση τῆς νηὸς διήκουσα σανίς· ἀφ’ ἧς καὶ θρανίται λέγονται, παρὰ τὸ ἐν αὐταῖς ἱζάνειν. Ἰλιάδος ο, Θρῆνυν ὑφ’ ἑπταπόδην ### θ 198 Θρῆνυς Ὑποπόδιον. Βέλτιον δὲ θρῆνυν καλεῖσθαι ὑπὸ Ὁμήρου τὰς καθέδρας τῶν ἐρετῶν· ἀναχωρῶν γὰρ ἀπὸ τῶν τῆς νεὼς καταστρωμάτων ἐπὶ ταύτην ἀφικνεῖται. Τινὲς δὲ τόπον τῆς νεὼς βάσιν ἔχοντα, ἐφ’ οὗ τὸν κυβερνήτην τοὺς πόδας τιθέναι· ὃ καὶ ἑδώλιον φασίν. Ἄλλοι δὲ τὴν ὑποδεχομένην τὸν ἱστὸν τράπεζαν εἶπον· οἱ δὲ, διαβάθραν ἀπὸ νεὼς ἐπὶ νῆα ### ε 1530 Ἑπταπόδην δὲ, ἑπτὰ ποδῶν τὸ μέγεθος ἔχουσαν ### θ 199 Θρῆσκος Ἑτερόδοξος· ἐκ τοῦ Θρᾷξ Θρᾳκός· καὶ ### θ 200 θρηισκεία παρὰ τὴν τῶν Θρᾳκῶν ἐπιμέλειαν τὴν πρὸς τὸ θεῖον καὶ τὴν Ὀρφέως ἱερουργίαν· οὗτοι γὰρ πρῶτον ἐξεῦρον τὴν περὶ τὸ θεῖον εὔνοιαν. Ἢ παρὰ τὸ τοὺς θεοὺς ἀρέσκεσθαι ἢ ἀρέσκειν. ὅ ἐστιν ἐξευμενίζεσθαι· καὶ ὁ Θεολόγος, Οὐ Θρᾳκῶν ὄργια· παρ’ ὧν καὶ τὸ θρῃσκεύειν, ὡς λόγος ### θ 201 Θρίαμβος Ἐπίδειξις νίκης, πομπὴ, καὶ τὸ σεμνύνεσθαι. Ἔν τισι πόλεσιν, ὅταν ἤνθουν αἱ συκαῖ, παῖδες περιελόντες σῦκα σὺν αὐτοῖς τοῖς θρίοις ἔπαιζον, προφέροντες ἰαμβεῖα τετράμετρα, ἢ ἡμιάμβεια ### θ 202 Θρία δὲ εἰσὶ τὰ τῆς συκῆς φύλλα· ἐπεὶ εἰς τρία διέσχισται. Ἐτυμολογεῖται δὲ παρὰ τὸ ἐν αἰθρίᾳ βάζεσθαι, ὅ ἐστι λέγεσθαι. Γίνεται ἐκ τοῦ τρία, θρία· καὶ γὰρ τριμερές ἐστι τὸ φύλλον τῆς συκῆς. Ἐκ τούτου γίνεται θρίαμβος, καὶ θριαμβεύω· λέγεται γὰρ, ὅτι ὁ Διόνυσος ἐποίησε στέφανον ἀπὸ συκῆς, καὶ οὕτως ἐθριάμβευσεν, ἤγουν ἐπὶ μέσης διέβη. Καὶ ἔτι φασὶν ἐν τῷ δήμῳ τοῦτο γίνεσθαι. Λέγεται δὲ καὶ θρίαμβος ὁ Διόνυσος, ὅτι ἐπὶ θηρῶν, τουτέστιν ἐπὶ λεόντων, βέβηκεν, οἷον θηρίαμβος· τῷ γὰρ ἅρματι αὐτοῦ λέοντας ὑποζευγνύειν φασίν. Ἢ ὅτι καὶ συκῆς εὑρετής ἐστιν. Ἢ ἀπὸ τοῦ θορεῖν· πηδητικὸς γάρ. Λέγεται καὶ θυστήριος, ἀπὸ τοῦ θύειν, ὅ ἐστιν ὁρμᾶν· ἀφ’ οὗ καὶ τὸ αἰωρούμενον, θύσανον ### θ 203 Θρίαι Αἱ μαντικαὶ ψῆφοι, οἱονεὶ τρίαι τινὲς οὖσαι· καὶ γὰρ αἱ τρεῖς νύμφαι αἱ θυγατέρες τοῦ Διὸς, εὑρηκυῖαι τρεῖς ψήφους μαντικὰς, παρέσχον τῇ Ἀθηνᾷ· ἥτις ἐγκαλουμένη ὡς ἀλλότριον πρᾶγμα μετιοῦσα, ἔρριψεν αὐτὰς εἰς τὸ λεγόμενον Θριάσιον πεδίον. Παρὰ τὸ τρία, γέγονε θρία καὶ Θριάσιον· ἐκεῖ γὰρ ἔρριψεν ἡ Ἀθηνᾶ τὰς μαντικὰς ψήφους, αἵτινες θρίαι λέγονται· ὅθεν καὶ τὸ μαντεύεσθαι ### θ 204 θριᾶσθαι λέγεται. Καὶ αὗται τρεῖς εἰσὶ τὸν ἀριθμόν. Ἢ παρὰ τὸ τρισσαί· ἢ ἀπὸ Θριασίου τινὸς οὕτως καλουμένου ### θ 205 Θρία Κυρίως τὰ τῆς συκῆς φύλλα· καὶ ### θ 206 θριάζειν τὸ φυλλολογεῖν· δηλοῖ δὲ καὶ τὸ ἐνθουσιάζειν. Καὶ ### θ 207 θριάσιον ἐκλήθη πεδίον ἀπὸ τῶν βληθεισῶν εἰς αὐτὸ θριῶν ὑπ’ Ἀθηνᾶς ### θ 208 Θρίαι δέ εἰσιν αἱ μαντικαὶ ψῆφοι. Νύμφαι δέ τινες εἰσὶ Θρίαι ὀνομαζόμεναι, αἱ πρωτομάντεις, αἳ ἐξεῦρον τὴν τοιαύτην μαντείαν. Ἦσαν δὲ Ἀπόλλωνος τιθῆναι ### θ 209 Θριγκῷ Τῷ τροχώματι· παρὰ τὸ θρέξαι· ὁ περιτρέχων κυκλόθεν οἷον στέφανος. Θριγκὸς οὖν τὸ ἀνώτατον τῆς τοῦ τοίχου οἰκοδομήσεως, καὶ ὁ ὑπὸ τὸν κλινόποδα τοῦ τοίχου τόπος· καὶ ἡ στεφάνη, καὶ τὸ περιχαράκωμα. Καὶ θριγκὸς τειχίου, στεφάνη, περίφραγμα· ὡς οἶμαι, παρὰ τὸ θρέξω ### θ 210 θριδακίνη εἶδος μάζης καὶ λαχάνου. Τινὲς ἀπὸ τῶν τριῶν φύλλων· τρίφυλλος γὰρ κατ’ ἀρχὰς, ὡς καὶ θρίναξ. Τινὲς δὲ, ὅτι τρίζει δακνομένη· ἢ ὅτι τῷ θέρει γίνεται, θεριδακίνη τὶς, τὸ μαϊούλιον ### θ 211 Θρίναξ Σημαίνει τριαινοειδὲς ἐργαλεῖον ἐργατικόν. Παρὰ τὸ τρία, τρίναξ καὶ θρίναξ ### θ 212 Θρινακία Σημαίνει τὴν Σικελίαν· παρὰ τὸ ἐκ τριῶν συγκεῖσθαι ἄκρων, οἱονεὶ τρινακρία τὶς οὖσα. Καὶ γὰρ τρία ἀκρωτήρια ἔχει ἡ Σικελία, Λιλύβαιον, Πάχυνον, Πέλωρον ### θ 213 Θρίξ Ἀπὸ τοῦ θερίζω, θερίξω, Δωρικῶς, θρίξω, καὶ ἀποβολῇ τοῦ ω, θρίξ. Κλίνεται τριχὸς, καὶ οὐχὶ θριχός· ἐπειδὴ τὸ ρ μετὰ δασείας δασύ ἐστι, καὶ ψιλὸν μετὰ ψιλῆς· οἷον, ἀφρὸς, Ἀτρεύς. Οὐδέποτε δὲ εὑρίσκεται λέξις δισύλλαβος ἐν χρήσει ἀρχομένη ἀπὸ β δασέων, τῆς ἑξῆς συλλαβῆς ἀρχομένης ἀπὸ δασέος. Τὸ γὰρ, ἀπέφθιθον ἐσθλοὶ ἑταῖροι, ὁ φθίθω ἐνεστὼς οὐχ εὕρηται ἐν χρήσει. Τούτου χάριν ἡ θρὶξ εὐθεῖα ἔτρεψεν ἐν τῇ γενικῇ τὸ θ εἰς τ ἐν δὲ τῇ δοτικῇ τῶν πληθυντικῶν ἐπαναλαμβάνει αὐτὸ διὰ τοῦ ξ, θριξί ### θ 214 Θριπήδεστον Ἀντὶ τοῦ βεβρωμένον καὶ διεφθαρμένον· ἀπὸ τοῦ θρὶψ θριπὸς, καὶ τοῦ ἔδω, τὸ ἐσθίω ### θ 215 Θρὶψ δέ ἐστι ζῷον κατεσθίον ξύλα καὶ κέρατα· καὶ ### θ 216 θριπήδεστα τὰ ὑπὸ τῶν θριπῶν διαβεβρωμένα ξύλα, οἷς ἀντὶ σφραγίδος ἐχρῶντο ### θ 217 Θρόνος θρόνιον ἔστι καὶ πόλις Λοκρίδος. Ἐκ τοῦ θρόνος, θρόνιον. Τοῦτο ἐκ τοῦ θορῶ, τὸ πηδῶ, θόρονος· καὶ ἐν συγκοπῇ, θρόνος, ἡ ἐπῃρμένη καθέδρα ### θ 218 Θρύον Εἶδος πόας, ὁ λεγόμενος θρύσιος ### θ 219 Θρυαλλίς Ἄνθος λυχνίδος, ἀκτίς. Ἤγουν τὸ περικαιόμενον τοῦ ἐλλυχνίου. Ἔστι δὲ καὶ βοτάνη πρὸς λύχνον ἁρμόζουσα. Παρὰ τὸ θέρω καὶ τὸ ἅλλω, τὸ πηδῶ, γίνεται θεραλλίς· καὶ τροπῇ τοῦ ε εἰς υ, καὶ ὑπερθέσει, θρυαλλίς ### θ 220 Θρύλλος Ἡ βοὴ καὶ ὁ θόρυβος. Παρὰ τὸ θροῦς, ὃ σημαίνει τὴν βοὴν, θρόος θροῦλλος καὶ θρύλλος ### θ 221 Θρυλοῦντες Ἀπὸ τοῦ θροῦς καὶ τοῦ ἐλῶ, τὸ ἐλαύνω, οἱονεὶ θροῦν ἑλόντες, τουτέστι θόρυβον ἐγείροντες· καὶ ### ε 1531 ἐπιθρυλοῦντες ἐνοχλοῦντες, θορυβοῦντες. Ἐκ τοῦ θρυλῶ· τοῦτο παρὰ τὸ θροῦς θροός. Θροῶ περισπώμενον· πλεονασμῷ τοῦ λ, καὶ τροπῇ τοῦ ο εἰς υ, θρυλῶ ### θ 222 Θρυλίζω Τὸ ψιθυρίζω. Παρὰ τὸ θραύω, θραυλίζω· κατὰ παραγωγὴν καὶ ἀποβολὴν τοῦ α, θρυλίζω ### θ 223 Θρυλλίχθη δὲ μέτωπον Ἰλιάδος ψ, ἐθραύσθη, συνετρίβη, ἐκλάσθη. Ἀπὸ τοῦ θραυλίχθη, κατὰ ἀποβολὴν τοῦ α. Παθητικὸς ἀόριστος ἐστί ### θ 224 θρῴσκων σημαίνει τὸ πηδῶν. Ὁ μὲν Δίδυμος χωρὶς τοῦ ι· ἀπὸ τοῦ θορῶ θορήσω, θορήσκω, θρήσκω, καὶ θρώσκω κατὰ τροπήν. Ἔχει δὲ τὸ ι. Ὥσπερ γὰρ ἀπὸ τοῦ εὑρῶ καὶ στερῶ γίνεται εὑρίσκω καὶ στερίσκω διὰ τοῦ ι, οὕτως ἀπὸ τοῦ θωρῶ θωρίσκω διὰ τοῦ ι· καὶ καθ’ ὑπέρθεσιν, θρωΐσκω· καὶ κατὰ συναίρεσιν, θρῴσκω. Τινὲς δὲ κατὰ κῦμα ἔλεγον αὐτό ### θ 225 Θρωσμός Σημαίνει τὸν ὑψηλὸν τόπον, ὅθεν ἔστι θεωρεῖν καὶ πηδᾶν· ἀφ’ οὗ καὶ θρόνος, ὁ ἐφ’ ὑψηλοῦ ποιῶν ἡμᾶς. Ἀπὸ τοῦ θορῶ θορίζω, θορισμός· κατ’ ἐπαύξησιν καὶ ὑπέρθεσιν, θροϊσμός· καὶ συναιρέσει, θρῳσμός. Ἔστι δὲ καὶ τόπος ὑψηλὸς ἐν τῷ πεδίῳ πρὸ τῆς Ἰλίου, ὃς ὀνομαστικῶς καλεῖται Θρῳσμὸς, ὡς καὶ ἕτερος Καλλικολώνη, ᾧ στρατοπέδῳ ἐχρῶντο οἱ Τρῶες, εἴ ποτε τῆς πόλεως ἔξω τάσσοιντο ### θ 226 Θυία Ἐφ’ ἧς τὰ θύα, ὃ ἐστὶ τὰ θυμιάματα· καταχρηστικῶς δὲ καὶ αἱ λοιπαὶ θυίαι ### θ 227 Θύον Τὸ ἐπιθυόμενον εἰς κάθαρσιν, καὶ ἀβλαβεῖς ποιοῦν· ἔνθεν τὸ, Πάσσε δ’ ἁλὸς θείοιο· καὶ, θεείου καιομένου. Φησὶν ἐπὶ τοῦ κεραυνοῦ· διὰ τὸ τούτου ἀπόζειν τὸν οὐρανόν· πῦρ τὸ τοῦ κεραυνοῦ. Θεῖα δὲ τὰ οὐράνια. Ὁ δὲ Εὐδαίμων ἐν τῇ Ὀρθογραφίᾳ λέγει κτητικὸν εἶναι· τοῦ θεὸς θέειος ἐκβαλὼν τὸ δεύτερον ε, ἐποίησε τὸ θεῖος. Καὶ ὁ πατράδελφος, θεῖος, οὕτως σεπτικὸς ὤν· ὅτι καὶ οἱ γονεῖς θεοὶ ἡμῖν εἰσι ### θ 228 Θυόεις Ὡς παρὰ τὸ νείφω γίνεται νειφόεις, καὶ πνίγω πνιγόεις, οὕτω καὶ παρὰ τὸ θύω, θυόεις, καὶ θυόεν νέφος ### θ 229 Θυάδες Αἱ βάκχαι· παρὰ τὸ θύω, τὸ ὁρμῶ· καὶ πλεονασμῷ τοῦ ι, θυϊάδες. Θυάσιν ὠμοβόροις ἴκελοι ### θ 230 Θυγατριδῆ Ἐγγόνη, τῆς θυγατρὸς θυγάτηρ ### θ 231 Θυγάτηρ Παρὰ τὸ θύειν καὶ ὁρμᾶν κατὰ γαστρός· ἐκ τοῦ θύω καὶ τοῦ γαστήρ· λέγεται γὰρ τὰ θήλεα τάχιον κινεῖσθαι ἐν τῇ μήτρᾳ. Τὴν θυγατέρα, καὶ συγκοπῇ, θύγατρα· αἱ γὰρ συγκοπαὶ ἀναβιβάζουσι τοὺς τόνους· ἁρμόσαντες, ἄρσαντες· ὁμόπατροι, ὅπατροι ### θ 232 Θύελλα Ὡς ἀπὸ τοῦ ἄω, τὸ πνέω, ἄελλα, οὕτως ἀπὸ τοῦ θύω, τὸ ὁρμῶ, θύελλα· ἔστι δὲ συστροφὴ ἀνέμου ### θ 233 Θυέεσσι Σὺν θυέεσσι, σὺν τοῖς θυμιάμασι· τουτέστι μετὰ θυσιῶν. Ἐκ τοῦ θύω, τὸ θυμιῶ, παράγωγον θυόεις θυόεντος· ἡ δοτικὴ τῶν πληθυντικῶν, θυόεσι· καὶ τροπῇ θυέεσι ### θ 234 Θυηλαί Παρὰ τὸ θύω, θυηλή· κυρίως μὲν τοὺς θύλακας, εἰς οὓς τὰ θυμιάματα ἐμβάλλεται· καταχρηστικῶς δὲ πᾶσα θυσία. Θυηλαὶ οὖν, αἱ ἀπαρχαὶ τῶν θυσιῶν· ἤγουν αἱ θυσίαι. Φιλόχορος, Γῆς παῖδας εἶναι Θυηλὰς, ἃς πρώτας θύσαι θεοῖς ### θ 235 Θυλάκιον Θυλάκιον δέ ἐστι δερμάτινον σακκίον, ἢ βαλλάντιον ### θ 236 Θυηνός Θρίαινος γάρ φασι κατὰ διαίρεσιν· ὁ ἐπιθανάτιος αἶνος ### θ 237 Θυοσκόος Ὁ μάντις· ὁ ἀπὸ τῶν θυομένων κοῶν, ὅ ἐστι νοῶν. Θυοσκόοι εἰσὶν, οἱ ἀπὸ τῶν θυομένων διὰ πυρὸς μαντευόμενοι· ἱερεῖς δὲ, οἱ ἀπὸ τῶν ἱερῶν σπλάγχνων μαντευόμενοι ### θ 238 Θυώδης Ὁ ἀπὸ τῶν θυομένων κοῶν καὶ νοῶν τὸ μέλλον· ἀπὸ τοῦ θύω, τὸ θυμιῶ. Λέγεται καὶ τὸ διὰ πυρὸς βάλλειν, θύον· ἐξ οὗ καὶ τεθυμένον τὸ διὰ πυρὸς βεβλημένον ### θ 239 Θυωρίτης Θυωρίτην τριπλαῖς. Τὸν τραπεζίτην, ἀργυρογνώμονα, κριτήν ### θ 240 Θυωρὸς δὲ κυρίως ἡ τραπέζα, παρὰ τὸ τὰ θύη δέχεσθαι τῶν θεῶν· ἢ παρὰ τὸ τὰ θύη ὠρεῖν, ὅ ἐστι φυλάσσειν. Παρὰ Λυκόφρονι· νῦν δὲ μεταφορικῶς εἶπεν ἐπὶ τῆς ἄλλης, ὅτι ἔκρινον τὰς θεάς ### θ 241 Θύω Τὸ σφάζω καὶ ἱερουργῶ· ὁ μέλλων, θύσω· ἐξ οὗ καὶ θυσία. Θύω, τὸ ὁρμῶ· ἐξ οὗ καὶ θύρα, δι’ ἧς ὁρμῶμεν· καὶ τέθυμαι, θυμός. Τὸ ΘΥ, μακρόν. Τὸ θύω καὶ λύω καὶ ῥύω κατὰ μὲν τὸν ἐνεστῶτα ἔχουσι καὶ μακρὸν καὶ βραχὺ τὸ δίχρονον, κατὰ δὲ τὸν μέλλοντα, ἀεὶ μακρόν· ἐν δὲ τῷ παρακειμένῳ συστέλλει αὐτὸ, τέθυκα καὶ λέλυκα· ὁμοίως καὶ ἐν τῷ παθητικῷ παρακειμένῳ· τὸ δὲ θῦμα καὶ λύμα ἐκτείνουσιν Ἀττικοί ### θ 242 Θυμός Σημαίνει πέντε. Ἀπὸ τοῦ θύειν καὶ ὁρμᾶν τὸ αἷμα ἀπ’ αὐτοῦ, θύαιμός τις ὤν· κυρίως δὲ θυμὸς, μέρος τῆς ψυχῆς. Τρία δὲ αὐτῆς μέρη· λογικὸν, ἕτερος δέ με θυμὸς ἀνῆκεν. θυμικὸν, Θυμὸς δὲ μέγας ἐστὶ διοτρεφέων βασιλήων. ἐπιθυμητικὸν, Εἴξας ᾧ θυμῷ. Ποτὲ μὲν οὖν ὁ θυμὸς παρὰ τῷ ποιητῇ σύμπασαν τὴν ψυχὴν σημαίνει, ὡς ἐν τῷ, Ἔνθ’ ὅγε τοὺς ἐνάριζε, φίλον δ’ ἐξαίνυτο θυμόν. Ἐνίοτε δὲ τὰ μέρη αὐτῆς· τὸν μὲν ἐπιλογισμὸν, ἕτερος δέ με θυμὸς ἀνῆκεν. Τὸ δὲ θυμικὸν, ὡς τὸ, σὺ δὲ μεγαλήτορα θυμὸν ἴσχειν ἐνὶ στήθεσιν· καὶ, Θυμὸς δὲ μέγας ἐστί. Ἐνταῦθα τὴν ὀργήν· καὶ τὴν ἐπιθυμίαν, ὡς τὸ, Εἴξας ᾧ θυμῷ, μίγη φιλότητι καὶ εὐνῇ. Σημαίνει καὶ τὴν ὁμόνοιαν, ὡς τὸ, ἕνα θυμὸν ἔχοντες καὶ ἐπίφρονα βουλήν. Ποιοῦ εἴδους τῶν ὑποπεπτωκότων τῷ ὀνόματι; Εἰ μὲν σημαίνει τὴν ψυχὴν, γενικοῦ· εἰ δὲ σημαίνει τὴν ὀργὴν, εἰδικοῦ. Διαφέρει γὰρ ὀργὴ, μῆνις, κότος, χόλος, θυμός. Ζήτει εἰς τὰς Διαφοράς ### θ 243 Θυμοβάρεια Ὡς ἀπὸ τοῦ θυμοβαρεύω ### θ 244 Θυμαρής Ἔχει δ’ ἄλοχον θυμαρέα, Ἰλιάδος ι, τῇ ψυχῇ ἀρέσκουσαν, θυμήρη. Παρὰ τὸ θυμὸς καὶ τὸ ἀρῶ γίνεται θυμαρής. Καὶ σκῆπτρον θυμαρὲς, ὀξυτόνως· οὐ γὰρ ἐστὶ παρώνυμον παρὰ τὸ ΗΡΗΣ· τὰ γὰρ διὰ τοῦ ΗΡΗΣ καὶ ΩΔΗΣ βαρύνεται, ξιφήρης, ὀνώδης ### θ 245 Θυμέλη Ἡ τοῦ θεάτρου μέχρι νῦν ἀπὸ τῆς τραπέζης ὠνόμασται, παρὰ τὸ ἐπ’ αὐτῆς τὰ θύη μερίζεσθαι, τουτέστι τὰ θυόμενα ἱερεῖα. Τράπεζα δὲ ἦν, ἐφ’ ἧς ἑστῶτες ἐν τοῖς ἀγροῖς ᾖδον, μήπω τάξιν λαβούσης τραγῳδίας ### θ 246 Θυμίαμα Παρὰ τὸ θύω, θυμιῶ· ἢ παρὰ τὸ θύον, ὅπερ ἐστὶν εἶδος πόας μυρεψικῆς. Θυμίαμα δὲ, θυμοῦ ἴαμα. Ἢ ἀπὸ τοῦ τυφωέως καπνοῦ· ἀφ’ οὗ καὶ θῦμα, παρὰ τὸ θύω. Ἢ ὅτι διὰ τῶν θυμάτων καιομένων ἐθυμίαζον οἱ παλαιοί ### θ 247 Θύμμενον Δηλοῖ τὸ ὑπὸ πυρὸς βεβλημένον ἢ κεκακωμένον. Καὶ παρὰ γεωργοῖς οἱ ὑποκεκαυμένοι ὑπὸ πάχνης ἀμπελῶνες ### ε 1532 ἐντεθυμμένοι καλοῦνται. Καὶ τὸ κακῶσαι τῷ καπνῷ τοῦ πυρὸς τὰς μελίσσας ### θ 248 Θύμβρα Τόπος τῆς Ἰλίου, κληθεὶς κατὰ μέν τινας ἀπὸ ἑνὸς τῶν Δαρδάνων μετοικησάντων· καθ’ ἑτέρους δὲ, ἀπὸ Θύμβρης. Ἰλιάδος κ, πρὸς Θύμβρης δ’ ἔλαχον Μῄονες ἀγέρωχοι. Ἀντὶ τοῦ πρὸς τὸ Θυμβραῖον πεδίον κλήρῳ ἔλαχον Λυδοὶ, αὐθάδεις καὶ θρασεῖς. Ὁτὲ δὲ δηλοῖ καὶ τοὺς ἄγαν ἀνδρείους. Ἔνθεν καὶ Θυμβραίου Ἀπόλλωνος ἱερὸν ἐπιφανές ### θ 249 Θύκος Κυρίως εἰς ὃν ἐμβάλλομεν τὰ θυμιάματα ### θ 250 Θύσκη Σκάφη ἡ τὰ θύματα δεχομένη· ἀπὸ τοῦ θύω ### θ 251 Θύρα Παρὰ τὸ θύω, τὸ ὁρμῶ. Ἢ παρὰ τὸ θέω καὶ τὸ ἀὴρ, θέαρα καὶ θύρα. Καὶ ### θ 252 θυωρὸς ὁ τῶν πυλῶν φύλαξ ### θ 253 Θύραζε Κυρίως μὲν εἰς τὸ ἔξω τῆς θύρας· ὁτὲ δὲ καὶ τὸ ἁπλῶς ἔξω ### θ 254 Θυρεός Τὸ ὅπλον. Γίνεται παρὰ τὴν θύραν θυρός· καὶ πλεονασμῷ τοῦ ε, θυρεὸς, ὁ θύρας τάξιν ἔχων ### θ 255 Θυρεπανοίκτης Σύνθεσιν ἐπὶ συνθέσει ἀνεδέξατο. Ἦν γὰρ ἀνοίκτης· προσῆλθεν ἡ ἐπὶ, καὶ ἐγένετο ἐπανοίκτης· καὶ οὕτω τὸ θύρα προσετέθη, καὶ ἐγένετο θυρεπανοίκτης. Ὁμοίως καὶ τὸ δυοκαιεικοσίπηχυς· πρῶτον τὸ εἰκοσίπηχυς· καὶ οὕτω συνετέθη. Καὶ τὸ Σφραγιδονυχαργοκομήτης σύνθεσιν ἐπὶ συνθέσει ἀνεδέξατο. Ὥσπερ γὰρ τόνος οὐ τίθεται περαιτέρω τῶν τριῶν συλλαβῶν, οὔτε ποὺς μετρικὸς ὑπερβαίνει τὰς τρεῖς συλλαβὰς, οὕτω οὔτε λέξις σύνθετος θέλει εἶναι περαιτέρω τῶν τριῶν λέξεων ### θ 256 Θυρηβόλιον Ἡ ἔπαυλις, θυροβόλιόν τι ὄν ### θ 257 Θῦνον κρίνοντες Ἰλιάδος β, ὥρμων διαχωρίζοντες τὸν λαόν. Ὁ παρατατικός ἐστιν ἔθυνον. Ἀπὸ τοῦ θύω πλεονασμῷ τοῦ ν γίνεται θύνω, τὸ ὁρμῶ· καὶ ὄνομα ῥηματικὸν, θῦνος· καὶ πλεονασμῷ ἑτέρου ν, θῦννος· ὅπερ ἐν τῇ κοινῇ συνηθείᾳ καλεῖται θύννα. Κλίνεται δὲ ὡς ἡ παρθένος οὕτως καὶ ἡ θύννος· καὶ αἱ θύννοι, ὡς αἱ μυροφόροι ### θ 258 Θυννίδες Οἱ νῦν θύννοι, ἢ ἄλλοι τινὲς ἰχθύες ### θ 259 Θυσσανόεσσα Κροσσοὺς ἔχουσα. Ἀπὸ τοῦ θύω, τὸ ὁρμῶ καὶ κινῶ, γίνεται θύσανος θυσανόεις· καὶ τὸ θηλυκὸν, θυσσανόεσσα ### θ 260 Θύσθλα Θυρσοὶ ἢ κλάδοι, οὓς αἱ βάκχαι κατέχουσιν. Ἢ τὰ φύλλα τῆς ἀμπέλου· ἢ τὰ ἐπὶ τὴν θυσίαν φερόμενα. Παρὰ τὸ θύω, τὸ ὁρμῶ, ὁ μέλλων θύσω, γέγονε θύσθλον. Ἰλιάδος ζ, Θύσθλα χαμαὶ κατέχευαν. Οἱ μὲν, τοὺς κλάδους· οἱ δὲ, τοὺς θύρσους, τουτέστι τὰς βακχικὰς δράκας· ἅ ἐστι διονυσιακὰ μυστήρια· ἔνιοι δὲ πάντα κοινῶς τὰ πρὸς τὴν τελετήν ### θ 261 Θυσιαστήριον Τὸ τὴν θυσίαν τηροῦν ### θ 262 Θυραυλεῖν Τὸ παρὰ ταῖς θύραις τινὸς αὐλίζεσθαι καὶ προσεδρεύειν καὶ περιμένειν ### θ 263 Θύρσος Ὁ κλάδος ὁ παρὰ Διονύσῳ· παρὰ τὸ συνεχῶς ταῖς μαινάσι κινούμενος· οἱονεὶ θύειν ὀρθὸς, οὐκ ἐγκεκλιμένος ### θ 264 θυρσὸς τὸ στέμμα τῶν γάμων ### θ 265 Θοή Ἡ ζημία, ἣν κατατίθεται ὁ ζημιούμενος. Γίνεται ἐκ τοῦ θῶ, τὸ καταβάλλω καὶ ζημιῶ ### θ 266 Θῶες Ἀπὸ τοῦ θέω, τὸ τρέχω, γίνεται θώς. Ἢ ἀπὸ τοῦ θοός· ταχεῖς γὰρ εἰσὶ, καίπερ βραχυσκελεῖς ὄντες. Ἔστι δὲ ὁ θὼς ζῷον ἄλκιμον καὶ εὐκίνητον ### θ 267 Θωπεία Ἡ κολακεία· ἐκ τοῦ θωπεύω· καὶ ### θ 268 θῶπες οἱ μετὰ ψεύδους καὶ θαυμασμοῦ προσιόντες ἐπὶ κολακείᾳ. Παρὰ τὸ θὼψ, ὅπερ ἐστὶ θηρίον ἀπατηλόν. Τοῦτο παρὰ τὸ θῶ, ὃ σημαίνει τὸ εὐωχοῦμαι ### ε 1533 ἐπίθωμαι Πᾶν ὑπερτρισύλλαβον εἰς ΜΑΙ λῆγον ἐπὶ τοῦ δευτέρου μέσου ἀορίστου ἐν τῇ συνθέσει ἀναβιβάζει τὸν τόνον· δῶμαι, ἀπόδωμαι· σχῶμαι, ἀπόσχωμαι ### θ 269 Θωμοί Οἱ τῶν σπερμάτων σωροί. Ἐκ τοῦ τίθημι, θήσω ### θ 270 Θωμίζει Τῷ κέντρῳ ἐρεθίζει καὶ μαστίζει ### θ 271 Θῶν Ὄνομα κύριον· καὶ κλίνεται Θῶντος, ὡς πρὸς τὸν χαρακτῆρα τῶν εἰς ΩΝ περισπωμένων, ὡς Ξενοφῶν, Ξενοφῶντος ### θ 272 Θῶνος παράκοιτις Λέγει ὁ τεχνικὸς, ὅτι ἀπὸ τῆς Θῶνις Θώνιδος γίνεται Θώνιος, ὡς Πάρις Πάριδος, Πάριος· καὶ συγκοπῇ, Θῶνος. Ἢ ἀπὸ τοῦ Θόων Θόωνος· καὶ κράσει τοῦ ο καὶ ω εἰς ω μέγα, Θῶνος. Κρεῖττον λέγειν ἀπὸ τῆς Θώνιος γενικῆς κατὰ συγκοπήν. Ζήτει περὶ τούτου διεξοδικώτερον Χοιροβοσκὸς περὶ τόνου τῆς εὐθείας τῶν δυϊκῶν ### θ 273 Θῶκος Ἡ καθέδρα· παρὰ τὸ θῶ, τὸ ἑδραιῶ· ἢ γίνεται κατὰ ἀντίφρασιν ἀπὸ τοῦ θέω· ἢ ἀπὸ τοῦ θοῶ· ἐξ οὗ παράγωγον, θοάζω· ἔνθεν Σοφοκλῆς Οἰδίποδι, Τίνας ποθ’ ἕδρας τάσδέ μοι θοάζετε; Ἀντὶ τοῦ προσκαθέζεσθε. Θῶ οὖν· ὁ μέλλων, θώσω· γίνεται θῶκος, ἡ τοῦ θεῖν ἡμᾶς ἐπέχουσα καθέδρα ### θ 274 Θώραξ Παρὰ τὸ θῶ, τὸ ἀπολαύω, οὗ ὁ μέλλων θώσω, θῶρος καὶ θώραξ· οἱονεὶ τὸ ἀπολαυστικὸν μέρος τοῦ σώματος, τὸ ἀπὸ τοῦ τραχήλου μέχρι τῶν αἰδοίων καθῆκον κύτος· ὃ καὶ ὄλμος καλεῖται. Λέγεται δὲ θώραξ τὸ ὅπλον, ὁ σιδηροῦς χιτών· ὅπερ ἐστι λουρίκιον· ἀφ’ οὗ ### θ 275 θωρηχθῆναι τὸ καθοπλισθῆναι. Λέγεται καὶ τὸ παχὺ ἱμάτιον, καὶ ὁ πύργος, καὶ τὸ σῶμα, καὶ τὸ στῆθος, τὸ μέρος τοῦ σώματος. Γίνεται παρὰ τὸ οὐρῶ, τὸ φυλάσσω, οὖρος καὶ ὦρος· ὅθεν καὶ θυρωρὸς καὶ πυλωρός. Ἐκ τοῦ ὦρος, παρώνυμον, ὤραξ· καὶ πλεονασμῷ τοῦ θ, θώραξ, ὁ φύλαξ τοῦ θερμοῦ καὶ τοῦ θυμικοῦ. Ἢ παρὰ τὸ θορῶ, τὸ πηδῶ, θώραξ, τροπῇ τοῦ ο εἰς ω, ὁ φύλαξ τῆς θορούσης καρδίας· ἀπὸ γὰρ ταύτης καὶ τὰ λοιπὰ μέρη κινοῦνται· ἢ τοῦ θείου καὶ ἡγεμονικοῦ τῆς ψυχῆς, ἢ τοῦ θυμικοῦ· οἷον θοάραξ. Ἢ παρὰ τὸ πᾶν πρᾶγμα κινεῖσθαι διὰ τοῦ περιχεομένου τοῦ ἡγεμονικοῦ ἐν αὐτῷ, οἷον θεώραξ. Ἢ παρὰ τὸ θῶ, τὸ εὐωχοῦμαι, ἤτοι ἐν εὐωχίᾳ εἰμί· ἀφ’ οὗ οἱ Δωριεῖς θωρεῖσθαι λέγουσι τὸ εὐωχεῖσθαι· τούτου ὁ μέλλων, θώσω· ῥηματικὸν ὄνομα, θῶρος· ἀφ’ οὗ θώραξ, ὡς λίθος, λίθαξ. Θῶρος οὖν ἡ τροφὴ καὶ ἡ μέθη· καὶ θώραξ, ὁ δεκτικὸς τῆς τροφῆς τόπος· ἀφ’ οὗ καὶ τὸ ἐμπίπλασθαι οἴνου ### θ 276 θωράσασθαι λέγεται, ὡς παρὰ Ἀριστοφάνει, πρὸς τοὺς συμπότας θωράξομαι. Εὐωχηθήσομαι, ἢ μεθυσθήσομαι. Καὶ Πίνδαρος Διθυράμβων πρώτῳ, Ἀλόχῳ ποτὲ θωρηχθεὶς ἐπεῖχεν ἀλλοτρίᾳ. Παρὰ δὲ τὸ θῶ εἴρηται καὶ ### ε 1534 ἔνθεσις ἡ τροφή· καὶ ### ρ 3 ῥόφησον παρὰ Ἀριστοφάνει· καὶ ### θ 277 θώρηξις. Λέγεται καὶ ἐπὶ τῆς καθοπλίσεως, καὶ ἐπὶ τῆς τοῦ οἴνου ἀκρατοποσίας. Ἐπὶ δὲ τοῦ ὅπλου, θώραξ, ἀπὸ τοῦ περιεχομένου τὸ περιέχον ἔξωθεν παρίστησι μετωνυμικῷ τρόπῳ, ὡς Ὅμηρος, Τοῖόν οἱ πῦρ δαῖεν ἀπὸ κρατός τε καὶ ὤμων. Ἀπὸ τῶν περιεχομένων τὰ περιέχοντα, ἀπό τε τῆς ἀσπίδος καὶ τῆς περικεφαλαίας. Ὁ τρόπος, μετωνυμία. Τὸ ### θ 278 θωρήσσω ἀπὸ τοῦ θοῦρος, ὁ εἰς τὸν πόλεμον ὁρμητικός· ἀπὸ τοῦ θέειν ῥᾷον. Δοῦρις ὁ Σάμιος ἐν τῷ περὶ Νόμων φησὶν ### ο 30 ὅτι Διόνυσος ἐπιστρατεύσας Ἰνδοῖς, καὶ μὴ δυνάμενος αὐτοὺς χειρώσασθαι, κρατῆρα οἴνου πληρώσας πρὸ τῆς χώρας αὐτῶν ἔθηκεν· οἱ δὲ ἐμφορηθέντες τοῦ πόματος, ἀσυνήθεις ὄντες, οὕτως ἐχειρώθησαν μεθυσθέντες. Ὅθεν οἱ ποιηταὶ τὸ μεθύειν ### θ 279 θωρήσσεσθαι λέγουσιν. Τὰ εἰς ΑΞ ὀνόματα, φύσει μακρᾷ παραληγόμενα, εἰ μὲν ὦσιν ἀρσενικοῦ γένους, ἐκτείνουσι τὸ α· οἷον, θώραξ, οἴαξ· εἰ δὲ θηλυκοῦ, συστέλλουσιν αὐτὸ, οἷον αὖλαξ, πῖδαξ ### θ 280 Θῶσθαι Θῶσθαι λέγουσιν οἱ Δωριεῖς τὸ εὐωχεῖσθαι· ἀπὸ τοῦ θῶ, τὸ εὐωχοῦμαι ### θ 281 Θωΰσσειν Τὸ θηριώδει φωνῇ χρῆσθαι· ἢ ἀπὸ τοῦ θῶες· ἢ θρηνώδη ### θ 282 Θῶ Σημαίνει τὸ κατασκευάζω καὶ ποιῶ, ἐξ οὗ καὶ θεός ### θ 283 θῶ τὸ τρέφω, ἐξ οὗ καὶ θοίνη ἡ εὐωχία ### θ 284 θῶ τὸ θηλάζω, ἐξ οὗ καὶ θηλὴ ὁ μασθὸς, καὶ θῆλυς, ἡ ἔχουσα μασθοὺς καὶ θηλάζουσα ### θ 285 θῶ τὸ ἑδραιῶ, ἐξ οὗ καὶ θῶκος, ὁ θρόνος ### θ 286 θῶ τὸ τίθημι, ἐξ οὗ καὶ θὶς, ὁ σωρὸς τῶν χρημάτων ### θ 287 θῶ τὸ ἀπολαύω, ἐξ οὗ καὶ θώραξ. Ἔστι δὲ καὶ ἄλλα δύο διὰ τοῦ ο καὶ ω ### θ 288 θῶ τὸ καταβάλλω καὶ ζημιῶ, ἐξ οὗ καὶ θωή· τὸ δὲ διὰ τοῦ ο μικροῦ σημαίνει τὴν ταχύτητα. Γίνεται δὲ παρὰ τὸ θέω, τὸ τρέχω. Σημαίνει δὲ καὶ τὸ τρέχω, καὶ τὸ βλέπω· οἷον, Ἔργα θέων. Ἰστέον ὅτι τὰ εἰς ΟΣ ὀκταχῶς συντίθενται· ἢ γὰρ φυλάσσει τὸ ς, ὡς τὸ λαὸς σόος, λαοσσόος· καὶ θεὸς δοτὸς, θεόσδοτος· ἢ ἀποβάλλει τὸ ς, ὡς τὸ νίκος λαὸς, Νικόλαος· ἢ ἀποβάλλει τὸ ς καὶ προσλαμβάνει τὸ ι, ὡς τὸ Πύλος πυλογενὴς, καὶ πυλοιγενής· καὶ ὁδὸς, ὁδοπόρος καὶ ὁδοιπόρος· ἢ ἀποβάλλει τὸ ς καὶ τρέπει τὸ ο εἰς η, ὡς τὸ ἔλαφος, ἐλαφοβόλος καὶ ἐλαφηβόλος· καὶ θεὸς τόκος, θεοτόκος, καὶ θεητόκος· ἢ ἀποβάλλει τὸ ς καὶ τρέπει τὸ ο εἰς ε, ὡς τὸ μένος Μενόλαος καὶ Μενέλαος· καὶ Μενοπτόλεμος, Μενεπτόλεμος· ἢ ἀποβάλλει τὸ ς καὶ τρέπει τὸ ο εἰς ι, ὡς τὸ ὄρος, Ὀροβάσιος καὶ Ὀριβάσιος· ἢ ἀποβάλλει τὸ ς καὶ τρέπει τὸ ο εἰς ε καὶ προσλαμβάνει τὸ ἰῶτα, ὡς τὸ ὄρος ὀροφοίτης καὶ ὀρεφοίτης, καὶ ὀρειφοίτης· καὶ Ἄργος ἀργεφόντης, καὶ ἀργειφόντης· ἢ ἀποβάλλει τὸ ς καὶ τρέπει τὸ ο εἰς α καὶ προσλαμβάνει τὸ ἰῶτα, ὡς τὸ κλυτὸς Κλυτομνήστρα καὶ Κλυταιμνήστρα ### θ 289 Θυσία Τὰ διὰ τοῦ ΙΑ θηλυκὰ παρὰ μέλλοντα παρηγμένα βαρύνεται, ὁσία, ἐξουσία, προδοσία· τὸ μέντοι πρασιὰ καὶ αἱμασιὰ, ὡς περιεκτικοῦ ἔχοντα ἔννοιαν, ὀξύνεται. Τὰ διὰ τοῦ ΙΑ θηλυκὰ μονογενῆ πρὸ μιᾶς ἔχοντα τὸν τόνον ὑπερδισύλλαβα, μὴ ὄντα ἀπὸ τῶν εἰς ΕΥΣ ἢ ΕΥΩ ἢ ΥΣ, μήτε ἀπὸ τῶν εἰς ΟΣ προπερισπωμένων. μήτε σύνθετα ἀφ’ ἁπλοῦ ἔχοντα τὴν ΕΙ δίφθογγον, μήτε λεγόμενα εἰς ΟΝ οὐδέτερα, μήτε προπαροξύτονα κατὰ κρᾶσιν γινόμενα, μήτε κατὰ διάστασιν εὑρισκόμενα, μήτε Ἀττικὰ ἐκτείνοντα τὸ ἄλφα καὶ παροξυνόμενα, διὰ τοῦ ι γράφεται, ἀνία, ξενία, πενία, γωνία, ἠρεμία, ὀφθαλμία, αἰθρία, καρδία. Πρόσκειται, “μονογενῆ,” διὰ τὸ Πολυδεύκεια χεὶρ, καὶ Ἀγαμεμνόνεια· ὁ Ἀγαμεμνόνειος γὰρ, καὶ τὸ Ἀγαμεμνόνεια. “Πρὸ μιᾶς τὸν τόνον ἔχοντα,” διὰ τὸ εὐσέβεια. “Ὑπὲρ δύο συλλαβὰς,” διὰ τὸ μνεία, χρεία, θεία. “Μὴ ἀπὸ τῶν εἰς ΕΥΣ, ΕΥΩ, καὶ ΥΣ,” διὰ τὸ δουλεύω, δουλεία· ταχὺς, ταχεῖα. Μὴ σύνθετα ἀφ’ ἁπλοῦ·” ἐπειδὴ ἀπὸ τοῦ δεία τοῦ σημαίνοντος τὴν ἔνδειαν γέγονε σιτοδεία. “Μὴ λεγόμενα εἰς ΟΝ,” διὰ τὸ ἐλεγεῖον, ἐλεγεία. “Μὴ προπαροξυνόμενα κατὰ κρᾶσιν γινόμενα,” διὰ τὸ ὑγιὴς, ὑγίεια καὶ ὑγία. “Μὴ κατὰ διάστασιν,” διὰ τὸ ἀνδρεία, τὸ ἐπὶ τῆς ἀρετῆς· τοῦτο δὲ Ἀπολλώνιος διὰ τοῦ ι γράφει, ὁ δὲ Ὦρος, διὰ τῆς ΕΙ διφθόγγου. Εὕρηται γὰρ κατὰ διάστασιν ἀνδρεΐα. Οὕτως καὶ ἡ παράδοσις. Πρόσκειται, “ἐπὶ τῆς ἀρετῆς,” ἐπειδὴ ἐπὶ γυναικὸς παρὰ Φιλοξένῳ οὐ λέγεται ἀνδρεία γυνὴ, ἀλλὰ μᾶλλον ἀνδρικὴ γυνή. Πρόσκειται, “μὴ ἀπὸ τῶν εἰς ΟΣ προπερισπωμένων,” διὰ τὸ Ἀργεῖος Ἀργεία, ἀνδρεῖος ἀνδρεία· “μὴ Ἀττικά·” ἐπειδὴ τὸ ἱέρεια καὶ εὔκλεια Ἀττικῶς καταβιβάζουσι τὸν τόνον καὶ τὸ α ἐκτείνουσι. Τοιοῦτον καὶ τὸ θύεια, ὃ σημαίνει τὴν ἴγδην. Ἀττικοὶ ἐκτείνουσι τὸ α, καὶ καταβιβάζουσι τὸν τόνον, καὶ τὴν αὐτὴν γραφὴν φυλάττουσι. Τὸ δὲ νωθεία, ἡ ἀργεία, ἀπὸ τοῦ νωθρός ἐστι νωθρεύω, νωθρεία, κατὰ ἀποβολὴν τοῦ ρ. Τὰ εἰς ΟΣ ἔχοντα ῥῆμα ἀντιπαρακείμενον διὰ τοῦ ΕΥΩ, εἰ μὲν ὦσιν ἁπλᾶ, τῷ ῥήματι ἀκολουθεῖ τὰ θηλυκά· οἷον πόρος πορεύω, πορεία δίφθογγον· εἰ δὲ ὦσι σύνθετα, διὰ τοῦ ι γράφεται τὰ θηλυκὰ, οἷον φιλάνθρωπος, φιλανθρωπεύω, φιλανθρωπία, ὑπερηφανία, καὶ παρθενία. Τὰ παρὰ τὸ ἦθος διφορεῖται, ἀήθεια καὶ ἀηθία· καὶ τὰ παρὰ τὸ κέρδος, φιλοκέρδεια καὶ φιλοκερδία, αἰσχροκέρδεια καὶ αἰσχροκερδία· καὶ τὰ παρὰ τὸ παθεῖν καὶ μαθεῖν, εὐπάθεια καὶ εὐπαθία, εὐμάθεια καὶ εὐμαθία, προμήθεια καὶ προμηθία· εὐέπεια καὶ εὐεπία, ὠφέλεια καὶ ὠφελία, εὐμάρεια καὶ εὐμαρία· οἰκωφελία καὶ κοινωφελία μόνως, καὶ ἀμαθία· καὶ τὸ ι, πολιτικόν. Τὰ παρὰ τὸ φυὴ, διὰ τοῦ ι, εὐφυΐα. Εὕρηται καὶ εὐφύεια παρὰ Ἀλέξιδι. Τὰ παρὰ τὸ τύχη, διὰ τοῦ ι, εὐτυχία. Εὕρηται καὶ εὐτύχεια παρὰ Σοφοκλεῖ. Τὰ παρὰ τὸ ἔτος διὰ τοῦ ι γράφεται· τὰ δὲ παρὰ τὸ ἄλλο, διὰ διφθόγγου. ι ### ι 11 ἰῶτα τὸ στοιχεῖον, παρὰ τὸν ἰὸν τῶν ἰοβόλων ζῴων· ὥσπερ γὰρ ὁ ἰὸς εἰς ὀρθὸν βαδίζει ᾧ καὶ πέπρωται, οὕτως καὶ ἡ τούτου γραφὴ, ὀρθὴ οὖσα, ἰῶτα καλεῖν ᾐνίξατο. Ἢ ἀπὸ τῶν ἰῶν τῶν βελῶν. Ἰστέον ὅτι τὸ ἰῶτα καὶ Ἰάσων τινὲς ἐν συλλήψει λέγουσιν εἶναι. Ἔστι δὲ ἀνατρέψαι αὐτούς· ἐπειδὴ τὰ ὑποταττόμενα τινὶ ἐν συλλήψει, ἐὰν ἀντιπροηγήσωνται, ἐν διαστάσει ἀντιπροηγοῦνται· οἷον, πρῶτος, ἕρπω· κλέος, ἕλκω. Εἰ ἄρα οὖν τὸ ἰῶτα ὑποτέτακται τοῦ α καὶ τοῦ ω κατὰ σύλληψιν, οἷον τῷ κοχλίᾳ, τῷ καλῷ, δηλονότι ἀντιπροηγησάμενον αὐτῷ ἐν τῷ ἰῶτα καὶ Ἰάσων κατὰ διάστασιν ἀντιπροηγήσατο. Ζήτει περιστιζόμενον τὸ ι καὶ υ εἰς τὸ ### α 2453 αὐλός. Τὸ δὲ ἰῶτα, παράγωγον ἐστὶν, ι· μονόγραμμα γὰρ ἐστίν· ἀλλὰ κατὰ παραγωγὴν γίνεται ἰῶτα ### ι 12 Ἰακώβ Ἄκλιτόν ἐστι· καὶ διαφέρει μονοπτώτου. Τὸ μὲν γὰρ ἄκλιτον ἐπ’ εὐθείας καὶ γενικῆς καὶ δοτικῆς καὶ αἰτιατικῆς καὶ κλητικῆς μετὰ διαφόρων ἄρθρων λέγεται· οἷον, ὁ Ἁβραὰμ, τοῦ Ἁβραὰμ, τῷ Ἁβραὰμ, τὸν Ἁβραὰμ, ὦ Ἁβραάμ· τὸ δὲ μονόπτωτον, ἐπ’ εὐθείας μόνης· οἷον τὸ ὄφελος, τὸ οὖς ### ι 13 Ἴακχος Αὐτὸς ὁ Διόνυσος, ἢ ἑορτή. Παρὰ τὴν ἰαχὴν τὴν ἐν ταῖς χορείαις γινομένην, τουτέστι τὴν βοὴν, γίνεται ἴαχος· καὶ πλεονασμῷ τοῦ κ, ἴακχος. Ἢ ἀπὸ τῆς ἐν τοῖς πότοις ἰαχῆς ### ι 14 Ἰάλεμος Σημαίνει τὸν θρῆνον. Ἔστι γὰρ εἶδος θρήνου. Ὅτε μὲν ἐπὶ τοῦ Ἀπόλλωνος λέγεται, δασύνεται, ἀπὸ τῆς ἱήσεως τῶν βελῶν· ἐπὶ δὲ τοῦ θρήνου, ψιλοῦται. Γεγόνασι δὲ ἀμφότερα οὕτως. Ἔστιν ἵημι, τὸ πέμπω. Ἐκ τούτου γίνεται ἴηος· εἶτα ἰήεμος διὰ τοῦ ε κατὰ τὴν παραλήγουσαν· τροπῇ τοῦ η εἰς α, καὶ πλεονασμῷ τοῦ λ, ἰάλεμος, ἐπὶ τοῦ θρήνου. Ἢ ἐκ τοῦ ἴηος, κατὰ τροπὴν τοῦ η εἰς ε, γίνεται ἴεμος· καὶ πλεονασμῷ τῆς ΑΛ συλλαβῆς, ἰάλεμος· καὶ ### ι 15 ἰαλεμῆσαι τὸ θρηνῆσαι, ὡς παρὰ Καλλιμάχῳ, Εἰδυῖα φάλιον ταῦρον ἰηλεμίσαι. Οὕτως Φιλόξενος περὶ Μονοσυλλάβων, ὥς φησιν Ὠρίων. Ἐν ἄλλοις δὲ εὗρον ἐγὼ τὸ ἰάλεμος ἐπὶ τοῦ θρήνου ἐτυμολογούμενον παρὰ τὸ ἐπὶ τοῖς ὀλωλόσιν ἰωὴν φέρειν ### ι 16 Ἴαλλοι Τὰ σκώμματα, οἷον τίλλοι τινὲς ὄντες, ὡς παρὰ Ἀνακρέοντι τίλλειν ἀντὶ τοῦ σκώπτειν ### ι 17 Ἰάλλω Παρὰ τὸ ἰῶ παράγωγον ἰάλλω, τὸ πέμπω, οἷον ἰέναι ποιῶ· καὶ χεῖρας ἴαλλον, ἀντὶ τοῦ ἐξέτεινον. Εἰς τὸ ### ι 18 Ἰάλεμος Υἱὸς Καλλιόπης, ὁ κακοδαίμων καὶ οὐδενὸς ἄξιος· ὅθεν καὶ ### ι 19 ἰαλέμου ᾠδὴ ψυχρὰ καὶ οὐδενὸς ἀξία· καὶ παροιμία ### ψ 3 ψυχρότερος ἰαλέμου · καὶ ### ο 31 οἰκτρότερος ἰαλέμου · καὶ τὸ θρηνεῖν ### ι 20 Ἰηὸς ἐπὶ τοῦ θρήνου ψιλοῦται· καὶ Σοφοκλῆς, Ἰήων καμάτων, Τῶν θρηνητικῶν. Παρὰ δὴ τὸ ἰηὸς γίνεται ὄνομα εἰς ΜΟΣ τῷ ε παραλῆγον, ἰήεμος, ὡς τῆλε, τήλεμος· τροπῇ τοῦ η εἰς α, καὶ πλεονασμῷ τοῦ λ, γίνεται ἰάλεμος, ὁ θρῆνος ### ι 21 Ἰάμβη Τινὲς ὅτι Ἰάμβη Ἠχοῦς καὶ Πανὸς θυγάτηρ· τὴν Δήμητραν δὲ λυπουμένην παίζουσα καὶ ἀχρηστολογοῦσα, καὶ σχήματα ἄχρηστα ποιοῦσα, ἐποίησε γελάσαι. Καὶ ### ι 22 ἰαμβεῖον εἴρηται, ἀπὸ τοῦ ἰαμβίζειν, τὸ ὑβρίζειν, ἀπὸ τοῦ ἰὸν βάζειν, ἢ ὡς βέλη βάλλειν τὰ λεγόμενα· ἢ ἀπὸ τῆς εὑρούσης γυναικὸς Βάκχης τινὸς, Ἰάμβης καλουμένης· ἢ ἀπὸ τοῦ ἴαν βάζειν. Ἡ γὰρ κοινὴ τῶν ἀνθρώπων φωνὴ ἴα καλεῖται ### ι 23 Ἰαμενός Ὄνομα κύριον. Ἀρίσταρχος ψιλοῖ· ὁ δὲ Ἀσκαλωνίτης φησὶν, ἐὰν μὲν ἀπὸ τῆς ἰάσεως, ψιλοῦται, ἐὰν δὲ ἀπὸ τῆς ὁρμῆς, δασύνεται. Ἄμεινον Ἀρίσταρχος ### ι 24 Ἰαίνετο Αἶψα δ’ ἰαίνετο κῆρ. Ἀντὶ τοῦ διεχεῖτο. Καὶ ἐπὶ τῆς ψυχικῆς διαχύσεως· καὶ ### ι 25 ἰάνθη τὸ διεχύθη, εὐφράνθη, ἐχάρη. Ἀπὸ τοῦ ἰαίνω, ἰανῶ, ἴαμμαι, ἰάνθην. Καὶ, ἰδοῦσά κε θυμὸν ἰάνθη. Τάχα δὲ καὶ τὰ ἄνθη, ἐπεὶ τὴν ψυχὴν ἰαίνει καὶ διαχεῖ τέρποντα τὴν ὄψιν. Σημαίνει καὶ τὸ ἐθερμαίνετο, ὡς τὸ, ἰαίνετο δ’ ὕδωρ ### ι 26 Ἰαμβοφάγος Λοίδορος· ἐπειδὴ ἴαμβος ἔμμετρός ἐστι λοιδορία. Ὁ φαγὼν οὖν ἐν τῷ στόματι, ὁ ἔχων τοὺς ἰάμβους, τουτέστιν ὁ ἔχων διὰ στόματος τὴν φιλολοιδορίαν. Μέμνηται Δημοσθένης ἐν τῷ περὶ τοῦ στεφάνου, τάχα καὶ παραπαίζων εἰς τὸν Αἰσχίνην, ὅτι τὰ ἰαμβεῖα τῆς τραγῳδίας ἔλεγεν, ὑποκριτὴς ὤν. Καὶ ### ι 27 ἰαμβίζειν τὸ λοιδορεῖν καὶ κακολογεῖν· ἀπὸ Ἰάμβης τῆς λοιδόρου ### ι 28 Ἰαπετός Παρὰ τὸ ἴπτω, τὸ βλάπτω, ἰπετός· καὶ πλεονασμῷ τοῦ α, Ἰαπετός. Τὸ δὲ ἴπτω, παρὰ τὸ ἰὸς, ὃ σημαίνει τὸ βέλος· ἢ παρὰ τὸ ἵημι, τὸ πέμπω, γίνεται ἰάπτω· ἢ τὸ ἰάπτω κατὰ πλεονασμὸν τοῦ α, ἀπὸ τοῦ ἴπτω. Πᾶν ῥῆμα εἰς ΠΤΩ λῆγον βαρύνεται, εἰ μὴ προκατάρχοι ὄνομα, ἢ διαστολὴ γένοιτο σημαινομένου, σκάπτω, θάπτω, νίπτω, τύπτω· τὸ δὲ τυπτήσω, ὡς ἀπὸ περισπωμένου. Πρόσκειται, “εἰ μὴ προκατάρχοι ὄνομα·” διὰ τὸ ἄβλεπτος, ἀβλεπτῶ· ἄπεπτος, ἀπεπτῶ· ἀλείπτης, φιλαλειπτῶ. “Ἢ διαστολὴ γένοιτο σημαινομένου·” διὰ τὸ ὀπτῶ, πρὸς ἀντιδιαστολὴν τοῦ ὄπτω ### ι 29 Ἴαψεν Ἔβλαψεν· ἀόριστος πρῶτος· τὸ θέμα, ἰάπτω· ὁ μέλλων, ἰάψω· καὶ τὰ λοιπὰ δῆλα. Παρὰ τὸ ἰὸς, ἰάπτω· ἀπὸ μεταφορᾶς· ὅς ἐστι βλαπτικὸς χαλκοῦ καὶ σιδήρου· ἐσθίει γὰρ αὐτά. Τὸ δὲ ῥῆμα τοῦτο ποιητικόν· ὁ ἐνεστὼς μόνος εὑρίσκεται· ὁ γὰρ ἀόριστος ἀπὸ τοῦ ἴπτω γέγονε κατὰ πλεονασμὸν τοῦ α, ὡς ἐν ἑτέρῳ λέγει ὁ ποιητὴς, μέγα δ’ ἴψαο λαὸν Ἀχαιῶν. Ἐκ τοῦ ἴπτω ἴψω· ὁ μέσος ἀόριστος παθητικὸς, ἰψάμην· ἴψαο, Ἰωνικῶς μόνως λεχθέν ### ι 30 Ἴασος Παρὰ τὸ ἰάω ἰῶ, ὁ μέλλων, ἰάσω· ὁ μέσος μέλλων, ἰάσομαι· ὅθεν καὶ τὸ ἴασαι προστακτικόν. Τούτου δὲ ἐνεργητικὸν οὐχ εὑρήσεις ἐν χρήσει. Παρὰ τὸν ἰάσω οὖν μέλλοντα γίνεται Ἴασος, καὶ Ἰάσων. Τινὲς δὲ λέγουσι παρὰ τὴν ἴασιν· οἷστισιν ἀντίκειται ἡ κλίσις· εἰ γὰρ παρὰ τὴν ἴασιν, ὤφειλε φυλάττειν τὸ ω κατὰ τὴν γενικὴν ὡς παρώνυμον, θεὸς, Θέων Θέωνος· τρυφὴ, Τρύφων Τρύφωνος. Εἰ οὖν οὐ φυλάττει τὸ ω, οὐκ ἔστι παρώνυμον. Ἀλλὰ λέγομεν, ὅτι, ἐπειδὴ ἔχει τὸ α ἐκτεταμένον, τούτου χάριν συστέλλεται, ὡς Μαχάων Μαχάονος. Κρεῖττον δέ ἐστιν εἰπεῖν, ὅτι παρὰ τὸν ἰάσω μέλλοντα γίνεται Ἰάσων Ἰάσονος, ὡς φιλήσω, Φιλήμων Φιλήμονος. Πολλὰ γὰρ εἰσὶν ἀπὸ μελλόντων γινόμενα ὀνόματα συστέλλοντα τὸ ω κατὰ τὴν γενικὴν, οἷον, μνήσω, μνήμων μνήμονος ### ι 31 Ἰατρική Ἰατική τις οὖσα· παρὰ τὸ ἰᾶσθαι, πλεονασμῷ τοῦ ρ ### ι 32 Ἰαχῶ Τὸ βοῶ· ἐκ τοῦ ἰαχή· τοῦτο ἀπὸ τοῦ ἴα, ὃ σημαίνει τὴν φωνήν· ἀπὸ τοῦ ἐπὶ πᾶσι τὴν ἰαχὴν ἰέναι ### ι 33 Ἰαύω Τὸ κοιμῶμαι· παρὰ τὸ αὔω, πλεονασμῷ τοῦ ι· ἢ παρὰ τὸν ἴον, ὃ δηλοῖ τὸν μόνον, γίνεται ἰύω, τὸ μονάζω· καὶ πλεονασμῷ τοῦ α, ἰαύω· καὶ γὰρ φησὶν ἡσυχάζειν τὸν καθεύδοντα ὁ βίος. Ὦρος. Ὁ δὲ Ἡρωδιανὸς λέγει παρὰ τὸ αὔω· τούτου ὁ ἀόριστος, αὖσα· καὶ διαλύσει καὶ τροπῇ τοῦ υ εἰς ε, γίνεται ἄεσα· οἷον, Πολλὰς γὰρ δὴ νύκτας ἀεικελίῳ ἐνὶ κοίτῃ ἄεσα. Καὶ τὸ πληθυντικὸν, ἀέσαμεν, ὥσπερ καὶ τὸ αὔξεται, ἀέξεται. Ἀΰπνους νύκτας ἴαυον. Διὰ νυκτὸς ἄγρυπνος διετέλουν, Ἰλιάδος ι. Καὶ, τῇ παριαύων τερπέσθω. Ἀντὶ τοῦ συναναπαυόμενος, συγκαθεύδων ### ι 34 Ἴβις Ὄρνεον ὀφιοφάγον· καὶ ### ι 35 ἴβυξ εἶδος ὀρνέου κρακτικοῦ· ἐξ οὗ Ἴβυκος ὄνομα κύριον· καὶ ### ι 36 ἰβυκη νίσαι · ὅπερ κατὰ μεταφορὰν λέγεται βουκηνίσαι ### ι 37 Ἴβηρ Πόθεν; Ἐθνικόν ἐστι, καὶ παραγωγὴν οὐκ ἔχει. Τινὲς δὲ λέγουσιν αὐτὸ παράγεσθαι παρὰ τὸ ἵμερος, ὃ σημαίνει τὴν ἐπιθυμίαν ### ι 38 Ἴγδη Ἡ θυεία, ἔνθα μίσγομεν τὰ ἀρτύματα· παρὰ τὸ μίσγειν τὰ θύη· ἀπέβαλε τὸ μ, ὡς τὸ μία, ἴα. Ἔστι δὲ καὶ εἶδος ὀρχήσεως ### ι 39 ἰγδίσματα ἐν ᾗ ἐλύγιζον τὴν ὀσφῦν ἐμφερῶς τῷ δοίδυκι ### ι 40 Ἰγνύη Ἀπὸ τοῦ τὴν καμπὴν ἰκνεῖσθαι τῶν γονάτων ### ι 41 Ἰγνύαι τὰ ὄπισθεν τῶν γονάτων· ἢ ὅτι αἰτία ἡμῖν ἐστι τοῦ ἱκνεῖσθαι καὶ βαδίζειν. Ἢ διὰ τὸ ἥκειν ἐν ταῖς κάμψεσι καὶ συνικνεῖσθαι. Ἢ ἡ τὸ γόνυ συνέχουσα γαστροκνήμη. Λέγεται καὶ ἰγνύς· ὅθεν καὶ ταῖς ἰγνύσι, καὶ ταῖς ἰγνύαις ### ι 42 Ἴγνης Παρὰ τὸ γνὴς γνητὸς, μετὰ τῆς ι ἀντωνυμίας, γίνεται ἴγνης ### ι 43 Ἰδέ Τὸ ἠμὲν, ἠδὲ, ἰδὲ, ἅ εἰσιν ἀντὶ τοῦ καὶ, οὐκ εἰσὶ πλεοναζόμενα, ἀπὸ τοῦ μὲν καὶ δὲ, ἀλλὰ θεματικά εἰσι. Πρὸς δὲ τὸ μέτρον γίνεται ἠδὲ καὶ ἰδέ. ἐγὼ δὲ εὗρον· οὗτοι σύνδεσμοι εἰσίν· ὥσπερ δὲ πλεονάζει τὸ η ἐν πολλαῖς λέξεσιν, οὕτως καὶ ἐπὶ τοῦ μὲν καὶ δὲ παραπληρωματικοῦ, ἠμὲν, ἠδέ ### ι 44 Ἴδας Ὄνομα κύριον· παρὰ τὸ Ἴδη, οἱονεὶ ὁ μέγας ὥσπερ ἡ Ἴδη. Τὰ εἰς ΔΑΣ δισύλλαβα, εἰ μὲν περιττοσυλλάβως κλίνονται, διφθόγγῳ παραλήγεται, οἷον Φείδας, Φείδαντος· Οἴδας, Οἴδαντος· εἰ δὲ ἰσοσυλλάβως, ἑνὶ φωνήεντι, οἷον Λήδας, Λήδου· Μίδας, Μίδου· τὸ γὰρ διὰ τοῦ ΝΤ κλινόμενον, Μείδας Μείδαντος, διὰ διφθόγγου. Οὕτως οὖν καὶ Ἴδας Ἴδου· ὅθεν καὶ Ἀντίμαχος ἥμαρτεν εἰπὼν διὰ τοῦ ι, Ἴδαντος κούρη ### ι 45 Ἰδάλιμον Ἡσίοδος, Καύματος ἰδαλίμου. Τοῦ ἱδροῦν ποιοῦντος· ἢ τοῦ διαυγοῦς καὶ καθαροῦ· ἐν γὰρ τῷ χειμῶνι καὶ ἡ δύναμις τοῦ ἡλίου ἀσθενεστέρα ἐστί. Ἔστι ῥῆμα ### ι 46 ἰδίω τὸ ἱδρῶ· ἐξ οὗ γίνεται ἴδιμος· καὶ πλεονασμῷ τῆς ΑΛ συλλαβῆς, ἰδάλιμος ### ι 47 Ἰδαῖος Ὄνομα κύριον κήρυκος. Ἀπὸ τοῦ Ἴδη γίνεται Ἰδαῖος· οἱονεὶ ὁ εἰδὼς καὶ προγινώσκων τὰ κεκρυμμένα ### ι 48 Ἰδαῖοι Δάκτυλοι Ἰδαῖοι Κρηταιέες· οὖς ποτε νύμφη Ἀγχιάλη Δικταῖον ἀνὰ σπέος ἀμφοτέρῃσι δραξαμένη γαίης Οἰαξίδος ἐβλάστησεν. Εἰσὶ δὲ τὸν ἀριθμὸν δέκα· διὸ καὶ Δάκτυλοι προσηγορεύθησαν ἀπὸ τῶν ἡμετέρων δακτύλων· ἢ ἐπειδὴ ἐν τοῖς δακτύλοις ἐρρίφησαν. Ἰδαῖοι δὲ, ἐπειδὴ ἐν Ἴδῃ ὄρει τῆς Κρήτης ἐγεννήθησαν· ἢ ὅτι ἡ κόνις, ἣν ἔρριψαν, ἐξ Ἴδης τοῦ ὄρους ἦν. Στησίμβροτος δὲ ἐν τῷ Περὶ Τελετῶν Διὸς καὶ Ἴδης νύμφης αὐτοὺς λέγει· φησὶν ὅτι Ζεὺς ἐκέλευσε τὰς ἰδίας τροφοὺς λαβεῖν κόνιν καὶ ῥίψαι εἰς τοὐπίσω· καὶ ἐκ τῆς κόνεως γενέσθαι τοὺς Ἰδαίους δακτύλους. Ἀπολλώνιος Ἀργοναυτικοῖς ### ι 49 Ἴδος Ἡσίοδος, Ἴδει ἐν αἰνοτάτῳ ὅτε τε χρόα σείριος ἄζει. Τὸ ἴδος τοῦ ἴδους· καὶ γίνεται παρὰ τὸ ἰδίω, τὸ ἱδρῶ. Τοῦτο ἀπὸ τοῦ ὕδωρ γίνεται ὑδρῶ καὶ ἱδρῶ, καὶ πλεονασμῷ, ἱδρίω· εἶτα ἀποβολῇ τοῦ ρ, ἰδίω· ἐξ οὗ καὶ, Ἴδιον ὡς ἐνόησα ### ι 50 ἴδος δὲ σημαίνει τὸ θέρος ### ι 51 ἰδουμαῖος ἐκλήθη ὁ ἀπόγονος τοῦ Ἡσαῦ. Ἴδουμα γὰρ λέγεται εἶδος φακῆς ξανθῆς· ἧς ἐπιθυμήσας φαγεῖν ἀπέδοτο τὰ πρωτοτόκια αὐτοῦ. Ἐκ τούτου ἐπωνομάσθησαν Ἰδουμαῖοι, οἱ τούτου ἀπόγονοι ### ι 52 Ἰδέειν Ἀόριστος δεύτερος καὶ μέλλων. Ὁ κανών· οἱ Ἴωνες ἐπὶ τῶν εἰς ΕΙΝ ἀπαρεμφάτων, πλεονάζοντες τὸ ε, διὰ τοῦ ΕΕΙΝ προφέρουσι, θανεῖν, θανέειν ### ι 53 Ἴδη Ὄρος ἐστὶν ὑψηλόν· γίνεται ἀπὸ τοῦ ἰδεῖν· ὅθεν ἐστὶν ἅπαντα θεωρεῖν τὰ μήκοθεν. Γράφεται διὰ τοῦ ι· τὰ γὰρ εἰς ΔΗ βαρύτονα οὐ θέλει διφθόγγῳ παραλήγεσθαι, κνίδη, Σίδη, πέδη, κράδη, Πρόσκειται, “βαρύτονα,” διὰ τὸ σπουδὴ καὶ αὐδή. Πᾶν δὲ σύμφυτον ὄρος Ἴδη καλεῖται ### ι 54 Ἴδηθεν Ἐπίρρημά ἐστι τοπικόν· ἐπὶ δὲ τοῦ, Ἴδηθεν μεδέων, οὐδὲν πλέον σημαίνει ἢ ὁ τῆς Ἴδης βασιλεύς· ἔνια γὰρ ὁ ποιητὴς τῶν ἐκ τόπων ἐπιρρημάτων ἀντὶ γενικῆς τάσσει πτώσεως ### ι 55 Ἴδηαι Ὑποτακτικὸν παθητικὸν, μέσου ἀορίστου δευτέρου. Ὁ κανών· οἱ Ἴωνες, ἀποβάλλοντες τὸ τ τοῦ τρίτου προσώπου, δεύτερον ποιοῦσιν, ὡς τὸ, κέλεαί με· οὕτως ἴδηται, ἴδηαι ### ι 56 Ἰδιώτης Ὁ πολίτης λέγεται· καὶ ὁ ἄπειρος, καὶ ὁ ἴδιος ### ι 57 Ἴδμεν Ἴδμεν γὰρ οὐδὲν τρανές. Ἀντὶ τοῦ ἐπιστάμεθα. Ῥῆμα ἐνεστῶτος τῶν εἰς ΜΙ, συζυγίας πρώτης. Ἐκ τοῦ ἴσημι, ἡ μετοχὴ, ἴσας· καὶ ὤφειλεν ὀξύνεσθαι, ὡς ἱστάς· ἀλλὰ συνεξηκολούθησε ταῖς δισυλλάβοις μετοχαῖς, τῷ σχίσας, πρίσας, κτίσας· αἱ γὰρ εἰς ΑΣ μετοχαὶ δισύλλαβοι τῷ ι παραληγόμεναι βαρύνονται. Ἴσημι οὖν· καὶ τὸ πληθυντικὸν, ἴσαμεν· καὶ συγκοπῇ, ἴσμεν· καὶ τροπῇ τοῦ ς εἰς δ, ἴδμεν. Γίνεται καὶ ἄλλως· ἐκ τοῦ εἴδω, τὸ γινώσκω· ὁ μέλλων, εἴσω, ἴς· καὶ ### ν 3 νῆϊς ὁ ἀμαθὴς καὶ ἄπειρος· ὁ δεύτερος ἀόριστος, ἴδον, ἴδομεν· καὶ συγκοπῇ, ἴδμεν. Ἢ ἐκ τοῦ εἴδω, ὁ μέσος παρακείμενος, οἶδα· τὸ πληθυντικὸν, οἴδαμεν· συγκοπῇ, οἶδμεν· καὶ ἀποβολῇ τοῦ ο, ἴδμεν ### ι 58 ἰδνωθεὶς ἐπιστραφεὶς, καμφθεὶς, οἷον τὸ ἰνίον δονηθείς. Ἀπὸ τοῦ ἰδνῶ, τὸ ἀποστρέφομαι· παρὰ τὸ ἵζω, οὗ παράγωγον ἱζάνω, τοῦ ζ τραπέντος εἰς δ· καὶ Δωρικῷ πλεονασμῷ τοῦ ν, γίνεται ἰδνῶ, ὡς ἀλαπάζω, ἀλαπαδνῶ ### ι 59 Ἴδρις Ὁ ἔμπειρος. Ἀπὸ τοῦ εἴδω ῥηματικὸν ὄνομα εἶδις· ἀποβολῇ τοῦ ε, ἴδις· καὶ πλεονασμῷ τοῦ ρ, ἴδρις· καὶ ### ι 60 Ἴδριας Σοφοὺς, ἐπιστήμονας, ἐμπείρους ### ι 61 Ἱδρύω Ἐκ τοῦ ἵζω, τὸ καθίζω, γίνεται ἴδω, τροπῇ τοῦ ζ εἰς δ Αἰολικῶς, ὡς δυγὸς, ζυγός· καὶ κατὰ παραγωγὴν, ἱδύω· καὶ πλεονασμῷ, ἱδρύω. Τὸ ι πρὸ τοῦ δ ψιλοῦται, χωρὶς εἰ μὴ ὑποτάσσοιτο τὸ ρ μέτα φύσει μακρᾶς, ὡς τὸ ἱδρὼς, ἱδρύω· καὶ ### ι 62 ἵδρυε ἀντὶ τοῦ καθέζεσθαι κέλευε. Τὸ δὲ ### ι 63 ἴδρις οὐκ ἔχει τὸ ρ μετὰ φύσει μακρᾶς, ὡς τὸ, Γέρων μὲν εἰμὶ, καὶ κακῶν πολλῶν ἴδρις ### ι 64 Ἱδρώς Ἀπὸ τοῦ ἰδίω, τὸ κοπιῶ, γίνεται ἰδίως· καὶ συγκοπῇ, ἰδώς· καὶ πλεονασμῷ τοῦ ρ, ἱδρώς. Ἢ παρὰ τὸ ὕδωρ, ὑδαρός· καὶ συγκοπῇ καὶ τροπῇ τοῦ υ εἰς ι, ἱδρώς. Ἡ αἰτιατικὴ, ἱδρῶτα· καὶ συγκοπῇ, ἱδρῶ· Ἱδρῶ ἀπεψύχοντο. ἄνευ τοῦ ι· εἰ δὲ δοτικὴ, μετὰ τοῦ ι. Ἡ ι συλ λαβὴ, εἴτε κατ’ ἀρχὴν λέξεως εἴτε κατὰ τὸ μέσον, ἔχουσα μεθ’ ἑαυτῆς δύο σύμφωνα ἐν ἁπλῇ καὶ ἀκι νήτῳ λέξει, ὧν τὸ μὲν δεύτερον ἀμετάβολον, τὸ δὲ ἡγούμενον καθ’ ἓν ἄφωνόν ἐστι, διὰ τοῦ ι γράφεται· οἷον, ἱδρὼς, Ἰγνάτιος, κατ’ ἀρχάς· τὸ δὲ τίγρις, τίτλος, κατὰ τὸ μέσον. Τὰ εἰς ΩΣ, ἔχοντα τὴν γενικὴν ἢ εἰς ΤΟΣ, ἢ διὰ καθαροῦ τοῦ ΟΣ, ἢ κατὰ ἀποβολὴν τοῦ ς, διὰ τοῦ ω μεγάλου γράφεται. Εἰς ΤΟΣ, ὡς ἱδρὼς, ἱδρῶτος· διὰ καθαροῦ τοῦ ΟΣ, ὡς ἥρως, ἥρωος· κατὰ ἀποβολὴν τοῦ ς, ὡς Μενέλεως, Μενέλεω ### ι 65 Ἰέναι Παραγενέσθαι. Ἐκ τοῦ ἴημι, τὸ πορεύομαι, τὸ πληθυντικὸν, ἴεμεν· καὶ τὸ ἀπαρέμφατον, ἰέναι, ὡς τίθεμεν, τιθέναι. Ἢ ἐκ τοῦ ἴημι, ὁ παρατατικὸς, ἴην· ἡ μετοχὴ, ἰεὶς, ἰέντος· καὶ τὸ ἀπαρέμφατον, ἰέναι ### ι 66 Ἴημι σημαίνει τρία· ἵημι, τὸ πέμπω, ὅπερ καὶ δασύνεται· τὸ πορεύομαι, καὶ ψιλοῦται· ὅπερ ἀπὸ τοῦ ἔω, τὸ πορεύομαι, ἢ ἀπὸ τοῦ ἰῶ περισπωμένου γίνεται. Καὶ ἵημι, τὸ ἐφίεμαι· ὅθεν καὶ ἵμερος, ἡ ἐπιθυμία. Τὸ δὲ ἴμι, ἀπὸ τοῦ ἴημι γίνεται κατὰ συγκοπὴν τοῦ η. Ἔστιν οὖν εἶμι, τὸ πορεύομαι, διὰ τῆς ΕΙ διφθόγγου καὶ διὰ τοῦ ι· καὶ τὰ μὲν ἑνικὰ, διὰ διφθόγγου· οἷον, εἶμι, εἶς, εἶσι· τὰ δὲ δυϊκὰ καὶ τὰ πληθυντικὰ, ἀπὸ τοῦ ἴμι, τοῦ διὰ τοῦ ι, οἷον, ἴτον, ἴτον· ἴμεν, ἴτε, ἶσι· καὶ πλεονασμῷ τοῦ α, ἴασι. Ζήτει εἰς τὸ ### ε 1535 εἶμι. Καί τ’ ἀγεληδὸν ἴασιν. Οὕτω Ζηνόδοτος, καὶ πάντες οὓς ἀνέγνων. Τὸ δὲ ξυνιᾶσιν, ἀπὸ τοῦ ἵημι· τὸ τρίτον τῶν πληθυντικῶν, ἱεῖσι· Ἰωνικῶς, ἱέασι· καὶ κράσει, ἱᾶσι. Εἶμι, τὸ πορεύομαι· τὸ πληθυντικὸν, ἴμεν· τὸ ἀπαρέμφατον, ἴναι διὰ τοῦ ι, ἵνα φυλάξῃ τὴν παραλήγουσαν τοῦ πρώτου προσώπου τῶν πληθυντικῶν· καὶ Ἀττικῶς, ἴμμεναι· καὶ Ἰωνικῶς, ἴμεν, ὡς τὸ εἶναι, ἔμμεναι, ἔμεν. Ποταμοὺς δ’ ἔτρεψε νέεσθαι καρρόον, ᾗπερ πρόσθεν ἵεν καλλίροον ὕδωρ. ἀντὶ τοῦ ἀφίεσαν, Ἰλιάδος μ. Ψιλοῦται τὸ ἴεν, καὶ ἑνικῶς, ἐπὶ τοῦ ὕδατος· εἰ δὲ δασύνεται, ἀντὶ τοῦ ἵεσαν. Τινὲς δὲ οὕτω φέρουσι τὴν γραφὴν τοῦ ἵεν, ὡς τίθεν· καὶ γίνεται ἀμφίβολον, πότερον αὐτοὶ οἱ ποταμοὶ ἵεν, ἵνα ἐκ τοῦ ἵεσαν συγκοπῇ ὑπάρχῃ, ὡς ἀπὸ τοῦ ἐτίθεσαν, τὸ ἐτίθεν· καὶ δέον δασύνεσθαι. Εἰ δὲ ἑνικὸν εἴη τὸ ἴεν ἀντὶ τοῦ ἐπορεύετο, ψιλοῦται, ὁμοίως τῷ, ἆσσον ἴεν ### ι 67 Ἵεντο Προεθυμοῦντο. Ἀπὸ τοῦ ἵημι, τὸ προθυμοῦμαι, τὸ παθητικὸν, ἵεμαι· ὅθεν ἡ μετοχὴ, ἱέμενος, ἀντὶ τοῦ προθυμούμενος. Καὶ, Οἴκαδε ἱεμένων. Ἐπὶ μὲν τοῦ πέμπω, δασύνεται· ἐπὶ δὲ τοῦ πορεύομαι, ψιλοῦται. Ἴεμαι οὖν· ὁ παρατατικὸς, ἰέμην· τὸ τρίτον τῶν πληθυντικῶν, ἴεντο. Ἐνίετε θεσπιδαὲς πῦρ. Ἀντὶ τοῦ ἐμβάλλετε, προπέμπετε. Ἐκ τοῦ ἵημι, τὸ πέμπω, ὁ παρατατικὸς, ἵην· ἡ μετοχὴ, ἱεὶς, ἱέντος· τὸ προστακτικὸν, ἵεθι, ἱέτω· ἵετε, καὶ ἐνίετε ### ι 68 Ἰών Μετοχὴ δευτέρου ἀορίστου. Τὸ θέμα ἴω· ὁ δεύτερος ἀόριστος ἴον· ἢ ἐστὶν ἔω, τὸ πορεύομαι· πλεονασμῷ τοῦ ι γίνεται εἴω· οὗ ὁ δεύτερος ἀόριστος ἴον· ἰὼν ἡ μετοχή ### ι 69 Ἴε Ἐκ τοῦ ἴω τοῦ διὰ τοῦ ἰῶτα. Πόθεν δῆλον; δείκνυται γὰρ ἐν τῷ εἶμι. Ἴω οὖν· καὶ ὁ παρατατικὸς, ἴον, ἴες, ἴε ### ι 70 Ἵει Καὶ μετὰ τῆς πρὸ, προΐει, τὸ προέπεμψεν. Ἔστι τὸ ῥῆμα ἱέω ἱῶ πρώτης τῶν περισπωμένων· ὁ παρατατικὸς, ἵεον, ἵουν· ἵεες, ἵεις· καὶ ἵεε, ἵει, καὶ προΐει. Κατὰ λαιμὸν ἱείη. Ὡς ἀπὸ τοῦ τίθημι, τιθείη, οὕτως ἀπὸ τοῦ ἴημι, ἰείη, τὸ ἀπιέναι ### ι 71 Ἵετο Ἀντὶ τοῦ ἐφίετο· καὶ γίνεται παρὰ τὸ ἵημι, τὸ ἐπιθυμῶ. Ἵετο γὰρ βαλέειν, ἀντὶ τοῦ προεθυμεῖτο. Ἵημι, ἵεμαι, ἱέμην, ἵετο· ἀπὸ δὲ τοῦ ᾧ, ἱῶ ἵημι, γράφεται διὰ τοῦ ι, ὡς ἀνα διπλασιασμός ### ι 72 Ἰοῦσα Ἀλλ’ εἰς οἶκον ἰοῦσα. Ἀντὶ τοῦ πορευθεῖσα. Ἰὼν ἐστὶ μετοχὴ δευτέρου ἀορίστου· κλίνεται ἰόντος· τὸ θηλυκὸν, ἰοῦσα· τὸ οὐδέτερον, ἰόν ### ι 73 Ἴῃσιν Ἰλιάδος ι, κεῖνον μὲν ἐάσομεν ἤ κεν ἴῃσιν, ἤ κε μένῃ. Ἀπέλθῃ, ἢ παραγένηται ### ι 74 Ἱέραξ Παρὰ τὸ ἵεσθαι, ἤγουν φέρεσθαι, ἐν τῷ ἀέρι ῥᾳδίως. Γίνεται δὲ κατὰ κρᾶσιν, ἵραξ· Ὧδ’ ἵρηξ προσέειπεν ἀηδόνα, Ἡσίοδος. Καὶ γὰρ τῷ ι εἰ μὲν ἐπιφέρεται τὸ ε μόνον, εἰς τὸ ι γίνεται ἡ κρᾶσις· οἷον ἱερεὺς, ἱρεὺς, κράσει τοῦ ι καὶ ε εἰς ι· ἱέραξ, ἵραξ· ἱερὸν, ἱρόν· ἱερὰ, ἱρά· εἰ δὲ ἐπιφέρεται τὸ ΕΙ ἐν διφθόγγῳ, ἡ ΕΙ δίφθογγος ἐπικρατεῖ, οἷον ὑγίεια, ὑγεία ### ι 75 Ἱερεύς Παρὰ τὸ ἵημι, τὸ πέμπω, ὁ τὰς θυσίας ἀναπέμπων τῷ θεῷ· ἢ παρὰ τὸ ἱερεύω, τὸ θύω· ἢ παρὰ τὸ ἱερός ### ι 76 Ἱερός Ὁ εἰς τιμὴν θεοῦ ἀποτετμημένος τόπος. Παρὰ τὸ ἱῶ, γίνεται ῥηματικὸν ὄνομα ἱερὸς, ὡς τήκω τακερός ### ι 77 Ἱερόν Σημαίνει τρία· τόπον ἀποκείμενον τῷ θεῷ, ὡς τὸ, Ἀνέβησαν εἰς τὸ ἱερὸν προσεύξασθαι. Καὶ τὸ ὀστοῦν, ὡς τὸ, ἱερὸν ὀστοῦν. Καὶ τὸ μέγα, ὡς τὸ, ἱερὸν ἰχθῦν. Ἱερὸς λέγεται καὶ ὁ μάντις, παρὰ τὸ ἱερολογεῖν καὶ προσημαίνειν ### ι 78 Ἱερεύς Ἐπὶ μὲν τοῦ ψιλῶς προεστῶτος τῆς θεραπείας τοῦ θεοῦ, Χρύσης ἱερεὺς Ἀπόλλωνος. Ἐπὶ δὲ τοῦ εἴδους τοῦ μάντεως τοῦ διὰ τῶν θυσιῶν μαντευομένου, Ἀλλ’ ἄγε δή τινα μάντιν ἐρείομεν ἢ ἱερῆα ### ι 79 Ἱερὸν ἰχθῦν Τινὲς παρὰ τὸ διαίνω, τὸ βρέχω, διερός· καὶ ἱερὸν, τὸ ἀεὶ ἐν ὕδατι βρεχόμενον, κατὰ ἀποβολὴν τοῦ δ· οἱ δὲ, παρὰ τὸ δίω, τὸ διώκω, διερὸς, καὶ ἱερὸς, ὁ ταχὺς καὶ διωκτικός. Ἢ τὸν μέγαν· τὸ δὲ μέγα ### ι 80 ἱερὸν ἔλεγον οἱ παλαιοί ### ι 81 Ἱερὸν ὀστοῦν Τὸ ἄκρον τῆς ὀσφύος. Οὕτως γὰρ κέκληται, ὅτι μέγα ἐστίν· ἢ ὅτι ἱερολογεῖται, ἢ ἱερουργεῖται τοῖς θεοῖς, ὡς παρὰ Μενάνδρῳ, Οἱ δὲ τὴν ὀσφῦν ἄκραν θύσαντες. Ἢ ὅτι ἡ ὀσφῦς πρώτη φύεται τῶν ζῴων, ἤγουν τῶν ἱερείων ### ι 82 Ἱερὸν ἦμαρ Σημαίνει τὸν πρὸ τῆς μεσημβρίας καιρὸν, τουτέστιν ἀπὸ πρωῒ ἕως δείλης· κατὰ τοῦτον γὰρ τὸν καιρὸν ἔθυον τοῖς Ὀλυμπίοις θεοῖς· ἀφ’ οὗ ἔσχε τοὔνομα παρὰ τὸ ἱερεύειν· ἀπὸ δὲ μεσημβρίας ἔθυον τοῖς καταχθονίοις ### ι 83 Ἱερᾶσθαι Ἱερουργεῖν· καὶ Θουκυδίδης, Κατὰ δή τινα παλαιὰν αἰτίαν οὐ καθαροὺς ὄντας ἱερῶσθαι. Σημαίνει τὸ ἱεροὺς νομισθῆναι, καὶ οἷον καθιερῶσθαι ### ι 84 Ἱερεῖον Τὸ πρόβατον. Εἴρηται διὰ τὸ ἵεσθαι, ἤγουν φέρειν, τὸ ἔριον· λοιπὸν ἱερεὺς, ὁ τὸ ἱερεῖον θύων ### ι 85 Ἱερώσυνα Τὰ εἰωθότα δίδοσθαι ἐξαίρετα τοῖς ἱερεῦσιν ### ι 86 Ἱεράτω Κατὰ νόμον ὀργιαζέτω καὶ θυέτω· ὀργεῶνες γὰρ οἱ θύται. Ἱεράω ἱερῶ· καὶ τὸ προστακτικὸν, ἱεραέτω ### ι 87 Ἱερὸν τέλος Τὸ μέγα τάγμα λέγουσιν οἱ γλωσσογράφοι, ὡς ### ι 88 ἱερὸν ἰχθῦν τὸν μέγαν ### τ 24 τέλος τὸ θεῖον τάγμα ### ι 89 ἰχθῦν τὸν ἄνετον, ὡς ### ι 90 ἱερὸν βοῦν ἀπὸ τοῦ ἵεσθαι ### ι 91 Ἱερομνήμονες Οἱ συνθύοντες εἰς τὸ συνέδριον τῶν Ἀμφικτυόνων ἐξ ἑκάστης πόλεως· ὠνομάσθησαν δὲ παρὰ τὸ μνημονεύειν τῶν ἱερῶν. Ἱερὰ δέ εἰσι τὰ Ἀμφικτυονικὰ δόγματα· καὶ ἱερὸν τὸ συνέδριον τὸ τῶν Ἀμφικτυόνων ### ι 92 Ἱερὸν γάμον Ἀθηναῖοι ἑορτὴν Διὸς ἄγουσι καὶ Ἥρας, οὕτω καλοῦντες ### ι 93 Ἱεροποιοί Κληρωτοὶ ἄρχοντες εἰσὶ δέκα τὸν ἀριθμὸν, οἳ τά τε μαντεύματα ἱεροθυτοῦσι, κἄν τι καλλιερῆσαι δέῃ, καλλιεροῦσι μετὰ τῶν μάντεων, καὶ θυσίας τὰς νομιζομένας ἐπιτελοῦσι, καὶ τὰς πενταετηρίδας ἁπάσας διοικοῦσι, πλὴν Παναθηναίων. Ταῦτα δὲ Ἀριστοτέλης ἱστορεῖ ἐν τῇ Ἀθηναίων Πολιτείᾳ. Δημοσθένης ἐν Φιλιππικῶν τετάρτῳ, Οἱ λογοποιοὶ τὰς πομπὰς πομπεύουσιν ὑμῖν μετὰ τῶν ἱεροποιῶν. Μὴ ἀγνοῶμεν δὲ, ὅτι καὶ ἄλλοι εἰσὶν ἱεροποιοὶ τῶν σεμνῶν θεῶν, τὸν ἀριθμὸν δέκα. Δημοσθένης ἐν τῷ κατὰ Μειδίου, Οὐ περιεῖδε ταῖς σεμναῖς θεαῖς ἱεροποιὸν αἱρεθέντα ἐξ Ἀθηναίων ἁπάντων, καὶ περὶ τὸν αὐτὸν καιρὸν καταρξάμενον τῶν ἱερῶν. Δείναρχος δὲ ἐν τῷ κατὰ Λυκούργου εὐθυνῶν φησὶ, Καὶ τὰς σεμνὰς θεὰς αἷς ἐκεῖνος ἱεροποιὸς καταστὰς δέκατος αὐτός ### ι 94 Ἱερομηνία Ἱερὰ ἑορτὴ κατὰ μῆνα, ἡ ἐν τῷ μηνὶ ἱερὰ ἡμέρα ### ι 95 Ἱερὰ συκῆ Οὕτω καλουμένη ### ι 96 Ἱερὰ ὁδός Ὁδός τις ἦν ἡ εἰς Ἐλευσῖνα ἄγουσα, ἣν ἀπίασιν οἱ μύσται ἅλαδε ### ι 97 Ἱεραὶ τριήρεις Αἵτινές εἰσι, Πάραλος, Σαλαμινία, Ἀντιγονὶς, Δημητριάς. Αὗται ἐπέμποντο ἐπὶ στρατηγοὺς καὶ τοιαύτας τινὰς χρείας ### ι 98 Ἱερὸν πόλεμον Οὕτως ἔλεγον ὃν ἐπολέμησαν οἱ Λακεδαιμόνιοι πρὸς Φωκέας ὑπὲρ τοῦ ἐν Δελφοῖς ἱεροῦ. Ἐβοήθησαν δὲ Φωκεῦσιν Ἀθηναῖοι, καὶ παρέδοσαν πάλιν τὸ ἱερόν ### ι 99 Ἱερουσαλήμ Σαλὴμ ἐλέγετο πρότερον ἡ πόλις· ἐλθὼν δὲ ὁ Χριστὸς εἰς αὐτὴν, ἐκλήθη Ἱερουσαλήμ ### ι 100 Ἵζευ καὶ ἵζεο Ἀντὶ τοῦ καθέζου· χρόνου ἐνεστῶτος καὶ παρατατικοῦ. Ἔστι δὲ τὸ κοινὸν, ἵζου· καὶ Ἰωνικῇ διαλύσει, ἵζεο· καὶ Δωρικῇ κράσει τοῦ ε καὶ ο εἰς τὴν ΕΥ δίφθογγον, ἵζευ, ὡς Ἰδομενέος Ἰδομενεῦς. Ἔστιν οὖν τὸ ῥῆμα ἵζω· καὶ ἐπὶ μὲν τοῦ ἐνεστῶτος ἔστι θέσει μακρὸν τὸ ι· ἐπὶ δὲ τοῦ παρατατικοῦ, φύσει. Δασύνεται· ἐκ τῆς συναλοιφῆς καθίζω ### ι 101 Ἵζω Τὸ κάθημαι. Ὅμηρος, Νέστορα δ’ αὐτόθι ἔφιζεν ### ι 102 Ἰησοῦς Τὸ τοῦ Χριστοῦ ὄνομα· παρὰ τὸ ἰέναι εἰς τὸ σώζειν ### ι 103 Ἴηλα Τὸ ἐδέσμευσα· ἀπὸ τοῦ εἰλῶ, ἐν ὑπερθέσει γίνεται ἰέλω· καὶ ### ι 104 ἰῆλαι τὸ ἐπικάμψαι, ἢ κατακλεῖσαι ### ι 105 Ἰητήρ Ἐκ τοῦ ἰῶ ἰῶμαι, ἰητὴρ, ὁ ἰώμενος ### ι 106 Ἱήϊε Οἷον, Θαρσύνεσκον ἔπεσσιν Ἱήϊε κεκληγυῖαι· ἔνθεν δὴ τόδε καλὸν ἐφύμνιον ἔπλετο Φοίβῳ ### ι 107 Ἱήϊε Ὅτε ἐτόξευσε τὸν δράκοντα, ἀνεφώνουν, Ἵη ἵη βέλος. Ἀφ’ οὗ τὸ ἐφύμνιον τοῦτο ἐγένετο, Ἵη παῖ. Ἢ τὸ διὰ χοροῦ ᾀδόμενον. Ἱήϊος δὲ καὶ ὁ Ἀπόλλων λέγεται, ὡς μὲν Δοῦρις, ὅτι ἐν ἀγκάλαις βαστάσασα τὸν Ἀπόλλωνα ἡ Λητὼ ἐνεκελεύσατο εἰποῦσα, Ἱήϊε παιῆον. Ἔστιν οὖν τὸ ### ι 108 ἱήϊος ἐπίθετον Ἀπόλλωνος, ὁ τοξότης· ἀπὸ τοῦ ἵημι, παρὰ τὴν ἕσιν τῶν βελῶν, ἤτοι τὴν ἄφεσιν. Τινὲς δὲ ψιλοῦσιν· ἐπεὶ ἰάσεως αἴτιος ὁ θεός. Τὰ δὲ ### η 265 ἤϊε φοῖβε κατὰ ἀποβολὴν τοῦ ι γέγονεν· ὁ αὐτὸς γάρ ἐστι τῷ ἡλίῳ, ὅτι πανταχοῦ ἵησι τὴν ἀκτῖνα· Ὥς ῥα σὺ ἤϊε Φοῖβε. Ἀρίσταρχος δασύνει· ἐπεὶ παρὰ τὸ ἵημι ἐγένετο. Ἀπὸ γὰρ τῆς ἱέσεως τῶν βελῶν ἐκλήθη ἥϊος· οἱ δὲ ψιλοῦσιν, ἀπὸ τῆς ἰάσεως. Ἄμεινον δὲ ψιλοῦσθαι· τὸ γὰρ η πρὸ φωνήεντος ψιλοῦται ### η 266 Ἥϊος δὲ λέγεται ὁ τοξικὸς, παρὰ τὴν ἄφεσιν τῶν βελῶν ### ι 109 Ἰθαγενής Ὁ γνήσιος καὶ αὐτόχθων, ὁ ἰθὺ καὶ ἀδιάστροφον ἔχων τὸ γένος· καὶ ### ι 110 ἰθαγενεῖς οἱ γνήσιοι παῖδες, καὶ μὴ ἐκ παλλακίδος· καὶ οἱ γνήσιοι πολῖται, οἷον αὐθιγενεῖς τινὲς ὄντες, οἱ αὐτόθι γεγεννημένοι ### ι 111 Ἰθαγενέεσσι γνησίοις τέκνοις καὶ καθαροῖς ### ι 112 Ἴθακος Ὄνομα κύριον· ἀπὸ τῆς Ἰθάκης. Λέγεται καὶ Ἰθακὸς τὸ ἐθνικὸν, καὶ Ἰθακήσιος. Καὶ Ἰθάκη πόλις, ἀπὸ Ἰθάκου τοῦ Ποσειδῶνος καὶ Ἀμφιμέλης ### ι 113 Ἰθώμη Πόλις. Ὡς τὸ, Ἰθώμην κλιμακόεσσαν. Θώμη ἡ πόλις· πλεονασμῷ τοῦ ι, Ἰθώμη ### ι 114 Ἴθρις Ὁ ἐκτομίας, ἀπὸ τοῦ θερίζω θερίσω θέρις καὶ θρὶς καὶ πλεονασμῷ τοῦ ϊ ἴθρις ### ι 115 Ἰθύφαλλοι Οἱ τοὺς ἰθυφάλλους ἐν τῇ ὀρχήστρᾳ ὀρχούμενοι. Ποιήματα δέ τινα οὕτω λέγεται ἐπὶ τῷ φάλλῳ ᾀδόμενα. Ἰθύφαλλος κυρίως λέγεται τὸ ἐντεταμένον αἰδοῖον. Οὐδὲ φαλλοί τινες καὶ ἰθύφαλλοι. Ὁ θεολόγος Γρηγόριος εἰς τῶν φώτων Ἐν τῇ ἑορτῇ τοῦ Διονύσου φαλλοὺς δερματίνους σχ η εἰς αι δ α δ περιετίθεσαν οἱ Ἕλληνες ἑαυτοῖς· καί τινας μὲν τῶν φαλλῶν ἀπήρτων ἀπὸ τραχήλων αὐτῶν, ἄλλους δὲ περὶ τὴν ὀσφὺν αὐτῶν ἰθυτενῶς περιδεδεμένων αἰδοῖον ὄρθιον οὓς καὶ ἰθυφάλλους ἐκάλουν, ὡς εἶναι τῶν φαλλῶν τοὺς μὲν ἰθυφάλλους, τοὺς δὲ πλαγιαφάλλους. Τοῦτο δὲ ἐποίουν τιμῶντες τὸν ἐράστην τοῦ Διονύσου. Λέγεται γὰρ ὅτι ἠράσθη μειράκιον τοῦ Διονύσου· εἶτα τοῦτο πρὶν ἐπιτύχη τῆς ἀσελγείας ποντισθὲν περὶ Λέρνην ἀπέθανεν. Ὁ οὖν Διόνυσος ἀφοσιώσασθαι βουλόμενος τὸν ἔρωτα τοῦ ἀποθανόντος μειρακίου σύκινον αἰδοῖον πελεκήσας περιῆψεν εἰς τὸν ἑαυτοῦ τράχηλον, καὶ οὕτως περιῄει. Καὶ ἐκ τούτου τιμῶντες τὸν Διόνυσον οἱ Ἕλληνες τοὺς φαλλοὺς περιετίθεσαν ἑαυτοῖς ### ι 116 Ἵκομαι Σημαίνει τὸ παραγίνομαι· ὁ δὲ κεχολώσεται ὅν κεν ἵκωμαι. Ἀντὶ τοῦ ἐφ’ ὃν ἂν παραγένωμαι, ἐφ’ ὃν ἔλθω. Σημαίνει δύο· τὸ ἱκετεύω, ὡς τὸ, μή μιν ἐγὼ μὲν ἵκωμαι ἰὼν, ὁ δέ μ’ οὐκ ἐλεήσει. Νῦν ἀντὶ τοῦ ἱκετεύσω. Καὶ τὸ ἱκάνω, ὃ σημαίνει τὸ παραγίνομαι καὶ καταλαμβάνω, ὡς τὸ, ἦ μέγα πένθος Ἀχαιΐδα γαῖαν ἱκάνει, ἀντὶ τοῦ καταλαμβάνει. Σημαίνει καὶ τὸ ἱκετεύω, ὡς τὸ, ἡμεῖς δ’ αὖ ἱκάνομεν τὰ σὰ γούναθ’, καὶ τὰ σὰ γούναθ’ ἱκάνω ### ι 117 Ἱκέσθαι Εὖ δ’ οἴκαδ’ ἱκέσθαι, ἀντὶ τοῦ καλῶς δὲ εἰς τὰ οἰκεῖα παραγενέσθαι. Ἀπαρέμφατόν ἐστι μέσου ἀορίστου δευτέρου. Σεσημείωται παρὰ τῷ ποιητῇ τὸ, ἀλλ’ ἐθέλω φέριστε παρὰ ξείνοιο ἔρεσθαι μέσου ἀορίστου δευτέρου ὂν καὶ προπαροξύνεται. Πᾶν γὰρ ἀπαρέμφατον ὁμοτονεῖ πλὴν τοῦ παθητικοῦ παρακειμένου καὶ τοῦ μέσου ἀορίστου δευτέρου. Ἐπὶ τοῦ ἐνεργητικοῦ γράφεται η, ἀπὸ γὰρ τοῦ ἵημι ἤσω, τὸ πορεύομαι, ὁ παρατατικὸς ἦκα γίνεται ἥκω κατὰ Συρρακουσίους, ὡς πεποίηκα πεποιήκω. Σημαίνει δὲ τὸ παραγίνομαι καὶ ἔρχομαι παρὰ τῷ ποιητῇ ἀεὶ διὰ τοῦ ι, ὡς τὸ, Κνίσση δ’ οὐρανὸν ἷκεν, ἀντὶ τοῦ παρεγένετο, κατελάμβανεν, καὶ ἵκοντο, τὸ παρεγίνοντο, ἐξῆλθον ### ι 118 Ἴκαρος Παρὰ τὸ ἱκέσθαι πρὸς τὸν ἀέρα· ὅθεν καὶ ἱκανός· ὁ γὰρ ἰσχυρὸς εἰς πάντα δύναται παραγενέσθαι ### ι 119 Ἱκέτης Παρὰ τὸ ἱκέσθαι ἱκέτης· καὶ ἱκετήσιος, ὅθεν καὶ ἱκέσιος Ζεύς ### ι 120 ἴκελος διαφ ο’ ἐκ τοῦ εἴκω, τὸ ὁμοιῶ. Ἔστι δὲ πρὸς τὶ, καὶ συντάσσεται μετὰ δοτικῆς. Τὸ γὰρ ἶσος καὶ ὅμοιος καὶ ἴκελος καὶ τὰ ὅμοια μετὰ δοτικῆς συντάσσονται· οἷον, ἶσος τῷ πατρὶ, ἴκελος Διῒ τερπικεραύνῳ. Τὸ ΚΕ ψιλόν. Διὰ τί; ὡς τὸ ἄμπελος ### ι 121 Ἰκμάς Ὑγρασία, σταγὼν, ἢ λιπαρότης, ὡς τὸ, ἀφαρδέστερον ἰκμὰς ἔβη, Ἰλιάδος ρ. ἀντὶ τοῦ ταχέως δὲ ἡ ὑγρασία διέρχεται τοῦ στέατος οὖσα ἐλαιώδης. Παρὰ τὸ ἴκω ἰκμὰς, καὶ Ἰκμάλιος ὄνομα τέκτονος ὁ ἰκμάδας καὶ ἱδρῶτας στάζων ἐν τῷ κάμνειν καὶ φιλοπονεῖν. Ἰκμὰς παρὰ τὸ ἱκνεῖσθαι ἄνωθεν πρὸς ἡμᾶς ἀπὸ τοῦ Διὸς ὕοντος ### ι 122 Ἴκμενον οὖρον Φόρον ἄνεμον, ἤτοι πορευτικὸν, ἀπὸ τοῦ ἱκνεῖσθαι, ἢ ὑγρὸν τὴν ἰκμάδα· καὶ γὰρ ἐν ἄλλοις ἀνέμων μένος ὑγρὸν ἀέντων. Ἰκμάδος γὰρ ὑδάτων ἀτμιζομένης τὸ διαλυθὲν ἄνεμος γίνεται· διὸ ψιλοῦται. Οὐ γὰρ παρὰ τὸ ἱκνεῖσθαι· ἅμα γὰρ φύσει ἀνέμων διδάσκει καὶ τὸ στυγνὸν τοῦ λοιμοῦ διασκεδάζει ὁ ἄνεμος ### ι 123 Ἰκρία Ὀρθὰ ξύλα ἢ σανίδια νηός. Πάντα ἁπλῶς τὰ μετέωρα ἴκρια λέγονται διὰ τὸ εἰς ὕψος ἥκειν, ἱκήριά τινα ὄντα, ἢ τὰ σανιδώματα διὰ τὸ δι’ αὐτῶν ἱκνεῖσθαι καὶ διαβαίνειν ### ι 124 Ἰκριώσαντες Ξύλα καταπήξαντες, ἅπερ ἐστὶν ἰκρία. ζ ν ἐδυν ϊκτικῶς ### ι 125 Ἴκταρ Ἀπὸ τοῦ ἱκνοῦμαι· σημαίνει ἔθνος ἐγγὺς οἱ δὲ κεραυνοὶ ἴκταρ ἅμα βροντῇ τε καὶ ἀστεροπῇ ποτέοντο. Πλάτων ἀντὶ τοῦ ἐγγὺς τιθεῖ, οἷον τὸ λεγόμενον οὐδ’ ἴκταρ βάλλει, τουτέστιν, οὐδ’ ἐγγὺς βάλλει ### ι 126 Ἴκτινα Τὴν λεγομένην λουπίδα. Προπαροξυτ ο’ αἰτιατική· ὡς παρ’ Ἀριστοφάνει· ἴκτινα παντόφθαλμον ἅρπαγα στρέφων. Οὐκ ἔστι γὰρ ἀπὸ τῆς ἴκτιν ο ν εὐθείας, οὐδαμοῦ γὰρ εὕρηται ἐν χρήσει ἡ εὐθεῖα, ἀλλ’ ἐκ τοῦ ἴκτινος. Σοφοκλῆς· ἴκτινος ἔκλαγξε παρασύρας κρέας. Ἡ γενικὴ ἰκτίνου ἰκτίνῳ ἴκτινον, καὶ κατὰ μεταπλασμὸν ἴκτινα. Ἔστι δὲ καὶ κτιδέη εἶδος περικεφαλαίας ἐξ ἴκτιδος δέρματος πεποιημένη, καὶ ἠμφιεσμένη. Ἰλιάδος κ ### ι 127 ἰκτίς ἐστι ζῷον ὀρνιθοφάγον καὶ πανοῦργον, μεῖζον μὲν γαλῆς παραπλήσιον δὲ καὶ δασύτερον, ἧς τὸ δέρμα ἰσχυρότατόν ἐστιν, ἐξ ἧς φασὶ τὴν περικεφαλαίαν δεδερματῶσθαι. Οἱ δὲ τὴν ἀγρίαν γαλῆν εἶπον ### ι 128 Ἰλαδόν Ἀντὶ τοῦ ὁμοῦ, παρὰ τὴν ἴλην, ὃ σημαίνει τὴν συνάθροισιν, τουτέστι κατὰ ἴλας καὶ συστροφάς ### ι 129 ἵλεως καὶ εὐμενής. Παρὰ τὸ ἱλάω γίνεται ἵλαος, ὡς, ταύροισι καὶ ἀρνειοῖσιν ἱλάων. ὅταν ᾖ παρὰ τὸ ἱλαρός ### ι 130 Ἱλάσθητι Ἀπὸ τοῦ ἱλάω ἱλῶ δευτέρας συζυγίας τῶν περισπωμένων· ὁ μέλλων ἱλάσω, πλεονασμῷ τοῦ κ ἱλάσκω, καὶ μετάγεται εἰς ἐνεστῶτα. Τὸ παθητικὸν ἱλάσκομαι, ἐξ οὗ πρῶτος κελόμην θεὸν ἱλάσκεσθαι ἀντὶ τοῦ ἐξιλεῖσθαι καὶ ἐξευμενίζεσθαι· ἢ ἐκ τοῦ ἰλῶ γίνεται ἵλημι, ἐξ οὗ τὸ ἵλαθι γ ραι ### ι 131 Ἱλασσάμενοι Ἀντὶ τοῦ ἐξιλεωσάμενοι, ἐξευμενισάμενοι, πλεονασμῷ τοῦ ς διὰ τὸ μέτρον, ἐκ τοῦ ἱλῶ ἱλάσω, ἐξ οὗ καὶ ἱλάσθητι καὶ ἱλασμὸς, ὁ παρακείμενος ἵλακα, ὁ παθητικὸς ἵλασμαι, ἐξ αὐτοῦ ἱλασμὸς, ὁ ἀόριστος ἵλασα, ὁ μέσος ἱλασάμην ### ι 132 Ἵλεως Ἱλῶ ἱλάσω γίνεται ἵλαος καὶ τὸ Ἀττικὸν ἵλεως, ἢ ἀπὸ τοῦ ἔλεος κατὰ τροπὴν τοῦ ε εἰς ἰῶτα. Ἐκ τοῦ ἵλεως γίνεται ἱλεῶ ἱλεώσω καὶ ἐξιλεωσάμην· ἐκ τοῦ ἱλεῶ γίνεται κατὰ συγκοπὴν ἰλῶ ἰλᾶς ### ι 133 ἰλεὺς ὁ Αἴαντος πατὴρ ἠτυμολόγηται ὑφ’ Ἡσιόδου, Ἰλέα τὸν ῥ’ ἐφίλησεν ἄναξ Διὸς υἱὸς Ἀπόλλων, καί οἱ τοῦτ’ ο ν οὕνεκα νύμφην εὑράμενος ἵλεων ὤ ἐρατῇ φιλότητι. Ὁ δὲ ἡρώδοτ ο ς διχῶς λέγει, ὥσπερ Βριάρεως καὶ Ὀβριάρεως ### ι 134 ἴλη σημαίνει τὴν ἄθροισιν, ἤγουν τὸ πλῆθος, παρὰ τὸ ὁμοῦ εἱλεῖσθαι· ἐκ τοῦ εἰλῶ οὖν γίνεται ἴλη διὰ τοῦ ι. Πολλὰ γάρ εἰσιν ὀνόματα ἀπὸ ῥημάτων. Ῥῆμα παρὰ τὸ εἰλῶ παραγώγω ὀνόματι συνθέτω μὴ κατὰ ἀρχὴν μέρους διὰ τοῦ ι γράφεται, οἷον ἴλυς, ἴλεος, ἡ κατάδυσις, Ἰλισσὸς ποταμὸς, ὅμιλος, πέδι λον· οὕτως οὖν καὶ ἴλη καὶ ἰλαδόν. Πρόσκειται “παράγωγον ὄνομα” διὰ τὸ εἰλίσσω, καὶ εἰλίπους, καὶ εἰλΐψι λ τὸ ϊ πρὸ τοῦ λ ἐκτεταμένον μὲν ψιλοῦται, οἷον, Ἴλιος Ἶλος· συνεσταλμένον δὲ δασύνεται, ἱλασμὸς ἱλαρὸς ἱλάσκω· σεσημείωται τὸ ἵλεως· μακρὸν ἔχει τὸ ι καὶ δασύνεται ### ι 135 Ἴλιος Παρὰ τὸ Ἶλος ὄνομα κύριον, τὸ ι μακρόν. Τὸ ϊ ἐπιφερομένου συμφώνου ἑνὸς ἁπλοῦ ᾧ ὑποτάσσεται τὸ ι ἢ τὸ υ φιλεῖ ἐκτείνεσθαι, οἷον, ἴβις ὄνομα ὀρνέου, Ἴβυκος ὄνομα ποιητοῦ, ἰδίω, τὸ ἰδρῶ, ἰθὺς, ἰθύνω, ἶθυς, Ἶσις ὄνομα κύριον· σεσημείωται τὸ ἴτυς συστελλόμενον· χωρὶς τῶν ἀπὸ κλίσεως, διὰ τὸ ἴθι προστακτικόν. Ἰστέον δὲ ὅτι οἱ Ἀττικίζοντες οὐδετέρως λέγουσι τὸ Ἴλιον· εἰ δέ που εὑρεθῇ θηλυκὸν Ἴλιος Δωρικῶς εὑρίσκεται, καὶ οὐκ ἐν ἰάμβῳ, ἀλλ’ ἐν στίχῳ, οἷον, Ἴλιον ἰρήν ### ι 136 ἰλίων σημαίνει τὸν σύγγαμβρον παρὰ τὸ ἴλιον, ὃ σημαίνει τὸ δῶρον. Καὶ γὰρ οἱ σύγγαμβροι μετέχουσι τῶν δώρων τοῦ νυμφίου. Ἴλια δὲ τὰ δῶρα ἰδίως παρὰ τὸ εἶναι φιλη τ ### ι 137 ἴλιγγος ἀπὸ τοῦ ἰλιγγιᾶν καὶ στρέφεσθαι· τὸ δὲ ἰλιγγιῶ ἐκ τοῦ ἴλιγξ, ὃ σημαίνει τὴν συστροφήν· τοῦτο παρὰ τὸ εἱλῶ, ἐξ οὗ καὶ ἴλη. Ἰλιγγιᾶν δέ ἐστι τὸ σκοτοδινιᾶν, ἀπὸ τοῦ δοκεῖν εἱλεῖσθαι πάντα· ἔστι καὶ ἔλλειψις ψυχῆς ### ι 138 Ἰλλάδες Σχοινία ἐξ ἱμάντων, ἀπὸ τοῦ εἱλεῖσθαι. Ἀπὸ τοῦ εἱλῶ ἰλλὰς ἀποβολῇ τοῦ ε, ἢ ἀπὸ τοῦ ἴλλω καὶ ἰλλ α σα Ἰλιάδος ν. Τοῖς ἐξ ἱμάντων δεσμοῖς, οἷον, ἰλλάσιν οὐκ ἐθέλοντα βίῃ δήσαντες ἄγχουσιν ### ι 139 Ἴαλλοι Οἱ ὀφθαλμοὶ, ἀπὸ τῆς εἰλήσεως καὶ τῆς ἐπὶ τὰ κάτω φορᾶς. Κυρίως δὲ ἴαλλοι αἱ κόραι τῶν ὀφθαλμῶν ### ι 140 Ἰαλλόμενος Δεσμευόμενος. Σημαίνει καὶ τὸ παρατηρῶν· ὥστε λέων ὑπ’ ἄκοντι τετμημένος, ὅν τ’ ἐν ὄρεσσι ἄνδρες ἀμφιπένονται, ὁ δ’ ἰλλόμενος παρ’ ὁμίλῳ τῶν μὲν οὐκ ἀλέγει, ἐπεὶ δ’ ὄσσεται οἰόθεν οἶος ἄνδρα τὸν ὅς μιν ἔτυψε παραίτατος οὐδ’ ἐδάμασσεν. Ἀριστοφάνης τὸν λέγοντα τρωθῆναι παρατηρεῖν μόνον τὸν τρώσαντα ### ι 141 Ἰλλίζειν Τὸ διανεύειν. Οὐκ ἀΐεις, ὅτι δή μοι ἐπιλλίζουσιν Ἀχαιοί ἀπὸ τοὺς διανεύοντας εἰλεῖν τοὺς ὀφθαλμούς· ἐξ οὗ καὶ ### ι 142 ἰλλάδες οἱ συνεστραμμένοι ἱμάντες ### ι 143 Ἰλύς Ὁ πηλώδης καὶ κάθυγρος τόπος· ἤγουν ἡ εἰς ταὐτὸ συναχθεῖσα ὑπόστ θ ασις τῶν ὑδάτων, παρὰ τὴν εἴλησιν καὶ σύνοδον, παρὰ τὸ εἰλῶ, τὸ συστρέφω· σημαίνει δὲ τὸν ῥύπον· ἢ παρὰ τὸ ἵζω, τὸ καθέζομαι· ἢ παρὰ τὸ ὕω, τὸ βρέχω, γίνεται ὕλη, καὶ ἐν ὑπερβιβασμῷ ἰλύς· καὶ ἐκ τούτου κατὰ μετάθεσιν γίνεται ὕλις· ἢ παρὰ τὸν ἰλύσω μέλλοντα κὰδ δέ μιν ἰλύσω ψαμάθοισι Ἰλιάδος φ. ἴληαν περιχώσω, καλύψω, ἀποβολῇ τοῦ ω γίνεται ἰλύς. Ἔστι πλῆθος πηλοῦ. Ἢ ἀπὸ τοῦ ἔλος γίνεται ἐλύω καὶ εἰλύω, ἀφ’ οὗ Ἀπολλώνιος εἰλυόεντος ἀναθρωσμοὺς ποταμοῖο. Ἀπὸ τοῦ εἰλύω ἰλὺς διὰ βραχέος τοῦ ι, ὡς πείθω πιθανός. Τρι χ ὕλη ὕλης, καὶ ἰλὺς ἰλύος, καὶ ὕλις ὕλιος, καὶ ὕλεως Ἀττικῶς ### ι 144 Ἰλυσπῶντο Ἰλυσπᾶσθαί ἐστι τὸ παραπλησίως τοῖς σκώληξι καὶ τοῖς ὄφεσιν ἰέναι· οἱονεὶ ἐν τῷ ἰλυσπᾶσθαι, τουτέστιν ἐν τῇ γῇ κυλίεσθαι ### ι 145 ἱμὰς σημαίνει τρία. Ἐπὶ μὲν τοῦ συνήθους ἡμῖν νοουμένου, αἱ δέ τ’ ἔνερθεν ὑποσείουσιν ἱμάντι. ἐπὶ δὲ τῶν τομέων τῶν μυρμήκων δῶκε δ’ ἱμάντα εὔδμητον βοὸς ἀγραύλοιο. Ἐπὶ δὲ τοῦ κανόνος τοῦ συνέχοντος τὴν θύραν, εἰς θάλαμον δ’ εἰσῆλθε παρὰ κληΐδος. Γίνεται δὲ ἀπὸ τοῦ ἐνίημι παρὰ τὸ ἐνίεσθαι, ὅ ἐστιν ἐνδεδέσθαι, διὰ τὸ ι τὸ συνεσταλμένον ἐπιφερομένου ἑνὸς λ ἢ μ δασύνεται, τὸ μέντοι ### ι 146 ϊμα μακρὸν ἔχον τὸ ϊ ψιλοῦται. Διατὶ σεσημείωται τὸ ἱμὰς καὶ ἀνδριάς; Τ εἰς ΑΣ ὀνόματα ὑπὲρ μίαν συλλαβὴν ἔχοντα τὸ α, ἢ βαρύνονται, ὡς Αἴας Θόας, ἢ περισπῶντα ὡς βορᾶς ἀλλᾶς καὶ πελεκᾶς· τὸ δὲ ἱμὰς καὶ ἀνδριὰς, ὡς διαλλάξαντα κατὰ τὸν χρόνον πρὸς τὰ ἄλλα, ἤγουν τοῦ ἀρκᾶς, διήλλακται καὶ κατὰ τὸν κανόνα· ἐπὶ μέντοι τῆς γενικῆς ἱμάντος οἱ μὲν Ἀττικοὶ τὸν χρόνον τῆς εὐθείας ἀκολουθοῦντες προπαροξύνουσι τὴν γενικήν· ἡ δὲ κοινὴ συνήθεια τοῦτο οὐ παρέλαβεν, διὰ τὸ κ ᾶ πάντα διὰ τοῦ ΝΤ κ λ. Ἐπάνω θέσει μακρᾶς περισπωμένη οὐ τίθεται ### ι 147 Ἱμάσσω Σημαίνει τὸ πλήττω καὶ μαστιγῶ. ς η ἐνθν ο Αὐτὰρ ἐπειδαμίῃ δάμασε πληγῇσιν ἱμάσας ἤριπε γϋνθεὶς. Παρὰ τὸ ἱμὰς, ὃ σημαίνει τὸν λῶρον, γίνεται ἱμάσσω καὶ ὁ μέλλων ἱμάσω. Σεσημείωται καὶ ἵμασε καλλίτριχας ἵππους ### ι 148 Ἱμάσθλη Ἡ μάστιξ, παρὰ τὸ ἱμάντα καὶ τὸ ἱμάσσειν, ὅ ἔστι πλήττειν τῇ μάστιγι ### ι 149 Ἱματίδιον Γίνεται ἀπὸ τοῦ ἱμάτιον ἱματίδιον, ὡς ἀπὸ τοῦ ὀψάριον ὀψαρίδιον ### ι 150 Ἱμαῖος Ἡ ἐπιμύλιος ᾠδή. Ἔστι δὲ καὶ ὄνομα κύριον ### ι 151 Ἵμερος Ἡ ἐπιθυμία, ἀπὸ τοῦ ἵημι, τὸ προθυμοῦμαι, ἐξ οὗ καὶ τὸ ἵετο γὰρ βαλέειν. ὁ γὰρ ποθῶν ἵεται ἐπὶ τὸ ποθούμενον· ἀπὸ τοῦ ἵεσθαι γοῦν καὶ ποθεῖν γίνεται ἵμερος· διαφέρει δὲ ἔρωτος. Δω ρ δὲ τὰ ἄνθη λέγεται ἵμερα, ἐπεὶ ἐν τῷ ἔαρι τὰ ἄνθη φύεται, ὅτε καὶ τὰ ἐρωτικὰ θερμότερά ἐστι. Τούτου χάριν καὶ ὁ Ἀλκμαῖος Ζεφύρου καὶ Ἴριδος τὸν Ἔρωτά φησι. Λύκιοι δὲ ἐαρινοὺς θεοὺς Ἀφροδίτην καὶ Ἔρωτα καὶ τὰς Νύμφας φασί. Καὶ ἱμερόεις ἱμερόεντος. Καὶ ἱμερόεντα ἔργα γάμοιο. ἐπέραστα καὶ θαυμαστὰ, καὶ ἱμερτὸς, ὁ ἐπιθυμητός ### ι 152 Ἱμείρω Τὸ ἐπιθυμῶ. Ἀπὸ τοῦ ἵμερος ἀπο τ ϊ γ ἀσωποῦ οἷον ἐγὼ δϋϊκὰ τοῦ μέρος γίνεται ἵμερος, οἷον ἐκείνου μέρους τοῦ ποθουμένου. Ὁ γὰρ ἐπιθυμῶν ἐκείνου μέρος γίνεται, τουτέστι τοῦ ἐπιθυμουμένου. Ἵεμαι ἵμερος ἱμέρω καὶ ἱμείρω ### ι 153 ἱμονιὰ σημαίνει τὸ δέρμα εἰς ὃ ἀντλοῦμεν τὸ ὕδωρ. Ἐκ τοῦ ἱμὰς ἱμάντος γίνεται ἱμῶ, τὸ ἀντλῶ· καὶ ἀνιμῶ, τὸ ἄνω ἀναλέγομαι· οἱ γὰρ ἀρχαῖοι διὰ τὸ μὴ κλᾶσθαι ταχὺ τὰ ἀγγεῖα ἐκ δερμάτων, ἤγουν ἀσκῶν, κατεσκεύαζον. Καὶ ἱμονιὰ, τὸ ἀντλητήριον. Τὸ δὲ ἱμὰς συστέλλει τὸ ι, ὡς παρὰ τῷ ποιητῇ πολύκεστος ἱμὰς καὶ, ῥῆξεν ἱμάντα βοὸς καὶ χ ρ καὶ Ἀπολλώνιος Ἀργοναυτικοῖς ἱμᾶσι καὶ, ἱμάντα θοῶς ἐπέλυσε κορώνῃ. Λέγεται δὲ καὶ τὸ ἐπιζύγωμα τῆς θύρας, ὅπερ ἐστὶ σανίδιον ἄνωθεν ἐφηλούμενον ταῖς θύραις· ἀ θ τοῦτο καλοῦσιν ἐπιζυγῶσαι ### ι 154 Ἰμῶσα Ἀντλοῦσα· ἀπὸ τοῦ ἵμαντος ᾧ τοὺς κάδους ἀποδοῦντες ἐγέμιζον. Τινὲς δὲ ἱμάντα ἱμονιὰν καλοῦσι. Ἔνθα καὶ ὁ ἀντλητὸς ἱμαῖος λέγεται, καθότι καὶ ἱμὰς λέγεται κυρίως μὲν ὁ λῶρος, καταχρηστικῶς δὲ καὶ τὸ σχοινίον ### ι 155 Ἰνάσσω Τὸ ἰσχὺν παρέχω. Ἀπὸ τοῦ ἲς ἶνος, ὃ σημαίνει τὴν δύναμιν, ἐξ οὗ ῥῆμα ἰνῶ ἰνώσω, καὶ ἐξίνωσεν, τὸ ἐξενεύρωσεν. Παρὰ τὸ ἔω, τὸ ὑπάρχω, ὁ μέλλων ἔσω, ὄνομα ῥηματικὸν ἓς καὶ ἲς, ἡ δύναμις, ἡ ὑπάρχουσα ἔν τινι, ὥσπερ ἀπὸ τοῦ θέω θὶς, καὶ ῥήσσω ῥηγμίς· τὸ δὲ ἲς γράφεται διὰ τοῦ ϊ, ὡς δικατάληκτον· οὐ μόνον δὲ τὴν δύσιν σημαίνει, ἀλλ’ ἐστὶ καὶ ὄνομα ποταμοῦ, ὡς φησὶν Ἡρόδοτος καὶ γοίλαξ ὁ ἱστορικός. Χοιροβοσκός ### ι 156 Ἶνες Τὰ νεῦρα τῶν τοῦ ἰέναι αἴτια, αἱ παρέχουσαι τῷ σώματι τὸ εἶναι καὶ συνεστάναι ἐξ ὧν ἡ δύναμις· οὐ γάρ ἐστι σάρκας τε καὶ ὀστέα ἶνες ἔχουσιν. καὶ, Οὐ γὰρ ἐμὴ ἴς ### ι 157 Ἴναχος Ὄνομα ποταμοῦ. Ἀπὸ τοῦ ἲς ἰνὸς καὶ τοῦ χέεσθαι γέγονεν Ἴναχος, οἱονεὶ ὁ μετὰ δυνάμεως χεόμενος ### ι 158 Ἴνιον Ὡς παρὰ τὸ σφὴξ σφηκὸς γίνεται σφηκίον, σημαίνει δὲ τὸν μικρὸν σφῆκα, οὕτω καὶ παρὰ τὸ ἲς ἰνὸς γίνεται ἴνιον· σημαίνει δὲ τὸ νεῦρον τὸ ὂν ὀπίσω τοῦ τραχήλου. Τὸ γὰρ ἡνία ἐπὶ τῶν λώρων διὰ τοῦ η γράφεται. Παρὰ τὸ ἀνύω γίνεται ἀνίον καὶ ἡνίον· διὰ γὰρ τῶν λώρων τῶν ἵππων ἀνύομεν τὰς ὁδούς. Ἰνία δὲ τὰ πλατέα νεῦρα, ἃ δὴ τὴν ἰσχὺν ἡμῶν ἔχειν δοκεῖ, ἀπὸ τοῦ διήκειν ἀπὸ τῆς τοῦ ἐγκεφάλου βάσεως, καὶ ἀπὸ τοῦ ἐν τῇ καταβάσει τῇ ἀπὸ τῆς κορυφῆς κάτω ἰέναι, ἢ ἀπὸ τοῦ ἐντεῦθεν ἄρχεσθαι τὰς ἶνας, τουτέστι τὰ νεῦρα, ἢ ἐπειδὴ ἴεται τοῦ σώματος. Τοιου τ ς τ οὐ γὰρ ἔτι σάρκας τε καὶ ὀστέα ἶνες ἔχουσιν. λ ### ι 159 Ἰθὺ καὶ ἰθύς Σημαίνει τὸ ἐπ’ εὐθείας. Παρὰ τὸ ἰέναι γίνεται ἰθύς· ἀπὸ τοῦ ἰθὺς, ἰθεῖα· καὶ ### ι 160 ἰθείας δίκας · ἐπ’ εὐθείας, ὀρθῶς ### ι 161 Ἴθυσαν Ἐπ’ εὐθείας ὥρμησαν. Ἀπὸ τοῦ ἰθὺς ἰθύω, καὶ ἰθύνω· σημαίνει τὸ ὁδηγῶ. Αὐτὴ δ’ αὖτ’ ἴθυνεν ### ι 162 Ἱκάνω Σημαίνει ἐνταῦθα τὸ ἱκετεύω· Ἡμεῖς δ’ αὖθ’ ἱκάνομεν τὰ σὰ γούνατα. Σημαίνει καὶ τὸ παραγίνομαι, καὶ τὸ καταλαμβάνω· Ἦ μέγα πένθος Ἀχαιΐδα γαῖαν ἱκάνει ### ι 163 Ἱκέτης Παρὰ τὸ ἵκεσθαι, ἱκέτης· ὅθεν καὶ ἱκανός· ὁ γὰρ ἰσχυρὸς εἰς πάντα δύναται παραγενέσθαι ### ι 164 Ἱκμάς Ἡ ὑγρὰ σταγών· ἢ λιπαρότης. Παρὰ τὸ ἵκω ἱκμάς ### ι 165 Ἱκνοῦμαι Ἀπὸ τοῦ ἵκω, τὸ ἱκετεύω καὶ παραγίνομαι, παράγωγον ἱκάνω· καὶ συγκοπῇ, ἱκνῶ, ἱκνοῦμαι, καὶ ἀφικνοῦμαι. Τὸ δὲ ἱκάνω, ἀπὸ τοῦ ἵκον δευτέρου ἀορίστου, ὡς ἀπὸ τοῦ ἔφυγον, φυγάνω· καὶ πλεονασμῷ τοῦ γ, φυγγάνω ### ι 166 Ἴκμενον Ἵκω, ἱκόμενον· καὶ συγκοπῇ, ἵκμενον· σημαίνει δὲ τὸν πορευτικόν· ἢ ὑγρὸν, παρὰ τὴν ἱκμάδα ### ι 167 Ἱκρία Πάντα τὰ ἁπλῶς μετέωρα ἱκρία λέγεται, διὰ τὸ εἰς ὕψος ἥκειν, οἱονεὶ ἱκήρια τινὰ ὄντα. Ἢ τὰ σανιδώματα, διὰ τὸ δι’ αὐτῶν ἱκνεῖσθαι ### ι 168 Ἰκτίνα Σημαίνει τὴν λεγομένην λούπην, παρὰ τὸ ἱκνοῦμαι. Πλάτων δὲ προπαροξυτόνως λέγει, ὡς παρὰ Ἀριστοφάνει, Ἴκτινα παντόφθαλμον ἅρπαγα τρέφων. Οὐ γὰρ ἐστὶν ἀπὸ τῆς ἰκτὶν εὐθείας, ἀλλ’ ἐκ τῆς ἴκτινος, ἧς ἡ γενικὴ, ἰκτίνου, ἡ αἰτιατικὴ, ἴκτινον, καὶ κατὰ μεταπλασμὸν, ἴκτινα, ὡς ἁλίτροχον, ἁλίτροχα. Τὰ γὰρ διὰ τοῦ ΙΝΟΣ προπαροξύτονα, μὴ ὄντα ἀπὸ ἁπλοῦ, ἔχοντα τὴν ΕΙ δίφθογγον, διὰ τοῦ ι γράφεται, οἷον φήγινος, λίθινος, ξύλινος. Οὕτως οὖν καὶ ἴκτινος. Πρόσκειται, “μὴ ὄντα ἀπὸ ἁπλοῦ, ἔχοντα τὴν ΕΙ δίφθογγον,” διὰ τὸ ξένος ξεῖνος, εὔξεινος ### ι 169 Ἰκόνιον Πόλις Λυκαονίας· ὁ πολίτης, Ἰκονιεύς. Ἰκόνιον, ἡ πόλις. Γυναῖκα φασὶ κατοικεῖν τὸν τόπον παράνομον, ἣ τοὺς ἐπιξενουμένους ἐκέλευε συγγενέσθαι αὐτῇ, καὶ μετὰ τὴν συνουσίαν ἀνῄρει, ἵνα μὴ ἡ ἀσέλγεια αὐτῆς ἐπιγνωσθῇ· Περσέα δὲ τὸν Δανάης ἐπὶ τοῦ τόπου ἀφικόμενον, καὶ μέλλοντα ταὐτὰ πάσχειν, δείξαντα τὸ τῆς Γοργοῦς πρόσωπον ἀπολιθῶσαι αὐτήν· τὴν δὲ εἰκόνα ἐπὶ πολὺν χρόνον διαμεῖναι λιθίνην· ἀφ’ ἧς αἰτίας καὶ τοὺς κατοικοῦντας τὴν πόλιν οὕτως ὠνόμασαν. Γράφεται δὲ διὰ τοῦ ι· ἐπειδὴ εὑρέθη ἡ ἀρχὴ συστελλομένη παρὰ Μενάνδρῳ. Γενομένου τοῦ ἐπὶ Δευκαλίωνος κατακλυσμοῦ, πάντες διεφθάρησαν. Ἀναξηρανθείσης δὲ τῆς γῆς, ὁ Ζεὺς ἐκέλευσε τῷ Προμηθεῖ καὶ τῇ Ἀθηνᾷ εἴδωλα διαπλάσαι ἐκ τοῦ πηλοῦ· καὶ τοὺς ἀνέμους ἐμφυσῆσαι ἐκέλευσε, καὶ ζῶντα ἀποτελέσαι. Διὰ τὸ οὖν τὰς εἰκόνας ἐκεῖσε γραφῆναι, ἐκλήθη Ἰκόνιον ### ι 170 Ἵνα Σημαίνει τέσσαρα· τὸν αἰτιολογικὸν σύνδεσμον, ὡς τὸ, ἵνα γνώωσι καὶ οἵδε. ἀντὶ τοῦ ὅπως μάθωσι καὶ οὗτοι. Ἔστι καὶ ἀντὶ τοῦ ὅπου, ὡς τὸ, ἵνα γάρ σφιν ἐπέφραδον ἠγερέεσθαι. Ἢ ἀντὶ τοῦ ἐκεῖ· ἐκεῖ γὰρ αὐτοὺς εἶπον συναθροισθῆναι, Ἰλιάδος κ. Ἔστι καὶ ἀντὶ τοῦ ἐὰν, ὡς ἐν Ἰλιάδος ἦτα, ἵνα μὴ ῥέξομεν ὧδε. ἀντὶ τοῦ ἐὰν μὴ πράξωμεν οὕτως. Σημαίνει καὶ τὴν δύναμιν, ὡς τὸ, ἶνα κρατοῦντος ὤλεσεν θυμοφθόρου. Τοῦτο δέ ἐστιν ὄνομα πτώσεως αἰτιατικῆς. Σημαίνει καὶ τὸ νεῦρον, ὡς τὸ, ἶνα τάμεν διὰ πᾶσαν ### ι 171 Ἱνατί Ἀντὶ τοῦ διατί; Ἰστέον ὅτι τὸ Ἵνα σύνδεσμος ὑποτάσσει· ὅταν δὲ κεῖται ἀντὶ τοῦ ὅπου, οὐχ ὑποτάσσει. Τὸ μέντοι ἵνα καὶ τὸ τί συντεθειμένα γίνεται ἐπίρρημα ἐρωτήσεως, καὶ οὐχ ὑποτάσσει· ἐπὰν γὰρ εἰς τὸ ἵνα τὸ τί προσέλθῃ, μετάγεται εἰς παρῳχημένον, καὶ λύεται ἡ ὑποταγή ### ι 172 Ἶνις Σημαίνει τὸν νέον υἱὸν, τὸ βρέφος, ἢ τὸν ἀπόγονον. Ἢ ἀπὸ τοῦ ἴς ἰνὸς γίνεται παρώνυμον ἶνις· δύναμις γάρ εἰσι τῶν πατέρων οἱ υἱοὶ, καὶ τῶν υἱῶν οἱ πατέρες. Ἢ ἀπὸ τοῦ ἰαίνειν γίνεται· καὶ γὰρ τὰ τέκνα τοὺς πατέρας εὐφραίνουσιν ### ι 173 Ἰνώ Παρὰ τὸ ἲς ἰνός· ἢ παρὰ τὸ δύειν, Δυνώ· ἀποβολῇ τοῦ δέλτα, καὶ τροπῇ· καὶ γὰρ εἰς τὴν θάλασσαν ἔδυνεν ἡ Ἰνώ ### ι 174 Ἰνωπός Ὄνομα ποταμοῦ. Ἀπὸ τοῦ ἲς ἰνὸς, καὶ τοῦ ὂψ ὀπὸς, ὃ σημαίνει τὴν φωνὴν, γίνεται ἰνωπὸς, κατὰ ἔκτασιν τοῦ ο εἰς ω ### ι 175 Ἰνδάλλω Ὥσπερ παρὰ τὸ ἄγω γίνεται ἀγάλλω, καὶ ἴω, τὸ πέμπω, ἰάλλω, οὕτως παρὰ τὸ εἴδω, τὸ ὁμοιῶ, γίνεται ἰδάλλω, καὶ πλεονασμῷ τοῦ ν. Γράφεται δὲ διὰ τοῦ ι· ἐπειδὴ κανών ἐστιν ὁ λέγων, ὅτι ἐν τοῖς παραγώγοις εἰώθασι πολλάκις τὴν φύσει μακρὰν εἰς θέσει μεταβάλλειν· ὥσπέρ ἐστι τὸ πένης πενιχρός· λήβω, λαμβάνω· ἥδω, ἁνδάνω· δήκω, δαγκάνω· οὕτως καὶ παρὰ τὸ εἴδω, παράγωγον ἰνδάλλω· ἐξ οὗ καὶ ἴνδαλμα ### ι 176 Ἴξαλος Ἰξάλου αἰγός. Ἤτοι τελείου, ἢ πηδητικοῦ καὶ ὁρμητικοῦ, παρὰ τὸ ἱκνεῖσθαι. Ἢ, ὡς ὁ Πορφύριος λέγει, τὸν τομίαν· συμβαίνει γὰρ πολλάκις τῶν ἀγρίων αἰγῶν τοὺς τελείους διωκομένους ἐν ταῖς παρατρίψεσιν ἀποβάλλειν τὰ γεννητικὰ μόρια. Παρὰ τὸν ἵξω μέλλοντα γέγονεν ἴξαλος. Ὡς ἀπὸ τοῦ ἄγω ἄξω, ἄξιος, οὕτως ἵκω ἵξω ἵξιος, καὶ ἴξαλος. Δεῖ δὲ γινώσκειν, ὅτι πολλάκις τὰ παρά γωγα ἀλλάσσουσι τὸ πνεῦμα· καὶ ἀπὸ μὲν δασέος γίνεται ψιλὸν, ὡς τὸ ἅμα, ἄμυδις· ἥλιος, ἀπηλιώτης· οὕτως ἀπὸ τοῦ ἵξω, ἴξαλος ### ι 177 Ἰξίων Ἀπὸ τοῦ ἴκω ἵξω, ἵξιος καὶ Ἰξίων, ὡς ὄφις ὄφιος, Ὀφίων ### ι 178 Ἰξεύω Τὸ ἰῶτα, θέσει μακρόν· ἴξευον δὲ, φύσει μακρόν· χρονικῶς μεγεθύνεται. Καὶ τὸ ### ι 179 ἰξιόεν τῶν θανασίμων ἐστὶ φαρμάκων· ὠνόμασται δὲ οὕτως, ἐπειδὴ τὰς ἐντὸς τροφὰς κατέχει ὡς ἰξός· ὀδμὴν δ’ ἔχει παραπλήσιον ὠκίμῳ ### ι 180 Ἰξός Ἰξὸς δέ ἐστιν ἡ παγὶς τῶν στρουθίων, ἀξός τις ὤν· παρὰ τὸ ἄγειν τὰ ὄρνεα. Ἢ παρὰ τὸ ἵκω ἵξω ἰξὸς, ὁ φθάνων μέχρις ἂν ᾖ ἱπτάμενα τὰ ὄρνεα, μέχρις ὧν ἂν φθάνωσι τὰ πτηνὰ τόπων, ἀντὶ τοῦ ἔνθα ἱκνοῦνται καὶ παραγίνονται ### ι 181 Ἰξύς Ἡ ὀσφῦς, ἤγουν τὸ ἰσχίον· οἱονεὶ ἀξύς τις οὖσα, ἣν οὐχ οἷόν τε κνῆσαι καὶ ξύσαι, διὰ τὸ μὴ φθάνειν τὴν χεῖρα κνήσασθαι. Ἀλλαχοῦ δὲ ### α 2454 ἄκνηστιν λέγει ταύτην, ἑρμηνεύων ἑαυτόν ### ι 182 Ἷξον Οἱ δ’ ἷξον κοίλην Λακεδαίμονα. Ἀπολλώνιος ἀπὸ τοῦ ἵκω, τοῦ διὰ τοῦ ι γραφομένου, λέγει, ὁ δεύτερος ἀόριστος, ἷκον, καὶ τροπῇ Βοιωτικῇ τοῦ κ εἰς ξ, ἷξον. Οὕτως Ἀπολλώνιος· ὁ δὲ Ἡρωδιανὸς τοῦτο καὶ τὰ ὅμοια ἐκ μέλλοντος λέγει μετατεθεῖσθαι εἰς ἐνεστῶτα· ἵξω, καὶ ὁ παρατατικὸς, ἷξον, ἷξες, ἷξε· τὸ πληθυντικὸν, ἵξομεν, ἵξετε, ἷξον. Ὅτι δὲ οὐκ ἔστι δεύτερος ἀόριστος, ἀλλὰ παρατατικὸς, τὰ τοιαῦτα ἐλέγχει καὶ τὰ προστακτικά· εὑρήσεις γὰρ βῆσε, καὶ ἷξε, καὶ οἶσε, ὡς τύπτε καὶ γράφε· εἰ δὲ ἦν ἀόριστος, ἦν ἂν βῆσον, καὶ ἷξον. Ἔστι δὲ οἴσω μέλλων· οὗ ἄλλο κίνημα οὐχ εὕρηται πλὴν τοῦ αὐτοῦ μέλλοντος. Τὸν δὲ Ἀπολλωνίου λόγον δέον εἶναι μᾶλλον ἀληθέστερον· οὐ γὰρ παράτασιν σημαίνει τὸ, Οἱ δ’ ἷξον, ἀλλὰ συντέλειαν, ὅτι παραγεγόνασιν. Οὐ γὰρ ταῖς φωναῖς τὰ μέρη τοῦ λόγου ἀκολουθεῖ, ἀλλὰ τοῖς σημαινομένοις ζητήμασιν ### ι 183 Ἴουλος Τὸ πολύπουν ζῷον· ἀπὸ τοῦ ἰέναι καὶ τῆς λειότητος τῆς πορείας· ἢ ἀπὸ τοῦ ἰέναι οὖλον καὶ πυκνόν· ἢ ἀπὸ τοῦ οὔλως καὶ πυκνῶς εἰλεῖσθαι, ἴουλος ἐκλήθη· ὅθεν ἀπὸ μεταφορᾶς καὶ αἱ πολύκωποι νῆες ### ι 184 ἰουλόπεζοι ἀπ’ αὐτοῦ κέκληνται ### ι 185 Ἴουλος λέγεται καὶ ἡ πρώτη ἐξάνθησις τῶν τριχῶν κατὰ τὰς παρειὰς, αἱ κατὰ παρειῶν ἐπ’ εὐθείας ἐν πυκνότητι πρῶτον ἀναβλαστάνουσαι τρίχες· ἀπὸ τοῦ ἰούλου τοῦ ζῴου, τοῦ πολλοὺς καὶ πυκνοὺς ἔχοντος πόδας. Ἀπολλώνιος· ἔτι χνοάοντας ἰούλους. Ἀντὶ τοῦ νεωστὶ ὡς χνοῦν τοὺς ἰούλους ἀναφέρων. Ἔστι δὲ καὶ ᾠδῆς ὄνομα, ὥς φησιν Ἐρατοσθένης ἐν τῷ Ἑρμῇ, Ἡ χερνῆτις θεὸς ἐφ’ ὑψηλοῦ ἐλεῶνος Δανδαῖτις στείχουσα, καλὰς δ’ ἤειδεν ἰούλους. Ἢ ἴουλος, ἡ πρώτη τῶν γενείων ἔκφυσις, θερμοτάτη οὖσα καὶ πυκνοτάτη· ἀπὸ τοῦ ἰέναι λείως καὶ οὔλως ### γ 368 γένειον δὲ, ἡ ἐκ τῆς γένυος, ἤτοι σιαγόνος, ἐπιφυομένη τρίχωσις ### ι 186 Ἴος Σημαίνει τὸν μόνον. Τὰ διὰ τοῦ ΙΟΣ δισύλλαβα, διαφόρως τονούμενα, διὰ τοῦ ι γράφεται, βίος, βιός· χίος, χιός· θριὸς, μνιὸς, ὁ ἁπαλὸς, παρὰ Εὐφορίωνι. Καὶ ἰῷ ἤματι, Ἰλιάδος ζ, ἐν μιᾷ ἡμέρᾳ. Ἡ εὐθεῖα, τὸ ἴον οὐδετέρως, τοῦ ἴου· σημαίνει τὸ μόνον. Ἡ δοτικὴ ἰῷ, περισπώμενον· καὶ σεσημείωται μὴ φυλάξαν τὸν τόνον τῆς γενικῆς ### ι 187 Ἰός Σημαίνει τὸ βέλος· διὰ τὸ βλαπτικὸν εἶναι· ὥσπερ γὰρ ὁ ἰὸς φάρμακον ἐστὶ τοῦ σιδήρου, οὕτως καὶ οὗτος τοῦ σώματος. Ἢ παρὰ τὸν ἰὸν, τὸ δηλοῦν τὸ φάρμακον τοῦ ὄφεως· καὶ γὰρ ἔχριον τὰ βέλη ἀπὸ τοῦ ἰοῦ τοῦ ὄφεως, ἵνα τιτρωσκόμενός τις εὐθέως ἀναιρεθῇ. Ἢ παρὰ τὸ ἰέναι ποιεῖν τοὺς τιτρωσκομένους εἰς ᾅδου. Ἀπὸ τοῦ ἴημι γίνεται τὸ ἰέναι· καὶ γὰρ λίαν πορεύεται τὸ βέλος· καὶ ὁ ἰὸς πορευτικός ἐστιν ### ι 188 Ἰόμωροι Οἱ περὶ τοὺς ἰοὺς καὶ τὰ τόξα πεπο νημένοι καὶ μεμορημένοι, ὅ ἐστι κάμνοντες, τοξόται. Παρὰ τὸν μόρον, κατὰ ἔκτασιν τοῦ ο εἰς ω· ὃ σημαίνει τὴν εἱμαρμένην καὶ τὴν κακοπάθειαν· οἷον, τρίγληνα, μορόεντα. Ἢ ἀμελοῦντες ### ι 189 Ἰοχέαιρα Ἡ Ἄρτεμις, ἡ περὶ ἰοὺς καὶ τόξα χαίρουσα· ἢ παρὰ τὸ χέειν τοὺς ἰοὺς, ὅ ἐστι τὰ βέλη· τοξότις γὰρ ἡ θεός ### ι 190 ἰότης ἰότητος, λέγεται ἡ βουλὴ καὶ ἡ φροντίς. Ἀπὸ τοῦ ἰοῦ, τοῦ βέλους, ἰὸς, ἰότης· ἀπὸ τοῦ ἴεσθαι καὶ εἰς πάντα ἰέναι ### ι 191 Ἴον Ὄνομα βοτάνης, τὸ ἄνθος· παρὰ τὸ ἀνιέναι ταχύ. Καὶ Ἡσίοδος, περὶ κρήνην ἰοειδέα, ἀντὶ τοῦ τὴν ἀνθώδη· Ὅμηρος δὲ, ἰοειδέα πόντον, τὸν μελανώδη ἔλαβεν ### ι 192 Ἰόπη Πόλις Παλαιστίνης. Εἴρηται δὲ, οἱονεὶ Αἰθιόπη τὶς οὖσα· κατεῖχον γὰρ αὐτὴν Αἰθίοπες ### ι 193 Ἰόνιος κόλπος Ἀπὸ τῆς Ἰοῦς, ὡς Αἰσχύλος ### ι 194 Ἴονθος Ἡ πρώτη ἔκφυσις τῶν τριχῶν· ἀπὸ τοῦ εἰς τὰ ἄνω ἰέναι τὴν τρίχα, ὡς ἄνθος βλαστάνουσαν ### ι 195 Ἰορδάνης Παρὰ τὸ Ἴορ καὶ τὸ Δάνος, ὀνόματα ποταμῶν· δύο γάρ εἰσι ποταμοὶ ἐν ταυτῷ μεμιγμένοι. Κλίνεται Ἰορδάνου· τὰ εἰς ΗΣ κύρια, μὴ παρ’ οὐδετέρου συντιθέμενα, εἰς ΟΥ ἔχει τὴν γενικὴν, οἷον, Ἑρμιόνης Ἑρμιόνου ### ι 196 Ἴπνος Κάμινος ἢ φοῦρνος, ἢ φανός· καὶ τὸ μαγειρεῖον, καὶ μέρος τὶ τῆς νεώς ### ι 197 Ἴπος Σημαίνει τὴν παγίδα τῶν μυῶν, καὶ τὸ πραιτώριον. Παρὰ τὸ ἴπτω, τὸ βλάπτω, γίνεται ἴπος· καὶ γὰρ τοῦτο εἶδος φθαρτικόν ἐστι τῶν μυῶν. Καὶ παρὰ τὸ ἴπος γίνεται ἰπῶ ῥῆμα, σημαῖνον τὸ θλίβω. Καὶ Ἀριστοφάνης, Ἰπούμενος ταῖς συμφοραῖς. Ὡς κόπτω κόπος, οὕτως ἴπτω ἴπος ### ι 198 Ἵππος Παρὰ τὸ ἵεσθαι τοῖς ποσί. Γράφεται διὰ δύο ΠΠ, πρὸς ἀντιδιαστολὴν τοῦ ἴπος τοῦ σημαίνοντος τὴν παγίδα. Ἰστέον δὲ ὅτι οἱ Ἴωνες πάσας τὰς ἀγέλας ἐκθηλύνουσι τῇ προφορᾷ, τὰς ἵππους, καὶ τὰς ὄνους, καὶ τὰς βοῦς λέγοντες ### ι 199 Ἱππῆς Δεῖ γινώσκειν, ὅτι ἐπὶ τῶν εἰς ΕΥΣ ὀνομάτων ἡ εὐθεῖα τῶν πληθυντικῶν τὰ δύο ΕΕ εἰς τὴν ΕΙ δίφθογγον κιρνᾷ ἐπὶ τῶν κυρίων· ἐπὶ δὲ τῶν μὴ κυρίων, παρ’ ἡμῖν μὲν, διὰ τῆς ΕΙ διφθόγγου· παρὰ δὲ τοῖς Ἀθηναίοις, εἰς η, βασιλέες βασιλῆς. Χοιροβοσκός ### ι 200 Ἵππιος ὁ ποσειδῶν Ὅτι δοκεῖ πρῶτον ἵππον γεγεννηκέναι Σίσυφον ἐν Θεσσαλίᾳ, τῇ τριαίνῃ πέτραν παίσας· ὅθεν ἱερὸν Ποσειδῶνος Πετραίου καθίδρυται ἐν Θεσσαλίᾳ. Ζήτει Ἱπποκόοντος, ἱππία ### ι 201 Ἱππιόθων Κερκυῶνος παῖς, ὅτι λάθρα αὐτὸν ἐκ Ποσειδῶνος κυήσασα, ἐξέθηκεν, ἵππος δὲ αὐτὸν ἐξέθρεψεν ### ι 202 Ἱππιοχάρμην Τὸν χαίροντα τῇ ἱππικῇ. Ἡ ἱππόμαχον ### χ 5 χάρμην γὰρ τὴν μάχην φασίν ### ι 203 Ἵππουριν Ἵππουρις ἱππούριδος, εἶδος ἐστὶ περικεφαλαίας· ἐκ τοῦ ἵππος καὶ τοῦ οὐρὰ, ἡ ἐξ ἱππείας οὐρᾶς, ἡ ἐξ ἱππείων τριχῶν λόφον ἔχουσα. Λόφος δέ ἐστι τὸ περιττεῦον τῆς περικεφαλαίας ἀνάστημα χάριν κόσμου καὶ καταπλήξεως ### ι 204 Ἵππουρις Διατί προπαροξύνεται; Τὰ εἰς ΡΙΣ λήγοντα ὑπὲρ δύο συλλαβὰς, διφθόγγῳ τῇ διὰ τοῦ υ παραληγόμενα, ἅπαντα ὀξύνεται, οἷον μολουρὶς, κυνοσουρίς. Σεσημείωται τρία, λάμπουρις, ἡ ἀλώπηξ· Τόμουρις, ὄνομα πόλεως· καὶ ἵππουρις ### ι 205 Ἱππότα Ὄνομα ἐστὶν ἀπὸ τοῦ ἱππότης, κατὰ μεταπλασμὸν, ἱππότα, ἀντὶ τοῦ ἱππικός. Ἐπὶ δὲ τοῦ, ἱππότα Νέστωρ, ἀντὶ τοῦ φυγάδος ἐστίν ### ι 206 Ἱπποσύνη Ἱππικὴ ἐμπειρία. Δασύνεται· τὸ ι πρὸ δύο συμφώνων τῶν αὐτῶν ψιλοῦται, ἰλλὰς, ἰλλοὶ, ἴννος, σημαίνει τὸν ἵππον. Σεσημείωται τὸ ἵππος ### ι 207 Ἱππόβοτον Τὸ ἵππους τρέφον. Ἀπὸ τοῦ βῶ βόσω γίνεται βοτός· καὶ μετὰ τοῦ ἵππος, Ἄργος ἐς ἱππόβοτον. Ἀπὸ δὲ τοῦ Ἀγήνορος ἵππου ὠνόμασται τὸ Ἄργος ἱππότροφον. Διατί ἀνεβίβασε τὸν τόνον; Τὰ εἰς ΟΣ ὀξύτονα δισύλλαβα ἐν τῇ συνθέσει προπαροξύνεται· βατὸς Ἄμβατος ἔστι πόλις. φατὸς, ἀρηΐφατος. Χωρὶς εἰ μὴ παρασύνθετα ὦσι, διὰ τὸ μετρῶ μετρήσω μετρητός· καὶ, διαμετρητῷ ἐνὶ χώρῳ ### ι 208 Ἱπποκορυσταί Ἐφ’ ἵππων ὁπλιζόμενοι· ἢ ἵππους κορύσσοντες, τουτέστι πολεμικοί· ἢ ἀφ’ ἵππων μαχόμενοι. Γίνεται δὲ ἐκ τοῦ ἵππος καὶ τὸ κορυστής· τοῦτο ἐκ τοῦ κορύσσω· τοῦτο ἐκ τοῦ κορύνη· ἔστι δὲ ἐπικαμπὲς ῥόπαλον. Ἱπποκορυστὴς διατί οὐκ ἀνεβίβασε τὸν τόνον; Ἐπειδὴ τὰ εἰς ΗΣ ὑπὲρ μίαν συλλαβὴν ἐν τῇ συνθέσει τοῦ ἁπλοῦ φυλάσσει τὸν τόνον, ἐρανιστὴς, ἀρχερανιστής. Ζήτει εἰς τὸ ### ι 209 Ἱππία Ἐκλήθη οὕτως ἡ Ἀθηνᾶ, ἐπεὶ ἐκ τῆς κεφαλῆς τοῦ Διὸς μεθ’ ἵππων ἀνήλατο, ὡς ὁ ἐπ’ αὐτῇ ὕμνος δηλοῖ. Ἢ ὅτι Ποσειδῶνος οὖσα θυγάτηρ καὶ Κορυφῆς τῆς Ὠκεανοῦ, ἔχουσα ἅρμα, οὕτως ἐγεννήθη. Ἢ ὅτι Ἄδραστος Θήβηθεν φεύγων, ἐπὶ Κολωνῷ στήσας τοὺς ἵππους, Ποσειδῶνα καὶ Ἀθηνᾶν ἱππίους προσηγόρευσεν ### ι 210 Ἱπποκένταυρος Ἀναγωγικῶς νοεῖται· φασὶ γὰρ αὐτὸν ἰατρικὴν ἐπιδείξασθαι. Ἀνάγεται δὲ καὶ οὕτως· ἐπειδὴ τὸ σῶμα αὐτοῦ τὸ μὲν ἥμισυ ἵππου ἦν, τὸ δὲ ἥμισυ ἀνθρώπου, πεφανέρωται ὅτι διὰ τοῦ ἀλόγου μέρους ἐδήλωσε τὸ πρακτικὸν, διὰ δὲ τοῦ ἀνθρωπείου τὸ λογικόν ### ι 211 Ἱππομανής Σοφοκλῆς Αἴαντι, Σὲ τὸν ἱππομανῆ. Ἤτοι πολεμικὸν καὶ ἵπποις ἐπιμαινόμενον. Εἴωθε γὰρ ἡ προσθήκη τῶν τοιούτων ζῴων τὸ μέγεθος τοῦ ὑποκειμένου δηλοῦν, ὡς “θυμὸν ἱππογνώμονα,” τὸν μεγάλης γνώμης, καὶ βούπαις ### ι 212 Ἱππομανής ἐστι καὶ ἐπὶ τοῦ λειμῶνος, ἤτοι ὅπου ἵπποι μαίνονται· ἢ τὸν μέγαν καὶ ἄνετον, ἢ τὸν εὐανθῆ, ἐν ᾧ εὐανθὴς βοτάνη, ὥστε μαίνεσθαι τοὺς ἵππους διὰ τὸν καιρὸν ἐπ’ αὐτῆς τῆς χλόης τοῦ λειμῶνος. Τὴν μεγάλως μεμηνυῖαν· καὶ τὸν ἀνθοῦντα τῇ χλόῃ· ἐπεὶ καὶ φυλλομανής ### ι 213 Ἱπποδάμοιο Αἱ διὰ τοῦ ΟΙΟ Θετταλικὰ γενικαὶ, εἰ μὲν ἀπὸ περισπωμένου γενικῆς ὦσι, προπερισπῶνται, καλοῦ καλοῖο· εἰ δὲ ἀπὸ βαρυτόνου, προπαροξύνονται, ἀχράντου ἀχράντοιο ### ι 214 Ἱππόκομοι κόρυθες Τὰ ἀπὸ τῶν εἰς η θηλυκῶν συντεθέντα μεταβάλλοντα τὸ τέλος εἰς ΟΣ προπαροξύνεται, ὡς ἄφωνος, ἄναυδος· οὕτω καὶ κόμη, “ἱππόκομος πήληξ.” Ὅτε δὲ παροξύνεται τὸ ἱπποκόμος, τότε τὸ κομεῖν ἔγκειται, καὶ δηλοῖ τὸν ἐπιμελούμενον τῶν ἵππων, ἐκ τοῦ ἵππος καὶ τοῦ κομῶ, τὸ θεραπεύω ### ι 215 Ἱρός Σημαίνει τὸν ἱερόν. Ἀπὸ τοῦ ἵω, τὸ πέμπω, γίνεται παράγωγον ἱερὸς, ὡς τήκω, τακερός· καὶ κράσει τοῦ ι καὶ ε εἰς ι μακρὸν γίνεται ἱρός· ἡνίκα γὰρ ἐπιφέρεται τῷ ι τὸ ε, τὸ ι ἐπικρατεῖ, ἱέραξ, ἵρηξ· ἡνίκα δὲ τὸ ε καὶ ι ἐν διφθόγγῳ ἐστὶ, τότε ἡ ΕΙ δίφθογγος ἐπικρατεῖ, ταμιεῖον, ταμεῖον· Ἀπολλωνίεια, Ἀπολλωνεία ### ι 216 Ἴραι Αἱ ἐκκλησίαι, ὡς τὸ, Ἰράων προπάροιθεν· ἢ παρὰ τὸ εἴρω, τὸ λέγω, ἢ ἀπὸ τοῦ ἱεραὶ εἶναι. Ζήτει εἰς τὸ ### ι 217 Ἶρος Ὄνομα κύριον ἐν Ὀδυσσείᾳ, ὁ πτωχὸς καὶ πένης· ὃς κατὰ τὴν ἐτυμολογίαν διὰ τῆς ΕΙ διφθόγγου γράφεται, παρὰ γὰρ τὸ εἴρω, τὸ λέγω· καὶ ὁ ποιητὴς δηλοῖ λέγων, Ἶρον δὲ νέοι κίκλησκον ἅπαντες, οὕνεκ’ ἀπαγγέλλεσκε κιὼν, ὅτε ποῦ τις ἀνώγοι. Ἀλλ’ ἔστιν εἰπεῖν, ὅτι ἀπὸ τοῦ ἱερὸς γίνεται κράσει ἱρὸς, καὶ Ἶρος κύριον. Πολλὰ γὰρ εὑρίσκονται ὀξύτονα, ἅτινα γινόμενα κύρια βαρύνεται· οἷον, ξανθὸς, Ξάνθος· πυρρὸς, Πύρρος· γλαυκὸς, Γλαῦκος· λευκὸς, Λεῦκος· οὕτως οὖν καὶ ἱρὸς, Ἶρος. Καὶ ἄλλως· τὰ διὰ τοῦ ΙΡΟΣ δισύλλαβα κύρια καὶ βαρύνονται καὶ διὰ τοῦ ι γράφονται, οἷον, Κίρος, ὄνομα κύριον· Πίρος, ὄνομα ποταμοῦ· καὶ Τίρος, ὄνομα ποταμοῦ· Μίρος, ποταμὸς Φρυγίας· σκίρος, ὁ γύψος· Σβῆρος δὲ, ὄνομα κύριον. Πρόσκειται “κύρια,” διὰ τὸ λῆρος, ἡ φλυαρία· καὶ νειρὸς ὀξύτονον· οὐκ ἔστι δὲ κύριον· σημαίνει τὸν ὁρμητικόν. Ἰστέον δὲ ὅτι οὐ μόνον ὁ παρὰ τῷ ποιητῇ Ἶρος ἐλέγετο, ἀλλὰ καὶ ἄλλος πρὸ αὐτοῦ ἦν Ἶρος λεγόμενος. Ἔστι δὲ καὶ Ἶρος πόλις Θεσσαλίας, ἀπὸ Ἴρου τοῦ κτίσαντος αὐτήν ### ι 218 Ἶρις Σημαίνει καὶ ποπάνου τὶ εἶδος, καὶ τοῦ ὀφθαλμοῦ τὸν περὶ τὴν κόρην κύκλον, καὶ τῶν λίθων τοὺς κρυσταλλώδεις· καὶ ἀρωματικὴ πόα ### ι 219 Ἶρις Σημαίνει τὴν ἄγγελον τῶν θεῶν· καὶ γίνεται παρὰ τὸ εἴρειν καὶ λέγειν τὰ μέλλοντα· σημαίνει καὶ τὴν νεφελώδη ζώνην, τὸ τόξον τὸ ἐν τῷ οὐρανῷ φαινόμενον· καὶ αὐτὸ ἀπὸ τοῦ εἴρω· παρὰ τὸ σημαίνειν καὶ προλέγειν τὸ μέλλον ἔσεσθαι, χειμῶνα ἢ εὐδίαν. Ἢ παρὰ τὸ τηρεῖν καὶ κινεῖν τὸν ὄμβρον. Σημαίνει καὶ ποταμὸν, ὡς παρὰ Ἀπολλωνίῳ, ποταμὸν ἀγχίροον Ἶριν. Σημαίνει καὶ τὴν φιλοσοφίαν, καὶ ἔριν, καὶ φήμην. Τὰ εἰς ΡΙΣ θηλυκὰ ῥηματικὰ δισύλλαβα ἑνὶ φωνήεντι θέλει παραλήγεσθαι, οἷον, χαίρω, χάρις· εἴρω, ἔρις καὶ Ἶρις· δαίω, δῆρις· τὸ δὲ κουρὶς, ὃ σημαίνει τὸ ἐργαλεῖον τοῦ κουρέως, ὀξύνεται· τὸ δὲ Χαῖρις Χαίριδος, ὄνομα κύριον, ἀρσενικόν ἐστι. Τὸ θοῦρις ἀπὸ τοῦ θοῦρος γίνεται ### ι 220 Ἴσαν Σημαίνει τὸ ἐπορεύοντο. Τοῦ εἶμι τὰ πληθυντικὰ διὰ τοῦ ἰῶτα γράφεται, ὡς ἀπὸ τοῦ ἴω βαρυτόνου, οὗ ὁ παρατατικὸς, ἴεν, οἷον, ἆσσον ἴεν πολυκάρπου ἀλωῆς. Ἐξ οὗ καὶ ὁ δεύτερος ἀόριστος ἤϊον. Ἔστι δὲ καὶ τοῦτο σχῆμα κατὰ Ἀπολλώνιον. Ἔστιν εἴω· εἶτα διαιρέσει, ἐΐω· καὶ κατὰ ἀφαίρεσιν τοῦ ε γίνεται ἴω, καὶ ἰῶ περισπωμένως. Ζήτει. Ἐκ τοῦ εἶμι οὖν, ὁ παρατατικὸς, εἶν· τὸ πληθυντικὸν, ἴμεν· ἀλλ’ ἐπὶ τοῦ παρατατικοῦ τῶν εἰς ΜΙ καὶ ἡ παραλήγουσα συστέλλεται· τὸ τρίτον, ἴσαν. Ἢ ἀπὸ τοῦ ἴημι· οὗ ὁ μέλλων, ἤσω· ὁ ἀόριστος, ἦσα· τὸ πληθυντικὸν, ἴσαμεν· τὸ τρίτον, ἴσαν ### ι 221 Ἴσασι Σημαίνει τὸ γινώσκουσιν. Ἀπὸ τοῦ εἴδω, τὸ ἐπίσταμαι, ὁ μέλλων, εἴσω· γίνεται ῥῆμα περισπώμενον διὰ τοῦ ι, ἰσῶ· οὗ παράγωγον, ἴσημι· σημαίνει τὸ αὐτό· τὸ πληθυντικὸν, ἴσαμεν· καὶ συγκοπῇ, ἴσμεν· τὸ δεύτερον, ἴσατε· καὶ συγκοπῇ, ἴστε· τὸ τρίτον, ἴσασιν ὁμοφώνως τῇ δοτικῇ τῶν πληθυντικῶν τῆς μετοχῆς τοῦ ἴσαντος ἴσασι. Καὶ οὐ προπερισπᾶται, ὥσπερ τὸ ἱστᾶσι καὶ κιχρᾶσι. Διατί δὲ ἡ ἴσας μετοχὴ βαρύνεται, πάντων τῶν εἰς ΑΣ ὀξυτονουμένων, οἷον ἱστὰς, κιχράς; Ἔστιν οὖν εἰπεῖν, ὅτι ὁ χαρακτὴρ ἐστὶν αἴτιος τῆς βαρυτόνου τάσεως· πᾶσα γὰρ μετοχὴ διὰ τοῦ ### ι 222 ίσας βαρύνεται· οἷον γεμίσας, λεπίσας ### ι 223 ἴσθι τὸ σημαῖνον τὸ ὕπαρχε, ἀπὸ τοῦ εἰμί· τὸ πρῶτον τῶν πληθυντικῶν, ἐμέν· τὸ προστακτικὸν, ἔθι· καὶ πλεονασμῷ τοῦ ς, ἴσθι· τὸ γὰρ ε, πλεονάζοντος συμφώνου, τρέπεται εἰς ι· τοῦτο δὲ τὸ ἴσθι, κατὰ τὸ τρίτον πρόσωπον τὸ ὀφειλόμενον ε ἀναδέχεται, καὶ γίνεται ἔστω ### ι 224 Ἴσθι Σημαίνει τὸ γίνωσκε. Ἐκ τοῦ ἰσῶ. Τὰ εἰς ω λήγοντα ῥήματα, κατ’ ἔνδειαν χρόνου ἐκ βαρυτόνων εἰς περισπώμενα μεταγόμενα, διχρόνῳ βραχεῖ παραλήγεται, οἷον πείθω, πιθῶ· στείχω, στιχῶ· φείδω, φιδῶ· τεύχω, τυχῶ. Οὕτως οὖν καὶ εἴδω, εἴσω, ἰσῶ· καὶ ἴσημι παράγωγον· ὅπερ Δωρικῶς γίνεται ἴσαμι, ὡς παρὰ Θεοκρίτῳ, καλῶς μάλα τοῦτό γ’ ἴσαμι. Καὶ τὸ προστακτικὸν, ἴσαθι· καὶ κατὰ συγκοπὴν, ἴσθι· τὸ τρίτον, ἰσάτω, καὶ ἴστω κατὰ συγκοπὴν, ἀντὶ τοῦ γινωσκέτω· Ἴστω νῦν τόδε γαῖα. Ἄλλως· ἴσημι, τὸ γινώσκω· ὁ μέλλων, ἴσω· ὁ ἀόριστος, ἶσα· ἡ μετοχὴ, ἴσας ἴσαντος· καὶ τὸ προστακτικὸν, ἴσαθι καὶ ἴσθι· τὸ δυϊκὸν, ἴστον. Καὶ πλεονασμῷ τοῦ ε γίνεται ἰστέον ### ι 225 Ἴθι Σημαίνει τὸ πορεύου, καὶ ἐλθὲ, καὶ παραγενοῦ. Ἐκ τοῦ εἶμι, τὸ πορεύομαι, τὸ πληθυντικὸν, ἴμεν· τὸ προστακτικὸν, ἴθι· τὸ τρίτον, ἴτω ### ι 226 Ἴσκεν Ἴσκεν ψεύδεα πολλὰ λέγων ἐτύμοισιν ὁμοῖα. Τινὲς βούλονται τὸ ἔλεγε σημαίνειν· ἄλλοι δὲ, ἤϊσκεν εἴκαζεν καὶ ὡμοίου· τὸ γὰρ ὅλον, πολλὰ ψευδῆ λέγων εἴκαζεν, ὥστε ὅμοια εἶναι ἀληθέσιν. Ἀπὸ τοῦ εἴδω, τὸ ὁμοιῶ, ὁ μέλλων εἴσω· πλεονασμῷ τοῦ κ, εἴσκω· καὶ ἐπειδὴ οὐδέποτε τὰ διὰ τοῦ ΙΣΚΩ θέλει ἔχειν πρὸ τέλους τὴν ΕΙ δίφθογγον, γίνεται κατὰ διαίρεσιν ἐΐσκω· καὶ ἀποβολῇ τοῦ ε, ἴσκω. Ἰλιάδος λ, Αἴκέ σε τῷ ἴσκοντες ἀπόσχωνται πολέμοιο. Ἀντὶ τοῦ ὁμοιοῦντες ### ι 227 Ἴσις Δαίμονός ἐστιν ὄνομα τιμωμένης παρὰ Αἰγυπτίοις. Ἴσον γίνεται ἴσις· ἡ αὐτὴ γὰρ ἐστὶ τῇ γῇ· καὶ γὰρ ἡ γῆ ἴση ἐστὶ, καὶ σφαιροειδής. Ἄλλοι δὲ λέγουσιν, ὅτι αὕτη ἐστὶν ἡ Ἰώ· τούτου χάριν διὰ τοῦ ι γράφεται· ἐπειδὴ παρὰ τὸ ἴεσθαι ἐστί· καὶ γὰρ πολλὰ ἐπλανήθη ἡ Ἰὼ μεταβληθεῖσα εἰς βοῦν. Ταῦτα. Ὑπάγεται δὲ τὸ Ἴσις τῷ κανόνι τοῦ Βιθυνία· καὶ γὰρ ἔχει τὸ ι ἐν τῇ δευτέρᾳ συλλαβῆ ὡς ἴρις ### ι 228 Ἰσίδωρος Ὄνομα κύριον· παρὰ τὸ Ἴσις καὶ τὸ δῶρον ### ι 229 Ἴσανδρος Ἐκ τοῦ ἀνδρὸς καὶ τοῦ ἴσος γίνεται ἴσανδρος ### ι 230 Ἰσοφαρίζειν Ἐξισοῦσθαι, ἴσος φαίνεσθαι ### ι 231 Ἴσμαρος Πόλις Θρᾴκης· ἀπὸ Ἰσμάρου τοῦ Ἄρεως καὶ Θράσσης παιδός. Ὦρος ### ι 232 Ἵσμα Τὸ ἵδρυμα· παρὰ τὸ ἵζω ### ι 233 Ἰσραήλ Παρὰ τὸ ἲς, ὃ σημαίνει τὴν δύναμιν, καὶ τὸ ὁρῶ τὸ βλέπω, καὶ τὸ ἢλ, ὃ σημαίνει τὸν θεόν· ὁ δυνάμενος βλέπειν θεόν· ἢ νοῦς ὁρῶν θεόν. Ἢ παρὰ τὸ ὁρῶ, ὁ μετὰ δυνάμεως βλέπων τὸν θεόν ### ι 234 Ἴσος Ὁ ὅμοιος ἐξίσου. Παρὰ τὸ εἴδω, τὸ ὁμοιῶ, ὁ μέλλων, εἴσω, ῥηματικὸν ὄνομα, ἴσος, κατὰ ἀποβολὴν τοῦ ε. Εὕρηται τὸ ι μακρὸν καὶ βραχύ· παρὰ μὲν τῷ ποιητῇ, ἀεὶ μακρὸν, παρὰ δὲ τοῖς πεζολόγοις, βραχύ. Καὶ παρὰ τοῖς ἐποποιοῖς εὕρηται καὶ συνεσταλμένον, ὡς παρὰ Καλλιμάχῳ· παρὰ δὲ τοῖς τραγικοῖς καὶ κωμικοῖς συστέλλεται ἀεὶ τὸ ι, ὡς παρὰ Εὐριπίδῃ, Ἴσους ἴσοισι πολεμίοισιν ἀντιθείς. Καὶ πάλιν, Κοινῆς τραπέζης ἀξίωμ’ ἔχων ἴσον. Κατὰ δὲ ἰαμβικοὺς ἐπαμφοτερίζει. Ἴσως δὲ ὁ ποιητὴς Δωρικῶς ἐκτείνει τὸ δίχρονον, ὡς τὸ ὕδωρ καὶ ἰλὺς, Κεῖσθαι ὑπ’ ἰλύος· καὶ, Ἆρες Ἄρες ### ι 235 Ἰσθμός Οὐ μόνον ὁ λαιμὸς, ἀλλὰ καὶ στενὴ γαῖα μεταξὺ δύο θαλασσῶν ### π 48 πορθμὸς δὲ, στενὴ θάλασσα μεταξὺ δύο γαιῶν ### ι 236 Ἰσθμὸς δὲ εἴρηται παρὰ τὸ ἴημι, ἢ παρὰ τὸ ἴω ἴσω, ἰσμός· καὶ πλεονασμῷ τοῦ θ, ἰσθμός. Ἢ παρὰ τὸ εἶμι, τὸ πορεύομαι, τὸ πληθυντικὸν, ἴμεν· ἐξ αὐτοῦ ἰμός· καὶ πλεονασμῷ τοῦ ς, καὶ ἐπενθέσει τοῦ θ, ἰσθμὸς, εἰς ὅν τις πορεύεται. Ἢ ἰσθμὸς ἐστὶν ὁ βάσιμος τόπος, ἑκατέρωθεν θάλασσαν ἔχων, ἰθμός τις τυγχάνων, παρὰ τὰ ἴθματα, τὰ βήματα ### ι 237 Ἴσθμιον Ὁ περιτραχήλιος κόσμος, ὁ περιτιθέμενος τῷ ἰσθμῷ· παρὰ τὸ ἰσθμὸς, ἴσθμιον, καὶ ### ι 238 Ἰσθμὸς δὲ καὶ ὁ τράχηλος, παρὰ τὸ εἰσιέναι δι’ αὐτοῦ τὰ ποτὰ καὶ τὰ βρώματα. Ζήτει εἰς τὸ ### ι 239 Ἵστημι Ἐκ τοῦ στῶ· καὶ κατὰ ἀναδιπλασιασμὸν, ἱστῶ· καὶ ἐξ αὐτοῦ ῥῆμα παράγωγον, ἵστημι. Τὸ ΙΣ, ἰῶτα· πᾶς ἀναδιπλασιασμὸς διὰ βραχέος ἐκφέρεται. Ἐνταῦθα δὲ οὐκ ἔστι κυρίως· ἀναδιπλασιασμὸς γὰρ κυρίως ἐστὶν, ὅταν τὸ ἑξῆς τῆς λέξεως δὶς τὸ αὐτὸ σύμφωνον παραλαμβάνει· καταχρηστικῶς δὲ, καὶ ὁ ἐξ ἑνὸς φωνήεντος, οἷον ὧ, ἰῶ· στῶ, ἱστῶ. Ποσαχῶς γίνεται ὁ ἀναδιπλασιασμός; Τετραχῶς· ἐὰν ἄρχηται ἀπὸ τοῦ ΣΤ τὸ ῥῆμα ἢ ἀπὸ φωνήεντος, διὰ τοῦ ι μόνου γίνεται ὁ ἀναδιπλασιασμὸς, στῶ, ἱστῶ· ὧ, ἱῶ· εἰ δὲ ἀπὸ ἀφώνου, διὰ τοῦ αὐτοῦ ἀφώνου καὶ τοῦ ι μόνου γίνεται, οἷον θῶ, θιθῶ, καὶ τιθῶ, τίθημι. Εἰ δὲ δύο σύμφωνα ἔχει ὁ ἐνεστὼς, διὰ τοῦ προτέρου· οἷον πλῶ, πιπλῶ, πίπλημι, πλήσω· χρῶ, κιχρῶ, κίχρημι, χρήσω. Τῶν εἰς ΜΙ ἡ πρώτη καὶ δευτέρα συζυγία τῷ η παραλήγεται· ἡ δὲ τρίτη, τῷ ω· καὶ ἡ τετάρτη, διχρόνῳ ἐκτεταμένῳ. Τὸ παθητικὸν, ἵσταμαι, ἱστάμην, ἵστασο· καὶ κατ’ ἔνδειαν τοῦ ς, γίνεται ἵσταο, ὡς, ἔπος φάο. Ἀπὸ τοῦ ἐφάμην, ἔφασο· καὶ μάρναο, ἀντὶ τοῦ ἐμάρνασο· καὶ ἔσσυο, ἀντὶ τοῦ ἔσυσο ### ι 240 Ἵστη μὲν ὄμμα Ποικίλον ἐστίν· οἱ μὲν λέγουσιν, ὅτι ὅταν ἀποκοπὴ γίνοιτο τῶν εἰς ΘΙ προστακτικῶν, ἐπαύξησις ἀκολουθεῖ, οἷον ἵσταθι, καὶ κατὰ ἀποκοπὴν, ἵστα, καὶ ἐκτάσει, ἵστη· μέγεθος δ’ ὃς ἵστη. Τὸ δὲ, Μείζονα δὴ κρητῆρα καθίστα. Ἀντὶ τοῦ εὐτρέπιζε. Ἐὰν μὲν βραχὺ, ἀποκοπή ἐστιν· ἐὰν δὲ κατὰ ἔκτασιν, ἀπὸ τοῦ ἱστῶ ἵστα, ὡς βόα. Οὕτω Φίλων καὶ Τρύφων· λέγομεν δὲ καὶ ἡμεῖς, ὅτι οὐ μόνον ἐπὶ τῶν εἰς ω ῥημάτων, ἀλλὰ καὶ ἐπὶ τῶν εἰς ΜΙ τὰ τρίτα πρόσωπα τῶν παρατατικῶν δεύτερα γίνεται τῶν προστακτικῶν, οἷον νόει, φίλει, βόα. Οὕτως καὶ οἱ Ἀττικοὶ, ἐὰν μὴ χρήσωνται τῇ ΘΙ καταλήξει, χρῶνται τοῖς τρίτοις προσώποις τῶν παρατατικῶν ἐν τοῖς προστακτικοῖς· οἷον, ἐτίθην, ἐτίθης, ἐτίθη, τίθη· ἐπίμπλην, ἐπίμπλης, ἐπίμπλη, πίμπλη. Οὕτως Ἵστη δὲ μέγα κῦμα. Ὅτι τὰ τοιαῦτα καὶ Δωρικά εἰσιν· οἱ γὰρ Δωριεῖς λέγουσι πίμπλη, Κοικόα· καὶ γὰρ τὸ ὅρα, ὅρη λέγουσιν· οὕτω πίμπλα, πίμπλη. Ἡρωδιανός ### ι 241 Ἴστωρ Ἀπὸ τοῦ εἴδω εἴσω, τὸ γινώσκω, ῥηματικὸν ὄνομα ἴστωρ· καὶ ### ε 1536 ἐπὶ ἵστορι ἀντὶ τοῦ μάρτυρι, ἢ κριτῇ· καὶ ### ι 242 ἱστορία · καὶ ### σ 35 συνίστωρ συμπράκτωρ, σύμβουλος, συγγνώστης ### σ 36 συνίστωρ συνόμιλος, γνωστὸς, μάρτυς, συνειδὼς ἐπὶ πράγματα ### ι 243 Ἱστός Παρὰ τὸ ἵστημι, ἀπὸ τοῦ ἀεὶ ἑστάναι· ὅθεν καὶ στύλος. Ἐπὶ μὲν τοῦ ὑφαντικοῦ, Ἱστὸν ἐποιχομένην. Ἐπὶ δὲ τοῦ καταρτίου, Ἱστὸν δ’ ἱστοδόκῃ πέλασαν ### ι 244 ἱστὸς τὸ μέγιστον ξύλον, ἡ κατάρτιος λεγομένη ὑπὸ τῶν ναυτικῶν ### ι 245 ἱστία δὲ, τῆς νηὸς ἡ ὀθόνη, ὅ ἐστι τὸ ἅρμενον. Ἀπὸ τοῦ ἵζω, τὸ καθέζομαι, ὁ μέλλων ἵσω· ὄνομα ῥηματικὸν, ἱστὸς καὶ ἱστίον· παρὰ τὸ ἵζειν ἐφ’ ἑνὸς τόπου καὶ ἱδρύσθαι ### ι 246 Ἱστοπέδη Ὁ ἐν μέσῳ τῆς νεὼς κοῖλος τόπος, ὅν τινες λινίδα καλοῦσιν, εἰς ὃν ὁ ἱστὸς ἐντίθεται ### ι 247 Ἱστοδόκη Ἡ ὑποδεχομένη τὸν ἱστὸν ἱστοθήκη· λέγεται δὲ τὸ κατὰ τὴν πρύμναν ἀνέχον ξύλον, καθ’ οὗ κλίνεται ὁ ἱστός. Τὰ δὲ παρὰ τοῦ δέχω πάντα διὰ τοῦ κ, ξεινοδόκος καὶ τὰ ὅμοια ### ι 248 Ἴσχω Τὸ κρατῶ. Ἀπὸ τοῦ ἔχω, τὸ κρατῶ, πλεονασμῷ τοῦ ς, ἔσχω· καὶ τὸ ε, ἡνίκα πλεονάσῃ σύμφωνον, τρέπεται εἰς ι, καὶ γίνεται ἴσχω· τὸ παθητικὸν, ἴσχομαι, ἰσχόμην, ἴσχου· τὸ προστακτικὸν, ἴσχου· καὶ κατὰ διάλυσιν, ἴσχεο· σὺ δ’ ἴσχεο. Ἀντὶ τοῦ παύου καὶ κάτεχε τὴν ὀργήν. Ἢ ἀπὸ τοῦ σχῶ, τὸ κρατῶ, γίνεται κατὰ πλεονασμὸν τοῦ ι, ἰσχῶ· οὗπερ σχηματίζεται τὸ αὐτό· ἐξ οὗ παράγωγον, ἰσχανῶ· ὅθεν τὸ, Τόνδ’ οὔτ’ ἄρ τι γέφυραι ἐεργμέναι ἰσχανόωσιν. Ἀντὶ τοῦ κατέχουσι καὶ κωλύουσιν ### ι 249 Ἰσχανόων Ἰσχανόων φιλότητος ἐϋστεφάνου Κυθερείης. Σημαίνει τὸ ἐπιθυμῶν. Ὥσπερ ἀπὸ τοῦ φῶ γίνεται φαίνω, οὕτως καὶ ἀπὸ τοῦ ἴσχω γίνεται ἰσχαίνω· ὁ μέλλων, ἰσχανῶ· καὶ ἐκ τούτου γίνεται ἰσχανόων. Γράφεται καὶ ἰχανόων. Παρὰ τὸ λίαν ἔχεσθαι, ἰχαλῶ· καὶ τροπῇ, ἰχανῶ. Ἢ ὥσπερ παρὰ τὸ παμφαίνω, ὁ μέλλων, παμφανῶ, οὕτως καὶ παρὰ τὸ ἰχῶ ἰχαίνω, ἰχανῶ· καὶ ὥσπερ τὸ γιγνώσκω, ἅμα τῇ ἀποβολῇ τοῦ γ ἐξετάθη τὸ δίχρονον, καὶ μετῆλθεν ἡ θέσει μακρὰ εἰς φύσει μακράν· οὕτως καὶ ἀπὸ τοῦ ἰσχανῶ μέλλοντος γίνεται ἰχανῶ, ἀποβληθέντος τοῦ ς, καὶ ἐκταθέντος τοῦ ι· καὶ μετάγεται ὁ μέλλων εἰς ἐνεστῶτα, καὶ γίνεται ἰχανῶ ἐνεστὼς, ὡς ἀπὸ τοῦ εἴρω ἐρῶ γίνεται ἐνεστὼς ἐρῶ ### ι 250 Ἰσχία Ὅτι ἴσχει τοὺς καθημένους· σημαίνει δὲ ἰσχίον τὸ ὑπὸ τὴν ὀσφῦν ὀστέον, εἰς ὃ ἔγκειται τὸ ἱερὸν ὀστοῦν, ὅπερ καὶ γλουτὸς καλεῖται, καὶ κοτύλη, παρὰ τὴν κοιλότητα· ἢ τὸ κοῖλον τοῦ γλουτοῦ, ἐν ᾧ ἡ κοτύλη στρέφεται ### ι 251 Ἰσχνός Ὁ λεπτός. Παρὰ τὸ ἴσχω, ἰσχὸς καὶ ἰσχνός. Ἢ παρὰ τὸ ἴσχω, ἰσχνῶ καὶ ἰσχνός· καὶ ### ι 252 Ἰσχυρός Ἀπὸ τοῦ ἴσχω κατὰ παραγωγὴν γίνεται ἰσχύω· ὁ μέλλων, ἰσχύσω· καὶ ἀποβολῇ τοῦ ω, ἰσχύς. Καὶ ### ι 253 ἰσχυρὸς ὁ ἴσχειν καὶ ἀντέχειν δυνάμενος. Τὰ διὰ τοῦ ΥΡΟΣ ἀρσενικὰ, ὑπὲρ δύο συλλαβὰς, διὰ τοῦ υ ψιλοῦ γράφεται. Τὸ υ, μακρόν· τὰ εἰς ΡΟΣ λήγοντα ὀξύτονα, ἔχοντα τὴν τρίτην ἀπὸ τέλους μακρὰν φύσει ἢ θέσει, μακρὰν ἔχει τὴν πρὸ τέλους καὶ ὀξύνεται, οἷον τολμηρὸς, ὀκνηρός ### ι 254 Ἰσχάς Ἀπὸ τῆς ἰσχύος· ἐπειδὴ πρὶν τὴν κρεωδοσίαν δοθῆναι τοῖς Ἀθηναίοις, ἐχρῶντο τῇ ἰσχάδι. Ἢ ἰσχάς ἐστιν οἱονεὶ τὸ κατισχνωμένον σῦκον. Παρὰ τὸ ἴσχω, ἰσχνῶ ἰσχνάδες, τὰ λεπτυνθέντα σῦκα ἐν τῷ ξηραίνεσθαι. Ἢ ὅτι ἕως τούτου προβαίνει ὁ καρπός. Πρῶτον γάρ ἐστιν ὄλυνθος· εἶτα φήληξ· εἶτα σῦκον· καὶ λοιπὸν ἔσχατον ἰσχὰς, ἡ ἴσχειν ποιοῦσα τὴν αὔξησιν· φθινόπωρον γάρ ἐστιν ### ι 255 Ἰσχνόν Θαλπεινὸν, ἢ σαπρόν· καὶ εἰ μὲν σημαίνει θαλπεινὸν, παρὰ τὸ ἰαίνω, τὸ εὐφραίνομαι· εἰ δὲ τὸ σαπρὸν, παρὰ τὸ ἵημι, τὸ πέμπω, οἱονεὶ τὸ ἀποπεμπόμενον ### ι 256 Ἰταμόν Τὸ ἀναιδές· παρὰ τὸ ἴεσθαι, ὅ ἐστιν ὁρμᾶν. Τοιοῦτοι δὲ οἱ ἀναιδεῖς ### ι 257 Ἰτέα Παρὰ τὸ ἰέναι· ταχέως γὰρ αὔξεται. Ἢ παρὰ τὸ ἰτὸν, τὸ πορευτόν· ὁρμητικὸν γὰρ τὸ φυτόν ### ι 258 Ἰτέον Ἐπίρρημα ποιότητος, ἀντὶ τοῦ πορευτέον. Ἀπὸ τοῦ εἶμι ὁ δεύτερος ἀόριστος, ἦν· ἡ μετοχὴ, εἲς, ἔντος· καὶ τὸ προστακτικὸν, ἔθι· καὶ τροπῇ τοῦ ε εἰς ι, ἴθι· καὶ ἐξ αὐτοῦ ἰθέον, καὶ ἰτέον, τροπῇ τοῦ θ εἰς τ ### ι 259 Ἴτην Τὼ δ’ αὖτις ἴτην παρὰ νῆας. Οὗτοι δὲ πάλιν παρεγένοντο. Ἔστιν ἵημι, τὸ πέμπω· καὶ συγκοπῇ τοῦ η, γίνεται ἶμι· ὁ παρατατικὸς, ἲν, ἲς, ἴσι· τὸ δυϊκὸν, ἴτον, ἴτην ### ι 260 Ἴτης Ὁ ἐπὶ πάντα ὁρμῶν· ἀπὸ τοῦ ἰέναι. Ἀπὸ τούτου καὶ ### ι 261 Ἰτρίον Τὸ καπυρῶδες τραῦμα ἢ πλάσμα, ἀπὸ τοῦ ἰέναι· ἐπὶ λεπτὸν γὰρ ἕλκεται ### ι 262 Ἴτυς Ἡ περιφέρεια τοῦ ἅρματος ἢ τοῦ τροχοῦ· ἀπὸ τοῦ ἰέναι ### ι 263 Ἴτυλος Ὄνομα κύριον, ὁ ἐκ τοιούτων γάμων Τηρεῖ γενόμενος, οἷον σύμβολον συμφορᾶς· τύλους γὰρ καὶ τύπους τὰ σημεῖα λέγουσι τῆς ταλαιπωρίας ### ι 264 ἰτωνία ἡ Ἀθηνᾶ εἴρηται παρὰ τοῖς Θεσσαλοῖς, ἀπό τινος πόλεως Ἴτωνος. Φησὶ δὲ ὁ γενεαλόγος Σιμωνίδης, Ἰτώνου θυγατέρας γενέσθαι δύο, Ἀθηνᾶν καὶ Ἰοδάμαν· ἃς ἐζηλωκυίας τὴν ὁπλομαχικὴν εἰς ἔριν τὴν εἰς ἀλλήλους χωρῆσαι, καὶ ἀναιρεθῆναι τὴν Ἰοδάμαν ὑπὸ τῆς Ἀθηνᾶς. Οἷον, Πηλιάδες σκοπιῇσιν ἐθάμβεον εἰσορόωσαι ἔργον Ἀθηναίης Ἰτωνίδος. Ἀπολλώνιος ### ι 265 Ἴϋγξ Ὁ ἔρως, καὶ ὄρνεόν τι τὸ λεγόμενον σεισοπυγὶς, ᾧ χρῶνται αἱ φαρμακίδες εἰς φίλτρα. Ἴϋγγας ἔχουσιν ἐν τοῖς λόγοις οἱ σοφισταί ### ι 266 Ἴϋγγι βοῇ, φωνῇ· καὶ ### ι 267 ἰΰζει βοᾷ, κραυγὴν ποιεῖ. Λέγεται δὲ καὶ ### ι 268 ἴϋγξ σύριγξ μονοκάλαμος. Σημαίνει δὲ καὶ ᾠδήν. Καὶ ### ι 269 ἰϋγμὸς φωνὴ, συριγμός. Ὅμηρος, οἱ δ’ ἰΰζοντος ἕποντο. Τουτέστι συρίζοντος. Ἔστι δὲ πεποιημένη ἡ λέξις. Καὶ ### ι 270 ἰΰζουσιν ἀγροικικῇ φωνῇ προφέρονται, φωνοῦσι. Πεποίηται δὲ τοὔνομα παρὰ τὸ ἰοὺ ἐπίρρημα ### ι 271 Ἶφι Τὸ ἰσχυρῶς. Ὡς ἀπὸ τοῦ νόστος νόστου γίνεται νοστόφι, καὶ κατὰ συγκοπὴν νόσφι, οὕτω καὶ ἀπὸ τοῦ ἴς ἰνὸς, ὃ σημαίνει τὴν δύναμιν, γίνεται ἰνόφι· καὶ κατὰ συγκοπὴν, ἶφι. Τὸ δὲ ι ἐστὶ μακρὸν, ὡς δικατάληκτον, ἲς, καὶ ἴν ### ι 272 Ἴφια μῆλα Εὐτραφῆ, ἢ ἰσχυροποιὰ τῶν ἐσθιόντων· ἢ κατ’ εὐφημισμὸν, τὰ ἀσθενῆ, καὶ οὐκ ἰσχυρά ### ι 273 Ἶφις Ὄνομα κύριον· παρὰ τὸ ἶφι. Τὰ δὲ παρ’ αὐτοῦ πάντα διὰ τοῦ ι γράφεται· οἷον Ἰφιμέδουσα, Ἰφιγενὴς, Ἰφικλῆς ### ι 274 Ἰφιγένεια Εὐφορίων αὐτὴν ἐτυμολογεῖ Ἑλένης καὶ Θησέως· ὑποβλητὴν δὲ δοθῆναι Κλυταιμνήστρᾳ· οὕνεκα δή μιν ἶφι βιασαμένη Ἑλένη ὑπεγείνατο Θησεῖ. Ἐξ Ἑλένης καὶ Θησέως ### ι 275 Ἴφικλος Ὁ ἥρως, ἰφίκωλός τις ὤν· ταχύτατος γὰρ ἱστορεῖται· καὶ οἱ παῖδες αὐτοῦ, Πρωτεσίλαος καὶ Ποδάρκης ### ι 276 Ἴφθιμος Ὁ ἰσχυρὸς καὶ γενναῖος. Ὡς παρὰ τὸ ἄνθος γίνεται ἄνθιμος, καὶ κῦδος κύδιμος, οὕτω καὶ παρὰ τὸ ἶφι, ἴφιμος· καὶ πλεονασμῷ τοῦ θῆτα· ἢ ὥσπερ παρὰ τὸ πρωῒ, πρώϊμος, καὶ ὀψὲ, ὄψιμος· ἅμα δὲ τῷ πλεονασμῷ τοῦ θῆτα, καὶ ὁ χρόνος ὑπερβιβάσθη· καὶ ἡ μὲν ἄρχουσα θέσει μακρά ἐστιν· ἡ δὲ παραλήγουσα, φύσει. Οἱ δὲ λέγουσιν, ὅτι σύνθετός ἐστι, παρὰ τὸ ἶφι καὶ τὸ θυμὸς, ἰφίθυμος· καὶ συγκοπῇ, ἴφθιμος· οἷστισιν ἀντίκειται τὸ θηλυκὸν, ἰφθίμη ὄν. Εἰ γὰρ ἦν σύνθετον, ἤμελλεν εἶναι κοινὸν τῷ γένει· τὰ γὰρ σύνθετα κοινά εἰσι τῷ γένει· οἷον, ὁ φιλόσοφος, καὶ ἡ φιλόσοφος· ὁ πάνσοφος, καὶ ἡ πάνσοφος· ὁ ἄοικος, καὶ ἡ ἄοικος· χωρὶς εἰ μηδὲν πλέον σημαίνει τοῦ ἁπλοῦ· διὰ τὸ ἐναντίος, ἐναντία· ἐναντίβιος, ἐναντιβία· ἐναλίγκιος, ἐναλιγκία. Ταῦτα γὰρ κοινά εἰσι τῷ γένει· ἀλλ’ οὐκ ἀντίκειται ἡμῖν, ἐπειδὴ οὐδὲν πλέον σημαίνει τοῦ ἁπλοῦ. Τὸ γὰρ ἀντίος καὶ ἐναντίος, καὶ τὸ ἀλίγκιος καὶ ἐναλίγκιος, τὰ αὐτὰ σημαίνει ἅπερ καὶ τὰ ἁπλᾶ. Σημαίνει δὲ τρία, τὸν ἰσχυρὸν, ὡς τὸ, Ἰφθίμους ψυχάς. καὶ τὸν πολὺν, ὡς τὸ, Οἵ ἑ μέγαν περ ἐόντα καὶ ἴφθιμον καὶ ἀγαυόν. καὶ τὴν συνετὴν, ὡς τὸ, Ἰφθίμη ἄλοχος Διομήδεος ἱπποδάμοιο ### ι 277 Ἰχθύς Παρὰ τὸ ἰθύω, τὸ ὁρμῶ, ἰθὺς, καὶ ἰχθύς ### ι 278 Ἴχνος Παρὰ τὸ ἴσχειν ὅλον τὸν πόδα· ἢ ἀπὸ τοῦ ἀνέχεσθαι τῆς γῆς ### ι 279 Ἴχνιον Ἴχνος, πάτημα· ἀπὸ τοῦ ἀΐξω· ἢ παρὰ τὸ ἵζω, ἵγμαι, ἴχνιον, ὡς παίζω, παίγνιον. Προπαροξύνεται, ὡς τὸ ἀράχνιον· οὐ γὰρ ἔστιν ὑποκοριστικὸν, ἀλλ’ ἀπὸ ῥήματος ἐσχημάτισται. Εἰς τὸ ### ι 280 Ἰχώρ Τὸ σεσηπὸς αἷμα. Ἀπὸ τοῦ ἴσχω, τὸ λεπτύνω, ἰσχὼρ, καὶ ἰχὼρ, τὸ λεπτύνον τὸ σῶμα ἐν τῷ καταστάζειν· ὅθεν καὶ τὸ ἰῶτα φύσει μακρὸν, ὡς ἐν τῷ γίγνεται, γίνεται. Ζήτει εἰς τὸ ### ι 281 ἰσχανόων. Κλίνεται ἰχῶρος· ἡ αἰτιατικὴ, ἰχῶρα· καὶ κατὰ συγκοπὴν, ἰχῶ· Ἀπ’ ἰχῶ χειρὸς ὄμορξεν, Ἰλιάδος ε. Τὰ γὰρ εἰς ΩΡ ὀξύτονα ἀρσενικὰ διὰ τοῦ ω κλίνεται, ἰχὼρ, ἰχῶρος· ἀχὼρ, ἀχῶρος ### ι 282 Ἴψ Ὁ σκώληξ. Τὰ εἰς ΙΨ πᾶσαν δίφθογγον ἀποστρέφεται. Γίνεται παρὰ τὸ ἴπτω, τὸ βλάπτω, ἴπω, ἴψ. Κλίνεται ἰπὸς, ὡς θρὶψ, θριπὸς, καὶ ἲξ, ἰκός· καὶ σὴς, σητός. Ἴπες δέ εἰσιν οἱ σκώληκες οἱ ἐσθίοντες τὰ κέρατα, οἷον, Μὴ κέρα ἴπες ἔδοιεν ### θ 290 θρίπες δὲ εἰσὶν, οἱ ἐσθίοντες τὰ ξύλα σκώληκες ### σ 37 σῆτες δὲ, οἱ ἐσθίοντες τὰ ἱμάτια ### ι 283 ἴκες δὲ, οἱ ἐσθίοντες τὰς ἀμπέλους, ἢ τοὺς ὀφθαλμοὺς τῶν ἀμπέλων ### κ 36 κίες δὲ, τῶν πυρῶν καὶ κριθῶν ### ι 284 ἰὼ τὸ ἐπίρρημα, ἐκ τοῦ ἰωὴ κατὰ συγκοπήν· Τρύφων δὲ λέγει, ὅτι τὸ ὦ τὸ κλητικὸν προσέλαβε τὸ ι καὶ ἐγένετο ἰώ· εἶτα τὸ ὦ περισπᾶται· τὸ δὲ ἰὼ ὀξύνεται, οἷον, ὦ Ἄπολλον, ἰὼ Ἀπολλώνιε, ἰὼ Λακεδαῖμον. Ἀλλὰ σχετλιαστικὸν καὶ βακχευτικὸν οὐχ ὑποπίπτει ἀναλογίᾳ. Περὶ Παθῶν ### ι 285 Ἰωή Σημαίνει τὴν πνοήν. Παρὰ τὸ ἵημι γίνεται ἰή· καὶ πλεονασμῷ τοῦ ω ἰωή ### ι 286 Ἰωὴ καὶ ἡ φωνὴ παρὰ τὸ ἴω γίνεται, ἡ διϊκνουμένη εἰς ἀκοήν ### ι 287 Ἰών Μετοχὴ δευτέρου ἀορίστου· τὸ θέμα, ἴω· ὁ δεύτερος ἀόριστος, ἴον· ἰὼν, ἡ μετοχή ### ι 288 Ἰωγή Ἡ σκέπη· ἀπὸ τοῦ ἰέναι· τὸ γὰρ σκέπον ἐπὶ πᾶν ὃ σκέπει ἵεται· καὶ ### υ 4 ὑπιωγαὶ δὲ αἱ ὑπαγωγαὶ καὶ σκέπαι ### ι 289 Ἰωκή Ἡ δίωξις. Παρὰ τὸ διώκω, διωκή· καὶ ἀποβολῇ τοῦ δ, ἰωκή. Σημαίνει καὶ τὴν ἀπειλήν ### ι 290 Ἰῶκά τε δακρυόεσσαν Τινὲς γράφουσιν ἰῶ, εἶτα ### κ 37 καταδακρυόεσσαν. Γίνεται δὲ ἔκθεσμον· ὁ γὰρ Ὅμηρος ἰῶκα τὴν ἰωκὴν λέγει, ἤγουν τὴν δίωξιν, ὡς Ἡσίοδος τὴν κρόκην, κρόκα· ὥστε μεταπλασμός ἐστιν ### ι 291 Ἴωξις Ὡς ἐκ τοῦ λέγω λέξω γίνεται λέξις, καὶ ἕξω ἕξις, οὕτως καὶ ἀπὸ τοῦ διώκω, διώξω, δίωξις· καὶ ἀποβολῇ τοῦ δ ### ι 292 Ἰωχμός Δίωξις, τάραχος. Παρὰ τὸ διώξω, διωγμός· καὶ τροπῇ τοῦ γ εἰς χ, καὶ ἀποβολῇ τοῦ δ, ἰωχμός ### ι 293 Ἰῶ Τὸ πορεύομαι· ἐξ οὗ καὶ ἱερὸν, ὁ ἀνειμένος τόπος εἰς τιμὴν τοῦ θεοῦ. κ ### κ 38 κάππα τὸ στοιχεῖον· ὅτι Κάπυός ἐστιν εὕρεμα· ἢ κάππά τι ὂν, τὸ ἔχον ὄπα, ὅ ἐστι φωνήν· τὰ γὰρ ψιλὰ ὑποκάτω τῆς γλώττης ἔχει τὴν προφορὰν τῆς φωνῆς· καὶ κῆπος, χῆπος τὶς, ὁ ἔχων τὴν πόσιν διὰ τοῦ ὕδατος τοῖς φυτοῖς ### κ 39 Κατεχειροτόνησαν αὐτοῦ Ἀντὶ τοῦ κατεψηφίσαντο αὐτοῦ. Διαφέρει δὲ ### κ 40 Καταχειροτονία γὰρ ἐγένετο οὕτως· ἔλεγεν ὁ κῆρυξ· ὅτῳ Μειδίας δοκεῖ ἀδικεῖν, ἀνατεινάτω τὴν χεῖρα· εἶτα οἱ θέλοντες ἐξέτειναν τὰς χεῖρας, καὶ ἐκαλεῖτο τοῦτο καταχειροτονία· λοιπὸν πάσας ἠρίθμουν τὰς χεῖρας· καὶ ἑώρα ὁ κῆρυξ ποῖαι πλείους εἰσὶ τῶν φασκόντων αὐτὸν ἀδικεῖν, ἢ μή· καὶ ὅσαι ἂν ἦσαν πλείους, ἡ γνώμη ἐκεῖ ἐπεκράτει ### κ 41 Καφηρεύς Ἔχει μὲν καὶ Εὔβοια πρὸς τῇ ἑξῆς θαλάσσῃ Καφηρέα. Καφηρεὺς δὲ λέγεται τόπος θαλάσσης πρὸς τοῖς αἰγιαλοῖς τραχὺς καὶ τεναγώδης, σκοπέλοις διειλημμένος καὶ ἕρμασι καὶ χοιράσι, καὶ τὰ πρὸς ἀπό βασιν ἀπορώτατος, ἅτε κρημνοῖς περιστοιχιζόμενος, καὶ πρὸς τοῖς ἄλλοις κακοῖς ἔτι καὶ διηνεκέσι τοῖς ἀνέμοις καταπνεόμενος, ὡς ὁ παρ’ Ὁμήρῳ προβλὴς σκόπελος, τὸν οὔποτε κύματα λείπει παντοίων ἀνέμων. Καφηρεὺς ὢν καὶ αὐτός. Καὶ ἴσως εἴρηται ἀπὸ τοῦ καταπνεῖσθαι ἀνενδότως ### κ 42 κάπος γὰρ τὸ πνεῦμα· ἀφ’ οὗ καὶ Ὅμηρος, Αἴαντα. Εἰς Ἀγαμέμνονα δῖον ἄγον κεκαφηότα νίκῃ. Οἱονεὶ πνευστιῶντα, ἤτοι τῷ τοῦ πολεμικοῦ ἀγῶνος καμάτῳ, ἢ τῇ ἀγερωχίᾳ τῆς νίκης, τῆς χαρᾶς αὐτῷ τοὺς ἀναπνευστικοὺς πόρους κατευρυνάσης, καὶ πέρα τοῦ συνήθους ἐπισπᾶσθαι τὸ πνεῦμα κατεπειγούσης· παρ’ ὃ δὴ καί τινες ἔλαθον τελείως ἐκπεπνευκότες, μὴ δυνηθέντες τοσοῦτον τὸ ἔκτοσθεν ἐπισπάσασθαι πνεῦμα, ὅσον ἐξήρκεσε τὴν ἀπὸ τῆς χαρᾶς εὐρυχωρίαν πληρῶσαι· ἢ ὅτι συναπέρχεται τῇ εὐρύτητι τοῦ συμπτώματος πᾶν τὸ ψυχικὸν πνεῦμα, ὡς ἀπό τινος παρὰ λόγον ἐκραγέντος στόματος ἀμέτρως ἐκχεόμενον ### κ 43 Κάββαλις Ὁ καταβάλλων, ὁ ἀπὸ κάπης ἅλις ἐσθίων· ἢ καββάλης, ὁ καταβάλλων, οἷον ὁ ἀπὸ ἄλλης κάπης ἐσθίων ### κ 44 Κάβαισος Ὁ ἄπληστος, διὰ διφθόγγου, προπαροξύνεται· παρὰ τὸν κάβον, ὅ ἐστι μέτρον σιτικόν. Κρατῖνος Μαλθακοῖς. Ἔστι δὲ κύριον πεποιημένον παρὰ τὴν αἶσαν. Ὦρος ὁ Μιλήσιος ### κ 45 Καβησός Πόλις Θρᾴκης· ἀπὸ Καβήσου ### κ 46 Κάβειροι Ὀνόματα θεῶν τεσσάρων, Ἀξίερος, Ἀξιόκερσα, Ἀξιόκερσος. Ἀξίερος μὲν οὖν ἐστιν ἡ Δημήτηρ· Ἀξιόκερσα, ἡ Περσεφόνη· Ἀξιόκερσος δὲ, ὁ Ἅιδης. Κάβειροι δὲ δοκοῦσι προσηγορεῦσθαι ἀπὸ Καβείρων ὀρέων Φρυγίας· ἐπεὶ ἐντεῦθεν μετηνέχθησαν. Οἱ δὲ, δύο εἶναι τοὺς Καβείρους· πρεσβύτερον μὲν, Δία· νεώτερον δὲ, Διόνυσον ### κ 47 Κάγκανα Τὰ ξηρὰ ξύλα καὶ εἰς καῦσιν ἐπιτήδεια, οἱονεὶ κατάκανά τινα ὄντα· παρὰ τὸ καίνειν, τὸ κόπτειν, συγκοπῇ καὶ πλεονασμῷ τοῦ γ. Ἢ ὥσπερ παρὰ τὸ τέκω γίνεται τέκανον καὶ τέκνον, οὕτως καὶ παρὰ τὸ καίω γίνεται ῥηματικὸν ὄνομα κάνον· καὶ κατὰ ἀναδιπλασιασμὸν, καὶ πλεονασμῷ τοῦ γ, κάγκανον ### κ 48 Καγχαλόωσι Χαίρουσιν. Ἐκ τοῦ χαίρω, χαρῶ· κατὰ μετάθεσιν τοῦ ρ εἰς λ, χαλῶ. Ἢ παρὰ τὸ χῶ, χλῶ, καὶ χαλῶ· καὶ κατὰ ἀναδιπλασιασμὸν, χαχαλῶ· καὶ πλεονασμῷ τοῦ γ, καὶ τροπῇ τοῦ χ εἰς κ, καγχαλῶ· ἔστι δὲ δευτέρας συζυγίας τῶν περισπωμένων· παρὰ τὸ ἐν χαλάσματι εἶναι τὴν ψυχὴν χαίρουσαν· εἴγε τὸ ἐναντίον ἐν τῇ λύπῃ συνέσταλται. Ἔνθεν τὸ ἄχεσθαι, παρὰ τὸ μὴ διαχεῖσθαι. Ἔστι δ’ ὅτε καὶ τὸ ἐν τῇ λύπῃ συστέλλεσθαι σημαίνει. Τὸ πληθυντικὸν, καγχαλάομεν καγχαλῶμεν· τὸ τρίτον, καγχαλάουσι, καγχαλῶσι· καὶ πλεονασμῷ τοῦ ο ποιητικῶς, καγχαλόωσι, τουτέστιν ἐν χαλάσματι ποιοῦσι τὴν ψυχὴν, Ἰλιάδος γ ### κ 49 Κάδος Σκεῦός τι. Παρὰ τὸ χαδῶ χαδήσω, ὃ δηλοῖ τὸ χωρῶ, ῥηματικὸν ὄνομα χάδος, καὶ κάδος, τὸ χωρητικὸν ἀγγεῖον. Καὶ ### κ 50 κάδισκοι ὑδρίαι χαλκαῖ, εἰς ἃς καθίεντο αἱ ψῆφοι τῶν δικαστῶν ### κ 51 Κάδης Ὄνομα τόπου παρὰ τῷ προφήτῃ Δαβὶδ, Καὶ συσσείσει κύριος τὴν ἔρημον Κάδης. Σημαίνει καὶ τὸν ἁγιασμόν. Κάδης ἑρμηνεύεται ἡ ἁγία παρὰ τῷ ἁγίῳ Βασιλείῳ ### κ 52 Κάειρα Σημαίνει τὴν ἀπὸ Καρίας γυναῖκα. Τὸ εἴρα καὶ τὸ Κάειρα ἀμφιβάλλονται. Ὥσπερ δὲ ἀπὸ τοῦ μάκαρ μάκαρος γίνεται μάκαιρα, οὕτως καὶ ἀπὸ τοῦ Κὰρ Καρὸς γίνεται Καῖρα· καὶ κατὰ διάλυσιν Κάϊρα· καὶ τῷ λόγῳ τῶν εἰς ΡΑ θηλυκῶν, Κάειρα διὰ τῆς ΕΙ διφθόγγου. Ζήτει εἰς τὸ ### κ 53 Κάθαρμα Παρὰ τὸ καθαίρω· ὁ μέλλων, καθαρῶ, κεκάθαρκα, κεκάθαρμαι· οἱονεὶ τὸ ἀποκαθάρισμα. Δεῖ γινώσκειν, ὅτι ἐπὶ τοῦ ἀορίστου τῶν ἀπὸ μελλόντων περισπωμένων τῶν διὰ τῆς ΑΙ διφθόγγου οἱ Ἴωνες τρέπουσι τὸ α εἰς η, καθαρῶ, ἐκάθηρα· μιανῶ, ἐμίηνα· σημανῶ, ἐσήμηνα, καὶ ἐσημηνάμην. Χρῶνται δὲ αὐτῷ καὶ οἱ Ἀθηναῖοι ### κ 54 Καθίζω Ἐκ τῆς κατὰ προθέσεως καὶ τοῦ ἵζω· Ἄλλους μὲν κάθισον Τρῶας. Ἀντὶ τοῦ καθίδρυσον, καθεσθῆναι ποίησον. Ὁ μέλλων, καθίσω. Ἡ δὲ τετάρτη διφορεῖται· ὁ Ἀττικὸς μέλλων, καθιῶ· ἐπὶ γὰρ τῶν διὰ τοῦ ΙΖΩ ῥημάτων. “Τῶν ὑπὲρ δύο συλλαβὰς” πρόσκειται, ἐπειδὴ καὶ ἐπὶ τῶν δισυλλάβων οὐ ποιοῦσι ### κ 55 Καθ’ ἡμῶν Δεῖ γινώσκειν, ὅτι δασέος φωνήεντος ἐπιφερομένου τρέπεται τὸ ψιλὸν σύμφωνον εἰς δασύ· οἷον κατὰ ἡμῶν, καθ’ ἡμῶν· ἐπὶ ἡμᾶς, ἐφ’ ἡμᾶς. Ψιλοῦ δὲ φωνήεντος ἐπιφερομένου, οὐ τρέπεται τὸ δασὺ σύμφωνον εἰς ψιλὸν, οἷον, Οὐδ’ ἔλαθ’ Ἀτρέος υἱόν. Τοῦτο δὲ γίνεται, ἐπειδὴ τὰ δασέα ἐπικρατέστερά εἰσι καὶ ἰσχυρότερα τῶν ψιλῶν ### κ 56 Κάθημαι Ἕω, ἕημι, ἕεμαι· καὶ κράσει, ἧμαι· καὶ μετὰ τῆς κατὰ, κάθημαι. Διατί ἀναβιβάζει τὸν τόνον; Πᾶν παθητικὸν εἰς ΜΑΙ λῆγον ἀπὸ τῶν εἰς ΜΙ κλινόμενον ἐν τῇ συνθέσει τρίτην ἀπὸ τέλους ποιεῖ τὴν ὀξεῖαν· κεῖμαι, ἀπόκειμαι ### κ 57 Κάθου Ἀπὸ τοῦ ἕω, τὸ καθέζομαι, ὁ μέλλων, ἕσω· ὁ δεύτερος ἀόριστος, ἕον· ὁ μέσος, ἑόμην, ἕου· καὶ κράσει, οὗ· τὸ προστακτικὸν μετὰ τῆς προθέσεως, κάθου. Ὁ δὲ Ἡρωδιανὸς, ἀπὸ τοῦ κάθησο, ἀποβολῇ τοῦ ς, καὶ τροπῇ ### κ 58 Καθεῦδε Ἔνθα καθεῦδ’ ἀναβάς. Ἀντὶ τοῦ ἐκοιμᾶτο. Τὰ ἀπὸ φύσει μακρᾶς ἀρχόμενα ῥήματα κατὰ τοὺς παρῳχημένους χρόνους ἐν τοῖς ὁριστικοῖς ἀπαθῆ ὄντα φυλάττει τὸν τόνον ἐν τῇ συνθέσει· οἷον, εἶχον, κατεῖχον· εὗδε, καθεῦδε. Καὶ τὸ καθῆσθαι· Πᾶν ἀπὸ ὁμοτόνου καὶ ὁμοχρόνου θέλει ### κ 59 Καθῆστο Ἀπὸ τοῦ ἕζω, εἷσμαι· καὶ ἧσμαι. Δωρικῶς· ἥσμην, ἧσο, ἧστο· καὶ ἐν συνθέσει, καθῆστο. Οἱ δὲ τοιοῦτοι παρακείμενοι καὶ ὑπερσυντέλικοι, ἐὰν ἔχωσι δύο σύμφωνα, ἐν τῇ συνθέσει φυλάττουσι τὸν τόνον· οἷον, ἦγμαι, κατῆγμαι· ἦργμαι, κατῆργμαι. Εἰ δὲ ἀπὸ τοῦ ἕημι ἦν, ἦν ἂν ἧτο, καὶ ἀνεδίδου τὸν τόνον. Ἕω, ὁ μέλλων, ἕσω· ὁ παρακείμενος, ἧκα· ὁ παθητικὸς, ἧσμαι· ὁ ὑπερσυντέλικος, ἥσμην· τὸ τρίτον, ἧστο καὶ καθῆστο. Ἢ ἀπὸ τοῦ ἕημι, ὁ μέλλων, ἥσω. Οὐκ ἀνεδόθη δὲ ὁ τόνος· ἐπειδὴ κανών ἐστιν ὁ λέγων, ὅτι πᾶς παρῳχημένος ὁριστικὸς ἀπὸ φωνήεντος ἀρχόμενος καὶ ἀπὸ φύσει μακρᾶς τὸν αὐτὸν τόνον φυλάττει καὶ ἐν τῇ συνθέσει· χωρὶς τοῦ οἶδα, σύνοιδα, Αἰολικῶς, καὶ τοῦ οἶσθα, κάτοισθα, Αἰολικῶς, καὶ τοῦ εἶξα, ὑπόειξα, καὶ τοῦ εἶκον, ὑπόεικον. Ἔστωσαν δὲ παραδείγματα τοῦ κανόνος ταῦτα· εἶχον, κατεῖχον· ᾦγε, ἀνῷγε· ὦσμαι, ἀπῶσμαι· ᾦγμαι, ἀνῷγμαι. Πρόσκειται, “παρῳχημένος ὁριστικὸς,” διὰ τὸ εἰπὲ, ἔξειπε· εὑρὲ, ἔφευρε· καὶ κάθευδε. Ταῦτα γὰρ οὐκ εἰσὶν ὁριστικὰ, ἀλλὰ προστακτικά. Πρόσκειται, “ἀπὸ φωνήεντος ἀρχόμενα,” διὰ τὸ κεῖτο, κατέκειτο· χεῦε, κατέχευε. Πρόσκειται, “ἀπὸ φύσει μακρᾶς,” διὰ τὸ ἵζε, ἔφιζε. Τοῦτο δὲ τὸ ἵζε κοινῶς μὲν μακρὸν ἔχει τὸ ἰῶτα φύσει, ἐξ οὗ τὸ ἐφῖζε προπερισπώμενον· Ἀττικοὶ δὲ ἢ ποιηταὶ συστέλλουσιν αὐτὸ, τουτέστι θέσει μακρὸν αὐτὸ ἔχουσιν· ἐξ οὗ τὸ ἔφιζε προπαροξύτονον ### κ 60 Κάθῃ Ἰστέον ὅτι τὸ κάθῃ, καὶ δύνῃ, καὶ μέμνῃ, καὶ τὰ ὅμοια, παράλογά εἰσι. Τὸ μὲν γὰρ κάθῃ καὶ δύνῃ ἐνεστῶτες εἰσὶ παθητικοὶ τῶν εἰς ΜΙ· ὁ δὲ ἀπὸ τοῦ εἰς ΜΙ παθητικὸς ἐνεστὼς τροπῇ τοῦ κατὰ τὸ τρίτον πρόσωπον τ εἰς ς ποιεῖ τὸ δεύτερον, ὡς ἵσταται, ἵστασαι. Οὕτως οὖν καὶ ἀπὸ τοῦ κάθημαι κάθηται κάθησαι, καὶ δύναμαι δύναται δύνασαι. Τὸ δὲ μέμνῃ παθητικός ἐστι παρακείμενος· πᾶς δὲ παθητικὸς παρακείμενος τοῦ τρίτου τὸ τ τρέπων εἰς ς ποιεῖ τὸ δεύτερον· οἷον, νενόηται νενόησαι. Οὕτως οὖν καὶ μέμνηται, μέμνησαι. Παραλόγως ἄρα καὶ τὰ τρία. Ἔστι δὲ εἰπεῖν περὶ αὐτῶν οὕτως· ἔστι μέμνημαι· τὸ δεύτερον, μέμνησαι· καὶ ἀποβολῇ τοῦ ς Ἰωνικῶς γίνεται μέμνηαι· καὶ κατὰ συστολὴν, μέμνεαι· καὶ κατὰ κρᾶσιν τῶν φωνηέντων, μέμνῃ· καὶ μένει τὸ ι ἀνεκφώνητον. Ὁμοίως καὶ τὸ κάθημαι καὶ δύναμαι, κάθησαι καὶ δύνασαι, ἀποβολῇ, κάθηαι καὶ δύνααι, καὶ συστολῇ, κάθεαι καὶ δύνεαι, καὶ κράσει τοῦ ε καὶ α εἰς η, κάθῃ καὶ δύνῃ. Οὕτως ὁ Χοιροβοσκός ### κ 61 Κακία Παρὰ τὸ κάτω κεχωρηκέναι ### κ 62 Κακός Ἐπὶ τοῦ δειλοῦ, παρὰ τὸ χάζω χάζομαι χακὸς καὶ κακὸς, ὁ ὑποχωρῶν καὶ φεύγων· ἐπὶ δὲ τοῦ ἄλλου, καταχρηστικῶς· ἐκεῖνον γὰρ πάντες ὑποχωροῦμεν. Σημαίνει τὸν δειλὸν, ὡς τὸ, Τοῦ μὲν γάρ τε κακοῦ τρέπεται χρὼς ἄλλυδις ἄλλῃ. Καὶ τὸν εὐτελῆ, ὡς τὸ, Ὃς δ’ ἤτοι εἶδος μὲν ἔην κακὸς, ἀλλὰ ποδώκης. Σημαίνει καὶ τὸν πονηρὸν, ὡς τὸ, Λαμπρότερος μὲν ὅγ’ ἐστὶ, κακὸν δέ τε σῆμα τέτυκται ### κ 63 Κακόσχολος Ὁ χρόνον διατιθέμενος ἐπὶ τὸ χεῖρον, ἢ σκώπτων, ἢ σαινόμενος ### κ 64 Κακόχαρτος ἔρις Ἡσίοδος. Ἀμφίβολος· ἤτοι γὰρ ἡ ἐπὶ κακῷ χαίρουσα, ἢ ἐφ’ ᾗ οἱ κακοὶ χαίρουσι ### κ 65 Κακοδαίμων Ὁ θεῷ ἐπαχθὴς, καὶ τὴν ψυχὴν ἔχων ἐμπαθῆ ### κ 66 Κάκη Τὴν κάκην ἐπὶ τῆς κακίας τάττουσι· παρὰ τοῦ μετὰ κακίας τὸ ζῆν περιποιουμένου διὰ τὸ ῥίπτειν τὰ ὅπλα ### κ 67 Κάκιθος Σημαίνει τὸν κολαζόμενον, ἢ κακιζόμενον. Παρὰ τὸ κακίζω κακίσω κάκιστος καὶ κάκιθος, ὁ κάκιστος ### κ 68 Κακκάβη Σκεῦος πρὸς ἕψησιν ἐπιτήδειον. Παρὰ τὸ κάπτω, ὃ σημαίνει τὸ κοιλαίνω, ὄνομα κάβη· καὶ πλεονασμῷ τοῦ κ, καὶ διπλασιασμῷ, κακκάβη. Ἀναλογώτερον δὲ θέλει λέγεσθαι ἡ κάκκαβος· τὸ γὰρ ἀρσενικὸν ὁ κάκκαβος παντελῶς ἀδόκιμον ### κ 69 Κακκείοντες Οἱ μὲν κακκείοντες ἔβαν. Κατακοιμηθησόμενοι ἐπορεύθησαν. Ἐκ τοῦ κῶ, τὸ κοιμῶμαι, κέω· καὶ πλεονασμῷ τοῦ ι, κείω· ἡ μετοχὴ, κείων κείοντος, κείοντες· καὶ κακκείοντες κατὰ ἀναδιπλασιασμόν. Ἔστι δὲ ἐνεστὼς καὶ παρατατικός· σημαίνει δὲ ἔμφασιν μέλλοντος. Τὸ δὲ κῶ σημαίνει δύο· τὸ κοιμῶμαι, ἐξ οὗ καὶ κοίτη· τὸ καίω, ἐξ οὗ καὶ τὸ, Κειάμενοι πυρὰ πολλά. Ἐκ τοῦ κείω, τὸ κοιμῶμαι, κείοντος· ἡ εὐθεῖα τῶν πληθυντικῶν, κείοντες· μετὰ τῆς κατὰ, κατακείοντες· καὶ συγκοπῇ, κακκείοντες. Τὰ δὲ τοιαῦτα τῶν ῥημάτων ὡς αὐτοῦ τοῦ πράγματος ἐπιθυμητικῶς ἔχοντος δηλοῦνται. Τὸ γὰρ ### β 461 βρωσείω τὸ βρωτικῶς· καὶ τὸ ### κ 70 κακκείοντες τὸ κοιμητικῶς· καὶ τὸ ### ο 32 ὀψείοντες τὸ ὀπτικῶς ἔχειν. Τώ ῥ’ οἵγ’ ὀψείοντες, Ἰλιάδος ξ, ἀντὶ τοῦ ὀπτικῶς ἔχοντες, ἰδεῖν θέλοντες· καὶ τὸ ### π 49 πολεμησείοντες τὸ πολεμικῶς ἔχοντες ### κ 71 Κάλαθος Κυρίως εἰς ὃν τὰ κάλλη ἀποτίθεται ### κ 72 κάλλη δέ εἰσι τὰ βεβαμμένα ἔρια· καταχρηστικῶς δὲ καὶ ἐπὶ τοῦ δεκτικοῦ τῶν τυρῶν καὶ σταφυλῶν. Ἢ παρὰ τὸ γάλα, γάλαθος, εἰς ὃν τὸ γάλα ἐπιτίθενται τυρεύοντες ### κ 73 Κάλαμος Παρὰ τὸ καλῶς ἀμᾶσθαι ### κ 74 Καλαμίδας Τὰς νῦν λεγομένας ὠλένας, ἐπεὶ ἀπὸ καλάμων γίνεται. Ἢ τοὺς θηλυκοὺς καλάμους τοὺς πρὸς σύνδεσμον ### κ 75 Καλαμογλυφεῖν Οὔτε ἐν τῷ γλύφω ἐνεστῶτι, οὔτε ἐν τῷ γλύφειν ἀπαρεμφάτῳ ἡ σύνθεσις ἐγένετο, ἀλλ’ ἐν τῷ ὀνόματι· οἷον, καλαμόγλυφος, καλαμογλυφῶ ### κ 76 καλαύροψ καλαύροπος, ἡ βουκολικὴ ῥάβδος. Ἔστι δὲ ξύλον κατὰ τὸ ἕτερον μέρος ῥοπὴν ἔχον, ὅ ἐστι καμπήν· παρὰ τὸ ῥέπειν τὸ κάλον εἰς ἓν μέρος, ἐν ᾧ ἐστι παχύ· καὶ ἡ καλουμένη κορδύλα, καὶ κορύνη, καὶ ῥόπαλον ### κ 77 Καλήζω Κατὰ διάλεκτον. Οἱ Αἰολεῖς τὰ τῆς πρώτης συζυγίας διὰ τοῦ η προφέρουσιν, ἀδικήω· Ὦ Ψάφ’ ἀδικήη. ποθέω, ποθήω· οἷον, Καὶ ποθήω καὶ μάομαι. Οὕτως οὖν καὶ καλῶ· παρὰ μὲν Ἴωσι, καλέω· παρὰ δὲ Αἰολεῦσι, καλήω· παρὰ δὲ Κυπρίοις, καλήζω, τουτέστι τὸ λέγω. Τοῦτο δὲ ἡγοῦνται κατὰ συγκοπὴν γεγονέναι κλήζω· οὐκ ἔστι δέ· εὑρίσκομεν γὰρ αὐτὸ σὺν τῷ ι· ἀλλ’ ἀπὸ τοῦ κλέος κλεΐζω καὶ κληΐζω καὶ κλῄζω, ὡς χρέος, χρεΐζω, χρηΐζω, καὶ χρῄζω ### κ 78 Καλήμεναι Καλεῖν· ἀπὸ τοῦ καλήω ἀπαρέμφατον ### κ 79 Καλιά Κυρίως ἡ ἐκ κάλων κατασκευαζομένη οἰκία, μήπω εὑρεθέντων λίθων εἰς ἐργασίαν· καταχρηστικῶς δὲ καὶ ἐπὶ τῶν ἐκ λίθων οἰκιῶν. Ἡσίοδος, Οὐ γὰρ ἐτωσιοεργὸς ἀνὴρ πίμπλησι καλιήν ### κ 80 Καλός Ἐκ τοῦ κάλλος· ἢ παρὰ τὸ κάζω· ὁ μέλλων, κάσω· ῥηματικὸν ὄνομα, καλός. Ἢ παρὰ τὸ καλῶ, ἐκ τοῦ καλεῖν πρὸς ἑαυτὸν ἕκαστον, ὡς ἀγαθὸν, ἐφ’ ὃ ἄγαν θέομεν. Ἢ παρὰ τὸ κηλεῖν· πάντες γὰρ κηλούμεθα τῷ καλῷ καὶ θελγόμεθα. Ἢ παρὰ τὸ λῶ, τὸ θέλω ### κ 81 Καλοκαγαθία Ἀπὸ συντιθεμένου ὀνόματος γίνεται· οἷον θεοῖς ἐχθρὸς, θεοεχθρία, οὕτω καλὸς καὶ ἀγαθὸς, καλοκαγαθία ### κ 82 Καλόπους Κυρίως ὁ ξύλινος πούς· ΚΑΛΟΝ γὰρ τὸ ξύλον ### κ 83 Κάλοι Χάλοι τινὲς ὄντες, οἷς χαλᾶται τὰ ἱστία ### κ 84 Καλινδοῦμαι Τὸ κυλίομαι· οἱ γὰρ Αἰολεῖς τὸ α εἰς υ τρέπουσι, τὰς σάρκας σύρκας λέγοντες. Ἐπεὶ οὖν τρέπεται τὸ α εἰς υ, δηλονότι τρέπεται καὶ τὸ υ εἰς α· καὶ οὕτως ἐκ τοῦ κυλίω γίνεται καλίω· καὶ πλεονασμῷ τῶν συμφώνων, καλίνδω ### κ 85 Καλῴδιον Τὸ σχοινίον. Σὺν τῷ ι γράφεται· καὶ ὤφειλεν εἶναι καλίδιον· ἐπειδὴ ἡ τελευταία συλλαβὴ τῆς γενικῆς τοῦ πρωτοτύπου ἀπὸ συμφώνου ἄρχεται, οἷον κάλος κάλου· τότε γὰρ διὰ τοῦ ΙΔΙΟΝ γίνεται ἡ παραγωγή· οἷον, γνώμη γνωμίδιον. Ἀλλὰ συνεξηκολούθησε τῷ λαγῴδιον, στῴδιον· σημαίνει τὴν στοάν ### κ 86 Καλύβη Ἐκ τοῦ καλύπτω κατὰ μετάθεσιν τοῦ π εἰς φ, οἱονεὶ καλύφη τὶς οὖσα ### κ 87 Καλυψώ Ἡ μὴ ἁπλῆ, καλύπτουσα δὲ τὸ διανοούμενον· Ὅμηρος, δολόεσσα Καλυψώ ### κ 88 Κάλυμνος Ὁ ἐν Αἰγύπτῳ σῖτος· ἀντὶ τοῦ καλίμνιος· ὁ γὰρ Φιλάδελφος ἐκ Καλυδνῶν μετήνεγκε τὸ σπέρμα. Νήσους τε Καλυδνάς. Ἃς ὁ Ἀπολλόδωρος φησὶ λέγεσθαι Καλύδνας, ὡς καλύβας ### κ 89 Κάλχας Παρὰ τὸ καλχαίνειν, ὅ ἐστι κατὰ βάθος μεριμνᾶν· καὶ ### κ 90 κάλχη ἡ πορφύρα· ὅθεν παρ’ αὐτὴν πορφύρειν, τὸ μεριμνᾶν. Ἢ παρὰ τὸ κάλχη, ὃ σημαίνει τὴν βοτάνην, δι’ ἧς ἡ πορφύρα βάπτεται. Κάλχας δὲ ἐστὶν, ὁ τὰ βάθη τῶν μαντειῶν ἐρευνῶν· ἢ ὁ τοῖς βασιλεῦσι τὰ ἐκ θεοῦ μαντεύματα φανερῶν ### κ 91 Καλχηδών Περὶ τὸν ποταμὸν πόλιν κτίζουσι· καὶ ὁμωνύμως αὐτῷ τὴν πόλιν ὠνόμασαν ### κ 92 Κάλυξ Ἄνθος ῥόδου μεμυκός· παρὰ τὸ καλύψω. Ἢ ἡ τοῦ ῥόδου κεφαλὴ, καὶ ἡ νύμφη, καὶ τὸ ἐνώτιον ### κ 93 Καλά Τὸ καλὰ παρὰ τῷ Ἀλκμᾶνι κάλα ἐστίν· οἷον, Κάλα μελισδόμεναι ### κ 94 Καλλάτις Πόλις ἐστὶ κτισθεῖσα ὑπὸ Ἡρακλεωτῶν· ὠνόμασται δὲ ἀπὸ τῆς παρακειμένης λίμνης. Ὦρος ### κ 95 Κάλλη Τὰ ἄνθη· ἢ τὰ πορφυρᾶ ἱμάτια, ἢ τὰ βαπτὰ ἔρια ### κ 96 Κάλλαια Καλοῦνται τὰ κάτωθεν τῶν ἀλεκτρυόνων ὥσπερ γένεια, διὰ τὸ εἶναι ἀνθηρὰ καὶ πορφυρώδη· τὰ πορφυρᾶ γὰρ ### κ 97 κάλλη ἐκαλοῦντο. Εὔπολις, Βάπτειν τὰ κάλλη τὰ περίσεμνα τῇ θεῷ. καὶ Αἰσχύλος, Ἐν ποικίλοις γὰρ θνητὸν ὄντα κάλλεσιν. Ἔνθεν καὶ τὸ ### κ 98 καλλάϊνον. Ἔστι δὲ χρῶμα ἀνθηρὸν, ἢ τὸ ### β 462 βένετον χρῶμα οὕτω λεγόμενον. Ἐξ οὗ καὶ κέραμος καλλάϊνος ### κ 99 Κάλλυντρον Κόσμιον· παρὰ τὸ κορῶ, ὅ ἐστι σαίρειν καὶ καλλύνειν ### κ 100 Καλλωπίζω Ἐκ τοῦ κάλλος, καὶ τοῦ ὢψ ὠπὸς τὸ πρόσωπον ### κ 101 Κάλλος Παρὰ τὸ κάζω, τὸ κοσμῶ· ἢ παρὰ τὸ ἅλλω, τὸ πηδῶ ### κ 102 Καλλιπάρηον Τὰ δὲ παρὰ τὸ κάλλος ἐν συνθέσει γινόμενα διὰ τοῦ ι γράφεται ### κ 103 Καλλιπάρηον καλὰς παρειὰς ἔχουσαν· ἀπὸ μέρους, καλήν. ΠΑ ρειὰ δὲ, παρὰ τὸ ἐπαίρω, τὸ συνεσταλμένον μέρος τοῦ σώματος. Τὸ ΡΗ, η. Διατί; Δωρικῶς. Οἱ γὰρ Δωριεῖς τὴν ΕΙ δίφθογγον εἰς η τρέπουσιν· ἢ οἱ Αἰολεῖς ### κ 104 Καλλισφύρου Εὐπρεποῦς, καλῆς· ἀπὸ μέρους, τῶν σφυρῶν ### κ 105 Κάλλος Ἐπὶ τοῦ ἡμῖν νοουμένου· τίθεται καὶ ἐπὶ τοῦ μύρου τῆς Ἀφροδίτης, Ὀδυσσείας θ. Καὶ, Ἀχαιΐδα καλλιγύναικα, ἀπὸ τῆς καλλιγύναιξ εὐθείας, τὴν καλὰς γυναῖκας ἔχουσαν ### π 50 Πλυντήρια Ἑορταὶ β Ἀθήνῃσι ### κ 106 Καλλιέρημα Ἐκ τοῦ κάλλος καὶ τοῦ ἔρημον, ὃ σημαίνει τὸ πρόβατον, ὅπερ ὁ ποιητὴς προπερισπωμένως προφέρει, τὰ δ’ ἐρῆμα φοβεῖται. Σημαίνει δὲ τὸ ἱερεῖον, καὶ τὴν θυσίαν. Ἣ ἐκ τοῦ καλλιερῶ καλλιερώσω καλλιέρωμα· καὶ τροπῇ τοῦ μακροῦ εἰς μακρόν. Καλλιέρημα δέ ἐστιν ἕκαστον τῷ θεῷ φίλον θῦμα· καὶ Χριστιανοὶ μὲν τότε καλλιεροῦσιν, ὅταν ἑαυτοὺς τῷ θεῷ προσάγωσι “πνεῦμα καὶ “καρδίαν συντετριμμένην·” Ἕλληνες δὲ τότε καλλιερεῖν νομίζουσιν, ὅταν δαίμονί τινι θύσαντες ἐπιτύχωσι τινὸς σημείου ἐν τῷ ἥπατι τοῦ ἱερείου· καὶ τοῦτο καλοῦσι καλλιέρημα, ὅταν τῷ δαίμονι φίλον τὸ θῦμα διὰ τῶν φαινομένων ἀπατηλῶν ὀφθείη σημείων ### κ 107 Κάλλιμος Παρὰ τὸ κάλλος. Ἡ δὲ διὰ τοῦ ΙΜΟΣ παραγωγὴ διὰ τῶν τριῶν γενῶν γίνεται· οἷον, σπόρος, σπόριμος· ἀγωγὴ, ἀγώγιμος· κῦδος, κύδιμος. Γίνεται καὶ ἀπὸ ῥήματος, προσδοκῶ, προσδόκιμος· θηράω θηρῶ θηράσω, θηράσιμος ### κ 108 Κάλλιστος Οὐκ ἀπὸ τοῦ καλὸς, ἀλλ’ ἀπὸ τοῦ κάλλος. Καὶ τοῦτο δηλοῖ καὶ ἡ γραφὴ καὶ ἡ σημασία. Ἡ γραφὴ, ὅτι καλὸς δι’ ἑνὸς λ, τὸ δὲ κάλλιστος διὰ δύο· ἡ δὲ σημασία, ὅτι ὁ ποιητὴς τὸν καλὸν ἐπὶ τοῦ ἀνδρείου εἴωθε τάττειν, ὡς ἐκ τοῦ ἐναντίου τὸν κακὸν ἐπὶ τοῦ ἀσθενοῦς· τὸν δὲ Νιρέα εἰδὼς ἀσθενῆ, ὅμως φησὶ περὶ αὐτοῦ, Νιρεὺς, ὃς κάλλιστος ἀνὴρ ὑπὸ Ἴλιον ἦλθεν ### κ 109 Κάμαξ Ἀρσενικῶς μὲν σημαίνει ὄρυγμα, ἢ τοὺς ἐν τάφρῳ πεπηγμένους πασσάλους πρὸς τὴν τῶν πολεμίων ἐρωήν· θηλυκῶς δὲ, τὰς ῥάβδους ἢ δόνακας παραπεπηγότας ταῖς ἀμπέλοις. Ἡσίοδος, Σειόμενος φύλλοισι καὶ ἀργυρέῃσι κάμαξι. Καὶ Ὅμηρος Ἰλιάδος ς, Εἱστήκει δὲ κάμαξι διαμπερὲς ἀργυρέῃσι. Τουτέστι, πᾶσα δὲ ἐκεχαράκωτο ἡ ἄμπελος κάμαξι, τουτέστι στύλοις, οἵτινες εἰσὶ ξύλα ὀρθὰ παραπεπηγότα ταῖς ἀμπέλοις· παρὰ τὸ κάμνειν ἐν τῷ βαστάζειν τὴν ἄμπελον, οἱονεὶ κάμναξ τὶς οὖσα, καὶ κάμαξ κατὰ ἀποβολὴν τοῦ ν ### κ 110 καμελαύκιον παρὰ τὸ ἐλαύνειν τὸ καῦμα· καὶ γὰρ ἡ καυσία ἔοικε διὰ τὸ πρὸς τὸ καῦμα εἶναι ἐπιτήδειον· ἔστι γάρ τι κάλυμμα κεφαλῆς τοιοῦτον. Ἀντίπατρος Θεσσαλονικεὺς ἐν ἐπιγράμματι, Καυσίη ἣ τὸ πάροιθε Μακεδόσιν εὔκολον ὅπλον καὶ σκέπας ἐν νιφετῷ, καὶ κόρυς ἐν πολέμῳ. Ὦρος ### κ 111 Κάμηλος Τὸ ζῷον· ὅτι χαμαὶ καθημένη αἴρει τὸ φορτίον, χάμηλος, καὶ κάμηλος. Ἐτυμολογεῖ ται δὲ καὶ παρὰ τὸ κάμπτειν τοὺς μηροὺς ἐν τῷ καθέζεσθαι, κάμηρός τις οὖσα καὶ κάμηλος ### κ 112 Κάμινος Παρὰ τὸ ὑπομένειν καιομένην. Τὸ ι, μακρόν· τὰ διὰ τοῦ ΙΝΟΣ πρὸ μιᾶς τὸν τόνον ἔχοντα ἐκτείνουσι τὸ ι, πλὴν τοῦ ἐχίνος, καρκίνος· πρὸ δύο δὲ τὸν τόνον ἔχοντα, συστέλλει, πλὴν τοῦ κάμινος ### κ 113 Κάμιρος Ὄνομα πόλεως, ὡς παρὰ τῷ ποιητῇ, Λίνδον Ἰήλυσόν τε καὶ ἀργινόεντα Κάμιρον. Τὰ διὰ τοῦ ΙΡΟΣ ἐπὶ πόλεως λεγόμενα καὶ μὴ οὐδέτερα διὰ τοῦ ι γράφεται, Πίστιρος, Στάλιρος, Κύστιρος, Δύσιρος, Σίτιρος. Τὸ ἤπειρος οὐκ ἀντίκειται ἡμῖν· οὐκ ἐπὶ πόλεως γὰρ, ἀλλ’ ἐπὶ χωρίου· οὔτε τὸ Στάγειρος· ἔχει γὰρ οὐδέτερον τὰ Στάγειρα. Τὰ δὲ ἄλλα πάντα διὰ τῆς ΕΙ διφθόγγου γράφεται· χωρὶς εἰ μὴ ὦσιν ἀπὸ δισυλλάβου, μάγειρος, κάμειρος. “Χῶρις εἰ μὴ ὦσιν ἀπὸ δισυλλάβου” πρόσκειται, διὰ τὸ ἄϊρος ### κ 114 Κάμνειν Ἐπὶ τοῦ ποιεῖν καὶ ἐργάζεσθαι, καὶ ἐπὶ τοῦ νοσεῖν, καὶ ἐπὶ τῶν ἀποθανόντων· προσλαμβάνον δὲ τὴν ### α 2455 ἀπὸ πρόθεσιν σημαίνει τὸ ἀπειπεῖν καὶ ἀπαγορεῦσαι καὶ ἀπογνῶναι, οἷον, “Ἀπέκαμνον νουθετῶν· ἀποκάμνω παραινῶν.” ### κ 115 κάμνω σημαίνει τέσσαρα· τὸ κοπιῶ, Αὐτὰρ ἐπεὶ κάμε χεῖρας ἀναίρων. Τὸ κατασκευάζω, ὡς τὸ, κάμε τεύχων. Καὶ τὸ ἀσθενῶ, ὡς τὸ, Καμνόντων αἰχμαλώτων. Σημαίνει καὶ τοὺς τεθνεῶτας, ὡς, βροτῶν εἴδωλα καμόντων. Καὶ “καμόντας ἀνθρώπους,” ἀντὶ τοῦ τελευτήσαντας, ἀποθανόντας. Κάμω, ὁ μέλλων, καμῶ· ὁ μέσος παρακείμενος, κέκαμα· ὁ δεύτερος ἀόριστος, ἔκαμον· ἡ μετοχὴ, καμὼν καμόντος ### κ 116 Κάμπτω Ἐκ τοῦ γόνυ γονάπτω, κατὰ παραγωγήν· καὶ συγκοπῇ, γνάπτω· καὶ τροπῇ τοῦ γ εἰς κ, καὶ ἐν ὑπερθέσει, κάμπτω ### κ 117 Καμπή Ἡ καμπτομένη καὶ κεκαμμένη· καὶ καμπὰς φαμὲν τόπων, ὡς κλάσιν πεπονθότων χωρίων. Λέγεται δὲ καὶ ζῳδάριόν τι κάμπη, ἡ κάμπτουσα· τὰ μὲν τελευταῖα μέρη ἀποτείνει, τὰ δὲ πρὸς τῷ τραχήλῳ κάμπτει, εἶθ’ οὕτως ἐπισύρει τὰ ὄπισθεν ### κ 118 Καμπύλος Ἐκ τοῦ κάμπτω ### κ 119 Καμπανοί Ὅτι Κάμπον ἔκτισαν πρὸς τὴν Κύμην, τόπον οὕτω λεγόμενον· ὅθεν καὶ κάμπη ἐκλήθη. Οὕτως Ὦρος ### κ 120 Κάμμορος Οἱονεὶ κακόμορος· καὶ συγκοπῇ, κάμμορος ### κ 121 Καμμύω Ἐκ τοῦ καταμύω, κατὰ τροπήν ### κ 122 Καμμονίην Κακῶς τῇ λέξει κέχρηται· καμμονία γάρ ἐστι κυρίως, ἡ ἐκ μονομεροῦς νίκη, ἡ ἐκ κατὰ μόνας μάχης γινομένη νίκη, τουτέστιν ἡ μετὰ καταμονῆς νίκη, ἐπὶ πάλης καὶ πυγμῆς, καὶ τῶν ὁμοιοτρόπων ἀγωνισμάτων· ἐπὶ δὲ ἵππων οὐδ’ ἂν χρῄζοι τὸ λεξείδιον ### κ 123 καναχὴ ἡ βοή· ἀπὸ τοῦ κενὸν ἀχεῖν. Καὶ, καναχηδὰ κυλινδόμενοι φορέοντο. Ἀπὸ τοῦ καναχῶ καναχήσω ### κ 124 Κανάστρα Ἀκρωτήριον τῆς Παλλήνης ### κ 125 Κανδύλη Βρῶμά ἐστι διὰ γάλατος καὶ μέλιτος κατασκεναζόμενον, ὡς καὶ Ἀμοιτάκην ἔροικον βρῶμα ### κ 126 Κανθός Ἐπὶ τοῦ ὀφθαλμοῦ, οἱονεὶ κνῆθός τις ὢν, ἀπὸ τοῦ κνήθεσθαι συνεχῶς δακνομένους ὑπὸ τοῦ παρεισρέοντος ὑγροῦ ἐλαίου ῥεύματος δακρύου ### κ 127 Κάνθαρος Παρὰ τὸ ὄνθος, ἡ κόπρος, καὶ τὸ ὀρούω, τὸ ὁρμῶ ### κ 128 Κάνναθρον Δίδυμος τὴν πείρινθον πλεκομένην λέγει ῥίπινθον, καὶ κατὰ ἀντίθεσιν πείρινθον· τοῦτο δ’ ὑπὸ Ξενοφῶντος καλεῖσθαι κάνναθρον· ἐπεὶ καὶ κάνη ἡ ψίαθος. Οὕτως Ἐπαφρόδιτος. Ὦρος ### κ 129 Κανοῦν Εἰς ὃ φέρονται ἱερουργικαὶ μάχαιραι· σημαίνει κυρίως τὴν μάχαιραν, οἱονεὶ τὸ καίνειν ἔχον κείμενον, ὅ ἐστι κόπτειν· ἀπὸ τῶν γινομένων ἐν ταῖς θυσίαις σφαγῶν. Σημαίνει δὲ καὶ κανίσκιον. Παρὰ τὸ χαίνειν χανοῦν καὶ κανοῦν, ἀπὸ τοῦ κεχηνέναι. Δεῖ δὲ γινώσκειν, ὅτι τὸ κανᾶ καὶ ὀστᾶ καὶ χρυσᾶ καὶ χαλκᾶ οὐκ ἐγένοντο ἀπὸ τοῦ ὀστέα καὶ χρυσέα καὶ χαλκέα· ὤφειλε γὰρ ἂν εἰς η εἶναι ἡ κρᾶσις· ἀλλὰ λέγεται, ὅτι αἱ ἑνικαὶ αὐτῶν διχῶς λέγονται καὶ ἐντελῶς καὶ κατὰ κρᾶσιν· οἷον χάλκεον, χαλκοῦν· ὀστέον, ὀστοῦν· αἱ δὲ ἐντελεῖς εὐθεῖαι τῶν πληθυντικῶν ἀπὸ τῆς ἐντελοῦς εὐθείας τῶν ἑνικῶν γίνονται, αἱ δὲ συνῃρημέναι ἀπὸ τῶν συνῃρημένων, ἀπὸ τοῦ κανοῦν, ὀστοῦν, κανᾶ καὶ ὀστᾶ ### κ 130 κάνωπος δεῖ λέγειν, οὐ ### κ 131 κάνωβος · ἐπειδὴ οὐδὲν εἰς ΟΣ λῆγον ὑπὲρ δύο συλλαβὰς παραληγόμενον τῷ ω ἔχει τὸ βῆτα ἀρκτικὸν τῆς τελευταίας συλλαβῆς, ἀλλ’ ἢ ἕτερον, ἢ τὸ π, Κρότωπος, ἄνθρωπος· οὕτω καὶ Κάνωπος ### κ 132 Κανών Παρὰ τὸ καίνω, τὸ κόπτω, ὁ τὰ τῶν λέξεων κόπτων ζητήματα. Ἔστι δὲ εἴδους περιεκτικοῦ. Εἴρηται δὲ κανὼν ἀπὸ τοῦ τεκτονικοῦ κανόνος· ὥσπερ γὰρ ὁ τέκτων κέχρηται κανόνι διὰ τὸ ἐπανορθῶσαι τὸ ἀποτελούμενον, τὸν αὐτὸν τρόπον καὶ ἡμεῖς κεχρήμεθα τῷ κανόνι διὰ τὸ ἐπανορθῶσαι τὰς λέξεις. Ἔστι δὲ κανὼν, λόγος ἔντεχνος δηλωτικὸς, ἀπευθύνων ὁμοιότητα πρὸς τὸ καθόλου ### κ 133 Κανόνας ἐπὶ τῆς ἀσπίδος, τὰς ῥάβδους, αἷς ἐκράτουν τὰς ἀσπίδας· οὔπω γὰρ ἐχρῶντο τοῖς πόρπαξιν, οὓς ὄχανα ἐκάλουν· ὕστερον γὰρ ἐπενοήθη ὑπὸ Καρῶν, ὡς Ἀνακρέων φησί ### κ 134 Κάπη Ἡ φάτνη· παρὰ τὸ κάπτειν ἱσταμένους τοὺς ἵππους ἐν αὐταῖς. Ἰλιάδος θ, δῆσε δ’ ἐπ’ ἀμβροσίῃσι κάπῃσι. Γίνεται κάπτη καὶ κάπη. Ἢ παρὰ τὸ κάπος, κάπη· κάπος δέ ἐστι τὸ πνεῦμα· καὶ Ὅμηρος, ἀπὸ δὲ ψυχὴν ἐκάπυσσεν, ἀντὶ τοῦ ἐξέπνευσε· τουτέστιν ἡ ὑπὸ τῶν ἀσθμάτων καταπνεομένη τῶν ἵππων. Ἢ παρὰ τὸ ἐσκάφθαι καὶ κεκοιλάνθαι ### κ 135 Καπνίζω Ἐκ τοῦ καπνός· τοῦτο παρὰ τὸ καίω καὶ τὸ πνοή· κυρίως γὰρ καπνὸς λέγεται ἡ ἐκ τῆς καύσεως πνοή· ὅθεν καὶ καπνίζω. Ἢ παρὰ τὸ κάπω, τὸ πνέω, οὗ παράγωγον καπύω καπύσω. Καπνὸς οὖν ὁ ἀποπνέων τὸ πῦρ, ὡς ἐρέφω, ἐρεμνός· στίλβω, στιλπνός. Ἔνθεν πολλάκις φησὶ “πυρὸς ἀϋτμὴν” τὸν καπνόν. Ἢ παρὰ τὸ κάπος, τὸ πνεῦμα, καπὸς καὶ καπνός. Κάπνισάν τε κατὰ κλισίας, καὶ δεῖπνον ἕλοντο, Ἰλιάδος β, ἀντὶ τοῦ πῦρ ἀνῆψαν, καὶ ὠψοποίησαν ### κ 136 Κάπετος Ἡ τάφρος. Ἐκ τοῦ σκάπτω σκάπετος καὶ κάπετος, παρὰ τὸ ἐσκάφθαι ### κ 137 Καπύη Πόλις Ἰταλίας, ἣν Ῥῶμος καὶ Ῥωμύλος υἱοὶ Αἰνείου ἔκτισαν, ὥς φησι Κεφάλων ὁ Γεργίθιος. Οὕτως Ὦρος· ἄλλοι δὲ ἀπὸ Κάπυος τοῦ Τρωϊκοῦ ### κ 138 Κάπηλος Ὁ μετάβολος καὶ οἰνοπώλης· παρὰ τὸ χέειν τὸν πηλὸν, ἤγουν τὸν οἶνον. Τινὲς οἴονται ἓν ἀνθ’ ἑνὸς εἶναι· οἷον ἐκ τοῦ παρὰ Σοφοκλεῖ, Πολὺς δὲ πηλὸς ἐκ πίθων τυρβάζεται. Ὁ μὲν οὖν Σοφοκλῆς εὐεπίφορος εἰς τὸν πηλόν· ὁ μέν τοι οἶνος οὐκ ἔστι πηλός. Πόθεν δὲ ἐν τῷ καπήλῳ ὁ οἶνος ἔγκειται; καὶ γὰρ ἕτερόν ἐστιν οἰνοπώλης, καὶ ἕτερον καπηλός. Καθόλου γὰρ τοὺς πωλοῦντάς τι καπήλους ἔλεγον· ὁ δὲ Αἰσχύλος τὰ δόλια πάντα καλεῖ κάπηλα· κάπηλα προσφέρων τεχνήματα ### κ 139 Κάππαρις Ὅτι ἡ καλὴ καὶ πολλὴ ἐν κάμποις φύεται, οὐχ οὕτως δὲ ἐν κρημνοῖς. Εἴη ἂν οὖν κάμπαρις, παρὰ τοὺς κάμπους καὶ μεταβολῇ τοῦ μ εἰς π, κάππαρις. Ὦρος ### κ 140 Καππάδοξ Σεσημείωται ἐκ τῶν εἰς ΩΞ ἀρσενικῶν μόνον διὰ τοῦ ο μικροῦ γραφόμενον· καὶ κλίνεται Καππάδοκος· καὶ μετάγεται ἡ γενικὴ εἰς εὐθεῖαν, καὶ κλίνεται Καππαδόκου· τὸ δὲ Καππαδόκης, κατὰ μεταπλασμόν· ἐξ οὗ καὶ ὁ Θεολόγος “Οἱ σεμνοὶ Καππαδόκαι” λέγει ### κ 141 Κάρα Ἡ κεφαλή· ἀπὸ τοῦ κέρας γίνεται κέρα καὶ κάρα, διὰ τὸ τετριχῶσθαι. Κλίνεται τῆς κάρας. Οἱ δὲ ἐτυμολογοῦσι παρὰ τὸ ἄκρα· καὶ καθ’ ὑπερβιβασμὸν κάρα, ἡ ἀποτερμάτωσις τοῦ ἀνθρώπου. Καὶ ### κ 142 Κάραβος Τὸ θαλάσσιον ζῷον, παρὰ τὸ τῇ κάρᾳ βαίνειν, τῆς κεφαλῆς προεχούσης. Ἐξ αὐτοῦ καὶ τὸ ἐπὶ τοῦ πλοίου λεγόμενον. Σημαίνει καὶ τὴν ναῦν, ὡσαύτως· κάρα γὰρ ἡ τρόπις ### κ 143 Καραδοκῶ Καραδοκεῖν, τὸ τοῦ πράγματος κεφάλαιον ἐπιτηρεῖν ὅπῃ χωρήσει· παρὰ τὸ κάρα, καὶ τὸ δοκῶ, τὸ ἐπιτηρῶ· ἢ τὸ τῇ κεφαλῇ προβλέπειν καὶ ἐλπίζειν ἐκδεχόμενον. Μήποτε τὸ κέαρ ἔγκειται· τὸ μὲν γὰρ καρηβαρεῖν, ἢ τὸ καταβαρεῖσθαι τὴν κεφαλὴν, ἢ παρὰ τὸ βάλλειν αὐτὴν ἀπὸ μέθης. Τιμαχίδας δέ φησιν, ὅτι σύνθετόν ἐστι παρὰ τὸ κάτω κάρα φέρειν τὸ καραδοκεῖν ### κ 144 Κάραμβις Ἀκρωτήριον Παφλαγονίας· παρὰ τὸ κάρα καὶ τὸ βαίνειν· τὸ γὰρ ἄκρον αὐτῆς ἔξω εἰς τὸ πέλαγος βέβηκεν, ὡς ὁ Περιηγητὴς φησί ### κ 145 Καπετώλιον Κεφαλὴ τῆς πόλεως· ἢ ὅτι ἐκεῖσε, μέλλοντες κτίσαι, εὗρον κεφαλὴν νεόσφακτον. Κάπουτ γὰρ παρὰ Ῥωμαίοις ἡ κεφαλή ### κ 146 Καρβᾶνες Οἱ βάρβαροι οἱ ἔχοντες Καρὸς βοήν. Λυκόφρων, Κάρβανον ὄχλον ### κ 147 Κάρδοπος Λίθος ἢ μάκτρα ἀλεύρου. Νίκαν δρος, Καρδόπῳ ἐντρίψας ### κ 148 Καρδία Διὰ τὸ ἀπαύστως σαλεύεσθαι. Εἰς τὸ ### κ 149 Καρδαμύττειν Τὸ συνεχῶς τὰ βλέφαρα κινεῖν καὶ εἰς ἐπίμυσιν ἄγειν οἱ Ἀττικοὶ φασίν. Εἴρηται ἀπὸ τοῦ καρδάμου ### κ 150 Κάρη Ἡ εὐθεῖα τὸ κάρηνον· σημαίνει δὲ τὸ ἀκρωτήριον· σημαίνει δὲ καὶ τὴν κεφαλήν. Ἡ αἰτιατικὴ τῶν πληθυντικῶν, τὰ κάρηνα· καὶ συγκοπῇ, κάρη. Ὅτι δὲ πέπονθε τὸ κάρη, καὶ οὐχ ὑγιὲς, δῆλον. Τὰ γὰρ εἰς η λήγοντα οὐδέτερα οὐδέποτε ἑνικῆς πτώσεως ἐστὶν, ἀλλ’ ἢ δυϊκὰ, ἢ πληθυντικὰ, ὡς τὰ βέλη. Τοῦτο δὲ τὸ κάρη, οὔτε εὐθεῖα ἐστὶν ἑνικὴ, οὔτε πληθυντική. Κατὰ συγκοπὴν ἄρα ἐστὶν αἰτιατικὴ πληθυντικῶν οὐδετέρων ἐκ τοῦ κάρηνα. Κάρη, ὄνομα οὐδέτερον· ἡ αἰτιατικὴ τῶν πληθυντικῶν, τὰ κάρηνα· ἡ εὐθεῖα τῶν ἑνικῶν, τὸ κάρα. Τὸ ΡΑ, μακρὸν, ὥσπερ τὸ ἡμέρα. Ἢ ὅτι τὰ εἰς α λήγοντα οὐδέτερα συστέλλει τὸ α, πλὴν τοῦ κάρα. Ἰστέον ὅτι, ὡς λέγει ὁ τεχνικὸς, τὸ κάρα, λίπα, ἄλειφα, ἀποκοπή ἐστιν. Ἀεὶ δὲ ὁ ποιητὴς τῷ κάρη χρῆται. Ἐκ τοῦ κέρας γίνεται, ὃ σημαίνει τὴν τρίχα, τροπῇ Ἰωνικῇ τοῦ α εἰς η. Ἢ παρὰ τὸ κείρω ἔκαρον· ἢ ἐκ τοῦ κρὰς κρατός. Ἀπὸ τοῦ κάρα γίνεται οὐδέτερον τὸ κάρηνον, Ὃς δὴ πολλάων πολίων κατέλυσε κάρηνα. ἀκροπόλεις, ἐξοχάς· ἐξ οὗ βασίλεια. Σημαίνει καὶ τὴν κεφαλὴν, ὡς τὸ, τῇ ῥα μάλιστα ἀνδρῶν πίπτε κάρηνα ### κ 151 Κάρητος Τῶν εἰς ΑΡ οὐδετέρων τὰ μὲν ὑπὲρ δύο συλλαβὰς διὰ τοῦ ΤΟΣ κλίνονται, ὄνειαρ ὀνείατος, ἄλειφαρ ἀλείφατος· οὕτως κάρηαρ καρήατος· οὐ χρὴ γὰρ ἀπὸ τῆς κάρηας εὐθείας πεπλάσθαι· οὐδὲν γὰρ εἰς ΑΣ λῆγον ὑπὲρ β συλλαβάς ἐστιν οὐδέτερον. Τὸ γὰρ καλλικρέας καὶ βουκέρας, σύνθετα. Ὡς δέλεαρ οὖν, οὕτως κάρηαρ καρήατος, καὶ κατὰ συγκοπὴν, κάρητος. Ἡ δοτικὴ, κάρητι. Τῶν δὲ δισυλλάβων τὰ φύσει μακρᾷ παραληγόμενα. διὰ τοῦ ΤΟΣ, ἦμαρ, ἤματος· εἶδαρ, εἴδατος· οὖθαρ, οὔθατος, ὁ μαστός. Τὰ δὲ βραχείᾳ παραληγόμενα, ἢ θέσει μακρᾷ, διὰ τοῦ ΡΟΣ, θέναρ, θέναρος· ὕπαρ, ὕπαρος, τὸ ἀληθὲς ἐνύπνιον, τὴν λεγομένην ὀπτασίαν· ἄλκαρ ἄλκαρος· σημαίνει τὴν βοήθειαν. Σεσημείωται φρέατος, στέατος. Ἀλλ’ ἔστιν εἰπεῖν, ὅτι φρεῖαρ καὶ στεῖαρ ἦν, καὶ ὡς ἔχοντα φύσει μακρὰν τὴν παραλήγουσαν ἐκλίθη διὰ τοῦ ΤΟΣ, φρείατος, καὶ στείατος, ἀποβολῆ τοῦ ι, στέατος. Λέγει δὲ ὁ Ἡρωδιανὸς ἐν Μονοβίβλῳ, ὅτι τὰ εἰς ΑΡ οὐδέτερα παραληγόμενα τῷ ω, ἄκλιτά εἰσι· μῶμαρ, σημαίνει δὲ τὸν μωμόν· βῶμαρ, σημαίνει τὸν μέγαν· νῶκαρ, σημαίνει τὴν στέρησιν τῆς ψυχῆς. Οὕτως ὁ Χοιροβοσκός ### κ 152 Καρίς Ὡς παρὰ Κρατίνῳ, Ἔχων πρόσωπον καρίδος μασθλητίνης. Ἀντὶ τοῦ δερματίνης. Παρὰ τὸ σκαίρω σκαρὶς καὶ καρίς· ἢ παρὰ τὸ κάρα καρίς· καὶ γὰρ ὅλη ἡ καρὶς σχεδὸν κεφαλή ἐστι. Τινὲς δὲ λέγουσιν, ὅτι ἀπὸ τοῦ κάρα καὶ τοῦ ἲς ἰνὸς, ἡ ἔχουσα ἐν τῇ κεφαλῇ ἶνας· οἷς ἀντίκειται καὶ ὁ τόνος, καὶ ἡ κλίσις· ἐπειδὴ τὸ μὲν καρὶς διὰ τοῦ ΔΟΣ κλίνεται· εἰ δὲ ἦν ἀπὸ τοῦ ἲς, εἶχεν ἂν κλίνεσθαι διὰ τοῦ ΝΟΣ· τὰ γὰρ εἰς ΙΣ σύν θετα τὴν τῶν ἁπλῶν φυλάττει κλίσιν· οἷον, ἀκτὶν, ἀκτῖνος· εὐάκτιν, εὐάκτινος· γλώχιν, γλώχινος· τριγλώχιν, τριγλώχινος ### κ 153 Καρκίνος Ζῷον θαλάσσιον, ὁ λεγόμενος πάγουρος· παρὰ τὸ τῇ κάρᾳ κινεῖσθαι, καράκινός τις ὢν, ὁ κινῶν τὴν κάραν ἐπὶ συχνῷ, ἤγουν τὴν κεφαλήν ### κ 154 Καρδία Παρὰ τὸ κράτος, ἡ ἡγεμονικωτάτη, ἢ ἡ κρανομένη, οἱονεὶ κραδία, ἡ εὐγενεστάτη· ἢ παρὰ τὸ κραδαίνω, τὸ σείω· ἀεικίνητος γὰρ ἡ καρδία· καὶ γίνεται κραδία. Ἀλλὰ τὸ γὰρ πάθος τῆς λέξεως μετάθεσίς ἐστι ### κ 155 Κάρος Ἡ σκότωσις· παρὰ τὸ κάρα βλάπτειν. Τὸ δὲ ἐν Ἰλιάδος ι, τίω δέ μιν ἐν καρὸς αἴσῃ, ἀντὶ τοῦ ἐν μοίρᾳ θανάτου, ὡς θάνατον περιφραστικῶς· ἵν’ ᾖ ἀπὸ τοῦ κὴρ, κηρὸς, κατὰ συστολὴν τοῦ η, καρός. Ἢ, ὡς ἔνιοι, ἐν τάξει μισθοφόρου· πρῶτον γὰρ Κᾶρες ἐπολέμησαν ἐπὶ μισθῷ· καὶ ἔδοξαν εἶναι ἀτιμότατοι ### κ 156 Καρδαμύττειν Ἀπὸ τοῦ καρδάμου· ὃ ἄν τις προσενέγκηται, συνεχῶς τὰ βλέφαρα μύει· ἢ παρὰ τὸ τὰς κόρας μύειν ### κ 157 Καρδιωσάμενοι Τὴν τοῦ θύματος καρδίαν τῇ πιμελῇ καλύψαντες καὶ ἐπιθέντες τῷ πυρί ### κ 158 Καρπός Παρὰ τὸ κάρφος, ὃ σημαίνει τὸν ξηρὸν, γίνεται καρφὸς, καὶ καρπὸς, παρὰ τὸ κεκάρφθαι, ὃ ἐστὶν ἐξηράνθαι. Ἢ παρὰ τὴν ἅρπην, τουτέστιν ὁ τῇ δρεπάνῃ συναγόμενος. Ἢ ἀπὸ τοῦ κείρω, τὸ κόπτω, ὁ παρακείμενος, κέκαρκα· ὁ παθητικὸς, κέκαρμαι· ἐξ αὐτοῦ καρπὸς, ὁ κοπτόμενος καὶ προσφερόμενος εἰς βρῶσιν. Πρὸς ἀντιδιαστολὴν δὲ ἐβαρύνθη τὸ Κάρπος κύριον ὄνομα. Σημαίνει δὲ δύο· κυρίως γὰρ καρπὸς λέγεται, ὁ πρὸς ἄμητον ἡτοιμασμένος ἄσταχυς· οὗτος γὰρ ἡνίκα λευκανθῇ καὶ ξηρανθῇ, ἕτοιμός ἐστι πρὸς θερισμόν. Σημαίνει καὶ τὸ κοῖλον τῆς χειρὸς, ὡς τὸ, κύσε χεῖρ’ ἐπὶ καρπῷ. Ἔνθεν καὶ ὁ τῆς χειρὸς ξηρὸς τόπος καὶ ἄσαρκος ### κ 159 Καρπαλίμως Ἀντὶ τοῦ ταχέως. Παρὰ τὸ ἁρπάζω ἁρπάσω, ἅρπιμος· καὶ πλεονασμῷ τοῦ κ, καὶ συνήθει πλεονασμῷ τῆς ΑΛ, καρπάλιμος. Ἢ ἐκ τοῦ κραιπνὸς κραίπνιμος· ἐκβολῇ τοῦ ι, καὶ μεταθέσει τοῦ ρ, κάρπνιμος· πλεονασμῷ τοῦ α, καὶ τροπῇ τοῦ ἀμεταβόλου εἰς ἀμετάβολον. Ἢ παρὰ τὸ κάπω, τὸ πνέω, ἔνθεν καπύω· ἀφ’ οὗ τὸ ἐκάπυσεν, ἀντὶ τοῦ ἐξέπνευσεν. Ἐκ τούτου γίνεται κάπος, τὸ πνεῦμα· πλεονασμῷ τοῦ ρ, γίνεται καρπός· καὶ κάρπιμος, ὡς γόνος γόνιμος, καὶ πόμπος πόμπιμος· εἶτα πλεονασμῷ τῆς ΑΛ συλλαβῆς, γίνεται καρπάλιμος ### κ 160 Κάρρων Οἷον, Ναὶ κάρρων βώς. Τρίτος τύπος ἐστὶ συγκριτικοῦ. Ὡς ἀπὸ τοῦ παχὺς παχύτερος, παχίων πάχιστος, ὁ τρίτος τύπος, πάσσων, ὁ παχύτερος· οὕτως κρατὺς κρατύτερος, κρατίων κράτιστος, ὁ τρίτος τύπος, κράσσων· ὑπερθέσει, κάρσων, καὶ κάρρων, ὡς ἡ μυρσίνη, μυρρίνη ### κ 161 Κάρτα Παρὰ τὸ κρατὺς κρατέα, ὡς ταχὺς ταχέα· καὶ κατὰ συγκοπὴν, καὶ μεταθέσει, κάρτα ### κ 162 Καρυκευμάτων Ἀρτυμάτων· καὶ ### κ 163 καρύκη γὰρ βρῶμα Λύδιον ἐκ πολλῶν ἡδυσμάτων συνεστηκὸς καὶ αἵματος. Ἔστι δὲ εἶδος ὑποτρίμματος, ἐκ πλειόνων ἀρτυμάτων συντιθέμενον ### κ 164 καρυκεύειν δὲ, τὸ ταράττειν ### κ 165 Καρύκκη Ἕψημά τι δι’ αἵματος καὶ ἀρτυμάτων παντοίων. Ὁ δὲ Δίδυμος Λύδιον βρῶμα φησὶν ἐκ πολυτελοῦς σκευασίας συγκείμενον· ἐγὼ δὲ οἶμαι καρύκην αὐτὸ λέγεσθαι, ἐπειδὴ μέλαν ἐστί· φησὶ γὰρ ἐν τῇ κωμικῇ λέξει οὕτω, “Καρύκιον, καρυοβαφές·” καὶ “κάρυος ῥόος,” ὁ μέλανος ῥόος. Οὐκοῦν ἐκ τούτου οἶμαι λέγεσθαι καρύκην ### κ 166 Καρχαρέος κύων Καρχαρέοι κύνες, οἱ τραχεῖς, ἀπὸ τοῦ κάρφος, καὶ ### κ 167 καρχαρόδους ὁ κεχαραγμένους ἔχων τοὺς ὀδόντας, τουτέστι στρογγύλους καὶ ὀξεῖς καὶ ἐναλλάσσοντας ἑαυτῶν, ὡς λύκος, πάρδαλις, λέων. Ἀπὸ τοῦ χαράσσω μετὰ τοῦ ὀδοὺς γίνεται χαρόδους· καὶ κατὰ ἀναδιπλασιασμὸν, χαρχαρόδους, καὶ καρχαρόδους· σημαίνει δὲ τοὺς τραχεῖς· τὸ γὰρ τραχὺ καὶ σκληρὸν δύναται χαράσσειν· ἢ τοὺς ἀπωξυμμένους ### α 2456 Ἀμφόδοντα δὲ λέγεται ζῷα, ὅσα οὐκ ἐνηλλαγμένους ἔχουσι τοὺς ὀδόντας στρογγύλους καὶ ὀξεῖς, ἀλλὰ παχεῖς καὶ πλατεῖς, ὥς ἐστιν ἄνθρωπος, ἵππος, ὄνος, καὶ τὰ ὅμοια. ΧΑΥ λιόδοντα δὲ, ὅσα ἔξωθεν ἔχουσι τοὺς ὀδόντας ὑπερφερεῖς, ὥς ἐστι σῦς, ἐλέφας, ἀσπάλαξ ### κ 168 Κασίγνητος Παρὰ τὸ κάσις, ὃ σημαίνει τὸν ἀδελφὸν, καὶ τὸ γνὴς γνητὸς, ὃ σημαίνει τὸν γνήσιον· τοῦτο ἐκ τοῦ γεννῶ. Καὶ ### α 2457 αὐτοκασίγνητος σχήματος ἐστὶ συνθέτου· τὸ γὰρ κατ’ ἀρχὰς συντιθέμενον μένει ὡσαύτως σύνθετον· τὸ δὲ κατὰ τὸ τέλος συντιθέμενον λέγεται παρασύνθετον, ὡς τὸ Φίλιππος, φιλιππίζω ### κ 169 Κάστωρ Σημαίνει δύο· ὄνομα κύριον, ὡς τὸ, Κάστορά θ’ ἱππόδαμον. Καὶ γίνεται παρὰ τὸ κάζω, τὸ κοσμῶ. Σημαίνει καὶ τὸ ζῷον, καὶ γίνεται παρὰ τὸ γαστὴρ, γάστωρ καὶ κάστωρ· ὑπογάστριον γὰρ τὸ ζῷον, καὶ σχεδὸν ὅλον κοιλία ### κ 170 Καστανέα Πόλις Μαγνησίας· ὅθεν καὶ τὰ ### κ 171 καστάνεια κάρυα τὰ ἀπὸ Καστάνης τινός ### κ 172 Κασσίτερος Παρὰ τὸ θᾶσσον τείρεσθαι ### κ 173 κασσαβάς Ἡ πόρνη, ἡ κατωφερής· παρὰ τὸ καλεῖν καὶ σοβεῖν· ἢ παρὰ τὸ καίω καύσω, καῦσα καὶ κάσσα ### κ 174 Κασσωρίς Ἡ κατωφερὴς, ἡ πόρνη· καὶ ### κ 175 Κασσαβὰς λέγεται ἡ πόρνη, παρὰ τὸ καλεῖν καὶ σοβεῖν· ἐξ αὐτοῦ γίνεται κατὰ παρασχηματισμὸν κασσωρίς. Αἱ χρήσεις παρὰ Λυκόφρονι ### κ 176 Καυσία Εἶδος πίλου ἐπὶ τῆς κεφαλῆς, ὡς καὶ τιάρα. Ζήτει εἰς τὸ ### κ 177 Κασία Εἶδος μύρου· γίνεται δὲ παρὰ τὸ κάζω, τὸ κοσμῶ, ὁ μέλλων, κάσω, ἐξ αὐτοῦ κασία, ἡ κοσμοῦσα διὰ τῆς εὐοσμίας τὰς αἰσθήσεις ### κ 178 Κάϋστρος Ποταμὸς Λυδίας· ἀπὸ Καΰστρου· Κάϋστρος δέ ἐστιν υἱὸς Πενθεσιλείας τῆς Ἀμαζόνος, ὃς ἐν Ἀσκάλωνι ἔγημε τὴν Δερκετὼ, καὶ ἐξ αὐτῆς ἔσχε τὴν Σεμίραμιν, ἥτις καὶ τὰ Βαβυλώνια τείχη κατεσκεύασε ### κ 179 Καυστειρῆς Ἀπὸ τοῦ καίω καύσω, κέκαυκα, κέκαυμαι κέκαυσαι κέκαυσται, καυστηρός· καὶ κατὰ τροπὴν Βοιωτῶν τοῦ η εἰς τὴν ΕΙ δίφθογγον, καυστειρός ### κ 180 Καττύεσθαι Ὑποδύεσθαι· ἐκ τῶν καττυμάτων ### κ 181 Καύηξ Ὁ λάρος, διὰ τὸ ἀδηφάγον ### κ 182 καύη γὰρ ἡ τροφή· ἢ ἀπὸ τοῦ λέγειν καῦ καῦ. Εὐ φορίων, Τῆς οὐδ’ αἴθυιαι οὐδὲ κρυεροὶ καύηκες ### κ 183 Καῦμα Τὸ κεκαυμένον ἄημα ### κ 184 Καῦρος Ὁ κοῦφος ταῖς φρεσὶ, πλεονασμῷ τοῦ κ, αὖρός τις ὤν· τὸν γὰρ κατὰ νοῦν ἐλαφρὸν ### γ 369 γαῦρον λέγειν διὰ τοῦ γ, ἵν’ ᾖ ὁ σφοδρῶς ἐπηρμένος καὶ ὑπερήφανος· παρὰ τὸ ἀπὸ γῆς αἴρεσθαι ### κ 185 Καυλός Τὸ ἄκρον τοῦ δόρατος, ὃ εἰς τὸ ὀξὺ ἐντίθεται. Γίνεται κατὰ πλεονασμὸν τοῦ κ· αὐλῷ γὰρ ἔοικε. Πᾶν δ’ ἐπίμηκες αὐλὸς λέγεται ### κ 186 Καυχῶ καυχήσω, συζυγίας δευτέρας τῶν περισπωμένων· γίνεται παρὰ τὸ καῦχος· τοῦτο, παρὰ τὸ αὖχος· τοῦτο, παρὰ τὸ εὔχω, τὸ καυχῶμαι. Ἢ παρὰ τὸ αὐχεῖν ἐστι. Σημαίνει δὲ τὸ αὐχεῖν ἐπὶ χρηστοῖς πράγμασι· Λυκοῦργος δὲ ἐπὶ φαύλοις κέχρηται, ὡς τοὺς ἀκούοντας αἰσχύνεσθαι ### κ 187 Καυλωνία Ἐκ τοῦ Αὐλωνία, κατὰ πλεονασμὸν τοῦ κ ### κ 188 Καχλάζω Οἷον, Κοῖλαι δὲ σπήλυγγες ὑπὸ σπιλάδας τρηχείας, λευκὴ καχλάζοντος ἀνέπνεε κύματος ἄχνη ### α 2458 ἄχνη. Ὁ λεπτὸς ἀφρὸς τοῦ κύματος ### κ 189 Καχλάζοντος οἱονεὶ ταρασσομένου πρὸς ταῖς σπιλάσι ταῖς τραχείαις καὶ ταῖς κοίλαις ἐκβράσεσιν. Πεποίηται δὲ τὸ καχλάζω· ὁ γὰρ ἦχος τοῦ κύματος ἐν τοῖς κοιλώμασι τῶν πετρῶν γινόμενος δοκεῖ μιμεῖσθαι τὸ κάχλα κάχλα. Ἢ ἐκ τοῦ χλῶ γίνεται κατὰ ἀναδιπλασιασμὸν καχλάζω· σημαίνει καὶ τὸ σφοδρῶς καταγελᾶν. Εἰς τὸ ### κ 190 Κάψα Κάπτω ῥῆμα δηλοῦν τὸ χωρῶ· παρὰ τὸ κάψω, κάψα ἡ χωρητικὴ οὖσα τῶν ἐντιθεμένων αὐτῇ. Δύναται καὶ παρὰ τὸ κάμπτω κάμψω, κάμψα εἶναι καὶ κάψα· Ἐπειδὴ ἐκ κεκαμμένων ξύλων αὐτὴν συνεστήσαντο. Δίων ### κ 191 Κατανίπτης Ἢ ἐπώνυμον τινὸς, ἢ ἱερωσύνη Ἀθήνῃσι, ὁ τὰ κάτω τοῦ πέπλου τῆς Ἀθηνᾶς ῥυπαινόμενα ἀποπλύνων ### κ 192 Καταῖτυξ Εἶδος περικεφαλαίας μὴ ἐχούσης λόφον κατωφεροῦς· παρὰ τὸ κάτω τετύχθαι ὡς πρὸς τὴν αὐλώπιδα τὴν ἀνάτασιν ἔχουσαν ### κ 193 Κατάρρους Τὸ ἀπὸ τῆς κεφαλῆς καταφερόμενον ῥεῦμα διὰ τῶν μυκτήρων, ὃ καλοῦσιν οἱ ἰατροὶ κατασταγμόν· ἢ τὴν διάρροιαν, ἢ τὸ δυσεντέριον ### κ 194 Κατάκρας Ἀντὶ τοῦ κατὰ κρατός. Ἀπὸ τοῦ ἀκὴ ἡ ὀξύτης, ἄκα καὶ ἄκρα, πλεονασμῷ τοῦ ρ ### κ 195 Κατακάσα Ἡ κατωφερὴς καὶ πόρνη εἴρηται· ἢ παρὰ τὸ καταχέεσθαι ἐπὶ παντὶ, ἢ ἡ τοῦ κατακαυθῆναι ἀξία, διὰ τὴν ἀσέλγειαν αὐτῆς. Εἰς τὸ ### κ 196 Καταβόστρυχος Κομῶν τοῖς βοστρύχοις· τὸ γὰρ ### κ 197 κατὰ πλήθους ἐμφαντικὸν ἐστίν ### κ 198 Καταίρειν Ἀντὶ τοῦ ἀναχωρεῖν, ἀποπλεῖν· ἀπὸ τοῦ συμβαίνοντος· συμβαίνει γὰρ ἀποπλεούσης τῆς νηὸς ἐπαίρειν τὰ ἱστία ### κ 199 Καταΐγδην Ἀπὸ τοῦ καταΐσσων, ἡ εἰς τὸ ἔμπροσθεν ὁρμῶσα καὶ αἴσσουσα. Ἐπέτρεχε κύματι λάβρῳ προπροκαταΐγδην κοίλης ἁλός. Ἀπολλώνιος ### κ 200 Καταγνύναι Κατάσσειν, κατακλᾶν, συντρίβειν· ἀπὸ τοῦ ἄγνυμι ### κ 201 Κατείνυον Θριξὶ δὲ πάντα νέκυν καταείνυον, Ἰλιάδος ψ, ἀντὶ τοῦ κατεκάλυπτον· ἀπὸ τοῦ ἕω, ἑννύω καὶ εἰνύω ### κ 202 Καταείμενον ὕλη Μεταφορικῶς, ἠμφιεσμένον ἐν αὐτῷ ### κ 203 Καταείσατο γαίης Ἀντὶ τοῦ καθώρμησε, κατῆλθε ### κ 204 Κατασχῶμεν Ἐπειδὴ πᾶς ἀόριστος ὑποτακτικὸς μονοσύλλαβος εἰς ω λήγων, ἔχων τὴν μετοχὴν εἰς ς ὀξύτονον, τὸν αὐτὸν τόνον καὶ ἐν τῇ συνθέσει φυλάσσει· οἷον βὰς, βῶ, ἐὰν ἀναβῶ· δοὺς, δῶ, ἐὰν παραδῶ· εἰ δὲ μὴ ἔχει τὴν μετοχὴν εἰς ς ὀξύτονον, ἀναπέμπει τὸν τόνον· σχῶ, κατάσχω· σπῶ, ἐπίσπω· ὁμοίως καὶ τὰ πληθυντικὰ, κατάσχωμεν, πρόσχωμεν ### κ 205 Καταλογεύς Ὁ συγγραφεὺς, ὁ συγγράφων κατ’ ὄνομα ### κ 206 Κάχρυς Αἱ πεφρυγμέναι κριθαὶ κυρίως· καταχρηστικῶς δὲ καὶ πάντα τὰ πεφρυγμένα· καὶ βοτάνη ποιά· καὶ τῆς πευκῆς ἡ βλάστησις. Λέγονται καὶ πυροὶ τινές ### κ 207 Καταλληλώς Καταλλήλως τῆς ἑαυτοῦ φύσεως ὁ Χριστὸς ἦλθε καὶ ἐνήργει. Ἤγουν ὡς ἑκάστη πέφυκεν, ἀκολούθως, ἁρμοζόντως ### κ 208 Κατάκλεις Ἐκ τοῦ κλείς· ἀπὸ τοῦ ἐγκεκλεῖσθαι μέχρι αὐτῆς τὰ ἐντός· καὶ αἱ μὲν τοῦ σώματος κατακλεῖδες εἴρηνται, διὰ τὸ ἐπικαμπεῖς εἶναι καὶ ἐοικέναι τοῖς τῶν θυρῶν κλεισίν· ἐπὶ δὲ τῶν ἐρεσσόντων, ὅτι ἐπ’ αὐταῖς ἑζόμενοι τὸ σῶμα ἔκλων ### κ 209 Κατάκλωθες Κατάκλωθές τε βαρεῖαι. Αἱ ἐπικλώσεις τῶν Μοιρῶν, παρὰ τὸ κλώθω· τοῦτο δὲ παρὰ τὸ κάτω καθέλκειν τοὺς τῶν νημάτων ὁλκούς ### κ 210 κλώθειν γὰρ τὸ νήθειν· ὅθεν καὶ ### κ 211 κλώστης παρὰ τὸν κλώσω μέλλοντα, καὶ ### κ 212 Κατακρῆθεν Κατὰ κρατός. Παρὰ τὸ καρὴ ὀξυνόμενον γίνεται καρῆθεν· καὶ κατὰ συγκοπὴν, κρῆθεν· καὶ Ἡσίοδος ### κ 213 Καταπροΐξασθαι Ἀπὸ τῆς προικός· ἣν διαιροῦντες οἱ Ἴωνες πρόϊκα λέγουσιν. Ὥσπερ οὖν ἡ προῖξ δωρεὰν δίδοται, οὕτω φασὶν, “Οὐ δωρεάν μου καταγνώσεταί τις· ἀλλ’ ἀποδώσει μισθὸν ὧν ἔπραξε.” Καὶ ὁ ἐπαίτης, καὶ ὁ προῖκα αἰτῶν ### κ 214 Καταπροέσθαι Ἀντὶ τοῦ καταπροδοῦναι, ἀπὸ τοῦ ἵημι ὁ παθητικὸς παρακείμενος ἕμαι· ὁ ἀόριστος, ἕθην· ὁ μέσος δεύτερος ἀόριστος, ἕμην· τὸ ἀπαρέμφατον, ἕσθαι, καὶ προέσθαι ### κ 215 Κατασπιλάζοντες Καὶ φιλεπίδημον φόνον κατασπιλάζοντες. Κατακρύπτοντες· ἀπὸ μεταφορᾶς τῶν ὑφάλων πετρῶν, αἵτινες ὑπὸ ὕδατος καλυπτόμεναι τοῖς ἀπροόπτως προσπελάζουσι κίνδυνον ἐπιφέρουσι ### κ 216 Καταλεύσιμον Τὸν ἄξιον τοῦ καταλευσθῆναι ### κ 217 Καταχήνη Ἡ χάσμησις. Παρὰ τὸ χαίνω χήνη καὶ καταχήνη ### κ 218 Καταψήχειν Τὸ ἠρέμα κολακεύειν καὶ κρατεῖν. Εἴρηται ἀπὸ τοῦ καταψῶ καταψήσω· καὶ ἀνεδόθη εἰς ἐνεστῶτα, καταψήχω ### κ 219 Κατέκταθεν Ἀπὸ τοῦ κτείνω κτενῶ, ὁ πρῶτος ἀόριστος παθητικὸς, ἐκτάνθην, ὡς φαίνω ἐφάνθην· τὸ πληθυντικὸν, ἐκτάνθημεν, ἐκτάνθητε, ἐκτάνθησαν, ἔκταθεν, ὡς ἐφάνθημεν, ἐφάνθητε, ἐφάνθησαν, ἔφανθεν. Ἢ ἔστιν ἕτερον ῥῆμα κτῶ· παράγωγον, κτῆμι· ὁ δεύτερος ἀόριστος, ἔκτην· ὅπερ γίνεται ἔκταν· οἷον, Τὸν σὸν κατέκταν παῖδα· καὶ, ὅτε δῖον Ἐρευθαλίωνα κατέκταν. Τὸ β, ἔκτας, ἔκτα· ἡ μετοχὴ, κτὰς, ἄνδρα κατακτάς. Ὁ μέσος ἀόριστος, ἐκτάμην· τὸ δεύτερον, ἔκτασο· ὁ πρῶτος ἀόριστος, ἐκτάθην, ὡς ἐφάθην· ἐκτάθημεν, ὡς ἐφάθημεν· τὸ τρίτον, ἐκτάθησαν, ὡς ἐφάθησαν· καὶ ἔκταθεν ἕταροι καὶ κατέκταθεν ### κ 220 Κατ’ ἐνῶπα ὡς κατὰ δῶμα, ἀπὸ εὐθείας τῆς ὤψ· ἡ αἰτιατικὴ, ὦπα. Ὁ δὲ Ἀλεξίων καὶ οἱ πλείους, κατενῶπα· οἷς καὶ δεῖ πείθεσθαι· ἵν’ ᾖ ἀπὸ τοῦ ἐνώπια συγκοπῇ ἐνῶπα, ὡς μηρία, μῆρα· σιτία, σῖτα. Ἔνεστι δὲ βοήθεια καὶ τῷ Ἀριστάρχῳ οὕτως. Ἔστιν ἐνωπὴ ἡ πρόσοψις· παρ’ ἣν ἡ αἰτιατικὴ, ἐνωπήν. Ὃν οὖν τρόπον τὴν ἰωκὴν ἴωκα εἶπε μεταπλάσας, οὕτω καὶ τὴν ἐνωπὴν ἐνῶπα ### κ 221 Κατεπόθη Ἔστι ῥῆμα πῶ· παράγωγον, πῶμι· ὁ μέλλων, πώσω, πέπωκα, πέπομαι, μικρὸν εἰς τὰ παθητικά· ὁ ἀόριστος, ἐπόθην, ἀντὶ τοῦ ἐβυθίσθην ### κ 222 Κατεμαυτόν Ἰστέον ὅτι ἡ εὐθεῖα ### ε 1537 ἐγαυτὸς οὐ δύναται εἶναι· ὅτι πᾶσα σύνθετος ἀντωνυμία θέλει εἶναι καὶ ὁμοιόπτωτος καὶ ὁμοιοπρόσωπος καὶ ἰσάριθμος· οἷον, τὸ ### ε 1538 ἐμαυτοῦ καὶ ἰσάριθμόν ἐστι καὶ ὁμοιόπτωτον καὶ ὁμοιοπρόσωπον, ἀπὸ τοῦ ἐμοῦ αὐτοῦ· ἀμφότερα γὰρ, τό τ’ ἐμοῦ καὶ αὐτοῦ, ἑνικά εἰσι καὶ τρίτου προσώπου καὶ πτώσεως γενικῆς. Ἐὰν οὖν γένηται ἡ εὐθεῖα τούτων ἐμαυτὸς, ἔμελλεν εἶναι ἀνομοιόπτωτος· ὅπερ ἐστὶν ἀδύνατον ἐπὶ συνθέτου ἀντωνυμίας. Τὸ γὰρ αὐτὸς ἔστιν εὐθεῖα· τὸ δὲ ἐμὲ, αἰτιατικὴ, καὶ οὐκ ἔστιν εὐθεῖα· ἀπὸ γὰρ τοῦ ἐμὸς οὐκ ἠδύνατο γενέσθαι· ἐπειδὴ οὐδέποτε κτητικὴ ἀντωνυμία ποιεῖ σύνθετον ἀντωνυμίαν. Ἀπὸ γὰρ τῶν πρωτοτύπων ἀντωνυμιῶν γίνονται αἱ σύνθετοι ἀντωνυμίαι· οἷον ἐμοῦ αὐτοῦ, ἐμαυτοῦ· ἐμοὶ αὐτῷ, ἐμαυτῷ· ἐμὲ αὐτὸν, ἐμαυτόν ### ε 1539 Ἐγαυτὸς οὐ δύναται εἶναι· ἐπειδὴ αἱ σύνθετοι ἀντωνυμίαι πρότερον ἐν τῇ ἁπλότητι τὰς δύο συνθέσεις ἐπιδέχονται, τήν τε αὐτοπαθῆ καὶ τὴν ἀλλοπαθῆ, καὶ οὕτω συντίθενται· οἷον, ἐμοῦ ἤκουσας, καὶ ἐμοῦ ἤκουσα. Διὰ τοῦτο γὰρ ἐπενοήθησαν αἱ σύνθετοι ἀντωνυμίαι, ἵνα διάκρισιν ποιήσωσι τῆς ἀλλοπαθοῦς, καὶ σχῶσι τὸ αὐτοπαθὲς μόνον· αἱ δὲ ἁπλαῖ, τὸ ἀλλοπαθές. Τὸ οὖν ἐγὼ αὐτὸς, ἐπειδὴ ἐν τῇ ἁπλότητι οὐκ ἐπιδέχεται τὰς δύο συντάξεις τήν τε ἀλλοπαθῆ καὶ τὴν αὐτοπαθῆ, εἰκότως οὐ δύναται ποιῆσαι σύνθετον ἀντωνυμίαν· ὅτι γὰρ ἡ ἐγὼ αὐτὸς τὴν ἀλλοπαθῆ μόνον ἔχει καὶ οὐχὶ τὴν αὐτοπαθῆ, δῆλον ἐντεῦθεν· λεγόντων ἡμῶν ἐγὼ αὐτὸς ἤκουσα, λέγοντος τίνος, ἄρα Σωκράτους; ἀλλὰ Ἀλκιβιάδου· ὥστε οὖν ἀλλοπαθής ἐστιν, αὐτοπαθὴς δὲ οὐ δύναται εἶναι ἡ ἐγὼ αὐτός· ἐπειδὴ οὐδέποτε εὐθεῖα εἰς εὐθεῖαν δρᾷ, ἤγουν ἐνεργεῖ· οὐδεὶς γὰρ λέγει Σωκράτης Πλάτων ἤκουσεν, ἀλλὰ Σωκράτης Πλάτωνος ἤκουσεν. Ἐπειδὴ οὖν ἐγὼ αὐτὸς εὐθεῖαι εἰσὶ δύο, ἡ ἐγὼ καὶ αὐτὸς, τούτου χάριν οὐ δύναται εἶναι αὐτοπαθής. Τοιαῦτα ἔχομεν εἰπεῖν καὶ περὶ τοῦ μὴ δύνασθαι στῆναι τὸ ἐγὼ αὐτὸς, καὶ τὰ δυϊκὰ καὶ τὰ πληθυντικά. Ζήτει ### κ 223 Κατήφεια Ἀπὸ τοῦ κάτω τὰ φάη βάλλειν τοὺς ὀνειδιζομένους ἢ λυπουμένους· καὶ ### κ 224 κατηφὴς ὁ ὑπὸ αἰσχύνης κάτω νεύων τοὺς ὀφθαλμοὺς, ἤγουν ὁ αἰσχυνόμενος. Παρὰ τὸ φῶ, τὸ φαίνω, γίνεται παράγωγον φάω καὶ φάος· καὶ ἐν συνθέσει μετὰ τῆς κατὰ προθέσεως γίνεται καταφαὴς, ὁ ἔχων κάτω τὰ φάη, ἤγουν τοὺς ὀφθαλμούς ### κ 225 Κατηφόνες Ἰλιάδος ω, Σπεύσατέ μοι κακὰ τέκνα κατηφόνες. Ἄξιοι καταφονευθῆναι· ἐπονείδιστοι ἢ αἰσχύνης μεστοὶ, ἀπὸ τοῦ κατηφής· θηλυκὴν γὰρ προσηγορίαν ὀνειδίσαι τοὺς υἱοὺς ἠθέλησε ### κ 226 Κατηλυσίη Κατηλυσίη ζεφύροιο. Σημαίνει τὴν κάθοδον καὶ τὴν ἐπέλευσιν, ἐλευσίη τὶς οὖσα καὶ ἠλυσίη, καὶ μετὰ τῆς κατὰ προθέσεως ### κ 227 Κατῃόνων Κατήντλουν. Ἔχει τὸ ἰῶτα· ἀπὸ γὰρ τοῦ καταιονῶ καταιονᾷς ### κ 228 Κατημαξευμένα Κοινὰ, καταπεπατημένα, τετριμμένα, γεγυμνασμένα ### κ 229 Κατῄρεε Κατελάμβανε. Παρὰ τὸ αἱρῶ περισπώμενον, ὃ σημαίνει τὸ καταλαμβάνω. Μηδέ σε λήθη αἱρείτω ### κ 230 Κατηγορεῖν Λέγεται κοινῶς τὸ κατά τινος ἀγορεύειν· οἷον ὡς “τὸ γένος λέγεται κατηγορεῖσθαι τῶν εἰδῶν.” Λέγομεν καὶ τοὺς περί τινων ὡς ἀδικούντων λέγοντας. Ζήτει ### κ 231 κατηγορίαν ποιούμενοι τῆς πόλεως, καὶ κατὰ τῆς πόλεως ### κ 232 Κατισχνωθέντα Λεπτυνθέντα. Ἐκ τοῦ ἰσχνόω ἰσχνῶ ἰσχνώσω, τρίτης συζυγίας τῶν περισπωμένων ### κ 233 Κατουλάς Καλεῖται ἡ σκοτεινὴ νὺξ, διὰ τὸ ὀλοὴν αὐτὴν εἶναι· οἷον, Νὺξ ἐφόβει, τήνπερ τε κατουλάδα κικλήσκουσιν ### κ 234 Κατόπιν Κατόπιν ἑορτῆς ἥκομεν. Οἷον, μετὰ τοῦτο ### κ 235 Κατωμαδόν Κατὰ τοὺς ὤμους τῶν ἵππων ### κ 236 Κατέλευσαν Ἀντὶ τοῦ ἔχωσαν λίθοις. Τὸ θέμα, καταλεύω· ὁ μέλλων, καταλεύσω. Σημαίνει δὲ τὸ κατά τινος λίθους βάλλω. Παρὰ τὸ λάας ### κ 237 Καταμόνας Ἐπίρρημα τοπικόν· οἱ δὲ λέγουσι μοναδικόν. Γίνεται δὲ ἐκ τῆς κατὰ προθέσεως καὶ τοῦ μόνος· τοῦτο παρὰ τὸ μὴ εἶναι μετὰ ἑτέρου· ἢ παρὰ τὸ μένω, τὸ ἐπιμένω ### κ 238 Καί Σύνδεσμος συμπλεκτικὸς, ἰσοδυναμῶν τῷ ΤΕ· διαφέρει δὲ αὐτοῦ κατὰ τάξιν. Ὁ μὲν γὰρ ΤΕ τὰ ὄπισθεν συμπλέκει, ὁ δὲ ### κ 239 καὶ τὰ ἐπιφερόμενα, ὡς τὸ, Ἀρκεσίλαός τε καὶ Λέων· Ἀγαμέμνων καὶ Μενέλαος ### κ 240 Καίω Ἐκ τοῦ κῶ γίνεται καίω· ὁ μέλλων, καύσω· ἀφ’ ὧν γὰρ οἱ Ἀττικοὶ τὸν ι ἀποβάλλουσι κατὰ τὸν ἐνεστῶτα, πλεονάζουσι τὸ υ κατὰ τὸν μέλλοντα· κλαίω κλαύσω ### κ 241 Καινός Ὁ νέος· οἶμαι ὅτι ἐκ τοῦ κραίνω, τὸ τελειῶ, κραινός τις ὢν, κατ’ ἔλλειψιν τοῦ ρ, οἱονεὶ ὁ ἤδη ἐπιτελεσθείς ### κ 242 Καινεύς Ὄνομα κύριον, ὁ ἥρως, διὰ τὸ καινὸν τοῦ γένους, διὰ τὸ γυναῖκα καὶ ἄνδρα γένεσθαι. Ἦν δὲ Ἐλάτου μὲν παῖς, Λαπίθων δὲ βασιλεύς ### κ 243 Καικίας Κάϊκός ἐστιν ὄνομα ποταμοῦ· ὅθεν καὶ Καικίας, ὁ ἐκεῖθεν πνέων ἄνεμος. Τὰ διὰ τοῦ ΙΚΟΣ ἀποστρέφεται τὴν ΕΙ δίφθογγον, Γρήνικος, Κάϊκος ### κ 244 Καιρός Ὄνομα ἁπλοῦν. Γίνεται παρὰ τὸ κάρη, ὃ σημαίνει τὴν ὥραν· ἐξ οὗ καὶ ἀκαριαῖος· καρὸς καὶ καιρός ### κ 245 Καίριος Διὰ τοῦ ι, ὡς δεσμὸς δέσμιος, βωμὸς βώμιος ### κ 246 Καίριον Εὔκαιρον, εὔστοχον, μέτριον· καὶ ### κ 247 καίριον οὐδὲν λέγεις. Ἀντὶ τοῦ οὐδὲν ἐπιτή δειον τῷ καιρῷ. Σημαίνει καὶ τὸ ἐπικίνδυνον· Οὐκ ἐν καιρίῳ ὀξὺ πάγῃ βέλος. Ἰλιάδος δ, ἀντὶ τοῦ οὐκ ἐν ἐπικινδύνῳ τόπῳ, οὐδ’ ἐν τῷ πρὸς ἀναίρεσιν ἐπιτηδείῳ τόπῳ τοῦ σώματος. Οἶμαι ἀπὸ τοῦ κὴρ, ὃ σημαίνει τὴν θανατηφόρον μοῖραν, γίνεται καρὸν καὶ καίριον, ἤγουν τὸ θανάσιμον καὶ ἐπικίνδυνον ### κ 248 Καιροσέων Οἱ μὲν, τῶν κροσσωτῶν· οἱ δὲ, ἀπὸ τῶν καιρωμάτων· οὕτως δὲ καλεῖται καίρως καὶ καίρωμα, ἡ παραπλοκὴ τοῦ στήμονος, ἡ διαπλεκομένη ὑπὲρ τοῦ μὴ συγχεῖσθαι αὐτόν. Καὶ τὰς ἐρίθους ### κ 249 καιρωτίδας εἶπε Καλλίμαχος, καὶ τὸ Δηλίων ὕφασμα, ὑδάτινον. Πᾶσα λέξις ἀπὸ τῆς ΚΕ συλλαβῆς ἀρχομένη διὰ τοῦ ε ψιλοῦ γράφεται, πλὴν τοῦ καιρὸς καὶ καινὸς, Καῖσαρ, Καισαρεὺς, Καισάρεια ### κ 250 Καί σφεας Ἰστέον ὅτι τὸ ### κ 251 καί σφιν οὐκ ἔστιν ἀπὸ τοῦ σφίσιν, βαρυτόνου, ἀλλ’ ἀπὸ τοῦ σφὶν ἐγένετο Καί σφιν· καὶ μετὰ τὴν ἔγκλισιν παρηκολούθησε πάθος, καὶ ἐγένετο Καί σφισιν· καὶ τὸ Καί σφεας, οὐκ ἔστιν ἀπὸ τοῦ σφέας βαρυτόνου, ἀλλ’ ἀπὸ τοῦ σφᾶς γίνεται Καί σφας· καὶ μετὰ τὴν ἔγκλισιν παρηκολούθησε πάθος, καὶ γίνεται Καί σφεας. Καὶ τὸ, ἐπεὶ οὒ ἕθεν ἐστὶ χερείων οὐκ ἔστιν ἀπὸ τοῦ ἕθεν· ἀλλ’ ἀπὸ τοῦ οὗ τρίτου προσώπου σημαίνοντος τοῦ αὐτοῦ γίνεται οὔεθεν, τουτέστιν οὐδαμῶς· καὶ μετὰ τὴν ἔγκλισιν παρηκολούθησε πάθος, καὶ ἐγένετο Οὔ ἑθεν. Οὕτω Ζηνόδοτος ### κ 252 Καῖσαρ Ῥωμαϊστὶ ἀνατομὴ ἑρμηνεύεται· ἀποθανούσης γὰρ τῆς μητρὸς Ἰουλίου Καίσαρος, ἀνατεμόντες αὐτῆς τὴν γαστέρα ἐξέβαλον αὐτὸν ἀγέννητον ### κ 253 Κέας Ἰστέον ὅτι τὸ Κέας καὶ Κλεύας οὐ κλίνεται διὰ τοῦ ΝΤ ὡς Αἴας Αἴαντος, ἐπειδὴ οὐκ ἔχει τὸ α φύσει μακρόν· Κέης γὰρ ἦν καὶ Κλεύης, καὶ τροπῇ Δωρικῇ, Κλεύας καὶ Κέας· καὶ φυλάττει τὴν ἰσοσύλλαβον κλίσιν· δηλοῦσι δὲ καὶ τὰ πατρωνυμικὰ, Κεάδης καὶ Κλευάδης ὄντα ### κ 254 Κεγχρίνης Εἶδος ὄφεως. Νίκανδρος, Δήεις κεγχρίνεω δολιχὸν τέρας. Οὕτως ὠνόμασται διὰ τὸ φαίνεσθαι αὐτὸν τὸν καιρὸν τοῦ κέγχρου· ἢ διὰ τὸ ποικίλον εἶναι καὶ κατεστίχθαι· ὥσπερ γὰρ κέγχρους τινὰς ἐπὶ τὰ νῶτα ἔχει ### κ 255 Κέβλη Ἐκ τοῦ κεφαλὴ γίνεται κατὰ συγκοπήν ### κ 256 Κέδρος Θηλυκῶς λέγεται τὸ δένδρον, οὐδετέρως δὲ, ὁ καρπός· Ἀλλὰ θύε τὰς κέδρους ### κ 257 Κέδρος Παρὰ τὸ καίεσθαι ῥᾳδίως· ἢ παρὰ τὸ κεντῶ· κεντρώδης γάρ ἐστιν· ἢ παρὰ τὸ ἕδος, ὃ σημαίνει τὸ ἔδαφος, πλεονασμῷ τοῦ ρ, ἕδρος καὶ κέδρος· ἐτυμολογεῖται δὲ παρὰ τὸ ἑδραίως ἵστασθαι, ἢ παρὰ τὸ ἐν τῷ καίεσθαι ἱδροῦν. Ἢ ἐκ τοῦ κέω κέδρος· τὸ γὰρ πρωτότυπον τούτου ἔστι διὰ τοῦ ε, κέω· καὶ τροπῇ τοῦ ε εἰς α, κάω· καὶ πλεονασμῷ τοῦ ι, καίω ### κ 258 Κεδνός Συνετὸς, σώφρων, τίμιος, κηδεμονικώτατος. Ἔστι ῥῆμα κοῶ, σημαῖνον τὸ νοῶ, ὁ μέλλων, κοήσω· καὶ ῥηματικὸν ὄνομα, κοεδνὸς, ὡς τέρπω, τερπνὸς, καὶ κατὰ συγκοπὴν κεδνός. Ἢ κηδανός τις ὢν, οὗ ἄν τις κήδοιτο ### κ 259 Κεδάζω Τὸ σκορπίζω. Ἀπὸ τοῦ χέω, χεδάζω καὶ κεδάζω· ἢ ἀπὸ τοῦ σκεδῶ. Λέγεται καὶ μετὰ τοῦ σῖγμα, καὶ χωρὶς τοῦ σῖγμα. Γράφεται διὰ τοῦ ε ψιλοῦ· ἔδω, τὸ ἐσθίω· μέδω. Ταῦτα γὰρ διφοροῦνται· εἰσὶ γὰρ βαρύτονα καὶ περισπώμενα, ὡς παρὰ τῷ ποιητῇ, Δωδώνης μεδέων· καὶ ἐδῶ, ἐξ οὗ ἔδεσται, ἐδεστὸν, καὶ ἀνέδεστον, τὸ μὴ ἐσθιόμενον. Περισπώμενα, πεδῶ, μεδῶ, σκεδῶ· σεσημείωται τὸ αἰδοῦμαι ### κ 260 Κεκάμω Ἐπὴν κεκάμω. Ἐπειδὰν κοπιάσω, Ἰλιάδος α. Κάμω· ὁ δεύτερος ἀόριστος, ἔκαμον· ἐὰν κάμω· καὶ ἀναδιπλασιασμῷ, κεκάμω, ὡς λάχωσι λελάχωσιν. Ἐὰν γράφηται, ἐπεί κε κάμω, ὁ κε ἐστὶ σύνδεσμος παραπληρωματικὸς, ὁμοίως τῷ, Ἡδ’ εἴπερ τε τύχῃσιν. Ἐὰν δὲ, ἐπὴν κεκάμω πολεμίζων, ἐνδιπλασιάζεται τὸ ῥῆμα κεκάμω· ἀναδιπλασιασμὸς ἡ ΚΕ συλλαβὴ, καὶ ἔστιν ἐνεστώς ### κ 261 Κεκαδών Θυμοῦ καὶ ψυχῆς κεκαδών. Ἀντὶ τοῦ στερήσας, χωρίσας. Παρὰ τὸ χάζω, ἔχαδον· ἡ μετοχὴ, χαδὼν καὶ κεκαδών ### κ 262 Κεκάδοντο Ταρασσόμενοι ἐσκορπίζοντο καὶ ἔφευγον. Ἀπὸ τοῦ χάζω χάσω κέχαδα· ὁ δεύτερος ἀόριστος, ἔχαδον, ὡς φράζω, ἔφραδον· καὶ τροπῇ τοῦ δασέος εἰς ψιλὸν, ἔκαδον· ὁ παθητικὸς μέσος, ἐκαδόμην, ἐκαδόμεθα, ἐκάδοντο· καὶ προσελεύσει τοῦ κ, κεκάδοντο. Ἀπὸ τοῦ χάζω, τὸ ὑποχωρῶ, ὁ β ἀόριστος, ἔχαδον, ἐχαδόμην, ἐχάδοντο· καὶ κατὰ τροπὴν, ἐκάδοντο· καὶ ποιητικῷ ἀναδιπλασιασμῷ, ὑπὸ δὲ Τρῶες κεκάδοντο ἀνδρὸς ἀκοντίσαντος ### κ 263 Κεκαδησόμεθα Ἀπὸ τοῦ χάζω γίνεται χαδῶ, χαδήσω· τὸ τρίτον, χαδήσει· τροπῇ, καδήσει· καὶ ἀναδιπλασιασμῷ, κεκαδήσει. Οὐκέτι νῶϊ ὀλλυμένων Δαναῶν κεκαδησόμεθ’, ὑστάτιόν περ. Ἀντὶ τοῦ λυπησόμεθα, φροντιοῦμεν, Ἰλιάδος θῆτα, τουτέστιν οὐκέτι σώους θῶμεν τοὺς Ἕλληνας, καὶ κηδεμονίαν αὐτῶν καὶ φροντίδα ποιησόμεθα, κἂν ἐξ ὑστέρου. Οἶμαι ἀπὸ τοῦ ἄχος, ἀχῶ, ἀχάζω καὶ ἀχαδῶ· καὶ ἀποβολῇ, χαδῶ χαδήσω χαδήσομαι, καδήσομαι· καὶ κατὰ ἀναδιπλασιασμόν ### κ 264 Κεκασμένε Κεκοσμημένε. Ἀπὸ τοῦ κάζω, τὸ κοσμῶ, κάσω, κέκασκα, κέκασμαι, κεκασμένε ### κ 265 Κεκαφηότα Κακῶς κεκαφηότα θυμὸν, Ἀντὶ τοῦ ἐκπεπνευκότα, Ἰλιάδος ε ### κ 266 κάφος γὰρ τὸ πνεῦμα· παρὰ τὸ κάπτω, καφῶ, καφήσω, κεκάφηκα· καὶ ἀποβολῇ τοῦ κ· ἡ μετοχὴ, κεκαφηώς ### κ 267 Κεκινέαται Ἀπὸ τοῦ κινῶ κινήσω, κεκίνηκα, κεκίνημαι, κεκίνηνται· καὶ Ἰακῶς, κεκινέαται ### κ 268 Καιροσέων δ’ ὀθονέων ἀπολείβεται ὑγρὸν ἔλαιον Ἐκ τοῦ καιρόεις καιρόεντος, τὸ θηλυκὸν καιρόεσσα καιροέσσης· τὸ πληθυντικὸν, καιρόεσσαι, καιροέσσων· καὶ καθ’ ὑπερβιβασμὸν, καιροσσέων ### κ 269 Κέκληκα Ὡς ἀπὸ τοῦ καμῶ, καμήσω, κεκάμηκα, καὶ ἐν συγκοπῇ, κέκμηκα, οὕτω καὶ ἀπὸ τοῦ καλῶ κεκάληκα, κατὰ συγκοπὴν, κέκληκα. Ὅσοι κεκλήατο βουλήν. Ἀντὶ τοῦ κεκλημένοι ἦσαν εἰς τὴν συμβουλήν. Κλῶ κλήσω κέκλημαι κεκλήμην ### κ 270 Κεκλήσῃ Φίλη κεκλήσῃ ἄκοιτις. Οἱ μὲν λέγουσι σύνδεσμον εἶναι παραπληρωματικὸν τὸν ΚΕ· οἱ δὲ, ῥῆμα. Καὶ εἴ ἔστι ῥῆμα, μέλλοντος μέσου ἐστὶ, κεκλήσομαι, κεκλήσῃ ### κ 271 Κεκληγώς Κεκραγὼς, βοῶν· μετοχή ἐστι συζυγίας τετάρτης· ἐκ τοῦ κράζω, ὁ παρακείμενος, κέκραγα· καὶ οἱ Ἴωνες τρέπουσι τὸ α εἰς η, καὶ τὸ ρ εἰς λ, καὶ γίνεται κέκληγα· καὶ ἡ μετοχὴ, κεκληγώς ### κ 272 Κεκλήγοντες Ὡς ἀρήγοντες· μετοχή ἐστιν εὐθείας τῶν πληθυντικῶν. Ὥσπερ ἀπὸ τοῦ πέπληγα μέσου παρακειμένου γίνεται πεπλήγω ἐνεστὼς, οὕτω καὶ ἀπὸ τοῦ κέκληγα γίνεται κεκλήγω ἐνεστώς· καὶ ἡ μετοχὴ, κεκλήγων κεκλήγοντος ### κ 273 Κεκλίαται Ἰστέον ὅτι οἱ καθαριεύοντες παρακείμενοι τὸ α μόνον προσλαμβάνουσι κατὰ τὸ τρίτον πρόσωπον τῶν ἑνικῶν· καὶ εἰ μὲν μακρᾷ παραλήγονται, συστέλλουσι ταύτην, καὶ οὕτω ποιοῦσι τὸ Ἰωνικόν· ὡς πεποίηται πεποιέαται, οὕτως ἀπὸ τοῦ κλείω γίνεται κέκλειται· καὶ συστολῇ τῆς ΕΙ διφθόγγου, Αἵθ’ ἁλὶ κεκλίαται. Ἠέρι δ’ ἔγχος ἐκέκλιτο καὶ ταχέ’ ἵππω. Ἀντὶ τοῦ ἐκεκάλυπτο, περιεκέκλειστο, καὶ περιέκειτο. Οἶμαι ἀπὸ τοῦ κλίνω· ἄλλοι δὲ ἀπὸ τοῦ κλείω κλείσω· ὁ παρακείμενος, κέκλεικα, κέκλειμαι, χωρὶς τοῦ ς παρ’ Ἕλλησιν· ἐλλείψει τοῦ ε, κέκλιμαι. Οὕτω καὶ τὸ, Στήλῃ κεκλιμένος. Ἀντὶ τοῦ ὑπὸ στήλης περιεχόμενος, καὶ τὴν ἐπὶ τοῦ τάφου στήλην προβεβλημένος ἀντὶ ἀσπίδος. Τοιοῦτον καὶ τὸ, Λίμνῃ κεκλιμένος Κηφισίδι. Ἀντὶ τοῦ παρακείμενος, γειτνιῶν, περιεχόμενος. Ἔνθεν καὶ τὸ, ἐκέκλιτο λίμνῃ. Ἔλλειψις ἄρα τοῦ ε, ὥσπερ ἀπὸ τοῦ κλείω κλείσω κλεὶς, καὶ δικλὶς, καὶ, Δικλίδες ὑψηλαί ### κ 274 Κεκλιμένοι Ἀντὶ τοῦ κεκαλυμμένοι, κεκρυμμένοι· ἀπὸ τοῦ κλείω, τὸ σφαλίζω, κατὰ συστολὴν τοῦ ε ### κ 275 Κεκλαμένων φύλλων Εἰ μὲν οὕτως, ἀντὶ τοῦ κεκλασμένων· εἰσὶ δέ τινες εἰρηκότες ### κ 276 κεκλιμένων ὥστε πρὸς ἀντίθεσιν εἶναι πρός τι, ἐνδείᾳ τοῦ ς· ἀλλ’ εἴπομεν, ὅτι τὰ τοιαῦτα ποιητικά εἰσι ### κ 277 Κέκλετο Παρεκελεύσατο· ἀπὸ τοῦ κέλετο, πλεονασμῷ τοῦ κ· καὶ ### ε 1540 ἐκέκλετο ἀντὶ τοῦ ἐκέλευεν· ἀπὸ τοῦ κέλω ἐκέλετο, καὶ ἐκέκλετο. Ἢ ἀπὸ τοῦ κλῶ κλήσω. Εἰ παρὰ τὸ κέλω λαμβάνεται, πλεονασμός ἐστι τοῦ κ, κέλω, κελόμενοι, καὶ, Ἀλλήλοισί τε κεκλόμενοι. πλεονασμῷ τοῦ κ, ἀντὶ τοῦ παρακελευόμενοι. Εἰ δὲ παρὰ τὸ καλῶ κλῶ, οὐκ ἔστι πλεονασμὸς, ἀλλὰ ἀναδιπλασιασμός. Ἔστι γὰρ κλῶ, καὶ κατὰ ἀναδιπλασιασμὸν, κέκλω· οὐ γὰρ μόνον διὰ τοῦ ι γίνονται οἱ ἀναδιπλασιασμοὶ, ἀλλὰ καὶ διὰ τοῦ ε, μένω, μνῶ, μέμνω· φένω, φνῶ, πέφνω. Οὕτως Ἡρωδιανός. Καὶ ### ε 1541 ἐπεκέκλετο ἀντὶ τοῦ ἐπεκαλεῖτο. Ἀπὸ τοῦ κέκλω ### κ 278 Κεκορυθμένα χαλκῶι Ἀντὶ τοῦ ἐστομωμένα τῷ σιδήρῳ, ἠμφιεσμένα, ηὐτρεπισμένα· ἢ ἠκονημένα τῷ σιδήρῳ, ἀπὸ τοῦ τὴν κορυφὴν θήγειν εἰς ὀξύτητα· ἀπὸ τοῦ κορύσσω, τὸ καθοπλίζω. Ἢ ἐκ τοῦ κόρυς κόρυθος, κορύθω· ὁ μέλλων, κορύσω· ὁ παρακείμενος, κεκόρυκα· ὁ παθητικὸς, κεκόρυσμαι· ἡ μετοχὴ, κεκορυσμένος· καὶ οἱ Ἀττικοὶ τρέπουσι τὸ ς εἰς θ, τὸ κλαυσμὸς, κλαυθμὸς, λέγοντες, καὶ τὸ ἀρισμὸς, ἀριθμός ### κ 279 Κεκορυθμένος Κεκορυθμένος αἴθοπι χαλκῷ. Ἀντὶ τοῦ καθωπλισμένος τῷ λαμπρῷ σιδήρῳ· ἀπὸ μέρους τὸ πᾶν· ἀπὸ τοῦ κόρυθος κορυθῶ· κεκορυθημένος, καὶ κεκορυθμένος ### κ 280 Κέκονα Παρὰ Σοφοκλεῖ· ἀπὸ τοῦ κτείνω, ὁ μέσος παρακείμενος, ἔκτονα, πλεονασμῷ τοῦ κ, καὶ ἐκβολῇ τοῦ τ ### κ 281 Κεκοτηότα Ἀπὸ τοῦ κοτῶ κοτήσω, κεκότηκα, κεκοτηκὼς, καὶ ἀποβολῇ τοῦ κ. Οἱ Ἴωνες γὰρ εἰώθασιν ὑποστέλλειν τὸ κ, πεπτηκώς· Πεπτηὼς γὰρ ἔκειτο. κεκορηκὼς, ἄμφω κεκορηότε ποίης. Οὕτως ἔχει καὶ τὸ, κεκοτηότι θυμῷ. Πάλιν δὲ τὸ η εἰς βραχὺ α μεταβάλλουσιν, ὡς τὸ λεληκυῖα, λελακυῖα· μεμηκυῖα, μεμακυῖα· οὕτως καὶ βεβηκὼς βεβαώς· κλίνεται βεβαότος, ἑσταότος, γεγαότος, τεθναότος· καὶ κατὰ συναλοιφὴν, βεβῶτος, ἑστῶτος, γεγῶτος, τεθνῶτος. Τὸ δὲ ἑστὼς καὶ τὰ ὅμοια ὀξύνονται· ἐπειδὴ οὐκ ἦν ἡ συναίρεσις ἐξ ὀξείας καὶ βαρείας ### κ 282 Κεκρύφαλον Μέρος κοιλίας· παρὰ τὸ κρύπτεσθαι. Ὡς φύλλον δέ ἐστιν ### κ 283 Κέκρικα Τὰ γὰρ εἰς ΝΩ ῥήματα ἑνὶ φωνήεντι παραληγόμενα ἀποβάλλει τὸ ν κατὰ τὸν παρακείμενον. Οἱ ποιηταὶ δὲ προσλαμβάνουσιν, ὡς τὸ, ὁ δ’ ἐκλίνθη. Ἰστέον ὅτι λέγει ὁ κανών· “Ὅτε δὲ δι’ ἀμεταβόλου ὁ μέλλων, ὁ παρακείμενος δι’ αὐτοῦ καὶ τοῦ κ· οἷον κείρω, κερῶ, κέκαρκα· πλὴν τῶν ἡμαρτημένων, τοῦ νενέμηκα, καὶ τῶν ὁμοίων.” Εἰσὶ δὲ ταῦτα. τέμω, τεμῶ· νέμω, νεμῶ· δέμω, δεμῶ· βρέμω, βρεμῶ. Τούτοις συνεξηκολούθησε καὶ τὸ μένω, μενῶ. Δεῖ δὲ γινώσκειν, ὅτι σεσημείωται καὶ ταῦτα, κρίνω κρινῶ κέκρικα, πλύνω πλυνῶ πέπλυκα, κλίνω κλινῶ κέκλικα, καὶ τείνω τενῶ τέτακα· ταῦτα γὰρ ἀπέβαλε τελείως κατὰ τὸν παρακείμενον τὸ ἀμετάβολον. Καὶ κερδαίνω δὲ εὕρηται χωρὶς τοῦ ἀμεταβόλου κεκέρδακα. Ζήτει εἰς τὸ ῥηματικὸν τοῦ Χοιροβοσκοῦ ### κ 284 Κέκτημαι Λέγει ὁ Ἡρωδιανὸς, ὅτι κατὰ πλεονασμὸν τοῦ κ Αἰολικῶς· τὸ γὰρ κοινὸν ἔκτημαί ἐστιν, ὡς τὸ, Ἴλιον ἐκτῆσθαι. Τὰ γὰρ ἀπὸ τοῦ ΚΤ οὐκ ἀναδιπλασιάζονται· ὃν τρόπον οὐδὲ τὰ ἀπὸ τοῦ ΠΤ. Ὁμοίως καὶ τὸ πέπταμαι ἀπὸ τοῦ ἔπταμαι, πλεονασμῷ τοῦ π πρὸ π ### κ 285 Κελαδεινός Παρὰ τὸ κέλαδος γίνεται, ὃ σημαίνει τὸν θόρυβον καὶ τὴν ταραχὴν, ὡς τὸ, Ἡ δ’ ἀμφ’ αὐτῷ θῆκε πολὺν κέλαδον καὶ ἀϋτήν. Καὶ ### κ 286 κελαδεινὴ κέκληται ἡ Ἄρτεμις, παρὰ τὸν γινόμενον ἐν τοῖς κυνηγίοις κέλαδον, τουτέστιν ἡ κυνηγετική. Ῥόος κελάδων, βαρυτόνως· κλίνεται κελάδοντος ### κ 287 Κελαρύζω Κυρίως ἐπὶ τῶν ὑδάτων, τὸ μετὰ ποιοῦ ἤχου καὶ ψόφου ῥεῖν, ὡς Ὅμηρος Ἰλιάδος φ, τὸ δέ τ’ ὦκα κατειβόμενον κελαρύζει. Ἀντὶ τοῦ, ποιὸν ἦχον ἀποτελεῖ τὸ ὕδωρ. Σημαίνει δὲ καὶ τὸ ἁπλῶς ἠχεῖν. Γίνεται παρὰ τὸ κρῶ παράγωγον κρύζω· καὶ μετὰ τοῦ ΛΑ, ἐπιτατικοῦ μορίου, καὶ πλεονασμῷ τοῦ ε, κελαρύζω ### κ 288 Κελαινόν Τὸ μέλαν· κελὸν γὰρ λέγεται κατὰ διάλεκτον τὸ μέλαν. Τὰ δὲ εἰς ΝΟΣ καθαρὰ τῇ ΑΙ διφθόγγῳ ἢ τῇ ΟΙ παραλήγεται, εἰ μὴ τριγενὲς ᾖ, ἢ θηλυκὸν ἔχει βαρύτονον, ὡς αἶνος ### κ 289 Κελαινεφής Ἐπὶ μὲν τοῦ Διὸς, παρὰ τὸ κελαινὸν καὶ τὸ νέφος γίνεται κελαινονεφὴς, ὁ τὰ νέφη μελαίνων· καὶ συγκοπῇ τῆς ΝΟ συλλαβῆς, κελαινεφής. Κανὼν γάρ ἐστιν ὁ λέγων, ὅτι καθόλου τὰ ὑπερδισύλλαβα βαρύτονα σύνθετα ἐκκόπτει μίαν συλλαβὴν, ὅπως ἀναλογῇ τοῖς δισυλλάβοις, χωρὶς τοῦ ἀλέξω ῥήματος· οὐ γὰρ φύσει βαρύνεται· ὁ μέλλων γὰρ αὐτοῦ, ἀλεξήσω· οἷον γανύω, γανύεις, γανύει, Γανυμήδης· ὑφαίνω, ὑφαίνει, ὑφαιμένης, καὶ οὐ λέγεται ὑφαινομένης· οὕτως ἐκ τοῦ μελαίνω καὶ τοῦ νέφος γίνεται κατὰ συγκοπὴν, ὡς τανύω τανύπεπλος. Ἐπὶ δὲ τοῦ αἵματος, ἐκ τοῦ φῶ καὶ τοῦ κελαινὸν γίνεται κελαινοφὴς, ὡς ἐπὶ τοῦ θηροφόνα, θηρεφόνα· καὶ δῆλον ὅτι οὐ συγκοπῇ. Οὕτως Ἡρωδιανός ### κ 290 Κέλεαι Κέλω σημαίνει τὸ προστάσσω· ἐκ τοῦ κελεύω, κατὰ συγκοπὴν τῆς ΕΥ διφθόγγου. Τὸ παθητικὸν, κέλομαι· τὸ γ, κέλεται· Ἄλλους μὲν κέλεται Τρῶας. Ἀντὶ τοῦ κελεύει· καὶ ἀποβολῇ τοῦ τ γίνεται Ἰωνικῶς, κέλεαι· κέλεαι δέ με. Ἀντὶ τοῦ κελεύεις δέ με ### κ 291 Κελεός Ὄρνεον ταχύτατον· ἀφ’ οὗ ### κ 292 κέλλειν τὸ ταχέως βαδίζειν· καὶ τὸν ἱστόποδα ### κ 293 Κελέοντες Κυρίως οἱ ἱστόποδες· καταχρηστικῶς δὲ καὶ τὰ καταπεπηγότα ξύλα, ἃ καὶ σταυροὺς καλοῦσι ### κ 294 Κελέβη Εἶδος ποτηρίου ξυλίνου· παρὰ τὸ κάλον, ὃ σημαίνει τὸ ξύλον, καὶ τὸ εἴβω, τὸ ῥέω ### κ 295 Κελευτιόω Τὸ κελεύω. Ὡς κυνηγέτης κυνηγετῶ, οὕτως κελεύτης κελευτῶ· παράγωγον, κελευτιόω, ὡς φυσῶ, φυσιόω. Ἔνιοι δὲ διὰ τοῦ σῖγμα, κελευσιόω ### κ 296 Κέλευμα Ἐκ τοῦ κελεύω. Σώφρων, Οἵγε μὴν κόγχοι ὥσπερ ἐξ ἑνὸς κελεύματος ### κ 297 Κέλευθος Ἡ ὁδὸς, ἀπὸ τοῦ ἔλευθος, ἐλεύθω, πλεονασμῷ τοῦ κ. Τὸ δὲ ὑγρὰ κέλευθα, ὃ σημαίνει τὴν διὰ θαλάσσης ὁδὸν, κατὰ μεταπλασμὸν γένους ἐστίν· ἀντὶ γὰρ θηλυκοῦ οὐδέτερον εἶπε. Γίνεται γὰρ μεταβολὴ γένους εἰς ἕτερον γένος, ὡς ἀπὸ τοῦ ὁ τράχηλος, τὸ τράχηλον· ἔνθεν πληθυντικῶς παρὰ Καλλιμάχῳ, τὰ τράχηλα γυμνάζει. Καὶ λύχνους, λύχνα· δίφρους, δίφρα· καὶ ἀπὸ τοῦ ἐρετμὸς, τὸ ἐρετμόν· ἔνθεν, ἐρετμὰ προήκεα· καὶ δακτύλους, δάκτυλα· ὁ τάρταρος ἀρσενικῶς, καὶ κατὰ μεταβολὴν ἡ τάρταρος παρὰ Πινδάρῳ· καὶ οὐδέτερον, τὸ τάρταρον, Ἡσίοδος, Τάρταρά τ’ ἠερόεντα. Τοιοῦτον καὶ τὸ, ὑγρὰ κέλευθα ### κ 298 Κελητίζει Ὡς δ’ ὅτ’ ἀνὴρ ἵπποισι κελητίζειν εὖ εἰδώς. Ἀντὶ τοῦ ἱππεύειν, ἵππον κέλητα ἐλαύνειν. Ἐκ τοῦ κέλης κέλητος γίνεται κελητῶ· καὶ κατὰ παραγωγὴν, κελητίζω ### κ 299 Κέλης δέ ἐστιν ἵππος ὁ μονάμπυξ καὶ δρομικὸς, ὁ νῦν ### σ 38 σελλάριος λεγόμενος· ἐπεὶ τὸ παλαιὸν ὡς ἐπίπαν τοῖς ἅρμασιν ἐχρῶντο. Κέλης δὲ λέγεται παρὰ τὸ διεσκελισμένον τινὰ καθῆσθαι εἰς αὐτόν. Οὕτως Ἐπαφρόδιτος, ὡς λέγει Ὦρος· ὁ δὲ Ὠρίων λέγει, ὅτι κέλης λέγεται παρὰ τὸ κέλλειν, ὃ σημαίνει τὸ βαδίζειν καὶ τρέχειν· ὅθεν καὶ κέλευθος· παρὰ τοῦτο καὶ τὸ ### ε 1542 ἐξώκειλεν ἀντὶ τοῦ ἐξέβαλεν, ἔρριψεν· καὶ ### ε 1543 ἐπακτροκέλης · ἔστι δὲ εἶδος πλοίου λῃστρικοῦ, ὅ ἐστι γαλαία ### κ 300 Κελτοί Κελτὼ, Βρετάνου θυγάτηρ, ἐρασθεῖσα Ἡρακλέους, παρεκάλει αὐτὸν αὐτῇ μιγῆναι· καὶ τοῦτο πράξας Ἡρακλῆς, ἀπέλιπε τὸ τόξον αὐτῇ, εἰπὼν, ἐὰν ἄρρην γεννηθῇ, βασιλέα αὐτὸν γενέσθαι, εἰ δύναται τεῖναι τὸ τόξον· καὶ ἐγεννήθη παῖς Κελ τός· ἀφ’ οὗ Κελτοὶ ἔθνος. Κελτικὴ ἀπὸ τοῦ Κελτοῦ, υἱοῦ Ἡρακλέους καὶ Στερόπης τῆς Ἄτλαντος θυγατρός ### κ 301 Κελύφη Τὰ καλύμματα· ἀπὸ τοῦ καλύπτειν. Καὶ ### κ 302 κάλυξ ἡ καλύπτουσα τὰ ῥόδα ### κ 303 Κέλυφος τὸ λέπυρον τοῦ ὠοῦ ### κ 304 Κέλωρ Σημαίνει τὴν φωνὴν, παρὰ τὸ κέλω, τὸ προστάσσω· ἢ παρὰ τὸ καλῶ, κάλωρ καὶ κέλωρ ### κ 305 Κέλερ Ὄνομα κύριον. Ἀπὸ δὲ τούτου τοὺς ταχεῖς Ῥωμαῖοι καὶ ὀξεῖς κέλερας λέγουσι ### κ 306 Κεμάς Ὡς δ’ ὅτε καρχαρόδοντε δύω κύνε εἰδότε θήρης ἢ κεμάδ’ ἠὲ λαγωὸν ἐπείγετον ἐμμενὲς αἰεί, Ἰλιάδος κ, τουτέστι νεογνὸν ἔλαφον ἢ δορκάδα. τρέσσε δ’ ἤΰτέ τις κεμὰς, ἥντε κυνῶν ἐφόβησεν ὁμοκλή. Κεμάς ἐστιν ἡ ἐκ νεβροῦ μεταβληθεῖσα ἔλαφος, κοιμάς τις οὖσα· ἢ ἡ νεογνὴ ἔλαφος. Διαφορὰν δέ φασιν εἶναι κεμάδος καὶ νεβροῦ· κεμάδα γὰρ εἶναι τὴν ἐπικοιμωμένην τῷ σπηλαίῳ· νεβρὸν δὲ, τὸν μείζονα, καὶ ἐπὶ βορὰν νεμόμενον· καὶ ### α 2459 ἀχηνέα παρὰ τὸ ἄχειν καὶ λυπεῖσθαι περὶ τὰ ἴδια τέκνα, καὶ μήπω δυναμένην ἐξιέναι τοῦ σπηλαίου διὰ σμικρότητα ### κ 307 Κενός Οἱ μὲν, παρὰ τὸ σκηνῶ, σκηνὸς, σκενὸς καὶ κενὸς, ἐν ᾧ ἐστι τὶ σκηνώσασθαι καὶ βάλλειν. Ἢ παρὰ τὸ καίω κανὸς καὶ κενὸς, ὁ κεκαυμένος καὶ σποδὸς ὤν. Ἢ ὅτι τὰ κεκαυμένα κοῦφα καὶ ἐλαφρὰ γίνεται· ἢ παρὰ τὸ κινῶ κινὸς καὶ κενός· τὰ γὰρ κοῦφα καὶ κενὰ εὐκίνητα καὶ εὐβάστακτα. Ἢ παρὰ τὸ γῶ, τὸ χωρῶ, γενὸς καὶ κενὸς, ὁ χωρῆσαι δυνάμενος τὶ διὰ τὸ μηδὲν ἔχειν. Ἢ παρὰ τὸ χέω χενὸς καὶ κενός· ἢ παρὰ τὸ ξέω, ξενὸς ὁ κατεξεσμένος, καὶ κενός· καὶ πλεονασμῷ τοῦ ε, κενεός. Σημαίνει τρία· διὰ τοῦ ε ψιλοῦ, σημαίνει τὸν μάταιον καὶ κοῦφον· καὶ διὰ τῆς ΑΙ διφθόγγου σημαίνει τὸ νεωστὶ κατεσκευασμένον· ἐξ οὗ καὶ ἐγκαίνιον· σημαίνει καὶ τὸ παράδοξον καὶ θαυμαστόν ### κ 308 Κενεός Ποίου εἴδους; Πλεονασμοῦ ἐπέκτασις. Καὶ τί ἐστιν ἐπέκτασις; Συλλαβῆς πλεονασμὸς κατὰ τὸ μέσον τὸν οἰκεῖον τόνον φυλάττων, οἷον ἀδελφὸς ἀδελφεός ### κ 309 Κενεών Ὁ κατὰ τὸν λαγόνα τόπος, ἡ λαπάρα· παρὰ τὸ κενὸς εἶναι ὀστέων· καὶ γὰρ λαπάρα λέγεται διὰ τὸ λελάφθαι τὸν τόπον, πρὸς σύγκρισιν τῶν πλευρῶν ### λ 16 Λαπάξαι γὰρ τὸ κενῶσαι ### κ 310 Κενεμβατῶ Τὸ κενῶς ἐπιβαίνω ### κ 311 Κενθίππη Τόπος Ἄργους· διὰ τὸ πρῶτον ἐκεῖ κεντῆσαι τὸν Πήγασον ἵππον Βελλεροφόντην ### κ 312 Κένσαι Προστακτικὸν μέσου ἀορίστου· ἀπὸ τοῦ κέντω κένσω. Δύναται καὶ ἀπὸ τοῦ κεντῶ κεντήσω· καὶ συγκοπῇ, κένσω· ἐκέντησα, κεντῆσαι, καὶ κένσαι συγκοπῇ ### κ 313 Κέντριον Παρὰ τὸ κέντω, πλεονασμῷ τοῦ ρ, κέντρον καὶ κέντριον ### κ 314 Κεντρηνεκέας Κεντρηνεκέας ἔχον ἵππους. Τοῖς κέντροις εἴκοντας· παρὰ τὸ συνεχῶς καὶ διηνεκῶς κεντρίζεσθαι ### κ 315 Κεντρῶνες Κυρίως λέγονται τὰ ἐκ διαφόρων χροιῶν συνεραμμένα εἰς ἕν· οἷς ὡμοίωνταί πως Ὁμηρόκεντρα ### κ 316 Κεντρότυπον Τὸν μαστιγίαν, ἀπὸ τοῦ τύπτειν ### κ 317 Κένται Ἔστι διαλέκτου. Ὡς γὰρ τὸ παρ’ ἡμῖν φίλτατον φίντατον, καὶ δέλτα δέντα, οὕτως Κέλται Κένται ### κ 318 Κένταυρος Ἀφ’ οὗ τὸ τῶν Κενταύρων γένος· ὃς οὕτως ὠνόμασται ἀπὸ τοῦ τὸν πατέρα αὐτοῦ Ἰξίονα κεντεῖν τὴν αὖραν· φασὶ γὰρ αὐτὸν τῆς Ἥρας ἐρασθέντα συγγενέσθαι αὐτῇ ὁμοιωθείσῃ νεφέλῃ· ἐξ ἧς ἐτέχθη ὁ Κένταυρος, μέχρι μὲν ὀμφαλοῦ τὸ τοῦ πατρὸς ὁμοίως ἔχων, τὰ δὲ κάτω, ἀλόγου, διὰ τὸ τὰς νεφέλας τοῖς ἀλόγοις ὁμοίας εἶναι. Ζήτει τὴν ἱστορίαν πλατύτερον ἐν Ὀδυσσείας λ ### κ 319 Κέπφος Ἀπὸ τοῦ ὀρνέου, ὅ ἐστι κοῦφον καὶ ἐπιπλέον τοῖς ὕδασιν ### κ 320 Κεραβάτης Ὁ τὰ ἀκρωτήρια τῶν ὀρέων, τουτέστι τὰς κορυφὰς, βαίνων, οἱονεὶ ὀρειβάτης ### κ 321 κέρατα γὰρ καλοῦσι πάντα τὰ ἄκρα, ὥς φησι Πίνδαρος Ὑψικέρατα πέτραν. Ἀντὶ τοῦ ὑψηλὰ ἀκρωτήρια ### κ 322 Κεραΐζειν Τὸ πορθεῖν, καὶ κενοῦν, καὶ διαφθείρειν· ἡ μεταφορὰ ἀπὸ τῶν κέρασι χρωμένων ζῴων· ἢ παρὰ τὴν κῆρα, τὸν θάνατον ### κ 323 Κεραϊστής Τόπος Μιλήτου· ἀπὸ τοῦ τὸν Ἀπόλλωνα κέρατα τοῦ ἄρρενος τράγου ἀμελγομένου ὑπ’ αὐτοῦ πῆξαι ἐκεῖ, ὡς Καλλίμαχος ### κ 324 Κεραμεύς Παρὰ τὸ κέραμος· τοῦτο παρὰ τὴν ἔραν ἔραμος, καὶ κέραμος. Ἀπολλόδωρος τὴν κεκαυμένην γῆν ἔραν φησίν· οἱ δὲ, παρὰ τὸ κεκάφθαι τῇ ἔρᾳ ### κ 325 Κεραμεικός Ἀπὸ τοῦ κεραμεὺς κεραμέως, κεραμεϊκός· καὶ συναιρέσει, κεραμεικός. Γίνονται δὲ τρεῖς λαμπαδηδρομίαι ἐν Κεραμεικῷ, Ἀθηνᾶς, Ἡφαίστου, Προμηθέως. Ἄλλως· Κεραμεικὸς, τόπος Ἀθήνῃσι, ὅπου συνετέλουν οἱ Ἀθηναῖοι κατ’ ἐνιαυτὸν λαμπαδοῦχον ἀγῶνα. Πρὸς δὲ τὸν τόπον τοῦτον πύργον τινὰ ὑπάρχειν φασίν· ἐφ’ ὃν συμβουλεύει ἀναβάντα θεωρεῖν τὴν λαμπάδα, καὶ ὅταν ἀφεθῇ, ἀφεῖναι καὶ αὑτὸν κάτω, Ἀριστοφάνης ### κ 326 Κεραννύς Μετοχὴ ἀντὶ τοῦ κεράσας. Ἔστι κέρας· ἐξ αὐτοῦ κερῶ ἀντὶ τοῦ κεραννύω, ὡς πετῶ πεταννύω. Ἢ κερῶ κερύω, καὶ κεραννύω· καὶ παράγωγον, κεράννυμι· ἡ μετοχὴ, κεραννύς. Πάντα δὲ τὰ τοιαῦτα διὰ δύο ΝΝ γράφεται, ζωννύω, σβεννύω, καὶ τὰ ὅμοια ### κ 327 Κεράσαι δέ ἐστι, τὸ ἐπιχεῖν οἶνον· ἀπὸ παλαιοῦ ἔθους· πάλαι γὰρ ἐχρῶντο κέρατι ἀντὶ προχόου. Οὕτω Πείσανδρος ἱστορεῖ· καὶ Ὅμηρος Ἰλιάδος θ, Οἶνόν τ’ ἐγκεράσασα πιεῖν. Ἀντὶ τοῦ ἐγχέασα εἰς κέρας· πρὸ γὰρ τοῦ εὑρεθῆναι τὴν τῶν ποτηρίων χρῆσιν ἐν τοῖς κέρασιν ἔπινον ### κ 328 Κέραιρε Κίρνα. Ἀπὸ τοῦ κεράω κερῶ, κεραίρω, ὡς μενῶ, μεναίνω, μεναινῶ. Ἢ κέραιε, ἐκ τοῦ κερῶ, κεραίω ### κ 329 Κέρας Παρὰ τὸ κάρα· ἐπεὶ τῆς κεφαλῆς ἐστιν· ἔνθεν καὶ τὸ ### κ 330 κεραΐζειν ἐπὶ τῶν ζῴων, ἐπεὶ τοῖς κέρασι μάχονται· καὶ ὁ ### κ 331 κεραυνὸς φθαρτικὸς ὢν, ὁ διὰ τὸ αὔειν βλάπτων, ὅ ἐστι καίων· καὶ τὸ ### κ 332 κεράω · καὶ τὸ ### κ 333 κέρμα κατακεκομμένον εἰς πολλά ### κ 334 Κέρας Ἡ θρὶξ, διὰ τὸ τοῖς κέρασιν ὁμοίως ἐκφύεσθαι· οἱ δέ φασιν, ὅτι ἡ ἐκ τοῦ βάθους ἰκμὰς ὑπὸ τῆς θερμασίας ἀναφερομένη, κἄπειτα τῇ τοῦ δέρματος τάσει σφιγχθεῖσα, κερατοῦται· ἢ ἡ συνεχῶς κειρομένη. Λέγεται κέρας καὶ ὁ ποταμὸς, ὡς παρὰ Ἀπολλωνίῳ, Ἔστι δέ τις ποταμὸς ὕπατον κέρας Ὠκεανοῖο. Κέρας δὲ λέγουσι πάντας τοὺς ποταμοὺς τοὺς ἀπὸ Ὠκεανοῦ καταφερομένους. Κέρας λέγεται καὶ ἡ κεφαλή. Σημαίνει καὶ τὴν δόξαν, ὡς τὸ, Καὶ ὑψώσει κέρας χριστῶν αὐτοῦ. Καὶ γίνεται παρὰ τὸ ἐρῶ, τὸ ἐπιθυμῶ, ἔρας, καὶ κέρας· τὴν γὰρ δόξαν πάντες ἐπιθυμοῦσι. Σημαίνει καὶ τὸ κέρατον, ὡς τὸ, Τοῦ κέρα ἐκ κεφαλῆς ἑκκαιδεκάδωρα πεφύκει. Σημαίνει καὶ τὴν τρίχα, καὶ γίνεται παρὰ τὸ κείρω, τὸ κόπτω, ὡς τὸ, Τοξότα λωβητὴρ κέρα ἀγλαέ. Ἀντὶ τοῦ καλλωπιζόμενε τῇ τοξικῇ ἢ τῇ τριχώσει· κέρας γὰρ οἱ παλαιοὶ καὶ τὴν τρίχα ἐκάλουν. Κλίνεται κέρατος κέραος καὶ κέρως· καὶ μετάγεται εἰς εὐθεῖαν· ὅθεν γίνεται μονόκερως μονοκέρωτος· ἡ γενικὴ τῶν πληθυντικῶν, μονοκερώτων ### κ 335 Κεραός ἔλαφον κεράον. Εὔκερων, μεγάλα κέρατα ἔχοντα, ἄρρενα· αἱ γὰρ θήλειαι τῶν ἐλάφων οὐ κερατοφυοῦσιν. Ἐκ τοῦ κέρας κέρατος γίνεται κέραος καὶ ὀξύνεται, ὀφεῖλον βαρύνεσθαι· ἀλλὰ συνεξηκολούθησε τῷ Δαναὸς, ἀλαός ### κ 336 Κεραξόος Κεραοξόος ἤραρε τέκτων, κερατουργὸς, κερατογλύφος· ἀπὸ τῆς κέραος Ἰωνικῆς γενικῆς γίνεται καὶ τοῦ ξέω ### κ 337 Κερόεις Ἀπὸ τῆς κέρατος γενικῆς, κερατόεις· καὶ συγκοπῇ, κερόεις· τὸ θηλυκὸν, κερατόεσσα· καὶ συγκοπῇ, κερόεσσα· καὶ κράσει, κεροῦσα ### κ 338 Κέρας βοός Οἱ μὲν, κυρίως· οἱ δὲ, τὴν τρίχα· ἄμεινον δὲ νοεῖν κεράτιόν τι προσκεῖσθαι τῷ ἀγκίστρῳ, ἵνα μὴ οἱ ἰχθύες ἀποβιβρώσκωσι τὴν ὁρμιάν. Ἰλιάδος ω ### κ 339 Κερασβόλον Ἔστι μὲν τῶν ἅπαξ εἰρημένων τῷ Πλάτωνι· φαίνεται δὲ ἐπὶ σπερμάτων ταττόμενον, τῶν οὔτε ἐκφερόντων καρπὸν, οὔτε πυρὶ οὔθ’ ὕδατι τηκομένων· ταῦτα γὰρ εἶναι φασὶ τὰ ὑπὸ τῶν σπορέων κατὰ τῶν κεράτων βληθέντα τῶν βοῶν· ἀφ’ ὧν καὶ τὸ ὄνομα ἔσχε. Παραδέδοται γάρ τις περὶ αὐτῶν λόγος τοιοῦτος, ὡς ἀτεράμνων ὄντων τῶν οὕτως εἰς τὴν γῆν καταπεσόντων σπερμάτων. Τοὺς οὖν ὑπὸ ἀπαιδευσίας ἀπαθεῖς τε καὶ ἀπειθεῖς τοῖς νόμοις ### κ 340 Κέρδος Παρὰ τὸ χεὶρ χερὸς, χέρδος, καὶ κέρδος, τὸ διὰ τῶν χειρῶν διδόμενον ἐπ’ ὠφελείᾳ. Ἐτυμολογεῖται δὲ παρὰ τὸ κέαρ καὶ τὸ ἅδω, τὸ ἀρέσκω, τὸ τὴν ψυχὴν εὐφραῖνον· ἢ παρὰ τὸ κέαρ καὶ τὸ ἡδύ ### κ 341 Κερδαίνειν Ἀπὸ τοῦ κέρδους, ἢ ἀπὸ τοῦ τὸ κέαρ ἰαίνειν ### κ 342 Κερδώ Ἡ ἀλώπηξ. Ὡς παρὰ τὸ Εἰδοθέα Εἰδὼ, οὕτως καὶ παρὰ τὸ κερδαλέα ἡ ἀπατητικὴ γίνεται κερδὼ ὑποκοριστικῶς ### κ 343 Κερδαλέος Ὁ συνετὸς καὶ παραλογιστικός. Τὰς γὰρ ἐντρεχείας ### κ 344 κέρδη ἐκάλουν· παρὰ τὸ ἡδύνειν τὸ κέαρ, ὅ ἐστι τὴν ψυχὴν διὰ λόγων κλέπτειν ### κ 345 Κερδαλεόφρον Πανοῦργε τὸ φρόνημα· ἢ περὶ τὰ κέρδη τὸν νοῦν ἔχων, τουτέστι κερδαίνειν φρονῶν· παρὰ τὴν φρένα καὶ τὸ κέρδος· τουτέστιν, ὁ κερδαίνειν φρονῶν. Ἢ διὰ λόγων τὴν ψυχὴν ἀπατῶν ### κ 346 Κέρδιον Βέλτιον, κρεῖσσον· ἀπὸ τοῦ κέρδους. Ἔστι δὲ οὐδέτερον· τὸ ἀρσενικὸν, κερδίων. Τρίτον τύπον οὐκ ἔχει. Τὸ δὲ οὐδέτερον ὁμοφωνεῖ τῇ κλητικῇ τοῦ ἀρσενικοῦ, ὦ κέρδιον. Διατί προπαροξύνεται; Ἐπειδὴ τὰ συγκριτικὰ ἅπαντα προπαροξύνεται, ἐνδοξότερος. Ἐπεὶ οὖν τὸ καλλίων καὶ τὰ ὅμοια διὰ τὴν ἐπὶ τέλους μακρὰν οὐκ ἠδύνατο προπαροξυνθῆναι, τὸν κεχρεωστημένον τόνον ἐν τῇ εὐθείᾳ ἀνεδέξατο ἐν τῇ κλητικῇ. Εἰς τὸ ### γ 370 γλύκιον. Ἔνθα δὲ Σίσυφος ἔσκεν, ὃ κέρδιστος γένετ’ ἀνδρῶν. Ἀντὶ τοῦ συνετώτατος. Κέρδιστον γὰρ τὸν συνετώτατον φασίν· οὐ γὰρ ἂν τὸν πρόγονον αὐτοῦ πανουργότατον εἶπεν. Οἱ δὲ νεώτεροι τὴν λέξιν ἐπὶ τοῦ φιλοκερδοῦς λαμβάνουσιν. Ἰλιάδος ζ ### κ 347 Κερκίς Κρέκω γὰρ προκατάρχει ῥῆμα· οἷον, Γλυκεῖα μᾶτερ, οὔτι δύναμαι κρέκειν τὸν ἰστόν. Παρὰ τὸ κρέκω, τὸ πλήττω, κρεκίς τις οὖσα· παρὰ τὸ κρέκειν, ὅ ἐστιν ἠχεῖν· καὶ καθ’ ὑπερβιβασμὸν, κερκίς· καὶ τοῦ λέοντος ἡ οὐρὰ ### κ 348 κέρκος. Ἐκ τοῦ κέρκω, κέρκος· πληκτικὴ γάρ ἐστι. Καὶ εἶδος φυτοῦ· Τώ μοι ἀναδραμέτην ἅτε κερκίδες. Καὶ ἴσως ἐκ τοῦ φυτοῦ ἐποίουν τὰς κερκίδας ταῖς γυναιξί ### κ 349 Κέρκωπες Οὕτως πρότερον ἐκαλοῦντο οἱ Κύκλωπες· ὅθεν καὶ τοὺς πονηροὺς καὶ κακοὺς ἄνδρας Κέρκωπας φαμέν. Ἐκλήθησαν δὲ, ἢ διὰ τὸ κερδαλέον αὐτῶν καὶ πανοῦργον, ἢ ἀπὸ μητρὸς Κερκώπης. Ἢ Κέρκωπες λέγονται οἱ ἀπατεῶνες, ἀπὸ τῆς τῶν κυνῶν μεταφορᾶς, οἳ ταῖς ὄψεσι καὶ ταῖς κέρκοις σαίνοντες δάκνουσιν ### κ 350 Κέρκουρος Τὸ μακρὰν ἔχον πρύμναν σκάφος ### κ 351 Κέρκουρος Εἶδος πλοίου βραχέος ### κ 352 Κέρκος Θηλυκῶς, σκεῦος τὶ, ὥσπερ καὶ τρίπους, ἢ θύρα χαλκῆ ### κ 353 Κερκόλυρα Οὕτως ὁ Ἀλκμὰν ἐχρήσατο ### κ 354 Κέρσαι Κόψαι. Ἐκ τοῦ κείρω, κερῶ, Αἰολικῶς, κέρσω ### κ 355 Κέρκυρ Πρὸς τοῦτο Κέρκυρ οὐκ εἴρηται. Οὐ πρόκειται ἡμῖν, εἰ ἄρα δύναται γενέσθαι, ἀλλὰ τὶ εἰρήκασιν Ἕλληνες. Ἀλκμάν φησι, Καὶ Κέρκυρος ἡγεῖται. Ἀπὸ εὐθείας τῆς Κέρκυρ. Ἀλλ’ οὐκ εἴρηται· οὐκ ἄρα ἔχεται τῆς ἀποκοπῆς· ἀλλὰ κλίσεώς ἐστι μᾶλλον, οὐ μεταπλασμὸς, εἴπερ εὐθεῖα Κέρκυρ, ὃ μὴ γὰρ εἴρηται, ὥσπερ τὸ ψίθυρ, μάρτυρ. Ἀλλὰ μὴν οὐδὲ Ἴλλυρ· ἀλλὰ τὸ Ἴλλυρας μεταπέπλασται κατὰ τὴν αὐτὴν πτῶσιν. Ὥστε ταῦτα μεταπλασμός· τοὺς Ἰλλυριοὺς καὶ Κερκυραίους· οὐ γὰρ εἴρηται οὔτε ἡ εὐθεῖα, οὔτε ἡ γενικὴ, οὔτε ἡ δοτική· ἀλλὰ κατὰ τὴν αὐτὴν πτῶσιν μεταπέπλασται. Εἴρηται δὲ ψίθυρ καὶ μάρτυρ, ἀφ’ ὧν ἡ κλίσις. Οὕτως Ἡρωδιανός ### κ 356 Κέρτομος Ὁ χλευαστὴς, ὁ τὸ κέαρ τέμνων τῶν ἀκουόντων, διὰ τὸ παραλογιστικὸν τῶν λόγων· καὶ ### κ 357 κερτόμιον τὸ παραλογιστικόν· ὁ τὴν ψυχὴν χλευάζων λόγοις τοιούτοις· καὶ ### κ 358 κερτομίοις ἔπεσιν ἐρεθιστικοῖς, παροξυντικοῖς, χλευαστικοῖς ### κ 359 Κερτομέων Ἐρεθίζων, χλευάζων· σχῆμα παρασύνθετον ἐκ τοῦ κέρτομος ### ε 1544 Ἐπεκερτόμει ἐπεχλεύαζεν, ἔσκωπτεν, ἠρέθιζεν ### κ 360 Κερκώπων Δολίων, πανούργων. Ἢ γένος πιθήκων. Καθάπερ τῇ κέρκῳ ἡ ἀλώπηξ τοὺς θηρευτικοὺς κύνας ἀπατᾷ τῇδε κἀκεῖσε περιτρεπομένη, ἐφαμίλλως καὶ οὗτοι τοὺς ἁπλουστέρους φενακίζουσι τῇ κέρκῳ τῶν λόγων ### κ 361 Κεστρίνους Τὰ τομία καὶ τεμάχη τῶν ἰχθύων ### κ 362 Κεστός Ἔνδυμα Ἀφροδίτης· καταχρηστικῶς δὲ καὶ πᾶν γυναικῶν φαντασιῶδες ἔνδυμα· Ἰλιάδος ξ, Ἦ, καὶ ἀπὸ στήθεσφιν ἐλύσατο κεστὸν ἱμάντα. Ζωστήρ ἐστιν οὕτω καλούμενος, ἀπὸ τοῦ πολυκέν τητος εἶναι ταῖς ῥαφαῖς. Ἢ παρὰ τὸ κάζω, τὸ κοσμῶ, γίνεται ῥηματικὸν ὄνομα καστὸς καὶ κεστὸς, ὁ κεκοσμημένος καὶ διαπεποικιλμένος καὶ διακεκεντημένος. Ἢ παρὰ τὸ κέντω βαρύτονον · ὁ μέλλων Αἰολικῶς, κένσω· ὁ παρακείμενος, κέκεκα· ὁ παθητικὸς, κέκεσμαι, κέκεσται, κεστός ### κ 363 Κεύθω Τὸ κρύπτω. Ἐκ τοῦ κεύσω, γίνεται κευσμὸς καὶ κευθμὸς, ὡς μηνισμὸς μηνιθμός. Ἐκ τούτου γίνεται κευθμών. Ἀπὸ τοῦ κεύθω γίνεται κευθάνω, ἐκεύθανον, ἀντὶ τοῦ ἔκρυπτον ### κ 364 Κεφαλή Ἤτοι παρὰ τὸ κάρφεσθαι, τὸ ξηραίνεσθαι, ὁ κατάξηρος τόπος καὶ ὀστώδης· ξηρὰ γὰρ καὶ ὀστώδης· ἢ κατὰ Ἀπολλόδωρον, καλύφη τις οὖσα, παρὰ τὸ καλύπτειν καὶ σκέπειν τὸν ἐγκέφαλον. Τινὲς δὲ παρὰ τὸ ἐκεῖ κεῖσθαι τὰ φάη, κεφαή τις οὖσα, κατὰ πλεονασμὸν τοῦ λ. Οἱ δὲ, παρὰ τὸ κάπω, τὸ πνέω, καπαλὴ, καὶ κεφαλὴ, οἱονεὶ ἡ διαπνέουσα· παρὰ τὸ πνεῖν· ὅθεν καὶ ### κ 365 κῆπος ὁ διαπνεόμενος τόπος· διὸ καὶ ἐν ταῖς οἰκίαις τὸν ἀποτετμημένον τόπον πρὸς ἄνεμον ἀνάπνευσιν κῆπον λέγουσιν. Ἢ παρὰ τὸ κέλυφος, ὃ σημαίνει τὸ κάλυμμα ### κ 366 Κεφαλέων Ὁ κανών· οἱ Αἰολεῖς, διὰ τοῦ ΑΩΝ· οἱ Δωριεῖς, διὰ τοῦ ΕΩΝ· ὁ δὲ Ζηνόδοτος γράφει τὸ ΛΑΙ δίφθογγον, ὡς κτητικὸν αὐτὸ λαμβάνων. Κακῶς δέ· κανὼν γάρ ἐστιν ὁ λέγων, ὅτι τὸ κτητικὸν ἐπὶ τῶν σωματικῶν μερῶν παραλαμβανόμενον κατὰ τεθνηκότος θέλει παραλαμβάνεσθαι· οἷον, βοεία κεφαλὴ, ἡ τοῦ τεθνηκότος βοὸς κεφαλή· ἀνθρώπειος ποὺς, ὁ τοῦ τετελευτηκότος· οὐ γὰρ ἐπὶ ζῶντος εἴποι τὶς ἄν. Διὸ καὶ μέμφονται τὸν Ζηνόδοτον· ἐπειδὴ τὸ, ἀρνῶν ἐκ κεφαλαίων, κτητικὸν ἀνεγίνωσκεν· κτητικῇ γὰρ φωνῇ ἐχρήσατο ἔτι ζώντων ἀρνῶν. Οὐκ ἔπαθε πλεονασμὸν, ἀλλὰ συναίρεσιν ### κ 367 Κεφαλληνία Ἀπὸ Κεφάλου τινὸς, ὃς ἀκουσίως ἀνελὼν Πρόκριν τὴν Ἐρεχθέως μητέρα, ἔξεισι τῆς Ἀττικῆς, καὶ σὺν Ἀμφιτρύωνι στρατεύεται κατὰ Τηλεβόων· ἔπειτα δὲ ἐκ Λυσίππης ἔσχεν Σαμαῖον καὶ Κράνεων καὶ Παλαίων· ἀφ’ ὧν οἱ ἐν τῇ Κεφαλληνίᾳ Πρόνοοι, Σαμαῖοι, Κράνειοι, Παλεῖς προσηγορεύθησαν. Οὕτως Ἐπαφρόδιτος ἐν ὑπομνήματι τῆς Ὀδυσσείας ### κ 368 Κεχανδότα Ἀντὶ τοῦ χωροῦντα. Ἐκ τοῦ χάζω, χάσω, κέχαδα, κεχαδὼς κεχαδότος· καὶ πλεονασμῷ τοῦ ν ### κ 369 Κεχαροίατο Χαίρω· ὁ β ἀόριστος, ἔχαρον· ὁ μέσος, ἐχαρόμην· καὶ τὸ εὐκτικὸν, χαροίμην· κατὰ ἀναδιπλασιασμὸν, κεχαροίμην· τὸ τρίτον τῶν πληθυντικῶν, κεχάροιντο, καὶ τὸ Ἰωνικὸν, κεχαροίατο, ἀντὶ τοῦ χαρείησαν, ὡς μνήσαιντο, μνησαίατο· λέγοιντο, λεγοίατο· πύθοιντο, πυθοίατο. Εἰς τὸ ΔΕΥ οίατο ### κ 370 Κεχαρηότα Οὔτε ἀπὸ τοῦ χαίρω γίνεται, ἐπειδὴ ὁ παρακείμενος κέχαρκα ἐστὶν, οὔτε ἀπὸ τοῦ χαιρῶ· ἀλλ’ ἀπὸ τοῦ χαίρω, γίνεται χαρῶ, ὡς φαίνω, φανῶ· οὗ ὁ παρακείμενος, κεχάρηκα· ἡ μετοχὴ, κεχαρηκώς· καὶ κατὰ ἀφαίρεσιν τοῦ κ, κεχαρηότα ### κ 371 Κεχολώσεται Ὁ δέ κεν κεχολώσεται, ἀντὶ τοῦ ὀργισθήσεται. Ἐκ τοῦ χολῶ χολώσω, κεχόλωκα, κεχόλωμαι κεχόλωσαι· καὶ ὁ μετ’ ὀλίγον μέλλων, κεχολώσομαι. Διαφέρει δὲ τοῦ μέλλοντος· ὅτι ὁ μὲν μέλλων, ἀόριστός ἐστιν· ὁ δὲ μετ’ ὀλίγον μέλλων, ὡρισμένος ### κ 372 Κεῖος Σημαίνει τὸν πολίτην τῆς Κέω· Κέως δὲ νῆσος ἐστίν. Ὠνόμασται ἀπὸ τοῦ Κέω τοῦ Ἀπόλλωνος καὶ Ῥοδοέσσης νύμφης. Ἐκ τοῦ Κέω γίνεται Κέϊος· καὶ κατὰ συναίρεσιν, Κεῖος. Κῶς, νῆσος ἐστίν· ὠνομάσθη ἀπὸ Κῶ, ἥτις θυγάτηρ Μέροπος καὶ Ἐχεμείας ἦν. Ἡ Κῶς, τῆς Κῶ. Τὸ δὲ παρ’ Ὁμήρῳ Ἰλιάδος ξ, Καί μιν ἔπειτα Κόωνδ’ εὖ ναιομένην ἀπένεικας. ἀπὸ ἄλλης εὐθείας ἐστὶ, τῆς Κόως ### κ 373 Κείρειν Τὸ κόπτειν· ἀπὸ τοῦ αἴρειν καὶ ἀποκόπτειν τὸ κέρας, ἤγουν τὴν τρίχα ### κ 374 Κείω Σημαίνει τὸ καίω· ἀνεφάνη γὰρ τὸ ε, ὡς ἐν τῷ, Κέδρου τ’ εὐκεάτοιο ### κ 375 κείων τὸ κοιμησόμενος, ἀπὸ τοῦ κέω· Ὄρσο κέων. Πλεονασμῷ, κείων ### κ 376 κίω δὲ, τὸ πορεύομαι, διὰ τοῦ ἰῶτα, ἀπὸ τοῦ ἴω ### κ 377 Κειμήλια Τὰ ἀπόθετα χρήματα. Ὡς παρὰ τὸν θήσω μέλλοντα γίνεται θεμέλιον, οὕτω καὶ παρὰ τὸν κείσω κείσομαι μέλλοντα γίνεται κειμήλιον. Ἢ παρὰ τὸ ἐκεῖ κεῖσθαι τὰ μείλια, δι’ ὧν τινὰ ἐκμειλισσόμεθα, ἤγουν τὰ χρήματα ### κ 378 Κειρία Σημαίνει τὰ σχοινία, τὰ ἐντάφια δεσμά. Ἢ κειρία σημαίνει τὸ σχοινίον τὸ δεσμεῦον τὴν κλίνην. Λέγεται δὲ καὶ θηλυκῶς· γίνεται παρὰ τὸ κείρω, τὸ κόπτω, τουτέστι παρὰ τὸ εἰς λεπτὰ κόπτεσθαι αὐτά. Ἢ παρὰ τὸ κέρας, ὃ σημαίνει τὴν τρίχα, κερία· καὶ πλεονασμῷ τοῦ ι, κειρία· καὶ γὰρ ἐκ τῶν τριχῶν ἦσαν τὸ παλαιόν. Ἢ παρὰ τὸ εἴρω, τὸ συμπλέκω, εἰρία· καὶ πλεονασμῷ τοῦ κ ### κ 379 Κεῖθι Ἀντὶ τοῦ ἐκεῖσε, ἐπὶ τόπου· γίνεται ἐκ τοῦ ἐκεῖνος. Τὸ ΚΕΙ, δίφθογγον. Διατί; Τὰ εἰς ΘΙ λήγοντα ἐπιρρήματα τὴν παραλήγουσαν θέλει φυλάττειν τῶν εἰς ΘΕΝ ἐπιρρημάτων ### κ 380 Κεῖθεν Ἀπὸ τοῦ ἐκεῖθεν γίνεται· ἢ ἀπὸ τοῦ κεῖνος, κείνοθεν, ὡς Λέσβος, Λεσβόθεν· καὶ κατὰ συγκοπὴν, κεῖθεν ### κ 381 Κεῖνός θ’ ὣς ἀγόρευεν Ὁ μὲν Ἡρωδιανὸς ἀναγινώσκει εἰς τὸ ΚΕΙ περισπωμένην, καὶ εἰς τὸ ΝΟΣ ὀξεῖαν, καὶ εἰς τὸ ΩΣ βαρεῖαν· ὁ δὲ Ἀρίσταρχος, Κεῖνος τόσς’ ἀγόρευεν. Ζητοῦσι δέ τινες, ποῖον ἐστὶν ἀναλογώτερον, τὸ κεῖνος, ἢ τὸ ἐκεῖνος. Ἔστι δὲ εἰπεῖν, ὅτι κατά τι μέν ἐστιν ἀναλογώτερον τὸ κεῖνος, κατά τι δὲ τὸ ἐκεῖνος· καθὸ μέν ἐστι λέγειν, ὅτι οὐδέποτε πρωτότυπος ἀντωνυμία ἀπαθὴς οὖσα ὑπερβαίνει τὴν δισυλλαβίαν, οἷον ἐγὼ, αὐτὸς, οὗτος· τὸ κεῖνος ἐστὶν ἀναλογώτερον. Πρόσκειται, “πρωτότυπος,” διὰ τὸ νωΐτερος, σφωΐτερος· παράγωγοι γὰρ αὗται αἱ ἀντωνυμίαι. “Ἀπαθὴς” εἶπε, διὰ τὸ οὑτοσὶ, ἐκεινοσί. Καθὸ δὲ αἱ μονοπρόσωποι ἀντωνυμίαι ἀπὸ φωνήεντος θέλουσιν ἄρχεσθαι, οἷον οὗτος, αὐτὸς, ὅδε, ἀναλογώτερόν ἐστι τὸ ἐκεῖνος, ἵνα ἀπὸ φωνήεντος ἄρξηται ### κ 382 Κεῖνος Οὐκ ἔστιν ἐνταῦθα σχῆμα· θεματικὴ γάρ ἐστι· τὸ ε γὰρ φωνῆεν πέφυκε πλεονάζειν, οἷον ὥρων, ἑώρων· ἀφαιρεῖται δὲ, ὅτε μετὰ συμφώνου ἐστίν· οἷον ἔφη, φῆ· οὕτως ἐκεῖνος, κεῖνος· ἀφαίρεσις ἄρα. Καὶ πάλιν οὐδέποτε μονοπρόσωπος ἀντωνυμία ἀπὸ συμφώνου ἄρχεται, ἀλλ’ ἀπὸ φωνήεντος, αὐτὸς, ὅδε. Μήποτε ἄρα ἐκεῖνος, καὶ κατὰ ἀφαίρεσιν κεῖνος. Πρόσθεσις δὲ λέγεται τοῦ ε, ἐπειδὴ αἱ πρωτότυποι ἀντωνυμίαι ἀπαθεῖς οὖσαι οὐ θέλουσιν ὑπερβαίνειν τὴν δισυλλαβίαν. “Ἀπαθεῖς” εἶπε, διὰ τὰς ἐπεκτεταμένας, αὐτοσὶ, οὑτοσί. Ὅθεν τὸ ἐκεῖνος, ὑπὲρ τὴν δισυλλαβίαν. Μήποτε τὸ κεῖνος ἐστὶ κυριώτερον· ὅθεν πρὸς μὲν τὴν ποσότητα τῶν συλλαβῶν, κεῖνος· πρὸς δὲ τὸ ἀπὸ φωνήεντος ἀρχόμενον, ἐκεῖνος. Ὅθεν διὰ διφθόγγου γράφεται, ἐπειδὴ οἱ Δωριεῖς κεῖνος λέγουσι διὰ τοῦ η, ὡς μεῖον, μῆον ### κ 383 Κεῖμαι Ἰστέον ὅτι τὸ ### η 267 ἧμαι ἐλέγχονται μήτε ἀπὸ τῶν εἰς ω εἶναι, μήτε ἀπὸ τῶν εἰς ΜΙ· ὅτι τὰ ἀπὸ τῶν εἰς ω ἢ τῷ ο παραλήγεται, ὡς τὸ τύπτομαι· ἢ τῷ ω, ὡς τὸ βοῶμαι· ἡ τῷ ΟΥ, ὡς τὸ χρυσοῦμαι· καὶ τὰ ἀπὸ τῶν εἰς ΜΙ ἢ τῷ ε παραλήγεται ἐν τοῖς παθητικοῖς, ὡς τὸ τίθεμαι· ἢ τῷ ἄλφα συνεσταλμένῳ, ὡς τὸ ἵσταμαι· ἢ τῷ ο, ὡς τὸ δίδομαι· ἢ διχρόνῳ συνεσταλμένῳ, ὡς τὸ ζεύγνυμαι. Ἀλλ’ ἔστιν εἰπεῖν, ὅτι ἐλέγχονται ταῦτα εἶναι ἀπὸ τῶν εἰς ΜΙ ἀπὸ τοῦ δευτέρου προσώπου τοῦ ἧσαι καὶ κεῖσαι. Πᾶς γὰρ ἐνεστὼς εἰς ΜΑΙ λήγων ἔχει τὸ δεύτερον εἰς ΣΑΙ λῆγον, ἀπὸ τῶν εἰς ΜΙ ὤν· οἷον, τίθεμαι, τίθεσαι· οὕτως ἧμαι, ἧσαι· κεῖμαι, κεῖσαι Ὀτρυντείδη. Ἔστι δὲ ὁ σχηματισμὸς αὐτοῦ οὕτως· ἔστιν ἕω καὶ κέω βαρύτονα· καὶ κατὰ παραγωγὴν τονικὴν ἑῶ καὶ κεῶ περισπώμενα, ὡς κύω, κυῶ· ἕλκω, ἑλκῶ· ῥίπτω, ῥιπτῶ. Εἶτα κατὰ παραγωγὴν τῶν εἰς ΜΙ γίνεται ἕημι καὶ κέημι· ὁ παθητικὸς ἐνεστὼς, ἕεμαι καὶ κέεμαι· καὶ κατὰ κράσιν τῶν δύο ΕΕ, πῇ μὲν εἰς η, πῇ δὲ εἰς ΕΙ δίφθογγον, ἧμαι καὶ κεῖμαι. Ζήτει εἰς τὸ ### κ 384 Κήδω Τὸ φροντίζω· παρὰ τὸ κήδω, τὸ ἀνιῶμαι, γίνεται ἐκ τοῦ παρεπομένου· τοῖς γὰρ φροντίζουσι παρέπεται τὸ ἀνιᾶσθαι. Ἢ ἐκ τοῦ ἔδω, τὸ ἐσθίω, τροπῇ τοῦ ε εἰς η. Καὶ πλεονασμῷ τοῦ κ· κατεσθίουσι γὰρ τρόπον τινὰ ἑαυτοὺς οἱ μεριμνῶντες· ὅθεν καὶ ### μ 17 μελεδώνη ἡ φροντὶς, παρὰ τὸ τὰ μέλη ἔδειν. Τὸ δὲ ### κ 385 κήδω τὸ λυποῦμαι, οὐχ εὗρον ἐτυμολογούμενον· ὡς οἶμαι δὲ, ὅτι ἀπὸ τοῦ καίεσθαι εἴρηται. Καίω γὰρ κήδω· τοῖς γὰρ λυπουμένοις παρέπεται ἡ ἔκκαυσις. Καὶ ἀνάσχεο κηδομένη περ, ἀντὶ τοῦ λυπουμένη. Κήδετο γὰρ Δαναῶν, ἀντὶ τοῦ ἐφρόντιζεν· Ἀρίσταρχος δὲ, ἀντὶ τοῦ ἠνιᾶτο, καὶ ἔστι μετὰ τῆς περί· ἵν’ ᾖ, ἠνιᾶτο γὰρ περὶ Δαναῶν. Σέ τε κήδων ἠδὲ σὰ τέκνα. Καλόν τοι σὺν ἐμοὶ τὸν κήδειν, ὅς κέ με κήδει. Ἀντὶ τοῦ λυπεῖν καὶ βλάπτειν ### κ 386 Κατακεῖσθαι Διατὶ πάντων τῶν ἀπαρεμφάτων τὸν τόνον τῶν ὁριστικῶν φυλασσόντων, καταφιλεῖται, καταφιλεῖσθαι, τὸ κατάκειται οὐκ ἐγένετο κατάκεισθαι; Λέγεται, ὅτι καθόλου ἐπὶ τῶν τοῦ ὁριστικοῦ ἀπαρεμφάτων παθητικῶν ἐνεστῶτος καὶ παρατατικοῦ ἀναβιβάζουσι τὸν τόνον, εἰ μή που μακρᾷ φύσει παραλήγεται· ποιεῖσθαι οὕτως καὶ περικεῖσθαι ### κ 387 Κήδεα Λύπας, πένθη· ἐκ τοῦ κήδω· παρὰ τὸ ἀνιᾶσθαι καὶ οἱονεὶ καίεσθαι ### κ 388 Κήδαρ Σημαίνει τὸ σκοτεινόν· παρὰ τὸ κήδω, τὸ κοιμῶμαι ### κ 389 Κήδω Σημαίνει τὸ θάπτω· καὶ γίνεται παρὰ τὸ χῶ, τὸ χωννύω· οὗ ὁ μέλλων, χήσω· καὶ μετάγεται ὁ μέλλων εἰς ἐνεστῶτα, καὶ γίνεται κήδω κατὰ τροπὴν τοῦ χ εἰς κ, καὶ τοῦ σῖγμα εἰς δ· ἐκ τούτου γίνεται παράγωγον κηδεύω. Ἢ ἐκ τοῦ κήδω, τὸ φροντίζω· καὶ ὡς φωλεύω, φωλεὸς, οὕτως γίνεται κηδεύω, κηδεός· ἐστι νέκυς, ὁ φροντίδος καὶ κηδεμονίας ἄξιος, καὶ κηδεύσεως, τουτέστι ταφῆς ### κ 390 κηδεσταὶ λέγονται ὅ τε πατὴρ τῆς γεγαμημένης, καὶ αὐτὸς ὁ γαμῶν ### κ 391 κῆδος γάρ ἐστιν ἡ κατ’ ἐπιγαμίαν συγγένεια, ἐπεὶ ἐκ προνοίας καὶ κηδεμονίας συνίσταται. Γίνεται δὲ παρὰ τὸ κήδω, τὸ φροντίζω. Ἐκ δὲ τοῦ κῆδος, κηδεστὴς, ὁ κατ’ ἐπιγαμβρίαν συγγενὴς, τουτέστιν ὅ τε πατὴρ τῆς γεγαμημένης, καὶ αὐτὸς ὁ γαμῶν· ἐκ προνοίας γὰρ καὶ φροντίδος οἱ ἀμφότεροι συνίστανται. Τὸ δὲ Κηδέστης, τὸ κύριον ὄνομα, βαρύνεται, ὡς θύος, Θυέστης· ὄρος, Ὀρέστης· τὸ δὲ κηδεστὴς, ὀξύνεται ὡς προσηγορικόν ### κ 392 Κηδεστοί Οἰκειότατοι, φροντιστικώτατοι. Καὶ, Ὅς μοι κήδιστος ἑτάρων ἦν κεδνότατός τε· ἀντὶ τοῦ ὁ φροντιζόμενος. Ὡς παρὰ τὸ κάλλος γίνεται καλλίων· καὶ τὸ ὑπερθετικὸν, κάλλιστος· οὕτω παρὰ τὸ κῆδος κηδίων κήδιστος ### κ 393 Κηκάς Ἡ λοιδορία· ἐκ τοῦ κακός. Ἢ κηκάς ἐστιν ἡ κακόλογος λοιδορία· ἐξ οὗ καὶ ### κ 394 κηκασμὸς ἡ λοιδορία. Λυκόφρων, Βρύξουσι κηκασμοῖσιν ὠκριωμένοι, ἤγουν ταῖς λοιδορίαις καὶ χλεύαις τετραχημένοι. Καὶ Καλλίμαχος, Κηκάδι σὺν γλώσσῃ· καὶ τὸ παρ’ Ὁμήρῳ οὕτως ἐκδέχονται, Ἀλλὰ κακῶς ἀφίει, ἀντὶ τοῦ λοιδόρως καὶ μεθ’ ὕβρεως. Οἱ δὲ ### κ 395 κῆκα τὴν μελανίαν λέγουσιν· ὅθεν Ῥωμαῖοι τὸν τυφλὸν ### κ 396 κέκον λέγουσιν. Ἔστι καὶ ### κ 397 κηκὰς ἀλώπηξ κακωτικὴ, κακοῦργος, καὶ πονηρά· ὡς Νίκανδρος ἐν Θηριακοῖς, Πιοτέρην ὅτε βότρυν ἐσίνατο κηκὰς ἀλώπηξ ### κ 398 Κήκιε Τὸ ἔρρει καὶ κατέβαινεν, ἐκ τοῦ κίω, τὸ περιπατῶ, ὡς τὸ, μέλαν δ’ ἀνεκήκιεν αἷμα. Ἐκ τοῦ ἀνέκαθεν ### κ 399 Κῆλα Τὰ βέλη· ὁτὲ δὲ, σημεῖα· παρὰ τὸ καίω· ἢ παρὰ τὸ ἵημι, τὸ πέμπω, γίνεται ἧλον καὶ κῆλον. Κυρίως δὲ τὸν κεραυνὸν καὶ τὸν πρηστῆρα σημαίνει ἡ λέξις· καὶ βέλη θεῖα, τουτέστιν ἀστραπὰς καὶ βροντάς· παρὰ τὸν κήσω μέλλοντα, δηλοῦντα τὸ καύσω· ὅθεν καὶ πυρὶ κηλέῳ, τουτέστι καυστικῷ, πλεονασμῷ τοῦ ε. Εἰς τὸ ### κ 400 κηλίς. Παρὰ τὸν κήσω μέλλοντα, ὡς τὸ, Αὖα πάλαι, περίκηλα, τά οἱ πλώοιεν ἐλαφρῶς. Τουτέστι τὰ πάνυ κεκαυμένα ὑπὸ ἡλίου, καὶ ξηρά ### κ 401 Κηληθμός Ἡ μεθ’ ἡδονῆς ἡσυχία, ὡς τὸ, Κηληθμῷ δ’ ἔσχοντο κατὰ μέγαρα σκιόεντα. Ὀδυσσείᾳ. Κυρίως ἡ διὰ τῆς ἀκοῆς ἡδονὴ καὶ τέρψις καὶ θέλξις, οἷον κηληδηθμὸς, καὶ συγκοπῇ· ἢ χαλήθυμός τις ἐστί· καὶ συγκοπῇ καὶ τροπῇ, κηληθμός. Γίνεται ἐκ τοῦ χῶ, χήσω, χαλῶ, χηλῶ καὶ κηλῶ, οἱονεὶ τέρπω καὶ χαλῶ· καὶ ### κ 402 κηλούμενος ὁ τερπόμενος· οἱ γὰρ πραϋνόμενοι, διακεχυμένοι καὶ ἐφηπλωμένοι γίνονται. Καὶ ### κ 403 κατεκήλησεν ἀντὶ τοῦ κατεπράϋνε καὶ κατέθελξεν, ἢ κατεμάρανεν· οἱ δὲ, οὐκ ἄποθεν τοῦ κλᾶσθαι ἐτυμολογοῦσι ### κ 404 Κήλη Τὸ πάθος· παρὰ τὸ κάλον, ὅ ἐστι ξύλινον καὶ σκληρόν· ἀφ’ οὗ παρώνυμον κάλη καὶ κήλη· ἐπεὶ τὰ μέρη ἐκεῖνα εἰς ὄγκον ἐπιδιδόμενα μείζονα τοῦ συνήθους γίνεται· ἀφ’ οὗ καὶ σκληρά ### κ 405 Κῆλον Κῆλον λέγεται τὸ ξύλινον βέλος, παρὰ τὸ κάλον, ὃ δηλοῖ τὸ ξύλον· ἀφ’ οὗ καὶ ### κ 406 καλοπόδιον ὁ ξύλινος πούς· ἐξ οὗ μετὰ τοῦ νεύειν γίνεται καλόνειον καὶ ### κ 407 κηλόνειον τὸ ἀνανεῦον καὶ κατανεῦον ξύλον, ὁ ξύλινος ἀντλητὴρ, τὸ παρ’ ἡμῖν λεγόμενον γεράνειον ### κ 408 Κηλώνιον δὲ, ἐπὶ τοῦ ἵππου ### κ 409 κήλων γὰρ λέγεται ὁ θερμὸς εἰς συνουσίαν· παρὰ τὸν κήσω μέλλοντα· δηλοῖ τὸ καύσω ### κ 410 Κηκίς Βάμμά τι καὶ στύμμα τι, ἢ καρπὸς δρυὸς ἐπιτήδειος εἰς βαφὴν κλινῶν ### κ 411 Κηλίς Ῥύπος, μίασμα, μόλυσμα· ἔνθεν ἐπὶ τῆς ἐσθῆτος τῆς ἐχούσης σημεῖον καὶ μολῦνον αὐτήν ### κ 412 κῆλα δὲ τὰ σημεῖα, οἷον δῆλα, τροπῇ τοῦ δ εἰς κ. Καὶ ἐφ’ ὕβρεως λέγεται, Οὗτος κηλίδας ἔχει. Οἷον μολύσματα, οὐ καθαρός ἐστι ### κ 413 Κημός Παρὰ τὸ κάμπτω καμμὸς καὶ κημὸς, τῆς θέσει μακρᾶς τραπείσης εἰς φύσει μακρόν. Ἔστι δὲ καὶ πλέγμά τι ἐκ σχοινίων ### κ 414 Κῆπος Ὁ ἀποτετμημένος τόπος πρὸς ἀνάπνευσιν, καὶ καταπνεόμενος. Παρὰ τὸ κάπω, τὸ πνέω, κάπος καὶ κῆπος. Ἢ παρὰ τὸ σκάπτω, σκάπος καὶ σκῆπος, καὶ ἀφαιρέσει καὶ ἐκτάσει. Ἐκ τοῦ δὲ κῆπος καὶ τοῦ οὐρῶ, τὸ φυλάττω, γίνεται κηπουρὸς, ὡς οἰκουρός ### κ 415 Κῆρ Περισπωμένως σημαίνει τὴν ψυχὴν, γένους οὐδετέρου· γίνεται παρὰ τὸ κέαρ, ὃ δηλοῖ αὐτὴν τὴν ψυχήν· γίνεται παρὰ τὸ κεκρᾶσθαι ἐκ ψυχροῦ καὶ θερμοῦ ἐπίσης ἔχοντος. Κέκραται δὲ ἐκ τῶν στοιχείων. Κῆρ δὲ, ἀπὸ τοῦ δίκην κηροῦ ἀπομάττεσθαι τὰ μαθήματα· ἢ παρὰ τὸ καιρίαν δέχεσθαι τὴν πληγήν· ἢ παρὰ τὸ καίω. Καὶ τί μετέχει; Τὸ γὰρ ἔμφυτον θερμὸν φασὶν εἶναι τὴν ψυχήν. Παρὰ τὴν καῦσιν· ἢ παρὰ τὸ κῶ, τὸ καίω, κέαρ· καὶ κατὰ συναίρεσιν, κῆρ· ἢ παρὰ τὸ ἔαρ, ὅ ἐστι πνεῦμα. Ἐκ τοῦ κῆρ κηρὸς ### κ 416 κηρόθι ἐπίρρημα, τὸ ἐκ ψυχῆς ### κ 417 Κήρ Ὀξυτόνως, γένους θηλυκοῦ, καὶ σημαίνει τὴν θανατηφόρον μοῖραν· καὶ γίνεται παρὰ τὸ καίω, κέκηα· καυστικὴ γὰρ ἐστὶ καὶ ἀφανιστικὴ, ἤτοι καῆναι ἐπιφέρουσα· καὶ ἐν ᾅδου ποταμοὶ, Πυριφλεγέθων καὶ Ἀχέρων. Ἐκ τοῦ ἔκηα. Τοὺς γὰρ ἀποθνήσκοντας ἔκαιον οἱ παλαιοί. Κὴρ οὖν, ὁ θάνατος· καὶ ### κ 418 κηραμύντης ὁ Ἡρακλῆς. Ὁ τὰς κῆρας διώκων· ἀλεξίκακος γάρ ### π 51 Παλαίμων δὲ ὁ αὐτὸς, διὰ τὸ παλαῖσαι αὐτὸν τῷ Διΐ ### π 52 πευκεὺς δὲ, ἐν Ἀβδήρῳ τιμᾶται ### κ 419 Κηρεσσιφορήτους Τοὺς ὑπὸ εἱμαρμένης ἠγμένους, μοιροφορήτους· ἢ οὓς αἱ Μοῖραι ἀποίσουσι ### κ 420 Κηρουλκός Ἡ ἕλκουσα εἰς κῆρα, ὅ ἐστιν εἰς θάνατον· ἀφ’ οὗ, θανατηφόρος ### κ 421 Κῆρυξ Ἀπὸ τοῦ κηρύσσω κηρύξω γίνεται ἀποβολῇ τοῦ ω· τοῦτο παρὰ τὸ γῆρυς, ὃ σημαίνει τὴν φωνὴν, γηρύσσω καὶ κηρύσσω. Παρὰ τὸ γέρας, γῆρυς, ἐπὶ τῶν ἐντίμων λέγεται. Κυρίως προφητῶν ψαλμῳδία. Ἢ ὥσπερ παρὰ τὸ πτερὸν γίνεται πτερῶ πτερύσσω, οὕτω καὶ παρὰ τὸ ἐρῶ, τὸ λέγω, γίνεται ἐρύσσω καὶ ἠρύσσω· καὶ πλεονασμῷ τοῦ κ. Κλίνεται κήρυκος, τὸ ΡΥ μακρὸν, ὡς πέρδικος. Ἡ γὰρ ὀφειλομένη ἐν τῇ εὐθείᾳ μακρὰ μετῆλθεν ἐν τῇ γενικῇ. Ὤφειλε δὲ καὶ ἡ εὐθεῖα ἔχειν μακρὸν τὸ υ. Ἄλλως· οὐδέποτε πρὸ τῶν διπλῶν εὑρήσεις δίχρονον ἐκτεταμένον· ἐπὶ μόνου στίχου συνεστάλη ἐν τῷ, Κήρυκι Ἠπυτίδῃ ### κ 422 Κηρύκειον Εἰσὶ τινὰ ἀπὸ τῶν εἰς διπλοῦν ληγόντων διὰ τῆς ε καὶ ι διφθόγγου γραφόμενα, ὡς κυκλώπειον, τὸ τοῦ Κύκλωπος, φοινίκειον, τὸ τοῦ φοίνικος· οὕτως καὶ κηρύκειον. Ἰστέον ὅτι ἔστι καὶ κηρύκιον διὰ τοῦ ι· ὅπερ ἐπὶ μόνης τῆς ῥάβδου λέγεται τοῦ Ἑρμοῦ ### κ 423 Κηρύκειον Ἔστι προσηγορικὸν καὶ σημαίνει πᾶσαν ῥάβδον κήρυκος· ἔστι καὶ κτητικὸν σημαῖνον τὸ τοῦ κήρυκος, ὡς παρὰ Σοφοκλεῖ, Γράμμα κηρύκειον. Ἔστι καὶ ὄνομα λόφου τῆς Ἐφέσου, ἐν ᾧ ἀνῆλθεν ὁ Ἑρμῆς κατὰ βούλησιν τῶν θεῶν, καὶ ἐκήρυξε τὴν γέννησιν τῆς Ἀρτέμιδος. Διὰ διφθόγγου. Ἔστι καὶ κηρύκειον σημαῖνον τὴν κήρυξιν. Ἔστι καὶ πληθυντικῶς τὰ κηρύκεια, καὶ σημαίνει τὸν μισθὸν τὸν διδόμενον ἐπὶ τῇ κηρύξει· ὅπερ λέγεται ἐν τῇ συνηθείᾳ ### κ 424 κηρύκιον ῥάβδος ἦν μετρίου μήκους, ἄνω πρὸς τῇ ἀρχῇ ὄφεις ἐσχηματισμένους ἀντεμβαλλομένους ἀλλήλοις εἰς τύπον τοῦ φ στοιχείου. Ταύτην οἱ κήρυκες φέροντες ὥδευον τοῦ ἀσφαλοῦς χάριν ### κ 425 Κηρυβίων Καθαρματῶδες ἐστὶ τὸ ὄνομα· κηρύβια γὰρ κυρίως τὰ ἀποβράσματα τῶν κυάμων. Κρατῖνος, Δασὺν ἔχων τὸν πρωκτὸν, ἅτε κηρύβι’ ἐσθίων. Εἰ μὴ ἄρα περιεκτικὴ ἔννοια ἐστὶν ἕνεκα ἐμφάσεως, καὶ ὑγιῶς ὀξύνεται, ὡς ἄπειρος, ἀπείρων· καὶ ἄναιμος, ἀναίμων· οὕτω κατάπυγος, καταπύγων καταπύγονος· καὶ συστέλλεται ἐν τῇ γενικῇ ### κ 426 Κηφηΐδα γαῖαν Νίκανδρος, ἀπὸ Κηφέως, τὴν Αἰθιοπίαν ### κ 427 Κηφισός Ποταμός ἐστι παρακείμενος τῇ λίμνῃ· ἐξ οὗ λίμνῃ κεκλιμένος Κηφισίδι ### κ 428 Κηφῆνες Ἐκ τοῦ κωφὸς, κωφὴν καὶ κηφήν ### κ 429 Κηρός Παρὰ τὸ καίω, καύσω, ἔκαυσα· ἀποβολῇ τοῦ ς, ἔκαα· ἐξ αὐτοῦ καρὸς καὶ κηρὸς, ὁ καιόμενος. Ἐτυμολογεῖται δὲ παρὰ τὸ καίεσθαι ῥᾳδίως· ἢ ὅτι καιόμενος ῥεῖ ### κ 430 Κῆχος Ἐπίρρημα· ἀντὶ τοῦ ποῦ. Τὸ ΚΗ, η Δωρικῶς· καὶ τροπῇ τοῦ π εἰς κ· πῆχος γὰρ ἦν. Ἀπὸ τοῦ πῇ, ὃ σημαίνει τὸ ποῦ, ὡς τὸ, Πῇ ἔβη Ἀνδρομάχη; Ἐκ τοῦ πῇ καὶ τοῦ ἄγχι γίνεται πῆχος καὶ κῆχος. Ζήτει εἰς τὸ ### κ 431 Κηώεις Ἐκ τοῦ κέω, τὸ κοιμῶμαι, κεώεις· καὶ τροπῇ, κηώεις· ἐπὶ τοῦ θαλάμου, ὁ πρὸς τὸ κοιμᾶσθαι ηὐτρεπισμένος καὶ εἰργασμένος οἶκος· καὶ ὁ ποιητὴς, Ὄρσο κέων, ὦ ξεῖνε. Ἀντὶ τοῦ κοιμήθητι διεγερθείς. Σημαίνει καὶ τὸν τεθυμιαμένον· ἀπὸ τοῦ τὰ θυμιάματα εἰς αὐτὸν καίεσθαι ### κ 432 Κηώδης Ὁ τεθυμιαμένος· παρὰ τὸ καίω ### κ 433 Κητώεις Παρὰ τὸ κῆτος· τοῦτο παρὰ τὸ κῶ, τὸ κεῖμαι· ἢ παρὰ τὸ χῶ χήσω, τὸ χωρῶ, χῆτος καὶ κῆτος ### κ 434 Κιανίς Ἀφίκοντο Κιανίδος ἤθεα γαίης. Κίος πόλις Μυσίας, ἀπὸ Κίου τοῦ ἡγησαμένου τῶν Μιλησίων τῆς ἀποικίας. Τὸ ἐθνικὸν, Κιανός· Τοὔνεκεν εἰς ἔτι νῦν περ Ὕλαν ἐρέουσι Κιανοί. Κατῴκισαν δὲ αὐτὴν Μυσοὶ, εἶτα Κάρες· καὶ τρίτον, Μιλήσιοι. Ἔστι δὲ καὶ ποταμὸς ὁμωνύμως τῆς Μυσίας παραρρέων τῇ γῇ. Ἡ δὲ Κίος ἔστι πόλις, ἡ νῦν Προυσίοις ἡ Προῦσα ### κ 435 Κίβδηλον Ἀπὸ ἱστορίας· οἱ γὰρ Ἀθηναῖοι τῷ πρὸς τοὺς Χίους μίσει φερόμενοι, ἐν τοῖς ἀδοκίμοις ἑαυτῶν νομίσμασι τὸν τοῦ χ τύπον ἐγχαράττοντες, ἀπέρριπτον βδελυσσόμενοι. Κυρίως δὲ λέγεται κίβδηλον, τὸ ὑπόχαλκον χρυσίον ### κ 436 Κιβωτός Παρὰ τὸ κεῖσθαι ἐκεῖ τὴν βόσιν, ἤγουν τὴν τροφήν. Ὤφειλε διὰ διφθόγγου· ἀλλ’ ἡ παράδοσις τὸ ι ἔχει· καὶ λέγει Ὦρος, ὅτι ἴσως παρὰ τὸ κίβος ἐστὶ τὸ σημαῖνον τὴν τροφήν ### κ 437 Κιβδηλίς Ἡ ἐν τοῖς μετάλλοις σκωρία ### κ 438 Κίβισις Σημαίνει κιβωτὸν ἢ πήραν. Καλλίμαχος, εἰ γὰρ ἐπιθήσει πάντα ἐμὴ κίβισις. Εἴρηται δὲ παρὰ τὸ ἐκεῖ κεῖσθαι τὴν βόσιν· ἢ παρὰ τὸ κίειν, τὸ πορεύεσθαι καὶ ὁρμᾶν, ἡ εἰς τὸ κίειν καὶ ἰέναι βόσιν ἔχουσα, τουτέστι τροφήν. Καὶ Ἡσίοδος ἐν Ἀσπίδι, ἀμφὶ δέ μιν κίβισις θέε θαῦμα ἰδέσθαι. Σχόλιον. Ἐβάσταζεν ἐν δεκτικῷ τινὶ ἀγγείῳ τὴν κεφαλὴν τῆς Γοργόνος ὁ Περσεύς ### κ 439 Κιγκλίς Ἡ καγκελοθυρίς, θύρα δικτυωτή. Μάλιστα δὲ ἐπὶ τῶν δικαστηρίων τοιαῦται ἦσαν, ἵνα ταχέως ἀνοίγωνται καὶ κλείωνται· συνεχῶς γὰρ εἰσῄεσαν καὶ ἐξῄεσαν. Γέγονεν οὖν παρὰ τὸ κλείω. Ἢ κυκλίς τις· παρὰ τοὺς κύκλους τοὺς ἀποτελουμένους κλειομένης αὐτῆς. Καὶ ### κ 440 κιγκλίσαι τὸ ἀσφαλίσαι· παρὰ τὴν Ἀττικὴν κιγκλίδα· καὶ ### κ 441 κιγκλίζειν τὸ πειράζειν. Καὶ ### κ 442 κίγκλος ὀρνιθάριον· ἢ ### κ 443 κιγκλὶς ὄρνις λεγομένη, πυκνὰ τὴν οὐρὰν κινοῦσα, ἣν ἐν τῇ συνηθείᾳ ἔνιοι ### σ 39 σεισοπυγίδα καλοῦσιν· εἴρηται διὰ τὸ συνεχῶς τὰ οὐραῖα πτερὰ ἐν τῷ αὐτῷ κινεῖν· ἢ παρὰ τὸ σείειν τὴν πυγὴν, ὅ ἐστι τὴν οὐράν· σεισοφίκης παρ’ ἡμῖν ὀνομάζεται ### κ 444 Κίδαρις Τὴν κίδαριν ἀνεδήσατο. Ἐκ τριχῶν ὕφασμα, καμελαύκιον· ἢ περίθεμα κεφαλῆς· πῖλος βασιλικός ### κ 445 Κιδαλία οἷον, Κιδαλίης κρήνιδος ἐπλανήθην. Ἐκ Πινδάρου, Χεῖρα Κιδαλίας. Εἰς τὴν χεῖρα αἰτιατικὴν μὴ ποιήσης ἔκθλιψιν· Κιδαλία γὰρ ἐστίν ### κ 446 Κίθαρις Ἀπὸ τοῦ κεύθειν τὸν ἔρωτα ἡ κιθαρῳδία ### κ 447 Κίθαρις Κιθάρα· παρὰ τὸ κινεῖσθαι ῥᾳδίως· ἢ παρὰ τὸ κινεῖν εἰς ἔρωτα τοὺς ἀκούοντας· ἢ παρὰ τὸ κινεῖν τοὺς θαιρούς ### κ 448 Κίθαρος Καθ’ ὁμοιότητα τῶν ὀστῶν πρὸς τὰς χορδάς· ὁ δὲ Δοῦρις ἀπὸ τοῦ Κιθαιρῶνος φησίν· ὅτι Ἀμφίων ἐκεῖσε ἐμουσικεύετο ### ο 33 ὅτι τὸ Κιθαιρὼν ὀξύνεται, τοπικὴν ἔχον ἔννοιαν· ὁμοίως καὶ Μαραθὼν, καὶ τὸ Ἀργανθών· τὸ μέντοι Ἱπποθῶν περισπᾶται, διαιρεῖται γὰρ Ἱπποθόων· τὸ Κολοφὼν καὶ κατηφὼν ὀξύνεται ὡς θηλυκά ### κ 449 Κίκις Σημαίνει τὸν ἀδελφὸν τοῦ Ἀλκαίου. Γίνεται παρὰ τὸ κίκυς, ὃ σημαίνει τὴν ἰσχὺν, τροπῇ τοῦ υ εἰς ἰῶτα. Παρὰ τὸ κίω, τὸ πορεύομαι, γίνεται κίκυς· ὁ γὰρ ἰσχυρὸς ἐκ τῆς κινήσεως φαίνεται ### κ 450 Κίκονες Ἔθνος, ἀπὸ Κίκονος τοῦ Ἀπόλλωνος καὶ Ῥοδόπης ### κ 451 Κικλήσκω Ἀπὸ τοῦ κλῶ, τὸ καλῶ, γίνεται κλήσκω· καὶ κατὰ ἀναδιπλασιασμὸν, κικλήσκω, ὡς τρώσω, τιτρώσκω ### κ 452 Κιλίκιοι τράγοι λέγονται οἱ δασεῖς· τοιοῦτοι γὰρ ἐν Κιλικίᾳ γίνονται τράγοι· ὅθεν καὶ τὰ ἐκ τριχῶν συντιθέμενα ### κ 453 Κιμμερίους Φησὶν Ἡρακλείδης ὁ Ποντικὸς ὑποκάτω τοῦ Πόντου εἶναι. Γράφεται καὶ Κερβερίων· καὶ ἔοικε καὶ Σοφοκλῆς περιπεπτωκέναι τῇ τοιαύτῃ γραφῇ· ὁμοίως καὶ Ἀριστοφάνης ἐν Βατράχοις· οἷον, Ἦ Κερβερίους λέγω. Πρωτέας δὲ ὁ Ζευγματίτης χειμερίους γράφει· ἀεὶ γὰρ οὗτοι ἐν χειμῶνι εἰσίν. Ἔνιοι δὲ Κεμμερίων· κέμμερον γὰρ λέγουσι τὴν ὁμίχλην. Καὶ Σκυθικὸν ἔθνος Κιμμέριοι ### κ 454 Κινῶ Ἔστιν ἲν καὶ ἲς, δικατάληκτον ὄνομα, καὶ σημαίνει τὴν δύναμιν· ἐξ οὗ γίνεται ῥῆμα ἰνῶ· καὶ πλεονασμῷ τοῦ κ, κινῶ. Σεσημείωται τὸ κίω κινῶ, καὶ κύω κυνῶ. Καὶ ἔστι μακρὸν τὸ ι. Ἀπὸ δὲ τοῦ κινῶ κινήσω γίνεται κίνησις καὶ Κινησίας, ὡς παρὰ τὸ σώσω, Σωσίας ### κ 455 Κινώπετα Τὰ ἑρπετὰ, τὰ θηρία, τὰ οἱονεὶ κινούμενα ἐν τῷ πέδῳ, ὅ ἐστι τῇ γῇ, κινώπεδα τινὰ ὄντα ### κ 456 Κινάμωμον Ἡρόδοτος ἐν τρίτῃ λέγει οὕτως· Ὄρνιθας λέγουσι ταῦτα τὰ κάρφεα φέρειν, ἃ ἡμεῖς παρὰ Φοινίκων μαθόντες καλοῦμεν κιννάμωμον ### κ 457 Κίναδος Ἐπὶ τοῦ θηρίου, παρὰ τὸ ἄδην κινεῖσθαι· πολυκίνητα γὰρ τὰ θηρία. Καὶ ἡ λοιδορία οἰκείως ἂν ἔχοι ἐπὶ τῶν πολυκινήτων. Εἴρηται δὲ παρὰ Μιλησίῳ, Οἱ δὲ καταποθῆναι ὑπὸ τοῦ κινάδεος. Καὶ Ἀριστοκλῆς, καὶ ὑπεστρέψατο πανδημεὶ καὶ συνέμιξε τῷ κινάδει. Εἰ δὲ ὄντως ἐρᾷ καὶ τὴν ψυχὴν, τί, ὡς ἂν καὶ αὐτὴ ἄνθρωπος ἔχουσα ἐξ ἀνθρώπων, πέπονθεν. Εἴρηται παρὰ τὸ κίναδος τοῦθ’ ὅπερ τοὺς Σικελιώτας ἐπὶ τῇ τῶν κακούργων φθέγγεσθαι καταδίκῃ ### κ 458 Κίναιδος Ὁ κενὸς αἰδοῦς, ὡς Διόνυσος. Ἢ ἀσελγὴς, παρὰ τὸ κινεῖν τὰ αἰδοῖα ### κ 459 Κινύμενος Κινούμενος, ἐπὶ πρᾶξιν ὁρμῶν. Ἀπὸ τοῦ κινῶ κινύω κίνυμι ### κ 460 Κινυρή Ὀδυρτικὴ, θρηνητική. Κυρίως δὲ κινύρεσθαι ἐπὶ βοὸς εἴρηται, παρὰ τὸ κινεῖν τὴν οὐρὰν ἐν τῷ μυκᾶσθαι. Καὶ Ἀπίων δὲ εὑρὼν τὴν ἐτυμολογίαν ταύτην παρὰ Ἀπολλοδώρῳ φησὶν ὅτι ταῦρος λέγεται παρὰ τὸ τείνειν τὴν οὐράν· καὶ μετέθηκε τὴν εὕρεσιν τῆς ἐτυμολογίας ### κ 461 Κινυρόμεναι Μέλπουσαι, ᾄδουσαι· ἀπὸ τῆς κινύρας· καὶ ### κ 462 Κινάκη Ὁ ἀκινάκης κινάκης παρὰ Σοφοκλεῖ. Τὸ μὲν γὰρ Ἀνακρεόντειον χωρὶς τοῦ ἰῶτα γράφεται· γέγονεν ἔκθλιψις τοῦ ἰῶτα, καὶ κράσει τοῦ ΩΑ, “τὠκινάκη,” ὥσπερ ὦ Ἄπολλον, ὦπολλον. Ἐὰν δὲ ἔχῃ τὸ ι, δηλονότι ἀφαιρέσει τοῦ α, οἷον, ἀστεροπὴ, στεροπή· ἀστραπὴ, στραπή· οἷον, Σὺν τῇδε τἠστραπῇ. Ἐν δὲ τοῖς ἀντιγράφοις ἔχει τὸ ι, καὶ δῆλον ὅτι στραπῇ ### κ 463 Κίνδαψος Εἶδος ὀργάνου. Λέγει δὲ καὶ ὁ Διονύσιος, ὅτι ἔθνος ἐστὶν Ἰνδικόν· οἷον κινδαψώ. Ἔοικεν οὖν ἀπὸ τοῦ ἔθνους ὠνομάσθαι ### κ 464 Κίνδυνος Κινόδυνός τις ὢν, παρὰ τὸ κινεῖν εἰς ὀδύνην ἢ εἰς δέος. Ἰστέον δὲ ὅτι τὰ εἰς ΥΝ λήγοντα προσθέσει τοῦ ΟΣ κλίνεται· οἷον, Φόρκυν, Φόρκυνος· ἡ γὰρ Φόρκυν αἰτιατικὴ, οἷον, Φόρκυν θ’ Ἱππόθοόν τε, ἀπὸ τοῦ Φόρκυς Φόρκυος ἐστὶ τὸν Φόρκυν, ὡς βότρυος, τὸν βότρυν. Κίνδυν, κίνδυνος· καὶ μετάγεται ἡ γενικὴ εἰς εὐθεῖαν, καὶ γίνεται ὁ κίνδυνος τοῦ κινδύνου, ὥσπερ ὁ ψὰρ τοῦ ψαρὸς, καὶ ὁ ψάρος τοῦ ψάρου. Ἡ κυνὸς γενικὴ οὐκ ἔστιν ἀπὸ τῆς κὺν εὐθείας, ἀλλ’ ἀπὸ τῆς κύων κύονος, καὶ κατὰ συγκοπὴν, κυνός ### κ 465 Κιονίς Ἥτις λέγεται καὶ γαργαρεὼν παρ’ Ἱπποκράτῃ, παρὰ τὸν γινόμενον περὶ αὐτὸν ἦχον ἐν τῷ ἀναγαργαρίζειν· οἱ δὲ, σταφυλὴν, ἀπὸ τοῦ συνεχῶς καταστάζεσθαι. Κιονὶς δὲ εἴρηται ἢ παρὰ τὴν χύσιν τῶν ὑγρῶν, ἢ παρὰ τὸ κίονος ἔχειν τύπον καθ’ ἑαυτὴν οὖσαν ἐπιμήκη ### κ 466 Κιόκρανα Ἐκ τοῦ κιοκάρανα κατὰ συγκοπὴν, ὡς ἀπὸ τοῦ κάρανος, κράνος ### κ 467 Κίων Ὁ λίθος· ἀπὸ τοῦ κίειν καὶ ἀνιέναι εἰς ὕψος· ἢ παρὰ τὴν ἰὼν μετοχὴν, πλεονασμῷ τοῦ κ. Καὶ οἱ μὲν Ἀττικοὶ ἀρσενικῶς λέγουσιν, οἱ δὲ Ἴωνες, θηλυκῶς· οἷον, Χρυσᾶς ὑφιστᾶν κίονας τῷ θαλάμῳ, Πίνδαρος ### κ 468 Κινάβρας Ἔστι κυρίως ἡ τῶν τράγων δυσωδία· λέγεται καὶ ἁπλῶς ἡ δυσωδία, ἢ καὶ ἡ πήρα ### κ 469 Κιών Ἐκ τοῦ κίω, τὸ πορεύομαι, ἔκιον, δευτέρου ἀορίστου, καὶ ἡ μετοχὴ κιὼν, ἀντὶ τοῦ πορευθείς. Ἔστι καὶ κείω, τὸ κοιμῶμαι· καὶ κήω, τὸ καίω, διὰ τοῦ η ### κ 470 Κίρκη Ἡ κιρνῶσα τὰ φάρμακα· ἢ παρὰ τὴν κερκίδα. Τὰς δὲ παιπαλώδεις γυναῖκας ἀπ’ ἐκείνης ### κ 471 κίρκας καλοῦμεν, ἐπεὶ φαρμακὶς ἦν ἐκείνη ### κ 472 Κίρκαιον Τόπος καὶ πεδίον Σκυθίας, ἔνθα ἡ Κίρκη διέτριβε. Κίρκαιον δὲ εἶπε, τὸ ῥιζοφόρον· Κίρκαιον τότε δὴ κικλήσκεται. Τὴν δὲ Κίρκην φασὶ θυγατέρα Αἰήτου εἶναι καὶ Ἑκάτης τῆς Περσέως, ἀδελφὴν Μηδείας. Ἀπολλώνιος ### κ 473 Κίρρις Ὁ ἰχθύς· ἐπειδὴ κίρρος ἐστὶ τὴν χροιάν· κερὶς δὲ, διὰ τοῦ ε ψιλοῦ ### κ 474 Κίρρις εἶδος ἱέρακος. Ὁμοίως δὲ λέγεται παρὰ Κυπρίοις ### κ 475 κίρρις ὁ Ἄδωνις· παρὰ Λάκωσι δὲ, ὁ λύχνος ### κ 476 Κίρρα, κρίσα Πόλις τῆς Φωκίδος. Ἀπὸ τούτου λέγουσι Κρισαῖον κόλπον. Καὶ Ὅμηρος, Κρῖσάν τε ζαθέην. Ὑπερθέσει γίνεται Κίρσα, ὡς χερσόνησος, χερρόνησος. Λεωκρίνης δὲ ἡγεῖται δύο εἶναι πόλεις, ἄλλην τὴν Κρῖσαν, καὶ ἄλλην τὴν Κίρραν. Εὐθύνεται δὲ ὑπὸ πολλῶν· οὔτε γὰρ τῶν γεωγράφων εἶπέ τις πόλεις δύο διαφόρους, ἀλλ’ οὐδὲ τῶν περιηγητῶν, μόνος δὲ αὐτός· καὶ τοῦτο δι’ ἄγνοιαν καὶ ἰδιωτισμὸν τοῦ πάθους· ὅθεν ἱστορίαν δίδωσι διεψευσμένην. Ἡ αὐτὴ οὖν Κρῖσα καὶ Κίρρα. Περὶ Παθῶν ### κ 477 Κίσηρις Τὸ κισήριον, παρὰ τὸ κινεῖσθαι ἐν τῷ σαίρειν· ἢ ὅτι κίσηλις ἦν· καὶ κατὰ μεταβολὴν τοῦ λ εἰς ρ, κίσηρις. Παρὰ τὸ κὶς καὶ τὸ λὶς, ὁ ὑπὸ κιὸς λίς· λίθος γάρ ἐστι διαβεβρωμένος· κὶς γὰρ θηρίον ἐστὶν ἐσθίον πυροὺς καὶ κριθάς ### κ 478 Κισσύβιον Τὸ ἀγροικικὸν ποτήριον· ἴσως ἀπὸ τοῦ κισσοῦ, ἐξ οὗ κατεσκεύαζον τὰ ποτήρια· κοινοτέρως δὲ καὶ ἐπὶ πάντων τῶν ξυλίνων ποτηρίων ἡ λέξις τίθεται· παρὰ τὸ κεχύσθαι εἰς αὐτὸ τὸν οἶνον· οἷον, χύω χύσω, χυσίβιον, καὶ κισσύβιον ### κ 479 Κισσῶ Συζυγίας δευτέρας τῶν περισπωμένων. Σημαίνει τὸ μετὰ ἡδονῆς συλλαμβάνειν τὴν γυναῖκα. Γίνεται παρὰ τὸ κίσσα· ἐπειδὴ τὸ ὄρνεον λίχνον ἐστὶ, καὶ πρὸς τὰς συνουσίας καὶ τὰς ἡδονὰς κατωφερές. Ἐτυμολογεῖται παρὰ τὸ κίειν καὶ μετὰ σφοδρότητος σεύεσθαι πρὸς τὸ συνουσιάζειν, καὶ κίττα λέγεται, ὅταν ἐν γαστρὶ ἔχουσα γυνὴ περὶ τὸν δεύτερον ἢ τρίτον μῆνα ὀρέγηται ἀτόπων τινῶν, οἷον ὄστρακα, λίθους, ἢ ἄνθρακας, ἢ ὄμφακας. Γίνεται δὲ ἀπὸ τῶν μοχθηρῶν ἀπὸ τῆς μήτρας ἀτμῶν φερομένων ἐπὶ τὸν στόμαχον ### κ 480 Κίτριον Φάνης ὁ Ἐρέσιος ἔννοιαν ἡμῖν δίδωσι, μήποτε ἀπὸ τῆς κέδρου τὸ κίτριον ὠνόμασται· καὶ γὰρ τὴν κέδρον φασὶν ἀκάνθας ἔχειν περὶ τὰ φύλλα, ὡς τὸ κίτριον. Ἀθηναῖοι δὲ ἀπὸ τόπου αὐτὸ ἐτυμολογοῦσιν. Ὦρος ### κ 481 Κιχάνω Ἀπὸ τοῦ κίω, τὸ πορεύομαι καὶ περιπατῶ, πλεονασμῷ τοῦ χ, γίνεται κίχω βαρύτονον, καὶ περισπώμενον κιχῶ· καὶ παράγωγον εἰς ΜΙ, κίχημι· ὅθεν τὸ, Ὅντινα μὲν βασιλῆα καὶ ἔξοχον ἄνδρα κιχείη. Εὐκτικὸν δευτέρου ἀορίστου, ἀντὶ τοῦ καταλάβοι. Τινὲς κιχοίη. Γίνεται καὶ κιχῶ κιχείω, ὡς βρώσω βρωσείω. Ἐκ τοῦ κιχῶ, παράγωγον κιχάνω. Τὰ διὰ τοῦ ΗΧΩ ῥήματα, μὴ ἔχοντα ὀνόματα ἀντιπαρακείμενα, εἰ μὲν βαρύνεται, διὰ τοῦ η γράφεται. “Μὴ ἔχοντα ὀνόματα” εἶπε, διὰ τὸ λείχω, τὸ κατεσθίω, ὡς τὸ, Καὶ τὸν χοῦν ἔλειξαν. Ἐξ οὗ καὶ λοιχὸς, ὁ λαίμαργος· καὶ τραπεζολοιχός. Εἰ δὲ περισπᾶται διὰ τοῦ ι γράφεται, στιχῶ, διχῶ, ἐξ οὗ, διχόωσι σελήνην. Σεσημείωται δύο· βληχῶ, ὅ ἐστι ποιὰ φωνὴ τῶν προβάτων· καὶ τὸ ἠχῶ, ἐξ οὗ ἤχησαν· ἐν δὲ τοῖς βαρυτόνοις τὸ γλίχω ### κ 482 Κιχήλας Πλεονασμῷ τοῦ η· κίχλας γάρ· οἷον, κρέα τ’ ὀρνίθεια κιχηλῶν ### κ 483 Κιχρῶ Ἐκ τοῦ χρῶ, τὸ παρέχω, γίνεται κατὰ ἀναδιπλασιασμὸν χιχρῶ· καὶ διὰ τὴν ἐπαλληλίαν, κιχρῶ· ἐξ οὗ, χρηστὸς ἀνὴρ, ὁ οἰκτείρων καὶ κιχρῶν ### κ 484 Κιχλισμός Πορνικὸς γέλως, πολὺς καὶ ἄκοσμος· διὰ δὲ τοῦ κ, κικλισμὸς, ἦχον τινὰ ἀποτελοῦν ### κ 485 Κλαγγῇ Κλαγγῇ τ’ ἐνοπῇ τ’ ἴσαν ὄρνιθες ὣς, ἐπιρρήματα εἰσὶ ποιότητος. Γίνεται δὲ τὸ κλαγγῇ ἐκ τοῦ κλάζω· πεποίηται δὲ ἡ φωνὴ ἐπὶ τῆς προσκρούσεως τῶν βελῶν. Κλαγγὴ δὲ ἡ βοὴ τῶν γεράνων. Ἰλιάδος γ, Ἠΰτέ περ κλαγγὴ γεράνων πέλει. Ἀπὸ γὰρ τῆς τοῦ ἤχου ἰδιότητος οἱ σοφώτατοι τῶν ποιητῶν τὰ τοιουτότροπα τῶν ὀνομάτων σχηματίζουσι ### κ 486 Κλαγγηδόν Κλαγγηδὸν προκαθιζόντων, Ἰλιάδος β, ἀντὶ τοῦ μετὰ βοῆς. Ἔστι δὲ ἐπίρρημα ποιότητος· καὶ γίνεται ἐκ τοῦ κλαγγή· τοῦτο ἐκ τοῦ κλάζω, κλάγξω, ἔκλαγξαν, ἤχησαν, ἐκτύπησαν· μιμεῖται δὲ τὴν τοῦ χαλκοῦ βοήν. Ἢ ἀπὸ τοῦ κράζω, τροπῇ καὶ πλεονασμῷ τοῦ γ, ὡς τὸ ἐρίδουπος, ἐρίγδουπος. Καὶ ὤφειλεν ὁ ἐνεστὼς ἔχειν τὸ ν· ἀλλὰ κανών ἐστιν ὁ λέγων, ὅτι οὐδέποτε τὸ ν πρὸ τοῦ ζ ἐν μιᾷ λέξει εὕρηται. Τὸ ἐνζεῦξαι δύο λέξεις εἰσίν. Ὅμοιόν ἐστι καὶ τὸ πλάγχθη, ἀπὸ τοῦ πλάζω γινόμενον, καὶ μὴ ἔχον τὸ ν· ἔστι γὰρ πλανῶ πλανάζω, καὶ συγκοπῇ πλάνζω, καὶ ἔχει τὸ ν· ἀλλὰ διὰ τὸν εἰρημένον κανόνα ἀποβάλλει τὸ ν. Πλάζω οὖν, καὶ ὁ μέλλων, πλάγξω· καὶ ἔχει οὗτος· ὁ δὲ ἐνεστὼς οὐκ ἔχει. Λοιπὸν ἐκ τοῦ κλάζω, ὅπερ γίνεται ἐκ τοῦ κρῶ κράζω καὶ κλάζω, ὁ μέλλων, κλάγξω, γίνεται ῥηματικὸν ὄνομα κλαγγή ### κ 487 Κλάδος Παρὰ τὸ καλὸν εἶδος ἔχειν ### κ 488 Κλῶ Σημαίνει πέντε· τὸ καλῶ, ἐξ οὗ καὶ κλῆρος· τὸ ἐπαινῶ, ἐξ οὗ καὶ κλεῖ, τὸ ἐπαινεῖ· τὸ κλάνω, ἐξ οὗ καὶ κλαίω· κλῶ, τὸ φωνῶ, ἐξ οὗ καὶ κατὰ παραγωγὴν, κλύω· κλῶ, τὸ ἐμποδίζω, ἐξ οὗ καὶ κλᾶν, τὸ ἐμποδίζειν ### κ 489 Κλαίω Διχῶς παράγωγόν ἐστιν· ἐκ τοῦ κλῶ, τὸ κλάνω· διακλᾶται γὰρ ἡ φωνὴ τῶν ἀνθρώπων ἐν τῷ κλαίειν· ἢ καὶ ἡ ψυχή ἐστιν ἡ τὸ κλᾶσθαι παρέχουσα· ἢ ἀπὸ τοῦ κλῶ κλαίω, τοῦ σημαίνοντος τὸ καλῶ· εἰώθασι γὰρ οἱ ἄνθρωποι καλεῖν τοὺς ἀποθανόντας ἐν τῷ κλαίειν καὶ θρηνεῖν· ἢ ἐκ τοῦ καλῶ κλάω, καθ’ ὑπέρθεσιν· εἰώθασι γὰρ οἱ κλαίοντες ἀνακαλεῖσθαι τοὺς τεθνεῶτας. Τὸ παθητικὸν, κλαίομαι. Αἴτιον τῆς τῶν παθητικῶν ῥημάτων γενέσεως ἡ τῶν ἐνεργητικῶν ἐστι πλαγίων μετάβασις. Εἰκότως. Καὶ τὰ παθητικὰ ἄρα τῶν προκειμένων ἐνεργητικῶν τοῦ κλαίω καὶ θρηνῶ καὶ τῶν ὁμοίων ὑφίσταται. Διατί τρέπεται τὸ ι εἰς υ ἐν τῷ κλαύσω μέλλοντι, ἐν δὲ τῷ παίω καὶ τοῖς ὁμοίοις οὐ τρέπεται; Λέγομεν, ὅτι ἐπειδὴ τὸ κλαίω ἀποβάλλει τὸ ι καὶ γίνεται κλάω, ὡς καίω κάω, καὶ αὐτὸ τὸ ἀποβαλλόμενον ι καὶ υ ἐν τῷ μέλλοντι· τὸ δὲ παίω καὶ δαίω οὐ γέγονε πάω ἢ δάω· καὶ εὐλόγως οὐκ ἐγένετο ὁ μέλλων παύσω καὶ δαύσω, ἀλλὰ παίσω καὶ δαίσω ### κ 490 Κλαυθμός Παρὰ τὸ κλαίω, κλαύσω, κλαυσμὸς, καὶ κλαυθμός. Ἢ παρὰ τὸ κλῶ, τὸ κλάνω· κλῶνται γὰρ αἱ φωναὶ τῶν θρηνούντων ### κ 491 Κλέος Ἡ δόξα, παρὰ τὸ κλείω, τὸ δοξάζω. Ὅμηρος, ἐγὼ δέ σε κλείω κατ’ ἀπείρονα γαῖαν. Ἀντὶ τοῦ, ἄν μοι δῷς τι, περιφημίσαι σε ἔχω εἰς πᾶσαν τὴν γῆν. Ἢ παρὰ τὸ κλύειν, τὸ ἀκούειν, ἡ ἐξακουομένη φήμη. Ἢ παρὰ τὸ καλῶ· τὴν γὰρ δόξαν πάντες καλοῦμεν πρὸς ἑαυτούς ### κ 492 Κλέα Δόξας. Παρὰ τὸ κλύεσθαι, ὅ ἐστιν ἀκούεσθαι. Ἄειδε δ’ ἄρα κλέα ἀνδρῶν. Ἰστέον ὅτι τὸ κλέα καὶ χρέα ἀπὸ τοῦ κλέεα καὶ χρέεα γέγονε κατὰ συγκοπήν. Ζήτει εἰς τὸν πρῶτον κανόνα τοῦ Χοιροβοσκοῦ ### κ 493 Κλέος Πίνδαρος, οὐκ οἶδα ὅπου, φησὶ κλεός. Κελεὸς, καὶ συγκοπῇ, κλεός. Ὀξῦναί σε δεῖ ### κ 494 Κλεωναί Τόπος ἐστὶ περὶ τὴν Νεμέαν, ὅστις οὕτως ἐκλήθη διὰ τὸν ἐκεῖ φονευθέντα ὑπὸ Ἡρακλέους λέοντα. Λεοναὶ, κατὰ πλεονασμὸν τοῦ κ καὶ κατὰ αὔξησιν, Κλεωναί ### κ 495 Κλεοφόντης Τὰ εἰς ΗΣ παρ’ οὐδετέρων συντιθέμενα εἰς ΟΥΣ ἔχει τὴν γενικήν. “Παρ’ οὐδετέρων συντιθέμενα” εἴρηται, ἵνα κατὰ τὸ τέλος ἔχωσι τὸ οὐδέτερον, καὶ μὴ κατὰ τὴν ἀρχήν. Τὸ γὰρ Κλεοφόντης Κλεοφόντου παρ’ οὐδετέρου συντίθεται, ἀλλ’ ὅμως οὐκ ἔχει τὴν γενικὴν εἰς ΟΥΣ, ὅτι οὐ κατὰ τὸ τέλος, ἀλλὰ κατὰ τὴν ἀρχὴν ἔχει τὸ οὐδέτερον. Παρὰ τὸ κλέος γὰρ καὶ τὸ φόντης, ὃ σημαίνει τὸν φονεύσαντα ### κ 496 Κλέπτης Ἀπὸ τοῦ καλύπτω, καλύπτης τὶς ὤν· λάθρα γὰρ ὑφαιρεῖται ### κ 497 Κλέπτω σημαίνει δύο· ἐπὶ τοῦ κυρίως νοουμένου· τίθεται καὶ ἐπὶ τοῦ ἐξαπατᾶν καὶ παραλογίζεσθαι. Κλέπτε νόῳ ### κ 498 Κλεψύδρα Ὄργανον ἀστρονομικὸν, ἐν ᾧ μετροῦνται αἱ ὧραι ### κ 499 Κλεύθομαι Ἐὰν μὲν ὑπὸ τὸν ᾅδην κρύπτωμαι, ἔστι κεύθομαι, καὶ πλεονασμῷ τοῦ λ· ἐὰν δὲ παράγωγον, κελεύθομαι κλεύθομαι ### κ 500 Κλειτός Ἐκ τοῦ κλέος γίνεται κλέω· καὶ πλεονασμῷ τοῦ ι ### κ 501 κλείω · σημαίνει τὸ δοξάζω. Ἐκ τούτου γίνεται κλειτὸς καὶ Κλειτοφῶν καὶ Κλειταγόρας ### κ 502 Κλεισθένης Παρὰ τὸ κλέος καὶ τὸ σθένος Κλεοσθένης· καὶ κράσει τοῦ ε καὶ ο εἰς τὴν ΕΙ δίφθογγον, Κλεισθένης, ὥσπερ δέον δεῖν, καὶ πλέον πλεῖν ### κ 503 Κλειτή Μία τῶν Ἀμαζόνων, ἥτις ἐλθοῦσα εἰς Ἰταλίαν ᾤκησε καὶ πόλιν ἔκτισεν, ἣν ἀπ’ αὐτῆς Κλειτὴν ὠνόμασαν, καὶ ἐβασίλευσε τοῦ τόπου· καὶ αἱ ἀπ’ αὐτῆς δεχόμεναι τὴν βασιλείαν, Κλειταὶ ὠνομάσθησαν. Εὗρον δὲ ἐν Ἀπολλωνίῳ καὶ σχόλιον, ὅτι Κυζίκου γαμετὴ ἦν, Μέροπος θυγάτηρ Περκωσίου τὸ γένος, μάντεως. Διχῶς δὲ ὁ τόνος· οἱ δὲ πλείους ὀξύνουσι, καὶ σημαίνει τὴν ἔνδοξον ### κ 504 Κλεῖν Ἀπὸ τοῦ κλεὶς κλειδὸς κλειδὶ κλεῖδα, καὶ συγκοπῇ τῆς ΔΑ, κλεῖ· ἀλλ’ ἐπειδὴ πᾶσα αἰτιατικὴ μονοσύλλαβος ἀρσενικὴ ἢ θηλυκὴ, αὐτὴ καθ’ ἑαυτὴν οὖσα, εἰς ν θέλει λήγειν, τούτου χάριν προσέλαβε τὸ ν, καὶ γέγονε κλεῖν ### κ 505 Κλεῖθρα Ἀπὸ τοῦ κλεὶς γέγονεν, ἢ ἀπὸ τοῦ κλείσω. Τὸ κλείω δὲ οἱ Ἴωνες διὰ τοῦ η καὶ ι γράφουσιν· ἐξ οὗ καὶ τὸ κλῇθρα διὰ τοῦ η καὶ ι γράφεται ### κ 506 Κληΐς Παρὰ τὸ κλείω κλείσω, ἀποβολῇ τοῦ ω, κλεὶς, καὶ διαλύσει, κλεΐς· καὶ ἐπαυξήσει τοῦ ε εἰς η, κληΐς. Τὸ ι, μακρόν· ἐπειδὴ τὰ εἰς ΙΣ ὀξύτονα θηλυκὰ, ὅτε ἐκτείνουσι τὸ ι, σύμφωνον ἔχουσι πρὸ αὐτοῦ, οἷον σφραγὶς, βαλβίς· ὅτε δὲ καθαρὸν, συστέλλει αὐτὸ, οἷον Βρισηῒς, Χρυσηῒς, νηΐς. Σεσημείωται τὸ κληῒς καθαρὸν, καὶ ἐκτεῖνον τὸ ι. τὸ δὲ κλεὶς. ἐπεὶ εἶχε καὶ βαρεῖαν καὶ διὰ διφθόγγου, ἀλλ’ ἀπὸ τοῦ δὶς καὶ τοῦ κληῒς γίνεται δικληΐς, καὶ κατὰ συγκοπὴν τοῦ η, καὶ συστολῇ τοῦ ι, δικλίς. Ὅμοιον δέ ἐστι καὶ τὸ κιγκλίς· οὕτως δὲ λέγεται ἡ καγκελωτὴ θύρα· σημαίνει δὲ τὴν κατακλεῖδα, παρὰ τὸ κατακλεῖσθαι ὑπ’ αὐτῆς τόν τε αὐχένα καὶ τὸν ὦμον. Ὅθεν καὶ Δημοσθένης φησὶ, Τὴν κλεῖν κατεαγότα ### κ 507 Κληΐδες Αἱ τῶν ἐρεσσόντων καθέδραι, παρὰ τὴν κλάσιν τῶν γονάτων, ἣν ποιοῦνται οἱ καθεζόμενοι· ἔνθεν καὶ ### ο 34 ὀκλαδίαι οἱ ταπεινοὶ δίφροι· καὶ τὸ ΜΕ τοκλάζειν παρὰ τὸ ἐγκλᾶν καὶ κάμπτειν τὸ γόνυ. Τὸ κληῒς μετὰ τοῦ πολὺς γίνεται πολυκλήϊς· καὶ ἀναβιβάζει τὸν τόνον. Τὰ γὰρ εἰς ΙΣ θηλυκὰ. καὶ εἰ μὲν βαρύνεται, ἐν τῇ συνθέσει προπαροξύνεται, οἷον πόλις, ἀκρόπολις· μῆτις, πολύμητις, καὶ ἀγκυλόμητις· εἰ δὲ ὀξύνεται, εἰ μὲν τοῦ αὐτοῦ γένους ὦσι, τὸν αὐτὸν φυλάττει τόνον· οἷον, αἰγὶς, καταιγίς· νυχὶς, παννυχίς· οἰκὶς, περιοικίς· εἰ δὲ ἀρσενικοῦ γένους ὦσιν, εἰ μὲν ἐκτείνουσι τὸ δίχρονον ἐν τῇ συνθέσει, παροξύνονται· οἷον ἀκτὶς, χρυσάκτις ἥλιος· κνημὶς, εὐκνήμις· κληῒς, πολυκλήϊς· εἰ δὲ βραχὺ αὐτὸ ἔχει, προπαροξύνεται ἐν τῇ συνθέσει· οἷον πατρὶς, εὔπατρις καὶ λειπόπατρις· ἀσπὶς, ῥίψασπις· σημαίνει τὸν δειλὸν στρατιώτην, παρὰ τὸ ῥίπτειν τὴν ἀσπίδα καὶ φεύγειν. Ἰλιάδος βῆτα, Καὶ φεύγειν σὺν νηυσὶ πολυκλήϊσι κελεύω. Πολυκαθέδροις· ἐξ οὗ καὶ πολυκώποις. Τινὲς πολυκληῗσι προπερισπῶσιν, ὡς καὶ τὸ ἁπλοῦν, ἐπὶ κληῗσι κάθιζον. Οὐκ ἔχει δὲ οὕτως ἡ ἀνάγνωσις. Ἔστιν οὖν ὁ λόγος ὑπὲρ τοῦ βαρυτόνου λέγων οὕτως· τὰ εἰς ΙΣ λήγοντα θηλυκὰ ὀξύτονα, εἰ μὲν ἐν τῇ συνθέσει φυλάσσει μόνον τὸ θηλυκὸν γένος, καὶ τὸν αὐτὸν τόνον φυλάσσει· εἰ δὲ μεταληπτικὸν γένοιτο καὶ ἀρσενικοῦ, μεθίσταται καὶ εἰς βαρύτονον τάσιν. Κανόνος παραδείγματα· τοῦ μὲν προτέρου, περισκελίς· τοῦ δὲ δευτέρου, δύσελπις. Ταύτῃ οὖν τὸ μὲν καταιγὶς ὀξύνεται, τὸ δὲ μελάναιγις βαρύνεται· οὕτως οὖν καὶ τὸ εὐκλήϊς καὶ πολυκλήϊς βαρύνεται· τίθεται γὰρ καὶ ἐπὶ ἀρσενικοῦ, ὡς καὶ ἐκ τοῦ ἐναν τίου τὸ λεύκασπις· καὶ γὰρ ἐπὶ Ἀμαζόνος ταγείη ἂν τὸ εὐκλήϊς· καὶ τὸ εὐκνήμις ἐπὶ τῆς Ἀθηνᾶς· ἐπὶ νηὸν ἐϋκνήμιδος Ἰτώνης ### κ 508 Κλῆρος Ἐκ τοῦ καλῶ γίνεται κλῶ, κλήσω· ῥηματικὸν ὄνομα κλῆρος, ὁ καλῶν ἐφ’ ἑαυτὸν τὸν λαχόντα· ὁ δὲ Ἡρωδιανὸς παρὰ τὸ κάλον, ὃ σημαίνει τὸ ξύλον· ἐπειδὴ ἐν τοῖς ξύλοις ἐχαράσσοντο οἱ κλῆροι· ἢ ἐπεὶ ἐν ξύλοις ἐνεγράφοντο τὰ ὀνόματα αὐτῶν. Καὶ ὁ ποιητὴς, Ὅς μιν ἐπιγράψας κυνέῃ βάλεν. Ἰλιάδος η, ἀντὶ τοῦ ἐπιξέσας, γράμμασί τισι σημειωσάμενος. Σημαίνει δὲ ψήφους τινάς· ὅπερ καὶ ### λ 17 λαχμός λέγεται· ἐν αἷς ἐσημειοῦντο καὶ ἔγραφον τὰ ὀνόματα αὐτῶν, ὡς τὸ, Ὦ φίλοι ἦ τοι κλῆρος ἐμός· καὶ, Ἔβαλον κλήρους· καὶ ἔπεσεν ὁ κλῆρος ἐπὶ Ἰωνᾶν. Σημαίνει καὶ τὴν ὕπαρξιν καὶ κληρονομίαν, ὡς τὸ, Παῖδες ὑπέρθυμοι διὰ κλήρους ἐδάσαντο· καὶ, κλῆρος ἀκήρατος· ὅ ἐστι τὰ κτήματα. Λέγεται ### κ 509 κλῆρος καὶ τὸ σύστημα τῶν διακόνων καὶ πρεσβυτέρων. Λέγεται παρὰ Ἀθηναίοις ### κ 510 κλῆρος καὶ μέτρον γῆς· ὅθεν καὶ ### κ 511 κληροῦχοι οἱ τοὺς κλήρους κατέχοντες ### κ 512 Κληρονομία Ἐκ τοῦ κληρονομῶ· τοῦτο, ἐκ τοῦ κληρονόμος· τοῦτο, ἐκ τοῦ κλῆρος καὶ τοῦ νόμος. Τὸ α, μακρόν. Διατί; Τὰ διὰ τοῦ ΙΑ παροξύτονα θηλυκὰ τῷ ι μόνῳ παραληγόμενα ἐκτείνει τὸ α, οἷον ἀργία, καρδία. Πρόσκειται, “παροξύτονα·” τὰ γὰρ προπαροξύτονα συνεσταλμένον ἔχει τὸ α, οἷον ψάλτρια, καὶ τὰ ὅμοια. Πρόσκειται, “τῷ ι μόνῳ παραληγόμενα·” τὰ γὰρ διφθόγγῳ παραληγόμενα συστέλλει τὸ α· οἷον ταχεῖα, εὐσέβεια· χωρὶς τῶν ἀπὸ τῶν διὰ τοῦ ΕΥΩ· ταῦτα γὰρ ἐκτείνει τὸ α, οἷον χορεύω χορεία, ῥητορεύω ῥητορεία ### κ 513 Κλητῆρες Ζήτει εἰς τὸ τέλος ### κ 514 Κλήζω Σημαίνει τὸ φημίζω· εἴρηται ἐκ τοῦ καλήζω. Τὸ δὲ ### κ 515 κλήδην οὐκ ἔχει τὸ ι· ἐπειδὴ οὐκ ἔστιν ἀπὸ τοῦ κληΐζω, ἀλλ’ ἀπὸ τοῦ κλῶ κλήσω ### κ 516 Κλήδην καλοῦντας Κηρύσσοντας. Ἀπὸ τοῦ καλῶ κλῶ κλήσω κλήδην· ἐξ οὗ καὶ κληδὼν καὶ κλῆσις ### κ 517 Κληδών Ἡ θεία φήμη· παρὰ τὸ κλέος, ὃ σημαίνει τὴν φήμην. Ὡς τὸ, Ἡμεῖς δὲ κλέος οἷον ἀκούομεν ### κ 518 Κλῆτος Διὰ τοῦ η, σημαίνει τὴν ἔλευσιν καὶ τὴν συνάθροισιν· καὶ ἔστιν οὐδέτερον, καὶ βαρύνεται· εἰ δὲ ὀξύνεται, ἀρσενικόν ἐστι, καὶ σημαίνει τὸν κεκλημένον· καὶ διὰ τοῦ ι σημαίνει δύο, μέρος τὶ τῆς οἰκίας, τὸ καλούμενον πρόσκλιτον ἢ κατάκλιτον· ὡς τὸ, ἐν τοῖς κλίτεσι τῆς οἰκίας σου. Σημαίνει καὶ τὸν εὐώνυμον τόπον, τὸ εὐώνυμον μέρος· ὡς τὸ, Πεσεῖται ἐκ τοῦ κλίτους σου χιλιὰς, καὶ μυριὰς ἐκ δεξιῶν σου ### κ 519 Κλειτύς Ὁ μὲν Ἀπίων τὸ κατωφερὲς τῶν ὑδάτων· ἄμεινον δὲ τὰ ἀποκλίματα καὶ ἐξέχοντα τῶν ὀρέων, παρὰ τὸ κεκλίσθαι· ἢ παρὰ τὸ κλετὸς γίνεται κλετύς· καὶ πλεονασμῷ τοῦ ι, κλειτύς ### κ 520 Κλιτόριον Ὄνομα πόλεως. Ἀπὸ τοῦ κλύω Κλιτόριον, τροπῇ τοῦ υ εἰς ι. Ἔστι δὲ καὶ πηγὴ ἐν ταύτῃ τῇ πόλει· ἧς ὁ γευόμενος ἀποστρέφεται τὸν οἶνον. Σημαίνει δὲ καὶ τὸ αἰδοῖον τῆς γυναικός· ὅθεν καὶ ### κ 521 κλιτοριάζειν λέγεται τὸ αἰσχρῶς ἅπτεσθαι ### κ 522 Κλίμαξ Ἡ σκάλα. Ἀπὸ τοῦ κλίνω κλίναξ καὶ κλίμαξ. Εἰ δὲ σημαίνει τὴν ἄμπελον, γράφεται διὰ τοῦ η· καὶ γίνεται παρὰ τὸ κλάνω κλάμαξ καὶ ### κ 523 Κλίμα μέν ἐστι μέρος τὶ τοῦ κόσμου ### κ 524 κλῆμα δὲ, εἶδος ἀμπέλου ### κ 525 Κλίνη Ἀπὸ τοῦ κλίνω· εἰς αὐτὴν γὰρ ἐγκλίνοντες ἀναπαυόμεθα. Τοῦτο δὲ παρὰ τὸ κλῶ· κλάσιν γὰρ λαμβάνουσι τὰ κλινόμενα, στερισκόμενα τῆς ὀρθότητος ### κ 526 Κλισμοῖς Θρόνοις ἔχουσιν ἀνακλίσεις. Παρὰ τὸ κλίνω, τὸ ἀνακλίνω ### κ 527 Κλισία Ἀπὸ τοῦ κλίνω, ὃ σημαίνει τὸ περιέχω, γίνεται ὅθεν καὶ ### κ 528 κλίσις ἡ περιέχουσα· καὶ ### κ 529 κλισία. Σημαίνει δὲ τὴν σκηνὴν, ὡς τὸ, Τὸν δ’ εὗρον παρά τε κλισίῃ καὶ νηῒ μελαίνῃ ἥμενον. Σημαίνει καὶ τὸν θρόνον, ὡς τὸ, Τῇ δ’ ἅμ’ Ἀδρήστη κλισίην ἐΰτυκτον ἔθηκε. Σημαίνει καὶ τὴν ἔπαυλιν, ἀπὸ τοῦ ἐν αὐτῇ κλίνεσθαι τὰ θρέμματα ### κ 530 Κλίσιον Σημαίνει τὸν τόπον ἔνθα ἵσταται τὰ ζεύγη. Ὁ μὲν τεχνικὸς, διὰ τῆς ΕΙ διφθόγγου γράφει· ὁ δὲ Ἡρωδιανὸς, διὰ τοῦ ι λέγει, ὅτι παρὰ τὸ κλίνω ἐστὶ, καὶ σημαίνει τὸ περιέχω. Καὶ ἐκεῖθεν κλίσις, καὶ κλίσιον, τὸ ὑποκοριστικόν· Τοῦτο παρὰ μὲν Ὁμήρῳ συστέλλει τὸ ι καὶ προπαροξύνεται, οἷον, περὶ δὲ κλίσιον θέε πάντῃ. Παρὰ δὲ τοῖς Ἀττικοῖς ἐκτείνεται τὸ ι, καὶ παροξύνεται, ὡς τὸ θηρίον· τὰ γὰρ διὰ τοῦ ι παρώνυμα τριβραχέα προπαροξύνεται, στόμα, στόμιον· θρόνος, θρόνιον· πτὺξ πτυχὸς, πτύχιον· οὕτως καὶ κλίσις κλίσιον. Τὰ δὲ δακτυλικὰ πρὸ μιᾶς ἔχει τὸν τόνον ### κ 531 Κλιντῆρες Εἶδος φορείου, ἢ κλινίδιον ἔχον ἀνακλίσεις, οἷον τὸ νῦν κλινοκαθέδριον ### κ 532 Κλιμακίδες Αἱ τῶν πλοίων ἀποβάθραι ### κ 533 Κλιμακίσας Ζήτει εἰς τὸ ### κ 534 Κλύω Σημαίνει δύο· τὸ δοξάζω, καὶ γίνεται ἀπὸ τοῦ κλέος, ἡ δόξα, κλέω καὶ κλύω, ὡς ἀπὸ τοῦ ῥέω ῥύω, καὶ χέω χύω, καὶ ξέω ξύω· σημαίνει καὶ τὸ ἀκούω, καὶ γίνεται παρὰ τὸ καλῶ κλῶ, κλύω· κατὰ παραγωγὴν, κλῦμι, ἔκλυν ἔκλυς, κλῦθι· καὶ κατὰ ἀναδιπλασιασμὸν, κέκλυθι ### κ 535 Κλῦτε φίλοι Ἀντὶ τοῦ ἀκούσατε· ῥῆμα ἀορίστου δευτέρου· ἐξ οὗ ἔχει μακρὸν τὸ υ· ὁ γὰρ ἐνεστὼς, βραχύ ### κ 536 Κέκλυτέ μευ Τὸ ΚΛΥ, βραχύ. Τὰ γὰρ προστακτικὰ τοῦ ἐνεστῶτος βραχείᾳ θέλει παραλήγεσθαι. Ἔστι τῶν εἰς ΜΙ προστακτικὸν, χρόνου ἐνεστῶτος. Ἀπὸ τοῦ κλύω κλῦμι, κλῦθι· τὸ δεύτερον τῶν πληθυντικῶν, κλύτε· καὶ κατὰ ἀναδιπλασιασμὸν, κέκλυτε. Ἀλλ’ ἴσως τὶς ἐρεῖ, ὅτι ταῦτα συστέλλει, τὸ δὲ κλῦθι μακρὸν ἔχει τὸ υ. Ἰστέον ὅτι πολλὰ παρατίθησιν ἡμῖν ὁ Ἀπολλώνιος μακροκατάληκτα, ὡς τὸ, δῶθι· Δῶθι δέ μοι κλέος ἐσθλόν. Ἀπὸ τοῦ δίδωθι. Οὐδὲν οὖν ἄτοπον, εἰ καὶ τὸ κέκλυθι μακρὸν ἔχει τὸ υ. Ἰστέον ὅτι τὸ κέκλυθι, καὶ τὸ κέκραχθι, ὡς οἱ πλεῖστοι καὶ ἡ χρῆσις μαρτυρεῖ, παρακειμένου εἰσί· τοῦ γὰρ παρακειμένου τὰ προστακτικὰ ποτὲ μὲν εἰς ε λήγει, οἷον τέτυφε· ποτὲ δὲ εἰς ΘΙ, οἷον τέτυφθι. Οὕτως οὖν καὶ κέκλυθι. Οὕτως εὗρον ἐν τῷ Ζηνοδότου ### κ 537 Κλυτός Παρὰ τὸ κλύω, τὸ δοξάζω, γίνεται κλυτὸς, ὁ ἔνδοξος· καὶ ### κ 538 κλυτὰ τὰ λαμπρὰ καὶ ἔνδοξα· καὶ, Ἄϊδι κλυτοπώλῳ, ἐπιθετικῶς, ἀντὶ τοῦ τῷ ἱππικῷ, τῷ ἰσχυροὺς καὶ ὀνομαστοὺς ἵππους ἔχοντι, διὰ τὴν ἁρπαγὴν τῆς Περσεφόνης· ἢ ὅτι οὐδεὶς τὸν θάνατον διαφυγεῖν δύναται· ἢ οὗ κλυτὴ γίνεται ἡ ἐπιπώλησις· οἷον ἀκουστὴ διὰ τὰς ἐπὶ τοῖς ἀποθανοῦσιν οἰμωγάς ### κ 539 Κλύμενος Ὄνομα κύριον ἥρωος· παρὰ τὸ κλύω, τὸ δοξάζω. Ἔστι καὶ ἐπίθετον Ἅιδου, τουτέστιν ὁ πάντας καλῶν πρὸς ἑαυτόν· ἢ ὁ ὑπὲρ πάντων ἀκουόμενος ### κ 540 Κλοιός Σημαίνει τὰ σίδηρα, ἃ φοροῦσιν οἱ κατάδικοι. Παρὰ τὸ κλείω κλοιός· καὶ κατὰ ἔκτασιν, κλῳός· κλείει γὰρ παρατιθέμενος ### κ 541 Κλονίος Ὄνομα κύριον, διατί παροξύνεται; Τὰ εἰς ΟΣ λήγοντα τριβραχέα ἐπὶ κυρίων παροξύνεται· οἷον Σχεδίος, Χρομίος, Κλυτίος, Ὁδίος, Δολίος, Τυχίος. Ἀντιπίπτουσι δὲ κατὰ παράδοσιν τὸ ἅλιος, ἄνιος, ξένιος, κρόνιος. Τὰ εἰς ΟΣ ἀρσενικὰ, μὴ ὄντα κύρια, τῷ ι παραληγόμενα, προπαροξύνεται· οἷον δήλιος ὁ φανερὸς, δόλιος, Λύδιος, Πύλιος, φλόγιος ### κ 542 Κλυταιμνήστρα Παρὰ τὸ κλυτὸν, ὃ σημαίνει τὸ ἔνδοξον, καὶ τὸ μήδω, τὸ φροντίζω, γίνεται Κλυτομήστρα, τουτέστιν ἡ ἔνδοξα φροντίζουσα· τροπῇ τοῦ ο εἰς α, καὶ προσθέσει τοῦ ι, γίνεται Κλυταιμνήστρα ### κ 543 Κλονόεντα Ταράσσοντα· ἀπὸ τοῦ κλίνω ### κ 544 Κλοπιτεύειν Κολπιτεύειν, ὑπερθέσει τοῦ λ ### κ 545 Κλώψ Ὁ κλέπτης, ὁ λῃστής. Παρὰ τὸν κλέψω μέλλοντα γίνεται ἀποβολῇ τοῦ ω κλὲψ, καὶ κλόψ· καὶ κατ’ ἔκτασιν, κλὼψ, ὡς βλέπω βλέψω βλὲψ καὶ βλὼψ, ὁ στραβός ### κ 546 Κμέλεθρα Δεῖ γινώσκειν, ὅτι τὸ κ πρὸ τοῦ μ οὐδέποτε εὑρίσκεται ἐν ἀρχῇ λέξεως· τοῦ γὰρ πολύκμητος οὐχ εὕρηται ἐν χρήσει τὸ ἁπλοῦν αὐτοῦ, ἤγουν τὸ κμητός· καὶ τὸ κέκμηκα, ὃ δηλοῖ τὸ κεκοπίακα, οὐκ ἔστιν ἀπὸ τοῦ κμῶ, ἀλλ’ ἀπὸ τοῦ κεκάμηκα. Λέγει δὲ ὁ Ἡρωδιανὸς, τὸν Πάμφιλον ἀναγαγεῖν ἐν ταῖς Γλώσσαις τὸ κμέλεθρα· σημαίνει δὲ τὰς δοκούς ### κ 547 Κνάμψω Ἀπὸ τοῦ κνῶ γίνεται κνάπτω, ὡς χῶ χάπτω καὶ ῥηματικὸν ὄνομα ### κ 548 κνάφος · σημαίνει δὲ τὸ ἀκανθῶδες φυτὸν, ᾧ τὰ ἄθικτα τῶν ἱματίων ἐπισύροντες κατεργάζονται. Ἀλκαῖος, Μὴ μέγαν περὶ κνάφον περιστείχει ἕνα κύκλον ### κ 549 Κναφεύς Παρὰ τὸ κνάπτω· ὅπερ ἐστὶν ἀπὸ τοῦ κνῶ, τὸ ξύω· ξύουσι γὰρ τὴν τῶν ἀκνάπτων ἱματίων κροκύδα. Οὕτω Φιλόξενος ἐν τῷ Περὶ Μονοσυλλάβων ῥημάτων. Ἐὰν δὲ διὰ τοῦ γ γναφεὺς, παρὰ τὸ κνάπτω, ὑπερθέσει τοῦ ν, καὶ τροπῇ τοῦ κ εἰς γ ### κ 550 Κλισία Ἡ σκηνὴ καὶ ὁ θρόνος. Παρὰ τὸ ἀνακλίνεσθαι ἡμᾶς ἐν αὐταῖς κεκοπωμένους. Κέκλισαι, κλίσις, καὶ κλισία, ὡς κόνις κονία, θέσις θεσία, καὶ συνθεσία ### κ 551 Κλώδωνας Οἱ Μακεδόνες τὰς μαινάδας καὶ βάκχας καλοῦσιν. Ἴσως ἀπὸ τοῦ κατόχους γινο μένας κλώζειν, ὅ ἐστι τὸ διὰ τῶν στομάτων ποιὸν ἦχον ἀποτελεῖν καὶ θορυβεῖν ### κ 552 Κνέφας Τὸ σκότος· παρὰ τὸ κενὸν φάους εἶναι, κενέφας, καὶ συγκοπῇ. Ἢ ἀπὸ τοῦ ΝΗ στερητικοῦ μορίου καὶ τοῦ φάους γίνεται νήφας, καὶ κατὰ συστολὴν καὶ πλεονασμῷ τοῦ κ, κνέφας. Εἴρηται δὲ καὶ κνέφος, ὡς οὖδας οὖδος ### κ 553 Κνήμη Παρὰ τὸ κινῶ κινήσω, κινήμη· καὶ συγκοπῇ, κνήμη, οἱονεὶ τὰ τῆς κινήσεως αἴτια, τὰ ὄπισθεν τοῦ σκέλους. Λέγεται δὲ καὶ ἡ ἰγνύη· μυὼν δὲ, παρὰ τὸ σαρκῶδες καὶ νευρῶδες ### κ 554 Κνημίδες δέ εἰσι τὰ ἐν ταῖς κνήμαις φορούμενα φυλακτήρια τῶν στρατιωτῶν. Ἢ παρὰ τὸ ἱκνεῖσθαι ἱκνήμη καὶ κνήμη. Ἰστέον δὲ ὅτι τὸ ἔμπροσθεν λέγεται ### α 2460 ἀντικνήμιον · τὸ δὲ ὄπισθεν ### γ 371 γαστροκνήμιον διὰ τὸ σεσαρκῶσθαι καὶ γέμειν σάρκας, ὥστε ὑπερέχειν. Κυρίως δὲ κνήμη λέγεται καὶ τὰ διαιροῦντα ξύλα τὴν χοινικίδα τοῦ τροχοῦ. Κνῆμαι δέ εἰσιν αἱ ἐντὸς τοῦ τροχοῦ ῥάβδοι ἐμπεπηγμέναι πρὸς τῇ χοινικίδι. Καὶ τὰς ἐξοχὰς καὶ προβάσεις καὶ καθύγρους τόπους τῶν ὀρῶν κνημοὺς λέγουσιν, ὡς τὸ, Ἴδης ἐν κνημοῖσι ### κ 555 Κνῆ Ἐπὶ δ’ αἴγειον κνῆ τυρὸν, Ἰλιάδος λ, ἀντὶ τοῦ, ἐπέκοπτε δὲ καὶ τυρόν ### κ 556 Κνήστει χαλκείηι Μαχαιρίῳ τυροτόμῳ. Ἐκ τοῦ κνῶ κνύω, τὸ ζέω, γίνεται κνῆμι· ὁ παρατατικὸς, ἔκνην, ἔκνης, ἔκνη, κνῆ· ἐξ οὗ καὶ ### κ 557 κνῆστις ἡ μάχαιρα, καὶ ### κ 558 Κνημός Ὁ τραχὺς καὶ σκληρὸς τόπος ### κ 559 Κνίσα Ἡ ἀναθυμίασις τοῦ καπνοῦ. Ἀπὸ τοῦ κνῶ, ὃ σημαίνει τὸ ξύω, γίνεται κνίζω· ὁ μέλλων, κνίσω· ἐξ οὗ κνίσα. Κνισμὸς γὰρ τῆς ψυχῆς ἡ ὀσμὴ, κατὰ τῆς ὀσφρήσεως. Ἢ ἀπὸ τοῦ κνίζω, ὃ σημαίνει τὸ λεπτύνω· λεπτότατος γάρ ἐστιν ὁ ἐπίπλους, τουτέστι τὸ λεγόμενον κνισάριον· καὶ τὸ, Συκάμινα κνίζων, τουτέστι τῷ ὄνυχι διακαθαίρων. Καὶ ἐν τῷ Νόμῳ, Ἀποκνιεῖ ὁ ἱερεὺς τὸ ὁλοκάρπωμα. Δοκεῖ δὲ ἡ λέξις τέσσαρα σημαίνειν, ὡς καὶ τῷ Πορφυρίῳ δοκεῖ· αὐτό τε τὸ λῖπος, καὶ τὸν ἐπίπλουν, καὶ τὸ κρέας, καὶ τὴν ἀναθυμίασιν. Τὸ ΚΝΙ, βραχύ· τὰ γὰρ διὰ τοῦ ΙΖΩ ῥήματα τὸ ι βραχὺ ἔχει. Καὶ τὸ ΣΑ, βραχύ· ἐπειδὴ τὰ εἰς α λήγοντα θηλυκὰ, ἀπὸ μελλόντων ἢ ἐνεστώτων γινόμενα, βραχὺ ἔχει τὸ α. Ἐκτέταται δὲ ἀμφότερα ποιητικῶς. τὸ δὲ, Ἐμπλείην κνίσσης τε καὶ αἵματος. Ἀντὶ τοῦ λίπους, Ὀδυσσείας ς ### κ 560 Κνώδαλα Κυρίως μὲν τὰ τῆς θαλάσσης ζῷα, διὰ τὸ ἐν ἁλὶ κινεῖσθαι, κινώδαλά τινα ὄντα· καταχρηστικῶς δὲ καὶ ἐπὶ πάντων τῶν θηρίων, κυνώδαλά τινα ὄντα, διὰ τὸ ὑπὸ τῶν κυνῶν ἁλίσκεσθαι ### κ 561 Κνώσσειν Τὸ κοιμᾶσθαι. Παρὰ τὸ κενὰ καὶ ἀργὰ εἶναι τὰ ὄσσα, τουτέστι τοὺς ὀφθαλμοὺς, κενώσσειν· καὶ κατὰ συγκοπὴν, κνώσσειν ### κ 562 Κνύσσω Παρὰ τὸ ὄσσω, τὸ βλέπω· ἢ παρὰ τὸ κενοῦσθαι τοῦ βλέπειν ### κ 563 Κνυζηθμός Κλαυθμὸς, ἄσημος φωνὴ ἐπὶ τῶν κυνῶν. Ἀπὸ τοῦ κνυζῶ κνυζήσω. Τὸ δὲ κνυζῶ, ἔστι πρώτης καὶ δευτέρας συζυγίας· ἔστι καὶ τρίτης, ὡς τὸ, Κνυζώσω δέ τοι ὄσσε. Τὸ δὲ ### κ 564 κνυζοῦν ἐπὶ τοῦ κακῶσαι καὶ διαφθεῖραι· ἐπιφέρει γὰρ πάρος περικαλλέ’ ἐόντε. Τινὲς ἀπὸ τῶν κυνῶν, κυνῶ καὶ κνυζῶ· ὅπερ ἐστὶν ἀπρεπές. Οἱ δὲ, παρὰ τὴν κόνυζαν κονυζῶ· ὅπερ ἐστὶν ἀπίθανον. Εἴρηται δὲ ### κ 565 κνυζοῦν τὸ ξύειν, παρὰ Δωριεῦσι, καὶ τὸ ἀχρειοῦν. Φιλόξενος· ἀπὸ τοῦ κνῶ γίνεται παράγωγον κναίω, τὸ διαφθείρω. Ὡς ἀπὸ τοῦ στῶ στίζω, καὶ πρῶ πρίζω, οὕτως ἀπὸ τοῦ κνῶ κνίζω παράγωγον, καὶ κνύζω· ἐξ οὗ καὶ κνύζα. Ἢ κνίζα ἡ τῆς ὀσφρήσεως προΐξις· καὶ ὡς ῥίζα ῥιζῶ, οὕτως καὶ κνύζα κνυζῶ. Τὸ δὲ κνύζω σημαίνει τὸ ξύω, ὡς παρὰ Σώφρονι ἐν Μίμοις, Κνύζομαι οὐδὲν ἰσχύων. Τὸ δὲ κνύζα, ὡς λέγει Ἡρωδιανὸς, εἰ μὲν ἐπὶ τοῦ φυτοῦ, συγκοπή ἐστιν, οἷον, χαμαιζήλοιο κονύζης. εἰ δὲ ἐπὶ τοῦ παρεφθαρμένου καὶ ἐρρυσωμένου, οὐ συγκοπή ἐστιν, ἀλλ’ ἀπὸ τοῦ κνύω· ἀφ’ οὗ ### κ 566 κνύος ἡ φθορὰ, οἷον, κατὰ κνύος ἔχευεν, ψίλωτο δὲ κάρηνα. Γίνεται κνύζα, ὡς παρὰ Ἀνακρέοντι ἐν ἰάμβῳ, Κνύζη τὶς ἤδη καὶ πέπειρα γενομένη σὴν διὰ μαργοσύνην ### κ 567 Κοιλία Ἀπὸ τοῦ κοῖλος εἶναι. Ἢ ἀπὸ τοῦ λεαίνειν τὴν τροφὴν καὶ χυλοῦν, χολία καὶ κοιλία. Ἢ παρὰ τὸ κοῖλον, ὃ σημαίνει τὸ περιφερές· τοῦτο δὲ παρὰ τὸ κεῖσθαι ὅλον. Ἢ παρὰ τὸ κῶν, τὸ κοῖλον, τὸ βαθύ. Ἢ κοιλία, καρὰ τὸ κλύειν τὰ λεῖα ### κ 568 Κοιμῶμαι Ὁ μὲν Θεόγνωτος, ἀπὸ τοῦ κῶ, τοῦ σημαίνοντος τὸ ὑπνῶ, γίνεται κείω, ὡς θῶ, θείω· σῶ, σείω· ὁ παθητικὸς ἐνεστὼς, κείομαι, καὶ συγκοπῇ κεῖμαι, ἀφ’ οὗ ῥηματικὸν ὄνομα κοίμη· ἐξ οὗ ῥῆμα, κοιμῶ κοιμᾷς· τὰ γὰρ ἀπὸ τῶν εἰς η θηλυκῶν δευτέρας συζυγίας εἰσὶν ὡς ἐπὶ τὸ πλεῖστον. Ὁ δὲ Ὦρος, παρὰ τὸ κείω κοιμὸς, ὡς λείπω λοιμός· καὶ ῥῆμα κοιμῶ. Εἰς δὲ τοὺς Ἐπιμερισμοὺς, ἐκ τοῦ κῶ, τὸ κοιμῶμαι· ἐξ οὗ γίνεται κέω κέημι, κέεμαι κεῖμαι· καὶ ἐξ αὐτοῦ κοιμῶ, κοιμήσω ### κ 569 Κοινός Σημαίνει τρία· τὸν μεμολυσμένον, ὡς τὸ, Ὁ τὸ αἷμα τοῦ Χριστοῦ κοινὸν ἡγησάμενος. Καὶ γίνεται ἀπὸ τοῦ φοινὸς, τροπῇ τοῦ δασέος εἰς ψιλὸν, κοινός· κυρίως γὰρ, ὁ ἐξ αἵματος μεμολυσμένος. Σημαίνει καὶ τὸν μηδὲν πλέον τῶν ἄλλων διαφέροντα, διὰ τὸ εἰς κοινὸν ἰέναι τὰ μέρη· σημαίνει καὶ τὸν ἀναμεμιγμένον τοῖς πᾶσιν· ἐξ οὗ καὶ ῥῆμα κοινῶ κοινώσω, ὅθεν καὶ ### κ 570 κοινωνὸς ὁ κεκοινωμένος καὶ ἀναμεμιγμένος πολλοῖς· οἶμαι ὅτι παρὰ τὸ κείω, τὸ κεῖμαι, κεινὸς καὶ κοινὸς, ὁ πᾶσι προκείμενος. Ἢ ὁ εὔκολος γινόμενος πᾶσι. Γινὸς καὶ κοινός. Ἢ κοῖμος, ὁ συγκοιμώμενος τινί. Ἢ παρὰ τὸ γῶ, τὸ δέχομαι, γοινὸς καὶ κοινὸς, ὁ δεκτικὸς καὶ εὐπρόσδεκτος. Λέγεται δὲ Κοῖνος βασιλεὺς Μακεδόνων. Μαρσύας ἱστορεῖ ὅτι Κνῶπις, τὸ γένος Κόλχος, εἰς Μακεδονίαν ἐλθὼν, διέτριβε παρὰ Καράνῳ. Υἱοῦ δὲ γενομένου τῷ Καράνῳ, καὶ βουληθέντι τὸν παῖδα ἀπὸ τοῦ ἰδίου πατρὸς ὀνομάζειν Λάκωνος, ἀνθίστατο ἡ μήτηρ, καὶ αὐτὴ ἀπὸ τοῦ ἰδίου πατρὸς ὀνομασθῆναι τὸν παῖδα βουλομένη· Κνῶπις δ’ ἐρωτηθεὶς, εἶπε μηδετέρου ὀνομάζεσθαι αὐτόν· διόπερ Κοῖνος ἐκλήθη. Ἔνιοι δὲ ἁμαρτάνουσι, Καῖνον αὐτὸν καλοῦντες ### κ 571 Κοῖος Ὁ πατὴρ τῆς Λητοῦς· παρὰ τὸ κοεῖν, ὅ ἐστι νοεῖν καὶ συνιέναι, ὅ ἐστι συνετός. Κοῖόν τε, Κρεῖόν θ’, Ὑπερίονά τ’, Ἰαπετόν τε. Οἱ Αἰολεῖς τὸ κ ἀντὶ τοῦ π κέχρηνται. Οὗτοι δὲ Τιτᾶνες καλοῦνται καὶ Τιτανίδες, ὡς Ἀκουσίλαος· ἀλληγορία δὲ, Κοῖον, τὴν ποιότητα· Κρεῖον δὲ, τὴν κρίσιν· Ὑπερίονα, κουφότητα· τὸν δὲ Ἰαπετὸν, βαρύτητα. Ἡσίοδος ἐν Θεογονίᾳ ### κ 572 Κοίρανος Ὁ ἀρχηγὸς, καὶ ἡγεμών. Ὥσπερ παρὰ τὸ ἀθρεῖν, τὸ βλέπειν, λέγεται Ὀθρὺς τὸ ὄρος κατὰ τροπὴν τοῦ α εἰς ο, ἀφ’ οὗ ἐστιν ἀθρεῖν τὰ μακρὰν ἀφεστηκότα· οὕτω καὶ παρὰ τὸ καιρὸς γί νεται κοίρανος, καίρανός τις ὢν, ὁ τοῦ καιροῦ κύριος καὶ ἄρχων. Ἐκ τούτου ῥῆμα, κοιρανέω κοιρανῶ· καὶ ἡ μετοχὴ, Ὣς ὅγε κοιρανέων ἐπεπωλεῖτο στίχας ἀνδρῶν. Ἀντὶ τοῦ διατάσσων ἐπερχόμενος, καὶ τὸ τοῦ κοιράνου ἔργον ἐπιτελῶν. Ἐντελές ἐστιν, ἢ συνῃρημένον. Τὰς γὰρ εἰς ΩΝ μετοχὰς ἀπὸ τῆς πρώτης συζυγίας τῶν περισπωμένων γινομένας οἱ Ἴωνες διὰ τοῦ ΕΩΝ προφέρουσιν· οἷον, φρονῶν, φρονέων· νοῶν, νοέων· οὕτως κοιρανῶν, κοιρανέων ### κ 573 Κοῖμος Ὁ πάντα ἐν αὐτῷ διατεταγμένα ἔχων καὶ κεκοσμημένα ### κ 574 Κοίτη Ἐκ τοῦ κεῖμαι κεῖται, κοίτη, ἐν ᾗ ἐστι κεῖσθαι κοιμωμένους. Ὁ δὲ Θεόγνωτος, ἐκ τοῦ κῶ, τὸ ὑπνῶ, γίνεται κείω κείομαι κεῖμαι ### κ 575 Κοῖτις Ἀττικῶς ἡ μικρὰ κίστη· τὴν γὰρ κίστην κοίτην λέγουσιν. Ἔστι δὲ ἐν αἷς κοιταζόμεναι αἱ γυναῖκες ἀποτίθενται τὰ χρυσία ### κ 576 Κοῖφι Κατὰ συνήθειαν κοῖφι καλοῦμεν· κυρίως δὲ κῆφι ῥητέον ὡς Ἑλληνίζων, εἴπως ἱεροῦ ἀτμοῦ ἀριθμός. Οὕτως ἑρμ ### κ 577 Κοάλεμον αἱματοπότην Ἀριστοφάνης Ἱππεῦσι. Σημαίνει τὸν μωρὸν, παρὰ τὸ κοῶ ῥῆμα, δηλοῦν τὸ νοῶ, ὡς τὸ, Ἡ δ’ ἐκόησεν οὕνεκα γένος ἔσκεν· Καλλίμαχος. Γίνεται ῥηματικὸν ὄνομα κόεμος, ὡς ἔχω ἔχεμος καὶ πλεονασμῷ τῆς ΑΛ συλλαβῆς, κοάλεμος· οἱ δὲ, παρὰ τὸ κοεῖν καὶ τὸ ἠλέματον τὸ μάταιον, ὁ μάταια νοῶν ### κ 578 Κόβαλος Ὁ λῃστής· ἀπὸ τῆς κόπιδος, κοπίβαλός τις ὤν. Ὅθεν καὶ κοβαλεύειν καταχρηστικῶς εἴρηται, τὸ μεταφέρειν τὰ ἀλλότρια μισθοῦ κατ’ ὀλίγον. Ἄλλοι δὲ, ὧν ἐστι καὶ Ὦρος, ὅτι κόβαλα λέγονται τὰ κατεστωμυλμένα· καὶ κοβάλους, τοὺς λάλους· ἀπὸ τοῦ κόψαι πεποιημένης τῆς λέξεως· ὅθεν καὶ ### κ 579 κόπιν λέγουσι τὸν λάλον καὶ κομψόν. Ἀπ’ αὐτοῦ καὶ δημοκόπος, καὶ ὀρτυγοκοπεῖν· καὶ ### κ 580 κοβαλία ἡ προσποίητος καὶ μετὰ ἀπάτης κατὰ μίμησιν παιδιά· καὶ ### κ 581 κόβαλος ὁ ταύτῃ χρώμενος· καὶ ἡ παρὰ πονηροῦ ἀνθρώπου κολακεία ### κ 582 Κοδρίδης Ἀπὸ τοῦ Κόδρος Κοδρίδης γίνεται· σημαίνει τὸ τοῦ Κόδρου, ὥσπερ παρὰ τὸ Κρόνος Κρονίδης ### κ 583 Κόθορνος Γυναικεῖον ὑπόδημα τετράγωνον τὸ σχῆμα, ἁρμόζον ἀμφοτέροις τοῖς ποσί ### κ 584 Κόθουρος Σημαίνει τὸν κούνδουρον· Κηφήνεσσι κοθούροις εἴκελος ὀργήν. Γένος μελισσῶν ὁ κηφὴν ἀργότατον καὶ ἄκεντρον, κεύθουρός τις ὢν, ὁ τὸ κέντρον κεκρυμμένον ἔχων, παρὰ τὸ κεύθειν τὴν οὐράν· ἢ ὁ κολοβὴν οὐρὰν ἔχων, κόλουρος. Ἢ κοθούροις, κόρῳ πλήθουσιν. Ἢ κοτούροις, τοῖς κότον ἔχουσιν ἐν τῇ οὐρᾷ. Ἢ ἀργοῖς, παρὰ τὴν καθέδραν· κάθηνται γὰρ παρατηροῦντες τὴν ὥραν, ἐν ᾗ ἐκβαίνουσιν αἱ μέλισσαι, ἵνα εἰσελθόντες ἐσθίωσι τὸ μέλι ### κ 585 Κόκκυξ Ὄρνεον ἐαρινὸν, παραπλήσιον ἱέρακι· ἢ δειλότατον, ὥς φησιν Ἀνακρέων ### κ 586 Κόκκυ Ἀττικοὶ τὸ ταχύ ### κ 587 Κοκύας Ὁ πρόγονος. Ἔστι δὲ Ἰακὴ ἡ λέξις· σημαίνει δὲ τοὺς ἤδη κεκομμένους ### κ 588 Κοκκότιον Ὁ δῆμος Ἑλληνιστὶ, κυρίως ἁπάσης τῆς οἰκουμένης γῆς ### κ 589 Κόλαξ Ὁ ταπεινῶς θεραπεύων τινά· παρὰ τὸ κόλον· σημαίνει δὲ τὸ ταπεινὸν καὶ μὴ ὁλόκληρον. Κόλος καὶ ἐπί τινος ἐντέρου, παρὰ τὴν κοιλότητα. Ἢ παρὰ τὸ κολλᾶσθαι, κόλλαξ τὶς ὤν· σημαίνει δὲ τὸν παράσιτον, καὶ παραμένοντα τινί ### κ 590 Κόλαφος Παρὰ τὸ κόλον ἀφεῖσθαι ἀπὸ τοῦ τυπτομένου μέρους, ἤγουν ἀσθενὲς καὶ ταπεινὸν πρὸς τὰ λοιπὰ μέρη. Ὁ δὲ Ἀπίων, ἀπὸ τοῦ κολάψαι. Τὸ δὲ ὄνομα Ἑλληνικὸν παρὰ Ἐπιχάρμῳ, Ὡς ταχὺ κόλαφος περιπατεῖ δεινός. Ἢ ἀπὸ τοῦ τοὺς κονδύλους ἀφεῖσθαι ἐν ἐκείνῳ τῷ μέρει ### κ 591 Κόλαφος ἡ διδομένη διὰ τῶν μέσων δακτύλων πληγή. Ἄλλοι δὲ παρὰ τὸ κολούειν τὸ φῶς ### κ 592 Κολεός Ἡ ξιφοθήκη. Παρὰ τὸ κεκοιλάνθαι. Ἢ παρὰ τὰ κῆλα, τὰ τόξα ### κ 593 Κολακρέται Οἱ τῶν ἀργυρίων ταμίαι, οἳ τὸ τριώβολον ἐταμιεύοντο ### κ 594 Κολοσσός Σημαίνει καὶ τὸ εἴδωλον· κυρίως δὲ κολοσσοὶ λέγονται οἱ ὑπερμεγέθεις ἀνδριάντες, παρὰ τὸ κολούειν τὰ ὄσσε διὰ τὸ μέγεθος, ὡς μὴ ἐφικνουμένων τῶν ὀφθαλμῶν ὁρᾶν ### κ 595 Κολοσυρτός Ἡ ἐκ τῶν φρυγάνων κόνις, ὁ συρφετός ### κ 596 κόλα γὰρ τὰ φρύγανα· ἀπὸ τοῦ τὰ κόλα σύρειν. Νεοπτόλεμος, Μεγάλως αἰρομένης τῆς κόνεως, καὶ ἐς ἠέρα ἰκνευμένης. Τὸ γὰρ κοῖλον κυρτώσεως καὶ ὑπεροχῆς μετέχει. Διαφέρει κόνεως· βέλτιον ὁ ὑπὸ τῶν κόλων συρόμενος κονιορτός. Σημαίνει καὶ τὴν ταραχὴν, καὶ τὸν θόρυβον, Ἰλιάδος μ, Ἀνδρῶν ἠδὲ κυνῶν δέχαται κολοσυρτὸν ἰόντα. Παρὰ τὸ τὰ κόλα ἐπισύρειν· ἢ τὸν κολῳὸν καὶ συριγμόν ### κ 597 Κόλλοψ Ὁ ἐκ τῶν αὐχενίων δερμάτων καὶ τοῦ τραχήλου γινόμενος πασσαλίσκος, περὶ ὃν δεσμοῦσι τὴν νευράν. Κόλλοπας δὲ τὰ μέρη ἐκεῖνα καλοῦσιν, ἐπειδὴ ἐξ αὐτῶν ἑψομένη ἐγένετο ἡ κόλλα ### κ 598 Κολωνός Ἄμφω ἀκρωτήρια σημαίνουσι ### κ 599 Κολοφών Τὸ μέγα πέρας καὶ ὑψηλὸν ἀκρωτήριον· λαμβάνεται καὶ ἐπὶ μεγάλων κακῶν ### κ 600 Κολώνεια Κτητικὸς τύπος εἰς ἰδιότητα ἀναπέμπεται. Φασὶ γὰρ τότε τὸν Διόνυσον τὸν ἐπὶ Ταρσηνοὺς ἀπιόντα πόλεμον, τοὺς γεγηρακότας τῶν Σειληνῶν μετὰ τῆς ἀχρήστου ἡλικίας ἐν Ἰταλίᾳ καταλιπεῖν· τοὺς δὲ τραπῆναι ἐπὶ ἀμπέλων ἐπιμέλειαν, καὶ εὔοινον γένεσθαι τὴν Ἰταλίαν· τοὺς δὲ γεωργοὺς οἱ Ἰταλοὶ κολώνους ἐκάλουν· ὡς καὶ ἱδρύσασθαι τοιαῦτα ἀγάλματα οἰνοφοροῦντα ἐν ἀσκοῖς. Ἐσπούδαζον δὲ, καὶ ἃς ᾤκουν πόλεις οἱ Ἰταλοὶ, τιμὴν ταύταις παρέχειν, ἀνιστάντες δαίμονά τινα ὡς πρεσβύτην ὅμοιον Σειληνῷ, ἵνα καὶ τῇ κοινωνίᾳ τῶν ἱερῶν συγκραθῶσιν. Αἱ δὲ πέδαι περιτιθέμεναι δηλοῦσι τὸ ὑπήκοον, τῷ συνδεδέσθαι αὐτοῖς τὰς πόλεις τὰς ἐχούσας τὰ τοιαῦτα ἀγάλματα. Ταῦτα εἴρηται Χάρακι ἱστοριογράφῳ ### κ 601 Κολωιός Ὁ θόρυβος· ἡ μεταφορὰ ἀπὸ τοῦ κολοιοῦ, ὅ ἐστι θορυβῶδες καὶ κραυγαστικὸν ὄρνεον. Ἀπὸ τοῦ κλῶ, τὸ φωνῶ καὶ κλάζω, γίνεται κλὸς, καὶ πλεονασμῷ, κολοιός· κρακτικὸν γὰρ τὸ ζῷον. Ἀπὸ δὲ τοῦ κλῶ γίνεται κλύω· καὶ καθ’ ὑπέρθεσιν, κύκλος, τὸ κυκλοτερὲς ἔχον τὸν τράχηλον ### κ 602 Κολοίφρυξ Ὁ ὁλόφρυξ. Τὸ κ περισσόν ### κ 603 Κολυμβᾶν Ἐτυμώτερον οἱ Δωριεῖς λέγουσι κολυμφᾶν, ἀπὸ τοῦ κολοὺς φαίνεσθαι τοὺς ἐν ὕδασιν, ὅ ἐστι κολοβοὺς καὶ μὴ ὁλοτελεῖς ### κ 604 Κόλπος Παρὰ τὸ κοῖλον, ὃ σημαίνει τὸ βαθὺ, κοῖλπος· καὶ ἀφαιρέσει τοῦ ι, κόλπος. Ἢ παρὰ τὸ ἕπω, τὸ ἀκολουθῶ. Ἕπεται γὰρ τῷ κοίλῳ καὶ περιφερεῖ βάθει ### κ 605 Κολλῶ Ἐκ τοῦ κόλλα κολλῶ. Τοῦτο ἀπὸ τοῦ ἕλω, τὸ κρατῶ, ἕλλα καὶ κόλλα, ἡ τὰ διῃρημένα συγκρατοῦσα. Ναύμαχα κολλήεντα, Ἰλιάδος ο ### ν 4 Ναύμαχα μακρὰ δόρατα πρὸς ναυμαχίαν ἐπιτήδεια, κολλήσει ἐκ πολλῶν συγκεκολλημένα, ἵνα γένηται μακρὰ, οἷον σύνθετα καὶ οὐ μονόξυλα ### κ 606 Κόλλα δὲ, παρὰ τὸ κεκομμένην οὖσαν εἰς οὐλότητα μετελθεῖν ### κ 607 Κολλητὰς σανίδας Ἰλιάδος ι, περιφραστικῶς τὰς θύρας, ἀπὸ τοῦ καλῶς συνηρμόσθαι ### κ 608 Κόλλοπες Τὰ τῶν ὑῶν καὶ βοῶν σκληρὰ δέρματα περὶ τὸν τράχηλον, ἐξ ὧν καὶ τοὺς νῦν λεγομένους κολλάβους ἐποίουν. Κόλλαβοι δὲ οἱ μικροί· παρὰ τὸ ἐκ τῶν μεγάλων κολοβοῦσθαι. Ἐλέγετο δὲ καὶ τὸ νωτιαῖον δέρμα, διὰ τὸ τὴν κόλλαν ἐξ αὐτοῦ γίνεσθαι. Ὅθεν Ἀριστοφάνης τὴν σκληρότητα Αἰσχύλου ἐνδεικνύμενος, ἔφη, Οἶμαι γὰρ αὐτὸν κόλλοπι ἐοικέναι ### κ 609 Κολλούρια Τὰ κολοβὰς ἔχοντα τὰς οὐράς. Τοῦτο δὲ καὶ ἐπὶ τῶν ἄρτων δύναται λέγεσθαι, καὶ ἐπὶ τῶν ἰατρικῶν φαρμάκων ### κ 610 Κόμανα Παρὰ τὸ κόμη γίνεται θηλυκὸν Κομάνη· τὸ οὐδέτερον, Κόμανον, καὶ τὰ Κόμανα· λέγεται γὰρ τὸν Ἀγαμέμνονος υἱὸν Ὀρέστην φεύγοντα μετὰ τῆς ἀδελφῆς ἐκεῖσε τὴν κόμην ἀποκείρασθαι ### κ 611 Κομμαγήνη Πόλις Κόμανα θύϊλλος, μεθερμηνεύεται σύσκια, κατὰ τὴν τῶν Ἰώνων φωνήν. Ἔνθεν ἡ Κομμαγήνη· καὶ ἡ κόμη, ὅτι σκιάζει τὴν κεφαλήν ### κ 612 Κομμεῖν Τὸ τὸ σῶμα ὡραΐζειν· ἐπεὶ καὶ ### κ 613 κομμωτικὴν λέγουσι τὴν κοσμοῦσαν· εἴρηται ἀπὸ τοῦ κόμπου. Καὶ ### κ 614 κομμός. Ὥσπερ παρὰ τὸν γράψω μέλλοντα γίνεται γραμμὸς καὶ ὑπογραμμὸς, οὕτω καὶ παρὰ τὸν κόψω, κομμός ### κ 615 Κομῶ Ἡ μὲν πρώτη συζυγία σημαίνει τὸ ἐπιμελείας ἀξιῶ· ὅθεν καὶ τὸ ### κ 616 κομείτην δυϊκὸν, ἀντὶ τοῦ ἐκόμουν, ἐπιμελείας ἠξίουν, Ἰλιάδος ο· ἐξ οὗ καὶ κατὰ παραγωγὴν γίνεται κομίζω, τὸ ἐπιμελοῦμαι καὶ περιποιῶ· ἐξ οὗ καὶ τὸ, Φίλε κασίγνητε κόμισαί τέ με. Ἀντὶ τοῦ ἐπιμελείας με καταξίωσον καὶ περίσωσον, Ἰλιάδος ε. Ἡ δευτέρα συζυγία σημαίνει τὸ ἀγάλλομαι καὶ εὐφραίνομαι, καὶ τὸ τὰς τρίχας φέρω, ἢ τρέφω· καὶ γίνεται ἐκ τοῦ κόμη. Κομῶ· ποίας συζυγίας; Εἰ μὲν σημαίνει τὸ ἐπιμελοῦμαι, πρώτης· κανὼν γάρ ἐστιν ὁ λέγων, ὅτι οὐ μόνον ἐν τῇ συνθέσει τῶν ῥημάτων εἰώθασι μεταβολαὶ γίνεσθαι συζυγιῶν, ἀλλὰ καὶ ἐν τῇ ἁπλότητι· οἷον συλῶ, συλᾷς, δευτέρας τῶν περισπωμένων, ἱεροσυλῶ δὲ, πρώτης· καὶ ὁρκῶ τρίτης ἔστιν, εὐορκῶ δὲ, πρώτης· τὸ καυχῶ, δευτέρας, τὸ δὲ αὐχῶ, πρώτης. Ὁμοίως καὶ ἐπὶ τῶν εἰς ΜΙ· φημὶ, τὸ λέγω, δευτέρας ἐστὶ συζυγίας· ἠμὶ δὲ, κατὰ ἀφαίρεσιν τοῦ φ, πρώτης ### κ 617 καρηκομόωντας τοὺς τὰς κεφαλὰς κομῶντας ἀνδρείας χάριν, καὶ θεραπευτάς. Ἀπὸ τοῦ κομῶντας, ἐν διαιρέσει, κομόωντας ### κ 618 Κόμη Ἐκ τοῦ κείρω, τὸ κόπτω, κόρη· καὶ τροπῇ τοῦ ρ εἰς μ, κόμη, ἡ θρίξ. Ἢ παρὰ τὸ κόσμον εἶναι τοῦ σώματος· ὥσπερ γὰρ κόσμον ὁ δημιουργὸς ἐνέθηκε τῷ ἀνθρώπῳ τὰς τρίχας. Οἱ δὲ, παρὰ τὸ κομεῖν, τὸ ἐπιμελείας ἀξιοῦσθαι. Καὶ κυρίως ἐπὶ τῆς κεφαλῆς εἴρηται τοῦτο ### κ 619 Κομίζω Ἐκ τοῦ κόσμος κοσμίζω· καὶ ἀποβολῇ τοῦ ς, κομίζω. Ἐκ δὲ τοῦ κομίζω γίνεται ### κ 620 κομιδὴ ἡ θεραπεία καὶ ἐπιμέλεια, καὶ συναγωγὴ, ἢ λῆψις, εἴρηται δὲ ἀπὸ τῆς τῶν καρπῶν συγκομιδῆς· ἥτις γίνεται τελειωθέντων τῶν καρπῶν. Ἀπὸ γοῦν τοῦ ### κ 621 κομιδὴ ὀνόματος γίνεται ἐπίρρημα ### ν 5 νέος ἀντὶ τοῦ πάνυ νέος καὶ λίαν, πάμπαν, τελείως. Τὸ ὄνομα, ὀξύτονόν ἐστι· τὸ δὲ ἐπίρρημα, περισπώμενον, καὶ σημαίνει τὸ παντελῶς. Λέγεται δὲ καὶ ἡ ἀπόληψις τινὸς ### κ 622 κομιδὴ ἀπὸ τοῦ κομίσασθαι καὶ ἀπολαβεῖν. Καὶ ### κ 623 Κομενταρίσιοι Τοὺς ἐπὶ τῶν ὑπομνηματογράφων πράττοντας ὁ νόμος καλεῖ, καὶ ὑπηρετοῦντας ταῖς ἐγκληματικαῖς δίκαις, ὑπασπιζόντων αὐτῶν ἀπληκταρίων καὶ κουβικουλαρίων μετὰ πλήθους ῥαβδούχων, σιδηρέων δεσμῶν καὶ ποιναίων ὀργάνων, σαλευόντων τῷ φόβῳ τὸ δικαστήριον. Εἰσὶ δὲ καὶ οἱ νῦν λεγόμενοι χαρτουλάριοι ### κ 624 Κόμης Ἰστέον ὅτι τὸ ### κ 625 κόμης τὸ ἐπὶ τῆς Ἑλληνικῆς ἀξίας κατὰ τὴν Ἑλληνικὴν ἀναλογίαν οὐ δύναται διὰ τοῦ ι γράφεσθαι, ἀλλὰ διὰ τοῦ η· τὸ δὲ κύριον ὄνομα διχῶς εὑρέθη παρὰ τοῖς ἀρχαίοις κλινόμενον. Εὑρίσκεται γὰρ ἡ γενικὴ Κόμου καὶ Κόμεω Ἰωνικῶς, ὥσπερ Ἀτρείδης Ἀτρείδεω· καὶ Κομάδης τὸ πατρωνυμικὸν, ὥσπερ Βορεάδης· εὑρίσκεται δὲ κλινόμενον καὶ τῷ λόγῳ τῶν ἰαμβικῶν, Κόμητος· ὅταν δὲ ἰσοσύλλαβον εὑρεθῇ, ἀπολογίαν ἔχει τοιαύτην· Τὰ ἀπὸ τῶν εἰς η θηλυκῶν, εἰς ΗΣ γινόμενα, μὴ ἔχοντα οὐδέτερα εἰς ΕΣ, εἰς τὴν ΟΥ δίφθογγον τὴν γενικὴν ἔχει· λέσχη, ὁ λέσχης, τοῦ λέσχου· ἀράχνη, ὁ ἀράχνης, τοῦ ἀράχνου· γυνὴ, μισογύνης, μισογύνου· κόμη, ὁ κόμης, τοῦ κόμου· γύη, ὁ γύης, τοῦ γύου ### κ 626 Κόμπος Ὁ ψόφος· παρὰ τὸ κενὴν ὄπα ἔχειν, τουτέστι φωνήν. Τὸ μὲν οὖν προσηγορικὸν οὕτως ὡς τέμπος· Κόμπος εἶ. Εὐριπίδης Φοινίσσαις· κομπὸς δὲ λόγος, τὸ ἐπί θετον ### κ 627 Κομψός Εἴρηται μὲν ἡ λέξις καὶ ἐπὶ τοῦ πανούργου, καὶ ἐπὶ τοῦ μετρίου καὶ ἐπιεικοῦς. Ἀμφότερα οὖν παρὰ τὸ κάμπτω, καμπτὸς καὶ κομψός· ἀλλ’ ἐπὶ μὲν τοῦ πανούργου, τὸ καμπύλον καὶ διεστραμμένον τῇ διανοίᾳ· ἐπὶ δὲ τοῦ ἐπιεικοῦς, παρὰ τὸ εὐκαμπῆ αὐτὸν εἶναι, οἷον εὐπειθῆ καὶ προσηνῆ. Οὕτως Εἰρηναῖος ὁ Ἀττικιστὴς ἐν τῷ κ στοιχείῳ ### κ 628 Κομμώτρια Ἐμπλέκτρια, ἡ κοσμοῦσα καὶ ψιλοῦσα τὰς γυναῖκας κούρισσα ### κ 629 Κολωνός Ὄρος, βουνὸς, λόφος, ἀνάστημα. Πᾶν οὖν ἀνάστημα γῆς ### κ 630 κολωνὸς λέγεται. Σημαίνει δὲ καὶ σκόπελον. Ἀθήνησι δὲ δύο κολωνοὶ, ἵππιος, καὶ ἀγοραῖος, ἐφ’ οὗ τοὺς μισθαρνοῦντας ἀνέφερον· καὶ μισθαρνοῦσαι, κολωνικαί· καὶ ἄλλο χωρίον ἐκαλεῖτο κολωνὸς ἱππότης ### κ 631 Κόναβος Ὁ ἦχος· παρὰ τὸ βοὴν κινεῖν· ἢ παρὰ τὸ δονῶ δόναβος καὶ κόναβος. Ἢ ἐκ τοῦ κόνις καὶ τοῦ βοή· κυρίως γὰρ κόναβος λέγεται ἡ ἐν τῇ γῇ βοή· ὥσπερ καὶ ἔρα, ἡ γῆ, ἔραβος καὶ ἄραβος, ἡ ἐν τῇ γῇ βοή. Λοιπὸν λέγουσι τινὲς, ὅτι ἐκ τοῦ κόνις γίνεται κόνιβος· καὶ τροπῇ τοῦ ι. Οὐκ ἔστι δέ· οὐδέποτε γὰρ τὸ ι εἰς α τρέπεται· ἀλλ’ ἔστι μᾶλλον ἐκ τοῦ κονία καὶ τοῦ βοὴ, κονίαβος· καὶ συγκοπῇ, κόναβος. Καὶ ῥῆμα κοναβῶ ἐξ αὐτοῦ ### κ 632 Κόνδαξ Παρὰ τὸ κῶ, τὸ κεῖμαι, γίνεται κόαξ· καὶ πλεονασμῷ τῶν συμφώνων, κόνδαξ ### κ 633 Κόνδυλος Παρὰ τὴν κάμψιν τῶν δακτύλων, ὡσανεὶ κάνδυλοι ὄντες· περὶ αὐτοὺς γὰρ ἡ κάμψις τῶν δακτύλων ἐγγίνεται. Καὶ ἡ πληγὴ δὲ ὁμωνύμως τῷ σχήματι τῶν κονδύλων λέγεται κόνδυλος· καὶ κόλαφος, ἡ διδομένη διὰ μέσων δακτύλων πληγή. Ἐτυμολογεῖται δὲ ὁ κόνδυλος καὶ οὕτως· κένδυλός τις ὢν, ὁ εἰς τὰ κενὰ δυόμενος τῶν ῥαπιζομένων. Κενὰ δὲ σαρκῶν τὰ μέρη. Οὕτω Σώρανος ### κ 634 Κόνις Ἡ πεδιὰς, ὡς τὸ, Οὐδ’ εἴ μοι τόσα δοίη ὅσα ψάμαθός τε κόνις τε. Καὶ ἡ ἐκ τέφρας σποδὸς, ὡς τὸ, Ἀμφοτέρῃσι δὲ χερσὶν ἑλὼν κόνιν αἰθαλόεσσαν χεύατο κακκεφαλῆς. Ἐνταῦθα τὴν σποδὸν, παρὰ τὸ ἐκκεκαῦθαι. Λέγει δὲ καὶ τὴν αὐτὴν κονίην· ὑπὸ δὲ στέρνοισι κονίη ἵστατ’ ἀειρομένη ### κ 635 Κονία Κόνις, μάχη. Παρὰ τὸ κονῶ, κόνις κόνιος, καὶ κονία, ὡς Κύπρος Κύπριος, Κυπρία. Ἢ ἀπὸ τῆς κινήσεως, κίνις τὶς οὖσα καὶ κόνις. Ἢ ἐκ τοῦ καίνω, τὸ κόπτω καὶ διαφθείρω, ἡ εἰς μικρὰ κεκομμένη γῆ καὶ τετμημένη· δηλοῖ γὰρ τὴν εἰς λεπτομερῆ οὐσίαν χωρήσασαν γῆν. Ἢ ἐκ τοῦ καίνω γίνεται κατὰ συγκοπὴν κνῶ, τὸ ξύω· ὅθεν καὶ κνῆμι παράγωγον· ἐξ οὗ τὸ, κνῆ τυρόν. Ἐκ τοῦ κνῶ οὖν, τὸ διακόπτω, γίνεται κνίς· καὶ πλεονασμῷ τοῦ ο, κόνις· ἀπὸ μεταφορᾶς τῶν ξυσμάτων. Ἐκ δὲ τοῦ κόνις γίνεται ῥῆμα κονίω· ὅθεν, Εὐρὺ κονίσουσι πεδίον. Ἐκ τοῦ παρακολουθοῦντος νοεῖται τὸ φεύξονται· οἱ γὰρ φεύγοντες κατὰ τὸν δρόμον ἐγείρουσι κόνιν ### κ 636 Κονίζω Τὸ ἀγωνίζομαι καὶ παρασκευάζομαι πρὸς τὸν πόλεμον· ἀπὸ τοῦ κόνις· οἱ γὰρ ἀρχαῖοι, ὅτε ἔμελλον ἀγωνίζεσθαι, εἰς τὰς χεῖρας αὐτῶν πτύοντες κόνιν προσελάμβανον διὰ τὸ ἰσχυρῶς κρατεῖν ### κ 637 Κονίσαλος Ὁ κονιορτὸς, οἱονεὶ ἡ σεσαλευμένη κόνις· ἢ ὡς ἵξω ἵξαλος, οὕτω καὶ παρὰ τὸν κονίσω μέλλοντα γίνεται κονίσαλος. Σημαίνει καὶ τὸ αἰδοῖον ### κ 638 Κονιορτός Παρὰ τὸ ὄρω ῥῆμα, ὁ μέλλων Αἰολικῶς, ὄρσω· ῥηματικὸν ὄνομα, ὀρτὸς, ὡς σπείρω, σπαρτός· καὶ κείρω, καρτός· καὶ ἐν συνθέσει μετὰ τοῦ κόνις, κονιορτὸς, ὁ τὴν κόνιν ὀρούων καὶ ὁρμῶν ### κ 639 Κονιόπους Πολυσχιδὲς ὑπόδημα, τὸ μὴ σκεπάζον ὅλον τὸ σῶμα, ἀλλὰ καταπασσόμενον ὑπὸ τῆς κόνεως· ἡ δὲ κόνις, ἀπὸ τῆς χύσεως ### κ 640 Κοντός Παρὰ τὸ κέντω ῥῆμα βαρύτονον κοντὸς, ὡς τρέφω τροφὸς, καὶ πέμπω πομπός. Ἔστι δὲ καὶ περισπώμενον κεντῶ· ὁ μέλλων, κεντήσω ### κ 641 Κόντιλος Εὔπολις, εἰ μὴ παίζῃ αὐτοῦ δ’ ὄπισθεν κατέλαβε τὸ κόνδυλον. Ἔστι κοντὸς, κόντιλος ### κ 642 Κόπτος Ἡ πόλις. Ἔστιν εἰς τὸ ### κ 643 κωφός · ἀπὸ τοῦ καίνω, τὸ κόπτω, γίνεται καινόπτω· καὶ συγκοπῇ, κόπτω ### κ 644 κοπάεν ξίφος παρὰ Ἀρχιλόχῳ· ἀπὸ τοῦ κοπάγειν. Ζήτει ### κ 645 Κόπρος Οἱονεὶ κόπος τὶς οὖσα· βαρεῖ γὰρ τὸ περισσὸν καὶ κοπροποιόν. Ἢ χόσπορός τις οὖσα, ἀπὸ τοῦ χεῖσθαι διὰ τοῦ πόρου, κατὰ συγκοπὴν καὶ τροπὴν τοῦ χ εἰς κ ### κ 646 Κόπος Παρὰ τὸ κόπτω. Καὶ τί μετέχει; ὁ γὰρ κόπος κόπτει τὴν δύναμιν ### κ 647 Κόπρια Παρὰ τὸ τὸν κόπον ἡμῖν ἐκεῖσε ῥεῖν· πᾶς γὰρ μόχθος ἀνθρώπου εἰς τὸ στόμα αὐτοῦ ### κ 648 Κόπερρα Τὰ κόπρια Αἰολικῇ διαλέκτῳ, ὡς ὁ Πρίαμος, Πέρραμος· ἀλλότριος, ἀλλότερρος. Ζήτει εἰς τὸ ### κ 649 Κόπις Εὐριπίδης, Ὁ ποικιλόφρων κόπις ἡδυλόγος δημοχαριστής. Σύντομος, ὀξὺς τῷ λόγῳ, ἤγουν λάλος· ἔνθεν καὶ ὁ δημοκόπος καὶ κόβαλος. Καὶ τὰς τῶν λόγων τέχνας κοπίδας ἔλεγον· Μὴ τὸν Πυθαγόραν εὕρομεν ὄντα ἀληθινῶν κοπίδων ### κ 650 Κόραξ Παρὰ τὸν κόρον, ὃ σημαίνει τὸ μέλαν· ἢ παρὰ τὸ κάραν μεγάλην ἔχειν ### κ 651 Κόρη Ἡ παρθένος καὶ ὑγροφυὴς καὶ τρυφερά. ἀπὸ τοῦ κορεῖν, τὸ καλλωπίζειν· ὃ καὶ ἐπὶ τοῦ ὀφθαλμοῦ εἴρηται. Ἢ ἡ καθαρὰν καὶ ἄφθορον ἔχουσα τὴν ἡλικίαν· κορεῖν γὰρ τὸ καθαίρειν· ἔνθεν καὶ νεωκόρος· ἢ παρὰ τὸ κόρον ἐμποιεῖν τῇ ἰδέᾳ. Ἢ παρὰ τὸ κείρω, ἡ κειρομένη ἔτι νεάζουσα. Κόρη δὲ ἐπὶ τοῦ ὀφθαλμοῦ, οἱονεὶ χόρη τὶς οὖσα, ἀπὸ τοῦ δι’ αὐτῆς χεῖσθαι τὸ ὁρατικὸν πνεῦμα. Καὶ ### κ 652 κόρρης λέγεται τὸ τὴν σιάγονα πλῆξαι. Ὁ δὲ Ἐρατοσθένης ἅπασαν τὴν τῆς κεφαλῆς πληγήν ### κ 653 κόρσην γὰρ τὴν κεφαλὴν λέγεσθαι φησί· μεταβεβλῆσθαι δὲ τὸ ς εἰς τὸ ρ Ἀττικῶς, ὡς ἐπὶ τῆς μυρρίνης καὶ τοῦ ταρροῦ· ἔστι γὰρ μυρσίνη καὶ ταρσός ### κ 654 κόρημα γὰρ τὸ σαρόν· καὶ ### κ 655 κορῶ τὸ σαρῶ· καὶ ### κ 656 Κόρινθος Ἀπὸ Κορίνθου τοῦ Μαραθῶνος· ἢ ἀπὸ Κορίνθου τοῦ Πέλοπος ### κ 657 Κόρριον Παρὰ τὸν κόρον ἐστίν· οἷον, Νῦν μὰν ὦ κόριον ### ο 35 ὅτι κουροτρόφον τὴν γῆν καλοῦσι· καὶ τὸν ἐκ ταύτης καρπὸν, κόρην· ὅθεν καὶ τὸ πληρωθῆναι τῆς τροφῆς ### κ 658 κορεσθῆναι λέγουσιν, ἀπὸ τῆς Κόρης, ἣν παρὰ Πλούτωνι καὶ κατὰ γῆν οὖσαν, κἀκείνου νομιζομένην γυναῖκα, ὅμως κόρην λέγουσι, διὰ τὴν τοῦ καρποῦ κατ’ ἐνιαυτὸν γινομένην γέννησιν. Φώτιος ### κ 659 Κορθύεται Ἰλιάδος ι, ἄμυδις δέ τε κῦμα κελαινὸν κορθύεται. Κορυφοῦται, αὔξεται· ἀπὸ τοῦ κορύσσω. Ἢ ἀπὸ τοῦ κόρυς κόρυθος, κορυθύω, καὶ κορθύω. Ἔνιοι ἐπὶ τοῦ σωρεύεσθαι ἤκουσαν ### κ 660 κόρθυς γὰρ ὁ σωρός ### κ 661 Κόρη Κώλυσις τοῦ ῥεῖν, ἤτοι πρὸ τοῦ τόκου, ἤτοι πρὸ τῶν αἱμάτων. Καὶ ἡ κόρη τοῦ ὀφθαλμοῦ· ὡς ἐκ τοῦ κοίλου ῥέειν τὸ δάκρυον. Λέγεται ἐκ τούτου καὶ ### κ 662 κολλούριον τὸ κωλύον τὸ ῥέειν ### κ 663 Κόρος Ὁ βασιλεὺς τῶν Περσῶν, ὁ παλαιός· ἡλίου γὰρ ἔχει τὸ ὄνομα· κοῦρον γὰρ καλεῖν εἰώθασιν οἱ Πέρσαι τὸν ἥλιον, Ὦρος ### κ 664 Κοροπλάστης Ὁ τὰ ζῷα διαπλάσσων· οὐ γὰρ μόνον κούρους ἢ κόρας ὁμοίας πλάσσει, ἀλλὰ πᾶν ζῷον· καὶ ### κ 665 κοροπλάθους τοὺς ἐκ κηροῦ ἢ πηλοῦ, ἢ τοιαύτης τινὸς ὕλης, πλάττοντας κόρας ἢ κούρους ### κ 666 κόρη γὰρ, τὸ σμικρὸν ἀγαλμάτιον, τὸ γύψινον ἢ πήλινον ### κ 667 Κορώνη Τὸ ζῷον· παρὰ τὸ κρώζω κρώνη, καὶ πλεονασμῷ τοῦ ο, κορώνη· ἢ παρὰ τὸ καῦρον ἢ γαῦρον, ὅπερ σημαίνει τὸ κακόν. Τίθεται δὲ ἡ λέξις καὶ ἐπὶ τοῦ ὀρνέου καὶ ἐπὶ τοῦ ἐπικαμποῦς τόξου, καὶ ἐπὶ τοῦ κρίκου τῆς θύρας. Τὸ ζῷον, ὡς τὸ, Οἱ δὲ κορώνῃσιν ἴκελοι περὶ νῆα μέλαιναν κύμασιν ἐμφορέοντο. Εἶναι δέ φησιν ὁ Ἀπίων τὴν αὐτὴν τῷ λάρῳ καὶ τῇ αἰθυίῃ. Ἐπὶ δὲ τοῦ κρίκου τῆς θύρας, Ἀργύρεον δ’ ἐφυπερθύριον, χρυσῆ δὲ κορώνη. Ἐπὶ δὲ τῆς τοῦ τόξου ἐγκοπῆς, Πᾶν δ’ εὖ λειήνας χρυσῆν ἐπέθηκε κορώνην. Νῦν τὸ ἐπικαμπὲς ἄκρον λέγει τοῦ τόξου, ὅθεν ἀπήρτισται ἡ νευρά ### κ 668 Κορωνός Ὁ γαῦρος καὶ ὑψαυχενῶν· παρὰ τὸ κάρη, κατὰ μετάθεσιν τοῦ α εἰς ο. Ἀρχίλοχος, Βοῦς ἐστιν ἡμῖν ἐργάτης ἐν οἰκίῃ κορωνὸς ἔργων ἴδρις ### κ 669 Κορωνίσι Σὺν νηυσὶ κορωνίσι. Ἐπικαμπεῖς ἐχούσαις τὰς ἄκρας, ὅ ἐστι τὰς πρύμνας, τουτέστι καμπυλοπρύμνοις· παρὰ τὸ ἄνω ἐξηρμένας εἶναι, διὰ τὸ εἰς ὕψος ἀνέχειν· ἐκ τοῦ κάρα, δι’ ἧς ὑψοῦ ἀνέχεται. Ἔστι δὲ ὑποκοριστικὸν ἐκ τοῦ κορώνη κορωνίς. Τίθεται ἐπὶ τῆς πρύμνης τῆς νεὼς, διὰ τὸ ἐν ἄκρῳ τοῦ πλοίου γίνεσθαι. Σημαίνει καὶ τὸ ἀκρότατον τῶν αἱρέσεων, οἷον, ἡ κορωνὶς τῆς σοφίας ### κ 670 Κορωνίς Ἀκρώρεια· ἢ τὸ τελευταῖον τῆς οἰκοδομῆς. Σημαίνει καὶ ὄνομα κύριον· καὶ τὸ προσηγορικὸν τὸ ἐπιτιθέμενον ἐν τῷ τέλει τῶν βιβλίων· καὶ εἶδος στεφάνης πεπλεγμένης ἐξ ἴου ### κ 671 Κόπρος Σημαίνει τρία· ἡ τῶν κήπων, ὡς καὶ ἡμεῖς· Δμῶες ἀναγκαῖοι τέμενος μέγα κοπρίσαντες. Λέγουσιν οὕτω καὶ τὴν κόνιν, οἷον, κυλινδόμενος κατὰ κόπρον· καὶ, ἀμφὶ δὲ πολλὴ κόπρος ἔην κεφαλῇ· λέγει καὶ τὴν στάσιν τῶν βοῶν· οἷον, Μυκηθμῷ δ’ ἀπὸ κόπρου ἐπεσσεύοντο νομόνδε ### κ 672 Κόρση Ἡ κεφαλή· ὡς μὲν Ἀπολλόδωρος, ἀπὸ τοῦ κορυφοῦσθαι· οἱ δὲ φασὶ κέρση, ἀπὸ τοῦ κεί ρεσθαι· ὅθεν καὶ ### κ 673 κορσωτὴρ ὁ τὰς τρίχας τίλλων καὶ κουρεύων· κλίνεται κορσωτῆρος· καὶ ### κ 674 κόρσαι αἱ τρίχες. Αἰσχύλος, Λευκὰς δὲ κόρσας τῇδ’ ἐπαντέλλειν νόσῳ. Ἢ παρὰ τὸ κείρεσθαι· καὶ γὰρ τὸ κεῖραι ### κ 675 Κορώνη Καὶ ἐπὶ τοῦ τόξου, καὶ ἐπὶ τῆς θύρας, καὶ ἐπὶ τῆς πρύμνης τοῦ πλοίου, ἡ καὶ κορωνὶς, διὰ τὸ ἐπικαμπές. Εἴρηται δὲ ταῦτα ἀπὸ τῆς κορώνης τοῦ ζῴου· εὐλύγιστον γὰρ ἔχει καὶ οἷον ἐπικαμπῆ τὸν τράχηλον. Καὶ ἐπὶ μέρους δὲ σώματος, ὡς ἐπὶ τοῦ ἀγκῶνος, οἷόντε παράγεσθαι. Οὕτω Φιλόξενος ἐν τῷ περὶ Ῥωμαίων διαλέκτου ### κ 676 Κορύβαντες Δαίμονές τινες, οἳ ἐτάχθησαν φυλάσσειν τὸν Δία, κρύβαντές τινες, κατὰ πλεονασμὸν τοῦ ο, ἀπὸ τοῦ κρύβειν τὸν Δία, ὅτε κατέπινεν ὁ Κρόνος τὰ ἀπὸ τῆς Ῥέας τέκνα. Ἢ οἱ τὴν κόρην καταβάντες ἀναγαγεῖν καὶ μὴ ὑποστρέψαντες ### κ 677 Κορυφή Τὸ μέσον τῆς κεφαλῆς, ὅτι τῆς κάρας ἐστὶν ὀροφὴ, ἤγουν σκεπασμὸς τῆς κεφαλῆς. Ἢ ἀπὸ τοῦ κρύπτω, κρύψω, κέκρυφα, κρυφὴ καὶ κορυφὴ, παρὰ τὸ κρύπτεσθαι ὑπὸ τῶν τριχῶν. Φιλόξενος δὲ ἐν τῷ περὶ Ἰάδος διαλέκτου λέγει, ὅτι παρὰ τὸ κάρη γίνεται καρύπτω καὶ κορύπτω· ἐκ τούτου κορυφή. Ἰστέον δὲ ὅτι τὸ αὐτό ἐστι κορύσσω καὶ κορύπτω· ὅθεν καὶ Ὅμηρος, Πόντῳ μὲν τὰ πρῶτα κορύσσεται, ἐπήγαγε τὸ ### κ 678 κορυφοῦται ὡς εἰς τὸ αὐτὸ καταστρέφοντος τοῦ ῥήματος ### κ 679 Κορύσσω δὲ σημαίνει καὶ τὸ καθοπλίζω, καὶ τὸ παρασκευάζω. Ὀξύνεται· ὁ κανών· τὰ εἰς ΦΗ λήγοντα ὀνόματα, ἔχοντα τὴν πρὸ τέλους συλλαβὴν εἰς υ συνεσταλμένον, ὀξύνεται, γλυφὴ, τρυφὴ, κορυφή ### κ 680 Κόροιφος Οἰφεῖν, τὸ συνουσιάζειν· ὅθεν καὶ Θεόκριτος φησὶν, Εὖ γ’ ὤνθρωπε φιλοῖφα· τό τοι γένος ἢ σατυρίσκοις ἐγγύθεν ἢ Πάνεσσι κακοκνάμοισιν ἐρίσδει. φιλῶν τὸ συνουσιάζειν. Ἢ τὸν ὡς κόρην οἰφώμενον, τουτέστιν ὀχευόμενον. Ἢ παρὰ τὸ τὴν τρίχα ὑφειμένην καὶ ἡπλωμένην ἔχειν, οἷον κέρουφός τις ὤν ### κ 681 κέρας γὰρ ἡ θρίξ. Οἱ δὲ κέρας λέγουσι τὸ αἰδοῖον· καὶ ### κ 682 κέρουφον τὸν τὸ αἰδοῖον ἔχοντα ὑφειμένον καὶ μαλακόν ### κ 683 Κορύνη Ῥόπαλον· παρὰ τὸ κάρη, ὅπερ παρὰ τὸ κάρηνον γέγονε κατὰ ἀποκοπὴν, καρύνη· καὶ τροπῇ, κορύνη, ἡ κατὰ τὸ κάρα νεύουσα ῥάβδος, τὸ παχεῖαν κεφαλὴν ἔχον ξύλον· ἢ κατὰ τὸ κάλον νεύουσα ### κ 684 Κόρυς Ἡ περικεφαλαία. Παρὰ τὸ κάρη κάρυς καὶ κόρυς· ἢ παρὰ τὸ κόρση γίνεται, ὃ σημαίνει τὴν κεφαλήν ### κ 685 Κορυθάϊκι Ἀπὸ τῆς κόρυθος καὶ τοῦ ἀΐσσω, τὸ ὁρμῶ, γίνεται κορυθάϊξ ### κ 686 Κορυθαίολος Ὁ τὴν κόρυθα εὐκίνητον ἔχων, ἢ ποικίλην· ἐξ οὗ πολεμικός. Ἀπὸ τῆς κόρυθος καὶ τοῦ αἰολῶ ῥήματος. Ἰστέον ὅτι τὸ ### κ 687 κορυθαιόλος ἕκτωρ οὐκ ἔχει ἐγκείμενον τὸ αἰόλος, ἀλλὰ τὸ αἰόλλω ῥῆμα δηλοῦν τὸ κινῶ· ὅπερ ἐκ τοῦ ἄελλα γίνεται ἀόλλω· καὶ πλεονασμῷ τοῦ ι, ὡς τὸ, Ὡς δ’ ὅτε γαστέρ’ ἀνὴρ. αἰόλλει. Ὅ ἐστι συνεχῶς στρέφει καὶ κινεῖ. Ἢ ἀπὸ τοῦ ἀελλῶς γίνεται, ἢ ἀπὸ τοῦ ἄειν καὶ τοῦ εἰλεῖν τὸ αἰόλλω. Εἰ γὰρ ἦν ἀπὸ τοῦ αἰόλος ὀνόματος, ὤφειλε προπαροξύνεσθαι. Κανὼν γὰρ ἐστὶν ὁ λέγων, ὅτι τὰ εἰς ΟΣ ὑπὲρ δύο συλλαβὰς, πρὸ μιᾶς ἔχοντα τὸν τόνον, ἐν τῇ συνθέσει προπαροξύνεται· οἷον, πλησίος, παραπλήσιος· αἰόλος, παναίολος· χωρὶς εἰ μὴ σύνθετα εἴη ἕνεκεν ἐνεργείας παροξυνόμενα ### κ 688 Κορυθάλη Ἡ πρὸ τῶν θυρῶν δάφνη τιθεμένη· ὅτι οἱ κλάδοι θάλλουσιν, ὡς καὶ Χρύσιππος· Ἀλλὰ δᾷδας ἡμμένας μοι ταχὺ δότω τὶς ἔνδοθεν, καὶ κοροὺς πλεκτοὺς ἀκραπνεῖς μυρρίνης. Οἱ γὰρ ποιηταὶ ἀνάπαλιν τοὺς κλάδους καὶ ὄζους καὶ ὄρπηκας λέγουσι. Τινὲς δὲ, ὅτι ἡβησάντων τῶν νέων καὶ θυγατέρων δάφνας προετίθουν ἐφηβίοις καὶ γάμοις. Εἰς τὸ ### κ 689 κόρυς κόρυθος· ὁ κανών· πᾶσα γενικὴ διὰ τοῦ ΘΟΣ κλινομένη μακρὰν ἔχει τὴν παραλήγουσαν, ὄρνις, ὄρνιθος· μέρμις, μέρμιθος· κώμυς, κώμυθος· πλὴν τοῦ κόρυς κόρυθος· τοῦτο γὰρ τὸν χρόνον τῆς εὐθείας ἐφύλαξεν ἐν τῇ γενικῇ ### κ 690 Κόσμος Παρὰ τὸ κεῖσθαι ἅμα, ἢ παρὰ τὸ κοσμῶ, ὁ τὰ πάντα ἐν ἑαυτῷ ἔχων κεκοσμημένα καὶ διατεταγμένα. Ἢ ἀπὸ τοῦ κάζω κέκασμαι, ῥηματικὸν ὄνομα κασμός· καὶ κατὰ μετάθεσιν τοῦ α εἰς ο, καὶ ἐναλλαγῇ τοῦ τόνου, κόσμος. Σημαίνει τὸ ἐξ οὐρανοῦ καὶ γῆς καὶ τῶν ἐν μέσῳ σύστημά τε καὶ σύγκριμα· σημαίνει καὶ τὸ καλλώπισμα. Κόσμος θ’ ἵππῳ, ἐλατῆρι δὲ κῦδος. Σημαίνει καὶ τὸν πρὸς πλάνην καὶ ἡδονὰς ἄγοντα, ὡς παρὰ τῇ θείᾳ γραφῇ, Ὅτι δὲ ἐκ τοῦ κόσμου οὐκ ἐστὲ, ἀλλ’ ἐγὼ ἐξελεξάμην ὑμᾶς ἐκ τοῦ κόσμου καὶ, Ὁ κόσμος αὐτὸν οὐκ ἔγνω. Ἐκ τῆς ἑρμηνείας τοῦ κατὰ Ἰωάννην· Ἐνταῦθα κόσμον τὸ πλῆθος φησὶ τὸ διεφθαρμένον καὶ τοῖς γηΐνοις προστετηκὸς πράγμασι, τὸν χυδαῖον καὶ ταραχώδη καὶ ἀνόητον λαόν· καὶ, Τὸ πνεῦμα τῆς ἀληθείας, ὃ ὁ κόσμος οὐ δύναται λαβεῖν. Κόσμον δὲ ἐνταῦθα τοὺς πονηροὺς φησί ### κ 691 Κοσμῆσαι Σημαίνει καὶ τὸ διατάξαι, ὡς τὸ, Τοὺς δ’ αὐτοὶ βασιλῆες ἐκόσμεον οὐτάμενοί περ· καὶ τὸ, Αὐτὰρ ἐπεὶ κόσμηθεν. Ἀντὶ τοῦ διετάχθησαν, ἐκοσμήθησαν· ἡ μεταφορὰ ἀπὸ τοῦ κόσμου· ὅθεν ἡ τῶν ὅλων τάξις ### κ 692 κόσμος ὑπὸ Πυθαγόρου εἴρηται. Ἡ δὲ διάλεκτος, Δωρική. Ἀπὸ τοῦ κοσμῶ, κοσμήσω, κεκόσμηκα, κεκόσμημαι, ὁ ἀόριστος, ἐκοσμήθην, τὸ τρίτον τῶν πληθυντικῶν, ἐκοσμήθησαν, εἶτα ἀφαιρέσει τοῦ ε καὶ συγκοπῇ γίνεται κόσμηθεν. Ὁμοίως καὶ τὸ ### τ 25 τρά φεν δευτέρου ἀορίστου τρίτον τῶν πληθυντικῶν Δωρικῶς καὶ Ἰωνικῶς, καὶ τὰ ὅμοια. Καὶ τὸ ### φ 9 φάανθεν ἀπὸ τοῦ φαίνω, ὁ πρῶτος ἀόριστος παθητικὸς ἐφάνθην· τὸ τρίτον τῶν πληθυντικῶν, ἐφάνθησαν· καὶ ποιητικῶς ἢ Αἰολικῶς ἢ Δωρικῶς, φάανθεν, πλεονασμῷ τοῦ α· ἔθος γὰρ ἔχουσιν οἱ Αἰολεῖς καὶ Δωριεῖς τὰ ἔχοντα ῥήματα τὴν μετοχὴν εἰς ς ὀξύτονον, σχηματίζειν τὰ τρίτα τῶν πληθυντικῶν, ὡς τὸ κόσμηθεν. Καὶ τὸ, ἀπέφθιθεν ἐσθλοὶ ἑταῖροι. Ἀπὸ τοῦ φθίμι, φθίσω, ἔφθικα, ἔφθιμαι, ἐφθίθην, ἐφθίθημεν, ἐφθίθησαν· καὶ Βοιωτικῶς, ἔφθιθεν ### κ 693 Κότινος Ὁ Ὀλυμπιακὸς στέφανος ### ο 36 ὅτι πάλαι ἐφυλλοβόλουν· τοὺς νικῶντας, ἀπὸ τῶν παρακειμένων φύλλων ἐπιρριπτοῦντες, ἃ δὴ στρῶμνα αὐτοῖς πρὸς τὴν εὐνὴν ἔπιπτον· ὅθεν καὶ κότινον φασὶ καλεῖσθαι τὸν στέφανον τὸν Ὀλυμπια κόν. Ἢ ἀπὸ τῆς κοίτης ἀρξάμενον στέφανον εἶναι τοῖς νενικηκόσι. Σημαίνει δὲ καὶ ἀγριελαίαν ### κ 694 Κότος Ἡ ὀργή. Παρὰ τὸ κεῖμαι κεῖται γίνεται ῥηματικὸν ὄνομα κότος· ἡ ἐναπομένουσα γὰρ ὀργὴ κότος λέγεται. Ἢ παρὰ τὸ κῶ, τὸ κοιμῶμαι, γίνεται κέος κόος καὶ κότος, ἡ κοιμωμένη καὶ ἡσυχάζουσα ἐν τῇ ψυχῇ μῆνις. Ποίου εἴδους τῶν ὑποπεπτωκότων τῷ ὀνόματι; Εἰδικοῦ. Τὸ γενικὸν, θυμός. Ἐκ τοῦ κότος γίνεται ῥῆμα κοτῶ· ὅθεν τὸ, Ἀλλήλοις κοτέοντε. Δυϊκὸν, ἀντὶ τοῦ ὀργιζόμενοι ### κ 695 Κοτύλη Ὁ γλουτὸς, ὅπου ἐγκλίνεται ἡ κεφαλὴ τοῦ μηροῦ, παρὰ τὴν κοιλότητα τὴν ἐν αὐτῇ τῇ κοτύλῃ γενομένην. Λέγεται κοτύλη καὶ τὸ κοῖλον τῆς χειρός· ὅθεν καὶ ### κ 696 κοτυλήρυτον αἷμα τὸ πολὺ καὶ τοσοῦτον τῷ πλήθει, ὥστε καὶ τῷ κοίλῳ τῆς χειρὸς δύνασθαι ἀρύεσθαι. Παρὰ τὸ ἀρύω ἀρύσω, ἀρυτὸν, καὶ ἐν συνθέσει, κοτυλήρυτον. Λέγεται κοτύλη καὶ εἶδος ποτηρίου, καὶ εἶδος μέτρου· κυρίως δὲ τὸ ὁπωσοῦν μέτρον κοτύλην ἔλεγον οἱ ἀρχαῖοι διὰ τὴν κοιλότητα· καὶ πᾶν τὸ κοῖλον κοτύλην ἔλεγον ### κ 697 Κοτταβίζω Συνεπίνομέν τε καὶ συνεκοτταβίζομεν· καὶ, Τῶν κὀτταβίων τὰ πολλὰ ἡμέτερα ἦν ### κ 698 κοτταβίζειν τὸ τῷ κοττάβῳ χρῆσθαι φασὶν Ἀττικοὶ, οὐχὶ τὸ ἐμεῖν, ὥσπερ οἱ νῦν λέγουσιν. Ὁ δὲ κότταβος ἦν τοιοῦτόν τι· λεκάνιον ἐν τῷ μέσῳ κείμενον τοῦ συμποσίου, ἔχον ἐπιπλέον ἕτερον σμικρὸν, ὃ ἔδει καταδῦσαι τὸν πέμψαντα τὸ περιττὸν τοῦ πόματος. Ἦν δὲ τοῦτο σημεῖον τοῦ ἐρᾶσθαι ὑπὸ γυναικὸς ἢ παίδων. Καὶ ἆθλα οἱ νικῶντες ἐλάμβανον πλακουντίσκους, πυραμοῦντας, ἢ σησαμοῦντας, ἅπερ κοττάβια ἔλεγον. Ὁ ἦχος δὲ ἐκαλεῖτο λάταξ. Καὶ ### α 2461 ἀποκοτταβίζειν τὸ ἀπὸ τοῦ ποτηρίου τὸ ὑπολειπόμενον πόμα ἐξερᾶν ### κ 699 Κουλεός Ἡ ξιφοθήκη. Ἐκ τοῦ κοῖλον κοιλεὸς, καὶ τροπῇ τοῦ ι εἰς υ, κουλεὸς, τὸ κοῖλον καὶ βαθύτατον ### κ 700 Κούρειον Τὰ διὰ τοῦ ΕΙΟΝ τρισύλλαβα ἰδιάζοντα, τουτέστιν ἑνὶ τόπῳ μόνον λεγόμενα, διὰ τῆς ΕΙ διφθόγγου γράφεται καὶ προπαροξύνεται· οἷον, Λάγειον, τὸ ἱπποδρόμιον Ἀλεξανδρείας, ἀπὸ Λαγοῦ τινός· Χλούνειον, τόπος ἐν Αἰτωλίᾳ, ὅπου ἦν ὁ χλούνης· Λαύρειον, τόπος ἐν Ἀττικῇ ἔχων μέταλλα. Οὕτω καὶ κούρειον· οὕτω δὲ καλεῖται ἐν Ἀττικῇ τὸ ἱερεῖον τὸ θυόμενον, ἡνίκα ἐγράφοντο οἱ κοῦροι εἰς τοὺς φράτορας. Τοῦτο δὲ καὶ ### μ 18 μεῖον ἐλέγετο· καὶ ### μ 19 μειαγωγὸς ὁ τοῦτο εἰσάγων. Ἐκλήθη δὲ, ὅτι τὸ ἱερεῖον εἰς τὸν ζυγὸν ἐντιθέντες ἔκραζον μεῖον μεῖον, τουτέστιν ὀλίγον. Ἡ δὲ ἡμέρα, ἐν ᾗ ἐποιοῦντο, ἐλέγετο ### κ 701 Κουρεῶτις Ἑορτή ἐστιν ἐπὶ τρεῖς ἡμέρας τελουμένη. Ἀθηναίων πρὸς Βοιωτοὺς πόλεμον ἐχόντων περὶ Οἰνόης καὶ Μελαίνων, Ξάνθος ὁ τῶν Βοιωτῶν βασιλεὺς Θυμοίτην τὸν τῶν Ἀθηναίων δυνάστην εἰς μονομαχίαν προεκαλέσατο. Τοῦ δ’ οὐχ ὑποστάντος, Μελάνθιος ὁ Κόδρου πατὴρ ἐμονομάχησε· καὶ νικήσας, ἐνομοθέτησε τὴν ἑορτήν. Τῇ μὲν οὖν πρώτῃ ἡμέρᾳ δειπνοῦσι, καὶ καλοῦσιν ἀναρρυσία, διὰ τὸ τοὺς ἄρχοντας ἀνακλῶντας τὰ ἱερεῖα καὶ ἄνω ἐρύοντας θύειν. Καὶ Ὅμηρος, Αὖ ἔρυσαν μὲν πρῶτα. Τῇ δὲ τρίτῃ, τοὺς κούρους εἰσάγουσιν εἰς τὴν ἑορτὴν, καὶ συνιστᾶσι τοῖς συγγενέσι καὶ γνωρίμοις, καὶ ἐγγράφουσιν εἰς τὴν πολιτείαν. Ἡ δὲ ἑορτὴ καλεῖται κουρεῶτις ### κ 702 κοῦρος λέγεται παρὰ τοῖς Ἀθηναίοις ἡλικία τις, ἐν ᾗ ποιοῦντες τραπέζας ἔταττον ἑαυτοὺς μετὰ τῶν νεωτέρων. Λέγεται δὲ καὶ ὁ ξυρῶν αὐτοῦ τὸ γένειον ### κ 703 Κοῦριξ Ἐκ τῆς κόρσης, τουτέστι τῆς κεφαλῆς· ὅθεν καὶ ἡ κουρά. Ἐν ὑπομνήματι χ Ὀδυσσείας. Ἀλέξης δὲ κοῦριξ, τῶν τριχῶν· ἢ νεανίσκος, παρὰ τὸν κόρον ### κ 704 Κουρά Ἀπὸ τοῦ κείρω κέκαρμαι κορὰ καὶ κουρά ### κ 705 Κούρη Παρὰ τὸ οὐρῶ, τὸ φυλάσσω, οὔρη· καὶ πλεονασμῷ. Ἢ παρὰ τὸ κείρω, τὸ κουρεύω, κόρη καὶ κούρη, πλεονασμῷ τοῦ υ, ἡ κειρομένη ἔτι καὶ νηπιάζουσα ### κ 706 Κουρίδας Μαχαίρας. Εἰ μὲν παρὰ τὴν κουρὰν παρήχθη παρωνύμως κουρὶς, οὐδὲν ζήτημα· εἰ δὲ παρὰ τὸ κουρεὺς, ἐνέλλιπε τὸ η· κουρεὺς, κουρῆος, κουρηῒς, καὶ κουρίς ### κ 707 Κουρῆτες Προπερισπᾶται ἐπὶ τοῦ ἔθνους, ὡς τὸ, Κουρῆτές τ’ ἐμάχοντο καὶ Αἰτωλοί. Οἱ τὴν Πλευρῶνα κατοικοῦντες, ἀπὸ ὄρους τοπικοῦ. Ἢ ἀπὸ τῆς κορᾶς, παρὰ τὸ μὴ κείρεσθαι. Ἐπὶ τῶν νέων δὲ προπαροξύνεται, ὡς τὸ, κούρητες Ἀχαιῶν. Τουτέστιν οἱ νεανίαι. Κουρῆτες δὲ, οἱ τὸν Δία διαθρέψαντες ### κ 708 Κόφινος Παρὰ τὸ κόπον ἐφεῖναι τοῖς βαστάζουσιν. Ἢ παρὰ τὸ κοῦφον, ὃ σημαίνει τὸ βαθὺ καὶ κοῖλον χώρημα ### κ 709 Κοχλιάριον Ἀπὸ τοῦ κόχλος γίνεται. Καὶ ὡς ἀπὸ τοῦ κοιλία γίνεται κοιλίδιον, οὕτως καὶ ἀπὸ τοῦ κοχλίας κοχλίου, κοχλίδιον. Κοχλίας δὲ, παρὰ τὸ κόχλω, τὸ γυρίζω· ἢ παρὰ τὸ ὀλῶ, τὸ συστρέφω, γίνεται ὀλίας· καὶ πλεονασμῷ τοῦ ΚΧ, κοχλίας ### κ 710 Κόχλος Παρὰ τὸ χαλῶ, συγκοπῇ χλῶ, γίνεται χλὸς, καὶ κατὰ ἀναδιπλασιασμὸν, κόχλος, διὰ τὴν ἐπαλληλίαν, τὸ κατ’ εἴλησιν χαλώμενον κάτω· ὅθεν καὶ Θουκυδίδης ἐν τῇ τετάρτῃ διὰ τοῦ α λέγει κάχλακας. Ὡς παρὰ τὸ ἱερὸς γίνεται ἱέραξ, καὶ νέος νέαξ, καὶ μύρμος μύρμαξ, οὕτως καὶ κόχλος κόχλαξ ### κ 711 Κραδάων δολιχόσκιον ἔγχος Ἀντὶ τοῦ κινῶν καὶ σείων. Ἔστι δὲ ἕκτης συζυγίας τῶν βαρυτόνων. Ἐκ τούτου καὶ τὸ κραδαίνω. Οἶμαι δὲ ἀμφότερα γεγενῆσθαι ἀπὸ τοῦ κάρα, καραίνω κραδαίνω καὶ κραδάω ### κ 712 Κράδη Ἡ συκῆ, διὰ τὸ συνεχῶς κραδαίνεσθαι τοὺς θαλοὺς τῶν κραδῶν. Κράδη δὲ οὐ μόνον τῆς συκῆς οἱ κλάδοι, ἀλλὰ καὶ παντὸς ἀκροδρύου· ἀπὸ τοῦ κραδαίνεσθαι ### κ 713 Κράμβη Τινὲς κοράμβη, ἡ ἀμβλύνουσα τὰς κόρας· βέλτιον δὲ ἡ τῷ κόρῳ ἀντιβαίνουσα· ὅθεν καὶ πρῶτον ἐν τοῖς συμποσίοις δίδοται, καὶ παρὰ ἀμπέλῳ οὐ φύεται ### κ 714 Κράμα Παρὰ τὸ κέκραμαι ### κ 715 Κραναή Ἡ τραχεῖα· Ἰθάκης κραναῆς περ ἐούσης. Τραχείας, ὀρείου, κάρηνα ἐχούσης. Ἢ παρὰ τὸ κραναόν· τοῦτο παρὰ τὸ κράνιον, ὅπερ ἐστὶ τραχὺ καὶ ὀστῶδες. Ἀπὸ δὲ τοῦ κάρα, καράνιον καὶ κράνιον ### κ 716 Κράσπεδον Τὸ κρεμάμενον εἰς τὸ πέδον. Παρὰ τὸ ἄκρα καὶ τὸ πέδον, ἡ γῆ, κατὰ ἀφαίρεσιν τοῦ α καὶ πλεονασμῷ τοῦ ς, κράσπεδον, οἱονεὶ τὸ ἔξω ὂν, καὶ τῇ γῇ πλησιάζον ### κ 717 Κραταίπεδον Λιθόστρωτον ἔδαφος, ἢ ψηφολογικὸν, τὸ ἀντίτυπον ### κ 718 Κράτα Τὴν κεφαλήν· ἀπὸ τοῦ κράτους, ὡς ἐνταῦθα τοῦ ἡγεμονικοῦ τυγχάνοντος· ἢ παρὰ τὸ κραίνειν καὶ βασιλεύειν τοῦ ἄλλου σώματος· ὅθεν καὶ κρανίον· καὶ κέρατα, τὰ ἐκ τοῦ κρανίου φυόμενα· οὕτω Σωρανός· ὁ δὲ Χοιροβοσκὸς, παρὰ τὸ ὁ κρὰς, τοῦ κρατὸς, τῷ κρατὶ, τὸν κράτα, καὶ κράτα. Κρατὸς ἀπ’ ἀθανάτοιο. Ἀντὶ τοῦ ἀπὸ τῆς ἀθανάτου κεφαλῆς. Ἡ εὐθεῖα, κρὰς, κρατός. Ὁ κανών· τὰ εἰς ΑΣ ὀξύτονα μονοσύλλαβα κύρια εἰσὶ, καὶ διὰ τοῦ ΝΤ κλίνονται· οἷον, Ζὰς, Φθὰς, Πράς· τὸ δὲ κρὰς προσηγορικόν ἐστι· καὶ ὡς διήλλαξε περὶ τὸ σημαινόμενον, διήλλαξε καὶ περὶ τὴν κλίσιν. Καὶ, ὑπὸ κρασὶν, Ἰλιάδος κ, ὑπὸ ταῖς κεφαλαῖς ### κ 719 Κρατῶ Παρὰ τὸ κράτος· τοῦτο, ἐκ τοῦ κάρα κάρατος καὶ κράτος· ὁ γὰρ κρατῶν καὶ ἄρχων, ἐκεῖνος ἐστὶ κεφαλή ### κ 720 Κράτεια Παρὰ τὸ κρατῶ κράτεια, ὡς ἀνθῶ, ἄνθεια ### κ 721 Κρατευτάων Τῶν βάσεων, ὅ ἐστι τῶν λίθων, ἐφ’ ὧν οἱ ὀβελίσκοι τίθενται ὀπτωμένων τῶν κρεῶν. Οἱ δὲ τῶν λαβῶν τῶν ὀβελίσκων εἶπον, κακῶς ### κ 722 Κράστις Ὁ ἡμίξηρος χόρτος· ὅθεν καὶ τὰ ζῷα ### κ 723 κραστίζεσθαι φασὶν, οἷον, ἐμφορεῖσθαι τοῦ τοιούτου χόρτου ### κ 724 Κρατηρίζων Ἤτοι τὸν οἶνον ἐν κρατῆρι κιρνῶν, ἢ ἀπὸ κρατήρων σπένδων ### κ 725 Κρατερός Ἰσχυρὸς, ἀπειλητικός. Τὰ εἰς ΤΕΡΟΣ τρισύλλαβα προπαροξύνεται· τοῦτο δὲ ὀξύνεται, διότι οὐκ ἐγένετο ἡ παραγωγὴ διὰ τοῦ ΤΕΡΟΣ, ἀλλὰ διὰ τοῦ ΕΡΟΣ. Ὅμοιόν ἐστι καὶ τὸ βλαβερὸς ἐκ τοῦ βλάβη. Τὰ δὲ διὰ τοῦ ΕΡΟΣ ὑπὲρ δύο συλλαβὰς ὀξύτονα τριγενῆ διὰ τοῦ ε ψιλοῦ γράφεται, μυσερὸς, κρυερὸς, κρατερός. Διατί ὀξύνεται; Διότι τὰ μὲν ἄλλα ἀπὸ τοῦ παραγώγου ἔσχον τὸ τ· τὸ μὲν πρότερος, ἐκ τῆς πρὸ προθέσεως κατὰ παραγωγήν· τὸ σφέτερος, ἐκ τῆς σφῶν γενικῆς τῶν πληθυντικῶν· τὸ κύντερος, ἐκ τῆς κυνὸς κυνώτερος, καὶ συγκοπῇ, κύντερος· καὶ κύντερον, τὸ χαλεπώτερον· τὸ δὲ κρατερὸς ἐκ τοῦ πρωτοτύπου ἔχει τὸ τ. Ἐκ τοῦ κράτος, γίνεται κρατερὸς, ὡς θάλλω, θαλερός ### κ 726 Κρατὺς ἀργειφόντης Ἀπὸ τοῦ κράτος κρατὺς, ὡς πλάτος πλατύς ### κ 727 Κραυγή Ὄνομα ῥηματικόν. Ἐκ τοῦ κράζω κράξω, κέκραχα, κέκραγα, γίνεται κραγή· καὶ πλεονασμῷ τοῦ υ, κραυγή. Κράζω· τὸ ΚΡΑ, βραχύ. Διατί; Τὰ διὰ τοῦ ΑΖΩ ῥήματα δισύλλαβα βαρύτονα ἐκτείνονται, οἷον σφάζω, φράζω· πλὴν τοῦ κράζω. Εἰ δὲ ὦσιν ὑπὲρ δύο συλλαβὰς, συστέλλεται, οἷον ὑπωπιάζω, ἀλαπάζω· πλὴν τοῦ σφαδάζω, ματάζω, τεράζω. Γίνεται δὲ ἐκ τοῦ κρῶ κατὰ παραγωγήν· τοῦτο ἐκ τοῦ κλῶ· τοῦτο ἐκ τοῦ καλῶ, κατὰ συγκοπήν. Ἐκ δὲ τοῦ κράζω, καὶ Ἀττικῷ καὶ Αἰολικῷ διπλασιασμῷ, γίνεται τὸ ἐκέκραξα· ἔθος γὰρ τοῖς Ἀττικοῖς διπλασιασμοῖς χρῆσθαι. Τὸ δὲ κράζω ἀναλογώτερόν ἐστι τοῦ κρώζω τοῦ παρὰ Ἀθηναίοις ### κ 728 Κραίνω Τὸ ἐπιτελῶ. Παρὰ τὸ κάρα, καραίνω, ὡς χεῖμα, χειμαίνω· καὶ συγκοπῇ, κραίνω. Εἴρηται δὲ κυρίως ἡ λέξις ἐπὶ τοῦ τελειοῦσθαι, καὶ τῇ κεφαλῇ κάτω νεύειν τὸν ὑποσχόμενον. Εἰ δ’ ἄγε τοι κεφαλῇ κατανεύσω, ὄφρα πεποίθῃς. Ὁ παρατατικὸς, ἔκραινον· πλεονασμῷ τῆς ΑΙ διφθόγγου, κραίαινον, καὶ ἐπικραίαινον· ὁ μέλλων, κρανῶ· ὅθεν καὶ τὸ ### κ 729 κρανέεσθαι · ὁ ἀόριστος, ἔκρανα· Ἰωνικῶς, ἔκρηνα· τὸ προστακτικὸν, κρῆνον· καὶ πλεονασμῷ τοῦ η, κρήηνον, ἀντὶ τοῦ ἐπιτέλεσον ### κ 730 Κραιπνός Ὁ ταχύς· καὶ τὸ συγκριτικὸν, κραιπνότερος· παρὰ τὸ κάπω, τὸ πνέω· ὅθεν καὶ ### κ 731 κάπος τὸ πνεῦμα· καὶ ### κ 732 καπνὸς τὸ ἐκ καυθέντων ξύλων ἀναπεμπόμενον πνεῦμα. Τοῦτο κατὰ πλεονασμὸν τοῦ ρ γίνεται καρπνός· καὶ καθ’ ὑπέρθεσιν, κραπνός· καὶ πλεονασμῷ τοῦ ι, κραιπνός ### κ 733 Κραιπαλῶ Δευτέρας συζυγίας τῶν περισπωμένων· γίνεται ἐκ τοῦ ### κ 734 κραιπάλη ὃ σημαίνει τὴν μέθην· τοῦτο παρὰ τὸ κάρα καὶ τὸ πάλλω, ὑπερθέσει καὶ συγκοπῇ ### κ 735 Κρεββάτιον Παρὰ τὸ κρεμᾶν τὰς βάσεις ### κ 736 Κρέας Παρὰ τὸ κέαρ, ὃ σημαίνει τὴν ψυχὴν, καθ’ ὑπέρθεσιν· πᾶν γὰρ κρέας ἔμψυχόν ἐστιν, εἴγε πᾶν ἔμψυχον κρέας ἔχει. Ἢ παρὰ τὸ κείρω, τὸ κόπτω· ἢ παρὰ τὸ κερῶ, τὸ συγκεκραμένον ἐκ τεσσάρων στοιχείων. Τινὲς δὲ παρὰ τὸ κρατύνειν καὶ ἰσχυροποιεῖν τὸ σῶμα. Τὸ ΑΣ, βραχύ· τὰ εἰς ΑΣ οὐδέτερα συστέλλει τὸ α, πρὸς ἀντιδιαστολὴν τῶν ἀρσενικῶν ὀνομάτων. Καὶ εἰ μὲν ὦσι καθαρὰ, ἢ ἔχει πρὸ τοῦ α τὸ ρ, ἐπιδέχεται καὶ κλίσιν· εἰ δὲ μὴ, οὐ κλίνεται· οἷον, βρέτας, δέπας, δέμας· χωρὶς τῶν παραληγομένων τῷ λ· οἷον ἅλας, ἅλατος· ἐρυσιπέλας, ἐρυσιπέλατος ### κ 737 Κρεκύδειλος Ἀπὸ τοῦ κροκόδειλος, κατὰ ἐναλλαγὴν τῶν στοιχείων ### κ 738 Κρεγμῶ Τῇ κρούσει, Ἀπολλώνιος ### κ 739 Κρεμόω Ἀπὸ τοῦ κρεμῶ κρεμᾷς γίνεται ποιητικῷ πλεονασμῷ τοῦ ο κρεμόω, ὥσπερ γελῶ γελόω, καὶ ὁρῶ ὁρόω· ἐνεστὼς δέ ἐστι, καὶ οὐ μέλλων· ἐὰν γὰρ τὸ κρεμῶ καὶ ἀγορῶ δῶμεν μέλλοντας εἶναι ἀπὸ τοῦ κρεμάζω καὶ ἀγοράζω, εὑρεθήσονται ἐλάττονας συλλαβὰς ἔχοντες τοῦ ἐνεστῶτος· ὅπέρ ἐστιν ἀδύνατον. Ἀλλ’ ἔστιν εἰπεῖν, ὅτι ἀπὸ τοῦ ἀγοράζω καὶ κρεμάζω γίνεται ὁ μέλλων ἀγοράσω καὶ κρεμάσω· καὶ ἀποβολῆ τοῦ ς, ἀγοράω καὶ κρεμάω· καὶ κράσει, ἀγορῶ καὶ κρεμῶ· καὶ μετάγεται εἰς ἐνεστῶτα. Ταῦτα δὲ μέχρι τοῦ παρατατικοῦ κλίνεται· ὁ γὰρ κρεμάσω μέλλων οὐκ ἔστιν ἀπὸ τοῦ κρεμῶ· ἐπειδὴ κρεμήσω ὤφειλεν εἶναι, ὥσπερ βριμῶ βριμᾶς, βριμήσω· ἀλλ’ ἔστιν εἰπεῖν ἐκ τοῦ κρεμάζω· καὶ τὸ ἀγοράσω, οὐκ ἐκ τοῦ ἀγορῶ, ἀλλ’ ἐκ τοῦ ἀγοράζω· ἐπειδὴ ὤφειλεν εἶναι τὸ α μακρόν· ἀλλ’ ἔστι βραχύ. Μήποτε οὖν καὶ τὸ ἀμφιῶ ἢ ἐνεστώς ἐστιν, ἢ μεταβέβηκεν εἰς ἐνεστῶτα. Χωρὶς εἰ μή τις εἴποι, ὅτι τὰ τῷ ι παραληγόμενα τῶν περισπωμένων δευτέρας συζυγίας εἰσὶ, καὶ οὐ πρώτης· οἷον, ἀνιῶ, κοπιῶ ### κ 740 Κρεῖον Παρὰ τὸ κρέας, κρέον καὶ κρεῖον. Λέγει δὲ Ὦρος, ὅτι τὸ κρεῖον ὅμοιόν ἐστι τῷ θεῖον, ἐν τῇ Ἰλιακῇ προσῳδίᾳ. Ἰστέον ὅτι ἡ μὲν κοινὴ δόξα ἔχει, ὅτι τὸ κρεῖον κρεωδόχον ἀγγεῖον σημαίνει· ὁ δὲ Εὐφορίων τὸ κρέας λέγει εἶναι· ὁ δὲ Ἡρωδιανὸς, τὴν ἐκ τῶν ὠμῶν κρεάτων πεπληρωμένην τράπεζαν· ὁ δὲ Πτολέμαχος, τὸν ἀπὸ τοῦ στέατος πλακοῦντα φησὶν αὐτὸ σημαίνειν. Χοιροβοσκὸς, ὁ δὲ κρειῶν ἐρατίζων, ἀντὶ τοῦ τῶν κρεάτων ἐπιθυμῶν· ἀπὸ τῶν κρεῶν γίνεται κατὰ πλεονασμὸν τοῦ ι. Οὐκ ἔστι δὲ μετοχὴ, ἀλλ’ ὄνομα ### κ 741 Κρείων Ὁ βασιλεύς. Ἔστι δὲ ὄνομα μετοχικόν· ἀπὸ γὰρ μετοχῆς παρήχθη εἰς ὄνομα. Ἔστι γὰρ κρατῶ, καὶ σημαίνει τὸ ἄρχω· ἐξ οὗ κατὰ παραγωγὴν γίνεται κρατείω ὡς ὄψω ὀψείω· ἡ μετοχὴ, κρατείων· καὶ συγκοπῇ, κρείων Ἀγαμέμνων. Καὶ ἀπὸ μετοχῆς μετήχθη εἰς ὄνομα. Ὁμοίως καὶ τὸ θηλυκὸν, κρατείουσα· καὶ συγκοπῇ, κρείουσα· σημαίνει τὸ βασιλεύουσα ### κ 742 Κρείσσων Παρὰ τὸ κρατὺς ὄνομα συγκριτικόν· ὁ πρῶτος τύπος, κρατύτερος· ὁ δεύτερος, κρατίων· καὶ ὁ τρίτος κράσσων· καὶ κατὰ τροπὴν Αἰολικὴν τοῦ α εἰς ε, καὶ πλεονασμῷ τοῦ ι. Οὐδέποτε δὲ πρὸ τῶν δύο ΣΣ εὑρίσκεται δίφθογγος, πλὴν τοῦ λεύσσω, γλαύσσω, τὸ φωτίζω, καὶ κρείσσων, καὶ τοῦ ἐξ αὐτοῦ ῥήματος γινομένου ### κ 743 Κρήγυον Τὸ ἀληθὲς καὶ ἀγαθόν· παρὰ τὸ κῆρ, ἡ ψυχὴ καὶ τὸ ἡδὺ, γίνεται κηρήδιον, τὸ τῷ κέαρι ἡδὺ καὶ προσηνές· καὶ συγκοπῇ καὶ τροπῇ τοῦ δ εἰς γ, γίνεται κρήγυον, τὸ τὴν ψυχὴν ἡδύνον ### κ 744 Κρήδεμνον Τὸ κεφαλοδέσμιον. Παρὰ τὸ κάρη καὶ τὸ δέω, τὸ δεσμεύω, καρήδεμνον· καὶ συγκοπῇ, κρήδεμνον, τὸ τὴν κεφαλὴν δεσμεῦον. Ὁ δὲ Ἡρωδιανὸς φησὶ, κρήδεμνον λέγεται παρὰ τὸ δέμω, τὸ κατεσκευασμένον καὶ πεποιημένον εἰς κεφαλὴν τῶν νέων. Σημαίνει δὲ καὶ τὰ τείχη, οἷον τὰ περιβλήματα ### κ 745 Κρήμνη Κρήμνη σεαυτὴν ἐκ μέσης ἀντηρίδος. Ὡς ἀπὸ τοῦ ἵστημι, ὁ παρατατικὸς, ἵστην ἵστης ἵστη· καὶ τὸ προστακτικὸν, ἵστη· οὕτω καὶ ἀπὸ τοῦ κρημνῶ γίνεται κρήμνημι· ὁ παρατατικὸς, κρήμνην, κρήμνης, κρήμνη· καὶ τὸ προστακτικὸν, κρήμνη ### κ 746 Κρημνός Παρὰ τὸ κρεμῶ κρεμός· καὶ πλεονασμῷ τοῦ ν, κατὰ τροπὴν τοῦ ε εἰς η, γίνεται κρημνός. Ἢ παρὰ τὸ κάρα καὶ τὸ νεύω γίνεται κάρανος, καὶ κρημνὸς, ὁ ἐπὶ κάρα νεύων ### κ 747 Κρήνη Ἡ πηγή. Παρὰ τὸ ῥέω ῥήνη, καὶ κρήνη. Ἢ ἔστι ῥῆμα κρῶ μονοσύλλαβον, συγκοπὲν ἐκ τοῦ κερῶ, ὃ δηλοῖ τὸ ἐγχέειν· καὶ ὡς παρὰ τὸ εἴρω, τὸ λέγω, γίνεται εἰρήνη, οὕτω κρῶ κρήνη· καὶ ### ν 6 νεοκράτας σπονδὰς Αἰσχύλος, τὰς νεωστὶ ἐγχυθείσας. Καὶ Ὅμηρος, κέρασσε δὲ νέκταρ ἐρυθρόν. Ἀντὶ τοῦ ἐπέχεεν· οὐ γὰρ ὕδατι κιρνᾶται τὸ νέκταρ ### κ 748 Κρηπίς Παρὰ τὸ ἕρπω ἑρπίς· καὶ ἐν ὑπερβιβασμῷ, ῥεπίς· καὶ πλεονασμῷ τοῦ κ, τροπῇ τοῦ ε εἰς η, γίνεται κρηπὶς, δι’ ἧς ἕρπειν καὶ βαδίζειν δυνάμεθα· ἢ παρὰ τὸ ῥάπτω ### κ 749 Κρῆτες Παρὰ τὸ ἐπὶ κρέασι βιοτεύειν· κυνηγετικοὶ γάρ. Ὁ Ἀπολλόδωρος, παρὰ τὸ εὖ κεκρᾶσθαι τὸν περὶ τὴν νῆσον ἀέρα ### κ 750 Κρησφύγετα Φρούρια τινὰ οὕτω λεγόμενα, ἐν οἷς ἐκρύπτοντο οἱ νησιῶται τὸν Μίνωα φεύγοντες· παρὰ τὸ κριτὴν αὐτῶν εἶναι Κρῆτα. Τὸ οὖν κρησφύγετον ἔλεγον σπήλαιον χρήσιμον τοῖς φεύγουσιν εἰς τὸ κρύπτεσθαι ### κ 751 Κρησέρα Δηλοῖ τὸ πῶμα. Κυρίως δέ ἐστιν ἐπιβόλαιόν τι τῆς κεφαλῆς ποιόν. Ἔνιοι δὲ περιτραχήλιον ποιὸν εἶναι φασί· κακῶς. Ἡ γὰρ λέξις ἀπὸ τοῦ κάρα ὠνόμασται. Τὸ τοῦ κοφίνου ἐπιβόλαιον κρησέρα εἴρηται κατὰ μεταφοράν. Ἀπολλώνιος δὲ γελοίως ἵστασθαι· φησὶ γὰρ ἐπὶ τὰ ἐσκοτωμένα κόσκινα, οἷς ἐπικαλύπτουσι τοὺς κοσκίνους. Ὦρος ### κ 752 Κρῖ λευκόν Σημαίνει τὴν κριθήν. Ἢ ἀπὸ τοῦ κριθὴ γέγονε κατὰ ἀποκοπήν· ἢ ἀπὸ τοῦ κρῖμνον, τοῦ σημαίνοντος τὸ παχὺ τοῦ ἀλεύρου, ὁμοίως κατὰ ἀποκοπὴν κρῖ· ἔστι γὰρ κρίμνον καὶ γένος κριθῆς. Σημαίνει δὲ καὶ τὸ ἀπόσταγμα τοῦ κυκεῶνος ### κ 753 Κρίβανος Σημαίνει τὴν κάμινον, ἔνθα ὤπτων τοὺς ἄρτους· παρὰ τὸ κρῖ καὶ τὸ βαῦνος, ἡ κάμινος· οἱ δὲ Δωριεῖς κλίβανον λέγουσι ### κ 754 Κριθή Παρὰ τὸ προκριθῆναι τῶν ἀκροδρύων· ἀκρόδρυα γὰρ ἤσθιον πρὸ τῶν καρπῶν. Ἄλλως. Παρὰ τὸ προκριθῆναι τῶν δρυῶν· ὀπτοὺς γὰρ βαλάνους ἔτρωγον οἱ ἀρχαῖοι· καὶ πάλιν ὕστερον ἤρξαντο ἀπὸ κριθῆς ἄρτον ἐσθίειν. Ἢ διὰ τὸ κρίνεσθαι καὶ διαχωρίζεσθαι αὐτὴν ἐκ τῶν ἀχύρων ὑπὸ τοῦ ἀνέμου. Τὰ εἰς ΘΗ βαρύνεται, τίθη· πλὴν τοῦ κριθὴ, ποθή ### κ 755 Κρητήρ Ἐκ τοῦ κρατὴρ κατὰ τροπὴν Ἰωνικὴν τοῦ α εἰς η, ὡς πρᾶγμα, πρῆγμα. Τὸ ΚΡΑ, μακρόν· ἐκ τοῦ κρῶ κράσω· ὅπερ ἀπὸ τοῦ κερῶ· τοῦτο ἀπὸ τοῦ κέρας, ὃ σημαίνει τὸ κέρατον. Οἱ παλαιοὶ γὰρ κέρατι ἐχρῶντο ἀντὶ προχόου ### κ 756 Κριτής Ὁ τῆς διαφορᾶς χωριστικός ### κ 757 κρίναι γὰρ τὸ διαχωρίσαι καὶ διακρίναι· ἔνθεν καὶ ### α 2462 ἀκριτόμυθος ὁ ἄκριτα καὶ ἀδιαχώριστα λέγων, καὶ μὴ διακρίνων τὰ λεγόμενα. Κλίνεται κριτοῦ· τὰ ἀπὸ τοῦ παθητικοῦ παρακειμένου τρίτου προσώπου γινόμενα ὀνόματα εἰς ΟΥ ἔχει τὴν γενικήν ### κ 758 Κρίνω σημαίνει τρία· τὸ διαχωρίζω, ὡς τὸ, Κρῖν’ ἄνδρας κατὰ φῦλα· καὶ, Κρῖνον τὸ διακρινόμενον ταχέως. Καὶ τὸ δικάζω· σημαίνει καὶ τὸ ἐπιλέγω, ὡς τὸ, Κρίνας ἐκ Λυκίας ἐείκοσι φῶτας ### κ 759 Κρίκος Τὸ κρικέλλιον. Παρὰ τὸ κλείω, κατὰ ἀποβολὴν τοῦ ε, κλίκος, ὁ πάντοθεν περικεκλεισμένος· καὶ τροπῇ τοῦ λ εἰς ρ, κρίκος. Ἢ ὡς ἄλγος ἀλγαλέος καὶ ἀργαλέος. Ἔστι δ’ ὅτε καὶ ἐν ὑπερθέσει γίνεται κίρκος, ὡς καρδία κραδία. Βαρύνεται· ἐπειδὴ τὰ εἰς ΚΟΣ μονογενῆ διβραχέα βαρύνεται· εἰ δέ τι ὀξύνεται, πρὸς ἀντιδιαστολὴν σημαινομένου, ὡς ἔχει τὸ δόκος ἐπὶ τῆς δοκήσεως πρὸς ἀντιδιαστολὴν τοῦ δοκοῦ. Σεσημείωται τὸ φακὸς ὀξύτονον· τὸ δὲ φακῆ περι σπᾶται· ἀπὸ γὰρ τοῦ φακέα. Τὸ δὲ κακὸς, τριγενές ### κ 760 Κρίκε Ἰστέον ὅτι τὸ κρίκε δὲ ζυγόν μιμητικῶς ἐστιν εἰρημένον. Ἐφ’ οὗ τινὲς οὐ προσεσχηκότες τῇ μιμήσει τῆς φωνῆς ἠπόρησαν, ὡς Ἡρωδιανός φησι, πῶς ἀπὸ θέματος τοῦ κρίζω ὢν ὁ δεύτερος ἀόριστος, οὔτε διὰ τοῦ γ ἐστὶν, οὔτε διὰ τοῦ δ, ὡς τὸ φράζω ἔφραδον, καὶ στίζω ἔστιγον, ἀλλὰ διὰ τοῦ κ. Ὅτι δέ ἐστι τὸ κρίζω θέμα, δῆλον ἐκ τῶν κινημάτων· ὁ γὰρ ποιητής φησι ### κ 761 κεκριγυῖαι · καὶ ῥηματικὸν ὄνομα ### κ 762 κριγὴ ὡς παρὰ Ἱππώνακτι, Κριγὴ δὲ νεκρῶν ἄγγελός τε καὶ κῆρυξ. Σχηματίζει δὲ τὸ κρίζω ὁ Ἡρωδιανὸς οὕτως· ἔστι μονοσύλλαβον κρῶ, ἀφ’ οὗ τὸ κράζω, καὶ κρώζω· ἀπὸ δὲ τοῦ κράζω γίνεται κρίζω, ὡς στάζω στίζω, σεβάζω σεβίζω. Τούτου δὲ τοῦ κρίζω ἡμαρτημένον ἀόριστον παραλαμβάνεται τὸ ### κ 763 κρίκε · ἡμεῖς δὲ οὐ φαμὲν αὐτὸν ἡμαρτῆσθαι, ἀλλὰ πεποιῆσθαι. Οὕτω Ζηνόδοτος. Σημαίνει δὲ τὸ ἐψόφησεν, ἤχησε, ποιὸν ἦχον ἀπετέλεσε ### κ 764 Κριός Ὥσπερ λέγεται κρείων ὁ βασιλεὺς, οὕτω καὶ κριὸς ὁ ἐξέχων τῆς ποίμνης. Ὁ δὲ Ἡρωδιανός φησι παρὰ τὸ κεκρίσθαι τὰς τρίχας· διαφέρουσι γὰρ αἱ τρίχες τοῦ κριοῦ τῶν ἄλλων. Σημαίνει δὲ πολλά· ἔστι γὰρ ὁ προηγούμενος τῆς ποίμνης· ἔστι καὶ ὄργανον πολιορκητικόν· ἔστι καὶ εἶδος πλοίου· ἔστι δὲ καὶ εἶδος ἐρεβίνθου· ὁ ἐρέβινθος δὲ ἀρσενικῶς λέγεται. Τινὲς δὲ λέγουσι παρὰ τὸ κέρας γίνεσθαι κεριὸς, καὶ συγκοπῇ, κριός· οὐ καλῶς. Κεραῖος γὰρ ὤφειλεν εἶναι, ὡς κνέφας κνεφαῖος, οὖδας οὐδαῖος ### κ 765 Κρῖος Ὄνομα Τιτᾶνος· παρὰ τὸ κεκρῖσθαι. Προπερισπᾶται πρὸς ἀντιδιαστολὴν τοῦ κριὸς τοῦ προσηγορικοῦ· ὁ δὲ Ἀρίσταρχος καὶ τὸ κύριον ὀξύνει. Τὰ διὰ τοῦ ΙΟΣ δισύλλαβα ἀρσενικὰ τὴν ΕΙ δίφθογγον ἀποστρέφεται, βίος, δῖος· Χῖος, ὁ πολίτης τῆς Χίου· Θρῖος, ὄνομα ποταμοῦ· Κῖος, ὄνομα κύριον· Πῖος, ὄνομα κύριον· Τῖος, ὄνομα κύριον. Οὕτως οὖν καὶ Κρῖος. Πρόσκειται, “ἀρσενικὰ,” διὰ τὸ νειὸς, ὃ σημαίνει τὴν ἀρουμένην γῆν· ἔστι δὲ θηλυκόν. Σεσημείωται ταῦτα, θεῖος, Κεῖος, ὁ τῆς Κέω πόλεως· πλεῖος, μεῖος, λεῖος, ῥεῖος· οὕτω δὲ λέγουσιν οἱ Κύπριοι τὸν ἀσθενῆ, παρὰ τὸ ῥεῖα, ὃ σημαίνει τὸ εὐχερές· χρεῖος, παρὰ τὴν χρείαν. Τὸ δὲ Φλίος, διφορεῖται· τινὲς μὲν γὰρ διὰ τοῦ ι γράφουσιν αὐτό· τινὲς δὲ, διὰ τῆς ΕΙ διφθόγγου ### κ 766 Κρίμα Σημαίνει πῇ μὲν τὸ κατάκριμα καὶ τὴν καταδίκην, ὡς τὸ, κρίμα ἑαυτῷ ἐσθίει καὶ πίνει· πῆ δὲ τὴν κρίσιν καὶ τὴν καταδίκην, ὡς τὸ, Κρίμα δίκαιον κρίνατε. Σημαίνει καὶ τοὺς ἐξῃτασμένους τοῦ θεοῦ λόγους ### κ 767 Κροαίνω Τὸ κτυπῶ καὶ ἠχῶ. Ἀριστοφάνης φησὶ τὸ τοῖς ποσὶ σκιρτᾶν καὶ κροτεῖν. Παρὰ τὸ κροτῶ, κροταίνω· ἀποβολῇ τοῦ τ, κροαίνω· ἢ παρὰ τὸ κρούω, κροαίνω, κατὰ παραγωγὴν, καὶ ἀποβολῇ τοῦ υ ### κ 768 Κρόκη Παρὰ τὸν κρούσω μέλλοντα γίνεται, ἀποβολῇ τοῦ υ· ᾗ τὸ κρούεσθαι διόλου παρηκολούθησε ### κ 769 Κροκύφαντος Ὅτι διὰ κρόκης ὑφαίνεται· οἱ δὲ Ἀττικοὶ κεκρύφαλον αὐτὸ καλοῦσιν, ὅτι κρύπτει τὸν φαλὸν, ὅ ἐστιν ἐξοχὴ τῆς κεφαλῆς ### κ 770 Κρόκος Παρὰ τὸ κίειν καὶ ἀναβλαστάνειν ἐν τῷ κρύει, κρύοκός τις ὤν ### κ 771 Κροκόδειλος Ἐκ τοῦ κρόκος καὶ τοῦ δειλός· καὶ γὰρ ὁ χερσαῖος κροκόδειλος φοβεῖται τὸν κρόκον· ὅθεν καὶ οἱ μελιτουργοὶ, ἐπειδὴ ἀνέρχεται καὶ ἐσθίει τὸ μέλι, ἐπιτίθενται ἔξωθεν κρόκον, ὅνπερ ὁρῶν φεύγει. Ὁ δὲ θαλάσσιος, παρὰ τὸ δειλαίνεσθαι τὰς κρόκας, ὃ σημαίνει τοὺς αἰγιαλούς· οἱονεὶ περὶ τὴν γῆν δειλός. Ὁ δὲ κροκόδειλος, ζωΰφιόν ἐστι μικρόν ### κ 772 Κρόκαλα Λέγονται αἱ ψῆφοι τῶν ποταμῶν· ἀπὸ τοῦ κροτεῖν καὶ ψοφεῖν ### κ 773 Κρόμυον Παρὰ τὸ τὰς κόρας μύειν τῶν ἐσθιόντων αὐτό· δριμὺ γάρ ### κ 774 Κρόνος Ὁ Κρόνος τῆς νοερᾶς ζωῆς ἐστι δοτὴρ, κόρος ὢν τοῦ νοῦ· μᾶλλον δὲ κορὸς νοῦς καὶ καθαρός. Πάντες οὖν οἱ νοερῶς ζῶντες Κρονίαν ἔχουσι πολιτείαν· ὅθεν καὶ βασιλεὺς αὐτῶν ὁ Κρόνος λέγεται. Τὸν Κρόνον φασὶν ἐκ τοῦ κρᾶν καὶ κιρνᾶν ἕκαστα τῶν γενεθλιωμάτων, καὶ μίξαι τὸ θῆλυ τῷ ἄρρενι. Χρύσιππος δέ φησιν ὅτι καθύγρων ὄντων τῶν ὅλων, καὶ ὄμβρων καταφερομένων πολλῶν, τὴν ἔκκρισιν τούτων Κρόνον ὠνομάσθαι. Τὰ δὲ περὶ τὴν ἐκτομὴν ἔνιοι οὕτως ἀναλύουσιν· ὅτι τῆς τοῦ Οὐρανοῦ καὶ Γῆς μίξεως γινομένης, ἐζωογονεῖτο πολλά· εἶτα τοῦ Κρόνου ἕκαστα διακρίναντος, καὶ τὰ γεννηθέντα ἐκ τῆς πρὸς ἄλληλα μίξεως ζωογονοῦντος, ἐκτετμῆσθαι τὸν Οὐρανὸν εἰρήκασιν. Ἄλλοι δέ φασιν αὐτὸν Κρόνον εἰρῆσθαι, ὅτι πρῶτος θεῶν εἰς κρίσιν ἐπέβαλε. Νομίζεται δὲ παῖς Οὐρανοῦ καὶ Γῆς, ὅτι ἐκ τῆς ἐπιτολῆς τῶν ὑπὸ γῆν καὶ ὑπὲρ γῆν ἄστρων ὁ χρόνος γίνεται· διὰ γὰρ τούτων καὶ ἡμερονύκτιον καὶ μῆνα καὶ καιρὸν διορίζομεν. Καταπίνειν δὲ λέγεται τὰ τέκνα, ὅτι ὅσα διὰ χρόνου γίνεται τῷ χρόνῳ πάλιν συνδιαφθείρεται. Φώτιος πατριάρχης ### κ 775 Κρονίων Πατρωνυμικόν. Κλίνεται Κρονίωνος· τὰ εἰς ΩΝ πατρωνυμικὰ φυλάττουσι τὸ ω ἐπὶ γενικῆς. Εὕρηται καὶ συνεσταλμένη ἡ ΝΙ συλλαβὴ, ὡς παρὰ τῷ ποιητῇ, Ὅς ῥα παρὰ Κρονίωνι καθέζετο· τὸ γὰρ, Ζηνὸς οὐκ ἂν ἔγωγε Κρονίονος, ὑπερβιβασμὸν ἔπαθε χρόνου, καὶ τὴν μὲν προπαραλήγουσαν ἐξέτεινε, τὴν δὲ παραλήγουσαν συνέστειλεν. Ἄλλως. Τὸ Κρονίων διὰ τοῦ ι, ἐπειδὴ τὸ Κρονίδης διὰ τοῦ ι· τὰ γὰρ εἰς ΩΝ πατρωνυμικὰ τὴν παραλήγουσαν θέλει ἔχειν τῶν εἰς ΔΗΣ· Ἀτρείδης, Ἀτρείων· Πηλείδης, Πηλείων· οὕτως καὶ Κρονίδης, Κρονίων· τὰ δὲ εἰς ΟΣ, εἰ μὲν καθαρὰ, διὰ τοῦ ἄδης ποιοῦσι τὸ πατρωνυμικόν· οἷον, Θυέστιος, Θυεστιάδης· Τελαμώνιος, Τελαμωνιάδης· εἰ δὲ μὴ καθαρὰ, διὰ τοῦ ΙΔΗΣ, οἷον, Πρίαμος, Πριαμίδης· Κρόνος, Κρονίδης ### κ 776 Κρόσσας Οἱ μὲν φασὶ κεφαλίδας τοῦ τείχους σημαίνειν, ἄλλοι δὲ τοὺς προμαχῶνας· Ἀρίσταρχος δὲ κλίμακας τινὰς, ἢ ὄργανα πρὸς τειχομαχίαν ἐπιτήδεια· ἄλλοι δὲ τὰ ἀποκρηπιδώματα· καὶ γὰρ κροσσοὺς τὰ ἄκρα τῶν ἱματίων λέγουσιν· ὃ καὶ βέλτιον, οἱονεὶ κορσοὺς τινὰς ὄντας· παρὰ τὴν κόρσην τὴν κεφαλὴν, κατὰ μετάθεσιν τοῦ ρ, κρόσσας. Οὕτω Φιλόξενος ἐν τῷ περὶ Ἰάδος διαλέκτου. Τὸ δὲ τῆς κλίμακος ὄνομα οὐ γινώσκει Ὅμηρος· οὐδέπω γὰρ ἦν τὰ πολεμικὰ ὄργανα. Καὶ ταῦτα μὲν ὁ Ὠρίων· ἐγὼ δὲ εὗρον σχόλιον παρακείμενον ὑπόνοιαν παρέχον μοι ἵνα σημαίνῃ καὶ τὰς κλίμακας, καὶ τὰ ἐξέχοντα τοῖς τείχεσιν· ἔχει δὲ οὕτως ### ο 37 ὅτι εἰ μὲν διαστέλλοιμεν εἰς τὸν μὲν σύνδεσμον, γένοιτ’ ἂν, Κρόσσας μὲν πύργων ἔρυον. Οἷον, ἐπὶ τοὺς πύργους τὰς κλίμακας εἷλκον· εἰ δὲ συνάπτοιμεν κρόσσας πύργων, τὰς ἐξοχὰς φησὶ, περὶ ὧν ἐν τοῖς περὶ ναυστάθμου διαλέγεται, στήλας τε προβλῆτας, ἀντὶ τοῦ τοὺς προκαταβεβλημένους θεμελίους. Ζήτει εἰς τὸ ### κ 777 Κρόκος Παρὰ τὸ ἐν κρυφῇ ἔχειν τὴν πορείαν, ὅ ἐστι τὴν αὔξησιν, οἷον κρύκιός τις ὤν. Οὕτως εὗρον ἐν ὑπομνήμασι τ Ἰλιάδος ### κ 778 Κροσός Παρὰ τὸ ἄκρα καὶ τὸ κάρα· ἢ παρὰ τὸ ἄκρον καὶ τὸ σείω, τὸ ἐν ἄκρῳ σειόμενον καὶ κρεμάμενον. Ἐκ δὲ τοῦ κροσὸς γίνεται κροσῶ, κροσώσω, καὶ κροσωτός ### κ 779 Κρότων Ὁ φθείρ· ἀπὸ τοῦ κρατεῖν οἷς ἂν ἐμφυῇ. Ὁ δὲ Ὦρος βοτάνης ὄνομα λέγει, διὰ τὸ ὄζειν αὐτῆς τὸ σπέρμα, διατριβόμενον ἐν τοῖς δακτύλοις, ὁμοίως τῷ ζῴῳ· διὰ τοῦτο κρότων ἐκλήθη. Ἔστι δὲ καὶ ὄνομα πόλεως παρ’ αὐτῷ, ἀπὸ Κρότωνός τινος, ὅστις ὑπὸ Ἡρακλέους ἀνῃρέθη ### κ 780 Κρότος Ἐκ τοῦ κρούω, κρούσω, κέκρουκα, κέκρουμαι, κέκρουται, κρότος, κροτῶ ### κ 781 Κρόταφοι Κυρίως ἐπὶ τῶν ζῴων τῶν κερατοφόρων, διὰ τὸ ἐξ αὐτῶν τῶν μερῶν φύεσθαι κέρατα, οἱονεὶ κερατοφόροι τινες ὄντες· ἢ ὅτι κρούουσι τὴν ἁφὴν παλλόμενοι, οἷον κρούταφοι ὡς δὲ Ἀπολλόδωρος, ὅτι συγκεκρότηνται ἀμφοτέρωθεν· ὡς δὲ Ἀπίων, ὅτι τῆς κόρσης ἅπτονται, τουτέστι τῆς κεφαλῆς. Οὕτως Σωρανός. Ἢ παρὰ τὴν κόρσην, κόρσαφος, καὶ κόρταφος· καὶ ἐν ὑπερθέσει, κρόταφος. Ἢ ὅτι τῆς κόρσης ἁφή ἐστι· κόρση, κρόση· καὶ κρόσας· καὶ τὸ κροσὸς οὕτως ἐτυμολογεῖται ἀπὸ τοῦ τέλους· φησὶ γὰρ, ἡ κεφαλὴ τὸ τελευταῖον ὁ κροσὸς καλεῖται. Ἢ ὅτι ὁ κρουόμενος εἰς αὐτὸν, τάφον ἔχει, καὶ ἔμπληκτος γίνεται, ὡς τὸ, τάφος δ’ ἕλε πάντας Ἀχαιούς ### κ 782 Κρωσσός Ὑδρία, ἤ τι ἄλλο ἄγγος εἰς τὸ ἐπιχεῖν ὕδωρ· παρὰ τὸ κρῶ, τὸ ἐπιχέω· τοῦτο ἐκ τοῦ κερῶ· ὅθεν κέρασεν ### κ 783 Κρώβυλος Εἶδος ἐμπλοκῆς· ἢ ὄνομα κύριον ### κ 784 Κρωβίαλος Κρωβίαλον Κρώμναν τε καὶ ὑλήεντα Κύτωρον. Αὗται δὲ πόλεις Παφλαγονίας. Ἐν δὲ τῇ Κυτώρῳ φύεται πύξος πολλὴ καὶ διάφορος. Ἀπολλώνιος Ἀργοναυτικοῖς ### κ 785 Κρούω Ἐκ τοῦ κρῶ, κατὰ παραγωγὴν, κρόω· καὶ πλεονασμῷ τοῦ υ· ἢ κρύω, καὶ πλεονασμῷ τοῦ ο. Κυρίως δὲ ἐπὶ τῶν κερατοφόρων· κορούειν γὰρ τὸ τοῖς κέρας. παίειν· καὶ κατὰ συγκοπὴν, κρούειν· ὁ παθητικὸς παρακείμενος, κέκρουμαι, κέκρουται, κρότος· καὶ ῥῆμα, κροτῶ ### κ 786 Κρουνός Τὸ ῥεῦμα· καὶ ### κ 787 κρουνῶν ῥευμάτων. Ἐκ τοῦ κερῶ κρῶ γίνεται κρονὸς καὶ κρουνός· ἢ ἀπὸ τοῦ ῥέω, ῥουνὸς καὶ κρουνός ### κ 788 Κρούζω Κροβύζω, ἀφαιρέσει τοῦ β, καὶ κράσει τῶν στοιχείων, κρούζω ### κ 789 Κρύος Παρὰ τὴν γινομένην κροῦσιν τῶν ὀδόντων ἐν τῷ κρύει, ἤγουν ψύχει, γίνεται κροῦος καὶ κρύος. Ἐκ τούτου ### κ 790 κρυόεις φρικτὸς, φοβερός· συμβαίνει γὰρ τοὺς φοβουμένους συγκρούειν τοὺς ὀδόντας. Ἢ παρὰ τὸ κρατῶ κρατύω, κρύω καὶ κρύος· καὶ κρύος κρυόεις, κρυόεσσα, φρικτὴ, φοβερά. Ἢ ψυχροποιός· ἀφ’ οὗ νεκροποιός ### κ 791 Κρύσταλλος Τὸ διὰ τοῦ κρύους ἠλλοιωμένον ὕδωρ. Ἢ παρὰ τὸ σταλάσσω καὶ τὸ κρῶ ### κ 792 Κρυμός Παρὰ τὸ κρύπτω κέκρυμμαι, κρυμμός· καὶ ἀποβολῇ τοῦ μ. Κρυμὸς δὲ ὠνόμασται αὐτὸ τὸ πάγος, ὃ ἐπικρυπτόμεθα· χειμερίου γὰρ καιροῦ τὸ πάθος ### κ 793 Κρύπτω Ἐκ τοῦ καλύπτω, καρύπτω, καὶ κατὰ συγκοπήν· ἢ ἐκ τοῦ κάρα, καρύπτω καὶ κρύπτω ### κ 794 Κτέρας Κτῆμα· ἀπὸ τοῦ κτῶ, τὸ κτῶμαι ### κ 795 Κτεάτεσσιν Κτήμασιν· ἀπὸ εὐθείας τῆς κτέας. Ἄμεινον δὲ μεταπλασμὸν παραδέχεσθαι ἀπὸ τῆς κτεάτοις δοτικῆς, ὥσπερ καὶ προβάτοις πρόβασιν. Ἅμα δὲ τῇ μεταπλάσει καὶ ἐπέκτασιν ἔπαθε ### κ 796 Κτάμενος Ἐκ τοῦ κτῶ, τὸ φονεύω καὶ ἀναιρῶ, γίνεται κτῆμι· ὁ μέλλων, κτήσω· ὁ παρακείμενος, ἔκτηκα, ἔκταμαι, ἐκτάθην, ἐκτάμην· ἡ μετοχὴ, κτάμενος ### κ 797 Κτέννω Διὰ δύο ΝΝ· καὶ ὁ μέλλων, κτανῶ· οὐ γάρ ἐστι κταίνω κτανῶ ### κ 798 Κτείς Τὸ μόριον, ἤγουν τὸ αἰδοῖον· κλίνεται κτενός· παρὰ τὸ ἐκτείνεσθαι ἐν ταῖς συνουσίαις. Ἐπὶ δὲ τοῦ κόσμου τῶν τριχῶν, παρὰ τὸ ἐκτείνειν τὰς τρίχας, ἢ τὰς χεῖρας, ἢ παρὰ τὸ κτείνειν τὰς φθεῖρας. Ἐπὶ δὲ τοῦ θαλασσίου, παρὰ τὸ ἐκτείνεσθαι καὶ ἐξαπλοῦσθαι ### κ 799 Κτῆνος Παρὰ τὸ κτῶ, τὸ φονεύω, κτήσω, κτῆνος· ἢ παρὰ τὸ κτῶ, τὸ κτῶμαι, ἐξ οὗ καὶ κτῆμα καὶ κτῆσις. Ἢ ἀπὸ τοῦ κτείνω, ὁ δεύτερος ἀόριστος, ἔκτανον· ἐξ αὐτοῦ κτᾶνος, καὶ κτῆνος ### κ 800 Κτήνη κυρίως ἐπὶ τῶν σφαζομένων εἰς βρῶσιν· κτᾶσθαι γὰρ τὸ φονεύεσθαι· καταχρηστικῶς δὲ καὶ ἐπὶ τῶν ἄλλων. Κυρίως μὲν, τὰ θυόμενα ὅσα νόμος σφάζει καὶ κτέννει· καταχρηστικῶς δὲ καὶ ἐπὶ τῶν τε θυσίμων καὶ μή ### κ 801 Κτίλος Ὁ προηγούμενος τῶν προβάτων καὶ προεξάρχων τῆς ποίμνης κριός. Παρὰ τὸ κίω, τὸ πορεύομαι, κίλος καὶ κτίλος. Ἐτυμολογεῖται δὲ παρὰ τὸ κίειν τῶν λοιπῶν, ἤγουν προπορεύεσθαι. Ἢ παρὰ τὸ ἄγω· ὁ μέλλων, ἄξω· ῥηματικὸν ὄνομα, ἀκτίλος· καὶ ἀποβολῇ τοῦ α, κτίλος. Ἢ ἀπὸ τοῦ ἵκω, ἱκτὸς, ὡς τάσσω, τακτός· καὶ πλέκω, πλεκτός· καὶ ὥσπερ παρὰ τὸ πένθος γίνεται πενθίλος, οὕτως καὶ παρὰ τὸ ἱκτὸς ἱκτίλος· καὶ μετὰ τῆς ἐπάρσεως τοῦ ι, κτίλος. Οἱ δὲ νεώτεροι τάσσουσι τὴν λέξιν ἐπὶ τοῦ εἰθισμένου καὶ γεγονότος ἡμέρου ζῴου ### κ 802 Κτύπος Παρὰ τὸ τύπτω τύπος· καὶ πλεονασμῷ τοῦ κ· τὰ γὰρ τυπτόμενα ψοφεῖ ### κ 803 Κτῴμην Σὺν τῷ ι· Σοφοκλῆς· ἀπὸ τοῦ κταοίμην ### κ 804 Κύαθος Ἀντλητήριον, μέτρον ὑγροῦ ### κ 805 Κυανός Ἐκ τοῦ κῦμα γίνεται κυμανός· καὶ ἀποβολῇ τοῦ μ, κυανὸς, ὁ μέλας· κυάνειος, καὶ κυά νεος· καὶ ἡ κυανέα τῆς κυανέας ### κ 806 Κυάρης Ἴβυκος, Οὐδὲ Κυάρης ὁ Μηδῶν στρατηγός. Τινὲς λέγουσιν, ἀπὸ τοῦ Κυαξάρης γέγονε κατὰ συγκοπήν. Ἄλλοι δὲ ἀπὸ τοῦ κυρὰ, κατὰ πλεονασμόν ### κ 807 Κύβελον Ὄρος ἐν Φρυγίᾳ· ἔνθα τῆς μητρὸς τῆς Κυβέλης ἱερὸν ἅγιον ἐστίν. Ἀλέξανδρος δὲ ὁ πολυΐστωρ ἐν τῷ περὶ Βιθυνίας, Ἔοικεν οὖν Κυβέλη ἀπὸ τοῦ ὄρους κληθῆναι. Ἴσως δὲ καὶ ### κ 808 κύβηλις ὁ πέλεκυς. Ἐκ τούτου ### κ 809 κυβέλη ἡ ὀπὴ τοῦ ὠτὸς, καὶ μέλος σώματος ### κ 810 Κυβερνήτης Ἀναλόγως οἱ Αἰολεῖς κυμερνήτην λέγουσιν, ἀπὸ τοῦ ἐρευνᾶν τὰ κύματα, καὶ πρὸς αὐτὰ ἰθύνειν τὴν ναῦν· ἡμεῖς δὲ τροπῇ τοῦ μ εἰς β κυβερνήτην φαμέν ### κ 811 Κύβητος Ἀπὸ τοῦ κύψαι· ὅθεν καὶ κύβος καὶ κύφος, καὶ ἀμφικύπελλον, καὶ ἀμφίκτυπον. Καὶ Ῥωμαῖοι τὸ ἄγκωνα ### κ 812 κύμητον λέγουσι· καὶ ### κ 813 κύμβιον τὸν σπόνδυλον τοῦ βοός· κυρτὸς γάρ ἐστι ### κ 814 Κύβηβος Παρὰ τὸ κύπτω, ὁ κατακύψας ### κ 815 Κυβήβειν Κυρίως τὸ ἐπὶ τὴν κεφαλὴν ῥίπτειν. Καὶ ### κ 816 κύμβαχος · ἐπεὶ οἱ μανιώδεις ἐπὶ τὴν κεφαλὴν, πάθους γινομένου, τοιοῦτοι γίνονται· ὅθεν καὶ τὴν μητέρα τῶν θεῶν ἀπὸ τοῦ ἐνθουσιασμοῦ Κυβήβην λέγουσιν· αἰτία γὰρ ἐνθουσιασμοῦ τοῖς μύσταις γίνεται. Ἔστι δὲ καὶ ἐν Φρυγίᾳ ἱερὸν μητρὸς θεῶν. Ἢ ἐκ τοῦ κυβῶ κυβήσω, τὸ καταστρέφω· καὶ ### κ 817 κύβος τὸ γεωμετρικὸν σχῆμα ### κ 818 Κύβος Ὁ κυκλόθεν βάσιν ἔχων· ἢ πᾶσα τετράγωνος ψῆφος· Ἀπολλόδωρος δὲ ἀπὸ τῆς κουφότητος· τὰ γὰρ ἐπὶ κεφαλὴν κύψαντα κυλισθῆναι ### κ 819 κυβιστῆσαι ἔλεγον· καὶ ### κ 820 κυβιστᾶν τὸ ἐπὶ κεφαλῆς πηδᾶν ### κ 821 κύβην γὰρ ἔλεγον τὴν κεφαλήν. Παρὰ τὸ κύπτω κύψω γίνεται κύβος· ἐξ αὐτοῦ ### κ 822 Κῦδος Ἡ δόξα· παρὰ τὸ κύειν δέος· ἢ παρὰ τὸ κύειν ἡδονὴν, κύηδος· καὶ κράσει, κῦδος. Ἢ παρὰ τὸ κύω, τὸ φιλῶ· ὁ μέλλων, κύσω· τροπῇ τοῦ ς εἰς δ· τὴν γὰρ δόξαν πάντες φιλοῦμεν. Κῦδος κυδότερος κυδότατος, καὶ κύδιστος, ὑπερθετικόν. Πλεονασμῷ τοῦ ρ γίνεται ### κ 823 κυδρὸς τουτέστιν ἀγαθὸς, τίμιος ### κ 824 Κυδάλιμος Ἐκ τοῦ κῦδος γίνεται κύδιμος· καὶ πλεονασμῷ τῆς ΑΛ συλλαβῆς, κυδάλιμος, ὁ ἔνδοξος ### κ 825 Κυδοίμεον Ἐκλόνουν, ἐθορύβουν. Ἀπὸ τοῦ κυδοιμὸς γίνεται ῥῆμα κυδοιμῶ ### κ 826 Κυδοιμὸς δὲ, τάραχος, θόρυβος, ἢ πόλεμος, ἀπὸ τοῦ κύειν δέος ἢ δεῖμα ### κ 827 Κύθρα Ἀπὸ τοῦ κύτος, κύθρα· ἢ παρὰ τὸ κεύθω ### κ 828 Κυθρίσαι Ἐπὶ τοῦ σκῶψαι καὶ γελάσαι. Πανήγυρίς ἐστι παρὰ Ἀθηναίοις οἱ ### κ 829 κύθροι ἐν ᾗ ἀλλήλους ἔσκωπτον ### κ 830 Κυθέρεια Ἡ Ἀφροδίτη· παρὰ τὸ κεύθειν τὸν ἔρωτα, ἢ κευθόμενον ἔχουσα ἐν ἑαυτῇ τὸν ἔρωτα, ἡ κεύθουσα τοὺς ἔρωτας. Ἢ παρὰ τὸ χύδην θέρειν καὶ φλέγειν τῷ πάθει· ἢ παρὰ τὸ κεύθειν καὶ κρύπτειν τὸ αἰσχρὸν, κρυφαίαν οὖσαν τὴν μίξιν. Ὁ δὲ Ἡσίοδος ἀπὸ τῆς Κυθήρων πόλεως. Ἢ ἀπὸ τοῦ χέειν τὸν ἔρωτα. Ἡ δὲ κοινὴ ἔννοια, ἧς ἔδει ἀποκεκρύφθαι τὸ ὄνομα, ἀκούει· ἐπεὶ μυστηριώδης ἡ γέννησις αὐτῆς. Τινὲς δὲ τὰ Κύθηρα ἀπ’ αὐτῆς, ὅτι γεννηθεῖσα ἐκεῖ ἐκρύπτετο. Τὴν δὲ Κυθέρειαν νοοῦσι τινὲς, ὡς κρυψίποθον· διὸ καὶ σκοτίας Ἀφρο δίτης ἐν Φαιστῷ ἱερὸν εἶναί φασι ### κ 831 Κυκεών Ἡ πόσις. Ἀπὸ τοῦ κεχύσθαι χυχεών τις ὢν, πόμα κατασκευασθὲν, παυστικὸν δίψης. Ἔστι δὲ δίψους ἴαμα ὁ κυκεὼν, ἐκ διαφόρων εἰδῶν σκευαζόμενος ### κ 832 Κυκυνᾷ Ἀπὸ τοῦ κυκῶ, τὸ ταράσσω· ἐὰν δὲ κυρκανᾷ, πλεονασμῷ τοῦ ρ ### κ 833 Κύκνος Ὄνομα ἐστὶν εἰδικόν· τὸ γὰρ γένος ἐστὶ τό τε ὄρνις καὶ τὸ πετηνόν· ὁ γὰρ ποιητὴς πάντοτε τὰ γενικὰ προτάσσει, καὶ οὕτω τὰ εἰδικά. Γίνεται δὲ παρὰ τὸ κλῶ, τὸ φωνῶ· κρακτικὸν γάρ ἐστι τὸ ζῷον, ὡς καὶ ἡ χήν. Ἐκ τοῦ κλῶ οὖν παράγωγον κλύω· καὶ ἐξ αὐτοῦ ὄνομα ῥηματικὸν, κλύκος· καὶ ὑπερθέσει καὶ μεταθέσει τοῦ λ εἰς ν, κύκνος. Ἢ παρὰ τὸ κύκλος. Ἔστι καὶ εἶδος πλοίου. Ὀνομάζεται δὲ, ὅτι κύκνους ἔχει ἐντετυπωμένους ἐπὶ τῆς πρώρας ### κ 834 Κύκλωπες Κύκλωπες δ’ οὔνομ’ ἔσαν ἐπώνυμοι, οὕνεκ’ ἀρ’ αὐτοῖς κυκλοτερὴς ὀφθαλμὸς ἕεις ἐνέκειτο μετώπῳ. Κυκλόωπες, καὶ κατὰ συγκοπὴν, κύκλωπες. Καὶ Κυκλώπειον ὄρος ἐν Λιβύῃ· παρὰ τὸ κύκλος, καὶ τὸ ὤψ· ἢ παρὰ τὸ κυκλοτερῆ ὦπα ἔχειν ### κ 835 Κύκλωι Ἐπίρρημα τοπικόν. Παρὰ τὸ κυλίω, γίνεται κύλος καὶ κύκλος. Ἔχει δὲ τὸ ι προσγεγραμμένον, ὡς ἀπὸ δοτικῆς. Τὸ μέντοι πόρρω, καὶ ἔξω, καὶ ἄφνω, οὐ παρὰ δοτικῆς· διὸ οὐδὲ προσγεγραμμένον ἔχει τὸ ι. Ἢ ἔστι ῥῆμα κλῶ· ἐξ οὗ μονοσύλλαβον ὄνομα, κλός· καὶ ἐπειδὴ οὐδὲν εἰς ΟΣ λήγει μονοσύλλαβον διπλασιασμὸν ἀναδεξάμενον, ἐγένετο κύκλος, ὡς παρὰ τὸ θῶ, τὸ θηλάζω, ἐγένετο θὸς καὶ τηθή. Ἢ κύκλος λέγεται ὁ εὐκύλιστος. Τὸ δὲ ### κ 836 κύκλα ὃ σημαίνει τοὺς τροχοὺς, κατὰ μεταπλασμὸν ἐγένετο ἀπὸ τοῦ κύκλους κύκλα, ὡς ταρσοὺς ταρσά. Ὁ δὲ τοιοῦτος μεταπλασμὸς φυλακτικός ἐστι τῶν αὐτῶν τόνων. Εἰς τὸ ### κ 837 Κυκλήσομεν Κυκλήσομεν ἐνθάδε πάντας, Ἰλιάδος η, ἀντὶ τοῦ ἐφ’ ἁμαξῶν ἄξομεν· ἀπὸ τοῦ κυκλῶ κυκλήσω ### κ 838 Κύκλα γὰρ οἱ τροχοί ### κ 839 Κυλίω Παρὰ τὸ ἀλῶ, τὸ πλανῶ, ἀλίω καλίω καὶ κυλίω. Ἢ παρὰ τὸ κινῶ κινίω καὶ κυλίω. Ἐξ αὐτοῦ τὸ κυλίνδω βαρύτονον ### κ 840 Κυλίστανος Πόλις Ἰταλίας· Πάρθαξ δὲ τὸ πρῶτον ἐκαλεῖτο· διὰ δὲ τὸ τὸν Ἡρακλέα φονεῦσαι δράκοντά τινα ὑπερμεγέθη καὶ κυλισθῆναι εἰς αὐτὸν, Κυλίστανος ἐκλήθη ### κ 841 Κυλινδήθρα Κυλίστρα· ἀπὸ τοῦ κυλινδῶ ### κ 842 Κύλιξ Τὸ ποτήριον, κύκλιξ τὶς ὢν, ἀπὸ τοῦ κυκλοειδὴς εἶναι. Ἢ παρὰ τὸ χύω, χύλιξ, καὶ κύλιξ ### κ 843 Κυλίχναι Λεκανίδες καὶ τρύβλια, ἢ φιάλαι. Λέγεται δὲ καὶ ### κ 844 κυλίκνη κατὰ τροπὴν τοῦ χ εἰς κ. Καὶ ### κ 845 κυλικνίδες παρὰ Ἀθηναίοις αἱ πυξίδες. Οἱ δὲ, οἱ λιβανωτοί· ἄλλοι, ἀγγεῖα κεράμεια ### κ 846 Κυλλήνιος Ὁ ἐν Κυλλήνῃ ὄρει τῆς Ἀρκαδίας τιμώμενος. Κυλλήνη δὲ Ἀρκαδίας, ἱερὸν Ἑρμοῦ καὶ Ἀπόλλωνος· καὶ ὑπ’ αὐτῷ πόλις ὁμώνυμος. Ἢ ὁ ὕπνου δωρητικὸς, ὡς τὸ κυλάδων ἔχων τὰς ἡνίας ### κ 847 Κυλάδες γὰρ συνεσταλμένου τοῦ υ τὰ ὑπὸ τοὺς ὀφθαλμοὺς μέρη· ὅθεν καὶ τὸ ταῦτα οἰδεῖν ### κ 848 κυλοιδιᾶν καλοῦσιν. Ἔστι καὶ ὄνομα κύριον ### κ 849 Κυλλοποδίων Ὡς ἀπὸ τοῦ Οἰδίπους Οἰδί ποδος γίνεται Οἰδιποδίων, οὕτω καὶ παρὰ τὸ κυλλόπους κυλλόποδος γίνεται Κυλλοποδίων ### κ 850 Κύλλοι οὐδίζοντο Ὁ δὲ ποιητὴς, παρὰ τὸ κύλον· καὶ Ἀττικῶς καὶ τῶν ἀκύλων καὶ τῶν βαλάνων· καὶ ἡ ἐτυμολογία βοηθεῖ, ἀχύλους λέγει, κατὰ τροπὴν τοῦ χ εἰς κ. Πρὸς τὴν ἐτυμολογίαν, ἀφαιρέσει δεδώκαμεν ### κ 851 Κύλλαρος Ἵππος Κάστορος· παρὰ τὸ κέλλειν, ὁ ταχύς. Στησίχορος τὸν μὲν Ἑρμῆν δεδωκέναι φησὶ τοῖς Διοσκούροις Φλόγεον καὶ Ἅρπαγον ὠκέα τέκνα Ποδάργης· Ἥραν δὲ Ξάνθον καὶ Κύλλαρον ### κ 852 Κῦμα Κυῶ, κυήσω, κύημα, καὶ κῦμα· παρὰ τὸ κύω, τὸ κυόμενον· ἢ παρὰ τὸ κυκῶ συζυγίας δευτέρας τῶν περισπωμένων· καὶ ἡ χρῆσις, Δεινὸν δ’ ἀμφ’ Ἀχιλῆα κυκώμενον ἵστατο κῦμα. Καὶ ἔστι μακρὸν τὸ υ. Τὰ εἰς ΜΑ δισύλλαβα τῷ υ παραληγόμενα συστέλλει αὐτὸ, οἷον χύμα, πλύμα, λύμα, θύμα, σεσημείωται τὸ κῦμα· τὸ γὰρ λῦμα ποιητικῶς ἐκτείνεται. Τὸ δὲ θῦμα ἱστορεῖ Ἀριστοκλῆς ἐν τῷ Περὶ διαλέκτων ἐκτεινόμενον ### κ 853 Κύματι κωφῷ Τῷ δίχα ἀνέμου ἐπαιρομένῳ, τῷ ἀψόφῳ, καὶ μηδένα ἦχον ἀποτελοῦντι· ἄνευ γὰρ ἀνέμου τὸ κῦμα ἠρεμεῖ, μηδέπω ἀνέμου εὐκρινοῦς ὄντος ### κ 854 Κύμη Πόλις Ἰταλίας, ἀπό τινος Κύμης βασιλίδος, ἥτις ἐκράτει τὸν τόπον. Οἱ δὲ, ἀπὸ ἐγκύμονος γυναικὸς οὕτως ὠνομᾶσθαι τὸν τόπον· οἱ δὲ, διὰ τὸ πολυκύματον αὐτὴν εἶναι ### κ 855 Κύμινδις Ὄρνεον, οἱονεὶ κρύμινδις· κρύπτει γὰρ ἑαυτῆς τὴν κεφαλὴν, εἰς τὰς σήραγγας τῶν δένδρων καταδύνουσα. Ἢ διὰ τὴν τῆς φωνῆς ὁμοιότητα ταύτης ἔτυχε τῆς ὀνομασίας ### κ 856 Κύμβαχος Σημαίνει τὸ ἄκρον τῆς περικεφαλαίας, ὡς τὸ, Κύμβαχον ἀκρότατον νύξ’ ἔγχεϊ ὀξυόεντι. Ἐπὶ δὲ τοῦ ἐπὶ κεφαλὴν πτώματος, ὡς τὸ, Κύμβαχος ἐν κονίῃσιν ἐπὶ βρεγμόν τε καὶ ὤμους. Ἔπεσε δηλονότι ### κ 857 Κύμβαχος οὖν, τὸ σκεπάζον τὴν κεφαλὴν βρέγμα, τὸ σκαμβὸν, τὸ δέρμα, παρὰ τὸ κῦφον, τουτέστι τὸ περιφερὲς καὶ περιαγές ### κ 858 κύμβη γὰρ ἡ κεφαλή· ὅθεν τὸ ### κ 859 κυμβητιᾶν κυρίως τὸ ἐπὶ τὴν κεφαλὴν ῥίπτειν. Εἰς τὸ ### κ 860 κυβήβειν. Σημαίνει δὲ καὶ τὸ κατ’ ἄκρον μένον τῆς περικεφαλαίας, ᾧ ἐμβάλλεται ὁ λόφος ### κ 861 Κυμβεῖον Εἶδος ποτηρίου, παραπλήσιον τῷ σχήματι πλοίῳ, ὃ καλεῖται κύμβη ### κ 862 Κύμβαλα Παρὰ τὸ κῦφος, κύφαλά τινα ὄντα. Καὶ ### κ 863 κυμβία τὰ κῦφα ἐκπώματα, διὰ τὸ περιφερῆ εἶναι ### κ 864 κῦφον δὲ τὸ κυρτοειδὲς καὶ περιφερές. Καὶ ### κ 865 κύμβαι πλοῖα περιφερῆ παρὰ Ῥωμαίοις ### κ 866 Κυνέη Εἶδος περικεφαλαίας· κυρίως ἡ ἐκ κυνείου δέρματος κατασκευασθεῖσα. Ἐκ τοῦ κύων κυνὸς, κύνειος, καὶ κυνέα, ἀποβολῇ τοῦ ι. Ἢ κυνέη, ἀπό τινος κυνὸς κατασκευασθεῖσα πρῶτον ### κ 867 Κυνικοὶ φιλόσοφοι Ἀπὸ μεταφορᾶς τῶν κυνῶν· ὅτι ἀναιδέστατοι ὑπῆρχον ὥσπερ καὶ οἱ κύνες· οὗτοι γὰρ ἤλεγχόν τινα δημοσίᾳ, οὐ κατ’ ἰδίαν· καὶ ὅτε ἤσθιον, ἢ ἄλλό τι ἔπραττον, ἀναφανδὸν αὐτὸ ἐποίουν, ὡς οἱ κύνες ### κ 868 Κυνίζω Παρὰ τὸ κίω, τὸ κινῶ, κινίζω καὶ κυνίζω· τὸ δὲ κίω, παρὰ τὸ ἴω, τὸ πορεύομαι ### κ 869 Κυνάμυια Τουτέστιν ἀναιδής. Ἐσχημάτισται τὸ ὄνομα ἐκ δύο ἀναιδῶν τελείων, τοῦ τε κυνὸς, καὶ τῆς μυίας, διὰ τὸ ὑπερβάλλον τῆς ἀναιδείας· ὁ μὲν γὰρ, ἀναιδής· ἡ δὲ, θρασεῖα ### κ 870 Κυννίδαι Γένος ἱερὸν Ἀθήνῃσιν· ἀπὸ Κύννου ἢ Κυννίδου ἥρωος ### κ 871 Κυνῶπα Ὦ ἀναιδέστατε, ἀναιδὲς πρόσωπον ἔχων καὶ κυνός. Ἀπὸ τοῦ κύων κυνὸς, καὶ τοῦ ὢψ ὠπὸς, γίνεται κυνώπης, ὡς γλαυκώπης, κλίνεται ἡ γενικὴ εἰς ΟΥ· καὶ ἡ κλητικὴ εἰς α· καὶ τὸ θηλυκὸν, κυνῶπις κυνώπιδος, καὶ ὅσα ἀπὸ τῶν εἰς ΗΣ ἀρσενικῶν μετάγεται ### κ 872 Κύντερον Παρὰ τὴν κυνὸς γενικὴν γίνεται κυνώτερον· καὶ συγκοπῇ, κύντερον, τὸ χαλεπώτερον, ὡς μέλαν μελανώτερον, καὶ μελάντερον. Ἢ παρὰ τὸ κεύθω ### κ 873 Κύπελλον Παρὰ τὸ κύφος· ἢ παρὰ τὸ κύπτω, τὸ κεκυρτωμένον καὶ περιφερές. Ἐτυμολογεῖται χύπελλόν τι ὂν, παρὰ τὸ χύειν τὸν πηλὸν, ἤγουν τὸν οἶνον· ὅθεν καὶ κάπηλος, παρὰ τὸ χέειν τὸν πηλόν ### κ 874 Κύπρος Παρὰ τὸ κυοφόρον καὶ λιπαρὰν γῆν ἔχειν ### κ 875 Κύπτω Παρὰ τὸ γυῖον γύπτω, καὶ κύπτω ### κ 876 Κυνοραϊστέων Κροτώνων, οἷον φθειρῶν· ῥαίουσι γὰρ τοὺς κύνας, πίνοντες τὸ αἷμα αὐτῶν ### κ 877 Κύμβαλον Παρὰ τὸ κύπελον, κύπαλον καὶ κύμβαλον· ἢ παρὰ τὸ πεποιημένην φωνὴν ἔχειν· κύμβαλον γὰρ ἐκ πεποιημένης φωνῆς εἴληπται· αἱ δὲ πεποιημέναι φωναὶ αὗται ### κ 878 Κύπρις Τὸ ἐπίθετον τῆς Ἀφροδίτης· ὃ οὐκ ἐνόησαν οἱ πρὸ ἡμῶν τὶ σημαίνει· συμπλανηθέντες δὲ τῷ Ἡσιόδῳ ἔδοξαν ὅτι Κύπρις λέγεται, ὡς φησὶν Ἡσίοδος, Κυπρογένεια, διὸ γεννᾶται “περικλύστῳ ἐνὶ Κύπρῳ,” ὥσπερ καὶ τὴν “φιλομειδῆ, ὅτι μηδέων ἐξεφαάνθη.” Ὅμηρος δ’ οὐκ εἶπεν ἀλλὰ τὴν μειδιάματα φιλοῦσαν, οἷον ἱλαρὰν, διὰ τὴν ἐγκειμένην αὐτῇ δύναμιν ἀπὸ τῆς συνουσίας. Ὥσπερ γὰρ τὸ πῦρ Ἥφαιστον λέγει ὁμωνύμως τῷ εὑρόντι, οὕτως καὶ τὴν ἀνδρὸς πρὸς γυναῖκα συνουσίαν, ἡνίκα ἂν περὶ τῶν μνηστήρων λέγῃ, καὶ ἐκλελάθοντ’ Ἀφροδίτης, ἣν ἄρ’ ὑπὸ μνηστῆρσιν ἔχον, μίσγοντο δὲ λάθρη. Τὸ οὖν ἐπίθετον τὸ διὰ τοῦ Κύπρις σημαινόμενον ἀπὸ τῆς περὶ αὐτὴν δυνάμεως Ὁμήρῳ παρείληπται. Ἔστιν οὖν κατὰ συγκοπὴν εἰρημένον, ἀπὸ τοῦ κύω, κυόπορις, ἡ τὸ κύειν πορίσκουσα, τουτέστι παρέχουσα· ἴδιον γὰρ Ἀφροδίτης τοῦτο. Οὐ γὰρ ἄλλως γυναῖκες κυΐσκουσι χωρὶς τῆς ἀφροδισιακῆς συνηθείας. Τὸ δὲ πλανῆσαν τὸν Ἡσίοδον καὶ τοὺς ἄλλους ἐστὶ τὸ ἐν τῇ θ Ὀδυσσείας λεγόμενον, Ἡ δ’ ἄρα Κύπρον ἵκανε φιλομειδὴς Ἀφροδίτη ἐς Πάφον, ἔνθα δέ οἱ τέμενος βωμός τε θυήεις. Οὐκ εἴτις ἔν τινι τόπῳ τετίμηται, κεῖθι καὶ γεγένηται, διὰ τοῦτο τῷ ἐπιθέτῳ κοσμεῖται. Οὐδέπω γοῦν Δήλιος Ἀπόλλων παρ’ Ὁμήρῳ, οὐδὲ Πύθιος· καίτοιγε καὶ ἑκάτερον τῶν ἱερῶν οἶδε, δι’ ὧν φησὶ ποτὲ μὲν, Δήλῳ δή ποτε τοῖον Ἀπόλλωνος παρὰ βωμῷ φοίνικος νέον ἔρνος ἀνερχόμενον ἐνόησα. ποτὲ δὲ, Οὐδ’ ὅσα λάϊνος οὐδὸς ἀφήτορος ἐντὸς ἐέργει Φοίβου Ἀπόλλωνος Πυθοῖ ἐνὶ πετρηέσσῃ. Οὐδ’ ἐπεί φησιν, Ἵκετο εἰς Αἰγὰς, ὅθι οἱ κλυτὰ δώματ’ ἔασι, Αἰγαῖος ποτὲ ὁ Ποσειδῶν εἴρηται παρ’ Ὁμήρῳ. Ἡ Κυθέρεια δὲ καθ’ Ὅμηρον οὐχ ὅτι “προσέκυρσε Κυ θήροις·” οἶδε μὲν τὰ Κύθηρα· οὐκ ἀπὸ τούτου δὲ εἴρηται, ἀλλ’ ἡ κευθόμενον ἔχουσα ἐν ἑαυτῇ τὸν πᾶσι τῆς ἐρωτικῆς φιλίας ἐξηρτημένον ἱμάντα, οἷον τὸν ἔρωτα, ὃν πᾶσι τοῖς νέοις ἐφίησι. Διὰ γὰρ τοῦ κεστοῦ ταῦτα παρέπεται· Ἔνθ’ ἔνι μὲν φιλότης, ἐν δ’ ἵμερος, ἐν δ’ ὀαριστὺς πάρφασις, ἥτ’ ἔκλεψε νόον πύκα περ φρονεόντων. Καὶ Ἀλαλκομενηῒς Ἀθήνη παρὰ τοῖς εὖ λογιζομένοις ἀπὸ τῆς ἐνεργείας, ἡ ἀπαλάλκουσα τῷ ἰδίῳ μένει τοὺς ἐναντίους· οὐ γὰρ πειθόμεθα τοῖς νεω τέροις οἵ φασιν ἀπὸ Ἀλαλκομενίου τινὸς εἰρῆσθαι. Οὐδ’ ὡς Ἐρατοσθένης παρήκουσεν Ὁμήρου εἰπόντος, Ἑρμείας ἀκάκητα, ὅτι ἀπὸ Ἀκακησίου ὄρους, ἀλλ’ ὁ μηδενὸς κακοῦ μεταδοτικός· ἐπειδὴ καὶ δοτὴρ ἑάων. Πᾶν γοῦν ἀπὸ τῶν παρεπομένων τοῖς θεοῖς· καὶ γὰρ ἡ γλαυκῶπις, οὐκ ἀπὸ τοῦ, Ἥ τ’ ἄκρης θῖνα Γλαυκώπιον ἵζει, ἀλλ’ ἀπὸ τῆς περὶ τὸ πρόσωπον τῶν ὀφθαλμῶν καταπλήξεως. Καὶ τἄλλα δὲ τῶν ἐπιθέτων ἐπιοῦσιν ἡμῖν πάρεστιν ὁρᾶν, οὐκ ἀπὸ τῶν ἱερῶν τόπων ὠνομασμένα, ἀπὸ δὲ τῶν ἐνεργειῶν τῶν ψυχικῶν, ἢ διὰ συμβεβηκὸς τῶν περὶ τὸ σῶμα, ὡς λευκώλενος λέγεται Ἥρη, καὶ ἀργυρόπεζα Θέτις, καὶ Φοῖβος Ἀπόλλων, καὶ ἀκερσεκόμης, καὶ πάλιν ἀπὸ πράξεων, ἕκατος, ἑκατηβελέτης, ἑκηβόλος, Ἄρτεμις δὲ καὶ ἀγροτέρη καὶ ἰοχέαιρα, καὶ πάντα τὰ παραπλήσια· καὶ γὰρ, εἰ σπανίως, Ἑλικώνιον τὸν Ποσειδῶνα εἴρηκεν ἀπὸ Ἑλικῶνος, ὡς Ἀρίσταρχος βούλεται· ἐπεὶ ἡ Βοιωτία ὅλη ἱερὰ Ποσειδῶνος· δύναται δὲ Ἑλικώνιος λέγεσθαι διὰ τὸ ἑλικὰς καὶ περιφερεῖς εἶναι τὰς δίνας τῆς θαλάσσης. Ἔτι δ’, εἴπερ ἦν ἡ Κύπρις ἀπὸ τῆς Κύπρου, καθὸ ἐν Κύπρῳ τιμᾶται, πολὺ μᾶλλον ἀπὸ τῆς Πάφου, ἐν ᾗ “βωμός τε θυήεις” αὐτῆς, Παφίη ἐλέγετο· ἀλλ’ οὐδέποτε Παφίην αὐτὴν εἶπεν Ὅμηρος, ὡς οἱ νεώτεροι. Καὶ γὰρ εἴποτε σπανίως ἐπίθετα ἐξενήνοχεν ἀπὸ τόπου, οὐδέποτε ἐξ αὐτοῦ, ἀλλ’ ἐξ ἡρωϊκοῦ προσώπου, κατὰ τὸ εἰκὸς ἑαυτῷ λέγει. Ἀχιλλεὺς μὲν γὰρ Θεσσαλὸς ὢν, φησὶ, Ζεῦ ἄνα Δωδωναῖε Πελασγικέ· καὶ Ἑκάβη, Ἀλλ’ εὔχου σύ γ’ ἔπειτα κελαινεφέϊ Κρονίωνι Ἰδαίῳ, ὅς τε Τροίην κατὰ πᾶσαν ὁρᾶται. Εἰ γὰρ Ἴδη τῆς Τροίας, οἰκείως ἡ Ἑκάβη ἔσχηκε παρωνομασμένον τὸν Ἰδαῖον. Ὁ δ’ Ὅμηρος οὐκ ἂν εἴποι ἀπὸ τῆς Κύπρου τὸ ἐπίθετον ἐξ ἰδίου προσώπου λέγων, ὁ δὲ Κύπριν ἐπῴχετο νηλέϊ χαλκῷ ### κ 879 Κύρω Τὰ διὰ τοῦ ΥΡΩ ῥήματα, βαρυνόμενα μὲν, ἐκτείνει τὸ υ· περισπώμενα δὲ, συστέλλει· κύρω, κυρῶ· φύρω, φυρῶ· πύρω, πυρῶ ### κ 880 Κύριος Τῶν πρός τι ἐστίν· ἔχει δὲ πρὸς τὸν οἰκέτην ### κ 881 Κύρβαντες Δαίμονες περὶ τὴν Ῥέαν, οἱ τὸν Δία φυλάξαντες· βαίνειν γὰρ τὸ φυλάσσειν· οἷον, ὃς Χρύσην ἀμφιβέβηκας. Ἢ παρὰ τὸ κρύβειν Κρύβαντες καὶ Κύρβαντες· ὅθεν καὶ ### κ 882 κρυβασία. Ἔνιοι δὲ τὸ τὴν κεφαλὴν καλύπτειν. Ἄλλοι δὲ τὰς περικεφαλαίας κυρβασίας φασί ### κ 883 Κύρβεις Αἱ τὰς τῶν θεῶν ἑορτὰς ἔχουσαι, ἤτοι ἀπὸ κατασκευῆς· εἰσὶ γὰρ κυρβασταὶ, ἢ κύρβιες· ἐπεὶ τὰ τῶν θεῶν ἀποκρυπτόμενα δεῖ εἶναι. Ἀσκληπιάδης δὲ ἀπὸ Κύρβεως τοῦ τὰς οὐσίας ὁρίσαντος, ὥς φησι Φανίας ὁ Ἐφέσιος. Ἢ ἀπὸ τοῦ ταῦτα κυρωθῆναι τοῖς γράμμασιν. Ἐρατοσθένης τριγώνους αὐτὰς φησὶν εἶναι, οὐ τετραγώνους· Ἀριστοφάνης δὲ ὁμοίας εἶναι τοῖς ἄξοσι· πλὴν ὅτι οἱ μὲν ἄξονες, νόμους· αἱ δὲ κύρβεις, οὐσίας ἔχουσιν. Ἀμφοτέρων δὲ τὸ κατασκεύασμα τοιοῦτον· πλινθίον μέγα ἀνδρόμηκες, ἡρμοσμένα ἔχον ξύλα τετράγωνα τὰς πλευρὰς πλατείας ἔχοντα, καὶ γραμμάτων πλήρεις· ἑκατέρωθεν δὲ κνώδακας, ὥστε κινεῖσθαι καὶ περιφέρεσθαι ὑπὸ τῶν ἀναγινωσκόντων ### κ 884 Κυρίσσει Κέρασι τύπτει καὶ μάχεται· κυρίως δὲ ἐπὶ κριῶν. Καὶ ### κ 885 κυρίζοντες κερατίζοντες, κέρασι πλήσσοντες ### κ 886 Κυρηβάσει Μαχήσεται. Λέγεται μὲν ἀπὸ τῶν κριῶν· ἐλέγετο τὸ τοιοῦτον καὶ κορύττειν, οἷον κερύττειν· καὶ κυρηβάττειν. Ὦρος ### κ 887 Κύρητα Παρὰ Κνιδίοις ἡ Δημήτηρ· παρὰ τὸ κυρία εἶναι τοῦ ζῆν. Ὦρος ### κ 888 Κύριος Ἐκ τοῦ κῦρος, ὃ σημαίνει τὴν ἐξουσίαν· ἐξ οὗ καὶ ῥῆμα κυρῶ κυρώσω, τρίτης συζυγίας ### ε 1545 ἐκύρωσε σημαίνει τὸ ἐποίησεν αὐτὸν δεσπότην τοῦ πράγματος. Ὅτε δέ ἐστι πρώτης συζυγίας, σημαίνει τὸ ἐπιτυγχάνω· κυρῶ κυρήσω, ἐκύρησα· ἡ μετοχὴ, κυρήσας, καὶ κύρσας κατὰ συγκοπήν· οἷον, Μεγάλῳ ἐπὶ σώματι κύρσας. Ἀντὶ τοῦ μεγάλῳ ζῴῳ ἐπιτυχών. Ἔστι καὶ βαρύτονον κύρω, τὸ ἐπιτυγχάνω· οὗ ὁ μέλλων, κυρῶ· Αἰολικῶς, κύρσω· ὥσπερ ὄρω ὀρῶ, ὄρσω. Πλεονάζει δὲ τὸ ς· οἱ γὰρ Αἰολεῖς, βαρυντικοὶ ὄντες, οὐκ ἄλλο πλεονάζουσιν ἀλλ’ ἢ τὸ ς. Πᾶς γὰρ βαρύτονος μέλλων πρὸ τοῦ ω θέλει ἔχειν τὸ ς, ἢ δυνάμει, ὡς τύψω, λέξω· δυνάμει γὰρ διαιρεθήσεται εἰς ΠΣ καὶ ΚΣ· ἢ ἐνεργείᾳ, ὡς τὸ ποιήσω. Τοῦτο δὲ γίνεται, ἵνα μὴ εὑρεθῇ τὰ χαρακτηριστικὰ τοῦ βαρυτόνου ἐνεστῶτος, τουτέστι τὰ ἀμετάβολα, χαρακτηριστικὰ τοῦ βαρυτόνου μέλλοντος· καὶ διὰ τοῦτο ἀεὶ ὁ μέλλων τῆς πέμπτης συζυγίας περισπᾶται· καὶ πᾶς μέλλων ἐνεργητικὸς μὴ ἔχων τὸ ς, ἢ δυνάμει ἢ ἐνεργείᾳ, περισπᾶσθαι θέλει· οἱ δὲ περισπώμενοι μέλλοντες ἀεὶ βραχείᾳ θέλουσι παραλήγεσθαι, χωρὶς τῶν Δωριέων· Ὁ δὲ μετ’ ὀλίγον μέλλων ἐπενοήθη, ἐπειδὴ ὁ παρῳχημένος χρόνος εἰς πολλὰ εὑρίσκεται καταμερισθεὶς, τούτου χάριν καὶ ὁ μέλλων πρῶτος ὢν, εἰ ἄρα μετ’ οὐ πολὺ μέλλει· εἰ ἄρα μετ’ ὀλίγον, ἐπενοήθη ὁ μετ’ ὀλίγον μέλλων ### κ 889 Κύρον Τὸ ὄνομα, ἀπὸ τοῦ κυρεῖν, οἷον ἁπτόμενον καὶ συνερεῖδον· ὡς τὸ, Αἰὲν ἐπ’ αὐχένι κύρε φαεννοῦ δουρὸς ἀκωκῇ. Τουτέστιν ἤγγισεν, ἐπέτυχε ### κ 890 Κυρτονεφέλη Ἑταῖρα οὕτως ἐκαλεῖτο, διὰ τὸ μέλαν ἔχειν ἐφήβαιον· διὸ καὶ ἐν ταῖς συνουσίαις οὐκ ἀνεκαλύπτετο. Ὦρος ### κ 891 Κυρκάνη Ἡ ταραχὴ καὶ ὁ θόρυβος. Εἴρηται παρὰ τοῖς παλαιοῖς παρὰ τὸ κυκῶ, τὸ ταράσσω, κυκάνη· καὶ πλεονασμῷ τοῦ ρ ### κ 892 Κύρμα Ἐπιτύχημα, εὕρημα· παρὰ τὸ κύρω, τὸ ἐπιτυγχάνω ### κ 893 Κυρτός Ὀξυτόνως, τὸ ἐπίθετον· ἀπὸ τοῦ κύπτω, κυπτός· καὶ πλεονασμῷ τοῦ ρ, καὶ ἀποβολῇ τοῦ συμφώνου, κυρτὸς, ὁ παρ’ ἡμῖν λεγόμενος· κύρτος δὲ βαρυτόνως, εἶδος δικτύου ὡς σπυρίδιον τὸ λεγόμενον ### κ 894 κυρτάρα. Κυρτὸν σημαίνει καὶ τὸ μετέωρον καὶ ὑψηλὸν, ὡς τὸ ἐπὶ τῷ κύματι Ἰλιάδος δ, τὸ μὲν ἔπειτα Κυρτὸν ἐὸν κορυφοῦται, διογκοῦται, αὔξεται· ἀπὸ τοῦ κίειν εἰς ὕψος, ἤτοι ἐπαίρεσθαι ### κ 895 Κύστις Ἀπὸ τοῦ κεύθειν τὸ οὖρον· σημαίνει δὲ καὶ τὸ οὐροδόχον ἀγγεῖον, τὴν λεγομένην φύσαν ### κ 896 Κύταια Πόλις Σκυθίας. Δεῖ γάρ τε Κυταΐδος ἤθεα γαίης. Καὶ Κύτα, πόλις τῆς Κολχίδος. Ἔστι δὲ καὶ ἑτέρα Κυταΐς τῆς Εὐρώπης ### κ 897 Κύσθος Ἀπὸ τοῦ δι’ αὐτοῦ γίνεσθαι τὴν ὕησιν· ἢ ἀπὸ τοῦ κεύθειν τὸ ἐντός ### κ 898 Κυρία Σημαίνει τὴν προθεσμίαν, καὶ τὴν ἐκκλησίαν, ἐν ᾗ τοὺς ἄρχοντας ἐχειροτόνουν ### κ 899 Κύφωνι Σημαίνει τῷ κυρτώματι. Ἡ εὐθεῖα, κύφων· καὶ ὡς παρώνυμον φυλάττει. Γίνεται γὰρ παρὰ τὸ κῦφος· ὅπέρ ἐστι σκεῦος ἐγγεγλυμμένον κοῖλον, τὸ λεγόμενον σκαφίδιον. Παρὰ τὸ κύπτω, κύφος. Ὅθεν καὶ τὴν κεφαλὴν τινὲς ἀπὸ τῆς κυφότητος ἐτυμολογοῦσι· τὸ γὰρ περιφερὲς κυφὸν λέγουσιν· ἀφ’ οὗ καὶ ### κ 900 κύμβιον τὸ περιφερὲς ποτήριον, ἤτοι κυφίδιον· καὶ ### α 2463 ἀμφικύπελλον τὸ περίκυφον ἔκπωμα. Ὅμηρος, Κύμβαχος ἐν κονίῃσιν. ἐπὶ κεφαλὴν, ἐπὶ τὸ κεκυρτωμένον μέρος ### κ 901 Κύφελλα Τὰ νέφη, οἱονεὶ κρύφελλα· ἀπὸ τοῦ κρύπτειν τὴν σελήνην. Ἢ κύφελλα, ἀπὸ τοῦ κεύθειν τὴν ἕλλην, ἤγουν τόν τε ἥλιον καὶ τὴν σελήνην. Ἢ τὰ κούφως ἐλαυνόμενα. Καὶ ### κ 902 κύφελον τὸ ποτήριον, ἀπὸ τοῦ κῦφον, ὃ σημαίνει τὸ βαθύ ### κ 903 Κυψέλη Πλεκτὸν ἀγγεῖον· λέγεται δὲ καὶ τὸ κοῖλον τοῦ ὠτίου, διὰ τὸ κῦφόν τε καὶ κογχοειδὲς καὶ τοῖς ἀγγείοις ἐοικέναι· καὶ ### κ 904 κυψελὶς ῥύπος, ὁ ἐν τῷ ὠτίῳ φυόμενος· καὶ σιτηρὰ ἀγγεῖα, καὶ τὰ κενὰ σμήνη ### κ 905 Κύων Τὸ κάτω τῆς πόσθης συμπεφυκὸς τῷ δέρματι· παρὰ τὸ κεκυνῶσθαι καὶ ἀναδίδοσθαι ἢ συνδεδέσθαι ### κ 906 Κύων λέγεται ἐπὶ μὲν τοῦ ἀλόγου ζῴου, παρὰ τὸ κυνεῖν καὶ σαίνειν· ἢ παρὰ τὸ ὠκὺς, ὑπερβιβασμῷ, καὶ ἀναδόσει τοῦ τόνου. Ἢ παρὰ τὸ ὀξὺ εἶναι τὸ ζῷον, κατὰ μετάθεσιν τῶν στοιχείων. Ἢ παρὰ τὸ κίω, τὸ κινῶ· κινοῦνται γὰρ οἱ δεσπόται ὑπὸ τῆς ὑλακῆς αὐτοῦ. Ἢ παρὰ τὸ κύω, τὸ φιλῶ, κυνῶ· ἐξ αὐτοῦ κύων· φιλοδέσποτον γὰρ τὸ ζῷον, καὶ φιλοτιμεῖται πρὸς τοὺς ἑαυτοῦ δεσπότας. Τὸ δὲ ### κ 907 κύω σημαίνει τρία· τὸ φιλῶ, τὸ προσκυνῶ, καὶ τὸ τίκτω ### κ 908 Κύων δὲ ἐπὶ τοῦ φιλοσόφου, ὁ κυσὶν ὅμοια ποιῶν. Ἐπὶ μὲν τοῦ ὑλακτικοῦ ζῴου, Ὡς δὲ κύων ἁμαλῇσι περὶ σκυλάκεσσι βεβῶσα. Ἐπὶ δὲ τῶν ἀναιδῶν, Ἐξελάαν ἐνθένδε κύνας κηρεσσιφορήτους. Καὶ ἐπὶ τῶν τετορνωμένων, Χρύσειοι δ’ ἑκάτερθε καὶ ἀργύρεοι κύνες ἦσαν. καὶ ἐπὶ τοῦ ἄστρου, Ὅντε κύν’ Ὠρίωνος ἐπίκλησιν καλέονται· καὶ ἐπὶ τοῦ θαλασσίου, Δελφῖνάς τε κύνας τε. Κύων, παρὰ τὸ συνεχῶς κύειν. Κυνός· ὁ κανών; Δύο κανόνες εἰσὶν οἱ μαχόμενοι ἀλλήλοις· ὁ μὲν εἷς λέγει, ὅτι τὰ εἰς ΩΝ βαρύτονα καθαρὰ διχρόνῳ παραληγόμενα συνεσταλμένῳ φυλάττει τὸ ω ἐπὶ τῆς γενικῆς, Ἀμφιτρύων Ἀμφιτρύωνος· ὁ δὲ ἕτερος λέγει, Τὰ δὲ κοινὰ τῷ γένει διὰ τοῦ ο κλίνεται. Ἀπαιτοῦντος οὖν τοῦ μὲν, τὸ ω· τοῦ δὲ, τὸ ο· συνεκόπη τὸ ἀμφίβολον καὶ ἐγένετο κυνός. Ἡ μέντοι κλητικὴ εὕρηται διὰ τοῦ ο μικροῦ, ὡς ἀπὸ τῆς τοῦ κύονος γενικῆς· οἷον, Ἐξ αὖ νῦν ἔφυγες θάνατον κύον ### κ 909 Κώεα Κώδια, στρώματα. Μεταπέπλασται τὸ κῶας εἰς τὸ κῶος, ὡς τὸ ὕδας εἰς τὸ ὕδος. Ἡσίοδος, Γαῖαν ὕδει φύρειν. Τὸ κῶος οὖν τοῦ κώους, ὡς τὸ τεῖχος τοῦ τείχους· ἡ εὐθεῖα τῶν πληθυντικῶν, τὰ κώεα· καὶ ἡ δοτικὴ, κώεσσι ### κ 910 Κώδεια Ἡ τῆς μήκωνος κεφαλὴ, ἢ εἶδος βοτάνης· ἀπὸ τοῦ τοὺς γευομένους αὐτῆς κωματώδεις φιλεῖν ποιεῖν ### κ 911 κῶμα δὲ ὁ ὕπνος. Ὅθεν ### κ 912 κώδιον ἐφ’ οὗ κοιμώμεθα. Κώδεια σημαίνει καὶ τὸ σφαιρίον· καὶ ### κ 913 κῶδιξ ἀπὸ τῆς ὁμοιότητος τῆς πρὸς τὴν κωδείαν ### κ 914 Κώδη ὁ καρπὸς τῆς μήκωνος ### κ 915 Κώδιον Ἰστέον ὅτι τὸ κῴδιον καὶ στῴδιον εὐλόγως ἔχει τὸ ι· τὸ δὲ λαγῴδιον, παραλόγως. Ἔστι γὰρ στοιὰ στοιᾶς· καὶ ἐπειδὴ ἡ τελευταία συλλαβὴ τῆς γενικῆς τοῦ πρωτοτύπου ἀπὸ φωνήεντος ἄρχεται, ἐγένετο ἡ παραγωγὴ διὰ τοῦ ΔΙΟΝ, στοΐδιον, ὡς γραφεῖον, γραφείδιον· καὶ κατὰ ἔκτασιν, στῴδιον· καὶ ἔχει τὸ ι. Τὸ δὲ κῴδιον σημαίνει τὸ τῶν προβάτων δέρμα, παρὰ τὸ ἐπ’ αὐτῶν κοιμᾶσθαι. Παρὰ τὸ κῶ, τὸ κοιμῶμαι, γίνεται ὄνομα ῥηματικὸν, Κῶς. Νικοχάρις Λημνίαις, Πλέομεν, ὦ κόρη, ἐπὶ Κῶς. Τοῦτο γίνεται κατὰ πλεονασμὸν κῶας, ὡς ἀπὸ τοῦ ὦς ὠτὸς γίνεται ὦας· Κῶας ἄγειν κριοῖο μεμαῶτας. Κλίνεται κώατος· καὶ γίνεται διὰ τοῦ ΙΔΙΟΝ ἡ παραγωγὴ, κωατίδιον· ζήτει εἰς τὸ ### α 2464 ἀργυρίδιον · καὶ συγκοπῇ τοῦ ΑΤ γίνεται κωΐδιον· καὶ συναιρέσει, κῴδιον. Τὸ δὲ λαγῴδιον, εἴτε ἀπὸ τοῦ λαγῳὸς λαγῳοῦ γέγονεν, ὤφειλεν εἶναι χωρὶς τοῦ ι· ἐπειδὴ ἡ τελευταία συλλαβὴ τῆς γενικῆς τοῦ πρωτοτύπου ἀπὸ φωνήεντος ἄρχεται, καὶ διὰ τοῦ ΙΔΙΟΝ γίνεται ἡ παραγωγή. Ἀλλ’ ἔστιν εἰπεῖν, ὅτι ἀπὸ τοῦ λαγῳὸς λαγῳοῦ γέγονε λαγῴδιον· καὶ ἔχει τὸ ἰῶτα κατὰ συνεκδρομὴν τοῦ κῴδιον καὶ στῴδιον. Συνεξέδραμε τούτοις καὶ τὸ καλῴδιον ### κ 916 Κώθωνες Νῦν ὑβρίζοντες τὴν λέξιν ἔλεγον, ὅτι διὰ μέθην οὕτως ἐκλήθη· κώθων γὰρ εἶδος ποτηρίου ### κ 917 Κωκυτός Σημαίνει δύο· τὸν θρῆνον, καὶ γίνεται ἐκ τοῦ κωκύω· ὅθεν καὶ ### κ 918 κωκύματα τὰ πένθη τῶν στεναγμῶν· καὶ ### κ 919 κωκυτὸς ὁ κατὰ ᾅδην ποταμὸς, ἀπὸ τοῦ τὰ ἄχη εἰς αὐτὸν χεῖσθαι, χοαχυτὸς, χωχυτός· ὁ δὲ ### κ 920 κύτος φωνῆς ἐστὶ μίμημα. Λέγει δὲ καὶ Ἀλίβαντα πάλιν τινὰ εἶναι ποταμὸν, ἀπὸ τοῦ ἅπαντα καταξηραίνειν, καὶ μηδὲ λιβάδα ἔχειν ### κ 921 Κωλήν Ὄνομα κύριον· παρὰ τὸ κῶλον, ὃ σημαίνει τὸ ὀστοῦν· διὰ τὸ ἰσχυρὸν τοῦ ἀνδρός· στρατηγὸς γὰρ ἦν ### κ 922 Κῶλα Κυρίως ἐπὶ τῶν μελοποιῶν· μεταφορικῶς δὲ καὶ ἐπὶ τῶν πεζολόγων, κώλοις μὴ χρωμένων· καὶ ἰσόκωλα δὲ λέγουσιν οἱ λογογράφοι ### κ 923 Κωλιάδος Ἀφροδίτης Τυρρηνοῦ νικήσαντος Ἀθηναίους, ἐλήφθησαν αἰχμάλωτοι. Μία γυνὴ τῶν Τυρρηνῶν ἐφίλησεν ἕνα, καὶ ἔλαβεν αὐτόν· καὶ φυγὼν, ἔκτισεν ἱερὸν Ἀφροδίτης Κωλιάδος, ἀπὸ τοῦ λυθῆναι τὰ κῶλα. Ἢ ἄλλου θύοντος ἥρπασε τὸ ὄρνεον τὸ κῶλον, καὶ ἐκεῖσε ἀπέθετο. Ἔστι δὲ καὶ τόπος τῆς Ἀττικῆς· ἐξ οὗ τὸ, Κωλιάδος γενετυλίδος, Ἀριστοφάνης ### κ 924 Κωμάζειν Τὸ ποιῶς ὀρχεῖσθαι· ἐξ οὗ καὶ κῶμος εἶδος ὀρχήσεως· οἱ δὲ, μέλους ### κ 925 Κῶμος ἐστὶ μεθυστικὸς αὐλὸς ἐγχρονίζων οἴνοις, καὶ κυμβάλοις καὶ αὐλοῖς καταθέλγων τοὺς δαιτυμόνας ### κ 926 Κωμάζειν δὲ κυρίως, τὸ ἐπὶ τὸ κοιμᾶσθαι βαδίζειν. Ἐκ τοῦ κῶμος, κωμάζω· κῶμος γὰρ ὁ καιρὸς ὁ ἀπὸ τῶν δείπνων πρὸς ὕπνον καλῶν. Γίνεται δὲ παρὰ τὸ κῶ, τὸ κοιμῶμαι· οὗ ὁ μέλλων, κώσω· ὅθεν καὶ ### κ 927 κώμη τὸ χωρίον, ἡ κοιμητηρία καὶ ἀνάπαυσις ζῴων τε καὶ ἀνθρώπων ἀπὸ τῶν ἔργων ### κ 928 Κῶμος Παρὰ τὸ αὐτὸ ῥῆμα· ἐμφαίνει γὰρ τὸν ἀπὸ δείπνου καὶ μέθης ἐπὶ τὸ κοιμηθῆναι βαδίζειν καιρόν· καὶ τὸ ### κ 929 κωμάζειν τοὺς ἐρῶντας πρὸς τὰς ἐρωμένας οἷον ἐπὶ τὸ συγκοιμᾶσθαι βαδίζειν ### κ 930 Κῶμα Ὁ ὕπνος, ἢ ληθώδης καταφορά. Ἀπὸ τοῦ κοιμῶ κοιμήσω γίνεται κοίμημα· συγκοπῇ, κοῖμα· καὶ τροπῇ τῆς ΟΙ εἰς ω, κῶμα. Ἢ παρὰ τὸ κῶ, τὸ κοιμῶμαι· τοὺς γὰρ τόπους οἱ παλαιοὶ ### κ 931 κώμους ἐκάλουν· καὶ ### κ 932 κῶμαι ἐν αἷς ἔμελλον κοιμᾶσθαι. Λέγεται καὶ ### κ 933 κώμη τὸ χωρίον, ἀπὸ τοῦ χῶ, τὸ χωρῶ, χώμη καὶ κώμη, ἡ χωρητική ### κ 934 Κωμωιδία Ζήτει εἰς τὸ ### κ 935 Κώνειον Καί τε σὺ κωνείου βλαβόεν τεκμαίρεο πῶμα κεῖνο ποτὸν, Νίκανδρος, ἔνθα. Τὸ κώνειον παραπλήσιόν ἐστι τῷ καυλῷ τῆς λαπάθης· τὰ δὲ φύλλα, σελίνῳ ἀγρίῳ. Λέγεται δὲ καὶ ὑπόπικρος· καλεῖται δὲ καὶ ἐφήμερον, διὰ τὴν ὀξύτητα τῆς ἀναιρέσεως. Κώνειον δὲ αὐτὸ καλοῦσι διὰ τὸν γινόμενον εἰλιγμὸν καὶ σκότον τοῖς πίνουσι· τὸ γὰρ στρέψαι ### κ 936 κωνῆσαι ἔλεγον οἱ παλαιοί· ἢ παρὰ τὸ καίνειν καὶ κόπτειν· ἢ παρὰ τὸ κοίμημα ### κ 937 Κωνῆσαι Κυρίως τὸ κέραμον πισσῶσαι ### κ 938 κωνᾶν γὰρ τὸ στρέφειν. Καὶ τοὺς βέμβικας ### κ 939 κώνους λέγουσι· καὶ Ἀριστοφάνης δὲ ἐν Ταγηνισταῖς τὸ περιενείκειν ### κ 940 Κᾦνος Ἀντὶ τοῦ καὶ οἶνος, κατὰ συναλοιφήν· ὃ μετὰ τοῦ ι γράφεται. Ἀριστοφάνης Βατράχοις, Κᾦνον κεράννυ γλυκύτατον. Ἀντὶ τοῦ καὶ οἶνον. Ὦρος ὁ Μιλήσιος ### κ 941 Κῷος Σὺν τῷ ι γράφεται, ἐπειδὴ εὕρηται κατὰ διάστασιν. Καλλίμαχος, Τῷ ἴκελον τὸ γράμμα τὸ Κῴϊον. Ἢ ὅτι τὰ εἰς ΟΣ κτητικὰ τῷ ι θέλει παραλήγεσθαι· χωρὶς τοῦ θηλυκὸς, ὁ τοῦ θήλεος· Λιβυκὸς, ὁ τῆς Λιβύης· ἁλυκὸς, ὁ τῆς θαλάσσης. Ἔστωσαν δὲ παραδείγματα τοῦ κανόνος ταῦτα, Ἡροδότειος, Θηβαϊκὸς, πατρώϊος· οὕτως οὖν καὶ Κῷος ### κ 942 Κώπη Ἡ τῶν ἐρετῶν· παρὰ τὸ κόπτειν τὸ ὕδωρ. Λέγεται καὶ ἡ λαβὴ τοῦ ξίφους, ᾗ κόπτειν δυνάμεθα. Κόπτω κοπτὴ, ἀναβιβασμῷ καὶ τροπῇ, κώπη. Ἐκ τοῦ κόπτω, κώπη· τῆς θέσει μακρᾶς γενομένης φύσει, ὡς ἀπὸ τοῦ κολλῶ κωλύω. Καὶ ### κ 943 κωπήεντα ξίφη μελάνδετα, σιδηρόδετα· ἢ μέλαινας λαβὰς ἔχοντα· ἔστι γὰρ ἡ λαβὴ δεσμός τις τοῦ ξίφους ### κ 944 Κῶνος Κῶνος ἐστὶ τὸ στροβιλοειδὲς, τὸ ἀπὸ πλατείας βάσεως εἰς ὀξὺ λῆγον ### κ 945 Κωρύκιον Εἴρηται εἰς τὸ ### π 53 πλειστοῖο. Ἐνταῦθα δὲ Κωρύκιόν ἐστι τόπος Λυκίας, ἐν ᾧ διάφορος κρόκος γίνεται· οἷον, Τοῦ δ’ ἤτοι ἄνθος μὲν ὅσον πήχυιον ὕπερθεν χροιῇ Κωρυκίῳ ἴκελον κρόκῳ ἐξεφαάνθη καυλοῖσι διδύμοισι μετῄορον. Ὅτι φησὶν ἡ γῆ ἀνέδωκε βοτάνας ἐκ τοῦ ἰχῶρος τοῦ Προμηθέως ἥπατος, ὃν ἀφῆκεν ὁ ἀετὸς ἐσθίων αὐτοῦ τὸ ἧπαρ ἐν τῷ Καυκάσῳ ὄρει. Καὶ Ὀππιανὸς ἐν τρίτῳ Ἁλιευτικῶν, Πανὶ δὲ Κωρυκίῳ βυθίην παρακάτθεο τέχνην παιδὶ τεῷ ### κ 946 Κωρύκιον σπήλαιον ἐν Κιλικίᾳ ἀκρωτήριον ### κ 947 Κωτίλλων Πανούργως κολακεύων καὶ λέγων, ἀπό τινος ὀρνέου χελιδὼν καλουμένου· ἀφ’ οὗ καὶ οἱ πολλὰ λαλοῦντες καὶ κολακεύοντες ### κ 948 Κωφός Παρὰ τὸ κεκόφθαι καὶ ἀφαιρεῖσθαι τὴν ὄπα ἐν τῷ ἀκούειν· καὶ ἐπὶ τοῦ ἀλάλου τὸ αὐτό. Ἢ παρὰ τὸ ἐγκεκόφθαι τὴν ὄπα, κεκοπός τις ὢν, ὁ μήτε φθεγγόμενος, μήτε ἀκούων, τὸ ἔτυμον τῆς λέξεως ἁρμόζει ἄμφω. Οὕτως Ἀπολλώνιος ἐν ταῖς γλώσσαις Ἡροδότου. Ὅτι δὲ κωφὸς καὶ ὁ μὴ φθεγγόμενος μαρτυρεῖ ὁ αὐτὸς, λέγων ἐκ παραλλήλου εἶναι τὸ, Καὶ κωφοῦ ξυνίημι, καὶ οὐ λαλέοντος ἀκούω. Δύναται δὲ διαφέρειν. Καὶ κωφὸν μὲν, τὸν κενὸν ὀπὸς, ὁ παντελῶς κενοπός· οὐ λαλέοντα δὲ, τὸν δυνάμενον λαλεῖν, οὐ λαλοῦντα δέ ### κ 949 Κοπτός Πόλις Αἰγύπτου, εἰς ἣν φασὶ τὴν Ἴσιν ἀφικομένην τὸν Ὄσιριν τὸν υἱὸν ἀναζητεῖν· μαθοῦσαν δὲ αὐτὸν διεσπαράχθαι, τὴν κομὴν τὴν ἑαυτῆς ἐκκόψαι· παρ’ ὃ καὶ Κοπτὸς ὠνόμασται ἡ πόλις. Ἐδείκνυτο δὲ καὶ ὁ πλόκαμος τοῖς ἐπιδημοῦσιν αὐτόθι, ἄπιστόν τι τριχῶν πλῆθος, ὅσον ἐξ ἀνθρώπου κεφαλῆς εἰκάσαι ### κ 950 Κλητῆρες Ἄνδρες ἦσαν δι’ ὧν τὰς δίκας προκαλοῦνται οἱ δικαζόμενοι· καὶ ### κ 951 κλητεύσεις τὸ μαρτυρήσεις· ἔδει γὰρ παρεῖναί τινας ὥσπερ μάρτυρας τῆς προσκλήσεως, ἵνα μὴ ἀπρόσκλητοι αἱ δίκαι εἰς τὰ δικαστήρια εἰσάγωνται, μηδὲ ἐκλείπῃ τὴν δίκην ὁ κατηγορούμενος. λ ### λ 18 Λάμβδα Τὸ στοιχεῖον, οἱονεὶ λάβα τὶ ὄν· παρὰ τὸ λείως βαίνειν ἐν τοῖς μέτροις, καὶ ἀσθενὲς εἶναι πρὸς τὸ μηκύνειν τὰς συλλαβάς ### λ 19 Λάας Σημαίνει δύο, τὸ κύριον ὄνομα, καὶ τὸ προσηγορικὸν, τουτέστι τὸν λίθον· διαφέρει δὲ κατὰ δύο τρόπους, κατὰ χρόνον καὶ κατὰ κλίσιν. Πῶς οὖν τὸ μὲν κύριον Λάας μακρὸν ἔχει τὸ α, τὸ δὲ προσηγορικὸν, βραχύ; Καὶ τὸ μὲν κύριον ἰσοσυλλάβως κλίνεται· ἀποβολῇ γὰρ τοῦ ς ποιεῖ τὴν γενικὴν, οἷον, ὁ Λάας τοῦ Λάα· τὸ δὲ προσηγορικὸν, περιττοσυλλάβως, οἷον, λάας λάαος; Καὶ ἐπεὶ τὸ κύριον μακροκατάληκτον καὶ δισύλλαβόν ἐστι καὶ πάντα φυλάττει τὰ τοῦ κανόνος, ὥσπερ τὸ Αἴας, διατί οὐκ ἐκλίθη διὰ τοῦ ΝΤ; Ἐπειδὴ κανών ἐστιν ὁ λέγων, ὅτι τὰ συνῃρημένα τὴν τῶν ἐντελῶν φυλάττει κλίσιν· καὶ γὰρ ἀπὸ τοῦ λάας τοῦ προσηγορικοῦ γίνεται τὸ κύριον· καὶ γὰρ ἐκεῖνος λιθογλύφος ἦν· διὰ τοῦτο ἀπὸ μεταφορᾶς τοῦ προσηγορικοῦ κέκλιται τὸ κύριον. Ἐκ γοῦν τῆς λάαος γενικῆς γίνεται εὐθεῖα ἑτέρα, λάαος· καὶ κλίνεται λαάου, ὥσπερ Καππάδοξ Καππάδοκος, ὁ Καππάδοκος τοῦ Καππαδόκου· τὸ γὰρ Καππαδόκης, μεταπλασμός· καὶ ὁ Θεολόγος “Τοὺς ἐμοὺς Καππαδόκας” φησί. καὶ ὥσπερ Μενέλαος Μενέλας, καὶ Πτερέλαος Πτε ρέλας, οὕτως ἀπὸ τῆς λάαος εὐθείας γίνεται λάας κράσει τοῦ ΑΟ εἰς α μακρὸν, καὶ κλίνεται λάου. Καὶ ἐπεὶ τὴν κλίσιν τοῦ ἐντελοῦς ἐφύλαξε, διατί μὴ καὶ τὴν κατάληξιν αὐτοῦ; Ἐπειδὴ τὸ ὄνομα Δωρικόν ἐστιν· οἱ δὲ Δωριεῖς εἰς α περατοῦσι τὴν γενικὴν, τοῦ Παπία καὶ τοῦ Ἑρμεία. Καὶ πάλιν ἐκ τῆς λάαος τρισυλλάβου γενικῆς γίνεται τρίτῃ κράσει τῶν δύω ΑΑ εἰς α μακρὸν, λᾶος· καὶ Ὅμηρος Ἰλιάδος μ, Λᾶος ὑπὸ ῥιπῆς. Τουτέστιν, ὑπὸ τῆς τοῦ λίθου φορᾶς. Αὕτη πάλιν ἡ λᾶος γενικὴ μετάγεται εἰς εὐθεῖαν· καὶ κιρνωμένη γίνεται Λᾶς, καὶ κλίνεται Λᾶ· σημαίνει δὲ τοῦτο καὶ ποταμὸν, καὶ πόλιν, καὶ λίθον ### λ 20 Λᾶες κατὰ διάλεκτον οἱ λίθοι λέγονται. Ζήτει τὴν ἱστορίαν ἐν τῷ Λεξικῷ τῆς α Ἰλιάδος· Προμηθέως παῖς Δευκαλίων γίνεται ### λ 21 Λαός Ὄνομα ἀρσενικὸν, εἴδους παραγώγου, ῥηματικόν· εἴδους τῶν ὑποπεπτωκότων τῷ ὀνόματι περιληπτικοῦ. Γίνεται παρὰ τὸ λαλῶ λαλὸς καὶ λαός. Ἢ παρὰ τὸ λάας, ὃ σημαίνει λίθον, ἡ γενικὴ, λάαος· καὶ κράσει, λάος· καὶ μετάγεται ἡ γενικὴ εἰς εὐθεῖαν, καὶ ὀξύνεται. Διατί; Αἱ γὰρ γενικαὶ μεταγόμεναι εἰς εὐθεῖαν πολλάκις ἀμείβουσι τοὺς τόνους· οἷον, ὕϊς ὕϊος, υἱὸς υἱοῦ. Οὕτως οὖν καὶ λάας λάαος λᾶος λαός. Καὶ ἄλλως. Τὰ εἰς ΟΣ λήγοντα καθαρὰ μονογενῆ μακρᾷ παραληγόμενα προπερισπᾶται· ὅσα δὲ μὴ κύρια, μηδὲ ἔχοντα οὐδετέρου παρασχηματισμὸν, ὀξύνεται· οἷον λαὸς, κριός· τὸ δὲ πρᾶος καὶ Χῖος οὐκ εἰσὶ προσηγορικά. Τὸ δὲ λάας τὸ προσηγορικὸν, καὶ τὸ μέγας τὸ ἐπίθετον, συστέλλει τὸ α· σεσημείωται γὰρ τὸ μέγας λάας. Τὰ δὲ κύρια ἰσοσυλλάβως κλίνεται, καὶ ἔχει τὸ α μακρόν· οἷον, ὁ Μέγας τοῦ Μέγα, ὁ Λάας τοῦ Λάα. Τὸ δὲ λάας τὸ προσηγορικὸν, καὶ τὸ μέγας τὸ ἐπίθετον, διὰ καθαροῦ τοῦ ΟΣ κλίνεται· ἐναλλάξαντα γὰρ κατὰ τὸν τόνον, ἐνήλλαξαν καὶ κατὰ τὴν κλίσιν· οἷον, ὁ λάας τοῦ λάαος, ὁ μέγας τοῦ μέγαος· ἡ γὰρ μεγάλου γενικὴ ἑτερόκλιτός ἐστιν, ὡς ἀπὸ τῆς μεγάλος εὐθείας. Ἐξέλειψε δὲ πάλιν ἡ μεγάλος εὐθεῖα· ἐπειδὴ γὰρ τὰ διὰ τοῦ ΑΛΟΣ ὑπὲρ δύο συλλαβὰς ὀξύνεται, ὡς τὸ ὀμφαλὸς, Ἰταλός· ἢ προπαροξύνεται, ὡς τὸ κεκρύφαλος, Ἄτταλος· τὸ μεγάλος μόνον παροξυνόμενον, διὰ τὸ ἀχαρακτήριστον τοῦ τόνου ἐξέλειψεν. Ὅτι δὲ παροξύνεται τὸ μεγάλος, δείκνυται ἐκ τῆς εὐθείας τῶν πληθυντικῶν· οἱ μεγάλοι γὰρ φαμέν. Διὰ τοῦτο κλίνεται ἑτεροκλίτως· οἷον, ὁ μέγας τοῦ μεγάλου. Τὸ μέντοι μέγας τὸ ἐπίθετον συστέλλει τὸ α, ὡς ἔχει καὶ τὸ οὐδέτερον τὸ μέγα. Καὶ τὰ εἰς ς λήγοντα μετὰ διχρόνου, ἀποβολῇ τοῦ ς τὸ οὐδέτερον ποιοῦντα, συνεσταλμένον ἔχει τὸ δίχρονον. Τὸ δὲ λάας τὸ προσηγορικὸν ἔχει ὁμοίως βραχὺ τὸ α, δι’ αἰτίαν τοιαύτην· τὰ εἰς ΑΣ καθαρὰ ὀνόματα δισύλλαβα ἀρσενικὰ οὐδέποτε εἰσὶ προσηγορικά· ἀλλ’ ἢ κύρια, ὡς τὸ Θόας, Δρύας· ἢ ἐθνικὰ, ὡς τὸ Ὕας Ὕαντος· ἢ ἐπίθετα, ὡς τὸ εὔας εὔαντος· ἐπειδὴ οὖν τὸ λάας προσηγορικόν ἐστιν, ὡς διήλλαξε περὶ τὸ σημαινόμενον, διήλλαξε καὶ περὶ τὸν χρόνον. Τὸ δὲ λαὸς μακρὸν ἔχει τὸ α· ἢ ὅτι ἀπὸ κράσεως, ἢ ὅτι κράσει· ἢ τὰ εἰς ΟΣ ὀξύτονα ἀρσενικὰ δισύλλαβα καθαρὰ διχρόνῳ παραληγόμενα ἐκτείνει αὐτὸ, οἷον ναὸς, λαὸς, κριὸς, ἰὸς, βιός. Ἔνθεν καὶ ὅμαδος εἴρηται τὸ πλῆθος, οἷον ὅμαδός τις ὤν. Ἄλλοι δὲ παρὰ τοὺς λίθους ### λ 22 Λάβρος Ὁ ἀδηφάγος. Ἐκ τοῦ βορὰ καὶ τοῦ ΛΑ ἐπιτατικοῦ μορίου. Ἔστι δὲ καὶ ἀπὸ τοῦ βορέας, ὃ σημαίνει τὸν ἄνεμον, ὡς τὸ, Λάβρος ἐπαιγίζων. Σφοδρὸς ἐπικαταπνέων. Ἢ παρὰ τὸ ΛΑ καὶ τὸ βῶ, τὸ βαίνω ### λ 23 Λάβραξ Ἐκ τοῦ βορὰ γίνεται λάβορος· καὶ συγκοπῇ, λάβρος. καὶ λάβραξ παρώνυμον, ὡς λίθος λίθαξ. Ἔστιν οὖν παρὰ τὸ λάβρως ἐσθίειν· ἀδηφάγον γὰρ ἐστὶ τὸ ζῷον, ὡς ἱστορεῖ Ὀππιανὸς ἐν τοῖς Ἁλιευτικοῖς ### λ 24 Λαβραγόρην Προπετῆ ἐν τῷ λέγειν, οἷον λάβρον καὶ θρασύν ### λ 25 Λαγανόν Ὡς λαγαρόν· ἐκκεκένωται γὰρ αὐτοῦ τὸ πάχος εἰς πλάτος· καὶ λειανθὲν, ἀσθενέστερον γίνεται· παρὰ τὸ λήγω ### λ 26 Λαγγών Ὁ εὐθέως λανθάνων τοῦ ἀγῶνος καὶ φόβου ### λ 27 Λαγαρία Πόλις Ἰταλίας· ἀπὸ Λαγάριδος τινὸς νομέως ### λ 28 Λάγυνος Ἡ πάνυ δεκτική· παρὰ τὸ ΛΑ ἐπιτατικὸν, καὶ τὸ γῶ, τὸ χωρῶ ### λ 29 Λαγνεία Λαγυνεία τὶς οὖσα· παρὰ τὸ ΛΑ ἐπιτατικὸν, καὶ τὴν γυναῖκα ### λ 30 Λαγώς Παρὰ τὸ ΛΑ ἐπιτατικὸν καὶ τὸ ὦς ὠτὸς Δωρικῶς γίνεται, ὁ μεγάλα ὦτα ἔχων. Ἢ τὸ λάειν, ὅ ἐστι βλέπειν· λέγεται γὰρ μὴ μύειν κοιμώμενος. Ἐκ τοῦ λαγὼς γίνεται λαγῷος τὸ ἐπίθετον· καὶ λαγῷα κρέα ### λ 31 Λαβύρινθος Ἐν τῇ Κρήτῃ νήσῳ ἐστὶν ὄρος, ἐν ᾧ ἐστὶ σπήλαιον ἀντρῶδες, δύσκολον περὶ τὴν κάθοδον, καὶ δυσχερὲς περὶ τὴν ἄνοδον· ἐν ᾧ λέγεται ὁ Μινώταυρος ἐμβληθῆναι. Ἐπεὶ οὖν δυσχερὲς τὸ ἐκβῆναι τοὺς Λαβυρίνθους, λαμβάνεται ἐπὶ τῶν ἀφύκτων λόγων, οὓς οὐδεὶς δύναται ἐκφυγεῖν ### λ 32 Λαδρέοντι Παρὰ τὸ ΛΑ καὶ τὸ ῥέω, λαρέοντι, μεγάλως ῥέοντι· καὶ πλεονασμῷ τοῦ δ ### λ 33 Λαερτιάδης Πατρωνυμικὸν ἐκ τοῦ Λαέρτιος· τὰ γὰρ εἰς ΟΣ ὀνόματα, εἰ μὲν καθαρὰ, διὰ τοῦ ### α 2465 άδης ποιοῦσι τὸ πατρωνυμικόν· οἷον, Νηλήϊος, Νηληϊάδης· Θυέστιος, Θυεστιάδης· εἰ δὲ μὴ καθαρὰ, διὰ τοῦ ### ι 294 ίδης Κρόνος, Κρονίδης, Λαγὸς, Λαγίδης. Ἰστέον ὅτι οὐ ποιοῦσιν ἀπὸ προσηγορικοῦ πατρωνυμικά· τὰ γὰρ προσηγορικὰ κοινά εἰσι καὶ κατὰ πολλῶν λέγονται. Εἰ οὖν ἄνθρωπος ἀνθρωπίδης εἴπωμεν, ἐδηλώσαμεν τινὰ ἐκ πολλῶν γεγενῆσθαι· ὅπέρ ἐστιν ἄτοπον. Μόνον δὲ λέγουσι γεγενῆσθαι τὸν Πᾶνα παρὰ πολλῶν· ὅθεν καὶ αὐτὴν εἴληφε τὴν ὀνομασίαν ### λ 34 Λαέρτιος Ὥσπερ δὲ λέγεται Βούσιρις, οὕτως καὶ Λαέρτης Λαέρτιος· παρὰ τὸ δύνασθαι λᾶας ἀερτάζειν, ἤγουν κουφίζειν λίθους ### λ 35 Λάϊγγες Παρὰ τὴν λᾶος γενικὴν γίνεται λάϊξ· καὶ πλεονασμῷ τοῦ γ, λάϊγξ· κλίνεται λάϊγγος· ὥσπερ καὶ παρὰ τὸ ψῆφος γίνεται ψῆφιξ, καὶ ψᾶφιξ, καὶ ψᾶφιγξ ### λ 36 Λάζετο Λάζετο δ’ ἔγχος. Ἐκράτει. Ἐκ τοῦ λήβω, τὸ λαμβάνω, ὁ δεύτερος ἀόριστος, ἔλαβον· ἐξ αὐτοῦ ῥῆμα λαβάζω· καὶ συγκοπῇ, λάζω· λάζομαι, ἐλαζόμην, ἐλάζου, ἐλάζετο· καὶ συναρχομένως, λάζετο ### λ 37 Λάθιος Κρήνη περὶ τὴν Οἴτην· ἥτις οὕτως ὠνόμασται, διὰ τὸ τὸν Ἡρακλέα πιόντα ἐξ αὐτῆς ἐπιλαθέσθαι τῶν ἐν ἀνθρώποις κακῶν ### λ 38 Λαθικηδής Παρὰ τὸ κήδω ὅθεν ### κ 952 κήδομαι τὸ λυποῦμαι, καὶ τοῦ λήθω γίνεται, ὁ ἄλυπος. Ὀξύνεται δὲ, ὅτι παρὰ ῥῆμα ἐστὶ βαρύτονον τὸ λήθω, κήδω. Εἰ γὰρ ἦν παρὰ τὸ κῆδος, ἐβαρύνετο ἂν, ὡς παρὰ τὸ μῆκος εὐμήκης. Λαθικηδέα μαζόν. Τὸν λήθην ἐμποιοῦντα τοῖς παισὶ τῶν κακῶν πάντων. Ἰλιάδος χ ### λ 39 Λάκκος Ἀπὸ τοῦ λακίζω λακίσω, ὁ δεύτερος ἀόριστος, ἔλακον· καὶ ἐξ αὐτοῦ λάκκος πλεονασμῷ ἑτέρου κ· ἢ παρὰ τὸ λαχαίνω ### λ 40 Λακέρεια Ὄνομα πόλεως· παρὰ τὸ ΛΑ καὶ τὸ ῥέειν, οἱονεὶ ἡ μεγάλως ἐπιρρεομένη ### λ 41 Λακίνιον Ὄρος Κρότωνος· ἀπὸ ἥρωος Λακινίου ὠνόμασται ### λ 42 Λακινία πόλις, ἀπὸ τοῦ Λακῖνος· ὅθεν καὶ τὸ ΝΙ ι ### λ 43 Λάκτιν Σημαίνει ἡ λέξις σκυτάλην, τορύνην. Καλλίμαχος, Αὖθις ἀπαιτίζουσαν ἔκνον εὐεργέα λάκτιν ### λ 44 Λαμπρός Παρὰ τὸ λάμπω· τοῦτο παρὰ τὸ λίαν καὶ τὸ φῶ, τὸ φαίνω, γίνεται λιάνφω, καὶ τροπῇ, λάμπω. Ἐτυμολογεῖται δὲ λαμπρὸς παρὰ τὸ λύειν τὴν πήρωσιν ### λ 45 Λακεδαίμων ἀνήρ Ἀπὸ τῆς πόλεως· καὶ ἡ Λακεδαίμων πόλις, λαχεδαίμων τὶς οὖσα· ἐν αὐτῇ γὰρ οἱ θεοὶ πρῶτοι ἔλαχον καὶ ἐκληρώσαντο τὰς πόλεις ### λ 46 Λακέρυζα κορώνη Ἡσίοδος. Ἐκ τοῦ κρῶ κρύζω, ὄνομα κρύζα· πλεονασμῷ τοῦ ε, κέρυζα· καὶ μετὰ τοῦ ΛΑ ἐπιτατικοῦ μορίου, λακέρυζα, ἡ μεγάλως κράζουσα· ἐξ οὗ καὶ ῥῆμα λακερύζω. Τοῦ λακεῖν ἡ λέξις πεποίηται ἀπὸ τοῦ ἤχου ### λ 47 Λαλῶ Πρώτης συζυγίας τῶν περισπωμένων. Παρὰ τὸ λῶ, τὸ θέλω, γίνεται κατὰ ἀναδιπλασιασμὸν, λαλῶ· ἃ γάρ τις θέλει, ταῦτα καὶ λαλεῖ. Τὸ δὲ λῶ σημαίνει καὶ τὸ ἀπολαύω· ἐξ οὗ καὶ λάρυγξ. Ἔστι παράγωγον τοῦ λῶ, λάσω· καὶ πλεονασμῷ τοῦ κ, λάσκω. Ὅθεν Εὐριπίδης, Τοιαῦτα λάσκεις τοὺς ἀναγκαίους φίλους ### λ 48 Λακίδες Ἐπισχίσματα ἱματίου· παρὰ τὸ λακεῖν καὶ ψοφεῖν ἠρέμα ἐν τῷ σχίζεσθαι ### λ 49 Λαλιά Παρὰ τὸ λῶ, τὸ λαλῶ. Ὀξύνεται· τὰ σημαίνοντα ἄθροισιν, ἢ περιεκτικὰ τινῶν προσηγορικῶν, ὀξύνεται· οἷον, ἀχυρμιὰ, πυρκαϊά ### λ 50 Λάλαξ Ἀπὸ τοῦ λαλαγὴ τοῦ σημαίνοντος τὸν θόρυβον ### λ 51 Λάλλαι Ἐκ τοῦ λαλῶ γίνεται ῥηματικὸν ὄνομα λάλη, καὶ πλεονασμῷ τοῦ λ, λάλλη. Λάλλαι δέ εἰσιν αἱ ψῆφοι αἱ παραθαλάσσιαι, αἱ ὑπὸ τῶν κυμάτων κινούμεναι καὶ ψόφον τινὰ ἀποτε λοῦσαι ### λ 52 Λάμια Θηρίον. Ἀπὸ τοῦ ἔχειν μέγαν λαιμὸν, λαίμια, καὶ λάμια ### λ 53 Λαμία πόλις· οἱ μὲν, ἀπὸ Λαμίου τοῦ Ἡρακλέους ὀνομάζουσιν· οἱ δὲ, ἀπὸ γυναικὸς Λαμίας, ἥτις ἐβασίλευσε Τραχινίων. Ἔστι καὶ προσηγορικὸν καὶ σημαίνει τὰ χάσματα ### λ 54 Λάμυρος Ὁ λάλος, ὁ στωμύλος· καὶ ### λ 55 λαμυρία ἡ στωμυλία, ἢ ἡ ἀλόγιστος ἀνδρεία· καὶ ### λ 56 λαμυρὸν τὸ πολὺ καὶ ἄθρουν· καὶ ### λ 57 λαμυρὴν τὴν θάλασσαν, οἷον πολλήν ### λ 58 Λαμπετῶ Ὥσπερ ἀπὸ τοῦ εὔχω γίνεται εὐχέτης, καὶ βάλλω βελέτης καὶ ἑκατηβελέτης, οὕτως καὶ παρὰ τὸ λάμπω, λαμπετής· καὶ ἐκ τούτου λαμπετῶ. Ἔστι δὲ δευτέρας συζυγίας τῶν περισπωμένων· καὶ οἱ ποιηταὶ ἐπὶ τῆς δευτέρας συζυγίας ἔθος ἔχουσι πλεονάζειν τὸ ο· καὶ γίνεται λαμπετόω· ἡ μετοχὴ, λαμπετόων λαμπετόωντος λαμπετόωντι ### ο 38 ὅτι τοῖς Λαμψακηνοῖς χρησμὸς ἐδόθη, ὅπου ἂν αὐτοῖς λάμψῃ, ἐκεῖ πόλιν κτίσαι. Ἀστραπῆς οὖν γενομένης, εἶδον τὸν τόπον, καὶ ἔκτισαν τὴν πόλιν, Λάμψακον ταύτην προσαγορεύσαντες· καὶ οὕτω τοὺς πολεμοῦντας αὐτοῖς βαρβάρους λόχον ποιήσαντας, διὰ τῆς ἀστραπῆς ἰδόντες, κατέκοψαν ### λ 59 Λάξ Ἀπὸ τοῦ λήγω ῥήματος, ὁ μέλλων, λήξω· λὴξ καὶ λὰξ, τὸ τῷ λήγοντι μέρει τοῦ ποδὸς πλήττειν. Καὶ Ὅμηρος Ἰλιάδος κ, Λὰξ ποδὶ κινήσας. Εὐτόνως τῷ μεγάλῳ δακτύλῳ τοῦ ποδὸς τοῦ κοίλου μέρους ἁψάμενος τοῦ Διομήδους ποδὸς, ὡς δῆλον ἐκ τῶν ἐπιφερομένων, Ὄτρυνέ τε νείκεσέ τ’ ἄντην. Ὁ Νέστωρ δηλονότι ### λ 60 Λάξις Ὅ ἐστιν οἰκοδόμημα αἱμασιᾶς· οἱ δὲ Ἀττικοὶ, λίθους ἐκλέγοντες, ἀνῳκοδόμουν ### λ 61 Λαοδίκη Ὄνομα κύριον· ἐκ τοῦ λαὸς καὶ τοῦ δίκη. Τὰ δὲ εἰς ΟΣ ὀκταχῶς συντίθενται. Ζήτει εἰς τὸ θ ### λ 62 Λαομεδοντιάδης Εἴδους τῶν παραγώγων πατρωνυμικοῦ. Τὸ ΤΙ ι· πᾶσα γενικὴ εἰς ΟΣ διὰ τοῦ ΙΔΗΣ ποιεῖ τὸ πατρωνυμικόν· Λαομέδοντος, Λαομεδοντίδης· καὶ ὥσπερ Τελαμὼν Τελαμῶνος Τελαμωνίδης, καὶ πλεονασμῷ τοῦ α, Τελαμωνιάδης, οὕτως καὶ Λαομέδων Λαομέδοντος Λαομεδοντιάδης. Ἡ κλητικὴ, ὦ Λαομέδον ### λ 63 Λαοσσόος Τὸν Ἀμφιάρηον τὸν διὰ μαντικὴν σώζοντα τοὺς ἀνθρώπους. Ἢ λαοσσόος ἡ Ἀθηνᾶ, καθὸ σώζει καὶ παρορμᾷ τοὺς λαούς ### λ 64 Λάπαθος Ἡ κενωτικὴ τῆς γαστρὸς βοτάνη· παρὰ τὸ λειαίνειν τὰ πάθη· παρὰ τὸ ΛΑ ἐπιτατικὸν καὶ τὸ πάθος· ἡ ἀπελαύνουσα τὸ πάθος. Ἢ ἀπὸ τοῦ λαπάσσειν· ἔστι γὰρ τὸ λάχανον εὔθετον εἰς γαστέρα· ἁπαλύνει γάρ. Οἱ δὲ Ἀττικοὶ λάπαθον λέγουσι τὰ ὀρύγματα τῶν θηρίων, ὅτι λανθάνει τοὺς θεωροῦντας· οἵτινες, μὴ εἰδότες, ἔρχονται εἰς τὸ παθεῖν ΤΙ. Καὶ ### υ 5 ὑπολαπάξας τὸ ὑποκενώσας ὁμοίως ### λ 65 Λαξευτήριον Παρὰ τὸ λάας καὶ τὸ ξύω γίνεται λαξευτήριον, τὸ τοὺς λίθους ξύον. Ἢ ξέω, καὶ πλεονασμῷ τοῦ υ μετὰ τοῦ ΛΑ ἐπιτατικοῦ, λαξεύω τὸ πάνυ ξέω. ὅθεν καὶ λαξευτήριον ### λ 66 Λαπάρα Τὸ ΡΑ μακρόν. Τὰ εἰς ΡΑ θηλυκὰ βραχεῖα ἢ βραχυνόμενα· βραχύ ἐστι ἢ βραχυνόμε νον· βραχέα δύο, ε ο· τρία βραχυνόμενα, α ι υ. Γί νεται ἐκ τοῦ ### λ 67 λαπάζω ὃ σημαίνει τὸ κενῶ· ὅθεν καὶ τὸ ### ε 1546 ἐξαλαπάξας · καὶ ### λ 68 λαπάξαι τὸ κενῶσαι· παρὰ τὸ λάπαθον τὴν βοτάνην, κενωτικὴν οὖσαν γαστρός· ὅθεν καὶ λάφυρα, ἀπὸ τῆς κενώσεως τῆς πόλεως. Καὶ, Λάπτοντες γλώσσαις. Οἶον κενοῦντες καὶ ἐξαντλοῦντες, Ἰλιάδος π· καὶ οἷον ταῖς γλώσσαις προσκείμενοι τῷ ὕδατι. Τί δέ ἐστι λαπάρα; Ὁ κενὸς τῶν ὀστέων τόπος, ὁ ὑποκάτω τῶν πλευρῶν κείμενος ### λ 69 Λαπιδόρχας Ὁ μεγάλους ὄρχεις ἔχων ### λ 70 Λάρναξ Κυρίως ἡ διὰ λάων κατασκευασθεῖσα θήκη· ἢ παρὰ τὸ λίαν νάσσεσθαι τὸν ἐκτιθέμενον ### λ 71 λάρισσα πόλις, ἀπὸ Λαρίσσης τινὸς κληθεῖσα ### λ 72 λάρος τὸ ὄρνεον, τὸ ἀπολαυστικὸν ἔχον τὸν νοῦν, Λάρῳ ὄρνιθι ἐοικώς ### λ 73 Λαρόν Τὸ ἡδὺ πόμα. Παρὰ τὸ ἰλαρὸν, λαρόν· ἢ παρὰ τὸ λῶ, τὸ θέλω, τὸ κατὰ γεῦσιν ἢ κατ’ ὄψιν θελητόν. Ἢ παρὰ τὸ λίαν γέγονε. Λέγεται καὶ ἐπὶ τοῦ ἁπαλοῦ· Ἡσίοδος, Οὐκέτι δὴ βαίνουσι λαροῖς ποσίν. Ἐκ τούτου τὸ ### λ 74 λαρινός. Ἢ παρὰ τὸ ΛΑ ἐπιτατικὸν καὶ τοῦ ῥινός ### λ 75 Λάρυγξ Παρὰ τὸ λαρύσσω λαρύξω, λάρυγξ· τὸ δὲ λαρύσσω, παρὰ τὸ λῶ, τὸ ἀπολαύω· ἐξ οὗ καὶ τὸ λεῖον· διὰ γὰρ τοῦ λαιμοῦ καὶ τοῦ φάρυγγος τὴν ἀπόλαυσιν ἔχομεν τῶν τροφῶν· ἢ παρὰ τὸ λῶ, τὸ λαλῶ· καὶ γὰρ τρεῖς πόροι εἰσὶ τοῦ τραχήλου, λάρυγξ, φάρυγξ, καὶ ὁ νωτιαῖος μυελός. Λάρυγξ μὲν, δι’ οὗ λαλοῦμεν καὶ ἀναπνέομεν· φάρυγξ δὲ, δι’ οὗ ἐσθίομεν καὶ πίνομεν· ὁ δὲ νωτιαῖος μυελὸς, δι’ οὗτινος τὰ νεῦρα ἐκφύονται ### λ 76 Λάσιος Ὁ δασύς. Ἐκ τοῦ ΛΑ ἐπιτατικοῦ, καὶ τοῦ σεύω, τὸ ὁρμῶ· ὀρθῶς γὰρ ὁρμῶνται τὰ διὰ τοῦ νοήματος· ἡ γὰρ θέρμη αἰτία τῆς ἐκφύσεως τῶν τριχῶν· νῦν δὲ περὶ τοῦ θερμοειδοῦς μέρους τῆς ψυχῆς φησὶν, ἀφ’ ὧν λέγεται, Στήθεσσιν λασίοισιν. Τουτέστι θερμοῖς· ἡ γὰρ θέρμη ἐν τοῖς δασέσι καὶ συνετοῖς τόποις. Ὑπὸ γὰρ τὰ στέρνα κεῖται ἡ καρδία, ἐν ᾗ ἐστι τὸ πυρῶδες ἢ ξηρῶδες καὶ θερμὸν καὶ μανικὸν τῆς ψυχῆς ### λ 77 Λάσιοι οὖν, πολύτριχες ἢ συνετοί ### λ 78 Λάσανον Ἐφ’ οὗ οἱ δασεῖς τόποι ἰζοῦσιν. Ὡς, Λαισήϊά τε πτερόεντα ### δ 655 δασέα δὲ, τὰ περὶ τὸν ὄρρον ### λ 79 Λάσταυρος Παρὰ τὸ λᾶς· οἴδαμεν γὰρ τί σημαίνει παρὰ τοῖς Ἀττικοῖς ### λ 80 Λάταυρος Τὸ ἱμάτιον· ἀναλογεῖ γὰρ τῇ λωπίᾳ τῷ δέρματι ### λ 81 Λάτρις Ὁ ἐπὶ μισθῷ δουλεύων ### λ 82 λάτρον γὰρ ὁ μισθός· ἢ παρὰ τὸ ΛΑ ἐπιτατικὸν μόριον, καὶ τὸ ### τ 26 τρεῖν τὸ φοβεῖσθαι. Ἔστι δὲ ἀρσενικὸν καὶ θηλυκόν ### λ 83 Λατρεία Ἐκ τοῦ λατρεύω· τοῦτο, ἐκ τοῦ ### λ 84 λά τρις ὃ σημαίνει τὸν μίσθιον δοῦλον· τοῦτο, ἐκ τοῦ ### λ 85 λάτρον ὃ σημαίνει τὸν μισθόν· τοῦτο, ἐκ τοῦ τηρῶ, τὸ βλέπω, καὶ τοῦ ΛΑ ἐπιτατικοῦ, λατήριον· καὶ συγκοπῇ, λάτρον, πρὸς ὃ ἀποβλέπει ὁ μισθωτός ### λ 86 Λαῦρα Ἡ πλατεῖα ῥύμη· οἷον, Ἦν ὁδὸς ἐς λαύρην. Παρὰ τὸ λίαν ἔχειν αὖραν· ἢ δι’ ἧς ὁ λαὸς ῥεῖ εἰς τὴν ὁδόν ### λ 87 Λαύρας τὰς ὁδοὺς, ἢ τὰ ἄμφοδα, ἢ τὰς πλατείας ῥύμας, ἢ παρὰ τὸ δι’ αὐτῶν τὸν λαὸν ὀρούειν, τουτέστιν ὁρμᾶν ### λ 88 Λατῷος Ποταμὸς οὕτως ὠνόμασται, ἀπὸ τοῦ τὴν Λητὼ ἐκεῖ ἀποκυῆσαι ### λ 89 Λαφύστιος Ὁ Διόνυσος· ἀπὸ τοῦ ἐν Βοιωτίᾳ Λαφυστίου ὄρους ### λ 90 Λάσκω Σημαίνει τὸ λαλῶ. Εὐριπίδης, Τοιαῦτα λάσκεις τοὺς ἀναγκαίους φίλους ### λ 91 Λάταξ Παρὰ τὸ ΛΑ ἐπιτατικὸν καὶ τὸ στάζω στάξω στὰξ καὶ λάταξ· τὴν μεγάλην σταγόνα σημαίνει ### λ 92 Λάχεια Σημαίνει τὴν καλῶς ἐσκαμμένην γῆν· παρὰ τὸ ΛΑ ἐπιτατικόν. Ὡς ἀπὸ τοῦ χαίρω χάρεια, καὶ ἀνθῶ ἄνθεια, καὶ κρατῶ κράτεια, οὕτως καὶ παρὰ τὸ λαχῶ λάχεια· τὰ γὰρ ἀπὸ ἐνεστῶτος γινόμενα προπαροξύτονα διὰ διφθόγγου γράφεται, μήδω, Μήδεια· θέρω, θέρεια ### λ 93 Λαχαίνειν Τὸ σκάπτειν· ἤτοι παρὰ τὸ λάχειαν γίνεσθαι τὴν γῆν θρυπτομένην· ἢ παρὰ τὸ σφόδρα χαίνειν αὐτὴν σκαπτομένην. Καὶ ### λ 94 λάχανον ἐντεῦθεν, παρὰ τὸ δεῖσθαι τοῦ σκάπτεσθαι. Καὶ ### λ 95 λάχεια νῆσος ἀπὸ τοῦ σκάπτεσθαι εἰς βάθος δύνασθαι· οἱ δὲ λέγουσιν αὐτὴν ἐλάχειαν εἶναι, ὅ ἐστι σμικράν· ἀλλ’ ἐκ τοῦ περιεχομένου ἐλέγχονται· Παρὲκ λιμένος τετάνυσται. Πῶς γὰρ παρατέταται, μικρὰ οὖσα ### λ 96 Λαχανίζεσθαι Ἀντὶ τοῦ λάχανα συλλέγειν ### λ 97 Λαρυγγίζειν Τὸ πλατύνειν τὴν φωνὴν καὶ μὴ κατὰ φύσιν φθέγγεσθαι, ἀλλ’ ἐπιτηδεύειν περιεργότερον τῷ λάρυγγι χρῆσθαι ### λ 98 Λάχνη Ἡ τρίχωσις. Ἐκ τοῦ ΛΑ ἐπιτατικοῦ καὶ τοῦ ἔχω, τὸ κρατῶ, γίνεται λαέχνη, καὶ κατὰ κρᾶσιν, λάχνη, ἧς ἐστιν ἔχεσθαι καὶ λαβέσθαι. Ἢ τὸ πάνυ κεκρατημένον· ἡ γὰρ τρίχωσις εὔληπτος. Παράγεται δὲ παρὰ τὸ λάζω, τὸ κρατῶ· ὁ μέλλων, λάξω· καὶ ἐξ αὐτοῦ, λάχνη· οὐδὲν γὰρ εὐληπτότερον τῆς τριχός ### λ 99 Λαχμῷ Τῷ δασεῖ τῶν ἐρίων· παρὰ τὸ λίαν ἔχεσθαι. Ἀντίμαχος δὲ τῶν ἵππων τὸν λακτισμόν· οἷον, λαχμὸν δ’ οὐ δείδιεν ἵππων. Σέλευκος δὲ ἀξιοῖ διὰ τοῦ ν γράφεσθαι λάχνῳ, ὃ σημαίνει λάχνην ### λ 100 Λαχόην Ἔστι λάχοιμι λάχοις λάχοι· τοῦτο γίνεται κατὰ πλεονασμὸν τοῦ η Ἀττικῶς, λαχοίη· εἶτα προσθέσει τοῦ ς, λαχοίης· καὶ τροπῇ τοῦ ς εἰς ν, γίνεται τὸ πρῶτον· καὶ ἀποβολῇ Αἰολικῇ τοῦ ι, λαχόην ### λ 101 Λαυκανίη Ὁ λαιμός· ἀπὸ τῆς ἀπολαύσεως ### λ 102 Λαιμός Παρὰ τὸ λίαν μᾶν· ἢ παρὰ τὸ λάπτω, ὃ σημαίνει τὸ κατὰ δίψης φλέγομαι. Ἢ παρὰ τὸ λάειν, ὅ ἐστιν ἀπολαύειν. Εἰς τὸ ### λ 103 Λαιδρός Ὁ θρασύς. Παρὰ τὸ ΛΑ ἐπιτατικὸν, καὶ τὸ δρῶ, τὸ πράττω ### λ 104 Λαίθαργος κύων Ὁ λαθραία δάκνων· ἐκ τοῦ λήθω ### λ 105 Λαίσκαπρος Ὁ λάγνος καὶ λάμυρος· παρὰ τὸ ΛΑ ἐπιτατικὸν, πλεονασμῷ τοῦ ι, ὡς ἐν τῷ μαιστροπὸς, ἀντὶ τοῦ μαστροπός ### λ 106 Λαισήϊά τε πτερόεντα Μικρὰ ἀσπιδίσκια ὠμοβύρσια· ἔστι δὲ βαρβαρικὸν ὅπλον. Γίνεται παρὰ τὸ ΛΑ ἐπιτατικὸν, καὶ τὸ σεύω, τὸ ὁρμῶ. Ἢ παρὰ τὸ ἐν τῇ λαιᾷ βαστάζεσθαι· ἢ παρὰ τὸ λάσιον· ἀπὸ τοῦ ὠμαῖς βύρσαις περιβεβλῆσθαι ### λ 107 Λαιὰ χείρ Ἡ ἀριστερά· ἀπὸ τοῦ λελιάσθαι καὶ κεχωρίσθαι τῶν πράξεων ### λ 108 Λαῖφος Λινοϋφὲς ἅρμενον· ἢ παρὰ τὸ λῶπος, λάφος καὶ λαῖφος, ὡς γλῶσσα γλάσσα ### λ 109 Λαῖτμα Τὸ χάσμα, καὶ μέγα πέλαγος. Ἢ τὸ οἴδημα τῆς θαλάσσης ### λ 110 Λαίλαψ Παρὰ τὸ λάπτω λάψω λάψ, καὶ κατὰ ἀναδιπλασιασμὸν, λαίλαψ· δηλοῖ δὲ τὴν σφοδρὰν καὶ ἐπιτεταμένην λαβρότητα τοῦ πνεύματος. Τὸ δὲ ### λ 111 λάπτω ἐκ τοῦ ΛΑ ἐπιτατικοῦ, καὶ σημαίνει τὸ λίαν ἅπτεσθαι ### λ 112 Λέα Ἡ ἐν τοῖς ἱστίοις λίθος· ὅτι λίθους ἐξήρτουν ### λ 113 Λεβηρίς Τὸ τοῦ ὄφεως γῆρας ### λ 114 Λέβης Τὸ χέρνιβον, ἀπὸ τοῦ τὰς λιβάδας τῶν χειρῶν ὑποδέχεσθαι· ἢ ὁ χυτρόπους, εἰς ὃν λείβεται καὶ ἐμβάλλεται τὸ ὕδωρ. Σημαίνει δ· ἐπὶ μὲν τοῦ παρ’ ἡμῖν λεγομένου χέρνιβος, Χέρνιβα δ’ ἀμφίπολος προχόῳ ἐπέχευε φέρουσα, καλῇ, χρυσείῃ, ὑπὲρ ἀργυρέοιο λέβητος. Ἐπὶ δὲ τῆς λεκάνης, Γρηῦς δὲ λέβητ’ ἕλε παμφανόωντα, τῷ πόδας ἐξαπενίζοντο. Ἐπὶ δὲ τοῦ ἡμῖν συνήθους, Ὡς δὲ λέβης ζεῖ ἔνδον ἐπειγόμενος πυρὶ πολλῷ. Ἐπὶ δὲ τῶν ἀναθεματικῶν, Αἴθωνας δὲ λέβητας ἐείκοσι ### λ 115 Λεγεών Τὸ στῖφος τὸ ἐκλεκτόν· ἀπὸ τοῦ λέγω, τὸ συλλέγω. Τὸ δὲ ### λ 116 λέγω σημαίνει ἕξ· καὶ γίνεται παρὰ τὸ λῶ, τὸ θέλω. Λέγω, τὸ λαλῶ, ἐξ οὗ καὶ λόγος· λέγω, τὸ μετρῶ, ἐξ οὗ καὶ ὡρολόγιον, τὸ τὰς ὥρας μετροῦν· λέγω, τὸ κοιμῶμαι, ἐξ οὗ καὶ λέχος ἡ κοίτη· λέγω, τὸ φροντίζω, ἐξ οὗ καὶ ἀλέγω· λέγω, τὸ συλλέγω, ὡς τὸ, ἐπὶ δὲ ξύλα πολλὰ λέγοντο. Λέγω, τὸ λαγχάνω, ἐξ οὗ καὶ ὁ μέσος παρακείμενος, λέλογχα, ὡς τὸ, τιμὴν δὲ λελόγχασιν ἴσα θεοῖσιν ### λ 117 Λέγω Τὸ ΛΕ ψιλόν. Διατί; Τὰ διὰ τοῦ ΕΓΩ ῥήματα διὰ τοῦ ε ψιλοῦ γράφεται, φλέγω, ψέγω· ἢ καὶ τὰ ἔχοντα τὸ ο ἐγκείμενον ἐν τοῖς ὀνόμασιν, ἔχουσι τὸ ε ἀντιπαρακείμενον ἐν τοῖς ῥήμασιν. Ὁ δεύτερος ἀόριστος, ἔλεγον· καὶ ὤφειλεν εἶναι ἔλαγον, κατὰ τὸν λέγοντα κανόνα, “Κἄν που τύχῃ τὸ ε σὺν ἀμεταβόλῳ, εἰς α αὐτὸ τρέπει ὁ δεύτερος ἀόριστος.” Ἀλλὰ σεσημείωται τὸ λέγω, ἔλεγον· φλέγω, ἔφλεγον· καὶ ἀείρω, ἤερον· καὶ ὀφείλω, ὤφελον. Τὸ λεγόμεθα καὶ φερόμεθα οἱ Αἰολεῖς εἰς ε ποιοῦσι λεγόμεθεν καὶ φερόμεθεν, μετὰ τοῦ ν. Ἀλλὰ καὶ τὰ εἰς ΘΕΝ λήγοντα ἐπιρρήματα εἰς α ποιοῦσιν, ὄπισθεν, ὄπισθα· ἄτερθεν, ἄτερθα, χωρὶς τοῦ ν. Ὅτε γὰρ ἦν εἰς ε τὰ ἐπιρρήματα, τότε καὶ τὸ ν· ὅτε δὲ εἰς α, ἀφίσταται τὸ ν, ὥσπερ καὶ τὸ λεγόμεθα, φερόμεθα· εἶτα λεγόμεθεν, ἐπλεόνασε τὸ ν ### λ 118 Λῶ Σημαίνει δ· τὸ λαλῶ· λῶ, τὸ ἀπολαύω· λῶ, τὸ βλέπω, ἐξ οὗ καὶ λέων· λῶ, τὸ ἐπιθυμῶ, ἐξ οὗ τὸ, λιλαιόμενα χροὸς ἆσαι ### λ 119 Λεηλατῶ Παρὰ τὸ λεὼς καὶ τὸ ἀτῶ, τὸ βλάπτω, γίνεται λεωλατῶ, πλεονασμῷ τοῦ λ· εἶτα τρέπεται τὸ ω εἰς η· καὶ σημαίνει τὸν λαὸν βλάπτω· καὶ ### ε 1547 ἐλεηλάτει ᾐχμαλώτευεν, ἐλῄστευεν, ἥρπαζε ### λ 120 Λεκάνη Ἧς τὸ χάσμα ἐστὶ λεῖον· πεπλάτυται γάρ. Λειοχάνη οὖν ἡ ἐτυμολογία, καὶ λεκάνη ### λ 121 Λελῆσθαι Πρὸς διάφορον σημαινόμενον διάφορον ἔχει καὶ τὴν γραφήν. Εἰ μὲν ἀπὸ τοῦ λήθω, τὸ λανθάνω ἐστὶν, οὐκ ἔχει τὸ ι· εἰ δὲ ἀπὸ τοῦ ληΐζω, ληΐσω, λελήϊκα, λελήϊσμαι, λελήϊσται, λεληΐσθαι καὶ λελῇσθαι κατὰ συναίρεσιν ### λ 122 Λελογχώς Ἀπὸ τοῦ λήχω, ἔλογχα, καὶ λέλογχα· καὶ λέληκας. Ζήτει εἰς τὸ ### λ 123 Λελῦντο Προπερισπᾶται τὸ εὐκτικόν ### λ 124 Λελυμασμένος Παρὰ τὸ λύμη, λυμαίνω· ὁ παρακείμενος, λελύμαγκα, λελύμαμμαι, λελυμαμμένος· καὶ τροπῇ τοῦ ἀμεταβόλου εἰς ς γίνεται, ὡς παρὰ τὸ ἡδύνω, ἥδυγκα, ἥδυμμαι, καὶ ἥδυσμαι, ἐξ οὗ καὶ ἥδυσμα. Ἔστι δὲ καὶ λυμάζω, λυμάσω, λελύμακα, λελύμασμαι ### λ 125 Λελίηκα Ἀπὸ τοῦ λίω, τοῦ σημαίνοντος τὸ προθυμοῦμαι, περισπώμενον λιῶ, λιήσω, λελίηκα ### λ 126 Λελιημένος Προθυμούμενος· παρὰ τὸ μένος, ἢ παρὰ τὸ λίαν τεθραμμένος. Ἢ ἔστι ῥῆμα λῶ σημαῖνον τὸ θέλω καὶ προθυμοῦμαι. Ἐκ τοῦ λῶ γίνεται λιλῶ· καὶ κατὰ παραγωγὴν, λιλαίω· τοῦ λιλῶ ὁ παρακείμενος, λελίληκα· ὁ παθητικὸς, λελίλημαι, λελιλημένος· καὶ κατὰ ἀποβολὴν τοῦ λ, λελιημένος ### λ 127 Λέληκα Οὐκ ἀπὸ τοῦ λέγω, ἀλλ’ ἀπὸ τοῦ λαλῶ, λαλήσω, λελάληκα, καὶ συγκοπῇ τοῦ ΛΑ ### λ 128 Λεξείδιον Εἰ μὲν ἀπὸ τῆς λέξις λέξεως, διὰ τῆς ΕΙ διφθόγγου· εἰ δὲ ἀπὸ τῆς λέξις λέξιος Ἰωνικῶς, διὰ τοῦ ι· ὡς καὶ ἀπὸ τῆς ῥήσεως, ῥησείδιον· ἀπὸ δὲ τῆς ῥήσιος γενικῆς Ἰωνικῶς, ῥησίδιον· καὶ τὰ ὅμοια. Χοιροβοσκός ### λ 129 Λέξασθαι Τὸ κοιμηθῆναι· παρὰ τὸ λέχριον πεσεῖν. Κυρίως οὖν ἐπὶ ἀνθρώπων, καταχρηστικῶς δὲ καὶ ἐπὶ ἀλόγων. Σημαίνει δὲ καὶ τὸ ἐπιλέξασθαι, ὅ ἐστι λεχθῆναι, καταριθμηθῆναι ### λ 130 Λεοντοκόμος Ὁ τὸν λέοντα ἐπιμελούμενος· ἐκ τοῦ κομῶ, τὸ ἐπιμελοῦμαι, καὶ τοῦ λέων· τὸ δὲ ### λ 131 λάω τὸ θεωρῶ· ὀξυδερκέστατον γὰρ τὸ θηρίον, ὥς φησιν ὁ Μανέθων ἐν τῷ πρὸς Ἡρόδοτον, ὅτι οὐδέποτε καθεύδει ὁ λέων. Τοῦτο δὲ ἀπίθανον· οὐκ ἐνδέχεται γὰρ ἀεί τινα ἐγρηγορέναι· ἀλλ’ ἴσως ὡς ἡ δορκὰς ἀνεῳγμένους ἐν τῷ καθεύδειν τοὺς ὀφθαλμοὺς ἔχει, καὶ λοιπὸν ὑπόνοιαν παρέχει τοῦ μὴ καθεύδειν, οὕτως καὶ ὁ λέων ἀνεῳγμένους ἔχει τοὺς ὀφθαλμούς· ἐπειδὴ τῶν ὀφθαλμῶν μεγάλων ὄντων, τὸ ἐπικείμενον δέρμα τοῖς ὀφθαλμοῖς μικρότερόν ἐστι, καὶ οὐ δύναται σκεπάσαι αὐτούς ### λ 132 Λεώς Ἐὰν μὲν ὀξύνηται, Ἀττικόν ἐστιν, ἀπὸ τοῦ λαός· εἰ δὲ βαρύνεται, ἀποβολή ἐστι τοῦ τελέως· ὃν γὰρ τρόπον προσέρχεται ἡ τε ἐν τῷ τέτρομος, ἀφαιρεῖται ἐν τῷ τελέως, λέως ### λ 133 Λεωκόριον Ἱερὸν Ἀθήνῃσι τῶν Λεὼ θυγατέρων· ὁ δὲ Λεὼς, υἱὸς Ὀρφέως ### λ 134 Λέντιον Παρὰ τὸ λειαίνω, τὸ καθαίρω, λελείαμμαι λελείανται, γίνεται λειάντιον· καὶ συγκοπῇ, λέντιον ### λ 135 Λέπαδνα Οἱ κατὰ τῶν ἱππίων στηθῶν ἱμάντες, οἱ μασχαλιστῆρες. Πλεονάζει δὲ τὸ δ. Ὡς γὰρ κόπτω κόπανον, οὕτως λέπω λέπανον καὶ λέπαδνον ### λ 136 Λεπτός Παρὰ τὸ λείπω λεπτὸς, ὁ λείπων καὶ ἐνδέων· ἢ λέπτω λεπτὸς, ὁ ἐξελεπτισμένος· ἢ παρὰ τὸ λέπος· τοῦτο παρὰ τὸ λέπω, τὸ λεπίζω· ὁ μέλλων, λέψω· ὁ παθητικὸς παρακείμενος, λέλεμμαι, λέλεψαι, λέλεπται, λεπτός ### λ 137 Λέλογχα Ἀπὸ τοῦ λήχω, ὁ μέλλων, λήξω· ὁ παρακείμενος, λέληχα· πλεονασμῷ τοῦ ν, λέληγχα· καὶ τροπῇ τοῦ η εἰς ο, λέλογχα. Τὸ δὲ λέληκα, οὐκ ἀπὸ τοῦ λέγω, ἀλλ’ ἀπὸ τοῦ λαλῶ, λαλήσω· ὁ παρακείμενος, λελάληκα· καὶ συνεκόπη ἡ ΛΑ συλλαβή ### λ 138 Λέπτυνιν Αἰτιατική ἐστι παρὰ Λυκόφρονι. Οἱ μὲν τὸν ᾅδην· οἱ δὲ, τὴν Περσεφόνην, οἷον τὴν λεπτύνουσαν τὰ σώματα τῶν ἀποθνησκόντων· οἱ δὲ τὴν ψυχήν· λεπτομερέστατον γάρ ἐστι ### λ 139 Λέμβος Τὸ ἐφόλκιον· παρὰ τὸ λίαν βαίνειν διὰ σμικρότητα· καὶ ### λ 140 λέμβαρχοι οἱ ἐν ἐφολκίῳ πλέοντες ### λ 141 Λέκτρον Ἡ κοίτη· πλεονασμῷ τοῦ ρ· ἀπὸ τοῦ κατακλίνεσθαι καὶ λήγειν ἡμᾶς εἰς αὐτό ### λ 142 Λεπρός Παρὰ τὸ λέπος λεπαρὸς, καὶ συγκοπῇ, λεπρός· καὶ ### λ 143 λέπρα παρὰ τὸ λέπος, ὃ σημαίνει τὸ δέρμα, γίνεται λέπηρα· καὶ συγκοπῇ, λέπρα. Εἰς γὰρ τὴν ἐπιφάνειαν τοῦ σώματος γίνεται ὁ ἐλεφαντιασμός. Ἔστι δὲ ### ε 1548 ἐλεφαντιασμὸς ὁ δίκην ἐλέφαντος τινὰ μὲν λευκὰ, τινὰ δὲ μελάντερα τοῦ σώματος ἔχων. Ἢ παρὰ τὸ λέπος καὶ τὸ ῥαίω, τὸ φθείρω, ἡ διεφθαρμένη σάρξ ### λ 144 Λέσχη Λέσχαι παρὰ Βοιωτοῖς τὰ κοινὰ δειπνητήρια· τινὲς δὲ τὰ φρύγια καὶ τοὺς ἀλεεινοὺς τόπους λέσχας καλοῦσι· συμβαίνει γὰρ τοὺς ἐν ταῖς οἰκίαις ταύταις χάριν θέρμης καθεζομένους λόγους συναίρειν. Γίνεται παρὰ τὸ λέγω· ὁ παρακείμενος, λέλεχα. Ἐξ αὐτοῦ λέσχη, κατὰ πλεονασμὸν τοῦ ς ### λ 145 Λεσχάραι Οἷον αἱ σχολαί· ἀπὸ τοῦ λέξαι τί· ἐκεῖ γὰρ ὡμίλουν ### λ 146 Λέχος Σημαίνει τὴν κοίτην· παρὰ τὸ λεχρίους ἡμᾶς ποιεῖν· ἢ παρὰ τὸ λέγω, τὸ κοιμῶμαι· καὶ ### λ 147 λεχεποίην Ὅμηρος ἐπὶ τοῦ ποταμοῦ, λεχοποίην καὶ λεχεποίην, κατὰ τροπὴν, ἐν ᾧ ἐστι λέχος ποιῆσαι, ὅ ἐστι κοίτην· ἢ λοχεῦσαι, τουτέστιν ἐνεδρεῦσαι. Εἰ δὲ τὸ ἔχειν ἔγκειται, πλεονασμός ἐστι τοῦ λ, καὶ σημαίνει τὴν ἔχουσαν πολλὴν πόαν, ὅ ἐστι δάση ### λ 148 Λευγαλέον Τὸ ὑγρόν· Σοφοκλῆς, Μύρῳ λευγαλέῳ· καὶ Ὅμηρος Ἰλιάδος φ, Νῦν δέ με λευγαλέῳ θανάτῳ εἵμαρτο ἁλῶναι, τουτέστι τῷ δι’ ὕδατος· ἢ χαλεπῷ, ἀδόξῳ· παρὰ τὸ χεύω, χευαλέον. Σημαίνει δὲ καὶ τὸ ὀλέθριον, παρὰ τὸ λοιγὸν λοιγαλέον· καὶ μεταθέσει τῶν στοιχείων, λευγαλέον ### λ 149 Λευκός Παρὰ τὸ λεύσσω, τὸ βλέπω, λευκὸς, ὁ διαφανὴς καὶ λαμπρὸς καὶ εὐσύνοπτος καὶ εὐειδής· ἐξ οὗ καὶ λευκὸν λέγεται χρῶμα διακριτικὸν ὄψεως· τὸ μὲν γὰρ λευκὸν διακρίνει καὶ διαχέει τὴν ὄψιν· μέλαν δὲ λέγεται χρῶμα συγκριτικὸν ὄψεως· τὸ δὲ μέλαν συγκρίνει καὶ συγχέει τὴν ὄψιν ### λ 150 Λευκή Νῆσος ἐν Πόντῳ, διὰ τὸ πλῆθος τῶν λευκῶν ὀρνέων τῶν ἐνδιαιτωμένων αὐτῇ ### λ 151 Λευκανοί Ἀπό τινος Λευκίου προσαγορευθέντες ### λ 152 Λεύκιμμα Πίναξ γυψώδης εἰλημμένος, πρὸς γράμματα πολιτικὰ γραφόμενα ἐπιτήδειος ### λ 153 Λευκοθέα Ἡ Ἰνώ· ὅτι ἐμμανὴς γενομένη, διὰ τοῦ λευκοῦ πεδίου θέουσα ἑαυτὴν εἰς τὴν θάλασσαν ἔρριψε. Μυρσῖνος δὲ οὐ μόνον τὴν Λευκοθέαν Ἰνὼ φησὶν, ἀλλὰ καὶ τὰς Νηρηΐδας Λευκοθέας ὀνομάζει ### λ 154 Λεῦκτρα Τόπος τῆς Θεσπικῆς, ἀπό τινος ἐγχωρίου Λεύκτρου ### λ 155 Λευστῆρα Τὸν λιθοβόλον. Λυκόφρων ### λ 156 Λευρόν Τὸ λεῖον καὶ πλατύ· ἀπὸ τοῦ λίαν εὐρύ· ἢ λελιθολευμένον· λεύειν γὰρ τὸ λίθους βάλλειν ### λ 157 Λευκαρίων Καθ’ ὑπέρθεσιν Δευκαλίων· καὶ Λευκάδιον, τροπῇ τοῦ δ εἰς ρ, Λευκάριον ### λ 158 λευκανία Στόμαχος, λαιμὸς, τὸ ἀπηρτισμένον τοῦ γαργαρεῶνος· παρὰ τὸ λευκὸν εἶναι φύσει· ἢ ὅτι λίαν κέχηνεν· ἢ παρὰ τὸ χεύω χευαλία, καὶ λευκανία· καὶ διαιρεθείσης αὐτῆς, ὁ τῆς τροφῆς ἀφανίζεται πόρος ### λ 159 Λεύσσω Τὸ βλέπω. Ἔστι ῥῆμα βλέπτω· ὅπερ Αἰολικῶς γίνεται βλέσσω, ὡς ὄπτω, ὄσσω· καὶ κατὰ ἀποβολὴν τοῦ β, καὶ πλεονασμῷ τοῦ υ, γίνεται λεύσσω ### λ 160 Λεύσσετε Ὁρᾶτε. Ἄλλοι δι’ ἑνὸς ς γράφουσιν, ὡς ἀπὸ τοῦ λεύσω μέλλοντος· ὥσπερ καὶ τὸ, Ἄξετε δὲ Πριάμοιο βίην· καὶ, Οἴσετε δ’ ἄρν’· καὶ, καταβήσεο δίφρου ### λ 161 Λεαίνω Ἐκ τοῦ λειαίνω, τὸ οἱονεὶ ἀποσπογγίζω καὶ ἐκμάσσω· οὗ ὁ μέλλων, λειανῶ, ἐλείηνα· Λείηναν δὲ χορόν. Τοῦτο ἐκ τοῦ λεῖον, ὃ σημαίνει τὸ ὁμαλόν· τοῦτο ἐκ τοῦ λαύω, ὃ σημαίνει τὸ ἀπολαύω· τοῦτο ἐκ τοῦ λῶ, τὸ θέλω, γίνεται λαύω· καὶ ῥηματικὸν ὄνομα, λαῦος· καὶ τροπῇ τοῦ α εἰς ε, τοῦ δὲ υ εἰς ι, γίνεται λεῖος, οὗ πᾶς τις ἐφίεται· τὰ γὰρ λεῖα καὶ ὁμαλὰ θέλομεν, ὥσπερ τὰ κρημνώδη ἐκφεύγομεν ### λ 162 Λείαξ Παρὰ τὸ λεῖον ### λ 163 Λειόβατος Εἶδος ἰχθύος· παρὰ τὸ λεῖον ### λ 164 Λειώδης Ὄνομα κύριον· οἱ μὲν, ἀπὸ τοῦ λεῖον λέγουσι· λεῖος γὰρ ἦν· ὡς καὶ ὁ ποιητὴς δηλοῖ, λέγων, ὁ δ’ ἐπεὶ κάμε χεῖρας ἀνέλκων ἀτρίπτους ἁπαλάς. Οἱ δὲ, παρὰ τὸ λεῷ ἅδειν, ἤγουν ἀρέσκειν, οἷον Λεώδης καὶ Λειώδης· ἐμίσει γὰρ τὰς μάχας· ὡς καὶ ὁ ποιητὴς δηλοῖ λέγων, ἀτασθαλίαι δὲ οἱ οἴῳ ἐχθραὶ ἦσαν. Κρεῖττον δὲ λέγεσθαι παρὰ τὸ λεῖον. Ζήτει εἰς τὸ ### λ 165 Λειμών Ὁ παράδεισος· διὰ τῆς ΕΙ διφθόγγου γράφεται· παρὰ τὸ λείβω, τὸ καταστάζω, λειβὼν καὶ λειμών. Ἔστι δὲ καὶ περιεκτικὸν, ὡς καὶ τὸ χειμὼν, καὶ φυλάττει ### λ 166 Λείμαξ Ὁ λειμών· παρὰ τὸν λειμῶνα γίνεται ### λ 167 Λείριον Τὸ ἄνθος· παρὰ τὸ λεῖον λείριον, πλεονασμῷ τοῦ ρ, ὡς ἔγχος ἔγχει ἐγχείδιον· καὶ πλεονασμῷ τοῦ ρ, ἐγχειρίδιον. Ἐκ τούτου ### λ 168 λειριόεις · καὶ ### λ 169 λειριόεσσα γλυκεῖα, ἐπιθυμητὴ, ἡδεῖα ### λ 170 Λειρόφθαλμος Εἰ μὲν σημαίνει τὴν προσηνῆ, διὰ τῆς εἰ διφθόγγου γράφεται, καὶ γίνεται παρὰ τὰ λείρια, τὰ ἄνθη· εἰ δὲ σημαίνει τὸν ἀναιδῆ, διὰ τοῦ ι γράφεται· καὶ γίνεται παρὰ τὸ ### λ 171 λιρὸς ὃ σημαίνει τὸν ἀναιδῆ, παρὰ τὸ λίαν ὁρᾶν· οἱ γὰρ ἀναιδεῖς λίαν ὁρῶσιν· ἢ παρὰ τὸ λίαν προσρυῆναι ### λ 172 Λεῖκνον Σημαίνει τὸ πτυάριον, διφορούμενον· καὶ εἰ μὲν διὰ τῆς ΕΙ διφθόγγου, σχηματίζεται οὕτως· ἐκ τοῦ λέχος γίνεται λέχνον καὶ λέκνον· καὶ πλεονασμῷ τοῦ ι, λεῖκνον· καὶ γὰρ οἱ ἀρχαῖοι ἐν τοῖς πτυαρίοις ἐποίουν τοὺς οἰκείους υἱοὺς καθεύδειν διὰ τὸ πολύγονον. Εἰ δὲ διὰ τοῦ ι, οὕτως· ἔστι λικμᾶν· ὃ γίνεται παρὰ τὸ λίαν καμεῖν· ἐξ οὗ γί νεται λίκμον· καὶ μεταθέσει τοῦ μ εἰς ν, λίκνον. Τινὲς λεῖπον αὐτὸ λέγουσι· καταλείπει γὰρ τὰ χρήματα, καὶ τὰ ἄχυρα ἀποβάλλει ### λ 173 Λειτουργός Ὁ τοῖς διοικηταῖς ὑπουργῶν καὶ διακονῶν· τὸ γὰρ πρυτανεῖον, ἤγουν τὸ δημόσιον ### λ 174 λήϊτον ἐκαλεῖτο. Ἐκ τοῦ λήϊτον οὖν καὶ τὸ ἔργον γίνεται κατὰ συστολὴν λεϊτουργός· καὶ κατὰ συναίρεσιν τοῦ ε καὶ ι εἰς τὴν ΕΙ δίφθογγον· καὶ λειτουργεῖν, τὸ ὑπηρετεῖν ### λ 175 Λειχήν Παρὰ τὸ λείχω· καὶ γάρ φασιν ἐκ τοῦ λείχειν τὸ πάθος ἐπαίρεται. Ἢ παρὰ τὸ λεῖον, κατὰ ἀντίφρασιν, τὸ μὴ ὂν λεῖον· τραχύνει γὰρ τὸ σῶμα, ὡς τὸ, Ἁπαλοῖο δι’ αὐχένος. Καίτοι παρὰ τὸν αὐχμὸν αὐχὴν, καὶ τράχηλος, παρὰ τὸ τραχύ ### λ 176 Λείψανον Παρὰ τὸ λείπω λείψω· λείψανα γάρ εἰσι τὰ ἐγκαταλείμματα. Ἢ παρὰ τὸ λείβω λείψω· καὶ γὰρ ἔσπενδον ἐπὶ τῶν τεθνεώτων ### λ 177 Λειψύδριον Τόπος τῆς Ἀττικῆς· παρὰ τὸ λείβω καὶ τὸ ὕδωρ ### λ 178 Λήϊα Τὰ σιτοφόρα χωρία· καὶ συναιρέσει, λῇα. Ἐτυμολογεῖται παρὰ τὸ ΛΑ ἐπιτατικὸν, καὶ τὸ ἰέναι, λάϊον, καὶ ### λ 179 λήϊον · παρὰ τὸ λίαν ἰέναι καὶ αὔξεσθαι τὸ σιτοφόρον πεδίον· ὅθεν καὶ ### λ 180 λεῖα ἡ τῶν τετραπόδων κτῆσις ἡ νεμομένη τὰ λήϊα ### λ 181 Λεῖα Ἡ λαφυραγωγία, ἡ πραῖδα· καὶ ἐν διαιρέσει, ληΐς ### λ 182 ληϊτίδες Ἐπὶ τῶν γυναικῶν αἱ αἰχμάλωτοι, λαφυραγωγοὶ, πολεμικαί ### λ 183 Ληϊστοί Οἱ ἐκ λείας καὶ λῃστείας κτητοί· ἀπὸ τοῦ ληΐζω, τὸ πραιδεύω ### λ 184 Ληΐζεσθαι δὲ κυρίως, τὸ τὰ σιτοφορούμενα χωρία ἐκκόπτειν. Ληϊστὴς οὖν ἐκεῖθεν· καὶ συναιρέσει, λῃστής. Ληϊστὴς κυρίως, ὁ τὰ τετράποδα ἀπελαύνων· λεῖα γὰρ ἡ τούτων κτῆσις, διὰ τὸ ἐν τοῖς ληΐοις βόσκεσθαι· καταχρηστικῶς δὲ ληΐζεσθαι καὶ ἐπὶ τῶν ἀπὸ πολέμου κτηθέντων· ἔνθεν, Οὕς μοι ληΐσατ’ Ὀδυσσεύς. καὶ, Ληϊστοὶ μὲν γάρ τε βόες. Ἀπὸ τίνος γὰρ ἂν τὸ λήϊον ὀνομάζοιτο, ἢ ἀπὸ τῶν ἐξ αὐτοῦ τρεφομένων λαῶν ### λ 185 λήϊα γὰρ λέγονται τὰ ἐκ πολέμου λάφυρα, ἢ τὰ ἀπὸ λῃστείας ### λ 186 Λήδιον Φιλήμων φησὶ σημαίνειν εὐτελὲς χιτώνιον, ἢ χλανίδα παλαιάν. Ζήτει εἰς τὸ ### λ 187 Λήθαργος Ἔστιν ἐκ τοῦ ἀργός ### λ 188 Λήκυθος Ἀγγεῖον ἐλαιοδόχον· ἢ τὸ λεγόμενον λαγύνιον· λάχυτός τις οὖσα, παρὰ τὸ μεγάλως χωρεῖν. Ἢ παρὰ τὸ κύτος λάκυτος, ἡ μεγαλόκυτος. Ἢ λεῖον κύτος ἔχουσα· ἢ τὸ προχούδιον, παρὰ τὸ ἔλαιον κεύθειν ### λ 189 Λῆμμα Οἷον τὸ θέλημα. Ταύτῃ δὲ διαστέλλεσθαι χρὴ εὐλόγως τὸ λῆμμα τοῦ λήματος. Τὸ μὲν γὰρ τίθεται ἐπὶ ψυχικοῦ παραστήματος· τὸ δὲ, ἐπὶ τοῦ λαμβανομένου. Καὶ ἔστι τὸ μὲν ἀπὸ τοῦ λῶ, τὸ θέλω· τὸ δὲ, ἀπὸ τοῦ λήβω, τὸ λαμβάνω ### λ 190 λῆμα θράσος, δύναμις, τόλμημα, ἀξίωμα ### λ 191 Λημῶ Τὸ ἀμβλυώττω· λήμη γὰρ λέγεται τὸ συναγόμενον καὶ συνιστάμενον ἐν τῷ ὀφθαλμῷ λευκὸν ὑγρὸν, καὶ ἀμβλυώττειν παρασκευάζον· παρὰ τὸ λάω, τὸ βλέπω, καὶ τὴν μὴ ἀπαγόρευσιν· ἔστιν εἰς τὸ ### λ 192 λιγνύς. Ἡρακλείδης δὲ ὁ Σωρανὸς λέγει ### λ 193 λημᾶν λέγεσθαι τὸ ἀπολαυστικῶς βλέπειν, παρὰ τὸ λάειν, ὅ ἐστιν ἀπολαύειν. Καὶ Ὅμηρος, Ἀσπαίροντα λάων. Ἔνθεν καὶ λαιμός· ἐπειδὴ καὶ τῶν ἐδεσμάτων καὶ τῶν ποτῶν οὗτος ἀπολαύει ### λ 194 Λῆμνος Ἡ πόλις· παρὰ τὸ ΛΑ ἐπιτατικὸν καὶ τὸ ὕπνος, λάϋπνος· καὶ συγκοπῇ καὶ τροπῇ τοῦ α εἰς η, Λῆμνος ### λ 195 Ληνός Παρὰ τὸ λεαίνω, τὸ λεπτύνω· λεανῶ λεανός· καὶ κράσει, ληνὸς, παρὰ τὸ λεαίνεσθαι πατουμένης τῆς σταφυλῆς ### λ 196 Ληνίς Σημαίνει τὴν βάκχην· παρὰ τὸ τὴν ληνόν· ὡς θηλυκὸν ὀξύνεται, καὶ διὰ τοῦ ι γράφεται ### λ 197 Ληναιών Ἡσίοδος, Μῆνα δὲ ληναιῶνα κάκ’ ἤματα, βούδορα πάντα. Τὰ τοὺς βοῦς ἐκδέροντα διὰ τὸ κρύος· τὸν κατ’ Αἰγυπτίους χυὰκ καλούμενον· ἐκλήθη δὲ ληναιὼν, διὰ τὸ τοὺς οἴνους ἐν αὐτῷ κομίζειν. Οὗτος δὲ ὁ μὴν ἀρχὴ μηνῶν ἐστιν. Οἱ δὲ ληναιῶνα φασὶν, ἐπειδὴ Διονύσου ἐποίουν ἑορτὴν ἐν τῷ μηνὶ τούτῳ, ἣν Ἀμβροσίαν ἐκάλουν· καὶ ### λ 198 Λῆρος Ὁ διαρρέων καὶ τὴν μνήμην λανθάνων· παρὰ τὸ λήθω λήσω λῆρος· σημαίνει τὴν φλυαρίαν· καὶ ### λ 199 Λητώ Παρὰ τὸ λήθω, τὸ λανθάνω. Ὁ μὲν Πλάτων φησὶν ἐλεητώ· ἐλεήμων γὰρ ἡ θεὸς καὶ πραεῖα, καὶ πάντας ἐλεοῦσα· κατὰ δέ τινας, Ληθώ· τὸ γὰρ ἥμερον καὶ πραῢ ἐκ τοῦ ἐπιλελῆσθαι τῶν εἰς αὐτὴν πεπλημμελημένων ἐμφαίνεται. Ὁ δὲ Ἀρίσταρχος, παρὰ τὸ λῶ, τὸ θέλω· ὅθεν καὶ τὸ ### λ 200 λῆις ἀντὶ τοῦ θέλεις, μετὰ τοῦ ι, Εὐριπίδης· καὶ τὸ ### λ 201 λῆι τὸ θέλει, Δωρικῶς· ἐπειδὴ ὃ ἄν τις θέλῃ, παρ’ αὐτῆς λαμβάνει ### λ 202 Λιαρός Ἰλιάδος λ, Καὶ ὕδατι λιαρῷ. Εὐκράτῳ, χλιαρῷ, προσηνεῖ. Ἀπὸ τοῦ χλιαρὸς, κατὰ ἀποβολὴν τοῦ χ· τὰ γὰρ χλιαρὰ, προσηνῆ. Ἢ παρὰ τὸ λῶ, τὸ θέλω, γίνεται λαρὸν, ὃ θέλομεν, ὡς νῶ, ναρόν· καὶ πλεονασμῷ τοῦ ι, λιαρόν. Ἢ λιλῶ, τὸ λίαν θέλω· καὶ ὡς μαδῶ μαδαρὸς, πλαδῶ πλαδαρὸς, οὕτω λιλῶ λιλαρός· καὶ ἀποβολῇ τοῦ λ, λιαρός· τὰ γὰρ προσηνῆ θέλομεν καὶ αὐτῶν ἐπιθυμοῦμεν ### λ 203 Λιάμαθοι Οἱ αἱπόλοι· ἀπὸ τοῦ εἶναι λίαν ἀμαθεῖς ### λ 204 Λιασθείς Ἔστιν ἀλῶ, τὸ πλανῶ καὶ ἐκκλίνω, ὅθεν ἀλίζω· καὶ κατὰ μετάθεσιν, λιάζω· ἐξ οὗ τὸ λιασθείς ### λ 205 Λίβανος Παρὰ τὸ λίαν βαίνειν· ἢ παρὰ τὸ λείβω, τὸ στάζω ἢ σπένδω, ὁ λειβόμενος καὶ σπενδόμενος· δοκοῦσι γὰρ αὐτὸν οἱ Ἰουδαῖοι ὅλον εἶναι πνεῦμα καὶ θεόν· ἀνωφερὴς γάρ ἐστιν· ὅθεν καὶ αὐτὸν σέβονται ### λ 206 Λιβανωτός Ὁ καρπὸς τοῦ λιβάνου· παρὰ τὸ λείβω· καταστάζεται γὰρ ἀπὸ τοῦ φυτοῦ ### λ 207 Λίβανος παρὰ τὸ λείβω, τὸ σπένδω, τὸ εἰς σπονδὰς καὶ θυσίας ἐπιτήδειον ### λ 208 Λιβδούμεθα Ἀπὸ τῆς λιβάδος· οἱονεὶ ἐμβυθιζόμεθα· ἀφ’ οὗ καὶ ἡ Ἰνὼ ### β 463 βύνη ἐπεκλήθη· ἐπεὶ βεβύθισται· Εὐφορίων δὲ ### β 464 βύνην τὴν θάλασσαν λέγει· οἷον, Πολύτροφα δάκρυα βύνης. Τοὺς ἅλας βουλόμενος εἰπεῖν· καὶ κατὰ συναλοιφὴν, ἁλιβδοῦμαι, οἷον εἰς ἅλα βυθίζομαι ### λ 209 Λιβρός Ὁ σκοτεινός· καὶ ### λ 210 λιβρὴν τὴν λίαν ἐρεβεννήν· διότι ἐπίθετον τῆς νυκτός. Ἢ λιβηρὴν διὰ τὴν λιβάδα, διὰ τὸ ἔνδροσον τῆς νυκτός ### λ 211 Λιμβρός Ἡ σκοτεινὴ νύξ· παρὰ τὸ λίαν βαίνειν ### λ 212 Λιγύς Σημαίνει δύο· τὸν ἡδὺν, ὡς τὸ, Λιγὺς Πυλίων ἀγορητής. Ὁ ἡδὺς ἐν τῷ λέγειν· ἢ ὀξύς. Γίνεται παρὰ τὸ λέγω λεγὺς καὶ λιγύς· ἢ παρὰ τὸ λίαν εἶναι ἡδύς ### λ 213 Λιγνός Παρὰ τὸ λυγὸς λυγνὸς καὶ λιγνός· ἢ παρὰ τὸ λυγίζω, λυγινὸς καὶ λιγνός ### λ 214 Λιγυρῆι Μάστιγι λιγυρῇ. Λιγεῖς καὶ ὀξεῖς τοὺς ἵππους ποιούσῃ κατὰ τὸν δρόμον· ἢ ὀξὺν ἦχον ἀποτελούσῃ ### λ 215 Λίγεια Τὰ εἰς α λήγοντα θηλυκὰ ἀπὸ τῶν εἰς ΥΣ ἀρσενικῶν γινόμενα, εἰ μὲν βαρύνεται τὰ ἀρσενικὰ, προπαροξύνεται τὰ θηλυκά· οἷον πρέσβυς πρέσβεια, ἥμισυς ἡμίσεια· εἰ δὲ ὀξύνεται τὰ ἀρσενικὰ, προπερισπᾶται τὰ θηλυκά. Σεσημείωται τὸ ἐλαχὺς, ἐλάχεια, καὶ τὸ λιγὺς, λίγεια. Καὶ ἔστιν εἰπεῖν, ὅτι ἀντιπαράκειται αὐτῷ τὸ λίγω, τὸ ὑμνῶ, ῥῆμα· ἐξ οὗ καὶ τὸ λιγαίνειν γίνεται παρὰ τὸ λίαν ἰαίνειν, ὅ ἐστιν εὐφραίνειν. Τὰ δὲ ἀπὸ ἐνεστῶτος παρηγμένα διὰ τοῦ ΕΙΑ θηλυκὰ, προπαροξύνεται· οἷον μήδω, Μήδεια· λίγω, λίγεια. Τὸ δ’ ἐλάχεια· τὰ εἰς ΥΣ ὑπὲρ δύο συλλαβὰς συστέλλοντα τὸ υ προπαροξύνεται· οἷον, λεύκοφρυς, ἥμισυς, ἀτράφαξυς· ἔστι δὲ εἶδος βοτάνης χρυσολαχάνου. Οὕτως οὖν καὶ ἔλαχυς ὤφειλεν εἶναι· ἀλλ’ ἐπειδὴ τὰ εἰς ΥΣ ἔχοντα οὐδετέρου παρασχηματισμὸν, παραληγόμενα τῷ α, ὀξύνεται, οἷον πραῢς, ταχὺς, τούτου χάριν καὶ τὸ ἐλαχὺς ὀξύνεται. Τὴν οὖν κεχρεωστημένην τάσιν τὴν ἐν τοῖς θηλυκοῖς ἀνεδέξατο ### λ 216 Λιγνύς Ἡ ἀνάδοσις τοῦ πυρὸς, ὁ καπνός· παρὰ τὸ δεικνύω, δεικνύς τις οὖσα, ἡ δεικνύουσα τὸ πῦρ. Ἢ παρὰ τὸ λίαν ἱκνεῖσθαι. Καὶ ### λ 217 λιγνυῶδες τὸ ἀσβολῶδες καὶ καπνῶδες. Ὅμηρος, Λιγνὺν αἰθαλόεσσαν. Διαφέρει γὰρ παρ’ Ὁμήρῳ καπνὸς καὶ κνίσα καὶ λιγνὺς καὶ αἰθάλη. Καπνὸς γὰρ λέγεται, ὁ ἀπὸ ξύλων γινόμενος· κνίσα δὲ, ἀπὸ κρεῶν καιομένων· λιγνὺς, ὁ ἀπὸ καιομένων ἐλαιωδῶν γινόμενος καπνός· αἰθάλη δὲ, ὁ ἀπὸ ἀσβέστου καπνός· τὸ ### α 2466 αἰθαλόεν δὲ, θερμὸν ἢ λαμπρόν· σημαίνει καὶ τὸν καταιθαλωθῆναι ἄξιον· καὶ ἡ τοῦ πυρὸς ἀποφορὰ, καὶ ἡ τῇ ὀροφῇ προσεγγίζουσα μελανία· καὶ ἐπὶ τοῦ μελάθρου, Αὐτὴ δ’ αἰθαλόεντος ὑπὲρ μεγάροιο μέλαθρα Καὶ ἐπὶ στοᾶς, παρὰ τὸ αἰθάλην μὴ ἔχειν ἀπὸ τοῦ καιομένου πυρός· οἱ γὰρ παλαιοὶ οὐκ ἐχρῶντο ἐλαίῳ καὶ λύχνῳ, ἀλλὰ ξύλοις· Ὅμηρος, Νήησαν ξύλα πολλὰ, φάος τ’ ἔμεν, ἠδὲ θέρεσθαι. Διὸ καὶ σεσημείωται τὸ, Χρύσεον λύχνον ἔχουσα ### λ 218 Λήμη Ἢ παρὰ τὸ λήθω, λήσω, λέληκα, λέλημαι, λήμη· τοὺς γὰρ λημῶντας μὴ βλέποντας λανθάνοντες παρερχόμεθα· λήμη, ἡ περὶ τοὺς κανθοὺς τῶν ὀφθαλμῶν πεπηγυῖα σύστασις. Ἢ παρὰ τὸ λίαν μᾶν, ὅ ἐστι ζητεῖν· οἱ γὰρ λημῶντες καὶ τοῦ φωτὸς στερούμενοι λίαν ζητοῦσιν. Ἢ παρὰ τὸ ΛΑ καὶ τὸ μὴ ἀπαγορεύσεως. Ἐν τῷ τέλει τίθεται, ὁμοίως τῷ ### χ 6 χελώνη ὅπερ γίνεται παρὰ τὸ κέλλω, τὸ τρέχω, καὶ τὸ ΝΗ στερητικὸν μόριον ### λ 219 Λίθος Παρὰ τὸ λίαν θέειν, κατὰ ἀντίφρασιν ### λ 220 Λικριφίς Ἔστιν ἐπίρρημα, καὶ σημαίνει τὸ πλαγίως· λέχριον γὰρ τὸ πλάγιον· οἷον λεκριφίς. Ἢ παρὰ τὸ ἴκρια, τὰ πλάγια ξύλα, ἰκριφὶς, καὶ πλεονασμῷ τοῦ λ. Ἄλλοι δὲ παρὰ τὸ ΛΑ ἐπιτατικὸν καὶ τὸ κύπτειν, λικυφὶς, κατὰ μετάθεσιν τοῦ υ εἰς ι· παρὰ τὸ λίαν κεκυφέναι· καὶ πλεονασμῷ τοῦ ρ, λικριφίς ### λ 221 Λιλαιόμενοι Ὀλοοῖο λιλαιόμενοι πολέμοιο. Ἐπιθυμοῦντες. Παρὰ τὸ λῶ διπλασιασμῷ γίνεται λιλῶ, τὸ πάνυ θέλω· καὶ λιλαίω κατὰ παραγωγὴν, ὡς κερῶ, κεραίω· περῶ, περαίω ### λ 222 Λιμός Ἡ λεῖψις τῶν ἐπιτηδείων. Γίνεται παρὰ τὸ λείπω λείψω, λιμός· καὶ ὤφειλε διὰ διφθόγγου γράφεσθαι· ἀλλὰ συνέπαθεν ἡ φωνὴ τῷ σημαινομένῳ· ἐπειδὴ γὰρ ἔνδειαν δηλοῖ, τούτου χάριν καὶ ἔνδειαν φωνήεντος ἀνεδέξατο, ὁ Τρύφων· ὁ δὲ Ἀπολλώνιος, ἐξ ἀφορμῆς τοῦ λιμπάνω. Ἰστέον ὅτι παρὰ μὲν τοῖς Ἀθηναίοις, ἀρσενικῶς λέγεται ὁ λιμός· παρὰ δὲ τοῖς Δωριεῦσι, θηλυκῶς ἡ λιμός. Ἔστιν εἰς τὸ ### λ 223 Λίμνη Τὰ συνεστῶτα ὕδατα· παρὰ τὸ λίαν καὶ διόλου μένειν· διὸ καὶ ὁ Ὠκεανὸς, ἀκαλαρείτης ὢν, λίμνη κέκληται· Ἠέλιος δ’ ἀνόρουσε λιπὼν περικαλλέα λίμνην. Οὕτως εὗρον ἐν ὑπομνήμασι τῆς Ἰλιάδος. Καὶ ἐν ἄλλῳ, παρὰ τὸ λείβειν, ὅ ἐστι ῥεῖν. Καὶ λιμὴν ὁμοίως, παρὰ τὸ λίαν μένειν ἐν αὐτῷ τὸ ὕδωρ. Λίμνη λέγεται καὶ ἐπὶ τῆς θαλάσσης ### λ 224 Λίμνη Σημαίνει τρία· ἐπὶ τῆς θαλάσσης, Βαθείῃ δ’ ἔμπεσε λίμνῃ. Ἐπὶ τοῦ Ὠκεανοῦ, ὡς εἴρηται· καὶ ἐπὶ τοῦ συνήθως ἡμῖν νοουμένου, Λίμνῃ κεκλιμένος Κηφισίδι ### λ 225 Λιμβός Παρὰ τὸ λίαν καὶ τὴν βόσιν, τὴν τροφήν· ὁ σφόδρα περὶ ταύτην ἔχων ### λ 226 Λιμπάνω Ἀπὸ τοῦ λείπω γίνεται· τὰ γὰρ διὰ τοῦ ΑΝΩ, εἰ μὲν πλεονάζει τὸ ν, συστέλλει τὴν ἀρχήν· οἷον λήθω, λανθάνω· πήθω, πανθάνω· ἥδω, ἁνδάνω· οὕτως οὖν καὶ λείπω, λιμπάνω. Εἰ δὲ μὴ πλεονάζει τὸ ν, φυλάττει τὴν ἀρχήν· οἷον, αὔξω, αὐξάνω ### λ 227 Λιμενήοχος ἄκρα Ἡ Ἡράκλειος ἄκρα· ἐπειδὴ τοῖς πλέουσιν ἀπὸ Σινώπης μέχρι Τραπεζοῦντος τῆς Κολχικῆς ἐπὶ τρισχιλίους σταδίους, ἄλλος οὐχ ὑπόκειται πλὴν τοῦ κατὰ τὸν Ἡράκλειον ### λ 228 Λιμήρη Πίνδαρος. τοῦτο δισσόν ἐστιν· ὁπότε παρὰ τοῦ λιμένος, λιμενήρη· ἢ παρὰ τὸ λειμῶνος, λειμωνήρη, λιμήρη. Οὕτως Ἡρωδιανός ### λ 229 Λινόν Τὸ λῖνος σημαίνει τὸ ἔριον· λινὸν δὲ, τὸ λινοῦν. Τὸ ἔριον, ἀπὸ τῆς λειότητος. Ἢ τὸ λεπτὸν ὕφασμα ### λ 230 λινὸν ἔλεγον, παρὰ τὸ λίαν νενῆσθαι ### λ 231 Λιπαίνω Παρὰ τὸ λῖπος· τοῦτο παρὰ τὸ λίαν πιότητα ἔχειν. Ἀπὸ δὲ τοῦ λιπάναι, γίνεται λιπαρός. Τὰ γὰρ εἰς ΝΑΙ ἀπαρέμφατα ποιοῦσιν εἰς ΡΟΣ ὀνόματα ἰσοσύλλαβα τοῖς ῥήμασι· καὶ ἢ τῷ α παραλήγεται, ἢ τῷ ε· μιάναι, μιαρός· μυσάναι, μυσαρός· χλιάναι, χλιαρός· θλιβῆναι, θλιβερός· στυγῆναι στυγερός· τακῆναι, τακερός ### λ 232 Λιπαρεῖν Σημαίνει τὸ παρακαλεῖν· παρὰ τὸ λίαν παρεῖναι τοὺς παρακαλοῦντας· ἀπὸ δὲ τοῦ λιπαρὸν γίνεται κατὰ ἀποκοπὴν, λίπα· οἷον, Λίπ’ ἐλαίῳ. Ἀντὶ τοῦ λιπαρῶς ἐπίρρημα, ἢ ἐκτενῶς ### λ 233 Λιπερνῆτις Θηλυκόν· τὸ ἀρσενικὸν, λιπερνήτης. Σημαίνει τὸν ἐνδεῆ καὶ πτωχόν· παρὰ τὸ λείπεσθαι ἐρνέων, ὅ ἐστι φυτῶν. Ἢ λιπερνήτας φησὶν Ἀριστόξενος τοὺς ἁλιεῖς καὶ θαλασσίους, ἀπὸ τοῦ τὰ τῆς ἁλὸς διαπιπράσκειν καὶ ζῆν. Τινὲς δὲ λιπερνήτας τοὺς λιπόντας τὸ βλάστημα τοῦ ἄνθους τοῦ πλούτου ### λ 234 Λίπτω Σημαίνει τὸ ἐπιθυμῶ· οἷον, Λίπτοντα γάλακτος. Ἐκ τοῦ λῶ, τὸ θέλω, γίνεται παράγωγον λίπτω. Ἢ παρὰ τὸ λίαν ἅπτεσθαι, ὅ ἐστι προσεγγίζειν· ὃ γὰρ ἐφίεταί τις, προσεγγίζει ### λ 235 Λίς Ὁ λέων, παρὰ τὸ λιαρόν· ἔνθερμον γάρ ἐστι τὸ ζῷον. Ὥστε λὶς ἠϋγένειος. οὗ ἡ αἰτιατικὴ, ἐπεί τε λίν’ ἤγαγε δαίμων Σίντιν. Τὸ πλῆρες λίνα, ὅ ἐστι λέοντα, Δωρικῶς. Ἔδει μέντοι περισπᾶσθαι, ὡς μῦς, μῦν· Ἀριστάρχῳ δὲ ἐπείσθη ἡ παράδοσις ὀξύνοντι. Τὸ δὲ πληθυντικὸν παρὰ Καλλιμάχῳ λίες· καὶ λίεσιν, ὡς μύεσι. Λαμβάνεται δὲ καὶ ἐπιθετικῶς ἐπὶ τῆς λείας πέτρας, ὡς τὸ, Πέτρη γὰρ λίς ἐστι, περιξεστῇ εἰκυῖα ### λ 236 Λισσή Λισσὴ ἐπικέλλεται νήσω. Λισσὸν τὸ ὁμαλόν· παρὰ τὸ λίαν ἴσον· Ἀμερίας δὲ ἐπὶ τοῦ ὑψηλοῦ αὐτὸ λαμβάνει. Αὕτη δὲ ἡ νῆσος ὄρνιθας ἔχει τοξευούσας τοῖς πτεροῖς ὡς βέλεσι, τὰς καλουμένας Στυφελίδας. Ἡ δὲ νῆσος καλεῖται Ἄρηα· ἐπειδὴ ἐν αὐτῇ ἐστιν ἐπιφανέστατον ἱερὸν Ἄρηος ### λ 237 Λίστροισι Ξυστῆρσι, πτύοις· ἀπὸ τοῦ λίαν στορεννύειν δι’ αὐτῶν τὴν ὑποκειμένην ὕλην ### λ 238 Λίσφοι τὰ ἰσχία οἱ Ἀττικοί· παρὰ τὸ λείπειν αὐτὰ σαρκῶν. Δύναται καὶ λέσφοι εἶναι κατὰ τὴν ὀσφύν ### λ 239 Λίσσεσθαι Παρὰ τὸ λίαν ἵζω. Τὸ θέμα, λίσσω· ὁ μέλλων, λίσω. Ἢ παρὰ τὸ λιτῶ, τὸ παρακαλῶ· ἢ, ὥς φασι τινὲς, ἀπὸ μέλλοντος παρήχθη εἰς ἐνεστῶτα, καὶ ἐγένετο πλεονασμῷ ἑτέρου ς, λίσσω· καὶ σημαίνει τὸ ἱκετεύω. Ἰλιάδος α. Δία λίσαι ### λ 240 Λιτέσθαι Ὤφειλε προπαροξύνεσθαι, ὡς τὸ ἔρεσθαι, πύθεσθαι, ἐπειδὴ μέσου ἀορίστου δευτέρου ἐστὶ, προπαροξύνεται ὁμοίως τῷ δέρεσθαι καὶ φέρεσθαι ἐνεστῶτος. Οὕτω καὶ ἐπὶ τοῦ, Κῆρα λιτέσθαι, ὤφειλε μὲν προπαροξύνεσθαι, ὅτι ἐνεστώς ἐστιν, ἀπὸ τοῦ λίτομαι βαρυτόνου· ἀλλ’ ἐπεὶ τὰ εἰς ΘΑΙ ἀπαρέμφατα τῷ ε παραληγόμενα, οὐκ ὄντα ἀπὸ τῶν εἰς ΜΙ, ἔχοντα ἐν τῇ τρίτῃ ἀπὸ τέλους συλλαβῇ τὸ ι συνεσταλμένον, μὴ ἐπιφερομένων αὐτῷ μήτε δύο συμφώνων μήτε διπλοῦ, παροξύνεται, οἷον λιπέσθαι, ἱκέσθαι, πιθέσθαι, οὕτως οὖν καὶ λιτέσθαι, οὐ τῷ λόγῳ τοῦ ἐνεστῶτος παροξύνεται, ἀλλὰ τῷ χαρακτῆρι ### λ 241 Λίταργος κύων Σημαίνει τὸν ταχύν· παρὰ τὸ λίαν ἀργὸν εἶναι, ἤγουν ταχύν ### λ 242 Λιτός Ὁ πένης καὶ δημότης· ἢ ὁ ἐκ λιτανείας ζῶν· ἢ ὁ ἐπὶ τῆς γῆς κοιμώμενος. Λιτὸς σημαίνει καὶ τὸν εὐτελῆ χιτῶνα καὶ ἀποίκιλον· παρὰ τὸ λεῖος. Τὰ διὰ τοῦ ΙΤΟΣ ἀποστρέφεται τὴν ΕΙ δίφθογγον, σῖτος, μῖτος, τρίτος, λιτός ### λ 243 Λιτί Ἑανῷ λιτὶ κάλυψαν. Ἰλιάδος ς, ἀντὶ τοῦ λεπτῷ πέπλῳ· ἢ λιτῷ καὶ ἀποικίλτῳ ὑφάσματι, ὅ ἐστι λινῷ. Οἱ δὲ, ἐξ ἀντιφράσεως, τῷ ποικίλῳ. Οἱ δὲ, ὅ φασιν Ἀττικοὶ ληΐδιον. Δεῖ δὲ ὀξύνεσθαι τὸ λιτὶ, κατὰ τὸν κανόνα Ἡρωδιανοῦ· Πᾶσα δοτικὴ δισύλλαβος ἐπὶ ὀνόματος ὀξύνεσθαι θέλει, φωτὶ, θητί. Εἰσὶ δὲ οἳ προπερισπῶσιν· οὐ καλῶς. Παραιτητέον δὲ τὸν Ἀσκαλωνίτην, οἰόμενον ἀπὸ τῆς λὶς εὐθείας κεκλίσθαι τὴν λιτὶ δοτικὴν, καὶ λῖτα αἰτιατικήν· οὐ γάρ ποτε ἐμελέτησε τὰ εἰς ΙΣ μονοσύλλαβα διὰ τοῦ ΤΟΣ κλίνεσθαι· μεταπλασμὸς δέ ἐστιν ἀπὸ τοῦ λιτὸν λιτοῦ τῷ λιτῷ, καὶ λιτὶ, ὡς ἀπὸ τοῦ κλάδος κλάδου τῷ κλάδῳ, κατὰ μεταπλασμὸν κλαδί. Καὶ ἡ αἰτιατικὴ ὁμοίως κατὰ μεταπλασμὸν, ἐκ τοῦ λιτὸν λῖτα, ὡς ἐκ τοῦ κρόκη κρόκα· οἷον, Κατὰ λῖτα πετάσας. Ἰλιάδος θ, ἀντὶ τοῦ ἱμάτιον λινοῦν ἢ λιτὸν καταπετάσας, τουτέστιν ἁπλώσας. Οὐχ ὁμότονος δὲ ἡ λῖτα τῇ λιτόν· ἐπειδὴ πᾶσα αἰτιατικὴ εἰς α λήγουσα βαρύνεται ### λ 244 Λίχνοι Οἱ πολυπράγμονες· σημαίνονται καὶ ὀψοφάγοι ἢ λαίμαργοι· παρὰ τὸ λίαν χαίνειν, ἢ ἰχαίνειν, ὅ ἐστιν ἐπιθυμεῖν ### λ 245 Λιχμώμενος Περιλείχων, ἀποσπογγίζων· ἀπὸ τοῦ λιχμῶ δευτέρας συζυγίας τῶν περισπωμένων· τοῦτο ἀπὸ τοῦ λείχω πλεονασμῷ τοῦ μ. Τὸ ΛΙ, ι. Διατί; Ἐπειδὴ οὐ πάντη ἀκόλουθα τὰ παράγωγα τοῖς πρωτοτύποις ### λ 246 Λίψ Σημαίνει τὸν ἄνεμον καὶ τὴν ἧτταν, καὶ λιβάδα. Ἀμφότερα παρὰ τὸ λείβω λείψω γέγονεν· ἢ παρὰ τὸ λείπω λείψω. Τὰ δὲ εἰς ψ λήγοντα πάντα τὴν δίφθογγον ἀποστρέφεται, κνὶψ, κνιφὸς καὶ κνιπός· Νίψ νιβὸς, ὄνομα κρήνης· οὕτω καὶ λίψ λιβός. Ὁ δὲ ἄνεμος λέγεται, καθὰ λείπει ὁ ἥλιος ### λ 247 Λοιγός Ὁ ὄλεθρος. Παρὰ τὸ λείπω λοιπὸς καὶ λοιγός· λεῖψιν γὰρ τῶν ἀνθρώπων ἐργάζεται. Τὸ δὲ λοιμὸς σημαίνει τὴν λοιμικὴν νόσον· μεταφορικῶς δὲ τὸν βλαπτικὸν ἀέρα, γίνεται γὰρ παρὰ τὸ λείπω λοιπὸς, καὶ λοιμὸς ἡ φθορά. Ἢ παρὰ τὸ λίαν μᾶν, πλεονασμῷ τοῦ ο. Ἢ παρὰ τὸ λιμός. Λιμὸς μέν ἐστιν ἔνδεια σίτου· λοιμὸς δὲ, ἔνδεια τῶν σωμάτων. Γράφεται τὸ ΛΙ, ι· πολλὰ γάρ εἰσιν ὀνόματα ἀπὸ ῥημάτων γινόμενα γραφομένων τῶν ῥημάτων διὰ διφθόγγου, τῶν δὲ ὀνομάτων διὰ τοῦ ι· οἷον, πείθω, πιθανός· οἰκτείρω, οἰκτιρμός· σείω, σῖτος· νείφω, νιφετός· λείχω, λιχανός. Ἢ παρὰ τὸ λίαν χαίνειν· ἢ ὅτι πολλά εἰσι συμπάσχοντα τῷ δηλουμένῳ· οἷον χεὶρ, διὰ διφθόγγου· χιρὰς δὲ, πάθος περὶ τὴν χεῖρα, διὰ τοῦ ι. Καὶ ἐμιμήσατο τὸ πάθος ἡ γραφή. Ἢ ὅτι τὰ εἰς ΜΟΣ ὀξύτονα τῷ υ ἐκτεταμένῳ παραλήγονται, οἷον θυμὸς, ῥυμὸς, δρυμός. Σεσημείωται τὸ λοιμὸς διὰ τῆς ΟΙ διφθόγγου γραφόμενον. Τὰ εἰς ΜΟΣ καθαρὰ δισύλλαβα διφθόγγῳ παραληγόμενα, ἀπὸ συμφώνου ἀρχόμενα, σπάνια εἰσὶ, καὶ ὀξύνονται· οἷον λαιμὸς, λοιμός· τὰ δὲ μὴ ἀπὸ συμφώνου ἀρχόμενα, βαρύνονται, οἷον Αἷμος, οἶμος ### λ 248 Λοιδορία Παρὰ τὸ λοιμὸς, λοιμορία καὶ λοιδορία· ἢ παρὰ τὸ βάλλειν τοὺς λόγους ὡς δόρατα ### λ 249 Λοῖσθος Ὁ ἔσχατος. Παρὰ τὸ ὄλισθος, καθ’ ὑπέρθεσιν τοῦ λ, λοῖσθος καὶ λοίσθιος, οἷον ὁ ἐξολισθήσας καὶ ἐμποδισθείς. Ἢ παρὰ τὸ λείπω, λόστος καὶ λοῖσθος. Ἢ παρὰ τὸ λάσθη, ὃ σημαίνει τὴν λοιδορίαν, λαῖσθος καὶ λοῖσθος· ὁ γὰρ ἔσχατος ὕβρισται ### λ 250 Λοῦτρον Βαρύνεται· ἐπειδὴ πᾶν εἰς ΤΡΟΝ λῆγον ἀπαρασχημάτιστον βαρύνεται, κέντρον, δέν δρον, σεῖστρον· τὸ δὲ λουτρὸν, πρὸς διαφορὰν σημαι νομένου· ἐπὶ μὲν γὰρ τοῦ τόπου, βαρύνεται· ἐπὶ δὲ τοῦ ὕδατος ᾧ λουόμεθα, ὀξύνεται ### λ 251 Λουτρά Τὰ εἰς λύσιν ἄγοντα τῆς ἀκαθαρσίας· καὶ γὰρ λῦμα καλεῖται ὁ ῥύπος. Λύματα πάντα κάθηραν ### λ 252 Λουτρόν Παρὰ τὸ λούω, τὸ λοῦον· οὐ γὰρ αὐτοὶ καθαίρομεν τὸ ὕδωρ, ἀλλὰ καθαιρόμεθα. Δεῖ δὲ βαρύνεσθαι· ὥστε παραλόγως ὀξύνεται ### λ 253 Λοεσσάμενος Ἔστι λουσάμενος· καὶ κατὰ διάλυσιν τῆς ΟΥ γίνεται λοεσάμενος· τὸ γὰρ λούω γίνεται ἀπὸ τοῦ ὀλύω καθ’ ὑπερβιβασμόν ### λ 254 Λοβοί Λοβοὶ λέγονται τὰ κάτω μέρη τῶν ὤτων, Ἰλιάδος ξ· παρὰ τὸ λαμβάνειν τὶ καὶ δέχεσθαι, λαβὸς καὶ λοβός· οἷον, Εὐτρήτοισι λοβοῖσι. Τοῖς ἄκροις τῶν ὠτίων τοῖς ἁπαλοῖς τοῖς καλῶς τετρημένοις. Καὶ παρὰ τοῖς θυτικοῖς τὰ κάτω μέρη τοῦ ἥπατος οὕτω λέγεται. Καὶ ἀγγεῖον ἐρεβίνθης καὶ κυάμου. Λοβοὶ λέγονται, ἐπειδὴ μαρτυρόμενοι τινὶ λαμβανόμεθα αὐτῶν· οἱ δὲ, ὅτι λωβώμενοι τινὰς ἀποτέμνουσι ταῦτα τὰ μέρη ### λ 255 Λογάδες Οἱ ἐκλεκτοί. Εἴ ποτ’ ἀνάγκη γένοιτο ἐκπέμψαι στρατιὰν, ἢ ἐνεστήκοι τὶς ἄλλος κίνδυνος, κατάλογος ἐλέγετο τῶν ἐπιτηδείων πρὸς τὰς μάχας· οὗτοι οὖν ### λ 256 λογάδες ἐκαλοῦντο. Καὶ παρὰ τὸ ἐκλέγω καὶ διαλέγω λεκτός. Ἀπὸ μὲν οὖν τοῦ λέγω λεκτὸς, καὶ ἐκλεκτὸς, σύνθετον ὀξύτονον· ἀπὸ δὲ τοῦ ἐκλέγω συνθέτου παρασύνθετον, διάλεκτος, βαρύνεται. Ἔστιν εἰς τὸ ### λ 257 Λογεῖον Σημαίνει εἶδος κρατῆρος· καὶ τὸν τόπον τοῦ θεάτρου. Ὥσπερ γὰρ ἀπὸ τοῦ αἰδῶ γίνεται αἰδεῖον, κείρω κουρεῖον, σκάφω σκαφεῖον, γράφω γραφεῖον, οὕτως καὶ ἀπὸ τοῦ λέγω λογεῖον· καὶ γὰρ τὰ ἀπὸ τῶν εἰς ω ῥημάτων διὰ τοῦ ΕΙΟΝ παραγόμενα, προπερισπᾶται, καὶ διὰ τῆς ΕΙ διφθόγγου γράφεται ### λ 258 Λογισταί Ἄρχοντες εἰσὶ κληρωτοὶ δέκα· ἐφ’ ὧν πάντες οἱ ἄρξαντες ἀρχήν τινα λόγον ἀπέφερον τῶν διῳκημένων ### λ 259 Λόγχας Λόγχας τὰς μερίδας Ἴωνες λέγουσιν. Ἴων ἐν Χίου κτίσει, Ἐκ τῆς Τέω λόγχης λόγχας ποιεῖν. Εἴρηται δὲ παρὰ τὴν λῆξιν, λάχην τινὰ οὖσαν· καὶ κατὰ μετάθεσιν τοῦ α εἰς ο, καὶ πλεονασμῷ τοῦ γ, λόγχη. Παρὰ τὴν λόγχην καὶ ῥῆμα λογχῶ· ὁ παρακείμενος λελόγχηκα· ὁ μέσος παρακείμενος, λέλογχα ### λ 260 Λογγών Ἐν Συρακούσαις λιμένες εἰσὶ διττοὶ λογγῶνες. Λογγῶνες δὲ καλοῦνται οἱ ἐπὶ τῶν λιμένων τρητοὶ λίθοι, οὓς τρυπῶσιν, ἵν’ ἐξαρτῶσι τὰ σχοινία τῶν νεῶν ἐξ αὐτῶν· τοὺς δὲ τοιούτους λίθους καὶ ### λ 261 Λοξίας Ὁ Ἀπόλλων· ὡς μὲν οἱ Πυθαγορικοὶ, ἀπὸ τοῦ λοξὴν ἔχειν τὴν ἴαν, τουτέστι τὴν φωνήν· ἢ παρὰ τὸ λοξῶς ἰέναι τὸν ἥλιον διὰ τοῦ ζωδιακοῦ· καὶ ### λ 262 λοξίας ὁ λοξὴν κίνησιν κινούμενος· ὁ αὐτὸς γὰρ τῷ ἡλίῳ. Τὸ δὲ λοξὸς, παρὰ τὸ λέχος, ἡ κοίτη ### λ 263 Λόπος Τὸ λέπισμα· παρὰ τὸ λέπω ῥῆμα. Ὅμηρος, Οἷον δὲ κρομύοιο λοπός ### λ 264 Λόφος Ὁ ὑψηλὸς τοῦ ὄρους τόπος· παρὰ τὸ λέπω, τὸ λεπτύνω. Ἔνθεν καὶ λοπὸς τὸ τοῦ κρομύου λεπτόν. Ἢ λόφοι πάντα τὰ μετέωρα καὶ εἰς ὕψος ἀνέχοντα, ἀπὸ μεταφορᾶς τῶν βοῶν· λόφος γὰρ ἐπ’ αὐτῶν, ἀπὸ τοῦ λέπεσθαι καὶ ἐκδέρεσθαι. Παρὰ τὸ λέπω, τὸ λεπίζω, λόπος καὶ λόφος· ἀπὸ τούτου γὰρ τοῦ μέρους ἄρχονται ἐκδέρειν τὰ ζῷα. Σημαίνει καὶ τὸν τράχηλον, ὡς τὸ, Ἐσβάντες κνήμας τ’ ἠδὲ λόφον ἀμφί τε μηρούς. Νῦν αὐχένα, τράχηλον. Λέγεται καὶ ### λ 265 λοφίη θηλυκῶς· σημαίνει καὶ τὸ ἄκρον, καὶ τὸ ἐπανάστημα τῆς περικεφαλαίας, ὡς τὸ, Ἄκρον ὑπὲρ λόφον αὐτόν. Καὶ, δεινὸν δὲ λόφος καθύπερθεν ἔνευεν ### λ 266 Λοφνίς Τεὰς ἀνὰ λοφνίδας ἴσχων. Τὰς λαμπάδας. Κυρίως δὲ ### λ 267 λοφνίδες λέγονται αἱ μονόξυλοι λαμπάδες, καὶ δαλῷ παραπλήσιοι δᾷδες, κατασκευῆς τινος καὶ κόσμου γεγονυῖαι· λαμπάδες δὲ, αἱ ὁπωσδήποτε κατεσκευασμέναι, καὶ ἂν ἀκόσμως δεδεμέναι ὦσι. Καὶ Ὅμηρος δὲ τὰς λέξεις ἴσως μὲν οὐκ αὐτὰς, ἀλλὰ τὸ πῦρ τὸ δι’ αὐτῶν· ἔνιοι δὲ λοφνίδας λέγουσι τὰς ἐκ τοῦ φλοιοῦ τῆς ἀμπέλου γενομένας ### λ 268 Λόχος Ἡ ἐνέδρα· παρὰ τὸ λέγω, τὸ ἐπιλέγομαι· ὅθεν καὶ ἐπίλεκτος· ὅτι τοιοῦτοι ἐπίλεκτοι ἐπελέγοντο εἰς τὰς ἐνέδρας. Ἢ παρὰ τὸ λέχος· οἱ γὰρ λοχῶντες οἱονεὶ κοιτάζονται, καὶ ὡς εἰς λέχος ἀνακλίνονται, ἵνα ἀθεώρητοι ὦσιν. Ὣς ἄρα φωνήσαντε παρὲξ ὅδου ἐν νεκύεσσι κλινθήτην. Ἰλιάδος κ. Παρὰ τὸ λόχος γίνεται λοχίτης, καὶ σημαίνει τὸν ἐνεδρεύοντα. Τὰ δὲ ἀπὸ τῶν εἰς ΟΣ διὰ τοῦ ΙΤΗΣ γινόμενα διὰ τοῦ ι γράφεται, τόπος, τοπίτης· στύλος, στυλίτης· τέμενος, τεμενίτης. Ἐκ τοῦ λέχους γίνεται λοχῶ λοχήσω ### λ 269 Λόχμη Θάμνος, ὕλη, σύνδενδρος τόπος· παρὰ τὸ λοχᾶν ἐν αὐτῷ, τουτέστιν ἐνεδρεύειν ἐν τοῖς τοιούτοις τόποις. Λοχῶ οὖν, λόχη· καὶ πλεονασμῷ, λόχμη. Ὁ δὲ Φιλόξενος, παρὰ τὸ λάζω ῥῆμα, εὐληπτοτέρων ὄντων τῶν δασέων. Ὁ μέλλων, λάξω, ὄνομα, λαγμός· ὡς παρὰ τὸ κράζω κράξω κραγμός· τοῦ δὲ γ εἰς τὸ χ μεταπεσόντος, λαχμός· τούτου τὸ θηλυκὸν, λόχμη ### λ 270 Λώβη Ἡ ὕβρις ἡ ἐπὶ κακῷ περιβόητος. Παρὰ τὸ λῶ, τὸ θέλω, κατὰ ἀντίφρασιν, ἣν οὐδεὶς θέλει· ἢ παρὰ τὸ βλάβη. Ἢ ἐκ τοῦ λωβός· τοῦτο ἐκ τοῦ λοβὸς, τοῦ διὰ τοῦ ο μικροῦ κατ’ ἐπαύξησιν· ἀπὸ μεταφορᾶς τῶν ἠκρωτηριασμένων· οἱ γὰρ παλαιοὶ τοὺς ἔν τινι ἀτοπήματι ἁλόντας ἐνυβρίζοντες τὰ ἄκρα τῶν ὤτων ἀπέτεμνον, ὡς καὶ ὁ ποιητὴς πρὸς τὸν Ἶρον. Καὶ ταῦτα ὁ Ὠρίων· ὁ δὲ Ἡρωδιανὸς λέγει, ὅτι ἐκ τοῦ λαβὴ, ὃ σημαίνει τὸ ξίφος, γίνεται λάβη· καὶ τροπῇ τοῦ α εἰς ω, λώβη, ὡς φάρος φαριαμὸς φωριαμός. Τὸ ΛΩ, μέγα· τὰ εἰς ΒΗ λήγοντα δισύλλαβα βαρύτονα φύσει μακρᾷ θέλουσι παραλήγεσθαι· οἷον, ἥβη, Θήβη, στίβη ### λ 271 Λώϊον Παρὰ τὸ λῶ, τὸ θέλω· καὶ τὸ συγκριτικὸν, λῴων, ὡς ῥᾴων· καὶ ὄνομα ἐξ αὐτοῦ, λώϊος, καὶ λώϊον· τὸ γὰρ καλὸν πάντες θέλομεν· κρεῖσσον, βέλτιον· ὃ γὰρ νοεῖ τις ἑαυτῷ συμφέρον, τοῦτο καὶ θέλει ### λ 272 Λῷστοι Βέλτιστοι, ἠγαπημένοι, πεποθημένοι. Ἔστι δὲ ὄνομα ὑπερθετικὸν ἀπὸ τοῦ λῶος ### λ 273 Λῶμα Τὸ γυναικεῖον, ὃ ὑπὸ Ἀττικῶν ὄχθοβος λέγεται. Λῶμα λέγεται καὶ τὸ εἰς τὸ κατώτερον τοῦ ἱματίου ἐπίβλημα, ἐκ βύσσου καὶ πορφύρας καὶ κόκκου ### λ 274 Λῶπος τὸ ἱμάτιον· ἀναλογεῖ γὰρ τῇ λωπίᾳ τῷ δέρματι ### λ 275 Λωτεῦντα πεδία λωτεῦντα, ἀνθοῦντα· ἤγουν λωτὸν ἔχουσα· λωτὸς δέ ἐστιν εἶδος βοτάνης. Ἀπὸ τοῦ λωτόεντα, ὑπερθέσει λωτέοντα· καὶ κράσει τοῦ ε καὶ ο εἰς τὴν ΕΥ δίφθογγον, λωτεῦντα. Εἰ γὰρ ἦν ἀπὸ τοῦ λωτέοντα, λωτοῦντα ὤφειλεν εἶναι ### λ 276 Λωφῶ Λωφήσω, πρώτης συζυγίας ἐστί. Κυρίως δὲ ### λ 277 λωφῆσαι τὸ παύσασθαι, ἐπὶ τῶν ὑποζυγίων, τὸ ἀποθέσθαι ἀπὸ τοῦ λόφου τὸν ζυγὸν, καὶ ἀπολύεσθαι ἀπὸ τῶν ἔργων. Ἐκ τοῦ οὖν λόφος, λοφῶ, κατ’ ἐπαύξησιν τοῦ ο εἰς ω· καὶ ἔστιν ἡ λέξις μεταφορικὴ, ἀπὸ τῶν βοῶν τῶν ὑπὸ λόφον, ἢ ἐν τῷ λόφῳ ἀναπαυομένων, ἡνίκα ἀνεθῶσι τοῦ ζυγοῦ, ὡς τὸ, Τειρόμενοι καμάτῳ μετελώφεον. Σημαίνει τὸ παύω. Καὶ ### λ 278 λωφήσασα παυσαμένη λήξασα. Μετενήνεκται ἡ λέξις ἀπὸ τῶν τὰ φορτία κατατιθεμένων ### λ 279 Λυαῖος Ἀπὸ τῆς λύσεως τοῦ ῥάμματος· προσερράφη γὰρ τῷ μηρῷ τοῦ Διός. Ἢ παρὰ τὸ λύεσθαι τῷ οἴνῳ τοὺς μεθυσκομένους ### λ 280 Λυγαῖον Τὸ φοβερὸν, ἢ τὸ σκοτεινόν· παρὰ τὸ λύειν τὸ αὖγος, καὶ μὴ ἐᾶν στῆναι αὐτό· καὶ Ὅμηρος, Νύχθ’ ὑπὸ λυγαίην ### λ 281 Λύγος Τὸ σκότος οὐδετέρως· ἀπὸ τοῦ λύειν τὴν αὐγήν· καὶ τὸ κρύπτεσθαι ### υ 6 ὑπολυγίζεσθαι λέγουσι. Σημαίνει δὲ καὶ φυτὸν, ὡς ἐν τῷ μ στοιχείῳ εἰσόμεθα ### λ 282 Λύθρος Τὸ μετὰ κονιορτοῦ αἷμα· κυρίως τὸ τοῦ λύματος καὶ καθάρματος δεόμενον. Λέγεται καὶ ἡ ἀκαθαρσία ### λ 283 Λύη Ἐπὶ τῆς στάσεως. Παρὰ τὸ λύειν τὴν ὁμόνοιαν· καὶ ### λ 284 λύμη ἡ φθορὰ, ἡ λύουσα τὸ σῶμα· ὅθεν καὶ λυμαίνω ### λ 285 Λυκέα Ἀγὼν ἐν Ῥώμῃ· συνήθεια δέ ἐστιν αὐτοῖς δορὰς ἔπαθλον διδόναι ### λ 286 Λύκιον Τόπος ἐστὶ Θετταλίας· ἔνθα λύκος ἐπιὼν τοῖς τοῦ Πηλέως βουσὶν ἀπελιθώθη ### λ 287 Λυκόφως Τινὲς λυκόφως τὸ σκοτεινὸν, οἷον διαλελυμένον φάος, ἢ αὐγὴ διαλυθεῖσα· ἢ λυκόφως λέγεται τὸ μετέχον σκότους καὶ φωτός· ἀπὸ μεταφορᾶς τῶν τριχῶν τῶν λύκων, οἵτινες τὸ μὲν κάτω μέρος τὸ πρὸς τῷ δέρματι λευκὸν ἔχουσι· τὸ δὲ ἄνω, μέλαν ### λ 288 Λύμη Φθορά τις ἐστὶν ἐπὶ ψυχὴν διαβαίνουσα, παρὰ τὸ λύω· σημαίνει δὲ τὴν ἀκαθαρσίαν ### λ 289 Λυμαντήρ Δαιτῶν ἀπολυμαντῆρα. Ἡ ἀπὸ παρέλκει ### λ 290 Λυμαντῆρα τὸν καθαρτῆρα τῶν δαιτῶν, τὸν ἐκ τῶν σκυβάλων τὰ βρώσιμα ἀποκαθαίροντα· ἢ τὸν ἐσθίοντα καὶ λυμαίνοντα τὰς δαῖτας ### λ 291 Λυκωρεία Πόλις Δελφίδος, ἐν ᾗ τιμᾶται ὁ Ἀπόλλων, ἀπὸ Λυκώρου κτίσαντος αὐτὴν, υἱοῦ Κωρυκείας, οἰκούντων ἐν τῷ Παρνασῷ· καὶ τὸ παρακεί μενον ὄρος ἐκάλεσε Κωρύκειον ἀπὸ τῆς ἑαυτοῦ μητρὸς Κωρυκείας ### λ 292 Λύπη Παρὰ τὸ λύειν εἰς δάκρυα τοὺς ὦπας, λυώπη τὶς οὖσα· ἢ διὰ τὸ λυμαίνεσθαι δι’ αὐτῶν τοὺς ὦπας. Οὕτω Σωρανός· ὁ δὲ Ἡρωδιανὸς παρὰ τὸ λύω, λύη· καὶ πλεονασμῷ τοῦ π, λύπη· λύσις γὰρ ψυχῆς τὸ πάθος τὸ λυπηρόν· διαιρεῖται δὲ εἰς δ, εἰς ἄχος, ἄχθος, φθόνον, καὶ ἔλεον. Ἢ λύπη, λείπη τίς· ἐπὶ λείψει γὰρ συνίσταται ### λ 293 Λύτρον Παρὰ τὸ λύω λύσω· ὅθεν καὶ ### λ 294 λύρα λύτρα τὶς οὖσα· ἐδόθη γὰρ τῷ Ἀπόλλωνι παρὰ τοῦ Ἑρμοῦ, ὑπὲρ ὧν ἔκλεψε βοῶν τοῦ Ἀπόλλωνος ὁ Ἑρμῆς ### λ 295 Λύσσα Ἡ μανία· παρὰ τὸ λύειν τὸν νοῦν· παρὰ τὴν λύσιν τῶν κατὰ ψυχὴν λογισμῶν, καὶ τοῦ παλαιοῦ τῶν φρενῶν κατασπέρματος· ἢ παρὰ τὸ ἀφέτους εἶναι τοὺς κατεχομένους ἐξ αὐτῆς ### λ 296 Λῦτο Λῦτο δ’ ἀγὼν, Ἰλιάδος ω. Εἰ μέν ἐστι μέσος ἀόριστος β ἀπὸ τῶν εἰς ΜΙ, ὥσπερ ἤδη ἐπίσταται λέγεσθαι, Νῦν δ’ ἐλύμην τρὶς τόσσα πορών· καὶ, Τῆς δ’ ἄρα κλαιούσης λύτο γούνατα, ἔκτασις ἐγένετο διὰ τὸ μέτρον· εἰ δὲ παρατατικὸν τινὲς ἐκδέχονται, δύναται εἶναι κρᾶσις ἀπὸ τοῦ ἐλύετο λῦτο, ὡς τὸ ῥύεσθαι, ῥῦσθαι, καὶ ἰχθύες, ἰχθῦς. Ἢ ἀπὸ τοῦ ἐλέλυτο, ὡς βέβλητο, βλῆτο ### λ 297 Λύχνος Ἀρσενικῶς· λέγεται καὶ τὸ ### λ 298 λύχνον οὐδέτερον, ὡς παρὰ Ἱππώνακτι· παρὰ τὸ λύειν τὸ νύχος, τουτέστι τὸ σκότος, λυόνυχος καὶ λύχνος. Οὕτως Ἀριστόνικος ἐν τῷ περὶ σημείων τοῦ Ὁμήρου ### λ 299 Λύχνα Ὡς παρὰ Καλλιμάχῳ, λύχνα φανείη. Κατὰ μεταπλασμόν· οὐδὲ γάρ ἐστιν εὐθεῖα τὸ λύχνον, ὥσπερ οὐδὲ τὸ δάκτυλον· ἀλλ’ ἀπὸ τοῦ ὁ λύχνος οἱ λύχνοι, μεταπλασμὸς γένους, τὰ λύχνα, ὡς ὁ δάκτυλος οἱ δάκτυλοι τὰ δάκτυλα. Δεῖ δὲ εἰδέναι, ὡς ὁ τοιοῦτος μεταπλασμὸς ἐπὶ προσηγορικοῦ γίνεται ὀνόματος, ἔνθα μὴ δυνατὸν τῇ εὐθείᾳ τοῦ οὐδετέρου τὴν γενικὴν παραδέξασθαι· ἐν γὰρ τοῖς ἐπιθέτοις πάντα κατὰ ἀναλογίαν ἀποτελεῖται· τὸ οὐδέτερον ἐν παρασχηματισμῷ, ὁ καλὸς, τὸ καλόν· διὸ καὶ τὴν εὐθεῖαν τῶν πληθυντικῶν τὰ καλὰ οὐ φαμὲν μεταπλασμὸν ἀπὸ τοῦ οἱ καλοὶ ἀρσενικοῦ πληθυντικοῦ γεγονέναι· πρόσκειται γὰρ ἡ εὐθεῖα ἑνικὴ τοῦ οὐδετέρου ἀνάλογος ### λ 300 Λογάδες Ἐπὶ τῶν ὀφθαλμῶν τὰ λευκά. Καλλίμαχος, ὅστις ἀλιτροὺς αὐγάζειν καθαραῖς οὐ δύναται λογάσιν. Εἴρηται δὲ οἷον λοχάδες, ἐν αἷς αἱ κόραι λοχῶσι, καὶ οἷον λέχος εἰσὶν αὐταῖς. Ἢ οἷον λευκάδες, κατὰ συγγένειαν τοῦ κ πρὸς τὸ γ. Ἢ ὅτι λοξοῦνται ἐν τῷ βλέπειν κατὰ τὰς ἐπιστροφάς. Σώφρων ἐν Θυννοθήραις, λοξῶν τὰς λογάδας. Οὕτως Σωρανός. μ ### μ 20 μῦ τὸ στοιχεῖον, ὅτι μυγμόν τινα ἔχει ἡ τούτου ἐκφώνησις ### μ 21 Μυγμὸς δέ ἐστιν ὁ τοῦ μῦ ἦχος διὰ τοῦ μυκτῆρος ἐξερχόμενος ### μ 22 Μαγίστερ Διδάσκαλε, ἐπιστάτα. Λέγεται δὲ καὶ ὁδηγός ### μ 23 Μάγος Παρὰ τὸ μάσσω, τὸ μαλάσσω, ὁ διὰ τῶν μαγικῶν ἐμπλάστρων τὰ μέλλοντα προλέγων ### μ 24 Μαγγανεία Ἐκ τοῦ μαγγανεύω· τοῦτο παρὰ τὸ ### μ 25 μάγγανον. Ἐκ δὲ τοῦ ἄγω, ἄγανον, καὶ μάγγανον ### μ 26 Μαγίς Ἡ τράπεζα ἔνθα τὰ μεμαγμένα ### μ 27 μαγὶς δὲ λέγεται παρὰ Ἄραψι τὸ σκουτάριον. Λέγονται δὲ ### μ 28 μαγίδες καὶ οἱ μετάπολλοι, ὡς ἀπομάττουσι καὶ καθαίρουσιν. Ἔτι ### μ 29 μαγίδες μάζαι, τουτέστιν ἄρτοι οὓς καταφέρουσιν οἱ εἰς Τροφωνίου κατιόντες ### μ 30 Μάγειρος Παρὰ τὸ μάσσω· Ἡρωδιανός· οἷον ὁ τὰς μάζας μερίζων· ὁ δὲ Φιλόξενος πλεονασμὸν λέγει τοῦ μ· παρὰ τὸ ἀγείρειν, τὸ ἀθροίζειν, ἤτοι ἐξ ὧν ἀρτύει, ἢ ὧν παρασκευάζει ὄψων ### ο 39 ὅτι ἡ τὸν σίδηρον ἕλκουσα λίθος καλεῖται σιδηρῖτις καὶ Ἡράκλεια καὶ Μαγνῆτις καὶ Λυδία· σιδηρῖτις μὲν, ἀπὸ τῆς δυνάμεως ἣν περὶ τὰ σίδηρα ἐπιδείκνυται· εἰ βούλει δὲ, καὶ ἐπὶ τῆς ὄψεως· ἐμφερὴς γάρ ἐστι κατὰ τὴν χροιὰν ἀργῷ καὶ ἀκαθάρτῳ σιδήρῳ. Φασὶ δὲ καὶ διότι ἐξ ἀρχῆς εὕρηται συμμεμιγμένη τοῖς τοῦ σιδήρου μετάλλοις. Ἡράκλεια δὲ, ἢ διὰ τὸ ἰσχυρὸν καὶ κρατερὸν τῆς ὁλκῆς· ἢ μᾶλλον διότι περὶ Ἡράκλειαν τὸ πρῶτον ἐφάνη· οἱ μὲν, περὶ τὴν ἐν Πόντῳ φασίν· οἱ δὲ, περὶ τὴν ἐν Σαμοθράκῃ. Μαγνῆτις δὲ, ὅτι ἄνδρες λιθοφόροι Μάγνητες εὗρον αὐτῆς τὴν ἐνέργειαν· αἱ γὰρ κρηπίδες, ὡς ἔοικε, λίθους ἔχουσαι βαδιζόντων ἠρέμα ### μ 31 Μάζα Ἡ τροφή· ὅθεν καὶ ### υ 7 ὑπερμαζᾶι τὸ ὑπερτρυφᾷ, πλουτεῖ, στρηνιᾷ. Ἡσίοδος, Μάζα τ’ ἀμολγαίη. Ἄρτος, ψωμός. Ἀπὸ τοῦ μάσσω, τὸ μαλάσσω, γίνεται τροπῇ Δωρικῇ τῶν δύο σς εἰς ζ· ἢ παρὰ τὸ μῶ, τὸ ζητῶ, γίνεται μάζα, ἡ ζητουμένη τροφή. Λέγεται δὲ μάζα, φύραμα γινόμενον, ποτὲ μὲν ἐξ ὕδατος, ποτὲ δὲ ἐξ ὀξυκράτου, ἢ ὀξυμέλιτος, ἢ ὑδρομέλιτος· ἔστι γὰρ τρόφιμον. Ἀμολγαίην δὲ, τουτέστι κρατίστην, ἀκμαίαν· τὸ γὰρ ἀμολγὸν, ἐπὶ τοῦ ἀκμαίου τίθεται· Ἐρατοσθένης δὲ ποιμενικήν ### μ 32 Μαζονομεῖον Ἀγγεῖον ἐν ᾧ ἡ μάζα φυρᾶται· ἢ ξύλινον πινάκιον καὶ κανοῦν ### μ 33 Μαθητής Ἀπὸ τοῦ ἔμαθον δευτέρου ἀορίστου ### μ 34 Μακάριος Ἀπὸ τοῦ κὴρ, τοῦ σημαίνοντος τὴν θανατηφόρον μοῖραν, γίνεται κατὰ παραγωγὴν κήριος, ὁ τῇ φθορᾷ ὑποπεπτωκώς· καὶ μετὰ τοῦ στερητικοῦ α ### α 2467 ἀκήριος ὁ ἐστερημένος τῆς φθορᾶς· καὶ τροπῇ τοῦ η εἰς α, καὶ πλεονασμῷ τοῦ μ, μακάριος. Πλεονάζει δὲ τὸ μ ἐν πολλαῖς λέξεσιν, ὡς ἐν τῷ μία, καὶ μεστὸς, καὶ ἄλευρον μάλευρον. Μακάριος οὖν ὁ μὴ κηρὶ ὑποκείμενος. Ἔστι δὲ εἴδους τῶν ὑποπεπτωκότων τῷ ὀνόματι ἐπιθέτου· καὶ λαμβάνεται ἀπὸ ψυχῆς ### μ 35 Μάκαρ Πόσας εὐθείας ἔχει; Τρεῖς. Μακάριος, ἀποκοπῇ τῶν δύο συλλαβῶν, γίνεται μάκαρ· καὶ μένοντος τοῦ ς, γίνεται μάκαρς ### μ 36 Μάκαρες οἱ μὴ πεπτωκότες ὑπὸ κῆρα· οἱ δὲ ### μ 37 μακαρῖται οἱ ἀποθανόντες, οἱ ἤδη τὸ μῆκος ἐπιλαμβανόμενοι, οἱ μή κιστοι· ὅθεν καὶ ### μ 38 μακραίων ὁ τύμβος ὁ ἐς μακράν ### μ 39 Μακάρτατος Ἰστέον ὅτι τὰ συγκριτικὰ σχηματίζονται ἀπὸ τῶν ληγόντων εἰς ΩΝ, ἢ εἰς ΑΣ, ἢ εἰς ΥΣ, ἢ εἰς ΟΥΣ· καὶ ταῦτα, ἐὰν φυλάττῃ τριγένειαν. Διόπερ μεμπτέον Σώφρονα λέγοντα, Φωροτάτους ἀεὶ καπήλους παρέχεται. Οὐδὲ γὰρ τὰ εἰς ω λήγοντα ῥήματα παρασχηματίζει συγκριτικὸν καὶ ὑπερθετικόν. Ἔτι ἁμαρτάνουσιν οἱ λέγοντες μακάρτατος. Τὸ μέντοι φέρτερος φέρτατος, βέλτερος βέλτατος, ὕστερος ὕστατος, οὐκ οἴονται εἶναι συγκριτικὰ ἢ ὑπερθετικὰ, συμπεπτωκέναι δὲ τοῖς συγκριτικοῖς. Ὁμοίως δὲ καὶ τὸ πρότερος. Εἰ γὰρ ἀπὸ τοῦ πρῶτος, ὤφειλε διὰ τοῦ ω μεγάλου γράφεσθαι ### μ 40 Μάκαιρα Ἀπὸ μάχης. Ὁ δὲ ἰχθὺς καθ’ ὁμοιότητα ἀπὸ τοῦ εἴκειν καὶ ὑποχωρεῖν· δειλὸν γάρ. Μάκαιρον οὖν ἡ μακαρία ### μ 41 Μάκελλα Ἡ μὴ κέλλουσα τοῖς ὀδοῦσι ### μ 42 Μακκοᾶν Τὸ ἀνοηταίνειν καὶ μωραίνειν. Παρὰ τὸ μὴ καὶ τὸ κοῶ, τὸ νοῶ, μηκοῶ· καὶ κατὰ τὸν κανόνα τὸν λέγοντα, ὅτι ἡ ἐπείσοδος τῶν συμφώνων τροπὴν ποιεῖ, ὡς ἥδω ἁνδάνω, ἐπεισῆλθε τὸ κ, καὶ ἐτράπη τὸ η εἰς α. Ἢ ὅτι Ἀκκὼ γυνὴ γέγονεν, ἐπὶ μωρίᾳ διαβαλλομένη· ἣν φασὶν ἐνοπτριζομένην τῇ εἰκόνι ὡς ἑτέρᾳ διαλέγεσθαι. Ἀκκὼ οὖν ἀκκοῶ· καὶ πλεονασμῷ, μακκοῶ ### μ 43 Μακρύνω Παρὰ τὸ μακρός· τοῦτο ἐκ τοῦ μῆκος μηκερός· καὶ συγκοπῇ, μηκρὸς καὶ μακρός. Ἅμα γὰρ τῷ πλεονασμῷ τοῦ συμφώνου ἐτράπη τὸ μακρὸν εἰς βραχύ. Ἐτυμολογεῖται παρὰ τὸ μέχρις ἄκρου διήκειν, τουτέστιν ἀρχῆς. Τὸ θηλυκὸν μακρά· ἐξ οὗ γίνεται μακρὰν, ἐπίρρημα τοπικὸν, ἢ μεσότητος. Τὸ δὲ, μακρὰ βιβῶντα, ἔστιν ἐπίρρημα μεσότητος, ἀντὶ τοῦ μεγάλως. Τὸ δὲ ### μ 44 Μακραίωνες Νύμφαι τινὲς οὕτω λεγόμεναι, πολλὰ ἔτη ζῶσαι. Καὶ ἐστὶν ζῷα λογικὰ θνητὰ, ἀλλ’ οὐκ εἰσὶ νοῦ καὶ ἐπιστήμης δεκτικὰ, οὐ μανθάνουσι γὰρ, ἀλλ’ οἴκοθεν ἔχουσι τὴν γνῶσιν ### μ 45 Μακρῶι Οἷον, Μακροέων εἴσι δὲ τὸ Πελασγικὸν Ἄρεα κέλσαι. Μάκρις δέ ἐστι πόλις ἐγγὺς Κυζίκου. Ἄλλοι δὲ ὅτι διὰ τοὺς πλείονας εἶναι μακροκεφάλους τοὺς ἐν αὐτῇ οἰκοῦντας ### μ 46 Μάκτρα Παρὰ τὸ μάττειν ἐν αὐτῇ τὴν μάζαν ἐν ᾗ ἔμασσον· Ἀττικοὶ δὲ κάρδοπον καλοῦσι ### μ 47 Μαλακός Παρὰ τὸ μαλάσσω, ὡς παρὰ τὸ λεύσσω λευκὸς καὶ φυλάσσω φυλακτός. Ἐκ τούτου γίνεται μαλακίζω, ὅθεν τὸ μαλακισθέντες ἀντὶ τοῦ χαυνωθέντες· καὶ Μαλάκα πόλις Ἰταλίας, ἐν ᾗ ἱερόν ἐστι Φιλοκτήτου· γίνεται δὲ διὰ τὸ μαλακισθῆναι ἐνταῦθα τὸν Φιλοκτήτην καὶ νοσῆσαι. Καὶ ἣν ἁρμοστὸν μάλακαν λέγουσιν αὐτήν· μαλακὸν δὲ τὸ μάλα καλόν ### μ 48 Μαλακίειν Σημαίνει τὰ ἄκρα τῶν χειρῶν καὶ τῶν ποδῶν τὰ νενεκρωμένα ὑπὸ τοῦ ψύχους· γίνεται ἀπὸ τοῦ μαλακὸς μαλακία, καὶ μαλακίειν γράφεται διὰ τοῦ ι, ἐπειδὴ τὰ διὰ τοῦ ΙΩ ὑπὲρ β συλλαβὰς βαρύτονα μὴ ὄντα παράγωγα μήτε ἀπὸ ἐνεστῶτος μήτε ἀπὸ περισπωμένων διὰ τοῦ ι γράφεται, οἷον μηνίω σηματίω· οὕτως οὖν καὶ μαλακί ων. Πρόσκειται “ὑπὲρ β συλλαβὰς” διὰ τὸ κλείω βαρύτονον καὶ τοῦ χρειῶ ### μ 49 Μάλαι Αἱ μασχάλαι ἐκ τοῦ μαλοῦ τῶν τριχῶν. Εις τ ὑπο μ ### μ 50 Μαλάχη Ἐκ τοῦ ἔκλυτον καὶ ἀκράτητον εἶναι ὀλισθαίνουσα ἐκ τῶν χειρῶν ### μ 51 Μάλθη ϊ ’χ καὶ μεμαλαγμένος κηρὸς, ἢ ᾧ τὰ γράμματα χαράττεται ### μ 52 Μαλερὸν πῦρ Τὸ μαραντικὸν, ἢ τὸ λαμπρὸν, παρὰ τὸ μαίρειν, ὅ ἐστι λάμπειν, πλεονασμῷ τοῦ ρ, ὡς εἶναι μαρερὸν καὶ τροπῇ μαλερόν ### μ 53 Μαλλός Ἀπὸ τοῦ μήλου, τοῦ δηλοῦντος τὸ πρόβατον, γίνεται μαλὸς καὶ πλεονασμῷ ἄλλου λ μαλλός ### μ 54 Μαλλός Ἐπὶ τῶν πλαγίων τριχῶν τῆς κεφαλῆς. Εἴρηται δὲ ἀπὸ ἐμφερείας τῶν τοῦ προβάτου μαλλῶν ### μ 55 Μαμερτῖνοι Μάμερτος ἐν Ἰταλίᾳ ὁ Ἄρης, ὅθεν καὶ οἱ ἐν Σικελίᾳ οἰκήσαντες στρατιῶται Μαμερτῖνοι ὠνομάσθησαν, οἱ ἴσα ἐργαζόμενοι Ἄρεϊ ### μ 56 Μάνδρα Παρὰ τὸ ἄντρον κατὰ τροπήν· ἐτυμολογεῖται δὲ παρὰ τὸ μένειν ἐν αὐτῇ τὰ ποίμνια ### μ 57 μανὸν ἔλεγον τὸ ἀραιὸν, ὡς Αἰσχύλος, ἐν μανοστήμοις πέπλοις, τουτέστιν ἀραιοῖς. Μανίαν οὖν τὴν ἀραίωσιν τῶν φρενῶν καὶ χαυνότητα. Ἀραιὸν γὰρ τὸ ἀσθενὲς, καὶ τοὐναντίον ἀγχίνους παρὰ τὸ συνεχεῖς καὶ πυκνὰς ἔχειν τὰς φρένας, καὶ πινυτὸς καὶ πυκινός. Καὶ αὕτη ἡ σύνεσις ἐστὶν σύμβλησις καὶ οἷον ἕνωσις φρενῶν. Καὶ ### μ 58 μανίφυλλος ἐλαίη ἀραιόφυλλος, ἀπὸ τοῦ μανὸν, παρὰ τὸ μένω μανὸς, καὶ τὸ κτητικὸν μανικός. Εἴρηται δὲ ὁ μανὸς παρὰ τῷ ποιητῇ ### μ 59 Μανδραγόρας Φαρμακόν τι ὕπνου ἢ λήθης παρασκευαστικόν ### π 54 Προμαντεία Ἐστὶ τὸ πρὸ τῶν ἄλλων ἁπάντων χρῆσθαι τῷ ἐν Δελφοῖς μαντείῳ, καὶ προεδρία τοῦτο ### μ 60 Μανίην Ἀντὶ τοῦ ζητεῖν· ἐκ τοῦ μαίω, τὸ ζητῶ, τὸ ᾶπ ε μαίειν, καὶ ὥσπερ τὸ κλαίειν διῄρηται κλαΐην δάκρ υ οὕτως καὶ μαΐην, καὶ πλεονασμῷ τοῦ ν μανίην ### μ 61 Μάνης π θχ μάνους, ὡς ἱκέτους ### μ 62 Μάντις Παρὰ τὸ μῶ, τὸ ζητῶ, γίνεται μάτις, καὶ πλεονασμῷ τοῦ ν μάντις· ζητητικὸς γάρ ἐστιν ὁ μάντις τοῦ μέλλοντος, οἱονεὶ ὁ τὰ ἀφανῆ καὶ ἄδηλα ζητῶν. Οὐ γὰρ παρὰ τὴν μανίαν ὥς τινες ὑπέλαβον. Διὸ καὶ Ὅμηρος εὔφρονα λέγει τὸν μάντιν. Ὅς τις εὔφρ ο ### μ 63 Μαντίνεια Πόλις ἀπὸ τοῦ Μαντινεύς. Διὰ τὶ οὐ κλίνεται μάντιδος; Διότι ἐν τῷ κεχ ρ δ συν θτ ἔλ α οἷον κοσκινομάντιδος· τὸ δὲ Μαντίνεια ἐκ τοῦ μάντις σύνθετόν ἐστι ### μ 64 Μαπέειν Σημαίνει τὸ λαβεῖν, καὶ μάρψαι ἀπὸ τοῦ μάρπτω ### μ 65 Μαπία Σπόγγιστρα, παρὰ τὸ μάσσω, τὸ μαλάσσω ### μ 66 Μαραίνω Παρὰ τὸ ἄρης ἀραίνω καὶ μαραίνω, ἢ παρὰ τὸ μάρω μαραίνω, ἀφ’ οὗ καὶ μαρίλη, τὸ λεπτὸν τῶν ἀνθράκων, ἡ γενομένη κόνις ἐν τῷ κατασβέννυσθαι τοὺς κάρβωνας ### μ 67 Μάννα Σημαίνει Τί τοῦτο; Οὐ γὰρ σημαίνει τὴν τροφὴν κυρίως. Ἠγείροντο γὰρ τὸ πρωῒ, καὶ εὕρισκον αὐτὸ ὡς ἦν αὐτοῖς ἀρκέσαι τοῦ φαγεῖν ### μ 68 Μάν λέγεται, καὶ λοιπὸν ἐλθόντες οἱ Ἕλληνες προσελάβοντο τὸ ΝΑ καὶ ς η τί τοῦτο; Εἶχον γὰρ καὶ τοῦτο ὅτε ἤθελον ἀπελθεῖν εἴς τινα τόπον, καὶ ἀπὸ δισχιλίων πηχῶν ἐποίουν τὸ σκῆνος· καὶ διὰ τοῦτο λέγεται σαββάτου ἔχον ὁδὸν, ἀντὶ τοῦ δισχιλίων πηχῶν ἐποιοῦν τὴν σκήνην. μ α στάδια ζ προέλαβεν ἡ σκήνη τὴν παρεμβολήν. Τοσοῦτον οὖν ε δ βα δ ζ κυνοῦν τ ### μ 69 Μάργος Σημαίνει δὲ τὸν ἄφρονα καὶ μαινόμενον, παρὰ τὸ μὴ στερητικὸν, καὶ τὸ ἔργον, ἢ τὸ ἀργὸς παρὰ τὸ ἐστερ η τι ἐργάζεσθαι χν ῆ ὁ λίαν ἀνόητος καὶ μὴ ἐνεργῶν, τί γὰρ ἀργότερον ἀφροσύνης, ἢ ᾧ μή ἐστιν ἀρωγή. Ἀρήγω ἀρηγὸς καὶ μὴ ἀρηγὸς καὶ συγκοπῇ μαργὸς, ᾧ οὐκ ἄν τις βοηθῆσαι δύναται διὰ τὸ δαίμονα ἔχειν. Τὸ δὲ μάργης ὁ Τυραννίων ὀξύνει. προπαροξ υ καὶ τὸ μαργαίνειν. Ἀπὸ δὲ τοῦ μάργος γίνεται Μαργίτης ὁ ἀνόητος καὶ ἐπὶ μωρίᾳ κωμῳδούμενος ### μ 70 Μαρμαρέαν Λαμπρὰν, λευκὴν, γίνεται ἐκ τοῦ μαρμάρεος, τοῦτο δὲ ἐκ τοῦ μαρμάρειος. Ἐπὶ γὰρ τῶν διὰ τοῦ ΕΙΟΣ κτητικῶν οἱ Ἴωνες ἀποβαλόντες τὸ ι τῆς ΕΙ διφθόγγου διὰ τοῦ ΕΟΣ προσφέρουσιν οἷον φλόγειος φλόγιος. Γίνεται δὲ ἐκ τοῦ μάρμαρον. Σημαίνει δὲ τὸ λευκόν. Τοῦτο ἐκ τοῦ μαρμαίρω, τὸ λάμπω· μέλλοντα οὐκ ἔχει· τοῦτο ἐκ τοῦ μαίρω κατὰ ἀναδιπλασιασμὸν, οὗ παράγωγον μαράσσω, ἐξ οὗ καὶ μάραγδος· τὸ διαυγὲς γὰρ μάραγδον ἔλεγον οἱ παλαιοί. Ἐκ δὲ τοῦ μαρμαίρω παράγωγον μαρμαρύζω, ὅθεν ῥηματικὸν ὄνομα μαρμαρυγὴ, ὡς ἀπὸ τοῦ ἁρπάζω ἁρπαγὴ καὶ ὀλολύζω ὀλολυγή ### μ 71 Μαρνάμενος Μαχόμενος· ἐκ τοῦ μάρνημι τὸ πληθυντικὸν μάρναμαι· τοῦτο ἐκ τοῦ μαρνῶ δευτέρας συζυγίας τῶν περισπωμένων. Τὸ δὲ μαρνῶ, ὡς οἶμαι, παρὰ τὸ μαργῶ, τὸ μαίνομαι. Ἐοίκασι μαινομένοις οἱ μαχόμενοι, ἢ παρὰ τὸ μαραίνω, τὸ φθείρω, ὁ μέλλων μαρανῶ, συγκοπῇ μαρνῶ, ἐξ αὐτοῦ μάρνημι, τὸ παθητικὸν μάρναμαι· ἢ ἀπὸ τοῦ ἀρνὸς, ἐκ τούτου δὲ μαρνάμενος, ἡ γενικὴ καὶ δοτικὴ μαρναμένοιν, καὶ πλεονασμῷ τοῦ ι μαρναμένοιϊν ### μ 72 Μάρνασθαι Τὸ μάχεσθαι· παρὰ τὸ μαραίνεσθαι τῷ πολέμῳ καὶ φθείρεσθαι. Μαραίνει δὲ πάντα τὸ πῦρ καὶ ὁ πόλεμος, ἢ πυρὶ ἔοικε ἢ πλέον εἶναι τοῦ ρ μάρνασθαι παρὰ τὸ μαίνεσθαι ### μ 73 Μάρτυς Παρὰ τὸ μάρπτω, τὸ καταλαμβάνω, μάρπτυς καὶ μάρτυς, ὁ ἐκ τοῦ κατειληφέναι δυνάμενός τι περὶ ἑαυτοῦ εἰπεῖν· ἢ παρὰ τὸ μαίρω, τὸ λάμπω, μάρτος καὶ μάρτυς τροπῇ τοῦ ο εἰς υ, ὁ λαμπρύνων καὶ εἰς φῶς ἄγων τὸ ζητούμενον δι’ ὧν μαρτυρεῖ. Δύο δὲ γενικὰς ἐπιδέχεται· ὡς τὸ ψίθυρ ψίθυρος καὶ ψίθυρος ψιθύρου, οὕτως μάρτυς μάρτυρος καὶ μάρτυρος μαρτύρου ### μ 74 Μάραθον Κατὰ ἀποβολὴν τοῦ η · μάρανθον γάρ ἐστι παρὰ τὸ μαραίνεσθαι εὐθὺς τὸ ἄνθος ### μ 75 Μάρσιππος Ὁ ἐν αὐτῷ πάντα μάρπτων καὶ κατ έχων. Μάρψαι δὲ κυρίως τὸ ταῖς χερσὶ συλλαβεῖν μαρ α γὰρ ἔλεγον τὰς χεῖρας, ὅθεν τὸ εὐχερὲς εὐμαρές ### μ 76 Μάσσω Τὸ μαλάσσω καὶ σπογγίζω, ἀπὸ τοῦ ΜΑ καὶ τοῦ ἆσσον, οἱ γὰρ ἐφαπτόμενοι σπογγίζειν ἆσσον καὶ ἐγγὺς ἔρχονται. Ἐκ τοῦτο τὸ μαλάσσω, πλεονασμῷ δὲ τῆς ΑΛ συλλαβῆς, ὡς κύδιμος κυδάλιμος ### μ 77 Μάσσεται ἐφάπτεται καὶ ἐπιψηλαφήσει ### μ 78 Μασσῶμαι Παρὰ τὸ σῶ, ὃ δηλοῖ τὸ σείω καὶ κινῶ, ἀφ’ οὗ καὶ τὸ σήθω πρὸς τὸ λ α τὴν ΜΑ συλλαβὴν ἐποίησε τὸ μάσσω, καὶ μασσῶμαι τὸ τὴν τροφὴν εἰς μικρὸν κερματίζω καὶ κατακόπτω ### μ 79 Μασσαλία Φωκαεῖς καταλιπόντες τὴν Ἰωνίαν διὰ τὴν τῶν Περσῶν ἔφοδον παρεγένοντο εἰς Γαλατίαν, καὶ ἰδόντες ἁλιέα ἐπ’ αὐτὸν ἦσαν ἑαυτοῖς παρακελευόμενοι Μασσαλίης οὗτος συλληφθεὶς ἔδειξεν αὐτοῖς οἰκήσιμον ὅθεν Μασσαλία ἐκλήθη. ἐλ α τὸν ἁλιέα ### μ 80 Μάσσων Ἀπὸ τοῦ μακρὸς μακρίων μακίων μάκιστος ὁ τρίτος τύπος μάσσων. Ἔστιν οὖν μακρότερος μακρίων μακίων καὶ μάσσων, ὥς τινες παρὰ τὸ μέγας, ὁ μέλλων μάσσω, καὶ μᾶσσον μέγα καὶ μακρόν· παρὰ τὸ μὴ ἆσσον εἶναί τινος ### μ 81 Μάσθλης Παρὰ τὸ μάσσω, ὁ μεμαλαγμένος λῶρος, καὶ παρὰ τὸ ἱμὰς ἱμάσθης καὶ ἱμάσθλης. Σημαίνει δὲ τὸν τῆς νηὸς τροπωτῆρα ### μ 82 Μαστός Κυρίως μὲν ἐπὶ τῶν γυναικῶν, οἷον μασητοί· οὗτοι γὰρ ἄλλοις τροφὴ ἀπὸ τοῦ τὴν μάστακα, τουτέστι τὴν τροφὴν, τῶν γεννωμένων παρέχειν, ἀφ’ ἧς καὶ τὸ μάσημα· ἢ ἀπὸ τοῦ προσμάττεσθαι καὶ προσφύεσθαι τούτοις πρώτοις τὸν βρέφη· ἢ οἷον παστοὶ ἀπὸ τοῦ πάσασθαι· ἢ παρὰ τὸ μῶ, τὸ ζητῶ, παράγωγον μάζω μαζὸς καὶ μαστὸς ὃν ἐπιζητοῦσιν οἱ παῖδες. Ἐκ δὲ τοῦ μαστὸς γίνεται μαστεύω, τὸ ζητῶ. Μῶ μάσσω μέμακα μαστός. Ἢ ὁ μεστὸς γάλακτος ### μ 83 Μαστροπός Σημαίνει τὴν μαβλιστρίαν ἔστιν δὲ παρὰ τὸ ΜΑ καὶ τοὺς τρόπους, οἱονεὶ ἡ δοκοῦσα ἔχειν μητρὸς τρόπους· ἢ παρὰ τὸ μ τοὺς τρόπους τῶν πορνευουσῶν γυναικῶν ### μ 84 Μασχάλη Παρὰ τὸ κεχαλᾶσθαι εἰς μαστὸν, ἢ εἰς ἣν χαλᾶται ὁ μῦς· ἢ ἀπὸ τῆς ἀλέας τῆς διὰ τὴν καμπὴν τοῦ σώματος· ἢ ἀπὸ τοῦ μαστεύειν τι ὑπ’ αὐτὴν, ἐπειδὴ οἱ ὑφαιρούμενοι τι ὑπ’ αὐτὴν κρύπτουσιν. Ἢ ἐκ τοῦ σχῶ σχήσω σχήλη, ὡς στήσω στήλη, καὶ μεταθέσει τοῦ η εἰς α σχάλη, καὶ κατὰ μετάπλασιν τῆς ΜΑ συλλαβῆς μασχάλη ### μ 85 Μασχαλίζω Οἱ δρῶντες ἐμφύλιον πόλεμον εἴωθαν ἀκρωτηριάζειν τοὺς ἀναιρεθέντας ἐκ παντὸς μέρους τοῦ σώματος καὶ περιάπτειν ἑαυτοῖς τὰ ἄκρα συνείροντες δια τ τῶν ὥσπερ τὴν δύναμιν ἐκείνων ἀφαιρούμενοι διὰ τὸ μὴ παθεῖν τι εἰς ὕστερον παρ’ ἐκείνων δεινόν. Ἐφόρουν δὲ εἰς τὰς μασχάλας τὰ ἄκρα, ὃ καὶ μασχαλίσθαι ἔλεγον. Ὁμοίως δὲ εἰω θ καὶ εἰς τῶν ἀναιρουμένων κεφαλὰς ἀπομάσσειν τὰς κηλῖδας τοῦ ξίφους, ὥσπερ ἀποτροπιαζόμενοι τὸ ἐν τῷ φόνῳ μύσος, ἀποτεμνόμενοι δὲ τὰ ἄκρα τοῦ φονευθέντος περὶ τὴν μασχάλην αὐτοῦ ἐκρέμων αὐτὰ, ἵνα φησὶν ἀσθενὴς γένηται πρὸς τὸ ἀντιτάσσεσθαι τὸν φονέα. Καὶ Ἡλιόδωρος εἰς τὰ α σπ α ργματα ### μ 86 Ματῆρες · Τῶν φυγα δ χρημάτων ### μ 87 Μαστὸς Κυρίως ὁ γυναικεῖος, διὰ τὸ οἷον μεστὸς εἶναι γαλακτὸς, μαζὸς δὲ ὁ ἀνδρεῖος. Μαζοὶ οἱ μὴ ζῆν ἔχοντες μὴ δὲ ξηροὶ ὄντες. Τινὲς δὲ ἀδιαφόρως χρῶνται ταῖς λέξεσιν ### μ 88 Μάσταξ Ὅμηρος ἐπὶ μὲν τοῦ σώματος ἀλλ’ Ὀδυσεὺς ἐπὶ μάστακα χειρὶ πίεζε. Καί ἐστι παρὰ τὸ μάσσεσθαι, ἢ ἐκ τοῦ μάσσω, τὸ μαλάσσω· ἐπὶ δὲ τοῖς νεοσοῖσι προσφέρονται μάστακες ἐπεί κε λάβῃσι καὶ γίνεται παρὰ τὸ μαστεύειν αὐτὴν τὰ βρέφη ### μ 89 Μάστιξ Ἐκ τοῦ μαστίζω· τοῦτο παρὰ τὸ μάσσω, τὸ μαλάσσω, ἢ παρὰ τὸ ἱμάσσω τὸ πλήττω, κλίνεται μάστιγος ὡς ἀπὸ τοῦ δράκοντος δρακοντίας, καὶ ῥῆμα μαστιγῶ ἀπὸ τοῦ μάστιγος, ὡς ἀπὸ τοῦ εὐδαίμονος εὐδαιμονῶ ### μ 90 Μάστιε Ἀπὸ τοῦ μάστιζε ἀποβολῇ τοῦ ζ ### μ 91 Μάστι δ’ ἀιὲν ἔλαυνεν Εἰ μὲν παρὰ τῆ μάστιγι δοτικῆ γίνεται κατὰ ἀποκοπὴν, εἰ δὲ ἀπὸ τῆς μάστις εὐθείας γίνεται ἡ γενικὴ μάστιος μάστιϊ καὶ κατὰ κρᾶσιν μάστι, ὡς Θέτιι Θέτι. Ὅτι δέ ἐστι μάστις εὐθεῖα δηλοῖ καὶ ἡ αἰτιατικὴ ἦ ἐφ’ ἱππείην μάστιν βάλλεν ὡς πόλις πόλιν, καὶ ὄφις ὄφιν ### μ 92 Ματεύειν Ἀπὸ τοῦ μαστεύειν ἀποβολῇ τοῦ ς ### ο 40 ος Τὸ μάταιον μάτα ### μ 93 Μάτην Ἐπίρρημα. Ἡ ἄτη τῆς ἄτης τῇ ἄτη τὴν ἄτην καὶ μάτην. Ἐκ τούτου γίνεται μά ταιος, καὶ ματαίως, ἐπίρρημα μεσότητος. Κ α προπαροξ ύ · ἐπειδὴ τὰ ἀπὸ περισπωμένων γινόμενα προπαροξύνονται, οἷον πειρῶ πείραιος, φιλῶ φίλαιος, νικῶ νίκαιος, οὕτως οὖν καὶ ματῶ μάταιος· ἢ παρὰ τὸ μάτος μάτιος καὶ μάταιος, ὡς φίλος φίλιος καὶ φίλαιος, καὶ παρὰ τὸ θάλασσα θαλάσσιος καὶ θαλάσσαιος Καλλίμαχος, ὁμοίως ὥριος καὶ ὡραῖος. Ἐκ τοῦ ἆτος γίνεται μᾶτος, ὁ λίαν ἐν ἄτῃ ὢν καὶ φρενοβλαβίᾳ· ἔνθεν ματία, ὡς σοφὸς σοφία, καὶ ἡμετέρῃ ματίῃ. Ἐκ τούτου μᾶτος, καὶ γίνεται ῥῆμα ματῶ, οὐδ’ ἐμάτησεν ι φ ἢ παρὰ τὸ μάτην ματήσω, μὴ τὼ μὲν δείς ε ματής ε τε Ἰλιάδος ε. μήπως οὗτοι μὲν πτήξαντες μάταιόν τι πράξωσι καὶ ματαιοπραγήσουσιν, ἢ ματαίαν ἕξουσι τὴν προθυμίαν ἢ ἀμελήσουσιν ### μ 94 Ματρυλεῖον Τόπος ἐν ᾧ μαστροποὶ διατρίβουσι· ματέρας γὰρ ἐκάλουν οἱ Δωριεῖς τοὺς μαστροποὺς ἐπευφημιζόμενοι ### μ 95 Μαῦλις Ἡ μάχαιρα, παρὰ τὸ μαῦρον, ὅ ἐστι τὸ ἀμαυρὸν τῇ λαμπηδόνι· δημή τ δὲ παρὰ τὸ ὁμοῦ αὐλίζεσθαι ὁμαυλὶς ἀποβολῇ τοῦ ο ### μ 96 Μαυρός Τὸ ἐπίθετον κατὰ ἀφαίρεσιν τοῦ κατ’ ἀρχὴν α. Ὀξύνεται. Τὸ δὲ ἐθνικὸν Μαῦρος. Παρ’ Ἡσιόδῳ ῥεῖα δέ μιν μαυροῦσι θεοὶ παρὰ τὸ μαίρω, τὸ λάμπω, μαυρῶ κατὰ ἀντίφρασιν· τουτέστιν ἀλαμπῆ ποιοῦσι καὶ ἀφανίζουσιν· ἢ παρὰ τὸ ἀμαυρῷ κατὰ ἀφαίρεσιν τοῦ α ### μ 97 Μάχη Παρὰ τὸ ἄχος ἄχη καὶ μάχη. Ἔστι δὲ βαρύτονον μάχω, ἀφ’ οὗ καὶ τὸ μάχομαι. Ἔστι δὲ καὶ μαχῶ, ἀφ’ οὗ τὸ μαχεούμενος καὶ μαχησόμενος. Ἐκ τούτου καὶ τὸ μαχητὴς καὶ ἀμαχητὶ καὶ ἀμάχητον. Παρὰ τὸ μάχω Μαχάων Μαχάωνος. Τὰ εἰς ΩΝ βαρύτονα διχρόνῳ ἐκτεταμένῳ παραληγόμενα συστέλλονται ### μ 98 Μαχησόμενος Τὸ μαχῶ ἀφ’ οὗ τὸ μαχεούμενος καὶ μαχησόμενος· εἰς γοῦν τὸ μάχω β α οὐκ εἴρηται. Τὸ πόθεν μάχομαι· ὁ γὰρ χαρακτὴρ παθητικός ἐστι, τὸ δὲ σημαινόμενον ἐνεργείας δηλωτικόν. Κανὼν γάρ ἐστιν ὁ λέγων ὅτι τὰ εἰς ΧΩ λήγοντα ῥήματα δισύλλαβα βαρύτονα τῷ α κα θ παραληγόμενα σπάνιά εἰσιν, τὸ ἄχομαι καὶ τὸ μάχομαι. Καὶ ταῦτα μὲν ἄχρι τοῦ παρατατικοῦ κλίνονται ὡς βαρύτονα, ἀπὸ δὲ τοῦ παρατατικοῦ ὡς περισπώμενα ποιοῦνται τὴν κίνησιν ### μ 99 Μαχέοιτο Οὐ κατὰ διαίρεσιν ἀλλὰ κατὰ παράθεσιν τοῦ ε ποιητικῶς, ὡς τὸ εἵλκεον ἐπὶ περισπωμένου διαιρεῖται, ποιοῖτο ποιέοιτο, καὶ ἐπὶ ὀνόματος πυλῶν πυλέων ### ε 1549 Ἐτυμολογεῖται παρὰ τὸ ἐν τῇ μάχῃ αἴρεσθαι. παρὰ τὸ ἐν αἵματι χαίρειν ### μ 100 Μαχλοσύνη Ἡ πρὸς συνουσίαν καταφέρεια, παρὰ τὸ μάχλος. Τοῦτο παρὰ τὸ χαλῶ μαχαλὸς, πλεονασμῷ τοῦ ΜΑ καὶ συγκοπῇ μάχλος, ὁ κατωφερὴς, καὶ παρω ν μαχλάς. Τοῦτο παρὰ τὸ χαλῶ μαχαλός ### μ 101 Μαῖα Παρὰ τὸ μῶ, τὸ ζητῶ, ἡ κατὰ γαστρὸς ζητουμένη. Σημαίνει δὲ τὴν μάμμαν· ἤ ἐστι μαίω, τὸ ζητῶ, ἐξ οὗ καὶ ῥηματικὸν ὄνομα μαῖα, ἡ κατὰ γαστρὸς παιδία ζητοῦσα ### μ 102 Μαίας Ὁ Ἑρμῆς, παρὰ τὸ μαίεσθαι τὸν λόγον ### μ 103 Μαιμῶ Τὸ προθυμοῦμαι. Ἔστι μῶ, τὸ προθυμῶ, διπλασιασμῷ μαμῶ καὶ μαιμῶ· ἐκ δὲ τοῦ μῶ μαίω, τὸ ζητῶ, οἷον, μαιομένη κευθμῶνα. Ἐκ δὲ τοῦ μαιμῶ γίνεται μαιμ ώ ων ἀρϊ χ ἀντὶ τοῦ ἐνθουσιῶν· ἄμεινον δὲ κατὰ παράλειψιν τοῦ μ αἱμώων, αἵματος ὀρεγόμενος. Αἱ γὰρ προθέσεις τῶν στοιχείων τῶν πρώτων σύνη θ ἐστὶ τῶν ποιητῶν, οἷον τὴν μάχην, ἄχην τινὰ οὖσαν. Μαιμώωσα, πλεονασμῷ τοῦ μ οἷ αἱμώωσα, αἵματος ἐπιθυμοῦσα. Ἀπὸ ἐμψύχων ἡ μεταφορά ### μ 104 Μαιμάσσει Σφύζει, προθυμοῦται κυματοῦται, παρὰ τὸ αἷμα αἱμάσσω καὶ μαιμάσσω· ἢ παρὰ τὸ μῶ, τὸ ζητῶ ### μ 105 Μαινόλης Μανοποιὸς ἢ μαινόμενος παρὰ τὸ μαίνω καὶ τὸ ὅλος γίνεται, ὥσπερ τὸ ἔξω ἐξώλης, εἰ καὶ μὴ αὔξει τὸ ο, μὴ δὲ ἔχει εἰς ΟΥΣ τὴν γενικήν ### μ 106 Μαίνω Σημαίνει τρία. Τὸ παραφρονῶ· μαινόμενε φρένας ἠλέ. καὶ τὸ ἐνθουσιωδῶς ὁρμῶμαι· μαίνετο δ’ ὥς τ’ Ἄρης καὶ τὸ μανιοποιεῖν· ὡς, ὅς ποτε μαινομένοιο διονύ ς ου τιθήνας σεῦ. Ζη τ εἰς τὸν Μενέλαον ### μ 107 Μαίνολον Ὄρος Ἀρκαδίας ἀπὸ Μενάλου υἱοῦ Ἑρμοῦ, ἔνθα ἡ Ἀταλάντη τῷ Ἰάσονι δόρυ ξένιοι ἀρ γ ### μ 108 Μαιμακτηριὼν Ὁ ε παρ’ Ἀθαναίοις μὴν, παρὰ τὸ μάσσω, κατὰ ἀναδιπλασιασμὸν μαιμάσσω, καὶ μῶ μαιμῶ καὶ φάσσω παιφάσσω, καὶ ἐξ αὐτοῦ μαιμακτηριὼν ἢ ὀ ν ἀπὸ Διὸς μαιμάκτου. Μαιμάκτης δέ ἐστιν ὁ ἐνθουσιώδης καὶ ταρακτικός. Ἀρχὴν δὲ λαμβάνοντος τοῦ χειμῶνος ἐν τούτῳ τῷ μηνὶ ὁ ἀὴρ ταράσσεται καὶ μεταβολὴν ἴσχει ### μ 109 Μαῖρα Ὑπό τινων ὁ ἥλιος, ἀπὸ τοῦ μαραίνεσθαι ὑπ’ αὐτοῦ πάντα· δὲ λέγεται καὶ ὁ κατεστερισμένος τοῦ Ὠρίωνος κύων. Παρὰ τὸ μαίρω, τὸ λάμπω, ἀπὸ τοῦ μαραίνειν, ὅ ἐστι λάμπειν ### μ 110 Μέγα Σημαίνει τρία· τὸ πολὺ, ὡς τὸ νῦν δ’ ἐμοῖο μέγ’ ἐπεγείρετο ### μ 111 Μέγα Σημαίνει τρία· τὸ πολὺ, ὡς τὸ, Νῦν δ’ ἐμεῖο μέγ’ ἐπέγρετο. Σημαίνει καὶ τὸ μεγάλως, ὡς τὸ, Ἦ κε μέγ’ οἰμώξειε γέρων. Σημαίνει καὶ τὸ ἐπίμηκες, ὡς τὸ, μέγα τόξον ἔτεινεν ### μ 112 Μέγας Σημαίνει δύο· τὸ κύριον ὄνομα, ὡς τὸ, Καὶ Πέριμον Μεγάδην. Σημαίνει καὶ τὸν πλατὺν καὶ μέγαν, ὡς τὸ, Οἵ ἑ μέγαν περ ἐόντα· καὶ, ἠΰς τε μέγας τε. Γίνεται παρὰ τὸ μὴ ἀπαγορευτικὸν, καὶ τὸ γῆ, μέγας τὶς ὢν, ὁ μὴ ἀεὶ ἐν τῇ γῇ ὢν, ἀλλ’ ὑπερέχων αὐτῆς, καὶ εἰς ὕψος ἐπαιρόμενος ### μ 113 Μεγακήτεα πόντον Τὸν μεγάλα κήτη ἔχοντα· ἢ ἁπλῶς μέγαν· παρὰ τὸ κῆτος ### μ 114 Μεγακήτεϊ νηῒ μεγάλῃ, παρὰ τὸ κῆτος· ἢ μέγα κύτος ἐχούσῃ, ὅ ἐστι πλατείᾳ ### μ 115 Μεγαλοπρέπεια Ἐκ τοῦ μεγαλοπρεπής· τοῦτο παρὰ τὸ μεγάλως καὶ τὸ πρέπω γίνεται ἐν συνθέσει ### μ 116 Μεγαλεῖον Ἔστι μύρον ἀπὸ Μεγάλου Σικελιώτου πρώτου εὑρόντος ### μ 117 Μέγαρον Ὁ οἶκος· παρὰ τὸ μεγαίρω. Ἐγκώ μιον γὰρ οἴκου τὸ μέγα καὶ ἄξιον φθόνου· τὸ δὲ ### μ 118 μεγαίρω σημαίνει τὸ φθονῶ· καὶ γίνεται παρὰ τὸ μέγα· οἱ γὰρ μεγάλοι φθονοῦνται, ἢ διὰ πλοῦτον καὶ δόξαν, ἢ δι’ ἀρετήν ### μ 119 Μεγήρατα Ἡσίοδος, μεγήρατα τέκνα θεάων. Μεγάλως ἐπέραστα· ἢ ὑπερήφανα, διὰ τὸ κάλλος· ἢ μέγα ἐρίζοντα περὶ κάλλους· ἢ πρὸς οὓς οὐδεὶς δύναται ἐρίσαι, ἀλλὰ μετ’ ἀλλήλων ἐρίζειν ### μ 120 Μέγεθος Παρὰ τὸ μέγα, μέγαθος· καὶ τροπῇ, μέγεθος ### μ 121 Μεδέων Δωδώνης μεδέων. Ἀντὶ τοῦ βασιλεύων, ὡς φιλέων. Μεδῶ καὶ ἐδῶ, εἰσὶ καὶ βαρύτονα καὶ περισπώμενα· ἀναλογώτερα οὖν εἰσὶ περισπώμενα. Καὶ ### μ 122 μέδων ὁ βασιλεύς. Γέγονε δὲ ἀπὸ μετοχῆς ὄνομα μετοχικόν. Τὸ θέμα ### μ 123 μέδω τὸ βασιλεύω. Γίνεται παρὰ τὸ ἕζω, τὸ καθέζομαι, ἕδων καὶ ### μ 124 μέδων ὁ ἑδραίως καθεζόμενος· ἢ παρὰ τὸ μήδω, τὸ βουλεύομαι, μέδω, οἷς εὐβουλίας δεῖ· ὅθεν καὶ βουληφόροι λέγονται· καὶ ### μ 125 Μέζεα Τὰ αἰδοῖα, ὅτι μέσα εἰσὶ τῆς οὐρᾶς, μέσσεα ὄντα· Σικελοὶ δὲ καὶ Ταραντῖνοι μέσα αὐτὰ ἀποκαλοῦσιν. Ἡσίοδος, Καὶ ὑπὸ μέζε’ ἔθεντο. Ἢ κατὰ μετάθεσιν τοῦ δ εἰς ζ, μέδεα ### μ 126 Μέθες Ἄφες, βάλε. Ἀπὸ τοῦ ἵημι, ὁ δεύτερος ἀόριστος, ἦν· ἡ μετοχὴ, εἵς ἕντος· τὸ προστακτικὸν ἕς· καὶ μετὰ τῆς μετὰ προθέσεως, μέθες. Ἕθι ὤφειλεν εἶναι, ἀλλὰ σεσημείωται ### μ 127 Μεθέμεν Μεθῆσαι, συγχωρῆσαι, καταλιπεῖν. Ἔστι δὲ ἀπαρέμφατον· κατὰ Ἴωνας, ἐνεστώς· ἀπὸ τοῦ εἶναι πλεονασμῷ τῆς ΜΕ, ἔμμεναι· καὶ συγκοπῇ, ἔμεν· καὶ μετὰ τῆς προθέσεως, μεθέμεν. Ἢ παρὰ τὸ ἵημι, τὸ πέμπω, μεθίημι· ὁ παρατατικὸς, μεθίην· τὸ πληθυντικὸν, μεθίεμεν· καὶ τὸ ἀπαρέμφατον, μεθιέμεναι· καὶ κατὰ συγκοπὴν, μεθέμεν χόλον. Ἤγουν ἀποπέμψαι τὴν ὀργήν ### μ 128 Μεθείω Ἀμελήσω, καταλείψω. Ἀπὸ τοῦ μεθῶ μεθείω, ὡς τελῶ τελείω ### μ 129 Μεθίω Τὸ ΘΙ, μακρόν· τὰ εἰς ω καθαρὸν βαρύτονα ὑπὲρ δύο συλλαβὰς τῷ ι παραληγόμενα, ἐκτείνεται. Τὸ ΘΙ, ι· τὰ διὰ τοῦ ΙΩ ῥήματα ὑπὲρ δύο συλλαβὰς κλινόμενα εἰς μέλλοντα, διὰ τοῦ ι γράφεται ### μ 130 Μεθήμων μεθήμονος, ὁ ἀμελής. Ἀπὸ τοῦ μεθῶ μεθήσω μεθήμων, ὡς δειδήσω, δειδήμων ### μ 131 Μεθύω Γίνεται ἐκ τοῦ μέθυ, ὃ σημαίνει τὸν οἶνον· μέθυ δὲ ὁ οἶνος, ἀπὸ τοῦ μεθίειν καὶ ἀμελεῖν τοὺς πίνοντας αὐτόν ### μ 132 Μεθύω Παρὰ τὸ μέθη· τοῦτο παρὰ τὸ μὴ θεῖν, ἤγουν τρέχειν· οἱ γὰρ μεθύοντες ἀκίνητοί εἰσι μέχρις ἂν ἀπομεθυσθῶσιν ### μ 133 Μέθυσος Παρὰ τὸ μέθυ· τοῦτο παρὰ τὸ μέθη· τοῦτο παρὰ τὸ μεθείω, τὸ ἀμελῶ. Ἐτυμολογεῖται δὲ καὶ παρὰ τὸ ἐμὲ θύειν, ἤγουν σφαγιάζειν ### μ 134 Μεθυμναῖος Ὁ Διόνυσος· ὅτι μεθ’ ὕμνων ἦλθεν. Τάχα δὲ καὶ παρὰ τὴν μέθην εἴρηται, ὡς μεθυδότης ### μ 135 Μέλαινα Γίνεται ἐκ τοῦ μέλας μέλανος. Ὁ κανών· τὰ εἰς ΑΣ ὀνόματα περιττοσυλλάβως κλινό μενα, διὰ τοῦ ΝΤ κλίνονται· μέλας, μέλαντος· τάλας, τάλαντος· ἐπεκράτησε δὲ ἡ συνήθεια διὰ τοῦ ν μόνου αὐτὰ κλίνειν ### μ 136 Μέλας Ὁ μὴ βλεπόμενος· παρὰ τὸ μὴ, καὶ τὸ λάω, τὸ βλέπω. Αἰολικῶς δὲ μέλαις καὶ τάλαις, πλεονασμῷ τοῦ ι· ἐπειδὴ χαίρουσι τῇ βαρείᾳ τάσει, ὡς τὸ Πήλευς, χαίρουσι καὶ τῇ βραχυτέρᾳ συλλαβῇ, τὸ κείρω κέρρω λέγοντες· τούτου χάριν προστιθεῖσι καὶ ὧδε τὸ ι, ἵνα βραχυτέραν τὴν συλ λαβὴν ποιήσωσι· τὸ γὰρ α τὸ μακρὸν μεῖζον ἐστὶ τῆς ἐχούσης τὸ ι ἐκφωνούμενον. Ἐπὶ δὲ τοῦ Αἴας οὐ προστίθεται, διὰ τὴν ἐπαλληλίαν· εἰ γὰρ ἦν Αἴαις, ἀλλεπάλληλος εὑρίσκετο ἡ ΑΙ δίφθογγος, καὶ ἦν κακόφωνον ### μ 137 Μελανόχροες κύαμοι Ἰλιάδος ν. Τὸ μελάνιππος καὶ μελαγχροίης, παρὰ τὸ μέλαν ἡ σύνθεσις· τὸ δὲ μελανοπτέρυγες καὶ τὰ ὅμοια, παρὰ τὴν μέλανος γενικὴν ἡ σύνθεσις. Ὥστε πῇ μὲν τὴν γενικὴν λαμβάνουσιν, ὡς τὸ μελανόχροες· πῇ δὲ τὸ οὐδέτερον, ὡς τὸ μελαγχαίτης, ὡς ὅταν εὕρωμεν δρυπέτης, ἀπὸ τῆς δρὺς εὐθείας λέγομεν εἶναι· τὸ δὲ δρυοκολάπτης, ἀπὸ τῆς δρυὸς γενικῆς ### μ 138 Μελαγχρής Ἀπὸ τοῦ μελαγχροίης συνεκόπη ### μ 139 Μέλαθρον Κυρίως λέγεται τὸ μέσον τῆς στέγης ξύλον τὸ ὑπέρτονον καλούμενον· ἀπὸ τοῦ μελαίνεσθαι ὑπὸ τοῦ καπνοῦ. Ὅταν οὖν εἴπῃ Ὅμηρος, Αὐτὴ δ’ αἰθαλόεντος ἀναΐξασα μελάθρου ἕζετο, τοῦτο, φασὶ, δηλοῖ· τινὲς δὲ ἁπλῶς, τὸν ὄροφον, ἢ τὸν οἶκον ### μ 140 Μελδόμενος Τηκόμενος. Κυρίως δὲ μέλδειν ἐστὶ τὸ τὰ μέλη ἔδειν, ὅ ἐστιν ἐσθίειν, οἷον μελέδειν, κατὰ συγκοπήν ### μ 141 Μελεδῶναι Αἱ τὰ μέλη ἔδουσαι φροντίδες. Ὅθεν Ἡσίοδος γυιοκόρους αὐτὰς λέγει, τὰς ἕως κόρου τὰ γυῖα ἀναλυούσας· καὶ οἱ Αἰολεῖς ### σ 40 σταλαγμὸν τὴν ὀδύνην λέγουσιν· ἀποστάζουσι γὰρ καὶ ῥέουσιν. Ὅμηρος, Τηκεδόνι στυγερῇ μελέων ἐξείλετο θυμόν ### μ 142 Μελεδήματα Μεριμνήματα, φροντίδες· παρὰ τὸ ἔδειν τὰ μέλη καὶ βλάπτειν ### μ 143 Μελέαγρος Ἐτυμολογεῖ Εὐριπίδης, Μελέαγρε, μελέαν γάρ ποτ’ ἀγρεύεις ἄγραν ### μ 144 μέλεον δὲ, τὸ μάταιον· παρὰ τὸ λέω λῶ, τὸ θέλω, ὃ μὴ λέομεν, τουτέστιν ὃ μὴ θέλομεν· οὐδεὶς γὰρ θέλει τὸ μάταιον. Ἐκ τοῦ λῶ οὖν γίνεται ἤλεος καὶ μήλεος· καὶ συστολῇ τοῦ η εἰς ε, μέλεος. Σημαίνει ἄθλιον, ταλαίπωρον, δυστυχῆ· καὶ τὸ θηλυκὸν, μελέη δέ οἱ ἔπλετ’ ἀϋτή. Ὦ μέλεοι, μὴ τλῆτε παρὲξ ἐμὰ θέσφατα βῆναι, Ῥήβαν ὠκυρόην ποταμὸν ἀκτήν τε μέλαιναν ### μ 145 Μελετών Οἶκος ἐν ᾧ οἱ τραγῳδοὶ ἐμελέτων ### μ 146 Μελετῶ Δευτέρας συζυγίας ἐστί· γίνεται παρὰ τὸ μελέτη· τὰ γὰρ τῆς δευτέρας συζυγίας ὡς ἐπὶ τὸ πλεῖστον ἀπὸ τῶν εἰς η θηλυκῶν γίνονται. Τὸ δὲ μελέτη, παρὰ τὸ μέλι καὶ τὸ ἐτεὸν, ἡ ἀληθινὴ γλυκύτης. Τὸ δὲ μέλι, παρὰ τὸ μέλω, τὸ φροντίζω, ὃ περὶ πολλοῦ ποιούμεθα καὶ φροντίζομεν. Τὸ δὲ μέλω, τὸ φροντίζω, δι’ ἑνὸς λ. Διατί; Ἐπειδὴ οὐδέποτε βαρύτονος ἐνεστὼς δι’ ἑνὸς λ ἐκφέρεται· καὶ διὰ τοῦτο τὰ φθάσαντα γενέσθαι βαρύτονα καὶ τὰ ὅμοια ἄχρι τοῦ παρατατικοῦ κλίνονται, ὡς βαρύ τονα· ἀπὸ δὲ τοῦ παρακειμένου, ὡς περισπώμενα. Μέλω οὖν τὸ φροντίζω, ὡς τὸ, Σοὶ δὲ χρὴ τάδε πάντα μέλειν. Ὅθεν καὶ μελέτη· τὰ γὰρ μαθήματα φροντίδων πολλῶν ἄξια. Τὸ δὲ μέλλω σημαίνει δ· τὸ ὀφείλω, ὡς τὸ, Ὧι μέλλεις εὔχεσθαι ἰὼν ἐς δοῦπον ἀκόντων· καὶ τὸ φαίνω, ὡς τὸ, Οὕτω που Διῒ μέλλει ὑπερμενέϊ φίλον εἶναι· καὶ τὸ πρέπω, ὡς τὸ, Ἔμελλεν ἄρα πολλὰς ἡμῖν ὑποθέσεις· καὶ τὸ βραδύνω, ὡς τὸ, Τί μέλλεις; Τί ἀναδύῃ; Καὶ ### μ 147 μέλλησις ἡ βραδυτής· καὶ ### μ 148 μέλλων ὁ ἐκεῖθεν χρόνος ἔστι με λύπον ### μ 149 Μέλαινα Σημαίνει τρία· τὸ σκοτεινὸν, ὡς τὸ, Ἕλκον νύκτα μέλαιναν· καὶ τὴν σύνεσιν, ὅθεν καὶ, φρένες ἀμφιμέλαιναι· καὶ τὸ βαθὺ, ὅθεν καὶ, κρήνη μελάνυδρος, ἡ βαθεῖα. Τοῦ γὰρ μελαίνεσθαι αἴτιον τὸ βάθος· φύσει δὲ μέλαν τὸ ὕδωρ· ἀλλὰ λάμπεται ταῖς ἡλιακαῖς αὐγαῖς ### μ 150 Μέλη Ἤτοι συνωνύμως, ἀπὸ τοῦ μεμερίσθαι, μέρη καὶ μέλη· ἢ ἀπὸ μεταφορᾶς τῶν μουσικῶν μελῶν· ἐπειδὴ παρ’ ἐνίοις ἐδόκουν οἱ ἄνθρωποι μεθ’ ἁρμονίας συνεστάναι. Οὕτως δὲ καὶ τὰ σώματα ### τ 27 Τὰ μέλη ἤτοι συνωνύμως καὶ αὐτὰ μέρη κατὰ μείζονα καὶ ὁλοσχερεστέραν νοούμενα περιγραφήν· ἢ ἀπὸ τῶν κατὰ μουσικὴν μελῶν· ἐπεὶ κατὰ ἁρμονίαν συνίσταται τὸ σῶμα ### μ 151 Μέλος Κατὰ σύγκρισιν τοῦ ἔπους, τὸ μεμελισμένον· ἢ ἀπὸ τῆς τοῦ μέλιτος γλυκύτητος. Μύρσιλος δὲ, τὰς ἐν Λέσβῳ γενομένας παρθένους Μούσας ἐπὶ τὰ πένθη φοιτᾶν καὶ θρηνεῖν· ὅθεν ἐπεκράτησε τὰ ᾀδόμενα ### μ 152 μέλεα κληθῆναι. Οἱ δὲ, ἀπὸ τῆς μελιγήρυος· Πίνδαρος, Μελισσοτεύκτων κηρίων ἐμὰ γλυκερώτερος ὄμφα. Καὶ ἔτι τὸ μέλος τὸ ἑκάστῳ μεμελημένον· καὶ γὰρ μετὰ φροντίδος σκευάζεται. Σημαίνει δύο· τὴν ᾠδὴν, παρὰ τὸ μέλω, τὸ φροντίζω, ἢ παρὰ τὸ ἔλω, τὸ ἐλαύνω· σημαίνει καὶ τὸ μέρος τοῦ σώματος· παρὰ τὸ μείρω, τὸ μερίζω, μέρος· καὶ τροπῇ, μέλος ### μ 153 Μελίφρονα πυρόν Τὸν ἡδύν· παρὰ τὸ μέλισσα. Καὶ, μελιηδέα θυμὸν, τὴν προσφιλεστάτην ψυχήν ### μ 154 Μελιηδέα Ψιλῶς· ἀρκεῖ γὰρ τὸ μέλι πρὸς τὸ ἐμφανίσαι τὴν ἡδονήν. Ὅταν δὲ εἴπῃ, Τυρῷ καὶ μέλιτι γλυκερῷ, οὐκ ἐκ περιττοῦ προστίθησιν, ἀλλὰ πρὸς ἀντιδιαστολήν· ἐπεὶ καὶ πικρὸν γίνεται τὸ μέλι ### μ 155 Μελιτίδης Καὶ οὗτος τῶν εὐήθων. ὡς ὁ Μαργίτης, καὶ ὁ Κόροιβος ### μ 156 Μέλισσα Παρὰ τὸ μέλειν· οἰκονομικὸν γὰρ τὸ ζῷον καὶ ἐπιμελές· ἢ ἐκ τοῦ μῆλον, ὃ σημαίνει πάντα τὸν καρπὸν, μήλιζά τις οὖσα, ἡ πᾶσιν ἐφιζάνουσα τοῖς μήλοις· ἡ γὰρ μέλισσα, τῶν ἀνθῶν τὰ χρησιμώτατα συλλέγουσα, τὸ μέλι ποιεῖ, τὰ μὲν καλὰ ἐκλέγουσα, τὰ δὲ φαῦλα ἀπορρίπτουσα. Λέγονται δὲ καὶ μέλισσαι καὶ ἱέρειαι παρὰ τῷ ποιητῇ, παρὰ τὴν μέλισσαν τὸ ζῷον καθαρώτατον ὄν. Καὶ ### μ 157 μελισσοκόμοι μελιτουργοὶ, οἱ τὰς μελίσσας κομοῦντες, τουτέστιν ἐπιμελείας ἀξιοῦντες. Ἀπὸ τῶν εἰς ΑΙ, οἱ Αἰολεῖς, μελισσάων· οἱ δὲ Δωριεῖς. πυλέων ### μ 158 Μελίχλωρος Ἐπίθετον ἐστὶ τοῦ δέους ### μ 159 Μέλινος Οἷον, μελίνου οὐδοῦ. Παρὰ τὸ μελέα μελέϊνος, ἀποβολῇ τοῦ ε ### μ 160 Μελίνη Εἶδος ὀσπρίου· λέγεται θηλυκῶς καὶ ἀρσενικῶς. Μέμνηται Δημοσθένης καὶ Ἡρόδοτος καὶ Ξενοφῶν ### μ 161 Μελιταῖα κυνίδια Λέγεται ὅτι πλησίον Ἰταλίας νῆσος ἐστὶ Μελίτη, ἐξ ἧς γίνεται· ἢ τὰ μικρὰ, τὰ ἐπιμελείας χρείαν ἔχοντα· παρὰ τὸ μέλω, τὸ φροντίζω ### μ 162 Μέλος Ἡ ᾠδὴ, ἀπὸ μεταφορᾶς τῶν μελῶν τοῦ σώματος· ὥσπερ καὶ ἐπὶ τούτων τὰ μὲν ἐστὶ βραχέα, τὰ δὲ, μακρά· καὶ τὰ μὲν εἰσὶν εἰς ἐργασίαν, ὡς ἐπὶ τῶν χειρῶν· τὰ δὲ, εἰς τὸ περιπατεῖν, ὡς ἐπὶ τῶν ποδῶν, καὶ τὰ ὅμοια· οὕτως καὶ ἐπὶ τούτων, τὰ μὲν εἰσὶν ὀξύφωνα· τὰ δὲ, βαρύφωνα· καὶ οὕτως ἀποτελοῦσι τὴν τῶν ὀργάνων φωνήν ### μ 163 Μέλλω Τὸ βραδύνω. Παρὰ τὸ μῶ, τὸ ζητῶ, κατὰ παραγωγὴν γίνεται μέλλω· καὶ γὰρ ὁ βραδύνων ἀεὶ ἐν ζητήσει ἐστίν. Ἢ παρὰ τὸ τὰ μέλη ἔδειν· ὁ γὰρ φροντίζων τήκεται ὑπὸ φροντίδων· καὶ ### μ 164 Μελύγειον Πομάτιον Σκυθικὸν, γινόμενον ἐκ μόνου μέλιτος μεθ’ ὕδατος, βοτάνης τινὸς ἐμβαλλομένης ### μ 165 Μέλπηθρα Παίγνια· παρὰ τὸ μέλπω, τὸ παίζω. Δηΐῳ μέλπεσθαι Ἄρηϊ. Κυρίως, παίζειν· νῦν δὲ, κινεῖσθαι εὐχερῶς, ἢ τέρπεσθαι εὐχερῶς καὶ ἐμπείρως κατὰ τὴν μάχην· ἢ κινεῖσθαι καθάπερ παίζων καὶ ὀρχεῖσθαι. Γίνεται παρὰ τὸ τὰ μέλη ἔπειν, ἤτοι λέγειν ### μ 166 Μέλπω Τὸ ὑμνῶ· ἐξ οὗ καὶ μολπὴ, ἡ ᾠδὴ καὶ ὁ ὕμνος· Μέλποντες ἑκάεργον. Ἀντὶ τοῦ ὑμνοῦντες ### μ 167 Μελχισεδέκ Τὸ ΧΙ, ι· ἀπὸ παραδόσεως. Μελχὶ λέγεται βασιλεύς· τὸ σεδὲκ, εἰρήνη. Λέγεται οὖν βασιλεὺς εἰρήνης· καὶ ἀνάγεται εἰς τὸν Χριστόν ### μ 168 Μεμαῶτες Προθυμούμενοι· παρὰ τὸ μέμνω, ὃ δηλοῖ τὸ προθυμοῦμαι, ὁ μέλλων, μεμῶ· ὅθεν καὶ μέμονα, ὁ μέσος παρακείμενος· Ἀλλ’ ἄγε πῶς μέμονας; Ἀντὶ τοῦ πῶς προθυμῇ; Τούτου ὁ μέσος παρακείμενος, μέμακα, ἢ μέμαγκα· καὶ κατὰ συγκοπὴν, μεμακώς· καὶ ἀποβολῇ, μεμαώς. Κλίνεται μεμαότος, μεμῶτος, κατὰ συναίρεσιν· καὶ πλεονασμῷ τοῦ α ποιητικῶς, μεμαῶτος· τὸ θηλυκὸν, μεμαῶσα, ἢ μεμαυῖα. Ἔστιν εἰς τὸ ### γ 372 γεγαυῖα. Ἢ ἀπὸ τοῦ μῶ μάσω· ἀφ’ οὗ μεμάκασιν, ἀποβολῇ τοῦ κ. Ἢ ἀπὸ τοῦ μῶ, μήσω, μέμηκα, μεμηκώς· κατὰ συστολὴν καὶ ἀποβολὴν, μέμαα μεμαώς ### μ 169 Μέμβλωκε τῷ δ’ αὖτε φιλομειδὴς Ἀφροδίτη αἰεὶ παρμέμβλωκεν, Ἰλιάδος δ, ἀντὶ τοῦ παραμένει, πάρεστιν. Ἀπὸ τοῦ μολῶ μολήσω μεμόληκα· καὶ κατὰ συγκοπὴν, μέμληκα· καὶ διὰ τὸ ἀσύντακτον, πλεονασμῷ τοῦ β, γίνεται μέμβληκα· καὶ τροπῇ τοῦ η εἰς ω, μέμβλωκα. Ἢ ἀπὸ τοῦ μέλω μεμέληκα καὶ μεμέλωκα· καὶ κατὰ συγκοπὴν, καὶ πλεονασμῷ τοῦ β, μέμβλωκα ### μ 170 Μέμβλεται Ἐν φροντίδι ἐστίν· ἀπὸ τοῦ μέλω. Καὶ ### μ 171 Μεμετρέαται Μετρῶ, μετρήσω, μεμέτρηκα, μεμέτρημαι μεμέτρηνται, καὶ Ἰακῶς μεμετρέαται· παρὰ Ἱππώνακτι, Ὁ μὲν οὖν Βόσπορος καὶ ὁ Πόντος κατὰ πάντα μοι μεμετρέαται ### μ 172 Μεμηλώς Παρὰ τὸ μέλω, τὸ φροντίζω, ὁ μέσος παρακείμενος, μέμελα· καὶ κατ’ ἐπέκτασιν γίνεται μέμηλα· ὅθεν ἡ μετοχή. Ἢ ἀπὸ τοῦ μεμέληκα γέγονεν. Ἰλιάδος ε, μέγα πλούτοιο μεμηλώς. Ἀντὶ τοῦ πάνυ πεφροντικὼς τοῦ πλούτου, καὶ ἐπι μέλειαν αὐτοῦ ἔχων ### μ 173 Μέμνηι Ἔστιν εἰς τὸ ### μ 174 Μεμνῇτο Ἀπὸ τοῦ μένω, κατὰ συγκοπὴν, μνῶ μνήσω, μέμνηκα, μέμνημαι· τὸ εὐκτικὸν, μεμνῄμην μεμνῇο μεμνῇτο ### μ 175 Μεμνέῳτο Ὡς μεμνέῳτο δρόμους, Ἰλιάδος ψ, ὅπως ἐπισκοποίη καὶ ἐπιμελοῖτο τῶν δρόμων, μή τις περὶ τὸν καμπτῆρα πανουργήσῃ. Προπαροξύνεται, καὶ σὺν τῷ ι γράφεται· ἀπὸ τοῦ μεμνέοιτο, αὐξήσει τοῦ ο εἰς ω, μεμνέῳτο. Ξενοφῶν δὲ μεμνῷτο ἄνευ τοῦ ε· Κράτης δὲ, μεμνοῖτο· τὸ δὲ ἀνάλογον, μεμνῇτο, διὰ τοῦ η, προσκειμένου τοῦ ι· Πίνδαρος δὲ Δωρικώτερον διὰ τῆς ΑΙ, μεμναίατο ### μ 176 Μεμυκέναι Κρύψαι, κολλῆσαι, ἢ καμμῦσαι· σημαίνει δὲ καὶ ἠχῆσαι. Ἀπὸ τοῦ μυκῶ, ὁ μέλλων, μυκήσω· ὁ παρακείμενος, μεμύκηκα· ὁ μέσος, μέμυκα· τὸ τρίτον, μέμυκε· καὶ τὸ ἀπαρέμφατον, μεμυκέναι. Ἡσίοδος, μέμυκε δὲ γαῖα καὶ ὕλη. Ἀντὶ τοῦ ἤχησεν. Εἰ μὲν οὖν σημαίνει τὸν ἦχον οἱονεὶ ἀποτελεῖν, ἀπὸ τοῦ μυκῶ ἐστιν· εἰ δὲ δηλοῖ τὸ συνεσφίχθαι καὶ πεπιλῆσθαι ὑπὸ τοῦ κρύους, δῆλον ὅτι ἀπὸ τοῦ μύω ἐστί. Καὶ Ὅμηρος Ἰλιάδος ε, Αὐτόμαται δὲ πύλαι μύκον οὐρανοῦ. Ἀντὶ τοῦ ἤχησαν, ἀνεῴχθησαν, ἀπὸ τοῦ παρακολουθοῦντος ### μ 177 Μέμφομαι Μέμφεται, καὶ ἀποβολῇ τοῦ τ, μέμφεαι. Ἐνεργητικὸν οὐκ ἔχει. Τοῦτο γίνεται ἐκ τοῦ μομφή ### μ 178 Μέμφις πόθεν; Παρὰ τὸ μέμφω, τὸ λαμβάνω ### μ 179 Μενέλας Μενέλας τε καὶ Ἀγαμέμνων. Ἀπὸ τοῦ Μενέλαος. Ἀμφίβολον, εἴτε συγκοπῇ Μενέλας καὶ Δορύλας, εἴτε κράσει τοῦ ο καὶ α εἰς α μακρὸν, ὡς ἐλέξαο ἐλέξα· ἐπρίαο, ἐπρία· ἐπαιδεύσαο, ἐπαιδεύσα ### μ 180 Μενέσθης Ὡς ἀπὸ τοῦ ἄργος γίνεται Ἀργέστης, οὕτως καὶ παρὰ τὸ μένος Μενέστης, καὶ Μενέσθης κατὰ τροπήν ### μ 181 Μεννέας Ὡς παρὰ τὸ θράσος Θρασέας, καὶ θάλος Θαλέας, οὕτως καὶ παρὰ τὸ μένος Μενέας· καὶ πλεονασμῷ τοῦ ν, Μεννέας ### μ 182 Μέταβος Υἱὸς Ἀλίβαντος. Ἡρακλέα λέγεται ἐπὶ τὰς Γηρυόνου βοῦς ἀπιόντα ξενισθῆναι παρὰ Ἀλύβαντι, καὶ τότε γεννηθῆναι τὸ παιδίον· καὶ διὰ τοῦτο Μέταβον προσαγορευθῆναι, ἐπεὶ μετὰ τοὺς βοῦς τοῦ Γηρυόνου ἵει ### μ 183 Μένω Τὸ προθυμοῦμαι, ἐξ οὗ καὶ μένος· μένω, τὸ ἐπιμένω· καὶ ### μ 184 μῆνις ἡ πολυχρόνιος μνησικακία. Ταῦτα διὰ τοῦ ε ψιλοῦ ### μ 185 μαίνω δὲ, τὸ ὀργίζομαι, διὰ διφθόγγου ### μ 186 Μενέλαος Παρὰ τὸ μένος, ὃ σημαίνει τὴν ψυχικὴν προθυμίαν, καὶ τὸ λαός, γίνεται μενόσλαος· ἀλλὰ τὰ εἰς ΟΣ ὀνόματα ἐν τῇ συνθέσει τῆς ἐπαγομένης λέξεως τῆς ἀπὸ συμφώνου ἀρχομένης ἀποβάλλει τὸ ς καὶ φυλάσσει τὸ ο· οἷον, θεὸς, Θεόδωρος· λόγος, λογοποιός· καὶ δῆμος, Δημοσθένης. Καὶ τὸ Ἀττικὸν, ὁ Μενέλεως. Πόθεν γίνεται; Παρὰ τὸ μένω καὶ τὸ λεὼς, καὶ γίνεται Μενώλεως· ἀλλὰ τὰ εἰς ω λήγοντα ῥήματα δισύλλαβα βαρύτονα σύνθετα μετὰ τοῦ ἀμεταβόλου τρέπουσι τὸ ω εἰς ε· οἷον φέρω, φερέοικος· μένω, Μενέλαος· πλὴν τοῦ τέρπω, τερπικέραυνος. Δεῖ δὲ γινώσκειν, ὅτι οὐ πάντοτε ποιοῦσιν οἱ Ἀττικοὶ ἰδίαν κλίσιν, ἀλλ’ ἐπὶ τῶν ἐκτεταμένον ἐχόντων τὸ α ### μ 187 Μένος Παρὰ τὸ μένω, τὸ παραμένω, μένος, ὡς παρὰ τὸ σθένω, σθένος. Σημαίνει τρία· ἐπὶ μὲν τοῦ θυμοῦ, μένεος δὲ μέγα φρένες ἀμφιμέλαιναι πίμπλαντ’, Ἰλιάδος α, ἀντὶ τοῦ θυμοῦ, ὀργῆς. Ἐπὶ δὲ τῆς ἰσχύος, Δῶκε μένος καὶ θάρσος. Ἀντὶ τοῦ ἰσχὺν καὶ δύναμιν. Καὶ πάλιν, Ἔτι μοι μένος ἔμπεδόν ἐστιν. Ἐπὶ δὲ τῆς ψυχῆς, “μένος Ἄρηος,” περιφραστικῶς ὁ πόλεμος. Παρὰ τὸ μένος γίνεται μενεαίνω· καὶ σημαίνει τρία· ἐπὶ μὲν τοῦ χολοῦσθαι, οὐδέ τι σε χρὴ ἀσκελέως αἰεὶ μενεαινέμεν. Ἐπὶ δὲ τοῦ προθυμεῖσθαι, Μενέαινε δὲ κῦδος ἀρέσθαι. Ἐπὶ δὲ τοῦ λειποψυχεῖν, Κτεινόμενος μενέαινεν ### μ 188 Μενδήσιος Ἐκ τοῦ Μένδης Μένδητος Μενδήσιος, τροπῇ τοῦ τ εἰς ς ### μ 189 Μένδης δὲ λέγεται παρ’ Αἰγυπτίοις ὁ τράγος. Ἢ ὅτι τοπικόν ἐστιν, ὡς θαλάσσιος, οὐράνιος ### μ 190 Μενθῆραι Αἱ φροντίδες, οἱονεὶ μενεοθῆραι, αἱ θηρώμεναι τὸ μένος, τουτέστι τὴν ψυχήν· οὐ γὰρ ἄλλῳ θηρᾶται ἡ ψυχὴ καὶ κρατεῖται ἢ ταῖς φροντίσιν ### μ 191 Μενοεικές Τὸ τῷ τε μένει καὶ τῇ ψυχῇ εἰκὸς καὶ ἀρεστόν ### μ 192 Μέντοιγε Ἐπίρρημα μεσότητος· ἐκ τοῦ μὲν συνδέσμου καὶ τοῦ τοὶ παραπληρωματικοῦ συνδέσμου ### μ 193 Μενοῦνγε Ἐκ τριῶν συνδέσμων, καὶ σημαίνει τὸ ἀληθές ### μ 194 Μέριμνα Ὡς παρὰ τὸ λεπίζω γίνεται λέπαδνα, οὕτως καὶ παρὰ τὸ μερίζω, μέριδνα, καὶ τροπῇ τοῦ δ εἰς μ ### μ 195 Μεριμνῶ Παρὰ τὸ μέριμνα· τοῦτο παρὰ τὸ μερίζω, μερίσω, μεμέρικα, μεμέρισμαι, μέριμνα· ἐτυμολογεῖται δὲ παρὰ τὸ μερίζειν τὸν νοῦν ### μ 196 Μέρη Ἀπὸ τοῦ μεμερίσθαι, καὶ ἄλλο ἄλλου διαφέρειν· συστατικὰ δὲ τοῦ ὅλου σώματός ἐστι ### μ 197 Μέρμις Ἐκ τοῦ εἴρω ἔρμις, καὶ πλεονασμῷ τοῦ μ μέρμις ### μ 198 Μέρμερα ἔργα Τὰ μερίμνης καὶ φροντίδος ἄξια, ἐξ οὗ χαλεπά ### μ 199 Μερμήριξε Παρὰ τὸ μείρω, τὸ μερίζω, ἀφ’ οὗ τὸ φροντίζω. Ἀλλ’ ὅγε μερμήριξεν. Εἰς μέρη ἐμερίζετο, ἐμερίμνα. Καὶ διάνοια μὲν, ἡ ἑδραία· μέριμνα δὲ, ἡ μεριζομένη. Ἀπὸ τοῦ μερίζω, διπλασιασμῷ, καὶ τροπῇ τοῦ ε εἰς η, μερμηρίζω· οἱ γὰρ φροντίζοντες μερίζονται τὴν γνώμην. Ἀπὸ τοῦ ἐπὶ τάδε καὶ τάδε μερίζεσθαι τὴν ψυχὴν τοῦ μεριμνῶντος. Ὅθεν καὶ ### μ 200 μέρμηρας τὰς μερίμνας ἔνιοι λέγουσι. Τὸ δὲ μερίζω, παρὰ τὸ μείρω μερῶ μερίζω· ἢ παρὰ τὸ μέρος· τοῦτο, παρὰ τὸ μειοῦσθαι πρὸς τὸ ὅλον· ἢ παρὰ τὸ μείρω· μερίζεται γὰρ κατ’ ἐκεῖνα τὰ μέρη τὸ σῶμα. Καὶ τὸ μηρὸς δὲ, ὁμοίως ### μ 201 Μέροψ Συνώνυμον· γίνεται παρὰ τὸ μείρω, τὸ μερίζω, ὁ μεμερισμένην τὴν ὄπα ἔχων καὶ ἔναρθρον, ὡς πρὸς σύγκρισιν τῶν ἄλλων ζῴων· ἐπειδὴ, ἐὰν εἴπω ἄνθρωπος, μερίζεται εἰς συλλαβάς. Ἢ ὅτι οὐ πάντες τὴν αὐτὴν φωνὴν ἔχουσι ### μ 202 Μέσος Παρὰ τὸ μερίζω μερίσω, μεριστός· καὶ συγκοπῇ, μέσος. Ἐτυμολογεῖται δὲ παρὰ τὸ τὰ μέρη ἴσα ἔχειν· ὅθεν καὶ ### μ 203 Μεστός Παρὰ τὸ ἕω, τὸ πληρῶ· ὁ μέλλων, ἕσω· ἐκ τούτου ἑστὸς, ὁ πλήρης· καὶ πλεονασμῷ τοῦ μ, μεστός· καὶ οὐδέτερον, μεστὸν, τὸ πλῆρες ### μ 204 Μεταλλῶ Δευτέρας συζυγίας τῶν περισπωμένων· καὶ σημαίνει τὸ πολυπραγμονῶ· καὶ γίνεται ἐκ τοῦ μέταλλον. Καὶ τί μετέχει τὰ μέταλλα πρὸς τὸ μεταλλῶ; Ἐπειδὴ ταῦτα ἐρεύνης οὐ τῆς τυχούσης, ἀλλὰ καὶ τῆς ἀναγκαίας δέονται ### μ 205 Μέταλλον δὲ σημαίνει τὸν τόπον ἐν ᾧ ὁ χρυσὸς τίκτεται, ἢ τὴν χρυσῖτιν γῆν· καὶ γίνεται παρὰ τὸ μῶ, τὸ ζητῶ, ἀπὸ τοῦ ζητεῖν ἐν αὐτῷ τί. Καὶ τὸ ζητεῖν ### μ 206 μεταλλᾶν ἔλεγον· καὶ οἱ ἐργαζόμενοι ### μ 207 μετὰ τὸ ἔσχατον σημαίνει καὶ τὸ ὀπίσω, ὡς τὸ, Μετ’ Ἀχιλῆα καὶ μετὰ Θησέα. Σημαίνει καὶ τὴν ἄνω σχέσιν, ὡς τὸ μέτωπον. Ὧδε δὲ τὸ ἔσχατοι σημαίνει, τὸ ἀπὸ τοῦ ἥπατος καὶ τῆς κοιλίας· ἀπὸ γὰρ τούτων ἐστὶν ἐκεῖνο ### μ 208 Μέσος Παρὰ τὸ μετέχειν τοῦ ἴσου ### μ 209 Μεσαύλιος Ἡ κατὰ τὸν ἀγρὸν ἔπαυλις· Ἀττικῶς καὶ τὴν μέσην τοῦ πυλῶνος καὶ τῆς αὐλῆς, ἢ τῆς ἀνδρωνίτιδος καὶ γυναικωνίτιδος ### μ 210 Μεσότητος Μεσότητος λέγεται εἶναι ἐπιρρήματα ἀπὸ τοῦ μεταξὺ εἶναι ὀνόματος καὶ ῥήματος οἷον ἀπὸ τοῦ φιλοσοφῶ, καὶ φιλόσοφος καὶ φιλοσόφως. Τοῦτο δ’ οὐκ ἀεὶ εὑρίσκεται· διὸ καὶ σεσυκοφάντηται· τὸ γὰρ καλῶς καὶ σοφῶς ῥῆμα οὐκ ἔχει παρακείμενον. Βέλτιον οὖν σημειώσεις ποιότητος δηλωτικὰς αὐτὰς καλεῖν. Ὦρος ### μ 211 Μέσμα Πόλις κτισθεῖσα ὑπὸ Λοκρῶν ὁμωνύμως τῷ ποταμῷ. Ὦρος ### μ 212 Μετάφρενα Τὰ ὄπισθεν τῆς κεφαλῆς, ἤγουν μετὰ τὰς φρένας· ἐν τῇ κεφαλῇ γὰρ αἱ φρένες ### μ 213 Μετάφρενα Τὰ νῶτα· ὅτι ἐξόπισθεν τῶν φρενῶν κεῖται. Φρένες δὲ ὑμένες εἰσὶ μεταξὺ τῆς καρδίας καὶ τοῦ ἥπατος ### μ 214 Μετριοπαθεῖν Ἐκ μέρους τὰ πάθη καταδέχεσθαι, συγγινώσκειν ### μ 215 Μεσημβρία Παρὰ τὸ μέσος καὶ τὸ ἡμέρα γίνεται μεσημερία καὶ μεσημβρία ### μ 216 Μεταμέλειν Σχῆμα παρασύνθετον, ἐκ τοῦ μεταμέλομαι καὶ μετανοῶ καὶ μεταγινώσκω ### μ 217 Μετέῃσι Τὸ θέμα, εἰμί· ἡ μετοχὴ, εἲς ἔντος· καὶ τὸ ὑποτακτικὸν, ὦ, ᾖς, ᾖ· καὶ πλεονασμῷ τῆς ΣΙ συλλαβῆς, ᾖσι· καὶ τοῦ ε ποιητικῶς, ἔῃσι καὶ μετέῃσι ### μ 218 Μετεωρισμός Ἐκ τοῦ μετεωρίζω· τοῦτο παρὰ τὸ μετέωρος· τοῦτο παρὰ τὸ ἀείρω, τὸ κουφίζω· ῥηματικὸν ὄνομα, ἄειρος· καὶ τροπῇ τοῦ α εἰς ο, ὄειρος· καὶ ἐν ὑπερθέσει, ἔοιρος· καὶ τροπῇ τῆς ΟΙ διφθόγγου εἰς ω, ἔωρος· καὶ μετὰ τῆς μετὰ προθέσεως ### μ 219 μετέωρος ὁ κοῦφος. Τὸ δὲ αὐτὸ δηλοῖ καὶ τὸ ### μ 220 μεταχρόνιος. Μετέωρος οὖν, παρὰ τὸν ὦρον, ὃ σημαίνει τὸν χρόνον ### μ 221 Μετανάστης Ὁ μέτοικος καὶ φυγάς· ἐκ τῆς μετὰ προθέσεως καὶ τοῦ νάσσω, τὸ οἰκῶ ### μ 222 Μέτρον Ὡς ἀπὸ τοῦ φέρω γίνεται φέρτρον, οὕτως καὶ ἀπὸ τοῦ μείρω, τὸ μερίζω καὶ ἀριθμῶ, γίνεται μέρτρον· καὶ ἀποβολῇ τοῦ ρ, μέτρον. Οὕτως καὶ ἀπὸ τοῦ δείρω δέρτρον ### μ 223 Μέτριον Τὸ ταπεινόν· παρὰ τὸ μετρῶ τὸ ὑποταπεινούμενον· τοῦτο παρὰ τὸ μέτρον· τὸ δὲ μετροῦν, μεθοροποιοῦν ἐτυμολογεῖται ### μ 224 Μέτωπον Ἔστιν ἐνταῦθα πρόθεσις ἀντὶ προθέσεως· τουτέστιν ὑπέρωπον, τὸ ὑπὲρ τοὺς ὦπας ὄν. καὶ ἐπίρρημα ### μ 225 μετωπηδὸν Τὰς φάλαγγας μετωπηδὸν στησάμενοι, ἀντὶ τοῦ ἔμπροσθεν τῶν ὠπῶν, τουτέστι τῶν ὀφθαλμῶν ### μ 226 Μείων Παρὰ τὸ μείων μεῖστος, ὡς πλείων πλεῖστος, τῷ λόγῳ τῶν συγκριτικῶν ### μ 227 Μεῖον Παρὰ τὸ μέρος, μερίων· καὶ ἀποβολῇ τοῦ ρ, μεΐων· καὶ συναιρέσει τοῦ ε καὶ ι εἰς τὴν ΕΙ δίφθογγον γίνεται μείων μείονος· τὸ οὐδέτερον, τὸ μεῖον. Σημαίνει δὲ τὸ μικρόν· ὅθεν καὶ ΜΕΙΟ νεκτεῖν τὸ μεῖον ἔχειν. Καὶ ἔστιν ἐναντίον τὸ μειονεκτεῖν τῷ πλεονεκτεῖν· καὶ ### μ 228 μειονεκτεῖσθαι τὸ μικροῖς ἡττᾶσθαι, καὶ οἷον ἐπὶ μικρῶν ἔχεσθαι, τουτέστι κρατεῖσθαι. Ἢ ἀπὸ τοῦ μικρὸς γίνεται, ἢ ἀπὸ τῆς μιᾶς· τῆς γὰρ μιᾶς οὐδέν ἐστιν ἐλαττότερον ### μ 229 Μείζων Εἴδους τῶν παραγώγων συγκριτικοῦ. Ἐκ τοῦ μέγας ὁ πρῶτος τύπος, μεγάτερος· ὁ δεύτερος, μεγίων· ὁ τρίτος, μέσσων· καὶ τροπῇ Αἰολικῇ τῶν δύο ΣΣ εἰς ζ, μέζων· καὶ πλεονασμῷ τοῦ ι, μείζων. Τὸ δὲ μέγας, εἴδους τῶν ὑποπεπτωκότων τῷ ὀνόματι πρός τι ἔχον· πρὸς γὰρ τὸ μικρὸν ἔχει ### μ 230 Μειδιῶ Παρὰ τὸ μεῖον γίνεται· ὁ γὰρ μειδιῶν μείονι κέχρηται γέλωτι. Καὶ παρὰ τὸ μειδιῶ γίνεται Μειδίας ὄνομα κύριον, ὡς παρὰ τὸ φείδω Φειδίας ### μ 231 Μειδύλος Οὕτως ἐλέγετο ὁ πατὴρ Βακχυλίδου· καὶ γίνεται παρὰ τὸ μειδιῶ, ὡς παρὰ τὸ φείδω Φειδύλος. Εἰς τὸ ### μ 232 Μείλινος Σημαίνει τὸν ἀπὸ μελίας γεγενημένον. Παρὰ τὸ μελία γίνεται μελίϊνος· καὶ συγκοπῇ, μέλινος, καὶ πλεονασμῷ τοῦ ι, μείλινος, ὡς καὶ παρὰ τὸ μέλας μέλανος, Μείλανι πόντῳ· καὶ Μελανίων, Μειλανίων ### μ 233 Μειλίγμαυα Σημαίνει τὰ πραϋντικά. Ἀπὸ τοῦ μειλίσσω, μείλιγμα ### μ 234 Μείλια Σημαίνει τὰ προικῷα πράγματα, τὰ ἐξώπροικα· παρὰ τὸ μειλίσσω γίνεται. Ἰλιάδος ι, πολλὰ δ’ ἐπὶ μείλια δώσω. Τὸ ἑξῆς, Ἐπιδώσω μείλια, οἷς μειλίσσονται τοὺς ἄνδρας. Τὴν προῖκα δὲ λέγει τὴν ἡδέως διατιθεμένην τὴν ψυχήν ### μ 235 Μειλίχιος Σημαίνει τὸν πρᾶον καὶ πραϋντικόν. Γίνεται ἀπὸ τοῦ μέλι, ὥς τινές φασιν· ἢ παρὰ τὸ μέλος γίνεται μελίσσω· καὶ πλεονασμῷ τοῦ ι, μειλίσσω, καὶ ἐκεῖθεν μείλιχος, ὡς ταράσσω τάραχος. Ἢ ἀπὸ τοῦ μέλος μελικός· καὶ τροπῇ τοῦ κ εἰς χ, καὶ ἀναβιβασμῷ τοῦ τόνου, μέλιχος, ὡς Ὀλυμπικὸς, Ὀλύμπιχος· καὶ πατρικὸς, πάτριχος· καὶ πλεονασμῷ τοῦ ι, μείλιχος· εἶτα πάλιν κατὰ ἀποβολὴν τοῦ ι, καὶ διπλασιασμῷ τῶν συμφώνων Αἰολικῶς, γίνεται μέλλιχος, ὡς κείρω, κέρρω. Οὗτοι δὲ κακῶς λέγουσιν, ὡς λέγει ὁ Ἡρωδιανός· ὅτι οὐδέποτε οἱ Αἰολεῖς ἐπὶ τοῦ πλεονασμοῦ τοῦ ι ἀναδιπλασιάζουσι τὰ σύμφωνα· οἷον, τὸ κενὴ γίνεται κεινὴ, καὶ οὐ γίνεται παρ’ αὐτῶν κέννη· τὸ γὰρ ξέννος, οὐκ ἀπὸ τοῦ ξεῖνος, ἀλλ’ ἀπὸ τοῦ ξένος ἐστίν· ἐπὶ γὰρ τῶν βραχέων ποιοῦσιν ἀναδιπλασιασμόν· οἷον, θεράπων, θερράπων· ἔνη, Ἔννη· ἔστι δὲ ὄνομα πόλεως ### μ 236 Μείρεται Εἰ μὲν σημαίνει τὸ μερίζεται, γίνεται ἀπὸ τοῦ μέρος μέρω μέρομαι· καὶ πλεονασμῷ τοῦ ι, μείρομαι· εἰ δὲ σημαίνει τὸ ἐπιθυμεῖ, γίνεται ἀπὸ τοῦ ἵμερος ἱμέρω καὶ ἱμείρω· τὸ παθητικὸν, ἱμείρομαι· τὸ τρίτον, ἱμείρεται· καὶ κατὰ ἀφαίρεσιν, μείρεται ### μ 237 Μεῖραξ Παρὰ τὸ εἴρω, τὸ λέγω, γίνεται εἶραξ· ὅθεν εἰράκιον καὶ μειράκιον· καὶ πλεονασμῷ τοῦ μ, μεῖραξ, ὁ δυνάμενος ἤδη λέγειν. Ἰστέον δὲ ὅτι θηλυκῶς λέγεται· καὶ κρεῖττον λέγειν αὐτὸ ἀπὸ τοῦ ἱμείρω ἱμεῖραξ καὶ μεῖραξ, ἡ τοιούτου χρόνου οὖσα, ὥστε καὶ ἐπιθυμεῖσθαι ### μ 238 Μείς Σημαίνει τὸν μῆνα. Μὴν ἦν· καὶ ἐτράπη τὸ η Δωρικῶς εἰς τὴν ΕΙ δίφθογγον· ἐπειδὴ τὰ εἰς ν λήγοντα ἀρσενικὰ οὐ θέλει ἔχειν πρὸ τοῦ ν δίφθογγον, οἷον σωλὴν, Πλάτων· ἔτρεψε τὸ ν εἰς ς, καὶ ἐγένετο μείς. Πρόσκειται, “ἀρσενικά,” διὰ τὸ χρυσοῦν, οὐδέτερον. Ἔστι δὲ ἄκλιτον· εἰ γὰρ ἐκλίνετο, μενὸς εἶχεν εἶναι ἡ γενική. Ἢ παρὰ τὸ μεῖος γίνεται· ὡς δὲ παρὰ τὸ ῥήσσω ῥηγμὶς, οὕτως καὶ παρὰ τὸ μειῶ, μείς. Ἐσχημάτισται μακρῶς τε ἅμα καὶ ὀξυτόνως. Παρὰ τὸ μεῖος μειῶ εἴρηται, ὅτι μειουμένης εἰς ἄκρον τῆς σελήνης, πληροῦται ὁ μήν. Τὸ δὲ μὴν γίνεται ἀπὸ τοῦ μήνη, ὃ σημαίνει τὴν σελήνην· δι’ αὐτῆς γὰρ τελειοῦται ὁ μήν. Ἢ παρὰ τὸ μεῖον, τὸ μικρὸν, γίνεται μειήν· καὶ συγκοπῇ, μὴν, ἡ εἰς ἄκρον ἐλάττωσις καὶ ἀποτερμάτωσις τῆς σελήνης. Τὸ δὲ ### μ 239 μήνη ἢ ἀπὸ τοῦ μῆνις, ὃ σημαίνει τὴν ὀργήν· αὐτῇ γὰρ τὸ πάθος ἀνάπτουσιν· ἢ ἀπὸ τοῦ μὴ μένειν ἐν τῷ αὐτῷ, ἀλλὰ ποτὲ μὲν μειοῦσθαι, ποτὲ δὲ αὔξεσθαι. Τὸ δὲ ### μ 240 μῆνις παρὰ τὴν μανίαν, μάνις τὶς οὖσα· ἐοίκασι γὰρ μαινομένοις οἱ ὀργιζόμενοι. Ἢ παρὰ τὸ μένω, τὸ ἐπιμένω, ἡ ἐπιμένουσα ὀργή· ἢ παρὰ τὸ ἐμμένειν τῷ μηνιῶντι καὶ ὀργιζομένῳ· ἔνθεν ὀργίζεσθαι μὲν τὸ πρὸς φίλους καὶ ἰδίους καὶ υἱούς· μηνίειν δὲ, τὸ πρὸς ἐχθρούς· ἐφ’ ὧν μὲν γὰρ ταχὺ διαλλάττονται, ἐφ’ ὧν δὲ ἐπιμένουσι πολὺ μνησικακοῦντες· καὶ ### α 2468 ἀπομηνίσας τὸ μνησικακήσας καὶ ὀργισθείς. ἀπὸ δὲ τοῦ μῆνις μηνίω, ὡς μῆτις μητίω. Ἔστι καὶ μηνιῶ μηνιᾷς ἀπὸ τοῦ μηνίω μηνίσω γινόμενον ### μ 241 Μήνιγγες Λέγονται οἱ σκέποντες ὑμένες τὸν ἐγκέφαλον, διὰ τὸ μένειν ἐν αὐταῖς τὸν ἐγκέφαλον ### μ 242 Μήδεα Ἐπὶ τῶν αἰδοίων, παρὰ τὸ μέδειν καὶ ἄρχειν τῆς γενέσεως· ἐκτάσει τοῦ ε εἰς η. Λέγεται δὲ ### μ 243 μήδεα καὶ τὰ βουλεύματα. Ἡ εὐθεῖα, μῆδος ### μ 244 Μῃονία Ἡ Λυδία. Γίνεται ἐκ τοῦ Μαιὼν Μαιόνος Μαιονία· καὶ τροπῇ τοῦ α εἰς η, Μῃονία. Ὁ κανών· τὰ εἰς ΩΝ ὀξύτονα τῇ ΑΙ διφθόγγῳ παραληγόμενα, εἰ μὲν ὦσιν ἐθνικὰ, τρέπουσι τὸ ω εἰς ο ἐπὶ τῆς γενικῆς· οἷον, Παιὼν Παιόνος, Παιόνας ἄνδρας ἄγων. Μαιὼν Μαιόνος· εἰ δὲ μὴ ὦσιν ἐθνικὰ, φυλάττει τὸ ω· οἷον, βαιὼν βαιῶνος· ἔστι δὲ εἶδος ἰχθύος· Παιὼν Παιῶνος κύριον ### μ 245 Μήνυμα Παρὰ τὸ μηνύω· τοῦτο παρὰ τὸ ἀνύω, ὃ σημαίνει τὸ διέρχομαι· πλεονασμῷ τοῦ μ, μανύω. Ἢ παρὰ τὸ μνῶ μνύω· καὶ πλεονασμῷ τοῦ η ### μ 246 Μήλη Ἡ ἰατρικὴ, δι’ ἧς ψηλαφᾶται τὰ πονούμενα ### μ 247 μηλοῦν γὰρ τὸ ψηλαφᾶν λέγεται· καὶ ### θ 291 θρα τὰ πορφυρᾶ βάμματα. Γίνεται παρὰ τὸν μήσω μέλλοντα δηλοῦντα τὸ ἐργάζομαι. Ὅμηρος φησὶ, Μήσατο ἔργα. Μήλη οὖν, ἡ πολλῶν κατὰ τὴν ἰατρικὴν ἐργάτις ### μ 248 Μήθομαι Παρὰ τὸ μήθω δηλοῦν τὸ μανθάνω· ὃ γίνεται κατὰ τροπὴν τοῦ δ εἰς θ, ἀπὸ τοῦ μήδω. Ὁ δεύτερος ἀόριστος, ἔμαθον· ἀφ’ οὗ τὸ μαθεῖν ### μ 249 Μηκώνη Εἴρηται οὕτως, ὅτι ἐνταῦθα πρῶτον εὗρε τὸν τῆς μήκωνος καρπὸν ἡ Δημήτηρ ### μ 250 Μήκων δὲ ἡ βοτάνη, παρὰ τὸ μῆκος ἐστί ### μ 251 μῆκος δὲ, τὸ ἐπιπολὺ ἧκον μακρόν ### μ 252 Μήκιστος Παρὰ τὸ μακρὸς μακρίων καὶ μακίων· καὶ τροπῇ μηκίων· ἔνθεν τὸ μήκιστος ### μ 253 Μῆλα Πάντα τὰ τετράποδα· ὅθεν καὶ πᾶσα βύρσα ### μ 254 μηλωτὴ λέγεται· κατὰ περικράτησιν καὶ τὰ πρόβατα καὶ αἶγες, ἐπειδὴ καρποφορεῖ ταῦτα τῇ τριχί· κείρεται γὰρ, καὶ πάλιν φέρει. Φησὶ γοῦν ἐπεξηγούμενος, προθεὶς τὸ γένος, ἐπήνεγκε τὰ β εἴδη· καὶ σημαίνει γ· μῆλον, Μῆλ’ ὄϊές τε καὶ αἶγες. Λέγεται δὲ καὶ ὁ καρπὸς τῆς μηλέας. Λέγεται δὲ μῆλα καὶ πάντα τὰ δένδρα, ὡς ὅταν λέγῃ, Αὐτῇσιν ῥίζῃσι καὶ αὐτοῖς ἄνθεσι μήλων. Ἀντὶ τοῦ σὺν τοῖς καρποῖς ### μ 255 Μῆλα Τὰ πρόβατα· οἱ μὲν, ἀπὸ τοῦ μηκᾶσθαι· ὅπερ ἀνάρμοστον· ἄλλοι δὲ, ἀπὸ τοῦ μηλώδη καρπὸν ἔδεσθαι· Ἄτταλος δὲ, παρὰ τὸν μαλλόν. Ἐγὼ δέ φημι ὅτι μᾶλλον ἀπὸ τοῦ μῆλα ὁ μαλλὸς εἴρηται. Ἀπὸ γοῦν τοῦ μέλω καὶ μέλομαι γίνεται μῆλον καὶ μῆλα· ἐπιμελείας γὰρ ἠξίωντο, καὶ διὰ πολλῆς φροντίδος ἦσαν τοῖς παλαιοῖς. Ἢ παρὰ τὸ μηλὸν, τὸ ἥσυχον καὶ ἥμερον καὶ χαῦνον· τοιοῦτον γὰρ τὸ πρόβατον. Ὁ δὲ καρπὸς, κατ’ ἐξοχήν· πᾶς γὰρ οὕτως ἐλέγετο· οἷον, καὶ αὐτοῖς ἄνθεσι μήλων. Ἀνεστραμμένως δ’ εἴρηται· ἔδει γὰρ εἰπεῖν ἀνθέων. Ἰλιάδος ι ### μ 256 Μηλωτή Προβάτειος δορά· ἀπὸ τοῦ μῆλα· ἢ ἀπὸ τοῦ μηλώσω ### μ 257 Μηρός Παρὰ τὸ μέλος, τροπῇ τοῦ ἀμεταβόλου εἰς ἀμετάβολον, καὶ ἐκτάσει τοῦ ε εἰς η· ἢ παρὰ τὸ μέρος, ἢ παρὰ τὸ μείρω, διὰ τὸν μερισμὸν τοῦ σώματος ### μ 258 Μήρυμα Ἀπὸ τῆς ὑποστατικωτέρας ὑπάρξεως εἰς τὸ μεῖον καὶ ἔλαττον ἕλκεσθαι· οἱ δὲ ### μ 259 μόρημα ἐπεὶ διὰ πόνου ἐργάζονται ### μ 260 μορεῖν γὰρ τὸ πονεῖν ### μ 261 Μήρινθος Ἡ σχοῖνος· καὶ ### μ 262 μηρίνθους σχοινία, σπάρτα, δεσμούς· παρὰ τὸ μύρεσθαι καὶ καταρρεῖν ἐν τῷ μύρεσθαι αὐτοὺς, τουτέστι συνάγεσθαι· ἢ παρὰ τὸ μύρεσθαι καὶ ἕλκεσθαι ἐν τῷ γίνεσθαι ### μ 263 Μήρινθος Ἡ σπάρτος· παρὰ τὸ μύρεσθαι καὶ καταρρεῖν ἐν τῷ κλώθεσθαι αὐτὴν, ἤτοι νήθεσθαι ### μ 264 Μηρυκισμός Ἐκ τοῦ μηρυκίζω· τοῦτο ἐκ τοῦ μηρύκω· μηρύκειν γὰρ λέγεται τὸ ἐκ βάθους ἀρύεσθαι καὶ εἰς μικρὰ κόπτειν. Τοῦτο παρὰ τὸ ### μ 265 μηρύω τὸ ἀναλέγομαι· τοῦτο παρὰ τὸ μέρος μερύω καὶ μηρύω, τὸ εἰς μέρη κοπτόμενον ### μ 266 Μήτηρ Παρὰ τὸ μὴ τηρεῖσθαι· αἱ γὰρ γυναῖκες, πρὶν γένωνται μητέρες, φυλάττονται πρὸς τὸ μὴ λυμανθῆναι τὴν αὑτῶν παρθενίαν· ἡνίκα δὲ γένωνται μητέρες, οὐ τηροῦνται. Ἢ παρὰ τὸ μῶ, τὸ ζητῶ, ἡ ὑπὸ τῶν τέκνων ζητουμένη· ἢ ἡ μαστεύουσα τὰ πρὸς τροφὴν τοῖς κυηθεῖσιν· ἢ ὅτι φυσικῶς αὐτὰ μαστεύει τὰ κυηθέντα ἡ μήτηρ. Ἢ ἐκ τοῦ ματῶ, μάτηρ καὶ μήτηρ, ὡς μάτις μῆτις, ἡ τῶν ἀδήλων ζητητική. Τὸ ΜΗ, η· ἐκ τοῦ μήσω μέλλοντος. Ζήτει εἰς τὸ ### μ 267 Μήτρα Παρὰ τὸ μήτηρ μήτερος μήτερα· καὶ συγκοπῇ μήτρα, ὅτι μήτηρ ἐστὶ τοῦ γεννωμένου. Ὡς πατὴρ πάτρα κατὰ μετάθεσιν τοῦ ρ, καὶ μήτηρ μήτρα ### μ 268 Μῆτις Σύνεσις, τέχνη, βουλή· ὅθεν καὶ ### μ 269 μητιώσασθαι τὸ κατεργάσασθαι καὶ βουλεύσασθαι. Γίνεται παρὰ τὸ μήδω· ὁ μέλλων, μήσω· ῥηματικὸν ὄνομα, μῆσις· καὶ μεταθέσει τοῦ ς εἰς τ, μῆτις. Ἀπὸ τούτου γίνεται μητιόεις· καὶ ### μ 270 μητιόεντα φάρμακα εὖ ἐπινενοημένα καὶ ἐνεργά. Ἐκ τοῦ μῆτις γίνεται μητίτης· καὶ πλεονασμῷ τοῦ ε, μητιέτης· ἡ αἰτιατικὴ, τὸν μητιέτην, καὶ μητίετα κατὰ μεταπλασμόν. Προπαροξύνεται· αἱ γὰρ κατὰ μεταπλασμὸν εἰς α αἰτιατικαὶ μὴ ἀπὸ ἡγουμένης γενικῆς ἢ δοτικῆς εἰς α μεταπλασθεῖσαι, προπαροξύνονται· οἷον εὔτροχον, εὔτροχα· ἁλίτροχον, ἁλίτροχα. Ἡ κλητικὴ, μητίετα· καὶ ὤφειλεν εἶναι μητιέτα, ἀπὸ τῆς μητιέτης εὐθείας· κανὼν γὰρ ἐστὶν ὁ λέγων, ὅτι τὰ εἰς ΗΣ ἰσοσύλλαβα, εἰ τὸ τ ἔχει, εἰς α ποιοῦσι τὴν κλητικήν· ἀλλ’ ἔστι κανὼν, ὅτι πᾶσα πτῶσις συνεμπίπτουσα ἑτέρᾳ πτώσει, τὸν αὐτὸν τόνον ἀναδέχεται· τούτου χάριν καὶ ἡ κλητικὴ τὸν αὐτὸν τόνον ἐφύλαξε τῆς αἰτιατικῆς, καὶ ἡ εὐθεῖα πάλιν τῇ αἰτιατικῇ ὡμοφώνησε ### μ 271 Μηχανή Παρὰ τὸ μήδω μήσω, μηχανή ### μ 272 Μῆχος Μηχάνημα, τέχνασμα· ὄνομά ἐστιν οὐδέτερον. Καὶ λέγουσι τινὲς ὅτι ἐκ τοῦ μηχανὴ γίνεται μῆχος κατὰ παρασχηματισμὸν, ὡς ἡδονὴ, ἦδος ### μ 273 Μηρία Τὰ μηριαῖα ὀστᾶ. Ἀπὸ τοῦ μηρὸς, ὑποκοριστικὸν, μηρίον. Ἐκ δὲ τοῦ μείρω, ἢ μερίζω, γίνεται μέρος καὶ μηρός· ἀπ’ αὐτοῦ γὰρ τοῦ τόπου μερίζεται τὸ σῶμα τοῦ ἀνθρώπου· μέχρι γὰρ αὐτοῦ ἕν ἐστι. Τὸ, αὐτὰρ ἐπεὶ κατὰ μῆρ’ ἐκάη· Πτολεμαῖος τὸ ε τελευταῖον λαμβάνει τοῦ μῆρε, ἵν’ Ἰακώτερον ἐκδέξηται τὸ κάη· καὶ Ἀρίσταρχος δὲ οὕτω. Δύναται δὲ καὶ ἐκάη εἶναι τὸ πλῆρες, ἐκθλίψεως γενομένης τοῦ α, ὥσπερ καὶ ἐπὶ τοῦ ἐντελέστερον εἰρημένου, Κατὰ πίονα μήρι’ ἔκηα. Τὸ δὲ τοιοῦτον πολὺ παρὰ τῷ ποιητῇ. Ἀπεφηνάμην δὲ ἐντελέστερον εἶναι τὸ μηρίον τοῦ μηρόν· ἐκ γὰρ συγκοπῆς αὐτοῦ ἐγένετο· ἐπείτοι εὐθύνεται ὁ τόνος· τὰ γὰρ εἰς ΟΣ λήγοντα μεταπλασσόμενα εἰς οὐδέτερον τὸν αὐτὸν τόνον φυλάττει· ὁ ζυγὸς, τὸ ζυγόν· ὁ δίφρος, τὸ δίφρον· ὅθεν καὶ μηρὸς μηρὸν καὶ μῆρα. Εἰ δὲ μῆρα καὶ μηροὺς, μεταπλασμός ἐστι· καὶ ὤφειλεν εἶναι μηρὰ, ὀξυτόνως· τὰ γὰρ ἀπὸ ἀρσενικοῦ ἢ θηλυκοῦ εἰς οὐδέτερον γένος μεταπλασθέντα τοῦ αὐτοῦ σημαινομένου ὁμότονα καθεστήκασιν, ἐρετμοὶ, ἐρετμά· αἱ πυραὶ, τὰ πυρά· αἱ οἰκίαι, τὰ οἰκία. Τοῦτο δὲ οὐκ ἔστιν· ἔδειξε γὰρ ὁ τόνος τὸ πάθος. Ἔστι γὰρ τὰ μηρία· καὶ κατὰ συγκοπὴν, τὰ μῆρα· διαφέρει γὰρ τὸ ἀρσενικὸν τοῦ οὐδετέρου· ὅτι τὸ μὲν ἀρσενικὸν ὁ ποιητὴς τίθησι καὶ ἐπὶ τῶν ἁγιαζομένων, ὡς τὸ, Μηροὺς ἐξέταμον. Καὶ ἐπὶ τῶν ἀνθρωπείων, Μιάνθην αἵματι μηροί. Τὸ δὲ οὐδέτερον, ἐπὶ τῶν ἁγιαζομένων, ὡς τὸ, Αὐτὰρ ἐπεὶ κατὰ μῆρ’ ἐκάη ### μ 274 Μὴ Μὴ ἀπαγορευτικόν ἐστιν ἐπίρρημα· οἷον, Μὴ φάγῃς· Μὴ μοιχεύσῃς· ὅπερ καὶ ὑποτάσσει. Σημαίνει καὶ διστακτικόν· οἷον, Μὴ ἀπέθανεν ὁ δεῖνα; καὶ, Μὴ μάτην τρέχομεν. ὅπερ οὐχ ὑποτάσσει. Καὶ ὅταν κεῖται ἀντὶ τοῦ οὐ ἀπαγορεύσεως, οὐχ ὑποτάττει· τὸ δὲ οὐ μὴ, ὑποτάσσει. Σημαίνει δὲ πέντε· ἄρνησιν, ὡς τὸ, Μὴ δι’ ἐμὴν ἰότητα Ποσειδάων ἐνοσίχθων πημαίνει Τρῶας. Ἀπαγόρευσιν, ὡς τὸ, Μή μοι οἶνον ἄειρε. Δισταγμὸν, ὡς τὸ, Μή μιν ἐγὼ μὲν ἵκωμαι ἰὼν, ὁ δέ μ’ οὐκ ἐλεήσει. Συλλογισμὸν, ὡς τὸ, Μὴ ὁ κοιμώμενος οὐχὶ προσθήσει τοῦ ἀναστῆναι. Καὶ ἀντὶ τοῦ εἴθε, Μὴ δέ τι σοῖσι πόδεσσιν ὑπερβάλλεις. Συντάττεται δὲ μετὰ τριῶν ἐγκλίσεων· μετὰ προστακτικοῦ, ὡς τὸ, Μὴ ψεύδε’ ἐπιστάμενος σάφα εἰπεῖν. Μετὰ εὐκτικοῦ, ὡς τὸ, Εἰ μὴ ἐγὼ τάδε τόξα φαεινῷ ἐν πυρὶ θείην. Καὶ μετὰ ὑποτακτικοῦ, ὡς τὸ, Μὴ δή πω ὑπ’ ὄχεσφι λυώμεθα μώνυχας ἵππους. Καὶ μετὰ ποίων προσώπων συντάττεται ἐν τοῖς προστακτικοῖς; Εἰς μὲν τὸν ἐνεστῶτα, μετὰ δευτέρου καὶ τρίτου· οἷον, Μὴ δὲ ἔα νῆας ἅλαδ’ ἑλκέμεν· καὶ μετὰ τρίτου, ὡς ὁ Παῦλος φησὶν, Ὁ ἐσθίων τὸν μὴ ἐσθίοντα μὴ ἐξουθενείτω, καὶ μὴ κρινέτω· ἐπὶ δὲ τοῦ ἀορίστου πρώτου ἐνεργητικοῦ, παθητικοῦ καὶ μέσου, μετὰ τῶν τρίτων μόνον συντάττεται· οὐ γὰρ λέγεται Μὴ τύψον, ἢ Μὴ τύψαι, ἢ Μὴ τύπτου· εἰ δὲ τῇ ὁριστικῇ ἐγκλίσει συντάττεται, οὐ μετὰ τῆς ἰδίας δυνάμεως τάσσεται, ἀλλ’ ἀντὶ τῆς οὐ ἀποφάσεως, ὡς ἐν τῷ, Μὴ δι’ ἐμὴν ἰότητα· ἀντὶ τοῦ, οὐ διὰ τὴν ἐμὴν βούλησιν. Καὶ ἐν τῷ, Μὴ ὄφελες λίσσεσθαι, ἀντὶ τοῦ, οὐκ ὤφελες. Ἀπαρεμφάτῳ δὲ εἰ συντάσσεται ἡ μὴ ἀπαγόρευσις, οὐ ξένον· διότι παντὸς ῥήματος ἄρχει τὸ ἀπαρέμφατον. Κρεῖττον δέ ἐστιν εἰπεῖν, ὅτι ἡνίκα μετὰ ἀπαρεμφάτου συντάσσεται, ἀντὶ προστακτικῆς ἐγκλίσεως κεῖται, ὡς ἐν τῷ, Μήτ’ αὐτὸν κτείνειν, μήτε μνάασθαι ἄκοιτιν· ἀντὶ τοῦ, μὴ ἔσο μνηστὴρ τῆς γυναικὸς αὐτοῦ. Καὶ ἐν τῇ Ἰλιάδι, Μὴ μὲν ἐγὼ κούρῃ Βρισηΐδι χεῖρ’ ἐπενεῖκαι. Συνεχῶς γὰρ ὁ ποιητὴς τοῖς ἀπαρεμφάτοις ἀντὶ προστακτικῶν ἐχρήσατο, ὡς ἐν τῷ ### π 55 πειρᾶν ἀντὶ τοῦ ἀπόπειραν ποιησάτω· καὶ ### α 2469 ἀγορευέμεν ἀντὶ τοῦ ἀγόρευσον ### μ 275 Μήποτε Ἐπίρρημα δισταγμοῦ· ἓν μέρος λόγου· συντίθεται ἐκ τῆς μὴ ἀπαγορεύσεως, καὶ τοῦ ποτὲ ἐπιρρήματος ### μ 276 Μηλιαυθμός Λυκόφρων, Καὶ μηλιαυθμὸν ἠδὲ χερσαίας πλάτης. Σημαίνει τὸν ἐν τοῖς προβάτοις κοιμήσεως τόπον, ἤγουν τὴν μάνδραν. Παρὰ τὸ μῆλα, τὰ πρόβατα, καὶ τὸ ἰαύω, τὸ κοιμῶμαι, γίνεται ἰαυθμὸς, ἡ κοίμησις· καὶ ἐν συνθέσει, μηλιαυθμός· ὡς κλαίω, κλαυθμός ### μ 277 Μήν Ὡς παρὰ τὸ Κέφαλος γίνεται Κεφαλὴν, κῶλος κωλὴν, μέγιστος μεγιστὴν καὶ μεγιστὰν, οὕτως καὶ παρὰ τὸ μεῖος μειήν· καὶ κατὰ συγκοπὴν, μήν· ἀφ’ οὗ καὶ μήνη ἡ σελήνη ### μ 278 Μηριόνης Ὁ διὰ τῶν μηρῶν τὴν ὄνησιν φέρων, καὶ ἑαυτῷ ἐμποιῶν· ταχὺς γάρ· καὶ Μόλος δὲ ὁ τούτου πατὴρ, ἀπὸ τοῦ μολίσκειν ### μ 279 Μηδαμινός Ἀπὸ τοῦ μηδαμῶς ἐπιρρήματος, τοῦ ὄντος ἀπὸ τοῦ μηδαμὸς ὀνόματος, συγκειμένου ἀπὸ τοῦ μὴ ἀπαγορευτικοῦ καὶ τοῦ δαμὸς τοῦ ἰσοδυναμοῦντος τῷ τίς ### μ 280 Μήστωρ Ἐπιστήμων· παρὰ τὸ μήδω μήσω, ὁ δυνάμενος μήσασθαι, ὅ ἐστι βουλεύσασθαι ### μ 281 Μεταίχμιον Σημαίνει τὸ μεταξὺ δύο τινῶν πραγμάτων ὑπάρχον· κυρίως δὲ ὁ μεταξὺ δύο στρατῶν τόπος· ἀπὸ τῆς αἰχμῆς ### μ 282 Μεταμάζιον Μεταξὺ τῶν μαζῶν. Ἓν ποιητέον, ὡς τὸ μετάφρενον καὶ ἐνώτιον· παρῆκται δὲ παρὰ τὸ μαζὸς καὶ τὴν μετὰ πρόθεσιν, ὡς παρὰ τὸ χθονὸς καὶ τὴν ἐπὶ, ἐπιχθόνιος· καὶ τὴν παρὰ καὶ ποταμὸς, παραποτάμιος. Γίνεται γὰρ καὶ ἀπὸ δύο λέξεων ἕν τι παράγωγον, ὡς τὸ Νεαπολίτης, καὶ ἄλλα μυρία ### μ 283 Μετανάστην Μέτοικον, φυγάδα. Ἀπὸ τοῦ νάσσω, ὁ μέλλων, νάσω, νένασμαι, νάστης καὶ μετανάστης ### μ 284 Μεταδρομάδην Ἐπιδραμών· ἢ ἐν τῷ τρέχειν ὁμοῦ ### μ 285 Μετάλλειον Οὕτω μύρον ἐλέγετο ἀπό τινος Μετάλλου Σικελιώτου, εὑρόντος αὐτοῦ τὴν κατασκευήν· ὃ καὶ διὰ τοῦ γ γράφει Ἀριστοφάνης Τελμισεῦσιν. Ὦρος ### μ 286 Μεταπόντιος Πόλις Ἰταλίας· ἀπὸ Μεταπόντου τινὸς βασιλεύσαντος ἐν αὐτῇ ### μ 287 Μέτερρα Τοῦτο τὸ πάθος τῆς Αἰολικῆς ἐστὶ διαλέκτου· οἷον, Αἰτιάο τὰ μέτερρα. Ὁ γὰρ μέτριος ### μ 288 μέτερρος παρ’ αὐτοῖς εἴρηται ### μ 289 Μιαρόν Παρὰ τὸ μιαίνω, ἢ παρὰ τὸ μία, γίνεται παρώνυμον μιαρὸν, ὡς σκία σκιαρὸν, οἱονεὶ τὸ μεμονωμένον, ᾧ οὐκ ἄν τις ἐπὶ τῷ αὐτῷ συνέλθῃ διὰ τὸ μῦσος· τουτέστι τὸ φευκτόν ### μ 290 Μία Ἐκ τοῦ εἷς, τὸ θηλυκὸν, μία· ὁ κανών. δύο κανόνες εἰσὶν οἱ μαχόμενοι. ζήτει εἰς τὸ ### μ 291 Μιαιφόνος Μιαινόμενος φόνοις ἢ κατὰ τροπὴν Δωρικὴν τοῦ β εἰς μ, οἷον βιαιφόνος· ἢ κατὰ πλεονασμὸν τοῦ μ, οἷον ἰαινόμενος τῷ φόνῳ ### μ 292 Μίγδ’ ἄλλοις Ἀναμεμιγμένος τοῖς ἄλλοις. Ἀπὸ τοῦ μίσγω ἢ μίγω μίγδα ### μ 293 Μιγέωσι Ῥῆμα ὑποτακτικὸν παθητικὸν δευτέρου ἀορίστου. Εἰ γὰρ ἦν ἐνεστὼς, μακρὸν ὤφειλεν ἔχειν τὸ ι· ὧδε δέ ἐστι βραχὺ, οὗ χάριν ἐστὶ δεύτερος ἀόριστος. Ἔστι μίγω· τὸ ΜΙ, μακρὸν, εἶτα μίσγω, καὶ ἡ θέσει μακρὰ μετεβλήθη εἰς φύσει. Τὸ ΜΙ, ι· εἰ γὰρ ἐγράφετο διὰ διφθόγγου, ὤφειλεν εἶναι ὁ μέσος παρακείμενος μέμοιγα· ὁ δεύτερος ἀόριστος, ἔμιγον· βραχὺ τὸ ι· ὁ παθητικὸς, ἐμίγην· μιγεὶς μιγέντος· ἐὰν μιγῶ· μιγῶμεν, μιγῶσι· καὶ πλεονασμῷ τοῦ ε, Ἐπεί κε νομῷ μιγέωσι ### μ 294 Μίκκος Σημαίνει τὸν μικρόν. Καλλίμαχος, Τοῖς μίκκοις μίκκα διδοῦσι θεοί· ἀπὸ τοῦ μικρὸς γίνεται. Τοῦτο παρὰ τὸ μεῖον, τὸ ἔλαττον, γίνεται κατὰ διάλυσιν, μέϊον· καὶ ἐκτάσει, μήϊον, μηικρός· καὶ συγκοπῇ τοῦ η, μικρός. Τὰ ἔχοντα προηγούμενον σύμφωνον, ἀποστρέφονται τὴν ΕΙ δίφθογγον· Ἴμβρος, ὄνομα πόλεως· Κίμβρος, ἔθνος· λιβρὸς, ἡ σκοτεινὴ νύξ· φιτρός· δίκρος, τὸ φουρκίον· ἴγκρος, ὁ ἐγκέφαλος· λίστρος, ὁ ξυστήρ ### μ 295 Μίλητος Πόλις· ὅθεν καὶ Μιλήσιοι· ἀπὸ Μιλήτου υἱοῦ Ἀπόλλωνος καὶ Ἀρίας ### μ 296 Μιλίγματα δαιτός Τὰ λείψανα· οἱ δὲ, τὸ σταῖς ᾧ κατέμασσον τὰς χεῖρας, καὶ τὸ λῖπος ἀπέψων· ὅπερ ### α 2470 ἀπομαγδαλίαν οἱ Ἀττικοὶ καλοῦσιν. Ἴσως ἀπὸ τοῦ μελίζω μέλιγμα καὶ μίλιγμα· τὰ δὲ πραϋντικὰ, τὸ ΜΕΙ δίφθογγον ### μ 297 Μιμαλλόνες Ἐκλήθησαν κυρίως αἱ γυναῖκες· πολεμικαὶ γάρ· παρὰ τὸ μιμεῖσθαι τοὺς ἄνδρας· ἤτοι διὰ Μακεδονικὴν ἱστορίαν, ἥτις κεῖται ἐν τοῖς Καλλιμάχου ### μ 298 Μίμησις Παρὰ τὸ μῖμος· ἢ μνήμησις τὶς οὖσα ### μ 299 Μίμαντος Λέγεται πόλις καὶ χώρα ἐν Θράκῃ. Ἔοικε δὲ λέγεσθαι ἐκ τοῦ Μίμαντος. Μίμας γὰρ ὄρος ἐν Θράκῃ, ὡς παρὰ Ἀμμωνίῳ, Ἤδη δ’ ὑψιτενής τε Μίμας ὑπελείπετ’ ὀπίσσω, καὶ. Πιμπληΐδος ἄκρης ### μ 300 Μίνθη Ἥν τινες ἡδύοσμον καλοῦσιν. Ἔστι δὲ καλάμινθος ἄγριον ἡδύοσμον· ὅπερ λυπουμένη ἡ Δημήτηρ ἰδοῦσα, ἐμίσησε καὶ ἄκαρπον ἐποίησε. Μήποτ’ οὖν ἡμεῖς μίνθον κατὰ ἀντίφρασιν τὴν δυσωδίαν καλοῦμεν ### μ 301 Μίν Ἀντωνυμία ἐστὶ τρίτου προσώπου πρωτότυπος· ἐγὼ, σὺ, ἴ. Τοῦτο γὰρ τὸ ἴ, ὡς τρίτον βραχυνόμενον πρόσωπον, ἐφελκύσατο τὸ ν· καὶ πλεονασμῷ τοῦ μ ἐγένετο μίν. Σημαίνει δὲ τρία γένη, ἀρσενικὸν, θηλυκὸν, καὶ οὐδέτερον, αὐτὸν, αὐτὴν, καὶ αὐτό ### μ 302 Μίνυνθα Ἐπ’ ὀλίγον χρόνον. Παρὰ τὸ μινύθω, μίνυθα· καὶ πλεονασμῷ τοῦ ν, μίνυνθα. Καὶ παραγωγῇ γίνεται μινυνθάδιος, ὁ ὀλιγοχρόνιος ### μ 303 Μινυρίζειν Σημαίνει τὸ ἡσυχῇ κλαίειν καὶ θρηνεῖν· ἢ ἀπὸ τοῦ μύρω κατὰ ἀναδιπλασιασμὸν, μυμυρίζω· καὶ τροπῇ τοῦ υ εἰς τὸ ι, καὶ τοῦ μ εἰς τὸ ν, μινυρίζω. Ἣ παρὰ τὸ μύω, μυΐζω· καὶ κατὰ ἀναδιπλασιασμὸν, μυμυρίζω· καὶ τροπῇ ### μ 304 Μίνως Τινὲς διὰ διφθόγγου· παρὰ τὸ μένω Μένως καὶ Μείνως· ἐπεὶ κατέμεινεν ἡ Εὐρώπη ἐν Κρήτῃ Ἀστερίωνι γαμηθεῖσα, ἐξ ἧς γέγονεν ὁ Μίνως. Ἡ δὲ παράδοσις ἔχει τὸ ι· ἐπειδὴ παρὰ τὸ μίμνω Μίμνως καὶ Μίνως. Ἢ παρὰ τὸ ἲς ἰνὸς, ὃ σημαίνει τὴν δύναμιν, ἴνως καὶ Μίνως. Ὅθεν καὶ Μινώταυρος. Κλίνεται δὲ Ἀττικῶς Μίνω, ὥσπερ λεὼς λεώ· καὶ πλεονασμῷ τοῦ ο γίνεται Μίνωο. Οὐ γὰρ ἡ Μίνωος γενικὴ ἀποβολὴν τοῦ ς πεποίηται· οὐδέποτε γὰρ ἀποβάλλει τὸ ς ### μ 305 Μιξονίδης Παρὰ τὸ μίσγω μίξω γίνεται μίξις, ὡς πράξω πρᾶξις· καὶ Μιξίας, ὡς σώσω, Σωσίας· καὶ λέξω, Λεξίας· καὶ Μίξων Μίξονος, Μιξονίδης ### μ 306 Μισγάγκεια Παρὰ τὸ μίσγω καὶ τὸ ἄγκος γίνεται ἄγκεια καὶ μισγάγκεια. Ἔστι δὲ τόπος κοῖλος, εἰς ὃν καταφερόμενα τὰ ὕδατα ἐκ τῶν ὀρῶν μίσγονται. Ἐκ τοῦ δὲ κέω, τὸ κεῖμαι, ὃ γίνεται κατὰ συναλοιφὴν κῶ, γίνεται ὄνομα μονοσύλλαβον ΚΟΣ, καὶ μετὰ τοῦ ἐπιτατικοῦ α, πλεονασμῷ τοῦ γ, γίνεται ἄγκος, τὸ πάνυ κοῖλον καὶ βαθύ ### μ 307 Μιμαλλόνες Αἱ βάκχαι καὶ βοηδρόμοι, ἤτοι αἱ μετὰ βοῆς καὶ ἐκπλήξεως, διὰ τὸ κάτοχοι εἶναι, προϊοῦσαι δρόμῳ· ἃς καλοῦσι καὶ ### γ 373 γεγωνοκώμας ἔνιοι, τῷ γεγωνίσκειν, ἤγουν θορυβεῖν, τὰς κώμας ### μ 308 Μίτραι Κυρίως οἱ ἀπὸ φασκίων καὶ ὠαρίων γινόμενοι στέφανοι· ἐν καταχρήσει δὲ πᾶς στέφανος μίτρα λέγεται, ὡς καὶ ἐνταῦθα. Οὕτως εὗρον εἰς τὸ σχόλιον τοῦ Πινδάρου, Ἐφαρμόστῳ Ὀπουντίῳ ### μ 309 Μῖσος Παρὰ τὸ μὴ ἴσος εἶναι, ὡς ἀνάρσιος ὁ ἐχθρός· ἢ ἀπὸ τοῦ μύω μύσω, μύσος καὶ μῖσος, ὃ πάντες μύοντες ἐκφεύγομεν. Ἔστι δὲ τὸ ΜΙ μακρὸν, ἀπὸ παραδόσεως ### μ 310 Μισητός Παρὰ τὸ μισῶ μισήσω, μισητὸς, ὡς λαλῶ λαλήσω, λαλητός ### μ 311 Μισητὴ δὲ, ἡ πόρνη, κατὰ ἀποβολὴν τοῦ γ, μισγητή τις οὖσα, παρὰ τὸ μίσγεσθαι ### μ 312 Μισθός Κυρίως ὁ εἰς μῆνα κατατιθέμενος· καταχρηστικῶς καὶ ὁ ἐφ’ ἡμέραν· παρὰ τὸ πείθω πείσω, οἱονεὶ πισθός τις ὢν, ἐν ᾧ τις πείθεται, ὁ πείθων τινὰ ὑπηρετεῖν· ἢ παρὰ τὸ μῖσος ὠθεῖν ### μ 313 Μισθαρνία Ἐκ τοῦ μισθὸς καὶ τοῦ ἀρνῶ, τὸ ἀντικαταλλάσσομαι, γίνεται μισθαρνία ### μ 314 Μίστυλλον Εἰς μικρὰ διέκοψαν. Ἢ παρὰ τὸ μεῖον γέγονε μῖστος, καὶ μιστύλλω ### μ 315 Μίτρα Λέγεται ὁ γυναικεῖος τῆς κεφαλῆς ἀνάδεσμος. Μίτρα, ζώνη ἡ διὰ τοῦ μίτου ὑφαινομένη. Ἐφορεῖτο δὲ ἐσωτέρα τῆς λαγόνος ἡ χαλκῆ λεπὶς, ἣν ζώννυνται περὶ τὸν κενεῶνα, χάριν πλείονος ἀσφαλείας. Ἔστι δὲ προγαστρίδιός τις ὅπλισις ἀλυσειδωτὴ, τῶν πρὸ τοῦ ἤτρου φυλακτική ### μ 316 Μνεία Ἀπὸ τοῦ μένω μενία· καὶ καθ’ ὑπερβιβασμὸν, μνεΐα· καὶ συναιρέσει, μνεία ### μ 317 Μνήμη Παρὰ τὸ μένω, μενήμη· καὶ συγκοπῇ, μνήμη· ὅθεν ### μ 318 μνημοσύνη ἡ ὑπόμνησις· καὶ ### μ 319 Μνήμων Ὁ προεστὼς καὶ ἐπιμέλειαν ποιούμενος φόρτου, ὃν ἡμεῖς ### μ 320 Μοῖρα Ὥσπερ ἀπὸ τοῦ σπείρω γίνεται σπορὰ, οὕτως καὶ ἀπὸ τοῦ μείρω μορὰ ὤφειλε λέγεσθαι· ἀλλὰ πρὸς ἀντιδιαστολὴν τοῦ τάγματος, τῆς μορᾶς, ἐγένετο βαρύτονον μόρα· καὶ πλεονασμῷ τοῦ ι, μοῖρα· ἡ αὐτὴ εἱμαρμένη· παρὰ τὸ μεμερίσθαι ἑκάστῳ. Σημαίνει τὴν εὐτυχίαν, ὡς τὸ, Ὦ μάκαρ Ἀτρείδη μοιρηγενὲς ὀλβιόδαιμον. Τουτέστιν ἐν ἀγαθῇ μοίρᾳ γεγεννημένε. Σημαίνει καὶ τὸν θάνατον, ὡς τὸ, Μοῖραν δ’ οὔτινα φημὶ πεφυγμένον ἔμμεναι ἀνδρῶν. Σημαίνει καὶ τὴν μερίδα, ὡς τὸ, Μοίρας δασσάμενοι δαίνυντο. Σημαίνει καὶ τὸ πρέπον, ὡς τὸ, κατὰ μοῖραν ἔειπες ### μ 321 Μοιχός Ὁ πόρνος. Παρὰ τὸ εἴκω, τὸ πρέπω, ὁ παρακείμενος, εἶχα· ὁ μέσος, οἶκα, οἰκός· καὶ μετὰ τοῦ μὴ ἀπαγορευτικοῦ, μηοικός· καὶ τροπῇ, μοιχὸς, ὁ τὰ μὴ πρέποντα πράσσων. Ἢ ὁ ἔξω ὢν τοῦ οἴκου. Καὶ ### μ 322 μοιχαγρία τὰ ἀντὶ τῆς μοιχείας ἀγρεύματα, ἐπὶ τῷ ληφθῆναι μοιχὸν ἀποτινόμενα, καὶ οἱονεὶ ἡ τοῦ μοιχοῦ μοῖρα ἀγρευομένη ### μ 323 Μοῦσα Τινὲς φασὶ μύουσαν εἶναι αὐτήν· ἡ γὰρ μουσικὴ οὐδὲν διαφέρει μυστηρίων. Ὡς δὲ ἄλλοι, μῶσά τις ἐστί· μῶ γὰρ καὶ μῶμαι, τὸ ζητῶ· Ἐπίχαρμος ὁ κωμικὸς, Πύρραν γε μῶ καὶ Δευκαλίωνα. Καὶ τὴν τοῦ Ἑρμοῦ μητέρα, Μαῖαν λέγει, παρὰ τὴν ζήτησιν καὶ εὕρεσιν τῶν μαθημάτων· καὶ μαίω, τὸ ζητῶ· ὅθεν καὶ μαῖα καὶ μοῦσα. Ἐτυμώτερον δὲ οἱ Δωριεῖς λέγουσι, Μῶς’ ἄγε μῶσα λίγεια ### μ 324 Μουνυχία Τόπος τοῦ Πειραιῶς, ἀπὸ Μουνυ χίας Ἀρτέμιδος· ἢ ἀπὸ Μουνύχου τοῦ Παντα κλέους ### μ 325 Μόγος Ταλαιπωρία, κάματος· παρὰ τὸ μέγας· ἐν γὰρ τοῖς μεγάλοις πράγμασι κοπιῶμεν. Ἢ παρὰ τὸ οἰμωγή· ἢ παρὰ τὸ μὴ ἐᾶν τὴν ψυχὴν γάννυσθαι, ὅ ἐστι χαίρειν. Μόγος γὰρ λέγεται ἡ κακοπάθεια ### μ 326 Μόθος Ὁ πόλεμος, ἡ μάχη· παρὰ τὸν μολυσμὸν τῶν φόνων· ἢ παρὰ τὸ ὁμοῦ θεῖν τοὺς μαχομένους καὶ εἰς ταὐτὸ συντρέχειν ### μ 327 Μοθωνία Ἀλαζονεία τὶς τοῦ σώματος κινητική· ὅθεν καὶ ### μ 328 Μόλις Ἔστιν ἐπίρρημα μεσότητος· παρὰ τὸ μέλλω. Οὕτως εὗρον· οὐκ εὖ δέ· οἶμαι δὲ ἀπὸ τοῦ μόγις, ὅπερ παρὰ τὸν μόγον γίνεται. Ἢ ἀπὸ τοῦ μολῶ ### μ 329 Μολοβρός Ὁ γαστρίμαργος· ἢ ὁ προσαίτης, ὁ πτωχός· κατὰ συγκοπὴν, μολοβορός τις ὢν, παρὰ τὸ μολεῖν ἐπὶ τὴν βοράν ### μ 330 Μόλυβδος Εἰ μὲν τὸ ι ἐστὶν, τὸ δ οὐκ ἔστιν· οἷον, Καὶ μόλιβος ὥστε δίκτυον κατῆγε, Σοφοκλῆς. Ἐὰν δὲ τὸ υ, τὸ δ· Ἡ δὲ μολυβδαίνῃ ἰκέλη, Ἰλιάδος ω, τουτέστι μολίβῃ ὁρμίᾳ. Μόλιβος δὲ ἐπίκειται τῷ ἀγκίστρῳ εἰς τὸ καθέλκειν αὐτὸ τῷ βάρει κάτω· παρὰ τὸ μολεῖν εἰς βάθος ### μ 331 μόθων μόθωνος. Οὕτω καλοῦσι Λακεδαιμόνιοι τὸν οἰκογενῆ δοῦλον, ὃν οἱ Ἀθηναῖοι ### μ 332 Μολύνω Παρὰ τὸ ὀλύω ὀλύνω καὶ μολύνω καὶ μολυσμός· ἢ παρὰ τὸν μῶλον, ὃ σημαίνει τὴν συμβολὴν τοῦ πολέμου· κατὰ τροπὴν τοῦ ω εἰς ο ### μ 333 Μολπή Σημαίνει δύο· ἐπὶ μὲν τοῦ ὕμνου, Μολπῇ θεὸν ἱλάσκοντο. Ἐπὶ δὲ τῆς παιδιᾶς, Ναυσικάα λευκώλενος ἤρχετο μολπῆς ### μ 334 Μόνος Σημαίνει δύο· τὸ μοναδικὸν, ὡς ὅταν λέγωμεν, Ἕνα μόνον θεόν. Καὶ τὸ πρὸς ἀντιδιαστολὴν τῶν ὁμοζύγων λεγόμενον. οἷον, Ἀπελείφθη τὶς ἐν τῇ πόλει δόρυ μόνον ἔχων. καὶ, Ἀπελείφθη τὶς ἐν τῷ ἀρίστῳ ἄρτον μόνον ἔχων. Οὐχ ὅτι χεῖρας καὶ πόδας οὐκ εἶχεν, ἀλλ’ ὅτι τὰ ὁμόζυγα τούτων οὐκ εἶχεν, οἷον οἶνον, κρέας, καὶ τὰ λοιπὰ προσφάγια ### μ 335 Μονιός Σημαίνει τὴν μεμονωμένην ἄρκτον· παρὰ τὸ μονία ### μ 336 Μοναχός Παρὰ τὸ μόνῳ θεῷ προσεύχεσθαι· ἢ παρὰ τὸ μόνος ἄχη ἔχειν, ἤγουν λύπας. Ζήτει εἰς τὰς Διαφοράς ### μ 337 Μόρα Τάγμα ἐστὶ στρατιωτικὸν παρὰ Λακεδαιμονίοις οὕτω λεγόμενον· καὶ εἴρηται παρὰ τὸ μείρω μορὰ, ἐπὶ μέρους ὄχλων, ὡς φθείρω φθορά. Ἔστι δὲ ἡ μόρα τάξις ἐξ ἀνδρῶν πεντακοσίων ἢ ἑπτακοσίων, ἢ τριάκοντα ### μ 338 Μόριον Ἐπὶ τοῦ αἰδοίου, κατ’ ἐξοχὴν τῶν ἄλλων μορίων τοῦ σώματος· ἐπειδὴ γενέσεως ἐστὶν ὄργανον. Οἱ μὲν παρὰ τὸ μείρω· ἐγὼ δέ φημι, ἀπὸ τοῦ μὴ ὁρᾶσθαι, παρὰ τὴν αἰδῶ, ἀλλ’ ἐν κρυφῇ ταῦτα κατέχειν ### μ 339 Μορίαν Οἱ μὲν πᾶσαν ἐλαίαν οὕτω καλοῦσιν· οἱ δὲ, τὰς ἱερὰς τῷ θεῷ, ὅτι δημοσίαν μοῖραν ἐκ τῶν καρπῶν ἐλάμβανον· Ζήνων δὲ ὁ Μύνδιος, ὅτι τὸ βρύον τῶν ἐλαιῶν ἐκάλουν μόρον· ἔνθεν αἱ ἀνθοῦσαι ἐλαῖαι μορίαι ἐλέγοντο. Τινὲς δέ φασι διὰ τὸν ἐπὶ Ἁλιροθίου μῦθον, ὃν Ἄρης ἀνεῖλε πελέκει βιασάμενον τὴν θυγατέρα αὐτοῦ Ἀλκίππην. Ἀπὸ οὖν τοῦ περὶ αὐτὸν μόρου, ὅτι ἀνῃρέθη κόπτων τὰς ἐλαίας, μορία ἐκλήθη. Σέλευκος, μορίαι, τῆς Ἀθηνᾶς ἱεραὶ ἐλαῖαι ### μ 340 Μορμολυκεῖον Προπερισπᾶται. Ἔστι προσωπεῖον ἐπίφοβον. Ἀριστοφάνης Γήρᾳ. Δηλοῖ δὲ καὶ φόβητρον ἁπλῶς, ἐν Θεσμοφοριαζούσαις. Ἔστι δὲ πεποιημένη ἡ φωνή. Ἢ τὰ τῶν τραγῳδῶν προσωπεῖα λέγονται. Αἴνιγμα, παρὰ τὴν Μορμώ· ἔστι δὲ ὄνομα γυναικός· μεταφορικῶς ἐκ ταύτης τὰ πρὸς κατάπληξιν τυπωθέντα προσωπεῖα ἐκάλουν μορμολυκεῖα ### μ 341 Μορμύροντα Ἰλιάδος ε. Πλημμυροῦντα. Ὀνοματοπεποίηται δὲ ἡ λέξις ἀπὸ τοῦ ψόφου τοῦ ἐν τοῖς ὕδασι γινομένου· καὶ ### μ 342 μόρμυρος. ὄνομα ἰχθύος· ἀπὸ τοῦ μορμύρω ### μ 343 Μόρος Ὁ θάνατος. Ὥσπερ παρὰ τὸ σπείρω γίνεται σπόρος, οὕτως καὶ παρὰ τὸ μείρω μόρος, ὁ μεμερισμένος τοῖς πᾶσιν. Ἐκ τοῦ δὲ μόρος γίνεται μόριμον· καὶ πλεονασμῷ τοῦ ς, μόρσιμον, τὸ πεπρωμένον ἢ τὸ εἱμαρμένον. Παρὰ τὴν μοῖραν μοίριμον· συγκοπῇ, καὶ πλεονασμῷ τοῦ ς ### μ 344 Μορόεντα Τὰ μετὰ πολλοῦ μόχθου καὶ κακοπαθείας γεγενημένα ### μ 345 μόρος γὰρ ἡ κακοπάθεια· ἀπὸ τοῦ ### μ 346 μορῆσαι ὅ ἐστι κακοπαθεῖν ### μ 347 Μορφή Παρὰ τὸ μείρω, τὸ μερίζω, μορή· καὶ πλεονασμῷ τοῦ φ, μορφή ### μ 348 Μόρφνον Μόρφνον θηρητῆρα, Ὅμηρος, ἐπὶ τοῦ ἀετοῦ, Ἰλιάδος ω· παρὰ τὸ μάρπτω, τὸ καταλαμβάνω, γίνεται μάρπνος· καὶ τροπῇ τοῦ α εἰς ο, καὶ τοῦ π εἰς φ, μόρφνος, ὁ καταλαμβάνων· ἐξ οὗ σημαίνεται ὁ ταχὺς καὶ δυνατὸς καταλαμβάνειν. Ἢ παρὰ τὴν ὄρφνην, πλεονασμῷ τοῦ μ, ἵνα σημαίνηται ὁ μέλας. Οἱ δὲ, παρὰ τὸ μέρος ἢ μόρος, καὶ τὸ φόνος, μοροφόνος, οἱονεὶ ὁ διὰ μόρου φόνον ἐπιφέρων ταῖς ὄρνισιν, ὁ μεμορημένος καὶ πεπονημένος περὶ τοὺς φόνους· καὶ συγκοπῇ τῶν δύο ΟΟ, μόρφνος, ὁ φόνιος. Βαρύνεται· τὰ γὰρ εἰς ΟΣ λήγοντα δισύλλαβα μὴ ἔχοντα παρασχηματισμὸν θηλυκοῦ γένους, ἔχοντα πρὸ τέλους τὴν ΟΡ συλλαβὴν, πάντα βαρύνεται, ὑπεσταλμένων τῶν εἰς ΜΟΣ ληγόντων· οἷον, ὄρθος, τὸ μονογενές· φόρτος, πτόρθος, καὶ μόρφνος. Πρόσκειται, “τὰ εἰς ΜΟΣ,” διὰ τὸ κορμὸς, φορμός. Τὸ μέντοι περκνὸς ὀξύνεται, ὡς τὸ πυκνός· ὃν καὶ περκνὸν καλέουσιν. Τὸν αὐτὸν τὸν προειρημένον μέλανα· ἀφ’ οὗ καὶ τὸν μελαινόμενον καρπὸν ### μ 349 Μόσυν Παρὰ τὸ μῶ, τὸ συντιθῶ· σημαίνει δὲ τὴν ξυλίνην οἰκίαν. Ἢ παρὰ τὸ μάσσω, τὸ μαλάσσω· σημαίνει δὲ τὸν μεμαλαγμένον λῶρον ### μ 350 Μόσχος Ὁ ἀρωματικὸς, παρὰ τὸ ἐκ μέσου χεῖσθαι· ἢ ἀπὸ τοῦ μῶ, τὸ ζητῶ, ὁ τοῖς πᾶσι ζητούμενος· ἢ ἀπὸ τοῦ ὄζω γίνεται ὄσχος, καὶ πλεονασμῷ τοῦ μ· ἢ κατὰ στέρησιν τῆς δυσωδίας, ἀπὸ τοῦ ὄζω ὄσχος, καὶ μόσχος· δύο γὰρ σημαίνει τὸ ὄζω. Καὶ μόσχος τὸ μοσχάριον, παρὰ τὸ ἐν τῷ κράζειν αὐτὸν λέγειν μῶ· ἢ παρὰ τὸ ὀσμᾶσθαι τῇ μητρί· ἢ παρὰ τὸ μῶ, τὸ ζητῶ, καὶ τὴν σχέσιν ἣν ἔχουσι πρὸς τὰς μητέρας ### μ 351 Μόσχοισι λύγοισιν Σημαίνει ἱμαντῶδες φυτόν· ἡ μεταφορὰ ἀπὸ τῶν ἁπαλῶν ἔτι βοῶν ἐπὶ τὰ τρυφερὰ τῶν φυτῶν ἀγομένη ### λ 301 Λύγος δέ ἐστιν ἱμαντῶδες φυτὸν, καὶ ἁπαλὸν, ὃ καὶ ### ο 41 οἶσον καλοῦσιν· ἐξ οὗ καὶ τὸ ### μ 352 μοσχεύεται τρέφεται. Κυρίως τὰ μοσχεῖα, ἢ τῶν λεπτῶν λαχάνων φυτεῖα, ἢ φυτῶν. Τινὲς δὲ αὐτὸ καὶ ἄγνον καλοῦσιν· ὁ γὰρ τούτου καρπὸς ἐσθιόμενος, ἀφανιστικός ἐστιν ἀφροδισίων. Καὶ οἱ ἱερεῖς δὲ τοῦ φυτοῦ τούτου τὰς κόμας τῇ ἑαυτῶν κλίνῃ ὑποτιθέασιν, ὡς φυσικήν τινα δύναμιν ἐχούσας πρὸς ἁγνείαν ### μ 353 Μοτόν Τὸ εἰς ἀναπλήρωσιν σαρκὸς τιθέμενον· ἔνθεν καὶ ὁμολύτειον, οἷον πεπληρωμένον σαρκός. Παρὰ τὸ βῶ, βιβῶ βίβημι, βήσω, βέβηκα, βέβα μαι, βατός· καὶ τροπῇ τοῦ β εἰς μ, καὶ τοῦ α εἰς ο, μοτός. μοτῶ μοτώσω καὶ μότωσις, καὶ μοτάριον ### μ 354 Μοχθηρία Λέγεται ἡ κακία· ἀπὸ τοῦ μοχθηρὸς, ὃ σημαίνει τὸν κακόν. Τοῦτο ἐκ τοῦ μόχθος· τοῦτο παρὰ τὸ ἄχθος, πλεονασμῷ τοῦ μ, καὶ τροπῇ τοῦ α εἰς ο. Ἢ παρὰ τὸ μόγος, ὃ σημαίνει τὸν κόπον, πλεονασμῷ τοῦ θ, καὶ τροπῇ τοῦ γ εἰς χ ### μ 355 μοχθηρὸς οὖν κυρίως, ὁ περὶ μόχθον ἀναστρεφόμενος· καὶ πονηρὸς, ὁ περὶ πόνον. Ἀπὸ δὲ τοῦ σώματος ἐπὶ τὴν διάνοιαν μετενήνεκται, ὁ τῇ διαθέσει κακός ### μ 356 Μοχλός Παρὰ τὸ ὁμοῦ ἔχειν τὴν κλεῖν, ὃς ἅμα αὐτῷ τὴν κλεῖν ἔχει. Ἢ παρὰ τὸ μολῶ, πλεονασμῷ τοῦ χ. Ἢ παρὰ τὸ ἔχω, τὸ συνέχω, ὄχος· ἐπεὶ καὶ Ὅμηρος ὀχῆα λέγει τὸν μοχλόν. Ἢ παρὰ τὸ ὀχλεῖν καὶ ὀχλίζειν παρ’ Ὁμήρῳ καὶ ἄλλοις τῶν παλαιῶν, τὸ μετὰ βίας κινεῖν. Σημαίνει καὶ τὸ ὀχλῶ ῥῆμα· τὸ ΜΑ προσῆλθεν, ἐπίτασιν δηλοῦν, μάοχλος, καὶ μοχλός. Φιλόξενος δὲ φησὶν, ὅτι οὐ κατὰ τὴν νῦν χρῆσιν εἴρηται ὁ μοχλὸς παρ’ Ὁμήρῳ, ἀλλ’ ἐπιβλὴς καὶ ὀχεὺς εἴρηται παρ’ αὐτῷ. Μοχλὸν γὰρ λέγουσιν οὐ τὸν συνέχοντα τὰς θύρας, φησὶν, ἀλλὰ μοχλὸν λέγουσιν, ἡνίκα ἂν δέῃ μοχλεῦσαί τι καὶ σαλεῦσαι. Οὕτως οἶδε τὴν ἐτυμολογίαν τοῦ ὀνόματος ὁ ποιητής· ὅτι παρὰ τὸ ὀχλῶ, τὸ κινῶ καὶ μοχλεύω. Τοιγαροῦν ἐπὶ τοῦ Κύκλωπος φησὶν, ἐμοὶ σὺν μοχλὸν ἀείρας τρίψαι ἐν ὀφθαλμῷ· καὶ, Οἱ μὲν, μοχλὸν ἑλόντες, ἐμόχλευον. Στήλας τε προβλῆτας ἐμόχλευον· καὶ, Μοχλοῖσιν ἄρα τήνγε κατείρυσαν εἰς ἅλα δῖαν. Ἐκ τοῦ ὄπισθεν τὴν σχεδίαν μοχλοῖς ἐρείδων, ἐκίνει εἰς τοὔμπροσθεν. Οἱ δὲ μετὰ τὸν ποιητὴν ὡς ἡ συνήθεια ἐχρήσαντο τῷ ὀνόματι. Εἰς τὸ ### μ 357 Μῶλος Ἡ πολυχρόνιος μάχη· κυρίως παρὰ τὸ μὴ λύεσθαι ταχέως· ἢ ὅτι ὁμοῦ ὀλλύει, τουτέστιν ὀλοθρεύει· ἢ παρὰ τὸ μωλεῖν· καὶ ### μ 358 μῶλον ἄρηος τὸν ἐν τῷ πολέμῳ μολυσμὸν καὶ τὴν μάχην· ἢ ### μ 359 μώλωπα τραῦμα· ἀπὸ τοῦ μόλις δύνασθαι ἐκφυγεῖν. Ἢ ἀπὸ τοῦ μόλις κινεῖσθαι αὐτόν. Καὶ ### μ 360 μολεῖν δὲ σημαίνει τὸ παραγίνεσθαι, διὰ τοῦ ο μικροῦ ### μ 361 Μῶλυ Εἶδος βοτάνης, ὅπερ δέδωκεν Ὀδυσσεὺς τοῖς ἑταίροις αὐτοῦ, καὶ ἀπεκατέστησεν αὐτοὺς ἀνθρώπους ἀπὸ τῆς ἀλλοιώσεως τῆς Κίρκης· παρὰ τὸ μωλύειν τὰς φθοροποιοὺς ἐννοίας. Μωλύνειν δέ ἐστι τὸ ἀμβλῦναι καὶ κωλῦσαι· ἀπὸ τοῦ μὴ ὀλλύειν, ἢ ἀπὸ τοῦ κωλύειν. Ἔχων μὲν ἐν τῇ χειρὶ μῶλυ. Ἀντιφάρμακον γὰρ δέδοται ### μ 362 Μωλύτερον Τὸ ἀμβλύτερον καὶ ἀσθενέστερον καὶ ἄνθος οὐκ ἔχον ### μ 363 Μώλωψ Ἔστιν ὄλλω, καὶ σημαίνει τὸ συστρέφω καὶ φθείρω· ὁ μέλλων, ὀλῶ· ὁ παρακείμενος, ὦλκα· ὁ παθητικὸς, ὦλμαι· ἐξ αὐτοῦ ὦλμος· καὶ ἐν ὑπερβιβασμῷ, μῶλος, ἡ συστροφή· ἐξ οὗ μώλωψ, ἤγουν ἡ ἐκ πολέμου γινομένη πληγή. Ἢ παρὰ τὸ βοῦς βοὸς καὶ λέπω, τὸ λεπίζω, βώλωψ καὶ μώλωψ. Δημήτριος ὁ πύκτης ἐν τῷ περὶ Διαλέκτων βώλωψ ἐτυμολογεῖ ἀπὸ τοῦ βοὸς λέπους, ὅ ἐστι δέρματος, οὗ οἱ ἱμάντες σκευάζονται. Μήποτε οὖν ὁ ἔλλος, ὁ νεβρὸς, καὶ οἱ ἔλλοπες ἰχθύες, οὐκ ἀπὸ τοῦ τὴν ὄπα μὴ ἔχειν, ἀλλ’ ἀπὸ τοῦ τοὺς μὲν ἐλλιπεῖς εἶναι, τοὺς δὲ ἐλλόπους· λεπὶς γὰρ καὶ λέπος καὶ λόπος τὸ περικείμενον τῇ σαρκὶ δέρμα καλεῖται ### λ 302 Λῶπος μὲν γὰρ, τὸ ἱμάτιον, κατὰ μεταφοράν· λόπος δὲ καὶ λέπυρον καὶ λεπὶς κυρίως τὴν φολίδα, τοῦ φωλεύειν ἐν αὐτῇ. Κυρίως γὰρ μώλωπες λέγονται, αἱ ἐκ τῶν βοείων λώρων πληγαί ### μ 364 Μωκός Χλευαστὴς, μωρὸς, σκώπτης· ἐξ οὗ καὶ ### μ 365 Μώνυχας ἵππους Ἀπὸ τοῦ μόνος καὶ τοῦ ὄνυξ ὄνυχος γίνεται μονόνυχας· καὶ ἀποβολῇ τοῦ ν καὶ κράσει, μώνυχας ### μ 366 Μωρός Παρὰ τὸ ὧρα, ὃ σημαίνει τὴν φροντίδα, μετὰ τῆς μὴ ἀπαγορεύσεως, καὶ συγκοπῇ, οἱονεὶ ὁ μηδὲν φροντίζων· ἢ παρὰ τὸ μὴ ὁρᾶν τὸ συμφέρον ### μ 367 Μῶμος Παρὰ τὸ μῶ· οὗ ὁ μέλλων, μώσω· δηλοῖ καὶ τὸ ζητῶ. Μῶμος οὖν, ὁ ἀεὶ ἐπιζητῶν, καὶ μηδὲν τῶν ἄλλων ἱκανὸν εἶναι νομίζων, ἀλλ’ ἐνδεῖν τοῦ κρείττονος, ἀεὶ πᾶν ὁτιοῦν λέγων καὶ διασύρων ### μ 368 Μυδᾶν Ἔστι δευτέρας συζυγίας τῶν περισπωμένων· σημαίνει τὸ ὄζειν, καὶ τὸ οἰδαίνειν, ἤγουν τὸ φυσᾶσθαι καὶ ὀγκοῦσθαι. Οἰδαίνουσι τοίνυν οἱ τάφοι κατὰ τὸ ἔνδον. Γίνεται οὖν παρὰ τὸ μύω. Ἢ ἀπὸ τοῦ μύζειν καὶ ἐκθλίβειν τὸ ὑγρόν· κυρίως γὰρ τὸ ὄζω καὶ σήπω σημαίνει· καὶ ### μ 369 μυδῶντα σημαίνει τὸν ὄζοντα· παρὰ τὸ μύειν τοὺς μυκτῆρας, ἤγουν κλείειν. Ἐξ αὐτοῦ μυδῶ μυδᾷς· καὶ, μυδόωσα δ’ ἀπὸ χροὸς ἔρρεε λάχνη. Ἀντὶ τοῦ διϋγραινομένη. Ἀπὸ τοῦ ὕδωρ ὑδῶ ὑδώσω· καὶ πλεονασμῷ τοῦ μ, μυδῶ· καὶ ΜΥΔΑ λέον τὸ σεσηπὸς καὶ ὄζον, καὶ, ἐέρσας μυδαλέας, Ἰλιάδος λ, ἀντὶ τοῦ διαβρόχους, διΰγρους· καὶ ### μ 370 Μύδρος Ὁ πεπυρακτωμένος σίδηρος. Εἴρηται παρὰ τὸ μύρεσθαι καὶ διαρρεῖν. Λέγεται δὲ καὶ ὁ χρυσὸς παρὰ Λυκόφρονι, Πακτώλιον σταθμοῖσι τηλαυγῆ μύδρον ### μ 371 Μυελός Παρὰ τὸ ἐν τῷ μυχῷ εἰλεῖσθαι, μυχελός τις ὤν. Ἢ παρὰ τὸ μύω, τὸ σφαλίζω, ὁ ἐσφαλισμένος ὑπὸ τοῦ ὀστέου· ὅθεν καὶ μυαλῶ ### μ 372 Μύζεις Τί μύζεις; Ἀριστοφάνης. Παρὰ τὸ μύω, μύζω, ὡς τρύω, τρύζω. Σημαίνει δὲ τὸ θηλάζω ### μ 373 Μύησις Τὸ μυστήριον· παρὰ τὸ μεμυηκέναι ἀπὸ τοῦ μυῶ, τὸ μανθάνω· ἀφ’ οὗ καὶ τὸ, Μυεῖται πνεύματος γνῶσιν ### μ 374 Μῦθος Σημαίνει δύο· τόν τε σκοτεινὸν λόγον, παρὰ τὸ μύω, τὸ καμμύω, τόν τε ἁπλῶς λόγον, παρὰ τὸ μυῶ μυήσω, τὸ διδάσκω, μύηθος καὶ μῦθος. Κρατερὸν δ’ ἐπὶ μῦθον ἔτελλεν ### μ 375 μῦθος σημαίνει καὶ τὴν στάσιν. Ἅπαξ εἴρηται παρ’ Ὁμήρῳ, οὐδέ τιν’ ἄλλην μύθου ποιήσασθαι ἐπισχεσίην ἐδύνασθε. Ὅθεν καὶ Ἀνακρέων ἐν τῷ δευτέρῳ τῶν μελῶν ### μ 376 μυθίτας τοὺς στασιαστὰς, ἐπὶ τῶν ἁλιέων λέγει ### μ 377 Μυῖα Ἐκ τοῦ μυιών· σημαίνει δὲ τὸ παχὺ καὶ σαρκῶδες τῶν ὀπισθίων. τὸ συνεσφιγμένον ὑπὸ τῶν νεύρων μέρος, ὀρεξάμενος πρύμνον σκέλος, ἔνθα πάχιστος μυιὼν ἀνθρώπου πέλεται. Γίνεται παρὰ τὸ μύω, τὸ συσφίγγω, ὁ συνεσφιγμένος τόπος. Μυιὼν οὖν, ἡ λεγομένη γαστροκνημία, Ἰλιάδος π, ἥτις συνέστηκεν ἐκ πολλῶν νεύρων καὶ συνεστραμμένων σαρκῶν. Ἐξ αὐτοῦ γίνεται ### μ 378 μυῖα ἡ σαρκώδης οὖσα καὶ παχεῖα ### μ 379 Μυκάλη Παρὰ τὸ ἐκεῖ μυκᾶσθαι τὰς Γοργόνας διωκούσας τὸν Περσέα ### μ 380 Μυκαλησός Ἡ πόλις· ὅτι ἐκεῖσε ἐμυκήσατο ἡ βοῦς ἡ προηγησαμένη τοῦ Κάδμου εἰς τὴν κτίσιν τῶν Θηβῶν κατὰ χρησμὸν Ἀπόλλωνος ### μ 381 Μύκης Μύκης ἐστὶν ἡ λαβὴ τοῦ ξίφους· νῦν τὸ ξίφος. Καὶ ἀπὸ τοῦ μύκητος τοῦ ξίφους τοῦ Περσέως ἐκεῖ ὄντος ἐκλήθη ἡ πόλις Μυκήνη. Μύη δὲ, τὸ κατακλεῖον τὴν θήκην τοῦ ξίφους, τὸ κατὰ τὴν λαβίδα ὅπερ κρατεῖται· παρὰ τὸ μύω, τὸ κατακλείω. Νίκανδρος ἐν Ἀλεξιφαρμάκοις, Κηφῆος νέα δῶρα, μύκης ὅθι κάππεσεν ἅρπης. Σημαίνει δὲ τὰ καρβώνια, ἤγουν τοὺς σπινθῆρας ἀπὸ τῶν λύχνων ἀναπεμπομένους ἐν χειμῶνι· ἢ λύχνοιο μύκητες ἀγείρωνται περὶ μύξαν, Ἄρατος ### μ 382 Μύκον Ἀμφὶ δὲ πύλαι μύκον οὐρανοῦ, Ἰλιάδος ε, ἀντὶ τοῦ ἤχησαν, ἠνεῴχθησαν. Ὀνοματοπεποίηται ὁ τρόπος, ἀπὸ τοῦ παρακολουθοῦντος. Μυκῶ ### μ 383 Μύκλος Καλεῖται ἡ ἐν τῷ τραχήλῳ τῶν ὄνων ὑποδίπλωσις. Μύκλους οὖν εἶπεν ἐνταῦθα τοὺς μνηστῆρας, διὰ τὸ ἀδηφάγον καὶ κατωφερές· ὡς καὶ Καλλίμαχος, Ἔστιν μοι μάγνης ἐννεάμυκλος ὄνος. Οἱ δὲ ### μ 384 μύκλους φασὶ τὰς κατωφερεῖς γυναῖκας. Εἴρηται δὲ ἀπὸ ἑνὸς Μύκλου αὐλητοῦ κωμῳδηθέντος ἐπὶ μαχλότητι. Λυκόφρων, Μύκλοις γυναικόκλωψιν· ἡ δὲ βασσάρα ### μ 385 Μυκτήρ Παρὰ τὸ μύξω μυκτήρ· ἢ ἀπὸ τοῦ τὴν μύξαν δι’ αὐτῶν ἐξιέναι· ἢ ἀπὸ τοῦ μύξας τινὰς ἐφ’ ἑαυτοῦ ἔχειν, τουτέστι πόρους· ἢ ἀπὸ τοῦ ἡγεμονικοῦ τεταγμένος τῆς αἰσθήσεως· ὅθεν καὶ ### μ 386 μυκτη ρίζειν λέγομεν τοὺς ἐν τῷ διαπαίζειν τινὰς τοῦτό πως τὸ μέρος ἐπισπῶντας ### μ 387 Μύξα Παρὰ τὸ ἀπὸ τοῦ μυκτῆρος ἐκκρίνεσθαι ### μ 388 Μύλη Μύλαι τινὲς τῶν ὀδόντων οὕτως λέγονται διὰ τὸ ἐπ’ αὐτῶν λεαίνεσθαι τὴν τροφήν· ἢ παρὰ τὸ μειοῦν λίαν· ἢ παρὰ τὸ εἱλῶ. Ἐπὶ τῆς ἐπιγονατίδος, ἀπὸ τῆς ἔξω πρὸς τὴν μηχανὴν ἐμφερείας, διὰ τὸ εἶναι ἄνω τοῦ ἄρθρου τὸ κοῖλον, ὡς καὶ τῆς μύλης τὸ ὕπερθεν, καὶ τὰ ἐμβαλλόμενα πρὸς τὸ ἀλεσθῆναι τὰ σπέρματα. Ἢ μύλη, ἡ μόλις κατεργαζομένη ### μ 389 Μυλήκορον Κόρημα, τὸ σαροῦν λέγεται· ἔνθεν μυλήκορον ### μ 390 Μυλήφατος Παρὰ τὸ ὑπὸ μύλης συντετρίφθαι ### μ 391 Μύλη Παρὰ τὸ μεῖον καὶ τὸ ἀλοᾶν· οἷον εἰς λεπτὰ ἀλοᾶν ### μ 392 Μυλωθρός Πλεονασμῷ τοῦ ρ· οἷον ὁ τὴν μύλην ὠθῶν, μυλωθός τις ὢν, λέγεται ὁ μυλῶνα κεκτημένος ### μ 393 Μυλιόωντες Ἡσίοδος, τὰ χείλη κινοῦντες ἀπὸ τῆς ψύχρας, ἢ συνάγοντες· ἢ τὰς μύλας συγκρούοντες. Κράτης γράφει ### μ 394 μαλκιόωντες. Ἔστι δὲ τὸ διὰ τὸ ψύχος μὴ ἔχειν εὐκινήτῳ δυνάμει χρή σασθαι ### μ 395 Μύνη Πρόφασις· ἐπιμονῆς γὰρ χρεία τῷ προφασιζομένῳ εἰς τὸ ψεύδεσθαι καὶ μὴ εἰπεῖν τἀληθές· ὥστε ἀπὸ τοῦ μονὴ, μύνη, ὡς γονὴ, γυνή. Τὰς προφάσεις δὲ ### μ 396 μύνας καλοῦσιν οἱ Αἰολεῖς· ἔνθεν ἴσως καὶ τὸ ἀπροφασίστως τινὶ βοηθεῖν ### α 2471 ἀμύνειν λέγουσιν. Οὐδὲ μυνάμενος. Ἀντὶ τοῦ προφασισάμενος. Ἀλλ’ ἄγε μὴ μύνῃσι παρέλκεαι. Προφάσεσι, σκήψεσι· παρὰ τὸ μεμυκέναι τοῖς χείλεσι ### μ 397 Μύνδος Μύνδος ἰχθῦς, Σοφοκλῆς, ὁ μὴ αὐδῶν· ὅθεν καὶ ἔλλοψ, ἀπὸ τοῦ ἐλλειπῆ τὴν ὄπα ἔχειν ### μ 398 Μύουρον Τὸ ἐπὶ τελευτῆς ἀπολεπτυνόμενον ### μ 399 Μυρία Τινὲς τὰ μὴ ὡρισμένα· οἱ δὲ, τὰ πολλά· οἱ δὲ, τὰς δέκα χιλιάδας· ἀπὸ τοῦ μεμυκέναι τοὺς δακτύλους ἐν τοῖς ψήφοις. Ἀντὶ τοῦ πολλὰ, ἀορίστως. Τὸ ΜΥ, βραχύ· ἐπὶ μὲν γὰρ τοῦ ἄλλου, τοῦ σημαίνοντος ὡρισμένον πλῆθος, ἐκτεταμένον ἐστίν· ἀπὸ γὰρ τοῦ ΜΥ γίνεται στοιχείου, τοῦ μακροῦ· τὸ δὲ σημαῖνον τὸ ἀόριστον πλῆθος συστέλλεται ### μ 400 Μύρια Τὸ ΜΥ, ψιλόν· οὐδὲν στοιχείου ὄνομα εἰς δίφθογγον λήγει. Ἢ οὕτως· ὁ τεσσαράκοντα ἀριθμὸς ἐφ’ ἑαυτὸν πολυπλασιαζόμενος γίνεται χίλια ἑξακόσια· εἶτα τὸ χίλια ἑξακόσια ἐφ’ ἑαυτὰ ἑξαπλασιασθέντα γίνεται ἐννακισχίλια ἑξακόσια· εἶτα λείπει τὸ υ στοιχεῖον τὰ τετρακόσια· καὶ προστεθὲν γίνεται δέκα χιλιάδες, ὅ ἐστι μύρια. Παρὰ τὸ ΜΥ στοιχεῖον γίνεται μύριος· ἐξ οὗ μυριάς· κλίνεται μυριάδος. Τὸ ΑΣ βραχύ· τὰ εἰς ΑΣ ὀξύτονα θηλυκὰ συστέλλει τὸ α. Ὀξύνεται· τὰ εἰς ΑΣ ὀνόματα διὰ τοῦ ΔΟΣ κλινόμενα, βραχὺ ἔχοντα τὸ α, ὀξύνεται· οἷον, ἐθὰς, φυγάς ### μ 401 Μυρίννα Δύο πόλεις ἦσαν τῆς Λήμνου, Μυρίννα καὶ Ἡφαιστία. Οὐχ, ὥς τινες φασὶ, παρὰ τὸ μύρεσθαι καὶ ῥεῖν, ἀλλ’ ἀπὸ Μυρίνης τῆς Θόαντος γυναικός ### μ 402 Μύρεσθαι Τὸ κλαίειν· παρὰ τὸ ῥεῖν τὰ δάκρυα· ἀπὸ τοῦ μύρω, τὸ ῥέω ### μ 403 Μύρον Τινὲς ἀπὸ τῆς Μύρρας, ἣ ἀπεδενδρώθη· ἢ μύρον ἀπὸ τοῦ ἐκπιέζεσθαι τὰ ἀρώματα καὶ ἀποστάζειν ἐκεῖνα ### μ 404 Μυροπόλος Εἰ μὲν ὁ τὰ μύρα πωλῶν, τὸ ΠΩ μέγα· εἰ δὲ ὁ περὶ τὰ μύρα ἀναστρεφόμενος, μικρόν ### μ 405 Μύρσος Μύρσον ἐς ὠτώεντα παλαιφαμένης τε ἄγνοιο ### μ 406 μύρσος πλεκτόν ἐστιν ἀγγεῖον ἐξ ἄγνου πλεκόμενον λύγων ### μ 407 Μύστις Παρὰ τὸ μύστης· τοῦτο παρὰ τὸ μύω. Οὐ μόνον δὲ ἀπὸ βαρυτόνου γίνεται εἰς ι παρώνυμον, οἷον πλανήτης, πλανῆτις· ἀλλὰ καὶ ἀπὸ ὀξυτόνου, οἷον, ὑβριστὴς, ὕβριστις· αἰχμητὴς, αἴχμητις· βουλευτὴς, βούλευτις. Τῶνδε βούλευτις πόνων. Ἐν ταῖς Ξαντρίαις ### μ 408 Μύσταξ Ἐν ᾧ οἱ μυκτῆρες στάζουσιν ### μ 409 Μῦς Σημαίνει δ· τὸν θαλάσσιον, καὶ τὸν γηγενῆ, καὶ τὸ μέρος τοῦ σώματος, καὶ ὄνομα ἔθνους· ἐξ οὗ καὶ Μυσία ἡ πόλις ### μ 410 Μύστης Παρὰ τὸ μύω, τὸ καμμύω· μύοντες γὰρ τὰς αἰσθήσεις, καὶ ἔξω τῶν σαρκικῶν φροντίδων γινόμενοι, οὕτω τὰς θείας ἀναλάμψεις ἐδέχοντο ### μ 411 Μυστηρία Μυθήρια· μῦθος γὰρ ὁ λόγος. Βέλτιον οὖν, ἃ δεῖ μύσαντας τηρεῖν ἔνδον ### μ 412 Μύστρον Ἀπὸ τοῦ μυστίλλεσθαι, τουτέστι μικρὰ ἐπαίρειν ### κ 953 Καὶ μύστλον Τὸ κοίλῳ τῷ ἄρτῳ ἐσθίειν ### μ 413 μυστιλᾶσθαι ἔλεγον· ὅθεν καὶ τὸ μύστλον. Ἐγὼ δὲ μύστλον τὸ κοῖλον, παρὰ τὸ ἐοικέναι θαλασσίῳ μυΐ. Καλεῖται δὲ μῦς ἐκεῖνο, ὅτι μύεται καὶ συγκλείεται ὅτε θέλει ### μ 414 Μύσαχθες Παρὰ τὸ μύσος· τὸ δὲ μῦσος, παρὰ τὸ μύσω· τοῦτο, παρὰ τὸ μύω, τὸ καμμύω· ὃν γὰρ μισοῦμεν, τοῦτον καὶ ἀποστρεφόμεθα. Εἰς τὸ ### σ 41 σταξ. Παρὰ τὸ μυσάττω, οὗ παθητικὸν μυσάττομαι. Μύω βαρύτονον, τὸ καμμύω· περισπώμενον δὲ, τὸ διδάσκω ### μ 415 Μυττωτόν Τρίμμα ἐξ ἀρτυμάτων πολλῶν συντιθέμενον. Οἱ Ἀττικοὶ ὑπότριμμά τι μετὰ σκορόδου καὶ τυροῦ γινόμενον λέγουσι· ἔνιοι δὲ πλακοῦντα διὰ λαχάνων συντιθέμενον. Βέλτιον δὲ τὸ διὰ σκορόδων τρίμμα· ὡς εἶναι παρὰ τὸ μυσάττεσθαι τὴν δυσωδίαν, μυσωτὸν, καὶ μυττωτόν ### μ 416 Μυχοίτατος Ἀντὶ τοῦ ἐσώτατος· ἀπὸ τοῦ μυχός. Ἀντίκειται δὲ, ὥς φησιν Ἀρίσταρχος, τῷ, Ἔστι πόλις Ἐφύρη μυχῷ Ἄργεος ἱπποβότοιο. Οὐ γὰρ ἐσωτάτη ἐστι τοῦ Ἄργους, ἀλλὰ προκάθηται αὐτοῦ. Δεῖ δὲ νοεῖν, ὅτι οὐ τῆς πόλεως λέγει, ἀλλὰ τῆς Πελοπονήσου ### μ 417 Μυχὸς δὲ σημαίνει τὸν ἐνδότατον τόπον, παρὰ τὸ νὺξ νυχὸς, καὶ τροπῇ τοῦ ἀμεταβόλου εἰς ἀμετάβολον, μυχὸς, οἱονεὶ ὁ ἐνδότατος καὶ σκοτεινὸς τόπος ### μ 418 Μύδρος Ὁ ἀργὸς σίδηρος. Τίθεται δὲ καὶ ἐπὶ ἀναισθήτου. Καλεῖται δὲ καὶ ὁ διάπυρος σίδηρος ### μ 419 μύδρος. Ἔστι δὲ ἡ φωνὴ πεποιημένη ἐκ τοῦ μύζω, τὸ ἠχῶ, ῥήματος ### μ 420 Μύωψ Ἔστι δὲ μυῖα τις ἐρεθίζουσα τοὺς βοῦς. Ὁ μύειν συνεχῶς τοὺς ὦπας ποιῶν· παρὰ τὸ μύω, τὸ καμμύω ### μ 421 Μῶν Ἀπορηματικός ἐστι σύνδεσμος, ἀντὶ τοῦ ἆρα· συνετέθη δὲ ἀπὸ τοῦ μὴ ἀπαγορευτικοῦ καὶ τοῦ οὖν συνδέσμου· καὶ ἐγένετο μὴ οὖν, ἀποβολῇ τοῦ η, μοῦν· καὶ τροπῇ Δωρικῇ τῆς ΟΥ εἰς ω γίνεται μῶν· διὸ καὶ περισπᾶται ### μ 422 Μετόπωρον Τὰς ὥρας τοῦ ἔτους ἀπὸ τῶν καρπῶν ὀνομάζουσι. Θέρος οὖν, ὅτε θερίζεται ὁ πυρός· ὀπῶραι, ὅτε τρυγᾶται ἡ ὀπώρα· τὸ δὲ μετὰ ταῦτα, μετόπωρον ### μ 423 Μέτασσαι Ἡγοῦντο πάντες τοῦτο εἶναι μεσαίταται, αἱ μεταξύ· καὶ ἐν ὑπερθέσει, μέτασσαι· ὥστε εἶναι μεταξὺ τινάς. Δύναται δὲ καὶ οὕτως ### ε 1550 ἐπίσσας λέγεσθαι Ἰωνικῶς, παρ’ Ἑκαταίῳ. Ἔστιν ### ε 1551 ἔπισσαι αἱ ἐπιγινόμεναι τοῖς προγόνοις. Ὡς ἐπὶ οὖν ἔπισσαι, οὕτω μετὰ, μέτασσαι ### μ 424 Μενοινή Τὰ διὰ τοῦ ΟΙΝΗ ὑπὲρ δύο συλλαβὰς, ἔχοντα πρὸ τοῦ ν τὴν ΟΙ δίφθογγον, οὐκ ἔστι γνήσια. Ζήτει τέλειον τὸν κάνονα εἰς τοῦ Θεογνώτου τὴν Ὀρθογραφίαν. Γίνεται παρὰ τὸ μένω, τὸ προθυμοῦμαι, μενὴ, καὶ μενωνὴ, κατὰ ἀναδιπλασιασμὸν, ὡς καὶ παρὰ τὸ ἔδω ἐδὴ, καὶ ἐδωδὴ, ὄζω ὀδὴ ὀδώδη· καὶ τροπῇ τοῦ ω εἰς τὴν ΟΙ δίφθογγον, ὡς παρὰ τὸ ἀγκῶνος ἀγκώνη καὶ ἀγκοίνη. Καὶ ### μ 425 μενοινῶ ῥῆμα, ὃ σημαίνει τὸ προθυμοῦμαι· ὅθεν ### μ 426 μενοινάα δευτέρον πρόσωπον Ἰωνικῶς, ἐνεστῶτος παθητικοῦ. Τὰ δὲ εἰς η λήγοντα θηλυκὰ τρισύλλαβα ἀπὸ ῥήματος γινόμενα, ἔχοντα ἐν τῇ τελευταίᾳ συλλαβῇ καὶ τῇ πρὸ αὐτῆς τὸ αὐτὸ σύμφωνον ἢ ἀντίστοιχον, τῷ ω μεγάλῳ παραλήγεται. Ὁ δὲ λόγος ἐπὶ τρισυλλά βων· οἷον, ἀγωγὴ, ὀδωδὴ, ἐδωδή· ὄπτω, ὀπωπή· ἔχω ὀχὴ, ὀκωχή· ἥκω ἀκὴ, ἀκωκή. Οὕτως οὖν καὶ μένω μενωνὴ ὤφειλεν εἶναι· ἀλλ’ ἔστιν εἰπεῖν, ὅτι τὰ οὐδέτερα διπλασιάζοντα ἀπὸ φωνήεντος ἄρχεται, τὸ δὲ μενοινὴ μόνον ἀπὸ συμφώνου· καὶ ὡς διήλλαξε κατὰ τοῦτο πρὸς τὰ ἄλλα, παρήλλαξε καὶ κατὰ τὴν παραλήγουσαν. Οὕτως Ἡρωδιανὸς, ὡς λέγει Θεόγνωτος ### μ 427 Μύρμηξ Παρὰ τὸ μερμερίζω, τὸ φροντίζω, μερμερίξω· καὶ συγκοπῇ, μέρμηξ· καὶ τροπῇ τοῦ ε εἰς υ, μύρμηξ, ἤγουν ὁ τοῦ χειμερινοῦ καιροῦ τὴν τροφὴν μεριμνῶν. Ἢ παρὰ τὸ μείρω. Οὗτος γὰρ, διὰ τὸ μὴ ἀναφύειν τὸν σῖτον, εἰς δύο μερίζων ἀποτίθησι. Καὶ τοὺς Μυρμιδόνας φασὶν ἀπὸ τῶν μυρμήκων γεγονέναι, ἐπινεύσαντος τοῦ Διὸς διὰ τὸ ὀλιγωθῆναι τοὺς ἀνθρώπους ### μ 428 Μωσῆς Κλίσιν ἐπιδέχεται, Μωσῆς Μωσοῦ· Μωϋσῆς Μωϋσέος, ὡς εὐσεβὴς εὐσεβέος· καὶ Μωσεὺς Μωσέως, ὡς Πηλεὺς Πηλέως. Μωϋσῆς Μωϋσοῦ μᾶλλον ὁ Θεοχώρητος. ν ### ν 7 Νῦ Τὸ στοιχεῖον, ὅτι νυγμόν τινα ἔχει ἡ τούτου ἐκφώνησις ### ν 8 Νάκη Τὸ αἰγεῖον δέρμα ### κ 954 κώδιον τὸ προβάτειον. Οὐκ ἄρα τὸ ἐν Κόλχοις ### ν 9 νάκος ῥητέον. Κακῶς οὖν Σιμωνίδης νάκος φησί. Τὸ δὲ νάκη ἔστιν ὄνομα προσηγορικόν· ὁ νάκης, τοῦ νάκου, τῷ νάκῃ, τὸν νάκην· τὸ γὰρ θηλυκὸν, παρὰ τὸ νάκος, νάκη, ὡς παρὰ τὸ βλάβος, βλάβη· ἄκος, ἄκη· σκέπος, σκέπη. Τό τε ἀρσενικὸν παρὰ τὸ νάκη· τὰ γὰρ θηλυκὰ, προσθήκῃ τοῦ ς, μὴ κωλυόμενα ὑπὸ χαρακτῆρος, ἐπὶ γενικῆς εἰς ΟΥ λήγει, πλάτη, πλάτης, πλάτου· λέσχη, λέσχης, λέσχου· ἀήτου· ἀράχνου. Μὴ κωλυόμενα ὑπὸ χαρακτῆρος, διὰ τὸ πλάνης καὶ κόμης ### ν 10 Νάμα Παρὰ τὸ νῶ, τὸ ῥέω· οὗ ὁ μέλλων, νάσω· ἐξ αὐτοῦ νάμα, ὡς δράσω δράμα ### ν 11 Νάνος Ὁ μὴ αὐξόμενος, ὁ πίθηκος. Παρὰ τὸ ἄνω, ὃ δηλοῖ τὸ αὐξάνω, γίνεται ἄνος· καὶ μετὰ τοῦ ΝΗ στερητικοῦ, καὶ συγκοπῇ ### ν 12 Νάπυ Τὸ σίνηπι, κατὰ στέρησιν τοῦ ἠπίου, διὰ τὴν δριμύτητα. Τὰ εἰς υ λήγοντα οὐδέτερα μακρᾷ παραληγόμενα διὰ τοῦ ΕΟΣ κλίνονται. Σεσημείωται τὸ νάπυος ### ν 13 Νάπαι Δρυμοὶ, φάραγγες, κοιλάδες. Παρὰ τὸ πίω ῥῆμα γίνεται μετὰ τοῦ στερητικοῦ α ἄπη καὶ μετὰ τοῦ ΝΗ ἑτέρας στερήσεως γίνεται νηάπη, καὶ συγκοπῇ, νάπη, οἱονεὶ ἡ ἄγαν πίνουσα· αἱ γὰρ δύο στερήσεις ποιοῦσι μίαν ἐπίτασιν. Ἢ παρὰ τὸ ΝΗ καὶ τὸ φῶ γίνεται νῆφαι, καὶ νάπαι, κατὰ τροπὴν τοῦ η εἰς α. Ὡς νηάνος καὶ νᾶνος, οὕτως νῆπαι καὶ νάπαι. Σημαίνει δὲ τοὺς συμφύτους καὶ κατασκίους τῶν ὀρῶν τόπους, ἢ τοὺς ὀρεινοὺς καὶ ὑλώδεις ### ν 14 Ναρόν Τὸ ὑγρόν. Παρὰ τὸ νῶ ῥῆμα ὁ μέλλων νάσω, γίνεται ναρός· καὶ τὸ οὐδέτερον, ναρόν. Σοφοκλῆς Τρωΐλῳ· Πρὸς ναρὰ δὲ κρηναῖα χωροῦμεν ποτά. Οὕτω Φιλόξενος. Καὶ ἴσως ἡ συνήθεια τρέψασα τὸ α εἰς ε λέγει νερόν ### ν 15 Νάρθηξ Σημαίνει δύο· τὸν τῆς ἐκκλησίας νάρθηκα, καὶ γίνεται παρὰ τὸ νέρθεν εἶναι τοῦ ἄμ βωνος. Σημαίνει καὶ τὸν ἐν τῇ κοινῇ συνηθείᾳ λεγόμενον νάρθηκα· καὶ γίνεται παρὰ τὸ νεαρὸν νεάρηξ καὶ νάρθηξ. Ἢ παρὰ τὸ ναρὸν, ὃ σημαίνει τὸ ὑγρὸν, νάρηξ, καὶ νάρθηξ ### ν 16 Νάρθηξ ἐστὶ καὶ ἰατρικόν τι τεῦχος· κυρίως, τὸ ἐκ νάρθηκος γεγενημένον· καταχρηστικῶς δὲ καὶ τὸ ἐξ οἱασδήποτε ὕλης ### ν 17 Ναστός Ὁ πεπιλημένος ἄρτος, ὁ μεστὸς, πλήρης, καὶ μὴ ἔχων τὶ κοῦφον· ἀπὸ τοῦ νάσσεσθαι ἀρτύμασιν ἢ τραγήμασί τισι. Λυκόφρων, Οὐ γάρ τις αὐτῶν ψήσεται πύρνον γνάθῳ, πρὶν ἂν κρατήσῃ ναστὸν εὐστόχῳ λίθῳ. Νῦν ἐπὶ ἄρτου καταχρηστικῶς ἔθηκε. Ναστὸς δὲ κυρίως ὁ πλακοῦς, ὁ μετὰ σταφίδων πεπεμμένος, ὁ πυκνός ### ν 18 Νασμός Ὄμβρος· ἀπὸ τοῦ νάω· ὅθεν καὶ νάμα καὶ ναύτης. Λυκόφρων, Ζηνὸς καχλάζων νασμός. Σημαίνει δὲ ἐνταῦθα τὸν κατακλυσμόν ### ν 19 Νάσθη Ἰλιάδος ξ, Πατὴρ δ’ ἐμὸς Ἄργεϊ νάσθη πλαγχθείς. Ἀντὶ τοῦ ἀπῳκίσθη ### ν 20 Νάρκησεν Ἰλιάδος θ, ἐνάρκησεν, ἐλύθη· ἀπὸ τῆς νάρκης τοῦ ἰχθύος ### ν 21 Ναῦς Γ εὐθείας ἔχει· ναῦς, ναός· νηῦς, νηός· νεῦς, νεός. Ναῦς, ναός. Ὁ κανών· δύο μόνα εἰσὶν εἰς ΑΥΣ θηλυκὰ, ναῦς καὶ γραῦς· κέκλιται δὲ ἀμφότερα διὰ καθαροῦ τοῦ ΟΣ· ναὸς, ἡ γενική· καὶ Ἀττικῶς, νεώς. Γίνεται δὲ παρὰ τὸ νῶ, τὸ κολυμβῶ, ἢ νέω, ὁμοίως· παράγωγον νεύω· ὁ μέλλων, νεύσω· νεῦς καὶ ναῦς. Ὅμηρος παρετυμολογεῖ, ἀπὸ τοῦ νῆσαι, ὅ ἐστι σωρεῦσαι· Ἰλιάδος ι, Νῆα ἅλις χρυσοῦ καὶ χαλκοῦ νηησάσθω ### ν 22 Ναῦφι Ὥσπερ ἀπὸ τοῦ ταναόποδος γίνεται ταναύποδος κράσει τοῦ α ο εἰς τὴν ΑΥ δίφθογγον, οὕτω καὶ ἀπὸ τοῦ ναῦς ναὸς γίνεται ναόφι, καὶ κατὰ κρᾶσιν, Ναῦφιν ἀμυνόμενοι, ἀντὶ τοῦ, ἐκ τῶν νεῶν ἀποσοβοῦντες ### ν 23 Ναύπακτος Πόλις· παρὰ τὸ ναυπήγιον γενέσθαι τῶν Ἡρακλειδῶν ἐκεῖ ### ν 24 Ναυσικάα Κεκασμένη ταῖς ναυσί ### ν 25 Ναύτης Ὁ ἄγων τὴν ναῦν· ἢ διὰ τὸ τὰ νάματα τέμνειν· ἢ διὰ τὸ τὰ νάματα τείνειν, ἤγουν ἐλαύνειν ### ν 26 Νάφθα Ἀπὸ τοῦ ἀνάπτω ἀνάψω ἀνῆφα, ἀνῆμμαι, ἀνῆψαι, ἀνῆπται, νάπτα καὶ νάφθα. Παρεσκεύασται γὰρ ἐξάπτειν ### ν 27 Ναῦλον Τὸ εἰς τὸ στόμα τῶν νεκρῶν ἐμβαλλόμενον νομισμάτιον ### ν 28 Ναύλοχος Ὁ λιμὴν, ἐν ᾧ αἱ ναῦς κοιμῶνται· ὅθεν καὶ ### ε 1552 εὐναὶ αἱ ἄγκυραι· εὐνάζουσι γὰρ τὴν ναῦν ### ν 29 Ναύαιθος Ποταμὸς Ἰταλίας. Τῶν ἐξ Ἰλίου πλεόντων Ἑλλήνων κατήχθησαν τινὲς εἰς τὸν ποταμὸν τοῦτον· αἱ δὲ αἰχμάλωτοι, εὐλαβούμεναι τὴν ἐν τῇ Ἑλλάδι δουλείαν, καὶ τὴν ἐσομένην ζηλοτυπίαν τῶν γυναικῶν αὐτῶν, ἐνέπρησαν τὰς ναῦς· καὶ ὁ μὲν ποταμὸς ὠνομάσθη Ναύαιθος, ἀπὸ τοῦ αἴθω· αἱ γὰρ γυναῖκες, ναυπρήστιδες· καὶ αἱ νῆες, πρηστίδες ### ν 30 Ναίω Σημαίνει τὸ οἰκῶ· διὰ τῆς ΑΙ διφθόγγου, ὡς τὸ, Ναῖε δὲ Σατνιόεντος ἐϋρείταο παρ’ ὄχθας. Ἐξ οὗ γίνεται καὶ ναός ### ν 31 Νέω σημαίνει δύο διὰ τοῦ ε ψιλοῦ, τὸ πορεύομαι, ὡς τὸ, Νῦν δ’ ἐπεὶ οὐ νέομαί γε φίλην ἐς πατρίδα γαῖαν. Καὶ τὸ κολυμβῶ, ὡς τὸ, Στόμα καλλιρόοιο ἵξε νέων ### ν 32 Ναιετάωσιν Ἀπὸ τοῦ ναίω γίνεται ναιέτης· καὶ ὡς κυνηγέτης κυνηγετῶ, οὕτω καὶ ναιέτης ναιετάω ναιετῶ ### ν 33 ναιέτης δὲ σημαίνει τὸν μέτοικον· ἡ μετοχὴ, ναιετάων· τὸ θηλυκὸν, ναιετάουσα· καὶ Δωρικῶς, ναιετάωσα, ὡς ἱδροῦσαι, ἱδρῶσαι· καὶ βοῦν, βῶν ### ν 34 Νέαιρα Τὸ ἔσχατον τῆς κοιλίας μέρος· παρὰ τὸ νέω, τὸ πορεύομαι, γίνεται· εἰς αὐτὴν γὰρ πορεύ ονται τὰ ἐσθιόμενα· καὶ πλεονασμῷ τοῦ ι γίνεται ### ν 35 νείαιρα ὡς τὸ, Νειαίρῃ δ’ ἐν γαστρὶ διὰ ζωστῆρος ἔλασσεν. Ὡς νέατος νείατος, Νείατον ἐς κενεῶνα· καὶ, ἔκειτο δὲ νείατος ἄλλων. Παρὰ τὸ νέος γίνεται νέατος, καὶ πλεονασμῷ τοῦ ι, ὥσπερ παρὰ τὸ μέσον γίνεται μέσατον ### ν 36 Νέατον δὲ, τὸ ἔσχατον· ὅθεν καὶ ### λ 303 λαγὼν τὸ αὐτὸ εἴρηται παρὰ τὸ λήγειν ### ν 37 Νεάτη Ἡ ἐσχάτη· ἀπὸ τοῦ νέος· οἱ γὰρ νέοι ἀτελεῖς εἰσὶ καὶ ἔσχατοι ### ν 38 Νεαλής Ὁ νεωστὶ ἑαλωκὼς ἰχθῦς· ἢ ὁ νεωστὶ ὁτιοῦν πεποιηκὼς ἢ πεπονθώς ### ν 39 Νεαροί Παρὰ τὸ νέω καὶ τὸ ἀρύω, τὸ νεωστὶ ἀρυθὲν ὕδωρ. Μεταφορικῶς δὲ ἡ λέξις καὶ ἐπὶ τῶν παιδίων τῶν νεωστὶ γεννηθέντων ### ν 40 Νεανίας Παρὰ τὸ νέος γίνεται νεὰν, ὡς μέγιστος μεγιστάν· καὶ παράγωγον ἐξ αὐτοῦ νεανίας, καὶ νεανίσκος, καὶ νεᾶνις ### ν 41 Νέανδρος Κύριον ὄνομα· ἐπεὶ νέος ἠνδρεύσατο· ἢ νέος ὢν, ἀνδρεῖος ἦν ### ν 42 Νέαται Ἰλιάδος ι, Πᾶσαι δ’ ἐγγὺς ἁλὸς νέαται Πύλου ἠμαθόεντος. Ἤτοι ἔσχατοι, ἢ κατῳκισμέναι εἰσί. Συγκοπὴ δέ ἐστι τοῦ νενέαται. Ἔστι δὲ νῶ ῥῆμα· οὗ ὁ παρακείμενος νένηκα, νένημαι· ἐξ οὗ γίνεται Ἰωνικῶς, νενέαται· Φρυγάνων φάκελοι συννενέαται. Νῶ, σημαίνει τὸ οἰκῶ· ὁ παρακείμενος, νένηκα· ὁ παθητικὸς, νένημαι, νενήμεθα, νένησθε, νένηνται, καὶ Ἰωνικῶς, νενέαται. Τὸ νέαται οὖν ὅμοιον τῷ δεδέχαται δέχαται ### ν 43 Νέηαι Πορευθῇς, ἐπανέλθῃς. Νέω, τὸ πορεύομαι· τὸ ὑποτακτικὸν, ἐὰν νέωμαι· τὸ τρίτον, νέηται· καὶ Ἰωνικῶς, νέηαι· συστέλλουσι γὰρ τὸ τ οἱ Ἴωνες τοῦ τρίτου προσώπου, καὶ ποιοῦσι δεύτερον πρόσωπον. Ἰλιάδος α, σαώτερος ὥς κε νέηαι ### ν 44 Νέηλυς Τὰ εἰς ΥΣ σύνθετα, εἰ μὲν ὦσιν ἀπὸ τῶν εἰς ΥΣ ἁπλῶν συνθέτων, τὴν τῶν ἁπλῶν φυλάττει κλίσιν· οἷον βραχὺς, βραχέος· τρίβραχυς, τριβράχεος· ὀφρῦς, ὀφρύος· λεύκοφρυς, λευκόφρυος· εἰ δὲ ἀπὸ ἄλλων τινῶν εἰσὶ σύνθετα, διὰ τοῦ ΔΟΣ κλίνονται· οἷον ἔπηλυς, ἐπήλυδος· νέηλυς, νεήλυδος· σημαίνει δὲ τὸν ξένον. οὐκ ἔστιν ἀπὸ τῶν εἰς ΥΣ, ἀλλ’ ἀπὸ τοῦ ἐλεύθω γίνεται ἦλυς, καὶ νέηλυς, ὁ νεωστὶ ἐληλυθὼς, Ἰλιάδος β. Κανὼν τοῦ Χοιροβοσκοῦ· δεκάπηχυς, δεκαπήχεος· ἀρσενόθηλυς, ἀρσενοθήλεος· καλλίχθυς, καλλίχθυος ### ν 45 Νεβροί Ἐλάφων γεννήματα· οἱ νεωστὶ ἐπὶ βορὰν ἐλθόντες ἢ ἰόντες· ἢ παρὰ τὸ νεωστὶ πρὸς πορείαν ἰέναι· ἢ νέποροι, οἱ μηδέπω πορεύεσθαι δυνάμενοι· ἢ παρὰ τὸ ΝΕ στερητικὸν καὶ τὸ βορὰ, τὸ ἐστερημένον τῆς βορᾶς, ὅ ἐστι τῆς τροφῆς. Καὶ ### ν 46 νεβρίζειν τὸ νεβροῦ δέρμα φορεῖν ### ν 47 Νεκρός Παρὰ τὸ κῆρ μετὰ τοῦ ΝΕ στερητικοῦ γίνεται νέκηρος, ὁ ἐστερη μένος τῆς ψυχῆς· καὶ κατὰ συγκοπὴν, νεκρός. Ἢ ἀπὸ τοῦ ΝΗ στερητικοῦ ### ν 48 Νεαλής Κυρίως ὁ νεωστὶ ἑαλωκὼς ἰχθῦς, ἢ ἁλισθείς, ὁ πρόσφατος ### ν 49 Νέμειν Διαιρεῖν, μερίζειν, βόσκειν, νομίζειν, ἀναγινώσκειν· καὶ χειρονομεῖν Ἴωνες ### ν 50 Νέκυς Ὤσπερ κότος κότυς, οὕτω καὶ νεκρὸς νέκρυς· καὶ ἀποβολῇ τοῦ ρ, νέκυς· ἢ παρὰ τὸ κίκυς μετὰ τοῦ ΝΕ στερητικοῦ γίνεται νέκικυς, ὁ ἐστερημένος τῆς κίκυος· καὶ κατὰ συγκοπὴν, νέκυς· σημαίνει δὲ τὸν νεκρόν ### ν 51 Νεκάδες Ὅμηρος εἴωθε λέγειν ### ν 52 νεκάδας τὰς τῶν νεκρῶν τάξεις, παρὰ τοὺς νέκυας, νεκυάδας τινὰς οὔσας· οἱ δὲ νεώτεροι καὶ τὰς τῶν ὁπλιτῶν τάξεις οὕτω καλοῦσι· παρὰ τὸ νεῖκος, αἱ εἰς πόλεμον ἡτοιμασμέναι· ἢ ἀχώριστοι· τὸ γὰρ ΝΕ στερητικόν ἐστι· καὶ καδεῖν, τὸ χωρῆσαι· Ἰλιάδος θ, Δαναῶν κεκαδησόμεθα. Παρὰ μὲν τοῖς κυκλικοῖς αἱ ψυχαὶ νεκάδες λέγονται. ἦτε κε δηρὸν αὐτοῦ πήματ’ ἔπασχον ἐν αἰνῇσι νεκάδεσσιν. Ἰλιάδος ε ### ν 53 Νέκταρ Νέκταρ ἐῳνοχόει. Τὸ τῶν θεῶν πόμα, οἱονεὶ τὸ συνέχον τοὺς πίνοντας αὐτὸ ἐν νεότητι· παρὰ τὸ νέον καὶ τὸ ἔχω, νεοέκταρ, καὶ κατὰ συγκοπὴν, νέκταρ· διὸ καὶ ἡ Ἥβη αὐτὸ κιρνᾷ, Ἰλιάδος δ. Τινὲς δὲ ἐπὶ τοῦ θείου πόματος· παρὰ τὸ ΝΕ στερητικὸν καὶ τὸ κτῶ, τὸ φονεύω καὶ ἀναιρῶ, γίνεται, οἱονεὶ τὸ στεροῦν τοῦ κτᾶσθαι καὶ φονεύεσθαι τοὺς πίνοντας αὐτό· ἀφ’ οὗ δηλοῖ τὸ ἀθάνατον, οἷον τὸ μὴ κτεινομένοις ἀλλὰ τοῖς ἀθανάτοις διδόμενον. Κλίνεται νέκταρος· καὶ τὸ κτητικὸν, νεκτάρειος· ὁ νεκτάρεος, τοῦ νεκταρέου, τουτέστι θείου, θαυμαστοῦ, ἀκηράτου ### ν 54 Νεμέα Τόπος ἐν Ἄργει. Ἀπὸ τῶν νεμομένων ἐκεῖσε βοῶν, αἳ ἦσαν Ἥρας· ἢ ἀπὸ τῶν Δαναοῦ, οἳ κατενεμήσαντο καὶ ἐκληρώσαντο τὸ χωρίον. Ἡρακλῆς δὲ διέθηκε τὴν ἑορτὴν, τὸν λέοντα φονεύσας ### ν 55 Νεμειαῖον Ὄρος Πελοποννήσου· καὶ πόλις Νέμεια, ἔνθα ἦν ὁ Νεμειαῖος λέων ### ν 56 Νέμεσις Μέμψις, μομφή. Οἶμαι ἀπὸ τοῦ νεμῶ γίνεται. Ἡ δοτικὴ, νεμέσει· ἐκ τούτου, νεμέσσι, τροπῇ τοῦ ε εἰς ς· ἢ κατὰ συγκοπὴν, καὶ πλεονασμῷ τοῦ ς. Ἰλιάδος ζ, Οὔτοι ἐγὼ Τρώων τόσσον χόλῳ, οὐδὲ νεμέσσι, ἥμην ἐν θαλάμῳ ### ν 57 Νεμεσητός Μεμπτός· ἀπὸ τοῦ νεμεσῶ, δευτέρας συζυγίας· ὅθεν καὶ τὸ, νεμέσσηθέν τ’ ἐνὶ θυμῷ. Ἀντὶ τοῦ ἐμέμφοντο, Ἰλιάδος β. Ἔστι δὲ ἀόριστος πρῶτος παθητικός· καὶ οἱ Βοιωτοὶ ἐπὶ τῶν μὴ ἐχόντων τὴν μετοχὴν, ὥσπερ κόσμηθεν. Τὸ δὲ νεμεσῶ, γίνεται ἐκ τοῦ νεμῶ περισπωμένου ### ν 58 Νέος Ἀπὸ τοῦ νέεσθαι, ὅ ἐστι πορεύεσθαι, καὶ ἔρχεσθαι εἰς αὔξησιν· ἢ παρὰ τὸ ὁρμᾶσθαι· ὁρμῆς γὰρ ἡ ἡλικία ἀνάπλεως ### ν 59 Νεογνός Ὁ νεωστὶ γεννώμενος· ἢ νεόγονός τις ὢν, καὶ κατὰ συγκοπήν ### ν 60 Νεομηνία Παρὰ τὸ νέος καὶ τὸ μὴν μηνός ### ν 61 Νεοσσός Ὁ νεωστὶ σευόμενος· ἢ παρὰ τὸ νεάζω ### ν 62 Νεώτερος Ὁ νέος τῇ ὁράσει. Ζήτει εἰς τὸ ### ν 63 Νεοχμοῦντες Μετακοσμοῦντες· καὶ ### σ 42 σιν τὴν νεοκίνησιν· καὶ ### ν 64 νεοχμὸς ἄκοπος, ἄπονος ἢ ἄπειρος, νεωστὶ εἰργασμένος ### ν 65 Νεοαρδέα Νεωστὶ πεποτισμένην καὶ ἀρδευθεῖσαν, Ἰλιάδος φ ### ν 66 Νεωκόρος Παρὰ τὸ κορῶ, τὸ καθαίρω καὶ ἐπιμελείας ἀξιῶ, καὶ τὸ νεὼς, Ἀττικῶς. Ὁ τοῦ νεὼ ἐπιμελούμενος ### ν 67 Νεωστί Οἱ νέοι, τῶν νέων· ἐπίρρημα, νέως, καὶ νεωστί ### ν 68 Νέωτα Αἰεὶ γεωργὸς ἐς νέωτα πλούσιος· καὶ, Ἐς νέωτα τὸν πόλεμον μεταθέσθαι. Τὸ ἐπιὸν ἔτος, ἢ τὸ μέλλον. Παρὰ τὸ ἔνος, ὃ σημαίνει τὸν ἐνιαυτὸν, γίνεται ἔνοστα· καὶ ἀποβολῇ τοῦ ς, ἔνοτα· καὶ ἐκτάσει τοῦ ο εἰς ω, καὶ ὑπερθέσει τοῦ ν, νέωτα. Ἀττικοὶ δὲ, παρὰ τὸ νέος νέωτα κατ’ ἔκτασιν. Ἢ νέος νέωτε, κατ’ ἔκτασιν, ὡς ἄλλος ἄλλοτε· καὶ τροπῇ Αἰολικῇ τοῦ ε εἰς α, νέωτα ### ν 69 Νεόχμωσεν Ἠλλοίωσεν, ἢ ἐκαινοποίησεν. Ἀπὸ τοῦ νέος καὶ τοῦ ἔχω γίνεται νεοέχω· καὶ κατὰ συγκοπὴν, καὶ πλεονασμῷ τοῦ μ, νεοχμῶ ### ν 70 Νεωλκῶ Ἐκ τοῦ ναῦς ναὸς καὶ τραγικῶς νεὼς καὶ τοῦ ἕλκω γίνεται νεωλκῶ, τρίτης συζυγίας ### ν 71 Νεοῦν Τὸ ἀροτριᾶν. Ἀπὸ τοῦ ἐκ τῆς ἀροτριάσεως νέαν ἀναλαμβάνειν τὴν γῆν ### ν 72 Νεοσσός Παρὰ τὸ ΝΕ στερητικὸν καὶ τὸ σεύω, τὸ ὁρμῶ· τὰ, πρὶν ἢ πτεροφυῆσαι, σεύεσθαι μὴ δυνάμενα. Ἐκ τούτου καὶ τὸ νοσσίον. Ζήτει εἰς τὰς Διαφοράς ### ν 73 Νεώσοικοι Καταγώγια εἰσὶν ἐπὶ θαλάσσης οἰκοδομημένα πρὸς ὑποδοχὴν τῶν νεῶν ### ν 74 νεώρια δὲ, ἡ τῶν ὅλων περιβολή ### ν 75 Νένωται Ἢ κατὰ συγκοπὴν τοῦ η, ἀπὸ τοῦ νενόηται, ὅπερ καὶ νενοέαται Ἰακῶς γίνεται· ἢ ἀπὸ τοῦ νένωται κατὰ συστολήν. Ἔστι γὰρ νῶ ῥῆμα τρίτης συζυγίας, ὡς παρὰ Σοφοκλεῖ, οἷον, Ἑλένης γάμω νένωται. Καὶ παρὰ Ἀνακρέοντι ἡ μετοχὴ, Ὁ δ’ ὑψηλὰ νενωμένος. Καὶ ὁ Ἄθλιος ἐν τοῖς Σαμίων ὅροις, Ἀλλὰ λέξασθαι νένωνται. Καὶ πάλιν ὡς χρυσόονται χρυσοῦνται, οὕτω καὶ νόονται νοῦνται· Δημόκριτος, Φῆνι θεὰ νοῦνται. Περὶ Παθῶν ### ν 76 Νέποδες Οἱ ἰχθύες· Παρὰ τὴν ΝΕ στέρησιν καὶ τοὺς πόδας, οἱ ποδῶν ἐστερημένοι· καὶ ὅτε τίθεται ἐπὶ ἀπόδων γενῶν, ἡ μεταφορὰ ἀπὸ τῶν βρεφῶν τῶν μήπω τοῖς ποσὶ κεχρημένων. Ὦρος ### ν 77 Νέπως Παρὰ τὸ πῶμι, ὁ μέλλων, πώσω· ἀποβολῇ τοῦ ω, μετὰ τοῦ στερητικοῦ, Νέπως· ἄνυδρον γὰρ τὸ ὄρος ἐκεῖνο ### ν 78 Νέστωρ Παρὰ τὸ νέα ἱστορεῖν· ἢ παρὰ τὸ στερεὸν ἔχειν τὸν νοῦν ### ν 79 Νεῦρον Παρὰ τὸ νεῖσθαι δι’ ὅλου τοῦ σώματος ### ν 80 Νευρέας Ἀπὸ τῆς νευρᾶς, πλεονασμῷ τοῦ ε ### ν 81 Νεφρός Παρὰ τὸ νείφεσθαι τῷ οὔρῳ, ὅ ἐστι βρέχεσθαι· φέρεται γὰρ εἰς αὐτοὺς τὸ οὖρον· ἢ διὰ τὸ ἐν νώτῳ φέρεσθαι ### ν 82 Νέφος Οἷον νέφας, τὸ ἐστερημένον φάους, ὅ ἐστι φωτός· ἢ παρὰ τὸ νείφω, τὸ βρέχω· τὸ δὲ νείφειν, κυρίως ἐπὶ τὰς ἐκ νέφους καταφορὰς τῶν ὑδάτων εἴρηται τοῦ νιφετοῦ· ἀπὸ τοῦ νέφος, νέφω καὶ νείφω· σημαίνει τὸ χιονίζω. Ὁ κανών· τὰ διὰ τοῦ ΕΦΟΣ οὐδέτερα δισύλλαβα μονογενῆ διὰ τοῦ ε ψιλοῦ γράφεται, χωρὶς τοῦ λαῖφος. Καὶ τὰ διὰ τοῦ ΕΛΗ θηλυκὰ ὑπὲρ δύο συλλαβὰς βαρύνεται, ἑνὶ φωνήεντι παραληγόμενα, Σεμέλη ### ν 83 Νεφέλη Παρὰ τὸ νάμα ἐφέλκειν ἐκ τῆς θαλάσσης ### ν 84 Νεφεληγερέτης Ὁ τῶν νεφῶν ἀθροιστικὸς Ζεύς ### ν 85 Νεῖκος Ἡ φιλονεικία· παρὰ τὸ νέοις ἐοικέναι· ἡ γὰρ φιλονεικία τοῖς νεαροῖς ἁρμόζει. Σοφοκλῆς, Ὕβρις δέ τοι οὐ πώποθ’ ἡβήσει τῷ σώφρονι ἵκετο· ἀλλ’ ἐν νέοις ἀνθεῖ τε καὶ φθίνει πάλιν. Ἢ παρὰ τὸ ΝΕ στερητικὸν καὶ τὸ εἴκω, τὸ ὑποχωρῶ, γίνεται νέεικος· καὶ κατὰ κρᾶσιν τοῦ ε καὶ τῆς ΕΙ διφθόγγου εἰς τὴν ΕΙ δίφθογγον, νεῖκος· ἡ γὰρ φιλονεικία τοῦ ὑποχωρεῖν ἐστέρηται· εἰ γὰρ ὑποχωρήσουσιν, οὐκέτι γίνεται φιλονεικία. Καὶ παρὰ τὸ νεῖκος γίνεται νεικῶ, ἐπὶ τοῦ ὀνειδίζω καὶ λοιδορῶ ### ν 86 Νεῖλος Ὁ ποταμός. Παρὰ τὸ νέω, τὸ ῥέω, καὶ τὸ ἰλὺς, Νέϊλος· καὶ κατὰ συναίρεσιν, Νεῖλος, οἱονεὶ ὁ ῥέων ἰλύν· ὁ γὰρ Νεῖλος ἰλυώδης ἐστίν. Ἢ ὥσπερ παρὰ τὸ πένθος γίνεται Πένθιλος, καὶ Τρὼς Τρωΐλος, καὶ ζωὴ Ζωΐλος, οὕτως καὶ παρὰ τὸ νέος Νέϊλος καὶ Νεῖλος· καὶ γὰρ νέος κατ’ ἔτος γίνεται· πλημμυρεῖ γὰρ κατ’ ἔτος, καὶ ποτίζει πᾶσαν τὴν Αἴγυπτον. Ἢ παρὰ τὸ νέαν ἰλὺν ἄγειν ἐν τῇ ἀναβάσει. Καὶ πῶς ἔχει νέαν ἰλύν; Ἐπειδὴ ἐναντίως φέρεται ὡς πρὸς τοὺς λοιποὺς ποταμούς. Οἱ μὲν γὰρ λοιποὶ τῷ χειμῶνι πλημμυροῦσι, τῷ δὲ θέρει ἀνεκτότερον προϊεῖσι τὸν ῥοῦν· οὗτος δὲ τοὐναντίον· τῷ μὲν γὰρ χειμῶνι ἀνεκτότερον ῥεῖ, τῷ δὲ θέρει πλημμυρεῖ, καὶ ἐξερχόμενος ποτίζει πᾶσαν τὴν γῆν ἐκείνην ### ν 87 Νείλεως Ἢ παρὰ τὸ νέος καὶ τὸ λεὼς γίνεται νεόλεως, καὶ κράσει τοῦ ΕΟ εἰς τὴν ΕΙ δίφθογγον, ὡς τὸ πλέον πλεῖν, πλείω γίνεται νείλεως· ἢ ὥσπερ ἡ ἀβλῆτος καὶ ἡ ἀτρῶτος γενικαὶ μετάγονται εἰς εὐθεῖαν καὶ προπαροξύνονται, τὸν αὐτὸν τρόπον καὶ ἡ Νηλέως γενικὴ ἀπὸ τῆς Νηλεὺς εὐθείας μετάγεται εἰς εὐθεῖαν, καὶ προπαροξύνεται, οἷον Νείλεως, κατὰ τροπὴν Βοιωτῶν τοῦ η εἰς ΕΙ δίφθογγον ὥσπερ οὐτήσω, ὠτειλή ### ν 88 Νεικείῃσι Ὄφρα μὴ αὖτε νεικείῃσι πατήρ, Ἰλιάδος α, ὅπως μὴ πάλιν κακολογῇ καὶ ὀνειδίζῃ. Ἀπὸ τοῦ νεικῶ, τὸ πλήσσω, γίνεται νεικείω· τὸ ὑποτακτικὸν, ἐὰν νεικείω, ἐὰν νεικείῃ, καὶ κατ’ ἐπέκτασιν τῆς ΣΙ συλλαβῆς. Ὁ παρατατικὸς, ἐνείκεον ἐνείκεες ἐνείκεε, καὶ συναρχομένως, νείκεε καὶ ### ν 89 νεικείεσκε ῥῆμα παρατατικοῦ τρίτου προσώπου ### ν 90 Νειός Ἡ ἀρόσιμος γῆ. Παρὰ τὸ νεῶ, νεὸς, καὶ πλεονασμῷ τοῦ ι, νειός. Σημαίνει δὲ τὴν ἀνανεουμένην γῆν· ἀνανεοῦται γὰρ ἡ γῆ ἀρουμένη. Νεῶ γὰρ τὸ ἀνανεῶ ### ν 91 Νή Στερητικόν ἐστιν ἐπίρρημα· ὁρᾶται δὲ καὶ ἐπιτατικὸν, ὡς ἐν τῷ νηλὴς, νήνεμος, νήχυτον ὕδωρ, Φιλήτας. Καὶ μαράθου δὲ νήχυτος ὅρπηξ ### ν 92 Νηγάτεον Τὸ νεωστὶ κατεσκευασμένον ἢ νενησμένον. Ὥσπερ παρὰ τὸ τείνω τείνομαι γίνεται τατὸς, οὕτως καὶ παρὰ τὸ γείνω γείνομαι, γατὸς, καὶ νεήγατος, τροπῇ τοῦ ο εἰς η, ἀπὸ τοῦ νέος· καὶ ὑπερθέσει τοῦ ε γίνεται νηγάτεος, ὁ νεωστὶ γεγονώς. Ἢ παρὰ τὸ θεῶ, τὸ θαυμάζω, καὶ νήθω, τὸ κλώθω, γίνεται νηγάθεον, τὸ ἄγαν θαυμαστόν· ἢ ἠγάθεον τὸ θαυμαστῶς νενησμένον καὶ εἰργασμένον, Ἰλιάδος β. Ἢ τὸ ἐστερημένον τῆς βλάβης, πλεονασμῷ τοῦ γ ### ν 93 Νήγρετος Ἥδιστος, ἢ ἀνέγερτος δι’ ἡδονὴν, βαθύς ### ν 94 Νήδυμος ὕπνος Ἡδὺς καὶ γλυκύς. Τινὲς ἐκ τοῦ ἡδύς· λέξεως δὲ δασυνομένης οὐ συντίθεται τὸ ν κατ’ ἀρχάς. Ἔστι δὲ ἀπὸ τοῦ δύω δύσω, ῥηματικὸν ὄνομα, δύμος· καὶ μετὰ τοῦ ΝΗ ἐπιτατικοῦ. Ἢ ἄδυμος, ὃν οὐ δυνατὸν ἀποδύσασθαι διὰ τὸ βάθος. Φασὶ δὲ τινὲς, ὅτι τὸν βαθὺν σημαίνει κατὰ μεταφορὰν, παρὰ τὴν νηδὺν, ἥ ἐστι κοιλία· βαθύτατον δέ ἐστιν ἐν ἡμῖν τοῦτο τὸ μέρος. Ἢ τὸν ἀνώδυνον σημαίνει ### ν 95 Νηδύς Ἡ γαστήρ. Ἀπὸ τοῦ νῶ νήσω, τὸ σωρεύω, νηδὺς, εἰς ἣν σωρεύονται αἱ τροφαί. Ἢ οὖν ἀπὸ τοῦ διανενῆσθαι τὰ τῆς τροφῆς ἐν αὐτῇ, ὅ ἐστι σεσωρεῦσθαι τὰ βρώματα· ἢ ἀπὸ τοῦ νάειν, ὅ ἐστι ῥεῖν· ἡ γὰρ ἐπάρδευσις τῷ σώματι τῆς τροφῆς ἀπὸ ταύτης γίνεται. Σημαίνει τὸ νηδὺς καὶ τὴν βαθεῖαν ### ν 96 Νήδυμος Τὸ ΔΥ βραχύ· τὰ εἰς ΜΟΣ λήγοντα ὀνόματα ὑπὲρ δύο συλλαβὰς προπαροξύτονα, μὴ ὄντα σύνθετα, τῷ υ παραληγόμενα, συστέλλει αὐτὸ, ἔρυμος, ἔλυμος, ἔσσυμος, δίδυμος· τὸ γὰρ πρόθυμος σύνθετον ### ν 97 Νηΐτης Ἀπὸ τῆς νεὼς νεΐτης καὶ νηΐτης· ἢ ἀπὸ τῆς νηός. Τὰ ἀπὸ τῶν εἰς ΑΥΣ θηλυκῶν μονοσυλλάβων, διὰ τοῦ ΙΟΣ παράγωγα, διὰ τοῦ ι γράφεται· οἷον, ναῦς ναὸς, νάϊος, καὶ τροπῇ, νήϊος· καὶ ### ν 98 νήϊον ξύλον, τὸ πρὸς νηῶν κατασκευὴν ἐπιτήδειον· ἔστι δὲ καὶ ὄρος πλησίον τῆς Ἰθάκης οὕτω καλούμενον· οἷον, Ἡμεῖς δ’ ἐξ Ἰθάκης ὑπὸ Νηΐου. Τῆς ὑπὸ τῷ Νῃΐῳ ὄρει κειμένης. Οὕτως δὲ “Θήβη ὑποπλακίη,” ἡ ὑπὸ τῷ Πλακίῳ ὄρει· γραῦς γραὸς γράϊος· καὶ, Γρήϊον εἶδος ἔχουσα ### ν 99 Νηλής Ἀνηλεὴς, σκληρός. Ἀπὸ τοῦ λῶ, τὸ θέλω, καὶ τοῦ ΝΗ στερητικοῦ, οἱονεὶ ὁ μὴ θέλων, ἀλλ’ ἀκαμπὴς ὤν ### ν 100 Νηλεής Ἀπὸ τοῦ ἔλεος καὶ τοῦ ΝΗ στερητικοῦ γίνεται, οἱονεὶ ὁ ἐστερημένος τοῦ ἐλεεῖν. Γίνεται καὶ ἐπίρρημα πλεονασμῷ τοῦ ι· οἷον, Νηλειῶς μελεϊστὶ κεδαιόμενος θανέεσθαι. Ἀντὶ τοῦ ἀνηλεῶς καὶ κατὰ μέλος κατακοπτόμενος καὶ κατατεμνόμενος ### ν 101 Νήλιπος Ἀνυπόδητος καὶ μονοχίτων, κατὰ στέρησιν τοῦ ΝΗ. Τὸ δὲ ### ν 102 νήλιποι ἀνυπόδητοι, συνῄρηται ἀπὸ τοῦ νηλίποδος. Εἰς τὸ ### ν 103 Νῆμα Οὐκ ἔστιν ἀπὸ τοῦ νήθω· νῆσμα γὰρ ἂν ἦν· ἀλλ’ ἀπὸ τοῦ νῶ, ὃ σημαίνει τὸ νήθω· ὅθεν καὶ, νεῖ νήματα, Ἡσίοδος. Καὶ ὁ παρατατικὸς, μάλιστα μὲν ἔνη. Ἀπὸ τούτου οὖν γίνεται νῆμα, οὐκ ἀπὸ τοῦ παθητικοῦ· οἷον, Νήματος ἀσκητοῖο βεβυσμένον. Τοῦ πρὸς νῆσιν ἐπιτηδείου μηρύματος ### β 465 Βεβυσμέ νον δὲ, τὸ πεπληρωμένον· καὶ ### β 466 βυκτάων ἀνέμων τῶν πλησιστίων ἀπέδωκαν τινές ### ν 104 Νηλέϊ χαλκῶι Ἡ εὐθεῖα, νηλής. Γίνεται ἐκ τοῦ ἐλεῶ ἐλεὴς, καὶ συγκοπῇ, νηλὴς, ὁ ἐστερημένος τοῦ ἐλέους. Ἔστι δὲ καὶ νηλεής· ἐξ οὗ καὶ ἡ κλητικὴ, ὦ νηλεές· καὶ ### η 268 ἦτορ οὐδετέρως, τὸ ἀπηνὲς καὶ ἀπότομον ### ν 105 Νημερτής Ὁ ἀληθής. Παρὰ τὸ ἁμαρτῶ ἁμαρτής· τροπῇ τοῦ α εἰς ε, μετὰ τοῦ ΝΗ στερητικοῦ, καὶ συγκοπῇ, νημερτὴς, οἱονεὶ ὁ ἐστερημένος τοῦ ἁμαρτεῖν ### ν 106 Νηλήτεις Σημαίνει τοὺς ἁμαρτωλούς. Ὥσπερ ἀπὸ τοῦ εὐσεβὴς γίνεται εὐσεβέες εὐσεβεῖς, οὕτως ἀπὸ τοῦ νηλήτης νηλήτεες, νηλήτεις. Γίνεται δὲ παρὰ τὸ ΝΗ τὸ ἐπιτατικὸν καὶ τὸ ἀλιτεῖν, ὃ σημαίνει τὸ ἁμαρτάνειν. Καὶ ἄξιον ζητεῖν, διατί τὸ νηλήτης διὰ τοῦ η γράφεται, τὸ δὲ ἀλιτεῖν διὰ τοῦ ι; Ὅτι Αἰολικῶς ἐτράπη τὸ ι εἰς η. Οὕτω γὰρ καὶ τὸ ἀκτὶν καὶ τὸ ψιμμύθιον διὰ τοῦ η προφέρουσιν Αἰολεῖς. Ἕτεροι δὲ τοὺς ἀναμαρτήτους λέγουσιν, ἀπὸ τοῦ ΝΗ στερητικοῦ καὶ τοῦ ἀλιτεῖν ### ν 107 Νῆϊς Ἐπὶ μὲν τῆς δαίμονος βαρυτόνως λέγεται· Νήϊδες παρὰ τὸ νάω, τὸ ῥέω, αἱ ἐν νάμασιν οὖσαι, ὥς φησιν Ἡσίοδος· Καί τε περὶ κρήνην ἰοειδέα πόσς’ ἁπαλοῖσιν λούσαντο. Ἐπὶ δὲ τῆς νύμφης, ὀξυτόνως· Ἰλιάδος ζ, οὕς ποτε νύμφη Νηῒς Ἀβαρβαρέη τέκ’ ἀμύμονι Βουκολίωνι. Ἢ παρὰ τὸ νεάνις, κατὰ συναλοιφὴν νῆνις, καὶ ἀποβολῇ τοῦ ν, νηΐς· ὀξύνεται. Ἢ παρὰ τὸ εἴδω, τὸ γινώσκω, ὁ μέλλων, εἴσω· ἀποβολῇ τοῦ ω καὶ τοῦ ε, γίνεται ῥηματικὸν ὄνομα ἴς· καὶ μετὰ τοῦ ΝΗ στερητικοῦ γίνεται νηῒς, ἡ ἄπειρος γάμων, ἡ μὴ γινώσκουσα γάμον. Ὅθεν καὶ τὸ ### ν 108 νήϊς τὸ ἀρσενικὸν καὶ βαρύτονον, ἀντὶ τοῦ ἄπειρος· οἷον, Νήϊς ἀέθλων ### ν 109 Νήπιος Ἄφρων, ἀνόητος. Παρὰ τὸ ἥπιος, πλεονασμῷ τοῦ ν, ὁ πρᾶος καὶ προσηνὴς, καὶ νήπια ποιῶν. Ἢ παρὰ τὸ ΝΗ στερητικὸν καὶ τὸ εἰπεῖν γίνεται νηέπιος, καὶ κατὰ συγκοπὴν νήπιος, ὁ μὴ δυνάμενος λέγειν. Ἢ νήβιος, ὁ ἐστερημένος τοῦ βίου· καὶ νήπιον, τὸ ἐστερημένον τῶν βιωτικῶν φροντίδων. Ἢ παρὰ τὸ ΝΗ ἐπιτατικὸν καὶ τὸ πῖον, τὸ λιπαρόν. Ἢ ἥπιον, τὸ πρᾶον καὶ μὴ ἔχον ὀργὴν, μετὰ τοῦ ἐπιτατικοῦ. Ἢ νέον πῖον ### ν 110 Νηπίαχος Παρὰ τὸ ΝΗ στερητικὸν καὶ τὸ ἰάχω· τοῦτο ἐκ τοῦ ἴα, ἡ ἐκπεμπομένη βοή. Τοῦτο παρὰ τὸ ἐπὶ πᾶσαν ἀκοὴν ἰέναι ### ν 111 Νηπιέῃ ἀλεγεινῇ Ἰλιάδος ι, ἐν τῇ χαλεπῇ παιδοτροφίᾳ. Ἐκ τοῦ νήπιος κτητικὸς τύπος νηπίειος· καὶ ἀποβολῇ τοῦ ι τῆς διφθόγγου, νηπίεος, νηπιέα· καὶ τροπῇ, νηπιέη, ὡς νέα νέη Ἰωνικῶς· ἡ αἰτιατικὴ τῶν πληθυντικῶν, νηπιέας· καὶ μεταθέσει τοῦ ε εἰς α. Νηπιάας ὀχέειν. Ἢ κατὰ πλεονασμὸν γίνεται τοῦ α, ἀπὸ τοῦ νηπίας ### ν 112 Νηπύτιος Ἄφρων, ἀνόητος· παρὰ τὸ ΝΗ στερητικὸν καὶ τὸ πινυτὸν γίνεται νηπινύτιος· καὶ συγκοπῇ, νηπύτιος ### ν 113 Νηπενθές Ἀπένθητον, μέγα· ἢ μεγαλοπενθὲς, προσφάτως πενθούμενον, ὡς τοῦ ΝΗ στέρησιν καὶ ἐπίτασιν δηλοῦντος ### ν 114 Νηποινί Ἀτιμωρητί· καὶ ### ν 115 νήποινον τὸ ἀτιμώρητον. Ἀπὸ τοῦ ΝΗ στερητικοῦ καὶ τοῦ ποινὴ, ὃ σημαίνει τὴν τιμωρίαν καὶ τὴν ἐκδίκησιν ### ν 116 Νηρεύς Ὁ θαλάσσιος δαίμων· ἀπὸ τῆς νήξεως καὶ τοῦ ῥᾳδίως νεῖν, οἱονεὶ ὁ νηχόμενος θεός ### ν 117 Νηρίτης Σημαίνει τὸν θαλάσσιον κοχλίαν. Τινὲς λέγουσιν, ἀπὸ τοῦ Νηρεὺς γίνεται· ἀλλ’ ὤφειλε γράφεσθαι διὰ διφθόγγου· ὁ δὲ τεχνικὸς λέγει ἀπὸ τοῦ Νηρηΐς· ἀλλ’ ὤφειλεν εἶναι Νηρηΐτης, ὡς ἀπὸ τοῦ ὀρεὺς ὀρέος ὀρεΐτης καὶ ὀρείτης· ἀλλ’ ἔστιν νέω νῶ· τὸ ἀπαρέμφατον, νεῖν. οἷον, Πεζῇ πορεύου· νεῖν γὰρ οὐκ ἐπίστασαι. Ὁ μέλλων, νήσω. Ἐκ τούτου γίνεται νηρός· λέ γεται ὁ ἰχθὺς, ἀπὸ τοῦ νήχεσθαι· ἐξ οὗ νηρίτης, ὡς τόπος τοπίτης ### ν 118 Νήριτος ὕλη Ἡσίοδος, μεγάλη, πρὸς ἣν οὐδεὶς φιλονεικήσειεν διὰ τὸ πλῆθος ### ν 119 Νηρός Λυκόφρων, ἐν χθονὸς νηροῖς μυχοῖς. Τοῖς κοίλοις, ἢ τοῖς καθύγροις ### ν 120 Νηρῇδες Ἔχει τὸ ι· ἀπὸ γὰρ τοῦ Νηρηΐδες καὶ Βρισηΐδες καὶ Χρυσηΐδες καὶ Καδμηΐδες συνῃρέθη Νηρῇδες, Βρισῇδες, Χρυσῇδες, καὶ Καδμῇδες ### ν 121 Νήσαντες Σωρεύσαντες· ἐκ τοῦ νῶ νήσω, τὸ σωρεύω, ἐξ οὗ καὶ νηδύς· καὶ νῶ νήσω, τὸ κολυμβῶ, ἐξ οὗ καὶ νῆσος, καὶ ναῦς, ἡ πᾶν μέρος ἐν τῇ θαλάσσῃ ἔχουσα, ὥσπερ τὰ νηχόμενα σώματα. Νῶ, τὸ ῥέω· οὗ ὁ μέλλων, νάσω· ἐξ οὗ καὶ ναρὸν, τὸ ὑγρόν. Νῶ, τὸ νήθω· οὗ ὁ μέλλων, νήσω· ἐξ οὗ καὶ νῆμα ### ν 122 Νησίδιον Ἀπὸ τοῦ νῆσος γίνεται νησίδιον, ὥσπερ ὀψάριον, ὀψαρίδιον· βιβλίον, βιβλίδιον. Οὐ δύναται δὲ λέγειν ὅτι ἀπὸ τοῦ νῆσος νήσου γίνεται· ἐπεὶ καὶ βραχὺ εἶχεν ἔχειν τὸ ι· ἡνίκα γὰρ ἡ τελευταία συλλαβή ### ν 123 Νῆσος Ἀπὸ τοῦ νῶ νήσω, τὸ κολυμβῶ· νῆσος δέ ἐστι γῆ περιτετειχισμένη ὑπὸ θαλάσσης, πάντοθεν ἔχουσα ἐν ἑαυτῇ πόλεις πολλὰς ἢ καὶ ὀλίγας. Ἴσως δὲ εἴρηται ἀπὸ τοῦ ὀρνέου τῆς νήσσης, ἥτις καὶ αὐτὴ διαπαντὸς τοῖς κύμασι τῶν ὑδάτων νήχεται. Ὡς παρὰ τὸ δόξω δόξα, οὕτως καὶ παρὰ τὸ νέω νῶ, τὸ κολυμβῶ, νῆσα· καὶ ἐπαναδιπλασιασμῷ τοῦ αὐτοῦ συμφώνου, νῆσσα ### ν 124 Νῆστις Ἔντερον οὕτω λεγόμενον, οἱονεὶ νήσιτις, παρὰ τὸ κενὸν εἶναι σιτίων· καὶ ὁ ### ν 125 νῆστις ἄνθρω πος παρὰ τὸ αὐτό· καὶ τὸ ### ν 126 νηστεύειν παρὰ τὸ στερεῖσθαι σιτίων. Ἔγκειται γὰρ τὸ ΝΗ στερητικόν. Ἢ παρὰ τὸ ἔδω ἔσω, ἔστις καὶ νῆστις. Κλίνεται νήστιος ### ν 127 Νηῦς Γίνεται παρὰ τὸ νέω, τὸ νήχομαι. Τοῦ ὀνόματος αἱ εὐθεῖαι, ποικίλαι· οἷον, νεῦς, διὰ τοῦ ε· νηῦς, διὰ τοῦ η· ναῦς, διὰ τοῦ α· νᾶς, παρὰ Δωριεῦσι. Χρῆται οὖν ὁ ποιητὴς ταύταις ταῖς φωναῖς, νηυσὶ, νευσὶ, νέεσσιν, νήεσσιν· οἱ Αἰολεῖς, νάεσσι. Τί οὖν; Οὐκ οἶδεν Ὅμηρος τὴν ναυσί; Ναὶ, ἐν συνθέσει, Ναυσίθοος, ναυσίκλυτος ### ν 128 Νήϋγμος Ἡσίοδος, Κεῖται νήϋγμος. Ἄπνους, ἄφωνος ### ν 129 Νήφω Τὸ ἐγρηγορῶ, διὰ τοῦ η· ἀπὸ τῆς τοῦ ὕδατος προσφορᾶς· οἱ γὰρ τούτῳ χρώμενοι, ἐγρήγοροί εἰσιν· ὅθεν καὶ ### θ 292 θύειν ὅταν ὕδωρ ἐπισπένδωσιν. Ἀπολλώνιος δὲ ὁ τοῦ Ἀρχιβίου καὶ τὸ νήφω, τὸ θύω, καὶ τὸ νήφω, ἐπὶ τοῦ μεθύω, ἀπὸ τοῦ νείφω, τὸ χιονίζω, λέγει γεγενῆσθαι, κατὰ τροπὴν Βοιωτικὴν τῆς ΕΙ διφθόγγου εἰς τὸ η· τοὺς γὰρ λειποψυχοῦντας πολλάκις ταῖς τοῦ ὕδατος ῥανίσι νήφειν ποιοῦμεν, ὥς φησιν Ὦρος. Παρὰ δὲ τὸ νήφω, ὄνομα ῥηματικὸν νήφιος· καὶ πλεονασμῷ τῆς ΑΛ συλλαβῆς, νηφάλιος ### ν 130 Νήχω Τὸ κολυμβῶ. Νῶ καὶ νέω· καὶ μεταθέσει τοῦ ε εἰς η, νήω· καὶ πλεονασμῷ τοῦ χ, νήχω ### ν 131 Νίζε Σημαίνει τὸ νίπτε. Οἱ Αἰολεῖς τὰ εἰς ΠΤΩ ῥήματα εἰς δύο ΣΣ μεταβάλλουσι, νίπτω, νίσσω. Ταραντίνων δὲ φωνῇ γίνεται νίζω· παρὰ τὸ νίζω γίνεται νίτρον, ὡς μάσσω, μάκτρον· καὶ πλήσσω, πλῆκτρον ### ν 132 Νίκη Ἢ παρὰ τὴν ἑνὶ δοτικὴν καὶ τὸ ἵκω, τὸ παραγίνομαι, γίνεται ἑνιΐκη· καὶ κράσει τῶν β ΙΙ εἰς ἓν μακρὸν, νίκη, ἀποβολῇ τοῦ ε· καὶ γὰρ πολ λάκις πέφυκεν ἀποβάλλειν κατὰ τὴν ἀρχὴν τὸ ε· οἷον, ἐρύω, ἐρυτῆρες, ῥυτῆρες· ἔχω, ἐχεὶρ, χείρ. Ὅθεν καὶ ἡ Ἀθηνᾶ Νίκη προσαγορεύεται· νομιζομένης γὰρ αὐτῆς πολεμικῆς καὶ φρονητικῆς, ἀκόλουθον ἂν εἴη καὶ τὸ τὴν νίκην αὐτῇ ξυνέπεσθαι· τὸ γὰρ ἐμφρόνως πολεμεῖν νικητικὸν, τὸ δὲ ἀφρόνως καὶ προπετῶς καὶ χωρὶς νοῦ, σφαλερὸν καὶ ἐλαττωτικόν. Ἢ παρὰ τὴν ἑνὶ δοτικὴν καὶ τὸ εἴκω, τὸ ὑποχωρῶ, γίνεται ἑνιείκη· καὶ κατὰ ἀποβολὴν τῶν δύο ΕΕ, καὶ κράσει τῶν δύο ΙΙ, γίνεται νίκη, οἱονεὶ ἡ ἑνὶ ὑποχωροῦσα· ὡς καὶ ὁ ποιητὴς δηλοῖ λέγων, ἑτεραλκέα νίκην, τὴν ἑτεροκλινῆ. Τινὲς δὲ σχηματίζουσιν οὕτω· παρὰ τὸ ΝΗ στερητικὸν καὶ τὸ εἴκω, τὸ ὑποχωρῶ, οἱονεὶ ὁ μηδενὶ ὑποχωρῶν. Κακῶς δὲ λέγουσιν· ἀντίκειται γὰρ αὐτῷ ἡ γραφή. Ἐκ τοῦ νίκη δὲ γίνεται τὸ νικῶ· ὁ μέλλων, νικήσω· καὶ ἔστι δεύτερας συζυγίας· οἷον, νικᾷς· νεικῶ δὲ, ἐπὶ τὸ φιλονεικῶ, πρώτης ἐστὶ συζυγίας ### ν 133 Νίκων Παρὰ τὸ νικῶ γίνεται, ὡς παρὰ τὸ κρατῶ, Κράτων· καὶ μέδω, Μέδων. Νικίας δὲ ἢ παρὰ τὸ νίκη, ἢ παρὰ τὸ νικῶ, ὡς ἄρχω, Ἀρχίας ### ν 134 Νίσομαι Τὸ πορεύομαι· καὶ, νισόμενον πόλεμον, σημαίνει τὸν περιγενησόμενον. Ὤφειλε γράφεσθαι διὰ τῆς ΕΙ διφθόγγου· ἀλλ’ ἡ παράδοσις ἔχει τὸ ι θεματικὸν, ὡς ἀπὸ τοῦ νίω ἐνεστῶτος· ὁ μέλλων, νίσω. Τὸ ΝΙ, μακρόν ### ν 135 Νικῶ Καὶ ἡ μετοχὴ, νικῶν, νικῶντος· τὸ εὐκτικὸν, νικῷμι· τὸ γ, νικῷ, πλεονασμῷ τοῦ η, Ἀττικῶς, νικῴη· ἐξ οὗ νικῴην ### ν 136 Νίφα Νίφα λευκὸν ἀλευάμενοι. Ἀπὸ τοῦ νιφὰς νιφάδος, ἡ αἰτιατικὴ, νιφάδα· καὶ κατὰ συγκοπὴν, νίφα. Ἢ παρὰ τὸ νῖκος· τοῦτο παρὰ τὸ εἰς ἕνα ἥκειν ### ν 137 Νόες Ὅτι κακῶς λέγεται, καὶ παρὰ ἀναλογίαν οἱ φιλόσοφοι χρῶνται, λέγοντες τὸν νόα τὴν αἰτιατικὴν τῶν ἑνικῶν, καὶ οἱ νόες, καὶ τοὺς νόας· δέον γὰρ τὸν νοῦν λέγειν, καὶ οἱ νοί. Οἱ νοὶ σεσημείωνται παρὰ Φιλήμονι τῷ κωμικῷ. Τὸ οἱ εὔνους γὰρ εὔνοες, τὸ παρὰ φιλοσόφοις εἰρημένον, γέγονε κατὰ κρᾶσιν εὔνους· οἱ εὖνοι δὲ δεῖ λέγεσθαι. Πόθεν νόος; Παρὰ τὸ νέω, τὸ πορεύομαι· οὐδὲν γὰρ ταχύτερον τοῦ νοός. Ὅμηρος, Ὡς δ’ ὅταν ἀΐξῃ νόος ἀνέρος ### ν 138 Νόθος Παρὰ τὸ ὀνῶ, τὸ μέμφομαι καὶ βλάπτω, γίνεται ὄνοτος· καὶ κατὰ ἀποβολὴν τοῦ ο, καὶ τροπῇ τοῦ τ εἰς θ, γίνεται νόθος. Εἰς τὸ ### ν 139 Νουνεχόντως Ὑφ’ ἓν ἀναγνωστέον· πολλάκις γὰρ ἀπὸ δύο διεστώτων μερῶν τοῦ λόγου γίνεται ἑνότης· οἷον Ἄρειος πάγος, Ἀρειοπαγίτης· Νέα πόλις, Νεαπολίτης· τὸ αὐτὸ, ταὐτότης. Οὕτω νοῦν ἔχων, σύνθετον νουνεχόντως ### ν 140 Νέμω Τὸ νέμω σημαίνει τέσσαρα· τὸ μερίζω, ἐξ οὗ καὶ νόμος καὶ ὄνομα, ἐκ τοῦ νένομα μέσου παρακειμένου· τὸ βόσκω, ἐξ οὗ καὶ νομεὺς ὁ βοσκὸς, καὶ νομὴ ἡ βοσκή· τὸ πορεύομαι· τὸ φθονῶ καὶ μέμφομαι, ἐξ οὗ καὶ νέμεσις, ἡ μέμψις. Νέμω· καὶ ὁ μέλλων, νεμῶ· ὁ παρακείμενος ὤφειλεν εἶναι νένεμκα· ἀλλ’ ἐπειδὴ τὸ μ πρὸ τοῦ κ οὔτε κατὰ σύλληψιν ἐστὶν, οὔτε κατὰ διάστασιν, ἐξέλειψε καὶ ἐγένετο ὡς ἀπὸ περισπωμένου, νενέμηκα· ὅμοιόν ἐστι καὶ τὸ μεμένηκα. Ἕξ εἰσι τὰ ἡμαρτημένα· νέμω νεμῶ, νενέμηκα· δέμω δεμῶ, δεδέμηκα· βρέμω βρεμῶ, βεβρέμηκα· τρέμω τρεμῶ, τετρέμηκα· τέμω τεμῶ, τετέμηκα ### ν 141 Νόμος Νόμος σημαίνει πέντε· νόμος ὁ γραπτὸς, ὃν ἔχομεν καὶ ὃν ἔθηκεν ὁ Θεὸς τῷ Μωϋσῇ· νόμος καὶ τὸ νόμισμα· νόμος καὶ ὁ τὴν γῆν μερίζων παρ’ Αἰγυπτίοις· νόμος καὶ ἡ χώρα· νόμος καὶ ἡ συνήθεια· σημαίνει καὶ μέτρον γῆς, καὶ τὸ εὐαγγέλιον. Νομὸς δὲ, πρὸς διάφορον σημαινόμενον, ἡ νομὴ τῆς βοσκῆς· νόμος δὲ, ὁ νέμων πᾶσι τὸ δέον ### ν 142 Νόμοι κιθαρῳδικοί Τὸν Ἀπόλλω μετὰ τῆς λύρας καταδεῖξαι τοῖς ἀνθρώποις νόμους φασὶ καθ’ οὓς ζήσονται, πραΰνοντα τῷ μέλει τὸ καταρχὰς θηριῶδες ἡμῶν· ὅθεν τὰ κιθαρῳδούμενα καλοῦσι νόμους ### ν 143 Νόμισμα Παρὰ τὸ νομίζω νομίσω· τὸ νομιζόμενον μηδὲν εἶναι ### ν 144 Νόστος Παρὰ τῇ συνηθείᾳ ὁ γλυκασμὸς λέγεται· μεταφορικῶς δὲ ἀπὸ τῶν ἐδεσμάτων ### ν 145 Νόστος λέγεται καὶ ἡ εἰς τὸν οἶκον ἀνακομιδὴ καὶ ἀναστροφή· παρὰ τὸ τῆς πατρίδος ἡδύ· καὶ Ὅμηρος, Ὡς οὐδὲν γλύκιον ἧς πατρίδος οὐδὲ τοκήων γίνεται. Παρὰ τὸ νέω, τὸ πορεύομαι, ὁ μέλλων, νέσω, νεστὸς, καὶ νόστος· καὶ νοστῶ νοστήσω· καὶ ### α 2472 ἀπονοστήσειν τὸ ἐπανελθεῖν, ὑποστρέψαι ### ν 146 Νόσφι Σημαίνει χωρὶς, πόρρω. Παρὰ τὸ ΝΟ στερητικὸν, καὶ τὸ ἕπω, τὸ ἀκολουθῶ, γίνεται νόεπι, ἐπίρρημα· συγκοπῇ καὶ τροπῇ, καὶ πλεονασμῷ τοῦ ς, γίνεται νόσφι, τὸ μὴ ἀκολουθοῦν, ἀλλὰ πόρρωθεν καὶ χωρὶς ὑπάρχον. Ἢ ἐστὶ νόστος, ἡ ἐπάνοδος· νόστου, κατὰ ἐπέκτασιν γίνεται νόστοφι· καὶ συγκοπῇ, νόσφι· ὅθεν καὶ νοσφίζω, τὸ χωρίζω. Βαρύνεται· τὰ εἰς ι λήγοντα ἐπιρρήματα συνεσταλμένον ἔχοντα τὸ ι βαρύνεται, νόσφι, ἶφι, ἧχι, ναίχι. Ὅθεν καὶ τὸ πρωῒ ἀναλογώτερόν ἐστι παρὰ τῷ ποιητῇ βαρυνόμενον, πρῶϊ δ’ ὑπηοῖοι. Τὸ δὲ χωρὶς ἀποβάλλει τὸ ς, καὶ διὰ τὸν κανόνα βαρύνεται, χῶρι. Πρόσκειται, “ἔχοντα τὸ ι συνεσταλμένον,” διὰ τὸ δευρὶ, νυνὶ, καὶ κοΐ ἔστι δὲ μίμημα φωνῆς χοίρων· ἐχρήσατο Ἀριστοφάνης τῇ λέξει. Τὸ ἀρι, ἐπιτατικὸν ἐπίρρημα, συνεσταλμένον ἔχει τὸ ι, καὶ μὴ βαρυνόμενον οὐκ ἀντίκειται ἡμῖν· οὐδέποτε γὰρ εὑρίσκεται αὐτὸ καθ’ αὑτὸ, εἰ μὴ ἐν συνθέσει. Τὸ δὲ οὐχὶ ὤφειλε βαρύνεσθαι· ἀλλ’ ἐπειδὴ ἐκ τῆς οὐ ἀρνήσεως γέγονε κατὰ ἐπέκτασιν τῆς ΧΙ, παραλόγως ὀξύνεται καὶ κατὰ τὴν ἐπέκτασιν ### ν 147 Νόσος Παρὰ τὸ ἐστερῆσθαι τοῦ σώου, κατὰ μετάθεσιν τοῦ ω εἰς ο· καὶ πλεονασμῷ τοῦ υ, Ἰωνικῶς, νοῦσος, ὡς κόρος, κοῦρος· μόνος, μοῦνος. Ἢ παρὰ τὸ ΝΟ στερητικὸν καὶ τὸ σεύω, τὸ ὁρμῶ, ἡ μὴ ἐῶσα ἡμᾶς κινεῖσθαι καὶ σεύεσθαι. Ἢ παρὰ τὸ ΝΟ στερητικὸν, καὶ τὸ διὰ τοῦ ο γραφόμενον σόος, ὁ ἀκέραιος ### ν 148 Νότος Ὁ ἄνεμος. Παρὰ τὸ ὀνῶ, τὸ βλάπτω, ὁ μέλλων, ὀνόσω, ὄνοτος, καὶ νότος, ἀφαιρέσει τοῦ ο, οἱονεὶ ὁ βλαπτικὸς τῶν καρπῶν καὶ τῶν σωμάτων. Ἢ ἀπὸ τοῦ νοτεῖν καὶ τῆς νοτίδος· αὕτη δὲ ἡ ### ν 149 νοτὶς ἀπὸ τοῦ νεῖσθαι, ὅ ἐστι διέρχεσθαι καὶ πορεύεσθαι. Σημαίνει δὲ τὴν ὑγρασίαν ### ν 150 Νοτάριος Ῥωμαϊκὴ ἡ λέξις ### ν 151 νότα γὰρ τὰ γράμματα, ῥωμαϊστί ### ν 152 Νῶτα οὐδέτερον ὄνομα εὐθείας τῶν πληθυντικῶν· τὸ ἀρσενικὸν, ὁ νῶτος. Τὸ ΝΩ, μέγα, πρὸς ἀντιδιαστολὴν τοῦ ἀνέμου. Καὶ ἡ εὐθεῖα τοῦ οὐδετέρου; Οὐκ ἔχει· ὥσπερ καὶ ἡ κέλευθος τὸ οὐδέτερον οὐκ ἔχει· μόνον ἡ εὐθεῖα τῶν πληθυντικῶν, τὰ κέλευθα· οὕτω καὶ τοῦτο. Καὶ ### ν 153 νώτοισι τοῖς νωτιαίοις μέρεσι. Τὸ δὲ ### ν 154 νῶτος ἐπειδὴ τῶν ἄλλων μερῶν νοτίζεται μᾶλλον, καὶ εἰς τοῦτο τὸ μέρος ὁ ἱδρὼς καταρρεῖ, ὡς παρὰ τῷ ποιητῇ, κατὰ δὲ νότιος ῥέεν ἱδρώς. Ἀντὶ τοῦ κατὰ νώτου ἐφέρετο ὁ ἱδρώς. Ὥστε τροπὴν εἶναι τοῦ ω εἰς ο. Ἢ παρὰ τὸ ὦ, τὸ ὑπάρχω, ὦτος καὶ νῶτος ### ν 155 Νότιος δὲ, ὁ ὑγρὸς ἢ πολὺς, ἐκ τοῦ νοσεῖν τὸ σῶμα γινόμενος. Νῶτος δὲ τὴν ψύαν σημαίνει· καὶ γίνεται παρὰ τὸ νοτὶς, κατ’ ἐπαύξησιν τοῦ ο εἰς ω ### ν 156 Νωθής Ὁ βραδὺς καὶ ἐκλελυμένος. Παρὰ τὸ ΝΩ τὸ στερητικὸν καὶ τὸ θέω, τὸ τρέχω, γίνεται νωθὴς, ὁ ἐστερημένος τοῦ θεῖν. Καὶ ### ν 157 νωθρός · παρὰ τὸ ΝΩ, καὶ τὸ θορῶ, τὸ πηδῶ, νωθηρός· καὶ κατὰ συγκοπὴν, νωθρὸς, οἱονεὶ τοῦ θορεῖν καὶ ὀξέως κινεῖσθαι ἐστερημένος ### ν 158 Νῶκαρ Τὸ δυσκίνητον καὶ οὐδ’ ὁπωσοῦν ἐρρωμένον· ἀπὸ τοῦ ΝΩ στερητικοῦ καὶ τοῦ σκαίρω, τὸ σκιρτῶ, ἢ καίρω, τὸ τρέχω, γίνεται νωκαίρω· καὶ κατὰ ἀποβολὴν τοῦ ω, νῶκαρ ### ν 159 Νωλεμέως Συνεχῶς καὶ ἀδιαλείπτως. Παρὰ τὸ ΝΩ στερητικὸν μόριον καὶ τὸ λείπω, τὸ λιμπάνω, γέγονε νωλεπέως· καὶ τροπῇ, νωλεμέως, οἱονεὶ τὸ μὴ λειπόμενον, ἀλλ’ ἀδιαλείπτως ὂν καὶ μὴ παυόμενον ### ν 160 Νωνύμους Ἰλιάδος μ, ἀντὶ τοῦ ἄνευ ὕμνων καὶ εὐφημίας τῆς διὰ τῶν θρήνων γινομένης· ἢ ἀνωνύμους ### ν 161 Νώσατο δ’ Ὀρφεύς Ἀντὶ τοῦ ἐπέγνω. Ἀπὸ τοῦ νοήσατο, κατὰ κρᾶσιν τοῦ ο καὶ η εἰς ω, ὡς ὀγδοήκοντα, ὀγδώκοντα ### ν 162 Νωμῆσαι βῶν ἀζαλέην Ἰλιάδος η, διενεγκεῖν, βαστάξαι, ἢ κινῆσαι. Ἀπὸ τοῦ ὦμος ἡ μεταφορὰ, ὠμῶ καὶ νωμῶ· ἐπὶ δὲ τοῦ διεμέρισαν καὶ διέδωκαν, ὡς τὸ, Νώμησαν δ’ ἄρα πᾶσιν. Ἐκ τοῦ νέμω γίνεται νωμῶ νωμήσω, ἐνώμησα ### ν 163 Νώροπα χαλκόν Σημαίνει τὸν λαμπρόν. Παρὰ τὸ ΝΩ τὸ στερητικὸν, καὶ τὸ ὄψ, πλεονασμῷ τοῦ ρ, γίνεται νῶροψ, ὁ μὴ ἐῶν εἰς αὐτὸν ἀφορᾶν τὴν ὄψιν, διὰ τὸ ἄγαν λαμπρόν· ἀμαυροῖ γὰρ τὴν ὄψιν τὰ πάνυ λαμπρὰ, καὶ διαχεῖ ### ν 164 Νωχελής Ὁ νωθρὸς καὶ ἀσθενὴς καὶ δυσκίνητος, κατὰ τροπὴν τοῦ κ εἰς χ, νωκελής τις ὢν, ὁ ἐστερημένος τοῦ κέλλειν ### κ 955 κέλλειν δέ ἐστι τὸ ταχέως τρέχειν· ὅθεν καὶ ### κ 956 κέλης ὁ μονόζυξ ἵππος, καὶ δρομικός ### ν 165 Νύμφη Ὥσπερ παρὰ τὸ νέος γίνεται νεὸς, καὶ τροπῇ Αἰολικῇ νυὸς, οὕτως καὶ παρὰ τὸ νέος καὶ τὸ φῶ, τὸ φαίνω, γίνεται νεόμφη καὶ νεύμφη· καὶ συγκοπῇ καὶ τροπῇ, νύμφη, ἡ νέον φαινομένη ### ν 166 Νυμφίος Ὁ γαμετῆς τυχών· παρὰ τὸ νῦν ἠμφιᾶσθαι καλῶς. Ἢ νυμφίος, ὁ νῦν φιλῶν τὴν νύμφην. Νύμφιος δὲ, ὁ νυμφικὸς οἶκος ### ν 167 νῦν κατ’ ἐπέκτασιν τοῦ ι γίνεται ### ν 168 νυνί · καὶ διαφέρει τοῦ νῦν. Τὸ μὲν γὰρ νῦν καθόλου ἐπιρρηματικῶς τάσσεται ἐπὶ τῶν τριῶν χρόνων· τὸ δὲ νυνὶ, ἐπὶ μόνου τοῦ ἐνεστῶτος ### ν 169 Νῦν Ἐπίρρημα χρόνου δηλωτικόν. Σημαίνει δὲ γ· ἐνεστῶτα, ὡς τὸ, Νῦν μὲν πειρᾶται, τάχα δ’ ἴψεται λαὸν Ἀχαιῶν· καὶ, Νῦν γὰρ δὴ γένος ἐστὶ σιδήρεον· παρεληλυθότα, ὡς τὸ, Νῦν μὲν γὰρ Μενέλαος ἐνίκησεν σὺν Ἀθηνᾷ· καὶ, Νῦν ὤλετο πᾶσα κατ’ ἄκρης· καὶ μέλλοντα, ὡς τὸ, Νῦν αὖτ’ ἐγχείῃ πειρήσομαι, αἴ κε τύχοιμι· καὶ, Νῦν δὴ Αἰνείαο βίη Τρώεσσιν ἀνάξει ### ν 170 Νυκτάλωψ Παρὰ τὸ ἐν τῇ νυκτὶ ἀλᾶσθαι, ὅ ἐστι πλανᾶσθαι ### ν 171 Νύξ Παρὰ τὸ νύσσω, νύξω, νὺξ, δι’ ἧς καμπτόμεθα, ἡ νύσσουσα ἡμᾶς πρὸς ὕπνον· ὁ δὲ Βησαντῖνος ἐν τῷ περὶ Χρηστομαθείας, παρὰ τὸν νύξω μέλλοντα, διὰ τὸ νύσσεσθαι καὶ προσπταίειν τοῖς ἐνεργοῦσι τὶ ἐν σκότει. Ἢ παρὰ τὸ προσκόπτειν καὶ πλήττεσθαι τοὺς βαδίζοντας ἐν αὐτῇ τῇ ὥρᾳ. Κλίνεται νυκτός· ὁ κανών· Πᾶν ὄνομα ἔχον ἐπὶ τῆς εὐθείας τὸ σύμφωνον τοῦ μέλλοντος θέλει ἔχειν καὶ ἐπὶ τῆς γενικῆς ποτὲ μὲν τὸ σύμφωνον τοῦ παρακειμένου, ποτὲ δὲ τοῦ μέλλοντος. Καὶ ποῖον ἐστὶ τοῦ παρακειμένου; Τὸ χ. Καὶ γίνεται νυχός· πλεονάζει γὰρ τὸ τ ἐν πολλαῖς λέξεσιν· ὡς τὸ ἄναξ ἄναχος, καὶ ἄνακτος. Καὶ ἐπεὶ ψιλὸν ψιλοῦ καὶ δασὺ δασέος προηγεῖται, ἐτράπη τὸ χ εἰς κ, καὶ γέγονε νυκτός. Σημαίνει τέσσαρα· τὴν σωματοειδῆ θεὸν, ὡς τὸ, Εἰ μὴ Νὺξ δμήτειρα θεῶν· καὶ τὴν παρ’ ἡμῖν νοουμένην ἐπὶ τῇ συνηθείᾳ, ὡς τὸ, Νὺξ ἥδ’ ἠὲ διαρραίσει στρατὸν, ἠὲ σαώσει· καὶ τὴν σκοτίαν καὶ γνοφώδη κατάστασιν, ὡς τὸ, Ἀλλ’ ἐπὶ νὺξ ὀλοὴ τέταται δειλοῖσι βροτοῖσι. Σημαίνει καὶ τὸν θάνατον καὶ σκοτασμὸν τῶν ὀφθαλμῶν, ὡς τὸ, Τὸν δὲ κατ’ ὀφθαλμῶν ἐρεβεννὴ νὺξ ἐκάλυψε ### ν 172 Νυκτέλιος Ὁ Διόνυσος, ᾧ νύκτωρ τὰ μυστήρια ἐπιτελεῖται. Καλεῖται καὶ ### ν 173 νυσήϊος ἀπὸ Νύσης ὄρους Θράκης· οἷον, Ἤλυθον ἔνθ’ ἐνέπουσι Διὸς Νυσήϊον υἷα. Ἔστι δὲ καὶ ### ν 174 νυσήϊον ὄνομα πεδίου. Ἢ τὴν λεγομένην ### ν 175 νύσαν ὄρος Θράκης, Ἰλιάδος ζ. Εἰ μὲν γὰρ ἀπὸ τοῦ Νύσιον, τὸ η πλεονάζει· εἰ δὲ παρὰ τὸ Νύσα, ὀφείλει εἶναι Νυσεῖον, καὶ διαιρέσει καὶ ἐκτάσει Νυσήϊον, ὡς ἄρειον ἀρήϊον ### ν 176 Νύσσα Ὁ καμπτήρ· παρὰ τὸ νύσσω, τὸ κάμπτω, ἢ τὸ πλήττω· ἐπεὶ ἐκεῖ νύσσονται οἱ ἵπποι. Ἢ παρὰ τὸ νεύω νεύσω, νεῦσα· καὶ ἀποβολῆ τοῦ ε, καὶ πλεονασμῷ τοῦ ς, νύσσα ### ν 177 Νυκτάλωψ Παρὰ τὸ τὴν νύκτα ἀλᾶσθαι, πλανᾶσθαι ### ν 178 Νυστάζω Ἀπὸ τοῦ νευστάζειν, παρὰ τὸ ἐπινεύειν κάτω, διὰ τὴν ἐπιγινομένην ἐκ τοῦ ὕπνου καταφοράν· ἐπειδὴ ἐπινεύουσιν οἱ κοιμώμενοι τὴν κάραν. Παρὰ τὸ νεύω οὖν νευστάζω, καὶ ἀποβολῇ τοῦ ε· καὶ ῥηματικὸν ὄνομα ### ν 179 Νώ Ἅπαξ ἐχρήσατο ταύτῃ τῇ λέξει ὁ ποιητὴς ἐν τῇ Ὀδυσσείᾳ, καὶ ἐν Ἰλιάδος ε, Πρίν γ’ ἐπὶ νὼ τῷδ’ ἀνδρί. Ἀντὶ τοῦ πρὶν ἡμᾶς· ἐπὶ τούτων πληθυντικῶς τῶν ἀνδρῶν· ἢ κατὰ τούτου τοῦ ἀνδρός ### ο 42 ὅτι τὸ ΝΩ καὶ τὸ ΣΦΩ σὺν τῷ ι τινὲς γράφουσι, λέγοντες ἀπὸ τοῦ νῶϊ καὶ σφῶϊ γίνεσθαι, κατὰ συναίρεσιν τοῦ ω καὶ ι εἰς τὴν ΩΙ δίφθογγον. Ἀλλ’ ἡ παράδοσις οὐκ οἶδε τὸ ι ἐγκείμενον· ἔτι γὰρ κατὰ συγκοπὴν λέγουσι χωρὶς τοῦ ι. Ἀλλὰ λέγει ὁ τεχνικὸς, ὅτι, εἰ ἀπὸ τοῦ νῶϊ καὶ σφῶϊ συνεκόπη, ὤφειλε περισπᾶσθαι. Ἄλλοι δὲ λέγουσι, τὸ ΝΩ καὶ ΣΦΩ οὐκ ἐγένετο ἀπὸ τοῦ νῶϊ καὶ σφῶϊ, ἀλλὰ καὶ ταῦτα ἑτέρων θέματά εἰσι, καὶ ἐκείνων ἕτερα θέματα. Λέγει δὲ ὁ τεχνικὸς, ὅτι ἀπὸ τοῦ νῶϊ καὶ σφῶϊ γέγονε κατὰ συγκοπὴν τοῦ ι, καὶ ὀξύνεται ἀναλόγως· καὶ γὰρ τὸ ἐν τοῖς δυϊκοῖς ω ἀποστρέφεται τὴν περισπωμένην τάσιν. Διατί δὲ ἡ νῶϊ καὶ σφῶϊ δυϊκαὶ ἀντωνυμίαι ἀποκόπτονται καὶ γίνονται νὼ καὶ σφώ; Ὅτι οὐδέποτε ἐν τοῖς πτωτικοῖς τὸ ω εὑρίσκεται πρὸ τοῦ ι περισπώμενον, ἀλλ’ ἢ προπαροξυνόμενον, ὡς ἐπὶ τοῦ ἥρωϊ· ἢ ὀξυνόμενον, ὡς ἐπὶ τοῦ Τρωΐ. Ἐπεὶ οὖν αὗται προπερισπῶνται, διὰ τοῦτο πάσχουσιν, ἵνα διὰ τῆς ἀποκοπῆς ἐξαμαυρωθῇ ἡ παράλογος τάσις. Τοῦτο γὰρ ἔπαθον καὶ ἡ νῶϊν καὶ ἡ σφῶϊν, κατὰ συναίρεσιν γενόμεναι νῷν καὶ σφῷν, ἵνα διὰ τῆς συναιρέσεως ἐξαμαυρωθῇ ἡ παράλογος τάσις. Δεῖ γινώσκειν ὅτι Ἀρίσταρχος τὸ, Οὐ γάρ σφων ἀπόλωλε τοκήων, χωρὶς τοῦ ι ἀξιοῖ γράφεσθαι, λέγων ὅτι τρίτου προσώπου ἐστὶ τῶν πληθυντικῶν, ἡμῶν, ὑμῶν, σφῶν, ἀντὶ δευτέρου δυϊκοῦ· ἀντὶ γὰρ τοῦ σφῶϊν κεῖται. Ἀλλ’ ἔστιν εἰπεῖν, ὅτι χωρὶς τοῦ ι γράφεται· ἐπειδὴ οὐδέποτε τῇ γενικῇ καὶ δοτικῇ τῶν δυϊκῶν κέχρηται ὁ ποιητὴς, εἰ μὴ κατὰ διάλυσιν, τοῖν, τοῖϊν· ὤμοιν, ὤμοιϊν. Εἰ οὖν ἐνταῦθα τὸ ι εἶχεν, ὤφειλε κατὰ διάλυσιν εἶναι. ξ ### ξ 3 ξὶ τὸ στοιχεῖον, παρὰ τὸ ξέεσθαι ἐν τῷ γράφεσθαι τῶν ἄλλων πλέον· καὶ ἄλλως, ὅτι ὡσεὶ ξύσματά ἐστιν ἀπὸ σιδήρου ὁ τούτου ἦχος ### ξ 4 Ξάνθος Κυρίως ὁ ποταμὸς, παρὰ τὸ ξανθὰς τρίχας ποιεῖν τοῖς λουομένοις ἐκεῖσε· ξανθὸς δὲ, τὸ ἐπίθετον, ἐκ τοῦ ξαίνω ξαντὸς, καὶ ξανθός· διὰ τούτου γὰρ αἰνίττεται τὸ θερμὸν καὶ ὀργίλον τοῦ ἥρωος· οἱ γὰρ ξανθόχολοι τοιοῦτοι. Ἢ παρὰ τὸ ἄνθος, πλεονασμῷ τοῦ ξ, καὶ καταβιβάσει τοῦ τόνου. Ξανθός· εἴδους τῶν ὑποπεπτωκότων τῷ ὀνόματι, εἰδικοῦ· τὸ γενικὸν πῶς ἐστί; Χολή· διαιρεῖται εἰς δύο, εἰς ἀτμῶδες καὶ ὠχρόν ### ξ 5 Ξενοφῶν Παρὰ τὸ ξένος καὶ τὸ φαίνω, ὁ ἐν τοῖς ξένοις τόποις φαινόμενος· καὶ Δημοφῶν, ὁ ἐν τῷ δήμῳ φαινόμενος· καὶ τὰ ὅμοια ὁμοίως ### ξ 6 Ξένος Διχῶς· καὶ ὁ ὑποδεχόμενος τὸν ξένον, καὶ ὁ ἀπὸ τῆς ἀλλοδαπῆς ἥκων. Καὶ πεποίηται τοὔνομα παρὰ τὴν σκηνὴν, τὸν παρέχοντα σκέπην, ἵν’ ᾖ σκένος καὶ ξένος. Ἢ παρὰ τὸ ἄγω ἄξω ἄξενος, καὶ ξένος, ὃν ἄγει τὶς εἰς ἑαυτὸν καὶ ὑποδέχεται· ἢ παρὰ τὸ ἵξω ἵξενος καὶ ξένος. Ὦρος. Καὶ πλεονασμῷ τοῦ ι, γίνεται ξεῖνος. Σημαίνει δὲ τρία· τὸν φίλον, Ἦ ῥά νύ μοι ξεῖνος πατρώϊος ἔσσι παλαιός. Σημαίνει δὲ καὶ τὸν ἐν τῇ κοινῇ συνηθείᾳ λεγόμενον, Ξεῖνε τίς εἶ; πόθεν δ’ εἰλήλουθας; Σημαίνει καὶ θαυμαστικὸν, ὡς τὸ, Ξένον καὶ παράδοξον. Ἐκ τοῦ δὲ ξένος καὶ τοῦ δέχομαι γίνεται ΞΕΙΝΟ δόκος ὁ τοὺς ξένους φιλοφρονῶν· οὗτινος ὁ μὲν χαρακτὴρ παθητικὸς, τὸ δὲ σημαινόμενον ἐνεργητικόν ### ξ 7 Ξενοδόκον Ὁ μὲν Ὅμηρος τὸν ξένους δεχόμενον συνήθως ἡμῖν ὑποτίθησι· Σιμωνίδης δὲ καὶ Πίνδαρος καὶ ἄλλοι τινὲς τὸν ἐπιμάρτυρα ἐξεδέξαντο. Σιμωνίδης, Ξεινοδόκησεν Τελαμών· ἀντὶ τοῦ ἐμαρτύρησε. Καὶ Πίνδαρος, Ξεινοδόκων δ’ ἄριστος χρυσὸς ἐν αἰθέρι λάμπων· ἀντὶ τοῦ μαρτύρων ### ξ 8 Ξένος Παρὰ τὸ ἔξω ἰέναι. Ἢ παρὰ τὸ ἐκτὸς τῆς ἑνότητος εἶναι· ἢ παρὰ τὸ ξέω, ὁ ἐξεσμένος καὶ ἀποκεχωρισμένος. Τὸ ### ξ 9 ξενίζω σημαίνει δύο· παρὰ μὲν τῷ ποιητῇ, ἀεὶ τὸ ἐξεινοδόκησα· παρὰ δὲ τοῖς ῥήτορσι, τὸ θαυμάζω. Ξένος, παρὰ τὸ ἔξω εἶναι τῆς πατρίδος ### ξ 10 Ξέστης Ῥωμαϊκόν ἐστι τὸ ὄνομα· τὸν γὰρ παρ’ ἡμῖν ἓξ ἀριθμὸν αὐτοὶ λέγουσι σέξ· καὶ μέτρου τινὸς παρ’ αὐτοῖς τὸ ἕκτον λέγεται σέξτον· διὰ δὲ εὐφωνίαν τὸ σέξτης λέγεται ξέστης, κατὰ μετάθεσιν τῶν στοιχείων. Οὕτω Φιλόξενος ἐν τῷ περὶ Ῥωμαίων διαλέκτου. Ὦρος ### ξ 11 Ξερόν Παρὰ τὸ ξῶ ῥῆμα, ἢ ξέω· ἀπὸ μεταφορᾶς τῆς ὕλης τῶν ξύλων· εἴ τι γὰρ ἔξυσται, ξηρόν· γίνεται δὲ κατὰ τροπὴν τοῦ η εἰς ε, ξερόν. Ἢ παρὰ τὸ σκληρὸν, ἐκβολῇ τοῦ λ καὶ κράσει ### ξ 12 Ξίφος Παρὰ τὸ ξαίνειν· ἢ παρὰ τὸ ὀξύνεσθαι πρὸς φόνον. Ἀπὸ τοῦ ξύω, ξύσω, ξύφος, καὶ ξίφος. Ἢ παρὰ τὸ σκηρίπτω, σκίπος σκίφος, καὶ ξίφος ### ξ 13 Ξιφίσματα Σημαίνει ὀρχήσεις τινὰς ποιὰς, ὡς τῶν ὀρχουμένων ξιφήρεων ὄντων ### ξ 14 Ξόανον Παρὰ τὸ ξέω ξέανον· καὶ τροπῇ, ξόανον. Διαφέρει δὲ ξόανον, καὶ βρέτας, καὶ ἄγαλμα ### ξ 15 Ξόανον μὲν γάρ ἐστι τὸ ἐξεσμένον εἴδωλον, λίθινον, ἢ ἐλεφάντινον, ἢ ξύλινον ### β 467 βρέτας δὲ, τὸ βροτῷ ὅμοιον, ἤτοι χαλκοῦν, ἢ ἐξ ἐμφεροῦς ὕλης πεποιημένον ### α 2473 ἄγαλμα δὲ, τὸ παράμηρον, ἢ ἔκ τινος ἑτέρου λίθου κατεσκευασμένον ### ξ 16 Ξύλον Παρὰ τὸ ξύω· τὸ ἐπιτήδειον πρὸς τὸ ξύεσθαι· οὐδεμία γὰρ ὕλη πρὸς ξύσιν ἐπιτηδειοτέρα ξύλου ### ξ 17 Ξύλοχος Ὑλώδης καὶ σύνδενδρος τόπος ### ξ 18 Ξυλήφιον Ὑποκοριστικῶς. Δοκιμώτερον δὲ τὸ ξυλήριον καὶ ξυλάριον ### ξ 19 Ξυρός Παρὰ τὸ ξύειν ῥᾷον ### ξ 20 Ξυστός Κατὰ παράληψιν τοῦ τῶν ποδῶν δρόμου, ὁ εὖ ἐξυσμένος καὶ ὁμαλὸς τόπος. Σημαίνει δὲ καὶ δόρυ· οἷον, Νύσσοντες ξυστοῖσι ### ξ 21 Ξυνός Ὁ κοινός. Οἶμαι ὅτι συνὸς, ὁ συνὼν τινί· ἢ ξύνιος, παρὰ τὸ συνιέναι τινί. Ἢ παρὰ τὴν σὺν πρόθεσιν παρῆκται· οἱ γὰρ Ἀττικοὶ τὸ ς πῇ μὲν εἰς τ τρέπουσι, πῇ δὲ εἰς ξ· τὸ γὰρ σὺν, ξὺν φασί· καὶ τὸ σοὶ, τοί ### ξ 22 Ξυνωρίς Σημαίνει τὴν δυάδα· παρὰ τὸ ἄρω, τὸ ἁρμόζω, ξυνάορός τις ὢν, ὁ μετά τινος συναρμοζόμενος· καὶ τὸ θηλυκὸν, ξυναορίς· καὶ κράσει τοῦ ΑΟ εἰς ω μέγα, ξυνωρίς ### ξ 23 Ξυνάρασθαι Συναρμόσασθαι, συγκαταθέσθαι. Ἀπὸ τοῦ ἄρω, τὸ ἁρμόζω, ὁ μέλλων, ἀρῶ· ὁ μέσος πρῶτος ἀόριστος, ἠράμην· τὸ ἀπαρέμφατον, ἄρασθαι ### ξ 24 Ξυναλιζόμενοι Συναθροιζόμενοι, ἢ συνεσθίοντες· παρὰ τοὺς ἅλας. Ἐκ τοῦ ἃλς ἁλὸς, ἁλίζω. Ἢ ἐκ τοῦ αὐλίζω ### ξ 25 Ξυνερρώγει Συνερράγη, διελύθη. Ἀπὸ τοῦ ῥήσσω, ὁ μέσος παρακείμενος, ἔρρηγα· ὁ ὑπερσυντέλικος, ἐρρήγειν· καὶ τροπῇ τοῦ η εἰς ω, ἐρρώγει ### ξ 26 Ξυνεδεδέατο Συνδεδεμένοι ἦσαν. Δέω, ὁ παθητικὸς ὑπερσυντέλικος, ἐδεδέμην, ἐδέδεντο, καὶ ἐδεδέατο· καὶ μετὰ τῆς ξὺν προθέσεως, ξυνεδεδέατο. Οὐχ ὥς τινες δὲ ἀπὸ τοῦ δῶ, δήσω, ἐδέδηντο, καὶ Ἰακῶς ἐδεδέατο, ὡς ἐπεποίηντο, ἐπεποιέατο· ἀλλ’ ἀπὸ τοῦ ἐδέδεντο, καὶ Αἰολικῶς, τροπῇ τοῦ ν εἰς α ### ξ 27 Ξύνες Σύνες, ἄκουσον. Οἱ γὰρ Ἀττικοὶ τὴν συμφορὰν ξυμφοράν φασι, καὶ τὸ σύμπαν, ξύμπαν· καὶ τὸ συνίεσαν, ξυνίεσαν. Ἀπὸ τοῦ ξυνίημι, ὁ παρατατικὸς ξυνίην· ξυνίεμεν, τὸ πληθυντικόν· τὸ δεύτερον, ξυνίετε· τὸ τρίτον, ξυνίεσαν ### ξ 28 Ξυνίστωρ Συμπράκτωρ, σύμβουλος, συγγνώστης. Παρὰ τὸ εἴδω ῥῆμα, τὸ σημαῖνον τὸ γινώσκω, ὁ μέλλων, εἴσω· ἐκ τούτου ἴστωρ, καὶ ξυνίστωρ ### ξ 29 Ξύνιον Καὶ μέν μευ βουλέων ξύνιον. Ἀντὶ τοῦ ἐπείθοντο, ἐπήκουον. Ἡ μεταφορὰ ἀπὸ τῶν ἐπὶ σκοπὸν βαλλόντων· συνίειν γὰρ, τὸ ἐπιτοαυτὸ τῇ τοῦ συμβουλεύοντος γνώμῃ συμφέρεσθαι. Συνιῶ οὖν· καὶ ὁ παρατατικὸς, συνίουν· ὁ δὲ δεύτερος ἀόριστος, σύνιον καὶ ξύνιον ### ξ 30 Ξυνήϊα Κοινὰ χρήματα. Ἀπὸ τοῦ ξυνὸς, ξύνειος· ξυνὸν, ξύνειον· καὶ διαιρέσει Ἰωνικῇ, ξυνέϊον· καὶ τροπῇ τοῦ ε εἰς η, ξυνήϊον ### ξ 31 Ξενίζειν Τὸ ξενικῇ χρῆσθαι τῇ φωνῇ καὶ μὴ ἐπιχωρίῳ· ἢ τὸ ξενικοῖς χρῆσθαι ἐπιτηδεύμασι, καὶ ἐκδεδιῃτῆσθαι τῶν πατρίων ἐθῶν. Σημαίνει καὶ τὸ ἐπὶ ξένης εἶναι, καὶ τὸ ὑποδέχεσθαι ξένον ### ξ 32 Ξηραλοιφεῖν Τὸ ἐν ταῖς παλαίστραις γυμναζόμενον κόνει χρῆσθαι ### ξ 33 Ξυστίδες Οἱ μὲν, εἶδος ὑποδημάτων· οἱ δὲ, κόσμου γυναικείου· οἱ δὲ, σκεύους ἢ ἱματίων ### ξ 34 Ξάνιον Κτένιον, ὃ φοροῦσιν αἱ γυναῖκες, ἢ ἐν φυλακτηρίοις ἔχουσι ### ξ 35 Ξυστός Ὁ ἀνειμένος τόπος τοῖς ἀθληταῖς εἰς γυμνάσιον· καὶ ### ξ 36 ξυστὸν δόρυ, ἀκόντιον· σημαίνει καὶ τὸ λεῖον ### ξ 37 Ξυστὶς δὲ χιτὼν γυναικεῖος· οἱ δὲ, τραγικὸν ἔνδυμα ### ξ 38 Ξουθόν Λεπτὸν, ἁπαλὸν, ἐλαφρὸν, χλωρὸν, ὑγρόν ### ξ 39 Ξηρὸς ἱδρώς Ὁ μὴ ὑπὸ λουτρῶν, ἀλλ’ ὑπὸ γυμνασίων καὶ πόνων γενόμενος. ο. Ο τὸ στοιχεῖον, παρὰ τὸ ἐμφερῆ εἶναι τῷ χαρακτῆρι τὴν ἐκφώνησιν· κατὰ γὰρ περίκλασιν φωνῆς ἐκφωνεῖται τὸ ὄνομα τοῦ στοιχείου ### ο 43 Ὄα Τὰ εἰς α λήγοντα καθαρὸν τῷ ο παραληγόμενα, σπάνια, καὶ σχεδὸν ἀπὸ πάθους γέγονεν· ἔστι γὰρ τὸ ὄα, ὅπερ ἀπὸ τοῦ οἴα γέγονεν, ἐξ οὗ καὶ τὸ διὰ τῆς ΩΙ διφθόγγου ᾦα· καὶ τὸ χρόα, ἀπὸ τοῦ χροιά· καὶ τὸ στοὰ, ἀπὸ τοῦ στοιά. Ἴσως δὲ καὶ τὸ πόα ἡ βοτάνη, ἀπὸ τοῦ ποιὰ γέγονε. Θεόγνωτος ### ο 44 Ὄαροι Αἱ γυναῖκες, αἱ γαμεταὶ, οἱονεὶ ὁμόαροί τινες οὖσαι, παρὰ τὸ ὁμοῦ ἀρηρέναι γάμῳ καὶ συνηρμόσθαι. Ἐξ αὐτοῦ δὲ καὶ ### ο 45 ὀαρίζειν λέγεται. τὸ τοὺς ἄνδρας γυναιξὶν ὁμιλεῖν. Ἰλιάδος ζ, ὅθι ᾗ ὀάριζε γυναικί. Καὶ ### ο 46 ὀαριζέμεναι τὸ γυναικώδεις προσδιαλέγεσθαι λόγους, Ἰλιάδος χ. Ἔνθεν ### ο 47 ὀαριστὺς ὀαριστὺς πάρφασις, ἀντὶ τοῦ ὁμιλία παρασκευαστικὴ, Ἰλιάδος ξ. Καὶ, μετὰ προμάχων ὀαριστύν. Ἀντὶ τοῦ, ἐν τῇ τῶν πρωταγωνιστῶν ὁμιλίᾳ καὶ συναναστροφῇ, Ἰλιάδος ν ### ο 48 Ὀαριστὺν οὖν, συνόμιλον, συναναστρεφόμενον· ἀπὸ τοῦ ὀαρίζειν ### ο 49 Ὄβδην Ἐπίρρημά ἐστι μεσότητος. Ἀπὸ τοῦ ὦμμαι, ὄβδην, ὡς ἀπὸ τοῦ ἕστηκα στάδην. Συνέστειλε τὸ ω εἰς ο. Μούσῃ γὰρ ἦλθεν ἐς ὄβδην ### ο 50 Ὀβελίσκος Οἱονεὶ ὀφελίσκος τὶς ὢν, ὁ εἰς μῆκος ὀφελλόμενος, τουτέστιν αὐξανόμενος ### ο 51 ὀφέλλειν γὰρ τὸ αὔξειν. Καὶ ### ο 52 ὀβελός. Σημαίνει δὲ ἀμφότερα τὰς σούβλας. Παρὰ τὸ βάλλω ἢ βέλλω γίνεται· τὸ μὲν οὐδέτερον, βέλος· τὸ δὲ ἀρσενικὸν, βελός· καὶ πλεονασμῷ τοῦ ο, ὀβελὸς, ὁ ἐοικὼς βέλει ### ο 53 ὅτι ὀβολὸς ἐκλήθη, ἐπειδὴ τὸ ἀρχαῖον τὸ χαλκοῦν νόμισμα τῶν Ἀθηναίων ὀβελίσκον εἶχεν. Φώτιος πατριάρχης. Ἀριστοφάνης ἐν Βατράχοις, Ναύτης διάξει, δύ’ ὀβολὼ μισθὸν λαβών. Φεῦ, Ὡς μέγα δύνασθον πανταχοῦ τὼ δύ’ ὀβολώ. Τροπῇ δὲ γίνεται τοῦ ε εἰς ο· πρὸ τούτου γὰρ ὀβελίσκοις τραχέσιν ἐνομίστευον. Οἱ μὲν οὖν Ἴωνες, ὀβελός· ἡμεῖς δὲ, ὀβολός. Πάντων δὲ πρῶτος Φείδων Ἀργεῖος νόμισμα ἔκοψεν ἐν Αἰγίνῃ· καὶ δοὺς τὸ νόμισμα καὶ ἀναλαβὼν τοὺς ὀβελίσκους, ἀνέθηκε τῇ ἐν Ἄργει Ἥρᾳ. Ἐπειδὴ δὲ τότε οἱ ὀβελίσκοι τὴν χεῖρα ἐπλήρουν, τουτέστι τὴν δράκα, ἡμεῖς, καίπερ μὴ πληροῦντες τὴν δράκα τοῖς ἓξ ὀβολοῖς, δραχμὴν αὐτὴν λέγομεν, παρὰ τὸ δράξασθαι. Ὅθεν ἔτι καὶ νῦν λέγομεν ### ο 54 ὀβολοστάτην τὸν τοκιστὴν, ἐπειδὴ σταθμοῖς παρεδίδουν οἱ ἀρχαῖοι. Ὁ δὲ Ὦρος λέγει ### ο 55 ὀβολοστάτης οὖν ὁ τὰ μικρὰ δανείζων φίλοις, ἢ ὁ ### τ 28 τοκογλύφος λεγόμενος· καὶ ### ο 56 Ὄβριμος Ἰσχυρὸς, γενναῖος, ἀπειλητικὸς, δυνατός. Παρὰ τὸ ΒΡΙ ἐπιτατικὸν μόριον, γίνεται βρίμος· καὶ πλεονασμῷ τοῦ ο, ὄβριμος· καὶ ### ο 57 ὀβριμοεργὸς ὁ μεγάλοις ἔργοις ἐπιτιθέμενος, καὶ ἰσχυρὰ διαπραττόμενος ### ο 58 Ὄβρυζος Παρὰ τὸ ἁβρὸν, ὃ σημαίνει τὸ τρυφερόν ### ο 59 Ὄγδοος Παρὰ τὸ ὀκτὼ, ὄκτοος καὶ ὄγδοος. Τὰ διὰ τοῦ ΟΟΣ ὀνόματα προπαροξύνεται· οἷον, σίγδοος, πείροος. Ψιλοῦται· πᾶν φωνῆεν τῶν ἀριθμῶν δασύνεται, πλὴν τοῦ ὀκτὼ καὶ εἴκοσι ### ο 60 Ὀγμεύω Κατὰ τάξιν θερίζω ### ο 61 Ὄγμος Ἡ ἐπίστιχος φυτεία τῶν δένδρων, καὶ κατὰ τάξιν ἀγωγή. Ὥσπερ γὰρ παρὰ τὸ δαΐζω γίνεται δαϊγμὸς, καὶ παρὰ τὸ φράζω φραγμὸς, οὕτω καὶ παρὰ τὸ ἄγω ἀγμὸς, καὶ ὄγμος, κατὰ μετάθεσιν τοῦ α εἰς ο Αἰολικῶς, καὶ παροξύνεται. Ἢ παρὰ τὸ ἔχω ἐχμὸς, καὶ ὄγμος, παρὰ τὸ ἔχεσθαι ἄλλο ἐπ’ ἄλλο, καὶ πρὸς ἄλληλα ἔχειν τὴν σχέσιν. Δηλοῖ δὲ ὄγμος τὴν τομὴν τοῦ ἀρότρου· παρὰ τὸ οἴγεσθαι τὴν γῆν ὑπὸ τοῦ ἀροῦντος ### ο 62 Ὄγκαι Πόλις ἐν Ἀρκαδίᾳ, ἀπὸ Ὄγκου τινὸς ὀνομασθεῖσα ### ο 63 Ὄγκιον Ἀγγεῖον ἐν ᾧ ἀποτίθενται τινά· παρὰ τὸ ὀγκοῦσθαι πληρούμενον· ἢ ὅπου ἀποτίθενται τὰ σίδηρα τῶν βελῶν· ὄγκους γὰρ τὰς ἀκίδας λέγουσι καὶ ἐξοχὰς τῶν βελῶν, ἀπὸ τοῦ ἐξέχειν. Ἰλιάδος δ, Ὡς δ’ εἶδε νεῦρόν τε καὶ ὄγκους. Νεῦρον δὲ, ἐν ᾧ δέδεται τὸ σιδήριον τοῦ βέλους πρὸς τὸν κάλαμον ### ο 64 Ὅγε Δύο μέρη λόγου εἰσὶν, ἢ ἕν; Δύο· ὁ, ἄρθρον· γε, σύνδεσμος. Ἐν συνθέσει ἐστὶν, ἢ ἐν παραθέσει; Παράλληλος σύνταξις ἐστὶ λέξεων, ἑκάστης τὸν ἴδιον τόνον φυλαττούσης. Τὰ ἐπεκτεινόμενα διὰ τοῦ ΔΕ, διὰ τοῦ ΓΕ οὐκ ἐπεκτείνονται· οἷον, τοῖος, τοιόσδε· τοιόσγε οὐ λέγεται· τόσος, τοσόσδε. Καὶ τὰ ἐπεκτεινόμενα διὰ τοῦ ΓΕ, διὰ τοῦ ΔΕ οὐκ ἐπεκτείνονται· οἷον, ἐγὼ, ἔγωγε· ἐμοὶ, ἔμοιγε ### ο 65 Ὅ Ἄρθρον ὑποτακτικὸν μεταχθὲν εἰς ἀντωνυμίαν ἀναφορικήν· ἔθος γὰρ τῷ ποιητῇ τὰ ὑποτακτικὰ τῶν ἄρθρων εἰς ἀντωνυμίαν μετάγειν, ὅτε οὐκ ἔχει ὄνομα προϋποκείμενον εἰς ὃ συνταχθῇ. Σημαίνει δὲ τὸ ο, ἕξ· ἄρθρον προτακτικὸν, ὡς τὸ, Τὸν δ’ ὁ γέρων ἠγάσατο· καὶ ὑποτακτικὸν, ὡς τὸ, Ὅ σφιν ἐῢ φρονέων· καὶ ἀντωνυμίαν τρίτου προσώπου, ἀντὶ τοῦ οὗτος, ὡς τὸ, ὃ γὰρ ἦλθε θοὰς ἐπὶ νῆας· καὶ ἀντὶ τοῦ τοῦτο, ὡς τὸ, ὃ μὲν οὔτι τόσον τελέθει κακὸν, ἔνδοθι μίμνον· καὶ ἀντὶ τοῦ ὅτι, ὡς τὸ, Λεύσσετε γὰρ τόγε πάντες ὅ μοι γέρας ἔρχεται ἄλλῃ· καὶ ἀντὶ τοῦ διὸ, ὡς τὸ, Τοίου γὰρ καὶ πατρὸς, ὃ καὶ πεπνυμένα βάζεις ### ο 66 Ὅ σφιν Ἀντὶ τοῦ ὃς ἐν αὐτοῖς. Ἔστι προτακτικόν· καὶ εἴωθεν ὁ ποιητὴς τὰ προτακτικὰ ἀντὶ ὑποτακτικῶν χρῆσθαι, ὡς τὸ, Ἔνθα Σίσυφος ἔσκεν, ὃ κέρδιστος γένετ’ ἀνδρῶν· καὶ, Αἰδοῖος νεμεσητὸς, ὅ με προέηκε πυθέσθαι· ἀντὶ τοῦ, ὅστις. Χωρὶς εἰ μὴ τὸ μέτρον κωλύσει, ὃς μάλα πολλὰ πλάγχθη. Καὶ λέγεται ὅτι ἄρα ἀναλόγως τούτῳ χρῆται ὁ ποιητὴς, ἢ παραλόγως; Ἀναλόγως· ἐπειδὴ τὰ ὑποτακτικὰ τῶν ἄρθρων ὁμοιοκατάληκτα θέλει εἶναι τοῖς ἰδίοις προτακτικοῖς, τοῦ, οὗ· τῷ, ᾧ· ἔνθεν Ἀρίσταρχος εἰδὼς ὅτι ὁ ποιητὴς προτακτικοῖς χρῆται ἀντὶ ὑποτακτικῶν, τὸ, Ὅ σφιν προΐει, καὶ τὰ λοιπὰ, δι’ ἑνὸς ς γράφει ### ο 67 Ὅτις ἐπίορκον ὀμόσσει Ἀόριστον ὄνομα· συνετέθη ἐκ τοῦ Ὁ ἄρθρου προτακτικοῦ, καὶ τοῦ τίς· σημαίνει δὲ τὸ, ὅστις. Ἀεὶ γὰρ ὁ ποιητὴς τὰ προτακτικὰ ἄρθρα ἀντὶ ὑποτακτικῶν χρῆται· χωρὶς εἰ μὴ μέτρον κωλύσει ### ο 68 Ὅστις Ὄνομα ἀναφορικόν· καὶ συνετέθη ἐκ τοῦ Ὃς ἄρθρου ὑποτακτικοῦ, καὶ τοῦ τὶς ὀνόματος ἀορίστου. Τὸ γὰρ τὶς τὸ ἐρωτηματικὸν ἀεὶ τὸν οἰκεῖον τόνον φυλάττει, καὶ οὐδέποτε ἐγκλίνεται ### ο 69 Ὅου Ὅου κράτος ἐστὶ μέγιστον. Ἄρθρον ὑποτακτικόν· τὸ δὲ ο λέγεται πλεονάζειν. Λέγει δὲ Ἡρωδιανὸς, ὅτι ὁ πλεονασμὸς τὸν οἰκεῖον τόνον φυλάττει, οἷον, ὥρακα, ἑώρακα· εἰ ἄρα οὖν καὶ τὸ ο κατὰ πλεονασμὸν ἐγένετο, ὤφειλεν εἶναι ὁοῦ περισπώμενον. Οὐκ ἔστι δὲ πλεονασμὸς, ἀλλὰ διαίρεσις· τὰ γὰρ ἄρθρα εἴωθε διαιρεῖσθαι, οὐχὶ πλεονάζειν· οἷον, ἧς, ἕης· οὗ, ὅου. Τὶ διαφέρει διαίρεσις πλεονασμοῦ; Διαφέρει, ὅτι ὁ μὲν πλεονασμὸς τὸν αὐτὸν τόνον φυλάττει, οἷον, εἴκοσι, ἐείκοσι· ἡ δὲ διαίρεσις ἐναλλάσσει τὸν τόνον. Δασύνεται· τὰ πλεονάζοντα φωνήεντα ἐν δασυνομένῃ λέξει μεταληπτικὰ γίνεται τοῦ δασέος πνεύματος. Ζήτει εἰς τὸ ### ο 70 Ὁ δεῖνα Ὥσπερ τὸ Νεάπολις δύο ὀνόματα εἰσὶ καθ’ ἑνὸς ὑποκειμένου, οὕτως καὶ τὸ ὁ δεῖνα δύο ἀντωνυμίαι εἰσὶ καθ’ ἑνὸς ὑποκειμένου. Τινὲς δὲ λέγουσιν, ὅτι μία λέξις ἐστὶ, καὶ οὐ δύο· οἵτινες κακῶς λέγουσιν. Εἰ γὰρ ἦν μία λέξις, οὐκ ὤφειλε κατὰ πτῶσιν ἐναλλάττεσθαι ἡ ἀρχή· οἷον, ὁ δεῖνα, τοῦ δείνατος τῷ δείνατι· τῆς γὰρ μιᾶς λέξεως φυλάττεται ἐν τῇ κλίσει ἡ ἀρχή· οἷον, φιλάνθρωπος φιλανθρώπου φιλανθρώπῳ. Γράφεται διὰ διφθόγγου, οὕτως ἐχούσης τῆς παραδόσεως, καὶ ἴσως πλανηθείσης ἐκ τοῦ τινὰς λέγειν ὅτι μία λέξις ἐστίν· οἱ γὰρ λέγοντες ὅτι μία λέξις ἐστὶν, λέγουσιν ὅτι παρὰ τὴν ὅδε ἀντωνυμίαν γέγονεν ὁδέϊνα καὶ ὁδεῖνα. Αἱ ὑπὲρ μίαν συλλαβὴν μονοπρόσωποι ἀντωνυμίαι θέλουσιν ἔχειν δίφθογγον, αὐτὸς, οὗτος, ἐκεῖνος· μόνον τὸ ὅδε οὐκ ἔχει· τούτου χάριν τὸ ὁ δεῖνα ἔχει τὴν ΕΙ δίφθογγον. Πρόσκειται, “ὑπὲρ μίαν συλλαβήν·” διὰ τὴν μὶν καὶ σφὶν μονοπρόσωπον. Μονοπρόσωποι δὲ λέγονται αὗται, ἐπειδὴ οὐκ ἔχουσι πρῶτον καὶ δεύτερον πρόσωπον κατὰ τὴν ἀκολουθίαν· τὸ γὰρ ἐγὼ, σὺ, οὐκ εἰσὶ τούτων, ἀλλὰ τοῦ ἴ ### ο 71 Ὁδός Παρὰ τὸ ἕω, τὸ πέμπω, ἑδὸς καὶ ὁδὸς, ὡς σβέω σβεδὸς καὶ σποδός. Τὸ δὲ ### ο 72 οὐδὸς πλεονασμός ἐστι τοῦ υ. Καὶ, Ἐπὶ γήραος οὐδῷ. ἀντὶ τοῦ ἐπ’ ἐξόδου τοῦ γήρως, ὅτε ἤδη πεπέρασται ὁ βίος καὶ διελήλυθε δι’ αὐτοῦ. Καὶ, Οὐδὸν ἐς λαύρην, Βατῆρα, βαθμόν. Σημαίνει δὲ τὴν δημοσίαν ὁδόν· λαύρην δὲ Φιλόξενος τὴν ῥύμην φησί. Καὶ τινὲς μὲν ὁδὸν ἀπέδωκαν, τινὲς δὲ τὸν κοπρῶνα, ὡς Ἱππώναξ ### ο 73 Ὁδίος Πρὸ τέλους ἡ ὀξεῖα· ἐπεὶ κύριόν ἐστι· τὸ δὲ προσηγορικὸν ### ο 74 Ὀδὰξ λαζοίατο γαῖαν Ἀντὶ τοῦ, τοῖς ὀδοῦσι δάκοιεν τὴν γῆν. Τοῦτο δὲ συμβαίνει αὐτοῖς ὀδυνωμένοις. Παρὰ τὸ δάκω δάξω δάξ· καὶ πλεονασμῷ τοῦ ο, ὀδάξ ### ο 75 Ὀδόντες Οἱ ἐπὶ ἐδωδῇ ὄντες, ἔδοντές τινες. Παρὰ τὸ ἔδω, τὸ ἐσθίω, γίνεται ὀδούς· καὶ κλίνεται ὀδόντος· ὀξύνεται δὲ, καὶ διὰ τοῦ ΝΤ κλίνεται, ὡς μετοχή. Αἱ δὲ εἰς ΟΥΣ μετοχαὶ διὰ τοῦ ΝΤ κλίνονται· οἷον, διδοὺς διδόντος. Ἄξιον δέ ἐστι ζητῆσαι, εἰ ἄρα τὰ εἰς ΟΥΣ λήγοντα ὑπὲρ μίαν συλλαβὴν ὀνόματα οὐδέποτε συντίθενται, διὰ τὶ τὸ ὀδοὺς συντίθεται, οἷον τριόδους, κυνόδους. Πρόσκειται, “ὑπὲρ μίαν συλλαβὴν,” διὰ τὰ μονοσύλλαβα, εὔνους, εὔχρους. Καὶ ἔστιν εἰπεῖν, ὅτι τὰ εἰς ΟΥΣ ὀνόματα οὐδέποτε ὀξύνονται, ἀλλ’ ἢ βαρύνονται ἢ περισπῶνται. Ἐπεὶ οὖν τὸ ὀδοὺς ὀξύνεται, τούτου χάριν συντίθεται, ἵνα βαρυνθῇ καὶ ἐκφύγῃ τὴν παράλογον τάσιν ### ο 76 Ὀδύνη Παρὰ τὸ ἔδειν τὴν ψυχήν· καὶ ### ο 77 ὀδυνή φατα φάρμακα τὰ τὰς ὀδύνας παύοντα καὶ φθείροντα, παρὰ τὸ φθίω. Παρὰ τὸ ἔδω οὖν ὀδύνη· καὶ ῥῆμα ὀδύνω· καὶ τροπῇ τοῦ ν εἰς ρ, γίνεται ὀδύρω. Τὸ ἐνεργητικὸν οὐχ εὕρηται· τὸ δὲ παθητικὸν, Ὀδυρομένη φίλα τέκνα ### ο 78 Ὀδυσσεύς Εἴρηται ἀπὸ ἱστορίας. Ἀντίκλειαν γάρ φασι τὴν Ὀδυσσέως μητέρα ἐγκύμονα ὁδεύουσαν τὸ Νήριτον τῆς Ἰθάκης ὄρος, ὕσαντος πολὺ τοῦ Διὸς, ὑπὸ ἀγωνίας τε καὶ φόβου καταπεσοῦσαν ἀποτεκεῖν τὸν Ὀδυσσέα. Οὕτω ταύτης τῆς ὀνομασίας ἔτυχεν, ἐπειδὴ κατὰ τὴν ὁδὸν ὗσεν ὁ Ζεύς ### ο 79 Ὀδμή Παρὰ τὸ ὄζω ὀδὴ, καὶ ὀδμὴ, πλεονασμῷ. Ὀζῶ ὀζέσω· ὅθεν τὸ προσώζεσαν· ὥσπερ πιέζω, πιεζῶ. Ἐκ δὲ τοῦ ὄζω, ὁ μέλλων, ὄσω· ὁ παρακείμενος, ὦκα· ὁ μέσος, ὦδα· καὶ Ἀττικῶς, ὄδωδα. Ἡ ἐκ τοῦ ὀδῶ ὀδώσω, ὤδωκα· ὁ μέσος, ὦδα ### ο 80 Ὄζος Ὁ κλάδος, παρὰ τὸ ἵζω, τὸ καθίζω· ἢ παρὰ τὸ ἕζω, τὸ κάθημαι, ἕζος καὶ ὄζος, τὸ ἐγκαθήμενον καὶ ἐμπεπαρμένον τῷ ξύλῳ, ἢ εἰς ὃν κάθηνται οἱ νεοσσοί· οἷον, Ὄζῳ ἐπ’ ἀκροτάτῳ πετάλοις ὑποπεπτηῶτες ### ο 81 Ὄθομαι Οὐδ’ ὄθομαι κοτέοντος. Ἀντὶ τοῦ ἐπιστροφὴν ποιοῦμαι ὀργιζομένου σου. Ἢ ὄθομαι, τὸ ταράττομαι, παρὰ τὸν ὄταβον, ὃ σημαίνει τὸν τάραχον. Οὕτω δὲ λέγουσιν Ἴωνες. Ἢ ἐκ τοῦ ὄθω, τὸ συστρέφω καὶ κινῶ, ἀντὶ τοῦ οὐ κινοῦμαι, οὐκ ἐπιστρέφομαι. Ὅθεν καὶ ### ο 82 ὀθόνη ἡ εὐκίνητος διὰ τὸ λεπτότατον. Δύναται δὲ λέγεσθαι τὸ λεπτὸν καὶ διαφανὲς ἱμάτιον· παρὰ τὸ ὄθμα, τὸ ὄμμα, ὀθμάνη καὶ ὀθόνη. Ἢ ἐκ τοῦ ὄθω, τὸ ἐπιστρέφομαι, οἱονεὶ τὸ μαλακὸν καὶ εὐένδοτον, καὶ εὐεπίστροφον ### ο 83 Ὀθνεῖον Τὸ ξένον. Ὥσπερ παρὰ τὸ ἄριστος γίνεται ἀριστεῖον, καὶ κότταβος κοτταβεῖον, οὕτως καὶ παρὰ τὸ νόθος νοθεῖον. Ἢ ἐκ τοῦ νοθεύω, καὶ ὑπερβιβασμῷ ὀθνεῖον, οἱονεὶ τὸ νόθον· καὶ ὀθνεία ### ο 84 ὅθι Ἀπὸ τοῦ πόθεν, ἀποβολῇ τοῦ π, ὅθεν· καὶ δασύνεται· καὶ ὥσπερ ἐκ τοῦ ὑψόθεν ὑψόθι, οὕτω καὶ παρὰ τὸ ὅθεν γίνεται ὅθι. Σημαίνει δὲ τὸ ἔνθα, ὅπου. Διαφέρει δέ· ὅτι τὸ μὲν ὅθι, ἐπίρρημα ἐστὶ τοπικὸν, καὶ δηλοῖ τὴν εἰς τόπον σχέσιν· τὸ δὲ ὅθεν, τὴν ἐκ τόπου. Ἢ ἐκ τοῦ ο ἄρθρου, κατ’ ἐπέκτασιν τῆς ΘΙ, γίνεται ὅθι ### ο 85 Ὄθρυς Ὅρος Θεσσαλίας, οἱονεὶ ἄθρυς τὶς ὤν· ὅθεν ἐστὶν ἀθρῆσαι, διὰ τὸ ὕψος ### ο 86 Οἱ Σημαίνει ἕξ· ἄρθρον προτακτικὸν ἀρσενικὸν πληθυντικὸν, ὡς τὸ, Οἱ δὲ θεοὶ πὰρ Ζηνὶ καθήμενοι· καὶ ὑποτακτικὸν, ὡς τὸ, Ἀγχοῦ Κυκλώπων. οἳ σφέας σινέσκοντο· καὶ ἀντὶ τοῦ οὗτοι, ὡς τὸ, Οἱ μὲν πὰρ νηυσὶ κορωνίσιν ἐμάχοντο. καὶ ἄρθρον ἀντωνυμικὸν συζυγοῦν τῇ ἐμοὶ, σοὶ, οἷ· ἥτις ἐγκλιθεῖσα σημαίνει ἀντωνυμίαν ἀντὶ τοῦ αὐτῷ· ὡς τὸ, Ἥδε δέ οἱ κατὰ θυμὸν ἀρίστη φαίνετο βουλή. Ὀρθοτονουμένη δὲ σημαίνει ἑαυτῷ, ὡς τὸ, Ἦ ὀλίγον οἷ παῖδα ἐοικότα γείνατο Τυδεύς. Ὥσπερ δὲ λέγεται σφεῖς αὐτοὶ, καὶ ἑξῆς σφῶν αὐτῶν, σφᾶς αὐτοὺς, οὕτως καὶ ἐπὶ τοῦ ἑνικοῦ, οἷ αὐτῷ ### ο 87 Οἱ νεῴ Σὺν τῷ ι. Πρῶτον ἀπὸ τοῦ οἱ Μενέλαοι καὶ οἱ ναοὶ γέγονε κατὰ τροπὴν τοῦ ο εἰς τὸ ω, καὶ μένει τὸ ι προσγεγραμμένον· Δεύτερον δὲ, ὅτι πᾶσα εὐθεῖα ἀρσενικῶν τε καὶ θηλυκῶν πληθυντικῶν, εἰς φωνῆεν λήγουσα ἀνεπέκτατος, εἰς ι θέλει λήγειν· οἷον, οἱ καλοὶ, αἱ μοῦσαι. Αἱ γὰρ θεματικαὶ εὐθεῖαι πληθυντικαὶ, ἤγουν αἱ μὴ ἀπὸ ἑνικοῦ κεκλιμέναι, οἷον, οἱ πέντε, καὶ οἱ ἑπτὰ, οὐκ ἀντίκεινται ἡμῖν, μὴ λήγουσαι εἰς ι· ἐπειδὴ οὐκ εἰσὶν ἀπὸ ἑνικοῦ κεκλιμέναι. Εἰ ἄρα οὖν οἱ Μενέλεῳ καὶ οἱ νεῲ εἰς φωνῆεν λήγουσιν, εἰς τὸ ι δηλονότι θέλουσι καταλήγειν ### ο 88 Οἴαξ Ὁ κανὼν δι’ οὗ τὸ πηδάλιον φέρεται. Γίνεται παρὰ τὸ οἴω, τὸ κομίζω καὶ φέρω· ὁ μέλλων, οἴσω· ἐξ αὐτοῦ οἴαξ· καὶ κλίνεται οἴακος. Ἐξ οὗ γίνεται οἰήκιον· καὶ κατ’ ἔλλειψιν τοῦ κ, οἰήϊον. Σημαίνει δὲ τὸ πηδάλιον τῆς νηὸς, ἀφ’ οὗ φέρεται ἡ ναῦς. Ἢ ἀπὸ τοῦ οἴω οἴσω γίνεται οἴϊον· καὶ πλεονασμῷ τοῦ η. Οὕτω Φιλόξενος περὶ Ἰάδος διαλέκτου. Ἰλιάδος τ, Οἵτε κυβερνῆται, καὶ ἔχον οἰήϊα νηῶν ### ο 89 Οἴαξις Χωρίον Κρητικὸν ὑψηλόν. Τινὲς δὲ, ὅτι πλεονασμός ἐστι τοῦ ι· Ὄαξις γὰρ ἦν· Δραξάμενος γαίης Οἰαξίδος ### ο 90 Οἰδίπους Ὁ μὲν Θεόγνωτος, ἀπὸ τοῦ οἰδήσω Οἰδησίπους, κατὰ συγκοπὴν τῆς ΗΣ συλλαβῆς· ὁ δὲ Ἡρωδιανὸς λέγει μὴ εἶναι οὕτως, ἀλλ’ ἀπὸ τοῦ οἰδῶ οἰδίπους· ἄμεινον γὰρ τὸ ἀπαθὲς τοῦ πεπονθότος. Ζήτει εἰς τὸ ### ο 91 Οἶδα Ζήτει εἰς τὸ ### ο 92 Οἰδαίνει Εἰς ὕψος αἴρεσθαι ποιεῖ, πληροῦται ὑπὸ τῆς ὀργῆς, ἀπὸ μεταφορᾶς τῶν οἰδημάτων, ἤγουν τῆς φλεγμονῆς· παρὰ τὸ οἰδῶ, ὅπερ ἀπὸ τοῦ οἴω γίνεται. Ἰλιάδος ι, Ἀλλ’ ὅτε δὴ Μενέλαον ἔδυ χόλος, ὅστε καὶ ἄλλων οἰδάνει ἐν στήθεσσι νόον πύκα περ φρονεόντων ### ο 93 Οἶδμα Τὸ κῦμα. Ἐκ τοῦ οἰδῶ, τὸ ἐξογκοῦμαι, οἰδήσω οἴδημα· καὶ συγκοπῇ, οἶδμα. Οἴδματι θύων, Ἰλιάδος ψ ### ο 94 Οἴδματα Ἐπάρματα, φυσήματα· καὶ ### ο 95 οἴ δημα ὄγκωμα, φλεγμονή ### ο 96 Οἰέτεας Ὡς Διομήδεας. Ἔστι δὲ ἐπὶ τούτου τοῦ σχήματος παράλογος ὁ τόνος. Τὰ γὰρ ἀπὸ τῶν εἰς ΟΣ ληγόντων οὐδετέρων δισυλλάβων σύνθετα εἰς ΗΣ λήγοντα ἐπιθετικὰ, μὴ ἔχοντα τὸ η πρὸ τέλους, πάντα ὀξύνεται, εὐγενὴς, ἀκλεής. Ἐχρῆν οὖν καὶ παρὰ τὸ ἔτος τὸ αὐτὸ ἀναδέχεσθαι· νυνὶ δὲ κατὰ βαρεῖαν τάσιν ἀναγινώσκεται, ὡς εὐσεβέα ### ο 97 Οἴκαδε Ἐπίρρημα τοπικὸν τῆς εἰς τόπον. Καὶ διατί ἐστι προτέρα ἡ ἐν τόπῳ; Ἐπειδὴ εἰ μὴ ἐν τόπῳ ᾖς, εἰς τόπον οὐ δύνασαι ἀπελθεῖν ### ο 98 Οἶκος Παρὰ τὸ εἴκω, τὸ ὑποχωρῶ, ὑφ’ οὖ χωρούμεθα· ὅθεν καὶ ### ο 99 οἶκτος · οἱ γὰρ οἰκτείροντες εἴκουσι καὶ ὑποτάσσονται ### ο 100 Οἰκός Παρὰ τὸ ἐοικός· καὶ κατὰ ἀφαίρεσιν τοῦ ε, οἰκός ### ο 101 Οἰκῆας Οἰκείους, οἰκέτας, δούλους· οἶμαι ἀπὸ τοῦ οἰκεὺς, ὡς Ἀχιλλεύς ### ο 102 Οἶκτος Σημαίνει τὸν θρῆνον. Ἔστιν οἴχω, τὸ πορεύομαι· ἡ μετοχὴ, οἰχόμενος· κατοιχόμενοι, οἱ κάτω πορευόμενοι, ἤγουν οἱ νεκροί. Τούτου ὁ παρακείμενος, ᾦχα· ὁ παθητικὸς, ᾦγμαι, ᾦκται· καὶ ἐξ αὐτοῦ οἰκτὸς, ὁ ἀποθανών· οἶκτος δὲ βαρύνεται, ὁ ἐπὶ θανάτῳ θρῆνος ### ο 103 Οἰδαίνειν Θυμοῦσθαι, ἐπαίρεσθαι, φυσᾶσθαι. Παρὰ τὸ φῶ, ὃ σημαίνει τὸ προϊῶ, γίνεται φοιτῶ· ἐκ τούτου φοιταίνω· ἀποβολῇ τοῦ φ, καὶ τροπῇ τοῦ τ εἰς δ, οἰδαίνω· καὶ ὁ παρατατικὸς, οἴδαινον· τρέπεται γὰρ τὸ ο ἐπὶ τοῦ παρατατικοῦ εἰς ω· οἷον, οἰκῶ, ᾤκουν· πλὴν ἕνδεκα· οἰῶ οἴουν, τὸ μονῶ· οἰμῶ, οἴμουν· οἰστρῶ, οἴστρουν· οἰωνίζομαι, οἰωνιζόμην· οἰωνοσκοπῶ, οἰωνοσκόπουν· οἰωνοπολῶ, οἰωνοπόλουν· οἰακονομῶ, οἰακονόμουν· οἰακοστροφῶ, οἰακοστρόφουν· οἰκουρῶ, οἰκούρουν· οἰδαίνω, οἴδαινον· οἰμώζω, οἴμωζον. Ταῦτα δὲ διφορεῖται. Οὐ τρέπονται δὲ ἢ διὰ εὐφωνίαν, ἢ Ἰωνικῷ ἔθει, ὥς τινες φασίν ### ο 104 Οἶδα Ὥσπερ ἀπὸ τοῦ εἴκω γίνεται ἔοικα, οὕτως καὶ ἀπὸ τοῦ εἶδα μέσου παρακειμένου γίνεται διαλύσει ἔϊδα καὶ ἔοιδα καὶ οἶδα. Τὸ μέντοι σύνοιδα Αἰολικόν ἐστι, καθὸ τὸν τόνον ἀνεβίβασε· ἔδει γὰρ ὡς εἶκα συνεῖκα, οὕτως οἶδα συνοῖδα ### ο 105 Οἶμος Ἡ ὁδός· παρὰ τὸ οἰμῶ τὸ σημαῖνον τὸ ὁρμῶ· ὁ μέλλων, οἰμήσω· ἐν ᾗ ὁρμῶσι τινὲς καὶ ὁδεύουσι. Καὶ ἡ ῥάβδος ### ο 106 οἶμος λέγεται, παρὰ τὸ ὁρμᾶν εἰς εὐθὺ ἐν τῷ φύεσθαι· οἷον, Τοῦ δ’ ἤτοι δέκα οἶμοι ἔσαν μέλανος κυάνοιο, Ἰλιάδος λ. Ὁ δὲ Φιλόξενος παρὰ τὸν οἴσω μέλλοντα οἶμος, ἡ ὁδὸς, δι’ ἧς παντοίας φέρονται φορὰς οἱ κατ’ αὐτὴν ὁδεύοντες τῇδε κἀκεῖσε ### ο 107 Οἴμη Ἡ ᾠδή· παρὰ τὸ ἐν τοῖς οἴμοις, τουτέστι ταῖς ὁδοῖς, ψάλλεσθαι. Ὦρος. Ἀφ’ οὗ καὶ ### π 56 προοίμιον ἐπί τε ποιημάτων, καὶ μεταφορικῶς ἐπὶ τῶν πεζῶν ### ο 108 Οἶμα Οἶμα λέοντος ἔχων, Ἰλιάδος π. Ἀπὸ τοῦ οἰμῶ οἰμήσω· οἷον, Οἴμησεν δὲ ἁλεὶς ὥστ’ αἰετός ### ο 109 Οἴμημα · καὶ κατὰ συγκοπὴν, οἶμα, τὸ ὅρμημα ### ο 110 Οἰμώζειν Τὸ θρηνεῖν· παρὰ τὸ οἴμοι θρηνητικὸν ἐπίρρημα. Ἢ ἔστιν ὤ, σχετλιαστικὸν ἐπίρρημα· ὅθεν τὸ ### ω 4 ὤμοι · ὅπερ οὐκ ἔχει προσγεγραμμένον τὸ ἰῶτα. Ἐκ γοῦν τοῦ ὤμοι ἐπιρρήματος γίνεται καθ’ ὑπερβιβασμὸν οἰμώζω· ὁ παρατατικὸς, οἴμωζον καὶ ᾤμωζον, διφορεῖται ### ο 111 Οἰμωγή Στεναγμὸς, ὀλοφυρμός. Ἀπὸ τοῦ οἰμώζω. Τὸ δὲ ### ο 112 οἴμοι ἐπηύξηται ἀπὸ τοῦ οἲ ψιλουμένου· τὰ δ’ ἄλλα, δασύνονται. Ὁμοίως καὶ Θεόγνωτος. Ὦρος ### ο 113 Οἶνος Οἴνους τὶς ὤν· παρὰ τὸ οἰήσεως καὶ πλάνης αἴτιος τοῖς ἀνθρώποις γίνεσθαι· ὡς Ἀριστοφάνης, Σὺ τολμᾷς εἰς ἐπίνοιαν λοιδορεῖν; Ὁρᾶς; ὅταν πίνωσιν ἄνθρωποι, τότε πλουτοῦσι, διαπράττουσι, νικῶσιν δίκας. Ἢ παρὰ τὸ ὀνῶ, τὸ ὠφελῶ, παρὰ τὴν ἐξ αὐτοῦ ὄνησιν, Ἰλιάδος ζ, ἔπειτα δὲ κ’ αὐτὸς ὀνήσεαι, αἴκε πίῃσθα. Ἢ παρὰ τὸ οἶς, ὃ σημαίνει τὸ πρόβατον· οἱ γὰρ παλαιοὶ ἐγαλακτοτρόφουν πρὸ τοῦ εὑρεθῆναι τὸν Δημητριακὸν καρπόν ### ο 114 Οἰνίζεσθαι Σημαίνει τὸ οἶνον ἀγοράζειν ### ο 115 Οἴνοπε Βόε οἴνοπε, Τουτέστι μέλανες· ὡς αἴθοπα οἶνον, τὸν μέλανα ἐν αὐτῷ. Οὕτως Ὦρος ### ο 116 Οἰνόφλυξ Φλύειν ἐστὶ τὸ ὁρμὴν ἔχειν πρός τι· ὅθεν οἰνόφλυξ, ὁ εἰς τὸν οἶνον ὁρμῶν ### ο 117 Οἷο κασιγνήτοιο Τοῦ ἰδίου ἀδελφοῦ. Ἡ εὐθεῖα, ὅς, οὗ· καὶ Ἰωνικῶς, οἷο. Ὁ κανών· οἱ Ἴωνες καὶ οἱ Θετταλοὶ τὰς εἰς ΟΣ εὐθείας διὰ τοῦ ΟΙΟ προφέρουσιν ### ο 118 Οἰοπόλῳ Χώρῳ ἐν οἰοπόλῳ, ἐν ᾧ ὄϊες πολοῦνται, ἢ οἶός τις πολεῖται μόνος· ἐξ οὗ, ἐν ἐρήμῳ ### ο 119 Οἶος ὁ μόνος· καὶ ### ο 120 οἴη ἡ μόνη· παρὰ τὸ ἴος, ὃ σημαίνει τὸ αὐτό· καὶ κατὰ πλεονασμὸν τοῦ ο, οἶος· προκαλέσσεται οἰόθεν οἶος ἀντίβιον μαχέσασθαι, Ἰλιάδος η, ἐκ μόνου μόνος· νῦν δὲ μόνος πρὸς μόνον ### ο 121 Οἰός Ἐϋστρόφῳ οἰὸς ἀώτῳ, Καλῶς ἐστρεμμένῳ ἐρίῳ, τουτέστι ἐρίᾳ, σφενδόνῃ· προβάτου ἄνθει, ὅ ἐστιν ἐρίῳ ### ο 122 Οἶσθα Ἀντὶ τοῦ γινώσκεις. Ἔστιν εἰδῶ περισπώμενον, καὶ ἄλλο εἴδω βαρύτονον· ὁ μέσος παρακείμενος, οἶδα· τοῦ δὲ περισπωμένου ὁ μέλλων, εἰδήσω· παράγωγον, εἴδημι· τὸ δεύτερον, εἴδης· καὶ κατ’ ἐπέκτασιν τῆς ΘΑ συλλαβῆς, εἴδησθα· καὶ κατὰ συγκοπὴν τῆς ΔΗ, καὶ τροπῇ Αἰολικῇ τοῦ ε εἰς τὸ ο, οἶσθα. Ἢ τὸ οἶδα Αἰολικῶς, οἴδημι λέγεται· τὸ δεύτερον, οἴδης· καὶ κατ’ ἐπέκτασιν, οἴδησθα· καὶ συγκοπῇ, οἶσθα ### ο 123 Οἴσετε Ῥῆμα προστακτικὸν ἐνεστῶτος καὶ παρατατικοῦ. Ἔστι γὰρ οἴσω μέλλων, καὶ μετάγεται εἰς ἐνεστῶτα· τοῦτο μεταγόμενον μέλλοντα οὐκ ἔχει· τὰ γὰρ ποιητικὰ ἀπὸ μέλλοντος εἰς ἐνεστῶτα μεταγόμενα ἄχρι τοῦ παρατατικοῦ κλίνεται. Τούτου τὸ προστακτικὸν, οἶσε οἰσέτω· καὶ οἴσετε, ἀντὶ τοῦ ἄγετε. Ἰστέον ὅτι τοῦ φέρω μέλλων οὐκ ἔστι· τοῦ δὲ οἴσω ἐνεστὼς οὐκ ἔστι· πλὴν ἔθος τῷ ποιητῇ μετάγειν ἀπὸ μέλλοντος εἰς ἐνεστῶτα. Οὕτως ἔχει καὶ τὸ ἄξετε, ἀντὶ τοῦ φέρετε ### ο 124 Οἰσπώτη Ὁπλὴ προβάτου. Ἐκ τοῦ ὄϊς καὶ τοῦ πατῶ, ὀϊσπάτη· καὶ τροπῇ τοῦ α εἰς ω ### ο 125 Οἰσυπηρὰ ἔρια Τὰ ῥυπαρά. Καὶ ### ο 126 οἴσυπον λέγουσιν· ἀλλ’ Ἀριστοφάνης ἐν Λυσιστράτῃ ### ο 127 οἰσ πώτην εἴρηκεν. Οὐκ εὖ δὲ τὸ μαρτυρούμενον παρατίθεται· ἔστι γὰρ οἰσπότη τὸ τοῦ προβάτου διαχώρημα. Ἔστιν οὖν οἴσυπος, οἴσρυπος οἰὸς ῥύπος· καὶ ἐκ τούτου οἴσυπος, οἰσυπηρός ### ο 128 οἰσύα γένος τι ἰτέας, ἀφ’ ἧς ἔπλεκον τὰ κανᾶ. Ἐκ τούτου δὲ καὶ τὰ γέρρα· σκεπαστήρια ταῦτα πολεμικά· οὐ κυκλοτερῆ δὲ, ὡς αἱ ἀσπίδες, ἀλλὰ τετράγωνα· καὶ οὐδὲ ταῖς παρατάξεσιν ὑφ’ ἑκάστου στρατιώτου φερόμενα ὡς αἱ ἀσπίδες, ἀλλὰ τοῖς σταθμοῖς καταπηγνύμενα· ἢ εἴπερ ἄρα ἐξόπισθεν τῆς παρατάξεως, ὡς σκέπη ἐσόμενα τῷ στρατοπέδῳ ἀπὸ τῶν ἀπὸ τῆς παρατάξεως φερομένων βελῶν ### ο 129 Οἶτος Θρῆνος, μόρος, θάνατος. Παρὰ τὸ ΟΙ καὶ ΜΟΙ στεναγμοῦ ἐπίρρημα· παρὸ καὶ τὸν μόχθον δηλοῖ. Ὦρος ### ο 130 Οἰσχός Κλῆμα βότρυας φέρον ὀργῶντας καὶ γενναίους· καὶ ### ο 131 ὀσχοφόρια τὰ τῆς ἀμπέλου κλήματα περιέχοντα βότρυας, παρὰ Ἀριστοφάνει ### ο 132 Οἰχνεῖν Ἀμφίβολον· ἢ παρὰ τὸ ἴχνος ἰχνῶ· καὶ πλεονασμῷ τοῦ ο, οἰχνῶ· ἢ παρὰ τὸ οἴχω οἰχνῶ, ὡς ὀρέγω, ὀριγνῶ· σκέδω, σκιδνῶ. Ἔχεις δὲ ἀμφότερα εἰς τὸ Περὶ Παθῶν ### ο 133 Οἰωνός Ὄρνις, ὁ γύψ· παρὰ τὸ οἰῶ, τὸ μονῶ, γίνεται· φασὶ γὰρ τινὲς, ὅτι καὶ χωρὶς μίξεως πέφυκε πολλάκις τίκτειν ἐξ ἀνέμου καὶ θερμασίας καὶ τῶν τοῦ ἡλίου ἀκτίνων. Ὥσπερ δὲ παρὰ τὸ κοινῶ κοινώσω γίνεται κοινωνὸς, οὕτως καὶ ἀπὸ τοῦ οἰῶ, τὸ μονῶ, ὁ μέλλων, οἰώσω, οἰωνός· ὁ παρακείμενος, οἴωκα, οἴωμαι ### ο 134 οἰώθην σημαίνει τὸ ἐμονώθην· ἀπὸ τοῦ οἶος γίνεται ### ο 135 Οἰωνοπόλος Ὀρνεοσκόπος, μάντις ὁ περὶ οἰωνοὺς, ἤγουν γύψι καὶ κόραξι καὶ ἄλλοις ὄρνισι περιπολῶν, ἤγουν ἀναστρεφόμενος, καὶ μαντευόμενος. Ὅθεν καὶ ### ο 136 Ὀϊζυρός Ἐπίπονος, ἄθλιος, ταλαίπωρος, χαλεπὸς, ἀτυχής· καὶ ### ο 137 ὀϊζὺς ἡ ταλαιπωρία. Παρὰ τὸ ἵζω γίνεται ἱζὺς, ὡς ἥδω ἡδύς· καὶ μετὰ τοῦ α, τοῦ δηλοῦντος τὸ κακὸν, γίνεται ἀϊζὺς, ἡ κακῶς καὶ δυστυχῶς ἱζάνουσα τοῖς ἀνθρώποις· καὶ τροπῇ τοῦ α εἰς ο. Ἐκ δὲ τοῦ ὀϊζὺς, ῥῆμα ### ο 138 ὀϊζύω · ἐξ οὗ γίνεται ὀϊζυρός. Ὁ δὲ Ἀπολλώνιος λέγει, ὅτι ἔστιν οἴ ἐπίρρημα σχετλιαστικὸν ἢ θρηνητικόν. Ἐκ τούτου γίνεται οἴζω, ὡς λίαν λιάζω, καὶ αἲ αἲ αἰάζω. Ἐκ δὲ τοῦ οἴζω γίνεται οἰζύω· καὶ κατὰ διάλυσιν, ὀϊζύω, καὶ ὀϊζυρός. Τὸ ΖΥ, μακρόν· ἐπειδὴ τὰ εἰς ΡΟΣ ὀξύτονα, ὑπὲρ δύο συλλαβὰς, ὅτε ἔχει τὴν τρίτην ἀπὸ τέλους μακρὰν φύσει ἢ θέσει, πάντοτε ἔχουσι καὶ τὴν πρὸ τέλους μακράν· οἷον, ἰσχυρὸς, ὀκνηρός ### ο 139 Ὀϊστοί Τὰ βέλη. Παρὰ τὸ ἵημι, τὸ πέμπω, γίνεται ὀϊστὸς, κατὰ πλεονασμὸν τοῦ ο· ἢ παρὰ τὸ οἴσω, τὸ φέρω, οἰστὸς, καὶ ὀϊστός· ἐξ οὗ ὀϊστεύω· σημαίνει τὸ τοξεύω ### ο 140 Ὀϊστοὶ τὰ βέλη, ἤτοι τὰ τόξα. Εἴρηται δὲ ### τ 29 τόξον ὅταν τείνηται ἐν τῇ νευρᾷ· παρὰ τὸ τάζω, τὸ τανύω ### ο 141 ὀϊστὸς δὲ, ὅταν φέρηται καὶ βαστάζηται, ἐκ τοῦ οἴω, τὸ κομίζω ### β 468 βέλος γὰρ, τὸ συστάδην καὶ οὐ μακρόθεν, ἀλλ’ ἐγγύθεν βαλλόμενον, καὶ οἷον κρατουμένου καὶ τοῦ βέλους ἐν τῇ χειρί ### ι 295 Ἰὸς δὲ, παρὰ τὸ ἵημι, ὅταν μακράν που πέμπηται ἀπὸ τῆς νευρᾶς ### β 469 Βιὸς δὲ, ἀπ’ αὐτῆς τῆς βίας, ἤτοι συντονίας τῆς τάσεως, εἴρηται· ἢ ὅτι οἱ ἀρχαῖοι δι’ αὐτοῦ τὰ πρὸς τὸν βίον εἶχον, θηρῶντες ἢ κυνηγετοῦντες ### ο 142 Ὀϊσθείς Ὑπονοήσας· ἐκ τοῦ ὀΐω ### ο 143 Ὀΐω Σημαίνει δύο· τὸ ὑπολαμβάνω, ἅτιν’ οὐ πείσεσθαι ὀΐω· καὶ τὸ προσδέχομαι, κεῖνον ὀϊομένη τὸν κάμμορον ### ο 144 Οἴων Ὅστ’ οἴων μέγα πῶϋ, Ἰλιάδος γ. Ἀρίσταρχος καὶ Πτολεμαῖος ὁ Ἀσκαλωνίτης δισυλλάβως, ὡς αἰγῶν· λέγει γὰρ, ὅτι ἡ εὐθεῖα μονοσύλλαβός ἐστιν, οἶς· διαμαρτάνει δέ. Οὐδέποτε γὰρ ὁ ποιητὴς μονοσυλλάβως εἶπε τὴν εὐθεῖαν, ἀλλὰ δισυλλάβως, Τοῖσι δ’ ὄϊς λάσιος. Καὶ τὰς πλαγίους κατὰ διάστασιν λέγει, εἰ μὴ κωλύει μέτρον, Νῶτον ἔθηκ’ ὄϊος· καὶ, Ἡδ’ ἀπάνευθεν ὄϊν· καὶ, Μῆλ’ ὄϊές τε καὶ αἶγες· ἕνεκα δὲ μέτρου, οἰὸς ἀώτῳ. καὶ ἄλλως· ὅτι τὸ ὄϊς δισύλλαβον ἀναλογώτερόν ἐστι τοῦ μονοσυλλάβου. Πολλὰ γάρ ἐστιν εἰς ΙΣ λήγοντα ἐπ’ εὐθείας εὑρεῖν, οὐδὲν δὲ εἰς ΟΙΣ, εἰ μὴ μόνον τὸ οἶς παρ’ Ἀττικοῖς, καὶ τὸ φθοῖς ### ο 145 Ὅκκα δὲ τύνη εἴην Παρὰ Ἀλκμᾶνι. Τὸ ὅτε ### ο 146 ὅκα λέγει ἡ διάλεκτος· εἶτα διπλασιάσασα ### ο 147 Ὀκλαδιᾶν Ὀκλάζειν. Παρὰ τὸ ἐγκλᾶν καὶ κάμπτειν τὰ γόνατα ἐν τῷ καθέζεσθαι. Ἐκ δὲ τοῦ κλῶ κλάσω γίνεται ῥηματικὸν ὄνομα κλᾶς· καὶ Δωρικῶς, κλάξ· καὶ πλεονασμῷ τοῦ ο, ὀκλὰξ, ὡς ὀδάξ· καὶ ### ο 148 ὀκλάζει χωλεύει, ἐπὶ γόνυ κάμπτεται ### ο 149 Ὀκνείω Οὐκ ἔστι πλεονασμός· λέγει γὰρ, ὅτι ἔστιν ὀκνῶ· καὶ κατὰ Ἴωνας, ὀκνέω· καὶ πλεονασμῷ τοῦ ι, ὀκνείω. Οὐκ ἔστι δὲ οὕτως, ἀλλὰ κατὰ παραγωγήν· ὥσπερ παρὰ τὸ θάλπω γίνεται θαλπείω, ῥιγῶ ῥιγείω, οὕτως ὀκνῶ ὀκνείω. Περὶ Παθῶν. Καὶ Δημοσθένης ἐν δευτέρῳ Φιλιππικῶν τὸ ὀκνεῖν ἀντὶ τοῦ φοβοῦμαι εἶπε καὶ δέδοικα· ὀκνηροὶ γὰρ, φοβού μενοι καὶ δεδιότες. Τάττεται δὲ ἐπὶ ἀργίας καὶ ῥαθυμίας καὶ ἀμελείας ### ο 150 Ὄκνος ἡ ἀκινησία τὸ πάθος, οἱονεὶ ἄκινός τις ὤν· συγκοπῇ, καὶ τροπῇ τοῦ α εἰς ο, ὄκνος ### ο 151 Ὀκρίβαντες Ἐφ’ ὧν ἄκρων ἑστᾶσιν οἱ ὑποκριταὶ, οἱονεὶ ἀκρίβαντες τινὲς ὄντες· παρὰ τὸ ἄκρον. Γράφεται δὲ διὰ τοῦ ι, ὡς ἀργὸν ἀργικέραυνον ### ο 152 Ὀκρίδα Ταυτόν ἐστι τὸ ὀκριόεις διὰ τὴν τραχύτητα. Φαίνεται δὲ ὁ σχηματισμὸς παρὰ τὰς ἄκρας καὶ τὰς ἐξοχάς. Πόθεν δὲ ἔχει τὴν ἀφορμήν; Πλεονασμῷ τοῦ ο λέγεται. Παρὰ τὸ ἀκρίζω ῥῆμα, ἀκρὶς καὶ ὀκρίς ### ο 153 Ὀκριόεις Ὁ τραχὺς λίθος ### ο 154 ὀκρίας δὲ τὰς πέτρας φησὶν Ὅμηρος, Δι’ ὀκρίας ἠνεμοέσσας. Παρὰ τὸ ἄκρος καὶ τὴν ἐξοχὴν, πλεονασμῷ τοῦ ι. Ἢ κατὰ παραγωγὴν γίνεται ἄκριος, ὡς Βοιώτιος· ἐκ δὲ τοῦ ἄκριος γίνεται ἀκριόεις, ὡς βροτὸς βροτόεις· καὶ τροπῇ τοῦ α εἰς ο, ὀκριόεις· καὶ τὸ θηλυκὸν ### ο 155 ὀκριόεσσα · καὶ ῥῆμα ### ο 156 ὀκριόω. Ἀπὸ δὲ τοῦ ὀκριόεις γίνεται ὀκρυόεις, ὁ ἀκρότατος καὶ ἄκρατος φόβος. Ἢ παρὰ τὸ κρύος κρυόεις, καὶ ὀκρυόεις, πλεονασμῷ τοῦ ο, ὁ κρύους καὶ φόβου ποιητικός ### κ 957 κνῆμαι γάρ εἰσιν αἱ ἐντὸς τῶν τροχῶν ῥάβδοι ἐμπεπηγμέναι πρὸς τῇ χοινικίδι ### ο 157 Ὀλέκρανα Τῶν ἀγκώνων τὸ ὀστοῦν ### ο 158 Ὄλβιος Μακάριος, εὐδαίμων, πλούσιος, καὶ ἐν μηδενὶ ἐνδεὴς ὢν, οἱονεὶ οὔλιός τις ὤν· οὖλον γὰρ ἐνταῦθα τὸ ὑγιές. Ἢ παρὰ τὸ ὄλβος, ὅ ἐστιν ὁλόκληρος καὶ τέλειος· τοῦτο δὲ παρὰ τὸ ὅλος· πλεονασμῷ τοῦ β, ὅλβος. Ὄλβιοι δὲ λέγονται οἱ ὅλον τὸν βίον, ἤγουν τῆς ζωῆς χρόνον, ἐν εὐδαιμονίᾳ διάγοντες ### ο 159 Ὀλέκοντο Ὀλέκοντο δὲ λαοί. Ἀπώλλοντο. Παρατατικὸς Ἰωνικός· ἄρχεται ἀπὸ τοῦ ο· καὶ ἔστιν ἄκλιτον, ὡς ἀπὸ μέλλοντος· παρὰ τὸ ὀλῶ ὀλέσω ὀλέσκω· καὶ κατ’ ἔνδειαν τοῦ ς, ὀλέκω. Καὶ τὸ ### ο 160 Ὀλέκεσθαι Τὸ ἐπιστρόφως καὶ ἐρρωμένως ἐπ’ αὐτοὺς στρέφεσθαι ### ο 161 Ὄληαι Τυραννίων προπερισπᾷ, καὶ τὸ ἰῶτα προσγράφει, οἰόμενος παρέλκειν τὴν ΑΙ. Οὕτω καὶ ἐπὶ τοῦ πρώτη ἐπαύρηαι. Ἔστι δὲ μέσος ἀόριστος δεύτερος, καὶ οὐ περισπᾶται, οὐδὲ προσγράφεται τὸ ι. Τὸ μέντοι, Αὐτὸς ἐν ὀφθαλμοῖσιν ὄρηαι, ἐκ τοῦ ὄρεαι γίνεται ἐνεστὼς, ὡς ἀπὸ τῆς πρώτης συζυγίας κατ’ ἔκτασιν, ὡς δίζεαι, δίζηαι. Λέγουσι γὰρ οἱ Ἴωνες ὀρέω, ὡς ἀπὸ τῆς πρώτης συζυγίας. Ὦρος ὁ Μιλήσιος ### ο 162 Ὀλίγον Παρὰ τὸ ὅλον κατὰ ἀντίφρασιν, τὸ μὴ ὂν σῶον· καὶ ### ο 163 ὀλίγος ὁ μικρὸς, παρὰ τὸ ### ο 164 ὅλος ὃ σημαίνει τὸν ὁλόκληρον ### ο 165 Ὀλιγωρία Ἡ ἀμέλεια· παρὰ τὴν ὥραν, τὴν φροντίδα, καὶ τὸ ὀλίγον· τὸ δὲ ὀλίγον καὶ ἐπὶ τοῦ οὐδαμῶς εἴρηται, ὡς τὸ, Ἦ ὀλίγον οἷ παῖδα ἐοικότα γείνατο Τυδεύς. ἀντὶ τοῦ οὐδαμῶς. Ὦρος ### ο 166 Ὀλιγαρτία Ἢ ἔνδεια τοῦ σίτου ### ο 167 Ὀλιγαίμους Παρὰ τὸ αἷμα ἐστίν. Ὦρος ὁ Μιλήσιος ### ο 168 Ὀλιγηπελέων Ὀλιγοδρανέων, ὀλίγον ἰσχύων, ἐξησθενηκώς ### δ 656 δραίνειν γὰρ τὸ ἰσχύειν ### ο 169 Ὀλίος Κατὰ διάλεκτον· Ταραντῖνοι γὰρ τὸ ὀλίγος ### ο 170 ὀλίος λέγουσιν, ἄνευ τοῦ γ. Ἐν Δούλῳ Μελεάγρῳ, Ὀλίοισιν ἡμῶν ἐμπέφυκ’ εὐψυχία· καὶ ὀλίον μισθόν. Πλάτων μέντοι ὁ κωμικὸς διαπαίζει τὴν λέξιν ὡς βάρβαρον· καὶ τὸ, ὀγίννος, γίννος φησί. Τοῦτο δὲ εἴρηκε τὸ ἐξ ἵππου μὲν μητρὸς, πατρὸς δὲ ὄνου. Περὶ Παθῶν ### ο 171 Ὀλίζων Ὀλίζονος ἔμμορε τιμῆς, ὀλίγης, μικρᾶς, εὐτελοῦς. Παρὰ τὸ ὀλίγον γίνεται ### ο 172 Ὁλκός Ἡ ἰσχυρὰ φορά. Παρὰ τὸ ἕλκω, ὁλκὸς, ὡς φέρβω, φορβός· ὅθεν καὶ ### ο 173 ὁλκάδες αἱ νῆες· καὶ ### ο 174 ὁλκοὶ οἱ τόποι δι’ ὧν ἕλκονται αἱ νῆες· ἢ σχοινία τινὰ εἰς τὸ ἕλκειν ἐπιτήδεια. Λέγεται δὲ καὶ ὁλκὸς, ὁδὸς, συρμὸς, ἀγωγὸς, ἢ πόρος ὕδατος ### ο 175 ὀλεμεύς Ὁ σπερμολόγος, παρὰ τὰς ὀλὰς, ὁ τὰς ὀλὰς βάλλων. Ὦρος ὁ Μιλήσιος ### ο 176 Ὅλος Παρὰ τὸ ὀλῶ, τὸ πληρῶ ### ο 177 Ὁλοκαύτωμα Ἐκ τοῦ ὀλῶ, τὸ φθείρω, καὶ τοῦ καίω ### ο 178 Ὄλισθος Παρὰ τὸ ὅλως θέειν· ἢ παρὰ τὸ ὅλος καὶ τὸ ἵζω, τὸ κάθημαι, ὁ ὅλος καταπίπτων· καὶ ῥῆμα ### ο 179 ὀλίσθω ὀλισθήσω, τὸ καταπίπτω ### ο 180 Ὄλεθρος Παρὰ τὸ ὀλέω, ὀλέσω, ὤλεκα, ὤλεσμαι· ἐξ αὐτοῦ ὄλεθρος. Ἢ παρὰ τὸ ὅλως θραύειν ### ο 181 Ὀλλύω Οἱ μὲν, παρὰ τὸ ὀλῶ ὀλύω· καὶ πλεονασμῷ τοῦ λ, ὀλλύω· οἱ δὲ, παρὰ τὸ ὄλλω ὀλλύω. Τὰ δὲ διὰ τοῦ ΥΩ ποιοῦντα παράγωγα, εἰ μὲν ὦσιν ὑπὲρ δύο συλλαβὰς, ἄχρι τοῦ παρατατικοῦ κλίνεται· οἷον ὀλλύω, ὄλλυμι· εἰ δὲ ὦσι δισύλλαβα, κλίνεται καὶ μετὰ τὸν παρατατικὸν, κλῦμι, κλύσω ### ο 182 Ὀλοιή Σημαίνει τὴν ὀλεθρίαν. Παρὰ τὸ ὀλῶ, ἢ ὄλλω, γίνεται ὀλοὸς ὀλοὴ, ὡς θοὸς θοή ### ο 183 Ὀλολυγή Φωνὴ γυναικῶν, ἣν ποιοῦνται ἐν τοῖς ἱεροῖς εὐχόμεναι· ἢ ἁπλῶς ὁ μετὰ ἤχου κλαυθμὸς καὶ θρῆνος· παρὰ τὸ ὀλολύζω· τοῦτο παρὰ τὸ ὀλῶ ὀλύω ὀλύζω· καὶ κατὰ ἀναδιπλασιασμὸν, ὀλολύζω ### ο 184 Ὀλοφυδνόν Γοερὸν, θρηνητικόν· παρὰ τὸ ὀλοφύρω, ὀλοφυρὸν καὶ ὀλοφυδνόν ### ο 185 Ὀλοφυρόμενος Κλαίων, θρηνῶν. Κυρίως δὲ τὸ μετὰ τιλμοῦ τῶν τριχῶν κλαίειν· παρὰ τὸ ὅλως φύρειν ἑαυτόν ### ο 186 Ὀλοφώϊα Ὀλέθρια καὶ χαλεπά· παρὰ τὸ τοὺς φῶτας ὀλλύειν, ὅ ἐστιν ὀλοθρεύειν. Παρὰ Νικάνδρῳ ἐν Θηριακοῖς ### ο 187 Ὀλοοίτροχος Ἰλιάδος ν, Πτολεμαῖος καὶ Ἀριστόνικος ψιλοῦσι παροξύνοντες, ἀκούοντες τὸν ἐπὶ τὸ τρέχειν ὀλοόν· ἐπένθεσις δὲ τοῦ ι περιττή. Οἱ δὲ δασύνουσιν, ἵν’ ᾖ ὅλος τροχοειδὴς, καὶ κατὰ πᾶν μέρος ἀστήρικτος. Δημόκριτος δὲ τὸ κυλινδρικὸν σχῆμα ὁλοοίτροχον καλεῖ. Ἐκ δὲ τοῦ ὀλοὸς γίνεται ἡ κλητικὴ ὀλοέ· καὶ κατὰ συγκοπὴν ὀλέ. Ἐὰν δὲ ὀλὸς ἡ εὐθεῖα, γένοιτ’ ἂν ἡ κλητικὴ ὀλὲ, καὶ οὐκ ἔστι συγκοπή· οἷον, ἔχει μ’ ἄχος, ὦ ὀλὲ δαῖμον. Τοῦτο Περὶ Παθῶν Ἡρωδιανός ### ο 188 Ὀλοώτερος Ἐκ τοῦ ὀλοός. Ἔστι δὲ συγκρι τικὸν ἀντὶ ἁπλοῦ· τὸ γὰρ δικαιότατος καὶ ὀλοώτερος παρὰ τῷ ποιητῇ ἀντὶ ἁπλοῦ παραλαμβάνεται· τύπου γάρ ἐστι συγκριτικοῦ, σημαινομένῳ δὲ ἀντὶ ἁπλοῦ παραλαμβάνεται ### ο 189 Ὅλμος Ἐπὶ τοῦ κορμοῦ τῶν ἡμετέρων σωμάτων, διὰ τὴν εὐρυχωρίαν τῶν ἀποκεκλιμένων τῶν χειρῶν, ὅλμῳ ἐοικώς· οἷον, Ὅλμον δ’ ὣς ἔσσευε κυλίνδεσθαι δι’ ὁμίλου. Παρὰ τὸ λύω, λύομος· ἐκβολῇ τοῦ υ, λόμος· καὶ καθ’ ὑπέρθεσιν, ὅλμος. Ἢ παρὰ τὸ ἅλλομαι, τὸ πηδῶ ### ο 190 Ὄλπια Τὰ ὄρη εἰσὶν τὰ διείργοντα Ἰταλίαν καὶ Κελτικήν ### ο 191 Ὄλπις Καλλίμαχος, Καί ῥα παρὰ σκαιοῖο βραχίονος ἔμπλεον ὄλπιν. Σημαίνει δὲ ἡ λέξις τὴν λήκυθον. Εἴρηται δὲ παρὰ τὸ οἱονεὶ ἐλαιόπιν τινὰ εἶναι, διὰ τὸ δι’ αὐτῆς ὀπιπεύεσθαι τοὔλαιον ### ο 192 Ὄλυμπος Δύο σημαίνει· τὸν οὐρανὸν, καὶ τὸ ὑψηλότατον ὄρος τοῦ Ὀλύμπου. Εἴρηται παρὰ τὸ ὁλολαμπὴς εἶναι τοῖς ἄστροις· ἢ παρὰ τὸ ὀλλύειν τοὺς ὦπας διὰ τοῦ κρύους. Καὶ ἡ μὲν πρώτη ἐτυμολογία μόνον τῷ τοῦ οὐρανοῦ ἁρμόζει σημαινομένῳ· ἡ δὲ ἑτέρα, καὶ τῶ ὄρει, ὡς ἀγχινεφεῖ καὶ οὐρανομήκει ὄντι ### ο 193 Ὀλυμπία Ὁ ἐν Ἤλιδι τόπος· φασὶ γὰρ τὸν Δία ἡσθέντα τὸν τόπον ἑαυτῷ ὡς κλῆρον κατασχεῖν. Ὁμωνύμως οὖν τοὔνομα τοῦ οὐρανοῦ τὸν τόπον ὠνόμασε· διὰ τοῦτο καὶ αὐτὸς Ὀλύμπιος προσηγόρευται· οὐ γὰρ δέχομαι τοὺς λέγοντας ὠνομάσθαι τὸν τόπον ἀπὸ Ὀλυμπίας τῆς Ἀρκάδος, ἣν ἔγημε Πῖσος. Ὦρος ### ο 194 Ὅμαδος Ὅμαδος δ’ ἦν, Ἰλιάδος β, θόρυβος, κραυγή· οἱονεὶ ἅμαυδός τις ὤν· παρὰ τὸ πολλοὺς ὁμοῦ αὐδᾶν ### α 2474 Ἁμαρτεῖν Ἀμφότερα ἐπὶ τοῦ ἐπιτυχεῖν καὶ ἀκολουθεῖν· τὸ δὲ δεύτερον, καὶ ἐπὶ τοῦ συμπρᾶξαι· οἷον, Τὼ δ’ ἐξ οἴκου ἔβησαν ἁμαρτήσαντες ἅμ’ ἄμφω. Διὰ δὲ τοῦ ο, Ἀλλ’ ἐφομαρτεῖτον καὶ σπεύδετον. Παρὰ τὸ ἄρω βαρύτονον, ὁ μέλλων Αἰολικῶς, ἄρσω· ὄνομα ῥηματικὸν, ἀρτός· ἐξ αὐτοῦ ῥῆμα, ἀρτῶ· καὶ ἐν συνθέσει μετὰ τοῦ ἅμα ἐπιρρήματος, τοῦ δηλοῦντος τὸ ὁμοῦ, γίνεται ἁμααρτῶ· καὶ ἐν συγκοπῇ, ἁμαρτῶ καὶ ὁμαρτῶ. Καὶ ### ο 195 ὁμαρτήσαντες ὁμοῦ ἁρμόσαντες· καὶ ### π 57 παρομαρτοῦντες τὸ παρακολουθοῦντες, ἢ συντυχόντες· παρὰ τὸ ἀρῶ, τὸ ἁρμόζω ### ο 196 Ὄμβρος Παρὰ τὸ ὁμοῦ ῥεῖν, ὁμόροος, ὅμορος, καὶ συγκοπῇ ὄμρος· καὶ ἐπεὶ τὸ μ πρὸ τοῦ ρ οὐ δύναται εἶναι, πλεονάζει τὸ β, καὶ γίνεται ὄμβρος, ὁ ὁμοῦ ῥέων καὶ κατερχόμενος. Ἢ ἀπὸ τοῦ φέρω κατὰ συγκοπὴν φρὸς καὶ βρὸς, καὶ προσθήκῃ τοῦ ο, ὄβρος, ὥσπερ στοῦν ὀστοῦν, καὶ πλεονασμῷ τοῦ μ, ὄμβρος. Ἢ ἀπὸ τοῦ βάρος βρὸς καὶ ὄμβρος, ὁ βαρέως φερόμενος ### ο 197 Ὁμαιχμία Ἡ συμμαχία. παρὰ τὸ αἰχμὴ καὶ τὸ ὁμοῦ γίνεται ὁμοαιχμία, καὶ συγκοπῇ· σημαίνει δὲ τὴν εἰρήνην. Σημαίνει γὰρ, εἰρηνευόντων τινῶν ὁμοῦ τὰς αἰχμὰς ἔχειν ### ο 198 Ὁμηγερέες Ἐπίρρημα ἀθροίσεως. Παρὰ τὸ ὁμοῦ καὶ τὸ ἀγείρω, τὸ συναθροίζω, ὁμοαγειρὴς, ὁμοαγειρέος ὁμηγερέος· καὶ ἡ εὐθεῖα τῶν πληθυντικῶν ### ο 199 Ὅμηρος Παρὰ τὸ ὁρῶ καὶ τὸ μὴ ἀπαγορευτικὸν, μήορος· καὶ ἐν συγκοπῇ καὶ ὑπερθέσει, Ὅμηρος. Ἢ παρὰ τὸ πηρὸς, ὃ σημαίνει τὸν τυφλὸν, γίνεται ὅπηρος καὶ ὅμηρος· καὶ ### ο 200 ὅμηρος παρὰ τὸ συνεῖναι τοῖς λαμβάνουσιν, οἷον ὁμοῦ συνών. Ἢ ἀπὸ τοῦ ἅμα ἀρηρέναι. Ὡς οἶνος οἰνηρὸς, οὕτως ὁμὸς ὅμηρος. Εἰς τὸ ### ω 5 ὡμήρευσεν. Ἡσίοδος, Φωνῇ ὁμηρεῦσαι. τουτέστιν ὁμοῦ εἴρουσαι ### ο 201 ὁμήλιξ ὁμήλικος, ὁ ἴσην ἡλικίαν ἔχων. Γίνεται ἐκ τοῦ ὁμοῦ καὶ τοῦ ἥλιξ ### ο 202 Ὅμιλος Ἐπὶ μὲν τοῦ πολέμου, παρὰ τὸ ὁμοῦ τὰς ἴλας βάλλειν, ὅ ἐστι τὰς συστροφάς· ἐπὶ δὲ τῆς ἀναστροφῆς τοῦ ὄχλου, παρὰ τὸ ὁμοῦ εἰλεῖσθαι. Οὕτως Ὦρος ### ο 203 Ὁμιλαδόν Κατὰ ἴλας καὶ συστροφὰς, ἢ ἀθροίσματα ### ο 204 Ὁμιχεῖν Σημαίνει τὸ οὐρεῖν· παρὰ τὸ ὁμοῦ ῥεῖν καὶ χεῖν τὴν ἁμίδα, οἷον ἁμιδαχεῖν· καὶ κατὰ συγκοπὴν καὶ τροπὴν τοῦ α εἰς ο, ὁμιχεῖν. Ἔστι δὲ καὶ βαρύτονον ῥῆμα, οἷον, ὀμίχω· ὁ μέλλων, ὀμίξω, ὡς παρὰ τῷ Ἱππώνακτι, οἷον, Ὤμιξεν αἷμα, καὶ χολὴν ἐτίλησεν ### ο 205 Ὁμίχλη Ὁ παχὺς καὶ ὑγρότατος ἀήρ. Παρὰ τὴν ὁμοῦ εἴλησιν τῶν νεφῶν, ὁμίλη· καὶ πλεονασμῷ τοῦ χ. Ἢ παρὰ τὸ ὁμοῦ ἔχειν εἴλησιν· ἢ παρὰ τὸ τοῖς ὄμμασι παρέχειν ἀχλύν. Δασύνεται· τὸ ο πρὸ τοῦ ἑνὸς μ δασύνεται. Τὸ ὀμιχῶ σεσημείωται. Καὶ πῶς τὸ παρὰ τῷ ποιητῇ λέγεται, Ἠΰτ’ ὀμίχλη; Κατὰ διάλεκτον Ἰωνικήν. Οἱ γὰρ Ἴωνες τοῖς ψιλοῖς ἀντὶ δασέων χρῶνται· τὸ ἀφικόμεθα γὰρ ἀπικόμεθα λέγουσι, καὶ τὸ οὐχὶ, οὐκί· οὕτω καὶ τὸ ἠΰθ’ ὁμίχλη, ἠΰτ’ ὀμίχλη ### ο 206 Ὄμματα Οἱονεὶ ἔματα καὶ οἴματα ὄντα, ἐπεὶ δι’ αὐτῶν ἀφίεται καὶ ὁρμᾶται τὸ ὁρατικόν. Αἰολικῶς ### ο 207 ὄππατα παρὰ τοὺς ὄπας ### ο 208 Ὀμνύω Ὀμῶ, ὀμονύω· καὶ συγκοπῇ, ὀμνύω· Περὶ Παθῶν. Ἢ παρὰ τὸ ὁμοῦ καὶ τὸ νεύειν. Ἢ παρὰ τὸ ὄμμα καὶ τὸ νεύειν· οἱ γὰρ ὀμνύοντες κατανεύουσιν ### ο 209 Ὁμοίϊος Ἐκ τοῦ ὅμοιος, πλεονασμῷ τοῦ ι, ὡς γελοῖος, γελοίϊος ### ο 210 Ὅμοιος ὁ αὐτός· προπερισπᾶται ἐπὶ τῶν ἐπῶν ### ο 211 Ὁμοκλήσασκεν Ἐκ τοῦ ὁμοκλὴ, ῥῆμα ὁμοκλῶ· ὁ μέλλων, ὁμοκλήσω· ὁ ἀόριστος, ὡμόκλησα· τὸ τρίτον, ὡμόκλησε, καὶ ὁμοκλήσασκεν. Ἔλθωμεν καὶ διαλάβωμεν περὶ αὐτῶν. Ἰστέον ὅτι ταῦτα Ἰωνικῶς γίνεται διὰ τοῦ ΣΚ· ἀπὸ μὲν βαρυτόνου ὄντα, ἔχει πρὸ τοῦ ΣΚ τὸ ε· οἷον τύπτεσκε, λάβεσκε, λέγεσκεν· ὑπεσταλμένου τοῦ πρώτου ἀορίστου· περὶ οὗ μετ’ ὀλίγον εἰρήσεται. Καὶ τὰ τῆς πρώτης συζυγίας τῶν περισπωμένων καὶ τῶν εἰς ΜΙ ὁμοίως τὸ ε ἔχει πρὸ τοῦ ΣΚ· οἷον, ποίεσκε, τίθεσκε· τὰ δὲ τῆς δευτέρας συζυγίας τῶν περισπωμένων ἐν τῷ παρατατικῷ μόνῳ τὸ α ἔχει πρὸ τοῦ ΣΚ. οἷον, βόασκε, γέλασκεν. Ἐν δὲ τῷ δευτέρῳ ἀορίστῳ, ἐὰν ὅλως γένωνται, τὸ ε ἔχει πρὸ τοῦ ΣΚ· οἷον, μυκῶ μυκᾷς, ἔμυκον, μύκεσκε· τὰ δὲ τῆς δευτέρας συζυγίας τῶν εἰς ΜΙ, καὶ ἐν τῷ παρατατικῷ καὶ ἐν τῷ δευτέρῳ ἀορίστῳ διὰ τοῦ α ἐκφέρονται· οἷον, ἵστημι, ἵστην, ἔστην, στάσκε. Τὰ δὲ τῆς τρίτης συζυγίας τῶν περισπωμένων καὶ τῶν εἰς ΜΙ διὰ τοῦ ο ἐκφέρονται, ἐχρύσουν, ἐχρύσοσκεν· ἐδίδων, ἐδίδοσκε. Τὰ δὲ τῆς τετάρτης συζυγίας τῶν εἰς ΜΙ συστέλλει τὸ δίχρονον μόνον πρὸ τοῦ ΣΚ, ἐζεύγνυ, ζεύγνυσκεν· ἔδυν, ἔδυς, ἔδυ, δύσκεν. Ὁ δὲ ἀόριστος πρῶτος, ἐπὶ τῶν βαρυτόνων καὶ περισπωμέ νων, καὶ τῶν εἰς ΜΙ, τὸ α ἔχει πρὸ τοῦ ΣΚ· οἷον τλάσκε, γράψασκε, βοήσασκε, φήσασκε, πτήσασκε· καὶ τοῦτο εἰκότως. Τὸ γὰρ κεχρεωστημένον α τῷ τρίτῳ προσώπῳ ἀνεδέξατο ἐνταῦθα. Προσερχομένου γὰρ τοῦ ΣΚ ἐν τῷ πρώτῳ προσώπῳ τοῦ ἀορίστου, οὐκέτι ἐγένετο ὁμόφωνον μετὰ τοῦ α. Ταῦτα δὲ οἱ Ἴωνες· οἱ δὲ ποιηταὶ κατὰ μίμησιν τῶν Ἰώνων πολλάκις καὶ τὸ πρῶτον καὶ τὸ δεύτερον πρόσωπον ποιοῦσιν· οἷον, τύπτεσκον, χαίρεσκον, τύπτεσκε, χαί ρεσκε. Λέγει δὲ ὁ Ἄμβρων, ὅτι εἴ τι προσλαμβάνει ταῦτα κατὰ τὸ τέλος, ἀποβάλλει κατὰ τὴν ἀρχήν· καὶ γὰρ τὸ ἔτυπτε ποιοῦσιν οἱ Ἴωνες τύπτεσκεν· ἀποβάλλοντες ἐκ τῆς ἀρχῆς, καὶ προστιθέντες κατὰ τὸ τέλος. Διὰ τοῦτο τὸ ἔτυπτεν ἐν τῷ τύπτεσκεν ἀποβάλλει τὸ ε τῆς ἀρχῆς, ἐπειδὴ τὰ ποιητικὰ Ἰωνικὰ ταῖς ἰδίαις μετοχαῖς θέλουσι συνάρχεσθαι, οἷον, ἔτυπτε, Τύπτε δ’ ἐπιστροφάδην, πρὸς τὴν τύπτων μετοχήν· ἥψατο, ἅψατο, ἅψατο δ’ ἡμιόνων, πρὸς τὴν ἅψας μετοχήν· καὶ ἄκουσα, πρὸς τὴν ἀκούσας. Διατί δὲ εἶπε ταῖς ἰδίαις μετοχαῖς, καὶ οὐ τοῖς ἰδίοις ἐνεστῶσι; Διὰ τὸ εἴπεσκε· τοῦτο γὰρ τῇ εἰπὼν μετοχῇ συνάρχεται, οὐ μὴν τῷ ἐνεστῶτι· ἔπω γάρ ἐστιν ὁ ἐνεστώς. Ταῦτα μὲν ἐν τούτοις ### ο 212 Ὁμοκλή Ἡ ἀπειλή. Ὁμοκλητῆρος ἀκούων. Σημαίνει δὲ τὸ ὁμοῦ ἐγκελεύσασθαι, ὡς τὸ, Πέπληγόν θ’ ἱμᾶσιν, ὁμόκλησάν τ’ ἐπέεσσιν. ὅταν δὲ λέγῃ, Τὸν σκήπτρῳ ἐλάσασκεν, ὁμοκλήσασκέ τε μύθῳ. Ἀντὶ τοῦ ἠπείλησε· γίνεται παρὰ τὸ κέλω καὶ τὸ ὁμοῦ, ὁμοκέλη· καὶ συγκοπῇ, ὁμοκλή. Ἢ ἔστι ῥῆμα κλῶ, τὸ φωνῶ καὶ λέγω· ἐξ οὗ καὶ ### ο 213 ὁμοκλῶ τὸ μεθ’ ὕβρεως ἀπειλῶ· καὶ ### ο 214 ὁμοκλὴ ἡ ὁμοῦ πᾶσι λεγομένη, φωνή· οἷον, Μετὰ δὲ Τρώεσιν αὐτὸς ὁμόκλα· ἀντὶ τοῦ, πᾶσιν ἐπεφώνει καὶ ἔλεγεν. Ὅθεν καὶ τὸ ### ε 1553 ἐνικλᾶν. Τοῦτο δὲ ὁ Ἀριστοφάνης ἀντὶ τοῦ ἀντιλέγειν φησί· τὴν γὰρ ### ε 1554 ἐν πρόθεσιν ἀντὶ τῆς ### α 2475 ἀντὶ εὑρίσκομεν, ὡς παρὰ Σοφοκλεῖ ἐν Αἴαντι· οἷον, Τὸν σὸν ἐνστάτην λέγω, ἀντὶ τοῦ ἀντιστάτην. Ὦρος ### ο 215 Ὁμογνίῳ Ὁμογενεῖ· τουτέστιν ἀδελφῷ, οἷον ὁμογονίῳ, τῷ ἐκ τῆς αὐτῆς γονῆς ### ο 216 Ὁμονηδύϊος Ἀπὸ τῆς νηδύος γενικῆς, ὁμονήδυος, καὶ πλεονασμῷ τοῦ ι ### ο 217 Ὁμόσφυρος Ὁ ἀδελφός· διὰ τὸ περὶ τὰ αὐτὰ σφυρὰ τῆς μητρὸς πεσεῖν γεννηθέντα ### ο 218 Ὀμόργνυ Ἀπεπίαζεν, ἀπέμασσεν. Ἀπὸ τοῦ ἀμέλγω, τροπῇ τοῦ α καὶ τοῦ ε εἰς ο, καὶ τοῦ λ εἰς τὸ ρ, πλεονασμῷ δὲ τοῦ ν, γίνεται ὀμόργνω, ὀμοργνύω, ὀμόργνυμι· ἡ μετοχὴ, ὀμοργνύς ### ο 219 Ὁμώλακες Ὁμοαύλακες, ὅμοροι· ὤλακα γὰρ τὴν αὔλακα Δωρικῶς· καὶ ### ο 220 Ὀμφαλός Κυρίως ἐπὶ τοῦ ἡμετέρου σώματος κατὰ τὸ μέσον· εἴρηται ἀπὸ τοῦ εἶναι εἰς τὸ ἐμπνεῖν. Παρὰ οὖν τὸ ἐμπνεῖν, ὅ ἐστιν ἀναπνεῖν, γίνεται ὀμπναλός· καὶ κατὰ ἀποβολὴν τοῦ ν, καὶ τροπῇ τοῦ π εἰς φ, ὀμφαλὸς, δι’ οὗ τὸ ἔμβρυον ἀναπνεῖ· τὸ γὰρ βρέφος, κατὰ γαστρὸς ὂν, περὶ αὐτὴν εἰλεῖται καὶ ἀναπνεῖ καὶ τρέφεται· ὅθεν καὶ τὴν Δήμητραν, τροφὸν οὖσαν, ὀμπνίαν ὀνομάζουσι Κυριανοὶ, τὴν συντελοῦσαν πρὸς τὸ ζῆν, παρὰ τὸ πνέω· καὶ ### ο 221 ὄμπνους τοὺς Δημητριακοὺς καρπούς. Ἢ παρὰ τὸ φαλῷ ἐοικέναι· ἐκκρεμὴς γάρ ἐστιν ἐν ἀρχῇ πρὸ τῆς ἀποτομῆς. Εἴρηται δὲ μεταφορικῶς καὶ ἐπὶ ζυγοῦ καὶ ἀσπίδος, καὶ ἐπὶ ἄλλων τινῶν ### ο 222 Ὀμπή Πυροὶ, μέλιτι κεχρισμένοι, μεμελιτωμένοι ### ο 223 Ὄμφαξ Τὸ ὀξεινόν. Βάβριος, Ὄμφαξ ὁ βότρυς, οὐ πέπειρος, ὡς ᾤμην· καὶ ἐν τῇ θείᾳ γραφῇ, Γονεῖς φάγωσιν ὄμφακας, καὶ τέκνα ὠμωδιάσωσιν. Οἱονεὶ ὠμόφαξ τὶς ὤν· καὶ κατὰ συγκοπὴν, καὶ συστολῇ τοῦ ω εἰς ο, ἡ ὠμὴ εἰς τὸ φαγεῖν ### ο 224 Ὀμφή Θεία φήμη, κληδών· παρὰ τὸ φῶ, τὸ φαίνω, καὶ τὸ ὂν, ἡ τὸ ὂν φαίνουσα, ἤγουν τὸ ἀληθές ### ο 225 Ὀνείατα Σημαίνει τὰ βρώματα τὰ τὴν ὄνησιν παρέχοντα, καὶ πάντα τὰ ὠφελοῦντα. Ὥσπερ παρὰ τὸν οὐτήσω μέλλοντα γίνεται ὠτειλὴ κατὰ τροπὴν Βοιωτῶν, οὕτω καὶ παρὰ τὸν ὀνήσω μέλλοντα γίνεται ὄνειαρ ὀνείατος, κατὰ τροπὴν Βοιωτικὴν τοῦ η εἰς τὴν ΕΙ δίφθογγον ### ο 226 Ὀνῶ Σημαίνει δύο· τὸ ὠφελῶ, ἐξ οὗ ### ο 227 ὄνησις ἡ ὠφέλεια, ὡς τὸ, ἔπειτα δὲ καὐτὸς ὀνήσεαι. Ἔστι δὲ συζυγίας πρώτης. Σημαίνει καὶ τὸ μέμφομαι· ὁ μέλλων, ὀνόσω, ὡς τὸ, οὐδέ κ’ Ἀθήνη τόνγε ἰδοῦς’ ὀνόσαιτο. Ἔστι δὲ συζυγίας τρίτης. Τὸ δὲ ### ω 6 ὠνῶ τὸ ἀγοράζω, ἔστι συζυγίας δευτέρας ### ο 228 Ὄνειδος Παρὰ τὸ ὀνῶ, τὸ μέμφομαι, καὶ τὸ εἴδω γέγονεν ὄνειδος, ὁ μεμπτὸν εἶδος ἔχων· καὶ ### ο 229 ὀνειδισμὸς ὁ κατὰ τὸ εἶδος μεμπτός ### ο 230 Ὄνειρος Παρὰ τὸ ὀνῶ, τὸ ὠφελῶ· πολλοὶ γὰρ ἐκ τῶν ἰδίων ὀνειράτων ὠφελήθησαν· ὡς πέπτω, πέπειρος, ὁ ἀκμαῖος βότρυς ### ο 231 Ὀνειροπόλος Ὥσπερ λέγεται θυηπόλος ὁ περὶ τὰς θυσίας ἀναστρεφόμενος, οὕτως καὶ ὁ περὶ τοὺς ὀνείρους πολῶν καὶ ἀναστρεφόμενος, ὀνειροπόλος ### ο 232 Ὄνομα Παρὰ τὸ νέμω, τὸ μερίζω, νένομα, νόμα καὶ ὄνομα· ὅθεν καὶ ῥῆμα ### ο 233 ὀνομαίνω ὡς πῆμα πημαίνω· ἀφ’ οὗ τὸ ### ε 1555 ἐξονομήνῃς ὃ δηλοῖ τὸ ἐξ ὀνόματος εἴπῃς. Καὶ δεῖ γινώσκειν, ὅτι ἐπὶ τοῦ ἀορίστου τῶν ἀπὸ περισπωμένων τῶν διὰ τῆς ΑΙ διφθόγγου οἱ Ἴωνες τρέπουσι τὸ α εἰς η· καθαρῶ, ἐκάθηρα· χρῶνται δὲ αὐτῷ καὶ οἱ Ἀθηναῖοι, μιανῶ, ἐμίηνα· σημανῶ, ἐσήμηνα, καὶ ἐσημηνάμην ### ο 234 Ὄνος Ἐπὶ τοῦ ζῴου, παρὰ τὴν ἐξ αὐτοῦ γινομένην ὄνησιν ἐν τοῖς ἔργοις· ἐπὶ δὲ τοῦ παρὰ τέκτονος εἰργασμένου καὶ ὁμοίως εἴρηται παρὰ τὸ βαστάζειν ### ο 235 Ὀνῶνις Παρὰ τὸ ὀνῶ, τὸ ὠφελῶ, καὶ τὸ ὄνος, ἡ τοὺς ὄνους ὠφελοῦσα. Ἔστι δὲ ἀκανθῶδες φυτόν ### ο 236 Ὄνειδος Λαμβάνεται καὶ ἐπὶ τοῦ κλέους, ὡς Εὐριπίδης ἐν Φοινίσσαις. Ἔστι δὲ τῶν μέσων λέξεων, ὡς τύχη, καὶ ζῆλος, καὶ δόλος ### ο 237 Ὄνθος Τὸ τῶν βοῶν κοπρίδιον ### ο 238 Ὄνυξ Παρὰ τὸ νύσσω νύξω νύξ· καὶ πλεονασμῷ τοῦ ο, ὄνυξ. Ἢ παρὰ τὸ ἀνοίγω ἀνοίξω ἄνοιξ καὶ ὄνυξ, δι’ οὗ ἀνοίγεται ἡ σὰρξ καὶ ἀραιοῦται ### ο 239 Ὀξυθύμια Τὰ καθάρματα τῶν νεκρῶν, ἃ δὴ καὶ ἑκαταῖα λέγονται· ἢ τὰ τῶν οἰκιῶν καθάρματα, τὰ ἐν τοῖς τριόδοις τιθέμενα ### ο 240 Ὀξυλαβῆσαι Τὸ ὀξέως λαβέσθαι τοῦ πράγματος ### ο 241 Ὀξίς Τὸ ὀξηρὸν ἀγγεῖον ### ο 242 Ὀξύς Παρὰ τὸ ξέω ξόος· καὶ ὡς πλάτος πλατὺς, οὕτως καὶ ξό ο ς ξοΰς· καὶ ἐν ὑπερβιβασμῷ, ὀξύς. Ἐκ δὲ τοῦ ὀξὺς γίνεται ### ο 243 ὄξος τουτέστιν ὁ εἰς ὀξὺ μεταβεβληκὼς οἶνος, ἐπειδὰν τέμνῃ καὶ κεντρίζῃ τὴν γεῦσιν. Οὕτως καὶ ὀξεῖαν σταφυλὴν λέγομεν τὴν κεντρίζουσαν τὴν γεῦσιν· καὶ ### ο 244 ὀξὺν ἄνθρωπον τὸν ταχέως θυμούμενον· καὶ ### μ 429 μάχαιραν ὀξεῖαν τὴν ἠκονημένην· οἱ δὲ Κυρηναῖοι τὸ ὄξος ### η 269 ἦδος φασὶ, καὶ ἄλλοι ### ο 245 Ὀξυβελής Ὁ ταχέως βάλλων, ἢ ταχέως βαλλόμενος ### ο 246 Ὀξύνω Ἐκ τοῦ ὀξύς. Ὥσπερ δὲ παρὰ τὸ χέω χόος χοῦς, οὕτως παρὰ τὸ ξέω ξόος ξοῦς· καὶ ἐν ὑπερβιβασμῷ, ὀξύς· καὶ ὀξὺ, τὸ ἀντιδιαστελλόμενον τῷ ἀμβλεῖ ### ο 247 Ὄξος Ἢ παρὰ τὸ ἔχω, τὸ κρατῶ· ἢ παρὰ τὸ ὀξύνειν τὰς αἰσθήσεις ἐν τῷ γεύεσθαι ### ο 248 Ὄπα Παρὰ τὸ ἔπω, τὸ λέγω, ὁ μέλλων, ἔψω· καὶ ἀποβολῇ τοῦ ω, ἔψ· καὶ τροπῇ τοῦ ε εἰς ο, ὄψ. Κλίνεται ὀπός· σημαίνει δὲ τὴν φωνήν ### ο 249 Ὀπαδός Ὁ ἀκόλουθος. Ὥσπερ παρὰ τὸ πέμπω γίνεται πομπὸς, οὕτως καὶ παρὰ τὸ ἕπω, τὸ ἀκολουθῶ, γίνεται ὀπός· ἐξ οὗ παράγωγον ὀπάζω, ὡς γυμνὸς, γυμνάζω· μόνος, μονάζω· καὶ ἵππος, ἱππάζω. Ὣς Ἕκτωρ ὤπαζε. Οἱονεὶ ἑπόμενος ἐδίωκε· παρέπεται γὰρ τῷ διώκοντι ἕπεσθαι τῷ διωκομένῳ· οἷον, Δὴ τότ’ ἐγὼ κήρυκά τ’ ὀπασσάμενος καὶ ἑταίρους· ἀντὶ τοῦ ἕπεσθαι ποιήσας, ὡς τὸ, Οἶνον δὲ φθινύθουσιν· ἀντὶ τοῦ φθίνειν ποιοῦσι. Καὶ ### ο 250 ὄπις ἡ ἐξόπισθεν ἑπομένη τίσις. Ἐκ τοῦ οὖν ὀπάζω ὀπάσω γίνεται ὀπαδὸς, ὡς φράζω φράσω, φραδή· κομίζω κομίσω, κομιδή. Ἐκ δὲ τοῦ ὀπαδὸς γίνεται κατὰ μεταπλασμὸν ὀπηδός· ἐξ οὗ ῥῆμα, ὀπηδῶ καὶ ὀπηδεύω. Ὅμηρος Ἰλιάδος β, ὅς οἱ ὀπήδει· καὶ, μῆλα ὀπηδεύοντα νομῆϊ, Ἀπολλώνιος. Ἐκ τοῦ ὀπαδὸς γίνεται κατ’ ἔλλειψιν ὀπάος· καὶ ἐκ τοῦ ὀπάος, ὀπάων Ἰδομενῆος. Σημαίνει τὸν ἀκόλουθον ### ο 251 Ὀπάζω Σημαίνει δὲ ἡ λέξις πλείονα· ποτὲ μὲν, τὸ περιποιεῖν καὶ διδόναι, ὡς ἐκεῖ, Τρωσί τε καὶ Ἕκτορι κῦδος ὀπάζει. ποτὲ δὲ, τὸ καταφέρεσθαι· οἷον, Χειμάρρους κατ’ ὄρεσφιν ὀπαζόμενος Διὸς ὄμβρῳ. ποτὲ δὲ τὸ ἐπιλέγεσθαι· οἷον, Ἦ, καὶ νεώτερον υἱὸν ὀπάσσατο κύδος. ποτὲ δὲ τὸ διώκειν, Ἀλλ’ ὅτε δή ῥ’ ἐκίχανε πολὺν καθ’ ὅμιλον ὀπάζων ### ο 252 Ὄπατρος Κασίγνητος καὶ ὄπατρος. Ψιλοῦται· τὸ ο πρὸ τοῦ π, μὴ κατὰ ἀναφορικὴν ἔννοιαν, ψιλοῦται, ὀπώρα. Οὕτως καὶ ὄπατρος, παρὰ τὸ ὁμόπατρος. Τὸ δὲ ### ο 253 ὁμὸς σημαίνει τὸ ὁμοῖος· οἷον, Οὐ γὰρ πάντων ἦεν ὁμὸς θρόος. Πρόσκειται, “κατὰ ἀναφορικὴν,” διὰ τὸ ὁπόσος. Τὸ ### ο 254 Ὀπή Κυρίως τόπος τετρημένος, ἀφ’ οὗ τις δύναται ὀπίσασθαι καὶ περιβλέψασθαι. Οὕτως Ἀριστόνικος ἐν σημείοις ### ο 255 Ὀπήτιον Παρὰ τὸ ὀπὰς ἐμποιεῖν ### ο 256 Ὄπις Σημαίνει τὴν μῆνιν· ἐκ τοῦ ἕπω· παρὰ τὸ ἕπεσθαι καὶ ἐπακολουθεῖν τοῖς ἁμαρτάνουσιν· ἐξ οὗ καὶ ### φ 10 φίλοπις · καὶ ### ο 257 Ὀπίζεσθαι Τὸ ἐντρέπεσθαι· ἀπὸ τῶν ὠπῶν, τῶν ὀφθαλμῶν· οἷον, θεῶν δ’ ἐποπίζεο μῆνιν· ἀντὶ τοῦ προόρα τὴν τῶν θεῶν μῆνιν, καὶ ἐπιστροφὴν ποιοῦ. Καὶ Ἀπολλώνιος ἐν τοῖς Ἀργοναυτικοῖς λέγει ### ο 258 ὀπίζετο ἀντὶ τοῦ ἐπεστρέφετο ### ο 259 Ὀπισθόδομος Τὸ ὄπισθεν παντὸς οἰκήματος· Ἀθήνησι δὲ, τὸ ταμιεῖον τῶν ἱερῶν χρημάτων· ἐπεὶ ἦν ὄπισθεν τοῦ ἱεροῦ τῆς Ἀθηνᾶς ### ο 260 Ὀπιπτεύεις Ἰλιάδος δ. Παρὰ τὸ ὄπτω, τὸ βλέπω, παράγωγον ὀπτεύω· καὶ κατὰ ἀναδιπλασιασμὸν, ὀπιπτέω καὶ ὀπιπτεύω, τὸ περιβλέπομαι ### ο 261 Ὀπίσω Ἐπίρρημα τοπικόν. Ποίας σχέσεως; Τῆς ἐν τόπῳ. Ἔστι δὲ καὶ χρόνου δηλωτικὸν, καὶ σημαίνει τὸ μέλλον. Πόσαι σχέσεις τῶν τοπικῶν; Ἕξ· ἄνω, κάτω, ἔμπροσθεν, ὄπισθεν, δεξιᾷ, ἀριστερᾷ. Γίνεται δὲ παρὰ τὴν ἐπὶ, ἐπίσω, ὡς παρὰ τὴν ἐξ, ἔξω· καὶ τροπῇ τοῦ ε, ὀπίσω. Σημαίνει δὲ τὸ μετὰ ταῦτα. Ἢ παρὰ τὸ ὀπίζω, τὸ ἐπιστρέφομαι· ἢ παρὰ τὸ ὀπίζω, τὸ ἀκολουθῶ, καὶ κατόπιν διώκω. Τὸ δὲ ὀπίζω, ἐκ τοῦ ὄπις, ὃ σημαίνει τὴν ἐπιστροφὴν, Θεῶν ὄπιν οὐκ ἀλέγοντες· καὶ ### ο 262 ὄπισθεν διχῶς· Στῇ δ’ ὄπιθεν. Ἀπὸ τοῦ ὀπίσω, ὀπίσωθεν, καὶ συγκοπῇ τῆς ΣΩ συλλαβῆς. Εἰ δὲ ### ο 263 ὄπισθεν ἀποκοπῇ τοῦ ω· καὶ ### ο 264 Ὅπλα Παρὰ τὸ ὀφέλλω, τὸ αὔξω, ὄφλα καὶ ὅπλα, τὰ κατὰ μῆκος ἐξελαυνόμενα ἐπὶ τοῦ ἄκμονος. Ἢ παρὰ τὸ ἕπω, τὸ ἐπακολουθῶ, ἕπλον καὶ ὅπλον. Αὐτὰρ ἐπεὶ πάνθ’ ὅπλα κάμε κλυτὸς Ἀμφιγυήεις. Σημαίνει καὶ τὰ τῆς νηὸς σχοινία, Ὅπλα τε πάντα εἰς ἄντλον κατέχευε. Σημαίνει καὶ τὰ χαλκευτικὰ ὄργανα, ἤγουν ἐργαλεῖα, ὥς φησιν Ἀπίων, Ἰλιάδος ς. Ἐκ τοῦ ### ο 265 Ὁπλή Οἱονεὶ ἁπλῆ τις ἐστὶ, κατὰ τροπὴν τοῦ α εἰς ο· ἢ παρὰ τὸ ἕπω τὸ ἀκολουθῶ ### ο 266 Ὁπλότεροι Οἱ νέοι, οἱ μᾶλλον ὅπλα φέρειν δυνάμενοι, ὡς τὸ, Αἰχμὰς δ’ αἰχμάσσουσι νεώτεροι, οἵπερ ἐμοῖο ὁπλότεροι γεγάασι. Οἱ γὰρ προβεβηκότες τούτων ἀπηλλάγησαν· Ὅμηρος, Γήραϊ δὴ πολέμοιο πεπαυμένοι. Ἀπὸ τῶν ὅπλων οὖν ὁπλότεροι· ἐπεὶ πρὸς ὅπλων ἀναίρεσιν εἰσὶν ἐπιτήδειοι, ὡς πρὸς τοὺς γέροντας. Καὶ ### ο 267 ὁπλοτέρων ἀντὶ τοῦ νεωτέρων. Εἴδους τῶν παραγώγων συγκριτικοῦ· ὥσπερ τὸ νεώτερος καὶ τὸ πρεσβύτερος τύπου μέν εἰσι συγκριτικοῦ, τῇ δὲ φωνῇ ἀντὶ ἁπλοῦ παραλαμβάνονται ### ο 268 Ὀππότερος Τὸ ἐρωτηματικὸν, πότερος· καὶ τὸ ἀναφορικὸν, πλεονασμῷ τοῦ ο, ὁπότερος, σχήματος συνθέτου, ἐκ τοῦ ὁποῖος καὶ τοῦ ἕτερος, ὁποιότερος καὶ ὁπότερος, ὁ ἕτερος τῶν δύο. Πλεονάζουσι δὲ τὸ π οἱ ποιηταὶ, ὥσπερ καὶ τὸ ὅπῃ, ὅππῃ· καὶ ὁποῖος, ὁπποῖος ### ο 269 Ὀπός Ἀπίων τὸ τῶν δένδρων δάκρυον· ὅθεν καὶ ἡ σμύρνα καὶ ὁ λίβανος οὕτω λέγεται. Ἀφ’ οὗ καὶ ἡ ### ο 270 ὀπώρα ὅτι ὀπὸς αὐτὴν ὠρεῖ, ὅ ἐστι φυλάσσει· οὐκ ἀπιθάνως· ὀπὸς γάρ ἐστιν ἀπὸ τοῦ ἐπεῖναι κατὰ τὴν ἐπιτομήν. Ὅμηρος ἰδικῶς ὀπὸν καλεῖ· Ὡς δ’ ὅτ’ ὀπὸς γάλα λευκὸν ἐπειγόμενον συνέπηξεν, Ἰλιάδος ε ### ο 271 Ὀπώρα Παρὰ τὸ ἕπεσθαι τῇ ὥρᾳ ### ο 272 Ὀπωπή Πρόσοψις· ὁ δ’ Ἀπίων τὴν ἐν τῷ προσώπῳ ἀποδίδωσι· παρὰ τὸ ὄπτω γίνεται ὀπὴ, ὡς κόπτω, κοπή· καὶ κατὰ ἀναδιπλασιασμὸν καὶ ἔκτασιν, ὀπωπή. Ἀπολλώνιος δὲ τὴν χρῆσιν εἶπε, Δρύψε δέ οἱ βλέφαρον, γυμνὴ δ’ ἀπελείπετ’ ὀπωπή. Βλέφαρον καλεῖται τὸ ἐπικαλύπτον τοὺς ὀφθαλμοὺς δέρμα· ὀπωπὴ δὲ, ἡ κόρη, ἢ ἡ ὅρασις. Ἀπὸ τοῦ ὄπτω, ὄψω, ὁ παρακείμενος, ὦφα· ὁ μέσος, ὦπα ### ο 273 Ὄπωπα Ἀπὸ τοῦ ὄπτω ὦπα καὶ ὄπωπα. Τούτων δὲ οἱ κοινοὶ μέσοι παρακείμενοι, φημὶ δὴ τοῦ ὦπα καὶ τῶν λοιπῶν, οὐχ εὑρίσκονται ἐν χρήσει, ὡς λέγει ὁ Χοιροβοσκός ### ο 274 Ὀπταλέα Ὀπτά· παρὰ τὸ ὀπτῶ· τοῦτο παρὰ τὸ πέπτω πτῶ· καὶ πλεονασμῷ τοῦ ο, ὀπτῶ. Ἢ παρὰ τὸ ὄπτω· δεῖ γὰρ βλέπειν συνεχῶς πρὸς τὸ μὴ καίεσθαι τὰ ὀπτώμενα ### ο 275 Ὀπτανεῖον Δεῖ γινώσκειν, ὅτι διὰ τῆς ΕΙ διφθόγγου γράφεται· σημαίνει δὲ τὸ μαγειρεῖον· πρῶτον μὲν, ὅτι λέγεται ὀπτανήϊον· δεύτερον δὲ, τῷ λόγῳ τοῦ βαλανεῖον. Λέγει δὲ ὁ Ἡρωδιανὸς καὶ ἐνταῦθα καὶ ἐν τῇ Καθόλου, ὅτι παρὰ τοῖς Ἀττικοῖς καὶ διὰ τοῦ ι γράφεται καὶ προπαροξύνεται, οἷον ὀπτάνιον ### ο 276 Ὀργή Ἀπὸ τοῦ ῥέζω, τὸ πράττω, ὅθεν τὸ ἔοργα γίνεται· ἢ παρὰ τὸ ὀρέγω, τὸ ἐπιθυμῶ, ὀρεγή· καὶ συγκοπῇ, ὀργή. Ἢ παρὰ τὸ εἴργω, εἰργή· καὶ ἀποβολῇ τοῦ ι, καὶ τροπῇ τοῦ ε εἰς ο, ὀργὴ, ἡ κωλύουσα ἡμᾶς τὰ δέοντα βουλεύεσθαι. Ἢ παρὰ τὸ ὄρω, τὸ διεγείρω, ὀρὴ καὶ ὀργή. Σημαίνει δὲ δύο· αὐτὴν τὴν ὀργὴν, ὡς τὸ, Κύριε, μὴ τῷ θυμῷ σου ἐλέγξῃς με, μηδὲ τῇ ὀργῇ σου παιδεύσῃς με· καὶ τὴν κρυφίαν, ὡς τὸ, Ἐμοὶ μὲν εἰρηνικὰ ἐλάλουν, καὶ ἐπ’ ὀργὴν δόλους διελογίζοντο ### ο 277 Ὀργεῶνες Σύνταγμά τι ἀνδρῶν, ὡς τῶν γεννητῶν, καὶ τῶν φρατόρων. Ὠνόμασται ἀπὸ τοῦ κοινῇ ### ο 278 ὀργιάζειν τὸ θύειν, τοῖς θεοῖς· παρὰ τὰ ### ο 279 ὄργια ἅ εἰσι μυστήρια ἱερά ### ο 280 Ὅρασις Ὅρισίς τις οὖσα, διὰ τὸ τοὺς ὅρους τῶν σωμάτων καταλαμβάνειν ### ο 281 Ὀργάδα γῆν Παρὰ τὸ ἀργή τις εἶναι καὶ ἀνέργαστος· ἢ διὰ τὸ ἐν αὐτῇ τὰ φυτὰ πρὸς αὔξησιν ὀργᾶν. Τάχα δὲ βέλτιον παρὰ τῆς κατεργασίας εἴρηται, ὡς φύγω φυγὰς, ἔθω ἐθὰς, ἔργω ἐργάς· ἐλέγετο γὰρ καὶ χωρὶς τοῦ ι τὸ εἴργω εἴργειν. Κόμανος δέ φησιν ### ο 282 ὀργάδα λέγεσθαι τὴν μελάγγειον καὶ ἔνυδρον γῆν· καὶ γὰρ ### ο 283 ὀργάσαι τὸ πηλοποιῆσαι ἐστὶ καὶ ὑγρῷ ξηρὸν μίξαι. Σοφοκλῆς, θέλοιμι πηλὸν ὀργάσαι. Ἔστι δὲ καὶ γῆ ἐν Μεγάροις οὕτω καλουμένη ὀργάς. Λέγεται δὲ καὶ ἡ εὔγειος καὶ σύμφυτος ### ο 284 Ὄργια Τὰ μυστήρια· κυρίως δὲ τὰ Διονυσιακὰ, διὰ τὸ ἐν ταῖς ὀργάσιν αὐτοῦ ἐπιτελεῖσθαι. Ἢ διὰ τὸ ὀργᾶν καὶ ἐπιθειάζειν· ἢ παρὰ τὸ ### ο 285 ὀρέγω τὸ ἐπιθυμῶ· τὸ δὲ ### ο 286 ὀρέγω σημαίνει καὶ τὸ ἐκτείνω τὰς χεῖρας· ὅθεν τὸ ὀρεγνύς ### ο 287 Ὄργανον Ἀπὸ τοῦ ὀρέγω, τὸ ἐπιθυμῶ, γίνεται ὀρέγανον καὶ ὄργανον· γάννυσθαι γὰρ καὶ χαίρειν τοὺς καταυλουμένους ποιεῖ. Ἢ παρὰ τὸ ὀρέγω, τὸ διεγείρω ### ο 288 Ὀργυιά Σημαίνει τὴν ἔκτασιν τῶν χειρῶν σὺν τῷ πλάτει τοῦ στήθους· παρὰ τὸ ὀρέγειν καὶ ἐκτείνειν τὰ γυῖα, ὅ ἐστι τὰς χεῖρας ### ο 289 Ὀργῶντας Ἐπιτεταμένως ἐπιθυμοῦντας· ἀπὸ τοῦ ὀργῶ, ὃ σημαίνει τὸ ἀκμάζω· ὅπερ ἀπὸ τοῦ ὀρέγω, τὸ ἐπιθυμῶ, γίνεται κατὰ συγκοπήν ### ο 290 Ὀρεκτῇσι μελίῃσι Παρωνύμως, αἷς ὀρέγδην χρῶνται ἐκ χειρὸς νύσσοντες ### ο 291 Ὀρεύς Ὁ ἡμίονος· παρὰ τὸ ἐν ὄρεσι μᾶλλον τῶν ἄλλων ζῴων δύνασθαι ἐργάζεσθαι. Ὄρος, ὀρεὺς, πλεονασμῷ τοῦ υ, οὐρεύς· ὡς τὸ ἡνίοχος ἡνιοχεύς· κλίνεται οὐρῆος κατὰ Ἴωνας· ἡ αἰτιατικὴ τῶν πληθυντικῶν, οὐρῆας. Ἢ παρὰ τὸ οὐρώδη γονὴν ἔχειν· ὅθεν ἐν ταῖς συνουσίαις οὐ συλλαμβάνουσιν οὐδὲ τεκνογονοῦσιν ### ο 292 Ὄρηαι Ἀπὸ τοῦ ὄρω ὄρσω ὦρμαι. Εἰς τὸ ### ο 293 Ὀρεσκεύειν Τὸ ἐν ὄρεσι διατρίβειν. Νίκανδρος ἐν Θηριακοῖς ### ο 294 Ὀρεσκῷος Ὁ ἐν ὄρεσι διαιτώμενος. Ἀπὸ τοῦ κείω, τὸ κοιμῶμαι, γίνεται ὀρεσίκοιος· καὶ κατὰ συγκοπὴν καὶ τροπὴν τοῦ ο εἰς ω, ὀρεσκῷος· καὶ μένει τὸ ι προσγεγραμμένον ### ο 295 Ὀρίνω Τὸ διεγείρω καὶ ταράσσω. Ἀπὸ τοῦ ὄρω, τὸ διεγείρω, ὀρύω καὶ ὀρύνω· καὶ τροπῇ τοῦ υ εἰς ι, γίνεται ὀρίνω ### ο 296 Ὀρίγανον Ὤφειλεν ἐκ τῆς ἐτυμολογίας διὰ διφθόγγου γράφεσθαι· τὰ γὰρ ἀπὸ δοτικῆς τῶν εἰς ΟΣ οὐδετέρων συντιθέμενα γίνεται τοῦτον τὸν τρόπον· εἰ μὲν φωνῆεν ἐπιφέρηται ἢ ἓν ἁπλοῦν σύμφωνον, φυλάττεται ἡ ει δίφθογγος· οἷον, ὄρει, ὀρείαυλος, ὀρειγενὴς, ὁ ἐν τῷ ὄρει γεννηθείς· ἔγχει, ἐγχείμαργος. Εἰ δὲ δύο σύμφωνα ἐπιφέρηται, ἀποβάλλουσι τὸ ε· ἔγχει, ἐγχίκτυπος· ὄρει, ὀρίτροφος· χωρὶς τῶν παρὰ τὸ κάλλος καὶ τῶν παρὰ τὸ ὕψος, οἷον καλλιπάρθενος, ὑψίθρονος. Κρεῖττον δὲ σημειοῦσθαι μόνα τὰ παρὰ τὸ κάλλος· περὶ γὰρ τῶν δοκούντων παρὰ τὸ ὕψος εἶναι, λέγεται ὅτι παρὰ τὸ ὕψι ἐπίρρημα εἰσί. Τούτων οὕτως ἐχόντων, τὸ ὀρίγανον ὤφειλε διὰ τῆς ΕΙ διφθόγγου γράφεσθαι. Παρὰ γὰρ τὴν ὄρει δοτικὴν, καὶ τὸ γάνος, τὸ σημαῖνον τὴν χαρὰν, γίνεται· τὸ γὰρ ὀρίγανον τῷ ὄρει χαίρει. Ἢ παρὰ τὸ ὁρᾶν καὶ τὸ γανῶ, τὸ λαμπρύνω, οἱονεὶ τὸ λαμπρύνον τὴν ὅρασιν· ὁρᾶν γὰρ καλῶς ποιεῖ τὸ ὀρίγανον. Ἡρωδιανός· ὁ δὲ γραμματικὸς Θεοδόσιος λέγει διὰ τοῦ ι γράφεσθαι· ἐπειδὴ παρὰ τὸ ῥιγῶ γίνεται ῥίγανον, καὶ πλεονασμῷ τοῦ ο, ὀρίγανον, οἱονεὶ τὸ ψύχον τινὰ, κατὰ ἀντίφρασιν· θερμαίνει γάρ. Ἢ ἐπειδὴ εὕρηται ἐν συστολῇ ἡ ΡΙ συλλαβὴ, ὡς παρὰ τῷ Τιμοθέῳ τῷ κιθαρῳδῷ· οἷον, Τεταμένον ὀρίγανα διὰ μυελοτρεφῆ. Ὀδυσσείας δ. Σύγκειται δὲ οὗτος ὁ στίχος ἀπὸ προκελευσματικῶν· ὁ δὲ τελευταῖος ποὺς ἀνάπαιστός ἐστι, τῶν δύο βραχέων εἰς μίαν μακρὰν συναιρεθεισῶν. Ἰστέον δὲ ὅτι λέγεται καὶ ὁ ὀρίγανος καὶ ἡ ὀρίγανος καὶ τὸ ὀρίγανον· καὶ θηλυκῶς μὲν εὕρηται παρὰ Ἀριστοφάνει ἐν Ἐκκλησιαζούσαις· ἀρσενικῶς δὲ, παρὰ Ἀναξανδρίδῃ ἐν Φαρμακομάντει· οὐδετέρως δὲ ἐν ἐλεγείοις, καὶ παρὰ Ἐπιχάρμῳ ἐν Ἀταλάντῃ. Χοιροβοσκός ### ο 297 Ὀρείχαλκος Εἶδος ὕλης οὕτω καλουμένης, ἥτις νῦν οὐχ εὑρίσκεται. Ἄλλοι δὲ λέγουσιν, ὅτι χύμευσίς ἐστι χαλκοῦ, τοῦ νυνὶ εὑρισκομένου λευκοῦ χαλκοῦ· οὗτος γὰρ σκευασίᾳ τινὶ γίνεται λευκὸς, φύσει ### ο 298 Ὀρθός Ἐκ τοῦ ὄρω ὄρσω, ῥηματικὸν ὄνομα, ὀρτὸς καὶ ὀρθός. Ἢ ἔστιν ὄρω, τὸ διεγείρω, καὶ θεῶ, τὸ βλέπω· γίνεται ὄροθος· καὶ κατὰ συγκοπὴν, ὀρθὸς, ὁ διεγειρόμενος καὶ πρὸς τὰ ἄνω βλέπων ### ο 299 Ὀρθωσία Ἡ Ἄρτεμις· παρὰ τὸ ὀρθοῦν τοὺς βίους τῶν ἀνθρώπων ### ο 300 Ὀρθογόη Ἡ μεγάλα θρηνοῦσα· ἢ ὑπὸ τὸν ὄρθρον ἠχοῦσα. Ἡσίοδος ### ο 301 Ὄρθαι Πρὶν ὄρθαι. Διεγέρθαι· ἀπὸ τοῦ ὦρθαι ἀπαρεμφάτου· καὶ συστολῇ, ὄρθαι ### ο 302 Ὀρθοκραιράων Τῶν τὰς κεφαλὰς ὀρθὰς ἐχουσῶν ### κ 958 κραίραν γὰρ λέγουσι τὴν κεφαλήν. Λέγεται δὲ διὰ τὸ τὰς πρύμνας καὶ τὰς πρώρας ἀνατετάσθαι· ἐκ μεταφορᾶς τῶν βοῶν. Σημαίνει δὲ καὶ τῶν ἐχόντων ὀρθὰ κέρατα ### ο 303 Ὄρθρος Παρὰ τὸ αἴρειν καὶ ὀρθοὺς ἡμᾶς ποιεῖν λεχήρεις ὄντας· ὅθεν καὶ ἦρι ἐλέγετο, ὁμοίως παρὰ τὸ αἴρειν ### ο 304 Ὅρκος Ἐκ τοῦ ὅρος· οἱ γὰρ ὀμνύοντες ὁρίζονται καὶ ὀμνύουσιν· ἢ παρὰ τὸ ἀρκῶ, τὸ βοηθῶ· ὥσπερ γὰρ βοηθήματι αὐτῷ ἐχρῶντο οἱ ἀδικούμενοι· ἢ παρὰ τὸ εἴργω· ἐπισχετικὸν γάρ ἐστι τῶν παραβῆναι βουλομένων· παρὰ οὖν τὸ εἴργειν καὶ κωλύειν τοῦ παραβαίνειν, ὅργος· καὶ τροπῇ τοῦ γ εἰς κ, ὅρκος. Ἀπὸ δὲ τοῦ ὅρκου γίνεται ὅρκιος. Ἢ παρὰ τὸ ἕρκος καὶ τειχίον εἶναι τῷ ὀμνύοντι, μὴ παραβῆναι τὰς συνθήκας. Προπαροξύνεται· τὰ διὰ τοῦ ΙΟΝ ὑπὲρ τρεῖς συλλαβὰς προσηγορικὰ, ἔχοντα πρὸ τοῦ ι δύο σύμφωνα, προπαροξύνεται, ὁπότε πρὸ τοῦ ι οὐκ ἔστιν ἀμετάβολον· οἷον κυμβίον, ἱστίον, ἰσχίον, ἑρκίον· τὸ μέντοι ὅρκιον προπαροξυνόμενον κτητικοῦ τύπου ἔχεται· ἐπεὶ δὲ ταυτόσημόν ἐστι τῷ ὅρκῳ, παρωνύμῳ εἴδει ὑποπεπτωκέναι φαμὲν, ὡς τὸ κάπριος, αἰζήϊος. Εἶπεν, “ὁπότε πρὸ τοῦ ι·” διὰ τὸ ἴκριον καὶ ἴχνιον ### ο 305 Ὅρμος Σημαίνει δύο, τὸν λιμένα, καὶ τὸν περιτραχήλιον κόσμον. Παρὰ τὸ ἕρμα, τὸ ἀσφάλισμα, γίνεται ὅρμος, ὁ λιμήν· ὅθεν καὶ ### ο 306 ὁρμίσαι τὸ ἐν ἀσφαλείᾳ εἶναι τὴν ναῦν. Ἢ παρὰ τὸ εἴρω, τὸ συμπλέκω· ἐξ οὗ καὶ ### ο 307 ὁρμιὰ ἡ σειρὰ, πρὸς ἣν τὸ ἄγκιστρον ἐπησφάλισται δεδεμένον ### ο 308 Ὁρμῶ Εἰ μὲν ἐπὶ ἐμψύχων, δευτέρας συζυγίας, ἀπὸ τοῦ ὁρμή· εἰ δὲ ἐπὶ ἀψύχων, πρώτης, ἀπὸ τοῦ ὅρμος· καὶ διαφέρει· ὁρμεῖ· μὲν, τὸ πλοῖον· ὁρμᾶν δὲ, τὸ ἁπλῶς ἐπέρχεσθαι· ἀπὸ τοῦ ὄρω, τὸ διεγείρω, πλεονασμῷ τοῦ μ γίνεται. Ἦ ῥα καὶ ὡρμήθη ὄρεϊ νιφόεντι ἐοικὼς, Ἰλιάδος ν ### ο 309 Ὄρμενον ἐξαίφνης Ἰλιάδος φ. Ἀπὸ τοῦ ὄρω, τὸ διεγείρω, ὄρσω, ὦρκα, ὦρμαι, ὠρμένος· καὶ κατὰ συστολὴν καὶ ἀνάδοσιν τοῦ τόνου, ὄρμενος. Ἢ ἀπὸ τοῦ ὀρόμενος ὄρμενος κατὰ συγκοπήν ### ο 310 Ὁρμαθός Στίχος, ἤγουν τὸ σύστημα· ἀπὸ τοῦ ἐν αὐτοῖς ἁρμόζεσθαι ### ο 311 Ὅρμασται Ἀπὸ τοῦ ἁρμόζω, ὁ παθητικὸς παρακείμενος, ἥρμοσμαι· τὸ τρίτον, ἥρμοσται· ὑπερθέσει, ὅρμησται· καὶ κατὰ συστολὴν τοῦ η, ὅρμασται ### ο 312 Ὄρνεον Παρὰ τὸ ὀρούειν· ἢ ἀπὸ τοῦ αἴρεσθαι. Ἰλιάδος ν, Ὅς ῥα τ’ ἀπ’ αἰγίλιπος πέτρης περιμήκεος ἀρθεὶς ὁρμήσαι πεδίοιο διώκειν ὄρνεον ἄλλο. Ὅμηρος, διὰ τὸν ἱέρακα. Ἢ παρὰ τὸ τὰ ὄρη νέειν, ἤγουν διώκειν, γίνεται ὄρνεον ### ο 313 Ὄρνις Παρὰ τὸ ὄρω, ὄρις· καὶ πλεονασμῷ τοῦ ν, γίνεται ὄρνις· οὐδὲν γὰρ ὁρμητικώτερον τούτου τοῦ ζῴου. Ὄρνιθος. Ὁ κανών· τὰ εἰς ΙΣ λήγοντα, ἔχοντα πρὸ τοῦ ι δύο ἀμετάβολα, διὰ τοῦ ΘΟΣ κλίνεται· δέλλις δέλλιθος, μέρμις μέρμιθος, τὸ σχοινίον· ἕλμινς ἔλμινθος· πλὴν τοῦ Τράλλις Τράλλεος· τοῦτο γὰρ διὰ καθαροῦ τοῦ ΟΣ κλίνεται. Τὸ ### ο 314 ὄρνις Ἀττικῶς ἐκτείνεται· ὥστε βραχύ ἐστι· τὰ γὰρ εἰς ΙΣ βαρύτονα, εἴτε ἀρσενικὰ, εἴτε θηλυκὰ, συστέλλει τὸ ι· ἐπὶ δὲ τῆς γενικῆς μακρόν ἐστι. Κανὼν γάρ ἐστιν ὁ λέγων, ὅτι οὐδέποτε παραλήγουσα γενικῆς περιττοσυλλάβου μείζων τῆς ληγούσης τῆς ἰδίας εὐθείας εὑρίσκεται, πλὴν τοῦ ὄρνιθος καὶ κώμυθος καὶ πόληος. Ὡς ἐμάθομεν, ὅτι ἐπὶ τῆς εὐθείας βραχύ ἐστι τὸ ι, ἐπὶ δὲ τῆς γενικῆς μακρόν. Ἰστέον δὲ ὅτι τὸ ὄρνις καὶ τὸ πετεινὸν γενικά εἰσι· τὰ δὲ εἰδικὰ ταῦτα, χὴν, γέρανος, κύκνος ### ο 315 Ὀρνιθοκλόος Ἀπὸ τοῦ κοεῖν, τὸ συνιέναι, γίνεται ὀρνιθοκόος· εἶτα ὀρνιθοκλόος ### ο 316 Ὀρνύω Ἐκ τοῦ ὄρω, τὸ διεγείρω, ὀρύω· καὶ πλεονασμῷ Δωρικῷ τοῦ ν, ὀρύνω· καὶ ὑπερβιβασμῷ, ὀρνύω· ἐξ οὗ ὄρνυμι, καὶ ὤρνυτο. Ἀλλὰ σύ γ’ ὄρνυθι τοῦτον, ἐπειγέσθω δὲ καὶ αὐτός ### ο 317 Ὁρκάνη Περίφραγμά τι ἀκανθῶδες ### ο 318 Ὅρος Σημαίνει δύο, τὰ ὅρια καὶ τῆς χώρας τὰ τέλη· καὶ σανίδιον τὸ ἐπιτιθέμενον ταῖς οἰκίαις καὶ τοῖς χωρίοις ἐγκαταπηγνύμενον τοῖς ἐνεχυριαζομένοις πρὸς ἃ ὀφείλουσιν οἱ δεσπόται. Καὶ ### ο 319 ὁρισταὶ ἀρχή τις ἐστὶν, ἥτις ἀφώριζε τὰ ἴδια καὶ τὰ δημόσια οἰκήματα, ὥσπερ τινὲς γεωμέτραι καὶ ὁριοδεῖκται ### ο 320 ὅρος καὶ γεωργικὸν σκεῦος, ὅ φασί τινες σχοινίον ### ο 321 ὅρος ἐστὶν, ὁ τὸ τὶ ἦν εἶναι δηλῶν· ἢ λόγος ἐκ τῶν καθόλου καὶ κοινῶν ἴδιόν τι ἀποτελῶν· οἷον, “Ἄνθρωπός ἐστι ζῷον λογικὸν θνητόν.” Ἐκ τοῦ καθόλου καὶ κοινοῦ ἴδιόν τι ἀπετέλεσε, τὸν ἄνθρωπον. Τῶν καθόλου ἐστὶ, τὸ ζῷον· τῶν κοινῶν, τὸ λογικόν. Εἴληπται δὲ ὅρος ἀπὸ μεταφορᾶς τῶν τῆς γῆς ὁροθεσίων. Ὥσπερ γὰρ τὰ ὁροθέσια χωρίζουσι τήνδε τὴν γῆν ἀπὸ τῆσδε, καὶ ἑκάστῳ τὸ ἴδιον φυλάττει, τὸν αὐτὸν τρόπον καὶ ὁ ὅρος ὁ τοῦ ἀνθρώπου χωρίζει τὸν ἄνθρωπον ἀπὸ τοῦ ἵππου καὶ τῶν ὁμοίων. Γίνεται δὲ ἀπὸ τοῦ εἴρω, τὸ συνάπτω καὶ συμπλέκω, ὡς σπείρω σπόρος. Ἐπὶ δὲ τοῦ οὐδετέρου, οἷον τὸ ὄρος, παρὰ τὸ αἴρω ἄρος καὶ ὄρος, τὸ ἀπὸ γῆς πρὸς ὕψος αἰρόμενον· ἢ παρὰ τὸ ὄρω, τὸ ὁρμῶ· ἢ παρὰ τὸ ὁρᾶν εἰς ὕψος δι’ αὐτοῦ ### ο 322 Ὀρὸς δὲ, ἡ ὑπόστασις τοῦ γάλακτος, ὀξύνεται ### α 2476 ἀνόρουσεν Ἐκ τοῦ ὀρούω, τὸ ὁρμῶ, γίνεται. Ἀπὸ τοῦ ὄρω ὀρύω, ὡς πλήθω πληθύω, πηδῶ πηδύω, καὶ πλεονασμῷ τοῦ ο Βοιωτικῶς, γίνεται ὀρούω· οἱ γὰρ Βοιωτοὶ τότε πλεονάζουσι τῷ υ στοιχείῳ τὸ ο, ἡνίκα τὸ υ οὐχ ὑποτάσσηται φωνήεντι· οἷον, κύνες, κοῦνες· καὶ τὸ κῦμα, κοῦμα. οὐ πλεονάζει δὲ τὸ ο, ἡνίκα ὑποτάσσηται· οἷον εὐνὴ, αὐλή ### ο 323 Ὀρούεινε Παρώρμησεν. Εἰς τὸ ### ο 324 Ὅρπηξ Ὀρόδαμνος καὶ ὅρπηξ ὁμοίως ἐπὶ τῶν κλάδων λέγεται, παρὰ τὸ ὀρούειν κατὰ τὴν αὔξησιν· ὅρπηξ ὁ κλάδος, παρὰ τὸ ἕρπειν καὶ ὀρούειν εἰς ὕψος πεποίηται· ἢ ὅρμηκες τινὲς ὄντες· ἢ ὄρφηκες, οἱ εἰς ὀροφὴν ἐπιτήδειοι ### ο 325 Ὀρόγυια Ὀρέγω, τὸ ἐκτείνω· ὁ μέσος παρακείμενος, ὤρεγα· ἡ μετοχὴ, ὠρεγώς· τὸ θηλυκὸν, ὠρεγυῖα· συστολῇ καὶ τροπῇ, ὀρόγυια ### ο 326 Ὁροθύνω Τὸ παρορμῶ καὶ διεγείρω καὶ ἐρεθίζω, παρὰ τὸ ὀροθῶ· ἢ παρὰ τὸ ὄρω ὀρῶ καὶ τὸ θύνω γίνεται ὀροθύνω ### ο 327 Ὁρῶν Παρὰ τὴν ὅρασιν, ὁ διὰ τῆς ὁράσεως τὶ καταλαμβάνων· ἢ παρὰ τὸ ὄρος, ὁ διὰ τῶν ὀρῶν τὰ πέρατα τῶν σωμάτων καταλαμβάνων. Ἔστι καὶ ### ο 328 ὀρῶ περισπώμενον, τὸ διεγείρω καὶ ὁρμῶ· ἔνθεν τὸ, Νεῖκος ὀρεῖται. Τούτου ὁ μέσος παρακείμενος ὦρα καὶ ὄρωρα· καὶ καθ’ ὑπερβιβασμὸν, ὤρορα. Ἢ ἐκ τοῦ ὄρω, τὸ διεγείρω, ὁ μέσος παρακείμενος, ὦρα, καὶ Ἀττικῶς ὄρωρα· ὁ ὑπερσυντέλικος, ὀρώρειν ### ο 329 Ὁρόῳτε Ἰλιάδος δ, ἀπὸ τοῦ ὁράοιτε ὁρῷτε· καὶ πλεονασμῷ τοῦ ο. Ὁρῶ οὖν, ὁ μέλλων ὁρήσω· ὁ παρακείμενος, ὥρηκα· ὁ μέσος, ὧρα· καὶ τὰ ἑξῆς ### ο 330 Ὁρωρέχατο Ἰλιάδος λί, ἤγουν ἢ τῷ κυρτώματι, ἢ τῷ χρώματι, ἢ πρὸς τὴν διάστασιν αὐτῶν ἡ ὁμοίωσις. Σημαίνει τὸ ἐκρέμαντο. Ἀπὸ τοῦ ὀρέγω ὀρέξω· ὁ παρακείμενος, ὤρεχα, ὤρεγμαι· ὁ ὑπερσυντέλικος, ὠρέγμην, ὤρεκτο, ὠρέχατο· καὶ κατὰ ἀναδιπλασιασμὸν, ὀρωρέχατο ### ο 331 Ὁροίτυπος Ὡς ἀπὸ τοῦ χορότυπος γίνεται πλεονασμῷ τοῦ ι χοροίτυπος, καὶ δολοφονῆσαι δολοιφονῆσαι, οὕτως ὀρότυπος καὶ ὀροίτυπος, ὁ ἐν ὄρει τὰ στύπη κόπτων. Ἀρχίλοχος, θυρέων ἀπεστύπαζον. Σημαίνει δὲ τὸν ξυλουργόν ### ο 332 Ὀρυγμαδός Θόρυβος, κραυγή· ὁ ἐν ὄρει γινόμενος. Παρὰ τὸ ὄρος καὶ τὸ ὅμαδος. Οἱ δέ φασι παρὰ τὸ θορυβάζω θορυβάσσω, καὶ Δωρικῶς, θορυβάξω· ὁ μέσος παρακείμενος, τεθορύβαγα, θορυβαγός· καὶ ἀφαιρέσει τοῦ θ, καὶ τροπῇ τοῦ β εἰς μ, καὶ πλεονασμῷ τοῦ δ, ὀρυγμαδός. Ἐπὶ τοῦ ἁπλῶς θορύβου ### α 2477 ἀρρωδῶ Ζήτει εἰς τὰς Διαφοράς. Καὶ ### κ 959 κατωρρωδηκότες τὸ φοβούμενοι· ἀπὸ τοῦ ῥῶ, τὸ ὑγιαίνω, παράγωγον ῥώζω· καὶ μεταθέσει τοῦ ζ εἰς δ, ῥωδῶ, ὡς μύζω μυδῶ, καὶ ἐρίζω ἐριδῶ· μετὰ τοῦ στερητικοῦ α ἀρρωδῶ· καὶ τροπῇ τοῦ α εἰς ο, ὀρρωδῶ, τὸ μὴ ἐρρῶσθαι τὴν ψυχὴν ἀπὸ φόβου. Φιλόξενος ### ο 333 Ὀρρωδῶ παρὰ τὸ τὸν ὀρρὸν ἰδίειν. Ὀρρὸς δέ ἐστι τὸ ἱερὸν ὀστοῦν. Συμβαίνει δέ πως τοῖς φοβουμένοις ἱδρῶτα γίνεσθαι κατὰ τοῦ ἱεροῦ ὀστέου ### ο 334 Ὄρσεο Ῥῆμα προστακτικὸν ἐνεστῶτος καὶ παρατατικοῦ. Ὁ κανών· οἱ Ἴωνες τὴν ΟΥ δίφθογγον εἰς ε καὶ ο διαλύουσιν, ὄρσου ὄρσεο. Τὸ ῥῆμα, ὄρσω· γίνεται ἐκ τοῦ ὄρω, τὸ διεγείρω, ὁ μέλλων Αἰολικῶς, ὄρσω· καὶ μετάγεται εἰς ἐνεστῶτα, καὶ κλίνεται ἄχρι τοῦ παρατατικοῦ. Ὄρσω, ὄρσομαι· ὠρσόμην ὤρσου· καὶ ὄρσεο τὸ προστακτικὸν Ἰωνικῶς, κατὰ συστολὴν τῆς πρώτης συλλαβῆς, ὡς ἐμοῦ, ἐμέο· τύπτου, τύπτεο ### ο 335 Ὀρσοθύρη Θυρὶς δι’ ἧς εἰς ὑπερῷον ὑπάρχει ἀνάβασις· παρὰ τὸ ὄρω ὄρσω καὶ τὸ θύρα. Ὀρσοθύρη δέ τις ἔσκεν. Θυρίς τις ἔοικεν ἐπὶ τὴν δημοσίαν ὁδὸν φέρουσα, ἐφ’ ἣν ἔδει ἀναβῆναι διά τινος κλίμακος. Δύναται δὲ καὶ δι’ αὐτοῦ ἄνοδός τις εἶναι φέρουσα ἐπὶ τὴν θύραν ταύτην. Εἴρηται παρὰ τὸ ὀρούειν ἐπ’ αὐτήν. Λέγει δὲ καὶ Σιμωνίδης κακοσχόλως, Καὶ τῆς ὄπισθεν ὀρσοθύρης ἠλσάμην. Φησὶ δὲ Ἀπολλόδωρος ### ο 336 ὀρσορόκα ὑπ’ ἐνίων λέγεσθαι, δι’ ἧς τὸ ὕδωρ ὄρνυται· Κράτης δὲ ### ο 337 ὀρθο θύρη θύρα πρόβασιν ἔχουσα, καὶ εἰς τὰ ὑπερῷα φέρουσα. Τινὲς ὑψηλὴν θύραν ### ο 338 Ὀρσολόπος Ὀρσοοπὸς, ἵνα λάβῃ τὸ λ. Περὶ Παθῶν ### ο 339 Ὁρτή Ἀπὸ τοῦ ἑορτὴ, κατὰ ἀφαίρεσιν. Περὶ Παθῶν ### ο 340 Ὀρταλίζειν Τὸ ῥίπτειν, ὡς Ἀριστοφάνης· οἷον, Ἀνωρτάλιζες κἀκερουτίας. Ἀντὶ τοῦ ἀναρρίπτειν ἐποίεις. Παρὰ τὸ ὄρω, τὸ διεγείρω, ὁ παθητικὸς παρακείμενος, ὦρται· ῥηματικὸν ὄνομα ὀρτός· ἀφ’ οὗ περισπώμενον ῥῆμα ὀρτῶ· καὶ παράγωγον ὀρτίζω· καὶ πλεονασμῷ τῆς ΑΛ συλλαβῆς, ὀρταλίζω. Δηλοῖ δὲ ἡ λέξις κυρίως τὸ ἀναρρίπτειν τὰ νήπια τῶν παιδίων, οἱονεὶ ὀρούειν εἰς ὕψος. Κατεχρῶντο δὲ τῇ λέξει καὶ ἐπὶ τοῦ ἄλλην ἡντιναοῦν ποιεῖσθαι κίνησιν, ὡς ἀνωτέρω εἴρηται παρὰ Ἀριστοφάνει ### ο 341 Ὀρτάλιχος Παρὰ τὸ γλίχεσθαι τοῦ ὀρούειν καὶ πέτεσθαι ### ο 342 Ὀρτυγομήτρα Παρὰ τὸ ὄρω, τὸ διεγείρω ### ο 343 Ὀρφανός Ἀπὸ τοῦ ὄροφος ὀροφανὸς, καὶ ὀρφανὸς, ὁ μὴ ἔχων τινὰ βοηθόν. Ἢ παρὰ τὸ ὀρφνὸν, ὃ σημαίνει τὸ σκοτεινόν. Ζήτει εἰς τὸ ### ο 344 Ὄρφνη Ἡ σκοτία. Καὶ, Νύκτα δι’ ὀρφναίην. Τὴν σκοτεινήν. Ἀπὸ τοῦ ἐρέφω, τὸ σκέπω, γίνεται ὀροφή· πλεονασμῷ τοῦ ν, ὀροφνή· καὶ συγκοπῇ ὄρφνη, ἡ σκέπουσα τὸ φῶς ### ο 345 Ὄρχαμος Ἡγεμών· παρὰ τὸ ἄρχω, ἄρχαμος καὶ ὄρχαμος ### ο 346 Ὄρχατος Σημαίνει τὸν παράδεισον, τὴν φυτείαν δ’ ἧς ἐρχόμεθα. Διαφέρει δὲ ὀρχοῦ ### ο 347 ὀρχὸς γὰρ ἐστὶν ὁ βόθρος, εἰς ὃν ἐντίθεται τὸ φυτὸν πρὸς μοσχείαν· παρὰ τὸ ὀρύσσω, ὄρυχόν τινα ὄντα ### ο 348 ὄρχατος δὲ, ἡ ἐπίστιχος φυτεία, παρὰ τὸ ἔρχεσθαι. Καὶ Ἀριστοφάνης τὸ μεταξὺ τῶν φυτῶν ### μ 430 μετόρ χιον ἐκάλεσεν ἐν τοῖς Γεωργοῖς. Ὁ δὲ Ἡσίοδος ὀρχὸν λέγει τὴν ἐπίστιχον φυτείαν τῶν ἀμπέλων· Οἱ δ’ αὖτ’ ἐς ταλάρουςἔφερον βότρυας μεγάλων ἀπὸ ὀρχῶν· καὶ πάλιν, παρὰ δέ σφισιν ὀρχὸς χρύσεος ἦν. Ἕστι δὲ ὅτε δηλοῖ καὶ κῆπον. Ἀπίων δὲ ἐτυμολογεῖ παρὰ τὸ ὄρνυσθαι τὴν γῆν πρὸς φυτείαν. Καὶ Ὅμηρος, πολλοὶ δὲ φυτῶν ἔσαν ὄρχατοι ἀμφὶς, Ἰλιάδος ξ ### ο 349 Ὀρχηστής Τὴν τάξιν τῆς φυτείας ### ο 350 ὀρχοὺς εἰώθασι λέγειν οἱ ποιηταί· καὶ οἱ ὀρχησταὶ ἐντεῦθεν, ὅτι κατὰ τὴν τῶν βοτρύων συγκομιδὴν ἐν τοῖς τόποις τούτοις, ἐπειδὰν ἔτυχον τρυγῶντες, ἀπήρχοντο τῷ θεῷ χορεύοντες, καθάπερ κωμῳδοί· ἐξ οὗ καὶ τὸ ὀρχῶ ὀρχήσω. Οἱ δὲ, παρὰ τὸ ὀρέγειν καὶ ἐκτείνειν τὰς χεῖρας, κατὰ τροπὴν τοῦ γ εἰς χ. Καὶ ### ο 351 ὀρχηστὴς ἄρης ὁ εὐκίνητος κατὰ πόλεμον, ὡς τὸ, Μηριόνη, τάχα κέν σε, καὶ ὀρχηστήν περ ἐόντα, Ἰλιάδος π. Ἐπυρρίχιζον γὰρ ὅπλοις οἱ Κρῆτες πρὸς ἄσκησιν τῶν πολεμικῶν, ὅ ἐστι σὺν τοῖς ὅπλοις τὴν πυρρίχιον καὶ ἔνοπλον ὄρχησιν ἠσκοῦντο· τρία γὰρ εἴδη ὀρχήσεως, πυρρίχη, σίκιννις, ἥτις ἐστὶν ἱερατικὴ, καὶ ὁ κορδακισμὸς, αἰσχρός τις ὢν, καὶ μᾶλλον κωμικοῖς ἁρμόδιος ### ο 352 Ὀρχομενός Δύο εἰσὶ, Βοιωτικὸς καὶ Ἀρκαδικός· ἀλλ’ ὁ μὲν Βοιωτικὸς, Μινύειος καλεῖται· ὁ δὲ Ἀρκαδικὸς, πολύμηλος· καὶ τοῖς ἐπιθέτοις διαστέλλεται ἡ ὁμωνυμία ### ο 353 Ὀρφανός Ἢ παρὰ τὸ οἶος, ὁ μόνος, γίνεται οἰοφανὸς καὶ ὀρφανὸς, ὁ μόνος φαινόμενος, καὶ γονεῖς μὴ ἔχων· ἢ παρὰ τὸ ἁρπάζω, ἁρπανὸς καὶ ὀρφανὸς, οὗτινος οἱ γονεῖς ἡρπάγησαν ### ο 354 Ὅς Ἄρθρον ὑποτακτικόν· σημαίνει δὲ καὶ ἀντωνυμίαν κτητικὴν τρίτου προσώπου, ἐμὸς, σὸς, ὅς. Σημαίνει καὶ ἀντωνυμίαν ἰσοδυναμοῦσαν τῇ οὗτος· οἷον, Ὃς γὰρ δεύτατος ἦλθεν Ἀχαιῶν χαλκοχιτώνων. Δύναται σημαίνειν καὶ τὴν αὐτός· οἷον, Ἀλλὰ καὶ ὃς δείδοικε Διὸς μεγάλοιο κεραυνόν. Ἔστι δὲ καὶ ἀόριστον μόριον ἰσοδυναμοῦν τῷ ὅστις, ὑποτακτικῷ ἄρθρῳ ὁμόφωνον· οἷον, Ὃς ἂν ἔλθοι, μεινάτω με, καὶ, Ἄνθρωπος ὃς ἦλθε. Ἄξιον δέ ἐστι ζητῆσαι, διατί οὐκ εἰσὶν εἰς ΟΣ ὀνόματα μονοσύλλαβα· τὸ γὰρ ὃς ἄρθρον ἐστὶν, ὡς εἴπομεν· καὶ τὸ πὸς, οἷον, Ὡς πὸς χειμαινομένοισιν, ἀπὸ τοῦ ποὺς γέγονε, κατὰ ἀποβολὴν τοῦ υ. Καὶ ἔστιν εἰπεῖν, ὅτι κανών ἐστιν ὁ λέγων, ὅτι πᾶν ὄνομα μονοσύλλαβον μακροκαταληκτεῖν θέλει φύσει ἢ θέσει, χωρὶς τοῦ τίς. Ἄλλως τε δύο κανόνες εἶχον μάχεσθαι· καθὸ μὲν γὰρ εἰς ΟΣ εἰσὶν, ὤφειλεν εἰς ΟΥ ἔχειν τὴν γενικὴν, καθὸ δὲ πάλιν ὅτι πᾶσα μονοσύλλαβος εὐθεῖα, ἰσοσυλλάβως κλινομένη, ἀποβολῇ τοῦ ς ποιεῖ τὴν γενικὴν, ὁ Χνᾶς, τοῦ Χνᾶ· ὁ Δρῆς, τοῦ Δρῆ· τῶν δύο οὖν κανόνων μαχομένων, ἐπέλιπον τὰ εἰς ΟΣ μονοσύλλαβα ὀνόματα ### ο 355 Ὀρφῶς Περὶ δὲ τοῦ ὀρφῶς ἔστιν εἰπεῖν ὡς λέγει ὁ αὐτὸς Χοιροβοσκὸς, ὅτι τὰ εἰς ΩΣ Ἀττικὰ τῆς κοινῆς εὐθείας ἔχουσι τὸν τόνον· κἂν φθάσῃ προπαροξυνθῆναι ἡ εὐθεῖα, πᾶσα πτῶσις προπαροξύνεται. Σεσημείωται τὸ ὀρφῶς καὶ τὸ λαγῶς· ταῦτα γὰρ οὐκ ἐφύλαξε τὸν τόνον τῶν κοινῶν. Τοῦ μὲν γὰρ ὀρφῶς ὁ τόνος ὄρφος ἐστὶ, βαρύτονος· τοῦ δὲ λαγῶς, λαγὸς, ὀξύτονος· καὶ Ἡρωδιανὸς φησὶν, ὅτι ἐν τοῖς εἰς ΩΣ ὑπὲρ μίαν συλλαβὴν οὐδὲν περισπᾶται, πλὴν τοῦ ὀρφῶς καὶ λαγῶς ### ο 356 Ὅσιος Παρὰ τὸ ἅζω, τὸ σέβομαι, γίνεται, τροπῇ τοῦ α εἰς ο· διὸ καὶ διὰ τοῦ ι γράφεται· τὰ γὰρ παρὰ μέλλοντος διὰ τοῦ ΙΟΣ γινόμενα διὰ τοῦ ι γράφεται· ἅζω, ἅσω, ἅσιος καὶ ὅσιος· καὶ κτήσω, κτήσιος· ἀλέξω, ἀλέξιος. Τὸ δεξιὸς καὶ ἀνεψιὸς κατὰ τόνον μόνον διήλλαξεν ### ο 357 Ὁσημέραι Πάντοτε, καθ’ ἡμέραν, ὅσαι ἡμέραι ### ο 358 Ὄσπριον δεῖ λέγειν, καὶ οὐκ ὄσπρεον. Παρὰ τὸ σπόρος σπόριον· καὶ ὑπερβιβασμῷ, ὄσπριον. Χοιροβοσκός ### ο 359 Ὄσσα Θεία φήμη καὶ κληδών. Οἶμαι παρὰ τὸ ὄπτω. Ὄσσαν ὅδ’ ἄμβροτον ἱεῖται. Ἡσίοδος τὴν πᾶσαν φωνὴν ### ο 360 ὄσσαν λέγει. Σημαίνει καὶ τὸ ὄρος τὸ Θετταλικόν ### ο 361 Ὄσσε Σημαίνει τοὺς ὀφθαλμούς. Γίνεται παρὰ τὸ ὄπτω, τὸ βλέπω, Αἰολικῶς ὄσσω, ὡς κόπτω κόσσω, καὶ πέπτω πέσσω. Ἔστιν οὐδέτερον τὸ ὄσσος· Κλίνεται τοῦ ὄσσεος καὶ ὄσσους· ὄσσεε, καὶ ἀφαιρέσει τοῦ ἑνὸς ε, ὄσσε. Κλίνεται δὲ καὶ ἀρσενικῶς ὁ ὄσσος, ὥσπερ καὶ ὁ σκότος ### ο 362 Ὀσσόμενος Σημαίνει τὸ περιβλεψάμενος ### ο 363 Ὄσσετο θυμός Προεώρα, τουτέστι κατὰ ψυχὴν προσεδέχετο, οἷον ἡ κατ’ ἐπίνοιαν γνῶσις· ἀπὸ τῶν ὄσσων, τῶν ὀφθαλμῶν ### ο 364 Ὀσταφίς Πλεονασμῷ τοῦ ο· καὶ ### α 2478 ἀσταφὶς πλεονασμῷ τοῦ α· σταφὶς γάρ· σπάνιον δὲ τὸ σταφίς· σχεδὸν γὰρ ἡ εἰς α χρῆσις ἀσταφὶς ἔχει. Περὶ Παθῶν ### ο 365 Ὀστέον Παρὰ τὸ στῶ στέον, καὶ ὀστέον, τὸ αἴτιον τῆς στάσεως· ἢ παρὰ τὸ ἵστημι ### ο 366 Ὄστρακον Παρὰ τὸ στερεὰν ἀκμὴν ἔχειν ### ο 367 Ὄστλιγγες Ὄστλιγγες μαλεροῖο πυρός. Αἱ λαμπηδόνες· παρὰ τὸ ὄσσε καὶ τὴν ἴλιγγα, ὀσσίλιγγες τινὲς οὖσαι· καὶ κατὰ συγκοπήν. Σημαίνει δὲ καὶ τρίχας, ὡς παρὰ Καλλιμάχῳ ἐν τῷ πρώτῳ Αἰτιῶν, ἀπ’ ὀστλίγγων αἰὲν ἄλειφα ῥέει. Παρὰ τὸ ὀστοῦν εἰλεῖσθαι, ὀστοΐλιγγες τινὲς οὖσαι, αἱ περὶ τὸ ὀστέον εἰλούμεναι. Ἢ παρὰ τὰ ὀστώδη μέρη τῆς κεφαλῆς εἰλεῖσθαι καὶ συνηθροῖσθαι. Ὦρος, καὶ ἄλλοι ### ο 368 Ὀσφύς Ῥάχις, καὶ ψύα· ὡς μὲν Ἀριστοτέλης, ἡ ἴση πρὸς τὰ ἄνω ἐμπεφυυῖα, ἰσόσφύς τις οὖσα· ὡς δὲ Ἀπολλόδωρος, οἱονεὶ ὀστοφυής τις οὖσα· ὀστώδης γάρ ### ο 369 ὀσφὺς λέγεται τὸ τρίτον μέρος τῆς ῥάχεως· ἡ γὰρ ῥάχις τρεῖς ἐπωνυμίας ἔχει· καὶ ἡ μὲν πρώτη καλεῖται αὐχήν· ἡ δὲ δευτέρα, ἰξύη· ἡ δὲ τρίτη, ὀσφὺς, οἱονεὶ ὀστοφυής ### ο 370 Ὀσχεός Ὀχεύω, ὀχεός· καὶ πλεονασμῷ τοῦ ς, ὀσχεὸς, ὡς φωλεύω, φωλεός ### ο 371 Ὅτ’ ἂν Τὸ ὅτ’ ἂν ἐπίρρημα οὐ δύναται εἶναι· τὰ γὰρ εἰς ΑΝ ἐπιρρήματα ἐκτείνεται. Τὸ πάμπαν ὀνοματικόν. Τὸ δὲ ὅτ’ ἂν, κατὰ συστολὴν, δύο μέρη λόγου εἰσὶν, ὅτε ἄν. Ὁμοίως καὶ τὸ ὁπότ’ ἂν ### ο 372 Ὁτέοισιν Ἰλιάδος ο, Ἠμὲν ὁτέοισι κῦδος ὑπέρτατον ἐγγυαλίξει, ἠδ’ ὅτινας μινύθει· ἀντὶ τοῦ οἷστισι. Τὸ ὅτοισι τρισύλλαβον ἐπὶ τὴν πρώτην ἔχει τὸν τόνον· τὸ δὲ ὁτέοισιν, οὐκ ἔτι ### ο 373 Ὄτλος Ὁ μόχθος, ἡ κακοπάθεια. Παρὰ τὸ τλῶ, τὸ κακοπαθῶ, ῥηματικὸν ὄνομα τλός· καὶ πλεονασμῷ τοῦ ο. Ἢ μετὰ τοῦ ἐπιτατικοῦ α, ἄτλος καὶ ὄτλος, ὡς ἄχθος, ὀχθήσατο ### ο 374 Ὅτι Ἰστέον ὅτι τὸ ### ο 375 ὅτι πῇ μέν ἐστι σύνδεσμος αἰτιολογικὸς, πῇ δὲ ὄνομα οὐδέτερον, ὅπερ γέγονεν ἀπὸ τοῦ ὅστις ἀρσενικοῦ· τὸ θηλυκὸν, ἥτις· καὶ τὸ οὐδέτερον, ὅτι. Καὶ ὥσπερ ἐν τῷ ὅστις δύο λέξεις εἰσὶν, οὕτως καὶ ἐν τῷ ὅτι, ὅπερ ἐστὶν ἓν μέρος λόγου· τοῖς γὰρ πυσματικοῖς εἴωθε προσέρχεσθαι ἀναφορικὸν μόριον τὸ ὁ· ποῖος, ὁποῖος· τίς, ὅ τις. Τὸ δὲ τὶς κοινόν ἐστι τῷ γένει, καὶ ὄνομα ἀναφορικόν. Ἐὰν δὲ ἀναδιπλασιασμὸν δέξηται τοῦτο ὅττι, μόνον ἐστὶν ὄνομα ἐν μιᾷ λέξει ἀκουόμενον, καὶ οὐκέτι συμπίπτει συνδέσμῳ, ἀλλ’ ἔστιν οὐδέτερον ὄνομα. Ἰστέον ὅτι ἐπὶ μὲν τοῦ ὁποῖος καὶ τῶν ὁμοίων οὐκ ἔστι τὸ ο ἄρθρον, ἀλλὰ μόριόν τι προσιὸν τοῖς πύσμασιν· οὐδέποτε γὰρ ἄρθρον μετὰ πυσμάτων συντάσσεται· τὰ γὰρ πύσματα ἀγνοεῖ, τὸ δὲ ἄρθρον ἀναφέρει τὸ προεγνωσμένον ### ο 376 Ὄτοβος Ψόφος· διὰ τὸ ἀσαφὲς τῆς λέξεως, ἤγουν τοῦ λέγειν· ἡ διὰ τῶν ὤτων βοή. Ἡσίοδος ἐν Θεογονίᾳ, Ὄτοβος δ’ ἄτλητος ὀρώρει ### ο 377 Ὀτραλέως Σπουδαίως. Παρὰ τὸ τρέω, τὸ φοβοῦμαι, καὶ σπεύδω, γίνεται τρεής· καὶ κατὰ συναλοιφὴν τοῦ ε καὶ η εἰς τὸ αὐτὸ η, καὶ πλεονασμῷ τοῦ ο, ὀτρής· ἀφ’ οὗ ἐπίρρημα εἰς ΩΣ, ὀτρῶς καὶ ὀτρέως, ὡς εὐτυχὴς εὐτυχῶς, εὐγενὴς εὐγενῶς· καὶ πλεονασμῷ τῆς ΑΛ συλλαβῆς. Ἰλιάδος γ, Τοὶ δ’ ὀτραλέως ἐπίθοντο. Ἔστι ῥῆμα ### τ 30 τρῶ τὸ φοβοῦμαι· ἐξ αὐτοῦ ὄνομα ῥηματικὸν, τρεύς· καὶ μετὰ τοῦ στερητικοῦ α, ἀτρεὺς, ὁ ἄφοβος· τροπῇ Ὀτρεύς· ὅθεν τὸ, λαοὺς Ὀτρῆος καὶ Μύγδονος. Ἡ γενικὴ τῶν πληθυντικῶν, ὀτρέων· καὶ τὸ ἐπίρρημα ὀτρέως· καὶ ὥσπερ παρὰ τὸ κάρπιμος πλεονασμῷ τῆς ΑΛ συλλαβῆς γίνεται καρπάλιμος οὕτω καὶ ὧδε ### ο 378 Ὀτρηρώ Ὀτρηρὼ θεράποντε. Δραστικοὶ, σπουδαῖοι. Παρὰ τὸ ὀτρύνω, ὀτρυρὸς, καὶ τροπῇ, ὀτρηρὸς, ὁ δι’ ἑαυτοῦ παρωξυμμένος πρὸς τὸ ἐνεργεῖν, ἢ δι’ ἑτέρου. Ὁ δὲ Φιλόξενος, παρὰ τὸ τρῶ τρέω γίνεται ῥηματικὸν ὄνομα τρεερὸς, ὡς σφάλλω, σφαλερός· καὶ κράσει, τρηρὸς, ὁ δειλὸς, μετὰ τοῦ στερητικοῦ α, ἀτρηρὸς, ὁ μὴ δειλὸς, ἀλλὰ δραστικὸς, καὶ ἐρρωμένος τὴν γνώμην· καὶ μεταθέσει, ὀτρηρός ### ο 379 ὄπατρας Οἱονεὶ ὁμοετέας καὶ ὁμοιότριχας καὶ ὁμόπατρας· καὶ κατὰ συγκοπὴν, ὄτριχας. Ἢ ὁμοῦ λέγει τὸ αὐτό· ὅθεν καὶ ὁμώνυμον ### ο 380 Ὀτρυγηφάγος Τρύγη, ὁ Δημητριακὸς καρπός· ἐξ οὗ τρυγηφάγος· καὶ πλεονασμῷ τοῦ ο, ὀτρυγηφάγος ### ο 381 Ὀτρύνω Ἀπὸ τοῦ ὄρω, τὸ διεγείρω, ὀρύω, ὀρύνω· καὶ πλεονασμῷ τοῦ τ, ὀτρύνω· σημαίνει τὸ ἐπισπεύδω καὶ παρορμῶ καὶ διεγείρω, ὡς τὸ, Ὄτρυνεν δὲ γέροντα παριστάμενος ἐπέεσσι. Σημαίνει καὶ τὸ παρακατασκευάζω, ὡς τὸ, Αὐτὰρ ἐμοὶ πομπὴν ὀτρύνετε ### ο 382 Οὐκ ἔα Τρεῖν μ’ οὐκ ἔα Παλλὰς Ἀθήνη, Ἰλιάδος ε. Συστέλλεται τὸ α, καὶ βαρύνεται. Τὸ μὲν οὖν ἐντελὲς τοῦ ἐνεστῶτος ἐστὶν ἐῶ, ἐᾷς, ἐᾷ, μετὰ τοῦ ι· τοῦ δὲ παρατατικοῦ, εἴων, εἴας, εἴα, οὐ μετὰ τοῦ ι· καὶ τὸ προστακτικὸν, ἔα. Εἰ τοίνυν ἐστὶ τοιοῦτο τὸ, “τρεῖν μ’ οὐκ ἔα,” μόνον συνεστάλη τὸ α, καὶ ὁ παρατατικὸς ἐστὶν ἰσοδύναμος τῷ ἐνεστῶτι· εἰ δὲ ἐνεστώς ἐστιν, ἀεὶ περισπᾶται καὶ σὺν τῷ ι γράφεται, δῆλον ὅτι πολλὰ πάθη, συστολὴ τοῦ α, καὶ ἐκβολὴ γίνεται τοῦ ι, καὶ μεταβολὴ τοῦ τόνου· εἰ μὴ ἐκδεξαίμεθα, ὅτι ἔθος αὐτῷ ταῦτα τῆς δευτέρας συζυγίας κατὰ τὸ δεύτερον καὶ τρίτον πρόσωπον πολλάκις διαλύειν εἰς δύο ΑΑ, ὧν τὸ μὲν πρῶτον συνεσταλμένον, τὸ δὲ δεύτερον ἐκτεταμένον καὶ σὺν τῷ ι γραφόμενον· οἷον, Οὐχ ὁράᾳς οἷος κἀγώ. Καὶ ἐπὶ τοῦ τρίτου “ἰσχανάα δακέειν,” “ἥτ’ ἐκπεράα,” Οὐκ ἐάᾳ Κρονίδης. Τοῦτο γοῦν τὸ ἐάᾳ δύναται κατὰ ἀποκοπὴν εἰρῆσθαι· οἷον, Τρεῖν μ’ οὐκ ἔα. Ἔνθεν καὶ συστέλλεται τὸ α καὶ βαρύνεται. Οὐκ ἄηθες δὲ καὶ ἐνεστῶτα ἀποκόπτεσθαι καὶ ἄλλους χρόνους, ὡς ἔχει τὸ, Οὔτα κατὰ λαπάρην. Εἰ δέ τις ἐπιζητῶν ὁμοιότητα ἀπὸ τῶν εἰς ω περι σπωμένων ἢ βαρυτόνων ἐπὶ τοῦ τρίτου ἀποκοπὴν οὐχ εὑρήσει, καὶ οὐδὲ τοῦτο παραδέξαιτο, ἑαυτὸν λήσει· περὶ γὰρ πάθους διαλαμβάνομεν ### ο 383 Οὔ σε ἔοικε Τί διαφέρουσιν αἱ ἐγκλινόμεναι ἀντωνυμίαι τῶν ὀρθοτονουμένων; Διαφέρουσιν, ὅτι αἱ μὲν ὀρθοτονούμεναι διαστολὴν ἔχουσιν ἑτέρου προσώπου· οἷον, ἐμοὶ ἔδωκας, καὶ οὐκ ἄλλῳ· ἐμοῦ ἤκουσας, καὶ οὐκ ἄλλου· αἱ δὲ ἐγκλινόμεναι ἀπόλυτα πρόσωπα δηλοῦσιν, Ὥς σεο νῦν ἔραμαι ### ο 384 Οὐ μέν πως Τὸ ### μ 431 μὲν ὀξύνεται· ἐπειδὴ αἱ ὀξυνόμεναι λέξεις αἱ διὰ τὴν συνέπειαν τρέπουσαι τὴν ὀξεῖαν εἰς βαρεῖαν, ἐπιφερομένου ἐγκλιτικοῦ μορίου τὴν ἰδίαν τάσιν φυλάττουσι. Ζεὺς δ’ ἐπεὶ οὖν· καὶ, Ζεύς με μέγα Κρονίδης ### ο 385 Οὐ ἕθεν Ἐκ τῆς οὐ ἀρνήσεως καὶ τῆς ἕθεν ἀντωνυμίας. Ἰστέον ὅτι τὸ οὔ ἑθεν χωρὶς τοῦ κ εὑρέθη, διότι ἐγκλίνεται· τὰ δὲ ἐγκλινόμενα οὐδέποτε προσλαμβάνει· οἷον, ἐμοῦ, ἤκουσέ μου. Ἄλλως δὲ, αἰτία μέν ἐστιν ἡ ἄρνησις τοῦ πλεονασμοῦ, ἀλλ’ οὐ δύναται λήγειν εἰς κ· οὐδέποτε γὰρ λέξις Ἑλληνικὴ εἰς ἄφωνον λήγει. Δεῖ οὖν αὐτὸ ἐπιφέρειν τῇ ἑτέρᾳ λέξει. Εἰ οὖν ἔλαβεν αὐτὸ ἐν τῷ ἕθεν, ἤμελλε φυλάττειν ἐν πλεονασμῷ, καὶ οὐκέτι ἐνεκλίνετο ### ο 386 Οὔ θήν μιν Πόσοι τόνοι; Δύο. Διατί; Ἡνίκα εὑρεθῇ ἐγκλιτικὰ ἐφεξῆς ἀλλήλων κείμενα, πολλαὶ ἔσονται καὶ παράλληλοι αἱ ὀξεῖαι, Ἦ ῥὰ νύ μοι τι πίθοιο ### ο 387 Οὐχ ἅπτομαι Πότερον ἀπὸ τῆς οὐ ἀρνήσεως γέγονεν, ἢ ἀπὸ τῆς οὐχί; Λέγομεν ὅτι οὐκ ἀπὸ τῆς οὐχὶ, οὐδὲ γὰρ ἔχει ἀπόστροφον· καὶ τοῦτο δῆλον καὶ ἐξ ἑτέρου ῥήματος. Οὐκ ἔρχομαι, Οὐκ ἄγω· εἰ γὰρ ἐκ τοῦ οὐχὶ αἱ συνθέσεις ἐγίνοντο, ἄτρεπτον ἂν τὸ χ ἐφυλάττετο· ψιλὴ γὰρ οὐ δύναται μεταβάλλειν τὸ δασὺ εἰς ψιλὸν, ὡς τὸ, “ἀμφ’ ἐμοί·” ἡ δασεῖα δὲ μᾶλλον τὸ ψιλὸν μεταβάλλει πρὸς δασύ. Προφανὲς οὖν, ὅτι ἐκ τῆς οὐ ἀρνήσεως μᾶλλον τὰ ῥήματα συντίθεται, καὶ πλεονασμῷ τοῦ κ διὰ τὴν ἐπαλληλίαν μεταβάλλεται, ὁπηνίκα δασὺ τὸ ῥῆμα, ὡς τὸ Οὐχ ὁρῶ. Ἄτοπον οὖν, εἰ τὸ μὲν Οὐκ ἄγω ἐκ τοῦ οὐ συντίθεται, τὸ δὲ Οὐχ ἅπτομαι, ἐκ τοῦ οὐχί· ὤφειλε γὰρ λέγεσθαι οὐχ’ ἔρχομαι. Ἰστέον δὲ καὶ τοῦτο, ὅτι τὸ σύμφωνον προσελθὸν διὰ τὴν ἐπαλληλίαν τῶν φωνηέντων τῇ κάτω συλλαβῇ ἀκολουθεῖ, διϊστάμενον τῆς οὐ ἀρνήσεως. Οὕτως εὗρον ἐγὼ εἰς τὰς ἀπορίας καὶ λύσεις Εὐλογίου σχολαστικοῦ ### ο 388 Οὐ Τὸ οὐ ἐπίρρημά ἐστιν ἀρνήσεως· τὸ δὲ κ πλεονάζει διὰ τὴν χασμωδίαν, καὶ ὅτι ψιλὸν ψιλοῦ ἡγεῖται καὶ δασὺ δασέος, καὶ ὅτι ἡ οὐ ἄρνησις συντιθεμένη μεθ’ ἑτέρας λέξεως τῆς ἀπὸ φωνήεντος ἀρχομένης, ψιλουμένης μὲν αὐτῆς, πλεονάζει τὸ κ, ὡς τὸ, “Οὐκ ὀνοστὰ,” ἀντὶ τοῦ, οὐ μεμπτά· καὶ, “οὐκ ἐπιεικτὸν,” ἀντὶ τοῦ οὐχ ὑποχωροῦν τινὶ, οὐ νικώμενον· δασυνομένης δὲ, πλεονάζει τὸ χ, ὡς τὸ, “Οὐχ οὕτως·” ἔστι δὲ ἐπίρρημα μεσότητος, ἐκ τῆς οὐ ἀρνήσεως καὶ τῆς οὗτος ἀντωνυμίας ### ο 389 Οὐχί Τὸ οὐχὶ κατ’ ἐπέκτασιν ἐστὶ τῆς ΧΙ συλλαβῆς ἐκ τῆς οὐ ἀρνήσεως, ἢ κατὰ πλεονασμόν· τὸ δὲ οὐκὶ κατὰ πλεονασμὸν καὶ μόνον, καὶ οὐ κατ’ ἐπέκτασιν· αἱ γὰρ ἐπεκτάσεις διὰ δασέων γίνονται, καὶ οὐ διὰ ψιλῶν, οὐὶ, καὶ οὐχὶ, καὶ οὐκί· σημαίνει τὸ οὐδαμῶς. Καὶ ἔστιν ἐπίρρημα ἀρνήσεως· καὶ οἱ Ἴωνες ἀντὶ τῶν δασέων. εἰς τὸ ### ο 390 ὁμίχλη. Τὸ δὲ οὐχὶ παράλογόν ἐστι κατὰ τόνον· ὤφειλε γὰρ βαρύνεσθαι· ἐπεὶ δὲ παραλόγως ὀξύνεται πρὸ τῆς ἐκτάσεως, τούτου χάριν καὶ μετὰ τὴν ἔκτασιν παραλόγως ὀξύνεται. Εἰς τὸ ### ο 391 Οὖας Σημαίνει τὸ οὖς. Παρὰ τὸ αὔω, τὸ φωνῶ, γίνεται αὖας· καὶ τροπῇ τοῦ α εἰς ο, οὖας, τὸ τῆς φωνῆς ἀντιληπτικὸν αἰσθητήριον. Κλίνεται οὔατος, ὡς δέρας δέρατος· ἐκ δὲ τούτου γίνεται κατὰ ἀποβολὴν τοῦ υ, ὄας· καὶ κατὰ κρᾶσιν, οὖς· καὶ κατὰ Δωριεῖς, ὦς. Τὸ δὲ, Ἀμφῶες νεοτευχὲς, παρὰ Θεοκρίτῳ, γίνεται οὕτως· ὡς παρὰ τὸ οὖδας γίνεται οὖδος, καὶ παρὰ τὸ γῆρας γῆρος, καὶ παρὰ τὸ κῶας κῶος, οὕτως καὶ παρὰ τὸ ὄας ὄος. Εἶτα πάλιν, ὥσπερ παρὰ τὸ εἶδος εὐειδὴς, γένος εὐγενὴς, οὕτως καὶ παρὰ τὸ ὄος γίνεται ἀμφώεις· ἀπὸ γὰρ τῶν εἰς ΑΣ οὐ γίνεται σύνθετον, ἀλλ’ ἀπὸ τῶν εἰς ΟΣ. Περὶ Παθῶν. Τὸ δὲ ### ο 392 οὖς ἄκλιτόν ἐστιν, ὡς λέγει ὁ Χοιροβοσκός· οὐδὲν γὰρ οὐδέτερον εἰς ΟΥΣ λήγει, εἰ μὴ μόνον τὸ οὖς. Ὅθεν, ὡς μονῆρες, ἔμεινεν ἄκλιτον, ὥσπερ καὶ τὸ δέμας ἄκλιτόν ἐστιν· οὐδὲν γὰρ οὐδέτερον εἰς ΑΣ εὑρίσκεται ἔχον πρὸ τοῦ α τὸ μ· καὶ ὡς μὴ ἔχον τι μιμήσασθαι, ἔμεινεν ἄκλιτον ### ο 393 Οὐδαμῶς Ἐπίρρημα μεσότητος· ἀπὸ τοῦ ἁμὸς γίνεται· ἐξ οὗ καὶ τὸ οὐδαμόθεν. Ζήτει εἰς τὸ ### ο 394 Οὐδείς Ἰστέον ὅτι τὸ οὐδεὶς ὅτε ἰσοδυναμεῖ τῷ οὔτις, δύο μέρη λόγου εἰσὶ, τό τε οὔ, καὶ τὸ δείς· οὐδὲ γὰρ ἐστὶ σύνθετον. Εἰ γὰρ ἦν σύνθετον, ἤμελλε πρὸ μιᾶς ἔχειν τὸν τόνον. Πᾶν γὰρ ὄνομα μονοσύλλαβον συντιθέμενον ἀναβιβάζει τὸν τόνον, παῖς, εὔπαις· χθὼν, αὐτόχθων· Θρὰξ, Σαμόθραξ· χωρὶς τοῦ πτὼξ, πολυπτώξ. Δηλοῖ δὲ καὶ ἡ γενικὴ ὀξυνομένη. Εἰ δὲ ἦν ἐν συνθέσει, ἤμελλεν ἡ γενικὴ βαρύνεσθαι· πᾶσα γὰρ γενικὴ ὑπὲρ δύο συλλαβὰς εἰς ΟΣ λήγουσα ἀπέστραπται τὴν ὀξεῖαν τάσιν, χωρὶς τοῦ γυναικὸς καὶ θυγατρός. Λέγει δὲ ὁ Φιλόπονος, ὅτι κατὰ τὴν γενικὴν τῶν πληθυντικῶν περισπᾶσθαι ὀφείλει, διὰ τὸν κανόνα τὸν λέγοντα, ὅτι πᾶσα εὐθεῖα πληθυντικῶν εἰς ΕΣ λήγουσα δισύλλαβος περισπᾶται κατὰ τὴν γενικὴν, ἄνδρες, ἀνδρῶν. Ἡ δὲ παράδοσις ἀντίκειται αὐτῷ· πάντες γὰρ οἱ ῥήτορες οὐδένων βαρύνοντες ἀναγινώσκουσιν. Αὐτοῦ δὲ τοῦ οὐδεὶς τὸ οὐδέτερον, δὲν, χωρὶς τῆς οὐ παραθέσεως, ἔχομεν παρὰ Ἀλκαίῳ ἐν τῷ ἐνάτῳ, Καί κ’ οὐδὲν ἐκ δενὸς γένοιτο. Ζηνόβιος ### ο 395 Οὐδενόσωρα Ἰλιάδος θ, τὰ οὐδὲ μιᾶς φροντίδος ἄξια. Ὑφ’ ἓν δὲ κατὰ σύνθεσιν· εἰ καὶ σπάνιος ἡ τοιαύτη σύνθεσις ἐξ ἀποφάσεως καὶ συνδέσμου καὶ τῆς ἑνὸς γενικῆς, ταῦτα δὲ ποιητῶν τολμήματα αἱ ξέναι συνθέσεις· καὶ γὰρ οὐκ ἔχει τὶ ἕτερον μιμήσασθαι· τὸ γὰρ ### ε 1556 ἑκκαιδεκάδωρα πρῶτον ἐστὶν ἑκκαίδεκα, καὶ οὕτω τὸ δῶρα προσελθὸν ἐγένετο ἑκκαιδεκάδωρα. Λέγει δὲ ὁ Ἡρωδιανὸς, ὅτι ἀπὸ τῆς οὐ ἀποφάσεως ἔστι καὶ τῆς δενὸς γενικῆς, καὶ τοῦ ὦρα, ἡ φροντίς. Ζήτει εἰς τὸ ### ο 396 Οὐδέτερον Οὐδέτερόν ἐστι τὸ μὴ ὂν ἓν ἐκ τῶν αὐτῶν προϋποκειμένων γενῶν, λέγω δὴ τοῦ ἀρσενικοῦ καὶ θηλυκοῦ. Εἰ γὰρ εὑρίσκομεν καὶ ἀπὸ τοῦ α στερητικοῦ ἀρχόμενον, ὡς τὸ ἄφιλος, ἄσεμνος, τὶ ἄτοπον καὶ ἀπὸ τῆς οὐ ἀποφάσεως ἄρχεσθαι τοῦτο; Οὐδὲ γὰρ διαφέρουσιν ἀλλήλων ἥ τε ἀπόφασις καὶ στέρησις, ὅσον κατὰ τὸ εἶναι ἄμφω ἀναιρετικά· εἴτε κατὰ ἄλλον τρόπον διαφέρουσι, καθ’ ὃ ἡ μὲν στέρησις, ἐπιβάλλοντος ἐστὶν ἀτευξία, τουτέστιν ἀποτυχία· ὡς ὅταν εἴπωμεν, ἄτεχνος ὁ ῥήτωρ· ἐπιβάλλει μὲν γὰρ, αὐτὸν τὸ εἶναι ἔντεχνον, οὐκ ἔτυχε δὲ τούτου· ἡ δὲ ἀπόφασις, ὡς ἔτυχε λαμβάνεται· δυνατὸν γὰρ λέγειν Οὐ τεχνικὸς ὁ ὄνος· ἄτεχνος δὲ ὁ ὄνος, οὐ δυνατὸν λέγειν· ἐπειδὴ, ὡς εἴρηται, οὐχ ἁρμόζει τῷ ὄνῳ τὸ εἶναι τεχνικόν. Ἀμέλει ἡνίκα ἡ α στέρησις μὴ σημαίνει ἐπιβάλλοντος ἀποτυχίαν, τότε ἀντὶ ἀποφάσεως λέγουσιν αὐτὴν εἶναι, καὶ παραλαμβάνεται ὡς ἐν τῷ ἀθάνατον, ἄλογον, ἀντὶ τοῦ οὐ θανατούμενον, οὐ λογικόν. Οὐδὲ γὰρ ἐστὶν ἐνταῦθα ἐπιβάλλοντος ἀτευξία· οὐ δύναται γὰρ ὁ ἀθάνατος εἶναι θνητὸς, οὐδὲ τὸ ἄλογον λογικόν. Οὕτως ὁ Χοιροβοσκὸς εἰς τὰ Προλεγόμενα τῶν Οὐδετέρων. Σύγκειται δὲ ἐκ τριῶν μερῶν τοῦ λόγου, τῆς οὐ ἀποφάσεως, καὶ τοῦ δὲ συνδέσμου, καὶ τοῦ ἕτερον ὄνομα. Καὶ ἔστιν ἀναλογώτερον τοῦ οὐθέτερον· ὅπερ ἀπὸ τοῦ τε συνδέσμου γίνεται οὐτέτερον· καὶ διὰ τὴν δασεῖαν ἐτράπη τὸ τ εἰς θ· ὁ γὰρ ΤΕ σύνδεσμος ἀπαιτεῖ καὶ ἕτερον σύνδεσμον, Οὔτε τοῦτο, οὔτε τοῦτο. Ὅθεν σεσημείωται τὸ παρὰ Μενάνδρῳ, Οὐθὲν μέλει σοι, ὅτι οὐκ ἔχει ἑτέρου συνδέσμου ἐπιφοράν. Μήποτε δὲ οὐκ ἔστιν ἀπὸ τοῦ ΤΕ συνδέσμου, ἀλλ’ ἀπὸ τοῦ δὲ, κατὰ τροπὴν, οὐδέτερον, οὐθέτερον, ὡς δάσος, Θάσος ### ο 397 Οὖθαρ ἀρούρης Τὸ λιπαρώτατον καὶ κάρπιμον καὶ κάλλιστον τῆς γῆς. Οἶμαι ἀπὸ τοῦ θῶ, τὸ τρέφω ἢ θάλλω, γίνεται πλεονασμῷ τοῦ ο. Ἢ παρὰ τὸ θῶ, τὸ θηλάζω, γίνεται θάρ· καὶ πλεονασμῷ τῆς ΟΥ συλλαβῆς, οὖθαρ· σημαίνει δὲ τὸν μαζόν ### δ 657 δείς · καὶ ἰσοδυναμεῖ τῷ τὶς καὶ τὸ εἷς ἐνός· καὶ τὸ οὐδέτερον, τὸ ἓν, γίνεται οὐδὲ ἓν, καὶ ἐν συγκοπῇ, οὐδὲν, καὶ τροπῇ τοῦ δ εἰς θ, οὐθέν ### ο 398 Οὐλαμός Τὸ πλῆθος τῶν ἀνδρῶν, ἡ τάξις, παρὰ τὸ ὁμοῦ εἰλεῖσθαι· ὅθεν καὶ τὰς τρίχας οὐλὰς φασίν. Ἰστέον ὅτι οὐλαμὸς ἐστὶν τάξις συνεστηκυῖα ἐκ τεσσαρακοντατεσσάρων ἀνδρῶν· φάλαγξ δέ ἐστιν ἐξ ἑκατὸν εἴκοσι ἀνδρῶν ### ο 399 Οὖλος Σημαίνει τέσσαρα· τὸν ὁλόκληρον καὶ προσηνῆ, ὡς ἐν Ὀδυσσείᾳ, Οὖλόν τ’ ἄρτον ἑλὼν ἐπένειμε τραπέζῃ. Καὶ τὸν μαλακὸν, ὅθεν, Οὔλων τε ταπήτων· σημαίνει καὶ τὸν ὀλέθριον, ὡς τὸ οὖλος Ἄρης, ὁ ὀλέθριος· σημαίνει καὶ τὸν συνεστραμμένον, ὡς τὸ ### ο 400 οὐλοκάρηνος ἐπὶ τοῦ Ὀδυσσέως, παρὰ τὴν τῶν τριχῶν διαστροφήν. Σημαίνει καὶ τὸ ὑγίαινε, ὡς τὸ, Οὖλέ τε καὶ μέγα χαῖρε ### ο 401 ὄνειρον οὐκ αὐτὸν ὀλέθριον ὄντα, ἀλλὰ τὸν ἐπ’ ὀλέθρῳ πεμπόμενον. Ἢ ### ο 402 οὖλον τὸν ὑγιῆ, ὥσπερ λέγεται οὐλὴ τραύματος. Οὔλη δ’ ἐπενήνοθε λάχνη. Ἁπαλὴ, ἢ τρυφερά. Καὶ πάλιν, Χλαίνας τ’ ἐνθέμεναι οὔλας Ἐνταῦθα σημαίνει τὰς συνεστραμμένας. Εἰσὶ δὲ αἱ ἑλικοειδεῖς τρίχες· παρὰ τὸ εἰλεῖσθαι· ὡς ἐξ ἐναντίας αἱ ἄλλαι τέταναι λέγονται, παρὰ τὸ τετάνθαι. Οὔλη δὲ βαρύνεται· καὶ τὸ ἀρσενικὸν αὐτοῦ. Καὶ μήποτε ἀνάλογος ἡ παρὰ τῷ ποιητῇ ἀνάγνωσις πρὸς τὴν κοινὴν συνήθειαν, εἴγε ὀξύνεται τὸ ὄνομα λεγόμενον οὐλὸς ἄνθρωπος, καὶ οὐλὴ κόμη. Οὐ δέον δέ· τὰ γὰρ εἰς ΛΟΣ λήγοντα δισύλλαβα, μὴ ἔχοντα πρὸ τοῦ λ ἄλλο σύμφωνον, παραληγόμενα δὲ τῷ ο, ἤτοι μόνῳ ἢ μεθ’ ἑτέρου φωνήεντος, βαρύνεται, πόλος, στόλος, κοῖλος, δοῦλος. Προσέθηκε δὲ, “μὴ ἔχοντα σύμφωνον,” διὰ τὸ μοχλός. Τὸ μέντοι θολὸς, ὀξυνόμενον, πρὸς ἀντιδιαστολήν ἐστιν ### ο 403 Οὐλή Τὸ ὑγιανθὲν τραῦμα· Παρὰ τὸ οὐλῶ, τὸ ὑγιαίνω. Οὖλέ τε καὶ μέγα χαῖρε. Οἱονεὶ ἡ τὴν ὅλην ἀναλαβοῦσα σάρκα. Ὁ δὲ Ἡρωδιανὸς, παρὰ τὸ εἰλῶ, τὸ συστρέφω, γίνεται οὐλὴ, ἡ συνεστραμμένη σάρξ· τὸ γὰρ ἐναντίον, ἀπὸ τοῦ διελκύσαι ἕλκος λέγεται. Ἢ οὐλὴ ἡ συναχθεῖσα σὰρξ, παρὰ τὸ ἑλῶ ὁλὴ καὶ οὐλή ### ο 404 Οὔλιος ἀστήρ Ἰλιάδος λ. Οὕτω γραπτέον, καὶ οὐχὶ αὔλιος, ὥς τινες· ἵνα σημαίνῃ τὸν φθοροποιὸν κύνα καὶ λαμπρότατον. Αὔλιος δὲ, ὁ ἕσπερος, ὁ εἰς ἀνάπαυσιν ἄγων τὰ ζῷα, ἀλύπιός τις ὤν. Ἴσως δὲ καὶ οὐδὲ τὸν τοῦ κυνὸς λέγει, ἀλλ’ ἕνα τῶν κομητῶν, διὸ καὶ φθοροποιὸς, ὁ φθορὰν προμηνύων. Παρὰ τὸ ὀλοὸς, ὃ σημαίνει τὸν ὀλέθριον, γίνεται οὖλος ### ο 405 Οὖλον Ἡ συνέχουσα τοὺς ὀδόντας σάρξ. Ὠνόμασται δὲ διὰ τὸ τρυφερόν· οὖλον γὰρ τὸ ἁπαλόν· οἷον, Οὔλας ἦκε κόμας. Ἢ παρὰ τὸ εἰλεῖσθαι περὶ τοὺς ὀδόντας· τρόπῳ γάρ τινι τειχῶν τάξιν ἐπέχει εἰς διακράτησιν τῶν ὀδόντων. Ἢ παρὰ τὸ οὐλὴν ἔχειν, ἐκ τῆς γινομένης διακοπῆς τῶν φυομένων ὀδόντων ### ο 406 Οὐλομένην Οὐλομένην μῆνιν. Σημαίνει τὴν ὀλεθρίαν. Ἀπὸ τοῦ οὐλόμενος. Ἢ ἀπὸ τοῦ οὖλος, ὁ ὀλέθριος, γίνεται οὐλῶ οὐλήσω. Μετοχὴν δὲ εἶπεν ἀντὶ ὀνόματος. Ἀλλὰ καὶ Ἡσίοδος ἔλαβε τὴν χρῆσιν ### ο 407 οὐλομένην πενίην εἰπών. Ἢ ἀπὸ τοῦ ὀλῶ ὀλέσω· ἡ παθητικὴ μετοχὴ τοῦ θηλυκοῦ, ὀλουμένη· καὶ ὑπερθέσει, οὐλομένη. Ἢ ἀπὸ τοῦ ὄλω, τὸ ἀπολλύω· καὶ πλεονασμῷ τοῦ υ. Καὶ ἔστι μετοχὴ ἀντὶ ἐπιθετικοῦ ὀνόματος τοῦ ὀλοὴ, ὡς καὶ τοὐναντίον ἔστιν εὑρεῖν ὄνομα ἀντὶ μετοχῆς ### ψ 4 ψάμμῳ κυανέῃ ἀντὶ τοῦ κυανίζουσα ### ο 408 Οὐλοχύτας προβάλοντο Κριθαί εἰσι μετὰ ἁλῶν μεμιγμέναι, ἃς ἐπέχεον τοῖς ἱερουργουμένοις ζῴοις πρὸ τοῦ θύεσθαι, ἤτοι πολυπληθίας χάριν, ἢ μνήμην ποιούμενοι τῆς ἀρχαίας βρώσεως· “πρινὴ γὰρ μάθωσιν οἱ ἄνθρωποι ἀλεῖν τὸν Δημητριακὸν καρπὸν, οὕτως σώας αὐτὰς ἤσθιον.” Ὅθεν ὅλας αὐτὰς φησὶν ὁ ποιητής. Ἐκ τοῦ ὅλος, πλεονασμῷ τοῦ υ, γίνεται οὖλος ἄρτος, ὁ ὁλόκληρος· καὶ θηλυκῶς οὔλη, ἐπὶ τῶν κριθῶν. Λοιπὸν ἐκ τοῦ οὔλη καὶ τοῦ χύω γίνεται οὐλοχύτης· πρὸ τοῦ γὰρ εὑρεθῆναι τὸν Δημητριακὸν σῖτον ὁλοκλήρους τὰς κριθὰς ἤσθιον ### ο 409 Οὑμός Ὅτι Ἀπολλώνιος φησὶν ἐν τοῖς πνεύμασι τὴν δασεῖαν ἐπικρατεῖν, ὁ ἐμὸς, οὑμός· ἃ ἔπαθον, ἅπαθον. Καὶ ὅτι φησὶ τὸ ὡπόλος δασυνόμενον καὶ ψιλούμενον συναλήλιπται ### ο 410 Οὕνεκα Σύνδεσμος αἰτιολογικὸς, σχήματος ἁπλοῦ, ἔχει δὲ ἔννοιαν συνθέτου, ἀντὶ τοῦ οὗτινος ἕνεκα. Ἀλλὰ κανών ἐστιν ὁ λέγων, τὰ ἐν ἀνταποδόσει τοῦ τ παραλαμβανόμενα, ἁπλᾶ καθεστήκασιν· οἷον, τέως, ἕως· τόσος, ὅσος. Τὸ οὖν οὕνεκα, ἐν ἀνταποδόσει τοῦ τ παραλαμβανόμενον, λέγεται τούνεκα. Τούτου χάριν ἐν ἁπλότητι καθεστήκασι Τὸ δὲ τούνεκα, σύνδεσμος ἀνταποδοτικός ### ο 411 Οὔπω Ἐπίρρημα ἀρνήσεως. Συνετέθη ἐκ τοῦ οὐ ἀρνητικοῦ, καὶ τοῦ ΠΩ παραπληρωματικοῦ συνδέσμου ### ο 412 Οὖπις Ἐπίθετον Ἀρτέμιδος· ἢ παρὰ τὸ ὀπίζεσθαι τὰς τικτούσας αὐτήν· ἢ παρὰ τὴν θρέψασαν αὐτὴν Οὖπιν· ἢ διὰ τὰς ὑπερβορέας κόρας, Οὖπιν, Ἑκαέργην, Λοξὼ, ἃς ἐτίμησεν Ἀπόλλων καὶ Ἄρ τεμις. Καὶ ἀπὸ μὲν τῆς Οὔπιδος, ἡ Ἄρτεμις οὖπις· λοξίας δὲ, καὶ ἑκάεργος, ἀπὸ τῶν ἄλλων ὁ Ἀπόλλων ### ο 413 Οὐρά Κυρίως οὐρὰ λέγεται ἐπὶ τοῦ λέοντος, παρὰ τὸ ὄρω, τὸ διεγείρω καὶ ὁρμῶ, παρορμητική τις οὖσα, ὥς φησιν Ὅμηρος, Οὐρῇ δὲ πλευράς τε καὶ ἰσχία ἀμφοτέρωθεν μαστίεται, ἕε δ’ αὐτὸν ἐποτρύνει μαχέσασθαι. Ὀρὰ οὖν· καὶ πλεονασμῷ τοῦ υ, οὐρά ### ο 414 Οὐρανός Παρὰ τὸ ὁρῶ, τὸ βλέπω, ὁ πᾶσιν ὁρώμενος, ἤτοι φαινόμενος· ἢ παρὰ τὸ ### ο 415 οὐρῶ τὸ φυλάττω, ὁ πάντα περιέπων, ὥς φησιν Ἡσίδος, Γαῖα δέ τοι πρῶτον μὲν ἐγείνατο ἶσον ἑαυτῇ Οὐρανὸν ἀστερόενθ’, ἵνα μὶν περὶ πάντα καλύπτοι. Ὁ δ’ Ἡρακλείδης οὐρανόν φησι καὶ τὸν φύλακα τὸν ἐν τοῖς ἀγροῖς ### ο 416 ὅροι γὰρ οἱ φυλάσσοντες τὸ ἴδιον ἀπὸ τοῦ ἀλλοτρίου ### ο 417 Οὐρανίσκος Ἢ ἡ ὅρασις ἄνω, ἢ ὁ ὁρώμενος ἄνω· ἢ ὅτι ὀρούει ἄνω. Ὑποκοριστικὸν ἐπὶ τοῦ σωματικοῦ μέρους, οἱονεὶ ὁ μικρὸς οὐρανός· ὅτι μετεωρότατός ἐστι τῆς εὐρυχωρίας· οὗτος ὁ τόπος· ἀπὸ μεταφορᾶς τοῦ ἐν ὅλῳ τῷ κόσμῳ οὐρανοῦ ### ο 418 Οὖρος Σημαίνει τέσσαρα· τὸν φύλακα, ὡς τὸ, οὖρος Ἀχαιῶν, διὰ τὸν Νέστορα, Ἰλιάδος θ. Καὶ γίνεται παρὰ τὸ οὐρῶ, τὸ φυλάσσω, ὁ ἐπὶ τῶν ὁρίων τεταγμένος καὶ προορῶν. Λέγεται ### ο 419 οὖρος καὶ ὁ φορὸς ἄνεμος, Ἰλιάδος α, Τοῖσιν δ’ ἴκμενον οὖρον ἵει. Παρὰ τὸ ὀρούειν καὶ ὁρμῆς αἴτιον εἶναι. Λέγεται δὲ καὶ ὁ εὐθυντὴρ, καὶ ἡ διὰ θαλάσσης ὁδὸς, σημαίνει καὶ τοὺς τόπους ἐν οἷς ἕλκονται αἱ νῆες, Ἰλιάδος β, Οὐρούς τ’ ἐξεκάθαιρον. Καὶ γίνεται παρὰ τὸ ὀρούω ὀρούσω, ἀποβολῇ τοῦ ω, καὶ πλεονασμῷ τοῦ υ, οὐρούς· δι’ αὐτοῦ γὰρ ἐγείρονται καὶ καθέλκονται αἱ νῆες εἰς τὴν θάλασσαν. Σημαίνει δὲ καὶ τὸν ὅρον τῆς γῆς, ὡς τὸ, Ἀμφ’ οὔροισι δηριάασθον· καὶ, Ἔμμεναι οὖρον ἀρούρης. Λέγεται δὲ οὐδετέρως καὶ οὖρα τὰ ὅρια, ὡς τὸ, Ὅσσόν τ’ ἐπίουρα πέλονται ἡμιόνων· καὶ, ὅσσα δὲ δίσκου οὖρα ### ο 420 Οὐριοδρομήσαντες Ἀντὶ τοῦ φορῷ ἀνέμῳ πλεύσαντες ### ο 421 Οὐσία Παρὰ τὸ ἴσος ἰσία· τροπῇ τοῦ ι εἰς υ, καὶ πλεονασμῷ τοῦ ο, οὐσία. Ζήτει εἰς τὸ ### ο 422 Οὖσα Τὰ σχοινία οἷς φέρεται η ναῦς. Παρὰ τὸ οἴσω, τὸ κομίσω, ὅνομα οὐδέτερον οἶσον· καὶ τροπῇ τοῦ ι εἰς υ, οὖσον· παρὰ Λυκόφρονι. Οὐκ ἄρα πλεονασμὸς, ἀλλὰ παραγωγή ### ο 423 Οὖτά με τυδέος ὑιός Ἀντὶ τοῦ ἔτρωσέ με. Ἀπὸ τοῦ οὐτάζω, ὁ μέλλων, οὐτάσω· ὁ ἀόριστος, οὔτασα, οὔτασε· καὶ κατὰ ἀποκοπὴν, οὖτα ### ο 424 Οὐτάμενοι Παρὰ τὸ οὐτῶ περισπώμενον γίνεται παράγωγον εἰς ΜΙ, οὔτημι· ἀφ’ οὗ ἀπαρέμφατον οὐτάναι καὶ οὐτάμεν, ἀπὸ τοῦ οὐτάμεναι, ὃ δηλοῖ τὸ τρῶσαι· τὸ παθητικὸν, οὔταμαι· ἡ μετοχὴ, οὐτάμενος. Ἢ παρὰ τὸ οὐτάζω, ὁ παθητικὸς παρακείμενος, οὔτασμαι, οὐτασμένος· καὶ ἀποβολῇ τοῦ ς, οὐτάμενος. Προπαροξύνεται δὲ ὑπὸ Ἀριστάρχου, διὰ τὸν χαρακτῆρα· ἐπειδὴ αἱ τοιαῦται μετοχαὶ προπαροξύνονται, ἱστάμενος, κιχράμενος· ὁ γὰρ ποιητὴς τῷ χαρακτῆρι μᾶλλον τοὺς τόνους προσνέμει· ἢ ὅτι καὶ ἡ ἀφαίρεσις τοῦ ς ἀναδρομὴν ἀπεργάζεται τοῦ τόνου. Εἰς τὸ ### ο 425 Οὐτιδανός Οὐδενὸς λόγου ἄξιος, ἐλάχιστος. Ἐκ τῆς οὐ ἀρνήσεως καὶ τοῦ τὶς γίνεται οὔτις, ὃ σημαίνει τὸ οὐδείς· ἡ γενικὴ, οὔτινος, οὐτιανός· καὶ πλεονασμῷ τοῦ δ. Δύο εἰσὶ σύνθετα εἰς ΟΣ, οὐτιδανὸς οὐτιδανὴ, καὶ μηδαμινὸς μηδαμινή· καὶ τὸ μὲν γίνεται παρὰ τὸ οὖτις οὔτιδος· τὸ δὲ, παρὰ τὸ μηδαμός. Διὸ ἀπολογούμεθα ὑπὲρ αὐτῶν, ὅτι παρασύνθετά εἰσι, καὶ διὰ τοῦτο καὶ τὰ θηλυκὰ ἐνήλλαξε καὶ γέγονεν εἰς δύο· τὰ γὰρ κοινὰ τῷ γένει σύνθετά εἰσιν ### ο 426 Οὔτις Τὸ οὐ, ἐπίρρημα· τὸ τὶς, ἀόριστον· τὸ δὲ οὖτις, ἐπὶ τοῦ Ὀδυσσέως, ἀντὶ ὀνόματος κυρίου λαμβάνεται, καὶ ἔστιν ἓν μέρος λόγου, καὶ προπερισπᾶται. Τὸ δὲ, Ἀλλ’ οὖτιν δύναμαι ἰδέειν, κατὰ συγκοπήν ἐστιν ἀπὸ τοῦ οὔτινα. Ἐπλανήθη δὲ ἐξ Ὁμήρου, οἷον, Οὖτιν δέ με κικλήσκουσιν. Ἐπεὶ οὕτω κέκληται. Παρέλαβε δὲ αὐτὸ ὡς κύριον, Οὖτιν ὡς Πάριν· ὁ δέ γε ᾠήθη τὸ οὔτινα οὖτιν. Εἴγε οὖν δύο μέρη λόγου ἦν, οὔτινα ἐγίνετο. Περὶ Παθῶν ### ο 427 Οὗτος Ἀντωνυμία μονοπρόσωπος· τὸ δὲ δεικτικὸν, οὑτοσί· τὸ γὰρ οὑτοσὶ ἐκεινοσὶ καὶ ὁδὶ γίνεται κατ’ ἐπέκτασιν τοῦ ι, πρὸς ἐμφανισμὸν πλείονος δείξεως. Ἡ δὲ αὐτὸς, στερηθεῖσα τῆς δείξεως, ἐστέρηται καὶ τῆς διὰ τοῦ ι ἐπεκτάσεως. Οὗτος· καὶ ἡ κλητική, ὦ οὗτος, Ἀττικῶς. Ὁμοίως καὶ τὸ ἐκεῖνος. Ἡ δὲ αὐτὸς κλητικὴν οὐκ ἔχει· ἡ γὰρ οὗτος καὶ ἡ ἐκεῖνος ἀντωνυμίαι δεικτικαί εἰσιν· ἡ δὲ αὐτὸς ἀναφορὰν δηλοῖ· ἐναντία δὲ ἡ δεῖξις τῇ ἀναφορᾷ. Τὸ ### ο 428 οὑτοσὶ παραγωγὴ ἀντωνυμίας, καὶ οὐ πλεονασμός. Αἱ τοιαῦται γὰρ ἀντωνυμίαι ἐπεκτάσεως καὶ οὐ πλεονασμοῦ ### ο 429 Οὕτω Ἐπίρρημα μεσότητος. Οὐκ ἔστι γὰρ ἀπὸ τῆς γενικῆς, σεσημειωμένον· ἀλλ’ ἀπὸ εὐθείας γίνεται. Εἰ γὰρ ἀπὸ τῆς γενικῆς, ὤφειλεν εἶναι τούτως, καὶ ἐκ τοῦ εἰπεῖν καὶ τὸν τεχνικὸν, “τὸ δὲ ὣς, ὀξύνεται, ἐπεὶ ἀπὸ τοῦ ὃς γέγονε, καὶ τὰ ὅμοια.” Καὶ ὅτε μὲν ἐπιφέρεται σύμφωνον, ἐξέρχεται τὸ ς· ὅτε δὲ φωνῆεν, φυλάττεται τὸ ς. Ἔστι δὲ τὸ οὕτως ἀναλογώτερον τοῦ οὕτω· ἐπειδὴ τὰ ἀπὸ τριγενῶν ὀνομάτων γινόμενα μεσότητος ἐπιρρήματα εἰς ΩΣ λήγειν ὀφείλει· ὅταν δὲ μὴ τριγενῆ ᾖ, εἰς ω λήγει, κύκλος, κύκλῳ. Ἴδωμεν οὖν, εἰ τοῦτο τριγενές· οὗτος, οὗτοι, αὗται, ταῦτα· οὕτως ἄρα τὸ ἀνάλογον· τὸ δὲ οὕτω, κατ’ ἔλλειψιν ### ο 430 Ὄφελες Ῥῆμά ἐστι κατὰ παντὸς ἀριθμοῦ φερόμενον. Γράφεται καὶ μέγα καὶ μικρόν. Καλλίμαχος δὲ, ἐπίρρημα εὐκτικόν, Ὤφελε μηδ’ ἐγένοντο θοαὶ νῆες ### ο 431 Ὄφελον Κανών ἐστιν ὁ λέγων, ὅτι τὸ ὄφελον ἀδιάπτωτόν ἐστι ἀπαρεμφάτῳ συντασσόμενον, καὶ οὐκ ἄλλῃ τινὶ ἐγκλίσει. Σημαίνει δύο· ἔστιν εὐχῆς σημαντικὸν, καὶ ῥῆμα ### ο 432 Ὄφελος Ἄκλιτόν ἐστι· τὰ γὰρ διὰ τοῦ ΕΛΟΣ ὑπὲρ δύο συλλαβὰς οὐκ εἰσὶν οὐδέτερα· τὰ γὰρ διὰ τοῦ ΕΛΟΣ οὐδέτερα δισύλλαβά εἰσι. Τοῦτο οὖν, ὡς μὴ ἔχον τι μιμήσασθαι, ἔμεινεν ἄκλιτον ### ο 433 Ὀφέλλω Σημαίνει τὸ αὔξω· διαβάλλω· ἐξ οὗ πλεονασμῷ τοῦ ι γίνεται ὀφείλω· ὅθεν καὶ ### ο 434 ὀφείλημα τὸ αὐξανόμενον ἐν τῷ τόκῳ δάνειον ### ο 435 Ὀφελτρεύω Ὀφελτρεύουσι κοσμοῦσαι πέδον, Λυκόφρων. Σημαίνει τὸ καλλύνουσιν ### ο 436 Ὀφειλή Σημαίνει τὸ χρέος. Γίνεται παρὰ τὸ ὀφείλω· σπανίως δὲ εὕρηται ἐν χρήσει· εὑρίσκεται δὲ παρὰ Ξενοφῶντι ἐν τοῖς Περὶ Πόρων ### ο 437 Ὄφις Παρὰ τὸ ὄπτω, τὸ βλέπω· ὀπτικὸν γάρ· ὅτι κοιμώμενον ἀνεῳγμένους ἔχει τοὺς ὦπας· ἢ παρὰ τὸ ἰός· ἐν ὑπερθέσει, ὄϊς· καὶ πλεονασμῷ τοῦ φ. Ὡς δὲ παρὰ τὸ φύσις γίνεται φυσικός· μάντις, μαντικός· οὕτως ὄφις ὀφικὸς, καὶ ὀφιακὸς κατὰ πλεονασμὸν τοῦ α. Συνεξηκολούθησε γὰρ τῷ θηριακός ### ο 438 Ὄφλω Σημαίνει τὸ χρεωστῶ· καὶ γίνεται κατὰ συγκοπὴν ἀπὸ τοῦ ὀφείλω· ὅθεν καὶ βαρύνεται. Ὄφλειν, ὀφείλειν, ἐκ καταδίκης χρεωστεῖν ### ο 439 Ὀφθαλμοί Ὄνομα προσηγορικόν· γίνεται παρὰ τὸ ὄπτω καὶ τὸ ἅλλομαι, τὸ πηδῶ, ὀπταλμὸς καὶ ὀφθαλμὸς, δι’ οὗ ἅλλεται τὸ ὁρατικόν. Ἢ ἀπὸ τοῦ παρέχειν ἅπαντα ὀφθῆναι· ἢ ὀφθαλλοί τινες, κατὰ τροπὴν τοῦ ἑνὸς λ εἰς τὸ μ, ἐξ ὧν ἀνάλλεται ἡ ὄψις. Ἢ ὀπῶν θάλαμοι ὄντες, κατὰ συγκοπὴν, καὶ τροπῇ τοῦ π εἰς φ. Ἢ ὅρασις θολουμένη ὠμῶς, τουτέστι χαλεπῶς ### ο 440 Ὀφθαλμιῷεν Ἀντὶ τοῦ ὁρῶντες ζηλῷεν καὶ ἐπιθυμοῖεν τῶν αὐτῶν ### ο 441 Ὄφρα Τὰ ἐπιρρήματα συνεμπεσόντα συνδέσμοις οὕτως διακρίνονται· εἰ μὲν ὑποτακτικὸν ἐπιφέρεται, σύνδεσμός ἐστιν, ἀντὶ τοῦ ὅπως· ὡς τὸ, Ὄφρα καὶ οὐκ ἐθέλων τις ἀναγκαίῃ πολεμίζῃ. Ἰλιάδος β. εἰ δὲ ὁριστικὸν ἐπιφέρεται, ἔστιν ἐπίρρημα, ὡς τὸ, Ὄφρα μὲν ἠὼς ἦν, ἀντὶ τοῦ ἕως, Ἰλιάδος θ ### ο 442 Ὀφρῦς Παρὰ τὸ φέρω φορῦς, καὶ ἐν ὑπερβιβασμῷ, ὀφρῦς. Ἢ ἀπὸ τοῦ φέρω, συγκοπῇ, φρῶ, φρῦς καὶ ὀφρῦς. Ὁ δὲ Ἡρωδιανὸς παρὰ τὸ ὁρῶ ὁρῦς, πλεονασμῷ τοῦ φ· οἱ δὲ, παρὰ τὸ ὄπτω, ὦφα, ὀφῦς καὶ ὀφρῦς, πλεονασμῷ τοῦ ρ. Ἢ ὠπορύες, ἢ μᾶλλον ὠπόφρυες τινὲς ὄντες, οἱ τοὺς ὦπας ἢ τὴν ὄπα φρουροῦνται ἀπό τε τῶν ὄμβρων καὶ τῶν καταφερομένων ἱδρώτων, ὡς μὴ ἐπ’ αὐτοὺς φέρεσθαι. Ἢ ὠποφρύες τινὲς ὄντες, κατὰ συγκοπὴν, καὶ πλεονασμῷ τοῦ ρ, οἱ ἐπὶ τῶν ὠπῶν φυόμενοι. Ἢ ὠποροφύες τινὲς ὄντες, οἱ ὄροφοι τῶν ὠπῶν· δηλοῖ δὲ ἡ λέξις καὶ τὴν προβολὴν ὁτουδήποτε τόπου καὶ τῶν ὀρέων καὶ τῶν ὄψεων ἡμῶν· ἢ κατὰ τὸν ὅρον ἡμῶν τῶν ὄψεων ### ο 443 Ὀφρυάζειν Λέγεται τὸ ταῖς ὀφρύσι νεύειν· ἀπὸ τῆς ὀφρύος, ὀφρυάζω ### ο 444 Ὄχ’ ἄριστος Σημαίνει τὸν ἔξοχον, ἢ ἐξόχως ἔνδοξον. Γίνεται ἀπὸ τοῦ ἐξέχω, ἔξοχος· τὸ οὐδέτερον, ἔξοχον· ἡ εὐθεῖα τῶν πληθυντικῶν, ἔξοχα· καὶ ἀφαιρέσει τῆς ἐξ προθέσεως, ὄχα. Ἔστι δὲ ἐπίρρημα ὀνοματικόν ### ο 445 Ὀχετοκράνια Τὰ κηλώνεια, ἢ ἐκχύσεις αἱ λεγόμεναι τῶν μηχανημάτων. Εἰσὶ δὲ αὗται ξύ λιναι ἢ κεραμέαι. Οἱ δὲ φασὶ τοὺς ὑπονόμους καὶ τοὺς ὑπὸ τὴν γῆν ὀχετούς ### ο 446 Ὄχανον Ὁ δεσμὸς καὶ ὁ λῶρος, ἐξ οὗ ἀποκρέμαται ἡ ἀσπίς. Γίνεται δὲ παρὰ τὸ ἔχω, ὃ σημαίνει τὸ κρατῶ, ἔχανον καὶ ὄχανον ### ο 447 Ὀχεύς Ὁ συνέχων καὶ συσφίγγων τὴν περικεφαλαίαν ἱμάς· ἀπὸ τοῦ συνέχειν· παρὰ τὸ ἔχω ὀχεύς. Σημαίνει δὲ καὶ τὸν τῆς θύρας μοχλὸν, ἀπὸ τῆς αὐτῆς ἐννοίας. Λέγουσι δὲ καὶ ### ζ 81 ζωστῆρος ὀχῆας τὴν τοῦ θώρακος ζώνην ### ο 448 Ὄχεσφιν Δεῖ γινώσκειν, ὅτι τὸ ὄχεσφιν καὶ ὄρεσφιν ὁ μὲν Δίδυμος λέγει γεγονέναι ἀπὸ τῆς ὄχεσι καὶ ὄρεσι δοτικῆς τῶν πληθυντικῶν, κατ’ ἐπένθεσιν τοῦ φ· ὁ δὲ Τρύφων ἐναντιοῦται αὐτῷ, λέγων ὅτι οὐ δύνανται ἀπὸ δοτικῆς γενέσθαι, ἐπειδὴ γενικῆς σημασίαν ἐπέχουσι· τὸ γὰρ ΚΑΤ’ ### ο 449 ὄρεσφιν ἀντὶ τοῦ ἐκ τοῦ ὄρους· καὶ τὸ ### ο 450 ὄχεσφιν ἀντὶ τοῦ ἐκ τοῦ ἅρματος. Σχηματίζει δὲ αὐτὰ οὕτως· ὥσπερ ἀπὸ τοῦ θεόφαντον γίνεται θέσφατον, τὸν αὐτὸν τρόπον καὶ ἀπὸ τῆς ὄρεος καὶ ὄχεος γενικῆς γίνεται ὀρέοσφι· καὶ κατὰ συγκοπὴν τοῦ ο, καὶ πλεονασμῷ τῆς ΦΙ συλλαβῆς. Οὕτως Ἡρωδιανός ### ο 451 Ὀχεῖον Ἀντὶ τοῦ ὄχημα· ἢ καὶ τόπος εἰς ὀχείαν ἐπιτήδειος ### ο 452 Ὄχος Σημαίνει τὸ ἅρμα· καὶ γίνεται ἐκ τοῦ ἔχω, τὸ ἐλαύνω. Ἐξ αὐτοῦ ῥῆμα ὀχῶ ὀχήσω· ὅθεν ὄνομα ῥηματικὸν, ὄχημα· σημαίνει δὲ τὸ ἅρμα ### ο 453 Ὄχθαι Τὰ χείλη τοῦ ποταμοῦ τὰ ἐξέχοντα· παρὰ τὸ ἔχω ὄχος· τὸ θηλυκὸν, ὄχη· καὶ πλεονασμῷ τοῦ θ, ὄχθη. Σημαίνει καὶ τὸ ἀνάστημα τῆς γῆς, ὡς τὸ, Αὐτὰρ ὃ διογενὴς δόρυ μὲν λίπεν αὐτοῦ ἐπ’ ὄχθῃ. Εἴρηται δὲ ἀπὸ τοῦ ἐξέχειν ### ο 454 Ὄχθωβος Τὸ λῶμα τὸ γυναικεῖον ὑπὸ Ἀττικῶν ὄχθωβος λέγεται ### ο 455 Ὀχθήσας Δεινοπαθήσας, στενάξας· παρὰ τὸ ἄχθω βαρύτονον· ἀφ’ οὗ περισπώμενον, ἀχθῶ· καὶ ὀχθήσας, κατὰ τροπὴν τοῦ α εἰς ο· σημαίνει δὲ καὶ τὸ μετεωρισθεὶς τὴν ψυχὴν, ἀπὸ τῶν ὄχθων, οἳ ἀναστήματά εἰσι τῶν ποταμῶν ### ο 456 Ὄχλος Παρὰ τὸ χλῶ ῥῆμα, ὄνομα κατ’ ἐπένθεσιν τοῦ ο, ὄχλος· ἔνθεν καὶ τὸ παρὰ Πινδάρῳ ἐν Ὀλυμπιονίκαις, Τριπλόος ὁ κεχλαδώς. Ἀντὶ τοῦ ὁ πληθύων. Ὁ δὲ Ἡρωδιανὸς, παρὰ τὸ ἔλλω, τὸ συστρέφω, πλεονασμῷ τοῦ χ, ἔχλω· ἀφ’ οὗ ῥηματικὸν ὄνομα ὄχλος, ὁ συνεστραμμένος λαός ### ο 457 Ὀχλίζω Σημαίνει τὸ κινῶ· ἔνθεν καὶ ### μ 432 μοχλὸς ὁ μὴ ἐῶν κινεῖσθαι τὰς θύρας ### ο 458 Ὄχλος δὲ σημαίνει τὴν ὄχλησιν καὶ τὸ πλῆθος ### ο 459 Ὀχμάζω Σημαίνει τὸ κατέχω. Ἐκ τοῦ ἔχω, τὸ κατέχω, παράγωγον ἐχάζω, ὡς κύπτω κυπτάζω, προσθήκῃ τοῦ μ, καὶ τροπῇ τοῦ βραχέος εἰς βραχύ. Ἢ ἐκ τοῦ ἔχω ὀχμὸς ὀχμάζω, ὡς πλέκω πλοχμός. Ἢ ἔστιν ἔχω, τὸ κρατῶ· ὁ μέλλων, ἕξω· ὁ παθητικὸς παρακείμενος, εἶγμαι· ἐξ αὐτοῦ ὄνομα, ὀχμὰς ὀχμάδος· καὶ ἐκ τούτου ὀχμάζω· ὁ μέλλων, ὀχμάσω. ὁ ἀόριστος, ὤχμασα· ἡ μετοχὴ ### ο 460 ὀχμάσας · σημαίνει δὲ τὸ κρατήσας καὶ κόψας ### ο 461 Ὄχνη Ἡ ἀχράς. Ἔστι δὲ εἶδος φυτοῦ, οἱονεὶ ἀχόη τὶς οὖσα, διὰ τὸ μὴ ποτίζεσθαι, ἄχη καὶ ὄχνη κατὰ πλεονασμόν. Ἢ παρὰ τὸ ἄγχειν, ὡς τραχεῖα οὖσα. Ἔστι δὲ καὶ ἄλλη ἑτέρα, ἥτις καὶ ἄπιος καλεῖται, οἱονεὶ ἡ ἥκιστα πίνουσα ### ο 462 Ὀψίς Ὡς μὲν Ποσειδώνιος, παρὰ τὸ ἅπτω ἅψω, ἁψίς τις οὖσα, ἡ φῶς ἐμποιοῦσα καὶ καταυγάζουσα τῶν ὑποκειμένων ἕκαστα, ὡς πῦρ· ὡς δέ τινες, παρὰ τὸ ἅπτω, τὸ συνάπτω, ἁψὶς καὶ ὀψὶς, ἢ διὰ τῶν ὁρατῶν ψαῦσιν ποιουμένη πρὸς κατανόησιν. Ἢ παρὰ τὸν ὄψω μέλλοντα ### ο 463 Ὀψία Οἱονεὶ ἑψία τις οὖσα· παρὰ τὸ ἕπω ἕψω, τὸ ἀκολουθῶ, ἡ ὄπισθεν ἰοῦσα καὶ ἐπακολουθοῦσα ἀπὸ τῶν ἔργων. Ὅθεν καὶ ### π 58 πρωΐα τὸ ἐναντίον κατάστημα ### ο 464 Ὀψέ Ἐπὶ τῆς ἑσπέρας· παρὰ τὸ τὴν ὥραν ἐπιτηδείαν εἶναι εἰς τὸ ἂψ ἰέναι οἴκαδε, τροπῇ τοῦ α εἰς ο, ὀψέ. Εἴρηται δὲ καὶ ἐπὶ τοῦ βραδὺ καὶ μετὰ πολὺν χρόνον· οἶον, Ὀψὲ δὲ δὴ μετέειπε γέρων. Ἐκ δὲ τοῦ ὀψὲ γίνεται κατὰ μεταπλασμὸν ὄψι βαρύτονον· τὰ γὰρ εἰς ι λήγοντα ἐπιρρήματα. Ζήτει εἰς τὸ ### ν 180 νόσφι. Τὸ δευρὶ δὲ καὶ νυνὶ μακρὸν ἔχει τὸ ι. Παρὰ τὸ ὄψι καὶ τὸ τελεστὸν γίνεται ### ο 465 ὀψιτέλεστον ὡς ἀπὸ τοῦ γόνος ὀψίγονος, καὶ ἀπὸ τοῦ ἔμαθον καὶ τοῦ ὀψὲ ἐπιρρήματος, τοῦ σημαίνοντος τὸ βραδὺ, γίνεται ὀψιμαθής ### ο 466 Ὄψον Σημαίνει τὸ προσφάγιον. Ἐκ τοῦ ὀπτῶ ὄπτον· τροπῇ τοῦ τ εἰς ς, καὶ κράσει τοῦ ΠΣ εἰς ψ, ὄψον· καὶ ### ο 467 ὀψάριον παρὰ τὸ ὄψον αἴρεσθαι ἐκ τῆς θαλάσσης· καὶ ὥσπερ παρὰ τὸ οἰκία γίνεται οἰκίδιον, καὶ γωνία γωνίδιον, οὕτω καὶ παρὰ τὸ ὀψάριον ὀψαρίδιον ### κ 960 κακκείοντες. Τὸ δὲ, Ὄψεσθε Τρῶες καὶ Τρωάδες Ἕκτορα, ἐνεστῶτα εἶναι φησὶν Ἡρωδιανὸς, ἀπὸ τοῦ ὄψομαι γινόμενον μέλλοντος. Οὐ γὰρ μαντεύεται, αὐτός φησίν· ἀλλ’ ἀντὶ τοῦ ἴδετε. Καὶ πάλιν, Ἀλλ’ ὄψεσθε ἵν’. Οὐκ ἔστι δὲ οὕτως, ἀλλὰ μᾶλλον μέλλοντός ἐστιν ἡ σημασία· οὐ γὰρ παροῦσι καὶ ὁρῶσι τὸν Ἕκτορα λέγει ἡ Κασάνδρα· ὄψεσθε γὰρ προσιόντες. Ὥστε εἰς θέαν αὐτοὺς προσκαλεῖ· ὡς τὸ, Ἀλλ’ ὄψεσθ’ ἵνα τώγε καθεύδετον, προσκαλεῖται τοὺς θεοὺς εἰς θέαν, ὡς ἂν εἴ τις λέγοι, Δεῦτε καὶ ἀκούσεσθε· Δεῦτε καὶ ὄψεσθε. Ἢ ὅτι οὐδὲ τὸ ψ ἐστὶ χαρακτηριστικὸν τοῦ ἐνεστῶτος. Οὐκ ἄρα ἐστὶν ἐνεστὼς, ἀλλὰ μέσος ἀόριστος πρῶτος ὄψαι ὀψάσθω, ὄψασθε ὀψάσθωσαν. Οὕτως Ζηνόδοτος. π ### π 59 πῖ τὸ στοιχεῖον, παρὰ τὸ παίω· ὁ γὰρ τούτου φθόγγος ὡσεὶ παίοντος καὶ κρούοντος ἦχος ἐστί ### π 60 Πᾶα Τὸ πᾶα, ὡς λέγει Ἡρωδιανὸς Περὶ Παθῶν, ἀπὸ τοῦ πᾶσα γίνεται ### π 61 παγασαῖος λέγεται ὁ Ἀπόλλων ἀπὸ Παγάσης. Ἔστι δὲ τόπος τῆς Θεσσαλίας καὶ πόλις, παρὰ τὸ ἐκεῖ τὴν Ἀργὼ πεπῆχθαι. Ἡσίοδος ἐν Ἀσπίδι, Πᾶν δ’ ἄλσος καὶ βωμὸς Ἀπόλλωνος Παγασαίου ### π 62 Παγίς Παρὰ τὸ πήσσω, τὸ πηγνύω, πηγὶς καὶ παγίς. Λέγεται καὶ ### π 63 πάγη δίκτυον ἢ θηρατικὸν ὄργανον τετράγωνον ### π 64 Παγιωθείς Ἑδραιωθεὶς, βεβαιωθείς· ἀπὸ τοῦ παγιῶ· τοῦτο, παρὰ τὸ πάγιος· τοῦτο, παρὰ τὸ πήσσω, πήξω· ὅθεν καὶ τὸ ἐπάγην· καὶ ἡ μετοχὴ, παγείς. Ἐκ τοῦ ἔπαγον γίνεται πάγιος, ὁ πεπηγμένος ### π 65 Πάγουροι Οἱ καρκίνοι· παρὰ τὸ οὐρεῖν καὶ φυλάττεσθαι ἐν τοῖς πάγοις ### π 66 Πάγοι δέ εἰσιν οἱ κρημνώδεις τόποι, παρὰ τὸ πεπῆχθαι εἰς ὕψος. Καταστρέφει δὲ εἰς τὸ διατρίβειν ἐν τοῖς πάγοις, ὡς τὸ, δυσκηδέα νύκτα φυλάξω· ἀντὶ τοῦ διατρίψω ### π 67 Πάγχυ Τὸ παντελῶς σημαίνει· γίνεται δὲ παρὰ τὸ πάνυ, κατὰ πλεονασμὸν τοῦ χ ### π 68 Παγκρατιαστής Ἀθλητὴς, πύκτης· καὶ πυγμὴ, ἀγὼν καὶ ἄθλησις ### π 69 Παλαιός Παρὰ τὸ πάλαι ἐπίρρημα· καὶ παλαιὸν, παρὰ τὸ ἔκπαλαι εἶναι. Τὰ δὲ εἰς ΑΙ λήγοντα ἐπιρρήματα, ὧν σχετλιαστικά εἰσι τὰ πλείω, διὰ τῆς ΑΙ διφθόγγου γράφεται, παπαὶ, βαβαὶ, οὐαί. Οὕτως οὖν καὶ πάλαι. Τὸ ΛΑΙ, βραχύ. Διατί; Ἰστέον γὰρ, ὅτι ἡ ΑΙ καὶ ΟΙ δίφθογγος ἐν τοῖς εὐκτικοῖς καὶ ἐν τοῖς ἐπιρρήμασι τέλειαι λογίζονται μακραὶ, πλὴν τοῦ πάλαι· ἐξ οὗ καὶ τὸ πρόπαλαι καὶ ἔκπαλαι ### π 70 Παλαιφάτου Παλαιφαμένης, ἀντὶ τοῦ τῆς πάλαι τετμημένης δρυός· ἢ τῆς ἐκ παλαιῶν χρόνων πεφημισμένης, ὡς ἀνθρώπων γεννητικῆς ὑπαρχούσης· μυθολογεῖται γὰρ, ὅτι οἱ πάλαι ἄνθρωποι ἐκ δρυῶν καὶ λίθων ἐγένοντο· οἷον, Οὐ γὰρ ἀπὸ δρυός ἐσσι παλαιφάτου ### π 71 Παλαίμων Ἐκ τοῦ πάλη γίνεται καὶ τοῦ αἴμων, τουτέστιν ὁ ἔμπειρος τῆς παλαιστικῆς ### π 72 Παλαίω Παρὰ τὸ πάλλω, τὸ σείω· ἢ ἀπὸ τῆς παλάμης ### π 73 Παλαιστίνη Ἀπὸ τοῦ πάλαι ἐπιρρήματος ### π 74 Παλαιστή Σημαίνει τὴν τῶν τεσσάρων δακτύλων ὀρδινιαίαν σύνθεσιν, πελαστή τις οὖσα· ὅτι πέλας συνάγει τὰ ὀστᾶ, τουτέστι πλησίον ποιεῖ τοὺς δακτύλους. Παρὰ τὸ πελάζειν οὖν τὰ ὀστᾶ, παλαιστή. Ἔστι δὲ τετραδάκτυλον μέτρον. Λέγεται καὶ ### δ 658 δόχμη ὅτι πλαγίᾳ τῇ χειρὶ μετροῦμεν. Ποιεῖ δὲ ἀπὸ τοῦ μεγάλου δακτύλου πρὸς τὸν λιχανὸν ἄκρον δακτύλους δέκα· ἡ δὲ σπιθαμὴ ἔχει δόχμας τρεῖς, οἷον παλαιστὰς τρεῖς, δακτύλους δὲ δώδεκα, ὡς ἐχούσης τῆς δόχμης δακτύλους τρεῖς· ὁμοίως καὶ τῆς παλαιστῆς. Ἀπὸ δὲ τοῦ μικροῦ δακτύλου διϊσταμένων τῶν δακτύλων ἕως τοῦ ἀντίχειρος, λέγεται σπιθαμὴ, παρὰ τὸ ἀποσπασμὸν ποιεῖν, διὰ τὸν ἀποσπασμὸν τὸν ἀπὸ τοῦ μεγάλου δακτύλου τοῦ ἀντίχειρος, πρὸς τὸ τοῦ μικροῦ ἄκρον· ὡς δὲ Χρύσιππος, διὰ τὸ σπᾶσθαι τὴν ὅλην χεῖρα. Καὶ ### π 75 παλαιστὰς ἐν τῷ λη ψαλμῷ ἀντὶ τοῦ μετρητάς. Γίνεται ἀπὸ τοῦ παλαίω ### π 76 Παλάμη Ἐκ τοῦ πάλλω, τὸ κινῶ· ὁ παθητικὸς παρακείμενος, πέπαλμαι· καὶ ἐξ αὐτοῦ παλάμη, δι’ ἧς ἡ χεὶρ κινεῖται. Εἰς τὸ ### π 77 Παλαμναῖος Ὁ τοὺς αὐτοχειρὶ φονεύσαντας τιμωρούμενος ### ζ 82 Ζεὺς παλαμναῖος. Λέγεται καὶ ἐν Χαλκίδι καὶ ἀσπὶς δέ τις τῶν θηρίων ### π 78 παλαμναία καλουμένη. Καὶ ὁ ἐχθρὸς δὲ καὶ πολέμιος ### π 79 παλαμναῖος καλεῖται, ὁ διὰ χειρῶν καταγωνιζόμενος τὴν μάχην, παρὰ τὴν παλάμην. ΠΑΛΑ μναῖος φονεὺς, ἀντίθετος τῷ θεῷ, μεμιασμένος, πικρὸς, φόνιος, σοβαρός ### π 80 Παλαμᾶσθαι γὰρ οἱ Ἀττικοὶ τὸ διὰ χειρὸς ἐργάζεσθαι. Γίνεται πάλαμνος, καὶ παλαμναῖος ἐξ αὐτοῦ ### π 81 Παγγενῆ Ἐπίρρημα μεσότητος· μετεβλήθη δὲ ἐξ αἰτιατικῆς πτώσεως εἰς ἐπίρρημα· ὁ παγγενὴς, τοῦ παγγενοῦς, τὸν παγγενῆ· παρὰ τὸ πᾶν καὶ τὸ γένος ### π 82 Πάλη Ἀπὸ τῆς Παλαίστρας θυγατρὸς Πανδόκου οἰκοῦντος ἐν τριόδῳ, καὶ τοὺς καταγομένους παρ’ αὐτῷ ἀναιροῦντος· ὃν Ἑρμῆς καταχθεὶς ἐφόνευσεν ὑποθήκῃ τῆς Παλαίστρας· ἀφ’ οὗ καὶ τὰ τῶν ξένων καταγώγια πανδοκεῖα λέγουσιν. Ἢ ἀπὸ τῆς κόνεως, ᾗ χρῶνται οἱ ἀγωνιζόμενοι. Πάλιν δὲ μεταφορικῶς ἀπὸ τῶν πυρίνων ἀλεύρων ἢ κριθίνων. Οὕτω γὰρ καλοῦσι τὴν διαλυομένην γῆν. Καὶ Ὅμηρος ### ε 1557 ἐπάλυνε διέλυσε καὶ ἔθρυψε· χαύνην γὰρ αὐτὴν ἀπὸ τῆς χιόνος συμβαίνει γίνεσθαι. Ἢ ἀπὸ τοῦ παλεύειν, τὸ θηρᾶν, τι τῶν τοῦ ἀντιπάλου μερῶν, δι’ οὗ δυνήσεται αὐτὸν ἀνατρέψαι. Τινὲς δὲ ἀπὸ τοῦ βάλλειν καὶ ὡσανεὶ μεσολαβεῖν, βάλην τινὰ οὖσαν. Παλάσσετο δ’ αἵματι θώρηξ, Ἰλιάδος ε, ἀντὶ τοῦ ἐμολύνετο, ἐβρέχετο. Ἀπὸ τοῦ πάλλω, τὸ βρέχω, γίνεται παλάσσω· σημαίνει τὸ μολύνω. Τὸ δὲ πάλλω, παρὰ τὸ ἅλλω, τὸ πηδῶ· ἐν γὰρ τῇ βροχῇ ἅλλονται τὰ ἐκ τῆς γῆς ὕδατα ### π 83 Πάλη Ἤτοι ἀπὸ τῶν παλμῶν, ἢ ἀπὸ τοῦ πάλλεσθαι τὸ σῶμα, ἢ ἀπὸ τοῦ καταπάσσεσθαι τὸ σῶμα τῇ κόνει ### π 84 Πάλιν Σημαίνει τρία· τὸ εἰς τοὐπίσω, ὡς τὸ, Χειρὶ πάλιν ἐρύσας’· καὶ τὸ ἐκ δευτέρου, ὡς τὸ, Οὔ θήν μιν πάλιν αὖτις ἀνήσει θυμός. Σημαίνει καὶ τὸ ἐξεναντίας, ὡς τὸ, Οὔ τίς τοι τὸν μῦθον ὀνόσσεται, οὐδὲ πάλιν ἐρέει ### π 85 Παλίσκιον Τὸ ὑποσκιαζόμενον ὑπ’ ἄλλου ### π 86 Παλινάγρετον Παλισύλλεκτον, εἰς τοὐπίσω ληπτόν· ἐξ οὗ ψευδὲς, ἢ μεταμελητόν ### π 87 Παλίνορσος Παρὰ τὸ ὄρω γίνεται ῥηματικὸν ὄνομα ὀρτὸς, καὶ παλίνορτος. Ἐχρῆν διὰ τοῦ τ γράφεσθαι, οὐχὶ διὰ τοῦ ς· ἵν’ ᾖ, ὁ πάλιν ἀνωρμημένος. Σημαίνει δὲ τὸ ὀπισθόρμητος. Ἐκ τοῦ πάλιν, τοῦ σημαίνοντος τὸ εἰς τοὐπίσω, καὶ τοῦ ὄρσω Αἰολικοῦ μέλλοντος ### π 88 Παλινορμένω Ἰλιάδος λ. Τυραννίων δύο μέρη λόγου ποιεῖ· ὁ δὲ Ἑρμαπίας σύνθετον ἐκδέχεται, καὶ Ἀρίσταρχος, ἀντὶ τοῦ ὄπισθεν ὁρμῶντες, ὡς παλιμπλαγχθέντες καὶ εὐρυκρείων. Σημαίνει δὲ τὸ ὑποστρέψαντες καὶ παλινδρομήσαντες. Κρεῖττον δὲ τὸ πρῶτον ### π 89 Παλινωιδία Ὠιδὴ τῇ προτέρᾳ ἐναντία· ἢ δόγμα ἀνόμοιον τοῖς πρῴην· οἷον, Ἀλλὰ πειράθητι κατὰ Στησίχορον παλινῳδίαν, ᾆσαι ### π 90 παλίωξις λέγεται, ὅταν οἱ διωκόμενοι εἰς τοὐπίσω στραφέντες τοὺς πρῴην διώκοντας ἐλαύνωσι. Γίνεται ἐκ τοῦ πάλιν καὶ τοῦ δίωξις, παλινδίωξις· κατὰ ἀποβολὴν τοῦ ν καὶ τοῦ δ, καὶ κράσει τῶν δύο ΙΙ εἰς ι μακρὸν, παλίωξις. Σημαίνει δὲ τὴν ἐκ δευτέρου δίωξιν καὶ φυγὴν τοῖς ἐναντίοις· ἢ τὴν ἐξ ὑποστροφῆς τῶν φευγόντων δίωξιν· ὅταν οἱ πρότερον φεύγοντες ὕστερον πάλιν αὐτοὶ διώκωσι θαρρήσαντες. Ἰλιάδος μ ### π 91 Παλιγκάπηλος Ὁ μεταβολεὺς, ὁ τὸ αὐτὸ ἀγοράζων καὶ πωλῶν ### π 92 Παλίμφημα Δύσφημα κακὰ, ἐναντία ### π 93 Παλίλλογα Ἰλιάδος α, ἀντὶ τοῦ πάλιν σύλλεκτα, ἐκ δευτέρου πάλιν συναγόμενα· παρὰ τὸ πάλιν καὶ τὸ λέγω, τὸ συλλέγω, πλεονασμῷ τοῦ λ ### π 94 Παλίμβολος Ὁ τρίπρατος καὶ ἀποδόκιμος, καὶ ὁ πολλάκις τῇ μεταβολῇ ἀπεμπολημένος· ἢ ἀκατάλληλος καὶ ἀπερίστατος καὶ ἀνάρμοστος· ἢ ὁ πονηρὸς, ὁ πολλάκις μεταβαλλόμενος, ὃν Ὅμηρος ### α 2479 ἀλλοπρόσαλλον φησίν. Ἢ ὁ δοῦλος ὁ διὰ πονηρίαν πιπρασκόμενος ### π 95 Παλιμπετές Τὸ ὀπισθόρμητον, παρὰ τὸ ἔμπαλιν καὶ εἰς τὸ ἐναντίον πεσεῖν. Ἰλιάδος π ### π 96 Παλάμη Ἀπὸ τοῦ πάλλειν, τὸ κινεῖν καὶ σείειν· ἢ ὅτι δι’ αὐτῶν πεπαλήμεθα καὶ τεχνώμεθα· ΠΑ λάμαι γὰρ αἱ τέχναι, παρ’ ὅσον δι’ αὐτῶν παλαμώμεθα. Ἐτυμολογεῖται παρὰ τὸ πολλοὺς ἁμᾶν· ἐξ οὗ καὶ παλαμαῖος· καὶ πλεονασμῷ τοῦ ν, παλαμναῖος. Σημαίνει β· ὁ τοὺς αὐτοχειρὶ φονεύσαντας τιμωρούμενος, καὶ ὁ ἐπί τινι μιάσματι κατεχόμενος ### π 97 Παλιμπλαγχθέντας Δεῖ γινώσκειν, ὅτι ἐὰν ἔστιν ἐν συνθέσει ἓν μέρος λόγου, διὰ τοῦ μ γράφεται· εἰ δέ ἐστιν ἐν παραθέσει, διὰ τοῦ ν. Λέγουσί τινες, ὅτι ἐν παραθέσει ἐστί· τὰ σημαντικὰ ἐπιρρήματα μετὰ τῶν ῥημάτων καὶ τῶν μετοχῶν ἐν παραθέσει παραλαμβάνεται· οἷον καλῶς γράφω, καλῶς γράφων· μεγάλως γράψας, μεγάλως ἔγραψε. Τὰ δὲ συσσημαντικὰ ἐν συνθέσει παραλαμβάνονται· οἷον, ἔστι χῶ, ἐξ οὗ καὶ τὸ ἀχῶμαι, μετὰ τοῦ στερητικοῦ α· ὁ γὰρ λυπούμενος οὐκ ἔστι χωρητικὸς τῆς λύπης. Εἰ ἄρα οὖν τὸ πάλιν σημαντικόν ἐστι, δῆλον ὅτι μετὰ τῆς πλαγχθέντας αἰτιατικῆς ἐν παραθέσει ἐστί. Τινὲς δὲ λέγουσιν, ὅτι ἐν συνθέσει ἐστὶ, λέγοντες ὅτι τὸ πάλιν ἐν παραθέσει μὲν ὂν, σημαίνει τὸ ἐκ δευτέρου, οἷον, πάλιν ἦλθον, ἀντὶ τοῦ ἐκ δευτέρου· ἐν συνθέσει δὲ ὂν, σημαίνει τὸ εἰς τοὐπίσω, οἷον παλίσσυτος. Ἐὰν οὖν τὸ παλιμπλαγχθέντας λαμβάνηται ἐν παραθέσει, εὑρίσκεται σημαῖνον τὸ ἐκ δευτέρου πλανηθέντας· ὅπερ ἐστὶν ἄτοπον· ὁ γὰρ ποιητὴς οὐκ οἶδεν οὐδὲ ἅπαξ τοὺς Ἕλληνας πλανηθέντας· τὴν γὰρ πλάνην τῆς Μυσίας ἀγνοεῖ. Ἔστι δὲ εἰπεῖν, ὅτι κακῶς λέγουσιν· οὐδέποτε γὰρ λέξις ἄλλο σημαινόμενον ἔχει ἐν παραθέσει οὖσα, καὶ ἄλλο ἐν συνθέσει, ἀλλὰ πάντως τὸ αὐτό· αἱ γὰρ συνθέσεις φυλάττουσι λείψανόν τι τῆς σημασίας τοῦ ἁπλοῦ· οἷον, καλῶς γράφω, καλλιγραφῶ. Πῶς οὖν δύναται τὸ πάλιν ἄλλο καὶ ἄλλο σημαίνειν ### α 2480 ἄλλως · τὸ πάλιν ἐν τῇ παραθέσει καὶ ἐν τῇ συνθέσει δύο σημαινόμενα ἔχει· σημαίνει γὰρ καὶ ἐν τῇ παραθέσει καὶ τὸ ἐκ δευτέρου, καὶ τὸ εἰς τὰ ὀπίσω· καὶ ἐν τῇ συνθέσει ὡσαύτως, σημαίνει καὶ τὸ ἐκ δευτέρου καὶ τὸ εἰς τὰ ὀπίσω. Λέγουσιν οὖν, ὅτι τὸ παλιμπλαγχθέντας ἐν τῇ συνθέσει ἐστί· καὶ γὰρ ὁ ποιητὴς ἔθος ἔχει τὰς συνθέτους λέξεις διαλύειν· οἷον ### κ 961 κηρεσσιφορήτους οὓς κῆρες φορέουσι ### γ 374 γρηὸς πυκιμήδεος · εἶτα διαλύων τὴν σύνθεσιν, ἐπιφέρει, πυκινὰ φρεσὶ μήδε’ ἐχούσης. Εἰ ἄρα οὖν τὸ ### α 2481 ἂψ ἀπονοστήσειν δῆλον ὅτι ἐν συνθέσει ἐστί ### π 98 Παλλάδιον Παλλάδια ἐκάλουν, ὡς λέγει Φε ρεκύδης, τὰ βαλλόμενα εἰς γῆν ἐκ τοῦ οὐρανοῦ ἀγάλματα· πάλλειν γὰρ τὸ βάλλειν ### π 99 Παλλάς Ἡ Ἀθηνᾶ· ἢ παρὰ τὸ ἀναπεπάλθαι ἐκ τῆς κεφαλῆς τοῦ Διός· ἢ ὅτι Πάλλαντα, ἕνα τῶν γιγάντων, ἀπέκτεινεν· ἢ παρὰ τὸ ἀεὶ πάλλειν καὶ κραδαίνειν τὸ δόρυ· πολεμικὴ γὰρ ἡ θεός. Ἢ διὰ τὸ παλλομένην τὴν καρδίαν τοῦ Διονύσου προσκομίσαι τῷ Διΐ ### π 100 Παλλακίς Ὁ παῖς κατὰ Δωριεῖς ### π 101 Παλύνω Ὡς μὲν Ἀπίων, τὸ μολύνειν καὶ βρέχειν· ἄμεινον δὲ τὸ λευκαίνειν. Ἰλιάδος κ, ὅτε πέρ τε χιὼν ἐπάλυνεν ἀρούρας. Παρὰ τὴν πάλην ἢ παλίνην, ἣν οἱ Ἀττικοὶ πασπάλην λέγουσιν. Ἔστι δὲ τὸ λεπτομερέστατον τοῦ ἀλεύρου· παρὰ τὸ ἀποπάλλεσθαι ἐκ τοῦ ἀλεύρου ### π 102 Παμφαίνῃσι ἔχῃσι, καὶ τὰ τοιαῦτα, ἔχει τὸ ι προσγεγραμμένον κατὰ τὴν παραλήγουσαν· ἔστι γὰρ ἐὰν παμφαίνω· καὶ τὸ τρίτον, παμφαίνῃ· καὶ λοιπὸν κατ’ ἔκτασιν τῆς ΣΙ συλλαβῆς γίνεται παμφαίνῃσι καὶ ἔχῃσιν. Ἢ ἔστι φαίνω. φαίνεις, φαίνει· διαλέκτῳ δὲ Ῥηγίνων γράφεται τὸ τρίτον πρόσωπον διὰ τοῦ η μετὰ τοῦ ι· τὸ γὰρ νοεῖ καὶ φιλεῖ, νοῇσι καὶ φιλῇσι λέγουσιν ἐκεῖνοι, πλεονασμῷ τῆς ΣΙ συλλαβῆς. Οὕτως καὶ τὸ παμφαίνῃσιν, Ἰλιάδος ε ### π 103 Παμφαλῶν Σημαίνει τὸ ἐπιφέρεσθαι καὶ περιβλέπεσθαι παντί· παρὰ τὸ τὰ φάη ᾧδε κἀκεῖσε ἅλλεσθαι. Φαῶ καὶ παμφαῶ, καὶ πλεονασμῷ τοῦ λ, παμφαλῶ· Πόλλ’ ἐπιπαμφαλόωντες ὁμοῦ ### π 104 Πάμπαν Ἀντὶ τοῦ παντελῶς, Ἰλιάδος α. Γίνεται ἀπὸ τοῦ πᾶν, κατὰ ἀναδιπλασιασμὸν, πάμπαν ### π 105 Πάν Φάν τις ὢν, διὰ τὸ ἐπιφαίνεσθαι ἀκαίρως τοῖς ἐνθουσιῶσιν ### π 106 Πάνδαρος Πάντων ἀρά· τοξότης γὰρ ἦν ### π 107 πανδάρεως κυρίως, ὁ πάντα δράσας ἕνεκα κέρδους καὶ πλεονεξίας. Ὦρος ### π 108 Πανδώρη Εἴρηται ὅτι παρὰ πάντων δῶρα ἔλαβεν· ἢ ὅτι δῶρον πάντων τῶν θεῶν, ὥς φησιν Ἡσίοδος ### π 109 Πανδίων Παρὰ τὴν ἰὼν μετοχὴν καὶ τὸ πᾶν, γίνεται πανίων· καὶ πλεονασμῷ τοῦ δ, Πανδίων ### π 110 Πανδοκεύς Πανδοχεὺς, ὁ πάντας δεχόμενος ### π 111 Πανέφθου κασσιτέροιο Ἡσίοδος ἐν Ἀσπίδι, ἀντὶ τοῦ ἐψητοῦ καὶ διαλελυμένου καὶ ὑγροῦ τὴν φύσιν. Ἡρόδοτος δὲ ### α 2482 ἀπέφθου φησὶν, ἀπὸ τοῦ ἐφθός ### π 112 Πανήγυρις Ἑορτὴ, συνάθροισις· ἀπὸ τοῦ ἄγυρις· εἰς ἣν πάντες ἀγείρονται ### π 113 Πανόψιον ἔγχος Ἰλιάδος φ. Τὸ οἱονεὶ πανόρατον καὶ ἐπιφανὲς καὶ λαμπρόν. Δύναται δὲ καὶ τὸ πάντων τελευταῖον ἀκούεσθαι· ἵνα τὸ ὀψὲ ἐγκέηται, καὶ μὴ ἐπὶ τοῦ ἔγχους δεχώμεθα, ἀλλὰ τοιούτως νοῶμεν. Τὸ δὲ πάντων ἔσχατον, αὐτὴ τὸ ἔγχος λαβοῦσα ἐπ’ ἐμὲ ὦσας ### π 114 Πανομφαίῳ ζηνὶ Ἰλιάδος θ. Πάσης φήμης καὶ κληδόνος ἀκούοντι. Οὐκ ἔστι δὲ καθόλου τὸ ἐπίθετον ὁ πανομφαῖος, ὁ κληδόνιος καὶ πάσης κληδόνος παραίτιος, ἀλλ’ ἅπαξ ἐνταῦθα ### π 115 Παννύχιον Ἐπίρρημα μεσότητος ἀντὶ τοῦ παννυχίως· ὄνομα γὰρ ὂν μετήχθη εἰς ἐπιρρηματι κὴν σύνταξιν, ὥσπερ τὸ ἥδιστα καὶ ἥκιστα. Ἐκ τοῦ νὺξ νυχὸς, νύχιος, καὶ παννύχιος ### π 116 Πανσαγία Ἡ πανοπλία· καὶ ἴσως ἀπὸ τοῦ σάκους εἴρηται. Οὕτως εὗρον εἰς τὸν Σέλευκον ### π 117 Πανσυδίηι Ἐπίρρημά ἐστιν ἀθροίσεως, παμπληθεί· ἔστι δὲ καὶ πανσυδίην μετὰ τοῦ ν, παντὶ τῷ πλήθει, πανστρατιᾷ. Παρὰ τὸ ὁμοῦ τάσσεσθαι καὶ σεύεσθαι, ἤγουν ὁρμᾶν καὶ ἐπακολουθεῖν ### π 118 Παπῶ Παπᾷς, δευτέρας συζυγίας. Τὸν ἁπαλῇ χειρὶ παπήσαντα. Ἀπὸ τοῦ ἁφῶ, τὸ ψηλαφῶ, κατὰ ἀναδιπλασιασμὸν, φαφῶ· καὶ τροπῇ τῶν δασέων εἰς τὸ ψιλὸν, παπῶ ### π 119 Πάππα Προσφώνησις τιμητικὴ υἱῶν πρὸς πατέρα. Οὐδέ τί μιν παῖδες ποτὶ γούνασι παππάζουσιν. Ἰλιάδος ε. Οὕτω λέγεται παρὰ Συρακουσίοις ὁ πατήρ· πᾶς, καὶ κατὰ ἀναδιπλασιασμὸν πάπας, καὶ πλεονασμῷ τοῦ π, πάππα ### π 120 Παπταίνων Περιβλεπόμενος, ἐπιτηρῶν. Πανταχοῦ τὰ φάη πεταννύειν γίνεται φαπταίνω, καὶ τροπῇ, παπταίνω. Σημαίνει δὲ τὸ βλέπειν καὶ περισκοπεῖν τῇδε κἀκεῖσε. Ἢ παρὰ τὸ πέτω, πτῶ, παράγωγον πταίνω· καὶ κατὰ ἀναδιπλασιασμὸν, παπταίνω, οἱονεὶ τὸ περιάγω παντὴ τὰς ὄψεις, καὶ περιπετάσθαι ποιῶ, καὶ οἷον πεπταμέναις ἐοικέναι. Ἰλιάδος δ ### π 121 Παππίας Παρὰ τὸ πάπα, ὃ σημαίνει τῇ τῶν Ῥωμαίων φωνῇ τὸν πατέρα ### π 122 Πανοῦργος Παρὰ τὸ εἰς πᾶν ἐνεργεῖν· σημαίνει καὶ τὸν φρόνιμον καὶ νοήμονα ἐπὶ καλοῖς· σημαίνει καὶ τὸν κακοποιεῖν δυνάμενον διὰ τῆς ἑαυτοῦ σοφιστικῆς κακίας ### π 123 Πάνδεια Ἑορτὴ Ἀθήνῃσιν· ἀπὸ Πανδείας τῆς σελήνης· ἢ ἀπὸ Πανδίονος, οὗ καὶ ἡ φυλὴ ἐπώνυμος· ἢ ὅτι τῷ Διῒ ἄγονται τὰ Πάνδεια· ὠνόμασται δὲ ἀπὸ τοῦ πάντα δινεύειν τῷ Διΐ ### π 124 Πάρα Σημαίνει τρία. Τίς ἔσθ’ ὁ πωλῶν τἀνδράποδ’; ἐγὼ πάρα. ἀντὶ τοῦ πάρειμι· πάρα δ’ ἀνήρ· ἀντὶ τοῦ πάρεστι· πάρ’ ἔμοιγε καὶ ἄλλοι· ἀντὶ τοῦ πάρεισί μοι. Τίνος ἄρα ἡ ἀποκοπή; Πρὸς τὸ σημαινόμενον καὶ ἡ ἀποκοπή. Περὶ Παθῶν ### π 125 Παρὰ ἡ πρόθεσις σημαίνει τρία· τὴν ἐκτὸς σχέσιν, ὡς τὸ ἄνομος, παράνομος· λαλῶ, παραλαλῶ· εἴπω, παρείπω. Καὶ τὴν πλησιότητα, ὡς τὸ, τρέχω, παρατρέχω, ἕζετο, παρέζετο· καὶ τὴν πλείονα σχέσιν, ὡς τὸ, ὁρμῶ, παρορμῶ. Παρὰ θῖν’ ἁλός. Ἡ παρὰ τὸ ἔξω δηλοῖ, ὥσπερ καὶ ### π 126 παραπλεῖν τὸ ἔξω πλεῖν. Αἰγιαλὸς μὲν οὖν εἴρηται κοινῷ ὀνόματι, παρὰ τὸ αἶαν ἔχειν ἐγγὺς ἁλός. Ἔχει δὲ διαφορὰς τρεῖς, ἀκτὴν, καὶ ῥηγμῖνα, καὶ θῖνα. Ἀκτὴ μὲν οὖν εἴρηται, ὁ πετρώδης αἰγιαλός· ῥηγμὶν δὲ, ὁ πρὸς ἄνεμον αἰγιαλίς· θὶν δὲ, ὁ εὔδιος καὶ ἥσυχος αἰγιαλὸς, παρὰ τὸ μετὰ γαλήνης καὶ νηνεμίας ἐκεῖσε τὰ κύματα ἀποτίθεσθαι ### π 127 Παραβλῶπές τ’ ὀφθαλμὼ Ἰλιάδος ι· ἀντὶ τοῦ στραβαί. Παρὰ τὸν βλέψω μέλλοντα, ἀποβολῇ τοῦ ω, βλέψ· καὶ τροπῇ τοῦ ε εἰς ο καὶ ἐκτάσει, βλὼψ, καὶ παραβλώψ ### π 128 Παράδεισος Παρὰ τὸν δεύσω μέλλοντα, ὃς δηλοῖ τὸ βρέχω, ῥηματικὸν ὄνομα δεῦσος, καὶ παράδεισος, κατὰ τροπὴν τοῦ υ εἰς ι. Οἱ δὲ φασὶ παρὰ τὸ δεῖσαν ποιεῖσθαι, ὅ ἐστι τὴν τῶν βοτανῶν συλλογήν ### π 129 Παράβυστον Παρακεκρυμμένον, λάθρα γινόμενον· παρὰ τὸ βύω, ὃ σημαίνει τὸ κλείω· σημαίνει γὰρ καὶ τὸ πληρῶ· Ὀδυσσείας δ, Νήματος ἀσκητοῖο βεβυσμένον· ἀντὶ τοῦ πεπληρωμένον. Ἦν δὲ καὶ παράβυστον δικαστήριον, ὃ λάθρα ἔκρινε ### π 130 Παραπλῆγες Οἱ πεπληγμένοι τόποι καὶ μὴ προσάντεις ### π 131 Παραπλήξ Μαινόμενος· παράφρων, τὰς φρένας βεβλαμμένος ### κ 962 Καίρια τὰ εὐκαίρως γινόμενα ### π 132 παρακαίρια τὰ ἄκαιρα καὶ σαπρὰ καὶ ἄτοπα. Ἡ παρὰ παρέλκεται ### π 133 Παράσημα Τὰ κίβδηλα τῶν νομισμάτων λέγονται, τὰ φαῦλα καὶ ἀδόκιμα. Παρὰ τὸ κακῶς σεσημάνθαι, ὅ ἐστιν ἐσφραγίσθαι· καὶ ### π 134 παράσημος ῥήτωρ μεταφορικῶς ὁ φαῦλος ### π 135 Παραιφάμενος Παραινούμενος· πλεονασμῷ τοῦ ι, ποιητικῶς· Παραὶ ποσὶ κάππεσε θυμός ### π 136 Παρασάγγαι Τὰ τριάκοντα στάδια παρὰ Πέρσαις· παρ’ Αἰγυπτίοις δ’ ἑξήκοντα. Παρὰ δὲ Σοφοκλεῖ ἐν Ἀνδρομάχῃ ἐπὶ τοῦ ἀγγέλου εἴρηται ### π 137 Παραστάται Ὑπ’ ἐνίων καλοῦνται αἱ γόνιμοι φλέβες· καὶ οἱ τῇ γενέσει παρεστῶτες. Λέγονται καὶ οἱ νῦν ὑπηρετοῦντες βασανισταί ### π 138 Παραίσια Ἐναντία, ἀπρεπῆ, χαλεπά· παρεκτὸς τοῦ αἰσίου ### π 139 Παραιτεῖσθαι Οὐχ εὕρηται ἐν χρήσει ἐπὶ τοῦ σημαινομένου τοῦ ἀρνεῖσθαι καὶ ἀποβάλλεσθαι καὶ μὴ δέχεσθαι, ἀλλ’ ἐπὶ τοῦ αἰτεῖν, ὡς παρὰ Μενάνδρῳ, παραιτοῦμαί σε συγγνώμην ἔχειν. Ὥστε περιττὴν εἶναι τὴν πρόθεσιν, ὡς ἐπὶ τοῦ καθεύδω· τὸ γὰρ εὕδω δηλοῖ. Σπανίως δὲ εὑρίσκεται καὶ ἐπὶ τοῦ σημαινομένου τοῦ λεγομένου ἐν τῇ συνηθείᾳ παραιτεῖσθαι, παρακαλεῖν, συγγνώμην αἰτεῖν ### π 140 Πάρδαλις Πότε πόρδαλις, καὶ πότε πάρδαλις; Φυλακτέον, ὅτι ἐπὶ μὲν τοῦ ζῴου διὰ τοῦ ο δεῖ προφέρεσθαι· ἐπὶ δὲ τοῦ δέρματος, διὰ τοῦ α. Τὸ ζῷον οὖν, παρὰ τὸ προάλλεσθαι καὶ ἀτάκτως κινεῖσθαι, πρόαλις, καὶ πλεονασμῷ τοῦ δ καὶ ὑπερθέσει. Ὡς δὲ Ὦρος, παρὰ τὸ τὸν πόρον αὐτῆς ποιεῖσθαι μεθ’ ἅλματος· πορευτικὸν γὰρ τὸ ζῷον. Οἱ Ἴωνες τὸ ι τῆς ΕΙ διφθόγγου ἀποβάλλουσιν· οἷον, παρδάλειος, παρδάλεος· καὶ τὸ θηλυκὸν, παρδαλέη παρδαλῆ, ἐπὶ τῆς δορᾶς, ὥσπερ λεοντέη λεοντῆ· καὶ τὴν παρδαλέαν τὴν παρδαλῆν, ὡς τὴν λεοντῆν ### π 141 Παρέξ Παρὰ τὴν παρὰ πρόθεσιν καὶ τὴν ἐξ, ἥτις δηλοῖ τὸ ἐκτός. Βαρύνεται δὲ καὶ ὀξύνεται πρὸς διάφορα σημαινόμενα. Τὸ μὲν οὖν βαρυνόμενον σημαίνει τὸ χωρὶς, καὶ συντάσσεται γενικῇ· οἷον, Πάρεξ τοῦ κυρίου· καὶ, Πάρεξ τοῦ Σκυθικοῦ ἔθνους· ἀντὶ τοῦ χωρίς. Τὸ δέ γε ὀξυνόμενον ἰσοδυναμεῖ τῇ παρὰ ἢ τῇ ἐξ προθέσει, ἥτις σημαίνει τὴν ἔξω σχέσιν, ὡς παρ’ Ὁμήρῳ, παρὲξ ὁδοῦ ἐν νεκύεσσιν· ἀντὶ τοῦ, ἐκτὸς τῆς ὁδοῦ. Καὶ, παρὲξ ἅλα φῦκος ἔχευαν· ἀντὶ τῆς παρὰ μόνον. Καὶ, παρὲξ τὴν νῆσον ἐλαύνετε· ἀντὶ τοῦ ἐκτός ### π 142 Παρακρούεται Ἀπατᾷ· ἀπὸ μεταφορᾶς τῶν παλαιστῶν οὐ καταβαλλόντων, ἀλλ’ ἐν ὥρᾳ παρα κρουόντων ἢ ποδὶ ἢ χειρὶ, καὶ οὐ ῥιπτούντων· ἢ ἀπὸ τῶν ἐν τοῖς ζυγοῖς ἱστώντων, οἳ τοῖς σταθμοῖς παρακρούουσιν, ἵνα ὃ βούλονται μέρος καθέλκῃ βαρυνόμενον τῇ κρούσει ### π 143 Παραστησάμενος Ἑλὼν, παραλαβὼν, καταστρεψάμενος· καὶ ### π 144 Παρέστησαν Δημοσθένης, ἐνίκησαν· ἐπειδὴ οἱ ἡττώμενοι παρίστανται τοῖς νενικηκόσιν ὡς δοῦλοι δεσπόταις ### π 145 Παρακατάστασις Ἀργυρίδιόν ἐστι παρακαταβαλλόμενον ἐν τοῖς διαιτηταῖς ὑπὸ τῶν δικαζομένων ἡ παρακατάστασις. Λέγεται καὶ ### π 146 παρακαταβολή · καὶ ### π 147 Παρασκήνια Αἱ εἰς τὴν σκηνὴν ἄγουσαι εἴσοδοι ### σ 43 σκηνὴ δέ ἐστιν, ἡ νῦν θυμέλη λεγομένη ### π 148 Παρὲκ νόον ἤγαγεν Ἕκτωρ Ἰλιάδος κ, ἀντὶ τοῦ παρηπάτησε τὸν νοῦν, ἐξηπάτησε ### π 149 Παρεκτικός Παρὰ τὸ παρέχω παρέξω, ὁ παρακείμενος, παρεῖχα· ὁ παθητικὸς, παρεῖγμαι, παρεῖκται· καὶ ἐξ αὐτοῦ παρεκτός· καὶ παρεκτικὸς, κτητικόν ### π 150 Παρεβάθην Ἀπὸ τοῦ βίβημι, βέβηκα· ὁ παθητικὸς, βέβαμαι, ἐβάθην, καὶ παρεβάθην ### π 151 Παρέσομαι Οὐκ ἀπὸ τοῦ εἶμι σχηματίζεται, ἀλλ’ ἀπὸ τοῦ ἔω. Εἰ γὰρ ἀπὸ τοῦ εἶμι, τὸ πορεύομαι, εἴσομαι ἂν ἦν, καὶ παρείσομαι, ἵνα τὴν αὐτὴν ἔχῃ τῷ ἐνεστῶτι παραλήγουσαν ### π 152 Παρείατο δακρυχέουσα Ἀντὶ τοῦ παρῆν ἡ κόρη δακρύουσα. Ἕω, τὸ κάθημαι, ἢ τὸ ὑπάρχω· παράγωγον, εἷμι· ὁ μέσος ἀόριστος, ἕμην, ἕσο, ἕτο, καὶ εἷτο· καὶ πλεονασμῷ τοῦ α, εἵατο, καὶ παρείατο. Οἱ δὲ, πληθυντικὸν ἀντὶ ἑνικοῦ· τὰ γὰρ εἰς ΤΟ λήγοντα πληθυντικά εἰσιν, εἰ ἔχει τὸ α, πυθοίατο ### π 153 Παρειά Ἰλιάδος γ, χωρὶς τοῦ ς· ἵν’ ᾖ οὐδέτερον· τὰ γὰρ ἀπὸ τῶν τοιούτων θηλυκῶν μεταποιούμενα εἰς οὐδέτερον γένος, τοῦ αὐτοῦ σημαινομένου μένοντος, τὸν αὐτὸν φυλάττει τόνον· πλευραὶ, πλευρά· πυραὶ, πυρά. Οὐκ ἀντίκειται τὸ νευραὶ, νεῦρα· διάφορον γὰρ τὸ σημαινόμενον. Ἔστι δὲ μεταπλασμός. Τὸ δὲ ἐπίθετον ὀξύνεται. Οὕτως αἱ παρειαὶ, τὰ παρειά. Τὸ ΡΕΙ δίφθογγον κατὰ διάλεκτον· οἱ γὰρ Αἰολεῖς παρηὰ λέγουσι διὰ τοῦ η· ἐξ οὗ καὶ παρήϊον· τὴν γὰρ ΕΙ δίφθογγον εἰς η τρέπουσι. Τὸ γὰρ πλεῖον, πλῆον λέγουσι ### π 154 Παρείας Παρὰ τὸ πεφυσιωμένας ἔχειν τὰς γνάθους, ἤγουν τὰς παρειάς· αἳ καὶ φοῦγναι λέγονται. Ἔστι δὲ εἶδος ὄφεως, οὗ τὸ δῆγμα βλάβης ἀλλότριον ### π 155 Παρήιον Τὸ παρὰ τὰς παρειὰς χαλινάριον. Ζήτει εἰς τὸ ### π 156 Παρήορος ἔνθα καὶ ἔνθα Ἰλιάδος ν, ἀντὶ τοῦ, κατὰ πλάτος καὶ κατὰ μῆκος παρῃωρημένος τῷ σώματι, τουτέστιν ἐκλελυμένος. Ἐν ἄλλῳ· νῦν δὲ ἀντὶ τοῦ μέγας, παραιωρούμενος καὶ εἰς μῆκος ἐκτεταμένος. Γίνονται δὲ ἀμφότερα ἀπὸ τοῦ ἀείρω· ῥηματικὸν ὄνομα, κατὰ ἀποβολὴν τοῦ ι, ἄορος· καὶ μετὰ τῆς παρὰ προθέσεως, καὶ ἐκτάσει τοῦ α εἰς η, παρήορος. Καὶ Ὅμηρος ### π 157 παρηορίας λέγει τὰς τοῦ παρηόρου ἵππου ἡνίας, ὑφ’ ἃς ὁ τρίτος ἵππος τῇ ξυνωρίδι δέδεται· καὶ ὁ μὴ κατὰ χώραν ἔχων ἀραρυίας τὰς φρένας, ἀλλ’ αἰωρουμένας, οἱονεὶ ὁ ἄφρων. Παρὰ τὸ ἀρῶ, τὸ ἁρμόζω· καὶ ὁ πεπτωκὼς τῷ σώματι παραιωρούμενος ἐν τῷ ἐκτάσθαι· καὶ ὁ ἐκτὸς τοῦ ζυγοῦ παρεζευγμένος ἵππος ### π 158 Παρῃρημένην Ἐκβεβλημένην, ἀποκεχωρισμένην, καὶ οἱονεὶ καθῃρημένην· ἀπὸ τοῦ αἱρῶ, τὸ καταβάλλω, ὁ παρακείμενος, ᾕρηκα ### π 159 Παρίσθμια Τὰ περὶ τὸν φάρυγγα, διὰ τὸ πα ρακεῖσθαι τῷ ἰσθμῷ· ἰσθμὸς δέ ἐστι στενὸς τόπος, δι’ οὗ ἵενται τὰ ἐσθιόμενα καὶ πινόμενα, ἢ παρὰ τὸ ἰέναι τὴν πνοήν. Οὕτως Ἡρακλείδης. Λέγονται δὲ καὶ ### α 2483 ἀντιάδες ἀπὸ τοῦ ἀντικεῖσθαι ἀλλήλοις ### π 160 Παροινία Ἡ ἐν οἴνῳ ἀταξία ### π 161 Παροίτερος Παλαιότερος καὶ ἀρχαιότερος. Ἀπὸ τοῦ πάρος, ὃ σημαίνει τὸ πρὶν ἢ πάλαι, γίνεται παροίτερος καὶ παροίτατος. Σημαίνει δὲ καὶ τὸ περαιτέρω· οἷον, Καὶ δέ με μηκέτι τόνδε παροιτέρω ἐξερέεσθαι. Σημαίνει δὲ καὶ τὸ πρῶτος, ὅς μιν ἔτυψε παροίτατο· Εἴρηται δὲ ἀπὸ τοῦ πάρος, ἀποβολῇ τοῦ ς ### π 162 Πάρθις Ὁ παρθένιος· εἴρηται οὐκ ἀποκοπὴ, ἀλλὰ μεταποίησις καὶ μετασχηματισμός. Περὶ Παθῶν ### π 163 Παροψίς Τὸ μέγα τρυβλίον ### π 164 Παροιμία Παρὰ τὸ οἶμος, ὃ σημαίνει τὴν ὁδὸν, οἰμία καὶ παροιμία. Ἔστι δὲ παροιμία λόγος ὠφέλιμος μετ’ ἐπικρύψεως μετρίας αὐτόθεν ἔχων τὸ χρήσιμον, καὶ πολλὴν τὴν ἐν τῷ βάθει διάνοιαν. Ὅθεν καὶ ὁ Κύριος ταῦτά φησιν, Ἐν παροιμίαις λελάληκα ὑμῖν ### π 165 Παραβολή Ἡ παραβολὴ ποσαχῶς; Παραβολὴ, ὁ ὀνειδισμὸς, ὡς τὸ, Ἔθου ἡμᾶς εἰς παραβολήν. Παραβολὴ, αἰνιγματώδης λόγος, ὃ πολλοὶ λέγουσι ζήτημα, ἐμφαῖνον μέν τι, οὐκ αὐτόθεν δὲ πάντως δῆλον ὂν ἀπὸ τῶν ῥημάτων, ἀλλ’ ἔχον ἐντὸς διάνοιαν κεκρυμμένην, ὡς ὁ Σαμψὼν ἔλεγεν, Ἐξῆλθεν ἀπὸ στόματος πικροῦ γλυκύ· καὶ Σολομῶν, Τότε νοήσεις παραβολὴν καὶ σκοτεινὸν λόγον. Παραβολὴ καὶ ἡ ὁμοίωσις· Ἄλλην γὰρ παραβολὴν παρέθηκεν αὐτοῖς, λέγων· Ὁμοία ἐστὶν ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν σπείροντι. Παραβολή ἐστιν ἡ τροπικῶς λεγομένη· οἷόν ἐστι τὸ, Υἱὲ ἀνθρώπου, εἶπον αὐτοῖς τὴν παραβολὴν ταύτην· ὁ ἀετὸς ὁ μέγας ὁ μεγαλοπτέρυξ. Ἀετὸν λέγων τὸν βασιλέα. Εἰς τὸ ἄλλος ἕως ### π 166 Πάρις Παρὰ τὸ παριέναι τὸν μόρον, τουτέστιν ἐκφυγεῖν τὸν θάνατον· ἢ παρὰ τὴν πήραν, ὃ σημαίνει τὸ μαρσίπιον· ἀπὸ τοῦ ἐν τῇ ποιμαντικῇ πήρᾳ ἀνατραφῆναι ### π 167 Παρεγγεγραμμένος Ὁ μὴ κατὰ νόμον τοῖς πολίταις τεταγμένος ### δ 659 δημοποίητος δὲ, ὁ ὑπὸ δήμου προῖκα πολιτευθείς ### π 168 Παρθένος Παρὰ τὸ παρακαταθέειν τὴν παιδικὴν ἡλικίαν· ἢ παρὰ τὸ παραθέειν τῇ μητρὶ, ὡς ὁ ποιητὴς, ἥθ’ ἅμα μητρὶ θέους’ ἀνελέσθαι ἀνώγει. ἢ παρὰ τὸν θήσω μέλλοντα γίνεται θήνη· καὶ μετὰ τῆς παρὰ προθέσεως, παραθήνη· καὶ κατὰ συγκοπὴν, παρθένος, ἡ περὶ ταύτην τὴν ἡλικίαν οὖσα, καθ’ ἣν ὥραν ἔχει ἐκθρέψαι καὶ ἐκτῆσθαι μαζοὺς, ἣν ἡ φύσις ἔταξε. Τὰς γοῦν μικρὰς παῖδας οὐ προσαγορεύουσι παρθένους, ἀλλὰ τὰς ἤδη ἐπὶ τὸ γυναῖκας μέλλειν ἰούσας. Οὕτως Φιλόξενος· ὁ δὲ Ἡρακλείδης, ἡ παρ’ οὐδενὸς οὐδὲν λαβοῦσα εἰς ἕδνα ### π 169 Παρθενία Ὅτι παρὰ θεοῦ ἐδόθη. Φησὶ γὰρ, Ἔλαβε Κάϊν ἑαυτῷ γυναῖκα· τουτέστιν, οὐκ ἐκ τοῦ θεοῦ ### π 170 Παρθενοπίπης Ἰλιάδος γ, σημαίνει τὸν περιβλεπόμενον τὰς γυναῖκας. Παρὰ τὸ ὄπτω ὀπτεύω γίνεται ὀπίπης, καὶ ἐν συνθέσει, παρθενοπίπης, διὰ τοῦ ι· τὰ γὰρ παρὰ τὸ ὀπιπτεύω διὰ τοῦ ι γράφεται, οἷον παιδοπίπης, γυναικοπίπης ### π 171 Παρμέμβλωκε Ἰλιάδος δ, παραμεμένηκε, πάρεστι, προθυμεῖται. Ἐκ τοῦ μέλω, μεμέληκα, καὶ μεμέλωκα, ὡς ᾤχηκα, παρῴχωκα· εἶτα κατὰ συγκοπὴν, καὶ πλεονασμῷ τοῦ β, μέμβλωκα. Ἢ παρὰ τὸ μολῶ μολήσω μεμόληκα, καὶ ἑξῆς ### π 172 Παρνασός Ὄρος ἐστὶ Δελφῶν· ἀπὸ Παρνασοῦ ἐγχωρίου ἥρωος. Ἄνδρων δέ φησιν, ἐπειδὴ προσώρμισεν ἡ λάρναξ τοῦ Δευκαλίωνος· καὶ τὸ μὲν πρότερον Λαρνησσὸς ἐκαλεῖτο, ὕστερον δὲ, κατ’ ἐναλλαγὴν τοῦ λ εἰς π, Παρνασός ### π 173 Παρρησία Οἱ μὲν, ἀπὸ τοῦ παντορησία, κατὰ συγκοπήν· ὅπερ ἐστὶν ἄτοπον· ἀλλὰ παρὰ τὸ πᾶν γίνεται· συγκοπῇ γὰρ οὒ, ἀλλὰ τροπῇ, ἡ πάντα ἐν αὐτῇ ἔχουσα καὶ λέγουσα. Περὶ Παθῶν. Οὕτω καὶ Ὦρος ### π 174 Πᾶς Δύο σημαίνει· καὶ τὸν πατέρα, ὃ κατὰ ἀναδιπλασιασμὸν παπᾶς. Τοῦτο δὲ οἱ μὲν Ῥωμαῖοι βαρύνουσι, πάπας λέγοντες· ἡμεῖς δὲ περισπῶμεν. Ἀμφίβολον. Οὐδέποτε γὰρ δασυνόμενον α ἀφαιρεῖται. Πῶς οὖν τὸ ἅπας γέγονε πᾶς; Ἐπλεόνασε τὸ α. Πῶς δασύνεται; Τὸ γὰρ πλεονάζον α οὐδέποτε δασύνεται. Ὥστε ἀμφίβολον. Ὁρῶ δὲ καὶ τὸ θροῦς ὄνομα λαμβάνον τὸ α καὶ βαρυνόμενον καὶ δασυνόμενον ἕνεκεν ἐμφάσεως, ἐν τῷ ἅθρους. Οὐκ ἄρα κεκώλυται κατὰ ταύτην τὴν ἀναλογίαν καὶ τὸ πᾶς, ἅπας. Ὥστε μᾶλλον εἶναι πρόσοδος, ἤπερ ἀφαίρεσις. Ὁ δὲ Ἡρακλείδης βούλεται ἐκ τοῦ ἅμα πᾶς εἶναι ἐν συγκοπῇ ἅπας. Περὶ Παθῶν. Πόθεν παράγεται τὸ πᾶς; Πρωτότυπόν ἐστι, καὶ παραγωγὴν οὐκ ἔχει· τὰ δὲ εἰς ΑΣ μονογενῆ διὰ τοῦ ΝΤ κλινόμενα ὀξύνεται· οἷον Ζὰς, Ζαντός· Πρὰς, Πραντός· ἰσοσυλλάβως δὲ κλινόμενα περισπᾶται, Θωμᾶς, Θωμᾶ. Τὸ μέντοι πᾶς περισπᾶται ὡς διαλλάξαν κατὰ τὴν γενικὴν, καὶ ὂν τριγενές· τὸ θηλυκὸν, ἡ πᾶσα· καὶ τὸ οὐδέτερον, τὸ πᾶν ### π 175 Πάσσαλος Παρὰ τὸν πήσσω μέλλοντα. Ἔστι δὲ ξύλον ἐπίμηκες ἐμπηγνύμενον πρὸς τὸ κρεμᾶσθαι ὅπερ δεῖ ### π 176 Πάσσων Ὄνομα συγκριτικόν· γίνεται ἀπὸ τοῦ παχὺς πάσσων, ὡς βραδὺς βράσσων ### π 177 Πάσσονα Τὴν εὐπαγεστέραν· ἀπὸ τοῦ πήσσω ### π 178 Πάσσω Σημαίνει τὸ ἐπιβάλλω καὶ ἐπιπάττω, ἢ τὸ ποικίλλω. Πόθεν δῆλον; Ἐπειδὴ καὶ τὰ ποικίλα παραπετάσματα ### π 179 Παστός Ἡ ἐκ παραπετασμάτων ποικίλων κατεσκευασμένη σκηνὴ, ἥτις ἐστὶ πεποικιλμένη· καὶ νυμφικὸς οἶκος, παρὰ τὸ πάσσειν· ἐξ οὗ καὶ τὸ, πολέας δ’ ἐνέπασσεν ἀέθλους, Ἰλιάδος γ, ἀντὶ τοῦ ἐνεποίκιλλεν ### π 180 Παστάς Ἣν ἡμεῖς παστάδα λέγομεν· καὶ εἴρηται οὕτως διὰ τὸ ἐν αὐτῇ ἡμᾶς σιτεῖσθαι, παρὰ τὸ πάσασθαι. Ἀπολλώνιος ### π 181 Παστείλη Σημαίνει τὴν τελευταίαν ἡμέραν τοῦ ἐνιαυτοῦ· γίνεται δὲ ἐκ τοῦ πᾶς καὶ τοῦ τέλος, ἐν ᾗ τελειοῦται πάντα τὰ τοῦ ἐνιαυτοῦ ### π 182 Πατάσσω Ἐκ τοῦ πτῶ, τὸ φοβοῦμαι, ὁ μέλλων, πτήσσω· συστολῇ τοῦ η, πτάσσω, καὶ πλεονασμῷ, πατάσσω· μεταγομένου τοῦ μέλλοντος εἰς ἐνεστῶτα. Ἢ παρὰ τὸ πατῶ, πατάσσω. Θυμὸς ἐνὶ στήθεσσι πάτασσεν, Ἰλιάδος η, ἀντὶ τοῦ ἔπαλλεν, ἐπήδα ὑπὸ τοῦ φόβου ### π 183 Πατήρ Παρὰ τὸ πατεῖν ἐν τῇ συνουσίᾳ· ἀπὸ μεταφορᾶς τῶν ἀλόγων ζῴων. Ἢ παρὰ τὸ σπείρω σπατὴρ καὶ πατήρ· ἢ παρὰ τὸν ἦχον τὸν γινόμενον ἐν τῷ καταφιλεῖν τὰ παιδία. Πάππος δὲ, ἀπὸ τῆς τῶν παίδων τῶν μικρῶν προσφωνήσεως, ὥς φησιν Ὅμηρος, ποτὶ γούνασι παππάζουσιν. Ὀνοματοπεποίηται οὖν ἡ λέξις. Οἱ δὲ, ὅτι κατὰ συνήθειαν πίττα λέγουσιν ἀντὶ τοῦ φίλει, ὡς Ἀριστοφάνης ἐν Πλούτῳ, Ἱκανὸν γὰρ αὐτὴν ἐπίττων· ἀντὶ τοῦ ἐφίλουν. Ὦρος. Πατὴρ, παρὰ τὸ τοὺς παῖδας τηρεῖν· ἢ ὅτι ἵπποι ἐν τῇ συνουσίᾳ πρῶτον πατοῦσι τὰς θηλείας. Πατὴρ οὖν, ὁ τοὺς παῖδας ὑποκάτω τῶν ποδῶν αὐτοῦ ἔχων. Εἰ δὲ σημαίνει τὸν θεὸν, γίνεται παρὰ τὸ τὰ πάντα ὁρᾶν ### π 184 Παταικός Κατὰ ἀφαίρεσιν τοῦ α ἀπαταικός. Ὦρος ### π 185 Παταικίων Ὁ ἐπὶ συκοφαντίᾳ καὶ κλοπῇ καὶ τοιχωρυχίᾳ τὸν βίον ποιούμενος ### π 186 Πάτος Ὅμηρος, πάτον ἀνθρώπων ἀλεείνων. ὡς λόγον, Ἰλιάδος ζ. Τὰ γὰρ εἰς ΤΟΣ λήγοντα δισύλλαβα βραχείᾳ παραληγόμενα μονογενῆ, βαρύνεται, κρότος, νότος, μίτος, πότος· οὕτω καὶ πάτος. Δοκεῖ ἀντικεῖσθαι τὸ στρατός· τὸ γὰρ βροτὸς κατὰ δύο τρόπους ἀποφεύγει· ὅτι καὶ κοινὸν, καὶ ἔχει ἀντέμφασιν. Σημαίνει δὲ τὴν πεπατημένην γῆν τὴν λεωφόρον ### π 187 Πατῶ Πατήσω· ἐκ τοῦ πάτος· τοῦτο, ἐκ τοῦ τόπος ### π 188 Πάτρα Λέγεται ἡ πατρίς ### π 189 Πατρίκιος Οἱονεὶ πατὴρ τοῦ κοινοῦ ### π 190 Πατριά Ἀπὸ τοῦ πατὴρ πατέρος γίνεται, διαφέρει δὲ πόλεως ### π 191 Πατρῷος Ὄνομα κτητικόν· ὅπερ διαλύσει γίνεται πατρώϊος. Διαφέρει δὲ τοῦ πατρῳός· πατρῳὸς γὰρ λέγεται ὁ παρὰ τῇ συνηθείᾳ πατρυιός. Πατρῷος δὲ τὸ κτητικόν· οἷον, πατρῷος δοῦλος, πατρῷον κτῆμα ### π 192 Παῦρον Τὸ ὀλίγον. Γίνεται παρὰ τὸ παύω παύσω, παῦρος, ὁ ταχὺς, καὶ δι’ ὀλίγων ῥημάτων τοῦ παύεσθαι ἀφιστάμενος· ἢ ὁ μὴ μέχρι πολλῶν διατελῶν, ἀλλὰ ταχὺ παυόμενος, ὁ μὴ μέχρι πολλοῦ διήκων, ἀλλὰ ταχέως παύων· καὶ τὸ οὐδέτερον, παῦρον· τὸ γὰρ ὀλίγον, ταχέως παύεται ### π 193 Παυσωλή Ἀνάπαυσις· ἀπὸ τοῦ παύσω μέλλοντος, κατὰ προσθήκην ### π 194 Παφίη Ἡ Ἀφροδίτη· ἀπὸ τῆς Πάφου τῆς ἐν Κύπρῳ πόλεως· ἢ παρὰ τὸ ἀπαφῶ, τὸ ἀπατῶ, ἀπαφίη, καὶ κατὰ ἀποβολὴν τοῦ α· ὅθεν καὶ ### π 195 παρήπαφεν τὸ ἐξηπάτησε. Παρὰ τοῦτο καὶ τὸ βουκόλῳ συνοικεῖν αὐτὴν, ἀπὸ τοῦ βουκολεῖν καὶ ἀπατᾶν πεπλάσθαι τὸν μῦθον· εἴρηται γὰρ ### β 470 βουκολεῖν ἀπὸ τούτου τὸ ἀπατᾶν· ὅθεν καὶ τὸ, Ἀπεβουκολήθη ποίμνης ### π 196 Παφλάζω Σημαίνει τὸ ἐκ βρασμοῦ ἀναδόσεις γίνεσθαι. Ταύτην δὲ τὴν λέξιν πεποιῆσθαι παρὰ Ὁμήρῳ, ὡς ἤχου μιμητικὴν, ὅνπερ ὁ τῶν κυμάτων ἀναπέμπειν εἴωθε βρασμός. Ἔστι δὲ φλέω, ὃ καὶ φλύω λέγεται, τὸ ἀναπέμπω καὶ ἀναδίδωμι· κατὰ συγκοπὴν, φλῶ· ἀφ’ οὗ παράγωγον φλάζω, ὡς ῥίπτω ῥιπτάζω, καὶ ἐνθουσιῶ ἐνθουσιάζω· καὶ κατὰ ἀναδιπλασιασμὸν, παφλάζω ### π 197 Πάχετον Παχύτερον, κατὰ συγκοπὴν τοῦ υ καὶ ρ ### π 198 Πάχνη Παρὰ τὴν πῆξιν, πάγη τὶς οὖσα. Καὶ Ὅμηρος ### π 199 παχνοῦται ἀντὶ τοῦ φθείρεται, λυπεῖται, Ἰλιάδος ρ. Ἡ δὲ μεταφορὰ ἀπὸ τῆς πάχνης τῆς φθειρούσης καὶ φρίκην ἐμποιούσης καὶ λυούσης τὰ φυτά ### π 200 Παχνώσω Ἡσίοδος, ἐπάχνωσε φίλον ἦτορ. Ἐλύπησεν, ἔφθειρε ### π 201 Παιάν Ὕμνος ᾠδῆς ἐπὶ ἀφέσει λοιμοῦ ᾀδόμενος, ὡς τὸ, Καλὸν ἀείδοντες παιήονα κοῦροι Ἀχαιῶν μέλποντο ἑκάεργον. Οὕτω γὰρ ἰδίως αὐτοὺς τῷ Ἀπόλλωνι καὶ τῆ Ἀρτέμιδι προσέφερον, ὡς αἰτίοις τῶν λοιμικῶν παθῶν. Τὸν μὲν γὰρ Ἀπόλλωνα τὸν αὐτόν φασιν εἶναι τῷ ἡλίῳ· τὴν δὲ Ἄρτεμιν, τῇ σελήνῃ οἱ δὲ αὐχμοὶ καὶ τὰ λοιμικὰ συστήματα καὶ αἱ νόσοι δι’ ἡλίου καὶ σελήνης ἐμπίπτουσιν ἀπὸ τῆς τοῦ ἀέρος παχύτητος τοῦ περιέχοντος τοὺς ἀνθρώπους. Εἴρηται οὖν ἀπὸ τοῦ παύω παυὰν καὶ παιὰν, τροπῇ τοῦ υ εἰς ι, ὁ καταπαύων ὕμνος τὸν λοιμόν. Καὶ πάλιν ἀπὸ τοῦ παύω παιὼν, ὁ παύων τὰς νόσους καὶ τὰ λυποῦντα· καὶ πλεονασμῷ τοῦ η, γίνεται παιήων. Παιὼν δέ ἐστι καὶ ἔθνος Θρᾳκικόν, ὃ Παννονίους φασί· νῦν δὲ Μακεδόνας ### π 202 Παιωνίσαντες Εὐφημήσαντες, ἀλαλάξαντες, τὸν παιᾶνα ἐπικαλεσάμενοι. Ἦν δὲ ἔθος καὶ ἐπὶ ἔργου ἀρχομένους, καὶ ἐπί τινι νίκῃ, τοῦτο λέγειν ### π 203 Παιήων Σημαίνει δύο, τόν τε ὕμνον καὶ τὸν τῶν θεῶν ἰατρόν ### π 204 Πᾶσαι Ἐπὶ μὲν τοῦ ἡμῖν συνήθους, Φύσαι δ’ ἐν χοάνοισιν ἐείκοσι πᾶσαι ἐφύσων· ἐπὶ δὲ τοῦ ὅλαι, Πᾶσαι δ’ ὠΐγνυντο πύλαι· οὐ γὰρ πολλαὶ ὑπέκειντο πύλαι, κατὰ τὸν Ἀρίσταρχον. Καὶ, πάσας γὰρ ἐπῴχατο· ἀντὶ τοῦ κεκλεισμέναι ὅλαι ἦσαν ### π 205 Πάσσεν Ἐπὶ μὲν τοῦ ἡμῖν νοουμένου, Πάσσε δ’ ἁλὸς θείοιο· ἐπὶ δὲ τοῦ ἐποίκιλλε, πολέας δ’ ἐνέπασσεν ἀέθλους ### π 206 Παῖλλος Ἀπὸ τοῦ παίσω μέλλοντος, παῖλος. καὶ παῖλλος, κατὰ ἀναδιπλασιασμὸν τοῦ λ. Ὦρος ### π 207 Παιπάλημα Σημαίνει τὸν πανοῦργον καὶ ποικίλον ἐν κακίᾳ, καὶ παμπόνηρον σὺν ἀγχινοίᾳ. Λέγεται δὲ καὶ ὁ τραχὺς ἄνθρωπος καὶ ἀνώμαλος· ἐπεὶ καὶ τῶν ὀρῶν τὰς ἀνωμαλίας ### π 208 Παίζω Παρὰ τὴν παιδὶ δοτικὴν γίνεται παράγωγον παιδίζω, ὡς ποδῶ ποδίζω· καὶ συγκοπῇ, παίζω· φίλον γὰρ τοῖς παισὶ τὸ παίζειν ### π 209 Παῖς Παρὰ τὸ παίζω· ὁ μέλλων, παίσω· ἀποβολῇ τοῦ ω, παῖς· ἢ παρὰ τὸ πάλλεσθαι· εὐκίνητος γὰρ ἡ ἡλικία. Ἢ παρὰ τὸ βαιὸν γίνεται βάϊς καὶ πάϊς· ἐκ δὲ τοῦ πάϊς γίνεται κατὰ συναίρεσιν παῖς. Καὶ κλίνεται παιδός· ὁ κανών· τὰ συνῃρημένα τῶν ἐντελῶν φυλάττει τὴν κλίσιν. Ἢ οὕτω· δύο μόνα εἰσὶν εἰς ΑΙΣ μονοσύλλαβα· κλίνεται δὲ ἀμφότερα διὰ τοῦ ΔΟΣ. Καὶ ὤφειλεν εἶναι δαῖς δαιδός· ἀλλὰ διὰ τὴν ἐπαλληλίαν τῶν δύο ΔΔ. Ἔστι δὲ καὶ τὸ σταῖς. Ταῦτα δὲ τὰ τρία κλίσιν μὲν ἀνεδέξαντο, κανόνι δὲ οὐχ ὑπέπεσον. Ἐξ αὐτοῦ ῥῆμα παιδεύω· ὅθεν καὶ τὸ ### π 210 παιδεία · σημαίνει δὲ πολλά· σημαίνει τὴν παί δευσιν, καὶ τὴν παιδικὴν ἡλικίαν, καὶ τὴν ἀνατροφὴν, καὶ τὴν μίξιν. Τὸ γὰρ σημαῖνον τὸ παίγνιον, διὰ τοῦ ι γράφεται· καὶ παρ’ ἡμῖν μὲν ὀξύνεται, οἷον παιδιά· παρὰ δὲ τοῖς Ἀθηναίοις βαρύνεται, οἷον παιδία· τὰ δὲ σημαίνοντα ἄθροισιν, ἢ περιεκτικὰ τινῶν προσηγορικὰ, ὀξύνεται. Λαλιὰ, παιδιὰ, πυρκαϊά ### π 211 Παιδνός Κυρίως ἐπὶ τοῦ νεωτάτου παιδός. Παρὰ τὸ παίζω ### π 212 Παιδίον Παρὰ τὸ παιδείας δεῖσθαι ### π 213 Παισός Σημαίνει τὴν πόλιν. Εἰς τὸ ### π 214 Παιπαλόεντος Τοῦ τραχέος, κατὰ πλεονασμὸν τοῦ π· ἀπὸ τοῦ ἅλη, διὰ τὸ σκολιότητα ἔχειν. Καὶ ἔστι κατὰ τὸ ἔτυμον αἰπαλήματα, τὰ μεγάλα ἀλήματα. Ἢ παρὰ τὸ αἶπος, ὃ σημαίνει τὸ μέγα καὶ τραχὺ, αἰπαλόεν· καὶ κατὰ ἀναδιπλασιασμὸν, παιπαλόεν, τὸ τραχύ ### π 215 Παιφάσσουσα Ἐνθουσιωδῶς ὁρμῶσα· ἐπὶ τῆς Ἀθηνᾶς, Ἰλιάδος β· ἐπὶ δὲ τοῦ Τυδέως, ὅτε λέγει, πολεμίζειν οὐκ εἴασκον οὐδ’ ἐκπαιφάσσειν· ἀντὶ τοῦ οὐκ εἴων ἐμφανῆ αὐτὸν καὶ περιφανῆ ποιεῖν τοῖς Θηβαίοις, ἀλλ’ ἐν τῷ τοῦ ἀγγέλου σχήματι μένοντα εὐωχεῖσθαι· αὐτὸς δὲ τῇ ἐμφύτῳ αὐτοῦ ἀνδρείᾳ ἐκφερόμενος, προσεκαλεῖτο τοὺς Θηβαίους. Ἔστιν οὖν ῥῆμα φῶ, δηλοῦν τὸ φαίνω· παράγωγον φάσσω· καὶ κατὰ ἀναδιπλασιασμὸν, παφάσσω· καὶ προσθέσει τοῦ ι, παιφάσσω. Οὐ γὰρ ἁρμόζει τὸ ἐνθουσιᾶν· δηλοῖ δὲ ἡ λέξις καὶ τὸ ἄλλῃ καὶ ἄλλῃ περιάγειν τὰς ὄψεις ### π 216 Πέδη Σημαίνει τοὺς δεσμούς· ὡς οἶμαι, παρὰ τὸ δέω ἔδη καὶ πέδη· ἢ παρὰ τὸ πιέζειν τοὺς πόδας. Ἰλιάδος ν, Ἀμφὶ δὲ ποσσὶ πέδας ἔβαλεν. Ἢ παρὰ τὸ πεδῶ πεδήσω· τοῦτο παρὰ τὸ ποὺς ποδὸς γίνεται ποδῶ· καὶ τροπῇ τοῦ ο εἰς ε, πεδῶ ### π 217 πεδῆσαι γὰρ κυρίως, τὸ τοὺς πόδας δεσμῆσαι. Λέγεται δὲ ### π 218 πέδιον προπαροξυτόνως τὸ ὑποκοριστικὸν τῆς πέδης, τουτέστιν ὁ μικρὸς δεσμός· ΠΕ δίον δὲ λέγεται ἐπὶ τοῦ ἀναπεπταμένου καὶ μακροῦ καὶ ἐπιμήκους τόπου· παρὰ τὸ πέδον, ὃ σημαίνει τὴν γῆν ἁπλῶς, γίνεται πεδόον καὶ πεδίον, τροπῇ τοῦ βραχέος εἰς βραχύ. Τάσσεται δὲ τὸ ### π 219 πέδον καὶ ἐπὶ τοῦ οἰκήματος· τὸ δὲ πεδίον μεῖζον ἐστὶν ἐν σημαινομένῳ τοῦ πέδου· οὐκ ἔστι δὲ ὑποκοριστικόν· πέδον δὲ ἡ γῆ, ἐφ’ οὗ βεβήκαμεν τοῖς ποσὶ τοῦ πεζεύειν· καὶ ### π 220 πεζοὺς φασὶ τοὺς διὰ τῶν ἰδίων ποδῶν τὴν ὁδὸν ποιουμένους, οἱονεὶ πεδούς· καὶ κατὰ τροπὴν, ἀπὸ τοῦ πέδον. Πεζὸς γὰρ, ὁ διὰ τοῦ πέδου πορευόμενος. Παρὰ τὸ ἕζω, τὸ κάθημαι, ἕδον καὶ πέδον ἡ γῆ ### π 221 Πέζαι Ἑταῖραι αἱ χωρὶς ὀργάνων εἰς τὰ συμπόσια φοιτῶσαι. Ὦρος ### π 222 Πεζεταῖροι Πολλαὶ περὶ τούτου φέρονται ἐξηγήσεις. Οἱ μὲν γὰρ αὐτῶν λέγουσιν ὄνομα στρατεύματος οὕτω λεγομένου· οἱ δὲ, ὅτι τινὲς ἦσαν παρ’ αὐτοῖς στρατιῶται, τὸν ἕτερον πόδα γυμνὸν ἔχοντες, τὸν δὲ ἕτερον ὡπλισμένον. Διό φασι καὶ πεζετέρους αὐτοὺς καλεῖσθαι, παρὰ τὸ τὸν ἕτερον πόδα γυμνὸν ἔχειν· πέζα γὰρ τὰ κάτω τοῦ ποδός· ὅθεν καὶ ### π 223 πεζεύειν τὸ χαμαὶ περιπατεῖν. Οἱ δέ φασι τοὺς ἀπὸ τοῦ πλήθους τῶν πεζῶν ὧν εἶχε ξένων ἑταίρους καὶ φίλους γενομένους αὐτῷ, οἱονεί τινας ἐκλελεγμένους διὰ τὸ ἀνδρεῖον, ἵνα φυλάττωσιν αὐτόν. Ἡ δὲ γραφὴ διάφορος, πρὸς τὴν διάφορον ἐξήγησιν. Ζήτει εἰς τὸ τέλος τοῦ γράμματος ### π 224 Πέδιλα Τὰ ὑποδήματα· παρὰ τὸ περιειλεῖσθαι αὐτὰ τοῖς ποσίν· ἢ παρὰ τὸ ἐν τῷ πέδῳ εἰλεῖσθαι· οὐ πάντως δὲ τὰ ῥηματικὰ ὀνόματα φυλάττει τὴν γραφὴν τοῦ ῥήματος, ὥσπερ εἴρω ἶρος, καὶ νείφω νιφάς. Ἢ ὅτι πέδιλλα λέγουσιν οἱ Αἰολεῖς, ὥσπερ ὅμιλος ὅμιλλος. Εἰ δὲ ἐγράφετο διὰ τῆς ΕΙ διφθόγγου, πέδελλα ἂν ἐλέγετο, ὥσπερ κείρω κέρρω, φθείρω φθέρρω ### π 225 Πέλας Ἐπίρρημα καὶ τοπικὸν καὶ χρονικὸν, καὶ ἐπὶ συγγενείας ### π 226 Πελιώματα Τὰ ἴχνη τῶν πληγῶν ### π 227 Πέλαγος Τὸ μὴ πέλας τῆς γῆς. Ἢ παρὰ τὸ τῆλε καὶ τὸ γῆ, τήλεγός τι ὂν, τὸ πόρρω τῆς γῆς ὄν ### π 228 Πελαγός Ἔλλειψις τοῦ ρ, ποιητικῶς· πελαργὸς γάρ· τοῦτο ἐπειδὴ λευκὰ καὶ μέλανα πτερὰ ἔχει, οὕτω καλεῖται τὸ ζῷον· πέλον γὰρ, τὸ μέλαν· καὶ τὴν ἐπιφάνειαν τοῦ σώματος, ἡνίκα ἂν ὑποδρομὴν αἵματος δέξηται καὶ μελαίνηται, πελιώματα καλοῦμεν ### π 229 Πελαργικόν Τὸ ὑπὸ Τυρρηνῶν κατασκευασθὲν τεῖχος· οὓς θεασάμενοι Πελαργοὺς ὠνόμασαν διὰ τὰς σινδόνας ἃς ἐφόρουν ### π 230 Πέλανοι Πέμματα εἰσὶ τινὰ ποιά· Ἀττικοὶ δὲ πέλανον λέγουσι πᾶν τὸ πεπηγὸς, ὡς Εὐριπίδης περὶ τοῦ ἀφροῦ τοῦ πεπηγότος περὶ τοὺς ὀδόντας οὕτως ἔθηκε τὴν λέξιν, “ἀφρώδη πέλανον” εἰπών. Ἀπολλώνιος, Πανδήμοιο μύλης πελάνους ἐπαλετρεύουσι ### π 231 πέλανοι λέγονται τὰ πόπανα, ἀπὸ τοῦ πεπλατύνθαι. Ἢ ἀπὸ τῆς παιπάλης· ἀπὸ γὰρ τοῦ λεπτοτάτου κατασκευάζονται. Καὶ Ὅμηρος τὸ λευκᾶναι ### π 232 παλύναι φησί. Λευκὸν δὲ τὸ πέμμα. Ἢ ἀπὸ τοῦ πελάζειν καὶ ἱκετεύειν τοὺς θεοὺς διὰ τούτων ### π 233 πόπανα δὲ, ἀπὸ τῆς πέψεως· πέττειν γὰρ ποιοῦσιν. Οὕτως Εὐριπίδης Τρωάσι ### π 234 Πέλεκυς Παρὰ τὸ πέλειν ὠκύς· τὸ γὰρ πέλω σημαίνει καὶ τὸ γίνεσθαι καὶ εἶναι· σημαίνει καὶ τὸ ἀναστρέφεσθαι· ὅθεν ὁ μέλλων, πελήσω· ἐξ οὗ καὶ ### π 235 Πελεμίχθη Ἐκινήθη, ἐσείσθη· ἀπὸ τοῦ πάλλω, ὡς οἶμαι· ἢ ἀπὸ τοῦ πέλω. Καὶ τὸ ### κ 963 κίρκος ἔστιν εἶδος ἱέρακος· εἰσὶ δὲ γένη ἱεράκων ὀκτὼ, ὥς φησι Καλλίμαχος ἐν τοῖς περὶ ὀρνέων ### π 236 Πέλεια δὲ, περιστερᾶς εἶδος, οἷον φάσσαι. Ἐτυμολογεῖται δὲ παρὰ τὸ πέλαν, ὃ σημαίνει τὸ μέλαν. Καὶ ὥσπερ παρὰ τὸ μαῖα γίνεται μαιὰς μαιάδος, οὕτως καὶ παρὰ τὸ πέλεια, πελειὰς πελειάδος. Καὶ ### π 237 πελίωμα τὸ μέλαν· καὶ γὰρ πέλλην λέγουσι βοῦν, τὸν τοιοῦτο χρῶμα ἔχοντα· καὶ Πέλλη, πόλις Μακεδονίας, ὅτι βοῦς αὐτὴν εὗρε, πέλλη τὸ χρῶμα· καὶ ὁ Πελίας, ὄνομα ### π 238 Πελῶ Βαρυνόμενον μὲν σημαίνει τὸ ὑπάρχω· περισπώμενον δὲ, τὸ προσεγγίζω ### π 239 Πέλλας Ἰλιάδος π, γλαγέας κατὰ πέλλας. Ἀπὸ τοῦ πεπελεκῆσθαι. Εἰσὶ δὲ ξύλινα ἀγγεῖα ### π 240 Πέλμα Παρὰ τὸ πεπιλῆσθαι πλέον τοῦ ἄλλου δέρματος· ἢ παρὰ τὸ πέλας ἀεὶ καθεστάναι τῶν πέδων ### π 241 Πελοπηΐς Ὥσπερ παρὰ τὴν Κέκροπι δοτικὴν γίνεται Κεκροπὶς, Αἰθίοπι Αἰθιοπὶς, οὕτως Πέλοπι Πελοπίς· καὶ πλεονασμῷ τοῦ η. Περὶ Παθῶν ### π 242 Πελοπόννησος Δύναται καὶ τοῦτο πλεονασμῷ ἔχειν τὸ ν· παρὰ γὰρ τὴν Πέλοπος γενικήν. Ὡσαύ τως καὶ τὸ Προκόννησος, πλεονασμῷ ἀπὸ τῆς Προκόνησος. Περὶ Παθῶν ### π 243 Πέλωρ αἴητον Ἰλιάδος ς. Εἰς τὸ ### π 244 Πελωρίς Νῆσος, ἢ τόπος· Διονύσιος ὁ περιηγητής. Γράφεται δὲ μικρὸν, ὡς τὸ, Ἄκρα δέ οἱ Πάχυνος, Πελορίς τε Λιλύβη τε· Καὶ μέγα, ὡς τὸ, Ἠνεμόεσσα Πελωρὶς, ἐς Αὐσονίην ὁρόωσα. Λέγεται δὲ πελωρὶς καὶ εἶδος ὀστρέου· παρὰ τὸ πέλωρον, ὃ σημαίνει τὸ μέγα· ἐπειδὴ μεῖζον ἐστὶ τῆς χήμης καὶ τῶν ἄλλων ὁμοίων ὀστρέων ### π 245 Πελώριος Μέγας· παρὰ τὸ πέλω, τὸ ὑπάρχω, καὶ τὸ ὥρα ἡ φροντὶς, ᾧ πέλει φροντὶς διὰ τὸ μέγεθος. Καὶ ### π 246 Πεμπάσεται Ἀπὸ τοῦ πεμπάζω· σημαίνει τὸ διελθεῖν καὶ ἐρευνῆσαι· ἴσως ἀπὸ τοῦ πέμπω. Αἰολικῶς δὲ τὸ κατὰ πέντε ἀριθμήσει ### π 247 Πέμπελος Λυκόφρων, ἡ γραῦς· παρὰ τὸ εἶναι πλησίον τοῦ πέμπεσθαι εἰς ᾅδην ### π 248 Πένθος Κυρίως ἐπὶ τῶν κατοιχομένων· παρὰ τὸ ἐν βαθυτάτῳ εἶναι τὴν ἐπ’ αὐτοῖς λύπην· παρὰ τὸ βάθος, πλεονασμῷ τοῦ ν, καὶ τροπῇ τῶν στοιχείων· ἢ διὰ τὸ ἐν βαθυτάτῳ εἶναι τοὺς τεθνεῶτας. τὸ δὲ κατωτάτω καὶ ἀφανὲς ### β 471 βένθος ἐλέγετο. Ὁ δὲ Ἡρωδιανὸς παρὰ τὸ πάθος λέγει ### π 249 Πένης Σημαίνει τὸν ἐκ πόνου καὶ ἐνεργείας τὸ ζῆν ἔχοντα· παρὰ τὸ πένω, τὸ ἐνεργῶ καὶ πράττω. Ἐκ τούτου πενιχρὸς, ὡς μελιχρός ### α 2484 Ἀμφεπένοντο Ἀντὶ τοῦ ἐνήργουν καὶ ἠσχολοῦντο, ἀπὸ τοῦ πένω, τὸ κάμνω· ἀφ’ οὗ καὶ πόνος καὶ πόντος ### π 250 Πένταχα κοσμηθέντες Ἰλιάδος λ, ἀντὶ τοῦ πενταχῶς ### π 251 Πέντοζος Ἡ χεὶρ, παρὰ τὸ πέντε ὄζους ἔχειν ### π 252 Πενέσται Οἱ δοῦλοι τῶν Θετταλῶν, ὡς οἱ τῶν Λακεδαιμονίων εἵλωτες, καὶ τῶν Κρητῶν κλαρόται ### π 253 Πελτασταί Τοξόται τοὺς ξυστοὺς κατέχοντες ### π 254 πέλτη ἀσπὶς ἴτυν μὴ ἔχουσα· ὅθεν καὶ πελτασταὶ στρατιῶται τινὲς οἱ πέλτην ἔχοντες. Ὁ δὲ πέλτης, εἶδος ἐστὶν ὅπλου οἷον ἀσπίς ### π 255 Πεντηκοστευόμενον Τῶν εἰσαγομένων εἰς τὸν Πειραιᾶ φορτίων ἐκ τῆς ἀλλοδαπῆς πεντηκοστὴν ἐτέλουν οἱ ἔμποροι· καὶ τοῦτο ἐκάλουν ### π 256 πεντηκοστεύεσθαι · καὶ οἱ τὸ τέλος εἰσπράττοντες ### π 257 Πέλωρα Ὄνομα οὐδέτερον· τὸ ἀρσενικὸν, ὁ πέλωρ. Τί σημαίνει; Τὸ ἐξαίσιον καὶ φοβερόν· παρὰ τὸ πέλω καὶ τὸ ὥρα, οἷς ὑπάρχει ἀεὶ ἡ φροντὶς διὰ τὸ μέγεθος. Οὕτως ἐτυμολογεῖται. Παράγεται δὲ παρὰ τὸ προσπελάζειν καὶ προσεγγίζειν τῷ Ὠρίωνι, ὡς λέγει ὁ ποιητὴς ἐν τῷ χ, διὰ τὸ μέγεθος αὐτοῦ· Παμφαίνονθ’ ὥστ’ ἀστέρ’ ἐπεσσύμενον πεδίοιο, ὅς ῥά τ’ ὀπώρης εἶσι. καὶ ἑξῆς. Λοιπὸν, πέλωρ πέλωρος· καὶ τὸ οὐδέτερον, πέλωρον· καὶ πελώριος. Τὸ ΡΙ, ι, ὡς ἕλωρ ἕλωρος ἑλώριος· τὰ γὰρ ἀπὸ τῶν εἰς ΩΡ, εἰ μὲν τρέπει τὸ ω, διὰ τῆς ΕΙ διφθόγγου γίνεται τὰ κτητικὰ, Νεστόρειος· εἰ δὲ φυλάττει, διὰ τοῦ ι ### π 258 Πενταέτηρον Τὰ διὰ τοῦ ΗΡΟΣ ὑπὲρ δύο συλλαβὰς ὀξύτονα καὶ βαρύτονα, μὴ ἔχοντα ἀναφαινόμενον τὸ ο, μήτε ῥῆμα ἀντιπαρακείμενον, διὰ τοῦ η γράφεται· Ἄβδηρος, τόπος· Ἄβληρος, κύριον· φάληρος, ἐξ οὗ τὸ τετραφάληρος· πενταέτηρος. Σεση μείωται βαρυνόμενα δύο, Κάμιρος, Ἄϊρος. Ὀξύνεται καυστειρός· ὅπερ γίνεται κατὰ διάλεκτον Βοιωτικὴν, ὡς τὸ τέθηκα τέθεικα. “Μὴ ἔχοντα ἀναφαινόμενον τὸ ο·” διὰ τὸ ὄνειρος· ὄνοιρος γὰρ λέγεται Αἰολικῶς. “Μὴ ἔχοντα δὲ ῥῆμα ἀντιπαρακείμενον·” διὰ τὸ μάγειρος. Ζήτει εἰς τὸ ### π 259 Πέος Σημαίνει τὸ αἰδοῖον· οἶμαι ὅτι κατ’ ἔλλειψιν τοῦ ς, ὅτι σπᾷ καὶ ἐντείνεται· ἢ κατ’ ἔλλειψιν τοῦ λ, πλέος, παρὰ τὸ πλησιάζειν· ἢ παρὰ τὸ πῶ, τὸ κτῶμαι, δι’ οὗ κτώμεθα τέκνα· ἢ φέος, οἷον φύος, δι’ οὗ φύομεν τέκνα. Ἐγὼ ἐπενόησα. Ὦρος ### π 260 πάλος γὰρ, ὁ κλῆρος· παρὰ τὸ πάλλω ῥῆμα, τὸ κινῶ καὶ σείω, παλῶ παλάσσω· ἐπειδὴ, ἡνίκα ἂν βληθῶσιν οἱ κλῆροι, πάλλονται· οἷον, πάλλεν δὲ γερήνιος ἱππότα Νέστωρ· ἐκ δ’ ἔθορε κλῆρος κυνέης ### π 261 Πεπαλαγμένον Μεμολυσμένον καὶ κατεστυμμένον· ἀπὸ τοῦ παλάσσω· ὅπερ ἀπὸ τοῦ πάλη, τοῦ ἀλεύρου, γίνεται. Πάλη δὲ εἴρηται τὸ λεπτὸν τοῦ ἀλεύρου, ὅπερ δύναται ἐπιπάσσεσθαι διὰ λεπτότητα. Παρὰ τὸν πάσσω μέλλοντα πάλη, ὡς δαμάσσω δαμάλη, ἀνθήσω ἀνθήλη· καὶ γὰρ ὁ εἰς ΣΩ μέλλων τὴν ΣΩ τρέπει εἰς ΛΗ· εἰ δὲ ἔχει διπλοῦν, προσέρχεται, οἷον ζεύξω, ζεύγλη· τρώξω, τρώγλη. Οὕτως οὖν πάσσω, πάλη· καὶ κατὰ ἀναδιπλασιασμὸν, παπάλη· καὶ τροπῇ, παιπάλη· οἱ δὲ Ἀττικοὶ πασπάλη λέγουσι, πλεονασμῷ τοῦ ς ### π 262 Πέπερι Παρὰ τὸ πέπτω πέσσω, τὸ εἰς πέψιν ἄγον τῇ θερμότητι τοῦ πνεύματος ### π 263 Πεπαρμένον Χρυσείοις ἥλοισι πεπαρμένον. Διαπεπερονημένον. Ἔστι δὲ πείρω, τὸ κεντῶ, περῶ, πέπαρκα, πέπαρμαι· ἡ μετοχὴ, πεπαρμένος ### π 264 Πεπείθαται Ἀπὸ τοῦ πείθω, πείσω, πέπεικα, πέπεισμαι, πέπεισται· καὶ Ἰακῶς, πεπείθαται. Καὶ τὸ ### ε 1558 ἐπέπιθον πείθω· ὁ δεύτερος ἀόριστος, ἔπιθον· καὶ ἀναδιπλασιασμῷ Ἀττικῷ, ἐπέπιθον· ἐξ οὗ καὶ τὸ, Σπουδῇ παρπεπιθόντες. Καὶ τὸ ἀπαρέμφατον ### π 265 πεπιθεῖν πεπιθέσθαι· καὶ τὸ ### π 266 πεπίθοιμεν ἀντὶ τοῦ πείσαιμεν· καὶ ΠΕΠΙ θοῦσα μετοχὴ ἀορίστου δευτέρου καὶ μέλλοντος· εἰώθασι γὰρ τοὺς δευτέρους ἀορίστους ἀναδιπλασιάζειν οἱ ποιηταί. Τὸ δὲ ### π 267 πεπιθήσω γίνεται ἀπὸ τοῦ πιθῶ πιθήσω· καὶ κατὰ ἀναδιπλασιασμόν ### π 268 Πεπιλημένος Συνεσφιγμένος· ἀπὸ μεταφορᾶς τοῦ πίλου· ὅπερ ἐν τῇ ἐργασίᾳ ὑπὸ τῶν τεχνιτῶν κατασφίγγεται ### π 269 Πέπληγε Πλήσσω ἔπλαγον, ἐπὶ τοῦ ψυχικοῦ πάθους· ἐπὶ δὲ τοῦ σωματικοῦ, διὰ τοῦ η. Ὁ δὲ ποιητὴς εἰπὼν ### κ 964 κατεπλήγη διὰ τὸ μέτρον, ἵνα μὴ νομίσωμεν ἐπὶ τοῦ σωματικοῦ λέγεσθαι, εἶπε ### φ 11 φίλον ἦτορ ἤγουν τὴν ψυχήν ### π 270 Πέπλος Τὸ γυναικεῖον ἱμάτιον καὶ ποικίλον· οἱονεὶ περίπελός τις ὢν, ὁ περὶ τὸν φοροῦντα περιπελόμενος καὶ εἰλούμενος· καὶ πέπλος, κατὰ συγκοπὴν τῆς ΡΙ συλλαβῆς καὶ τοῦ ε· ἢ παρὰ τὸ πρέπω, πρέπαλος· καὶ συγκοπῇ, πέπλος ### π 271 Πεποιήκαντι Δωρικῶς. Οὗτοι γὰρ τρέπουσι τὸ ς εἰς τ, ἐπεισόδῳ οὐ πλεονασμῷ τοῦ ν· τὸ γὰρ κοινὸν, πεποιήκασι ### π 272 Πέπονες Ω πέπον, ὦ Μενέλαε. Ὁτὲ μὲν τὸν εὐδιάλυτον δηλοῖ καὶ ἀσθενῆ, ὁτὲ δὲ τὸν προσηνῆ, καὶ τότε λαμβάνεται ἐπὶ ἐπαίνου· καὶ ἐπὶ μὲν τοῦ ἐκλύτου, ἀπὸ μεταφορᾶς τῶν πεπαινομένων καρπῶν· οἳ, μετρίως μὲν πεπανθέντες, εὔχρηστοί εἰσι καὶ ἀπόδεκτοι· ὑπερπεπανθέντες δὲ, ἔκλυτοι καὶ σεσηπότες· διόπερ ἡ λέξις τὰ ἐναντία σημαίνει, ἀπὸ τοῦ πεπείρου καὶ ἀσφαλοῦς, καὶ ἀπὸ τοῦ σεσαπημένου· ἢ τῶν πεπόνων, ἃ τῇ μὲν γεύσει ἐστὶν ἡδέα, τῇ δὲ θίξει καὶ τῇ ἁφῇ, μαλακὰ καὶ εὐένδοτα. Ὅταν δὲ σημαίνῃ τοὺς γενναίους, ἐκ τοῦ φόνος· φόνους δὲ ἔλεγον οἱ Δωριεῖς τοὺς ἐπονειδίστους, ἤγουν τοὺς ἄξια φόνου δεδρακότας· καὶ παρὰ Φρυγικῷ ἔθει καὶ ἀναδιπλασιασμῷ, πέφονες· καὶ τροπῇ, πέπονες. Συστέλλεται δὲ, ὡς κοινὸν τῷ γένει ### π 273 Πέπονθα Ἀπὸ τοῦ πονῶ, πονήσω, πεπόνηκα, πέπονα· καὶ πλεονασμῷ τοῦ θ, πέπονθα ### π 274 Πέποσχε Ἀπὸ τοῦ πάσχω, πάσξω, πέπασχα· τὸ τρίτον, πέπασχε· καὶ κατὰ τροπὴν τοῦ α, πέποσχεν. Ἐν Ἁρπαγαῖς Ἐπιχάρμου, Ἁ δὲ Σικελία πέποσχε ### π 275 Πέποσθε Ἰλιάδος γ, ἀντὶ τοῦ πεπόνθατε· ὁ μὲν Ἡρωδιανὸς, ἀπὸ τοῦ πήθω, τὸ πανθάνω, ὁ μέλλων, πήσω· πέπηκα, πέπησμαι, πεπήσμεθα, πέπησθε· καὶ συστολῇ τοῦ η εἰς ο. Ἄλλοι δὲ, ἀπὸ τοῦ πεπόνημαι, πεπονήμεθα, πεπόνησθε· καὶ συγκοπῇ τῆς ΝΗ, πέποσθε ### π 276 Πεποτήαται Ἀπὸ τοῦ πέτω γίνεται ποτῶ ποτήσω πεπότηκα πεπότημαι, πεπότηται. Ἰακῶς πεποτέαται· καὶ κατὰ Ἴωνας πεποτήαται κατὰ ἔκτασιν ### π 277 Πέπρακα Ἀπὸ τοῦ περῶ περάσω, πεπέρακα· καὶ κατὰ συγκοπὴν, πέπρακα. Ζήτει εἰς τὸ ### π 278 Πεπρωμένον Σημαίνει τὸ εἱμαρμένον καὶ ὡρισμένον, καὶ οἱονεὶ πεπερατωμένον· ἀφ’ οὗ γίνεται κατὰ συγκοπὴν πεπρωμένον, οἷον τύχην τὴν τὸ πέρας τοῦ βίου ὁρίζουσαν καὶ περατοῦσαν. Βάβριος· Ἅ σοι πέπρωται, ταῦτα τλῆθι γενναίως, καὶ μὴ σοφίζου· τῶν χρεῶν γὰρ οὐ φεύξῃ. καὶ Πρίαμος λέγει, Ζεὺς μέν που τόγε οἶδε καὶ ἀθάνατοι θεοὶ ἄλλοι, ὁπποτέρῳ θανάτοιο τέλος πεπρωμένον ἐστίν Ἰλιάδος γ ### π 279 Πέπταμαι Ἐκ τοῦ ἵπτημι γίνεται ὁ παθητικὸς παρακείμενος, ἔπταμαι, ἔπτασαι, ἔπταται· καὶ πλεονασμῷ τοῦ π, πέπταμαι Αἰολικῶς· οἱ γὰρ Αἰολεῖς εἰώθασι προστιθέναι σύμφωνον, ὥσπερ τὸ ἐπτερύγωμαι, πεπτερύγωμαι· καὶ ἀπὸ τοῦ ἔπτωκα, πέπτωκα. Ἢ ἀπὸ τοῦ πτῶ, ὁ παρακείμενος, ἔπτωκα· καὶ πλεονασμῷ τοῦ π ### π 280 Πέπτωκα Ἀπὸ τοῦ πετῶ, πετήσω πεπέτηκα, καὶ κατὰ συγκοπὴν, πέπτηκα καὶ πέπτωκα, ὡς οἰχῶ, οἰχήσω, ᾤχηκα καὶ ᾤχωκα. Ἢ ἀπὸ τοῦ πετῶ, παράγωγον πετέω, ὡς χαλῶ χαλέω. Τοῦτο γίνεται κατὰ συγκοπὴν, πεπτῶ, πεπτήσω· ὁ παρακείμενος, πέπτηκα· καὶ τροπῇ. Ἢ ἀπὸ τοῦ πέδον γίνεται πεδῶ, πεδώσω, πεπέδωκα· καὶ κατὰ συγκοπὴν, πέπδωκα· καὶ ἐπειδὴ δασέα δασέων, καὶ ψιλὰ ψιλῶν, καὶ μέσα μέσων προηγοῦνται κατὰ σύλληψιν, οἷον πτῶσις, κτῆμα, ἐτράπη τὸ δ εἰς τ, καὶ γέγονε πέπτωκα ### π 281 Πεπτηῶτα Ἀπολλώνιος, Κύζικος ἐν κονίῃ τε καὶ αἵματι πεπτηῶτα· ἀντὶ τοῦ ἐκτεταμένον· σημαίνει δὲ καὶ τὸν πεπτωκότα, ὡς τὸ, πετάλοις ὑποπεπτηῶτα. Ἢ ἀπὸ τοῦ πέτω, ἢ ἀπὸ τοῦ πτήσσω, πτήξω, ἔπτηχα, ἐπτηχώς· καὶ Ἰωνικῶς, πεπτηχώς· καὶ ἀποβολῇ, πεπτηώς ### π 282 Πέπυσμαι Ἀπὸ τοῦ πεύθω, πεύσω, πέπευκα· ὁ παθητικὸς, πέπευσμαι· ἆρον τὸ ε, πέπυσμαι. Εἰ δέ τις εἴποι, ὅτι ἀπὸ τοῦ πυνθάνω δύναται εἶναι, εἰπὲ ὅτι τὰ διὰ τοῦ ΑΝΩ ἄκλιτά εἰσιν. Ὥστε πέ πυσμαι ἐνδείᾳ τοῦ ε, ὡς καὶ τὸ τέτυγμαι ἀπὸ τοῦ τεύχω ### π 283 Πεπρωμένον Ἀπὸ τῆς μετοχῆς μετήχθη εἰς ἐπιρρηματικὴν σύνταξιν, ὥσπερ καὶ τὸ εἱμαρμένη· ἡ δὲ μετοχὴ, ἐκ τοῦ περατόω περατῶ περατώσω· καὶ ἔστι πεπερατωμένον· καὶ συγκοπῇ, πεπρωμένον. Σημαίνει δὲ τὸ προωρισμένον καὶ εἱμαρμένον. Ἔστι δὲ παρ’ Ἕλλησιν ἡ λεγομένη παρ’ ἡμῖν πρόνοια. Τὴν δὲ αὐτὴν εἱμαρμένην ἔλεγον καὶ ἀδράστειαν, διὰ τὸ μὴ ἀποδιδράσκειν ἅπαντα τὰ προορισθέντα ### π 284 Πέρας Παρὰ τὸ τέλος, τέλας· καὶ τροπῇ τοῦ τ εἰς π καὶ τοῦ ἀμεταβόλου, πέρας· ἢ παρὰ τὸ τῆς ἔρας παῦσις εἶναι. Ἐκ τοῦ πέρας γίνεται ῥῆμα περῶ, καὶ σημαίνει τὸ τελειῶ. Ἢ ἐκ τοῦ περῶ περάσω· καὶ ἀποβολῇ τοῦ ω, πέρας ### π 285 Περάτη Λέγεται ἡ ἀνατολὴ, ὡς τὸ, Ἐκ περάτης ἀνιοῦσα, διαγλαύσσουσι δ’ ἀταρποί. Δύναται δὲ καὶ ἐπὶ δύσεως καὶ ἐπ’ ἄρκτου καὶ μεσημβρίας. Περάτη λέγεται καὶ τὸ τέλος ### π 286 Περαιτέρω Πλέον πάνυ. Ἀπὸ τοῦ πέρας περατέρω· πλεονασμῷ τοῦ ι, περαιτέρω. Ὅσοι τὸ ἐγγυτέρω καὶ ἐγγυτάτω καὶ τὰ ὅμοια σὺν τῷ ι βούλονται γράφεσθαι, ἀπὸ δοτικῆς λέγουσιν αὐτὰ εἶναι, ὁ ἐγγύτατος τοῦ ἐγγυτάτου τῷ ἐγγυτάτῳ· καὶ ὁ ἀνώτατος τοῦ ἀνωτάτου τῷ ἀνωτάτῳ· καὶ λέγει ὁ Ἐπαφρόδιτος, ὅτι τινὰ τῶν ἀρχαίων ἀντιγράφων σὺν τῷ ι εἶχον αὐτὰ γεγραμμένα. Κρεῖττον δέ ἐστι χωρὶς τοῦ ι ταῦτα γράφεσθαι. Λέγει δὲ ὁ τεχνικὸς, ὅτι εἴ τις τὸ ἔξω φησὶ σὺν τῷ ι γράφεσθαι, ἐπειδὴ οἱ Συρακούσιοι ἔξοι λέγουσιν, οὐκ ἐπιχειρεῖ καλῶς· ἰδοὺ γὰρ τὸ ἔνδον ἐνδοῖ λέγουσιν, ὡς παρὰ Θεοκρίτῳ, Ἐνδοῖ Πραξινόα· καὶ ὅμως τὸ ἔνδον οὐ γράφεται διὰ τοῦ ο καὶ ι. Τί οὖν ἄτοπον καὶ τὸ ἔξω γράφεσθαι χωρὶς τοῦ ι, εἰ καὶ λέγουσιν οἱ Συρακούσιοι ἔξοι; Ζήτει εἰς τὸ ### π 287 Πέπταται Πτῶ, πτῆμι· ὁ μέλλων, πτήσω· ὁ παρακείμενος, πέπτηκα· ὁ παθητικὸς, πέπταμαι, πέπταται ### π 288 Πέρδιξ Παρὰ τὸ περισσῶς ᾄδειν· ἢ παρὰ τὸ πηδᾶν ἀπὸ τόπου εἰς τόπον. Ἢ πέρδιξ, ὁ περισσῶς διωκόμενος καὶ φεύγων· ἢ παρὰ τὸ πέδον, ὃ σημαίνει τὸ χαμαὶ, τὴν γῆν· χαμαιπετὲς γὰρ τὸ ζῷον, καὶ μὴ σφόδρα εἰς ὕψος αἰρόμενον, μηδὲ περιδινεῖσθαι ἐν ἀέρι δυνάμενον ### π 289 Πέρθω Τὸ πορθῶ, τὸ πολιορκῶ· γίνεται παρὰ τὸ περιθέω, τουτέστι περιτρέχω τὴν γῆν καὶ τὴν πόλιν· ὁ παρακείμενος, πέπερκα· ὁ παθητικὸς, πέπερμαι, πέπερται· τὸ ἀπαρέμφατον, πεπέρθαι. Ἆρον τὸν διπλασιασμὸν, καὶ γίνεται πέρθαι ### π 290 Περιδέρραιον Περιτραχήλιος κόσμος· ἀπὸ τοῦ δέρρη Αἰολικῶς, ὃ σημαίνει τὸν τράχηλον. Ὁ δὲ Ὦρος ὁ Μιλήσιος διὰ τῆς ΑΙ διφθόγγου γράφει, καὶ δι’ ἑνὸς ρ· ᾧ μᾶλλον πειστέον ### π 291 Περιδώμεθα Καὶ Ἀριστοφάνης, περιδοῦ νῦν ἐμοί· καὶ, Ἐμέθεν περιδώσομαι, ἀντὶ τοῦ, κατ’ ἐμαυτὸν συνθηκοποιήσομαι· εἴρηται ἀπὸ τοῦ δῶ, τὸ δεσμεύω ### π 292 Περιδόξω Ζήτει εἰς τὸ τέλος ### π 293 Περίηρς Ἐκ τοῦ περιήρης ἆρον τὸ η, περίηρς. Ταύτῃ ἐάν σοι προτεθῇ παρ’ Ἀλκμᾶνι, ὅτι, κλῖνον αὐτὸ, μὴ κλίνῃς· οὐ γὰρ ἀκολουθεῖ ἡ κατάληξις, εἰ γένοιτο περιήρους, πρὸς τὴν περιήρης εὐθεῖαν. Περὶ Παθῶν ### π 294 Περικαλλής Ἐκ τοῦ κάλλος γίνεται. Ὄσσε πάρος περικαλλέ’ ἐόντε· Ἀδύνατον τὴν μετοχὴν ἀπὸ τοῦ ο ἄρχεσθαι· θέλει γὰρ ἀπὸ τοῦ ε ἄρχεσθαι, ἐκτὸς ἐόντας· καὶ, Ἐνθάδ’ ἐόντ’ ἐμάχοντο. Ὥστε κατ’ ἔκθλιψιν ἐστί. Ζητεῖται δὲ καὶ τοῦτο, τίνος ἐγένετο ἡ ἔκθλιψις, τοῦ α, ἢ τοῦ ε· περικαλλέα, ἢ περικαλλέε. Ὅμοιόν ἐστι καὶ τὸ, δύο φάρε’ ἐΰνητόν τε χιτῶνα. Καὶ ἔστιν εἰπεῖν, ὅτι σύνηθες τῷ ποιητῇ ἐκθλίβειν ἐπὶ τῶν δυϊκῶν τῶν ἀρσενικῶν τὸ ε· ἐπὶ δὲ τοῦ οὐδετέρου, τὸ α ### π 295 Περικτίται Σημαίνει τοὺς κτίστας. Ἔλλειψις οὖν τοῦ ς· ἡ δὲ χρῆσις, παρὰ Ἀπολλωνίῳ ### π 296 Περικτιόνων Παρὰ τὸ οἰκῶ γίνεται περιοικῶ· πλεονασμῷ τοῦ τ, καὶ ἐκβολῇ τοῦ ο· σημαίνει δὲ τοὺς περὶ κύκλῳ οἰκοῦντας ### π 297 περὶ σχέσιν κυκλοτερῆ δηλοῖ, ὡς τὸ, περιέχεσθαι, περικάμπτειν. Οὕτως ἔχει καὶ ὁ περίπατος· πάτος γὰρ τὸ πατούμενον· ἐξ οὗ τὸ κατὰ κυκλοτερίαν ### π 298 περίπατος λέγεται. Ἡ δὲ ### π 299 περὶ ἔστι καὶ ἀντὶ τῆς ### υ 8 ὑπὲρ ὡς τὸ, περὶ μὲν βουλῇ Δαναῶν, περὶ δ’ ἐστὲ μάχεσθαι· ἀντὶ τοῦ ὑπέρεστε ἐν τῷ βουλεύειν, καὶ περίεστε ἐν τῇ μάχῃ, ὅπερ ἐστὶ τὸ ὑπερέχετε. Ἐπὶ δὲ τοῦ περισσοῦ, περὶ γάρ με φίλει καὶ κήδετο· καὶ, περίφρων Πηνελόπεια· ἡ περισσόφρων, περισσῶς φρονοῦσα, φρόνιμος. Ἐπὶ δὲ τοῦ ἡμῖν συνήθους, Αἳ περιναιετάουσι ### π 300 Περιπατοίην Δεῖ γινώσκειν, ὅτι πολλάκις εὑρίσκεται εἰς ΗΝ καθαρὸν εὐκτικὸν, μὴ οὔσης τῆς μετοχῆς εἰς ς ὀξύτονον διὰ τοῦ ΝΤ κλινομένης· τὸ γὰρ περιπατοίην ὁ Ἀπολλώνιος οὕτω σχηματίζει· ἔστι περιπατοῖμι, καὶ τὸ τρίτον, περιπατοῖ, καὶ Ἀττικῷ πλεονασμῷ τοῦ η, περιπατοίη, εἶτα προσθέσει τοῦ ς γίνεται τὸ δεύτερον, περιπατοίης, τὸ τρίτον, περιπατοίη ### π 301 Περιπέζια Τὰ παρὰ τὴν γῆν προσπελάζοντα ### π 302 πέζα γὰρ οὐ μόνον ὁ ποὺς, παρὰ τὸ ἐν τῷ πέδῳ ἕζεσθαι, ἀλλὰ καὶ ἡ γῆ, παρὰ τὸ ἕζω ### π 303 Περιπλομένων ἐνιαυτῶν Ἀπὸ τοῦ πέλεσθαι, ὅ ἐστι γίνεσθαι· οἷον, περιπελομένων, τῶν διαγινομένων· καὶ κατὰ συγκοπήν. Καὶ περιτελλομένων, περιερχομένων ### π 304 Περιρρηδής Περιρραγεὶς, περιρρυείς. Οὕτως Ἀλέξανδρος ὁ Κοτιαεύς· Πῖος δὲ, περιφερὴς, περιρρυής. Ὦρος ### π 305 Περισθενής Περιττῶς τῷ σθένει χρώμενος, καὶ οὐ δυνάμενος αὑτὸν κατέχειν. Ἐν οἵῳ τρόπῳ λέγεται τὸ περιώδυνος καὶ περιαλγής ### π 306 Περισκέπτωι Περισκέπτῳ ἐνὶ χώρῳ. Τῷ ὑψηλῷ, ὅθεν ἐστὶ περισκέψασθαι διὰ τὸ ὕψος καὶ ἀπιδεῖν· ἢ ὅθεν ἐστὶ τὸ πέριξ ἰδεῖν. Ἢ ### σ 44 σκεπτον ὅ τις ἂν κατανοῶν θαυμάσειεν· οἷον, ὄφρα γένωμαι σοι περίσκεπτον παίγνιον Ἀρσινόη. Δίδυμος ἐν ὑπομνήματι ξ Ὀδυσσείας. Οὕτως εὗρον ἐγὼ εἰς τὸν Ὦρον ### π 307 Περιστερά Παρὰ τὸ πέτεσθαι στερρῶς· ἢ παρὰ τὸ περισσῶς ἐρᾶν· θερμόταται γὰρ κατὰ συνουσίαν εἰσί· διὸ καὶ τῇ Ἀφροδίτῃ ἀνάκεινται· καὶ πολλάκις τίκτουσιν ἐν τῷ ἐνιαυτῷ, τῶν ἄλλων ὀρνέων μὴ ποιούντων τοῦτο. Τὸ δὲ ### π 308 περισσῶς παρὰ τὴν περὶ πρόθεσιν παρῆκται ### π 309 Περίστῳον Σὺν τῷ ι γράφεται τῷ χαρακτῆρι τῶν διὰ τοῦ ΩΙΟΝ· καὶ ὅτι ἀπὸ τοῦ στοιὰ γίνεται, τοῦ σημαίνοντος τὸ στοὰ, περίστοιον, καὶ κατ’ ἔκτασιν τοῦ ο εἰς ω, περιστώϊον. Εὐλόγως δὲ προπαροξύνεται· τὸ δὲ προστῷον προπερισπᾶται· καὶ ὤφειλεν ἢ τὰ δύο προπερισπᾶσθαι, ἢ τὰ δύο προπαροξύνεσθαι, ἐπειδὴ ἀπὸ τοῦ στοιὰ ἀμφότερα γέγονεν· ἀλλ’ ἡ παράδοσις τὸ μὲν ἓν οἶδε προπαροξύτονον, τὸ δὲ ἕτερον, προπερισπώμενον ### π 310 Περισσός Παρὰ τὴν περὶ πρόθεσιν καὶ τὸ σεύω, τὸ ὁρμῶ ### π 311 Περιστοιχίζω Ζήτει εἰς τὸ τέλος ### π 312 Περιουσιασμός Πλῆθος, ὕπαρξις φυσική ### π 313 Περίστατοι Περίβλεπτοι, ἐφ’ οἷς ἄν τις σταίη βουλόμενος θεάσασθαι ### π 314 Περίττωμα Τὸ περὶ τὸ σῶμα καθάρσιον, καὶ εἰς οὐδὲν ἡμῖν ὠφέλιμον· ἢ ἀπὸ τοῦ περὶ τὸ σῶμα εἶναι, καὶ οὐκ ἐν τῷ σώματι μένειν ### π 315 Περιφραδέως Ἀντὶ τοῦ πάνυ ἐπιστημόνως καὶ ἐντέχνως· ἐμπειρίας γὰρ προσδεῖ τοῖς ὀπτῶσι διὰ τὸ συχνοτέρως ἐποπτεύειν. Παρὰ τὸ φράζω, φράδμων, φραδὴς, καὶ φραδέως ἐπίρρημα, τὸ μετὰ λόγου καὶ ἐπιστήμης τὶ ποιεῖν· Ὤπτησάν τε περιφραδέως ### π 316 Περιωπή Ὁ κάτοπτος τόπος· καὶ ἔστι παρὰ τὸ περιόπτω ῥῆμα, περιοπὴ, ὡς κλέπτω κλοπή· ἡ δὲ τοῦ ο μετάθεσις εἰς ω σεμνοτέραν ἐποίησε τὴν λέξιν. Σημαίνει ἀκρώρειαν, ὑψηλὸν τόπον ### π 317 Περιώσιον Ἰλιάδος δ, περισσῶς, παρὰ τὸ προσῆκον. Παρὰ τὸ ὅσιον γίνεται κατ’ ἔκτασιν τοῦ ο εἰς τὸ ω· καὶ ὑπερώσιον ὁμοίως ### π 318 Περόνη Παρὰ τὸ πείρειν, ὅ ἐστι κεντᾶν καὶ διαπερᾶν· ἐκ τούτου γίνεται ἐμπερονῶ ### π 319 Πόρπη δὲ, ἡ φίβλα ### π 320 Πέρπερος Ὁ φλύαρος. Ἀπὸ τοῦ περιφέρω γίνεται περίφερος, καὶ συγκοπῇ, πέρφερος, καὶ τροπῇ τοῦ φ εἰς π, ὁ τοῖς λόγοις περιφερόμενος. Ἢ παρὰ τὸ πτερὸν, περίπτερος· καὶ ἐν συγκοπῇ, πέρπερος· ὅθεν καὶ ### π 321 περπερεύεται ἀντὶ τοῦ ματαιοῦται, ἀτακτεῖ, κατεπαίρεται μετὰ βλακείας ### π 322 Πέρραμος Πρίαμος Αἰολικῶς. Πότε δύο ΡΡ, καὶ πότε ἕν; Καὶ ἔστιν εἰπεῖν, ὅτι ἐὰν σύμφωνον ἐπιφέρηται ἓν, οἷον τρίτος, τέταρτος, οὐκέτι δύο ΡΡ· οὐ γὰρ ἠδύνατο δύο ΡΡ. Καί γε ἐὰν μὲν ᾖ καθαρὸν, δύο· ἐὰν δὲ σύμφωνον, ἕν· οἷον κοπρία κόπερρα, ὑπερθέσει· Πρίαμος, Πέρραμος. Περὶ Παθῶν ### π 323 Περσεύς Τὸν μὲν καὶ Περσῆα μετακλήϊσαν Ἀχαιοὶ, οὕνεκεν ἄστεα πέρθεν ἀπειρεσίων ἀνθρώπων. Ὦρος ### π 324 Περσεφόνη Παρὰ τὸ φέρω καὶ τὸ φόνος, οἱονεὶ φερσεφόνη τὶς οὖσα, πρὸς ἣν ἀποφέρονται οἱ πεφο νευμένοι· κατὰ τροπήν ### π 325 Πέσκος Σημαίνει κυρίως τὸ τοῦ προβάτου δέρμα. Παρὰ τὸ πείκω πέκω πέκος, καὶ πέσκος, κατὰ πλεονασμὸν τοῦ ς· ἢ παρὰ τὸ σκέπω σκέπος οὐδετέρως, καὶ μεταθέσει, πέσκος· τὸ γὰρ δέρμα τὸ σκεπάζον σημαίνει· ἢ οὗ τοῖς ἐρίοις ἐπὶ σκέπην χρώμεθα ### π 326 Πεσεῖν Ἀπὸ τοῦ πέδου, ὅ ἐστι τῆς γῆς. Τὸ ῥῆμα πεσῶ, πόθεν; Παρὰ τὸ πέδον, ὃ σημαίνει τὴν γῆν· κυρίως γὰρ πεσεῖν ἐστὶ, τὸ ἀπὸ ὕψους εἰς γῆν κατενεχθῆναι· καὶ πεσόντος, μετοχὴ δευτέρου ἀορίστου, ἀντὶ τοῦ ἀναιρεθέντος, φονευθέντος. Ἐκ δὲ τοῦ πεσῶ πεσήσω, γίνεται ὁ δεύτερος ἀόριστος, ἔπεσον· καὶ τὸ προστακτικὸν, πέσε πεσέτωσαν· σεσημείωται γὰρ ὁ ἔπεσον καὶ ἔχεσον δεύτερος ἀόριστος, ἔχοντες τὸ ς χαρακτηριστικόν. Ἐκ δὲ τοῦ ἔπεσον ἡ μετοχὴ, πεσὼν πεσόντος· ὅθεν τὸ εὐκτικὸν, πέσοιμι. Γίνεται δὲ ἐκ τοῦ πίπτω πέσω ### π 327 Πέσσει Κατασχεῖ, ἢ καταπραΰνει· καὶ ΠΕΣ σέμεν ἀπὸ ἐνεστῶτος. Τὸ θέμα ἐστὶ πέσσω· ὅθεν τὸ ### κ 965 καταπέψῃ ἀντὶ τοῦ κατάσχῃ, καταδαπανήσῃ, ὅ ἐστι καταπραΰνῃ. Ἡ δὲ μεταφορὰ ἀπὸ τῶν ἐν τῇ γαστρὶ πλείονι χρόνῳ κατεχομένων σιτίων· καὶ γὰρ αὐτὰ, ἂν μὴ κρατηθῇ τὸν ὡρισμένον καιρὸν, ἀσθενούσης τῆς καθεκτικῆς δυνάμεως, οὐ πέττεται. Διὰ τὴν πέψιν οὖν τὴν ἐν αὐτῇ γινομένην. Τὸ θέμα, πέττω· ὁ μέλλων, πέψω ### π 328 Πέσσα ὁμωνύμως, ἥ τε γραμμὴ καὶ ὁ ψῆφος. Πέντε δὲ ἦσαν οἷς ἐχρῶντο· Καὶ πέσσα πεντάγραμμα· καὶ τάχα ἡ πεττεία οἱονεὶ πεντεία τὶς οὖσα. Εὗρε δὲ αὐτὴν Παλαμήδης· καὶ δηλοῖ τὸ ἐπίγραμμα τῶν λ πρὸς τοὺς τόπους οὓς ἔχει τὸ Παλαμήδειον ἀβάκιον. Ἔστι πέτω, ὃ σημαίνει τὸ καταπίπτω· ὁ μέλλων, πέσω· ἐξ αὐτοῦ ὄνομα πεσσὸς, ὁ πίπτων ἐν τῷ βάλλεσθαι· καὶ τροπῇ, πεττός· καὶ ### π 329 πεττεύειν τὸ μεταφέρειν· ἀπὸ τῶν πεττῶν, τουτέστι τῶν κύβων. Πεττεύειν δὲ καὶ τὸ ταβλίζειν· γίνεται δὲ ἀπὸ τοῦ πεττὸς, πεττεύω· δηλοῖ δὲ τὸ μετατιθέναι καὶ παίζειν. Ἐπὶ δὲ τῶν πέντε γραμμῶν τὰς ψήφους ἐτίθουν· ὧν ἡ μέση γραμμὴ ἱερὰ ἐκαλεῖτο ### π 330 Πέταλον Σημαίνει τὸ φύλλον· παρὰ τὸ πέτω, πίπτω· πίπτουσι γὰρ ὡμοίωνται. Ἰλιάδος β ### π 331 Πέτασαν Ἀπὸ τοῦ πετάζω πετάσω, ἐπέτασα, καὶ τὰ λοιπὰ δῆλα. Ἱστία λευκὰ πέτασσαν. Τοῦτο ἀπὸ τοῦ πέτω βαρυτόνου· πετῶ γὰρ οὐκ εἴρηται ### π 332 Πεφωριῶσθαι Τὸν ὀφθαλμὸν πεπαχύνθαι ### π 333 Πετεινόν Οἱ μὲν διὰ διφθόγγου γράφουσιν, ἐκ τοῦ τὴν πτέρυγα τείνειν ἐτυμολογοῦντες· ὁ δὲ Ἡρωδιανὸς, ἐκ τοῦ πετῶ πετάσω, πτῶ πτήσω πτηνὸν καὶ πετηνόν· τὸ δὲ πετεηνὸν, ὡς ῥηματικὸν, διὰ τοῦ η· ἐκ τοῦ πετῶ πετήσω, πετηνόν· καὶ πλεονασμῷ τοῦ ε ποιητικῶς, πετεηνόν. Πάντοτε δὲ ὁ ποιητὴς διὰ τοῦ ε καὶ η προφέρει. Ἔστι δὲ καὶ τοῦτο γενικόν. Ἔχεις εἰς τὸ ### π 334 Πετεῶο Ἡ εὐθεῖα ὁ Πετέως τοῦ Πετέω· καὶ πλεονασμῷ τοῦ ο Ἀττικῶς ### π 335 Πέτεσθαι Ἐπὶ τῆς πτήσεως· παρὰ τὸ πέτω, τὸ πίπτω· παντὶ γὰρ τῷ τοῦ σώματος μέρει δοκεῖ πίπτειν τὰ πετόμενα ἐπὶ τοῦ ἀέρος. Ὁ παθητικὸς ἐνεστὼς, πέτομαι· ὅθεν καὶ πέτονται. Ἐκ τούτου γίνεται πέτος, καὶ σημαίνει τὸ ὕψος· ἐξ οὗ γίνεται πετῶ πετᾷς· καὶ τροπῇ, ποτῶ. Καὶ ἀπὸ μὲν τοῦ πετῶ γίνεται προπετὴς καὶ χαμαιπετής· ἀπὸ δὲ τοῦ πέτω, ὁ δεύτερος ἀόριστος ἔπετον· οἷον, ἔπετον Κυπρογενῆας ### π 336 Πέτρα Παρὰ τὸ πέττεσθαι ῥαδίως, κατὰ ἀντίφρασιν ### π 337 Πεύθω Σημαίνει τὸ ἀκούω· ἀπὸ τοῦ κεύθω· ὁ γὰρ ἐρωτῶν ἢ μανθάνων τὶ παρά τινος, ἀποκεκρυμμένου πράγματος γνῶσιν ἐρωτᾷ μαθεῖν. ἦ μάλα λυγρῆς πεύσεαι ἀγγελίης. Τὸ δὲ πεύθω σημαίνει καὶ τὸ ἐρωτῶ. Ζήτει εἰς τὸ ### π 338 Πευκαλίμας φρένας Οἱονεὶ δριμείας καὶ σώφρονας. Ἀπὸ δὲ τῆς πεύκης ἡ μεταφορά· ἡ δὲ πεύκη εἶδός ἐστι δένδρου ### π 339 Πευκεδανός Καυστικὸς, θερμός· λέγει δὲ τοιοῦτον τὸν πόλεμον παρὰ τὴν πεύκην τὴν πρὸς καῦσιν ἐπιτηδείαν· σύνηθες δὲ Ὁμήρῳ τὸν πόλεμον πυρὶ παραβάλλειν, διὰ τὸ τῶν μαχομένων πυροῦσθαι τὸ περικάρδιον αἷμα. Ἢ ὁ πικρὸς, διὰ τὸ τὴν πεύκην εἶναι πικρὰν, ὡς ὁ ὀπὸς δηλοῖ ### π 340 Πέφνῃ Ζήτει εἰς τὸ ### ε 1559 ἔπεφνον. Ἐκ τοῦ φῶ, τὸ φονεύω, παράγωγον φένω· καὶ ἑξῆς. Ἔστι καὶ τὸ παράγωγον τοῦ φῶ, τὸ φονεύω, φίζω, φίσω, πέφικα, πεφισμένος. Δύο σημαίνει, ἢ τὸ λεγόμενον, ἢ τὸ πεφονευμένον ### π 341 Πέφαται Ἐκ τοῦ φῶ, παράγωγον φημὶ, φήσω, πέφηκα, πέφαμαι, πέφασαι, πέφαται· καὶ τὸ ### π 342 πέφανται πεφονευμένοι εἰσὶν, ἀναιροῦνται. Ἔστι καὶ ἐκ τοῦ πέφαγκα, πέφαμμαι ### π 343 Πεφήσεαι Ἀντὶ τοῦ φονευθήσῃ· ἀπὸ τοῦ φῶ, τὸ φονεύω ### π 344 Πεφιδήσεται Ἀντὶ τοῦ φείσεται, φεισθείη. Ἀπὸ τοῦ φείδω φιδῶ, ὡς πείθω πιθῶ ### π 345 Πεφαργμένος Ἀντὶ τοῦ πεφραγμένος· καὶ ### ε 1560 ἐφάρξαντο ἀντὶ τοῦ ἐφράξαντο· καὶ τὸ ### φ 12 φαρκτὸν φρακτόν· ὥστε ὑπέρθεσιν πέπονθε ### π 346 Πεφῳσμένος Ἀντὶ τοῦ κεκαυμένος· ἀπὸ τοῦ φῴζω, ὡς χρῴζω· ἅπερ ἔχει τὸ ι ### π 347 Πέφηνα Φαίνω, φανῶ· ὁ παρακείμενος, πέφαγκα· ὁ μέσος, πέφηνα ### π 348 Πεφυζότες Ὥσπερ ἀπὸ τοῦ κίσσα γίνεται ῥῆμα κισσῶ, οὕτω καὶ ἀπὸ τοῦ φύζα, φυζῶ, φυζήσω, πεφύζηκα, πεφυζηκὼς, καὶ συγκοπῇ πεφυζώς· πεφυζηκότες, καὶ συγκοπῇ πεφυζότες· οὐ δύναται γὰρ εἶναι μέσος παρακείμενος· οὐδέποτε γὰρ μέσος παρακείμενος διὰ δύο συμφώνων κατὰ σύλληψιν ἐκφέρεται, οὐδὲ διὰ δύο διπλῶν χαρακτηρίζεται ### π 349 Πεῖνα Παρὰ τὸ πένω, τὸ ἐνεργῶ· τὰ δὲ διὰ τοῦ ΙΝΑ Ἰταλικὰ, πρὸ μιᾶς τὸν τόνον ἔχοντα, διὰ τοῦ ι γράφεται, Φαυστῖνα, Μαρῖνα· πλὴν τοῦ πεῖνα ### π 350 πεῖρα Παρὰ τὸ πείθω, τὸ πιστεύω ### π 351 Πείκω καὶ πέκτω Ἔστι τὸ κτενίζω· ὅθεν καὶ ### π 352 πεξαμένη. Ἢ παρὰ τὸ πέκω· καὶ πλεονασμῷ τοῦ ι γίνεται πείκειν· σημαίνει τὸ ξαίνειν ### π 353 Πειραταί Οἱ κατὰ θάλασσαν λῃσταὶ καὶ καταποντισταί· παρὰ τὸ πείρειν, ὅ ἐστι διαπερᾶν· οἷον, ἀλεγεινά τε κύματα πείρων. Ἢ παρὰ τὴν πεῖραν, ἣ δηλοῖ τὴν ἔφοδον καὶ ἐπέλευσιν. Τὸ δὲ ### π 354 πεινῶ παρὰ τὸ πένω πένομαι· ᾧ παρέπεται πολλάκις τοῦτο ### π 355 Πείρησαι Ἀντὶ τοῦ ἀπόπειραν ποίησαι· παρὰ τὸ πειράζω· ἢ παρὰ τὸ πειρῶ πειρᾷς ἐπείρασα· καὶ τὸ προστακτικὸν, πείρασαι· καὶ τροπῇ, πείρησαι ### π 356 Πεῖραρ Πέρας, τέλος. Τὸ μὲν πέρας τοῦ σχοινίου, Πεῖραρ ἐπαλλάξαντες ἐπ’ ἀμφοτέροισι τάνυσσαν· ἐπὶ δὲ τοῦ πέρατος, Πεῖραρ ὀϊζύος. Καὶ ### π 357 πείρατα ἐπὶ μὲν τῶν δεσμῶν, ἐκ δ’ αὐτοῦ πείρατ’ ἀνήφθη· ἐπὶ δὲ τοῦ πέρατα, ἐς ἠλύσιον πεδίον καὶ πείρατα γαίης ### π 358 Πειραιεύς Πλεονασμῷ τοῦ ι, περαιεύς τις ὤν· ἦν γὰρ ὅτε οὐ συνήπτετο τῇ γῇ, ἀλλ’ ἦν νῆσος. Γίνεται δὲ παρὰ τὸ περαιοῦσθαι· ἀπὸ τοῦ περῶ περαίω περαιεὺς, καὶ πλεονασμῷ τοῦ ι ### π 359 Πειρήνη Πηγή ἐστιν ἐν Κορίνθῳ, παρὰ τὸ πεῖρα· ἢ παρὰ τὸ πέρας ἄπειρος ἀπειρήνη, κατὰ ἀποβολὴν τοῦ α, οἱονεὶ ἡ πολλή. Ἢ ἀπὸ Πείρηνος τινὸς ὠνόμασται ### π 360 Πειρατήριον Ἀπὸ τοῦ πεῖρα, ὃ σημαίνει τὴν ἐμπειρίαν· τοῦτο δὲ γίνεται παρὰ τὸ πείθω, τὸ καταπείθω. Ἢ παρὰ τὸ περῶ, τὸ τελειῶ ### π 361 Πείθω Σημαίνει τρία· τὸ ἐλπίζω, ἐξ οὗ καὶ πίστις· τὸ φιλονεικῶ, ἐξ οὗ καὶ πεῖσμα· σημαίνει διὰ τοῦ η καὶ τὸ πάσχω, ἐξ οὗ καὶ τὸ ἔπαθον δεύτερος ἀόριστος. Ἐκ δὲ τοῦ πείθω, τὸ ἐλπίζω, γίνεται ὁ μέσος παρακείμενος, πέποιθα ### π 362 Πειρίθους Παρὰ τὸ περιθέειν περίθους, καὶ πλεονασμῷ τοῦ ι· ὁ γὰρ Ζεὺς, ὁμοιωθεὶς ἵππῳ, περιέτρεχε τὴν μητέρα αὐτοῦ Δίαν, καὶ οὕτως συνεγένετο αὐτῇ, καὶ ἐκεῖθεν οὗτος ἐτέχθη. Ἡμάρτηται δὲ κατὰ δύο τρόπους, ὅτι πλεονασμὸν ἔχει τοῦ ι, μηδέποτε τῆς περὶ πλεοναζούσης· καὶ παρὰ τοῖς Δωριεῦσι διὰ τοῦ η γράφεται ### π 363 πείρινθα λέγεται· σημαίνει δὲ τὸ τετράγωνον τὸ ἐπάνω τῆς ἁμάξης, εἰς ὃ ἐντίθεται τὰ κομιζόμενα. Οὕτως Ἀπίων· ὁ δὲ Δίδυμος, τὸ ἐκ ῥιπῶν πεπλεγμένον πλινθίον, ῥίπενθα· καὶ καθ’ ὑπέρθεσιν, καὶ πλεονασμῷ τοῦ ι, πείρινθα. Ἢ παρὰ τὸ περιθέειν γίνεται πέρινθος, καὶ πλεονασμῷ τοῦ ι. Ἡ περὶ οὐ μόνον ἐν τῷ Πειρίθους, ἀλλὰ καὶ ἐν τῷ πείρινθος ### π 364 Πείρων Ἀντὶ τοῦ περῶν, Ἰλιάδος ψ. Πάμφιλος περισπωμένως, λέγων τὴν πρόσθεσιν τοῦ ι μὴ ἐξαλλάσσειν τὸν τόνον· ὁ μέντοι Ἀρίσταρχος βαρυτόνως· φησὶ γοῦν, Πεῖρε κέλευθον. Εἰ γὰρ περιεσπᾶτο, ἦν ἂν ὁ παρατατικὸς ἐπείρα. Ἔστιν οὖν διττὸν τὸ ῥῆμα· καὶ τὸ μὲν σὺν τῷ ι βαρύνεται, πείρω· τὸ δὲ χωρὶς τοῦ ι περισπᾶται ### π 365 Πειώλης Σημαίνει τὸν πόρνον. Παρὰ τὸ πέος καὶ τὸ ὄλω γίνεται πεώλης· καὶ πλεονασμῷ τοῦ ι, πειώλης, τουτέστιν, ὁ διὰ τὸ πέος ἀπολλύμενος ### π 366 Πεῖσμα Εἴτε ἐπὶ τοῦ ἐν τῇ συνηθείᾳ λεγομένου, εἴτε ἐπὶ τῶν ἀπογείων σχοινίων, διὰ διφθόγγου γράφεται. Παρὰ γὰρ τὸ πείθω πείσω γίνεται· τὰ γὰρ ἀπόγεια σχοινία πείθειν καὶ εἴκειν τὴν ναῦν ποιοῦσιν. Ἐκ τοῦ πείσω μέλλοντος γίνεται καὶ πεῖσα ἡ πειθώ. Τὸ δὲ πείσεται ἐπὶ τοῦ παθεῖν ἀπὸ τοῦ πήθω πήσω ἐστὶ, κατὰ τροπὴν τοῦ η εἰς ΕΙ δίφθογγον ### π 367 Πεισίστρατος Παρὰ τὸν πείσω μέλλοντα. Φησὶ δὲ Ὦρος, ὅτι ταῦτα τὰ δισύλλαβα ῥήματα συντιθέμενα κατ’ ἀρχὰς εἰς ε μεταβάλλει τὸ ω, φέρω, φερέοικος· ἢ εἰς ι, τέρπω, τερπικέραυνος· τὰ δὲ ἔχοντα τὸ ο, ἀπὸ τῶν εἰς ΩΝ εἰσὶν ὀξυτόνων μετοχῶν, ἔφανον, φανὼν, Φανόδημος· φυγὼν, φυγόπολις. Ἔνια δὲ τὸ ε ἔχει· δακὼν, δακέθυμος, δακεκάρδιος. Καὶ τὰ παρὰ μέλλοντος, ὡς ἐπὶ τὸ πλεῖστον διὰ τοῦ ι· φύσω, φυσίζωος· μέμψω, μεμψίμοιρος· σείσω, σεισίχθων. Ἔσθ’ ὅτε καὶ εἰς ο· βρίσω, βρισόμαχος. Εἰ δὲ τῷ ι παραλήγεται ὁ μέλλων, διὰ τοῦ ο συντίθεται, μιξόθηρος, μιξοβάρ βαρος. Σεσημείωται τὸ δρυψόπαις, μὴ παραληγόμενον τῷ ι, καὶ διὰ τοῦ ο γινόμενον· σημαίνει δὲ τὸν κατεσπαραγμένον παῖδα. Ἐπὶ δὲ τοῦ ἐνεστῶτος ἔκθλιψις γίνεται ἐν τῷ ῥήματι φωνήεντος· τέρπω, Τέρπανδρος· ἔχω, ἐχέγγυος· Φείδιππος, ἀλεξάνεμος, Πείσανδρος, πεισήνωρ. Ἐπὶ δὲ μετοχῆς ὁμοίως ἔκθλιψις γίνεται· λιπὼν, λίπανδρος, λίφαιμος. Ἀντίκειται τὸ ἡσιεπὴς, μὴ ἔκθλιψιν ποιῆσαν τοῦ φωνήεντος· σημαίνει δὲ τὸν εὔστοχον ἐν τῷ λέγειν, παρὰ τὸν ἥσω μέλλοντα ### π 368 Πῆι Ἐπίρρημα ἐρωτήσεως, ἀντὶ τοῦ ποῦ· ἔστι καὶ ἀόριστον. Ὅτε δέ ἐστιν ἐρωτηματικὸν, περισπᾶται. Διαφέρει δὲ τοῦ ποῦ· ὅτι τὸ μὲν πῇ τὴν εἰς τόπον σχέσιν σημαίνει, ὡς Ὅμηρός φησιν, Πῇ ἔβη Ἀνδρομάχη; τὸ δὲ ποῦ, τὴν ἐν τόπῳ, ποῦ δεῦρο κιὼν λίπες Ἕκτορα; Ὅθεν οὐ δεῖ λέγειν, “ποῦ ἀπέρχῃ;” ἀλλὰ “πῇ;” ### π 369 Πηγή Παρὰ τὸ πηδῶ ῥῆμα ### π 370 Πηγεσιμάλλῳ Σημαίνει τὸν εὐπαγῆ καὶ εὐτραφῆ, ὁ εὖ πεπηγμένους καὶ δασεῖς ἔχων τοὺς μαλλοὺς, παρὰ τὸν πήσσω μέλλοντα καὶ τὸ μαλλὸς, ἢ παρὰ τὸ πηγὸν, ὃ σημαίνει δύο· σημαίνει γὰρ τὸ μέλαν κατὰ διάλεκτον· ἐκ γοῦν τοῦ πηγὸς καὶ τοῦ μαλλὸς γίνεται πηγεσίμαλλος, πλεονασμῷ τῆς ΣΙ συλλαβῆς· καὶ σημαίνει τὸν μέλανας μαλλοὺς ἔχοντα. Πόθεν δῆλον; Ἐκ τοῦ εἰπεῖν τὸν ποιητὴν, Ὄστ’ οἰῶν μέγα πῶϋ διέρχεται ἀργεννάων. Ὁ γὰρ τοιοῦτος φοβερὸς φαίνεται ἐν πλήθει προβάτων ### π 371 Πηγός Σημαίνει δύο· τὸν εὐπαγῆ καὶ εὐτραφῆ, ὡς τὸ, Πηγοὺς, ἀθλοφόρους. Σημαίνει καὶ τὸ μέλαν, κατὰ διάλεκτον, ὡς τὸ, κύματι πηγῷ· ἢ τῷ ηὐξημένῳ ### π 372 Πηός Τὸ ΠΗ, η· ἢ ὅτι κατὰ διάλεκτον εὑρέθη παὸς, ἢ ἐκ τῆς παραγωγῆς αὐτῆς· ἔστι γὰρ πῶ, τὸ κτῶμαι· ὁ μέλλων, πάσω· ἐξ οὗ καὶ πάμων καὶ πολυπάμων. Γίνεται οὖν παός· καὶ τροπῇ, πηός. Ἢ παρὰ τὸ πάσασθαι τῆς συγγενείας, καὶ οἱονεὶ ἐπίκτητον ἔχειν καὶ μὴ ἐξ αἵματος αὐτῷ προσῳκειωμένην· πηὸς γὰρ κυρίως ὁ κατ’ ἐπιγαμίαν συγγενὴς, ὡς παρ’ Ὁμήρῳ, Πηούς τε φίλους τε. Διαφέρουσι δὲ ἀλλήλων· φίλοι μὲν λέγονται, οἱ μηδὲν τῷ γένει προσήκοντες· πηοὶ δὲ, οἱ κατ’ ἐπιγαμίαν συγγενεῖς καὶ οἰκεῖοι ### π 373 Πηδάλιον Πῆδος ἔστιν εἶδος δένδρου· οἷον, Μέγα δ’ ἔβραχε πήδινος ἄξων. Λέγεται οὖν πῆδος, ἡ πλάτη, διὰ τὸ ἐκ πήδου κατασκευάζεσθαι ξύλου ### π 374 Πηλαμύς Παρὰ τὸ ἐν τῷ πηλῷ μύειν ### π 375 Πάληξ Κυρίως σημαίνει τὴν ὕβριν. Ἔστι δὲ ἡ λέξις πεποιημένη, ὥσπερ καὶ τὸ παροινία. Εἴρηται δὲ ἀπὸ τῆς τῶν παλήκων ὕβρεως, πάληξ πάληκος παληκίζω, οἱονεὶ παληκισμός· καὶ ἐν ὑπερθέσει, πηλακισμὸς, καὶ προπηλακισμός. Ἄλλοι δὲ λέγουσιν, ὅτι οἱ ἀρχαῖοι, ὅτε ἤθελον ὑβρίσαι τινὰ καὶ ἐμπαῖξαι, πηλῷ ἔχριον τὸ πρόσωπον αὐτοῦ· ἀπὸ τοῦ πηλὸς, πήλαξ πήλακος πηλακίζω ### π 376 Πηλαγόνες Οἱ γίγαντες. Καλλίμαχος, Πηλαγόνων ἐλατῆρα. Εἴρηνται παρὰ τὸ ἐκ πηλοῦ γεγενῆσθαι, τουτέστιν ἐκ γῆς ### π 377 Πηλεύς Παρὰ τὸ πάλλω, τὸ κινῶ, γίνεται παλεύς· καὶ τροπῇ τοῦ α εἰς η, Πηλεύς. Τὸ πατρωνυμικὸν, Πηλείδης· κατὰ διάλυσιν, Πηλεΐδης· τροπῇ τοῦ ε εἰς η, Πηληΐδης. Ἰστέον ὅτι τὰ εἰς ΕΥΣ, εἰ μὲν καθαρὸν ἔχει τὸ ε, συναιρεῖται παρὰ τοῖς Ἀθηναίοις, Στειριεὺς Στειριέως, Στειριῶς. Ζήτει εἰς τὸ ### β 472 βασιλεύς. Εἰ δὲ μὴ καθαρὸν ἔχει τὸ ε, οὐ γίνεται κρᾶσις ἐπὶ τούτων, καὶ ἡ αἰτιατικὴ εἰς α μόνον κιρνᾶται, καὶ οὐκ εἰς η· τῆς γὰρ κλητικῆς εἰς φωνῆεν ληγούσης, οὐ θέλει ἡ αἰτιατικὴ εἰς η καταλήγειν, οὔτε παρ’ ἡμῖν, οὔτε παρὰ τοῖς Ἀθηναίοις· παρὰ δὲ τοῖς Δωριεῦσιν εὑρίσκεται ἡ αἰτιατικὴ εἰς η, ὡς παρὰ τῷ ποιητῇ, ἀγγελίην ἐπὶ Τυδῆ στεῖλαν Ἀχαιοί· ἀντὶ τοῦ, ἐπὶ τὸν Τυδέα. Διὰ ταύτην τὴν αἰτίαν οὐ γίνεται ἐπὶ τοῦ ἔχοντος σύμφωνον ἡ κρᾶσις· οὔτε ἐπὶ τῶν καθαρῶν γίνεται κρᾶσις κατὰ τὴν κοινὴν γενικὴν, ἀλλὰ αἰτιατικήν· οὔτε ἐπὶ τῶν εἰς ΥΣ, ἡδὺς ἡδέος· οὔτε ἐπὶ τῶν εἰς ΙΣ, ὄφις ὄφεως· ἐπειδὴ ἔμελλον αἱ αἰτιατικαὶ τούτων εἰς η καταλήγειν. Δεῖ δὲ γινώσκειν, ὅτι τοῦ Πέρσης ἡ κλητικὴ τοῦ κυρίου ὀνόματος εἰς η ἐστὶ, πρὸς ἀντιδιαστολὴν τοῦ ἐθνικοῦ· τὰ γὰρ εἰς ΗΣ, ἰσοσυλλάβως κλινόμενα, καὶ ἑξῆς. Δεῖ προσθεῖναι, “χωρὶς τοῦ Αἰήτη παρὰ Ἀπολλωνίῳ·” καὶ ὦ Καλλιλαμπέτη, καὶ ὦ αἰναρέτη. Σημειοῦνται τὸ λάγνης λάγνου, ὦ λάγνα· Πυραίχμης πυραίχμου, ὦ πυραίχμα· καὶ Μενέχθης, ὦ μενέχθα. Πρόσκειται ἐν τῷ κανόνι, “ἐθνικὰ,” διὰ τὸ Σκύθα καὶ Καππαδόκα. Παράκειται ῥηματικὰ, διὰ τὸ ἀρτοπώλης ἀρτοπώλα. Ἢ εἰς ΠΗΣ ὦσι, διὰ τὸ κυνώπης κυνῶπα. Ταῦτα δὲ τὰ εἰς ΠΗΣ ποιητικὰ λέγονται εἶναι· διὸ καὶ κατὰ ποιητικὴν ἐξουσίαν εἰς α ἔχει τὴν κλητικήν. Χοιροβοσκὸς εἰς τὸν τέταρτον κανόνα τῶν ἀρσενικῶν. Ἐκ τοῦ Πηλείδης, διαλύσει καὶ τροπῇ καὶ πλεονασμῷ τοῦ α, διὰ τὴν κακοφωνίαν ἢ διὰ τὴν συνέμπτωσιν, γίνεται Πηληϊάδης. Ἔχει δὲ τεχνολογίαν τῶν πατρωνυμικῶν τὸ ἄλλο ἐτυμολογικὸν, ὧδε ### π 378 Πήληξ Ἡ περικεφαλαία ἀπὸ τοῦ πάλλεσθαι καὶ σείεσθαι τὰς περικεφαλαίας ἐν τῷ κλήρῳ, ὡς Ὅμηρος, Κλήρους ἐν κυνέῃ χαλκήρεϊ πάλλον ἑλόντες ### π 379 Πηλός Ἐκ τοῦ πάλλω ἢ παλάσσω, τὸ βρέχω καὶ μολύνω, γίνεται πηλὸς, ἡ βεβρεγμένη γῆ. Πηλὸς λέγεται καὶ ὁ οἶνος, παρὰ τὸ πάλλειν καὶ σείειν ἡμῶν τὰς φρένας· οἱ γὰρ πίνοντες αὐτὸν, σείονται· ὅθεν καὶ κραιπάλη ### π 380 Πηλυγίς Πηλυγὶς ὀκριόεντος ἀναπνείουσα μυχοῖο, συνεχὲς ἀργινόεσσαν ἀεὶ περιτέτροφε πάχνην· Ἡ ἐκ τοῦ κρύους πῆξις. Εἴρηται παρὰ τὸ πήσσω πηλὺς, ὡς πλήθω πληθύς· ἐξ οὗ πηλυγίς. Ἐκ γὰρ τῆς Ἀχερουσίας ἄκρας ἐπὶ τὴν γῆν ἐστὶ κοίλη νάπη, ἐν ᾗ ἐστι σπήλαιον τοῦ ᾅδου ὕλῃ καὶ πέτραις κατὰ τὸ στόμιον πεπυκνωμένον· ὅθεν ἀνάπνοια ψυχροτάτη ἀνιοῦσα, πήγνυσιν ἐκεῖ τὸ ὕδωρ, καὶ γίνεται πάχνη ### π 381 Πῆμα Σημαίνει τὴν βλάβην καὶ τὸ κακόν· παρὰ τὸ πήθω, τὸ πάσχω. Ἐξ οὗ πημαίνω· ὅθεν ### π 382 Πηνέλεως Παρὰ τὸ πένω Πενέλαος, καὶ Πηνέλεως Ἀττικῶς ### π 383 Πήρα Τὸ σακκοπάθνιον, ἤτοι σακκίον μικρόν· φέρα τὶς οὖσα, ἡ πρὸς τὸ φέρειν τὶ εἰργασμένη· ἐκτάσει τοῦ ε καὶ τροπῇ τοῦ φ. Ἢ ἡ πρὸς τὸ τηρεῖν καὶ φυλάττειν τὰ παρ’ αὐτῆς κατεχόμενα εἰργασμένη, τήρα τὶς οὖσα· διὸ καὶ τὰ παρ’ αὐτὴν συγκείμενα διὰ τοῦ η γράφεται, ἄπηρος, κακόπηρος, μονόπηρος ### π 384 Πηρός Ὁ τυφλός. Ἀπὸ τοῦ πήθω πήσω πηρὸς, ὁ ἐπὶ παντὸς μέρους πεπονθὼς, ἐξαιρέτως δὲ ἐπὶ τῆς ὄψεως ### π 385 Πηρίν Δικατάληκτόν ἐστι· σημαίνει δὲ τὸν ὄρχιν· ἀπὸ τοῦ σπείρω σπειρὶν καὶ πηρίν· παρὰ τὸ σπείρειν δι’ αὐτοῦ τέκνα ### π 386 Πῆχυς Ἐπὶ τῆς χειρός· ἀπὸ τοῦ πεπηγέναι ἄκρῳ τῷ βραχίονι ### π 387 Πήχυιον προὔχοντα Ἀπολλώνιος· οἱ μὲν, μικρὸν ἱμαντίδιον τὸ συνέχον τὴν κώπην πρὸς τὸν σκαλμὸν, ὅπερ Ἀττικοὶ ### π 388 πηχυαλέα καλοῦσιν· οἱ δὲ, τὸ ὄπισθεν μέρος τῆς κώπης, ὅπερ κατέχων ὁ ναύτης κωπηλατεῖ. Τὸ δὲ, Πήχυιον βόθρον ὀρύξας ἐν Ὀδυσσείᾳ, ἀντὶ τοῦ πηχυιαῖόν ἐστι ### π 389 Πῖαρ Παρὰ τὸ πῖον, ὃ σημαίνει τὸ λιπαρόν· ἀπὸ τοῦ πιεῖν δὲ, ὅ ἐστιν ὑγραίνεσθαι, γίνεται πῖον, ἐξ ἀναδόσεως τῶν σιτίων· παρὰ τὸ πίω, ὃ σημαίνει τὸ ποτίζω· ὁ μέλλων, πίσω. Καὶ ### π 390 πιαλέα ἡ κάθυγρος, λιβάδα ἔχουσα· ἐκ τοῦ πίω ὁμοίως ### π 391 Πίδαξ Σταγὼν, πηγή· παρὰ τὸ πίω, ἀφ’ οὗ καὶ πιεῖν. Τινὲς δὲ παρὰ τὸ πηδᾶν, κατὰ μετάθεσιν τοῦ η εἰς τὸ ι Βοιωτικῶς, ὥσπερ ἥκω ἵκω· πηδᾶν γὰρ λέγεται καὶ ἐπὶ τοῦ ἁλλομένου ὕδατος κατὰ μετάθεσιν Αἰολικήν. Ἀπὸ τούτου γίνεται καὶ πιδύω, καὶ Πιδύτης κύριον ### υ 9 ὑποπιάζω Γίνεται παρὰ τὸ ἰπῶ, τὸ θλίβω, ἰπάζω· καὶ ὑπερθέσει, πιάζω· τοῦ γὰρ πιέζω τὸ πιάζω ἀναλογώτερόν ἐστι. Τρία γὰρ μόνα εἰσὶν εἰς ΖΩ δισύλλαβα τῷ ε παραληγόμενα, ῥέζω, ἕζω, χέζω· οὐδὲν δὲ ὑπερδισύλλαβον τῷ ε παραλήγεται. Κατὰ τροπὴν οὖν γίνεται πιέζω. Ἴωνες μὲν οὖν καὶ Ἀττικοὶ, πιέζω λέγουσιν· οἱ δὲ Δωριεῖς, πιάζω ### π 392 Πιδηέσσης Πηγὰς ἐχούσης, καθύγρου· πίδαξ γὰρ ἡ πηγή· ὅθεν καὶ ### π 393 πολυπίδακα τὴν πολλὰς πηγὰς ἔχουσαν καὶ κάθυγρον Ἴδην λέγει· καὶ, Ἴδης ἐν κορυφῇσι καθέζετο πιδηέσσης, Ἰλιάδος λ ### π 394 Πιερία Ὄνομα τόπου, ἔνθα αἱ Μοῦσαι ἐγεννήθησαν. Παρὰ τὸ Πίηρ γέγονεν· ἢ ἀπὸ τοῦ Πιεροῦ ἀδελφοῦ τῆς Μεθώνης· ἢ ἀπὸ Πιερίας νύμφης. Τὸ δὲ Πίηρ, παρὰ τὸ πίω ῥῆμα· ἢ παρὰ τὸ πῖον, ὃ σημαίνει τὸ λιπαρόν· ἔστι δὲ ὄνομα κύριον. Καὶ ### π 395 πίειρα ἡ λιπαρὰ, παρὰ τὸ πῖον, Ἰλιάδος ς ### π 396 Πῖθι πακτωλοῦ ῥοάς Ἀντὶ τοῦ πίε, Ἴων ἐν Ὀμφάλῃ. Ἀπὸ τοῦ πίω γίνεται πίε, καὶ κατ’ ἔκτασιν τῆς ΘΙ συλλαβῆς, πίεθι, καὶ κατὰ κρᾶσιν τοῦ ι καὶ ε εἰς ι μακρὸν, πῖθι ### π 397 Πίθος Παρὰ τὸ πίω, ἀφ’ οὗ ἐστι πιεῖν ### π 398 Πιθάκνη Τὸ μικρὸν πιθάριον ### π 399 Πίθηκος Παρὰ τὸν πιθήσω μέλλοντα· ὅπερ ἀπὸ τοῦ πιθῶ γέγονεν, ἐξ οὗ καὶ τὸ πιθέσθαι· πείθει γὰρ ἡμᾶς τὸ ζῷον, εἰδεχθὲς ὂν, προσέχειν αὐτῷ ### π 400 Πικρός Παρὰ τὸ πεῦκος τὴν πικρίαν· σημαίνει ὀδυνηρὸν, χαλεπόν. Ἢ παρὰ τὸ πέκος, ὃ σημαίνει τὴν πεύκην, πλεονασμῷ τοῦ ρ καὶ τροπῇ πικρὸς, πικραίνω ### π 401 Πιλᾶτος Ἀπὸ τοῦ σπῖλος, ὃ σημαίνει τὸν ῥύπον, γίνεται σπιλάτος, καὶ κατὰ ἀφαίρεσιν τοῦ ς, πιλᾶτος. Τὸ ΛΑ, μακρὸν φύσει ### π 402 Πῖλος Τὸ ἐξ ἐρίων εἰργασμένον πρὸς τὸ κοιμᾶσθαι ἐπιτήδειον· ὃ ἡμεῖς πιλωτὸν φαμέν. Ἰλιάδος κ, μέσῃ δ’ ἐνὶ πῖλος ἀρήρει. ἐν τῇ περικεφαλαίᾳ. Καὶ Ἡσίοδος, κεφαλῆφι δ’ ὕπερθεν πῖλον ἔχειν ἀσκητόν. Τὸ καμελαύκιον λέγει. Σημαίνει δὲ καὶ ὀρτάρια, παννία, ὡς παρὰ τῷ αὐτῷ, ἀμφὶ δὲ ποσσὶ πέδιλα βοὸς ἶφι κταμένοιο ἅρμενα δήσασθαι, πίλοις ἔντοσθε πυκάσας. Γίνεται παρὰ τὸ πιέζω πιέσω, οἱονεὶ πίελός τις ὢν, καὶ κατὰ κρᾶσιν πῖλος· ἐπεὶ συμπεπίληται. Ὁ δὲ Ἀπολλώνιος, παρὰ τὸ πιλνῶ ῥῆμα, ὃ σημαίνει τὸ προσπελάζω· καὶ γὰρ πιλνᾶται καὶ συνάπτεται, ἵνα κατασκευασθῇ· οἱ δὲ, παρὰ τὸ πελάζω· ἐπεὶ συμπελάζεται ἀλλήλοις τὰ ἔρια. Ὥσπερ δὲ παρὰ τὸ φίλος γίνεται φιλῶ, οὕτω καὶ παρὰ τὸ πῖλος πιλῶ· καὶ ἔστι πρώτης συζυγίας· ὁ μέλλων, πιλήσω, καὶ οὐ πιλώσω, ὡς ἐν τῇ συνηθείᾳ φαμέν ### π 403 Πίμπλαντο Ἀπὸ τοῦ πέλω γίνεται καὶ κατὰ συγκοπὴν πλῶ, καὶ κατὰ ἀναδιπλασιασμὸν ἐπενθέσει τοῦ μ, πιμπλῶ· παράγωγον, πίμπλημι· σημαίνει τὸ πληρῶ· καὶ τὰ λοιπὰ δῆλα. Ἀπὸ δὲ τοῦ πιμπλῶ, πιμπλάνω, καὶ ### π 404 πιμπλάνεται σημαίνει τὸ πληροῦται, Ἰλιάδος ι ### π 405 Πιμελή Παρὰ τὸ πῖον καὶ τὸ μέλος, πιομέλη τὶς οὖσα, ἡ πιαίνουσα τὰ μέλη· ἢ ὁ πῖα μέλη ἔχων. Σημαίνει δὲ τὸ λῖπος· καὶ ἔστι θηλυκὸν, καὶ ὀξύνεται ### π 406 Πιμπρᾶσαι Φυσῶσαι· Ἀπολλώνιος ### π 407 Πίναξ Ἡ σανίς· πίνακάς τε νεῶν. Καταχρηστικῶς δὲ καὶ τὸ σκεῦος λέγεται, ὡς τὸ, κρειῶν πίνακας παρέθηκεν. Ἐνταῦθα γὰρ τὰ σκεύη λέγει· ἐπειδὴ πάλαι ἐπὶ σανίδων ἴσως τὰ κρέα ἐτίθεσαν ὀπτῶντες ἢ κατακόπτοντες. Οὕτως Ὦρος· ὁ δὲ Χοιροβοσκὸς εἰς τὸ ἀνεκφώνητον λέγει, Πίνακας φησὶν ἐν οἷς αἱ ἀναγραφαὶ ἦσαν τῶν δραμάτων. Ὁ οὖν Καλλίμαχος ὁ γραμματικὸς ἐποίει πίνακας ἐν οἷς ἦσαν αἱ ἀναγραφαὶ παρὰ τῶν ἀρχαίων· οἷς ἐντυχὼν ὁ γραμματικὸς, ἐποιήσατο τὰς ὑποθέσεις τῶν δραμάτων ### π 408 Πινάκιον Παρὰ τὸ τῇ πείνῃ ἄκος φέρειν. Λέγεται καὶ τὸ ψήφισμα καὶ ἡ γραφὴ, ὡς παρὰ τῷ Δημοσθένει, Μικρὸν πινάκιον ταῦτα ἐπισχεῖν ἐδύνατο. Καὶ τὸ νῦν πινακίδιον τῶν κοινῶν γραμμάτων σημαίνει συμβόλον δικαστικὸν ἐν ᾧ ἐπεγέγραπτο τὸ πρᾶγμα τοῦ κρινομένου, καὶ ὁ δῆμος ### π 409 πινάδης Ὁ ῥυπαρός· παρὰ τὸ πῖνος, ὃ σημαίνει τὸν ῥύπον· τοῦτο παρὰ τὸ σπῖνος, ἀποβολῇ τοῦ ς· τοῦτο παρὰ τὸ σπῖλος, τροπῇ τοῦ λ εἰς ν ### π 410 Πινοτήρης Ὁ τὴν πίναν τηρῶν, ἤγουν τὸν λίθον. Παρὰ τὸ πίνα οὖν ὁ λίθος, καὶ τὸ τηρῶ. Τὸ ΠΙ, ι· διατί; Τὸ γὰρ πείνα τὸ ἐπὶ τῆς ἐνδείας, δίφθογγον ### π 411 Πινύσκω Παρὰ τὸ πνέω πνύω· ὁ μέλλων, πνύσω· πλεονασμῷ τοῦ κ, πνύσκω· καὶ ἐπενθέσει τοῦ ι, ἢ ἀναδιπλασιασμῷ, πιπνύσκω· καὶ ἀποβολῇ τοῦ π καὶ ἐκτάσει τοῦ ι, πινύσκω, ὡς γιγνώσκω, γινώσκω. Ἄμεινον δὲ λέγειν πλεονασμὸν, ἤπερ δι πλασιασμόν. Περὶ Παθῶν ### π 412 Πινυτός Ὁ σώφρων καὶ συνετός. Ἀπὸ τοῦ πνύω πνυτός· καὶ πλεονασμῷ τοῦ ι, πινυτός. Ἢ παρὰ τὸ πονῶ πονύω, πνυτὸς, καὶ πλεονασμῷ τοῦ ι, ὁ διεγηγερμένος. Ἐκ τούτου ### π 413 πινυτὴ ἡ σωφροσύνη καὶ ἡ φρόνησις ### π 414 Πίνω Ἀπὸ τοῦ πίω γίνεται κατ’ ἐπένθεσιν τοῦ ν. Καὶ ἰστέον, ὅτι τὸ πίνω μόνον ἐκτείνει τὸ ι, πίνοντά περ ἔμπης, Ἰλιάδος ξ· τὸ δὲ πίω ἐκτείνει καὶ συστέλλει· ἐκ τείνει μὲν, ὡς τὸ, Πίομεν ἐκ βοτάνης, Ἰλιάδος ν· καὶ Ἀριστοφάνης ἐν Ἥρωσι, Πῶς πίομαι. Συστέλλει δὲ, ὡς τὸ, Οἵ κ’ ἐμὸν αἷμα πιόντες, καὶ, πίον τ’ ἀκέοντό τε δίψαν ### π 415 Πίπτω Ἀπὸ τοῦ πέτω πτῶ· διπλασιασμῷ, πίπτω· τὰ γὰρ πετόμενα τοῖς πίπτουσιν ἔοικε. Τὰ γὰρ εἰς ΠΤΩ λήγοντα ῥήματα διχρόνῳ παραληγόμενα συστέλλει αὐτὸ, βάπτω, σκάπτω, τύπτω, ἴπτω, λίπτω· σεσημείωται τὸ πίπτω, φύσει μακρᾷ παραληγόμενον· ἀλλὰ καὶ ῥίπτω. Ἀπὸ δὲ τοῦ πέτω γίνεται πίπτω· τὸ γὰρ ε ἐν πλεονασμῷ συμφώνου γινόμενον τρέπεται εἰς ι. Ὥσπερ δὲ ἀπὸ τοῦ ὄπτω Αἰολικῶς ὄσσω, οὕτω καὶ πίπτω πίσσω ### π 416 Πίσα Ὄνομα πόλεως· οἱ μὲν, ἀπὸ Πίσου τινὸς ὠνομᾶσθαι. Ἢ ὅτι κάθυγρός ἐστιν ὁ τόπος, καὶ πολὺ ὕδωρ ἔχουσα ### π 417 Πίση δὲ τὰ τοιαῦτα λέγουσιν οἱ παλαιοὶ, ὡς Ὅμηρος, καὶ πίσεα ποιήεντα, ἀντὶ τοῦ τοὺς καθύγρους τόπους. Καὶ παρὰ Ἀπολλωνίῳ, Πίσεά τε προλιπὼν καὶ ἐλεσπίδας. Διὰ τοῦ ι γράφεται· ἐπειδὴ παρὰ τὸ πίω πίσω, ὡς λύω λύσω. Ἐκ τούτου ῥηματικὸν ὄνομα πῖσος, καὶ πίσεα. Τὸν δὲ πίσω μέλλοντα ὁ τεχνικὸς μὴ εἰρῆσθαι φησὶ, καὶ ταῦτα εἰρημένου αὐτοῦ καὶ παρὰ Πινδάρῳ, οἷον, Πίσω γε Δίρκης ὕδωρ· καὶ παρὰ Εὐπόλιδι, Τῷ δ’ ἂν οἶνος εἴη πολὺς, πίσει· ἀλλὰ μήποτ’ ἔστιν εἰπεῖν, ὅτι μὴ εἰρῆσθαι εἶπεν ἐν πλάτει ### π 418 Πισός Παρὰ τὸ πτίσαι, τὸ καθαίρειν, πτισὸς καὶ πισός ### π 419 Πιστός Παρὰ τὸ πείθω γίνεται ### π 420 πίστρα σημαίνει τὴν ποτίστραν, καὶ γίνεται παρὰ τὸν πίσω μέλλοντα ### π 421 Πίσυνος διΐ Πεπιστευκὼς, τεθαρρηκὼς, πεποιθώς. Παρὰ τὸ πιστὸς πιστόσυνος, ὡς δοῦλος δουλόσυνος· καὶ συγκοπῇ, πίσυνος ### π 422 Πίσυρες Ἀντὶ τοῦ τέσσαρες, κατὰ τὴν κοινωνίαν τοῦ τ πρὸς τὸ π, καὶ τοῦ ε πρὸς τὸ ι, καὶ τοῦ α εἰς τὸ υ· οἷον, τέσσαρες καὶ πίσυρες ### π 423 Πιτνῶ Σημαίνει τὸ διαρρήσσω. Ἀπὸ τοῦ πέτω πιτνῶ, ὡς ὀρέγω ὀριγνῶ· ὡς γὰρ λέγει περὶ παθῶν Ἡρωδιανὸς, οὐ δύναται εἶναι ἀπὸ τοῦ πίπτω κατὰ πλεονασμὸν τοῦ ν· ἐπειδὴ μετὰ δύο ἀντιστοίχων μόνον τὸ ρ τίθεται, οἷον ἐχθρός ### π 424 Πίτυς Παρὰ τὸ πίπτω πίπτυς καὶ πίτυς· Ὀλολυζέτω πίτυς ὅτι πέπτωκε κέδρος ### π 425 Πιτύεια Ἄκρον ἐστὶ περὶ τὴν Λάμψακον· καὶ Πιτύεια πρότερον ἡ Λάμψακος ἐκαλεῖτο, διὰ τὸ ἔχειν πίτυς πολλάς. Ἀπολλώνιος ### π 426 Πίτυλος Κτυπητὴς, φαντασιοκόπος. Παρὰ τὸ τύπτω τύπτιλος· καὶ ἀποβολῇ τοῦ τ, καὶ μεταθέσει τῆς ἐν ἀρχῇ συλλαβῆς, πίτυλος ### π 427 Πιφαύσκω Ἐμφανίζω, ὅ ἐστι φανεροποιῶ, λέγω. Ἐκ τοῦ φῶ, τὸ λέγω, παραγωγὸν, φάζω· ὁ μέλλων, φάσω· καὶ φάσκω· καὶ πλεονασμῷ τοῦ υ, φαύσκω· καὶ κατ’ ἀναδιπλασιασμὸν, πιφαύσκω. Ὁ δὲ Φιλόξενος, ἀπὸ τοῦ φῶ, παράγωγον φαύω· ὁ μέλλων, φαύσω· καὶ πλεονασμῷ τοῦ κ, καὶ ἀναδιπλασιασμῷ, πιφαύσκω. Λέγεται καὶ πιφραύσκω, πλεονασμῷ τοῦ ρ ### π 428 Πίφιξ Εἶδος ὀρνέου· παρὰ τὸ πίω· χαίρει γὰρ τὸ ὄρνεον τοῦτο τοῖς ὕδασι ### π 429 Πίων Σημαίνει τὸν λιπαρόν. Ἔστι πίω· ἐξ οὗ καὶ πιῶ· ὁ δεύτερος ἀόριστος, ἔπιον. Λοιπὸν ἐκ τοῦ πίω γίνεται ὄνομα πίων· ὁ γὰρ λιπαρὸς πιότητα ἔχει· καὶ ἐξ αὐτοῦ πιότης, διὰ τὸ ὑγραίνεσθαι τῇ ἀναδόσει τῶν σιτίων. Οἱ δὲ, παρὰ τὴν πόαν. Τὸ ΠΙ, μακρόν. Κανὼν ἐστὶν ὁ λέγων, ὅτι τὰ εἰς ΩΝ δισύλλαβα τῷ ι παραληγόμενα, μὴ ὄντα κύρια, ἐκτείνει αὐτό· οἷον, κίονος, πρίονος· οὕτως οὖν καὶ πίονος ### π 430 Πλαγγών Οὐκ ἀπὸ τοῦ πλάσσω· ἐγένετο γὰρ ἂν πλάδων, ὡς σπάσσω σπάδων· ἀλλὰ παρὰ τὸ πλάζω, πλαγών· καὶ πλεονασμῷ τοῦ γ, πλαγγών· τοῦτο γὰρ εἰς πλάνην γίνεται καὶ ἀπάτην τῶν κορῶν ### π 431 Πλάγχθη δ’ ἀπὸ χαλκόφι χαλκός Ἀπεκρούσθη δὲ ἀπὸ τοῦ σιδήρου. Παρὰ τὸ πλάζω πλάζομαι πλάχθη· καὶ πλεονασμῷ τοῦ γ. Τὸ δὲ πλάζω, ἐκ τοῦ πλανῶ πλανάζω, καὶ κατὰ συγκοπήν· ἢ ἀπὸ τοῦ πελάζω πλάζω. Καὶ ### π 432 πλάζουσι τὸ πλανῶσιν, Ἰλιάδος β. Τὸ δὲ πλανῶ, ἐκ τοῦ πλάνη· τὸ δὲ πλάνη, ἐκ τοῦ ἅλη· ἢ διὰ τὸ πλαγιάζειν τὸν νοῦν. Ζήτει καὶ τοῦτο ἐν τῷ πλαγγηδών ### π 433 Πλάστιγξ Ἡ μάστιξ· ἀπὸ τοῦ πλήσσειν, παρ’ Αἰσχύλῳ· πλάστιγξ δὲ, ἡ τοῦ ζυγοῦ, παρὰ τὸ πλατεῖα εἶναι ### π 434 Πλαδαρόν Χαῦνον, ὑγρόν· καὶ ### π 435 πλάδος ἡ ὑγρασία ἡ ἐν τῷ στομάχῳ. Παρὰ τὸ πλάζω, τὸ πλανῶ, ἢ παρὰ τὸ περιπεπλᾶσθαι· καὶ παρὰ Ἀπολλωνίῳ, Πλαδόωσαν ἐπισχίζοντες ἄρουραν· ἀντὶ τοῦ δίϋγρον οὖσαν ### π 436 Πλακοῦς Πλάκας ἐκάλουν πάντα τὰ εἰς πλάτος ἐκτεταμένα· ὅθεν πλακόεις, καὶ Ἀττικῇ συναιρέσει, πλακοῦς. Τὰ δὲ εἰς ΟΥΣ συνῃρημένα τῶν ἐντελῶν ἔχει τὴν κλίσιν. Καλῶς δὲ εἴρηται, τὰ συνῃρημένα, καὶ οὐχὶ τὰ πεπονθότα τῶν ἀπαθῶν ἰδοὺ γὰρ ἡ εἰκών· καὶ ἀποβολῇ τοῦ ν γίνεται εἰκὼ, ἐπὶ τοῦ αὐτοῦ σημαινομένου· καὶ οὐ φυλάττει τὴν αὐτὴν κλίσιν· ἡ μὲν γὰρ κλίνεται εἰκόνος· ἡ δὲ, εἰκοῦς, ὡς Σαπφοῦς ### π 437 Πλάτος Παρὰ τὸ πλῶ, τὸ πληρῶ· ἢ παρὰ τὸ ἐπιπολὺ τετᾶσθαι· ἢ παρὰ τὸ πολὺς καὶ τὸ ἄτος, ὃ σημαίνει τὸ εὖρος ### π 438 Πλαταγή Κρόταλόν ἐστι χαλκοῦν. Ἀπολλώνιος, Χαλκείην πλαταγὴν ἐνὶ χερσὶ τινάσσων δούπει ### π 439 Πλατάνιστος Ὄνομα παρώνυμον· τὸ γὰρ πλατάνιστος καὶ πρώτιστος τῇ μὲν φωνῇ εἰσιν ὑπερθετικὰ, τῷ δὲ σημαινομένῳ καὶ τῷ χαρακτῆρι ἀντὶ ἁπλῶν εἰσι, καὶ εἰσὶ παρώνυμα. Γίνεται δὲ ἐκ τοῦ πλάτους· Λέγεται γὰρ εἶναι αὐτὴν πλατύφυλλον. Εἰς τὸ ### π 440 Πλαίσια Τὰ ποιοῦντα πλίνθους· οἷον πλάσια, παρὰ τὸ πλάττεσθαι ἐν αὐτοῖς τὰς πλίνθους. Δηλοῖ δὲ καὶ τὴν τετραγωνοειδῆ τῶν στρατιωτῶν σύνταξιν, ὡς λέγει Ἡρωδιανός· καὶ γίνεται παρὰ τὸ πέλας πελάσιον, καὶ συγκοπῇ καὶ πλεονασμῷ τοῦ ι, πλαίσιον ### π 441 Πλέας Ἐκ τοῦ πλείων ἐκβολῇ τοῦ ι πλέων· ἡ εὐθεῖα τῶν πληθυντικῶν, πλέονες· ἆρον τὴν ΟΝ συλλαβὴν, καὶ γίνεται πλέες· ἡ αἰτιατικὴ ὁμοίως, πλέας ### π 442 Πλευραί Οἷον αἱ πλήρεις οὖσαι καὶ ἀμύχωτοι· ἢ πλεωραί τινες οὖσαι, αἱ φυλάττουσαι τὸν πνεύμονα· ἢ πολύευραί τινες οὖσαι, ὡς πλατεῖαι. Καὶ πλευρὸν, παρὰ τὸ πέλειν εὐρὺ, ἤγουν πλατύ. Καὶ πλευρὰ, παρὰ τὸ πολὺς καὶ τὸ εὖρος, πολύευρά τινα ὄντα, τουτέστι πλατέα. Τὰ γὰρ ἀρσενικὰ ἢ θηλυκὰ, εἰς οὐδέτερον γένος μεταπλαττόμενα, τοῦ αὐτοῦ σημαινομένου ὄντα, τὸν αὐτὸν τόνον φυλάττει· οἱ δεσμοὶ, τὰ δεσμά ### π 443 Πλεῖαι Πλεῖαί τοι χαλκοῦ κλισίαι. ἀντὶ τοῦ πλήρεις, γέμουσαι. Ἀπὸ τοῦ πλείων, κατὰ μεταπλασμὸν, γίνεται πλεῖος, καὶ πλεῖα· τὸ πληθυντικὸν, πλεῖαι. Ἐκ τοῦ πλεῖος, καὶ τὸ, πλεῖοι μέλανος θανάτοιο· ἐκ δὲ τοῦ πολὺς, πολέος· ἐν συγκοπῇ, πλέος· καὶ μετὰ τοῦ ι, πλεῖος· καὶ τὸ συγκριτικὸν πλείων· καὶ τὸ οὐδέτερον, πλεῖον. Σημαίνει δὲ τὸ πλεῖστον. Ἢ παρὰ τὸ πολὺς πολεῖον· καὶ συγκοπῇ, πλεῖον ### π 444 Πλειότερος Οὕτω κατεσκεύασται. Ὅτι οὐ πάντα τὰ εἰς ΩΝ ὀνόματα ποιοῦσι συγκριτικὰ, ἀλλὰ μόνα τὰ παραληγόμενα θηλυκῷ καὶ οὐδετέρῳ γένει. Τῶν γέ τοι ὀξυτονουμένων οὐδὲν εἰς σύγκρισιν κλίνεται· οὐδὲ γὰρ τοῖς γένεσι παρασχηματίζεται· οἷον, σωφρονέστατος, τλημονέστατος, ἀπὸ τοῦ σώφρων καὶ τοῦ τλήμων· οἷον, Ἀλλ’ εἶμι γὰρ ἤδη τλημονεστάτην ὁδόν· τὸ οὖν παρὰ Καλλιμάχῳ, ὄφρα σε πλειοτέρη, οὐ παρὰ τὸ πλεῖον πεποίηται· πλειονέστερον γὰρ ἂν ἐλέγετο· ἀλλὰ παρὰ τὸ πλεῖος, ἀφ’ οὗ καὶ Ὅμηρος, πλεῖοι μέλανος θανάτοιο· καὶ, πλεῖαί τοι οἴνου κλισίαι· πλεῖος οὖν καὶ πλειότερος. Ἡμάρτηται δὲ ὁμολογουμένως τὸ, πολὺ χειρότερον παρὰ Ἡσιόδῳ. Καὶ γὰρ συγκριτικὸν ὂν τὸ χεῖρον συγκριτικὸν ἐποίησεν· ὅπερ ἀδύνατον. Καὶ εἰ ὅλως ὤφειλεν εἰπεῖν, χειρονέστερον ὤφειλεν. Τί οὖν Ἡσίοδος; Ἴσως παρὰ τὸ χεῖρος. Οὕτω Φιλόξενος ρ η ### π 445 Πλειάρειν Τὸν γὰρ πλήρην οὗτος ἔφη πλειάρειν· οἱ γὰρ Αἰολεῖς, τὸ η εἰς ΕΙ δίφθογγον μεταβάλλουσι. Τὸ γὰρ πένης, πένεις λέγουσι. Περὶ Παθῶν ### π 446 Πλέκω Παρὰ τὸ ἕλκω, τὸ σύρω, γίνεται λέκω· καὶ πλεονασμῷ τοῦ π, πλέκω ### π 447 Πλειάς Ὡς ἐκ πλειόνων ἀστέρων οὖσα. Πλειὰς, ἀπὸ τῆς Πληϊόνης, θυγατρὸς μὲν Ὠκεανοῦ, γυναικὸς δὲ Ἄτλαντος. Λέγει δὲ Πίνδαρος περὶ τοῦ καταστερισμοῦ αὐτῶν, ὅτι, τῆς Πληϊόνης πορευομένης μετὰ τῶν θυγατρῶν κατὰ τὴν Βοιωτίαν, συναντῆσαι αὐτῇ Ὠρίωνα· εἶτα ἐρασθεὶς, ὥρμησε πρὸς τὸ ἁρπάσαι· τὴν δὲ, φεύγουσαν μετὰ τῶν θυγατρῶν, Ὠρίων ἐδίωκε· γενέσθαι δὲ αὐτῶν τὸν δρόμον πέντε ἔτη ἀδιάλειπτον· τὸν δὲ Δία, διὰ τὴν κακοπάθειαν αὐτῶν, οἱονεὶ μνήματα κατηστερίσθαι τὰς πλειάδας φευγούσας τὸν Ὠρίωνα, ὅς ἐστιν ἐνιαυτός. Σημαντικαὶ δὲ καὶ θέρους καὶ χειμῶνος αὗται. Ἢ παρὰ τὸ πλεῖον, ὃ σημαίνει τὸ πλῆρες, γίνεται· καὶ ### π 448 πλειὼν ἐξ αὐτῶν ὁ ἐνιαυτὸς, οἷον ὁ πλήρης χρόνος· ἢ ἀπὸ τοῦ πλείονας χρόνους περιέχειν ἐν ἑαυτῷ· ἢ παρὰ τὸ πολεῖν καὶ διέρχεσθαι κατὰ τοὶς τετα γμένους χρόνους, καὶ ἐν τῷ αὐτῷ τόπῳ ἀναστρέ φεσθαι, πολειών· καὶ συγκοπῇ, πλειών. Ἢ παρὰ τὸ πλειὰς γίνεται· καὶ γὰρ αἱ Πλειάδες, σημαντικαί εἰσι τοῦ ἐνιαυτοῦ· δύνουσαι μὲν γὰρ τὴν ἀρχὴν τοῦ ἐνιαυτοῦ δηλοῦσιν· ἀνατέλλουσαι δὲ, τὸ τέλος. Ὀξύνεται δὲ τὸ πλειὼν, ἐπειδὴ δοκεῖ περιεκτικὸν εἶναι ### π 449 Πλεισθένης Ἀπὸ τοῦ πλέον καὶ τοῦ σθένος, Πλεοσθένης· καὶ κατὰ κρᾶσιν Ἀττικὴν, Πλεισθένης ### π 450 Πλειστοδίκεια Τὸ μὲν Πλειστοδίκεια, παρὰ τὸ Πλειστοδίκη ἐστὶν, ὅπερ ἀπὸ τοῦ δίκη ἐστί· τὸ δὲ Πλειστοδόκεια, παρὰ τὸ Πλειστοδόκη, ὅπερ ἀπὸ τοῦ δέκομαι Ἰωνικοῦ ἐστὶ, τοῦ σημαίνοντος τὸ δέχομαι, ἀμφότερα διὰ διφθόγγου, τῷ λόγῳ τοῦ Πηνελόπεια ### π 451 Πλειστοῖο Ἀπολλώνιος, Πολλὰ δὲ Κωρύκιαι νύμφαι Πλειστοῖο θύγατρες. Τινὲς ἀναγινώσκουσι προπερισπωμένως· ἐπειδὴ καὶ ὑπὸ τῶν ἐγχωρίων λέγεται Πλειστὸς ὀξυτόνως· ἔστι δὲ ποταμὸς ἐν Δελφοῖς. Ἡρωδιανὸς δὲ ἐν τῷ Καθόλου Πλεῖστος βαρύνει. Κωρύκιον δέ ἐστιν ἄντρον ἐν Παρνασῷ· ἀπὸ νύμφης Κωρυκίας καὶ Ἀπόλλωνος ### π 452 Πλεῖστος Δεῖ γινώσκειν, ὅτι τὰ εἰς ΣΤΟΣ ὑπερθετικὰ, δισύλλαβα ὄντα, φυλάττει τὴν δίφθογγον· λῴων, λῷστος· ῥᾴων, ῥᾷστος· μείων, μεῖστος· πλείων, πλεῖστος. Εἰ δὲ εἴη ὑπὲρ δύο συλλαβὰς, ἀποβάλλει τὸ ε· ἀρείων, ἄριστος· χερείων, χέριστος ### π 453 Πλειστηριάσαντες Τὸ πλείονος πωλῆσαι τιμῆς οὗ τὶς ὠνήσατο ### π 454 Πλημμέλεια Ἀπὸ τοῦ πλημμελές· τὸ δὲ πλημμελὲς, παρὰ τὸ πάλιν, ὃ σημαίνει τὸ ἐκ δευτέρου, καὶ τὸ μέλω, τὸ φροντίζω, γίνεται παλιμμελῶ· καὶ συγκοπῇ, πλημμελῶ· σημαίνει δὲ τὸ ἐκ δευτέρου τὰ αὐτὰ φροντίζειν τοῦ λέγειν ἢ ἐπαναλαμβάνειν ### π 455 Πλημμυρίς Ἡ πλημμύρα, τὰ δὲ ἀπὸ βαρυτόνου ῥήματος ὀξύνεται· βασιλεύω, βασιλίς· πλημμύρω, πλημμυρίς. Τοῦτο ἀπὸ τοῦ πλήθω, πλήσω, πλήμη, καὶ πλημμύρω. Ἔνιοι δὲ ἐπίρρημα οἴονται εἶναι, ὡς τὸ λικριφὶς καὶ ἀμοιβηδίς. Εἰ μέντοι ὄνομα ἐστὶν, εὔλογον βαρύνεσθαι αὐτὸ διὰ τὴν παρὰ Βακχυλίδῃ αἰτιατικήν· οἷον, Πλημμύριν πόντου φυγών. Τὰ μὲν γὰρ ὀξύτονα τῶν εἰς ΙΣ θηλυκῶν, μόνως περιττοσύλλαβα κατὰ τὰς πλαγίους πτώσεις, ἀσπὶς, ἀσπίδος, ἀσπίδι, ἀσπίδα· τὰ δὲ βαρύτονα ἰσοσυλλάβως ἔχει τῇ εὐθείᾳ τὴν αἰτιατικὴν, Θέτις, Θέτιδος, Θέτιδι, Θέτιν. Παρὰ δὲ τῷ ποιητῇ ἑκατέρως, Κύπριδα μὲν πρώτην. καὶ, ὁ δὲ Κύπριν ἐπῴχετο ### π 456 Πλῆμναι Δι’ ὧν ὁ ἄξων στρέφεται· παρὰ τὸ πληροῦσθαι ὑπὸ τοῦ ἄξονος· ἢ παρὰ τὸ πλήθω ### π 457 Πλήμνας Τοὺς τροχοὺς, τὰς σύριγγας· ἃς ἔνιοι χοινικίδας καλοῦσιν, εἰς ἃς ὁ ἄξων ἐνστρέφεται ### π 458 Πλήν Τὸ χωριστικὸν ἐπίρρημα. Εἴρηται δὲ κατὰ ἀντίφρασιν ἀπὸ τοῦ πλῶ· τοῦτο δὲ, ἀπὸ τοῦ πέλω, τὸ πλησιάζω, κατὰ συγκοπὴν σημαίνει τὸ χωρίς· σημαίνει καὶ τὸ ὅμως. Ἔστι δὲ ἐπίρρημα τάξεως ### π 459 Πλῆντο Ἀπὸ τοῦ πέλω πλῶ· σημαίνει δύο· τὸ προσεπέλασαν, ὡς τὸ, καὶ ῥῖνές τε οὔδεϊ πλῆντ’ ἤπερ, Ἰλιάδος ξ. Σημαίνει καὶ τὸ ἐπληροῦντο, ὡς τὸ, Πλῆντο δ’ ἄρ’ αἴθουσαί τε καὶ ἕρκε’ ἀνδρῶν ### π 460 Πληθύνω Ἐκ τοῦ πληθύω· τοῦτο παρὰ τὸ πληθὺς καὶ πλῆθος· τοῦτο παρὰ τὸ πλῶ πλήθω, ὡς νῶ νήθω ### π 461 Πλήρης Παρὰ τὸ πολὺ, πολυήρης· καὶ κατὰ συγκοπὴν, πλήρης. Ἢ ἔστι πλεῖος πλειήρης· καὶ κατὰ συγκοπὴν, πλήρης. Κλίνεται πλήρους· καὶ τριγενές ἐστι ### π 462 Πλησίον Ἔστιν αἰτιατικὴ ὀνόματος, καὶ μετήχθη εἰς ἐπίρρημα· καὶ ἔστι μονόπτωτον. Ζήτει εἰς τὸ ### π 463 Πλόος Ἀπὸ τοῦ πλέω γίνεται πλόος καὶ πλοῦς. Καὶ τί δήποτε τὸ γόος καὶ χλόος μὴ ἐποίησε γοῦς καὶ χλοῦς, εἴπερ τὸ πλόος γίνεται πλοῦς, καὶ τὸ νόος νοῦς; Λύσις. Ὡς τὰ ἀπαθῆ οὐκ εἰσὶ διηνεκῆ· ὅθεν οὐδεὶς ἐγκαλεῖ τοῖς ἀπαθέσιν· ἀλλὰ τοὐναντίον ὑπὲρ πεπονθότων ἀπολογοῦνται ### π 464 Πλόκαμοι Αἱ μακραὶ τρίχες, αἱ ἐπιτήδειαι οὖσαι πρὸς τὸ πλέκεσθαι· παρὰ τὸ πλέκω· ὅθεν καὶ πλοχμὸς καὶ πλόκαμος ### π 465 Πλούσιος Οἱονεὶ πολυούσιος, κατὰ συγκοπὴν ἐκ τοῦ πολὺς καὶ τὸ οὐσία, ὁ πολλὴν οὐσίαν ἔχων ### π 466 Πλοῦτος Παρὰ τὸ πολὺς, καὶ τὸ τῶ, τὸ λαμβάνω καὶ δέχομαι, πολύουτος· καὶ συγκοπῇ, πλοῦτος· καὶ Πλούτων λέγεται ὁ ᾅδης, ἀπὸ τοῦ τοὺς ἀποθανόντας μηδενὸς δεῖσθαι, ὡς οἱ πλούσιοι· ἢ ὅτι ἐκ τῆς γῆς ὁ πλοῦτος εὑρίσκεται τοῖς ἀνθρώποις· ὅθεν καὶ Ἡσίοδος, Δημήτηρ μὲν Πλοῦτον ἐγείνατο ### π 467 Πλυνοί Ἐν οἷς πλύνουσί τι τόποις· καὶ ### π 468 πλυ νέας τοὺς πλύτας ### π 469 Πλῴζω Ἔχει τὸ ι. Σημαίνει δὲ τὸ πλωΐζω. Ὥσπερ ἀπὸ τοῦ λέπω γίνεται λεπίζω, οὕτως καὶ ἀπὸ τοῦ πλώω πλωΐζω· καὶ κατὰ συναίρεσιν. Ἢ ὥσπερ ἀπὸ τοῦ λέγω λόγος, οὕτως ἀπὸ τοῦ πλέω γίνεται πλόος· ἐξ οὗ πλοΐζω, ὡς ἄνθρωπος ἀνθρωπίζω· καὶ κατὰ ἔκτασιν τοῦ ο εἰς τὸ ω, πλωΐζω· καὶ κατὰ συναίρεσιν, πλῴζω, ὡς χρωΐζω χρῴζω ### π 470 Πλίνθος Παρὰ τὸ πήλινον θέσιν εἶναι· καὶ ### π 471 πλινθεῖον τὸ πλινθουργεῖον, ὅπου πλίνθοι γίνονται ### π 472 Πνευματέμφορον στόμα Τὸ ὑπὸ πνεύματος πεπληρωμένον· παρὰ τὸ πνεῦμα πνεύματος καὶ τὸ ἔμφορος γίνεται. Τὸ δὲ ### π 473 πνεῦμα παρὰ τὸ πνέω· καὶ ### π 474 πνεύμων ἀναλογώτερον διὰ τοῦ ν· ταμίας γὰρ τοῦ πνεύματος, καὶ ἐν αὐτῷ τὸ πνεῦμα ἐστὶ πεπιλημένον ### π 475 Πνιγεύς Παρὰ τοῖς κωμικοῖς ὁ φοῦρνος. Ἔστι δὲ καὶ τοῦ ὑδραυλικοῦ ὀργάνου μέρος τί· σημαίνει καὶ τὸν φιμόν. Καὶ γίνεται παρὰ τὸ πνίγω· ὁ δεύτερος ἀόριστος, ἔπνιγον, ἐξ αὐτοῦ ### π 476 Πνίγος οὐδετέρως, καὶ σημαίνει τὸ καῦμα καὶ τὸ θέρος· καὶ παρώνυμον ### π 477 πνιγεὺς καὶ σημαίνει τὸν κρίβανον καὶ τὸν φιμὸν τῶν ὑποζυγίων· τοῦ μὲν προτέρου τὸν οὐρανὸν λέγοντος, Ὡς ἔστι πνιγεύς· τοῦ δὲ δευτέρου, Περίθες σεαυτῷ τὸν πνιγέα· ἀντὶ τοῦ τὸν φιμόν. Καὶ ἔστι τοῦ μὲν πνίγος τὸ ι μακρὸν, ὡς γίνεσθαι παρὰ τὸ τὴν πνοὴν ἄγχειν, πνίχος καὶ πνῖγος· τοῦ δὲ πνιγεὺς, βραχὺ, ἀπὸ δευτέρου ἀορίστου γινόμενον ### π 478 Πνύξ Παρὰ Ἀθηναίοις ἡ ἐκκλησία, παρὰ τὸ πεπυκνῶσθαι τῷ πλήθει τῶν ἐκκλινόντων ἐκεῖσε ἀνθρώπων· κλίνεται πυκνός. Ἢ ὅτι πυκνά ἐστι περὶ αὐτὴν οἰκήματα. Ἡ γενικὴ, πνυκός· διὰ δὲ εὐφωνίαν, πυκνός ### π 479 Πόα Ἡ βοτάνη· ἀπὸ τοῦ ποιὰ, κατὰ ἀποβολὴν τοῦ ι. Ἢ ποιά ἐστιν ὁ ἐνιαυτός· ἐξ οὗ πόα, ἐπειδὴ κατ’ ἐνιαυτὸν πολλάκις αὔξεται καὶ ξηραίνεται. Ποιά δὲ εἴρηται ὁ ἐνιαυτὸς, παρὰ τὴν ποιότητα, διὰ τὸ ἅπαξ καὶ μόνον ἐν τῷ ἐνιαυτῷ τὴν βοτάνην φύεσθαι. Καλλίμαχος, Αἴγυπτος προπάροιθεν ἐπ’ ἐννέα κάρφετο ποιάς· σημαίνει δὲ καὶ τὴν βοτάνην, ὡς τὸ, νεοθηλέα ποιὴν, Ἰλιάδος ξ. Ποιὰ, ἡ πεποιημένη φωνή. Διατί ὀξύνεται; Ζήτει εἰς τὸ ### π 480 Ποδαβρός Ὁ τὸν πόδα ἁβρός ### π 481 Πόδες διὰ τὸ παίειν τὸ ἔδαφος ### π 482 Ποδάρκης Σημαίνει τὸν ταχὺν περὶ τὸν δρόμον, ὁ τοῖς ποσὶ τοῖς ἑαυτοῦ ἐπαρκεῖν δυνάμενος πρὸς τὸ ὑπεκφεύγειν ἢ διώκειν τοὺς πολεμίους. Ὅμηρος, ποδάρκης δῖος Ἀχιλλεύς. Ἔστι δὲ καὶ ὄνομα κύριον. Ὤφειλε δὲ εἶναι ποδαρκὴς ὀξυτόνως, ὡς ἐπίθετον· ἀλλὰ σεσημείωται τὰ παρὰ τὸ ἀντῶ καὶ ἀρκῶ, καὶ αὐθάδης. Γίνεται δὲ ἡ κλητικὴ, πόδαρκες, ὡς αὔταρκες· καὶ τὸ οὐδέτερον ποδαρκὲς ὀξυτόνως, τῶν ἄλλων ὁμοφωνούντων τῇ κλητικῇ τοῦ ἀρσενικοῦ ### π 483 Ποδοκάκη Ὁ ἐν τῷ ξύλῳ δεσμὸς τῶν ποδῶν· ἤτοι διὰ τὸ τοὺς πόδας κακοῦν ### π 484 Ποδοκάκη Ξύλον ἐν ᾧ οἱ κακοῦργοι δεσμοῦνται, ποδοκατόχη τὶς οὖσα, ἐν ᾗ οἱ πόδες κατέχονται ### π 485 Ποδαλείριος Ὄνομα κύριον· οἱ μὲν λέγουσι παρὰ τὸ ἔχειν τὸν πόδα λείριον, ἤγουν ἁπαλόν· ἄτοπον δὲ ἥρωος πόδα λέγειν ἁπαλόν. Οἱ δὲ λέγουσι κατὰ στέρησιν ἀλείριος, καὶ ἐκεῖθεν ποδαλείριος· οἷον, ὁ τοὺς πόδας μὴ ἔχων ἁπαλοὺς, ἀλλὰ σκληρούς. Κρεῖττον δὲ παρὰ τὸ ἔχειν τοὺς πόδας περὶ τὰ λείρια, ἤγουν περὶ τὰ ἄνθη· βοτανικὸν γὰρ ἰατρὸν τοῦτον ἡμῖν ὑποτίθησιν· Ἰατρὸς μὲν γὰρ Ποδαλείριος ἠδὲ Μαχάων, Ἰλιάδος λ ### π 486 Ποδοστράβη Πάγης εἶδος ᾧ χρῶνται οἱ κυνηγέται πρὸς τὰ θηρία ### π 487 Ποδοστράβη Τὸ γινόμενον πρὸς τὰ στρέμματα τῶν ποδῶν ξύλον· Ξενοφῶν δὲ τὴν ταῖς ἐλάφοις ἱσταμένην πάγην· παρὰ τὸ ποὺς καὶ τὸ στρέφω ### π 488 Ποδορρώρη Ἐπώνυμον Ἀταλάντης· παρὰ τὸ ποὺς καὶ τὸ ὀρούειν· οἷον, ἡ τοῖς ποσὶν ὁρμῶσα ### π 489 Ποδεῶνες Οἱ ἑκατέρωθεν τοῦ ἀσκοῦ προύχοντες ### π 490 Πόθος Παρὰ τὸ πήθω, τὸ πάσχω, γίνεται πόθος, κατὰ τροπὴν τοῦ η εἰς ο· ἢ ἀπὸ τοῦ πείθω, τὸ εἰς συγκατάθεσιν ἄγειν, ἐξ οὗ τὸ πέποιθα· ὁ γὰρ πόθος πείθει τὸν ποθοῦντα ποθεῖν ὃ ποθεῖ. Ἐκ τοῦ πόθος γίνεται καὶ ποθεινός· καὶ ### π 491 ποθὴ Ἰλιάδος α. Ἀρίσταρχος ὀξύνει· ὥσπερ γὰρ χόλος τὸ πάθος, χολὴ δὲ ἀφ’ οὗ τὸ πάθος, οὕτως καὶ πόθος τὸ πάθος, ποθὴ δὲ ἡ ἐπιπόθησις καὶ ἐπιθυμία. Ἢ ὅτι τὰ εἰς ΟΣ δισύλλαβα τῷ ο παραληγόμενα, ποιοῦντα θηλυκὰ, ὀξύνουσιν αὐτά· οἷον, στρόφος, στροφή· νόμος, νομή· ῥόος, ῥοή. Ταῦτα δὲ Ἡρωδιανός· ὁ δὲ Φιλόξενος εἰς τὸ Ῥηματικὸν αὐτοῦ λέγει, ἀπὸ τοῦ πεύθω γέγονε πευθὴ, καὶ ποθή ### π 492 Ποῖ Παρὰ Ἀργείοις ἀντὶ τοῦ ποτὶ, ἀφαιρέσει τοῦ τ, εἶτα συνόδῳ. Περὶ Παθῶ ### π 493 Ποικίλος Παρὰ τὸ πέλω, τὸ ὑπάρχω, γίνεται πεκίλος· καὶ τροπῇ τοῦ ε εἰς ο, καὶ πλεονασμῷ τοῦ ι, ποικίλος· ὁ ἐπιμελῶς κατεσκευασμένος, παρὰ τὸ πύκα, ὁ πολλὴν ἔχων πυκνότητα ποικιλίας. Λέγεται καὶ ὁ πανοῦργος ### π 494 Ποιμήν Παρὰ τὸ ἐν τῇ πόᾳ μένειν· κλίνεται ποιμένος. Ἐξ αὐτοῦ γίνεται ποιμένη· καὶ συγκοπῇ, ποίμνη. Ἐκ τοῦ ποιμένος γίνεται ποιμένιον· καὶ συγκοπῇ, ποίμνιον· καὶ πλεονασμῷ τοῦ η, ποιμνήϊον ### π 495 Ποινή Ἡ ὑπὲρ φόνου ζημία καὶ ἀντέκτισις καὶ τιμωρία, φονή τις οὖσα, πλεονασμῷ τοῦ ι· ὅθεν καὶ παρ’ Ὁμήρῳ ### α 2485 ἄποινα · οἷον, Λυσόμενός τε θύγατρα, φέρων τ’ ἀπερείσι’ ἄποινα. Σημαίνει δὲ τὰ ὑπὲρ ἀπολυτρώσεως φόνου προσαγόμενα δῶρα. Καὶ ἄποινον ᾠδὴν τῷ κυρίῳ ὁ θεόπτης ᾖ Μωϋσῆς ὑπὲρ τῶν Ἰσραηλιτῶν ῥυσθέντων τοῦ παρ’ Αἰγυπτίων φόνου, καὶ εἶπεν, Αἴσωμεν τῷ κυρίῳ. Ἰστέον ὅτι ἔστι τείνω διὰ τῆς ΕΙ διφθόγγου· ἐξ οὗ γίνεται τοινὴ καὶ ποινή· Εἰ δ’ ἂν ἐμοὶ τιμὴν Πρίαμος, καὶ ἑξῆς· τίνειν οὐκ ἐθέλῃσι, μαχήσομαι εἵνεκα ποινῆς. Ἢ ἀπὸ τοῦ πόνος γίνεται πονὴ καὶ ποινή. Ἐκ δὲ τοῦ ποινὴ γίνεται ### π 496 ποιναίῳ ἀντὶ τοῦ τιμωρητικῷ ### π 497 Ποιπνύειν Ἐνεργεῖν, διακονεῖν, οἱονεὶ τὸ μετὰ σπουδῆς καὶ πνεύματος ποιεῖν τί· τῷ γὰρ μετὰ σπουδῆς ἐνεργοῦντι ἕπεται τὸ πνευστιᾶν. Πνέειν οὖν καὶ πνύειν· καὶ ἐν συνθέσει μετὰ τοῦ ΠΟΙ ποιπνύειν. Ἢ παρὰ τὸ πονῶ πονύω· καὶ πλεονασμῷ τοῦ π καὶ τοῦ ι, ποιπνύω ### π 498 Πνεῦμα Πνεῦμα ὁ θεός· καὶ τοὺς προσκυνοῦντας αὐτὸν ἐν πνεύματι καὶ ἀληθείᾳ δεῖ προσκυνεῖν· πνεῦμα ὁ ἄγγελος, ὡς τὸ, Ὁ ποιῶν τοὺς ἀγγέλους αὐτοῦ πνεύματα· σημαίνει καὶ τὴν ψυχὴν, ὡς τὸ, Ζήσεται τὸ πνεῦμα αὐτοῦ· σημαίνει καὶ τὸν ἄνεμον, ὡς τὸ, Πνεῦμα βίαιον· παρὰ τὸ παρέχειν ἡμῖν πνεῖν ### π 499 Ποιῶ Παρὰ τὸ ποιόν· ἢ παρὰ τὸ πονῶ, ἀποβολῇ τοῦ ν, καὶ πλεονασμῷ τοῦ ι. Ἰστέον ὅτι οἱ Ἀθηναῖοι ἀποβάλλουσι τὸ ι, λέγοντες ποῶ. Καὶ ἀποροῦσι τινὲς, λέγοντες ὅτι εἰ ἄρα οἱ Ἀθηναῖοι ἐν τῷ κλαίω καὶ καίω ἀποβάλλοντες τὸ ι ἐκτείνουσι τὸ δίχρονον, διατὶ καὶ ὧδε ἀποβάλλοντες τὸ ι οὐκ ἐκτείνουσι τὸ ο εἰς τὸ ω. Καὶ ἔστιν εἰπεῖν, ὅτι οἱ Ἀθηναῖοι, ἀποβάλλοντες τὸ ι, τὸν αὐτὸν τόνον φυλάττουσιν ἐν τῷ κλάω κάω· τὸ δὲ ποιῶ καὶ μετὰ τὴν ἀποβολὴν τοῦ ι ἀναγκάζεται περισπᾶσθαι· εἰ δὲ ἐξετάθη τὸ ο εἰς τὸ ω, οὐκ ἠδύνατο περισπᾶσθαι· τὰ γὰρ διὰ τοῦ ΩΩ, μὴ ἔχοντα ὀνόματα προϋποκείμενα, βαρύνονται. “Μὴ ἔχοντα δὲ ὀνόματα” εἶπε, διὰ τὸ ἐρωῶ. Λέγουσι δέ τινες, ὅτι οὐ πάντως οἱ Ἀθηναῖοι ἀποβάλλοντες τὸ ι καὶ τὸν αὐτὸν τόνον φυλάττουσιν· ἰδοὺ γὰρ τὸ χροιὰ, γινόμενον παρ’ αὐτοῖς κατὰ ἀποβολὴν τοῦ ι χρόα, βαρύνεται. Ἔστι δὲ εἰπεῖν, ὅτι οὐκ ἐγένετο ἀπὸ τοῦ χροιὰ ὀξυτόνου, ἀλλ’ ἀπὸ τοῦ χροία βαρυτόνου. Καὶ γὰρ τὸ χροιὰ, χροία λέγεται βαρυτόνως. Ἢ ἀπὸ τοῦ χροῦς χροὸς γέγονεν ἡ χρόα Ἀττικῶς· καὶ ἐκεῖθεν ἡ χροιὰ ἐν ὀξείᾳ τάσει ### π 500 Πόκος Τὸ συνειλιγμένον ἔριον· παρὰ τὸ πείκω, τὸ ξαίνω, ὡς σπείρω, σπόρος. Ἐξ αὐτοῦ γίνεται καὶ πόκτος ### π 501 Πόλεμος Παρὰ τὸ τὰς πόλεις μειοῦν· ἢ παρὰ τὸ πολλοὺς ἁμᾶν, ὅ ἐστι θερίζειν καὶ κόπτειν. Ἢ παρὰ τὸ πόλεις ὀλλύειν· ἢ παρὰ τὸ ὀλῶ, ὄλεμος καὶ πόλεμος. Καὶ πολέμιος· οὐδετέρως, τὸ πολέμιον· καὶ πλεονασμῷ τοῦ η ### π 502 Πολέμων Ὁ Ἡρακλῆς, διὰ τὸ παλαῖσαι Ἀνταῖον. Φερεκύδης λέγει, Ὅτι μετὰ τὸ παλαῖσαι αὐτὸν Ἀνταῖον καὶ ἀποκτεῖναι, συνῆλθε τῇ γυναικὶ αὐτοῦ Ἰφινόῃ, καὶ ἐγέννησε Πολέμωνα. Ὦρος ### π 503 Πολεμώνιος Πόλις Πόντου· ἀπὸ Πολέμωνος βασιλέως, ὃς ἦν ἐπὶ Ἀντωνίου τοῦ ἐπ’ Αὐγούστου ### π 504 Πολεῖς Ἀπὸ τοῦ πολὺς πολέος, ὡς ἡδὺς ἡδέος. Ἡ εὐθεῖα τῶν πληθυντικῶν, πολέες· καὶ κράσει, πολεῖς. Ἡ αἰτιατικὴ πολέας, ἀντὶ τοῦ πολλούς ### π 505 Πόλις Σημαίνει δύο· τὰ κτίσματα, ὡς τὸ, Ἀλλ’ ἄγε δὴ τὸν δύστηνον ἄγ’ εἰς πόλιν. Σημαίνει καὶ τὸ πλῆθος καὶ τὸν λαὸν, ὡς τὸ, Τρώων δὲ πόλις ἐπὶ πᾶσα βέβηκε θάρσυνος. Γίνεται ἐκ τοῦ πέλω, τὸ ἀναστρέφομαι· παρὰ τὸ πολεῖν ἐν αὐτῇ, ἐν ᾗ ἀναστρέφονται οἱ ἄνθρωποι κατὰ τὸ αὐτό. Ἢ παρὰ τὸ πολίζω, τὸ οἰκῶ· ἢ παρὰ τὸ ἐκ πολλῶν συνίστασθαι. Ἐκ δὲ τοῦ πόλις γίνεται πολίτης· καὶ πλεονασμῷ τοῦ η, πολιήτης ### π 506 Πολίσσαμεν Τὴν πόλιν ἐτειχίσαμεν, περιεβάλομεν, ἤγουν οἰκοδομήσαμεν, Ἰλιάδος η ### π 507 Πολίειον Πόλις ἐστὶν Ἰταλίας, πρότερον Σίρις καλουμένη· ἀπὸ Πόλιδος ἐμπόρου· ἢ ὅτι Ἀθηνᾶς Πολιάδος ἱερὸν ἐν αὐτῇ ἐστιν ### π 508 Πολιά Ἐπὶ τῆς τριχὸς, παρὰ τὸ λευκὴν εἶναι· τὸ γὰρ λευκὸν, πολιὸν λέγεται· ἢ παλαιὰ, καὶ πολιά· ὡς γὰρ ἐπιτοπλεῖστον ἐν γήρᾳ γίνεται. Ὅθεν καὶ ### π 509 πολιῆς ἁλὸς τῆς λευκῆς, διὰ τὸν ἀφρόν· ἢ τῆς παλαιᾶς ### π 510 Πολιοκροτάφους τε γέροντας Ἰλιάδος θ. πολιοὺς ἀπὸ μέρους ἢ συνεκδοχικῶς· ἢ τοὺς ἐντίμους καὶ λαμπροὺς ταῖς διανοίαις ### π 511 Πολιοὶ λύκοι Γράφεται καὶ ### π 512 πελειοὶ πυρροὶ ἢ μέλανες· ὡς παρὰ τῷ ποιητῇ Ἰλιάδος κ. Ῥινὸν πολιοῖο λύκοιο. Ἢ ὑπότεφροι· ἢ τίμιοι· τίμιον γὰρ τὸ ζῷον· καὶ παρ’ Ἀθηναίοις ὁ ἀποκτείνας λύκον ἀγείρει αὐτῷ τὰ πρὸς ταφήν. Καὶ ἴσως ἐπειδὴ ἡ Λητὼ, ἔγκυος οὖσα, διὰ δώδεκα ἡμερῶν εἰσῆλθε μεταβαλοῦσα εἰς λύκον· διόπερ κατά τινα καιρὸν ὡρισμένον τίκτει παῖδα λύκαινα. Ἢ πολιοὺς λέγει τοὺς λευκούς· αἱ γὰρ τρίχες αὐτῶν, τὸ μὲν, ἔχουσι πυρρόν· τὸ δὲ, λευκόν· τὸ δὲ μέλαν ἐν αὐταῖς· οἷον, τὸ μὲν κάτω πρὸς τῷ δέρματι, λευκόν· τὸ δὲ μέσον, μέλαν· τὸ δὲ ἄνω, πυρρὸν, καὶ τὸ ἀνάπαλιν. Εὑρίσκεται οὖν ἡ θρὶξ τρεῖς ἔχουσα χροιάς. Πολιοὺς οὖν, ἀπὸ τοῦ λευκοῦ μέρους τῶν τριχῶν, τοὺς λευκοὺς εἶπεν ### π 513 Πολιόν τε σίδηρον Ἔνιοι φασὶν, ὅτι πυρωθεὶς ὁ σίδηρος λαμπρότερος γίνεται, φύσει μέλας ὤν· καὶ ἄλλα δὲ πολλὰ ταυτὸ πάσχει. Ἄλλοι πολιὸν, ἀντὶ τοῦ ἔντιμον, διὰ τὰς χρείας· ἢ ὅτι λαμπρυνθεὶς καὶ ἀκονηθεὶς λευκὸς φαίνεται ### π 514 Πόλιον Σημαίνει βοτάνην, διὰ τὸ πολιὸν εἶναι, ἤγουν λευκὴν, ὡς παρὰ Νικάνδρῳ ἐν Ἀλεξιφαρμάκοις ### π 515 Πολλοὶ Ἡ εὐθεῖα ὁ πολλός· εἴδους τῶν ὑποπεπτωκότων τῷ ὀνόματι ἀορίστου, σχήματος ἁπλοῦ, εἴδους πρωτοτύπου. Ὀξύνεται. Τὰ εἰς ΛΟΣ λήγοντα δισύλλαβα τριγενῆ ἐπίθετα, ἑτέρῳ λ παραληγόμενα, μὴ ἔχοντα τὸ ω, ὀξύνεται, κυλλὸς, ἰλλὸς, ψελλός. Σεσημείωται τὸ ἄλλος, ὡς ἐπιμεριζόμενον· τὰ γὰρ ἐπιμεριζόμενα ἅπαντα βαρύνονται. Τὸ δυϊκὸν οὐκ ἔχει· τὰ δὲ δυϊκὰ τοῦ πολλὸς ἀπέλειψαν κατὰ σημασίαν. Γίνεται δὲ παρὰ τὸ πέλω, τὸ μᾶλλον τῶν ἄλλων ὑπαρκτικόν. Τὸ θηλυκὸν πολλή· διαφέρει τοῦ πολὺς, ὅτι δι’ ἑνὸς λ ### π 516 Πόλοι Οἱ ἐν τῷ οὐρανῷ· ἔστι δὲ ἄστρων θέσις· παρὰ τὸ περὶ αὐτοὺς ἀναστρέφεσθαι τὸν κόσμον, ἤγουν τὸν οὐρανὸν, ἅτε πόλον καλούμενον ### π 517 Πολυάϊκος πολέμοιο Πολλὰς ὁρμὰς καὶ κινήσεις ἔχοντος, ἀστάτου· ἀπὸ τοῦ ἀΐσσω, ἀΐξω, γίνεται πολυάϊξ ### π 518 Πόλυβος Συγκοπὴ, καὶ οὐχ ὑφαίρεσις· εἰ γὰρ κατ’ ἔλλειψιν ἐγένετο τοῦ υ, ὤφειλεν εἶναι πολύβος, ὡς ὠκύπους ὠκύπος· προπαροξύνεται τοίνυν. Ἢ ἀπὸ τοῦ πολύβους, συγκοπῇ· ἢ ἀπὸ τοῦ πολύβιος. Περὶ Παθῶν ### π 519 Πολυδίψιον ἄργος Πολλὴν δίψαν ἐκφέρον· ἢ τὸ πολλοῖς ἔτεσι διψῆσαν· ἄνυδρον γὰρ οὖσαν τὴν Πελοπόννησον ἔνυδρον ἐποίησε Δαναὸς, ἐξελθὼν ἀπὸ τῆς Αἰγύπτου, καὶ οἰκήσας αὐτήν. Τῶν γὰρ θυγατέρων αὐτοῦ ζητουσῶν ὑδρεύσασθαι, μιᾶς αὐτῶν, τῆς Ἀμυμώνης, ἠράσθη Ποσειδῶν, καὶ ἔδειξεν αὐτῇ, τῇ τριαίνῃ πλήξας, τὰς ἐν Λέρνῃ πηγάς. Ἢ τὸ πολυπόθητον, μεταφορικῶς ἀπὸ τῶν διψώντων. Ἄλλοι δὲ ### π 520 πολυΐψιον πολυβλαβές· καὶ πλεονασμῷ τοῦ δ. Ἰλιάδος δ ### π 521 Πολυδεύκης Πολυδεύκους· τὰ εἰς ΗΣ ὀνόματα κύρια σύνθετα ἀπὸ ῥημάτων παρηγμένα, εἰς ΟΥΣ ἔχει τὴν γενικὴν, ὡς Ἀριστοφάνης Ἀριστοφάνους. Ζήτει εἰς τὸ ### π 522 Πολλά Σημαίνει δύο· ἐπίρρημα, ἀντὶ τοῦ πολλαχῶς, Πολλὰ δ’ ὅγ’ ἐν πόντῳ πάθεν ἄλγεα· ἐπὶ δὲ τοῦ ἡμῖν συνήθους, Πολλὰ δέ οἱ πρόβατ’ ἔσκεν ### π 523 Πόλτυν Παρὰ τὸ πέλω, τὸ ἀναστρέφομαι, κατὰ ἀντίφρασιν· σημαίνει δὲ τὸ ξυλόκαστρον ### π 524 Πολύειδος Ἰλιάδος ε, ὁ δ’ Ἄβαντα μετῴχετο καὶ Πολύειδον· ἐν ἄλλοις δὲ διὰ τοῦ ι συνεσταλμένου, ὡς παρὰ Σοφοκλεῖ, Ὁρῶ πρὸ χειρῶν Πολυΐδου τοῦ μάντεως· καὶ πάλιν ὁ αὐτὸς, Οὐκ ἔστιν εἰ μὴ Πολυΐδῳ τῷ κοιράνῳ. Χοιροβοσκός ### π 525 Πολυθρύλητον Πεφημισμένον, διαβεβοημένον, ὀνομαστότατον ### π 526 Πολύζυγος Ὄνομα θηλυκὸν ἐκ τοῦ πολὺς καὶ τοῦ ζυγός. Κανών ἐστιν ὁ λέγων, Ὅσα τὸ πολὺ ἔχει ἐν τῇ συνθέσει κατὰ τὸ ἄρχον μέρος, ὀνόματος ἐπιφερομένου ἢ ῥήματος ἐν τέλει, προπαροξύνεται, πολύκαρπος, πολύϊδος· τὸ δὲ πολυφάγος, παροξύνεται. Καὶ τὰ παρὰ τὸ φαγεῖν συντιθέμενα κατὰ τὸ τέλος, παροξύνονται, ποηφάγος, ὁ ποιμήν· παμφάγος, ὠμοφάγος ### π 527 πολύκρημνος μὲν διὰ τοῦ η, ἡ πολλοὺς κρημνοὺς ἔχουσα· διὰ δὲ τοῦ ι, ἡ πολλὰς κριθὰς ἔχουσα, διὰ τὸ εὔκαρπον τοῦ τόπου ### π 528 Πολυκάγκης Πολύξηρος, ξηραντικός. Ἐκ τοῦ κῶ, τὸ καίω, γίνεται πολύκης· καὶ κατὰ ἀναδιπλασιασμὸν, πολυκάκης· καὶ πλεονασμῷ τοῦ γ, πολυκάγκης. Πολυκάγκεα δίψαν, Ἰλιάδος λ ### π 529 Πολύκεστος Πολυκέντητος, πολύραφος. ποικίλος ### π 530 Πολυκτόριον Τόπος ἐν Ἰθάκῃ· ἀπὸ Πολύκτορος, οὗ καὶ ὁ ποιητὴς μέμνηται ### π 531 Πολυλήϊος Πλούσιος, πολλὰ λήϊα ἔχων, ἢ πολλὰ θρέμματα· τὸ δὲ ### π 532 πολύλλιτος ἐλλείψει τοῦ ς ### π 533 Πολυπάμμων Πολυπάμμονος ἀνδρὸς, ἀντὶ τοῦ πολυθρεμμάτου, πλουσίου. Πάω, πῶ· ὁ μέλλων, πάσω· ῥηματικὸν ὄνομα, πάμμων καὶ πολυπάμμων. Καὶ ### π 534 πάσασθαι τὸ κτήσασθαι, κυρίως, θρέμματα· καταχρηστικῶς δὲ, πᾶν ὁτιοῦν· καὶ ### π 535 πασάμενος πολλάκις Ξενοφῶν λέγει ἀντὶ τοῦ κτησάμενος· καὶ Θεόκριτος, Πασάμενος ποτίτασσε· Συρακοσίοις ἐπιτάσσειν; ἀντὶ τοῦ κτησάμενος ### π 536 Πολυφόρβην Τὴν πολλοὺς τρέφουσαν γῆν· ὅθεν καὶ ### ι 296 ἱπποφόρβια καλεῖται τὰ τοὺς ἵππους τρέφοντα χωρία ### π 537 πολυωπὸν τὸ δίκτυον, ἀπὸ τοῦ πολλὰς ὀπὰς ἔχειν. Τοιοῦτο καὶ τὸ ### π 538 περιωπὴ ἔκτειναν τὸ ο εἰς ω ### π 539 Πολυωρῶ Πολυωρήσεις με. Ἔστιν ὡρῶ, τὸ φυλάσσω· καὶ μετὰ τοῦ πολὺ ἐπιρρήματος γίνεται πολυωρῶ, πολυωρήσω, ἤγουν ἐπιπολὺ φυλάξω ### π 540 Πομπός Ἄγγελος, σύνοδος· καὶ ### π 541 πομπὴ ἡ ἀποστολή. Ἰλιάδος ζ. Λέγεται δὲ πομπὴ καὶ ἡ μετὰ σταυροῦ λιτὴ καὶ ἄφοδος καὶ δημοσίευσις ### π 542 Πομφόλυγες Αἱ ἐκ τῶν ὄμβρων, ἢ ἄλλων καταφερομένων ὑδάτων, ἐπὶ ὕδασιν εὐδιάλυτοι κυρτώσεις, ἤγουν τὰ φυσήματα· ὅθεν καὶ ἐπὶ τῶν διακενῆς φυσιουμένων, ἢ ὅλως ἐπαιρομένων, λαμβάνεται ἡ λέξις. Παρὰ τὸ παμφλάζω ῥῆμα ἄλλο παράγωγον, παμφαλύζω· ὁ μέλλων, παμφαλύξω· ῥηματικὸν ὄνομα, παμφάλυξ· καὶ τροπῇ τῶν δύο ΑΑ εἰς ΟΟ, πομφόλυξ ### π 543 Πόνος Παρὰ τὸ πένω, τὸ ἐνεργῶ καὶ κάμνω. Σημαίνει δὲ τὸ γυμνάσιον, ὡς παρὰ Ἱπποκράτει, Ἄσκησις ὑγείης, ἀκορίη τροφῆς, ἀοκνίη πόνων. Σημαίνει καὶ τὴν ὀδύνην, ὡς παρὰ τῷ αὐτῷ, Δύο πόνων προκειμένων μὴ κατὰ τὸν αὐτὸν τόπον. Σημαίνει καὶ τὴν βλάβην, ὡς ὁ αὐτὸς πάλιν, Ἐν ᾧ νοσήματι ὕπνος πόνον ποιέει, θανάσιμον. Ἐκ δὲ τοῦ πόνος γίνεται πονῶ πονήσω ### π 544 Πονηρεύω Παρὰ τὸ πονηρὸς, πονηρεύω· καὶ εἰ μὲν κατὰ ψυχὴν, πονηρὸς, ὀξύνεται· εἰ δὲ κατὰ τὸ σῶμα, πόνηρος, βαρύνεται· ἐξ οὗ καὶ τὸ, Ἰὼβ ἔπαισεν ἕλκει πονήρῳ. Ζήτει εἰς τὰς Διαφοράς ### π 545 Πονεύμενον Ἐπιπονοῦντα, μαχόμενον. Ἐκ τοῦ πονέομαι πονεόμενος· καὶ κράσει Δωρικῇ, πονεύμενος ### π 546 Πόντος Σημαίνει τὴν θάλασσαν· ἀπὸ τοῦ πνέω· ἐν ᾗ αἱ πνοαὶ καὶ οἱ ἄνεμοι φέρονται. Ἢ ἀπὸ τοῦ πόνος πόντος, καθ’ ὃν πεπόνηται περὶ τὸν πλοῦν τὸ τῶν ἀνθρώπων γένος. Καὶ ἀπὸ τοῦ πνέω πνότος καὶ πόντος, ἐξ οὗ αἱ πνοαὶ γεννῶνται· Ὅμηρος. Αἶψα δὲ πόντον ἵκανον ἀήμεναι. Καὶ πόνων ἐπώνυμος ὁ πόντος. Ἢ παρὰ τὸ πίνω, ὁ πίνων τοὺς κινδυνεύοντας. Ἢ παρὰ τὸ πέποται, ἀπὸ τοῦ πῶμι ### π 547 Πολύτροπον Ὀδυσσείας α. Οὐδαμοῦ τῆς Ἰλιάδος παλίμβολον τινὰ τῶν ἡρώων ὠνόμασε. Τάχα οὖν πολύτροπον φησὶ τὸν λόγιον, τὸν ἱκανῷ πηδαλίῳ τῇ γλώττῃ χρώμενον, ἐπὶ πολλὰ τρέποντα τὴν διάνοιαν, συνετόν· ἢ πολλῶν ἔμπειρον τρόπων ### π 548 Πομπεῖα Τὰ εἰς τὰς πομπὰς κατασκευαζόμενα, οἷον θυμιατήρια καὶ φιάλαι ### π 549 πομπὴ γὰρ, ἄφοδος ἐξ ἀποστολῆς δημοσία τις· καὶ ### π 550 πέμψαι οὐ μόνον τὸ ἀποστεῖλαι, ἀλλὰ καὶ τὸ πομπεῦσαι ### π 551 Ποππύσματα Κολακεῖαι ἵπποις ἀδαμάστοις ### π 552 Πόπανα Πλακούντια ἀπὸ ἄρτου· παρὰ τὸ πέπτω, τὸ χωνεύω· ἢ παρὰ τὸ κόπτω κόπανον, καὶ τροπῇ, πόπανον ### π 553 Ποῖ κῆχος Ζήτει καὶ τοῦτο, Ποῖ κῆχος; Εἰς τὸν οὐρανόν. καὶ Ἀριστοφάνης, Ποῖ κῆχος; Εὐθὺς Σικελίας. καὶ παρὰ Φερεκράτει, Ποῖ κῆχος; Καὶ εἰ μὲν παρεζευγμένον εὑρήσεις τὸ ποῖ τῷ κῆχος· Ἐρατοσθένης δὲ λαμβάνει ἐκ ταύτης τῆς συντάξεως, ποῦ ἐγγὺς, καὶ εἰς τίνα τόπον· ποῦ ἄγχος, ποῦ κῆχος; Τὸ πῇ κῆχος· πῇ ἐγγύς· πῇ ἄγχος· ὅπερ ἐστὶν ἐν τῷ ἔναγχος κῆχος. Ἔλλειψις ἄρα τοῦ γ, κῆχος, ἄγχος· ἔχει αὐτὸ ἐν τῷ ἔναγχος. Ἡρωδιανὸς Περὶ Παθῶν ### π 554 Πορεύω Παρὰ τὸ πόρος· τὸ δὲ πόρος, παρὰ τὸ περῶ, τὸ τελειῶ. Σημαίνει δὲ τρία· τὸν περάσιμον τόπον τοῦ ποταμοῦ, ὡς τὸ, Ἀλλ’ ὅτε δὴ πόρον ἵξον. καὶ τὸν τραχὺν καὶ λιθώδη τόπον· καὶ διὰ τοῦ ω μεγάλου σημαίνει κύριον ὄνομα ### π 555 Πόροι Διέξοδοι, τρίβοι· ἀπὸ τοῦ πορεύεσθαί τι δι’ αὐτῶν· εἴληπται δὲ παρὰ τῇ κοινῇ συνηθείᾳ ### π 556 πόρους λέγουσι καὶ τοὺς ποταμοὺς, ὅτι πορεύεται αὐτῶν τὸ ῥεῖθρον εἰς τὴν θάλασσαν· οἱ δὲ, τὸ διαβατὸν μέρος τοῦ ποταμοῦ ### π 557 πόρον φασὶ λέγεσθαι, ἀπὸ τοῦ πορεύεσθαί τι δι’ αὐτοῦ ### π 558 Πορθμός Ὥσπερ ἀπὸ τοῦ κείρω γίνεται κορμὸς, οὕτως καὶ ἀπὸ τοῦ πείρω, τοῦ σημαίνοντος τὸ περῶ, γίνεται πορμὸς, καὶ πλεονασμῷ τοῦ θ, πορθμὸς, ἡ μεταξὺ δύο ἠπείρων θάλασσα. Ζήτει εἰς τὸ ### π 559 Πόρκις πόρκιος Οἱ μὲν ### π 560 πόρκιον δίκτυον ἀπέδωκαν, οὐκ εὖ· ἔστι δὲ σχοινίου πλέγμα· οἱ δὲ, κύρτον· οὐδὲ οὗτοι ὑγιῶς· ὁ γὰρ Πλάτων ἕτερον φησὶν εἶναι τὸν πόρκον τοῦ κύρτου, ἐν Σοφιστῇ λέγων οὕτως, Κύρτους δὴ καὶ δίκτυα καὶ βρόχους καὶ πόρκους, καὶ τὰ τοιαῦτα, οὐκ ἄλλο τι πλὴν ἕρκη δεῖ προσαγορεύειν. Καὶ Δίφιλος ἐν Σχεδίᾳ μνημονεύει τοῦ πόρκου, Θᾶττον πλέκειν κέλευε τῶν πόρκων πυκνοτέρους· καὶ Ἀντιφάνης Κιθαρῳδῷ, Εἰσδυόμενος εἰς πόρκον, ὅθεν ἔξω πάλιν οὐ ῥᾳδίως ἔξειμι τὴν αὐτὴν ὁδόν. Ἔλεγον δὲ τὸ πλέγμα πόρκον, διὰ τὸ περιλαμβάνειν καὶ ἀμπέχειν τὸν εἰσδύνοντα ἰχθῦν· καὶ καθάπαξ τὰ ἐν κύκλῳ πάντα καὶ περιφερῆ οὕτως ἔλεγον, ἀπὸ τοῦ οἱονεὶ περικεῖσθαι. Καὶ ὁ ποιητὴς δὲ ### π 561 πόρκην φησὶ τὸν περὶ τῷ δόρατι κρίκον, περὶ δὲ χρύσεος θέε πόρκης. Ἤγουν ὁ συνέχων τὸν σίδηρον πρὸς τὸ ξύλον τοῦ δόρατος, Ἰλιάδος ζ· παρὰ τὸ περιέχειν. Οὕτως Ὦρος· ὁ δὲ Ὠρίων, ἀπὸ τοῦ πείρω ### π 562 Πόρνη Παρὰ τὸ πέρνω, τὸ πωλῶ· ὅθεν τὸ, περνὰς νήσων ἐπὶ τηλεδαπάων· ἀντὶ τοῦ πιπράσκων, οἱονεὶ πέρνη τὶς οὖσα, ἡ τὴν μίξιν πωλοῦσα. Ἐπὶ δὲ τοῦ ἀνδρὸς, παρὰ τὸ πεπωρωμένον ἔχειν τὸν νοῦν, τουτέστιν ἐσκοτισμένον ### π 563 Πόρπη Ἐκ τοῦ περόνη ### π 564 Πόρρω Παρὰ τὴν πρὸς πρόθεσιν γίνεται πρόσω· καὶ κατὰ μετάθεσιν, πόρσω· καὶ τροπῇ τοῦ ς εἰς ρ, πόρρω, ὡς μυρσίνη, μυρρίνη ### π 565 Πορσύνω Σημαίνει τὸ εὐτρεπίζω καὶ ἑτοιμάζω καὶ κοσμῶ. Ἀπὸ τοῦ πόρος πορῶ πορύνω· καὶ πλεονασμῷ τοῦ ς, πορσύνω· ὅθεν καὶ τὸ Ἰλιάδος γ, Κείνου πορσανέουσα λέχος· ἀντὶ τοῦ ἑτοιμάζουσα, δωρουμένη. Ἢ παρὰ τὸ πόρος καὶ τὸ σαίνω, τὸ καλλωπίζω καὶ εὐτρεπίζω, γίνεται πορσαίνω· ὁ μέλλων, πορσανῶ· καὶ τὸ θηλυκὸν, πορσανοῦσα, καὶ πορσανέουσα διαλύσει Ἰωνικῇ, ἢ πλεονασμῷ τοῦ ε. Ἢ ἐκ τοῦ ὄρω, τὸ διεγείρω, Αἰολικῶς ὄρσω· ὀρσαίνω κατὰ παραγωγήν· καὶ πλεονασμῷ τοῦ π. Ἢ ἐκ τοῦ πόρω, τὸ παρέχω, ὁ μέλλων, πορῶ· καὶ Αἰολικῶς, πόρσω· καὶ ἐξ αὐτοῦ πορσαίνω. Θυγατέρ’ ἰφθίμην ἀδμῆτα πορσαίνεσκον, Ἀπολλώνιος ### π 566 Πόρτα Παρὰ τὸ τὸν πόρον τηρεῖν ### π 567 Πόρτις Ἰλιάδος ρ. Πόρτις δέ ἐστιν, ἡ μικρὰ βοῦς, ἡ δάμαλις· παρὰ τὸ ἄρτι εἰς πορείαν καὶ νομὴν ἔρχεσθαι· οἷον πόρος πόρις· καὶ πλεονασμῷ τοῦ τ, πόρτις. Ἢ πορεία πόρις καὶ πόρτις, ἡ ἀρξαμένη νῦν τὴν κατὰ νομὴν πορείαν ### π 568 Πορνεία Εἴρηται πηρονεία, ἢ διὰ τὸ τὸν νοῦν πηροῦν, ἤγουν ἐκτυφλοῦν· ἢ διὰ τὸ πόρρωθεν νεύειν ### π 569 Πορεῖον Τὸ διδόμενον τοῖς πρεσβευταῖς περὶ τοῦ πορευθῆναι εἰς τὴν πρεσβείαν, ὥσπερ ἐφόδιον ### π 570 Πορφύρα Ἀπὸ τοῦ πορφύρω ῥήματος, τοῦ σημαίνοντος τὸ βουλεύομαι, γίνεται πορφύρα· τοῦτο παρὰ τὸ περιφέρειν τὸν νοῦν ὧδε κἀκεῖσε. Ὀδυσσείας δ. Πολλὰ δέ οἱ κραδίη πόρφυρε κιόντι. Τὸ δὲ Ἰλιάδος ξ, Ὡς δ’ ὅτε πορφύρει πέλαγος· ἀντὶ τοῦ μελανίζει. Καὶ γὰρ ### π 571 πορφύρεον θάνατον λέγουσι τὸν μέλανα· καὶ ### κ 966 κῦμα πορφύρεον τὸ μέλαν. Ἔνιοι δὲ μετέφρασαν τὸ πορφύρει, ἀντὶ τοῦ κατὰ βάθος κινεῖται· ἔνθεν καὶ τὸ κατὰ βάθος μεριμνᾶν ### π 572 Πόσις Δύο σημαίνει, τό τε πόμα καὶ τὸν ἄνδρα. Λέγεται ἀπὸ μεταφορᾶς τοῦ ὕδατος ὁ ἀνὴρ πόσις, παρὰ τὴν τοῦ ὕδατος φύσιν· ἐπειδὴ μιγνύμενον τῇ γῇ γεννητικὸν γίνεται τῶν φυτῶν καὶ σπερμάτων. Οὕτως καὶ ὁ ἀνὴρ, μιγνύμενος τῇ γυναικὶ, αἴτιος γίνεται τῆς τῶν παίδων γενέσεως ### π 573 Ποσειδῶν Γράφεται καὶ διὰ τοῦ ι, καὶ διὰ τῆς ΕΙ διφθόγγου· καὶ εἰ μὲν διὰ διφθόγγου γράφεται, ἔχει λόγον τοιοῦτον· ἀπὸ τοῦ πέδον καὶ τοῦ σείω γίνεται πεδοσείων· καὶ ἐν ὑπερβιβασμῷ, ποσειδῶν, παρὰ τὸ σείειν τὸ πέδον· ὁ αὐτὸς γὰρ καὶ ἐνοσίχθων. Εἰ δὲ διὰ τοῦ ι, παρὰ τὸ τοὺς πόδας δεῖν, ὅ ἐστι δεσμεύειν· σημαίνει γὰρ τὴν θάλασσαν· ἐκεῖσε γὰρ ἀφικόμενοι βαδίζειν οὐ δυνάμεθα. Ἢ παρὰ τὸ τὴν πόσιν δεσμεῖν· οὐδεὶς γὰρ ἐκ τοῦ τῆς θαλάσσης πίνει ὕδατος αὐθαιρέτως. Ἢ παρὰ τὸ τὴν πόσιν τὰ πάντ’ ἀπ’ αὐτῆς ἔχειν, κατὰ ἀντίφρασιν· οὐδεὶς γὰρ, ὡς εἴρηται, ἐκ τῶν θαλάσσης ἀπογεύεται ῥεέθρων. Ἢ παρὰ τὸ τὴν πόσιν τῷ δάει, ἤγουν τῷ ἡλίῳ, ἀναπέμπειν· ἐκ γὰρ τῆς θαλάσσης ὁ ἥλιος ἀνιμᾶται τὴν ὑγρότητα. Ἐκ τούτου γίνεται καὶ Ποσειδάων. Ἢ παρὰ τὸ τῇ πόσει ἐνδεῖν γίνεται καὶ Ποσειδέης· καὶ ἐξ αὐτοῦ, Ποσειδέων· ὅθεν Ποσειδῶν· καὶ τροπῇ Δωρικῇ τοῦ ε εἰς α, ὡς ἐπὶ ἄλλων πολλῶν, γίνεται Ποσειδάων· καὶ κλίνεται Ποσειδάωνος· καὶ ὡς παρώνυμον φυλάσσει τὸ ω. Οὐ κλίνεται δὲ διὰ τοῦ ΝΤ· ἐπειδὴ τὰ εἰς ΩΝ περισπώμενα οὐδέποτε εἰσὶ παρασύνθετα, ἀλλὰ σύνθετα, Ξενοφῶν, Ἀγλαοφῶν· τὸ δὲ Ποσειδῶν παρασύνθετόν ἐστιν· ἐκ γὰρ τοῦ Ποσειδέης γέγονε· καὶ ὡς διήλλαξε περὶ τὸ σχῆμα, διήλλαξε καὶ περὶ τὴν κλίσιν. Καὶ ἄλλως· τὰ εἰς ΩΝ περισπώμενα οὐ παραλήγεται φύσει μακρᾷ· οἷον, Κτησιφῶν, Δεξικρῶν· τὸ δὲ Ποσειδῶν φύσει μακρᾷ παραλήγεται· εἰκότως οὖν σεσημείωται. Ὦ Πόσειδον. Ὁ κανών· τὰ εἰς ἀμετάβολα λήγοντα μακροκατάληκτα. Καὶ ὡς οὐκ ἔστι βαρύτονον. Ἀλλὰ πάντα τὰ περισπώμενα δυνάμει βαρυνόμενα εἰσίν· οἷον Ποσειδέων Ποσειδῶν, Ξενοφάων Ξενοφῶν ### π 574 Πόσθη Τὸ αἰδοῖον, πλεονασμῷ τοῦ ς, οἷον πόθη· δι’ ἧς τὰ τοῦ πόθου γίνεται. Ὦρος· ὁ δὲ Ἡρωδιανὸς ### π 575 πρόσθη γράφει. Περὶ Παθῶν ### π 576 Πόστος Ὡς μυχὸς μύχατος, τρίτος τρίτατος, ἕβδομος ἑβδόματος, οὕτω πόσος πόσατος· καὶ κατὰ συγκοπὴν, πόστος. Περὶ Παθῶν ### π 577 Ποταμός Παρὰ τὸ πότος παρώνυμον· ποτὸς δὲ ὀξυνόμενον σημαίνει τὴν πόσιν, παροξυνόμενον δὲ σημαίνει τὸ συμπόσιον. Ἢ παρὰ τὸ ποτάζω, τὸ ῥέω· ἢ παρὰ τὸ πότιμον ὕδωρ ἔχειν ### π 578 Ποταίνιον Τὸ ξένιον, τὸ πρόσφατον· καὶ οἶμαι παρὰ τὸ νέον, ἵνα ᾖ ποτίνεον, τὸ νεαρόν· ἀπὸ τοῦ παρακολουθοῦντος νυνί. Πίνδαρος Ἀγησιδάμῳ ### π 579 Ποτή Ἡ πτῆσις. Ὡς ἔχω ὀχὴ, οὕτω πέτω ποτή ### π 580 Ποτήριον Παρὰ τὸ τὴν πόσιν τηρεῖν. Λέγεται ποτήριον καὶ τὸ ἐξ ἐρίων ἔνδυμα· ἐπεὶ ποτὲ ἔριον ἦν. Σημαίνει καὶ τὴν τιμωρίαν, ὡς τὸ, Ὅτι ποτήριον ἐν χειρὶ κυρίου· καὶ, Ποτήριον σωτηρίου λήψομαι. καὶ τὸν θάνατον, ὡς τὸ, Πάτερ, εἰ δυνατὸν, παρελθέτω ἀπ’ ἐμοῦ τὸ ποτήριον τοῦτο. Σημαίνει καὶ τὸ ἀγγεῖον ἐν ᾧ πίνομεν· οὐ παρὰ τὸ ποτὸς ἢ πότον· ἀλλ’ ἀπὸ τοῦ ποτὴς ποτῆτος, ποτὴρ, ὡς ποιητὴς ποιητὴρ παρ’ ὃ κτητικὸν, ποτήριον ### π 581 Ποτινίσσεται Ἀντὶ τοῦ προσοδεύεται, προσέρχεται, ὅ ἐστιν ἀνάκειται. Ἀπὸ τοῦ εἶμι, τὸ πορεύομαι· ἢ ἀπὸ τοῦ νίω νίσω νίσεται, καὶ ποτινίσσεται, πλεονασμῷ τοῦ ς. Τὸ δὲ ### π 582 πρὸς πρόθεσιν σημαίνει Δωρικῶς· ἡ γὰρ πρὸς κατ’ ἐπέκτασιν γίνεται προσὶ, ὡς ἐν ἐνί· καὶ τροπῇ Δωρικῇ τοῦ ς εἰς τ, καὶ ἀποβολῇ τοῦ ρ, ποτὶ, ὥσπερ σὸς, τός ### π 583 Πότμος Μόρος, θάνατος. Παρὰ τὸ πέτω ποτῶ πότος· καὶ πλεονασμῷ τοῦ μ, πότμος. Ἢ παρὰ τὸ πίπτω κατὰ συγκοπὴν πτῶ, γίνεται ῥηματικὸν ὄνομα, πτός· καὶ πλεονασμῷ τοῦ μ, πτμός· καὶ διὰ τὴν ἀσυνταξίαν ἐπλεόνασε τὸ ο, καὶ γίνεται πότμος· ἡ ἐσχάτη σύμπτωσις τοῦ βίου· ἀπὸ τοῦ πεσεῖν. Ἢ ὁ ποιῶν πεσεῖν εἰς τὴν γῆν. Ἐπὶ δὲ τῆς τύχης, ἀπὸ τοῦ μεταπίπτειν, ἡ ὑπὸ τὴν πρώτην γένεσιν τοῦ βρέφους ἐπιμεριζομένη τύχη, παρὰ τὴν μετάπτωσιν καὶ μεταβολὴν τῶν πραγμάτων. Ὅθεν Μένανδρος φησὶ, Τὸ τῆς τύχης γὰρ ῥεῦμα μεταπίπτει ταχύ ### π 584 Ποτνιάδες θεαὶ Αἱ μανιοποιοί. Εὐριπίδης Ὀρέστῃ, περὶ τῶν Ἐρινύων. Πότνιαι γὰρ χωρίον Βοιωτίας, ἔνθα φαγοῦσαι βοτάνην αἱ Γλαύκου ἵπποι τοῦ Βελλεροφόντου, καὶ μανεῖσαι, διεσπάσαντο τὸν ἴδιον δεσπότην. Ἀλλὰ καὶ Γλαῦκος ὁ Ἀνθηδόνιος ἁλιεὺς, ἑωρακὼς ἰχθῦν παρὰ ψάμμῳ βοτάνης γευσάμενον καὶ ἀναζήσαντα, φαγὼν καὶ αὐτὸς, ἐμμανὴς γέγονε καὶ ἥλατο εἰς τὴν θάλασσαν. Ἢ ὅτι ἀθάνατος μὲν, οὐκ ἀγήρως δὲ γεγονὼς, ἐπὶ τούτῳ ἑαυτὸν κατεπόντισεν ### π 585 Ποτνιᾶσθαι Τὸ μετὰ λύπης τὸν θεὸν ἐπιβοᾶ σθαι ### π 586 Πότνια Σεβασμία, ἔντιμος. Παρὰ τὸ πέτω ποτῶ καὶ ποτνῶ· οἱ γὰρ σεβόμενοι προσπίπτουσιν· ὅθεν ### π 587 ποτνιᾶσθαι τὸ προσπίπτειν καὶ παρακαλεῖν· παρὰ τὸ πίπτειν τοῖς ποσί. Κυριώτερον δ’ ἄν τις φήσειεν ἐπὶ γυναικῶν· ὅταν γυνὴ κακόν τι πάσχῃ καὶ θήλειαν ἱκετεύῃ θεὸν, ὦ ### π 588 πότνια λέγει. Ποτνιᾶσθαι δὲ ὅταν εἴπῃ τὶς ἄνδρα, περιφανῶς ἁμαρτάνει. Οὕτως Βησαντῖνος ἐν τῷ περὶ Χρηστομαθείας. Ὦρος ### π 589 Πότνα Ἀπὸ τοῦ πότνια ### π 590 Πούς Ἀπὸ τοῦ παύω παύσω, παὺς, καὶ ποὺς, εἰς ὃν ἀναπέπαυται τὸ ὅλον μέρος τοῦ σώματος· καὶ γὰρ ἐν τοῖς ποσὶν ἀναπαύεται καὶ καταλήγει τὸ σῶμα. Ἢ ὅτι εἰσὶ τινὰ εἰς ΟΣ ὀνόματα πρὸς διάφορον σημαινόμενον διάφορον ἔχοντα καὶ τὸν τόνον· οἷον, φορὸς ἐστὶν ὁ φέρων· φόρος δὲ, ὁ φερόμενος· τρόχος, ὁ τόπος ἐν ᾧ τρέχουσι· τροχὸς δὲ, ὁ τρέχων· Τὰ γὰρ εἰς ΟΣ ὀνόματα δισύλλαβα ῥηματικὰ, ἡνίκα μὲν παθητικὰ ᾖ τῷ σημαινομένῳ, βαρύνεται· ἡνίκα δὲ ἐνεργητικὰ, ὀξύνεται. Ἐκ τοῦ περῶ οὖν γίνεται πόρος βαρύτονον, ὁ διαπερώμενος τόπος· πορὸς δὲ ὀξυτόνως, ὁ διαπερῶν· εἶτα ἀποβολῇ τοῦ ρ γίνεται ποὸς, καὶ κατὰ συναίρεσιν ποὺς, ἐν ὀξείᾳ τάσει· ἡ γὰρ βαρεῖα καὶ ἡ ὀξεῖα εἰς ὀξεῖαν συνέρχεται· οἷον ζωὸς, ζώς. Ἢ ἐκ τοῦ πόρος γίνεται κατὰ συγκοπὴν πρός· ἐκβολῇ τοῦ ρ, πός· καὶ, πλεονασμῷ τοῦ υ, πούς. Κλίνεται διὰ τοῦ ΔΟΣ· τὰ γὰρ ἀπὸ μελλόντων δισυλλάβων κατὰ ἀποβολήν ### π 591 Πραΰς Ἀπὸ τοῦ ῥᾶον, ὃ σημαίνει τὸ εὔκολον, γίνεται ῥαΰς· καὶ πλεονασμῷ τοῦ π, πραῢς, ὁ εὔκολος καὶ ἀγαθός ### π 592 Πρᾶος Παρὰ τὸ πάντα ῥᾳδίως ποιεῖν ### π 593 Πρανές Τὸ κάταντες καὶ κατωφερὲς, οἷον προνενευκός· καὶ ### π 594 Πράμνειος οἶνος Πραϋμένης, ὁ πραΰνων τὸ μένος καὶ στέλλων· οἱ δὲ, τὸν ἐπὶ τοῖς πρέμνοις φυταγωγούμενον φασίν· οἱ γὰρ τῶν Ἰταλῶν γεώμοροι βότρυν ἐπὶ ταῖς τῶν δενδρῶν χαίταις μεταρσίοις ἐλευθεριάζοντα κλήμασι τιθηνοῦνται. Ἢ ἀπὸ πραμνείας ἀμπέλου ### π 595 Πρέμνον δὲ, τὸ ἀπογηράσκον τῶν στελέχων λέγεται, καὶ τὰ μεγάλα ξύλα· καὶ ### π 596 πρεμνίζειν. Οἱ δὲ, τὸν ἀκραιφνῆ καὶ μὴ μετεωριζόμενον πρὸς τὴν ἀηδεστέραν χρῆσιν, ἀλλὰ τῷ γήρᾳ συννεάζοντα καὶ συνανθοῦντα. Ἢ ἀπὸ τοῦ παραμένειν παραμένειον φασὶ λέγεσθαι καὶ πράμνειον. Ἢ τὸν μέλανα ### π 597 Πραπίδεσσι Φρεσὶ, διανοίαις. Ἱῶ, τὸ πέμπω· ἐν συνθέσει προϊῶ· συγκοπῇ, πρῶ, καὶ φρῶ. Ἐκ τούτου φραπὶς καὶ πραπὶς, ἀφ’ ἧς προΐενται τὰ βουλεύματα· ἡ εὐθεῖα τῶν πληθυντικῶν, πραπίδες· καὶ κατὰ ἐπέκτασιν τῆς ΣΙ συλλαβῆς, πραπίδεσσι ### π 598 Πρᾶσις Ἡ ἐπὶ τῆς πραγματείας, οἱονεὶ πέρασίς τις οὖσα, ἡ ἐξ ἑτέρου εἰς ἕτερον μεταβαίνειν ποιοῦσα τὰ πιπρασκόμενα· κατὰ συγκοπὴν τοῦ ε ### π 599 Πρασιαί Τετράγωνά τινα σχήματα ἐν τῇ γῇ, οἱονεὶ περασίαι τινὲς οὖσαι, παρὰ τὸ πεπερατῶσθαι· καὶ κατὰ συγκοπήν. Τὸ γεωργικὸν σχῆμα, πρασιά· ἔστι δὲ καὶ ὄνομα πόλεως ### π 600 Πραιτώριον Εἴρηται παρὰ τὸ πράττω πραιτώριον πλεονασμῷ τοῦ ι, ὅπου τὰ πραττόμενα ὡροῦνται, ὅ ἐστι φυλάττονται καὶ ἐξανύονται ### π 601 Πρέπω Παρὰ τὴν πρὸ πρόθεσιν καὶ τὸ ἔπω, τὸ λέγω ### π 602 Πρευμενής Ὁ ἄγαν εὐμενής· ἀπὸ τοῦ πραῢ μένος ἔχειν· ἢ ἀπὸ τοῦ πρᾶος καὶ εὐμενής. Λυκόφρων ### π 603 Πρέσβα θεά · Πρεσβυτάτη, ἐντιμοτάτη· ἀπὸ τοῦ πρέσβεια, κατὰ συγκοπὴν, οἱονεὶ ἡ πρεσβευτική. Ἀπὸ δὲ τοῦ πρέσβυς, πρέσβεια, ὡς θῆλυς θήλεια. Ἢ ἀπὸ τοῦ πρέσβειρα· Ἀπολλώνιος· πρέσβειρα Θέμις. Οἱ δὲ τὸ πρέσβειρα ἀπὸ τοῦ πρέσβεια ### π 604 Πρεσβῆες Ἀπὸ τοῦ πρεσβεύσω πρεσβεὺς, ὡς ἱππεύσω, ἱππεύς· πρεσβευτὴς, ἐκ τοῦ πρεσβεύω ### π 605 Πρεσβήϊον Ἰλιάδος θ, τὸ ὑπὲρ τιμῆς διδόμενον δῶρον ### π 606 Πρέσβις Ὁ ἐκπεμπόμενος πρὸς βασιλέα ἢ πόλιν ἐντιμότατος ὤν· ἀπὸ τῆς ἡλικίας τοῦ πρεσβύτου· πρεσβύτης γὰρ ὁ γηραιὸς, παρὰ τὸ προβεβηκέναι τὴν ἥβην· ἢ παρὰ τὸ περισσῶς βεβιωκέναι. Ἀπὸ τοῦ πρέσβις πρέσβιος, πρέσβεες πρέσβεις. Καὶ πρέσβυς ὁ γηραιός· οἷον, πρέσβυς ἄττα γεραιέ· κλίνεται τὸ πρέσβυς πρέσβυος καὶ πρέσβεως Ἀττικῶς. Καὶ ἔστι τρίτον μετὰ τῶν πήχεως καὶ πελέκεως σεσημειωμένων ### π 607 Πρέσβεις Γέροντες, βασιλεῖς, ἄρχοντες προτιμώμενοι· καὶ οἱ νῦν πρεσβευταί ### π 608 Πρηνής Εἰς τοὔμπροσθεν, ἐπὶ στόματος, ἐπὶ προσώπου. Παρὰ τὸ πρόσω νενευκέναι, πρενὴς, καὶ κατ’ ἔκτασιν. Τὸ ΠΡΗ, η· διότι ἀνεφάνη τὸ α ἐν τῷ πρανής. Τὸ οὐδέτερον, πρηνές· καὶ ἀπὸ ὀνόματος μετήχθη εἰς ἐπιρρηματικὴν σύνταξιν· καὶ ἔστιν ἐπίρρημα τοπικὸν τὸ πρηνές ### γ 375 Γνὺξ ἐστὶ κυρίως τὸ εἰς γόνυ πεσεῖν. Τινὲς δὲ αὐτό φασι ταὐτὸν τῷ πρηνίξαι· κακῶς· διαφέρει γάρ· οὐ δύναται γάρ τις ἅμα πρηνιχθῆναι καὶ ὀκλακέναι ἐπὶ τὰ γόνατα. Τὸ δὲ πρηνιχθῆναι, ἐπὶ τὸ πρόσωπον. Ὁ γὰρ Ἡρόδοτος τὸ τοιοῦτον ἐξέφηνε· μεταφορᾷ γὰρ χρησάμενος εἶπε τὴν πόλιν εἰς γόνυ πεσεῖν, τοῦτο δηλῶν, ὡς εἰς δουλείαν αὐτὴν ἀπήγαγεν. Ὁ δὲ Εὐφορίων οὐκ ὀρθῶς λέγει περὶ τοῦ Διονύσου, ὅτι ταῖς γυναικείαις τάξεσιν ἐγκελευσάμενος ἐπρήνιξε τὴν τοῦ Εὐρυμέδοντος πόλιν, τουτέστι τὸ Ἄργος. Εὐρυμέδων δὲ ὁ Περσεὺς ἐκαλεῖτο ### π 609 Πρηξῖνος Παρὰ τὸν πράξω μέλλοντα γίνεται Πρηξῖνος κατὰ ἔκτασιν ### π 610 Πρήθω Ἀπὸ τοῦ πρίω γίνεται κατὰ παραγωγὴν πρίθω· καὶ καθ’ ὑπαλλαγὴν, πρέθω· ἐξ οὗ Ἡσίοδος, πάσας ἔπρεσε θεσπεσίας κεφαλάς· ἐξ οὗ γίνεται κατ’ ἔκτασιν τοῦ ε εἰς η. Σημαίνει δὲ τὸ ἐμπυρίζω, ὡς τὸ, πρῆσαι δὲ πυρὸς δηΐοιο θύρετρα· σημαίνει καὶ τὸ φυσῶ, ὡς τὸ, Ἔπρησε δ’ ἄνεμος μέσον ἱστίον· καὶ, Δάκρυον πρήσας, ἀντὶ τοῦ ἀναφυσήσας. Ὅθεν καὶ ἡμεῖς ἐν τῇ συνηθείᾳ τοὺς πεφυσημένους ### π 611 πεπρησμένους λέγομεν. Γίνεται παρὰ τὸ πιμπρῶ δευτέρας συζυγίας τῶν περισπωμένων, παράγωγον, πίμπρημι· ὁ μέλλων, πρήσω· ὁ ἀόριστος, ἔπρησα. Σημαίνει δὲ τὸ πνεῦμα τῆς φύσης. Ἔστι καὶ πρῶ, τὸ πιπράσκω, ἀπὸ τοῦ περῶ· ὅθεν τὸ πέπρακα· καὶ γὰρ τὸ πωλούμενον περᾷ ἀπὸ τοῦ πωλοῦντος πρὸς τὸν ἀγοράζοντα. Πρῶ οὖν, ὁ μέλλων, πρήσω· ἡ μετοχὴ, πρήσων· καὶ, διαπρήσουσα κελεύθους. Ἢ ἐκ τοῦ πρῶ, τὸ περῶ, γίνεται πρήθω, ὡς κνῶ κνήθω· καὶ ἐμπρήθω· ὁ παθητικὸς παρακείμενος, ἐμπέπρησμαι· ἐξ οὗ ἐμπρησμός ### π 612 Πρήσσω Τοῦτο ἐνεστώς ἐστι, καὶ μέλλοντα οὐκ ἔχει, ὡς ἀπὸ μέλλοντος παραχθέν. Περῶ, περάσω· συγκοπῇ πράσω· καὶ τροπῇ μετὰ πλεονασμοῦ ἑτέρου ς, πρήσσω· ὁ παρατατικὸς, ἔπρησσον· καὶ, διέπρησσον πεδίοιο ### π 613 Πρίαμος Παρὰ τὸ πρίημι, τὸ ἀγοράζω, τὸ παθητικὸν, πρίαμαι· ἐξ αὐτοῦ Πρίαμος· ἐπράθη γὰρ, ὡς ἡ ἱστορία δηλοῖ παρὰ Λυκόφρονι ### π 614 Πρίε Ἐνταῦθα ἀντὶ τοῦ λάβε ἐστὶ, Λευγαλέος δέ οἱ πρίεν χόλος, Ἀπολλώνιος ### π 615 Πρίων Παρὰ τὸ πρίζω· ὅπερ ἀπὸ τοῦ περῶ περίζω· ἢ πρῶ πρίζω, ὡς κτῶ κτίζω ### π 616 Πρίεται Ἰστέον ὅτι οἱ Ἀθηναῖοι οὐ λέγουσι πρίζεται, ἀλλὰ χωρὶς τοῦ ζ, πρίεται· καὶ παρὰ Μενάνδρῳ, ἔνδοθεν δὲ πρίεται. Ἔστι δὲ ἀπὸ τοῦ πρίζω. Εὕρηται δὲ καὶ ἐν συστολῇ ### π 617 Πρίαμος Ἐκ τοῦ πρίω, τὸ πωλῶ, τῆς ὀνομασίας ταύτης ἔτυχε. Τὰ διὰ τοῦ ΑΜΟΣ ὀνόματα, εἰ μὲν ὦσι κύρια, βαρύνεται, ὡς Σίσαμος· εἰ δὲ μὴ, ὀξύνεται, ὡς φωριαμὸς, χηραμός ### π 618 Πρίν Ἐπίρρημα χρόνου δηλωτικόν. Ἐκ τοῦ πάρος παρὶν, καὶ συγκοπῇ πρίν ### π 619 Πρόβατον Πολλάκις κατὰ κοινοῦ ἐπὶ πάντων τῶν βοσκημάτων εἴρηται ἡ λέξις· παρὰ τὸ πρὸ τῆς ὀπισθίας βάσεως ἑτέραν βάσιν ἔχειν· ὅθεν καὶ ### π 620 πρό βασις ἐπὶ τῆς τῶν τετραπόδων κτήσεως ### π 621 Πρόβατον Παρὰ τὸ πρὸ τῆς ὀπισθίας βάσεως ἔμπροσθεν βάσιν ἔχειν. Ἢ πρόβατον, παρὰ τὸ προβαίνειν τῇ βοσκῇ· ἢ παρὰ τὸ πράως βαίνειν τοῦ ὄπισθεν ποδὸς τὸν ἔμπροσθεν πόδα ### π 622 Προβατειά Ἡ τῶν προβάτων νομὴ καὶ κτῆσις ### π 623 Προβλῆτι Τόπῳ προβεβλημένῳ καὶ προνενευκότι εἰς τὴν θάλασσαν· εἰς τὸ ### α 2486 ἀβλῆτα. Ζήτει εἰς τὸ τέλος ### π 624 Προηγορεών Τόπος ἐστὶν ὅπου ἀγείρεται ἡ τροφή ### π 625 Πρόδομος Ἡ πρὸ τῆς οἰκίας στοὰ, ἣν καὶ αἴθουσαν καλεῖ Ὅμηρος. Ἔνιοι μὲν παστάδα· τινὲς δὲ προστάδα προσαγορεύουσιν, ἣν Ὅμηρος πρόδομον εἴρηκε ### π 626 Προοῦ Ἀπὸ τοῦ ἵημι, τὸ πέμπω, ὁ δεύτερος ἀόριστος, ἧν· ὁ μέσος, ἕμην· τὸ δεύτερον, ἕσο, ἕτο· ἀποβολῇ γίνεται ἕο, καὶ οὗ· καὶ συνθέσει, προοῦ, ἤγουν πρόπεμψον. Καὶ περισπᾶται· ἡνίκα γὰρ συντεθῇ μετὰ μονοσυλλάβου προθέσεως, περισπᾶται, οἷον προοῦ· ἡνίκα δὲ μετὰ δισυλλάβου, βαρύνεται, σύνθου ἀπόθου, κατάθου ### π 627 Προηρόσια Ὄνομα θυσίας ὑπὲρ τῶν καρπῶν γινομένης ### π 628 Προθέλυμνος Πρόρριζος, ἢ πυκνός. Παρὰ τὸ τέλος τέλυμνος καὶ θέλυμνος ### θ 293 Θέλυμνα γὰρ λέγεται τὰ ἐπαλλήλως ἔχοντα τοὺς κλάδους δένδρα· διὰ τὸ θηλυμανεῖν, μεταφορικῶς. Ἰλιάδος ν. Φράξαντες δόρυ δουρὶ, σάκος σάκεϊ προθελύμνῳ ### π 629 Προθεσμία Ἀπὸ τοῦ προθεῖναι τὴν ἡμέραν, ἐν ᾗ τόδε γενέσθαι χρὴ, οὐκ ἀπὸ τοῦ προθεσπίζειν· ἢ ἀπὸ τοῦ θεσμὸς, ὃ σημαίνει τὸν νόμον ### π 630 Προΐηλε Ἀπὸ τοῦ εἰλῶ εἶλε· ἐν ὑπερθέσει, ἴελε καὶ ἴηλε. Σημαίνει δὲ δύο· ἐπὶ μὲν τοῦ προσέφερε καὶ προεξέτεινε καὶ προέθηκε, Πρῶτον μὲν ἐπιπροΐηλε τράπεζαν, Ἰλιάδος λ· ἐπὶ δὲ τοῦ ἐξέπεμψε, Ζεὺς δ’ ἔριδα προΐαλλεν, Ἰλιάδος λ ### π 631 Προΐκτης Προσαίτης· ἡ ### π 632 παρά · παρὰ τὸ προϊκνεῖσθαι. Τινὲς δὲ παρὰ τὸ ἵξεσθαι, δωρεάν τινα λαμβάνειν, ὡς Ἀρχίλοχος, Ἐμεῦ δ’ ἐκεῖνος οὐ καταπροΐξεται. Ζήτει εἰς τὴν κατά. Ὁ δὲ Ἡρωδιανὸς παρὰ τὸ ἴσσω, ὡς Ἀρχίλοχος, Προτείνω χεῖρα καὶ προΐσσομαι ### π 633 Προῖξ Παρὰ τὸ προΐκω προΐξω, ἡ προδιδομένη εἰς τὸν τοῦ ἀνδρὸς οἶκον· καὶ ### ο 468 οὐ καταπροΐξει ἀντὶ τοῦ οὐ προδώσει, οὐ καταφρονήσει. Ἢ παρὰ τὴν πρὸ πρόθεσιν καὶ τὸ οἶκος, προοὶξ, ἡ προϊκνουμένη εἰς τὸν οἶκον, κατὰ ἀποκοπὴν, ἢ κατὰ συναίρεσιν. Τὸ δὲ προῖκα, ἐπίρρημά ἐστι ποιότητος· Προῖκα χρηστὸς ἦν. Ὁ Θεολόγος, ἀντὶ τοῦ, δωρεὰν ἀγαθὸς ἦν ### π 634 Προικόννησος Ἐκ τοῦ προῖξ προικὸς καὶ τοῦ νῆσος, ἡ πάσαις ταῖς νήσοις προῖκα τῶν μαρμάρων μεταδοῦσα. Ἔστι δὲ ὄνομα νήσου. Ἢ προῖξ ἐστι ζῷον ὅμοιον ἐλάφῳ, ὁ λεγόμενος νεβρός. Διονύσιος δὲ ὁ Ἀθηναῖος ἐν ταῖς Κτίσεσιν οὕτως λέγει τὰς ἐλάφους πρόκας· ὅθεν καὶ ἡ ### π 635 προκόννησος · ἐν αὐτῇ γὰρ πλήθουσιν ἔλαφοι. Οἱ δὲ ἀπὸ τῆς πρόχου φασὶν, ἣν ἔχουσα συνήντησε τοῖς Μιλησίοις ἡ παρθένος, ὅτε τὴν ἀποικίαν ἐστείλαντο. Οἱ δὲ τὴν ### π 636 Προχόνησον ἐτυμολογοῦσι, καθάπερ, πρότερον οὖσα νῆσος, ὕστερον προσεχώσθη. Ὑπό τινων δὲ ἡ Προκόννησος ### α 2487 Ἀδελφόννησος κέκληται. Φιλήτας δέ φησι πρόκας λέγεσθαι τὰς πρῶτον τικτομένας ἐλάφους, οἷον πρωτοτόκους, ὡς παρὰ Ἀπολλωνίῳ ### π 637 Προκρόσσας ἔρυον Διὰ τὰς νῆας λέγει, Ἰλιάδος ξ, ἀντὶ τοῦ ἄλλας ἐπ’ ἄλλαις, ἐξισουμένας, οἷον μίαν κατὰ μίαν· προκάροσσοί τινες οὖσαι· παρὰ τὸ κάρα, αἱ κατὰ κεφαλὴν συντιθέμεναι, καὶ οἱονεὶ τὰς κεφαλὰς ἀλλήλαις ἐπιθεῖσαι· ἐπεὶ καὶ συνήθως λέγομεν τῶν ὀθονίων ### κ 967 κροσσούς τὰς κεφαλὰς καὶ ἀρχάς· καὶ τῶν τειχῶν αἱ κεφαλαὶ καὶ αἱ ἀρχαὶ ### κ 968 κροσσοὶ λέγονται· οἷον, Κρόσσας μὲν πύργων ἔρυον ### π 638 Προμολή Ἔστιν ἡ προαυλία καὶ προέξοδος· ἀπὸ τοῦ προμολεῖν καὶ προαυλίζεσθαι παρὰ Ἀπολλωνίῳ. Καὶ ### π 639 πρόμαλοι εἶδος ἀγρίας δρυός ### π 640 Προμηθεύς Κατὰ μεταβολὴν, προμηδεὺς, ὁ προορῶν τὰ μήδεα, τὰ βουλεύματα ### π 641 Προμνηστῖνοι ἐσέλθετε, μὴ δ’ ἅμα πάντες Ἀντὶ τοῦ παραδεχόμενοι ἀλλήλους καθ’ ἕνα. Ὡς ἀπὸ τοῦ ἀγαθὸς Ἀγαθῖνος, οὕτως καὶ ἀπὸ τοῦ μένω μενηστὸς μενηστῖνος· καὶ συγκοπῇ, καὶ μετὰ τῆς πρὸ προθέσεως, προμνηστῖνος ### π 642 Πρόμος Δηλοῖ τὸν πρόμαχον· ἀπὸ τοῦ πρόμαχος, κατὰ συγκοπήν. Βέλτιον δὲ παρὰ τὸ βῶ, τὸ βαίνω, πρόβος ὁ προβαίνων ἐν τῇ μάχῃ· καὶ κατὰ μετάθεσιν, πρόμος. Οἱ δὲ, παρὰ τὸ νῶ, τὸ πορεύομαι, πρόνος καὶ πρόμος ### π 643 Προμῶτος Ῥωμαϊκή ἐστιν ἡ φωνὴ, καὶ δηλοῖ ὁ προκόψας. Ὅθεν καὶ ### π 644 προμωτίωνες αἱ προκοπαί. Δηλοῖ δὲ καὶ ὁ πόρρω ὠθισθείς ### υ 10 ὑπὲρ κεῖται, οἱονεὶ τὸ ὑπέρ τινων νοῆσαι ### π 645 Προπάροιθεν Ἐπίρρημα τοπικόν· ἐκ τῆς πρὸ προθέσεως, καὶ τοῦ πάροιθεν· τοῦτο ἐκ τοῦ πάρος πάροθεν, καὶ πλεονασμῷ τοῦ ι πάροιθεν. Τὸ δὲ ### π 646 πάρος ἐκ τῆς πρὸς, ὡς τὸ, καὶ μικρόν τι πρὸς, ἀντὶ τοῦ ἔμπροσθεν. Σημαίνει δύο· τὸ ἔμπροσθεν, ἐπὶ τόπου, ὡς τὸ, πάροιθ’ αὐτοῖο καθέζετο· καὶ ἐπὶ χρόνου, ὡς τὸ, Τὸν δ’ Ὀδυσεὺς προπάροιθεν ἰδὼν, Ἰλιάδος κ ### π 647 Προπηλακισθέντα. Ἀδικηθέντα, ὑβρισθέντα, διασυρθέντα ### π 648 Προπηλακισμὸς γὰρ λέγεται ὕβρις μετὰ προσαφῆς τοῦ σώματος· ἀπὸ τοῦ πάλλω, τὸ κινῶ· ἢ ἀπὸ τοῦ παλλακίς· ἢ παρὰ τὸ πηλός· ὃ καὶ βέλτιον· οἱ γὰρ Ἀττικοὶ τὸν ἐπί τινι ἁμαρτήματι ἁλόντα πηλῷ χρίοντες ἐδημοσίευον ### π 649 Πρὸς τοῦ διός Ἡ ### π 650 πρὸς πολλάκις λαμβάνεται καὶ ἀντὶ τῆς παρά· καὶ τὸ ### π 651 πρὸς ἄλλης τουτέστιν ὑπὸ δεσποίνῃ ### π 652 προυσελεῖν λέγουσι τὸ ὑβρίζειν· καὶ οἱ Ἀρκάδες ἴσως, ἐπειδὴ λοιδορητικοί εἰσιν, Οὕτως ἐν ὑπομνήματι Προμηθέως δεσμώτου ### π 653 Πρόσειλος οἰκία Ἡ πρὸς τὴν ἕλην τετραμμένη ### ε 1561 ἕλη γὰρ, ἡ τοῦ ἡλίου αὐγή· ἐξ οὗ πρόσελος καὶ πρόσειλος ### π 654 Προσήλυτος Ἀπὸ τοῦ ἐλεύθω, ἤλευσμαι, ἤλευσται, ἤλυτος καὶ προσήλυτος, ὁ μέτοικος καὶ φυγάς ### π 655 Προσήκατο Σημαίνει τὸ προσελάβετο· ἀπὸ τοῦ προσίημι, μέσου ἀορίστου. Σημαίνει δὲ μετὰ τῆς πρὸ προθέσεως τὸ προδίδωμι· οἷον, Οὐ προΐημι τὴν ψυχήν μου ### π 656 Προσῆκον Τὸ πρέπον. Ἐκ τοῦ ἥκω, τὸ ἔρχομαι, μετὰ τῆς προθέσεως· ἡ γὰρ πρόθεσις τὸ πλησιάζον καὶ προσεγγίζον σημαίνει. Τὸ γὰρ πρέπον καὶ ἁρμόζον πλησιάζει· ὥσπερ τὸ ἀπαρέσκον πόρρω καθίσταται ### π 657 προσθέματα Ἐπὶ τῶν αἰδοίων· παρὰ τὸ ἀλλήλοις ἐν ταῖς συνουσίαις προστίθεσθαι. Ἢ διὰ τὸ ἐπὶ τὰ ἔμπροσθεν μέρη εἶναι ### π 658 Προσχών Ζήτει εἰς τὸ τέλος ### π 659 Πρόσκλιντρον Τὸ λεγόμενον προσκλιτόν· καὶ ### κ 969 κλιντήρ ὁ θρόνος ὁ ἔχων πρόσκλιντρον ### π 660 Προσκυνῶ Συζυγίας πρώτης· ἐκ τῆς πρὸς προθέσεως καὶ τοῦ κυνῶ· τοῦτο, παρὰ τὸ κύω, τὸ φιλῶ ### π 661 Προσωιδίαι Παρὰ τὸ προσιόντας ναοῖς ἢ βωμοῖς πρὸς αὐλὸν ᾄδειν· διὰ δὲ τῶν ὕμνων· ὅτι τοὺς ὕμνους πρὸς κιθάραν ἑστῶτες ᾄδουσιν. Οὕτω Δίδυμος ἐν τῷ περὶ λυρικῶν ποιητῶν. Ἢ παρὰ τὸ πρὸς αὐτὰς ᾄδειν ἡμᾶς ταῖς φωναῖς· ἢ παρὰ τὸ πρὸς αὐτὰς ᾄδεσθαι τὰ ποιήματα· ᾠδὰς γὰρ οἱ παλαιοὶ τὰ ποιήματα ἐκάλουν· ἢ παρὰ τὸ προσᾴδειν καὶ ἁρμόζειν τῇ ὑποκειμένῃ λέξει. Ἐκ τῆς πρὸς προθέσεως καὶ τοῦ ᾠδή ### π 662 Προσῴδιον Λιτανεία μετὰ ὕμνων· παρὰ τὸ προσίεναι μετὰ τούτου τοῖς θεοῖς. Ἰστέον ὅτι τῶν μελῶν καὶ τῶν ὕμνων τὰ μὲν καλεῖται ### π 663 προσῴδια · τὰ δὲ ### υ 11 ὑπορχήματα · τὰ δὲ ### π 664 προσῴδια μὲν, τὰ λεγόμενα ᾄσματα εἰσφερομένων εἰς τὸν βωμὸν τῶν ἱερείων· παρὰ τὸ προσιόντων εἰς τὸν βωμὸν τῶν θυμάτων ταῦτα λέγειν ### υ 12 Ὑπορχήματα δὲ, ἅτινα πάλιν ἔλεγον ὀρχούμενοι καὶ τρέχοντες κύκλῳ τοῦ βωμοῦ, καιομένων τῶν ἱερείων ### σ 45 Στάσιμα δὲ, ἃ ἑστῶτες ὕστερον ἔλεγον, ἀναπαυόμενοι μετὰ τὸ κύκλῳ δραμεῖν τοῦ βωμοῦ. Ὅτε δὲ περιέτρεχον τὸν βωμὸν, ἀπῄεσαν πρότερον μὲν ἀπὸ τοῦ ἀριστεροῦ μέρους ἐπὶ τὸ δεξιὸν, κατὰ μίμησιν τοῦ ζωδιακοῦ κύκλου, ἐπεὶ καὶ αὐτὸς τὴν ἐναντίαν τῷ οὐρανῷ ποιεῖται κίνησιν, ἀπὸ δυσμῶν ἐπὶ ἀνατολὰς φερόμενος· ὕστερον δὲ πάλιν, ἀπὸ τοῦ δεξιοῦ ἐπὶ τὸ ἀριστερὸν ᾔεσαν, κατὰ μίμησιν τοῦ οὐρανοῦ· τελευταῖον δὲ, πάντα τὸν βωμὸν περιέτρεχον ### π 665 Πρόσωπον Ἐκ τοῦ ὢψ ὠπὸς, ὃ σημαίνει τὸν ὀφθαλμὸν, ὦπον, καὶ πρόσωπον, τὸ πρὸς τὸν ὦπα ὄν· ἢ ἀπὸ τοῦ πρόσω, ἀλλ’ οὐκ ἐκ πλαγίου τοὺς ὦπας ἔχειν· διὸ καὶ μόνοις ἀνθρώποις ἐπικατηγορεῖται ### π 666 Πρόσφατον Κυρίως ἐπὶ τοῦ νεωστὶ πεφονευμένου εἴρηται· οἷον, Νῦν δέ μοι ἑρσήεις καὶ πρόσφατος. Ἐκ τοῦ φῶ, τὸ φονεύω. Καὶ ### π 667 πρόσφατον κρέας τὸ νεοσφαγές· καταχρηστικῶς δὲ ὁ πρὸς ὁτιοῦν νεωστὶ ἐληλυθὼς πρᾶγμα ### π 668 Πρότερος Παρὰ τὴν ΠΡΟ πρόθεσιν ### π 669 Προτέρω Πορρωτέρω, εἰς τοὔμπροσθε. ἢ ἐνδοτέρω· ἢ πρότερον. Γίνεται κατὰ συγκοπὴν ἀπὸ τοῦ πορρωτέρω. Καὶ ### π 670 Πρότονον Σημαίνει τὸ σχοινίον ### π 671 Πρότμησις Ὁ κατὰ τὸν ὀμφαλὸν καὶ τὴν λαγόνα τόπος· ἐπεὶ κατὰ τοῦτον τὸν τόπον προτέμνεται τὰ ζῷα καὶ προέρχεται. Κυρίως δὲ ἐπὶ τῶν ἀλόγων ζῴων· ἔνιοι δὲ κακῶς πρότμησιν τὴν ὀσφῦν ἀποδεδώκασι ### π 672 Προυνείκους Σημαίνει τοὺς ὑβριστὰς, καὶ τοὺς ἄνδρας τοὺς ἱσταμένους ἐν τῇ ἀγορᾷ καὶ φέροντας τὰ ὤνια καὶ λαμβάνοντας ὑπὲρ τούτων μισθόν. Καὶ εἰ μὲν τοὺς ὑβριστὰς σημαίνει, γίνεται παρὰ τὴν ΠΡΟ πρόθεσιν καὶ τὸ νεῖκος, πρόνεικος, καὶ πλεονασμῷ τοῦ υ· εἰ δὲ τοὺς ἄλλους, παρὰ τὸ ἐνείκω Βοιώτιον, ὃ σημαίνει τὸ ἐνέγκω, γίνεται προένεικος· καὶ κράσει τοῦ ο καὶ ε εἰς τὴν ΟΥ δίφθογγον, προύνεικος ### π 673 Προὐριαίτερον Προφανὲς καὶ φανερὸν, καὶ οἷον πρὸ τῶν ὀφθαλμῶν κείμενον, τὸ πρὸ τοῦ ἔργου αἱρετώτερον· ἐκ τῆς ΠΡΟ προθέσεως, καὶ τοῦ αἱρῶ, τὸ προαιροῦμαι ### π 674 Προὔργου Τῶν ἀναγκαίων καὶ τῶν πρὸ τοῦ ἔργου· οἷον, τὸ μὲν ἔργον, αὐτὸς ὁ γάμος· τὰ δὲ πρὸ τοῦ ἔργου, τὰ εἰς τὸν γάμον ἀναγκαῖα. Οὔτως Ὦρος ὁ Μιλήσιος ### π 675 Πρόφασις Ἀπὸ τοῦ φημὶ, φήσω, πέφαμαι, πέφασαι· ἡ ἀπὸ τοῦ λόγου φάσις ### π 676 Πρόφρων Προθύμως· παρὰ τὴν ΠΡΟ καὶ τὸ φρῶ ### π 677 Πρόφρασσα Ἐνόησαν τινὲς εἶναι θηλυκόν· οὐκ ἔστι δέ· Φιλόξενος γὰρ ἐν τῷ περὶ μονοσυλλάβων φησὶν ὅτι ἔστιν ἰδιότυπος ῥηματικὸς χαρακτήρ· ὡς παρὰ τὸ βήσω, βῆσσα, οὕτως ἀπὸ τοῦ φρῶ φρῆσσα καὶ φράσσα· καὶ ἐν συνθέσει, Ἰλιάδος κ, Σὺν σοὶ δῖα θεὰ, ὅτε οἱ πρόφρασσα παρέστης. Σημαίνει δὲ τὸ προδιανοηθεῖσα πρὶν ἐκεῖνον προσκαλέσασθαι, αὐτεπάγγελτος, ἢ πρόθυμος ### π 678 Προχέοντο Προήρχοντο· μεταφορικὸς ὁ τρόπος· κυρίως γὰρ τὸ χέω ἐπὶ τῶν ὑδάτων λέγεται ### π 679 Προφήτης Φῶ, φήσω· ὁ παθητικὸς, πέφημαι, πέφηται, φήτης, καὶ προφήτης ### π 680 Πρόχνυ Πρόχνυ καθεζομένη. Οἱονεὶ πρὸ γόνυ· καὶ κατὰ συγκοπὴν, πρόγνυ καὶ πρόχνυ· ἡ γὰρ πρὸ ἀντὶ τῆς ἐπὶ κεῖται· οἷον ἐπὶ γόνυ, ὅ ἐστι παντελῶς ὀκλάσαι, Ἰλιάδος ι· ἐπὶ δὲ τοῦ παντελῶς, Ὡς ὤφειλ’ Ἑλένης ἀπὸ φῦλον ὀλέσθαι πρόχνυ, ἐπεὶ πολλῶν ἀνδρῶν ὑπὸ γούνατ’ ἔλυσε ### π 681 Πρῷζον Σημαίνει τὸ προχθεσινόν. Ἔχει τὸ ι. Ὥσπερ ἀπὸ τοῦ χθὲς γίνεται χθιζὸν, οἷον, Χθιζά τε καὶ πρωϊζὰ, τὸν αὐτὸν τρόπον καὶ ἀπὸ τοῦ πρωῒ γίνεται πρώϊζον· καὶ κατὰ συναίρεσιν, πρῷζον. Ἐκ δὲ τοῦ πρωῒ, πρωιζὸς καὶ πρωϊζά· καὶ ### π 682 Πρωΐ Ἐπίρρημα καιροῦ παραστατικόν· παρὰ τὴν πρὸ πρόθεσιν, κατ’ ἐπέκτασιν τοῦ ο εἰς ω μετὰ τοῦ ι, γίνεται πρωΐ· ἐξ οὗ καὶ κατὰ παραγωγὴν, πρώϊος· τὸ θηλυκὸν, πρωΐα, ὡς ὀψὲ, ὄψιος, ὀψία. Ἡ αἰτιατικὴ, πρωΐαν, καὶ Ἰωνικῶς, πρωΐην· καὶ κατὰ συναίρεσιν, πρῴην· καὶ χωρεῖ εἰς ἐπιρρηματικὴν σύνταξιν αὕτη ἡ αἰτιατικὴ, ὡς καὶ ἡ ἀκὴ, τῆς ἀκῆς, τῇ ἀκῇ, τὴν ἀκήν· καὶ ἐπίρρημα, Ἀκὴν ἐγένοντο σιωπῇ. Δεῖ οὖν γινώσκειν ὅτι τὸ πρῴην σὺν τῷ ι γράφεται, ὡς γινόμενον ἀπὸ τοῦ πρωΐ· ὅπερ οἱ μὲν ποιηταὶ βαρύνουσιν· οἷον, Πρῶϊ δ’ ὑπηοῖοι σὺν τεύχεσιν. οἱ δὲ κοινοὶ καὶ Ἀττικοὶ καὶ Ἀθηναῖοι ὀξύνουσιν. Ὀξύνεται δὲ εἰς τοὺς Ἐπιμερισμούς· τὰ εἰς ι λήγοντα ἐπιρρήματα δισύλλαβα, καὶ ἑξῆς· ζήτει εἰς τὸ ### ν 181 νόσφι · βαρύνεται, οἷον τὸ καὶ τό. Σεσημείωται τὸ πρωΐ ### π 683 Πρωΐα Παρὰ τὴν πρὸ πρόθεσιν χρόνον δηλοῦσαν· ἢ ἀπὸ τοῦ προϊέναι ἡμᾶς, καθὸ ταύτης ἐπιφανείσης προΐασιν οἱ ἄνθρωποι. Ἢ ἀπὸ τοῦ προϊκνεῖσθαι τῆς ἡμέρας τὸν καιρὸν τοῦτον. Ἢ ἀπὸ τοῦ πρώϊος· ἐξ οὗ τὸ οὐδέτερον, πρώϊον, ὡς παρὰ τῷ ποιητῇ, Ἰλιάδος ο. οἷον, Νευρὴν δ’ ἐξέρρηξε νεόστροφον ἣν ἐνέδησα πρώϊον· ἀντὶ τοῦ ἕωθεν, ὄρθρου· ἢ πρόσφατον, νεωστὶ ἐστραμμένην, καινήν ### π 684 Πρώιρα Σὺν τῷ ι. Οἱ μὲν λέγουσι παρὰ τὸ προέχειν καὶ προορᾶν τοῦ σκάφους· ἢ παρὰ τὸ πρώτην εἶναι. Ἢ παρὰ τὴν ὥραν, ὃ δηλοῖ τὸν καιρὸν, γίνεται πρώρα· ἐξ οὗ καὶ πρωρεύς· ἔργον γὰρ τῷ πρωρεῖ πρὸ ὥρας ὁρᾶν. Ἀλλ’ οὕτως εἰ εἶπεν, οὐκ ἔχει τὸ ι, ἀλλ’ ἡ παράδοσις ἔχει τὸ ι προσγεγραμμένον, ἀπό τε τῆς ἐτυμολογίας ἀπὸ τοῦ προϊέναι, καὶ ἀπὸ τῆς διαστάσεως· ἐπειδὴ εὕρηται κατὰ διάστασιν, ὡς παρὰ τῷ ποιητῇ ### κ 970 κυανοπρωΐρους · καὶ παρὰ Σιμωνίδῃ ### κ 971 κυανοπρώϊραν. Τὸ δὲ πρώϊρα, οἱ μὲν διὰ τοῦ ι λέγουσιν, ὡς ἀπὸ τοῦ πρῷρα, κατὰ διάστασιν τοῦ ι, πρώϊρα· ὁ δὲ Ἡρωδιανὸς, διὰ τῆς ΕΙ διφθόγγου γράφει, πρὸς τὸν χαρακτῆρα τῶν διὰ τοῦ ΕΙΡΑ. Ζήτει εἰς τὸ ### ε 1562 ἐθείρῃσι. Τὸ δὲ Ἴρα, ἡνίκα μὲν ἐπὶ τῆς πόλεως ἐστὶ, διὰ τοῦ ι γράφεται· τὸ δὲ ἐπὶ τῆς ἐκκλησίας διφορεῖται κατὰ παράδοσιν. Ἔστι περὶ τούτου καὶ εἰς τὸ ### π 685 Πρῶρα Ἀφ’ οὗ ἐστι προορᾶν καὶ προβλέπειν τὰ ἔμπροσθεν ### π 686 Πρωϊαίτερον Θᾶττον, πρὸ τοῦ ἀνατεῖλαι τὸν ἥλιον ### π 687 Πρωθῆβαι Οἱ ἐν τῇ πρώτῃ ἡλικίᾳ ὄντες· παρὰ τὴν ἥβην καὶ τὸ πρῶτον ### π 688 Πρωκτός Προακτός τις ἐστί· παρὰ τὸ δι’ αὐτοῦ προάγεσθαι τὰ περιττώματα ### π 689 Πρῶνες Οἱ ὑψηλοὶ τόποι. Παρὰ τὴν πρὸ πρόθεσιν καὶ τὴν ἰὼν μετοχὴν γίνεται προϊὼν καὶ προών· καὶ κατὰ συναίρεσιν, πρών. Κλίνεται πρω νός· ἡ εὐθεῖα τῶν πληθυντικῶν, πρῶνες· καὶ πλεονασμῷ τοῦ ο, Πρώονες ἄκροι ### π 690 Προχοαί Αἱ τῶν ποταμῶν διεξοδευτικαὶ ἀφέσεις εἰς τὴν θάλασσαν· καὶ ἡ ἐκ παντὸς ὕδατος ἐκροή ### π 691 Πρῶτος Παρὰ τὴν πρὸ πρόθεσιν γίνεται καθ’ ὑπέρθεσιν πρότατος· ἀποβολῇ τοῦ τ καὶ κράσει, πρῶτος. Ποσαχῶς λαμβάνεται; Πενταχῶς· κατὰ χρόνον, ὅτι πρῶτοι εἰσὶν οἱ προφῆται τῶν ἀπο στόλων· κατὰ φύσιν, ὥσπερ πρῶτον ἐστὶ τὸ ζῷον τοῦ ἀνθρώπου· κατὰ τάξιν, ὡς πρῶτα τὰ στοιχεῖα τῶν συλλαβῶν· κατὰ ἀξίαν, ὡς πρῶτοι οἱ ἄρχοντες τῶν ἀρχομένων· κατὰ αἴτιον, ὡς πρῶτος ὁ πατὴρ τοῦ υἱοῦ· αἴτιος γὰρ ὁ πατὴρ τοῦ υἱοῦ· πρῶτος γάρ ἐστι. Σημαίνει δὲ δύο· τὸν παρ’ ἡμῖν λεγόμενον, ὡς πρῶτος ἐστὶν ὁ Πέτρος τοῦ Παύλου· καὶ τὸ ἄκρον τοῦ ῥυμοῦ, ὡς τὸ, Ἄξαντ’ ἐν πρώτῳ ῥυμῷ ### π 692 Πρωτοπαγεῖς; Νεοτευχέες, πρώτως πεπηγότες, νεοκατασκεύαστοι, νεωστὶ κατεσκευασμένοι. Εἰς τὸ ### π 693 Πρωτόλεια Τὰ πρῶτα τῶν ληΐων, καὶ τῶν τοῦ πολέμου λαφύρων ἐξαίρετα καὶ πρώτιστα, ἅπερ εἰώθασιν οἱ ἄριστοι λαμβάνειν· οἷον ἡ Χρυσηῒς ἐδόθη τῷ Ἀγαμέμνονι, καὶ ἡ Βρισηῒς τῷ Ἀχιλλεῖ. Δηλοῖ δὲ τὰς ἀπαρχάς ### π 694 Πρωτότοκος Παῖς μὲν προπαροξύνεται, μήτηρ δὲ παροξύνεται ### π 695 Πρῶτα Πρῶτα δ’ ἐγὼν ἔπεσι πειρήσομαι. Ἀντὶ τοῦ πρότερον, ἢ πρώτως. Ἔστι δὲ ἐπίρρημα μεταχθὲν ἀπὸ οὐδετέρου ### π 696 Πρώτιστος Πρῶτος· καὶ τὸ συγκριτικὸν οὐκ ἔχει· τὸ δὲ ὑπερθετικὸν πρώτιστος χαρακτῆρι μόνῳ· ἐπειδὴ τὰ ὑπερθετικὰ τριγενῆ εἰσι· τὰ δὲ οὐδέτερα, οὐκ ἔχει. Ζήτει ### π 697 πλατάνιστος. Τινὰ μὲν γὰρ αὐτῶν εἰσὶ καὶ χαρακτῆρι καὶ σημαινομένῳ, ὥσπερ τὸ σοφώτατος. Διαφέρει δὲ, ὅτι τὰ μὲν ὑπερθετικὰ, ἀπηρτισμένην καὶ ἀκροτάτην ἔχοντα ἐπίτασιν, οὐκ ἐπιδέχεται ἐπιτατικὸν ἐπίρρημα· οὐ γὰρ λέγομεν ἄγαν ἢ λίαν τιμιώτατος· τὰ δὲ συγκριτικὰ ἅτε τελειοτάτην οὐκ ἔχοντα ἐπίτασιν, ἔστιν ὅτε δευτέραν ἐπιρρηματικὴν ἐπίτασιν προσδέχεται· οἷον ὡς παρ’ Ὁμήρῳ, Πολλὸν παυρότεροι· καὶ, Ῥηΐτεροι μᾶλλον ἔσεσθε ### π 698 Πρυλέες Ἰλιάδος μ. πεζοὶ ὁπλῖται. Ὡς δαμῶ δαμάζω δάμαλις, οὕτως περῶ περύω περύσω πέρυλις, καὶ συγκοπῇ, πρύλις. Καὶ ### π 699 πρύμνη οὐκ ἐπὶ νηὸς μόνον, ἀλλὰ πᾶν τὸ τελευταῖον καὶ ὕστατον, τὸ συνορίζον τινὶ πέρατι· παρὰ τὸ πέρας πέρυμνον· καὶ συγκοπῇ, πρυμνὸν, καὶ πρύμνη. Ἐκ τοῦ πρυμνὸς γίνεται πρυμνὴ ἡ ἐσχάτη ### π 700 Πρυμνήσια Τὰ ἀπόγεια σχοινία, οἷς ἐκ τῆς πρύμνης δεσμεῖται ἡ ναῦς πρὸς τῇ γῇ ### π 701 Πρυμνωρείας Τὰ κατώτατα καὶ ἔσχατα τῶν ὀρῶν καλεῖται ### π 702 Πρυτανεῖα Ἀριθμὸς ἡμερῶν τριάκοντα ἕξ· θηλυκῶς καὶ πρυτανεία. Τοῦτο ἀργύριόν τι ### π 703 Πρυτανεῦσαι Διοικῆσαι, προστατεῦσαι, φυλάξαι, βασιλεῦσαι, ταμιεῦσαι· κυρίως γὰρ ἐπὶ τούτου τοῦ σημαινομένου τάττεται ἡ λέξις ### π 704 πρύτανις γὰρ ὁ σιτοφύλαξ· οἷον πυρόταμίς τις ὤν· συγκοπῇ, πρύταμις· καὶ τροπῇ τοῦ μ εἰς ν ### π 705 Πρυτάνεις Τὸ δέκατον μέρος τῆς βουλῆς τῶν πεντακοσίων, πεντήκοντα ἄνδρες ἀπὸ μιᾶς φυλῆς, οἱ διοικοῦντες ἅπαντα τὰ ὑπὸ τῆς βουλῆς πραττόμενα πρυτάνεις ἐκαλοῦντο. Ἐπρυτάνευον δὲ ἐκ διαδοχῆς ἀλλήλαις αἱ δέκα φυλαὶ κληρολαχοῦσαι κατὰ ἐνιαυτόν. Καὶ ### π 706 πρυτανεῖον λέγεται παρὰ τὸ ἐκεῖ φυλάττεσθαι τὸν πυρὸν, ἤγουν τὸν σῖτον· οἱονεὶ πυροταμεῖον· καὶ πρυτανεῖον γράφεται δίφθογγον, διὰ δύο αἰτίας· ἢ ὅτι εὕρηται καὶ κατὰ διάστασιν πρυτανήϊον ### π 707 Πταίω Παρὰ τὸ πέτω, συγκοπῇ, πτῶ· καὶ κατὰ παραγωγὴν, πταίω· ἀπὸ τοῦ πίπτειν πολλάκις τοὺς προσπταίοντας. Ἐκ δὲ τοῦ πτῶ γίνεται πτὴν καὶ πτανές ### π 708 Πτέρνα Παρὰ τὸ πετῶ πετέρνα· καὶ συγκοπῇ, πτέρνα· ἢ ἀπὸ τοῦ ἐπιπεπτωκέναι αὐτῇ ὅλον τὸ σῶμα· ἢ παρὰ τὸ τὴν ἔραν πατεῖν ### π 709 Πτερόν Παρὰ τὸ πέτω πετερὸν, ὡς θάλλω θαλερὸν, τήκω τηκερόν· καὶ συγκοπῇ, πτερόν. Ἢ παρὰ τὸ πτῶ, ὃ δηλοῖ τὸ πέτομαι· ἢ παρὰ τὸ πτερῶ, ἐξ οὗ τὸ ἀναπτερωθῆναι ### π 710 Πτερόεντα Ἔπεα πτερόεντα· ἐπειδὴ νικήσασαι αἱ Μοῦσαι τὰς Σειρῆνας τοῖς πτεροῖς αὐτῶν ἐστέφθησαν ### π 711 Πτέρυξ Παρὰ τὸ πτερύσσω πτερύξω· τοῦτο παρὰ τὸ πετῶ πετήσω, πτῶ πτήσω, πτέρυξ. Ἢ παρὰ τὸ πτερὸν πτερύσσω. Ἢ ἀπὸ τοῦ πτερὺς, ὡς χλαμύς· τροπῇ, πτέρυξ. Διαφέρει πτέρυξ καὶ πτερύξ. Πτέρυξ λέγεται τὸ ὅλον μέρος· πτερὺξ δὲ, τὸ ἄκρον· ὡς τὸ, πτερύγος λάβεν, Ἰλιάδος β. Ἢ ὅτι τὸ πτερὺξ ὀξυτόνως περιεκτικήν τινα ἔννοιαν σημαίνει, ἤγουν ὅλην, καὶ περιεκτικόν ἐστι πολλῶν πτερῶν· πτέρυξ δὲ, μερός τι τοῦ πτεροῦ παροξυτόνως. Ἢ πτέρυξ ἡ σὰρξ ἧς ἐκφύεται τὰ πτερά· πτερὺξ δὲ, τὸ πτερύγιον δι’ οὗ πέτονται ### π 712 Πρυτανεῖα Ὅτι τὸ ἱερὸν πῦρ ἐπὶ τούτων ἀπόκειται· καὶ τοὺς ὅποι ποτὲ ἀποικίαν στέλλοντας αὐτόθεν αὔεσθαι τὸ ἀπὸ τῆς ἑστίας πῦρ, ὅπερ ἐστὶ ζωπυρεῖσθαι ### π 713 Πτήσσω Τὸ φοβοῦμαι. Παρὰ τὸ πέτω, πτῶ, πτήσω, καὶ πτήσσω· ὁ γὰρ φοβούμενος πίπτοντι ἔοικε ### π 714 Πτῖλα Τὰ ἅρμενα. Παρὰ τὸ τίλλω, τίλα καὶ πτῖλα ### π 715 Πτίλος Ὁ ἐκπεπτωκὼς τῶν ἴλλων, τουτέστι τῶν ὀφθαλμῶν· ἢ κατὰ πλεονασμὸν τοῦ ΠΙ, ἐπὶ τῶν ἀποτετιλμένων τὰ βλέφαρα ### π 716 Πτισάνη Ἡ λελεπισμένη κριθή· παρὰ τὸ πτίσσω, τὸ καθαίρω· καὶ ### π 717 Πτολίεθρον Ἐκ τοῦ πόλις κατὰ ποιητικὸν ἔθος γίνεται πτόλις καὶ πτολίεθρον. Διαφέρει δέ· ὅτι πόλις λέγεται καὶ χωρὶς τοῦ τ, τὸ δὲ πτολίεθρον ἄνευ τοῦ τ οὐ λέγεται ### π 718 Πτολίπορθος Ἐκ τοῦ πορθῶ. Καὶ διατί μὴ πρὸ μιᾶς εἶχε τὸν τόνον, ὥσπερ καὶ τὸ καλλιγράφος ἐκ τοῦ γράφω; Ἐπειδὴ τὰ εἰς ΟΣ ὀνόματα ἀπὸ ῥημάτων δισυλλάβων συντιθέμενα προπαροξύνεται, οἷον συλῶ, ἱερόσυλος· μυκῶ, ἐρίμυκος. Οὕτω καὶ πτολίπορθος, ὁ τὰς πόλεις πορθῶν ### π 719 Πτόρθος Οὐχ εὗρον τὴν ἐτυμολογίαν· ὡς οἶμαι δὲ, παρὰ τὸ πέτω πτῶ γίνεται πτείρω· ἐξ οὗ ὁ δεύ τερος ἀόριστος, ἔπταρον, ὡς φθείρω ἔφθαρον. Ἐκ δὲ τοῦ πτείρω, ῥηματικὸν ὄνομα πτόρος, ὡς φθείρω, φθόρος· καὶ πλεονασμῷ τοῦ θ, πτόρθος ### π 720 Πτοῶ Ἐκ τοῦ πετῶ ποτῶ, καὶ ὑπερθέσει, πτοῶ πτοήσω· ἔνθεν τὸ ἐπτοήθην ὥσπερ καταπέπτωκε. Τὸ δὲ πτοῶ λέγεται καὶ πτοιῶ· ἐξ οὗ τὸ ### δ 660 διεπτοίησε · καὶ ### π 721 Πτοῖαι Παράλογοι φόβοι, ἐκπλήξεις, κίνδυνοι· οἱ δὲ, ταραχαί. Ἀπὸ τοῦ πτοῶ ῥήματος γίνεται πτόα καὶ πτοία ### π 722 Πτωσκαζέμεν Παρὰ τὸ πτῶ, ὃ σημαίνει τὸ φοβοῦμαι, καὶ τὸ σκάζω, τὸ ἐκκλίνω ### π 723 Πτωχεύειν Ἀπὸ τοῦ πτώσσειν καὶ προσπίπτειν τοὺς δεομένους· ἢ ἀπὸ τοῦ ἐκπεπτωκέναι τοῦ ἔχειν. Ὡσαύτως δὲ καὶ πτωχός. Ὁ δὲ Ὦρος ἐτυμολογεῖ τὸ πτωχὸς ἀπὸ τοῦ πτήσσειν περὶ τὴν ὀχὴν, τουτέστι τὴν τροφήν. Ἢ πτηχός τις ὤν· πτωχὸς γὰρ οὐχ ὑφίσταται ἀπειλήν ### π 724 Πτῦον Παρὰ τὸ πτύω, τὸ ἀποπτῦον καὶ ἀπορρίπτον τῶν καρπῶν τὰ ἄχυρα. Τὸ δὲ ### π 725 πτύω σημαίνει τὸ ἀπορρίπτειν καὶ ἐκβάλλειν· ἔνθεν καὶ τὸ ### α 2488 ἀποπτύω. Ἀπὸ τοῦ πετῶ πετύω· καὶ συγκοπῇ, πτύω, τὸ δίκην ἀποπεταννύμενον καὶ ἀπορριπτόμενον ### π 726 Πτύσσω Παρὰ τὸ πέτω πετύσσω· τὸ γὰρ πτύσσειν οὐδέν ἐστιν ἄλλο ἢ τὸ ἐπιπίπτειν ἕτερον ἑτέρῳ, ὡς τὸ, Ἔγχεα δ’ ἐπτύσσοντο, Ἰλιάδος ν, ἀντὶ τοῦ εἰς τὸ αὐτὸ συνήγετο καὶ ἐκάμπτετο κραδαινόμενα ### π 727 Πτώξ Παρὰ τὸ πτῶ, παράγωγον πτώσσω· ὁ μέλλων, πτώξω· καὶ ἀποβολῇ τοῦ ω πτώξ. Ἢ ἀπὸ τοῦ πτήσσω, τὸ φοβοῦμαι, πτήξω πτήξ· καὶ τροπῇ τοῦ μακροῦ εἰς μακρόν. Σημαίνει δὲ τὸν λαγωόν ### π 728 Πτύχες Σημαίνει τὰς τῶν ὀρῶν κατακλίσεις, ὡς τὸ, πολυπτύχου οὐλύμποιο. τοῦ πολλὰ ἀποκλίματα ἔχοντος. Λέγονται δὲ καὶ ἐπὶ τῆς ἀσπίδος πτύχες, τὰ διάφορα ἐπ’ ἀλλήλοις ἐλάσματα ### π 729 Πύγελα Πόλις περὶ τὴν Ἔφεσον οὐδετέρως λεγομένη τὰ Πύγελα. Ὠνόμασται παρὰ τὰς πυγὰς, ἃς ἤλγησαν οἱ Ἀγαμέμνονος ἐρέται· κἀνταῦθα ἀπομείναντες τῆς συμφορᾶς ἐπώνυμον ἐποίησαν τὴν πόλιν ### π 730 Πυγοστόλος Ἡσίοδος· οἱ μὲν, τὴν μαυλίστριαν· οἱ δὲ, αὐτὴν τὴν ἑταῖραν, τὴν περὶ τὴν πυγὴν στολιζομένην, τουτέστιν κοσμοῦσαν ἐκεῖνα τὰ μέρη πανούργως τοῖς ἱματίοις· στέλλειν γάρ ἐστι τὸ κοσμεῖν. Ἄλλοι δὲ, τὴν κοσμοῦσαν τὰς χεῖρας· πυγούσιον γὰρ ὁ πῆχυς κεκαμμένων τῶν δακτύλων ### π 731 Πυγμαίοισιν Ἰλιάδος γ· ἤγουν ἴσοις γρόνθῳ· πυγμὴ γὰρ σημαίνει τὸν γρόνθον τῆς χειρός· παρὰ τὸ πτῶ πτύσσω, πτυγμὴ καὶ πυγμή· ἐξ οὗ γίνεται καὶ ### π 732 πτυχία τὰ ἀσφαλιζόμενα. Πυγμὴ σημαίνει καὶ τὸν πῆχυν, ἐξ οὗ παρώνυμον πυγμαῖος. Ζήτει εἰς τὸ ### π 733 Πυλαγόροι Οἱ προεστῶτες Πυλαίας. Πυλαία δέ ἐστιν ἡ εἰς Θερμοπύλας γινομένη σύνοδος τῶν Ἀμφικτυόνων· ἢ οἱ πεμπόμενοι ἀπὸ τῶν πόλεων εἰς Ἀμφικτυονίαν ῥήτορες, ὥστε ἐκεῖ ἀγορεῦσαι. Ἐκαλεῖτο δὲ πυλαγόρας, παρὰ τὸ ἐπὶ Πυλαίᾳ ἀγορεύειν. Πυλαία δέ ἐστι τὸ Ἀμφικτυονικὸν συνέδριον ### π 734 Πύγαργος Εἶδος ἀετοῦ· Λυκόφρων· δειλὸν ἢ ἅρπαγα. Σοφοκλῆς ἐπὶ τοῦ δειλοῦ, ἀπὸ τῆς λευκῆς πυγῆς, ὥσπερ ἐναντίως μελάμπυγος ἐπὶ τοῦ ἰσχυροῦ, ἀπὸ τῆς μελαίνης πυγῆς ### π 735 Πύξ Πὺξ ἀγαθόν. Ἔστιν ἐπίρρημα ποιότητος. Γίνεται παρὰ τὸ πτύσσω πτύξω, τὸ ἀσφαλίζω, ἀποβολῇ τοῦ ω καὶ τοῦ τ, πύξ· παρὰ τὸ πτύσσειν τοὺς δακτύλους ἐν τῷ πλήττειν· κατακλείοντες γὰρ τοὺς δακτύλους ἐν τῇ πυγμομαχίᾳ ἐπάλαιον. Ἡσίοδος, οἷον δ’ ἐμάχοντο πύξ τε καὶ ἑλκηδήν. Ἔστι δὲ καὶ ### π 736 πυγμὴ εἶδος ἀγῶνος, παρὰ τὸ πτύσ σειν· κλείοντες γὰρ τοὺς δακτύλους πλήσσομεν ### π 737 Πυδαρίζειν Ἐπὶ τοῦ ἅλλεσθαι, ἤτοι ποδαρίζειν, ὡς ὄνομα ὄνυμα Αἰολικῶς· ἢ πυγαρίζειν, παρὰ τὴν πυγήν. Δηλοῖ δὲ καὶ τὸ λακτίζειν. Ἀριστοφάνης Ἱππεῦσιν, Ἀπεπυδάρισα μόθωνα παρὰ τοὺς πόδας. Οὕτως Εἰρηναῖος ἐν τῷ περὶ τῆς Ἀλεξανδρέων διαλέκτου ### π 738 Πύελος Κυρίως ὅπου τοὺς πυροὺς πλύνουσι, πυρέλους τινὰς ὄντας· ἐκβολῇ τοῦ ρ, πυέλους· πυοὺς δὲ λέγουσι καὶ δίχα τοῦ ρ τοὺς πυρούς. Εἰσὶ δὲ σκαφίδες ἐν αἷς λούονται· παρὰ τὸ πεπυθὸς ἑλεῖν. Οὕτω δὲ ἔλεγον τοὺς πλυνοὺς, ὡς Θέων ἐν ὑπομνήματι τῆς Ὀδυσσείας ### π 739 Πύθεσθαι Τὸ σήπεσθαι· ἐκ τοῦ πύθω, τὸ σήπω ### π 740 Πυθέσθαι Τὸ ἀκοῦσαι καὶ μαθεῖν. Ἐκ τοῦ πεύθω, πεύσω· ὁ δεύτερος ἀόριστος, ἔπυθον· ἐπυθόμην, ἐπύθετο· καὶ τὸ ἀπαρέμφατον, πυθέσθαι ### π 741 Πυνθάνεσθαι Μανθάνειν, διδάσκειν, ἱστορεῖν, ἐρωτᾶν. Ἐκ δὲ τοῦ πεύθω γίνεται πύθω, τὸ μανθάνω καὶ ἀκούω· ἐξ οὗ καὶ τὸ πυνθάνω ### π 742 Πυθοίατο Ἐκ τοῦ ἐπυθόμην, τὸ εὐκτικόν, πυθοίμην, πύθοιο, πύθοιτο, καὶ πυθοίατο. Ζήτει εἰς τὸ ### π 743 πυθαῖος Ὄνομα ἑορτῆς ἀγομένης τῷ Ἀπόλλωνι ### π 744 Πυθώ Πόλις Φωκίδος, ἧς οἰκήτορες, Δελφοί· ἀπὸ τοῦ σεσῆφθαι αὐτόθι τὸν δράκοντα, ὃν ἀνεῖλεν ὁ Ἀπόλλων. Ἢ παρὰ τὸ πεύθεσθαι καὶ ἀκούειν τῶν χρησμῶν· ἐκεῖ γὰρ ἦν τὸ μαντεῖον τοῦ Ἀπόλλωνος ### π 745 Πυθών, Πύθων Ὀξυνόμενον μὲν καὶ θηλυκὸν, ὁ τόπος· βαρυνόμενον δὲ καὶ ἀρσενικὸν, ὁ δράκων ### π 746 Πυθμήν Φυτοθεμήν τις ἐστὶν, οἷον τοῦ φυτοῦ θέσις· φυθμὴν καὶ πυθμήν. Οὕτως Ὦρος. Ἢ παρὰ τὸ φύω φύσω φυθμήν· καὶ σημαίνει δὲ τὸν κοῖλον τόπον. Ὁ δὲ Θεόγνωτος, παρὰ τὸ κεύθω, τὸ κρύπτω, κευθὴν καὶ κυθήν· πλεονασμῷ τοῦ μ καὶ τροπῇ, πυθμὴν, βαθυπυθμὴν, ἀπυθμήν. Τὸ υ, ψιλόν ### π 747 Πύκασε Περιεκάλυψεν, ἐσκέπασεν. Ἀπὸ τοῦ πτύσσω πτυκάζω καὶ πυκάζω ### π 748 Πυκνά Τὰ συνεχῆ καὶ συνετά· ἡ γὰρ φρόνιμος διάνοια πεπυκνωμένη ἐστὶν, ὥσπερ τοὐναντίον ἡ ἔξηχος ἠραιωμένη. Τὸ ἀρσενικὸν, ὁ πυκνός· τοῦτο ἐκ τοῦ πυκινός· ὅθεν καὶ ### π 749 πυκινὴν βουλὴν τὴν πυκνὴν καὶ συνετὴν καὶ σώφρονα. Ἢ ἐκ τοῦ πτύσσω πτυκνὸς καὶ πυκνός· τὸ δὲ πυκινὸς, ἐκ τοῦ πύκα ἐπιρρήματος, ὃ σημαίνει τὸ ἐπιμελῶς ἔχειν. Τοῦτο ἐκ τοῦ πτύσσω, τὸ σφαλίζω, πτύκα καὶ πύκα. Τὸ δὲ πτύσσω ἐκ τοῦ πέτω. Τὸ γὰρ πτύσσειν οὐδὲν ἄλλο ἐστὶν ἢ τὸ ἐπιπίπτειν ἕτερον πρὸς τὸ ἕτερον ### π 750 Πύλη Ἐκ τοῦ πτύσσω, τὸ σφαλίζω· καὶ ### π 751 πυλάρταο αἵδου τοῦ τὰς πύλας ἰσχυρῶς ἀρτῶντος, ὅ ἐστι κατασκευάζοντος καὶ συναρμόζοντος. Καὶ ### π 752 πύλαιος τὸ κύριον ὄνομα, προπαροξυτόνως, πρὸς ἀντιδιαστολὴν τοῦ τόπου ### π 753 Πύματος Ἔλλειψις τοῦ θ· παρὰ τὸ πυθμὴν ὄνομα· ἀπὸ μεταφορᾶς τῶν ἀγγείων· ὁ γὰρ πυθμὴν, ἔσχατος, εἰ καὶ τὴν ἀρχὴν ἔχει. Πύθματος οὖν· καὶ ἀποβολῇ τοῦ θ, πύματος. Σημαίνει δὲ τὸ ἔσχατον ### π 754 Πυξίς Τεῦχος ἰατρικόν· καὶ κυρίως ἡ ἐκ πύξου γενομένη· καταχρηστικῶς δὲ, ἡ ἐξ ὁποιασδηποτοῦν ὕλης, καὶ χαλκοῦ καὶ μολύβδου ### π 755 Πῦος Τὸ σεσηπὸς αἷμα καὶ μεταβεβλημένον· παρὰ τὸ πύθω, τὸ σήπω· καὶ τὸ γάλα ὁμοίως. Οὕτως Ἀριστοφάνης, Πῦος ἡμῖν ἔνδον. Τὸ πεπηγὸς γάλα, διὰ τὸ καὶ αὐτὸ μεταβεβλῆσθαι. Καὶ ἔμπυον, τὸ γαλακτῶδες τῇ ὁμοιότητι ὑγρόν. Τὸ πρωτόγαλα, πῦος, ἐπὶ τοῦ παρεσπαρμένου ὑγροῦ ἐν τῷ σώματι. Ἔστι δὲ οὐδέτερον τὸ πῦος ### π 756 Πῦρ Πυρός. Ἔστιν ἐπὶ τῆς εὐθείας μακρόν· ἐπὶ δὲ τῆς γενικῆς, βραχύ· πρὸς ἀντιδιαστολὴν ἑτέρου σημαινομένου. Ἔστι γὰρ πυρός· τὸ ΠΥ, μακρόν· καὶ σημαίνει τὸν σῖτον. Τὸ δὲ πῦρ, φῦρ τι ἐστὶν, ὅτι φυσώμενον ἐξάπτεται. Ἢ παρὰ τὸ φύω, τὸ ἀναβλαστάνω, φῦρ. Τί γὰρ πυρὸς εὐφυέστερον, ἡνίκα ἐπιλάβηται ὕλης; Φύει γὰρ, λαβόμενον ὕλης. Ἐκ δὲ τοῦ πῦρ πυρὸς, πυράζω· ὁ μέλλων, πυράξω· ὄνομα ῥηματικὸν, πυρακτός· καὶ ῥῆμα, πυρακτῶ, ἐξ οὗ ἐπυράκτεον ### π 757 Πυραί Πυρκαϊαί· ἀπὸ τοῦ φύρω ### π 758 Πυργοβάρεις Προμαχῶνες οἱ ὀχυρώτεροι τῶν πύργων ### π 759 Πύραυνος Ὁ χυτρόπους· παρὰ τὸ πῦρ ἐνιαύειν ἐν αὐτῷ ### π 760 Πυρριχισταί Οἱ τὴν ἐνόπλιον ὀρχούμενοι ὄρχησιν ### π 761 Πύραμος Ποταμὸς Κιλικίας. Ὠνόμασται δὲ οὕτω διὰ τὸ πολὺν πυρὸν περιποιεῖν τοῖς ἐν τῇ Κιλικίᾳ οἰκοῦσι ### π 762 Πυραμίς Ἡ ἐκ πυρῶν καὶ μέλιτος, ὥσπερ σησαμὶς, ἡ ἐκ σησάμων καὶ μέλιτος. Τινὲς δὲ ἀπὸ τοῦ συμβαίνοντος αὐτῇ σχήματος, πλατέος κάτωθεν ὄντος καὶ εἰς ὀξὺ λήγοντος, ὅ ἐστι τὸ φλογὶ ἀναφερομένῃ ἐοικός. Τοιοῦτος δὲ καὶ ὁ πύργος. Ἢ παρὰ τὸν πυρόν. Πυραμίδες δὲ πάλιν λέγονται ὡρεῖα βασιλικὰ σιτοδόχα, ἃ κατεσκεύασεν Ἰωσήφ ### π 763 Πύργος Παρὰ τὸ ὑπεράνω γῆς ἵστασθαι. Σημαίνει δὲ ὁτὲ μὲν κυρίως τὸν πύργον, ὡς τὸ, Πύργῳ ἐφεστήκει γοόωσα· ὁτὲ δὲ τὸ τεῖχος, ὡς εἶδον Ἑλένην ἐπὶ πύργον ἰοῦσαν· καὶ τὴν τάξιν, ὡς τὸ, Εἰ δέκα πύργοι Ἀχαιῶν· καὶ ἐπίρρημα ### π 764 πυργηδόν · καὶ μέρος τι τοῦ τείχους· Τοῦ γὰρ δὴ πρὸς πύργον ἴσαν, Ἰλιάδος μ. Ὄτε δὲ μεταφορικῶς, ἀσφαλείαν καὶ φυλακήν, Τοῖος γάρ σφιν πύργος ἀπώλετο· λέγεται δὲ καὶ μέρος τὶ τῆς νεώς ### π 765 Πυρήϊα Πυρήϊα δινεύεσκον, Ἀπολλώνιος. Λέγεται τὰ ξύλα, ἃ τριβόμενα πῦρ ἐγγεννᾷ. Τινὲς δὲ τοὺς πυροβόλους λίθους ### π 766 Πυρνός Σημαίνει τὸν ψωμόν. κοινοτέρως δὲ ἡ τροφή· ἀπὸ τοῦ πυροῦ, ὅ ἐστι τοῦ σίτου ### π 767 Πυρός Οἱ μὲν, παρὰ τὴν ἔκφυσιν, φυροὺς καὶ πυρούς· οἱ δὲ, σποροὺς σπυροὺς καὶ πυρούς. Σημαίνει καὶ κριθήν· κυρίως δὲ σῖτον ### π 768 Πυρόεις Πυρόεις ἀπολάμπεται ἀστὴρ, Ἀπολλώνιος ### ο 469 ὅτι ὁ ἀστὴρ ὁ Ἄρης ὑπὸ μὲν Ἑλλήνων ### α 2489 ἄρης λέγεται, ὑπὸ δὲ Αἰγυπτίων καὶ ἀστρονόμων ### π 769 πυρόεις ὑπὸ δὲ Χαλδαίων ### π 770 Πύστις Μήπως παρὰ τὸ πέπυσμαι πύσις· καὶ πλεονασμῷ τοῦ τ. Οὐ δύναται δὲ πλεονασμὸς εἶναι, ἀλλὰ παραγωγή. Ἀπὸ τοῦ πυστὸς πύστις, ὡς ὑβριστὸς ὕβριστις ### π 771 Πυτίζω Παρὰ τὸ πτύω πτυτίζω παράγωγον· καὶ ἀποβολῇ τοῦ τ. Τινὲς δὲ παρὰ τὸ φυσῶ φυσίζω· καὶ ἐναλλαγῇ τοῦ φ, πυτίζω ### π 772 Πώγων Ὡς μὲν Ἀπολλόδωρος, ὅτι πῆξιν ἡλικίας σημαίνει· ὡς δὲ ἄλλοι, ὅτι ἐπὶ τὸ εἰπεῖν ἄγει· ἱκανοὶ γὰρ ἤδη οἱ γενειῶντες πρὸς τὸ λέγειν. Παρὰ τὸ πήσσω οὖν, πήξω πέπηγα, πήγων, καὶ πώγων, ὁ πεπηγὼς καὶ ἑδραῖος τόπος ### π 773 Πωγωνιήτης Πώγων πώγωνος πωγωνίτης. Λέγουσι δέ τινες, ὅτι ἀπὸ τῶν εἰς ΩΝ ληγόντων οὐκ ἔχει γεγονέναι πωγωνία. Κράτης γοῦν ἐν Μετοίκοις ### λ 304 λειποπωγωνία ἔφη. Δύναται οὖν, ὥσπερ οἰκία οἰκιάτης, οὕτω πωγωνία πωγωνιάτης καὶ πωγωνιήτης γενέσθαι ### π 774 Πῶλοι Οἱ νέοι ἵπποι, πόαλοί τινες ὄντες, οἱ περὶ πόαν ἁλλόμενοι ### π 775 Πωλικὸν παράδειγμα Ὥσπερ ὁ νεωστὶ πῶλος γεννηθεὶς ἐκ τῆς γεννησάσης αὐτὸν οὐδὲν χωρίζεται, οὕτω κἀγὼ ἐν ταῖς ἀρεταῖς τὸν πατέρα μου οὐκ ἐχωριζόμην ### π 776 Πωλῶν Παρὰ τὸ πολῶ, τὸ συναναστρέφομαι καὶ ἐπιφοιτῶ· ἐπειδὴ ὁ πωλούμενος καὶ ὁ πωλῶν περὶ τὸν αὐτὸν τόπον ἀναστρέφεται, ἵνα θεωρῆται ὑπὸ πάντων. Ἰστέον δὲ ὅτι τὸ πωλῶ διφορεῖται κατά τε γραφὴν καὶ σημαινόμενον· ἐπὶ μὲν γὰρ τοῦ πιπράσκω, διὰ τοῦ ω μεγάλου· ἐπὶ δὲ τοῦ κινοῦμαι ἢ περιπατῶ, διὰ τοῦ ο μικροῦ. Ἀμφότερα δὲ ἐν τῇ συνθέσει τὴν ἰδίαν φυλάττει γραφήν. Ὅθεν ἀρτοπώλης μὲν καὶ τὰ ὅμοια, διὰ τοῦ ω μεγάλου· οἰωνοπόλος δὲ καὶ τὰ ὅμοια, διὰ τοῦ ο μικροῦ. Σεσημείωται τὸ ἀπεμπολῶ καὶ πυρπωλῶ· τὸ μὲν, ἀπὸ τοῦ πωλῶ, τὸ πιπράσκω, διὰ τοῦ ο μικροῦ γράφεται· τὸ δὲ, ἀπὸ τοῦ πολῶ, τὸ συναναστρέφομαι, διὰ τοῦ ω μεγάλου. Τούτου δὲ τὴν ἐτυμολογίαν οὐχ εὗρον· ὡς οἶμαι δὲ, παρὰ τὸ πέλω ἐστὶ τὸ ὑπάρχω· οἱ γὰρ συναναστρεφόμενοι περὶ τὸν αὐτὸν ὑπάρχουσι τόπον. Καὶ ### π 777 πωλέσκετο Ἰλιάδος α, τὸ συνανεστρέφετο, διῆγεν· ἐκ τοῦ πολῶ· ὁ μέλλων, πολέσω· πλεονασμῷ τοῦ κ, πολέσκω, ὡς ἀρῶ ἀρέσω ἀρέσκω· καὶ γίνεται ἀπὸ μέλλοντος ἐνεστὼς, πολέσκω· ὁ παθητικὸς, πολέσκομαι, ἐπολεσκόμην· καὶ τὸ τρίτον, κατ’ ἔκτασιν ποιητικὴν τοῦ ο εἰς ω, πωλέσκετο ### π 778 Πώμαλα Τὰ τῷ ο παραληγόμενα ἐπιρρήματα ἀποκοπῇ τοῦ ΘΕΝ καὶ ἐκτάσει τοῦ ο εἰς ω γίνεται παρὰ Δωριεῦσι· οἷον, αὐτόθεν, αὐτῶ· τουτόθεν, τούτω. Οὕτως καὶ πόθεν, πώ· καὶ παρὰ Σώφρονι, Πώ τις ὄνον ὠνάσηται; ἀντὶ τοῦ πόθεν. Τὸ δὲ πώμαλα παρὰ Ἀττικοῖς ἐν παρολκῇ τοῦ μάλα γίνεται· καθάπερ, Ἦ μάλα δὴ τέθνηκε Μενοιτίου ἄλκιμος υἱός· καὶ, Ἦ μάλ’ ἐλαφρὸς ἀνήρ. Τὸ δὲ ### ο 470 οὐ ἀρνήσεως συνεχῶς λέγεται· οἷον, ἔγραψας πόθεν; ἀντὶ τοῦ οὔ. Καὶ κατὰ τοι αύτην σημασίαν τὸ πώμαλα παρὰ Ἀττικοῖς ση μαίνει τὸ οὐδαμῶς. Καὶ τὸ ### π 779 πώποτε ἀπὸ τοῦ ΠΩ ἐπιρρήματος. Ἔστι καὶ ῥῆμα προστακτικὸν παρὰ Αἰολεῦσιν· οἷον, Χαῖρε καὶ πῶ, ὅπερ λέγεται ἐν ἑτέρῳ, σύμπωθι, τρίτης συζυγίας ἐστὶν, ὡς μυρῶ, διδῶ. Πῶ, ὅταν γένηται πῶθι, ἐπαύξησις ἐστὶν, ὡς ζῆθι καὶ ζῶθι ### π 780 Πωλοδαμνεῖν Παρὰ τὸ πῶλος καὶ τὸ δαμνῶ δαμνᾷς ### π 781 Πωληταί Ἀρχή τις Ἀθήνῃσιν, οἳ τὰ τῆς πόλεως πωλοῦσι καὶ φροντίζουσιν, ἀποδιδόντες τῇ πόλει ### π 782 Πυρρίχην Σημαίνει τὴν σύντονον ὄρχησιν. Ἀπὸ Πύρρου ἢ Πυρρίχου· ἢ παρὰ τὸ διάπυρον τῶν ὀρχουμένων ### π 783 Πῶϋ Κλίνεται πώεος, καὶ σημαίνει τὸ ποίμνιον· παρὰ τὴν πόαν ἣν νέμεται· ἢ παρὰ τὸ πῶ, τὸ κτῶμαι· ἢ παρὰ τὸ πῶ, τὸ πίνω· ὅτι ποτῷ ἥδεται καὶ εὐφραίνεται· ἢ ὅτι τὰ κτήματα πάμματα ἔλεγον, ὡς ### π 784 Πωρός Ὅθεν τὸ ταλαίπωρος. Παρὰ τὸν πήσω μέλλοντα πηρὸς, καὶ πωρὸς, τροπῇ τοῦ η εἰς ω, ὡς ἀρήγω ἀρηγὸς καὶ ἀρωγός ### π 785 Πώϋγγες Αἱ αἴθυιαι, αἱ κληθεῖσαι βοῦγγες. Παρὰ τὴν βοὴν καὶ τὴν ἰϋγήν ### π 786 Παραπέτασμα Τὸ προκάλυμμα, κυρίως τῶν πορνῶν, ὃ προβάλλονται διὰ τὸ μὴ ὁρᾶσθαι τοὺς εἰσιόντας ### π 787 Πάραλος Ἱερὰ τριήρης, ὥσπερ καὶ Σαλαμινία καὶ Ἀντιγονὶς καὶ Δημητριάς· ἀπὸ Παράλου τινὸς ἥρωος· πρὸς ὑπηρεσίαν τῶν ἀναγκαίων ἐπιτήδειος. Αὗται δὲ ἐπὶ στρατηγοὺς ἐπέμποντο, καὶ τοιαύτας τινὰς χρείας ### π 788 Παραφυλακτωρευόμενοι Οἱ κακουργοῦντες περὶ τὰς φυλακὰς, καὶ φρυκτοὺς ἀνατείνοντες ἐπὶ τῷ συμφέροντι τῶν πολεμίων ### π 789 Προκαλεῖν Προτρέπειν, δεῖσθαι, ἱκετεύειν ### π 790 Πρόβολοι Αἱ εἰς θάλασσαν ἐγκείμεναι πέτραι ὀξεῖαι· καὶ ### π 791 προβόλιον εἶδος δόρατος. Καὶ ### π 792 προ βλῆτας τοὺς θεμελίους λίθους, παρὰ τὸ προβεβλῆσθαι ### π 793 Πάρεδροι Οἱ αἱρούμενοι τοῖς ἄρχουσιν οἷον βοηθοὶ, καὶ σύμβουλοι, καὶ φύλακες, Δημοσθένης, Παρεδρεύοντος ἄρχοντος τῷ υἱεῖ. Ὠνόμασται δὲ οὕτω παρὰ τὸ τὸν ἄρχοντα ἱζόμενον καὶ συνεδρεύοντα συνδιοικεῖν τὰ τῆς ἀρχῆς ### π 794 Προβάλλεσθαι Ἔθος ἦν Ἀθηναίοις τοὺς ἄρχοντας καὶ τοὺς συκοφάντας παράγειν εἰς τὴν ἐκκλησίαν τὸν βουλόμενον, καὶ ἀποφαίνειν ὡς ἠδίκησε, καὶ τοῦτο καλεῖται προβολὴ καὶ προβάλλεσθαι ### π 795 Περιστοιχίζεται Δημοσθένης ἐν δευτέρῳ Φιλιππικῶν. Ἔστι δὲ οἷον αἱρεῖ, λαμβάνει· ἀπὸ μεταφορᾶς τῶν κυνηγετῶν, οἵτινες στοίχους περιβάλλουσι τοῖς ὄρεσι· στοῖχοι δέ εἰσιν αἱ λεγόμεναι στάλικες, ἀφ’ ὧν τὰ δίκτυα καθίεται. Ταύτας οὖν περιβάλλοντες αἱροῦσι τὰ θηρία ### π 796 Περιδέξιος Ὅπως ἀποφεύξῃ θεὸν περιδέξιον· ὁ καὶ τῇ ἀριστερᾷ ἐργαζόμενος. Καὶ ### π 797 περιδέξιον ἐστὶ πᾶν διλήμματον· ἑκατέρωθεν γὰρ ὃ βούλεται συνάγει. Καὶ παρὰ τῷ Θεολόγῳ ### π 798 Περίδειπνον Ἡ ἐπὶ τοῖς ἀποθανοῦσι γινομένη ἑστίασις ### π 799 Περιγράψαι Τὸ ἀποκτεῖναι· ἐπεὶ οἱ ἀποθανόντες περιγράφονται ### π 800 Πεζέταιρος Δημοσθένης Φιλιππικῶν δευτέρῳ. Καὶ τῶν Μακεδόνων τοὺς πεζεταίρους μὲν καλουμένους, ὄντας δὲ ἀπολέκτους, ἐνέβαλεν εἰς τὴν Ἰλλυρίδα ἔχων ### π 801 πεζεταίρους εἶναι φασὶν ἀπὸ ὁδοιπορικῶν ἔργων ἑταίρους γεγονότας· οἱ δὲ, τοὺς περὶ τὸ σῶμα τοῦ Φιλίππου φρουρούς. Ἦσαν δὲ οὗτοι καὶ πρῶτοι καὶ ἰσχυροί· ἀπὸ μεταφορᾶς τῶν πεζῶν. Πέζαι γὰρ λέγονται αἱ ᾦαι τῶν ἱματίων· ἐπεὶ ἔξωθεν περὶ τὸ ἱμάτιον εἰσὶ κατεσκευασμέναι ### π 802 Προφερεῖς Οἱ νέοι μὲν ὄντες, πρεσβύτεροι δὲ φαινόμενοι ### π 803 Προναΐα Ἀθηνᾶ Ἀγάλματος ὄνομα· ἤτοι διὰ τὸ πρὸ τοῦ ναοῦ ἐν Δελφοῖς ἑστάναι· ἢ ὅτι προενόησεν, ὅτι ἐστιν ἡ Λητώ ### π 804 Πρόσαντες Τὸ δύσκολον, τὸ προϊστάμενον τῇ γνώμῃ· ἀπὸ μεταφορᾶς τῶν ἐν τοῖς ὄρεσι προϊσταμένων καὶ ἐμποδιζόντων ### π 805 Προκώνια Γένη θυμιαμάτων· οἱ δὲ, τὰς ἀφρύκτους κριθάς φασιν. Ἢ οἷον πυροκώνια, πυροὶ μέλιτι κεχρισμένοι, καὶ ἐν ἡλίῳ ὠπτημένοι ### π 806 Προστρόπαιος Δαίμων τις ἐπὶ τῶν ἐναγῶν ### π 807 Παρέγγραπτος Πάντες δὲ οἱ πολῖται παρὰ Ἀθηναίοις ἐν γραμματείῳ ἐνεγράφοντο. Εἴ τις οὖν μὴ ὢν πολίτης ἐνεγράφη παρ’ ἀξίαν, ἐκαλεῖτο παρέγγραπτος ### π 808 Προσχών Τοῦτο ποτὲ μὲν δι’ ἑνὸς ς γράφεται, ποτὲ δὲ διὰ δύο. Διὰ δύο μὲν, ὅτε σημαίνει τὸ προσορμίσας· ὅτε δὲ σημαίνει τὸ ἰδὼν, δι’ ἑνός. Τοιοῦτόν ἐστι καὶ τὸ προστῆναι· ἐὰν γὰρ εἴπω, προσστῆναί μου τὴν τροφὴν ἐπὶ τοῦ στομάχου, διὰ δύο ΣΣ γράφεται· ὅτε δὲ σημαίνει τὸ προΐστασθαι, δι’ ἑνός. ρ ### ρ 4 Ῥῶ Τὸ στοιχεῖον, παρὰ τὸ ῥέω· ὑγρὰ γάρ ἐστι καὶ εὐμάλακτα καὶ ὡσεὶ ἔλαιον ῥεῖ ἐν τοῖς μέτροις τὰ ἀμετάβολα ### ρ 5 Ῥάι Σημαίνει τὸ εὐχερές. Τινὲς δὲ ἀπὸ τοῦ ῥέα σχηματίζουσιν αὐτό· οἷς καὶ ὁ τόνος ἀντίκειται καὶ ἡ παράδοσις, καὶ ἡ τῶν Αἰολέων διάλεκτος. Ὁ τόνος, ὅτι εἰ ἦν ἀπὸ τοῦ ῥέα, ὤφειλε περισπᾶσθαι· ἡ παράδοσις, ὅτι οὐκ ὤφειλεν ἔχειν τὸ ι· ἡ τῶν Αἰολέων δὲ διάλεκτος, ὅτι εἰ ἦν ἀπὸ τοῦ ῥέα, οὐκ ὤφειλον οἱ Αἰολεῖς προστιθέναι τὸ β, καὶ λέγειν βρά· τότε γὰρ προστιθέασι τὸ β τῷ ρ, ἡνίκ’ ἐπιφέρεται τὸ κ ἢ τὸ δ, ἢ τὸ τ ἢ τὸ ζ. Ἀλλ’ ἔστιν εἰπεῖν, ὅτι τὸ ῥᾴδιον λέγεται βράδιον Αἰολικῶς, ὡς ἐπιφερομένου τοῦ δ. Ἐκ τούτου γίνεται κατὰ ἀποκοπὴν, καὶ εὐλόγως ἔχει τὸ ι. Οὐδὲν δὲ ξένον, εἰ δύο συλλαβῶν γέγονεν ἀποκοπή· καὶ γὰρ πολλάκις καὶ δύο συλλαβῶν γίνεται ἀποκοπή· οἷον μακάριος, μάκαρ· προπάροιθεν, πρόπαρ. Οὕτως οὖν καὶ ῥᾴδιον, ῥᾴ. Τὸ δὲ ῥᾴδιον ἔχει τὸ ι προσγεγραμμένον· ἐπειδὴ εὑρίσκεται τὸ ι κατὰ διάστασιν ἐν τῷ ῥηΐδιον, ὃ σημαίνει τὸ εὔκολον καὶ εὐχερές· καὶ ὅτι ἀπὸ τοῦ ῥέα γίνεται ῥεΐδιον· καὶ τροπῇ τοῦ ε εἰς τὸ η, ῥηΐδιον. Ἢ ἀπὸ τοῦ ῥᾷος ῥᾴου· εἰσὶ γὰρ παράγωγα καὶ διὰ τοῦ ΔΙΟΝ καὶ διὰ τοῦ ΙΔΙΟΝ. Ζήτει εἰς τὸ ### γ 376 γραΐδιον. Ἀλλ’ εἰ ἦν ἀπὸ τοῦ ῥᾷος, οὐκ ὤφειλε τρέψαι τὸ α εἰς η ἐν τῷ ῥηΐδιον· τὰ γὰρ διὰ τοῦ ΔΙΟΝ ἀπὸ πρωτοτύπου φωνῆεν ἔχοντα τὸ α, οὐ τρέπεται, ὡς κεφάλαιον κεφαλάδιον· καὶ ἐλάδιον καὶ σπηλάδιον· καὶ οὐ λέγεται κεφαλήδιον καὶ ἐλήδιον καὶ σπηλήδιον ### ρ 6 Ῥαιδιουργεῖν Σημαίνει τὸ μετὰ πανουργίας τὶ διαπράττεσθαι. Τὰ δὲ παρὰ τὸ ῥᾴδιον ἔχουσι τὸ ἰῶτα προσγεγραμμένον· οἷον ῥᾴθυμος, ῥᾳστώνη ### ρ 7 Ῥᾴθυμος Ἐκ τοῦ ῥᾲ καὶ τοῦ θυμὸς, ὁ εὐκόλως μεταστρεφόμενος, ἢ ὁ περὶ τὰ ἀπόντα τῆς ψυχῆς ἔχων· τὸ γὰρ ῥεῖα σημαίνει καὶ τὸ ἡδέως ### ρ 8 Ῥαῖον Παρὰ τὸ ῥέω· τὸ γὰρ εὐχερῶς γινόμενον ῥύσει ἔοικε. Τὰ δὲ εἰς ΩΝ συγκριτικὰ δισύλ λαβα διφθόγγῳ παραλήγεται· οἷον πλείων, ῥᾴων· καὶ ῥᾷον ὁμοίως ἔχει τὸ ι, ὅτι εὑρίσκεται καὶ κατὰ διάστασιν ῥηΐστη ### ρ 9 Ῥαιστώνη Εὔρους περίστασις, ἡσυχία πάντοθεν. Παρὰ τὸ ῥᾷον, τὸ εὔκολον, ῥᾷστον· καὶ ἐκ τούτου ῥᾳστώνη, ἄδεια, ἀνάπαυσις, ἡδυπάθεια· ἢ εὐκολία, παρὰ τὸ ῥᾷστος ### ρ 10 Ῥάμνος Παρὰ τὸ ῥᾶον μένειν. Σημαίνει δὲ τὴν μεγάλην ἄκανθαν ### ρ 11 Ῥαιβός Ὁ διεστραμμένος, ὁ πλάγιος· ὃν καλοῦσιν οἱ πολλοὶ σκελλόν. Παρὰ τὸ ῥᾷον βαίνειν, κατὰ ἀντίφρασιν· ἢ παρὰ τὸ ῥαίω, τὸ φθείρω, καὶ τὸ βαίνω, ὡς παρὰ Λυκόφρονι. Καὶ ### ρ 12 Ῥαικός Ἀπὸ τοῦ Γραικὸς, ἀποβολῇ τοῦ γ. Εἰς τὸ ### ρ 13 Ῥαιστήρ Ἡ σφύρα, ἡ φθείρουσα καὶ συντρίβουσα τὰ ὑποκείμενα ### ρ 14 Ῥέα Ἐπὶ τῆς θεοῦ· Πλάτων μὲν, παρὰ τὸ ῥεῖν καὶ μὴ μένειν τὸν χρόνον· οἱ δὲ, ἐπειδὴ παρὰ τοῦ παιδὸς αὐτῆς Διὸς ὄμβροι καταρέουσι. Κρόνῳ δὲ λέγουσιν αὐτὴν συνεῖναι, καθόσον ἐξ ἀϊδίου χρόνου ἡ τοιαύτη ῥύσις γίνεται. Αἰγύπτιοι δέ φασιν αὐτὴν εἶναι ῥύσιν καὶ φορὰν τῶν γινομένων πραγμάτων. Χρύσιππος δὲ λέγει τὴν γῆν Ῥέαν κεκλῆσθαι, ἐπειδὴ ἀπ’ αὐτῆς ῥεῖ τὰ ὕδατα. Κρόνος δέ ἐστι τὸ εὐμηχάνημα, αἴτιον κατάρχον μεθόδων ### ρ 15 Ῥέα Παρὰ τὴν ἐπὶ τάδε ῥεῦσιν. Τὴν αὐτὴν γὰρ φασὶ τῇ προνοίᾳ, ἄνωθεν ἐπὶ γῆν ἡκούσῃ ### ρ 16 Ῥέθη Σημαίνει τὰ μέλη· Ψυχὴ δ’ ἐκ ῥεθέων πταμένη· διὰ τὸ ῥᾳδίως φαίνεσθαι τὰ ἤθη δι’ αὐτῶν. Οὕτως γὰρ ἐκ τῆς ποιᾶς αὐτῶν συστάσεως τὰ πάθη τῆς ψυχῆς θεωροῦμεν, χαιρούσης, λυπουμένης, ὀργιζομένης. Ἐτυμολογεῖται δὲ παρὰ τὸ ῥέειν τὰ ἤθη τῆς ψυχῆς. Αἰολικῶς δὲ ῥόθος ἢ ῥεῦθος λέγεται τὸ πρόσωπον, ἢ προσώπου ἐρύθημα· μέλος, σπλάγχνον ### ρ 17 Ῥέξας Παρὰ τὸ ἔρδω, τὸ θύω, ὑπερβιβασμῷ, ῥέδω· τροπῇ Δωρικῇ, ῥέζω· ὁ μέλλων, ῥέξω. Σημαίνει δὲ τρία· τὸ πράττω, ὡς τὸ, Μέγ’ ἐν Ἀργείοισιν ἔρεξε. τὸ θύω, ὡς τὸ, Ἄλλος ἄλλῳ ἔρεζε θεῶν· καὶ τὸ τῇ χειρὶ καταψῶ, ὡς τὸ, Χειρί τέ μιν κατέρεξεν ### ρ 18 Ῥάβδος Παρὰ τὸ ῥάσσω· ἢ παρὰ τὸ ῥαπίζω· ἢ παρὰ τὸ ῥάπτω, τὸ ῥαπίζω, ῥάπδος καὶ ῥάβδος. Ἐτυμολογεῖται δὲ παρὰ τὸ ῥᾷον βαίνειν ἐν τῇ ὁδῷ. Βαρύνεται· τὰ εἰς ΔΟΣ δισύλλαβα, εἴτε ἀρσενικὰ εἴτε θηλυκὰ, εἴτε κύρια εἴτε προσηγορικὰ, μετ’ ἐπιπλοκῆς συμφώνου, βαρύνεται, φροῦδος, πάρδος, σάρδος, Ἴνδος, ῥάβδος ὄνομα προσηγορικόν ### ρ 19 Ῥαδάμανθυς Ἢ ὅτι περὶ τὰ ῥόδα ἐμάνη τὰ ὑπὸ τοῦ ταύρου προϊέμενα, ἢ ὅτι ἐν Ῥόδῳ παρὰ ταῖς Ἰλιάδεσιν ἐπαιδεύθη ### ρ 20 Ῥαδαλὸν δονακῆα Ἰλιάδος ς. Οὕτω Ζηνόδοτος· Ἀρίσταρχος δὲ ῥαδηλόν. Ῥαδαλὸν δὲ ἀκουστέον τὸ εὐκράδαντον καὶ εὐδιάσειστον διὰ τὸ ὕψος. Γράφεται δὲ καὶ παρὰ Ῥοδανόν· ἔστι δὲ ποταμός ### ρ 21 Ῥαθυμεῖν Τὸ ἀργεῖν, ἢ καὶ τρυφᾶν, ἢ τὸ τοῖς ἀφροδισίοις σχολάζειν ### ρ 22 Ῥαΐσαι Τρισύλλαβον· οἱ Ἀττικοὶ τὸ ἐκ νόσου ἀναλαβεῖν ### ρ 23 Ῥάμνος Ὃ καὶ ἄγνον φασὶ διὰ τὸ συγγενές· παρὰ τὸ στερέμνιον καὶ καρτερὸν πρὸς τὰς ἡδονάς· ὅθεν καὶ τὸν Ἠλίαν ἐκ προσώπου τῆς Ἱεζάβελ φεύγοντα ὑπὸ ῥάμνον ἐλθεῖν· ὅτι τῶν φευγόντων τὸν οἶστρον καὶ τὴν γυναικὸς ἡδονὴν καταγώγιόν ἐστι τὸ τῆς ἁγνείας ξύλον, ἀπὸ τοῦ ἀρχιπαρθένου Χριστοῦ πεφυτευμένον τοῖς τὴν ἁγνείαν ἀσπαζομένοις ### ρ 24 Ῥαδανίζειν Τὸ τινάσσεσθαι καὶ κινεῖσθαι, τὸ παρὰ ταῖς γυναιξὶ λεγόμενον, ὡς Ἡρακλέων ἐν ὑπομνήματι ς Ἰλιάδος. Ὦρος ### ρ 25 Ῥάδικα Ῥάβδον, βακτηρίαν· ἐπειδὴ τὰ βοτὰ ταύτῃ ἐλαύνεται. Ἢ βάτος, ἀπὸ τοῦ ἐπ’ αὐτῇ βαίνειν. Νίκανδρος ἐν Θηριακοῖς ### ρ 26 Ῥαδινώτερον Κοῦφον, ἐλαφρότερον· παρὰ τὸ δαμάζεσθαι ῥᾷον· ἢ ἐκ τοῦ ῥέω ῥεάδην· ἐξ οὗ ῥαδινός ### ρ 27 Ῥαθάμιγγες Σταγόνες, ῥανίδες. Γίνεται παρὰ τὸ θαμὰ θαμίζω, θάμιξ· κατὰ πλεονασμὸν τοῦ γ μετὰ τοῦ ῥέω, ῥεθάμιγξ· καὶ τροπῇ τοῦ ε εἰς α, ῥαθάμιγξ. Σημαίνει δὲ τὰς συνεχεῖς καὶ πυκνὰς καὶ ἀλλεπαλλήλους ῥανίδας, Ἰλιάδος λ. Ἢ ὁ ἀπὸ τῶν ἵππων κονιορτός ### ρ 28 Ῥάκος Παρὰ τὸ ῥήσσω ῥήξω γίνεται ῥῆχος καὶ ῥάκος, καὶ ῥάκιον ὑποκοριστικῶς ### ρ 29 Ῥάμνος Εἶδος ἀκανθώδους φυτοῦ· παρὰ τὸ ῥᾷον τέμνεσθαι, κατὰ ἀντίφρασιν. Ἢ παρὰ τὸ ῥᾷον δονεῖσθαι, κατὰ τροπὴν τοῦ δ εἰς μ. Ἢ παρὰ τὸ ῥάπτω, ὁ παθητικὸς παρακείμενος, ἔρραμμαι, τὸ πέπληγμαι· ἐξ αὐτοῦ ῥάμμος· καὶ τροπῇ τοῦ ἀμεταβόλου εἰς ἀμετάβολον, ῥάμνος, ἡ πλήσσουσα ### ρ 30 Ῥαπίσαι Τὸ πατάξαι τὴν γνάθον ἀπλήστῳ χειρί ### ρ 31 Ῥαντίζω Ἐκ τοῦ ῥαίνω ῥανῶ ῥανίζω· καὶ πλεονασμῷ τοῦ τ, ῥαντίζω ### ρ 32 Ῥαπίδες Κρηπῖδες· ἆρον τὸ κ, καὶ τρέψον τὸ η εἰς α. Ἢ ἀπὸ τοῦ ἀρπὶς ὀξυτόνου, μετὰ τοῦ ι, ὑπερθέσει καὶ συστολῇ χρονικῇ, ῥαπίς ### ρ 33 Ῥάρος Οἱ μὲν λέγουσιν ὄνομα τόπου· οἱ δὲ τὴν γαστέρα· ἐξ οὗ καὶ ### ρ 34 ῥαρίον λέγεται τὸ βρέφος. Οὕτως εὗρον τὸ λεξείδιον ### ρ 35 Ῥά σφιν Τὸ πλῆρες ### α 2490 ἄρα ΣΦΙΝ· πέπονθεν ἔκθλιψιν τοῦ α. Εὕρηται ἡ σφὶ ἀντωνυμία παρὰ τῷ ποιητῇ σὺν τῷ ν· Συρακούσιοι δὲ ψὶν λέγουσι· Λάκωνες, φίν ### ρ 36 Ῥάχις Ὡς μὲν Ἀπολλόδωρος, ἀπὸ τοῦ ῥῆξις εἶναι, καὶ τὰ δεξιὰ μέρη διακρίνειν ἀπὸ τῶν εὐωνύμων· ὡς δέ τινες, τράχις, διὰ τὴν τραχύτητα τῶν συνεστηκότων αὐτῇ κονδύλων· διὰ τοῦτο δὲ καὶ ἀκανθοτάτας ἐκ τούτων ἀποφύσεις εἶναι. Ἔστι δὲ καὶ ἐπὶ πέτρας καὶ ἐπὶ σώματος· καὶ ἐπὶ μὲν σώματος εἴρηται παρὰ τὸ τραχὺ, ὡς Εὐριπίδης ἐν Ἑκάβῃ ἄκανθαν εἶπε τὴν ῥάχιν· ἢ παρὰ τὸ ἐν αὐτῇ προσράσσειν πάντα τὰ πλευρά· ἐπὶ δὲ τῆς πέτρας, παρὰ τὸ ὀξέα τινὰ ἔχειν καὶ τραχέα. Κυρίως δὲ πᾶς ὁ πετρώδης αἰγιαλὸς ### ρ 37 ῥαχίας καλεῖται. Καὶ γῆ δέ τις ἐν τοῖς μετάλλοις οὕτω καλουμένη. Παρὰ δὲ Σοφοκλεῖ ῥαχία λέγεται ἡ τοῦ ὄρους· παρ’ ἑτέροις δὲ, ὁ σύνδενδρος τόπος εἴρηται ### ρ 38 ῥαχία παρὰ τὸ ῥάχει ἐοικέναι· ἢ παρὰ τὸ ῥάσσω· οὗ ὁ δεύτερος ἀόριστος ἔρραγον ### ρ 39 Ῥάχος Ἀρσενικῶς, ὁ σκόλοψ ὁ ἀκανθώδης· καὶ ἐπὶ τῆς ἀμπέλου, ἐπεὶ ἀποξύνεται ἐν τῷ ἀποτέμνεσθαι· καὶ ### ρ 40 Ῥεῖα διακρίνω Λέγεται καὶ ### ρ 41 ῥέα · καὶ γίνεται παρὰ τὸ ῥέω, ῥέα· καὶ πλεονασμῷ τοῦ ι, ῥεῖα. Καὶ τί μετέχει; τὸ γὰρ εὐχερὲς ῥεύσει ἔοικεν. Ὡς παρὰ τὸ ἠρεμῶ ἠρέμα ### ρ 42 Ῥεῖθρον Παρὰ τὸ ῥέω, ῥέεθρον· καὶ κράσει, ῥεῖθρον. Σημαίνει δὲ δύο, τὸ ῥεῦμα, καὶ τὸν λιμένα, ἐν Ὀδυσσείᾳ ### ρ 43 Ῥειώνη Τὴν Ἥραν φησὶν Εὐφορίων ### ρ 44 Ῥείτης Ἐκ τοῦ ῥέω, ῥεΐτης· καὶ κατὰ συναίρεσιν ῥείτης· ἐξ οὗ τὸ βαθυρρείτης καὶ ἐϋρρείτης ### ρ 45 ῥῖτος. Ῥειτοὶ δὲ ποταμοί εἰσι δύο διὰ φάραγγος ὑπὸ γῆν ῥέοντες ἐν τῷ Θριασίῳ πλησίον Ἐλευσῖνος. Λέγει Ὦρος διὰ διφθόγγου ῥειτὸς, καὶ ὀξύνεται· ὁ δὲ Ἡρωδιανὸς, διὰ τοῦ ι ῥῖτος, καὶ βαρύνεται, ὡς σῖτος ### ρ 46 Ῥηγνύμενον Προσρησσόμενον, φθειρόμενον τὸ κῦμα, ἀπὸ τοῦ ῥήσσω· τοῦτο παρὰ τὸ ῥῶ, τὸ φθείρω· καὶ ῥηγνύω ῥηγνύσω, ῥηγνύσκω ### ρ 47 Ῥηγμίν Κυρίως ἐπὶ τοῦ προσρησσομένου τῇ γῇ ὕδατος, ὡς τὸ, ἁλὸς ῥηγμῖνα βαθεῖαν· καταχρηστικῶς δὲ καὶ ἐπὶ τοῦ αἰγιαλοῦ, βαῖνον ἐπὶ ῥηγμῖνι θαλάσσης· παρὰ τὸ ἐκεῖ ῥήσσεσθαι καὶ οἱονεὶ κεκλᾶσθαι τὰ κύματα ### ρ 48 Ῥήγιον Πόλις πλησίον Σικελίας· ἐπειδὴ σεισμοῦ γενομένου ἀπετελέσθη τὰ ἐκεῖ, ῥαγέντος τοῦ τόπου ἐκείνου ### ρ 49 Ῥῆγος Τὸ πορφυροῦν περιβόλαιον· ῥέξαι γὰρ τὸ βάψαι, καὶ οἷον μεταποιῆσαι. Ὅτι δὲ ### ρ 50 ῥαγεῖς ἔλεγον τοὺς βαφεῖς, καὶ ### ρ 51 ῥέγος τὸ βάμμα, σαφὲς Ἀνακρέων ποιεῖ, ἁλιπόρφυρον ῥέγος· καὶ παρὰ Ἰβύκῳ, Ποικίλα ῥέγματα ### ρ 52 ῥαψῳδοῦντες Οἱ τὰ Ὁμήρου ἔπη ἀπαγγέλλοντες ἐν τοῖς θεάτροις ### ρ 53 Ῥαψῳδῆσαι οὖν ἐστιν ἤτοι τὸ φλυαρῆσαι, ἢ ἁπλῶς λαλεῖν καὶ ἀπαγγέλλειν, χωρὶς ἔργου τινός ### ρ 54 Ῥήτωρ Πόθεν ὠνόμασται; Ἢ ἀπὸ τοῦ ῥύδην λέγειν· ἢ ἀπὸ τοῦ συνηγορεῖν τῷ νόμῳ ### ρ 55 ῥήτρα γὰρ κατὰ Δωριεῖς ὁ νόμος ### ρ 56 Ῥῆμα Ἀπὸ τοῦ ῥῶ, τὸ λέγω· ὁ μέλλων, ῥήσω· ἐξ οὗ ῥῆσις, καὶ ῥήτωρ, καὶ ῥητὴρ, Ἰλιάδος ι, Μύθων τε ῥητῆρ’ ἔμεναι· ἀντὶ τοῦ διδάσκαλον τῶν ἐσομένων λόγων ### ρ 57 Ῥήτρη Ἡ ἐπὶ τοῖς ῥητοῖς συνθήκη ### ρ 58 Ῥήτρα Συνθήκη, ὁμολογία. Ταραντῖνοι δὲ, νόμον καὶ οἷον ψήφισμα· οἱ δὲ, σύγγραμμα. Καὶ ### ρ 59 Ῥήτωρ Παρὰ τὸ ῥῶ, τὸ λέγω. Ῥήτωρ καὶ ὁ τῷ δήμῳ συμβουλεύων τὰ συμφέροντα, καὶ ὁ ἐπὶ οἰκείοις λήμμασι σύμβουλος ### ρ 60 Ῥηξήνορα Τὸν ῥηγνύντα τῇ ἠνορέῃ, τουτέστι τῇ ἀνδρείᾳ, ἀνδρεῖον· ἢ τὸν ῥέξαι τὶ καὶ πρᾶξαι τῇ ἠνορέῃ δυνάμενον ### ρ 61 Ῥιγεδανῆς Ἑλένης Ἰλιάδος γ. Παρὰ τὸ ῥῖγος, ῥιγεδανὸς, ὡς μῆκος μηκεδανός ### ρ 62 Ῥίγησε Ῥιγῶ· ὁ μέλλων, ῥιγήσω, συζυγίᾳ δευτέρᾳ, ἐπὶ τοῦ φοβοῦμαι, ὡς τὸ, Ῥίγησεν δ’ ὁ γέρων. ῥιγῶ δὲ ῥιγώσω, συζυγίᾳ τρίτῃ, ἐπὶ τοῦ ψύχους, ὡς τὸ, οὐκ ἐφάμην ῥιγωσέμεν. ἀντὶ τοῦ οὐχ ὑπέλαβον ῥιγῶσαι. Ἀμφότερα δὲ ἐκ τοῦ ### ρ 63 ῥῖγος γίνεται· τοῦτο ἀπὸ τοῦ φρίσσω φρίγος καὶ ῥῖγος· ὅθεν τὸ ι μακρόν· ἡ γὰρ ἀποβολὴ τοῦ φ ἔκτασιν πεποίηται τοῦ ι. Σημαίνει δὲ τὸν φόβον. Ἐκ δὲ τοῦ ῥῖγος ### ρ 64 ῥίγιον τὸ κτητικόν· σημαίνει δὲ τὸ φρικῶδες καὶ χαλεπόν· ὅθεν καὶ ### ρ 65 ῥίγιστα Ἰλιάδος ε, τὰ φρικτὰ καὶ χαλεπά. Ὁμοίως δὲ καὶ ἐπὶ τῆς νόσου, τὸ μὲν ῥῖγος παροξύνεται· τὸ δὲ φρικτὸν ὀξύνεται ### ρ 66 Ῥίζα Δι’ ἧς ῥέει τὸ ζῆν ἄνω τοῖς δένδροις· παρὰ τὸ ῥέειν δι’ αὐτῆς τὸ ζῆν· ἢ παρὰ τὸ ἵζω, τὸ κάθημαι, ἵζα καὶ ῥίζα, παρὰ τὸ προσιζάνειν ἐν τῇ γῇ· ἢ παρὰ τὸ ἔρα, ἡ γῆ, ἔριζά τις οὖσα, κατὰ ἀποβολὴν τοῦ ε ### ρ 67 Ῥικνοῖσι Ῥικνοῖσιν ἐπισκάζουσι πόδεσσιν· ἀντὶ τοῦ ἐφθαρμένοις. Καὶ, ἅψεα ῥικνά· μέλη τὰ ῥυτίδας ἔχοντα. Παρὰ τὸ τὸν ῥινὸν κατακεκνίσθαι, ἤγουν τὸ δέρμα φθείρεσθαι ### ρ 68 Ῥίμφα Σημαίνει τὸ ταχέως· παρὰ τὸ ῥίπτειν ἑαυτὸν διὰ τάχος. Ὡς παρὰ τὸ κρύπτω, κρύφα, οὕτω παρὰ τὸ ῥίπτω ῥίφα· καὶ πλεονασμῷ τοῦ μ, ῥίμφα ### ρ 69 Ῥίν Ὤφειλε διὰ διφθόγγου γράφεσθαι· ἀπὸ γὰρ τοῦ ῥέω γίνεται· ἐκ γὰρ τῆς ῥινὸς ῥέουσι καὶ κατέρχονται τὰ περιττώματα τῆς κεφαλῆς. Ἀλλ’ ἡ παράδοσις διὰ τοῦ ι, ὡς δικατάληκτον ### ρ 70 Ῥινός Ῥινὸς ὑπὲρ πυμάτης. Ὧδε ἐπὶ τοῦ μυκτῆρος δέρματος· ἐπὶ δὲ τῆς ἀσπίδος, Σὺν δ’ ἔβαλον ῥινούς. Σημαίνει βύρσας, ἀσπίδας ### ρ 71 Ῥινὸς τὸ δέρμα, ἀπὸ τοῦ ῥίνη, ὅπερ ἐστὶν εἶδος ἰχθύος· ἢ παρὰ τὸ ῥίον, ὃ σημαίνει τὸ ἄκρον· καὶ γὰρ τὸ δέρμα ἄκρον ἐστὶ, καὶ οἱονεὶ ἐπιφάνεια τῆς σαρκός. Χοιροβοσκός· ὁ δὲ Ὦρος λέγει, ῥινὸς λέγεται, ὅτι δι’ αὐτοῦ ῥέουσιν οἱ ἱδρῶτες ### ρ 72 Ῥινοτόρος Σημαίνει τὸν διακόπτοντα καὶ τιτρώσκοντα τοὺς ῥινούς ### ρ 73 Ῥινοὶ δὲ καλοῦνται αἱ ἀσπίδες. Ἡσίοδος ἐν Θεογονίᾳ, Ῥινοτόρῳ Κυθέρεια Φόβον καὶ Δεῖμον ἔτικτεν. Ἤγουν ἀφροσύνη τῷ θράσει συνεμίσγετο ### ρ 74 Ῥίον Τὸ ἀκρωτήριον· ἐπεὶ περιρρεῖται ὕδατι. Ἴσως δὲ καὶ ἐκ τοῦ ἀκρωτήριον γέγονε μείωσις, ἵν’ αἱ τρεῖς πρῶται συλλαβαὶ ὦσιν ἀφῃρημέναι. Ἢ ὅριόν ἐστιν· ἐξ οὗ ἐστιν ὁρᾶν· καὶ γὰρ σκοπὴ λέγεται ### ρ 75 Ῥίπες Σημαίνει τὰ κατεσκευασμένα πλέγματα ἐκ τῆς οἰσύας· ἢ ψίαθοι· ἴσως ἀπὸ τοῦ ῥίπτεσθαι ἐν παντί. Καὶ ### ρ 76 ῥίπεα πλέγμά τι ἐστὶν ἐκ λυγῶν ### ρ 77 Ῥιπή Παρὰ τὸ ῥίπτω ῥιπὴ, ἡ ῥιπτομένη. Τίθεται δὲ ἡ λέξις ἐπὶ βίας πνευμάτων. Ἔστι δὲ καὶ ὄνομα πόλεως, ὡς λέγει ὁ Χοιροβοσκὸς, παρὰ τῷ ποιητῇ, παρὰ τὸ ῥιπίζω· εὐρίπιστος γάρ ἐστιν ἡ πόλις. Σημαίνει δὲ καὶ φοράν. Ἀπὸ δὲ τοῦ ῥίπτω, ῥιπίζω· καὶ ἀπὸ τοῦ ῥίπτω, ῥιπτὴ καὶ ῥιπή ### ρ 78 Ῥιπτάζων Ῥίπτων. Παρὰ τὸ ῥίον τὸ ἀκρω τήριον ῥίπτω ἐστὶ, τὸ πετάζω, βαρύτονον· ῥιπτῶ δὲ τὸ ἐξουθενῶ, περισπώμενον· ἐξ οὗ καὶ τὸ, Ἐξελεξάμην παραρριπτεῖσθαι. Τὸ δὲ ῥίπτασκον οὐκ ἔστιν Ἰωνικόν· οὐδὲ γὰρ τῷ ε παραλήγεται· καὶ τινὲς μὲν φασὶν ἀπὸ ἐνεστῶτος αὐτὸ εἶναι· παρῆκται γὰρ ἀπὸ τοῦ ῥιπτάζω ῥιπτάσκω, ὡς φάζω φάσκω· ἢ συγκοπῇ Ἰωνικῇ, ῥιπτάζεσκον, ῥίπτασκον· τὸ δὲ ῥίπτω παράγωγόν ἐστιν ἀπὸ τοῦ ῥέπω ### ρ 79 Ῥοιά Τὰ εἰς α λήγοντα θηλυκὰ, εἰ μὲν τῷ ο παραλήγεται, παροξύνεται, οἷον χρόα, ῥόα, πόα· εἰ δὲ τῇ ΟΙ διφθόγγῳ, ὀξύνεται· οἷον, χροιὰ, ῥοιὰ, ποιά ### ρ 80 Ῥοδωνία Οἱ μὲν τὴν ῥοδέαν φασίν· οἱ δὲ, τὴν ῥοδοδάφνην· ἄλλοι δὲ εἶδος ἀμπέλου, τῆς ἐχούσης ξανθὴν σταφυλήν ### ρ 81 Ῥόδος Ἡ νῆσος· παρὰ τὸ πολὺν ῥοῦν αὐτόθι δονεῖσθαι πρὶν φανῆναι τὴν νῆσον ### ρ 82 Ῥόδον Παρὰ τὸ ὄζω, ὄδον, καὶ ῥόδον κατὰ ἀντίφρασιν, τὸ μὴ ὄζον, ἀλλ’ εὔοσμον ὄν ### ρ 83 Ῥόθος Θόρυβος· καὶ ### ρ 84 ῥόθιον σημαίνει τὸ ὁρμητικόν ### ρ 85 Ῥόθιον λέγεται καὶ τὸ κῦμα τὸ καταταχύνον τῇ ῥοῇ· Καὶ ἁπλῶς τὸ κῦμα, καὶ ἡ σφοδρὰ τῶν κωπῶν κίνησις· καὶ ὁ ἐκ τούτων ἦχος, παρὰ τὸν ῥόθον τὸν ἐκ τῶν κωπῶν ἀκουόμενον ### ρ 86 Ῥοῖζος Πεποιημένη φωνή· σημαίνει δὲ ῥύμην, ὁρμὴν, ἦχον. Ἀπὸ τοῦ τρίζω, γίνεται τρίζος· πλεονασμῷ τοῦ ο, τροῖζος· ἀποβολῇ τοῦ τ, ῥοῖζος. Ἢ ἀπὸ τοῦ πῦρ πυρὸς πυρίζω· καὶ συγκοπῇ, πρίζω· πλεονασμῷ τοῦ ο, προίζω· καὶ ἐξ αὐτοῦ προῖζος· καὶ ἀποβολῇ τοῦ π, ῥοῖζος· ὅθεν καὶ ῥοιζηδόν· καὶ ### ρ 87 ῥοίζησεν Ἰλιάδος κ, ἀντὶ τοῦ ποιὸν ἦχον ἀπετέλεσε, τουτέστι συριγμόν. Πεποιημένη δὲ ἡ λέξις ### ρ 88 Ῥόπαλον Παρὰ τὸ εἰς ἕτερον μέρος ῥέπειν· ἢ παρὰ τὴν ῥοπὴν καὶ τὸ ἀλοιᾶν, τὸ τύπτειν ### ρ 89 Ῥομφαῖα Παρὰ τὸ ῥέπω ῥοπὴ ῥοπαῖα καὶ ῥομφαῖα ### ρ 90 Ῥοφῶ Οἱ Ἀττικοὶ ῥόφω λέγουσι βαρυτόνως· οὐχ ὑγιῶς· ὁ γὰρ μέλλων, ῥοφήσω. Ἔστιν οὖν ῥοφῶ· οἱ δὲ Δωριεῖς, ῥυφῶ ### ρ 91 Ῥοχθεῖ Ῥοχθεῖ δὲ κῦμα. Πλεονασμῷ τοῦ χ, παρὰ τὸ ῥόθιον, ῥοθῶ ῥοθεῖ. Ἐν ἄλλοις δὲ σημαίνει τὸ πρὸς τὴν ξηρὰν ἀντικρούειν· ἴσως παρὰ τὸν ῥοῦν καὶ τὸν ἦχον, ῥοηχεῖ καὶ ῥοχθεῖ. Ἢ ἀπὸ τοῦ ῥέω ῥοχῶ, ὡς λέγω λοχῶ· καὶ πλεονασμῷ τοῦ θ, ῥοχθῶ, ὡς τὸ, ὑπὸ κύματι πέτραι ῥόχθεον. Ποιὰ φωνή ἐστι, Τὸ γὰρ ὕδωρ εἰς τὰ κοιλώματα τῶν πετρῶν εἰσιὸν δοκεῖ τινὰ ποιεῖν ἦχον, ῥὸχθ, ῥόχθ ### ρ 92 Ῥῶ Σημαίνει ἑπτά· τὸ λέγω· τὸ ῥέω, ἐξ οὗ καὶ ῥεῖθρον· τὸ φθείρω, ἐξ οὗ καὶ ῥαῦς καὶ γραῦς, ἡ διεφθαρμένη· τὸ ὁρμῶ, ἐξ οὗ καὶ ῥώσασθαι, τὸ ὁρμῆσαι· τὸ σπεύδω, ἐξ οὗ καὶ ῥώσασθαι, τὸ σπουδάζειν· τὸ πράττω, ἐξ οὗ καὶ τὸ ῥέζω· τὸ ὑγιαίνω, ἐξ οὗ καὶ ῥώμη ### ρ 93 Ῥωγὰς μεγάροιο Παρὰ τὸ ῥήσσω ῥηγὰς καὶ ῥωγὰς, ὡς τὸ πτήσσειν, πτώσσειν ### ρ 94 ῥωγάδες δὲ πέτραι εἰσί· καὶ τὴν ὀρσοθύραν ### ρ 95 ῥωγάδα καλοῦσιν, οἷον ἔκρηγμα οὖσαν καὶ διακοπὴν τοῦ τοίχου. Ζήτει εἰς τὸ ### ρ 96 ῥωγαλέον τὸν διερρωγότα καὶ ἐσχισμένον ### ρ 97 Ῥώμη Ἐπὶ μὲν τῆς ὑγείας, παρὰ τὸ ῥῶ· οὗ ὁ παρακείμενος, ἔρρωμαι· ὁ μέλλων, ῥώσω· ῥημα τικὸν ὄνομα, ῥώμη, ὡς γνώσω γνώμη. Ἐπὶ δὲ τῆς πόλεως, ἀπὸ Ῥώμου καὶ Ῥωμύλου τῶν Αἰνείου παίδων. Ὦρος ### ρ 98 Ῥώξ Ζῷον ἐστὶ μικρὸν, ῥαγὶ σταφυλῆς ὅμοιον· περιφερὲς γὰρ ἐστὶν, ὡς οἱ ἑωρακότες μοι εἶπον. Ὦρος. Παρὰ τὸ ῥήσσω ῥήξω ῥὴξ καὶ ῥὼξ ἔστι δὲ εἶδος σκορπίου ### ρ 99 Ῥῶπες Ὕλη καὶ ὑλώδη φυτά. Καὶ ### ρ 100 ῥωπογράφους τοὺς τὰ τοιαῦτα ὑπογράφοντας. Καὶ τὸν κοῦφον φόρτον ### ρ 101 ῥῶπον λέγουσιν. Ὄθεν καὶ ### ρ 102 ῥώπια τὰ οὐ στερέμνια· καὶ ### ρ 103 ῥωπήϊα δρυμοὶ, φρύγανα, ἱμαντώδη φυτά. Ἀπὸ τοῦ ### ρ 104 ῥέπω ῥέψω· τροπῇ, ῥόψ· καὶ αὐξήσει, ῥὼψ, ὡς βλώψ· καὶ ### ρ 105 ῥῶπος ὁ παντοδαπὸς φόρτος ### ρ 106 Ῥωχμός Ῥωχμὸς ἔην γαίης, Ἰλιάδος ψ· τόπος ἐστὶ κεχαραγμένος ὑπὸ ὀμβρίου ὕδατος. Παρὰ τὸ ῥήσσω, ῥηγμός· καὶ μεταθέσει, ῥωχμός. Σημαίνει δὲ ῥῆξιν ### ρ 107 Ῥυδόν Ῥυδὸν ἀφνειοῖο. Ἄγαν πλουσίου· ἀπὸ τοῦ περιρρεῖν τὸν πλοῦτον ### ρ 108 Ῥυηφενία Σημαίνει ἡ λέξις τὸν πλοῦτον· καὶ ### ρ 109 ῥυηφενέων ἀνδρῶν τῶν πλουσίων· παρὰ τὸ ῥυῆναι τὸν ἄφενον. Σύγκειται δὲ ἡ λέξις παρὰ τὸ ῥύδην καὶ ἄφενος, τουτέστι τὴν τοῦ πλουσίου ῥύσιν ### ρ 110 Ῥυθμός Τῇ τῆς κινήσεως τάξει ῥυθμὸς ὠνόμασται· ῥύμῃ γὰρ ὅμοιον ὑποποιεῖ· ὁ δὲ Ὦρος, ἀπὸ τοῦ ῥύω ῥύσω· ῥηματικὸν ὄνομα, ῥυσμός· καὶ τροπῇ τοῦ ς εἰς θ. Ἢ ἐκ τοῦ ἐρύω, τὸ ἑλκύω, ἐρυσμός· καὶ ἀφαιρέσει τοῦ ε, καὶ τροπῇ, ῥυθμός· καὶ ### ρ 111 ῥυθμίζει ἀντὶ τοῦ διατυποῖ, κανονίζει, εὐθύνει ### ρ 112 Ῥυμβόνες Εἰσὶν αἱ εἰλήσεις καὶ κινήσεις τῆς σπείρας, οἱονεὶ τὰς κοτυλώδεις καμπάς· Ῥύμβονας ἀζαλέῃσιν ἐπηρεφέας βολίδεσσιν. Ἀπολλώνιος ### ρ 113 Ῥυμβός Ῥύω ἔστι ῥῆμα· ἀφ’ οὗ ῥύσις καὶ ῥυτὸς καὶ ῥυσμός· εἶτ’ ἐλλείψει τοῦ ς, καὶ πλεονασμῷ τοῦ β, ῥυμβός ### ρ 114 Ῥύμβωι Ῥύμβῳ καὶ τυπάνῳ Ῥείην Φρύγες ἱλάσκονται. Μυστικῷ σανιδίῳ, ὃ στρέφουσιν εἰς τὸν ἀέρα, καὶ ἦχον ἐμποιοῦσι. Ῥύμβος δὲ καὶ ῥόμβος διχῶς λέγεται. Ἔστι δὲ τροχίσκιον, ὃ τύπτοντες ἱμᾶσι καὶ στρέφοντες, ποιοῦσι περιδινεῖσθαι καὶ ψόφον ἀποτελεῖν. Ῥύμβον δὲ αὐτὸν Εὔπολις εἶπε. Καλεῖται δὲ καὶ βρυτήρ ### ρ 115 Ῥύμη Ῥέω ἔστι ῥῆμα· καὶ ῥύω ῥύσω ῥύμη· τὸ δὲ ῥύω παρὰ τὸ λύω, τροπῇ τοῦ ἀμεταβόλου εἰς ἀμετάβολον ### ρ 116 Ῥυμός Τὸ μεταξὺ κατὰ μῆκος ξύλον τοῦ ἅρματος, ἤγουν τὸ προσηρτημένον τῷ ζυγῷ ὀρθὸν ξύλον. Παρὰ τὸ ἐρύω ἐρύσω, ῥηματικὸν ὄνομα, ἐρυσμός· καὶ ἀποβολῇ τοῦ ε καὶ ς, ῥυμός ### ρ 117 Ῥυσμός Εἰκὼν, ἰδέα, σχῆμα· Διονύσιος ὁ περιηγητὴς, Σχῆμα δέ τοι Ἀσίης ῥυσμὸς πέλει ### ρ 118 Ῥύπος Παρὰ τὸ χροῦς καὶ τὴν ὑπὼν μετοχὴν, ὁ ὑπὼν τῷ χροΐ ### ρ 119 Ῥύσια Ἐνεχυράσματα σωτηρίας. Ῥύσι’ ἐλαυνόμενος, Ἰλιάδος λ, ἀντὶ τοῦ ἐνέχυρα, τὰ ἀντὶ τινῶν ἑλκόμενα, ἅπερ ἀντὶ τῶν ἡρπασμένων ἁρπάζονται. Λέγεται δὲ ### ρ 120 ῥύσια καὶ τὰ ὑπὲρ ὑγείας καὶ εὐτυχίας εὐχαριστήρια, παρὰ τὸ ῥύεσθαι, ὡς παρὰ Διονυσίῳ τῷ περιηγητῇ, Ῥύσια δ’ Ἀπόλλωνι χοροὺς ἀνάγουσιν ἅπασαι ### ρ 121 Ῥυσός Παρὰ τὸν ἐρύσω μέλλοντα, ὁ συνελκυσμένος τὴν σάρκα καὶ ῥυτιδῶν ### ρ 122 Ῥυσαί Αἱ ἀπογεγηρακυῖαι καὶ ῥυτίδας ἔχουσαι· ῥυτίδες δὲ καλοῦνται αἱ ἐπὶ τοῦ μετώπου τοῦ δέρματος συστροφαί. Παρὰ τὸ ἐρύω, ἐρυτὶς καὶ ῥυτὶς, ἡ συνελκυσμένη σάρξ ### ρ 123 Ῥυστάζειν Τὸ μετὰ βίας ἕλκειν· παρὰ τὸ ἐρύω ἢ ῥύω· καὶ πλεονασμῷ, ῥυστάζειν. Ἔστι δὲ τὸ μετὰ βίας καὶ ἀνάγκης ἕλκειν καὶ μίγνυσθαι γυναικί. Καὶ Λυκόφρων ### ρ 124 Ῥυτήρ Ἑλκυστήρ. Ἀπὸ τοῦ ἐρύω ἐρυτήρ· καὶ ἀποβολῇ τοῦ ε. Ἰλιάδος π, ἐν δὲ ῥυτῆρσι τάνυσθεν, χαλινοῖς· παρὰ τὸ ἐρύειν, ὅ ἐστιν ἑλκύειν ### ρ 125 Ῥυτοῖς Μεγάλοις, ἑλκυστοῖς, ἢ κυλιστοῖς· ἀπὸ τοῦ ἐρύω. Καὶ ### ρ 126 ῥυτοῖσι λάεσσι τοῖς ἑλκυστοῖς λίθοις διὰ τὸ μέγεθος ### ρ 127 Ῥυτήρ Ὁ ἱμάς· κυρίως καὶ τὰ ἡνία, παρὰ τὸ ῥύεσθαι τοὺς ἵππους καὶ τοὺς ἐποχουμένους, ὅπερ ἐστὶ σώζειν. ς ### σ 46 σίγμα τὸ στοιχεῖον, παρὰ τὸ σίζω, σίγα, καὶ ι σίγμα· ἀπὸ τῆς περὶ τὸν φθόγγον δυνάμεως. Τὸ ΣΙ, ι· τὰ γὰρ εἰς α λήγοντα ὀνόματα τῶν στοιχείων ἑνὶ φωνήεντι θέλει παραλήγεσθαι, Ἄλφα, Βῆτα, Γάμμα, Δέλτα ### σ 47 Σαβάζιος Ὁ Διόνυσος· διὰ τὸν γινόμενον περὶ αὐτὸν θειασμόν· τὸ γὰρ εὐάζειν οἱ βάρβαροι σαβάζειν λέγουσιν. Ὅθεν καὶ τῶν Ἑλλήνων τινὲς ἀκολουθοῦντες τὸν εὐασμὸν ### σ 48 Σάγαρις Ποταμὸς Φρυγίας· ἀπὸ Σαγάριδος τοῦ υἱοῦ Μίδου ### σ 49 σαγγάριος ποταμὸς Φρυγίας· ὅτι Σάγγαν τινὰ ἀσεβήσαντα εἰς τὴν Ῥέαν μετέβαλεν εἰς τοῦτο τὸ ὕδωρ, καὶ ἀπ’ αὐτοῦ τὸν ποταμὸν κληθῆναι ### σ 50 Σαθρός Σημαίνει τὸν σεσημμένον. Ἐκ τοῦ σήπω, σήψω· ὁ δεύτερος ἀόριστος, ἔσαπον· καὶ ἐκεῖθεν σαπρὸς, κατὰ πλεονασμὸν τοῦ ρ· καὶ τροπῇ τοῦ π εἰς θ. Ἢ ἀπὸ τοῦ σταθῆναι σταθρὸς, καὶ σαθρὸς, κατὰ ἀντίφρασιν. Ἢ παρὰ τὸ σείεσθαι ῥᾳδίως· ἢ παρὰ τὸ σείεσθαι τὰ ἄρθρα· ἐτυμολογεῖται δὲ παρὰ τὸ σεσημμένον ἔχειν τὸ ἄρθρον ### σ 51 Σακέρδως Ῥωμαϊστὶ ἱερεύς· σάκρα γὰρ παρ’ αὐτοῖς λέγεται τὰ ἱερά. Σακέρδως οὖν, ὁ τὰ ἱερὰ ἔρδων, ἐλλείψει τοῦ ρ. Λέγεται δὲ καὶ σέκω, τὸ σφάζω· δύναται καὶ παρ’ αὐτοῖς εἶναι ὁ σέβων ἐν τῷ ἔρδειν ### σ 52 Σακεσπάλος Πολεμικός· ἀπὸ τοῦ πάλλειν τὸ σάκος καὶ κινεῖν τὴν ἀσπίδα ### σ 53 Σάκος δὲ ἡ ἀσπὶς, ἀπὸ Σάκων τῶν πρώτως εὑρόντων. Οἱ δὲ Σάκες ἔθνος εἰσὶ Θράκης. Ἢ παρὰ τὴν σάγην σάγος καὶ σάκος. Ἢ παρὰ τὸ σαύω σάκος, ὡς σώζω σῶκος ### σ 54 Σάκκος Παρὰ τὸ σάσσω, τὸ φορτῶ. Τέσσαρα δὲ εἰσὶν εἰς ΚΟΣ ὀνόματα γραφόμενα διὰ δύο ΚΚ, σάκκος, λάκκος, μάκκος, κόκκος ### σ 55 Σαλαμίς Πόλις· ἀπὸ Σαλαμῖνος τῆς Ἀσώπου θυγατρός· ὃς ἐλθὼν εἰς Σαλαμῖνα καὶ εὑρὼν Ὄφιν βασιλεύοντα, ἀνεῖλε, καὶ αὐτὸς ἐβασίλευσε ### σ 56 Σαλάμβας Σημαίνει τὰς θυρίδας τὰς ἀεὶ ἐν σάλῳ οὔσας· Λυκόφρων· ἢ παρὰ τὸ δι’ αὐτὰς εἰσβαίνειν τὸ φῶς, τὸ σέλας. Καὶ ### σ 57 Σαλαμβὰς ἡ δαίμων, παρὰ τὸ ἀεὶ περιφέρεσθαι καὶ ἐν σάλῳ εἶναι, καὶ ὅτι περιέρχεται θρηνοῦσα τὸν Ἄδωνιν. Καὶ ### σ 58 σαλαΐζειν Ἀνακρέων, ἐπὶ τοῦ θρηνεῖν· σαλεύει γὰρ καὶ ταράττει τὴν διάνοιαν ἡ τοιαύτη ὀδύνη τοῦ θρήνου ### σ 59 Σαλμυδησσός Ποταμὸς Θρᾴκης· καὶ οἱ κατοικοῦντες Σαλμυδήσσιοι. Εἴρηται ἀπὸ τοῦ ἁλμυδησσός τις ὢν, ὁ εἰς τὴν ἅλα ἄττων, ὅ ἐστιν εἰσιών. Οὕτως ἐγώ ### σ 60 Σαλεύω Ἀπὸ τοῦ σάλος· τοῦτο παρὰ τὸ ἃλς, ἁλός ### σ 61 Σάλπιγξ Παρὰ τὸ σαλπίζω· τοῦτο παρὰ τὸ σέλας καὶ τὸ ὂψ ὀπὸς, ἡ φωνὴ, ὀπίζω, σελαπίζω· καὶ συγκοπῇ καὶ ὑπερβιβασμῷ, σαλπίζω ### σ 62 Σάλπιγξ Ἀθηνᾶ Διὰ τὸ πρῶτον αὐτὴν εὑρεῖν σάλπιγγα, καὶ ἱδρύσασθαι σάλπιγγος Ἀθηνᾶς ἱερὸν ἐν Ἄργει ### σ 63 Σαμάρεια Πόλις· εἴρηται ἀπὸ τοῦ σήματος τοῦ Ἄρεως· ὅτι ἐν αὐτῇ Ἄρης Ἀσκαλάφῳ τῷ υἱῷ τύμβον ἔχωσεν, ἐν ᾧ καὶ ἐπέγραψε τοῦτο, Σῆμ’ Ἄρεως ἔτυμον βεβοημένον Ἑλλάδι φήμῃ οὕνεκ’ Ἄρης τέκνον ἔχωσε πόλιν ### σ 64 Σαμοθρᾴκη Ἀπὸ Σαμόθρᾳκος υἱοῦ Διός· ἢ ὅτι κεῖται ἡ νῆσος αὕτη καταντικρὺ τῆς Θρᾴκης. Φασὶ δὲ Σαμίους αὐτὴν οἰκῆσαι ### σ 65 Σανίς Οἷον τανὶς, παρὰ τὸ τετάσθαι, τὸ ἐπίμηκες ξύλον. Σανίδες δὲ, ἐν αἷς ἐγγράφονται οἱ ὀφείλοντες τὶ καὶ οἱ ἠδικηκότες τί ### σ 66 Σάπειρες Ἔθνος· ἡ εὐθεῖα, Σάπειρ. Παρὰ δὲ τούτοις γενέσθαι καὶ ὁ σάπφειρος λίθος λέγεται ### σ 67 σαθρός. Ὁ παλαιὸς καὶ φθαρείς ### σ 68 Σαπφώ Παρὰ τὸ σάφω, τὸ σαφηνίζω· ἢ παρὰ τὸ σάφω, τὸ ψηλαφῶ. Σάφω Σαφὼ, ὡς κλώθω Κλωθώ· καὶ πλεονασμῷ τοῦ π, Σαπφώ. Ἢ παρὰ τὸ σαφής ### σ 69 Σαργάνη Σάσσω ἐστὶ ῥῆμα· καὶ σαγάνη· καὶ πλεονασμῷ τοῦ ρ, σαργάνη. Ἔστι δὲ πλέγμα τι ἀπὸ σχοινίου γινόμενον· εἰς ὑποδοχὴν ἰχθύων ### σ 70 Σάρδις Ὥσπερ παρὰ τὸ πόλιες καὶ ὄφιες γίνεται πόλις καὶ ὄφις κατὰ κρᾶσιν, οὕτως καὶ παρὰ τὸ Σάρδιες Σάρδις ### σ 71 Σάρδις Καὶ οἱ πολῖται καὶ ἡ πόλις διὰ τοῦ ι. Τί οὖν; Οἱ πολῖται Σάρδις λέγονται; Οὐχί· ἀλλ’ ὅτι ἀμφότερα διὰ τοῦ ι γράφονται· Σαρδιανοὶ γὰρ λέγονται οἱ πολῖται ### σ 72 Σαρκάζω Σημαίνει τὸ ψευδέσι λόγοις μέχρι τῶν σαρκῶν καθικνεῖσθαι. Ἐτυμώτερον δὲ λέγουσιν οἱ Αἰολεῖς σύρκα, παρὰ τὸ ἀποσύρεσθαι τὸ δέρμα ἀπ’ αὐτῆς· τὰς γὰρ σάρκας σύρκας οἱ Δωριεῖς λέγουσι· παρὰ τὸ σύρω σύρξω, σὺρξ καὶ σάρξ ### σ 73 Σάρισσα Εἶδος ἀκοντίου Ἑλληνικοῦ ### σ 74 Σάω Σάω δ’ ἐρίηρας ἑταίρους· ἔστι ῥῆμα σέω, τὸ σώζω· τροπῇ γίνεται σάω· τὸ παθητικὸν, σάομαι, ἐσαόμην, ἐσάου· καὶ τροπῇ Δωρικῇ τῆς ΟΥ εἰς ω, καὶ συναρχομένως, σάω ### σ 75 Σαπέρδας Σαπέρδας πέντε, καὶ τέσσαρας πέρκας· οὕτως παρὰ Λουκιανῷ. Σαπέρδαι, αἱ ἀφύαι καλάμοις διειρμέναι καὶ τεταριχευμέναι, ἢ τὰ ὕεια τεμάχη, ἃ ἱόνδην Παφλαγόνες καλοῦσιν. Αἱ πέρκαι δὲ, εἶδος ἰχθύος καὶ αὐτὸ τεταριχευμένον. Καὶ ἔοικεν ἀπὸ τούτου καὶ ὁ σαπέρδης τὰ ἀπὸ τῶν ἀφυῶν νῦν ταρίχη σημαίνειν. Οἱ δὲ ἀκριβέστεροι σαπέρδην φασὶ τέμαχος τεταριχευμένου ἰχθύος· τὸν γὰρ κορακῖνον ἰχθῦν σαπέρδην οἱ Ποντικοὶ φασί ### σ 76 Σαρπηδών Ὄνομα κύριον. Παρὰ τὸ ἅρπη, ὃ σημαίνει τὴν δρεπάνην ### σ 77 Σαρωνίς Εὐφορίων φησίν· ἐπειδὴ Σάρων τὶς κυνηγὸς ἐπιδιώκων ἐκεῖθεν κατεκρημνίσθη εἰς θάλασσαν, διὰ τοῦτο Σαρωνικὸν ἐκλήθη τὸ πέλαγος. Διονύσιος ὁ περιηγητὴς, τὴν μέν τε Σαρωνίδα κικλήσκουσι ### σ 78 Σαρούμενον Κλυδωνιζόμενον· Λυκόφρων· ἀπὸ τοῦ σαίρω· τοῦτο παρὰ τὸ αἴρω, τὸ κουφίζω· πᾶς γὰρ ὁ κλυδωνιζόμενος αἴρεται καὶ κουφίζεται. Ὁ μέλλων, σαρῶ· καὶ μετάγεται εἰς ἐνεστῶτα· καὶ γίνεται σαρῶ σαρώσω. Καὶ ἐπὶ τοῦ χανεῖν ### σ 79 σάρμα γὰρ τὸ χάσμα φασὶν, ἀφ’ οὗ καὶ ὁ ### γ 377 γέλως σαρδώ νιος · καὶ ### σ 80 σαρωνίδες αἱ κοῖλαι δρύες ### σ 81 Σάτυρος Παρὰ τὸ σάθη, τὸ αἰδοῖον, σάθηρος καὶ σάτυρος· κατωφερὲς γὰρ τὸ γένος τῶν σατύρων ### σ 82 Σαυρωτήρ Ξυστὸν δόρυ· ἢ ὁ στύραξ, ὃ ἔνιοι καὶ οὐρίαχον καλοῦσιν, ὅπου ἐμπήσσεται τὸ σιδήρειον τοῦ δόρατος παρὰ τὸ σταυροῦσθαι καὶ ὀρθοῦσθαι ἐπ’ αὐτὸ τὸ δόρυ, σταυρωτήρ τις ὤν. Οἱ δὲ αὐτὸ τοῦτο τὸ σιδήρειον στύρακα καλοῦσιν. Ἔστι δὲ καὶ εἶδος δένδρου στύραξ· οὗ καὶ ὁ καρπὸς ὁμωνύμως λέγεται στύραξ. Λέγεται δὲ σαυρωτὴρ καὶ ἡ τοῦ δόρατος ἀρχὴ, ἐφ’ ᾗ στηρίζεται ### σ 83 Σαώτερος Ἔστι ῥῆμα σῶ, τὸ ὑγιαίνω· παράγωγον, σάω· ἐξ οὗ ὄνομα σάος· ἐξ αὐτοῦ σαώτερος. Ἔστι δὲ ἀπὸ τοῦ σῶ ῥήματος καὶ σέω, ἐξ οὗ σόος ### σ 84 Σαίνω Σημαίνει τὸ κολακεύω· καὶ ### σ 85 σαίνουροι οἱ τὰς οὐρὰς συνεχῶς κινοῦντες ἵπποι καὶ κύνες ### σ 86 Σέλας Ἡ λαμπρότης τοῦ πυρὸς, ἤγουν ἡ λαμπηδών. Παρὰ τὸ σάλος, σέλας, τὸ ἀεικίνητον πῦρ· ἢ παρὰ τὸ σαλεύεσθαι πνοῇ, τὸ καιόμενον καὶ κεραύνιον πῦρ· οἱ δὲ, τὴν ἀστραπήν· οἱ δὲ, τὸ φῶς. Ἢ παρὰ τὸ σεύω, τὸ ὁρμῶ ### σ 87 Σελήνη παρὰ τὸ σέλας νέον ἔχειν· ἢ παρὰ τὸ σέλας ἀεὶ ἓν ἔχειν· ὅθεν καὶ ἔνος ὁ ἐνιαυτὸς, ὁ ἀεὶ νεάζων ### σ 88 Σέλινον Ἐτυμολογεῖ Ὦρος, τὸ ἐξ ἕλους σευόμενον, ὡς Ὅμηρος φησὶν, ἑλεόθρεπτον σέλινον ### σ 89 Σέκρετον Παρὰ τὸ σείειν τὰς κρίσεις ### σ 90 Σελλοί Ἰλιάδος π. Ὅτι Ἔλλος καὶ Ἔλλοι τὸ ἐν Δωδώνῃ τῆς Ἠπείρου κατοικοῦν ἔθνος· καὶ γὰρ οὕτω τινὲς λέγουσι τὸ παρὰ τῷ ποιητῇ, ἀμφὶ δὲ Ἐλλοὶ σοὶ ναίουσιν. Εἴρηται δὲ αὐτὸ παρὰ τὸ ἕλος· ἐκ γὰρ τοῦ κατακλυσμοῦ τῆς γῆς, ἔνθα ᾤκουν, ἑλώδους γενομένου, μετῴκησαν ἐν Δωδώνῃ. Καὶ οἱ μὲν Ἐλλοὺς αὐτοὺς ἐξεδέξαντο, ὡς Πίνδαρος· δεῖ δὲ ἀπὸ τοῦ ς ἄρχεσθαι τὴν λέξιν Σελλοὺς, ἀπὸ Σελλήεντος ποταμοῦ ### σ 91 Σελμών Ὄνομα βάρβαρον. Ἀπὸ τοῦ ἕλκω, ὁ παρακείμενος εἷλκα, παθητικὸς εἷλμαι· ἐξ αὐτοῦ εἱλμός· ἀποβολῇ τοῦ ι, ἑλμὸς · καὶ πλεονασμῷ τοῦ ς, σελμών. Ἢ ἀπὸ τοῦ ἐλεύθω, ἐλμὼν καὶ σελμών ### σ 92 Σεμέλη Παρὰ τὸ σέλας μέλειν, ἤγουν φροντίζειν· παρὰ τοῦ Διὸς γὰρ ᾐτήσατο μετὰ ἀστραπῶν καὶ βροντῶν συγγενέσθαι αὐτῇ· οὗ γενομένου καὶ κεραυνωθείσης, ἐσείσθη τὰ μέλη· καὶ ἐντεῦθεν Σεμέλη ### σ 93 Σεμίδαλις Παρὰ τὸ σμῶ καὶ τὸ ἅλις, ἡ ἅλις σμωμένη, τουτέστι τὸ πάνυ σμῆμα, οἷον τὸ λεπτομερέστατον ### σ 94 Σεμνός Παρὰ τὸ σέβω σεβνὸς, καὶ σεμνὸς, ὁ σεβασμοῦ ἄξιος, ὁ θαυμαστὸς καὶ ἄξιος ἐντροπῆς. Καὶ τὰ ἄρρητα δὲ καὶ ἀνεξιχνίαστα σεμνὰ λέγεται. Καὶ παρὰ Λυκόφρονι, Σεμνῶς κασωρεύουσα, ἀντὶ τοῦ αἰσχρῶς ### σ 95 Σεύς Σημαίνει τὸν σκώληκα. Οὐχ εὕρηται δὲ ἐν χρήσει ἡ εὐθεῖα, ἀλλ’ αἱ πλάγιοι, ὡς παρὰ Ἀριστοφάνει, Ὑπὸ τῶν σέων κατακαμπτόμενος. Ὤφειλε δὲ περισπᾶσθαι, ὡς χῆνες χηνῶν· ἀλλὰ σεσημείωται καὶ τοῦτο μετὰ τῶν ἄλλων ἐννέα. Ὥσπερ καὶ τὸ οὐδένες οὐδένων, καὶ τὸ φῷδες φῴδων. Χοιροβοσκός ### σ 96 Σεύω Ἀπὸ τοῦ σῶ, γίνεται σεύω· σημαίνει τὸ ὁρμῶ καὶ τὸ διώκω. Ὁ μέλλων, σεύσω· ὁ πρῶτος ἀόριστος, ἔσευσα· οἱ δὲ ἀόριστοι πρῶτοι ἢ τὸ ς ἔχουσιν, ἢ τὸ ξ, ἢ τὸ ψ, ἢ ἓν τῶν ἀμεταβόλων. Σεύσας οὖν ἐστιν ἡ μετοχὴ τοῦ πρώτου ἀορίστου, καὶ χεύσας, καὶ ἀλεύσας, ὡς ἱππεύσας· ἀλλὰ κατ’ ἔνδειαν τοῦ ς γίνεται σεύας καὶ χεύας καὶ ἀλεύας· καὶ τὸ σευάμενος καὶ ἀλευάμενος ἀπὸ τοῦ σευσάμενος, καὶ ἀλευσάμενος ### σ 97 Σειληνός Σειληνοὶ λέγονται οἱ γέροντες τῶν σατύρων· παρὰ τὸ σείεσθαι περὶ τὸν ληνόν. Ἢ παρὰ τὸ σεσηρέναι καὶ χαίνειν γίνεται σέρηνος· καὶ κατὰ πρόσθεσιν τοῦ ι, καὶ μεταθέσει τοῦ λ εἰς ρ, σειληνός. Χοιροβοσκός. Σειληνὸς, ὁ γέρων· παρὰ τὸ εἴρω, τὸ λέγω, σειρηνὸς καὶ σειληνός. Σειληνοὶ δὲ, οἱ τὰς σταφυλὰς πατοῦντες, παρὰ τὸ σείεσθαι ἐν τῷ ληνῷ. Σιλληνὸς, διὰ δύο ΛΛ καὶ διὰ τοῦ ι ### σ 98 Σειρά Παρὰ τὸ εἴρω, τὸ συμπλέκω, γίνεται εἰρά· καὶ πλεονασμῷ τοῦ ς, σειρά. Σημαίνει δὲ τὴν ἅλυσιν ### σ 99 Σειρήν Παρὰ τὸ εἴρω, τὸ λέγω, εἰρήν· καὶ πλεονασμῷ τοῦ ς, σειρήν ### σ 100 Σειραίνω Σημαίνει τὸ ξηραίνω, ὡς λέγει Ὦρος ὁ Μιλήσιος· παρὰ τὸν σείριον τὸν ἀστέρα ### σ 101 Σείριος δὲ ὁ κύων ἐστὶν ἀστήρ· καὶ εἴρηται παρὰ τὴν ζέσιν ζέριος· ἢ παρὰ τὸ ἐκκενοῦν ἡμᾶς ἱδρῶσι ῥεομένους· σειρεῖν γὰρ τὸ ἀποκενοῦν λέγεται. Ἢ παρὰ τὸ σεσηρέναι, σέριος καὶ σείριος· τοὺς γὰρ κύνας διαχάσκειν τότε ποιεῖ. Ἢ παρὰ τὸ εἴρω, τὸ λέγω, εἴριος καὶ σείριος· λέγει γὰρ καὶ μηνύει ἡμῖν τὸν καιρὸν τοῦ θέρους. Ἔνιοι δὲ πάντα τὰ ἄστρα σείρια καλοῦσι, τείρια ὄντα καὶ σημεῖα τῶν πλεόντων. Ὁ δὲ Ἀντίμαχος σείρινα τὸν Δία ἔφη, διὰ τὸ ἄστρον ### σ 102 Σεισάχθεια Σημαίνει τὸ ἀποσείεσθαι τὸ ἄχθος· τὸ δὲ, παρὰ τὸ σείω. Οὕτω Χοιροβοσκός. Πλούταρχος ἐν Σόλωνι, Ἡ σεισάχθεια χρεῶν ἦν ἀποκοπὴ παρὰ Ἀθηναίοις. Τινὲς δέ φασι τόκων μετριότητα εἶναι, καὶ μέτρων ἐπαύξησιν, καὶ τιμὴν τοῦ νομίσματος. Ἐγὼ ἀνέγνων ### σ 103 Σείω Ἐκ τοῦ σῶ, σέω καὶ σείω, ὡς πλέω πλείω, καὶ πνέω πνείω· ἐκ δὲ τοῦ σείω, γίνεται σεῖστρον ### σ 104 Σήθω Καὶ ἐκ τοῦ σῶ, ὃ δηλοῖ τὸ σείω, ἕτερον παράγωγον ῥῆμα σήθω, τὸ κοσκινίζω· ὃ δηλοῖ τὴν αὐτὴν κίνησιν συνεχῆ τὴν ἐκ τῷ κοσκίνῳ. Ἡρόδοτος δὲ τοῦ σῶ, τὸ τρίτον πρόσωπον τῶν πληθυντικῶν ### σ 105 σῶσιν ἀντὶ τοῦ σήθουσιν. Οἱ δὲ Ἀττικοὶ, τὸ σῶ ### τ 31 τῶ λέγουσιν, ὡς σήμερον, τήμερον. Παρὰ δὲ τὸ τῶ σύνθετον καὶ πλεονασμῷ τοῦ τ, διάττω λέγουσιν Ἀττικοί ### σ 106 Σηγώρ Ἐκ παραδόσεως διὰ τοῦ η· κατὰ δὲ τὴν ἐτυμολογίαν διὰ τοῦ ι· καὶ γὰρ ἑρμηνεύεται μικρὰ ἢ ταπεινή· ἤγουν παρὰ τὸ σιγᾶν· ὁ γὰρ ταπεινὸς ὁ μὴ δυνάμενος καθ’ ἑαυτὸν σιγᾷ ### σ 107 Σηλώμ Ψαλμὸς οζ. Τὸ ΣΗ, η· τῶν ἐθνικῶν καὶ βαρβάρων αἱ προστακτικαὶ παραδόσεις εἰσὶ μᾶλλον, οὐχὶ δὲ παραθέσει ὑποπίπτουσι ### σ 108 Σηκός Στηκός τις ἐστί· καὶ γὰρ σταθμός ἐστιν, ἀπὸ τοῦ ἵστασθαι ἐν αὐτῷ τὰ θρέμματα· ὅθεν καὶ οἱ νεώτεροι τῶν ποιητῶν σηκὸν λέγουσι τὸν ναὸν, παρὰ τὸ ἵστασθαι ἐν αὐτῷ τὸ ἄγαλμα. Καὶ ΣΗ κοκόρος παρὰ τὸ κορεῖν τὸν νεὼν, ὅ ἐστι καλλύνειν· κορεῖν γὰρ τὸ σαίρειν καὶ καλλύνειν· ὅθεν καὶ μηλοκόρος. Ἐν Ἰλιάδος θ, Καὶ νύ κε σήκασθεν κατὰ Ἴλιον ἠΰτε ἄρνες· ἀντὶ τοῦ, εἰς σηκὸν κατεκλείσθησαν. Ἀπὸ τοῦ σηκὸς σηκῶ. Σημαίνει δὲ ποτὲ μὲν περίφραγμα, ποτὲ δὲ τὴν ἔπαυλιν καὶ τὴν καταγωγὴν τῶν προβάτων, καὶ τὴν πολύκαρπον ἐλαίαν ### σ 109 Σηλυμβρία Ἀπὸ Σήλυος τοῦ Θρακὸς ὠνόμασται. Ὦρος ### σ 110 Σῆμα Παρὰ τὸ σῶ, τὸ ὑγιαίνω. Σημαίνει δὲ καὶ τὸ γράμμα· Ἰλιάδος ζ, καὶ ᾔτεε σῆμα ἰδέσθαι· τὸ σημεῖον· ὡς τὸ, Σῆμα δέ τοι ἐρέω μάλ’ ἀριφραδές· καὶ τὸν τάφον, ὡς τὸ, Ἀνδρὸς μὲν τόδε σῆμα πάλαι κατατεθνηῶτος ### σ 111 Σημάντορες Ἡγεμόνες· παρὰ τὸ σημαίνω, τὸ προστάσσω, Ἰλιάδος α, μὴ γὰρ ἔμοιγε σήμαιν’· οὐ γὰρ ἔγωγ’ ἔτι σοι πείσεσθαι ὀΐω ### σ 112 Σήμων Παρὰ τὸ σῶ, τὸ σωρεύω ### σ 113 Σήπω Παρὰ τὸ σὴς σητὸς, ὃ σημαίνει τὸν σκώληκα, σήτω καὶ σήπω· ὁ μέλλων, σήψω· ὁ ἀόριστος, ἔσηψα· ὁ δεύτερος, ἔσαπον, ἐσάπην ### σ 114 Σηπιάς Ἄκρα ἐν Μαγνησίᾳ· οὕτω λέγεται διὰ τὸ τὴν Θέτιν ἐνταῦθα εἰς σηπίαν μεταβληθῆναι ὑπὸ Πηλέως διωκομένην ### σ 115 Σής Ὁ σκώληξ. Παρὰ τὸ σῶ, τὸ κινῶ, ὁ μέλλων, σήσω· καὶ ἀποβολῇ τοῦ ω, σής ### σ 116 Σημαίας Ἰταλοὶ τὰ σίγνα καὶ τὰ λεγόμενα βάνδα καλοῦσι τὰ ἐν ταῖς τάξεσιν ἐπίσημα· ἃ κοντοῖς ἤρτηνται, ἀετῶν ἢ λεόντων ἢ δρακόντων ὑφάσμασι ποικίλοις καὶ παρασήμοις κατάστικτα, ἑκάστην τῶν τάξεων παραδηλοῦντα ### σ 117 Σηστός Ἐπὶ μὲν τῆς πόλεως διὰ τοῦ η γράφεται· ἐπὶ δὲ τοῦ σειομένου, διὰ διφθόγγου ### σ 118 Σήραγξ Ὁ βαθὺς καὶ κρημνώδης τόπος. Γίνεται παρὰ τὸ ῥήσσω, τὸ διακόπτω, ῥήσαγξ· καὶ ὑπερβιβασμῷ, σήραγξ. Καὶ ### σ 119 σήραγγες αἱ ὑπὸ γῆν ὑπομήκεις ἐκρήξεις, οἱονεὶ φλέβες τινὲς οὖσαι τῆς γῆς· ἃς ὑποτρέχον τὸ ὕδωρ ζητεῖ διέξοδον. Ἐντεῦθεν ### σ 120 σηραγγώδης τόπος εἴρηται ὁ κοῖλος καὶ διατετρημένος, ἀπὸ τοῦ σεσηρέναι καὶ διεστράφθαι ### σ 121 Σηταῖον Χωρίον ἐστίν· ὠνόμασται δὲ ἀπὸ τῆς Σηταίας τῆς αἰχμαλώτιδος Τρωάδος, ἥτις ἔπεισε τὰς λοιπὰς συμφλέξαι τὰς ναῦς τῶν Ἑλλήνων· διόπερ γνόντες οἱ Ἕλληνες ἀνεσκολόπισαν αὐτήν ### σ 122 Σητάνειοι πυροί Εἴρηται παρὰ τὸ σῆτες ### σ 123 σῆτες δὲ λέγουσιν οἱ Ἴωνες τὸ ἐπ’ ἔτος. Δωριεῖς δὲ σᾶτες σφόδρα σύνηθες ἔχοντες τὸ ὄνομα· Ἀττικοὶ δὲ, μεταβαλόντες τὸ ς εἰς τ, ὡς σεῦτλον τεῦτλον, τῆτες λέγουσιν· ὅθεν Δωριεῖς μὲν σατίνους λέγουσιν· Ἀττικοὶ δὲ, τητίνους. Φαβωρῖνος δὲ περὶ παντοδαπῆς ὕλης, οὕτως ### σ 124 σητάνειος σῖτος · δηλοῖ δὲ ἡ λέξις τὸν καθαρόν· καὶ ### π 809 πυροὺς τοὺς ἐπετείους· Ὦρος ### σ 125 Σθένος δύναμις· καὶ ### σ 126 σθένω τὸ δύναμαι. Οἶμαι παρὰ τὸ θέω, θένος καὶ σθένος· ὁ γὰρ ταχὺς καὶ δυνατὸς θέει. Ἢ παρὰ τὸ ἵστημι στήσω, στένος καὶ σθένος ### σ 127 Σιαγών Ὅτι σείονται περιαγόμεναι· ἢ παρὰ τὸ σιγᾶν· αἷς ἐστι σιγᾶν, καὶ λέγειν ἀνοιγομέναις. Ὦρος. Ἢ παρὰ τὸ τὰ σιτία ἄγνυσθαι δι’ αὐτῶν. Τοῦτο ἐγὼ εὗρον ### σ 128 Σίαλος Τὸ λεπτὸν καὶ οἷον ὀρὸς τῶν ἄλλων ὑγρῶν ἀποσειόμενον ἅλις καὶ ἀθρόως. Διαφέρει πτυέλου· πτύελον, τὸ ἀποπτυόμενον κατὰ προαίρεσιν κατὰ τὴν τῶν χειλέων ἐπίπτυξιν· ὁ δὲ σίαλος αὐτομάτως ῥεῖ· καὶ σιαλίζει μὲν τὰ βρέφη, καὶ οἱ ὑπεργηράσαντες, οὓς ἀναισθήτους λέγουσι· πτύειν δὲ, τοὺς κατὰ προαίρεσιν ἐκρίπτοντας αὐτό. Πιθανὸν δὲ κἀκ τοῦ παρακολουθοῦντος ἐν τῷ πτύειν ψόφου. Λέγεται δὲ σίαλος, καὶ ὁ εὐτραφὴς σῦς, παρὰ τὸ ἅλις σεσιτεῦσθαι· ἢ ὁ ἄρρην σῦς, παρὰ τὸ ἀφρὸν προΐεσθαι, ὃν λέγουσι σίαλον ### σ 129 Σίβδαι Αἱ ῥοιαὶ, πλεονασμῷ τοῦ β ### σ 130 Σιγαλόεντα Σημαίνει τὰ πεποικιλμένα· παρὰ γὰρ τὸ στίζω, στιγαλόεντα, καὶ σιγαλόεντα ### σ 131 Σίγειον Ἀκρωτήριον Τροίας· παρὰ τὴν σιγὴν, κατὰ ἀντίφρασιν· πολύηχος γὰρ ὁ τόπος ### σ 132 Σίγριον Λιμὴν Τενέδου, ἡρῷον ἔχων σίγρου Ἀρτέμιδος. Οὕτως Ὦρος ### σ 133 Σιγύννους ἰθὺς ἀνασχόμενοι Ἀπολλώνιος. Ἀλλαχοῦ μὲν ἀσπιδίσκια μικρὰ, πελτάρια λεγόμενα· ἐνταῦθα δὲ δόρατα ὁλοσίδηρα. Ταῦτα δὲ ἐπεποίητο εἰς θήραν συῶν τὸ παλαιὸν, διὰ τὸ ἄγαν θερμὸν καὶ ἰσχυρὸν τοῦ ζῴου· ἔνθεν καὶ σίγυνος εἴρηται, συϊκαινός τις ὢν, ὁ τοὺς σῦς καίνων, οἱονεὶ κεντῶν. Καὶ οἱ Κύπριοι δὲ τὰ δόρατα σιγύνους φασί ### σ 134 Σιγῶ Παρὰ τὸ σιγὴ, σιγῶ, ὡς παρὰ τὸ τιμὴ, τιμῶ· ἢ ἐκ τοῦ σίζω, τὸ ἠχῶ, κατὰ ἀντίφρασιν ### σ 135 Σίδηρος Ἀπὸ τοῦ σίζω, τὸ ἦχον ἀποτελῶ. Τὸ ΔΗ, η· σίδαρος γὰρ Δωρικῶς λέγεται ἢ Αἰολικῶς. Τὸ δὲ ### σ 136 σιδηρᾶ ἐστὶ κτητικὸν ἀπὸ τοῦ σιδηροῦς ### σ 137 Σίζω Ὠνοματοπεποίηται. Ὀνοματοποιΐα δέ ἐστι φωνῆς μίμησις πρὸς τὴν ποιότητα τοῦ ὑποκειμένου ἤχου, ὡς τὸ ### σ 138 σῖζε. Ἐπεὶ γὰρ καιόμενος τοῦ Κύκλωπος ὀφθαλμὸς ποιὰν ἀπετέλει φωνὴν, κατὰ μίμησιν φησὶν τὸ σῖζε. Ὁμοίως δὲ καὶ τὸ ### λ 305 λίγξε βιὸς μίμησις ἐστὶ τοῦ ἤχου, ὃν ἀφιεμένου τοῦ βέλους ποιεῖ ἡ νευρά. Τοῦ οὖν σίζω ἐνεστῶτος ἕτερον μὴ ζήτει χρόνον μήτε ἔγκλισιν, μηδὲ ὡς τὸ πρίζω κλίνῃς τὸ σίζω. Πάλιν τοῦ ### λ 306 λίγξε ἀορίστου ὄντος, μὴ ζήτει θέμα μήτε ἄλλό τι. Πάλιν τὸ ### π 810 παφλάζοντα μὴ κλίνῃς παφλάσω πεπάφλακα, ὡς τὸ θαυμάζω· ἀφαιρήσεις γὰρ τὴν λέξιν τῆς ἐμφάσεως τῆς τοῦ ἤχου μιμήσεως. Τὸ γὰρ σίζω χαρακτῆρα ἔχει ἐνεστῶτος· καὶ τὸ λίγξε χαρακτῆρα ἔχει ἀορίστου· ὅθεν Νίκανδρος ἐν τῷ λέγειν ἐπιλλίζοντας ὀϊστοὺς, τοῦ λίγξε τὸ θέμα θελήσας εἰπεῖν ἔφθειρε τὴν τοῦ ἤχου μίμησιν. Οὐκ ἀπὸ θέματος οὖν ταῦτα, ἀλλ’ ἀπὸ τῶν φωνῶν αὐτῶν ἡ ὀνοματοποιΐα πεποίηται. Οὕτω Ζηνόβιος ### σ 139 Σικελός Ἀπὸ ἡγεμόνος Σικανοῦ. Οἱ αὐτοὶ δὲ καὶ Σικανοὶ εἴρηνται· ἐκαλεῖτο γὰρ πρότερον ἡ Σικελία, Σικανία ### σ 140 Σίκινος Νῆσος ἐστὶ πρὸς τῇ Εὐβοίᾳ, Οἰνοίη τὸ πρότερον καλουμένη διὰ τὸ εἶναι ἀμπελόφυτον· Μετωνομάσθη δὲ ἀπὸ υἱοῦ Θόαντος Σικίνου καὶ νύμφης Οἰνόης Ναΐδος. Ἀπολλώνιος, Καὶ τὸν μὲν ἐς Οἰνοίην ἐρύσαντο πρόσθεν, ἀτὰρ Σίκινόν γε μεθ’ ὕστερον αὐδηθεῖσαν ### κ 972 κόρδαξ δὲ, κωμικὴ, ὡς Ἀριστόξενος ἐν πρώτῳ περὶ Τραγικῆς Ὀρχήσεως. Εἴρηται σίκιννις, παρὰ τὸ σείεσθαι καὶ κινεῖσθαι. Ἢ ἀπὸ Σικανοῦ τοῦ Ἀθηναίων βασιλέως· οἱ δὲ, ἀπὸ τοῦ παιδαγωγοῦ τῶν Θεμιστοκλέους παίδων Σικανοῦ ### σ 141 Σίκιμα Σίκιμά ἐστι τὸ ἐξαίρετον χωρίον τοῦ Ἰωσὴφ, παρὰ τοῦ Ἰακὼβ δεδομένον· τύπος τῆς διαθήκης τῆς μόνῳ δοκούσης τῷ Ἰσραὴλ δεδωρῆσθαι. Ἔστι δὲ ὄνομα τόπου. Γράφεται ἀπὸ παραδόσεως τὰ δύο ΙΙ εἰς τὸν νθ ψαλμόν. Εἰς τὸ Μέγα δὲ Ἐτυμολογικὸν ἔγκειται καὶ αὕτη ἡ προφητικὴ ῥῆσις γεγραμμένη ### σ 142 Σίλλοι Ἐπισκώμματα, κατὰ τροπὴν τοῦ τ εἰς ς, τίλλοι τινές· τίλλειν δὲ, τὸ σκώπτειν, ὡς λέγει Ἀνακρέων, Τίλλει τοὺς κυάμους ἀσπιδιώτης. Οἷον σκώπτει καὶ χλευάζει. Δηλοῖ δὲ καὶ χλευαστικὸν ποίημα· παρὰ τὸ διασείειν τοὺς ἴλλους καὶ διασύρειν τῷ σχήματι τῶν ὀφθαλμῶν ### ι 297 ἴλλοι γὰρ λέγονται οἱ ὀφθαλμοί· καὶ ### σ 143 σιλλαίνειν τὸ στραβίζειν· ὁ γὰρ ### σ 144 σίλλος λοιδορίας καὶ διασυρμοὺς πεφεισμένως ἀνθρώπων ἔχει. Μέλος δ’ ἐστί ### σ 145 Σιμός Παρὰ τὸ σῖγμα σιγμὸς καὶ σιμός· καὶ γὰρ τοῦ σιμοῦ ἡ ῥὶς δοκεῖ τὸν τύπον τοῦ σῖγμα μιμεῖσθαι ### σ 146 Σιμωνίδης Ἐπὶ μὲν τοῦ ἰαμβοποιοῦ διὰ τοῦ η γράφεται, καὶ ἴσως παρὰ τὸ σῆμα ἐστί· τὸ δὲ ἐπὶ τοῦ λυρικοῦ, διὰ τοῦ ι, καὶ ἴσως παρὰ τὸ σιμὸς ἐστί. Χοιροβοσκός ### σ 147 Σίμβλα Τὰ ἀγγεῖα τῶν μελισσῶν· παρὰ τὸ συμβεβλῆσθαι ἄλλο ἐπ’ ἄλλῳ, οἷον σιμβλήϊά τινα ὄντα. Ἡσίοδος, Ἐπηρεφέας κατὰ σίμβλους. Ἢ ὅτι σιμὰς ἐκάλουν οἱ ἀρχαῖοι τὰς μελίσσας· αἱ γὰρ μέλισσαι πρὸς σύγκρισιν τῶν σφηκῶν ἀμβλύτερα ἔχουσι τὰ κέντρα· καὶ ἐκ τούτου σίμβλους τὰ κύθρα, οἱονεὶ σιμοβόλους ### σ 148 Σινάμωροι πολεμίζουσι θυρωροί Ἐν δευτέρῳ Ἀνακρέων· μεμορημένοι φησὶ πρὸς τὸ σίνεσθαι· ἐξ οὗ ἠκούσμεθα τοὺς ἐξ ἅπαντος κακουργεῖν προαιρουμένους. Οἱ μὲν Ἀττικοὶ λέγουσι ### σ 149 σιναμωρεῖν τὸ λιχνεύειν· καὶ Φερεκράτης τὰ τοιαῦτα κλέμματα ### σ 150 Σινά Ὄνομα ὄρους· παρὰ τὸ ἲς ἰνός· ὅτι ἐκεῖ ἐδόθη ἡ τοῦ νόμου δύναμις ### σ 151 Σινδών Ἀπὸ Σιδῶνος τῆς πόλεως. Οἱ γὰρ Σιδόνες ἐφεῦρον πρῶτοι κάμνειν σινδόνας. Σιδὼν δὲ σημαίνει δύο, τὴν πόλιν καὶ τὸν πολίτην· καὶ ἐπὶ μὲν τῆς πόλεως φυλάττει, ἐπὶ δὲ τοῦ πολίτου συστέλλεται ### σ 152 Σίνηπι Τὸ ΝΗ, η· διότι ἀνεφάνη τὸ α ἐν τῷ σινάπιον. Τὸ ΠΙ, ι. Διατί; Τὰ εἰς ι λήγοντα οὐδέτερα διὰ τοῦ ι γράφεται. Παρὰ τὸ σίνεσθαι τοὺς ὦπας, ὡς ὁ ἰατρικὸς λόγος μαρτυρεῖ· βλάπτει γὰρ τοὺς ὀφθαλμούς· καὶ ### σ 153 Σιντηΐδα Λῆμνον ἵκοντο Ἀπολλώνιος· τὴν ὑπὸ πολιτῶν Σιντίων κατοικισθεῖσαν. Ἔθνος δὲ τυραννικὸν τοῦτο καὶ λῃστρικόν. Τινὲς δὲ καὶ Σιντίους τοὺς Λημνίους φασίν· οὗτοι γὰρ λαβόντες πλοῖα τοὺς παριόντας ἔσινον, ὅ ἐστιν ἔβλαπτον· ἢ ὅτι δοκοῦσιν αὐτοὶ πρῶτοι ἐπινενοηκέναι τὰ πρὸς τὸν πόλεμον ὅπλα· ἅπερ ὁμολογουμένως βλάπτει ### σ 154 Σινώπη Πόλις ἐστίν· εἴρηται δὲ ἀπὸ Σινώπης τῆς Ἀσώπου θυγατρός· ἣν ἐκόμισε Ζεὺς ἀπὸ Ἀσυρίας εἰς τὸν Πόντον, βουλόμενος αὐτὴν διαφθεῖραι, ὀμόσας δώσειν αὐτῇ ὃ βούλεται· ἡ δὲ τὴν παρθενίαν ᾐτήσατο. Ὁ δὲ Ἄνδρων φησὶν, μίαν τῶν Ἀμαζόνων φυγοῦσαν εἰς Πόντον παρὰ τὸν βασιλέα τοῦ τόπου, πίνουσάν τε πλεῖστον οἶνον, προσαγορευθῆναι Σανάπην· μεταφράσει δὲ τοῦτο σημαίνει τὴν πολλὰ πίνουσαν ### σ 155 Σιπτοί Πυκνοὶ καὶ στερροί. Ἀριστοφάνης. Εἴρηται δὲ ἀπὸ τῶν καινῶν ἐσθήτων, αἵτινες πατηθεῖσαι ἀπὸ τῆς ἀραιότητος εἰς πυκνότητα συνάγονται ### σ 156 Σίπαλος Ὁ εἰδεχθὴς καὶ ἄμορφος· Ἀλλὰ σὺ μὲν σίπαλός τε καὶ ὀφθαλμοῖσιν ἔφηλος ### σ 157 Σίπυλον Τὸ ὄρος, οὕτω κέκληται ἀπὸ Σιπύλου τοῦ Ἄργου παιδός ### σ 158 Σιπύη Σημαίνει τὴν ἀρτοθήκην· οἱονεὶ σιτοβύη τὶς οὖσα· παρὰ τὸ ἐν αὐτῇ τὰ σιτία ἐμβάλλεσθαι ### σ 159 Σίρις Πόλις Ἰταλίας, ἣ πρότερον ἐκαλεῖτο Σίρις, εἶτα Πολίειον. Σίρις δὲ ὠνόμασται ἀπὸ Σίριδος θυγατρὸς Μόργητος τοῦ Σικελίας βασιλέως, γυναικός τε Σκίνδου· ἢ ἀπὸ Σίριδος μιᾶς τῶν Νηρηΐδων· ἢ ἀπὸ τοῦ παραρρέοντος αὐτῇ ποταμοῦ ### σ 160 Σιροί Τὸ ἐπιτήδειον ἀγγεῖον εἰς ἀπόθεσιν πυρῶν καὶ τῶν ἄλλων ὀσπρίων. Ἀμμώνιος δὲ ἱστορεῖ, ὡς οἱ Ἀττικοὶ ὀξύνοντες τὸ ὄνομα τὸ ι βραχύνουσι· καὶ ἡ τριβὴ τῆς ἀναγνώσεως ἐκτείνει αὐτὸ, εὑρίσκεται δὲ καὶ βραχὺ, ὡς Εὐριπίδης Φρίξῳ, Ἀνοῖξαι μὲν σιροὺς οὐκ ἠξίου. Εἴρηται δὲ οἱονεὶ σιτηρός τις ὤν· καὶ ἐν συγκοπῇ, σιρὸς, ὁ εἰς τὰ σιτία ὢν ἐπιτήδειος. Εἰσὶ δὲ καὶ ὀρύγματα τινὰ ### σ 161 Σισύρα Αἴγειον στέγαστρον, τετριχωμένον δέρμα. Πολλάκις δὲ καὶ τὸ τραχὺ καὶ ἄγναπτον ἱμάτιον· ὡς Ἀριστοφάνης, Ἐν πέντε σισύραις ἐγκεκορδυλημένος ### σ 162 Σισύρνα Ἔστι παχὺ περιβόλαιον, ἢ δερμάτινον ἱμάτιον. Λυκόφρων, Σισυρνοδῦται καρκίνοι ### σ 163 Σίσυφος Κύριον. Τὸ θεὸς οἱ Λάκωνες σιὸς λέγουσιν. Ἀπὸ οὖν τοῦ σιὸς καὶ τοῦ σοφὸς γίνεται σιόσοφος καὶ σίσυφος, οἱονεὶ καθάπερ θεός. Χοιροβοσκὸς καὶ Ὦρος. Ἢ ἀπὸ τῶν σιῶν σοφός ### σ 164 Σῖτος Λέγει ὁ τεχνικὸς, ὅτι ὥσπερ παρὰ τὸ ἐργάζομαι γίνεται ἐργαστὴς, καὶ ἀποβολῇ τοῦ ς ἐργάτης, βαρυνόμενον· καὶ ἀπὸ τοῦ δεσποστὴς δεσπότης, οἰστὸς οἶτος· οὕτω καὶ παρὰ τὸ σέσεισται, σειστός· ἀποβολῇ τοῦ ς καὶ τοῦ ε, σῖτος. Λέγει δὲ ὁ Ὦρος, ὅτι κρεῖττόν ἐστιν ἀπὸ τοῦ σίω τοῦ διὰ τοῦ ι γραφομένου γεγονέναι. Ἔστι γὰρ καὶ σίω διὰ τοῦ ι, ᾧ χρῆται Ἀνακρέων· οἷον, Θρηϊκίην σίοντα χαίτην. Ἢ ὅτι πολλά εἰσιν ὀνόματα ἀπὸ ῥημάτων γινόμενα γραφομένων. Ἢ τὰ διὰ τοῦ ΙΤΟΣ ἀποστρέφεται τὴν ΕΙ δίφθογγον. Τὸ ΣΙ μακρὸν κατὰ ποιητικὴν ἄδειαν. Βαρύνεται· τὰ εἰς ΤΟΣ δισύλλαβα μονογενῆ παραληγόμενα τῷ ι ἐκτεινομένῳ βαρύνεται, κρῖτος, μῖτος, Τρῖτος ὄνομα ποταμοῦ· ἐπὶ γὰρ τοῦ ἀριθμοῦ, βραχύνεται τὸ ι· οὕτω καὶ σῖτος. Τὸ λιτὸς, οὐ κατὰ τὴν γραφὴν, οὐδὲ κατὰ τὸν χρόνον, εἰ μὴ μόνον περὶ τὸν τόνον διήλλαξε· τὸ μέντοι λιτὸς, τριγενὲς ὂν, ὀξύνεται ### σ 165 Σῖτα Ἢ ἐκ τοῦ σῖτος μεταπεποίηται, ἢ ἀπὸ τοῦ σιτία. Ἡρωδιανὸς Περὶ Παθῶν ### σ 166 Σιτώνης σιτώνου Σημαίνει τὸν σῖτον ἀγοράζοντα καὶ ἀποτιθέμενον ### σ 167 Σιτοδεία Σίτου ἔνδεια, σιτοένδεια καὶ σιτοδεία. Πάντες οὕτως. Ἢ ἀπὸ τοῦ σιτοδεὴς, σιτοδέεια· καὶ κατὰ ἀφαίρεσιν τοῦ ε ### σ 168 Σιφλός Πλεονασμῷ τοῦ φ· καὶ κυρίως ὁ ἐσινωμένος τοὺς ὀφθαλμούς· καταχρηστικῶς δὲ, καὶ ἐπὶ ἄλλου μέρους σώματος. Ἰλιάδος ξ. Θεὸς δέ ἑ σιφλώσειε. Ἐκλύσειε, μωμητὸν ποιήσειε· ἀπὸ τοῦ φλῶ, τὸ ὁρμὴν ἔχω. Ἄλλοι δὲ τὸν εἰδεχθῆ. Ἢ ἀπὸ τοῦ σιφλὸς σιφλῶ· ἵνα σημαίνῃ τὸ βλάψειε ### σ 169 Σίφων Παρὰ τὸν ποιὸν ἦχον τὸν ἐν τῷ ἀποσπᾶν καὶ πίνειν· ἢ παρὰ τὸ σίζω ### σ 170 Σιφνεύς Σημαίνει τὸν ἀσπάλακα. Λυκόφρων ### σ 171 Σιών Εἰ μὲν σημαίνει τὴν πόλιν, γράφεται διὰ τοῦ ι, κατὰ παράδοσιν· εἰ δὲ σημαίνει τὸ κύριον ὄνομα, γράφεται διὰ τοῦ η· ὡς τὸ, Τὸν Σηὼν βασιλέα τῶν Ἀμορραίων. Τὰ εἰς ν λήγοντα βαρβάρων ὀνόματα ὀξύνονται· οἷον Θεατὰν, Ἐρατὰν, Ἀτμὼν, Τελαμών. Οὕτω καὶ Σιών· χωρὶς τοῦ Μεγᾶν, Βαραββᾶν, Βαριωνᾶν, ταῦτα γὰρ περισπᾶται. Ἔστι δὲ ἄκλιτα ### σ 172 Σιωπή Ἐκ τοῦ σιγὴ καὶ τοῦ ὢψ ὠπὸς, ἢ τοῦ ὄπα, ὃ σημαίνει τὴν φωνὴν, γίνεται σιγηοπή· καὶ ἀποβολῇ τοῦ γ, καὶ κράσει τοῦ η καὶ τοῦ ο μικροῦ εἰς ω μέγα, γίνεται σιωπή· ἢ ἐκ τοῦ σιγῶ σιγωπή· καὶ ἐκβολῇ τοῦ γ. Τὸ δὲ σιωπῇ καὶ σιγῇ ἔστιν ἐπίρρημα μεσότητος. Καὶ ἔστι τὸ σιγῇ, μακρόν· τὸ δὲ σιωπῇ, βραχὺ, ὡς παρὰ τῷ ποιητῇ ### σ 173 Σκαλμός Περὶ ὃν δεσμεύουσι τὰς κώπας πάσσαλον ### υ 13 ὑποσκαλμὶς δὲ, ἡ τοῦ σκαλμοῦ βάσις. Ἐκ τοῦ σκαίρω σκαρμὸς γίνεται τὸ ὑποκοριστικὸν σκαρμὶς, καὶ τροπῇ τοῦ ἀμεταβόλου εἰς ἀμετάβολον, σκαλμίς· ἐπὶ τοῦ πλοίου, παρὰ τὸ μὴ ἐᾶν τὴν ναῦν σκαίρειν, ἤγουν πηδᾶν ### σ 174 Σκάλοψ Ὁ σπάλαξ λέγεται παρὰ Ἀττικοῖς. καὶ λέγει Νικοκλῆς σκάλοπας ὡς παρ’ Ἀριστοφάνει, οἷον κεκαλυμμένους ἔχων τοὺς ὄπας ### σ 175 Σκάμανδρος Ποταμὸς Τροίας· ἀπὸ Σκαμάνδρου υἱοῦ Τεύκρου, ὃς ἦν Κρὴς τὸ γένος. Ἢ ὅτι Ἡρακλῆς δίψει κατασχεθεὶς ηὔξατο τῷ Διΐ· ὁ δὲ δὲ ἀνέδωκεν αὐτῷ μικρὰν λιβάδα· ἣν θεασάμενος, καὶ σκάψας, δαψιλέστερον ἐποίησε φέρεσθαι. Παρὰ τὸ ἐσκάφθαι οὖν εἴρηται ### σ 176 σκάμανδρος διὰ τὸ γεγονέναι καμάτου καὶ κόπου παραίτιον, ἢ διὰ τὸ ἐσκάφθαι ὑπ’ ἀνδρὸς ἐκλήθη Σκάμανδρος, Ξάνθος δὲ, ἐπειδὴ ἐκεῖ λουσάμεναι αἱ θεαὶ ξανθὰς ἔσχον τὰς κόμας, ὁπότε Ἀλεξάνδρῳ ἧκον ἕνεκα κάλλους κριθησόμεναι. Ὅμηρος, Ὃν Ξάνθον καλέουσι θεοὶ, ἄνδρες δὲ Σκάμανδρον ### σ 177 Σκάνδαλον Παρὰ τὸ σκάζω, ὃ σημαίνει τὸ χωλαίνω. Λέγεται καὶ σκάνδαλον ἡ διαστροφή ### σ 178 Σκάνδαλον Τὸ σκάζον περὶ τὴν ἀλήθειαν ### σ 179 Σκανδάληθρον Τὸ πέταυρον τῶν παγίδων· ἀπὸ τοῦ σκαζόμενον συμπίπτειν καὶ κρατεῖν τὸ ἐμπεσὸν, ἔστι δὲ τὸ ἐν τῇ παγίδι καμπύλον ξύλον, ᾧ ἐρείδεται. Ἀρχίλοχος δὲ ῥόπτρον ἔφη· οἷον, Ῥόπτρῳ ἐρειδόμενον ### σ 180 Σκαμβή Παρὰ τὸ σκαιῶς προβαίνειν. Ἢ παρὰ τὸ σκάπτω, τὸ κατορύσσω· ὁ γὰρ διεστραμμένος πολλὰ κατορύσσει κατὰ τοῦ πλησίον ### σ 181 Σκαληνόν Σκολιὸν, πολύγωνον· τοῦ γὰρ τριγώνου εἴδη τρία, ἰσόπλευρον, ἰσοσκελὲς, σκαληνόν ### σ 182 Σκαφεῖον Ὁ καδίσκος ᾧ καταχέονται αἱ γυναῖκες. Ἐκαλεῖτο δὲ οὕτως, ἐπεὶ καὶ σκάφη εἶδός τι πλοίου, καὶ ὁμοιότροπός ἐστι τῷ πλοίῳ ὁ καδίσκος. Ἔστι δὲ καὶ κουρᾶς εἶδος, καὶ ἄμης γεωργικῆς ### σ 183 Σκίρτης Λόχος ἀνδρῶν ἑξακοσίων, οἳ αὐτοὶ καθ’ αὑτοὺς ἐστρατεύοντο, καὶ οὐχ ἅμα τοῖς ἄλλοις Λακεδαιμονίοις ### σ 184 Σκαρδαμύσσειν Παρὰ τὸ μύω μύσσω παράγωγον, καὶ παρὰ τὸ σκαίρειν, τὸ κινεῖν, παρὰ τὴν συνεχῆ κίνησιν τῶν βλεφάρων, ἃ δὴ τὸ μύειν παρέχει· τὸ δὲ σκαίρω, ἀποβολῇ τοῦ ς, καίρω· καὶ διπλασιασμῷ, καρκαίρω· ἔνθεν καὶ τὸ, Κάρκαιρε δὲ γαῖα πόδεσσιν ὀρνυμένων ἄμυδις. Οἷον ἐν κινήσει καὶ ταραχῇ ἡ γῆ ἐγένετο, διὰ τὸ πλῆθος τῶν σειόντων αὐτὴν ποδῶν. Καὶ τὸ καρδαμύσσειν ἀπὸ τοῦ σκαίρω ἀποβολῇ γέγονε, τὸ κινεῖν καὶ μύειν τὰ βλέφαρα· καὶ Βλέψον εἰς ἐμὲ ἀσκαρδαμυκτὶ, Ἀριστοφάνης ἐν Ἱππεῦσι· παρὰ τὸ σκῶ, σκαίρω, ὡς σπῶ σπαίρω ### σ 185 Σκάφος Παρὰ τὸ σκάπτω, τὸ κοιλαίνω, σκάψω, ἔσκαφα· ἐξ αὐτοῦ σκάφος, ἀπὸ μεταφορᾶς τῶν σκαπτομένων καὶ γινομένων βαθέων ### σ 186 Σκαιαὶ πύλαι Αἱ τῆς Ἰλίου· ἢ ἀπὸ τοῦ Σκαιοῦ τοῦ κατασκευάσαντος αὐτάς· ἢ ὅτι ἐν τοῖς σκαιοῖς μέρεσι τῆς πόλεως κεῖνται, ἤγουν ἐν τοῖς ἀριστεροῖς· ἢ παρὰ τὸ σκαιῶς βουλεύσασθαι τοὺς Τρῶας, τὸν γὰρ δούρειον ἵππον κατ’ αὐτὰς ἐδέξαντο. Αὗται δὲ καὶ Δαρδάνιαι προσηγορεύοντο, δι’ ὧν ἐξῄεσαν εἰς τὸ πεδίον οἱ Τρῶες ### σ 187 Σκαιός Ἐκ τοῦ σκάζω, τὸ χωλαίνω, ἢ τὸ οὐκ ὀρθῶς βαδίζω· ἐξ οὗ καὶ ### σ 188 σκαμβὸς ὁ μὴ ὀρθῶς βαδίζων· καὶ ### σ 189 σκαιὸς ἄνθρωπος σκαμβός τις ὢν καὶ μὴ ὀρθὸς, σκαὸς καὶ σκαιός· καὶ ### σ 190 σκαιὴ ἡ ἀριστερὰ χείρ· σκαιῶς γὰρ ἔχει πρὸς τὰς πράξεις. Παρὰ τὸ σκάζειν οὖν περὶ τὰς πράξεις ἐνδέουσαν· ἢ ὅτι ἀσθενεστέρα τῆς δεξιᾶς· ὁ δὲ ἀσθενὴς σκάζει ### σ 191 Σκέλος Ἢ παρὰ τὴν σχίσιν· διέσχισται γὰρ ἀπ’ ἀλλήλων· ἢ παρὰ τὴν κέλευθον, δι’ ἧς βαδίζομεν· ἢ παρὰ τὸ ἐσκληκέναι καὶ σκληρότερα εἶναι τῶν ὕπερθεν. Ἢ κέλευθος, πλεονασμῷ τοῦ ς, σκέλευθος, καὶ συγκοπῇ, σκέλος· δι’ αὐτῶν γὰρ τὴν ὁδὸν τελοῦμεν. Ἢ παρὰ τὸ σχίζω, σχέλος, καὶ σκέλος· ἀπεσχισμένα γάρ εἰσιν ἀπ’ ἀλλήλων. Ἐκ δὲ τοῦ σκέλος γίνεται σκελίζω ### σ 192 Σκέλλω Σημαίνει τὸ ξηραίνω· Ἰλιάδος ψ, μὴ πρὶν μένος ἠελίοιο σκήλῃ ἀμφὶ περὶ χρόα ἴνεσιν· καὶ ### σ 193 Σκεῦος Παρὰ τὸ σχῶ, τὸ κρατῶ καὶ φυλάττω, σχεῦος καὶ σκεῦος· ἢ παρὰ τὸ κεύθω, τὸ κρύπτω ### σ 194 Σκεπάζω Ἐκ τοῦ σκέπω· τοῦτο παρὰ τὸ σχέθω, τὸ κωλύω, σχέπω· καὶ τροπῇ καὶ πλεονασμῷ τοῦ τ, σκέπτω. Ἢ παρὰ τὸ σκιὰ καὶ τὸ ἕπω ### σ 195 Σκείρων Ὄνομα λῃστοῦ, πολλῆς φθορᾶς γεγονότος αἰτίου. Τὸ ΣΚΕΙ, δίφθογγον, κατὰ ἀναλογίαν· ἀπὸ τοῦ κείρω κείρων καὶ σκείρων· καὶ τὸ κουσείρων ### σ 196 Σκηνῶ Παρὰ τὸ σκηνή· τοῦτο παρὰ τὸ σχῶ, τὸ κρατῶ, σχηνὴ καὶ σκηνὴ, ἡ κρατοῦσα καὶ φυλάττουσα ἡμᾶς. Ἢ παρὰ τὸ ἵστημι ### σ 197 Σκηνὴν δὲ ἣν ἔχουσι Δημοσθένης ἐν τῷ πρὸς Σπουδίαν. Ἔοικε δὲ σκεῦός τι εἶναι, ὅπερ οἱ μὲν κόσμόν τινα γυναικεῖον εἶναι φασὶν, οἱ δὲ, σκιάδειον. Ῥητορική ### σ 198 σκῆνος τὸ σῶμα, παρὰ τὸ σκήνωμα καὶ σκηνὴν εἶναι τῆς ψυχῆς, οἷον οἰκητήριον ### σ 199 Σκηπάνιον Σκῆπτρον, ῥάβδος. Ἰλιάδος ν ### σ 200 Σκῆπτρον Παρὰ τὸ σκήπτω, τὸ ἐπακουμβίζω· ἀπὸ τοῦ σκήπτεσθαι καὶ ἐπερείδεσθαι αὐτῷ, πλεονασμῷ τοῦ ρ. Ἔστι δὲ βασιλικὴ ῥάβδος ### σ 201 Σκῆψις Ἡ πρόφασις· ἀπὸ τοῦ σκήπτω, τὸ προφασίζομαι. Τοῦτο παρὰ τὸ σκέπτω· οἱ γὰρ προφασιζόμενοι σκέπτονται τὶ εἴπωσιν. Καὶ ### ε 1563 ἐπέσκηψε σημαίνει ἐνετείλατο, ἢ προεφασίσατο. Ἔστι καὶ δίκη τὶς οἷον ὑπωμοσία καὶ παραγραφή. Δημοσθένης ἐν τῷ πρὸς Πανταίνετον, Ἀλλ’ ἐπὶ ταύτης τῆς σκήψεως εἰσελθὼν ἀμφότερ’ αὐτῶν ἐπιδείξω. Ἔστι δὲ καὶ ὄρχησίς τις ἡ σκῆψις. Σημαίνει καὶ ἀναβολὴν, ἢ φροντίδα. Ἔστι δὲ καὶ πόλις ἐν Τροίᾳ, ἧς μέμνηται Δημοσθένης ἐν τῷ κατὰ Ἀριστοκράτους. Λέγεται δὲ σκῆψις, καὶ ἡ ἐκ μελέτης ψευδομαρτυρία· παρὰ τὸ σκέπτω σκέψις καὶ σκῆψις, ὁ σκεπτόμενός τι εἰπεῖν ψευδές. Ἔστι δὲ καὶ ### ε 1564 ἐπισκηψάμενον καὶ τὸ ἐπιβαρήσαντα· καὶ ### ε 1565 ἐπισκήψασθαι τὸ ἐπιβαρῆσαι καὶ ἐπισημειώσασθαι ### σ 202 Σκαλεύω Ὡς τὸ, Ἐφ’ ἡμᾶς αὐτοὺς ἐσκαλευκότες φαινόμεθα· σεσαλευκότες, ἐρευνήσαντες. Παρὰ τὸ σάλος, σαλεύω ### σ 203 Σκέπτεσθαι Σκέπτεσθαι μέν ἐστι τὸ βουλεύεσθαί τι ### σ 204 σκήπτεσθαι δὲ, τὸ προφασίζεσθαι μεθ’ ὑποκρίσεως ### σ 205 Σκέπαρνον Τὸ ἔριον, διὰ τὸ σκέπειν τὸν ἄρνα ### σ 206 Σκείρων Ἄνεμος ἀπὸ τῶν Σκειρωνίδων πετρῶν καταπνέων ### σ 207 σκειράφια τὰ κυβεῖα· ἤτοι ἐπεὶ σκείραφός τις ἐστὶν ὄργανον κυβευτικόν· ἢ ἀπὸ Σκειράφου τινὸς κυβευτοῦ· ἢ ὅτι ἐν τῷ τῆς σκειράδος Ἀθηνᾶς ἱερῷ οἱ κυβευταὶ ἔπαιζον ### σ 208 Σκειρὰς Ἀθηνᾶ Εἶδος ἀγάλματος Ἀθηνᾶς· ὀνομάζεται δὲ οὕτως ἀπὸ τόπου τινός ### σ 209 Σκιά Παρὰ τὸ κίω, τὸ ἀκολουθῶ, κιά· καὶ πλεονασμῷ τοῦ ς, σκιὰ, ἡ συνακολουθοῦσα· καὶ ### σ 210 σκιόεις ὁ σκιὰν ἀποτελῶν ### σ 211 Σκιάς Τὸ ᾠδεῖον τῶν Λακεδαιμονίων κατὰ τὴν ἀρχαίαν φωνὴν σκιὰς καλεῖται· οἶκος γὰρ ἐστὶ στρογγύλος. Τοὺς δὲ τοιούτους, διὰ τὸ τὴν ὀροφὴν ἔχειν μίμημα τῶν σκιαδείων, σκιάδας οἱ πάλαι προσηγόρευσαν. Ἐπεὶ δὲ μετωνόμασται σκιάδες, καὶ τὸ πολὺ πλῆθος τῶν Ἑλλήνων θολιὰς ἐκάλουν αὐτάς· καὶ τοὺς οἴκους τοὺς περιφερεῖς οἱ μὲν θόλους, οἱ δὲ θολιὰς προσαγορεύουσι ### σ 212 Σκιδνῶ Ἐκ τοῦ σκεδῶ σκιδνῶ, ὡς πέτω πιτνῶ, κερῶ κιρνῶ· ἐξ οὗ παράγωγον, σκίδνημι· τὸ τρίτον τῶν πληθυντικῶν, σκιδνᾶσι· τὸ παθητικὸν, σκίδναμαι, ἐσκίδνατο, καὶ ἐσκίδναντο ### σ 213 Σκίπων Παρὰ τὸ σκηρίπτω κατὰ ἀποβολὴν τοῦ τ καὶ τοῦ ρ καὶ συγκοπῇ τοῦ η, σκίπων· σημαίνει δὲ τὴν βακτηρίαν ### σ 214 σκίμπους σκίμποδος, παρὰ τὸ σκηνὴ καὶ τὸ ποὺς ποδὸς γίνεται, σκηνίπους τὶς ὢν, ᾧ σκηνοῦσι τὰ σώματα· καὶ συγκοπῇ, σκίμπους. Λέγεται δὲ τὸ μέρος τοῦ κραββάτου· μεταφορικῶς δὲ, ὅλος ὁ κράββατος. Λέγεται καὶ σκίμπος χωρὶς τοῦ υ, ὡς ἀελλόπος, σκηνόπους τὶς ὢν, ὁ σκηνῇ ὅμοιος ### σ 215 Σκιρωθῆναι Φαμὲν ἐπὶ τοῦ ῥύπου τοῦ σφόδρα ἐμμένοντος καὶ δυσεκπλύτου. Σώφρων ἐν τοῖς Γυναικείοις τροπικῶς, Πρὶν αὐτὰν τὰν νόσον εἰς τὸν μυελὸν σκιρωθῆναι ### σ 216 σκίρον δὲ τὸν ἀειδῆ ῥῦπον καὶ Κρατῖνος λέγει, καὶ Εὔπολις ἐπὶ τοῦ ἐν τῷ τυρῷ ῥύπου· ἀλλὰ καὶ Ξενοφῶν ἐν τῷ περὶ Ἱππικῆς οὕτω λέγει ### σ 217 Σκιρροφοριών Ὄνομα μηνὸς παρὰ Ἀθηναίοις. Λέγεται δὲ παρὰ τὸ φέρειν σκίραν ἐν αὐτῷ τὸν Θησέα, ἤγουν γύψον· ὁ γὰρ Θησεὺς, ἀπερχόμενος μετὰ Μινωταύρου, τὴν Ἀθηνᾶν ποιήσας ἀπὸ γύψου, ἐβάσταζεν. Ἐπεὶ οὖν τῷ μηνὶ τούτῳ ἐποίησε, λέγεται σκιροφοριών ### σ 218 Σκίφος Τὸ ξίφος, διαιρέσει τοῦ ξ εἰς ΚΣ, καὶ ὑπερθέσει ### σ 219 Σκιρτῶ Παρὰ τὸ σκαίρειν, τὸ πηδᾶν, ἀφαιρέσει τοῦ α, καὶ πλεονασμῷ τοῦ τ, μετὰ περισπωμένου τοῦ τόνου ### σ 220 Σκληρός Παρὰ τὸ σκλῶ μονοσύλλαβον, ὅ ἐστιν ἀπὸ τοῦ σκέλλω ### σ 221 Σκνιπός Ὁ μικρολόγος, καὶ ### σ 222 σκνιφός · παρὰ τοὺς σκνίπας καὶ τὴν τούτων σμικρότητα. Σκνὶψ δέ ἐστι κωνωποειδὲς πτηνόν. Ὦρος. Λέγει δὲ ὁ Χοιροβοσκὸς, ὅτι λέγεται καὶ σκνὶψ καὶ κνίψ· καὶ τὸ μὲν σκνὶψ κλίνεται καὶ διὰ τοῦ π, καὶ διὰ τοῦ φ, οἷον σκνιφὸς καὶ σκνιπός· τὸ δὲ κνὶψ διὰ τοῦ π μόνον κλίνεται. Ἔστι δὲ ζῷον εὐτελές· ὅθεν καὶ ἐπὶ τῶν μικροψύχων ἀνδρῶν εἴωθε λέγεσθαι, ὅτι σκνιφός ἐστι· μετάγεται γὰρ ἡ γενικὴ εἰς εὐθεῖαν ### σ 223 Σκόλοπες Ὀξέα ξύλα, ἅπερ ἐπήγνυον τῷ τείχει· παρὰ τὸ κολάπτω, κολάψω, κόλαψ· ἢ παρὰ τὸ σχίζω σχόλαψ, καὶ σκόλοψ, τὸ διεσχισμένον καὶ ἀπωξυμμένον ξύλον ### σ 224 Σκολιός Παρὰ τὸ σκάζω, τὸ χωλαίνω, ὁ μὴ εὐθεῖαν ὁδὸν πορευόμενος, ἀλλὰ διεστραμμένην· ἢ παρὰ τὸ σκαιός· ἢ παρὰ τὸ σκόλον, ὃ σημαίνει τὸ ἀπωξυμμένον ξύλον ### σ 225 Σκολιὸν πόρον λέγουσι τὸν ἀπὸ Βυζαντίου πλοῦν ἕως τοῦ στομίου τοῦ Πόντου, ἔνθα εἰσὶν καὶ αἱ κυάνεαι πέτραι· ἢ διὰ τὸ σκαμβὸν εἶναι καὶ οὐκ ἴσον· ἔοικε δὲ τῷ ξ στοιχείῳ, καὶ θηρίῳ ἕρποντι ### σ 226 Σκολιά Τὰ συμποτικὰ ᾄσματα. Δίδυμος φησὶν διαφόρους ἐτυμολογίας ἐν τῷ τρίτῳ τῶν Συμποσιακῶν. Ὦρος. Ἀπὸ τοῦ μεθύουσι καὶ σκολιῶς ἔχουσι τὰ αἰσθητήρια ᾄδεσθαι ### σ 227 Σκολύθριον Πλάτων τίθησιν ἀντὶ τοῦ ὑφ’ ἡμῶν λεγομένου ὑποποδίου, ὑπὸ ποιητῶν δὲ ὑποθρονίου. Πλάτων, Ὥσπερ οἱ τὰ σκολύθρια τῶν μελλόντων καθιζήσεσθαι ὑποσπῶντες χαίρουσι καὶ γελῶσιν, ἐπειδὰν ἴδωσιν ὕπτιον ἀνατετραμμένον. Τινὲς δὲ ἐπὶ τῶν μικρῶν διφριδίων ἐξεδέξαντο τὴν λέξιν ### σ 228 Σκοπός Σημαίνει β· τὸν κατάσκοπον, ὡς τὸ, Σοὶ δ’ ἐγὼ οὐχ ἅλιος σκοπὸς ἔσσομαι, Ἰλιάδος κ· ἐπὶ δὲ τῆς ἁπλῶς παρατηρούσης, Δμωάων σκοπὸς ἐσσὶ κατὰ μέγαρ’ ἡμετεράων ### σ 229 Σκοπιά Ὁ ὑψηλὸς τόπος, καὶ σκόπελος· ὁμοίως καὶ ### σ 230 σκοπαὶ ὑψηλοὶ τόποι· ἀμφότερα, ἀφ’ ὧν ἐστι περισκοπῆσαι καὶ ἰδεῖν τὰ πόρρω καὶ κύκλῳ. Ἐκ δὲ τοῦ σκοπιὰ γίνεται καὶ ### σ 231 σκοπιάζω · σημαίνει τὸ βλέπω ### σ 232 Σκρινιάριος Τῆς δουκικῆς ὑπάρχων τάξεως, Λατινικῇ φωνῇ, ὅ ἐστι νοτάριος Ἑλληνικῶς, ἢ χαρτοφύλαξ ### σ 233 σκρινίον γὰρ τὴν δρυφακτικὴν λάρνακα οἱ Ῥωμαῖοι καλοῦσι ### σ 234 Σκορακισμός Οἱ παλαιοὶ παρὰ δύο λέξεις διεζευγμένας παράγωγα ποιοῦσι πολλάκις· Νέα πόλις, Νεαπολίτης· παρὰ ποταμὸν, παραποτάμιος· οὕτως καὶ τὸ σκορακίζειν· ἐς κόρακας, ἐσκορακίζειν· καὶ ἀποβολῇ τοῦ ε, σκορακίζειν. Οὕτως Ὦρος. Ἀλλὰ καὶ Ὠρίων καὶ Ἡρωδιανὸς περὶ Παθῶν ### σ 235 Σκορδινᾶσθαι Τὸ παρὰ φύσιν τὰ μέλη ἐκτείνειν μετὰ τοῦ χασμᾶσθαι διακλώμενον λέγεται· γίνεται δὲ περὶ τοὺς ἐγειρομένους ἐξ ὕπνου, ὅταν χασμώδεις ὄντες ἐκτείνωσι τὰς χεῖρας, ὅπερ καὶ περὶ τοὺς ἄλλως πως βασανιζομένους καὶ διαστρεφομένους τὰ μέλη· οἷον σκορδινᾶσθαι, δινεῖσθαι ἀπὸ κόρου ὕπνου ἢ τροφῆς. Ἢ καρηδινᾶσθαι τὴν κεφαλήν. Ὦρος ### σ 236 Σκορπίζω Ἐκ τοῦ καρπὸς καρπίζω καὶ σκορπίζω. Ἐκ μεταφορᾶς εἴρηται ἡ λέξις, ἐπεὶ ὁ καρπὸς σκορπίζεται ### σ 237 σκορπίζω ἐκ τοῦ σκορπίος· σημαίνει δὲ τρία· τὸν χερσαῖον, καὶ γίνεται παρὰ τὸ σκορπίζειν τὸν ἰόν· καὶ τὸν θαλάσσιον, καὶ γίνεται ἐκ τοῦ πλήττειν καὶ τὸν ἰὸν ἐπιβάλλειν· ἢ παρὰ τὸ σκαιῶς ἕρπειν. Σημαίνει καὶ τὸν ἀστέρα· καὶ λέγεται ἀπὸ τῆς πρὸς τὸν χερσαῖον ὁμοιότητος· ἐπειδὴ, ὅτε ἐναντίος ἐστὶν ὁ ἥλιος, τότε τὰ σπέρματα ἐπὶ τὴν γῆν σπείρομεν σκορπίζοντες· ἢ ἐπειδὴ ἐκ τοῦ κόλπου σκορπίζομεν τὰ σπέρματα ### σ 238 Σκότος Ἀπὸ τοῦ σκιάζειν ὠνόμασται. Οἱ δέ φασιν ὅτι σκοπός ἐστιν, ὅτι δεῖ προσκοπεῖσθαι τὸν προσερχόμενον ἐν τῷ αὐτῷ. Οὕτως Ἡρακλείδης· ὁ δὲ Ἡρωδιανὸς, παρὰ τὸ σχέθειν ἡμᾶς πολλάκις προϊέναι, ὅ ἐστιν ἐπισχεῖν. Ὦρος ### σ 239 Σκοτόμαινα Νὺξ ἐστὶν ἐν ᾗ μαίνεται καὶ ἀκαταστατεῖ τὰ οὐράνια ### σ 240 Σκῶλος Εἶδός ἐστιν ἀκάνθης, ἣ πυρωθεῖσα εὐτονώτερος γίνεται. Ἰλιάδος ν, Ὥστε σκῶλος πυρίκαυστος. Ὁ δὲ Ἀπίων ῥάβδος πεπυρακτωμένη. Ἔστι δὲ καὶ πόλις ἐν τῇ Βοιωτίᾳ. Ἔστι δὲ ἅπαξ τὸ ὄνομα. Λέγεται δὲ παρὰ τὸ σκέλλω, τὸ ξηραίνω, ὁ ὑπὸ πυρὸς ἐξηραμμένος ### σ 241 Σκώληξ Παρὰ τὸ μὴ ἔχειν κῶλον, ἤγουν ὀστέον, κατὰ ἀντίφρασιν, πλεονασμῷ τοῦ ς· τὸ δὲ κῶλον, παρὰ τὸ κλῶ· τὸ δὲ κλῶ, παρὰ τὸ σκέλλω, τὸ ξηραίνω· καὶ γὰρ σκληρότερόν ἐστι καὶ ξηρότερον ### σ 242 Σκῶπες Ἔστι τὶ ζῷον σκὼψ λεγόμενον· κόβαλον δὲ καὶ μιμηλὸν τὸ ὄρνεον. Τινὲς δὲ κακό φωνον αὐτὸ λέγουσι. Καὶ εἴρηται οὕτως παρὰ τὸ σκαιὰν ἔχειν ὄπα. Φασὶ δὲ ἀπὸ τοῦ ζῴου καὶ τὸ σκώπτειν εἰρῆσθαι, τουτέστι τὸ λοιδορεῖν ### σ 243 Σκύβαλον Τὸ δι’ ἐντέρων ἐκδιδόμενον, κυσίβαλόν τι ὄν ### σ 244 Σκυδμαίνειν Τὸ σκυθρωπάζειν καὶ ὀργίζεσθαι· κυρίως ἐπὶ τῶν λεόντων καὶ λεαινῶν τῶν ἐπὶ τοῖς ἀφαιρουμένοις σκύμνοις ὀργιζομένων. Ἀπὸ οὖν τοῦ σκύμνος καὶ τοῦ μεναίνειν γίνεται τὸ σκυδμαίνειν· ἢ ἀπὸ τῆς περὶ τὸ πρόσωπον συστολῆς τοῦ σκύλους, ὅ ἐστι δέρμα, ὃ συμβαίνει ἐπὶ τῶν ὀργιζομένων. Ἰλιάδος ω ### σ 245 σκύνιον λέγεται ἡ ὀφρύς· καὶ ἐξ αὐτοῦ γίνεται σκυνίζω καὶ σκύζω ### σ 246 Σκύζεσθαι Σημαίνει τὸ ὀργίζεσθαι, παρὰ τοὺς Σκύθας· οἵτινες, ὀργιλώτατοι ὄντες, τὸ ἐπισκύνιον καθέλκουσι ### σ 247 Σκυθρωπάσαι Πλεονασμός ἐστι τοῦ ρ· σκυθωπάσαι γὰρ ἐστὶν, παρὰ τὸ Σκυθικοὺς ἔχειν ὦπας. Ἢ σκυθρωπὸς παρὰ τὸ σκύζω, τὸ ὀργίζομαι, καὶ τὸ ὢψ ὠπὸς ὁ ὀφθαλμός. Ἢ παρὰ τὸ χύτρα καὶ τὸ ὢψ γίνεται χυθρωπός· καὶ πλεονασμῷ τοῦ ς, καὶ τροπῇ τοῦ χ εἰς κ, τουτέστιν ὁ ἀφανὲς πρόσωπον κεκτημένος ### σ 248 Σκῦλα Σημαίνει τὰ ἀπὸ τοῦ πολέμου συναγόμενα λήϊα. Καὶ τὰ ἐκ τῶν πολεμίων λαμβανόμενα ἔτι ζώντων ### λ 307 λάφυρα τὰ δὲ τῶν τεθνεώτων ### σ 249 σκῦλα. Γίνεται δὲ παρὰ τὸ συλῶ σῦλον καὶ σκῦλον, ὅθεν τὸ ΣΚΥ μακρόν ### σ 250 Σκύλλα Παρὰ τὸ φωνὴν ἔχειν σκύλακος. Ὅμηρος, Τῆς δ’ ἦν φωνὴ μὲν ὅσον σκύλακος νεογιλλῆς. Ὠρίων ### σ 251 Σκύλος Κυρίως ἐπὶ κυνὸς νεογνοῦ· ἀπὸ τοῦ ἐπισχεῖν ἐπὶ τὸ ὑλακτεῖν, σκύλαξ τὶς ὤν. Ὦρος ### σ 252 Σκύμνος Τὸ τῶν λεόντων ἔκγονον· παρὰ τὸ σκύζω, τὸ ὀργίζομαι. Σκύμνος λέγεται ἐπὶ λέοντος· σκυμνὸς δὲ, ἐπὶ τῶν ἄλλων ζῴων ### σ 253 Σκύρος Ἡ νῆσος· ἐπεὶ ἀργιλώδης ἐστι καὶ λευκόγεως. Σκύρος γὰρ ἡ λατύπη· Δίδυμος λέγει ἐν ὑπομνήματι ξ Ὀδυσσείας· Αἱ ἀργιλώδεις φαῦλαι εἰς καρπῶν ἀνέσεις, μηλόβοτοι δὲ, καθάπερ Σκύρος καὶ αἱ λεγόμεναι Ἀργινοῦσαι. Ὦρος ### σ 254 Σκύτος Τὸ δέρμα· καὶ ### σ 255 σκυτοδέψης. Παρὰ τὸ ξύω, ξύτος· εἶτα διαλύσει τοῦ στοιχείου, καὶ ὑπερθέσει, γίνεται σκύτος, τὸ ξυόμενον· οὐδὲν γὰρ οὕτως ξύεται. Ἢ παρὰ τὸ σχίζω, σχίτος, καὶ σκύτος, κατὰ ἐναλλαγὴν καὶ τροπήν· ἐσχισμένον γάρ ἐστιν ἅπαν· σκύτος δὲ λέγεται πᾶν τὸ μεταξὺ τῶν τενόντων τοῦ τραχήλου δέρμα, ὡς Πετρώνιός φησι. Τινὲς δέ φασι ### σ 256 σκύτος λέγεσθαι τὸν νωτιαῖον μυελόν· οἱ δὲ, τὸν μεταξὺ τῶν ὀφρύων καὶ τοῦ μετώπου τόπον· οἱ δὲ, τὸ ἰνίον, ὅπερ ἐπισκύνιον καλοῦμεν. Ἄλλοι δὲ τὸ τῆς κεφαλῆς δέρμα· παρ’ ὃ καὶ σκύτος εἴρηται, τουτέστιν ἡ κεφαλή ### σ 257 Σκυτίνας Περιζώματα ἀπὸ λώρων· παρὰ τὸ σκύτος, ὅ ἐστι δέρμα ### σ 258 Σκυταλωτοὺς τροχούς Ῥαβδωτούς. Ἡ σκυτάλη παρ’ Ἀττικοῖς βακτηρίαν σημαίνει. Καὶ ὄφεως δὲ ἐστί τι εἶδος οὕτως καλούμενον. Καὶ παρὰ Λακεδαιμονίοις ἐπὶ βακτηρίας τάττεται. Καὶ ΣΚΥ ταλίδες καμπῶν εἶδος· ὅ ἐστι ζῷόν τι. Παρὰ Ἀλεξανδρεῦσί τε εἶδος καρίδων, καὶ σκεῦός τι ἐν τῇ νηΐ· καὶ ### σ 259 σκυτάλη δὲ, πίναξ, δέλτος. Ἔθος δὲ Λακεδαιμονίοις χρῆσθαι σκυτάλῃ ἀντὶ τῶν γραμματείων ### σ 260 Σμαραγεῖ Ψοφεῖ, κτυπεῖ· ἀπὸ τοῦ σμάραγος, σμαραγῶ· τοῦτο παρὰ τὸ σπαράσσω σπάραγος καὶ σμάραγος, ψόφος, ἦχος. Κυρίως γὰρ σμάραγος, ὁ ἀπὸ σπαραγμοῦ ἦχος. Ἔστι δὲ καὶ ἕτερον σμαραγῶ, καὶ σημαίνει τὸ λάμπω· ἐξ οὗ καὶ σμάραγδος, ὁ λαμπρότατος λίθος. Παρὰ τὸ μαίρω, τὸ λάμπω, ὁ μέλλων, μαρῶ· κατὰ παραγωγὴν, μαράσσω· πλεο νασμῷ τοῦ ς, σμαράσσω· καὶ ῥηματικὸν ὄνομα, σμάραγος καὶ σμάραγδος ### σ 261 Σμερδαλέος Καταπληκτικὸς, φοβερός. Ἐκ τοῦ σμερδνὸν, σμερδαλέος, ἀποβολῇ τοῦ ν· καὶ ### σ 262 σμερδνὸν τὸ καταπληκτικὸν, ἀπὸ τοῦ μερίζειν τὴν ψυχὴν τῶν ὁρώντων τῷ φόβῳ, καὶ μὴ ἐᾶν αὐτὴν ἐν τῷ αὐτῷ μένειν. Παρὰ τὸ μερίζω μεριδνός· καὶ συγκοπῇ, καὶ πλεονασμῷ τοῦ ς ### σ 263 Σμῆνος Τὸ μελισσόβοτον· ἢ τὸ σύστημα τῶν μελισσῶν· σημαίνει δὲ καὶ τὸ πλῆγμα· καὶ γίνεται ἀπὸ τοῦ σμῶ σμήσω, τὸ πλήσσω ### σ 264 Σμήριγγα Τὴν τρίχα τῆς κεφαλῆς· ἀπὸ τῆς μήριγγος, ὅπερ σημαίνει τὴν κεφαλὴν, πλεονασμῷ τοῦ ς· Λυκόφρων· καὶ ### σ 265 σμικρὸς ἀπὸ τοῦ μικρὸς, πλεονασμῷ τοῦ ς ### σ 266 Σμινθεύς Ἐπίθετον Ἀπόλλωνος. Οὕτω καλοῦσι Κρῆτες τοὺς μύας. Ζήτει τὴν ἱστορίαν ἐν τῷ α τῆς Ἰλιάδος ### σ 267 Σμυγερή Ἅμα ἐπίπονος καὶ αἰσχρά. Ἡσίοδος ### σ 268 Σμύξαι Καῦσαι. Ζήτει εἰς τὸ ### σ 269 Σμῶδιξ Ἡ ὕφαιμος πληγή· παρὰ τὸ σμῶξαι· οὕτω δὲ λέγουσιν οἱ Ἴωνες τὸ πατάξαι. Ὁ δὲ Θεόγνωστος, ἀπὸ τοῦ σμῶ, τὸ πλήσσω, κατὰ παραγωγὴν, σμήγω· καὶ τροπῇ τοῦ μακροῦ εἰς μακρὸν, σμώγω, σμώξω, καὶ σμῶδιξ. Ἢ ἐκ τοῦ σμῶ σμήσω· ἐξ οὗ καὶ σμῆνος, τὸ πλῆγμα. Ἢ παρὰ τὸ μώλωψ μώλωπος μωλωπίζω· ὁ μέλλων, μωλωπίξω· ἐξ αὐτοῦ μῶλιξ· καὶ πλεονασμῷ τοῦ ς, καὶ τροπῇ τοῦ λ εἰς δ, σμῶδιξ ### σ 270 Σμώνη Ἡ ἐκ τοῦ ἀνέμου πληγή. Ἀπὸ τοῦ σμῶ ῥήματος. Τὸ ΣΜΩ, μέγα, ὡς τὸ ζώνη. Δύο δέ εἰσιν εἰς ΓΩ δισύλλαβα τῷ ω παραληγόμενα βαρύτονα, τρώγω, καὶ σμώγω ### σ 271 Σμύρνα Παρὰ τὸ μυρίζω μύρνα καὶ σμύρνα. Ἢ παρὰ τὸ μύρον, πλεονασμῷ τοῦ ν, καὶ προσθέσει τοῦ ς. Τὸ δὲ ὄνομα τῆς νήσου, Σμύρνη ### σ 272 Σοβαρός Παρὰ τὸ σεσοβῆσθαι, ἢ παρὰ τὸ σεσεῖσθαι, σοαρὸς καὶ σοβαρὸς, πλεονασμῷ τοῦ β. Εἰς τὸ ### δ 661 δυσσόος. Εἴρηται γὰρ περὶ σοβαροῦ, οἷον ὁ σοβῶν καὶ μετὰ σεμνότητος προϊών ### σ 273 Σόλος Ὁ δίσκος· ἀπὸ τοῦ σῶ, τὸ σείω, τὸ ὁρμῶ καὶ κινῶ· τούτου δὲ τοῦ σῶ ὁ μέλλων, σώσω· καὶ ῥηματικὸν ὄνομα κατὰ συστολὴν τοῦ ω εἰς ο, σόλος. Ἢ παρὰ τὸ ὅλον σεύεσθαι ### σ 274 Σόλυμοι Ἔθνος περὶ Κιλικίαν· ἀπὸ Σολύμου τοῦ Καλδήνης τῆς Πισίου καὶ Ἄρεως· οἱ νῦν Ἴσαυροι ### σ 275 Σόλοι Ἡ ἐν Κύπρῳ πόλις. Πλούταρχος ἐν Σόλωνι, ἀπὸ Σόλωνος τοῦ Ἀθηναίων νομοθέτου· διὸ καὶ τῷ Σόλωνι τιμὴν ἀποδιδοὺς Αἰπεῖαν τὴν πόλιν καλουμένην πρότερον ἀπ’ ἐκείνου Σόλους προσηγόρευσε ### σ 276 Σόλοικοι Οἱ βάρβαροι· ἀπὸ Σόλωνος τῶν Κιλικίων. Ἰστέον ὅτι διαφέρει τὸ βαρβαρίζειν τοῦ σολοικίζειν· καθὸ τὸ μὲν βαρβαρίζειν τὸ περὶ μίαν λέξιν ἐστὶν ἁμαρτάνειν· κατὰ τόνον μὲν, ὡς ὅταν τὸ ἄνθρωπος ὀξυτόνως εἴπωμεν ἀνθρωπός· κατὰ γραφὴν, ὡς ὅταν τὸ Νεῖλος διὰ τοῦ ι γράψω· κατὰ κλίσιν, ὡς ὅταν τὸ Αἴας Αἴου κλίνω· κατὰ χρόνον, ὡς ὅταν τοῦ Αἴας τὸ α συστέλλω· κατὰ πνεῦμα, ὡς ὅταν τὴν ὑπὸ πρόθεσιν ψιλῶ. Σολοικίζειν δέ ἐστι, τὸ περὶ τὴν σύνταξιν καὶ τὴν φράσιν ἁμαρτάνειν, τουτέστιν, ἑκάστης λέξεως καθ’ ἑαυτὴν κειμένης καλῶς ἐχούσης, ἐν δὲ τῇ συντάξει καὶ τῇ φράσει ἀτάκτως καὶ ἀνακολούθως παραλαμβανομένης, ὡς ἐπὶ τοῦ, ἐγὼ περιπατῶν ὁ τοῖχος ἔπεσεν. Ἰδοὺ γὰρ ἐνταῦθα ἑκάστη λέξις καθ’ ἑαυτὴν οὖσα καλῶς ἔχει, ἐν δὲ τῇ συντάξει ἀτάκτως καὶ ἀνακολούθως παραλαμβάνεται. Ὅθεν καὶ σολοικισμὸς λέγεται, οἷον ὁ τοῦ σῴου λόγου αἰκισμὸς, ἤγουν ὕβρις τοῦ ὁλοκλήρου λόγου. Δεῖ δὲ γινώσκειν, ὅτι σολοικίζειν καὶ βαρβαρίζειν δεῖ λέγειν, καὶ σολοικιζόμενον καὶ βαρβαριζόμενον· σολοικισμὸς δὲ καὶ βαρβαρισμὸς οὐ δεῖ λέγειν. Χοιροβοσκός ### σ 277 Σορός Ἡ τῶν λειψάνων· παρὰ τὸ σεσυρέναι τὰ σώματα ἐν αὐτῇ· ἢ παρὰ τὸ εἴρω, τὸ κωλύω, σορὸς, ἡ κωλυτική ### σ 278 Σοφός Παρὰ τὸ σέβω, σοβὸς καὶ σοφός· σέβουσι γὰρ τὸν σοφὸν ἅπαντες ### σ 279 Σοφιστής Κυρίως ὁ σοφιζόμενος· ὁ δὲ Ἀριστοτέλης σοφιστὰς λέγει τοὺς ἑπτὰ σοφούς. Ἐλέχθη δὲ καὶ ὁ ἐθελοφιλόσοφος ### σ 280 σοφιστής · ὁ δὲ τῷ ὄντι ### σ 281 σοφός · ὅθεν ἐπεπόλαζε λέγειν, Φιλοσόφει, Ὄφρ’ εὖ γινώσκῃς ἠμὲν θεὸν ἠδὲ σοφιστήν. Νῦν σοφιστὰς, τοὺς διατριβῶν προϊσταμένους. Οὕτως Ἀπολλώνιος ἐν ἐξηγήσει τῶν Ἡροδότου γλωσσῶν. Ὦρος· λέγεται καὶ ὁ ἐπηρεάζων ἑκὼν ἐν τοῖς λόγοις ### σ 282 Σοῦσα Ἡ πόλις· ἀπὸ τῶν περιπεφυκότων κρίνων ### σ 283 σοῦσα γὰρ τὰ λείρια λέγεται. Ἢ ἀπὸ τοῦ ἱππάσιμον αὐτὴν εἶναι· σουσίαν γὰρ ὑπὸ Σύρων τὸν ἵππον λέγεσθαι ### σ 284 Σούσινον μύρον Τὸ κρίνινον Ἕλληνες προσαγορεύουσι· τὰ γὰρ λείρια ὑπὸ τῶν Φοινίκων σοῦσα λέγεται· σοῦσον δὲ τὸ κρίνον ὑπὸ Φρυγῶν λέγεται ### σ 285 Σπάδων Σημαίνει τὸν εὐνοῦχον· παρὰ τὸ ἀποσπᾶσθαί τι μέρος αὐτοῦ ### σ 286 Σπάθη Τὸ ὑφαντικὸν ἐργαλεῖον· παρὰ τὸ κατασπᾶν τὴν κρόκην ### σ 287 Σπάθαι Αἱ τῶν πλευρῶν, ἀπὸ τοῦ σπᾶσθαι πρὸς ἐπικαμπίαν ### σ 288 Σπάργανον Παρὰ τὸ σπαράσσω σπαράγανον· καὶ συγκοπῇ. Λέγονται δὲ αἱ πρῶται φασκίαι ### σ 289 σπαργανώματα ἔνθα δεσμοῦνται οἱ παῖδες ῥυθμιζόμενοι ἐπὶ τὸ ὀρθότερον ### σ 290 Σπάνιον Τὸ ὀλίγον· ἐκ τοῦ σπάνιος· τοῦτο ἀπὸ τοῦ σπανίζω, ὃ σημαίνει τὸ ἐλαττῶ καὶ φθείρω· τοῦτο παρὰ τὸ σπάνις ἡ λεῖψις· τοῦτο παρὰ τὸ σπῶ σπαίνω. σπαῖνις καὶ σπάνις. Ἢ παρὰ τὸ πένω· καὶ κατὰ παρασχηματισμὸν, πάνις· καὶ πλεονασμῷ τοῦ ς σπάνις ### σ 291 Σπάρτα λέλυνται Ἰλιάδος β. Παρὰ τὸ σπείρω, τὸ εἰλίσσω, σπαρτίον· καὶ ὥσπερ μηρία μῆρα, οὕτως καὶ σπαρτία σπάρτα, κατὰ συγκοπὴν, ὡς ὑποκοριστικόν ### σ 292 Σπαρτιάτης Ἀπὸ τοῦ Σπάρτη Σπαρτίτης· καὶ πλεονασμῷ τοῦ α, Σπαρτιάτης. Ὅμοιόν ἐστι καὶ τὸ Κροτωνιάτης. Ἡρωδιανὸς περὶ Παθῶν ### σ 293 Σπαίρω Ἐξ οὗ τὸ ἀσπαίρω γίνεται· τὸ δὲ σπαίρω, ἐκ τοῦ σκαίρω. Διαφέρει δὲ κατὰ Ἀττικὴν συνήθειαν. Ἥ ῥά οἱ ἀσπαίρουσα καὶ οὐρίαχον πελέμιξε· καὶ, ἤσπαιρ’ ὡς ὅτε τὶς βοῦς· καὶ διότι τὸ μὲν σπαίρειν καὶ ἀσπαίρειν ἄμουσόν τινα κίνησιν δηλοῖ, ὃ γίνεται ἐν ἰχθύσι καὶ ἐν τῷ δεδεμένῳ κατὰ τὸν ποιητὴν βοΐ· τὸ δὲ σκαίρειν ἔμ μουσόν τινα ὀρχηστικήν τε καὶ εὔρυθμον κίνησιν δηλοῖ. Ὅθεν παράγονται σκάρος καὶ σπάρος ἰχθύες. Ὅθεν τὸ σκάρος εὔμουσόν τινα καὶ εὔρυθμον κίνησιν ἀποτελεῖ· ἐξ οὗ καὶ τὸ σκιρτᾶν παράγεται. ΣΠΑ ρίζειν ἐπὶ ἰχθύων λέγεται ### σ 294 Σπένδω Παρὰ τὸ σπείω σπένδω, παραγωγὴ καὶ οὐ πλεονασμὸς, ὡς κυλίω κυλίνδω, ἀμείρω ἀμέρδω. Σημαίνει δὲ τὸ μετὰ θυσιῶν φιλιοῦμαι καὶ καταλλάσσομαι καὶ θεῷ καὶ ἀνθρώποις ### σ 295 Σπέος Τὸ σπήλαιον, τὸ ἀφώτιστον οἴκημα· παρὰ τὴν σβέσιν τοῦ φωτός· ὡς ἐπὶ τὸ πολὺ γὰρ φωτὸς ἐστέρηται· ὅθεν φησὶ, σπέος ἠεροειδές· παρὰ τὸ σβῶ σβέω, σβέος καὶ σπέος. Κλίνεται σπέεος· ἡ εὐθεῖα τῶν πληθυντικῶν, τὰ σπέεα· καὶ συγκοπῇ, σπέα ### σ 296 Σπέρμα Παρὰ τὸ συνεσπαρμένην ἔχειν ἐν ἑαυτῷ τὴν δύναμιν τῆς τελειότητος· καὶ ### σ 297 σπερμαί νειν τὸ παιδοποιεῖν. Ἡσίοδος ### σ 298 Σπέργυς Παρὰ τὸ πρέσβυς, τροπῇ τοῦ β εἰς γ, πρέσγυς· καὶ ὑπερθέσει, σπέργυς. Περὶ Παθῶν ### σ 299 Σπεύδω Παρὰ τὸ πέδον γίνεται πεύδω· καὶ προσθέσει τοῦ ς· ὁ γὰρ ἀγωνιζόμενος τὴν γῆν διεγείρει. Ἢ παρὰ τὸ ἔω, τὸ περιπατῶ, γίνεται ἔδω, πεύδω, καὶ σπεύδω ### σ 300 Σπέρχω Σημαίνει τὸ κατεπείγομαι, σπεύδω, καὶ συστρέφω· ἴσως ἀπὸ τοῦ συμπεριέχεσθαι. Συμπεριέχω οὖν· καὶ κατὰ συγκοπὴν, σπέρχω ### σ 301 Σπέσθαι Τὸ ἀκολουθῆσαι. Ἀπὸ τοῦ ἕπεται, τὸ ἀπαρέμφατον ἕπεσθαι· πλεονασμῷ τοῦ ς, ἕσπεσθαι, καὶ σπέσθαι ### σ 302 Σπείους Αὗται εἰσὶ μόναι παρὰ τῷ ποιητῇ εἰς ΟΥΣ λήγουσαι ἀπὸ τῶν εἰς ΟΣ οὐδετέρων· ἀεὶ γὰρ ἐντελῶς λέγεται τείχεος, σάκεος. Τὸ δὲ αἴτιον, ἡ εὐθεῖα, καθὸ σπέος καὶ δέος· εἰ προσέλαβεν ἡ γενικὴ ἕτερον ε, σπέεος. καὶ δέεος, κακόφωνον ἂν ἐγίνετο. ἔνθεν ἐποίησε δέους, σπέους· καὶ πλεονασμῷ τοῦ ι, δείους καὶ σπείους ### σ 303 Σπεῖρα Τὰ ἱματία· παρὰ τὸ ἐνσπείρεσθαι καὶ συσφίγγεσθαι ἐν αὐτοῖς· καὶ ### σ 304 σπείρημα τὸ τοῦ ὄφεως εἴλιγμα. Γράφεται δὲ καὶ διὰ τοῦ ι· ὤφειλε δὲ διὰ διφθόγγου· ἀλλ’ ἡ παράδοσις ἔχει τὸ ι· καὶ ἴσως τῷ λόγῳ τῶν ῥηματικῶν. Εἰσὶ γάρ τινα ὀνόματα ἀπὸ ῥημάτων γινόμενα, ἃ διὰ τοῦ ι γράφεται, λείβω λιβάς. Οὕτως ἀπὸ τοῦ σπείρω σπίριον καὶ σπῖρα ### σ 305 Σπήεσσιν Ἐκ τοῦ σπέος, ἡ δοτικὴ τῶν πληθυντικῶν, σπέεσι· καὶ ἐκτάσει, σπήεσσι· καὶ ### ε 1566 ἐν σπέσι κατὰ συγκοπήν ### σ 306 Σπερμολόγος Μικρὸν ὀρνιθάριον κολοιῶδες· ὠνόμασται δὲ ἀπὸ τοῦ τὰ σπέρματα ἀναλέγειν. Λέγεται δὲ ἀπὸ τούτου καὶ ὁ εὐτελὴς καὶ εὐκαταφρόνητος ἄνθρωπος, καὶ ἴσως ἀπὸ τῶν ἀλλοτρίων διαζῶν ### σ 307 Σπείρων Ἀπὸ τοῦ σπῶ, τὸ κατασπῶ· σπωμένη γὰρ ἡ γῆ δέχεται τὰ σπέρματα. Παράγωγόν ἐστι τοῦ σπῶ· ἅμα γὰρ τῷ καταβληθῆναι τὴν σπορὰν σπᾶται ὑπὸ τῆς γῆς τὸ χωρῆσαν εἰς αὐτήν. Οὕτω Φιλόξενος. Ὁ δὲ αὐτὸς λόγος καὶ ἐπὶ τῶν θηλειῶν, ὅτε δέχονται τὸ σπέρμα ### σ 308 Σπεῖσαι Παρὰ τὸ πίσαι, ὅ ἐστι ποτίσαι τὴν γῆν τῷ οἴνῳ. Ὦρος ### σ 309 Σπήλαιον Παρὰ τὸ σπῶ, τὸ κατασπῶ, καὶ τὸ λάας, ὁ λίθος· σπήλαιον γὰρ οὐδὲν ἄλλο ἐστὶν ἢ λίθος κατεσπασμένος ### σ 310 Σπήλυγγες Τὰ βεβρωμένα τῶν πετρῶν· παρὰ τὸ σπᾶν ### σ 311 Σπιλάδες Αἱ ὕφαλοι πέτραι, οἷον ἀποσπάδες· ἢ ὅτι μελαίνεται τὸ κατ’ αὐτὰς μέρος. Ἢ σπηλυγγώδεις εἰσὶν αἱ κοῖλαι πέτραι, παρὰ τὸ σπέος. Οὕτως Ὠρίων· ὁ δὲ Ὦρος, ἀπὸ τοῦ λεπίζεσθαι ὑπὸ τῶν κυμάτων τῆς θαλάσσης, οἱονεὶ λεπίς τις οὖσα. Ἢ παρὰ τὸ σχίζεσθαι, ἢ ἀπὸ τοῦ σχάζεσθαι, ἢ ἀπὸ τοῦ συμπεπιλῆσθαι ### σ 312 Σπινθῆρες Βολίδες καὶ ἀκοντισμοὶ πυρός. Παρὰ τὸ σπεῖραι πεποίηται, τὸν τοῦ πυρὸς ἔχων λόγον, οἷον σπορεύς τις ὢν τοῦ θέροντος πυρός. Ἢ παρὰ τὸ μετὰ σπουδῆς ἴεσθαι ἢ θηρᾶσθαι· ἢ παρὰ τὸ ἐν τῇ σποδῷ θεωρεῖσθαι ### σ 313 Σπλάγχνα Οἱονεὶ πέλαχνα, διὰ τὸ πλησίον ἀλλήλων ὑπάρχειν καὶ ἐφάπτεσθαι, καὶ διὰ τὸ σπᾶν τὴν τροφήν. Ὦρος ### σ 314 Σπλήν Ἀπὸ τοῦ εἰς ἑαυτὸν ἐπισπᾶσθαι τὰ φαυλισθέντα τῶν ὑγρῶν ### σ 315 Σπόγγος Εἰ μὲν διὰ τοῦ π, παρὰ τὸ σπᾶν τὰ ὑγρά· εἰ δὲ διὰ τοῦ φ, παρὰ τὸ σφίγγειν κατὰ τὰς ἐκθλίψεις. Ζήτει εἰς τὸ ### σ 316 Σποδός Ἀπὸ τοῦ σβέδω σβέσω, σβοδὸς, καὶ σποδὸς, ἡ ἀμαυροῦσα τὴν φλόγα. Ἢ ἀπὸ τοῦ ποὺς ποδὸς, πλεονασμῷ τοῦ ς, τὸ ἐν ποσὶ κείμενον. Ἢ παρὰ τὸ σπένδω· παρὰ γὰρ τῷ πυρὶ ἔθυον οἱ Ἔλληνες ### σ 317 Σποράδες νῆσοι Ἢ διὰ τὸ σποράδην κεῖσθαι, ἢ ἀπὸ τοῦ σπαρτὸν καὶ σπρατόν ### σ 318 Σπουδῆι Ἐπίρρημα μεσότητος, ἢ ἀθροίσεως. Τὸ ΔΗ, η· τὰ παρὰ δοτικὴν γινόμενα ἐπιρρήματα καὶ τὴν αὐτὴν γραφὴν φυλάσσει ### σ 319 Σπυρίς Πλεονασμός ἐστι τοῦ ς. ἀπὸ τοῦ πυροὺς, πυρίς. Ἡρωδιανὸς λέγει, ὅτι τοὺς πυροὺς σπυροὺς λέγουσιν οἱ Συρακούσιοι· παρὰ τοὺς σπόρους ### σ 320 Σταγών Παρὰ τὸ στῶ ῥῆμα· οὗ παράγωγον στάζω· οἷον, οὐ ῥύδην, ἀλλὰ στάσιν τῆς φορᾶς τοῦ ὑγροῦ λαβούσης ### σ 321 Στάδιον Ἤτοι διὰ τὴν στάσιν· ἑστῶτες γὰρ ἐθεῶντο. Οἱ δέ φασι περιττὸν εἶναι τὸ ς· εἶναι γὰρ τάδιον, παρὰ τὴν ἐν τῷ δρόμῳ τάσιν ### σ 322 Σταδίη Ἢ ἐν τῇ συστάδην μάχῃ· ἢ ἀπὸ τοῦ διαστήματος τοῦ ὁρισθέντος· ἢ ἀπὸ τοῦ στάντα τὸν Ἡρακλέα τοῦ δρόμου διαπνεῦσαι ### σ 323 Σταθερὸν ἦμαρ Ἀπολλώνιος, τὸ μέσον τῆς ἡμέρας, τὸ μεσημβρινὸν, ὅτε ἵσταται ὁ ἥλιος· ἧττον γὰρ δοκεῖ τότε κινεῖσθαι. Οἱ δὲ, ἐπὶ τοῦ ἰσχυροῦ τιθέασι ### σ 324 Σταθμός Λέγεται καὶ τὸ καὶ τὸ σταθμιζόμενον, καὶ ἡ παραστάς· σταθμὸς δὲ λέγεται καὶ ἡ μάνδρα τῶν προβάτων. Ἀμφότερα παρὰ τὴν στάσιν ### σ 325 Σταθμῶ Παρὰ τὸ στάθμη· τοῦτο παρὰ τὸ ἵστασθαι ### σ 326 Στακτή Παρὰ τὸ στάζω στάξω, ἔσταγμαι, ἔστακται, στακτή ### σ 327 Σταλαγμός Στῶ ῥῆμα· οὗ παράγωγον, στάσσω· ὁ μέλλων, στάξω· ἐξ οὗ σταγμὸς, ὡς φράξω φραγμός· πλεονασμῷ τῆς ΑΛ συλλαβῆς, σταλαγμός. Ἢ ἐκ τοῦ σταλάσσω· τοῦτο ἐκ τοῦ στάσσω, πλεονασμῷ τῆς ΑΛ συλλαβῆς ### σ 328 Σταμίνες Τὰ καταστρώματα τῆς νηὸς, ἐφ’ ὧν ἱστάμεθα. Ἀρίσταρχος δὲ ὀρθὰ ξύλα, οἷον στήμοσιν ἐοικότα. Ὦρος ### σ 329 Στάν Ἀπὸ τοῦ ἔσταν ### σ 330 Στάσιμον Τὸ μέλος τοῦ χοροῦ· ὅταν γὰρ ὁ χορὸς μετὰ τὴν πάροδον διατίθηταί τι μένων ἀκίνητος πρὸς τὴν ὑπόθεσιν, ἂν εἰκότως στάσιμον λέγοιτο ### π 811 περιστένεται θυμούμενος περιττῶς καὶ πέρα τοῦ δέοντος θυμοῦται καὶ ὀργίζεται ### σ 331 Στασιάζειν Ὁ μὲν Ἡρωδιανὸς πλεονασμὸν λέγει εἶναι τοῦ α, ἀπὸ τοῦ στάσις στασίζω καὶ στασιάζω· ὁ δὲ Ὦρος λέγει, ὅτι τοὔνομα ἔλαβεν ἀπὸ τοῦ ἵστασθαι καὶ συστρέφεσθαι τινὰς περισσοτέρως πρὸς ἀλλήλους ### σ 332 Στατήρ Ἀπὸ τοῦ ἵστημι, στήσω· καὶ παρ’ ἡμῖν ἐπὶ τοῦ νομίσματος τίθεται· οἱ δὲ ἀρχαῖοι, ἐπὶ τοῦ δανείζειν ### ο 471 Ὀβολοστάτας γοῦν οἱ Ἀττικοὶ τοὺς ὀλίγα δανείζοντας ἔλεγον ὑπερβολικῶς· καὶ τὸ παρ’ Ὁμήρῳ τοιοῦτόν ἐστι, Δείδω μὴ τὸ χθιζὸν ἀποστήσωνται Ἀχαιοὶ χρεῖος, Ἰλιάδος ν· ἀντὶ τοῦ, δέδια μὴ ὃ χθὲς οἱ Ἕλληνες ἐδάνεισαν χρέος, σήμερον ἀπολάβωσι· τουτέστι, τὴν νίκην ἣν δεδώκασιν ἡμῖν χθὲς ἡττηθέντες ὑφ’ ἡμῶν, μὴ σήμερον ἡμᾶς νικήσωσι. Τὸ γὰρ ### α 2491 ἀποστήσωνται ἀντὶ τοῦ ἀπολάβωσιν. Ὁ οὖν πρὸς τὸ διδόναι καὶ λαμβάνειν ἐπιτήδειος ### σ 333 στατὴρ ὠνόμασται· παρὰ τὸ ἵστασθαι. Ὁ δὲ Ὦρος ### σ 334 στατὴρ τὸ νόμισμα· ἀπὸ τοῦ ἵστημι, τοῦ δανείζεσθαι παριστῶντος, τὸ νόμισμα ἂν ἐρρήθη, ὁ πρὸς δανεισμοὺς καὶ ἀποδόσεις ἐπινοηθεὶς τῷ βίῳ· ὅθεν καὶ ### σ 335 στατῆρες οἱ χρεῶσται· οἷον, Πολλοὶ στατῆρες, ἀποδοτῆρες οὐδ’ ἂν εἷς. Ἐπίχαρμος Προμαθεῖ ### σ 336 Σταυρός Παρὰ τὸ στάσις καὶ τὸ εὖρος· οἷον, ὁ μῆκος ἔχων καὶ πλάτος. Παρὰ δὲ τῷ ποιητῇ σταυροὶ λέγονται τὰ ὀρθὰ καὶ ἀπωξυμμένα ξύλα, παρὰ τὴν στάσιν, ἅπερ ἔξωθεν περιτίθενται ταῖς αὐλαῖς πρὸς τὸ μὴ στενοχωρεῖσθαι τὰ ζῷα ἐν τοῖς συφεοῖς ### σ 337 Σταφυλή Παρὰ τὸ σήπω σαπυλὴ καὶ σταφυλή· πεπανθείσης γὰρ τῆς ἀμπέλου, τότε καὶ ἡ σταφυλὴ γίνεται σταπίς. Ζήτει εἰς τὸ τέλος ### σ 338 Στέαρ Παρὰ τὸ στάζω, ἢ ἵστημι στήσω· παρὰ τὸ στάσιν καὶ πῆξιν ἔχειν ### σ 339 Στεγάζω Παρὰ τὸ στέγη· τοῦτο παρὰ τὸ στέγω, τὸ ὑπομένω ### σ 340 Στεγανός Ὁ ἐστεγασμένος καὶ ἐσκεπασμένος· παρὰ τὴν στέγην. Λέγεται δὲ στεγανὸν καὶ τὸ στεγνότερον· καὶ ### σ 341 στεγανόποδες ὄρνιθες οἱ ἐν ὕδασι διατρίβοντες, καὶ τοὺς πόδας ἔχοντες στεγανοὺς, οἷς αἱ μεταξὺ τῶν δακτύλων εὐρυχωρίαι δέρματι εἰλημμέναι εἰσί· καὶ ### σ 342 στεγανώματα ἐν τοῖς τοίχοις οἱ ἔνδεσμοι. Τὸ δὲ ### σ 343 στέγη παρὰ τὴν σὺν πρόθεσιν, καὶ τὸ τέγγω, τὸ βρέχω, ἡ ὑπὸ τῶν βροχῶν συντεγγομένη, ἤγουν βρεχομένη ### σ 344 στελγίδες γὰρ αἱ ξύστραι αἱ τὰς παλγὰς τοῦ σώματος ἀποξύουσαι. Λυκόφρων ### σ 345 Στελεός Τὸ τοῦ πελέκεως ξύλον ### σ 346 Στεναγμός Παρὰ τὸ στενάζω· τοῦτο παρὰ τὸ στένω. Τὰ δὲ παθητικὰ οὐχ εὕρηνται ἐν χρήσει· ἐναντίως γὰρ ἔχει τὸ σημαινόμενον τῷ τῆς φωνῆς χαρακτῆρι ### σ 347 Στέργω Εἰ μὲν συντάττεται μετὰ δοτικῆς, σημαίνει τὸ ἀρκοῦμαι· εἰ δὲ μετὰ αἰτιατικῆς, σημαίνει τὸ ἀγαπῶ καὶ φιλῶ. Γίνεται παρὰ τὸ στέγω, ὃ σημαίνει τὸ ὑπομένω· τοῦτο παρὰ τὸ στῶ ῥῆμα, ὃ σημαίνει τὸ ἱστῶ καὶ ἑδραιῶ καὶ βεβαιῶ. Ἀπὸ τοῦ στῶ οὖν, στέγω· καὶ πλεονασμῷ τοῦ ρ, στέργω, ὡς φῶ, φέβω, φέρβω ### σ 348 Στέλεχος Εἰ μὲν ὁ κορμὸς, ἤγουν ἡ ῥίζα, παρὰ τὸ τέλος ἔχειν, ἢ παρὰ τὸ στερεόν· εἰ δὲ οἱ ἄνω τῆς κορυφῆς κλάδοι, παρὰ τὸ εἰς τέλος ἔχεσθαι ### σ 349 Στέλλω Τὸ εὐτρεπίζω καὶ κοσμῶ ### α 2492 ἀποστέλλω δὲ, ἡ πρόθεσις περισσόν τι δηλοῖ, ἤγουν ἐκπέμπω τοῦ προετοιμάσαι καὶ κοσμῆσαι καὶ διευθετῆσαι πάντα. Σημαίνει τὸ κοσμῶ, ἐξ οὗ καὶ στολή· τὸ κρύβω, ἐξ οὗ καὶ συστολή· τὸ ἐπιστέλλω, ἐξ οὗ καὶ ἐπιστολή· καὶ τὸ πλέω, ἐξ οὗ καὶ στόλος ### σ 350 Στέρνον Ἀπὸ τῆς στερεότητος, ἢ παρὰ τὸ στερεὸν εἶναι, ἢ παρὰ τὸ στερρὸν εἶναι. Παρὰ τὸ στῶ στεῖς· τὸ ἐντελὲς, στέω· στερόν· καὶ πλεονασμῷ τοῦ ν, στέρνον, τὸ στῆθος ### σ 351 Στερρός Βούλονται τινὲς ἀπὸ τοῦ στερεὸς εἶναι συγκοπῇ στερός· καὶ πλεονασμῷ ἑτέρου ρ, στερρός· ἐμοὶ δὲ δοκεῖ μᾶλλον τὸ στερεὸς ἀπὸ τοῦ στερρὸς εἶναι· τὰ γὰρ εἰς ΝΑΙ ἀπαρέμφατα ποιεῖ εἰς ΡΟΣ ὀνόματα ἰσοσύλλαβα· οἷον, μιῆναι, μιαρός· ῥυπῆναι, ῥυπαρός· διῆναι, διερός· σταθῆναι, σταθερός· οὕτω στῆναι, στερὸς, καὶ στερρός ### σ 352 Στέρφος Ἔστιν ἔρεφος καὶ στέρφος· οἱ δὲ, παρὰ τὸ στέφειν τὸ σῶμα, στέφος· καὶ πλεονασμῷ τοῦ ρ, στέρφος. Σημαίνει τὸ δέρμα, παρὰ τὴν στρυφνότητα καὶ πυκνότητα· ἢ παρὰ τὸ ἐρέφειν καὶ σκέπειν. Καὶ ### σ 353 στερφόπεπλος ὁ Ἡρακλῆς, διὰ τὸ δέρμα τοῦ λέοντος, ᾧ ἐχρῆτο ἀντὶ περιβολαίου. Λέγεται δὲ καὶ ### σ 354 σκαπανεὺς διότι ἔσκαψε τὰς κόπρους τῶν Αὐγείου βοῶν ### β 473 βουγαιάδας δὲ, διὰ τὰς Γηρυόνος βοῦς. Λυκόφρων ### σ 355 Στεῦται Διαβεβαιοῦται, ὑπισχνεῖται· παρὰ τὸ στῆθος, οἷον ἐν τοῖς στήθεσι διανοεῖται· ἐκεῖ γὰρ τὸ λογιστικὸν, καθ’ Ὅμηρον· οἷον, Στῆθος δὲ πλήξας κραδίην ἠνίπαπε μύθῳ. Ἢ ὡς παρὰ τὸ ἀθλῶ ἀθλεύω, οἰνοχοῶ οἰνοχοεύω, λωβῶ λωβεύω, οὕτω στῶ στεύω, στεύομαι, στεύεται, στεῦται, ἐπὶ τοῦ ὡρισμένον τι τῇ ψυχῇ καὶ στάσιμον λαβεῖν· καὶ ὑποθέμενός τι, περὶ οὗ διϊσχυρίζεται εἰπεῖν ### σ 356 Στεφανίτης Ἀπὸ τοῦ στέφανος· τοῦτο παρὰ τὸ στέφω. Στεφανίτην δὲ λέγουσιν Ἀττικοὶ τὸν ἀγῶνα ἐφ’ ᾧ στέφεται ὁ νικῶν. Χοιροβοσκός ### σ 357 Στεφάνη Εἶδος περικεφαλαίας. Ἔστι καὶ κόσμος γυναικεῖος. Τίθεται δὲ καὶ ἐπὶ ὄρους, ἐπὶ τῆς κυκλοτεροῦς καταφορᾶς, Ἰλιάδος ν, Ὅντε κατὰ στεφάνης ποταμὸς χειμάρροος ὤσει. Ἰστέον δὲ, ὅτι οὐκ ἀπὸ τοῦ στεφανῶ, ὥσπερ ἀπὸ τοῦ λήθω τὸ λανθάνω, καὶ μήθω τὸ μανθάνω· τὸ γὰρ σημαινόμενον, ὅμοιον· τὸ δὲ στέφω καὶ στεφανῶ, οὐχ ὅμοιον. Εἴ τις μὲν γὰρ στεφανοῖ, οὗτος πάντως καὶ στέφει· οὐκ εἴ τις δὲ στέφει, οὗτος πάντως καὶ στεφανοῖ. Στέμματα μὲν γάρ ἐστι πᾶν τὸ ἐν οἱῳ δήποτε τρόπῳ περιτιθέμενον καὶ περὶ χεῖρα καὶ περὶ τράχηλον· στέφανος δὲ μόνῃ τῇ κεφαλῇ περιτίθεται. Ὡς οὖν ἀπὸ τοῦ στέφος γίνεται στέφω, οὕτω καὶ ἀπὸ τοῦ στέφανος στεφανῶ ### σ 358 Στειλειά Τὸ τρῆμα τοῦ πελέκεως, δι’ οὗ τὸ στελεὸν ἐνείρεται, ἣν τρήμην Ἀττικοὶ λέγουσι. Ἀριστοφάνης, Τρήμας ἔχει· καὶ τὸ τρύπημα δὲ, ὡς Εὔπολις, Οὐδὲν κενὸν τρύπημ’ ἐν ταῖς οἰκίαις ἂν εὕρῃς· ἡ δὲ τρώγλη, Δώριον ### σ 359 Στεῖνος Στεῖνος γὰρ ὅθι τρώσεσθαι ὀΐω· προπερισπᾶται· οὐδέτερον γάρ· πᾶν δὲ εἰς ΟΣ οὐδέτερον ἐν ὀνόμασι βαρύνεται· καὶ μακρὸς ἀρσενικὸν ὑπάρχον, ὀξύνεται· εἰ δὲ οὐδέτερον γένοιτο, βαρύνεται. Ἰστέον δὲ, ὅτι τὸ κατὰ τὴν γέφυραν στένωμα λέγεται στεῖνος. Τὸ δὲ ### τ 32 τρώσεσθαι ἀντὶ τοῦ ἐλαττωθήσεσθαι καὶ τραπήσεσθαι ### τ 33 τρώματα γὰρ τὰς τροπὰς οἱ Ἴωνες καλοῦσι. Καὶ, Οἶνός σε τρώει μελιηδής· οὕτως εὗρον ἐγώ ### σ 360 Στεῖρα Ἐπὶ πλοίου εἴρηται· παρὰ τὸ στερρὰ εἶναι καὶ εὔτονος. Στέρρα, ἀποβολῇ τοῦ ρ καὶ πλεονασμῷ τοῦ ι, στεῖρα· ἀφ’ οὗ καὶ τὴν μὴ τετοκυῖαν γυναῖκα στεῖραν λέγουσι, διὰ τὸ στερεωτέραν καὶ εὐτονωτέραν εἶναι τῆς τετοκυίας· ἢ ἀπὸ τοῦ στέρεσθαι στέρα καὶ στεῖρα, ἡ στερουμένη τοῦ τίκτειν. Ἢ παρὰ τὸ στῶ στείω, στεῖρα, ἡ τοῦ κυῆσαι στάσιν ἔχουσα ### σ 361 Στειριεύς Παρὰ τὸ στερεόν γίνεται στεριεύς· καὶ πλεονασμῷ τοῦ ι ### σ 362 Στῆθος Παρὰ τὸ ἵστημι, στήσω. Καὶ τί μετέχει; Τὸ ἱστάμενον, ὀρθόν. Ἀπὸ τοῦ ἑστάναι οὖν· διότι ἕστηκεν ἀσάλευτον· τὰ γὰρ ἄλλα μέρη τοῦ σώματος κλίνεται, τὸ δὲ στῆθος οὐ κλίνεται. Ὡς δὲ ἄλλοι, ὅτι ἐν αὐτῷ τὸ ἡγεμονικὸν ἕστηκεν· ἢ ὅτι δι’ αὐτοῦ τὰ σιτία διωθεῖται, σιτίωθος ὄν· καὶ συγκοπῇ, στῶθος· καὶ τροπῇ, στῆθος ### σ 363 Στηθύνιον Ὑποκοριστικῶς ἐστὶ μέρος τὶ τοῦ στήθους ### σ 364 Στήλη Παρὰ τὸ στῶ, στήσω· σημαίνει δὲ τὸν ἐν τῇ κεφαλῇ κείμενον τοῦ τεθνεῶτος λίθον· ἐξ οὗ καὶ ### σ 365 στηλιτεύω τὸ θριαμβεύω, ὡς πολίτης πολιτεύω. Παρὰ τὸ στῶ στήσω γίνεται καὶ στήμων. Τὸ δὲ ### σ 366 στῶ σημαίνει ὑπομένω, Ἰλιάδος λ. Ἀλλ’ ἄγε δὴ στέωμεν καὶ ἀλεξώμεσθα μένοντες ### σ 367 Στήωσιν Εἰ μὲν χωρὶς τοῦ ι, ἀπὸ τοῦ στῶ στήω· τὸ πληθυντικὸν, στῶμεν, στῶσι· καὶ πλεονασμῷ τοῦ η, στήωσιν· εἰ δὲ μετὰ τοῦ ι, ἀπὸ τοῦ ἐὰν στῶ στῇς στῇ, καὶ πλεονασμῷ τοῦ η, στῄῃ· καὶ στῄην, στῄημεν στῄητε, στῄησι καὶ στῄωσιν· ὃ καὶ βέλτιον ### σ 368 Στίβος Σημαίνει τὴν ὁδόν· παρὰ τὸ στείβω, τὸ πατῶ· ἐξ οὗ καὶ θεοστιβής. Σημαίνει καὶ τὸ σωρηδὸν τίθημι· ἐξ οὗ καὶ στοιβὴ ἡ στοιβασία ### σ 369 Στιβάς Παρὰ τὸ στοιβάζω ### σ 370 Στιβίζουσι Ῥυθμῷ δὲ τὸ ψεῦδος στιβάζουσιν· ἀντὶ τοῦ δραπετεύουσι, διαφεύγουσι· καὶ ### σ 371 Στιβαρόν Ἐκ τοῦ στείβω, τὸ περιπατῶ. Καὶ τί μετέχει; Οἱονεὶ τὸ πεπιλημένον καὶ συνημμένον καὶ ἠσφαλισμένον, ἤγουν μὴ ἔχον ἔξοδον μηδὲ ὀπήν. Ἢ ἀπὸ τοῦ ἵστημι στιβαρὸν, τὸ ἰσχυρόν. Ἀπὸ τοῦ στείβω, ὁ δεύτερος ἀόριστος, ἔστιβον· ὁ παθητικὸς, ἐστίβην· καὶ τὸ ἀπαρέμφατον, στιβῆναι· καὶ ἐπειδὴ κανών ἐστιν ὁ λέγων, ὅτι τοῖς εἰς ΝΑΙ ἀπαρεμφάτοις εἴωθεν ἀντιπαρακεῖσθαι ὀνόματα εἰς ΡΟΣ, οἷον μιάναι, μιαρός· οὕτω στιβῆναι, Δωρικῇ τροπῇ στιβάναι· ἐξ οὗ τὸ στιβαρός ### σ 372 Στήριγμα Παρὰ τὸ στηρίζω· τοῦτο παρὰ τὸ ἵστημι στήσω· κατὰ παραγωγὴν, στηρίζω ### σ 373 Στιγματίας Καλοῦσι τοὺς οἰκέτας τοὺς στιζομένους ὡς ἀχρησίμους ### σ 374 Στιγμή Παρὰ τὸ στίζω, στιγή· καὶ πλεονασμῷ τοῦ μ. Ὡς δὲ φοιτῶ φοιτίζω, οὕτω στῶ στίζω, τὸ τὸν διακεχυμένον καὶ πεπλανημένον λόγον στῆσαι· ὁ δὲ Φιλόξενος ### σ 375 στίζειν τὸ τῆς ἐν τῇ ἀναγνώσει φορᾶς στάσιν ποιεῖν. Στίζω, στίξω, στιγμή ### σ 376 Στίλβω Τὸ λάμπω. Παρὰ τὸ στέλλω, στίλβω· ἐξ οὗ καὶ στιλπνὸς, ὡς τέρπω τερπνός. Ἢ παρὰ τὸ σέλας καὶ τὸ βῶ, τὸ βαίνω· ἢ παρὰ τὸ τῆλε, οἷον τὸ πόρρωθεν λάμπον καὶ διαυγάζον ### σ 377 Στιχάει Παραγίνεται· ἀπὸ τοῦ στείχω, τὸ ἐν τάξει παραγίνομαι, γίνεται περισπώμενον δευτέρας συζυγίας, στιχῶ· ἐξ οὗ καὶ στὶξ, ἡ τάξις τῶν τεσσαράκοντα ἀνδρῶν. Ἐκ τοῦ στείχω στείξω· ἢ ἀπὸ τοῦ στίζω, στίξω, ἔστιχα, στιχῶ, καὶ στοῖχος καὶ στοιχεῖον ### σ 378 Στοά Ἀπὸ τοῦ στοιά. Στοαὶ δὲ αἱ καμάραι· ἢ τὸ λεγόμενον προσκλιτόν ### σ 379 Στολή Ἀπὸ τοῦ στέλλω, ἀποβολῇ τοῦ ἑνὸς λ. Κυρίως ### α 2493 ἀποστέλλειν ἐστὶ τὸ διὰ νεὼς ἐκπέμπειν· ὅθεν καὶ ### σ 380 στόλος ὁ πολλῶν πλοίων ἀπόπλους· καταχρηστικῶς δὲ καὶ τὸ δι’ ἑτέρου τινὸς ἐκπέμπειν ἐν αὐτῷ. Ὦρος. Παρὰ τὸ στέλλω οὖν, τὸ πλέω, γίνεται στόλος ### σ 381 Στόμα Ἀπὸ τοῦ τέμνω, τέτομα, τόμα καὶ στόμα· ἢ παρὰ τὸ τὰ σιτία ἀμᾶν. Στόμα δὲ λέγεται ἢ ἐπειδὴ δι’ αὐτοῦ τέμνονται τὰ σιτία, ἢ ἐπειδὴ αὐτὸ μόνον τὸ μέρος τετμημένον ἐστὶ τῆς ὄψεως ### σ 382 Στόμαχος Σημαίνει τὸν φάρυγγα, δι’ οὗ καταπίνομεν τὴν ὑγρὰν καὶ ξηρὰν τροφήν· παρὰ τὸ στόμα καὶ τὸ χέω· δι’ αὐτοῦ γὰρ ἡ τροφὴ πρὸς τὴν γαστέρα χεῖται· καὶ ἤτοι ὅτι τὰ ἀπὸ τοῦ στόματος εἰς αὐτὸν χεῖται, ἢ ὅτι στόμα ἐστὶ τῶν χεομένων. Η ἐκ τοῦ στόμα καὶ τοῦ μῆχος, ὃ σημαίνει τὴν μηχανήν· ἢ σιτομάχος, ὁ τοῖς σιτίοις μαχόμενος· θλίβουσι γὰρ αὐτόν· ἢ ὁ θλίβων ἔμπαλιν ταῦτα ### σ 383 Στόνος Στεναγμὸς, λύπη· ἀπὸ τοῦ στένω· καὶ ### σ 384 στονόεντα τὰ τῶν πολλῶν στεναγμῶν αἴτια ### σ 385 Στόνυξ Καλεῖται τὸ εἰς ὀξὺ λῆγον· Πετραίῳ στόνυχι τρίψε σφυρόν ### σ 386 Στορέσας Καταστρώσας· οἶμαι ἀπὸ τοῦ στροφῶ, ὑπερθέσει καὶ ἀποβολῇ τοῦ φ, στορῶ· Ἐστόρεσε δὲ θεὸς μεγακήτεα πόντον· ἀπὸ τοῦ στορέω στορῶ στορέσω, τὸ γαληνιῶ ### σ 387 Στοχάζομαι Ἐκ τοῦ στείχω, τὸ κατὰ τάξιν σκοπῶ καὶ βλέπω καὶ βαδίζω· στοχάζεσθαι γὰρ λέγεται, τὸ πρὸς εὐθεῖαν ὁδὸν τὸν λογισμὸν ἀπευθύνειν ### σ 388 Στρατός Τὸ πλῆθος τῶν πολεμούντων. Παρὰ τὸ στρέφω, στρέψω, ἔστροφα, ἔστραμμαι, ἔστραπται, στραπτός· καὶ κατὰ ἀποβολὴν τοῦ π, στρατὸς, ὁ εὐπερίστρεπτος, ἢ ὁ συνεστραμμένος καὶ συνδεδεμένος ὄχλος. Ἀλλὰ μὴν οἱ Αἰολεῖς στροφῶ λέγουσι τὸ ῥῆμα, καὶ στροτὸν λέγουσι τὸ συνεστραμμένον πλῆθος. Ἢ παρὰ τὸ στερρῶς ἵστασθαι, στρατός· ἢ παρὰ τὸ στερρῶς ἄττειν, ἤγουν ἐφάλλεσθαι ### ο 472 Ὀρβικίου, τῶν περὶ τὸ στράτευμα τάξεων. Ἰστέον δὲ, ὅτι τῶν περὶ τὸ στράτευμα τάξεων καὶ ἡγεμονιῶν, ὁ μὲν πέντε ἀνδρῶν ἀριθμὸς καλεῖται πεμπάς· ὁ δὲ ἄρχων, πεμπάδαρχος· ὁ δὲ τῶν δέκα, δεκὰς, καὶ δεκάδαρχος· ὁ δὲ τῶν πέντε καὶ εἴκοσι, λόχος, καὶ λοχαγός· ὁ τῶν πεντήκοντα, πεντηκοστὺς, καὶ πεντηκόνταρχος· ὁ τῶν ἑκατὸν, τάξις, καὶ ταξίαρχος· ὁ τῶν πεντήκοντα καὶ διακοσίων, σύνταγμα, καὶ συνταγματάρχης· ὁ τῶν πεντακοσίων, πεντακοσιοστὺς, καὶ πεντακοσίαρχος· ὁ τῶν χιλίων, χιλιοστὺς, καὶ χιλίαρχος· ὁ τῶν δισχιλίων με ραρχία καὶ τέλος, καὶ μεράρχης καὶ τελάρχης· ὁ τῶν τετρακισχιλίων, φάλαγξ, καὶ φαλαγγάρχης· ὁ τῶν μυρίων, μυριοστὺς, καὶ μυρίαρχος. Αἱ δύο διφαλαγγαρχίαι, τετραφαλαγγαρχία, ἀνδρῶν μυρίων ἑξακισχιλίων· καὶ ὁ ἄρχων, τετραφαλαγγάρχης. Τὸ μέντοι πεζικὸν ἅπαν στράτευμα, ὁμωνύμως τοῖς μερικοῖς τάγμασι, λέγεται φάλαγξ· καὶ ὁ ἡγούμενος, στρατηγός· τοῦ δὲ ἱππικοῦ, ἵππαρχος. Τὸ δὲ συναμφότερον πεζοί τε καὶ ἱππεῖς, στρατιά. Τῆς δὲ στρατιᾶς τὸ μέτωπον λεγόμενον, ὃ καὶ πρῶτον ζυγὸν καλοῦσι, πρωτοστάται· καὶ ὁ ἡγούμενος, πρωτοστάτης· οἱ δὲ παρ’ ἑκάτερα ταττόμενοι κέρατα, δεξιόν τε καὶ εὐώνυμον, οἱ αὐτοὶ καὶ παραστάται· ὁ δὲ ἀρχὸς, ὁμωνύμως· οἱ δὲ ὄπισθεν αὐτῶν ὡς ἐπὶ τὸ βάθος ταττόμενοι, ἐπιστάται· τὸ δὲ ἐπὶ τούτοις πρὸς τὸ βάθος ἔσχατον ζυγὸν, οὐρὰ καὶ οὐραγία, καὶ οὐραγός· ὁ αὐτὸς δὲ ὀπισθοφύλαξ· ἡ συνήθεια πεντηκοντοφύλακα αὐτὸν καλεῖ. Ὁ δέ γε τοῦ παντὸς στρατοῦ ἡγεμονεύων, βασιλεύς ### σ 389 Στρατεία Τὸ ἀξίωμα καὶ ἡ ἐκστράτευσις· στρατιὰ δὲ κοινῶς τὸ πλῆθος τῶν πολλῶν, καὶ τῶν ἀγγέλων ὁμοίως ### σ 390 Στῖφος Ὄχλος, ἄθροισμα, τὸ πλῆθος καὶ ἡ τάξις τῶν ἀνδρῶν. Ἐξ τοῦ στὶξ στιχὸς, μετάγεται ἡ γενικὴ εἰς εὐθεῖαν, καὶ βαρύνεται, καὶ τρέπεται τὸ χ εἰς φ, καὶ προπερισπᾶται ### σ 391 Στωϊκοί Οἱ φιλόσοφοι, ἐκ τοῦ στοαί· ἐκεῖ γὰρ ἦν αὐτῶν τὸ διδασκαλεῖον. Ζήνων ὁ Κιτιεὺς διέτριβεν ἐν τῇ στοᾷ τῇ καλουμένῃ Ποικίλῃ· ὅθεν λαβεῖν τὴν αἵρεσιν καὶ τοὔνομα συνέβη, κατ’ ἐπαύξησιν τοῦ ο εἰς τὸ ω ### σ 392 Στωμύλος Λάλος, πολύκομψος, πιθανολόγος, εὐτράπελος, ἔφεδρος τῶν λόγων, ἀπατεὼν, κόλαξ, πέρπερος· καὶ ### σ 393 στωμύλεσθαι τὸ περιτράνως λέγειν· καὶ ### σ 394 Στρατόπεδον Στρατόπεδον ἐποιήσατε. Ἀντὶ τοῦ σκηνάς. Δύο γὰρ σημαίνει ἡ λέξις· καὶ τὸ στράτευμα καὶ τὸν τόπον τοῦ στρατεύματος ### σ 395 Στρατιάν Συστέλλοντες τὴν δευτέραν συλλαβὴν οὐ μόνον τὸ στράτευμα λέγουσιν, ἀλλὰ καὶ αὐτὴν τὴν στράτευσιν. Οὕτως Ἀριστοφάνης ### σ 396 Στράτιος Ζεύς Ἡ δευτέρα συλλαβὴ βραχεῖα· καὶ ### σ 397 στρατεῖον τὸ μέγα καὶ σοβαρόν ### σ 398 Στράττις Ὥσπερ παρὰ τὸ Βάκχος γίνεται Βάκχις, Κρόνος Κρόνις, δῆμος Δῆμις καὶ Δάμις, οὕτως στρατὸς Στράτις· καὶ πλεονασμῷ τοῦ τ, Στράττις ### σ 399 Στραβός Παρὰ τὸ στρέφω, τροπῇ τοῦ ε εἰς α, οἷον ὁ διεστραμμένος τοὺς ὀφθαλμούς ### σ 400 Στράγξ Παρὰ τὸ στάζω στάξω στάξ· καὶ πλεονασμῷ τοῦ γ καὶ τοῦ ρ, στράγξ· ἡ γὰρ ἐπισχεθεῖσα ῥύσις ἐστί· καὶ Μένανδρος, Ὕδατος στράγγα ἔχων ### σ 401 Στραγγαλίδες Τὰ δύσλυτα ἅμματα ### σ 402 Στρεβλός Παρὰ τὸ ἐστραμμένα τὰ βλέμματα ἔχειν· στρεβλὸν γὰρ τὸν στραβὸν λέγομεν. Παρὰ δὲ τὸ στρέφω στρέψω γίνεται στρέβλη, ὡς στήσω, στήλη ### σ 403 Στρεύγεσθαι Ἰλιάδος ο, οἷον στραγγίζεσθαι, τουτέστι κατ’ ὀλίγον κινεῖσθαι καὶ ἐκλείπειν ### σ 404 Στρεψίμαλλος ἄνθρωπος Ταλαίπωρος, κακοπαθής ### σ 405 Στρέψον Προστακτικόν· ἐκ τοῦ στρέφω, ὁ μέλλων, στρέψω· ὁ παρακείμενος, ἔστροφα· ὁ παθητικὸς, ἔστραμμαι· καὶ ὤφειλεν εἶναι ἔστρεμμαι· ἀλλὰ τὰ εἰς ω λήγοντα ῥήματα, ἔχοντα τὸ ε καὶ ρ μετ’ ἐπιπλοκῆς συμφώνου τῆς πρώτης συζυγίας τῶν βαρυτόνων, τρέπει τὸ ε εἰς ἄλφα ἐν τῷ παθητικῷ παρακειμένῳ. Ὁ πρῶτος ἀόριστος, ἐστρέφθην· καὶ ὤφειλεν εἶναι ἐστράφθην· ἀλλ’ ἀεὶ ὁ παθητικὸς ἀόριστος φυλάττει τὴν παραλήγουσαν τοῦ παθητικοῦ παρακειμένου· πλὴν τῶν παρὰ τὸ αἱρῶ περισπωμένων, συνῄρημαι, συνῃρέθην, καὶ τὰ ὅμοια καὶ πλὴν τοῦ ἐπῄνημαι ἐπῃνέθην· καὶ τοῦ εὕρω εὕρημαι εὑρέθην· καὶ τοῦ ῥῶ ἔρρημαι ἐρρέθην· καὶ τοῦ μέμνημαι ἐμνήσθην, προσλαμβάνοντος τὸ ς· καὶ τοῦ σέσωσμαι ἐσώθην, ἀποβάλλοντος τὸ ς· τὸ δὲ ἐρρώσθην, οὐκ ἀπὸ τοῦ ῥῶ, ἀλλ’ ἀπὸ τοῦ ῥώζω· καὶ χωρὶς τῶν ἐχόντων τὸ ρ καὶ ε μετ’ ἐπιπλοκῆς συμφώνου τῆς πρώτης συζυγίας τῶν βαρυτόνων· ταῦτα γὰρ ἐν μὲν τῷ παθητικῷ παρακειμένῳ τρέπει τὸ ε εἰς α, ἐν δὲ τῷ παθητικῷ ἀορίστῳ πάλιν ἐπαναλαμβάνει αὐτό· οἷον, στρέφω, ἔστραμμαι, ἐστρέφθην ### σ 406 Στρηνιᾶν Παρὰ τὸ στερεῖν καὶ ἀποσπᾶν τὰς ἡνίας· ἀπὸ μεταφορᾶς τῶν ἀλόγων ζῴων. Τινὲς δὲ παρὰ τὸ ### σ 407 στρῆνος τὸ σκληρὸν, Στρηνὲς δὲ περιστυφελὴ γένετ’ ἀκτὴ, γίνεται τὸ στρηνιᾶν ### σ 408 Στρηνόν Οἱ μὲν, τὸ ὀξὺ καὶ ἀνατεταμένον· Νικόστρατος δὲ, τὸ τραχὺ καὶ πρόσαντες τῇ ἀκοῇ φθέγμα ### σ 409 Στριφνόν Σημαίνει τὸ σφιγκτὸν καὶ στερεόν. Παρὰ τὸ στρύφνω στρυφνὸς καὶ στριφνός· καὶ στρυφνὸς ἐκ τοῦ στύφω, πλεονασμῷ τοῦ ρ. Σημείωσαι δὲ, ὅτι τὸ υ μακρὸν ἔχει, τῶν ἄλλων τῶν εἰς ΝΟΣ μετ’ ἐπιπλοκῆς συμφώνου συνεσταλμένον αὐτὸ ἐχόντων, οἷον σκύμνος, κύκνος, καὶ τὰ ὅμοια. Δύναται δὲ καὶ τροπῇ εἶναι τοῦ υ εἰς τὸ ι, ὡς, Φιτρῶν καὶ λαῶν. Παρὰ γὰρ τὸ φύω ### σ 410 Στρουθός Παρὰ τὸ μετὰ οἴστρου θέειν· ἢ παρὰ τὸ στερρῶς θέειν· ἐξ αὐτοῦ καὶ στρουθίον. Ὤφειλε βαρύνεσθαι· τὰ γὰρ εἰς ΘΟΣ δισύλλαβα μονογενῆ φύσει μακρᾷ παραληγόμενα βαρύνεται, Ξοῦθος, κύριον· μῦθος, κῶθος, Ζῆθος. Ἀλλὰ τὰ παρὰ τὸ θέω συντιθέμενα ἅπαντα ὀξύνεται· βοηθὸς, ἀγαθός. Οὕτως καὶ στρουθός ### σ 411 Στελγιδοποιός Ὁ χαλκεύων καὶ ποιῶν τὰς στελγίδας, αἵ εἰσι ξύστραι ### σ 412 Στρόβιλος Παρὰ τὸ στρέφω στρόφιλος καὶ στρόβιλος. Σημαίνει δὲ ἡ λέξις τοὺς κοχλίας, καὶ τοὺς θαλασσίους κήρυκας, καὶ εἶδος ὀρχήσεως καὶ ἀνέμων, καὶ τὸν τοῦ δένδρου καρπὸν, ἤγουν τῆς πίτυος ### σ 413 Συστρός Ἀπὸ τοῦ στροβῶ· σημαίνει τὸ περιερχόμενος κύκλῳ ### σ 414 Στρόμβος Ῥόμβος, ἀπὸ τοῦ περιστρέφεσθαι· καὶ ### σ 415 Στροφαῖος Ὁ παρὰ ταῖς θύραις ἱδρυμένος Ἑρμῆς· παρὰ τὸν στροφέα τῆς θύρας ### σ 416 Στροφάδες Νῆσοι εἰσὶν ἐν τῷ Ἰονίῳ πελάγει. Ἰόνιον δὲ πέλαγος, ὃ νῦν Ἀδρίας καλεῖται ### σ 417 Στροφάλιγγι Τῇ συστροφῇ, Ἰλιάδος π. Παρὰ τὸ στρέφω στρόφος στρόφιγξ· πλεονασμῷ τοῦ γ, καὶ τῆς ΑΛ συλλαβῆς προσιούσης, στροφάλιγξ· γίνεται γὰρ εἰς ΙΞ ὄνομα ἀπὸ τῶν εἰς ΟΣ, ὡς φοῖνος φοῖνιξ, λᾶος λάϊξ· καὶ ῥῆμα στροφαλίζω· ὡς καναχὴ καναχίζω, ὀργὴ ὀργίζω, οὕτω στρέφω στροφὴ στροφίζω, προσθέσει τῆς ΑΛ ### σ 418 Στρόφιον Τὸ στρογγύλον ζωνάριον. Ἀριστοφάνης, Τὸ στρόφιον ἤδη λύομαι ### σ 419 Στρόφος Ὁ τῆς πήρας κρεμαστὴρ, παρὰ τὸ ἐστράφθαι· καὶ πᾶν τὸ στρεφόμενον ὁμοίως ### σ 420 Στρωμνή Παρὰ τὸ στρῶ στρώσω ἢ παρὰ τὸ στορῶ στορέσω γίνεται στορεμνή· καὶ συγκοπῇ, στρωμνή· ἀπὸ δὲ τοῦ στορῶ γίνεται στορεννύω, καὶ συγκοπῇ στρωννύω ### σ 421 στρωτὴρ λέγεται μὲν ἐν τῇ συνηθείᾳ τὸ πλέγμα τὸ ἀπὸ τῶν παπύρων εἰς σκηνὰς καὶ καλύβας πεποιημένον· οἱ δὲ ῥήτορες στρωτῆρας καλοῦσι τὰ μικρὰ δοκίδια, τὰ ἐπάνω τῶν δοροδόκων τιθέμενα· ἢ τὰ εἰς ὀροφὰς πεποιημένα. Ἄλλοι δὲ πλέγμα λέγουσι τὸν στρωτῆρα ἀπὸ ῥάβδων εἰς ὀρόφωσιν πεποιημένον ### σ 422 Στρωφᾶσθαι Ἰλιάδος ι, ἀναστρέφεσθαι, διάγειν. Ἀπὸ τοῦ στρέφω στρωφῶ ### σ 423 Στυγνός Ὡς παρὰ τὸ ἔτραγον τραγανὸς, ἔπιθον πιθανὸς, οὕτως καὶ παρὰ τὸ στύζω στύξω ἔστυγον, στυγανός· καὶ συγκοπῇ, στυγνός. Οἱ δὲ παρὰ τὴν Στύγα φασὶν εἰρῆσθαι· οἱ γὰρ ἀρχαῖοι τὰ μὲν ἀηδῆ καὶ λυπηρὰ ἀπὸ τῶν ψυχρῶν ὠνόμαζον, τὰ δὲ ἡδέα καὶ τερπνὰ ἀπὸ τῶν θερμῶν. Τὸ οὖν στυγεῖν, ἀπὸ τῆς Στυγός· ἥπερ μυθεύεται ψυχρότατον ἔχειν ὕδωρ. Ὁμοίως καὶ ὁ στυγνὸς παρ’ αὐτὴν εἴρηται. Ὡσαύτως καὶ τὸ ### φ 13 φόβου κρυόεντος ἀπὸ τοῦ κρύους τοῦ ψυχροῦ. Ἀπὸ δὲ τῶν θερμῶν τὴν τέρψιν ### θ 294 θαλπωρὴν ἔλεγον· καὶ τὸ τέρπεσθαι ### ι 298 ἰαίνεσθαι. Οὕτως Φιλόξενος ἐν τῷ περὶ τῆς Ῥωμαίων διαλέκτου. Καὶ ### κ 973 κατέστυξαν ἐφόβησαν, ἢ ἐφοβήθησαν, ἀπὸ τοῦ στύζω ἢ στύγω· καὶ τὸ ### ε 1567 ἐστυγημένη ἀπὸ τοῦ στυγῶ στυγήσω· ἐξ οὗ καὶ ### σ 424 στυγητὸς ὁ μισητός. Καὶ ### σ 425 στυγῶ ὃ σημαίνει τὸ φοβοῦμαι καὶ τὸ μισῶ· τοῦτο ἐκ τῆς στυγός. Καὶ τί μετέχει; Μυθεύονται οἱ ἀρχαῖοι, ὅτι τὰ μὲν ἀηδῆ ἐκ τῶν ψυχρῶν καθέστηκε· τὰ δὲ ἡδέα, ἐκ τῶν θερμῶν ### σ 426 Στύξ Ἡ Στὺξ μία ἐστὶ τῶν Ὠκεανοῦ θυγατέρων, ἣν ὁ Ζεὺς φρικωδέστατον ὅρκον τῶν θεῶν ἐποίησε, τιμήσας αὐτὴν, ὥς φησιν Ἡσίοδος ἐν Θεογονίᾳ. Ἔστι δὲ κρήνη ἐν ᾅδου ### σ 427 Στύλος Ὡς ἀπὸ τοῦ ἄνω ἀνύω, οὕτω καὶ στῶ στύω στύσω στύλος, ὡς χῶ, χύω, χύσω, χυλός· τὰ γὰρ ῥηματικὰ ταῦτα ὀνόματα διαφόρως τονίζεται ### π 812 πλωάδας · ἐπεὶ Στύμφαλος πόλις Ἀρκαδίας· πλησίον δὲ αὐτῆς λίμνη, ἔνθα διέτριβον αἱ ὄρνιθες. Ἐξεδίωξε δὲ αὐτὰς ὁ Ἡρακλῆς πλαταγῇ, μὴ δυνάμενος αὐτὰς κατατοξεῦσαι διὰ τὸ πλῆθος ### σ 428 Στύπος Λυκόφρων, Πεύκης πρέμνον ἢ στύπος δρυός. Καλεῖται τὸ πρέμνον τῆς ἀμπέλου· ἀφ’ οὗ Ἀρχίλοχος, Θυρέων ἀπεστύπαζον. Πᾶν δὲ δένδρον σκληρὸν καὶ στερεὸν ### σ 429 στύπος λέ γεται. Ἢ τὸ ταπεινὸν, παρὰ τὸ στρέφεσθαι ἐν συμφύτοις τόποις· σημαίνει δὲ στέλεχος, κλῶνα, κλάδον. Παρὰ τὸ τύπτω, τύπος, καὶ στύπος ### σ 430 Στυπεῖον Τὸ τυπτόμενον λινάριον, κατὰ πλεονασμὸν τοῦ ς. Τυπεῖον γάρ· καὶ αὐτὸ παρὰ τὸ τύπτω ### σ 431 Στύραξ Τὸ κάτω τοῦ δόρατος τραχήλιον, ὃ καταπηγνύειν εἰς τὴν γῆν εἰώθασι. Καὶ Θουκυδίδης φησὶ Στυρακίῳ ἀκοντίου ἀντὶ βαλάνου χρησάμενος εἰς τὸν μοχλόν. Ἢ ὁ σαυρωτὴρ καλούμενος, ἡ τοῦ δόρατος ἀρχὴ, ἐφ’ ᾗ στηρίζεται τὸ δόρυ ### σ 432 Στυρακίζειν Κεντρίζειν· ἀπὸ τοῦ στύρακος ### σ 433 Στυφελός Ἡσίοδος ἐν Θεογονίᾳ, Στυφελοῦ διὰ χώρου. Ἀντὶ τοῦ σκληροῦ, τραχέος. Καὶ ### σ 434 στυφελίζειν τὸ σκληρῶς διατίθεσθαι· ἀπὸ τοῦ στροφαλίζω, ἀποβολῇ τοῦ ρ, καὶ τροπῇ. Κυρίως δὲ ἀπὸ πέτρας στυφλοῦ σφάλλεσθαι· καὶ ### σ 435 στύφελον τὸ σκληρόν. Ἢ ### σ 436 στυφελίζειν κινῆσαι, σεῖσαι· ἀπὸ τοῦ τοῖς στύφεσιν ἐλαύνειν, ὅ ἐστι στελέχεσι ### σ 437 Στύφλα νάσσονται κλίτη Λέγονται δὲ τὰ τραχέα κλίματα. Λυκόφρων ### σ 438 Συβήνη Ἡ δερματίνη αὐλοθήκη, ἢ ἡ φαρέτρα ### σ 439 Συβριάζειν Ἀπὸ τοῦ συβαρίζειν, ἐν ὑπερθέσει. Συβαρῖται γὰρ ἐπὶ τρυφῇ διεβέβληντο ### σ 440 Συβόσια Τὰ τῶν συῶν νόμια ### σ 441 Σύγε Ἔστι τοῦτο δεῖξαι ἀπὸ διαλέκτου ὅτι ἓν μέρος λόγου ἐστίν· ἐπειδὴ οἱ Δωριεῖς σύγα λέγουσιν. Εἰ δὲ ἦσαν δύο μέρη λόγου, οὐκ ἂν οὕτως ἔλεγον· ἐπὶ γὰρ συνδέσμου οὐ τρέπουσι τὸ ε εἰς α· οὐδὲ γὰρ τοῦ μὲν συνδέσμου, ἢ τοῦ δὲ, τὸ ε τρέπουσιν. Ἔστι δὲ εἰπεῖν, ὅτι κακῶς λέγουσι· καὶ γὰρ ἐπὶ συνδέσμου τρέπεται· οἷον, αἴκε, Αἴκα μὴ θαλφθῇ λόγοις. Καὶ ἐπ’ αὐτοῦ δὲ τοῦ γε τρέπεται· οἷον, Τοῦτό γα τὸ τοῦ γόγγρου τέμαχος. Ἀλλὰ μᾶλλον κάλλιόν ἐστι δεῖξαι ἀπὸ τῆς Ἀτθίδος διαλέκτου ἓν μέρος λόγου. Τὸ ### σ 442 σύγε ἐπέκτασιν ἔχει τὸ ΓΕ, ὡς τὸ ἔγωγε. Εἶχον καὶ ἄλλο, ἐγὼ δὲ ὡς ἀνωφελὲς τοῦτο κρίνας, κατέλιπον. Τὰ δὲ τῆς χρήσεως, ζήτει εἰς τὸ ### σ 443 Συγγραφεῖς Ἄνδρες ᾑροῦντο, ἵνα συγγράψωσι τοὺς μεθέξοντας τῆς τῶν τετρακοσίων ἀρχῆς, καὶ τῆς τῶν τριάκοντα. Ἐκαλοῦντο δὲ οἱ αὐτοὶ καὶ καταλογεῖς. Εἰθισμένον ἦν παρ’ Ἀθηναίοις, ὁπότε δέοι πλῆθός τι αἱρεῖσθαι, εἰς ῥητὴν ἡμέραν εἰσέφερε γνώμας εἰς τὸν δῆμον, ὡς Ἰσοκράτης φησί. Τοῦτο δὲ καὶ πρὸ τῆς καταστάσεως τῶν νῦν ἔλεγον, καθὰ Θουκυδίδης ἐν τῇ ὀγδόῃ· Ἐν δὲ τούτῳ τῷ καιρῷ οἱ περὶ τὸν Πείσανδρον ἐλθόντες, εὐθὺ τῶν λοιπῶν εἴχοντο, καὶ ἑξῆς. Ἦσαν δὲ οἱ μὲν πάντες συγγραφεῖς τριάκοντα οἱ τότε αἱρεθέντες, ὥς φησιν Ἀνδροτίων καὶ Φιλόχορος· ὁ δὲ Θουκυδίδης τῶν δέκα ἐμνημόνευσε μόνων τῶν προβούλων ### σ 444 Συγκρητίσαι Συγκρητίσαι λέγουσιν οἱ Κρῆτες, ὅταν ἔξωθεν αὐτοῖς γένηται πόλεμος· ἐστασίαζον γὰρ ἀεί. Δοκοῦσι δὲ πρῶτον ὑπὸ Ῥωμαίων δουλω θῆναι κατὰ τὸν Μιθριδατικὸν πόλεμον· εἷλεν δὲ τὴν νῆσον ὁ κληθεὶς Κρητικὸς διὰ τοῦτο ### σ 445 Σύγκλητος Τῶν ἐκκλησιῶν αἱ μὲν ἐξ ἔθους καὶ κατὰ μῆνα ἐγίνοντο· εἰ δέ τι ἐξαίφνης κατεπείξειεν ὥστε γενέσθαι ἐκκλησίαν, αὕτη ἐκαλεῖτο σύγκλητος ἐκκλησία. Δημοσθένης ἐν τῷ κατὰ Αἰσχίνου ### σ 446 Συγκόψαι Ἐπὶ τὸ πληγαῖς αἰκίσασθαι. Οὕτως Μεταγένης ### σ 447 Συγκομιδή Ὡς ἐπὶ καρπῶν· Θουκυδίδης ἐν τρίτῃ, Καὶ ἐν συγκομιδῇ καρποῦ ἦσαν· καὶ Λυσίας ἐν τῷ πρὸς Ξενοφῶντα, Συγκομίσας δὲ δῶρα καὶ ἀποδόμενος τὸ ἀργύριον ### σ 448 Συζυγία Ἐκ τῆς σὺν προθέσεως καὶ τοῦ ζυγός. Καλεῖται δὲ διὰ τὸ συνεζευγμένα ἔχειν ἑκάστην σύμφωνον ἀλλήλοις, δι’ ὧν ἑκάστη παράγεται ### υ 14 ὑηνία Ἀμαθία, σκαιότης, παρὰ Φερεκράτῃ· καὶ ### σ 449 συηνεῖν Πλάτων, τὸ ἀμαθῶς ἀναστρέφεσθαι, καὶ συῶδές τι ποιεῖν ### σ 450 Συκῆ Παρὰ τὸ σεύω, τὸ ὁρμῶ· ὁρμητικὴ γάρ ἐστι. Τὰ διὰ τοῦ ΑΙΑ παροξύτονα θηλυκὰ μὴ ἐπιδεχόμενα συναίρεσιν, διὰ διφθόγγου γράφεται, ἐλαία, ἀλκαία, συκομοραία. “Μὴ ἐπιδεχόμενα συναίρεσιν,” διὰ τὸ συκέα συκῆ, ἀμυγδαλέα ἀμυγδαλῆ. Καὶ τὰ ἐπὶ δένδρων, διὰ τοῦ ε ψιλοῦ γράφεται ### σ 451 Συκοφαντία Ἡ ψευδὴς κατηγορία· καὶ ΣΥΚΟ φαντεῖν τὸ ψευδῶς κατηγορεῖν. Κεκλῆσθαι δὲ τοῦτο φασὶ παρὰ τοῖς Ἀθηναίοις, πρῶτον ἐκεῖσε εὑρεθέντος τοῦ φυτοῦ τῆς συκῆς τῆς ἐφημέρου τροφῆς. Καλλίστων δὲ ὄντων τῶ· Ἀθήνῃσι σύκων, καὶ διὰ τοῦτο κωλυόντων ἐξάγειν αὐτὰ, ἔκλεπτον αὐτὰ τινὲς, καὶ ἐξῆγον ἔξω· τοὺς δὲ μηνύοντας καὶ φαίνοντας τοὺς ἐξάγοντας ἀπεδέχοντο μὲν, ἐξ ὦν δὲ ἔπραττον, συκοφάντας ὠνόμαζον. Συνέβη δὲ καὶ τοὺς ὁπωσοῦν κατηγοροῦντας τινὸς φιλαπεχθημόνως, οὕτω προσαγορεύεσθαι. Λαμβάνεται δὲ καὶ ἄλλως τὸ συκοφαντεῖν παρὰ Πλάτωνι καὶ Μενάνδρῳ, οἷον κνίζειν ἐρωτικῶς. Καὶ Πλούταρχος ἐν Σόλωνι, Οὐκ ἂν οὖν τις ἡγήσαιτο παντελῶς ἀπιθάνους τοὺς λέγοντας, ὅτι καὶ σύκων ἐξαγωγὴ τὸ παλαιὸν ἀπείρητο· καὶ τὸ φαίνειν ἐνδεικνύμενον τοὺς ἐξάγοντας, κληθῆναι συκοφάντην ### σ 452 Συκοφάνται Οἱ ἐπηρεάζοντες· καὶ φαίνειν γὰρ τὸ ἐγκαλεῖν· καὶ συκαστὰς, τοὺς φιλεγκλήμονας ἔλεγον· καὶ συκοβίους, καὶ συκώρους, καὶ συκώδεις, καὶ συκολόγους, καὶ φιλοσύκους ### σ 453 Συλῶ Τὸ ἀφαιρῶ καὶ αἰχμαλωτίζω ### σ 454 Σύλαι Αἱ συλήσεις παρὰ Δημοσθένει ἐν τῷ περὶ στεφάνου· ἐν δὲ τοῖς ἑξῆς, ὥσπερ ἐπεξηγούμενος αὐτὸ, φησὶ, Σεσυλήμεθα δὲ τὰ ἡμέτερα αὐτῶν ὑπὸ Φασηλιτῶν ὥσπερ δεδομένων συλῶν Φασηλίταις κατὰ Ἀθηναίων. Ἐπειδὰν γὰρ μὴ θέλωσιν ἀποδοῦναι ἃ ἔλαβον, τὶ ἄν τις ἔχοι ἄλλο ὄνομα θέσθαι τῷ τοιούτῳ, ἢ ὅτι ἀναιροῦνται τὰ ἀλλότρια ### σ 455 Συλλήβδην Ὁμοῦ, συλλαβὼν ἀθρόως· ἀπὸ τοῦ λήβω λήψω, λήψομαι, λήβδην, καὶ συλλήβδην ### σ 456 Σύμβαμα Ἀπὸ τοῦ βίβημι, τὸ πορεύομαι ### σ 457 Σύμβολα Σημεῖα, τέρατα, μαντεύματα, οἰωνίσματα· οἷον, Σημεῖον τὸ φθαρτὸν γενέσθαι τὸν ἄνθρωπον πρὸ θανάτου οἱ δερμάτινοι χιτῶνες· εἴρηται δὲ σύμβολον, ἐκ τοῦ συμβάλλειν καὶ ἐξ ὑπαντήσεως προσπίπτειν, ὁμοίως ὡς εἰ συμβολικά τις εἴποι ### σ 458 Σύμβολα Τὰς συνθήκας ἃς ἂν ἀλλήλαις αἱ πόλεις θέμεναι τάττωσι τοῖς πολίταις, ὥστε διδόναι καὶ λαμβάνειν τὰ δίκαια πολλάκις, ἐν ἑβδόμῳ Φιλιππικῶν Δημοσθένης ### σ 459 Σύμβολον ὃ ἐλάμβανον οἱ δικασταὶ εἰς τὸ δικαστήριον εἰσιόντες· εἶτα τοῦτο δόντες, τὸ δικαστικὸν ἐκομίζοντο ### σ 460 Συμμορία Ἀπὸ τοῦ μέρους, ἤγουν οἱ τῆς αὐτῆς μερίδος, σύνταγμα ἢ φρατρία· Δημοσθένης κατὰ Ἀφόβου. Οὐ δεῖ δὲ θαυμάζειν πῶς ὁ μὲν Δημοσθένης φησὶν ἑξήκοντα ἄνδρας ἔχειν τὴν συμμορίαν, ὁ δὲ Ὑπερίδης, δεκαπέντε· ἐν γὰρ τῷ κατὰ Πασικλέους λέγει τὴν αἰτίαν, γράφων, Ἕως μὲν οἱ πλούσιοι, παρακρουόμενοι τὴν πόλιν, σὺν ε καὶ ἓξ τριηραρχοῦντες μέτρια ἀνήλισκον, ἡσυχίαν ἦγον οὗτοι· ἐπειδὴ δὲ ταῦτα κατεῖδε Δημοσθένης, νόμους ἔθηκε τοὺς τριακοσίους τριηραρχεῖν, καὶ βαρεῖαι γεγόνασιν αἱ τριηραρχίαι. Ὅτι δὲ καὶ οἱ δημοποίητοι ἐνεγράφοντο εἰς τὰς συμμορίας, δεδήλωκεν Ὑπερίδης ἐν τῷ κατὰ Πολυεύκτου. Συμμορίται δέ εἰσιν οἱ τῆς αὐτῆς αὐτοῖς μετέχοντες συμμορίας, διῃρέθησαν δὲ πρῶτον Ἀθηναῖοι κατὰ συμμορίας ἐπὶ Ναυσινίκου ἄρχοντος, ὡς Φιλόχορος ### σ 461 Συμφορά Παρὰ τὸ φορά ### φ 14 Φορὰν δὲ ἔλεγον οἱ Ἕλληνες τὴν τύχην· συμφορὰ δέ ἐστιν, ἡ ἀπό τινος τύχης συμβεβηκυῖα ### σ 462 Συνάορος Σημαίνει τὴν γαμετὴν, παρὰ τὸ συναρηρέναι. Ἢ συνόαρός τις ἐστὶ καὶ συνόμιλος, μεταθέσει τοῦ α ### σ 463 Σύνδικοι Ἰσαῖος ἐν τῷ κατὰ Ἐλπαγόρου· σύνδικοι ἦσαν πρὸς οὓς τὰ δημευόμενα ἀπεφέροντο. Καὶ Λυκοῦργος φησὶ περὶ τούτων. Μήποτ’ οὖν ἀρχή τις ἦν καθεσταμένη μετὰ τὴν ἐκ Πειραιῶς κάθοδον οἱ σύνδικοι ### σ 464 Συνδυάσω Συζευχθῶ, κοινωνήσω, συμπράξω. Λέγεται δὲ καὶ παρὰ τὸ δύω, τὸ ὑπεισέρχομαι, δυάζω ### σ 465 Συνεοχμῷ Ἐν τῇ συναφῇ τοῦ ἰνίου, ἐν τῷ συνδέσμῳ, καθὸ συνδέδεται ὁ τράχηλος τῇ κεφαλῇ. Ἔχω ἐεχμὸς, ὡς ἔλδωρ ἐέλδωρ· εἶτα ἐοχμὸς, ὡς πλεγμὸς πλογμός ### σ 466 Συνηβολίᾳ Ὑπαντήσει, συντυχίᾳ. Ὅμηρος, ἀριστῆες δὲ συνηβολίῃ κεχάροντο ### σ 467 Σύνες Ἐκ τοῦ συνίημι τὸ συνιῶ καὶ γινώσκω, ὁ παρατατικὸς, συνίην· καὶ τὸ προστακτικὸν, ἓς, καὶ σύνες. Τὸ δὲ συνιῶ γίνεται κατὰ παραγωγὴν ἐκ τοῦ συνῶ, ἢ ἐκ τοῦ συνίω ### σ 468 σύνθετο Ἀμφότερα κατὰ πλεονασμὸν, ἀπὸ τοῦ σύνεο καὶ σύνετο ### σ 469 Σύνθημα Συνθήκη, σύσσημον, λόγος ἐν πολέμῳ ἐπὶ γνωρισμῷ τῶν οἰκείων διδόμενος ### σ 470 Συνήγορος Προστάτης ὑπέρ τινων λέγων· ἐοίκασι γὰρ παρ’ Ἀθηναίοις τινὲς χειροτονεῖσθαι συνήγοροι ἐπὶ τῷ συναγορεύειν, ὡς Ἀντιφῶν φησί ### σ 471 Συνήμονας Ἤτοι παρὰ τὸ ἧσθαι, ἵν’ ᾖ συνέδρους· ἢ παρὰ τὴν ἕσιν, ἵν’ ᾖ συναγωνιστάς· ὃ καὶ βέλτιον· συνήθεις, καὶ ἑταίρους, ὁμοήθεις ### σ 472 Συνημοσύνας Ἰλιάδος χ, συνθήκας· παρὰ τὸν ἥσω μέλλοντα· τὸ εἰς αὐτὸ ἀφικνεῖσθαι τὰ τῆς διανοίας ### σ 473 Συνίζησις Ὅτι συνίζησι τὸ ἓν φωνῆεν καὶ συνάγεται καὶ καθέζεται κρυπτόμενον ἐπὶ τοῦ ἑτέρου φωνήεντος ### σ 474 Συνοίμιον ὕμνον ἄειδον Ἀπολλώνιος· σύμφωνον καὶ συνῳδόν· οἴμη γὰρ ἡ ᾠδή ### σ 475 Συνοχωκότε Συμπεπτωκότε, συνηγμένω, Ἰλιάδος β. Ἔστι δὲ μετοχὴ πρώτης συζυγίας τῶν περισπωμένων. Ἐκ τοῦ συνέχω, σύνοχος· ῥῆμα συνοχῶ, συνοχήσω· ὁ παρακείμενος, συνώχηκα. Τὸ ΝΩ, μέγα· τὸ δὲ ο εἰς ω, καὶ τὸ η τὸ μακρὸν εἰς μακρὸν, γίνεται συνώχωκα. Ἡ μετοχὴ, συνωχωκὼς συνωχωκότος· καὶ συστολῇ Ἰωνικῇ ἢ ποιητικῇ γίνεται ἡ εὐθεῖα τῶν δυϊκῶν, συνοχωκότε ### σ 476 Συνώμεθα Ἀλλ’ ἕπευ, ὄφρ’ ἐπὶ νηυσὶ συνώμεθα. Ἀντὶ τοῦ, συνθήκας ποιησώμεθα ### σ 477 Σύνταξις Δύο πραγμάτων ἕνωσις, καὶ τὸ λαμβάνειν καὶ ποιεῖν τὰ δέοντα· ἢ ἀντὶ τοῦ συντεταγμένη οἴκησις. Δημοσθένης Φιλιππικῶν, Καὶ μίαν σύνταξιν εἶναι τὴν αὐτὴν τοῦ τε λαμβάνειν καὶ τοῦ ποιεῖν τὰ δέοντα. Ἔλεγον δὲ ἑκάστους φόρους συντάξεις, ἐπειδὴ χαλεπῶς ἔφερον οἱ Ἕλληνες τὸ τῶν φόρων ὄνομα, Καλλιστράτου οὕτω καλέσαντος. Καὶ Ὑπερίδης, Σύνταξιν ἐν τῷ παρόντι οὐδενὶ διδόντες ### σ 478 Συντελής Χρήσιμος· ἢ ὅτε οἱ τριηραρχοῦντες νεὼς μιᾶς ἅμα ἐπεμελοῦντο, συντελεῖς ἐλέγοντο· ἢ οἱ συνδαπανῶντες καὶ συνεισφέροντες. Τὸ δὲ πρᾶγμα ### σ 479 Συντιμηθῆναι Οὕτω καλεῖται τὸ πολλῆς τιμῆς γενέσθαι τὰ ὤνια ### σ 480 Συντροχάσαι Καταντῆσαι, πληρωθῆναι· ἀπὸ μεταφορᾶς τῶν τροχῶν ### σ 481 Συρβηνεύς Ὁ ταραχώδης, ἀπὸ τῶν αὐλούντων μετὰ θορύβου. Ἢ πένης, διὰ τὸ τὰς αὐλοθήκας καὶ φαρέτρας κενάς. Καὶ ### σ 482 συρβηνέων χορὸς ὁ τεταραγμένος καὶ συώδης, ἀπὸ τοῦ τοῖς συσὶν ἐπιφωνουμένου ### σ 483 Συρβάβυττα Τὸν τάραχον· καὶ ### σ 484 σύρβη ὡς Ἀριστοφάνης ὁ γραμματικός ### σ 485 Συρακοῦς Καὶ τὰς κλεινὰς Συρακοῦς. Ἀποβολῇ ἐκ τοῦ Συρακούσας ### σ 486 Σύριγξ Σημαίνει τὴν ὀπὴν τῶν μουσικῶν αὐλῶν, καὶ τὸ πάθος, καὶ τὴν δορατοθήκην. Ἔστι δὲ κατὰ μίμησιν τοῦ γενομένου ἤχου. Οὕτως Ἡρακλείδης ### σ 487 Συρμαῖα Τὸ καθαρτικὸν δι’ ἐμέτων καὶ κοιλίας· καὶ ### σ 488 συρμαΐζειν τὸ κενοῦσθαι· καὶ ### σ 489 συρμαῖαν βλέπων ἀντὶ τοῦ ναυτιῶν ### σ 490 Συρφετός Ἀγυρτώδης ὄχλος ἢ λόγος, ἢ ἡ ἐξ ἀνέμου συλλεγομένη κόπρος καὶ φρυγανώδης. Γίνεται δὲ ὡς παρὰ τὸ πνίγω πνιγετὸς, οὕτω σύρω συρετός· καὶ πλεονασμῷ τοῦ φ. Ἡσίοδος δέ φησι σημαίνειν τὸ ἄχυρον, ὡς τὸ, Χόρτον δ’ ἐσκομίσαι καὶ συρφετόν ### σ 491 Σῦς Δύναται εἶναι παρὰ τὸ σύω, τὸ ὁρμῶ· ὁρμητικὸν γὰρ τὸ ζῷον· καὶ ἀποβολῇ τοῦ ς, ὗς· σημαίνει δὲ τὸν χοῖρον. Ἢ παρὰ τὸ ὕω ὕσω ὗς, ἀπὸ τοῦ ὕεσθαι, ὅ ἐστι βρέχεσθαι· καὶ πλεονασμῷ τοῦ ς, σῦς. Τὰ δὲ εἰς ΥΣ περισπώμενα κατὰ τὴν γενικὴν συστέλλει τὸ υ, σῦς συὸς, καὶ ὗς ὑός ### σ 492 Σύους Τοὺς Ἱπποκράτους υἱοὺς ἔλεγον καὶ τοῦ Παναιτίου καὶ Μέμνονος, εἰς ὑηνίαν κωμωδοῦντες ### σ 493 Συσσίτιον Εὐωχία, ἄριστον· καὶ ### σ 494 συσσιτίαι τὰ δεῖπνα ἃ κοινῇ ποιοῦνται Λακεδαιμόνιοι. Καλεῖται δὲ καὶ ### φ 15 φιλίτια ἐπεὶ καὶ φιλίας ἐστὶ συναγωγά ### σ 495 Συστῆσαι Ἡ σὺν πρόθεσις, ἐπιφερομένου τοῦ ς ἑτέρῳ συμφώνῳ, ἀποβάλλει τὸ ν, ὡς τὸ συστρατιώτης. Εἴρηται ἀπὸ μεταφορᾶς τῶν ἵππων καὶ τῶν ἡμιόνων· ἐπεὶ μετὰ τῶν συνήθων ἵστανται καὶ εὐσταθοῦσιν ἐν ταῖς φάτναις ### σ 496 Σύφαρ Οὐχ ἁπλῶς τὸ γῆρας, ἀλλ’ ὡς ἐπιγέν νημα γήρως, καὶ τῆς ἐσχάτης ἡλικίας τὸ κατερρυσσωμένον, τουτέστι τὸ δέρμα· καὶ Σώφρων ἐν τοῖς Ἀνδρείοις δεδήλωκε Μίμοις εἰπὼν, Τί μὰν ξύσιλος; τί γάρ; σύφαρ ἀντ’ ἀνδρός. Ἐν τούτοις γὰρ τὸν ἀνακρινόμενον γέροντα ### ξ 40 ξύσιλον παίζων εἴρηκεν, ἀπὸ τοῦ κνᾶσθαι καὶ ξύειν τὸ δέρμα· κἄπειτα ἀποκρινόμενον ### σ 497 σύφαρ ἀντ’ ἀνδρὸς τουτέστι δέρμα ψιλὸν, ὡς τῶν ἄλλων ἤδη δεδαπανημένων. Τινὲς δὲ καὶ τὸ τοῦ ὄφεως γῆρας σύφαρ λέγουσι, τὸ ἀποσυρόμενον. Λυκόφρων δὲ, τὸ λίαν γεγηρακός ### σ 498 Σφαδάζειν Ἀττικοὶ μὲν ἐπὶ τὸ χαλεπῶς φέρειν καὶ σχετλιάζειν λέγουσι· Ξενοφῶν ἐπὶ τὸ ἀλγεῖν· ἔνιοι δὲ τὸ σπαίρειν ἐκδέχονται· οἱ δὲ, τὸ χαλεπῶς φέροντα πηδᾶν· οἱ δὲ, ἁπλῶς τὸ δυσφορεῖν, ἢ πᾶν τὸ μετὰ βίας. Ἐν δὲ τῷ Ῥητορικῷ Λεξικῷ εὗρον τὸ σφαδάζειν σημαίνειν τὸ δυσθανατεῖν, ματαίως σπᾶσθαι, χαλεπαίνειν, μετ’ ὀργῆς στενάζειν, ὡς Εὐριπίδης καὶ Πλάτων, Διὰ παντὸς βίου σφαδᾷ. Γίνεται παρὰ τὸ σπῶ, σπεύδω, σπευδάζω· ἀποβολῇ τοῦ υ, καὶ τροπῇ τοῦ π εἰς φ καὶ τοῦ ε εἰς α, σφαδάζω. Ἰστέον δὲ ὅτι τὸ σφαδᾴζειν καὶ ματᾴζειν καὶ βορᾴζειν καὶ τερᾴζειν ἔχει τὸ ι προσγεγραμμένον· πρῶτον μὲν, ἀπὸ τοῦ ματαΐζειν καὶ σφαδαΐζειν καὶ τῶν ὁμοίων τοῦ α καὶ τοῦ ι συναιρουμένου· δεύτερον δὲ, ὥς φησιν ὁ τεχνικὸς, τὰ εἰς ΖΩ λήγοντα ῥήματα κοινολεκτούμενα οὐδέποτε ἔχει τὸ α ἐν τῇ παραληγούσῃ μακρὸν φύσει· σεσημείωται τὸ κράζω· οἷον γενειάζω, ἑτοιμάζω, ἁρπάζω. Ἰδοὺ γὰρ ταῦτα, μὴ ἔχοντα τὸ ι, οὐκ ἔχει τὸ α φύσει μακρὸν, ὡς δῆλον εἰς τὸν γενειάσω ἑτοιμάσω ἁρπάσω μέλλοντα· ἐνταῦθα γὰρ βραχὺ τὸ α. Εἰ ἄρα οὖν τὸ σφαδᾴζω καὶ ματᾴζω καὶ κερᾴζω φύσει μακρὸν ἔχει τὸ α, ὡς δῆλον ἐκ τῆς λοιπῆς κλίσεως τῆς μὴ ἐχούσης τὸ ζ, δῆλον ὅτι ἔχει ἐγκείμενον τὸ ι. Πρόσκειται, “κοινολεκτούμενα,” ἐπειδὴ τὸ πλήσσω πλάζω λέγουσιν οἱ Αἰολεῖς· καὶ ἔστι τὸ α φύσει μακρὸν, καὶ οὐκ ἔγκειται τὸ ι ### σ 499 Σφαδάζοντες Σπώμενοι ἢ δυσφοροῦντες ### σ 500 Σφάζω Παρὰ τὸ φῶ παράγωγον φάζω, ὡς βῶ βάζω· πλεονασμῷ τοῦ ς, σφάζω· ὁ μέλλων σφάξω· καὶ ### σ 501 Σφαγεῖον Τὸ ἀγγεῖον εἰς ὃ τὸ αἷμα τῶν σφαζομένων ἱερείων δέχονται ### σ 502 Σφακελίζοντες Διασπῶντες, πηδῶντες, ὑποτρέμοντες ### σ 503 σφαδάζειν γὰρ ἐστὶ τὸ σπᾶσθαι· καὶ τὸ σφακελίζειν δὲ ἐντεῦθεν, τὸ ἀλγεῖν μετὰ σπασμοῦ· καὶ ### σ 504 σφακελισμὸς παραπληξία, ἢ ἡ σῆψις τῶν μυελῶν. Γίνεται δὲ ἐκ τοῦ σφακελισμοῦ καὶ σπασμός. Λέγεται δὲ ### σ 505 σφάκελος καὶ ὁ μέσος τῆς χειρὸς δάκτυλος· λέγεται δὲ καὶ ὁ σφυγμὸς καὶ ὁ παλμός ### σ 506 Σφάκελον δὲ ἔνιοι τὴν σῆψιν λέγουσι τῶν ὀστέων· καὶ ### σ 507 Σφάραγον Ὁ Ἀπίων τὸν φάρυγγα· ἀπὸ τοῦ περὶ αὐτὸν γινομένου ψόφου ### σ 508 Σφαραγεῦντο Ἦχον προΐεντο· ὀνοματοπεποί ηται ἡ λέξις· ἔνθεν καὶ ὁ βρόγχος, ᾧ τὴν φωνὴν ἀφιέμεθα ### α 2494 ἀσφάραγος καλεῖται· καὶ ### σ 509 σφαραγίζω τὸ ἠχῶ· ὡσαύτως δὲ ὀνοματοπεποίηται ### σ 510 Σφαῖρα Παρὰ τὸ σπαίρειν καὶ ἐν κινήσει εἶναι, μεταθέσει τοῦ π εἰς φ, ἢ τοῦ κ· τὸ γὰρ σπαίρειν, σκαίρειν ἐστί· καὶ τὸ πῶς, κῶς εἴρηται. Ὦρος ### σ 511 Σφαιρωτήρ Σανδαλίου ζινίχιον, οἷον τὸ λωρίον τοῦ ὑποδήματος. Ἐν τῷ Ῥητορικῷ οὕτω ### σ 512 Σφέας Τὸ σφέας, κατὰ πλεονασμόν ἐστι τοῦ ε, ἢ τὸ σφᾶς, κατὰ συναίρεσιν; Καὶ λέγομεν, ὅτι τὸ σφέας κατὰ πλεονασμὸν γίνεται τοῦ ε, διὰ τὸν κανόνα τὸν λέγοντα καθόλου, ἐν πληθυντικῷ ἀριθμῷ ἡ τοῦ τρίτου προσώπου ἀντωνυμία ἀρχομένη ἀπὸ τοῦ ΣΦ ἐνδεῖ συλλαβῆς κατὰ τὸ δεύτερον καὶ τρίτον πρόσωπον τοῦ πρώτου τε καὶ δευτέρου προσώπου· οἷον ἡμεῖς ὑμεῖς σφεῖς, ἡμῶν ὑμῶν σφῶν, ἡμῖν ὑμῖν σφῖν· οὕτως καὶ ἡμᾶς ὑμᾶς σφᾶς. Ὥστε τὸ σφέας κατὰ πλεονασμὸν ἐστὶ τοῦ ε, ἀπὸ τοῦ σφᾶς ### σ 513 Σφεδανόν Ἕπετο σφεδανὸν Δαναοῖσι κελεύων. Ἑκατέροις δύναται προδίδοσθαι. Σημαίνει δὲ ἡ λέξις σφενδονηδόν· ἀπὸ τῆς σφενδόνης· οἷον ἐπεικτικὸν καὶ ἐπεστραμμένον, ἢ σύντονον· ἀφ’ οὗ καὶ σφὴν καὶ σφίγγω. Οἱ δὲ σφεδανὸν λέγουσι σπευστικῶς. Παρὰ τὸ σπεύδειν σπεδανὸς καὶ σφεδανὸς, Ἰλιάδος λ ### σ 514 Σφετεριζόμενος Ἰδιοποιούμενος, ἀπὸ τοῦ σφέτερος ### σ 515 Σφέλας Τὸ ὑποπόδιον· παρὰ τὸ φλᾶσθαι εἰς αὐτὸ τὰ γόνατα, ὅ ἐστι θλᾶσθαι καὶ κάμπτεσθαι ἐν τῷ καθῆσθαι ### σ 516 Σφενδόνη Τοῦ δακτυλίου ἡ περιφέρεια καὶ ἡ εἰς λίθων βολὰς καὶ πέμψεις ἐπιτηδεία. Γίνεται παρὰ τὸ σπένδω, τὸ ἀναιρῶ, σπενδόνη καὶ σφενδόνη. Ἢ παρὰ τὸ σφάζω, ἢ παρὰ τὸ σπένδω ### σ 517 Σφῆκες Καὶ τὰ μικρὰ καὶ εἰς ὀξὺ συνηγμένα ξύλα ### σ 518 Σφηκώδεις Οἱ κάτισχνοι τοῖς σώμασι· καὶ γὰρ οἱ σφῆκες τὴν κοιλίαν ἐπισυνηγμένην ἔχουσι ### σ 519 Σφηκῶσαι Τὸ δῆσαι. Οὕτω Φρύνιχος. Ὅθεν καὶ ### σ 520 Σφήττιοι Δῆμος φυλῆς Ἀκαμαντίδος. Λέγονται δὲ καὶ Σφηττοί. Κωμῳδοῦνται δὲ ὡς ὀξεῖς, ὥσπερ Ἀχαρνεῖς ἄγριοι· Ποτάμιοι δὲ, ὡς ῥᾳδίως δεχόμενοι τοὺς ἐγγράφους νόμους ### σ 521 Σφίγξ Παρὰ τὸ σφίγγω, διὰ τὸ ἐσφιγμένα καὶ δυσνόητα λέγειν ῥήματα ### σ 522 Σφόνδυλος Παρὰ τὸ ἐσφίχθαι πρὸς ἀλλήλους, μυελὸς αὖτε σφονδυλίων ἔκπαλθ’ ### σ 523 Σφόδρα Ἐπίρρημα ἐπιτάσεως. Ἐκ τοῦ σπῶ, τὸ κατασπῶ, σπόδρα, καὶ σφόδρα ### σ 524 Σφριγῶν Νεάζων, αὔξων, σφύζων, βράζων, εὐσωματῶν, ἀκμάζων, ἀνθῶν. Καὶ ### σ 525 σφριγῶσιν ἀκμάζουσι, καὶ ὥσπερ διεσφηνωμένοι εἰσὶν ὑπὸ πυκνότητος καὶ ἀκμῆς· καὶ παρὰ Ἱπποκράτει ### σ 526 σφριγανὸν τὸ ἀκμάζον λέγεται· δηλοῖ δὲ καὶ τὸ περιτέτανται, ἢ περιτείνονται· καὶ μάλιστα ἐπὶ θηλῆς, καὶ οἷον εὐσωματούσης· ἔνιοι, σφύζουσιν, ὑγιεῖς τυγχάνουσι ### σ 527 Σφῶε Ἀντωνυμία ἐστὶ τρίτου προσώπου, αἰτιατικῆς πτώσεως μόνης. Καὶ διατί οὐκ ἔστιν ὀρθῆς καὶ αἰτιατικῆς; Διότι ἡ ὀρθὴ πτῶσις οὐδέποτε ἀναδίδωσι τὸν τόνον, οἷον νῶϊ, σφῶϊ· τοῦτο δὲ καὶ ὀξύνεται καὶ ἐγκλίνεται, καὶ ἀναδίδωσι τὸν τόνον· διὸ ἀπέλειψεν ἡ εὐθεῖα, καὶ ἔστι μόνης αἰτιατικῆς. Τὸ γὰρ πρῶτον πρόσωπον τῶν δυϊκῶν εὐθείας καὶ αἰτιατικῆς πτώσεως ἐστὶν, οἷον νῶ· τὸ δεύτερον πρόσωπον, ὀρθῆς πτώσεως, οἷον σφῶϊ· τὸ τρίτον, αἰτιατικῆς πτώσεως καὶ μόνον, οἷον σφῶε. Τὸ δὲ σπόγγος, διὰ τοῦ π λέγεται, οὐ διὰ τοῦ φ· πᾶσα γὰρ λέξις δισύλλαβος ἀπὸ τοῦ ς ἀρχομένη ᾧ ὑποτέτακται συμφώνῳ, τῷ ο παραληγομένη, οὐδὲν τῶν δασέων ἀντιστοίχων ἔχει δευτερεῦον, ἀλλ’ ἕν τι τῶν ψιλῶν, οἷον σπόρος, σκότος, στόνος ### σ 528 Σφυρόν Τὸ περὶ τὸν ἀστράγαλον, ἤγουν τὰ ἀπολήγοντα μέρη πρὸς τῷ ἀστραγάλῳ, παρὰ τὸ συνεσφίχθαι τὰ ἄρθρα τῇ συνθέσει καὶ τοῖς νεύροις ### ε 1568 ἐπισφύριον Κτητικόν· καὶ γίνεται ἐκ τοῦ σφυρόν. Τὰ δὲ γινόμενα διὰ τοῦ ι ὑποκοριστικὰ, εἰ μὲν ὦσι δακτυλικὰ, πρὸ μιᾶς ἔχει τὸν τόνον· εἰ δὲ τριβράχεα, προπαροξύνεται, καὶ διὰ τοῦ ι γράφεται ### σ 529 Σχαδόνες Τὰ τῶν κηφήνων κηρία, καὶ ζῷον ἄπτερον ἄπουν ### σ 530 Σχαδίσαι Τὸ θηλάσαι· καὶ ### α 2495 ἀνίσχαδον τὴν ἄτοκον καὶ ἀθήλαστον ### σ 531 Σχεδόν Σημαίνει ἐγγὺς, πλησίον, πέλας· ἢ ἐκ χειρός. Γίνεται παρὰ τὸ σχέθω, τὸ κωλύω, σχεθὸν καὶ σχεδόν· ἐτυμολογεῖται δὲ παρὰ τὸ σχέσιν ἔχειν ἄλλον πρὸς ἄλλον ### σ 532 Σχεδίην Σημαίνει τὸ ἐκ τοῦ σύνεγγυς, ὡς τὸ, Τύψον δὲ σχεδίην μηδ’ ἅζεο θοῦρον Ἄρηα. Κυρίως δὲ ### σ 533 σχεδία ἐστὶν ἡ πρὸς τάχος γινομένη ### σ 534 Σχέθε Ἀπὸ τοῦ σχῶ γίνεται σχέθω, ὡς φλέγω φλεγέθω· ὁ παρατατικὸς, ἔσχεθον, ἔσχεθες, ἔσχεθε· καὶ κλίνεται ἄχρι τοῦ παρατατικοῦ κατὰ πᾶσαν ἔγκλισιν ### π 813 πρόσχες Ῥῆμα προστακτικὸν, καταλήξεως τῶν εἰς ΜΙ. Τὸ ῥῆμα, ἴσχημι· καὶ γίνεται ἐκ τοῦ σχῶ· ὁ μέλλων, σχήσω· ὁ δεύτερος ἀόριστος, ἔσχην· ἡ μετοχὴ, σχεὶς σχέντος· καὶ τὸ προστακτικὸν, σχὲς, ὁμοίως τῷ σύνες. Ὁ δὲ Ἀπολλώνιος ἀπὸ τοῦ σχῶ κανονίζει, μόνον αὐτὸ σημειούμενος. Ὥσπερ τὸ σπὲς, ἀπὸ τοῦ σπῶ· καὶ τὸ φρὲς, ἀπὸ τοῦ φρῶ· οὕτω καὶ τοῦτο ἀπὸ τοῦ σχῶ. Ἀλλὰ κακῶς. Οὐχ εὑρίσκεται ὁ τεχνικὸς σημειούμενος ἐπὶ τῶν εἰς ω, εἰς ΕΣ προστακτικόν. Χοιροβοσκός. Εἰς τὸν ε ψαλμὸν, Σύνες τῆς κραυγῆς μου, πρόσχες τῇ φωνῇ τῆς δεήσεώς μου. Ἀπὸ τοῦ σχῶ, ὁ μέλλων, σχήσω· ὁ δεύτερος ἀόριστος, ἔσχον, καὶ κατέσχον· καὶ ἡ μετοχὴ, σχών· καὶ ὥσπερ ἀπὸ τῆς φαγὼν μετοχῆς γίνεται τὸ προστακτικὸν φάγε, καὶ πιὼν πῖε, οὕτω καὶ ἀπὸ τοῦ σχὼν σχὲ καὶ κατάσχε· ἐν πλεονασμῷ δὲ τοῦ ς, σχὲς, καὶ κατάσχες. Τὸ δὲ σπὲς, ἀπὸ τοῦ σπῶ· ὁ μέλλων, σπήσω· ὁ δεύτερος ἀόριστος, ἔσπον· ἡ μετοχὴ, σπὼν καὶ ἐνισπών· καὶ τὸ προστακτικὸν, σπέ· καὶ πλεονασμῷ τοῦ ς, σπές. Οὕτω Ζηνόβιος. Πλεονάζει δὲ τὸ ς, διὰ τὴν μονοσυλλαβίαν ### σ 535 Σχέτλιος Ὀδυνηρὸς, χαλεπὸς, ἀγνώμων, δυστυχὴς, ἄδικος, ἄπορος, θλιβόμενος, τλήμων, ἐπαχθής· ἢ ὁ τὸ σχετλιάζειν καὶ δυσφημεῖν καὶ λύπας τινὶ διδούς. Ζεύς με γὰρ σχέτλιος, Ἰλιάδος β· καὶ πάλιν, Σχέτλιος ἐσσὶ γεραιὲ, Ἰλιάδος κ, ἀντὶ τοῦ σχετλιασμοῦ ἄξιος. Γίνεται παρὰ τὸ σχέθω, τὸ κωλύω, καὶ τὸ λίαν, ὁ ἐπισχέσεως ἄξια ἔργα ποιῶν ### σ 536 Σχετλιάζει Δυσχεραίνει, ἢ βλασφημεῖ ### σ 537 Σχηματιζόμενος Προσποιούμενος, ἢ συνταττόμενος ### σ 538 Σχήσεσθαι Ἰλιάδος ι, ἀνθέξειν, ἀντιστῆναι. Παρὰ τὸ σχῶ, τὸ κρατῶ, γίνεται σχῆμι ### σ 539 Σχοινίον Ἐκ τοῦ σχοῖνος· τοῦτο ἐκ τοῦ σχῶ, τὸ κρατῶ· καὶ ### σ 540 σχοινοφόρος ἐκ τοῦ σχοῖνος καὶ τοῦ φέρω· τὸ δὲ ### σ 541 σχοῖνος μέτρον ἐστὶ γεωμετρικόν. Σημαίνει τρία, τὴν πόαν, ἢ νομὴν, ὡς τὸ, Ἀσωπὸν βαθύσχοινον· καὶ μέτρον Περσικὸν, ὃ παρὰ Πέρσαις παρασάγγης λέγεται, ἀπὸ μεταφορᾶς· καὶ ἡ κατευθυντηρία, καθὼς καὶ ὁ ψαλμῳδὸς φησὶ, Τὴν τρίβον μου καὶ τὴν σχοῖνόν μου σὺ ἐξιχνίασας· ἐκ γοῦν τῆς σχοίνου τοῦ μετρικοῦ σπαρτίου, καὶ τὰ μετρούμενα τῶν χωρίων ### σ 542 Σχῖνον Τὴν σκίλλαν, ἣν διαμασσῶνται οἱ καλλωπιζόμενοι ἕνεκα τοῦ λευκοῦν τοὺς ὀδόντας· ἀφ’ οὗ καὶ τὸ σχινίζεσθαι ### σ 543 Σχολή Οὐχ ὁ τόπος ἐν ᾧ σχολάζουσι καὶ διατρίβουσι περὶ παιδείαν, οὐδὲ αὐτὴ ἡ ἐν λόγοις εὐμουσία καὶ διατριβὴ, ἀλλ’ ἣν οἱ πολλοὶ ἀκύρως καλοῦσιν εὐκαιρίαν· τὸ δὲ εὐκαιρεῖν, βάρβαρον· ἀντὶ δὲ τούτου σχολὴν ἄγειν λέγουσιν Ἀττικοὶ καὶ σχολάζειν. Ἡ δὲ εὐκαιρία, βάρβαρον μὲν οὐκ ἔστιν ὄνομα, τάττεται δὲ οὐκ ἐπὶ σχολῆς, ἀλλ’ ἐπὶ καιροῦ τινὸς εὐφυΐας καὶ ἀρετῆς. Καὶ ἀντὶ τοῦ οὐδαμῶς. Ἀπὸ δὲ τοῦ σχολὴ, σχολαῖος· τὸ δὲ σχολὴ γίνεται παρὰ τὸ σχῶ. Ἔστι δὲ ἐπίρρημα, ἀντὶ τοῦ ἠρέμα. Καὶ ### σ 544 σχολαῖον ἀργὸν, διατριβὴν ποιούμενον· καὶ ### σ 545 σχολαίτερον ἠρεμαιότερον· ἀπὸ τοῦ σχολαιότερος, ὅπερ ἀπὸ τοῦ σχολαῖος. Ὁμοίως ### σ 546 Σχέδος Παρὰ τὸ χέω χέδος καὶ σχέδος, οἱονεὶ τὸ διαχέον καλῶς καὶ διαμερίζον τὰς λέξεις καὶ τοὺς λόγους. Ἢ παρὰ τὸ σκεδάζω σκεδάσω σκέδος καὶ σχέδος· διασκεδαζόμεναι γὰρ αἱ λέξεις καὶ οἱονεὶ μεριζόμεναι εἰς λεπτὰ διὰ τοῦ λόγου εἰς γνῶσιν παραλαμβάνονται ### σ 547 Σχόλιον Εἴρηται διὰ τὸ κατὰ σχολὴν παρατίθεσθαι πρὸς σαφεστέραν ἑρμηνείαν τῶν δυσνοήτων ῥημάτων ### σ 548 Σχίδαξ Παρὰ τὸ σχίζω· σημαίνει δὲ τὸ ἐσχισμένον ξύλον ### σ 549 Σχολαστικός ὁ ἐν τῇ διακρατήσει διάγων ### σ 550 Σκεδάζω Παρὰ τὸ σχεδιάζω, τὸ ἐκ τοῦ παραχρῆμά τι ποιῶ, σχεδάζω καὶ σκεδάζω. Ἢ παρὰ τὸ σχίζω, τὸ διαχωρίζω, πλεονασμῷ τῆς ΔΑ συλλαβῆς, σχιδάζω καὶ σκεδάζω· τὸ γὰρ σκεδαζόμενον εἰς πολλὰ διασχίζεται ### σ 551 Σχολή Ἀττικοί· οὐ μόνον δὲ τὸ μηδὲν δρᾶν, ἀλλὰ καὶ τὸ περί τι σχολάζειν ### σ 552 Σῴζω Τὸ σώζω χωρὶς τοῦ ι λέγει ὁ Δίδυμος· ὥσπερ γὰρ ἀπὸ τοῦ ἕω, τὸ κάθημαι, γίνεται ἕζω, οὕτως ἀπὸ τοῦ σώω, τὸ ὑγιαίνω, γίνεται σώζω, πλεονασμῷ τοῦ ζ. Ἀλλ’ ἡ παράδοσις ἔχει τὸ ι. Τὸ δὲ σῴζω, ὅτε μὲν γίνεται ἀπὸ τοῦ σῶος, σωΐζω, ὡς λέπος λεπίζω, καὶ κατὰ συναίρεσιν, σῴζω, ἔχει τὸ ι· ἡνίκα δὲ ἀπὸ τοῦ σάος σαόζω καὶ κράσει σώζω, οὐκ ἔχει προσγεγραμμένον τὸ ι. Δεῖ δὲ γινώσκειν, ὅτι ἡνίκα ἀπὸ τῆς ΣΩ συλλαβῆς ἄρχεται ἐπιφερομένου τοῦ ζ, ἔχει προσγεγραμμένον τὸ ι, σῴζω σῴζομαι, ἔσῳζον· ἡνίκα δὲ μὴ οὕτως ἔχῃ, οὐ προσγράφεται, οἷον σαώζω, σώσω, σῶσον ### σ 553 Σωτηρία Ὄνομα παρώνυμον ἀπὸ τοῦ σωτῆρος· τοῦτο ἀπὸ τοῦ σώζω, σώσω, σέσωκα, σέσωσμαι, σέσωσται, σωστὴρ, καὶ σωτήρ. Ἔστι δὲ καὶ ἄλλο σῶ, τὸ ὑγιαίνω· ἐξ οὗ ὁ παθητικὸς παρακείμενος, σέσωσμαι, σέσωσται· καὶ ἐξ αὐτοῦ σωτήρ. Τὸ δὲ σῷος ἔλεγεν ὁ Δίδυμος σὺν τῷ ι γράφεσθαι, ὡς ἀπὸ τοῦ ὁ σῶς τοῦ σῶ· τὰ γὰρ ἀπὸ τοῦ εἰς ΩΣ διὰ τοῦ ΩΟΣ σὺν τῷ ι, Μίνως, Μινῷος· ἥρως, ἡρῷος· οὕτως καὶ σῶς σῷος. Ὁ δὲ Ἡρωδιανὸς λαβόμενος αὐτοῦ λέγει, ὅτι τὸ σῶς ἀπὸ τοῦ σῶος πέπονθε. Πρὸς ὃν ἔστιν εἰπεῖν, τί οὖν; Ἀπὸ τοῦ πεπονθότος γίνεται παράγωγον; Γίνεται γὰρ ἀπὸ τοῦ πατρὸς καὶ μη τρὸς πατρικὸς καὶ μητρικός. Λέγει δὲ πάλιν ὁ τεχνικὸς, ὅτι οὐδέν ἐστιν εἰς ΩΣ μονοσύλλαβον περισπώμενον ἀρσενικὸν, εἰ μὴ τοῦτο· πρὸς ὃν ἔστιν εἰπεῖν, ὅτι σὺ ἐδίδαξας ἡμᾶς ἐν τῇ περὶ τοῦ ζῶς μονοσυλλάβου βίβλῳ, ὅτι ἔστι τὸ ζῶς, καὶ τὸ Κῶς, καὶ τὸ Γλῶς· εἰσὶ δὲ ὀνόματα ἡρώων. Δεῖ δὲ γινώσκειν, ὅτι τὸ σῶος ἄνευ τοῦ ι ἡ παράδοσις οἶδε· καὶ λέγει ὁ τεχνικὸς, ὅτι ἔστι σώω σώσω διὰ τοῦ ω μεγάλου, ὡς γνώω γνώσω· καὶ σόω διὰ τοῦ ο μικροῦ. Ταῦτα τρέπουσι τὸ τελευταῖον ω εἰς ΟΣ, καὶ γίνεται ἐκ μὲν τοῦ σώω τὸ σῶος, ἐκ δὲ τοῦ σόω τὸ σόος. Σῷ μονοσύλλαβον, οἱ σῶοι, καὶ παρὰ Θουκυδίδῃ· ἡ δὲ συνήθεια γράφει, σῶος. Λέγει δὲ Ὦρος ὁ Μιλήσιος ἔχειν τὸ ι προσγεγραμμένον· ἀπὸ γὰρ τοῦ οἱ σῶοι οἱ σῷ, ὥσπερ οἱ ζῶοι οἱ ζῷ ### σ 554 Σώεσκον Ἔσῳζον· ἢ ἀπὸ τοῦ ἔσῳον, ἢ ἀπὸ τοῦ σώζω. Τὸ δὲ σώω σημαίνει τὸ ὁρμῶ, ὡς τὸ, Σώεσθαι στροφάδην, παρὰ Ἀπολλωνίῳ ### σ 555 Σώχω Τὸ τρίβω· παρὰ τὸ σῶ σώχω, ὡς σμῶ σμώχω· παρὰ τοῦτο δὲ καὶ τὸ ψώχω ### σ 556 Σῶκος Ἐπίθετον Ἑρμοῦ· ἤτοι ὁ ἰσχυρός· ἢ σάοικος· ἢ ὁ ὠκέως σοούμενος· ἄγγελος γάρ. Ἢ σωσίοικος, ἢ ὁ σωστικὸς θεός. Παρὰ τὸ σώζω σῶκος, ὡς θάσσω θάκος. Ἔστι δὲ καὶ ὄνομα κύριον ### σ 557 Σῶμα Οἱονεὶ δῶμα ὂν τῆς ψυχῆς· ὅθεν καὶ ### σ 558 σκήνωμα πᾶν τὸ τεθνηκός. Εἴρηται δὲ σῶμα, ὥς φησι Πλάτων, ὅτι σῆμα ἐστὶ, τουτέστι τάφος τῆς ψυχῆς· δίκην γὰρ τάφου ἐντέθαπται ἡ ψυχὴ τῷ σώματι. Ἢ σώαιμα, σῶον αἷμα. Ἐν τῷ ### σ 559 Σωρός Ἐπὶ τῶν λίθων. Ἀπὸ τοῦ σωρὸς, σωρεύω, σωρεία· καὶ σωρεὸς, ἀπὸ τοῦ σωρεύω, ὡς φωλεύω φωλεός. Εἴρηται δὲ ἀπὸ τοῦ ἐν αὐτῷ σωρεύεσθαι τὰ σώματα· ἢ παρὰ τὸ ἔσω ὠρεῖν, ὅ ἐστι φυλάττειν· ὥστε τὸ σωρεὸς μὴ πεπλεονακέναι, ἀλλὰ μᾶλλον ἐνδεδεηκέναι τὸ σωρός· τὰ γὰρ εἰς ΡΟΣ λήγοντα δισύλλαβα, τῷ ω παραληγόμενα, μὴ ὄντα ἐπίθετα, βαρύνεται, Ὦρος, Δῶρος, Φλῶρος, Βῶρος· οὐδὲν ἔχομεν ὀξύτονον· σεσημείωται τὸ σωρός. Τὰ ὀξύτονα ἐπίθετα εἰσὶ, χλωρὸς, ψωρὸς, μωρός. Πῶς οὖν ὀξύνεται τὸ σωρός; Ἠλόγηται ὅταν δισυλλαβῇ· τὸ πρῶτον ἄρα σωρεὸς, ὡς ὀχεὸς, λοχεός ### σ 560 Σῶρος Ἐν ᾧ τὸ σῶμα ῥεῖ, ἤγουν καταρρεῖ ### σ 561 Σωφροσύνη Παρὰ τὸ σῴζειν τὸ φρονεῖν· ἢ παρὰ τὸ σῶμα φρουρεῖν ἀπὸ ῥύπου· ἢ διὰ τὸ σῶα φρονεῖν ### σ 562 Σωφρονιστῆρες Οἱ ἔσωθεν τῶν ἄλλων ὀδόντων διὰ τὸ φύεσθαι κατὰ τὴν τοῦ φρονεῖν ὥραν περὶ τὸ εἰκοστὸν ἔτος. Ὁ δὲ Ἀριστοτέλης καλεῖ αὐτοὺς κριτῆρας ### σ 563 Σωφρονισταί Ἄρχοντές τινες χειροτονητοὶ δέκα τὸν ἀριθμὸν, ἑκάστης φυλῆς · ἐπεμελοῦντο δὲ τῆς τῶν ἐφήβων σωφροσύνης ### σ 564 Σάωσε Τὸ ἐσάωσα συναιρεθὲν εἰς τὸ ἔσωσα, διατί μὴ περισπᾶται; Λύσις· ὅτι ὁ τύπος ἀντίκειται· οἱ γὰρ ὑπὲρ δύο συλλαβὰς ἀόριστοι προπαροξύνονται ### σ 565 Σταφυλή Ὀξύνεται καὶ βαρύνεται, ὥς φησι Πτολεμαῖος· τὸ μὲν γὰρ βαρυνόμενον ὄνομα ἐπὶ τῆς καθιεμένης μολίβδου παρὰ τοῖς ἀρχιτέκτοσι τίθεται· τὸ δὲ ὀξυνόμενον, ἐπὶ τῆς ὀπώρας. Παρῆχθαι δὲ λέγουσι τὴν ὀπώραν ἀπὸ Σταφύλου τινὸς, ὃς ἐγένετο υἱὸς τοῦ Διονύσου. Ἡρακλείδης δὲ ἥμαρτε φησὶ λῆγον εἰς ὀξεῖαν· οὐδὲν γὰρ τῶν εἰς ΛΗ ληγόντων θηλυκῶν ὀνομάτων ἀμέτοχον γένους οὐδετέρου παρατελευτῶντος τοῦ υ, ὀξύνεται, κρωβύλη, φαισύλη, ἡδύλη, κορδύλη, κανδύλη. Οἱ οὖν ὀξύνοντες φασὶν, ὅτι ἀπὸ βαρυτόνου ἀρσενικοῦ γέγονε· τὰ γὰρ εἰς η θηλυκὰ ὀξύνεται, ἐὰν τὰ ἀρσενικὰ βαρύνηται· οἷον πόθος, ποθή· φόνος, φονή· νόμος, νομή· ὦνος, ὠνή· καὶ τοὔμπαλιν, Δαναὸς Δανάη. Καὶ πῶς τὸ κόγχος κόγχη, φίλος φίλη, μύλος μύλη, καὶ ἄλλα μυρία· καὶ ἐπὶ τῶν ὀξυτόνων καλὸς καλὴ συμβαρύνεται καὶ ὀξύνεται τοῖς ἀρσενικοῖς; Καὶ τινὲς, βοηθεῖν τῇ συνηθείᾳ βουλόμενοι, φασὶν, ὅσα τοῦ αὐτοῦ ἀπαραλλάκτως ἔχεται σημαινομένου, ὁμοτονεῖ· ὅσα δὲ διαλλάττει τῷ σημαινομένῳ, καὶ τῷ τόνῳ διαλλάττει. Τὸ μὲν οὖν ξένος ξένη, φίλος φίλη, καὶ τὰ ὅμοια, ἀπαράλλακτά εἰσι· τὸ δὲ χόλος χολὴ, τρόπος τροπὴ, πόθος ποθὴ, στρόφος στροφὴ, γόνος γονὴ, δόμος δομὴ, διαφέρουσιν. Εἰ οὖν τὸ στάφυλος ἀρσενικὸν διαφέρει τῷ σημαινομένῳ, ἡ σταφυλὴ τὸ θηλυκὸν ἐπὶ τῆς ὀπώρας ὀξύνεται, παρὰ τὸ στάζειν τὸν πηλόν ### σ 566 Σκηνή Οἱ μὲν τὸ κωνωπίσαι· οἱ δὲ, δέρματα καὶ στρωτῆρας καὶ δοκοὺς, οἷς καταπήγνυται πᾶσα ἡ σκηνή· οἱ δὲ, εἶδος κόσμου γυναικείου, οἱ δὲ, σκεῦός τι οὕτω καλούμενον· οἱ δὲ, τὴν νῦν δελφικὴν καλουμένην· καὶ ### σ 567 σκηνευτὴς ὁ σκηνήν τινα οἰκῶν ### σ 568 Στάδιον Κατὰ τὸ ἀρχαῖον ἐκαλεῖτο αὐλός· ὅθεν ### δ 662 δίαυλος τὰ δύο στάδια, ἀπὸ τοῦ δύο αὐλῶνας ἔχειν· καὶ ### δ 663 διαυλωνίζειν λέγουσι τοὺς ἀνέμους, ὅταν διά τινος ὁμαλοῦ καὶ στενοῦ διαπνέωσι. Καλεῖται δὲ, ὅτι φασὶ Δαναὸν, ἐπὶ τοῖς γάμοις τῶν θυγατέρων ἀγῶνα ἐπιτελοῦντα, δεῖξαι τοῖς μνηστῆρσι τὸ τοῦ δρόμου τέρμα, ἐν ᾧ ἐπεφύκει σέλινα· ἐξ ὧν σπάσαι τὸν φθάσαντα, καὶ τοῦτο σύμβολον γενέσθαι τῆς νίκης, ὥσπερ νῦν τὰ βραβεῖα· ἀπὸ δὲ τοῦ σπάσαι κληθῆναι σπάδιον καὶ στάδιον. Ἢ ὅτι τετραποδιστὶ τὸ πάλαι περιπατοῦντες, μετὰ τὸ εὑρεθῆναι τὸν Δημητριακὸν καρπὸν, ἀνέστησαν· καὶ εὐρωστίας ἐπίδειξιν ποιούμενοι, δρόμον ἠγωνίζοντο Διὰ τὴν στάσιν οὖν, στάδιον. Εἰς τὰ σχόλια Πινδάρου ### σ 569 Σκηνή Ἔστιν ἡ μέση θύρα τοῦ θεάτρου ### π 814 περισκήνια δὲ, τὰ ἔνθεν καὶ ἔνθεν τῆς μέσης θύρας, χαλκᾶ κάγκελλα· καὶ ἵνα σαφέστερον εἴπω, σκηνὴ ἡ μετὰ τὴν σκηνὴν εὐθὺς, καὶ τὰ περισκήνια, ἡ ὀρχήστρα. Αὕτη δέ ἐστιν ὁ τόπος ὁ ἐκ σανίδων ἔχων τὸ ἔδαφος, ἐφ’ οὗ θεατρίζουσιν οἱ μῖμοι· εἶτα μετὰ τὴν ὀρχήστραν βωμὸς ἦν τοῦ Διονύσου, τετράγωνον οἰκοδόμημα κενὸν ἐπὶ τοῦ μέσου, ὃ καλεῖται θυμέλη, πρὸς τὸ θύειν· μετὰ τὴν θυμέλην ἡ κονίστρα, τουτέστι τὸ κάτω ἔδαφος τοῦ θεάτρου. τ ### τ 34 ταῦ τὸ στοιχεῖον, ὅτι ἐντεταμένας ἔχει τοῦ χαρακτῆρος τοῦ στοιχείου τὰς ἐντυπώσεις· ἀπὸ γὰρ μακρᾶς τῆς ἄνω καὶ τοῦ ι τὸ γράμμα ἐστίν. Ἐντεῦθεν καὶ ταῶς, ὁ τεταμένα ἔχων τὰ πτερά. Τὸν δὲ Ἁλιροθίου πέλεκυν φησὶν μιμησάμενος, ἐνετυπώσατο τὸ γράμμα ### τ 35 Τάγηνον Τοῦτο Ἰώνων τινὲς τήγανον λέγουσι. Ἡρωδιανὸς ἀπὸ τοῦ τήκω τήγανον, καὶ καθ’ ὑπέρθεσιν, οἷον, Ἐμοῦ δὲ ὥσπερ ἐπὶ ταγήνου ἔσιζεν ἡ καρδία, καὶ κατετήκοντο αἱ σάρκες, καὶ αὐτόματα ἐχώρει κατὰ τῶν γνάθων τὰ δάκρυα ### τ 36 Ταγηνίας Πέμματα ἐστὶ τῶν ἀπὸ τηγάνων ἐκ στέατος ὑγροῦ καὶ τυροῦ καὶ μέλιτος καὶ ἀσταφίδος ### τ 37 Τάγυρι Τὸ βραχύτατον καὶ ἐλάχιστον, οἷον ψιλὰ λέγουσιν. Εὔπολις Αἰξὶ, Μαθόντι μηδὲ τάγυρι μουσικῆς ### τ 38 Ταλαεργοί Οἱ τλητικοὶ καὶ τλῆναι δυνάμενοι πρὸς πᾶν ἔργον ### τ 39 Τάλαντον Χρύσεια πατὴρ ἐτίταινε τάλαντα. Σημαίνει δὲ ### τ 40 τάλαντον τὸ ζυγὸν, παρὰ τὸ ταίνω ῥῆμα· ὅπερ γίνεται κατὰ ἀναδιπλασιασμὸν τιταίνω· καὶ ὡς φαίνω φαντὸς, οὕτως ταίνω ταντὸς, καὶ τὸ οὐδέτερον ταντόν· καὶ πλεονασμῷ τῆς ΑΛ συλλαβῆς, τάλαντον· καὶ συνθέσει, ἀτάλαντον, ἀντὶ τοῦ ὁμοιοτάλαντον. Ἢ παρὰ τὸ ταλαὸν, τὸ ὑπομονητικὸν τοῦ βάρους. Τάλαντον οὖν ἡ στάθμη· καὶ ΤΑΛΑΝ τεύειν τὸ σταθμίζειν καὶ ζυγοστατεῖν. Ἐν Τιμαίῳ, Τὴν δὲ γῆν ταλαντουμένην ἀνωμάλως, σείεσθαι μὲν ὑπ’ ἐκείνων· κινουμένην δὲ αὖ πάλιν ἐκεῖνα σείειν. Μεταφορικῶς, ἀπὸ τῶν ζυγῶν· ἐπεὶ τὸ ζυγεῖν ### τ 41 ταλαντᾶν λέγουσι· καὶ ### υ 15 ὑπερταλαντᾶν τὸ ὑπερβαρεῖν. Πολλὰ εὗρον σημαίνειν τὴν λέξιν· ἢ παρὰ τὸ μέγιστον χρυσίου καὶ ἀργυρίου μέρος· καθ’ ὃ σημαινόμενον Δημοσθένης φησὶ πεντήκοντα τάλαντα· ἢ σταθμοῦ τὶ ὄνομα, ὥσπερ Ἀριστοφάνης, Ἀλλ’ ἢ ταλάντῳ μουσικὴ κριθήσεται· καὶ τὸ Ὁμήρου, χρύσεια πατὴρ ἐτίταινε τάλαντα. Τρίτον σημαινόμενον, ἡ ῥοπή· τέταρτον, ἀριθμοῦ τὶ ὄνομα, ὡς καὶ πολυτάλαντος ὁ πλούσιος. Καὶ τὸ Ὁμήρου, Κεῖτο δ’ ἄρ’ ἐν μέσσοισι δύο χρυσοῖο τάλαντα. Καὶ διτάλαντον δὲ καὶ τριτάλαντον, καὶ ἡμιτάλαντον λέγεται, ἀρχαία δὲ ἡ χρῆσις καὶ ἡ τοῦ τρίτου ἡμιταλάντου, καὶ πέμπτον ἡμιτάλαντον. Ἔστι δὲ τὸ μὲν τρίτον ἡμιτάλαντον, δύο ἥμισυ τάλαντα· τὸ δὲ πέμπτον ἡμιτάλαντον, τέσσαρα ἥμισυ· καὶ τὸ ἕβδομον ἡμιτάλαντον, ἓξ ἥμισυ· καὶ ὅλως οὗτινος ἀριθμοῦ παρωνύμῳ μέρει ἐπονομάσει τὶς τὸ ἡμιτάλαντον, τούτου ὁ προηγούμενος ἀριθμὸς ἐφαρμόσει τοῖς ταλάντοις· οἷον, ἂν μὲν η, ἑπτά· ἂν δὲ θ, ὀκτώ· συναριθμουμένου δηλονότι καὶ τοῦ ἥμισυ. Φίλον δὲ τοῖς ἀρχαίοις καὶ τὸ ἓν ἥμισυ τάλαντον τρία ἡμιτάλαντα λέγειν, ὡς καὶ τρία ἡμίμναια, τὴν μίαν ἥμισυ μνᾶν. Καὶ ἄλλως· τὸ τάλαντον κατὰ τοὺς παλαιοὺς χρυσοῦς εἶχε τρεῖς· διὸ καὶ Φιλήμων ὁ κωμικὸς φησὶ, δύο εἰ λάβοι τάλαντα, χρυσοῦς ἓξ ἔχων, ἀποίσεται· εἰς τὸ Λεξικὸν τῆς Ἰλιάδος, Ἕπτ’ ἀπύρους τρίποδας, δέκα δὲ χρυσοῖο τάλαντα. Τὰ νῦν ἑξακισχίλια λεγόμενα παρὰ Ἀθηναίοις. Διαφόρως δὲ νοεῖται· ἦν γὰρ καὶ βραχύ τι παρὰ τοῖς ἀρχαίοις. Καὶ ὁ ποιητὴς δὲ δῆλον ἡμῖν τοῦτο ποιεῖ, ἐν τῷ ἐπιταφίῳ Πατρόκλου λέγων, τῷ δὲ τετάρτῳ θῆκε δύο χρυσοῖο τάλαντα· εἰ γὰρ περὶ τοῦ ταλάντου τῶν Ἑλλήνων ἔστι, βραχύ τι τὸ τάλαντον τοῦ χρυσοῦ ἦν παρ’ αὐτοῖς, ὡς ὁ Δίφιλος ἐν ἀργύρῳ “βραχύ τι ἐστι τάλαντον” φησί. Τάλαντον δὲ, οὐ τάλαντα. Ταῦτα δέ ἐστι χρυσίου τάλαντον ### τ 42 Ταλαπείριος Οἱ τραγικοὶ τὸν ταλαίπωρον λέγουσιν, ἢ ὁ τηλόθεν πεπειραμένος, οἱονεὶ ὁ πολλὴν πεῖραν ὑπομείνας, τουτέστι πολύπειρος· ἢ ὁ πολλὰ τετληκὼς, καὶ πολλῶν πεπειραμένος· Ἀντίμαχος· Πώρη ἀλόχοισι καὶ οἷς τεκέεσσιν ἕκαστος, ἀντὶ τοῦ πένθος· ἢ παρὰ τὸ τηλόθεν πεπερακέναι, ταλαπέριος· καὶ πλεονασμῷ τοῦ ι, ταλαπείριος ### τ 43 Τάλαρος Καλαθίσκος, κόφινος· κυρίως δὲ ὁ εἰς τυρὸν ἐπιτήδειος. Εἴρηται δὲ ἀπὸ τοῦ τετάσθαι· ἢ ἀπὸ τοῦ τηρὸς ταρός· καὶ πλεονασμῷ τῆς ΑΛ συλλαβῆς, τάλαρος, ὁ εἰς τυρὸν ἐπιτήδειος. Ἡσίοδος, Ἐς ταλάρους ἐφόρευν· καὶ Ὅμηρος, Πλεκτοῖς ἐν ταλάροισι φέρον μελιηδέα καρπὸν, Ἰλιάδος ς ### τ 44 Τάλας Σημαίνει τὸν ἄθλιον· παρὰ τὸ τάλλω, τὸ κακοπαθῶ, ἔνθεν Ἡσίοδος φησὶν, Ἐτρέφετ’ ἀτάλλων μέγα νήπιος· ἀντὶ τοῦ μὴ κακοπαθῶν. Τάλλω οὖν, καὶ κατὰ συγκοπὴν, τλῶ· καὶ ταλῶ, ἔνθεν τὸ ### τ 45 ταλάσσῃς ἀντὶ τοῦ ὑπομείνῃς· καὶ ### τ 46 ταλασίφρων ὁ καρτερόφρων καὶ γενναῖος, παρὰ τὸ τλεῖν ### τ 47 Ταλαυρινὸν πολεμιστήν Ὑπομονητικὸν ἐν μάχῃ. Παρὰ τὸ ταλαὸν καὶ ῥινὸν γίνεται σύνθετον ### τ 48 Ταλαῶο Μετὰ τοῦ ι τινές· ἦν γὰρ ταλαοῖο· οὐ κατεπείγει δέ· ἐκ γὰρ τῆς εἰς ΩΣ εὐθείας Ἀττικῶς κέκλιται, καὶ πλεονασμῷ τοῦ ο, ὡς Μίνωο, Ἀνδρογέωο ### τ 49 Ταλάσια Τὰ ἔρια· ἀφ’ οὗ καὶ ### τ 50 ταλασιουργοὶ οἱ ἱστουργοί· τὸ ΣΙ, ι· τὰ διὰ τοῦ ΙΟΣ κύρια ὑπερτρισύλλαβα προπαροξύτονα διὰ τοῦ ι γράφεται· χωρὶς τῶν παρὰ τὸ κλέος καὶ τῶν ἀπὸ τῶν εἰς ΕΥΣ, οἷον Προκόπιος, Γεώργιος. Πρόσκειται, “ὑπερτρισύλλαβα·” διὰ τὸ Ἄρειος. “Παρὰ τὸ κλέος·” διὰ τὸ Ἡράκλειος. “Ἀπὸ τῶν εἰς ΕΥΣ·” διὰ τὸ Βασίλειος ### τ 51 Ταμίας Ὁ φύλαξ, κυρίως ὁ κελλάριος, παρὰ τὸ τέμνω, οἱονεὶ παρὰ τὸ ἀποτετμῆσθαι καὶ ἀποκεχωρίσθαι καὶ ἀφωρίσθαι αὐτῷ τὴν τοῦ οἴκου ἐξουσίαν ### τ 52 Ταμίας Ὁ δεσπότης· παρὰ τὸ ἀποτετμῆσθαι αὐτῷ τὴν τοῦ οἴκου ἐξουσίαν· ἢ παρὰ τὸ τέμνειν αὐτὸν καὶ ἀπομερίζειν τοῖς ἄλλοις. Ζεὺς ταμίας πολέμοιο ### τ 53 Ταμίαι Ἔφοροι, φύλακες, ταμιοῦχοι, διοικηταί. Ἀρχὴ γὰρ τὶς παρὰ Ἀθηναίοις ἦν οἱ ταμίαι, ι τὸν ἀριθμόν. Παραλαμβάνουσι δὲ οὗτοι τό τε ἄγαλμα τῆς Ἀθηνᾶς καὶ τὰς νίκας καὶ τὸν ἄλλον κόσμον καὶ τὰ χρήματα ἐναντίον τῆς βουλῆς, ὡς Ἀριστοτέλης. Εἰσὶ δὲ καὶ ἄλλοι ταμίαι ἄρχοντες χειροτονητοὶ ἐπὶ τὰς ἱερὰς καὶ δημοσίας τριήρεις. Ὅτι δὲ καὶ τοῖς τριηράρχαις παρείποντο ταμίαι, δεδήλωκεν Εὔπολις ### τ 54 Ταμύναι Πόλις ἐν Εὐβοίᾳ ### τ 55 Τάμον Ἀόριστος δεύτερος· καὶ ### τ 56 τάμητε ὑποτακτικόν· καὶ ἡ μετοχὴ ### π 815 προταμὼν ἀντὶ τοῦ ἤτοι ἀποκόψας, ἢ τὸ σκληρὸν τῆς τροφῆς προκατεργασάμενος. Τὸ ῥῆμα, τέμνω· τὸ δὲ τάμνω, Δωρικόν· ὁ μέσος παρακείμενος, τέτομα ### τ 57 Ταμεσίχροα Παρὰ τὸ ταμῶ ταμέσω ταμεσίχρους· σημαίνει δὲ τὸν τέμνοντα τὸν χρῶτα, τὸν τμητικὸν τοῦ χρωτός ### τ 58 Τανύω Ἀπὸ τοῦ τείνω ### τ 59 Τανηλεγέος θανάτοιο Παρὰ τὸ λέγω, τὸ κοιμῶμαι, ταναλεγὴς καὶ τανηλεγής· ἢ παρὰ τὸ τῆλε, τηλελεγὴς καὶ τανηλεγὴς, ὁ μακρὸν κοίμημα ἔχων, τουτέστιν αἰώνιον· ἢ ὁ μακρὰν ἀφροντιστίαν παρέχων ### τ 60 Τανύηκες Τεταμένην ἔχον τὴν ἀκὴν, ἢ αἰχμὴν, τουτέστιν ἠκονημένον, ἐπὶ τοῦ ξίφους· τὸ δὲ ### τ 61 τανυηκέας ὄζους τοὺς τεταμένους κλάδους· καὶ ἔστιν ἁπλῆ ἡ λέξις, τοὺς μέχρι πολλοῦ ἥκοντας καὶ παρατεταμένους ### τ 62 Τανύπεπλος Ἐπιμήκη πέπλον ἔχουσα· ἐξ οὗ καὶ τὴν φοροῦσαν εὐμήκη εἶναι δηλοῖ. Γίνεται δὲ παρὰ τὸ τανύω, τανύσω, τανύπεπλος, ὡς γανύω Γανυμήδης· καὶ ### τ 63 τανύπτερος ἡ παρατεταμένα πτερὰ ἔχουσα ### τ 64 Τανύφλοιον Ἰλιάδος π, τὴν μακρὸν φλοιὸν ἔχουσαν, εὔινον ### τ 65 Ταπεινός Ἢ παρὰ τὸ θάπτω, ὁ δεύτερος ἀόριστος, ἔθαφον θαφεινός· καὶ τροπῇ, ταπεινός· ἢ ὥσπερ ἐκ τοῦ ὄρος γίνεται ὀρεινὸς, οὕτως ἀπὸ τοῦ ἔδαφος ἐδαφεινός· καὶ κατὰ ἀφαίρεσιν τοῦ ε, καὶ τροπῇ τῶν συμφώνων, ταπεινός. Ἢ παρὰ τὸ πέδον πεδεινός· καὶ κατὰ τροπὴν τοῦ δ εἰς τ, καὶ τοῦ ε εἰς τὸ α, πατεινός· καὶ καθ’ ὑπέρθεσιν. Ἢ παρὰ τὸ δάπεδον δαπεδεινός· καὶ κατὰ συγκοπὴν καὶ τροπήν. Ἢ παρὰ τὸ πατῶ γίνεται πάτος, οἱονεὶ ὁ πατούμενος· καὶ ἐκεῖθεν πατεινὸς, καὶ ἐν ὑπερθέσει. Ἢ παρὰ τὸ τάπης τάπητος ταπητεινὸς, καὶ κατὰ συγκοπήν ### τ 66 Τάπητες Ἐπιβόλαια, ἢ στρώματα. Οὕτως Ἀριστοφάνης. Ἐτυμολογεῖ δὲ αὐτὸ Ὠρίων παρὰ τὸ θάλπω, θάλπης· καὶ μεταθέσει τοῦ θ εἰς τ, καὶ ἀποβολῇ τοῦ λ, τάπης. Ἢ δάπης καὶ τάπης. Ἢ παρὰ τὸ θάπτω, θάφης καὶ τάπης· ἢ παρὰ τὸ πατῶ, πάτης καὶ τάπης ### τ 67 Ταραντεινόν Λεπτὸν καὶ διαφανὲς ἱμάτιον, οὐ πάντως πορφυροῦν, ὥς τινες ὑπέλαβον. Καὶ ### τ 68 ταραντιναὶ βαφαί Παρὰ Ἀχαιῷ· οἶμαι τὰ ἁλουργὰ, ἢ τὰ ἀπ’ ὀστρέου ### τ 69 Τάρβος Σημαίνει τὸν φόβον, τρισὶ παραγωγαῖς ὁ Ἡρωδιανὸς τοῦτο ὑπέβαλε. Πρῶτον, ἐκ τοῦ ταράσσω τάραβος· καὶ συγκοπῇ, τάρβος, παρὰ τὸ ταράσσειν τὴν ψυχήν. β, ἐκ τοῦ τρέπω, ὁ β ἀόριστος, ἔτραπον, τράπος καὶ τάρβος· οἱ γὰρ εὐλαβούμενοι φεύγουσι. Τρίτον, ἐκ τοῦ τείρω, τὸ καταπονῶ, ὁ β ἀόριστος, ἔταρον, τάρος· καὶ πλεονασμῷ τοῦ β, τάρβος· καὶ ῥῆμα, ταρβῶ ### τ 70 τάρβησάν τε ἀντὶ τοῦ ἐφοβήθησαν ### τ 71 Ταραχή Ἐτυμολογεῖται μὲν παρὰ τὸ ῥᾷον χεῖσθαι· παράγεται δὲ παρὰ τὸ ταράσσω· τοῦτο παρὰ τὸ ῥῶ, τὸ φθείρω, ῥάσσω· μετὰ τοῦ στερητικοῦ α, ἀράσσω· καὶ πλεονασμῷ τοῦ τ, ταράσσω, ταράξω, τετάραχα. Τὸ ### ρ 128 ῥα βραχύ. Διατί; Τὰ διὰ δύο ΣΣ ἐκφερόμενα παράγωγα ῥήματα ὑπὲρ δύο συλλαβὰς βαρύτονα, διχρόνῳ παραληγόμενα, συστέλλει αὐτὸ, οἷον ἀνάσσω, πατάσσω, ταράσσω ### τ 72 Τάμνε Σημαίνει τέσσαρα· ἐπὶ μὲν τοῦ διατέμνειν, τάμνε νέους ὅρπηκας, ἵν’ ἅρματος ἄντυγες εἶεν· ἐπὶ δὲ τοῦ παρελαύνειν, τάμνον τ’ ἀμφὶ βοῶν ἀγέλην· ἐπὶ δὲ τοῦ θῦσαι, καὶ ἀπὸ στομάχους ἀρνῶν τάμεν, Ἰλιάδος χ. Ἐπὶ δὲ τοὺς δι’ ἐντόμων ὅρκους, ὄφρ’ ὅρκια τάμνῃ αὐτός ### τ 73 Τάριχος Παρὰ τὸ ἐν τῇ ταριχείᾳ ἰσχναίνεσθαι· ἢ παρὰ τὸ γάρη ἔχειν, τροπῇ τοῦ γ εἰς τὸ τ· καὶ ### χ 7 χεύειν τὸ τήκειν καὶ ξηραίνειν. Παρὰ τὸ γάρον, γάριχος καὶ τάριχος. Σημαίνει δὲ τὸ πεπασμένον λαρδίον ### τ 74 Τάργανον Τινὲς τῶν Ἰώνων τὸ ταρακτὸν καλοῦσι ### τ 75 Τάρπημεν Ἐτέρφθημεν, ἐκορέσθημεν. Ἀπὸ τοῦ τέρπω ἔταρπον ἐτάρπην ### τ 76 Τάρπη Καὶ αὐτῶν βέλος ἓν ἐς τὰς τάρπας ῥίπτειν. Κοφίνους μεγάλους· ἢ νεκροφορικὰ ἀγγεῖα· παρὰ τὸ αἴρειν τί. Αἴρω οὖν, ὁ μέλλων, ἀρῶ· ἐξ αὐτοῦ, ἄρη· καὶ πλεονασμῷ τοῦ π, ἄρπη καὶ τάρπη ### τ 77 ταρσοί Τάλαροι, καὶ τὰ πλατύσματα τῶν καρπῶν· αὐτὸ τὸ πτέρωμα· καὶ Θουκυδίδης οὕτως. Ῥητορική. Καὶ ### τ 78 τάρρωμα τὴν κωπηλασίαν. Οὕτως Ἀριστοφάνης. Ῥητορική ### τ 79 Ταρσοί Τὰ ἀγγεῖα τῶν τυρῶν, καὶ τὰ ἔξω τῶν καρπῶν· καὶ ### τ 80 Ταρσός Ἐκ μέρους ἢ τὸ πλάτος τοῦ ποδὸς, ἢ τὸ ἄκρον τῆς χειρός. Ῥητορική. Ἔστι δὲ καὶ ποιητική· οἷον, Νῦν δέ μ’ ἐπιγράψας ταρσὸν ποδός· παρὰ τὸ τερσαίνεσθαι, ἤγουν ξηραίνεσθαι· ἄσαρκον γὰρ τὸ πρὸς τοὺς δακτύλους μέρος. Ὦρος. Σημαίνει τρία· τὸ ἀγγεῖον, ὡς τὸ, Ταρσοὶ μὲν τυρῶν βρίθον· καὶ τὸ ἄκρον τοῦ ποδὸς, Ταρσὸν δεξιτεροῖο ποδός· καὶ τὴν πόλιν ### τ 81 Τάρταρος Ὁ κατώτερος τοῦ ᾅδου τόπος· οἱ δὲ τὸν περὶ τὰ νέφη τόπον οὕτως λέγουσιν. Ἄλλοι δὲ τὸν σκοτεινότατον τόπον, παρὰ τὸ ἐκτεταράχθαι καὶ συγκεχύσθαι τὰ ἐν αὐτῷ πάντα ### τ 82 Ταρτημόριον Δίχαλκον· ὁ γὰρ χαλκοῦς ὄγδοον τοῦ ὀβολοῦ. Καὶ ### τ 83 ταρτημόριον τινὰ καλοῦσιν, οἷον διχάλκου ἄξιον ### τ 84 Ταρφειάς Ἀρίσταρχος ὀξύνει, ὡς πυκνάς· ὁ δὲ Θρᾷξ Διονύσιος, ὁμοίως τῷ ταχείας, παρὰ τὸ ταρφὺς ἀρσενικῶς, οὗ πολλαὶ ἦσαν χρήσεις. Καὶ δῆλον ὅτι ἀναλόγως μὲν ἀναγινώσκει ὁ Θρᾷξ, ἐπεκράτησε δὲ ἡ Ἀριστάρχου ἀνάγνωσις ### τ 85 Τάρφεσι Πυκνώμασι, δάσεσι· παρὰ τὸ τρέφεσθαι καὶ αὔξεσθαι· ἡ εὐθεῖα τῶν πληθυντικῶν, τάρφη. Συνεμπίπτει δὲ πόλις θηλυκοῦ ἑνικῇ, καὶ πληθυντικῇ οὐδετέρου· οἷον, σκέπη, τὸ σκέπος καὶ τὰ σκέπη· βλάβη, τὸ βλάβος καὶ τὰ βλάβη· στέγη, τὸ στέγος καὶ τὰ στέγη· δέρη, τὸ δέρος καὶ τὰ δέρη· οὕτως οὖν καὶ Τάρφη ἡ πόλις· παράκειται γὰρ ἐκεῖ Ταρφειὰ λίμνη. Τὸ οὐδέτερον, τάρφος· καὶ τὰ τάρφη. Ἡρωδιανὸς περὶ Παθῶν ### τ 86 Ταρχύσωσι Θάψωσι, τὰ νενομισμένα τοῖς νεκροῖς πρὸς κηδείαν ἐπιτελέσωσι. Ἀπὸ τῆς ταραχῆς τῆς ἐν τοῖς νεκροῖς γινομένης ἐν τῷ θάπτειν αὐτοὺς εἴρηται τάρχεα καὶ ταρχύω ### τ 87 Ταῦρος Ἢ παρὰ τὸ τείνω καὶ τὸ οὐρὰ, τανύουρός τις ὤν· καὶ συγκοπῇ, ταῦρος· ἢ παρὰ τὸ γαίω, τὸ γαυριῶ, γαῦρος· καὶ τροπῇ, ταῦρος. Καὶ ὁ ὑπὸ τῶν ὀρχέων τόπος οὕτως ὠνόμασται, παρὰ τὴν ἀνάτασιν ### τ 88 Ταῦροι Τὸ Σκυθικὸν ἔθνος. Ὅτι τιμῶσιν Αἰγύπτιοι τοὺς βοῦς καὶ τὸν Ἄπιν ### τ 89 Ταῦρος Ὄρος ἐπὶ χώρας κείμενον, ἐν ᾧ εἰσι βάλανοι πρὸς τροφὴν τῶν συῶν. Λοιπὸν ἐξ αὐτοῦ τοῦ ὄρους εἰσφορὰς ἔφερον, ἃς Ταυρικὰς προσόδους φασί ### τ 90 Ταυροφάγον Τὸν Διόνυσον. Σοφοκλῆς ἐν Τυροῖ· ὅτι τοῖς τὸν διθύραμβον νικήσασι βοῦς ἐδί δοτο. Ἢ τὸν ὠμηστήν· ἀφ’ οὗ καὶ ἐπὶ τὸν Κρατῖνον μετήνεκται τοὔνομα ### τ 91 Ταυροπόλον Τὴν Ἄρτεμιν, ὅτι ὡς ταῦρος περίεισι πάντα· ἢ ὅτι τὸν ὑπὸ Ποσειδῶνος ἐπιπεμφθέντα Ἱππολύτῳ ταῦρον ἐξοίστρησεν ἐπὶ πᾶσαν γῆν· ἢ ὅτι ἡ Ἰφιγένεια φυγοῦσα ἀπὸ Σκυθίας ἐν Ἀττικῇ ἱδρυσαμένη τὸ ἄγαλμα ταυροπόλον Ἄρτεμιν προσηγόρευσεν, ἐπειδὴ ἐκ τῶν Ταύρων τοῦ ἔθνους ἦλθεν. Οἱ δὲ λέγουσιν, ὅτι τῶν Ἑλλήνων βουλομένων ἀνελεῖν τὴν Ἰφιγένειαν ἐν Αὐλίδι, ἡ Ἄρτεμις ἀντέδωκεν ἔλαφον· κατὰ δὲ Φανόδημον, ἄρκτον· κατὰ δὲ Νίκανδρον, ταῦρον· διὸ καὶ τὴν θεὸν οὐ ταυροπόλον, ἀλλὰ ταυροφόνον ὠνόμασαν ### τ 92 Τὸ ταυτόν Οὐ πλεονασμὸς, ἀλλ’ ἀναλογία. Αἱ ἀντωνυμίαι εἰς ο περατοῦνται κατὰ τὸ γ πρόσωπον κατὰ γένος οὐδέτερον, αὐτὸ, ἐκεῖνο, τοῦτο. Ἀθηναῖοι οὖν μετὰ τοῦ ἄρθρου φασὶ τὸ οὐδέτερον τῆς αὐτὸς, λέγοντες ταυτόν. Ἀναλόγως. Διδάξω τί ἐστι τὸ αἴτιον. Ἡ ἐκεῖνος καὶ ἡ οὗτος ἀντωνυμίαι στεροῦνται ἄρθρου. Ἵν’ οὖν διαστῇ γένος ἀρσενικὸν καὶ οὐδέτερον, εἰς τὸ ο περατοῦνται κατὰ τὸ οὐδέτερον ἐκεῖνο τοῦτο, ἵνα τὸ μὲν εἰς ο σημαίνῃ τὸ οὐδέτερον, τὸ δὲ εἰς ν, τὸ ἀρσενικὸν, ἐκεῖνον, τοῦτον. Ἡ δὲ αὐτὸς ἄρθρον λαμβάνει. Οὐκέτι ἄρα ὀφείλει ἔχειν τὸ οὐδέτερον εἰς ο ὁμοίως τῇ χωρὶς ἄρθρου· ἔχει γὰρ διὰ τοῦ ἄρθρου σημαίνειν τὸ γένος. Ἀθηναῖοι τοίνυν τὸ ἄρθρον προσνέμοντες καὶ τὸ ν διδοῦσι, Ταυτὸν θυμὸν φαγόντες. ταυτὸ γὰρ ὤφειλεν εἶναι. Ὅταν οὖν Ἀττικοὶ λέγωσιν ταυτὸν, τὸ ὀφειλόμενον ἀποδιδόασιν, οὐ πλεονάζουσιν. Οὐδὲ ἐνθάδε πλεονάζουσι, τοσοῦτον, τηλικοῦτον, τοιοῦτον· οὐ γὰρ ἔγκειται ἡ οὗτος ἀντωνυμία. Περὶ Παθῶν ### τ 93 Τάφος Παρὰ τὸ θήπω, τὸ ἐκπλήττομαι, ὁ δεύτερος ἀόριστος, ἔθαπον· καὶ ἐξ αὐτοῦ τάφος, ὅπου ἀποτίθεται τὰ λείψανα. Ἢ παρὰ τὸ θῶ· οὗ παράγωγον, θάπτω· καὶ τροπῇ τοῦ θ εἰς τὸ τ καὶ τοῦ π εἰς τὸ φ· περιττὸν γὰρ τὸ τ ἐν τῷ ῥήματι. Ἐτυμολογεῖται δὲ οἱονεὶ φλάθαπός τις ὢν, παρὰ τὸ φλᾶν τοὺς τεθαμμένους· ἢ παρὰ τὸ ἐκεῖσε κεῖσθαι τὸν τεθνεῶτα. Σημαίνει δὲ τρία· τὴν ἔκπληξιν, ὡς τὸ, τάφος δ’ ἕλε πάντας Ἀχαιούς· καὶ τὸν δεῖπνον, ὡς τὸ, Ἤτοι τὸν κτείνας δαίνυ τάφον Ἀργείοισι· σημαίνει καὶ ὄνομα νήσου, ὡς τὸ, Ξεῖνος δ’ οὗτος ἐμὸς πατρώϊος ἐκ Τάφου ἐστί ### τ 94 Ταφός Ἡ ἔκπληξις· Ὅμηρος, ταφὸς δέ μιν εἷλεν ἰδόντα. Ἔστι ῥῆμα θήπω, τὸ ταράττω· ῥηματικὸν ὄνομα, θάπος· καὶ τροπῇ κατὰ Ἴωνας τοῦ θ εἰς τὸ τ καὶ τοῦ π εἰς τὸ φ, ταφός ### τ 95 Ταφήϊον Παρὰ τὸ τάφος, τάφιος· καὶ πλεονασμῷ, ταφήϊον ### τ 96 Τάφιοι ληιστῆρες Τοὺς Ταφίους πρότερον Τηλεβόας φασὶ καλεῖσθαι· κληθῆναι δὲ αὐτοὺς Ταφίους ἀπὸ Τάφου τινὸς βασιλέως· καὶ αὐτοὶ δὲ τὸ ἀνέκαθεν Φοίνικες τῶν μετὰ Κάδμου σταλέντων ### τ 97 Τάφρος Σημαίνει τὸ περὶ τὸ τεῖχος ὄρυγμα· Ἔκτοσθεν δὲ βαθεῖαν ὀρύξομεν ἐγγύθι τάφρον. Μετὰ τῆς ἀπὸ καὶ τοῦ αἴρω, τὸ κουφίζω, γίνεται ἀφαιρῶ· ἐξ αὐτοῦ ἄφαιρος· καὶ συγκοπῇ, ἄφρος· καὶ προσθέσει τοῦ τ, τάφρος· παρὰ τὸ ἀφαιρεῖσθαι ἐξ αὐτοῦ τὸ χῶμα. Ἢ παρὰ τὸ ἀποφέρεσθαί τι ἐν τῷ σκάπτεσθαι, ἄφερος καὶ ἄφρος καὶ τάφρος. Ὁ δὲ Ἡρωδιανὸς φησὶ γίνεσθαι διάφορα ὀνόματα ἀπὸ ῥημάτων, ὡς παρὰ τὸ νέω, τὸ πορεύομαι, νεὸς καὶ νόος· καὶ παρὰ τὸ θέω, θεὸς καὶ θοός ### τ 98 Ταφών Ταφὼν δ’ ἀνόρουσεν Ἀχιλλεὺς, Ἰλιάδος ι, ἐκπλαγεὶς, ἢ θαμβηθεὶς, ἢ θαυμάσας. Ἔστι δὲ δεύτερος ἀόριστος· ἐκ τοῦ θήπω, ἔθαπον, καὶ ἔταφον Ἰωνικῶς, καὶ ταφών. Ἡ δὲ μεταφορὰ ἐκ τῶν τάφων· καὶ γὰρ ἡμεῖς ὁρῶντες τοὺς τάφους ἐκπληττόμεθα διὰ τὸ μέλλον δεινόν ### τ 99 Τάχος Παρὰ τὸ θᾶσσον· ἢ παρὰ τὸ τάζω τάξω, τέταχα· ἐξ αὐτοῦ τὸ τάχος οὐδετέρως. Καὶ ### τ 100 τάχιστα ἐπίρρημα μεσότητος, ἀντὶ τοῦ ταχέως. Γίνεται ἐκ τούτου ταχίων συγκριτικόν ### τ 101 Ταών Πόθεν; Παρὰ τὸ τείνειν τὴν οὐράν· τὸ γὰρ ζῷον ἐναβρυνόμενον τῷ ἑαυτοῦ κάλλει τοῖς ὁρῶσι τὴν οὐρὰν ἐξαπλοῦν ἀποδεικνύει. Τινὲς δὲ ἀπὸ τοῦ ταὸς βούλονται εἶναι κατ’ ἔκτασιν τοῦ ο εἰς τὸ ω, καὶ ἐναλλαγῇ τοῦ τόνου. Ἀλλ’ οὐκ ἔστιν· ἐπειδὴ τὸ ταὸς, ὥς φησιν Ἡρωδιανὸς, διὰ τοῦ ο μικροῦ, οὐκ ἔστι σύνηθες τοῖς Ἕλλησι. Καὶ λέγουσι τινὲς, ὅτι ὤφειλεν εἶναι τεὼς, ὡς λαὸς λεώς· πρὸς οὓς ἔστιν εἰπεῖν, ὅτι συνεσταλμένον ἔχει τὸ α· καὶ τούτου χάριν οὐκ ἐγένετο παρὰ Ἀττικοῖς τροπῇ τοῦ α εἰς ε, ὥσπερ τὸ Οἰνόμαος. Ἄξιον δὲ ζητῆσαι, διατί οὐ κλίνεται ταὼς ταῶτος, καὶ Τυφὼς Τυφῶτος, ὡς τὸ ἰδρὼς ἱδρῶτος. Καὶ ἔστιν εἰπεῖν, ὅτι ἐκεῖνα ὀξύνεται, ταῦτα δὲ περισπᾶται· καὶ ὅτι ταῦτα εἰς ν λήγει. Μηδεὶς δὲ οἰέσθω ταῦτα δικατάληκτα εἶναι· τὰ γὰρ δικατάληκτα τὴν αὐτὴν κλίσιν φυλάττει, ῥὶν καὶ ῥὶς ῥινός· ταῦτα δὲ οὐκ ἔχει τὴν αὐτὴν κλίσιν· Τυφῶν γὰρ τυφῶνος, καὶ ταῶν ταῶνος· καὶ τυφῶς τυφῶ, καὶ ταῶς ταῶ. Χοιροβοσκός ### τ 102 Ταίγε Ἄρθρον εὐθείας τῶν πληθυντικῶν Δωρικῶς· λέγουσι γὰρ, ὅτι τὰ σύμφωνα, ἅπερ ἔχει ἡ εὐθεῖα τῶν δυϊκῶν, θέλει ἔχειν καὶ ἡ εὐθεῖα τῶν πληθυντικῶν, Λάχητε, Λάχητες. Ὁμοίως καὶ ἐπὶ ἄρθρων, τὼ ξύλω, τὰ ξύλα. Οὕτω καὶ τὰ Μούσα, ταὶ Μοῦσαι· καὶ τὰ, ταί. Τὸ δὲ ΓΕ, σύνδεσμος παραπληρωματικός. Τὸ δὲ τοί κεν ἄρθρον ἐστὶ προτακτικὸν ἀντὶ ὑποτακτικοῦ· καὶ λέγουσι πῶς ἐστιν; Ἡ εὐθεῖα, ὅς· καὶ τὸ πληθυντικὸν οἳ ὤφειλεν· ἀλλ’ ἐπειδὴ οἱ Δωριεῖς τὴν ἀναλογίαν φυλάττουσι τῆς εὐθείας τῶν δυϊκῶν, πλεονάζουσι τὸ τ, καὶ ποιοῦσιν αὐτὸ τοί. Ὁμοίως καὶ τὸ, ὥ μοι, τώ μοι μία γείνατο ### τ 103 Ταχύς Παρὰ τὸ ὠκὺς, τροπῇ τοῦ ω εἰς α, ἀκύς· καὶ πλεονασμῷ τοῦ τ καὶ τροπῇ, ταχύς ### τ 104 Ταινίαι Ἐπὶ μὲν ἀνθρώπων, πεζίτια, στέμματα, στεφάνη, ζώνη· ἐπὶ δὲ ξύλων, τὰ κυμάτια. Ἐτυμολογεῖται δὲ παρὰ τὸ ταίνω, ὃ κατὰ ἀναδιπλασιασμὸν γίνεται τιταίνω. Ἢ παρὰ τὸ τανύω· σημαίνει γάρ φασι τὸ στηθοδέσμιον, ἣν οἱ πολλοὶ ἀδοκίμως φασκίαν λέγουσι. Πλάτων ἐν Συμποσίῳ. Καὶ πᾶν δὲ στενὸν ὕφασμα ἢ λινοῦ ἢ ἐρίου ταινίας λέγουσι· καὶ τὸ ἀναδεῖν στεφάνοις, ΤΑΙΝΙ οῦσθαι · καὶ ### τ 105 ταινίον Ἀττικῶς τὴν στηθοδέσμην, τουτέστι περιτραχήλιον κόσμον ### τ 106 Τέγη Δωμάτιον, στέγη, οἰκία· καὶ ### τ 107 τέγεοι ὑπερῷοι ὑψηλοὶ, ἢ οἶκοι, στοαί ### τ 108 Τέγγω Τὸ βρέχω. Πολιῇ δ’ ἐπὶ κύματος ἀγῇ τέγγε πόδας ### τ 109 Τεθναίης Ἀντὶ τοῦ ἀποθάνοις, εὐκτικόν. Ἐκ τοῦ θνῶ γίνεται κατὰ ἀναδιπλασιασμὸν, τεθνῶ· ἐξ οὗ τέθνημι συζυγίας δευτέρας τῶν εἰς ΜΙ· ἡ μετοχὴ, τεθνὰς τεθνάντος· καὶ τὸ εὐκτικὸν, τεθναίην, τεθναίης· τὸ προστακτικὸν τοῦ ἐνεστῶτος, τέθναθι. Ὅτι δὲ ἐνεστώς ἐστι τὸ τέθναθι, δείκνυται ἐκ τοῦ εἶναι βραχὺ τὸ α· εἰ γὰρ ἦν δεύτερος ἀόριστος, ὤφειλεν εἶναι μακρόν· ἀεὶ γὰρ ὁ εἰς ΘΙ προστακτικὸς ἀόρι στος μακρᾷ παραλήγεται. Ὁ παρατατικὸς, ἐτέθναμεν, ἐτέθνατε, ἐτέθνασαν. Τέθνημι, τὸ πληθυντικὸν, τέθναμεν· ἐξ οὗ τὸ ἀπαρέμφατον, τεθνάναι· τὸ δεύτερον, τέθνατε· τὸ τρίτον, τεθνᾶσιν. Εἰ δὲ μὴ βούλοιο οὕτως, ἄλλως μάθε. Τεθνήκασι· καὶ κατὰ ἀφαίρεσιν καὶ συστολὴν, τεθνάασι· καὶ κατὰ συναλοιφὴν, τεθνᾶσι. Τὸ δὲ τεθναίης τινὲς ἀπὸ τοῦ τεθναίημι λέγουσι. Τὸ δὲ τέθνηκα καὶ πέπτωκα, τῇ μὲν φωνῇ ἐνεργητικά εἰσι· τῷ δὲ σημαινομένῳ, παθητικά ### τ 110 Τεθολωμένος Καὶ ἐπὶ χαρᾶς. Φερεκράτης Μυρμηκανθρώποις, Γελῶντα καὶ χαίροντα καὶ τεθολωμένον· καὶ ἐπὶ λύπης, Ὑπὸ τῆς ἀνίας ἀνεθολοῦθ’ ἡ καρδία ### τ 111 Τεκμαίρω Σημαίνει τὸ κατασκευάζω, ἀλλὰ καὶ τὸ σημειοῦμαι. Γίνεται δὲ ἀπὸ τοῦ τέκμωρ· τοῦτο ἀπὸ τοῦ τέκω τέκωρ, καὶ ### τ 112 τέκμωρ πλεονασμῷ τοῦ μ· σημαίνει δὲ τέλος, τεκμήριον ### τ 113 Τεκμηριοῦσθαι Σκέπτεσθαι, φράζεσθαι. Τοῦτο ἀπὸ τοῦ τέκμωρ τέκμωρος, τεκμηριῶ ### τ 114 Τέκος Παρὰ τὸ τέκω τέκος, ὡς νέμω νέμος· καὶ παρὰ τὸ τέκω τέκανον, καὶ ἀποβολῇ τέκνον ### τ 115 Τεκτήνατο Κατεσκευάσατο. Οἶμαι ἀπὸ τοῦ τέκτω τεκταίνω· ὁ μέλλων, τεκτανῶ· ὁ ἀόριστος, ἐτέκτηνα. Εἰς τὸ ### τ 116 Τελαμών Ὁ ἀναφορεὺς τῆς ἀσπίδος, ὅ ἐστι πλατὺς ἱμὰς, ἀφ’ οὗ ἤρτηται ἡ ἀσπίς. Ἔστι δὲ καὶ ἕτερος τελαμὼν, ὁ ἀναφορεὺς τοῦ ξίφους. Εἴρηται δὲ ἀπὸ τοῦ τείνεσθαι τὸν ἱμάντα· ἢ παρὰ τὸ ταλάσσω, ταλαμὼν, καὶ τροπῇ τελαμών. Τὰ δὲ εἰς ΜΩΝ ὀξύτονα, τῷ α παραληγόμενα, φυλάσσει τὸ ω ἐπὶ γενικῆς, τελαμῶνος, πλαταμῶνος. Καὶ Τελαμώνιος κτητικὸν, ὡς Καλαμώνιος. Σημαίνει δὲ τρία· τὸν τῆς ἀσπίδος ἀναφορέα, ὡς τὸ, Ἱδρώσει μέν τευ τελαμὼν ἀμφὶ στήθεσσι βόειος· σημαίνει δὲ καὶ τὸν δεσμὸν, ὡς τὸ, Δησάμενος τελαμῶνι περὶ σφυρόν· σημαίνει δὲ καὶ κύριον ὄνομα ### τ 117 Τέλος Παρὰ τὸ τίω, τὸ ἀνταποδίδωμι, καὶ τὸ ἕλω, τὸ ἑλκύω· ἢ παρὰ τὸ ἕω, τὸ πληρῶ, ἕλος καὶ τέλος, ἀρχὴ, πρᾶξις. Σημαίνει ἕξ· τὸ τάγμα, ὡς τὸ, Αἶψα δ’ ἐπὶ Θρηκῶν ἀνδρῶν τέλος ἷξον, Ἰλιάδος τ· τὸ πέρας, ἤγουν τὸ πλήρωμα, ὡς τὸ, Οἳ δή τοι τόσσον μὲν ἔχον τέλος, οὔατα δ’ οὔπω· τὸ πρᾶγμα, ὡς τὸ, Οὐ γὰρ ἔγωγέ τι φημὶ τέλος χαριέστερον εἶναι, Ὀδυσσείας ι· τὴν ἑορτὴν, παρὰ Εὐριπίδῃ, ὡς τὸ, Σεμνὴν ἑορτὴν καὶ τέλος προσάξομεν. Τέλος καὶ τὸ διδόμενον τοῖς βασιλεῦσιν, ἤγουν τὸ δημόσιον· τέλος καὶ τὸ δαπάνημα, ὅθεν καὶ πολυτελὴς τράπεζα· καὶ πολυτελὲς, τὸ πολυδάπανον καὶ πολυανάλωτον. Τέλος καὶ τὸ πέρας καὶ ὁ γάμος· ὅθεν καὶ τὰ προτέλεια. Ἐκ δὲ τοῦ τέλος γίνεται τέλειος· καὶ ### τ 118 τελείω ῥῆμα βαρύτονον· ἐξ οὗ τελείομαι, ἐτελειόμην, ἐτελείετο. Γίνεται γὰρ παράγωγον διὰ τοῦ ΕΙΩ καὶ ἀπὸ ἐνεστῶτος καὶ ἀπὸ μέλλοντος, νικῶ, νικείω· τελῶ, τελείω· θῶ, θείω· σῶ, σείω· γελάσω, γελασείω. Ἀλλὰ τὰ ἀπὸ ἐνεστῶτος γινόμενα ἔχουσι καὶ παρατατικὸν μόνον· τὰ δὲ ἀπὸ μέλλοντος, ἐνεστῶτα μόνον· ὅθεν σεσημείωται τὸ ὤψεον, ἀπὸ τοῦ ὀψείω. Τὰ δὲ εἰς ω λήγοντα καθαρὰ τῇ ΕΙ διφθόγγῳ παραληγόμενα, βαρύνεται· εἰ δέ τι περισπᾶται, τοῦτο ἀπὸ ὀνόματος γίνεται· τὸ γὰρ μειῶ καὶ τελειῶ, καὶ ἀρειῶ καὶ ἀχρειῶ, παρὰ τὸ μεῖος καὶ τέλειος, καὶ ἄρης καὶ ἀχρεῖος ### τ 119 Τελισκόμενος Τελειούμενος, πληρούμενος, ἐνθουσιῶν ### τ 120 Τελενικίσαι Ἐν Σεριφίοις τὸ κενῶσαι. Ἀπὸ Τελενίκου τινὸς, ὡς τὸ εἰκὸς, πένητος παντελῶς· καὶ λέγεταί τις ### τ 121 τελενίκιος ἠχὼ ἐκ μεταφορᾶς ἀπὸ τῶν κενῶν ἀγγείων ### τ 122 Τελεσθῆναι Τὸ ἀναλωθῆναι. Οὕτως Ἀντιφῶν ### τ 123 Τελεσιαζόμενα Θυόμενα καὶ τελούμενα ### τ 124 Τελεσφόρος Τέλειος μάντις, ἐγγαστρίμυθος ### τ 125 Τελετή Θυσία μυστηριώδης. Ὁ δὲ Ὦρος ὁ Θηβαῖος λέγει, ὅτι τελετὰς καλοῦσι τὰς ἐπὶ μείζους καὶ μετά τινος μυστικῆς παραδόσεως ἑορτὰς, τῶν εἰς αὐτὰς δαπανημάτων ἕνεκα ### τ 126 τελεῖν γὰρ φαμὲν τὸ δαπανᾶν· καὶ ### π 816 πολυτελεῖς τοὺς πολλὰ ἐσθίοντας. Χρύσιππος δέ φησι, τοὺς περὶ τῶν θείων λόγους εἰκότως καλεῖσθαι τελετάς· χρῆναι γὰρ τούτους τελευταίους καὶ ἐπὶ πᾶσι διδάσκεσθαι, τῆς ψυχῆς ἐχούσης ἕρμα καὶ κεκρατημένης, καὶ πρὸς τοὺς ἀμυήτους σιωπᾶν δυναμένης· μέγα γὰρ εἶναι τὸ ἆθλον ὑπὲρ θεῶν ἀκοῦσαί τε ὀρθὰ, καὶ ἐγκρατεῖς γενέσθαι αὐτῶν ### τ 127 Τέλμα Τόπος πηλώδης ὕδωρ ἔχων· καὶ ### τ 128 τέλματα τὰ πηλώδη καὶ τελευταῖα τοῦ ὕδατος· ἢ βάθρα. Ἰσαῖος δὲ εἶπε τὰ γεωργήσιμα χωρία· καὶ ### τ 129 τελμῖνα καλεῖ τὸν ἐκ τελμάτων πηλόν ### τ 130 Τελμισσεῖς Οἰκοῦσιν ἐν Καρίᾳ, ἀπέχοντες ἑξήκοντα στάδια Ἁλικαρνασοῦ, ὡς Πολέμων· Τελμισσὸς δὲ, πόλις ἐν Λυκίᾳ, ἀπὸ Τελμισσοῦ τοῦ Ἀπόλλωνος καὶ μιᾶς τῶν Ἀντήνορος θυγατρῶν ### τ 131 Τέλσον ἀρούρης Ἰλιάδος ν. Παρὰ τὸ τέλλω, Αἰολικὸς μέλλων, τέλσω, ὡς κέλλω κέλσω ### τ 132 Τελχίν Οὐ μόνον ὁ ἰσχὺν ὑπὲρ ἄνθρωπον ἔχων μιαρὸς καὶ κακοῦργος, ἀλλὰ καὶ τοὺς νῦν Κρῆτας, καὶ τὴν Κρήτην Τελχινίαν λέγουσι ### τ 133 Τελχὶν καὶ ἡ εἰς θάνατον καταφορά· καὶ ### τ 134 τελχινώδης δὲ, ὁ τραχηλιώδης· καὶ ### τ 135 τελχιταίνει ἀντερίζει, σκληροτραχηλεῖ. Λέγονται δὲ ### τ 136 τελχῖνες οἱ φθονεροὶ καὶ πονηροὶ καὶ βάσκανοι δαίμονες· παρὰ τὸ θέλγω, τὸ ἀμαυρῶ καὶ σκοτίζω, θελγῖνες τινὲς ὄντες· ἢ παρὰ τὸ θέλγειν καὶ ἀπατᾶν τοὺς ἀνθρώπους ### τ 137 Τεμένη Ναοὶ, ἱερά· ἢ τὰ ἀφωρισμένα κατὰ τιμὴν χωρία. Παρὰ τὸ τέμνω, τέμνος· καὶ πλεονασμῷ τοῦ ε, τέμενος, ὁ ἀποτετμημένος καὶ ἀποκεχωρισμένος τόπος τῶν θεῶν ### τ 138 Τέμπη Τὰ μεταξὺ τῶν Θετταλίας ὀρῶν περὶ τὸν Ὄλυμπον καὶ τὴν Ὄσσαν στενά· καθόλου δὲ καὶ ἐν πᾶσι τοῖς ὄρεσιν αἱ στενόταται διεκβολαὶ, ὡς Διονύσιος ὁ περιηγητὴς, πυμάτης παρὰ τέμπεα Κέρνης. Λέγει δὲ τὰς καταδύσεις καὶ φωλεύσεις τῶν ὀρῶν, καὶ τοὺς διύγρους τόπους. Τέμπη καὶ τὰ στενὰ τῶν ὀρέων. Λέγεται τέμπη καὶ τὰ σύνδενδρα πάντα καὶ τὰ μεταξὺ τῶν ὀρῶν στενώματα, οἱονεὶ τρέπη τινὰ ὄντα, τὰ μετατροπὰς καὶ κάμψεις ἔχοντα ### τ 139 Τενάγη Διάβροχοι καὶ κάθυγροι τόποι, πηλώδη πελάγη· ἢ ἰλὺς ἐπιπολάζοντος ὕδατος οὐ πολλοῦ, καὶ βοτάνης ἐπιφαινομένης τῷ ὕδατι. Εἴρηνται δὲ οἱ ὑποβρύχιοι τόποι. Παρὰ τὸ τέγγω, τὸ βρέχω, γίνεται τέγγος· καὶ πλεονασμῷ τοῦ α, τέναγος, τροπῇ τοῦ ἑνὸς γ εἰς ν. Ἢ τέγγω τέγανος· καὶ ὑπερθέσει, τέναγος, ὁ ὑπόβροχος τόπος ### τ 140 Τένης Παρὰ τὸ τείνω, τὸ τανύω· ἢ παρὰ τὸ στένω, τὸ στενάζω, τένης ### τ 141 Τένοντας Τραχήλους, τὰ διατεταμένα νεῦρα· ὁ τράχηλος μὲν τένων λέγεται, ἀπὸ τῆς τάσεως· αὐτὰ δὲ τὰ νεῦρα, ἀπὸ τοῦ τείνω ### τ 142 τεόν Τὸ μὲν τέο ἀντὶ τοῦ τίνος κεῖται· τὸ δὲ τεὸν, ἀντὶ τοῦ σὸν, κατὰ τὸν Δωρικὸν πλεονασμὸν τοῦ ε. Ἔστι δὲ τὶς τινός· καὶ ἐκβολῇ τοῦ ν Αἰολικῶς τίος· καὶ μετάγεται ἡ γενικὴ εἰς εὐθεῖαν, καὶ γίνεται τίος τίου· οἱ γὰρ Αἰολεῖς βαρυντικοί εἰσιν· ἢ ὅτι καὶ αἱ γενικαὶ μεταγόμεναι εἰς εὐθεῖαν βαρύνονται, πολλάκις ἀμείβουσαι τοὺς τόνους. Ἐκ τῆς τίου γενικῆς κατὰ κρᾶσιν γίνεται τοῦ· καὶ διαλύσει Ἰωνικῇ, τέο· καὶ κράσει, τεῦ ### τ 143 Τέρας Τὸ σημεῖον· παρὰ τὸ εἴρω, τὸ λέγω, ὁ μέλλων, ἐρῶ, ἔρας καὶ τέρας· διὰ γὰρ τῶν σημείων καὶ τῶν τεράτων ἔλεγον οἱ μάντεις τὰ μέλλοντα. Διαφέρει δὲ σημείου· τέρας λέγεται τὸ παρὰ φύσιν γενόμενον πρᾶγμα· σημεῖον δὲ, τὸ παρὰ τὴν κοινὴν συνήθειαν γινόμενον ### τ 144 τερατολογία Ἡ ψευδολογία· καὶ ### τ 145 τερατολόγοι οἱ θαυμαστὰ καὶ παράδοξα μυθεύοντες ### τ 146 Τερατοσκόπος Τερατουργὸς, μάντις θαυματοποιός ### τ 147 Τέρεινα Ὥσπερ παρὰ τὸ μάκαρ μάκαρος καὶ τάλας τάλανος γίνεται μάκαιρα καὶ τάλαινα τὸ θηλυκὸν, οὕτως ἀπὸ τοῦ τέρην τέρενος γίνεται τὸ θηλυκὸν τέρενα· καὶ προσθέσει τοῦ ι, γίνεται τέρεινα. Λυκόφρων· καὶ Ἀπολλώνιος, τερείνης ἄνθεα γαίης· ἔστι δὲ καὶ πόλις· ὅθεν Ἡρακλείδης ὁ Τερειναῖος. Τὸ δὲ ### τ 148 τέρην γίνεται παρὰ τὸ τείρω, τὸ καταπονῶ· σημαίνει δὲ τὸν τρυφερὸν καὶ ἁπαλὸν, ἢ τὸν θερμὸν, ὡς τὸ, τέρεν κατὰ δάκρυ χέουσα· παρὰ τὸ θέρω θέρεν καὶ τέρεν, τὸ ὥσπερ τεθερμασμένον καὶ διακεχυμένον. Καὶ ### τ 149 τέρεν τὸ ἁπαλόν· παρὰ τὸ διακεχύσθαι καὶ μὴ τραχὺ εἶναι ### τ 150 Τερετίζειν Τοῖς μουσικοῖς κρουμάτιόν τι κατείθισται, τὸ λεγόμενον τάρεν· ἀφ’ οὗ τερετίζειν λέγεται τὸ ᾄδειν, κατὰ ἀλλοίωσιν τοῦ α εἰς ε· καὶ ### τ 151 τερετίσματα ᾠδαὶ ἀπατηλαὶ, ἢ ᾄσματα ἔκλυτα, ἀπὸ μεταφορᾶς τοῦ τέττιγος ἢ τῆς χελιδόνος ### τ 152 Τέρετρον Τρυπάνιον. Ἔστι ῥῆμα τρῶ τρᾷς· ὅπέρ ἐστι κατὰ συγκοπὴν τοῦ τείρω· παρὰ δὲ τὸ τείρω, τέρτρον, ὡς φέρω φέρτρον. Δηλοῖ δὲ τὸ τρῶ, τὸ κόπτω. Ἔνθεν τὸ τρῶσαι, καὶ ### ε 1569 ἐκτρῶσαι ὅ ἐστι διακόψαι τὸν τοκετόν ### τ 153 Τερθρεία Γοητεία, περιπάθεια. Παρὰ τὸ τέρας τέρατος, τερατεύω, τερατεία· καὶ συγκοπῇ, τερτρεία· καὶ τροπῇ, τερθρεία. Ἢ καλεῖται ### τ 154 τέρθρον σχοι νίον τι τοῦ πλοίου λεπτὸν, οἷον τέρετρον· διατετρύπηται γὰρ κατὰ τῶν ἄκρων σινδόνων. Φασὶ δέ τινες τὰ ἄνω τρημάτια τοῦ ἐπὶ τῷ ἱστῷ ὀργάνου, ἀφ’ οὗ ἤρτηται τοῦ ἱστοῦ ἡ κεραία. Ἐκ τούτου γίνεται τερθρία, ἡ λεπτολογία· ἄλλοι δὲ τερθρίαν φασὶ τὴν φλυαρίαν τὴν ἐν τοῖς δύο μέρεσι καλουμένην μάχην. Οἱ δὲ, ὅτι ἔθος ἦν τοὺς ἐφήβους, μετὰ τὸ γενέσθαι περιπόλους τῆς χώρας, στρατεύεσθαι μὲν, εἰ συμβαίη πόλεμος· μὴ μέντοι μετὰ τῶν ἄλλων, ἀλλ’ ἰδίᾳ ἐν μέρεσι τοῖς ἀκινδύνοις τῆς μάχης· διὸ οὕτω καλοῦσι τὴν στρατείαν τὴν ἐν τοῖς μέρεσι. Σημαίνει καὶ ἀπάτην καὶ περιεργίαν. Οὕτως εἰς τὸ Ῥητορικόν. Ὁ δὲ Ὦρος ὁ Μιλήσιος λέγει ὅτι εἶναι περὶ ἃ ἄχρηστα τινὲς σπουδάζουσιν, ἀντὶ τοῦ κενοσπουδία· παρὰ τὸ τερθρεύειν· καὶ ### τ 155 τερθρευόμενος. Φερεκράτης Ἀγρίοις, τερθρία μέντοι πνοὴ διὰ τοῦ ι, ἡ ὀπισθία ### τ 156 Τερμιεύς Ὁ Ζεύς· παρὰ τὸ πάντων ἀρχὴ καὶ τέρμα εἶναι ### τ 157 τέρμινθος Ἐμφερὲς λίνῳ φυτόν· ἐξ οὗ πλέκεσθαι φασὶν Ἀθήναις ὁρμιὰς χρειώδεις εἰς τὰ πάντα, καὶ πρὸς ἀλεξιφάρμακα ### τ 158 Τερμιόεσσα Ἀποτερματίζουσα· οἷον, μεγάλη καὶ τελεία ### τ 159 Τέρπνιστος Πᾶν ὄνομα εἰς ΩΝ λῆγον καθαρὸν συγκριτικὸν τοῦ ἰδίου πρωτοτύπου μιᾷ συλλαβῇ πλεονάζει· οἷον, ταχὺς, ταχίων· κακὸς, κακίων, κάκιστος· βραδὺς, βραδίων· ἐλαχὺς, ἐλαχίων, ἐλάχιστος· τερπνὸς, τερπνίων, τέρπνιστος· ὠκὺς, ὠκίων, ὤκιστος· γλυκὺς, γλυκίων, γλύκιστος· πρέσβυς, πρεσβίων, πρέσβιστος· βραχὺς, βραχίων, βράχιστος· λαλίων, λάλιστος, λαλίστατος· ψευδίων, ψεύδιστος, ψευδίστατος· κλέπτης, κλέπτιστος, κλεπτίστατος. Οὕτως οὖν καὶ καλὸς, καλίων· καὶ πλεονασμῷ ἑτέρου λ, καλλίων, κάλλιστος. Ταῦτα δὲ πάντα τὰ διὰ τοῦ ι διφορεῖται κατὰ τὸν χρόνον· ἔχει γὰρ καὶ μακρὸν καὶ βραχὺ τὸ δίχρονον ### τ 160 Τέρπεσθαι Μετάθεσίς ἐστι τοῦ ρ· παρὰ τὸ τρέπεσθαι καὶ μετάγεσθαι τὴν ψυχὴν ἀπὸ τῶν βιωτικῶν φροντίδων· ἢ ἀπὸ τοῦ θεραπεύω, τὸ τέρπω ### τ 161 Τερπικέραυνος Εἰ μὲν ἀπὸ τοῦ τέρπω, δηλοῖ τὸν τερπόμενον ἐν τοῖς κεραυνοῖς· εἰ δὲ ἀπὸ τοῦ τρέπω, παρὰ τὸ τρέπειν τοὺς ἐναντίους τῷ κεραυνῷ ### τ 162 Τερπνός Παρὰ τὸ τέρπω τερπός· καὶ πλεονασμῷ τοῦ ν. Ἐκ τοῦ τερπνὸς γίνεται τερπνότης. Ἢ παρὰ τὸ τέρπειν τὸν νοῦν ### τ 163 Τέρσεσθαι Ξηραίνεσθαι, παρὰ τὸν θέρσω μέλλοντα Αἰολικῶς, καὶ τροπῇ τοῦ θ εἰς τ· καὶ ### ε 1570 ἐτέρ σετο τὸ ἐξηραίνετο ### τ 164 Τεταγών Τείνας, ῥίψας. Τὸ θέμα, τάζω· ὁ μέλλων, τάξω· ὁ μέσος παρακείμενος, τέταγα· ὁ δεύτερος ἀόριστος, ἔταγον· ἡ μετοχὴ, ταγών· καὶ κατὰ ἀναδιπλασιασμὸν, τεταγών. Ἰλιάδος α ### τ 165 τετεύχαται Ἀπὸ τοῦ τεύχω τεύξω, τέτευχα, τέτευκται· καὶ Ἰακῶς, τετεύχαται. Τὸ δὲ ἀπὸ τοῦ τάσσω τάξω ὁμοίως Ἰακῶς ### τ 166 Τέταρτος Παρὰ τὸ τέσσαρας ἀριθμοὺς ἔχειν ### τ 167 Τεταρτημόριον Τὸ τέταρτον μέρος τοῦ ὀβολοῦ, τουτέστι χαλκοῖ δύο· ὁ γὰρ ὀβολὸς, ὀκτὼ χαλκοῦς ἔχει ### τ 168 Τριτημόριον δὲ τοὺς ἓξ χαλκοῦς εἴρηκε Φιλήμων ### τ 169 Τεταργανωμένη Συμπεπλεγμένη, συνειλημένη· ἡ γὰρ παρ’ ἡμῖν σαργάνη παρὰ Ἀττικοῖς ### τ 170 ταργάνη καλεῖται· καὶ τὸ συνειλεῖσθαι ### τ 171 Τέτλαθι Τέτλαθι μῆτερ ἐμή· καρτέρησον, ὑπόμεινον. Ἐκ τοῦ τλῶ, τλῆμι· τὸ πληθυντικὸν, τλάμεν· τὸ προστακτικὸν, τλάθι· καὶ κατὰ ἀναδιπλασιασμὸν, τέτλαθι ### τ 172 Τέτλαμεν Τοῦτο δύναται εἶναι καὶ συγκοπῇ καὶ κινήσει. Βεβήκαμεν, βέβαμεν· τετλήκαμεν, τέτλαμεν. Ἀξιοῖ Φιλόξενος εἶναί τι καὶ τέτλημι ῥῆμα. Περὶ Παθῶν ### τ 173 Τετιημένε Τεταλαιπωρημένε, τετιμωρημένε. Ἀπὸ τοῦ τίω, τὸ τιμωρῶ, γίνεται περισπώμενον τιῶ· καὶ σημαίνει τὸ λυπῶ· ὁ μέλλων, τιήσω, τετίηκα, τετίημαι ### τ 174 Τέτορε Ἡσίοδος, Ἡ δὲ γυνὴ τέτορ’ ἡβώοι· ἀντὶ τοῦ τέσσαρα. Οὐδεὶς δὲ ἀπαιτήσει τὸ ἑνικὸν τοῦ τέτορε. Τὸ τέτορε ἔστι δυϊκόν ### τ 175 Τετραφάληρον Τέσσαρας φαλοὺς ἔχουσαν ### τ 176 Τετραδισταί Οἱ ἐπίπονον βίον ζῶντες ### τ 177 Τέτηκα Μέσος παρακείμενος, καὶ διαθέσεως μέσης. Καὶ τί ἐστι μέση διάθεσις; Ἡ ποτὲ μὲν ἐνέργειαν, ποτὲ δὲ πάθος παριστῶσα. Καὶ τί παριστᾷ; Ἐπειδὴ ὁ τῶν μέσων τύπος ἐπ’ ἀμφοτέρας φθάνει τὰς διαθέσεις, εἰς ὃν ἡ ἑρμηνεία, ὁ τῶν μέσων τύπος φθάνει καὶ ἐπὶ τοῦ ἐνεργητικοῦ χαρακτῆρος καὶ ἐπὶ τοῦ παθητικοῦ. Καὶ ἐπὶ τοῦ παθητικοῦ μὲν, διὰ τὸ ἠκροασάμην καὶ κατηρξάμην· παθητικοῦ γὰρ τύπου ταῦτα· ἐπὶ δὲ τοῦ ἐνεργητικοῦ, ὡς τὸ κέκοπα καὶ πέπνιγα. Ἄλλως· τὸ λέλογα καὶ πέφραδα ἐνεργητικὴν ἔχει σημασίαν· τὸ δὲ τέθηπα καὶ διέφθορα, παθητικήν· οἱ αὐτοὶ γὰρ σχηματισμοὶ καὶ ἐπὶ ἐνέργειαν λαμβάνονται καὶ ἐπὶ πάθους ### τ 178 Τετράφαται Τρέπω, τέτροφα, τέτραμμαι, τέτραπται· τετράμμεθα, τέτραφθε· καὶ Ἰωνικῶς, τετράφαται ### τ 179 Τέτρασι Τὸ παροξύτονον, ἐντελὲς, οἷον τετράσιν. Ἢ ἐκ τοῦ τέσσαρσι, τέταρσι· ἀποβολῇ καὶ ὑπερθέσει, τέτρασι ### τ 180 Τετραχίζειν Οἷον ἐπὶ τετάρτῳ μέρει τὶ ποιεῖν. Οὕτως Ἀριστοφάνης ### τ 181 Τετραρχίαι Τεττάρων μερῶν ὄντων τῆς Θετταλίας, ἕκαστον μέρος τετρὰς ἐκαλεῖτο· ὄνομα δέ φασιν εἶναι ταῖς τετράσι, Θετταλιῶτιν, Φθιῶτιν Πελασγιῶτιν, Ἑστιαιῶτιν ### τ 182 Τετρᾶχμον Οὐ δύναται κατὰ συγκοπὴν γενέσθαι διὰ τὸν τόνον· εἰ γὰρ συγκοπὴ γίνοιτο, παράλογος ὁ τόνος. Τετράδραχμον· καὶ ἀποβολῇ τοῦ ΔΡ, τετράαχμον· καὶ συναλοιφῇ, τετρᾶχμον· καὶ περισπᾶται ### τ 183 Τετρήνας λύχνους Λυκόφρων, διατρυπήσας ### τ 184 Τετρήγει Τετρήγει δ’ ἀγορή· ἐτετάρακτο. Ἀπὸ τοῦ ταράσσω ταράξω, τετάραχα, ἐτεταράχειν· ὁ μέσος ὑπερσυντέλικος, ἐτεταράγειν· τὸ τρίτον, ἐτεταράγει· καὶ κατὰ συγκοπὴν, ἐτε τράγει, ἐτετρήγει· καὶ ἀποβολῇ τοῦ ε. Ἄλλοι δὲ ἀπὸ τοῦ τρίζω· οὐ καλῶς. Καὶ ### α 2496 ἀγορὴ τετρηχυῖα ἡ τραχεῖα καὶ θορυβώδης, ἡ τετραχυμμένη ὑπὸ τοῦ θορύβου· ἀπὸ τοῦ ταράσσω, ἢ ἀπὸ τοῦ τραχύνω ### τ 185 Τετρυχωμένος Ἐκ τοῦ τρυχῶ συζυγίας γ τῶν περισπωμένων· τοῦτο ἐκ τοῦ τρύχω βαρυτόνου· τοῦτο ἐκ τοῦ τρῶ, τὸ καταπονῶ· τρῶ, τρύω κατὰ παραγωγήν· καὶ πλεονασμῷ τοῦ χ ### τ 186 Τέτρωρον Παρὰ τὸ ἀρηρέναι καὶ ἡρμόσθαι τοὺς ἵππους ἑαυτοῖς ### τ 187 Τέττα Προσφώνημα τιμητικὸν νεωτέρου φίλου πρὸς παλαιότερον· ἀπὸ τοῦ ἄττα· καὶ κατὰ ἀναδιπλασιασμὸν, τέττα ### τ 188 Τέττιξ Μουσικώτατον ζῷον. Παρὰ τὸ τερετίζω τερέτιξ· καὶ συγκοπῇ, τέττιξ. Ἢ παρὰ τὸ τάττω τάξω τάττιξ, ὁ τεταγμένον ἔχων καιρὸν ἐν τῷ ᾄδειν ### τ 189 Τετύφωμαι Ἀντὶ τοῦ ἐμβεβρόντημαι, ἔξω τῶν φρενῶν γέγονα· ἤτοι ἀπὸ τῆς βροντῆς, ἢ ἀπὸ τῶν ἐπὶ τὸν Τυφῶνα καταφερομένων σκηπτῶν· ἢ ἀπὸ τῶν Τυφωνικῶν καλουμένων πνευμάτων, ἃ δὴ καὶ αὐτὰ ἐξίστησιν ἀθρόως καταρραγέντα· καὶ ### τ 190 τετυφῶσθαι τὸ μεμηνέναι· καὶ τὰ Τυφώνια γὰρ πνεύματα μανίαν ἐμποιεῖ ἐμπεσόντα ### τ 191 Τετύκοντο Παρεσκεύαζον. Ἀπὸ τοῦ τεύχω, ὁ δεύτερος ἀόριστος, ἔτυχον· ὁ μέσος, ἐτυχόμην, ἐτυχόμεθα, ἐτύχοντο, καὶ κατὰ ἀναδιπλασιασμὸν, τετύχοντο, καὶ τετύκοντο, κατὰ τροπὴν, ὥσπερ καὶ τὸ κεκάδοντο ἀπὸ τοῦ χάζω. Τὸ δὲ τεύχω δύο σημαίνει, τὸ κατασκευάζω καὶ τὸ ἐπιτυγχάνω· ὁ μέλλων, τεύξω· ὁ παρακείμενος, τέτευχα· ὁ παθητικὸς, τέτευγμαι, τέτευξαι, τέτευκται· καὶ ἀποβολῇ τοῦ ε, τέτυκται. Ἐκ δὲ τοῦ τέτυκται γίνεται τυκτὸς, ὡς πέφυκται φυκτὸς, καὶ ### α 2497 ἄφυκτος ὃν οὐ δύναταί τις διαλαθεῖν. Καὶ ὁ Ἰωάννης, Σειραῖς ἀφύκτοις ὃν διαρθροῖ δακτύλοις· ἐκ δὲ τοῦ τέτευκται γίνεται τευκτός· ὅθεν τεκταίνω· οὗ ὁ ἀόριστος πρῶτος, Ἰωνικῶς, ἐτέκτηνα· ὁ μέσος, ἐτεκτηνάμην, ἐτεκτήνατο. Καὶ Ὅμηρος Ἰλιάδος ε. Καὶ ὥσπερ ἀπὸ τοῦ πέφευγμαι γίνεται ποιητικῶς πέφυγμαι, οὕτω καὶ ἀπὸ τοῦ τέτευγμαι γίνεται τέτυγμαι, ἀπὸ τοῦ τεύχω βαρυτόνου· ὅθεν ὁ παθητικὸς ἀόριστος, ἐτύχθη, ἀντὶ τοῦ κατεσκευάσθη, ἐγένετο. Ἔστι καὶ περισπώμενον τευχῶ· ἐξ οὗ καὶ τὸ ### τ 192 Τεῦ Ὄνομα ἀόριστον γενικῆς, ἀντὶ τοῦ τινός. Λέγεται καὶ τεοῦ. Ζήτει εἰς τὸ ### τ 193 Τεῦχος Σημαίνει τρία, τὰ πολεμικὰ ὅπλα, καὶ τὰ τῆς νεὼς, καὶ ἀγγεῖόν τι ### τ 194 Τευτάζειν Πραγματεύεσθαι, ἢ σκευωρεῖσθαι, ἢ στρατεύεσθαι καὶ πολὺ διατρίβειν ἐν τῷ αὐτῷ. Λυκόφρων. Οὕτω καὶ Δίδυμος, προσθεὶς ὅτι ἐνίοτε σημαίνει καὶ τὸ φροντίζειν. Ἡρακλέων δὲ καταμεμψάμενος Λυκόφρονος φησὶν εἶναι τὸ ἐπιστρεφῶς τι πράττειν ἢ ἐνεργεῖν. Πλάτων Ξάνταις· Ἦν δὴ θόρυβος τευταζόντων· ἀντὶ τοῦ πραγματευομένων ἢ διατριβόντων. Καὶ ἐν Τιμαίῳ ### τ 195 τετευτακότι ἀντὶ τοῦ διατετριφότι. Γράφεται καὶ ### τ 196 τετουτακότι. Τηλεκλείδης, Πάντες δὲ τευτάζουσιν οἱ διάκονοι· ἀντὶ τοῦ πραγματεύονται, σκευωροῦνται. Σημαίνει καὶ τὸ σπουδάζειν καὶ τὸ ἡσυχάζειν· καὶ ### τ 197 τευτάζων τὸ αὐτὸ ἀεὶ λέγων, φλυαρῶν. Ῥητορική ### τ 198 Τευμήσατο Παρεσκευάσατο, ἐτεχνήσατο. Εἴρηται δὲ ὅτι τὸν Τεύμησον τὸ ὄρος ὑπὸ τοῦ Διὸς κατασκευασθέντα εἰς ἀπόκρυψιν τῆς Εὐρώπης, ἀπὸ τούτου κληθῆναι Τεύμησον, ἀπὸ τοῦ κατεσκευάσθαι· καὶ ### τ 199 Τέφρα Παρὰ τὸ τύφω, τὸ καίω, ἡ κεκαυμένη σποδιά ### τ 200 Τέχνη Παρὰ τὸ τεύχω, τὸ κατασκευάζω, γίνεται τευχάνη· καὶ συγκοπῇ, τέχνη ### τ 201 Τεχθησόμενος Ἐκ τοῦ τέκω, τέτεχα, τέτεγμαι ### τ 202 Τέως Τοῦτο παραπλήσιόν ἐστι τῷ πρὸ τοῦ, ὃ δὴ καὶ πρὶν λέγεται. Ἔστι δ’ ὅτε καὶ ἀντὶ τοῦ ἕως τινὲς αὐτῷ ἐχρήσαντο· καὶ ἀντὶ τοῦ ἐν τοσούτῳ. Ἕως, τέως ### τ 203 Τείρεα Τὰ ἄστρα. Παρὰ τὸ εἴρω, τὸ λέγω, εἴρεα, καὶ τείρεα, πλεονασμῷ τοῦ τ· καὶ γὰρ τὰ ἄστρα σημαίνουσί τινα σημασίαν. Ἢ παρὰ τὸ τέρας, τὸ σημεῖον· σημαντικὸν γάρ ἐστι τῶν μελλόντων. Ἢ παρὰ τὸ τείρω, τὸ καταπονῶ· πολλοὶ γὰρ ἐκ τῶν ἀστέρων κατεπονήθησαν, καὶ γεγόνασιν ἀστρόβλητοι, ὥσπερ καὶ ἐμβρόντητοι. Καὶ Τειρεσίας ὁ μάντις, παρὰ τὸ εἴρω, τὸ λέγω· ἢ παρὰ τὸ τείρεα· πολλάκις γὰρ οἱ μάντεις ἐκ τῶν ἀστέρων τὶ λέγουσιν. Ἢ παρὰ τὸ τείρεσθαι, οἱονεὶ ὁ καταπονούμενος ἐκ τῆς στερήσεως τῶν ὀφθαλμῶν· τυφλὸς γὰρ ἦν ### τ 204 Τεῖχος Παρὰ τὸ τεύχω, τὸ κατασκευάζω, τεῦχος καὶ τεῖχος. Ἢ ἀντίκειται τὸ τοῖχος. Ἐκ τοῦ τεῖχος γίνεται τειχόεις· καὶ πλεονασμῷ τοῦ ι, τειχιόεις ### τ 205 Τειχεσιπλῆτα Τοῖς τείχεσι προσπελάζων, πορθητά. Εἰ δὲ διὰ τοῦ β γράφεται, ὁ τὰ τείχη καταβάλλων ### τ 206 Τῆ τοῦτον ἱμάντα Ἰλιάδος ξ, ἀντὶ τοῦ δέξαι, λάβε. Ἔστι τάω τῶ, σημαίνει τὸ δέχομαι· τάεις τᾷς, τάει τᾷ· καὶ κράσει τοῦ α καὶ ε εἰς η Δωρικῶς, τῆς, καὶ τῆ. Τούτου ὁ παρατατικὸς ἔταον, ἔταες, ἔταε· καὶ τὸ προστακτικὸν, τάε· καὶ κράσει Δωρικῆ, τῆ· Κύκλωψ, τῆ, πίε οἶνον ### τ 207 Τήβεννα Ἱμάτιον ἢ χλαμὺς ἣν φοροῦσι τύραννοι ### τ 208 Τήγανον Παρὰ τὸ τήκω, τήκανον· καὶ μεταθέσει τοῦ κ εἰς γ ### τ 209 Τῆιδε Ἀντὶ τοῦ ἐκεῖσε· καὶ ἔστιν ἐπίρρημα τοπικὸν, ἀπὸ τοῦ τῇ, ἄρθρου ### τ 210 Τηθαλλαδούς Γυναικοτρόφους, ὑπὸ τήθῃ τεθραμμένους ### τ 211 Τηθή Ἐκ τοῦ τῆ, ἡ λέγουσα τῷ βρέφει λάβε, θήλασον. Ἐν δὲ τῷ Ῥητορικῷ εὗρον σημαίνειν τὴν λέξιν μάμμην, ἡ πατρὸς ἢ μητρὸς μήτηρ ### τ 212 τηθὺς τηθύος, ἡ γῆ, παρὰ τὸ τίτθη· τὸ γὰρ ὕδωρ πάντα τρέφει. Ἢ ὅτι κυρία ἐστὶ τῆς ὑγρᾶς οὐσίας, ἀφ’ ἧς πάντα τρέφεται ### τ 213 Τῆλε Ἐπίρρημα χρόνου δηλωτικόν· καὶ δηλοῖ τὸ πόρρω· καὶ γίνεται ἐκ τοῦ τηλόσε· σύγκοψον τὴν ΟΣ συλλαβήν. Ἐκ τούτου καὶ Τηλέμαχος, ἀπὸ τοῦ ἵστασθαι κατὰ τὴν ἱστορίαν ### τ 214 Τηλεδαπός Οὐχ, ὥς τινες, ἔγκειται τὸ ἔδαφος, ὁ πόρρω ἔχων τὸ ἔδαφος καὶ τὴν πόλιν· ἀλλὰ παράγωγόν ἐστι, διὰ τὸ δάπος τῆλε, τηλεδαπὸς, ὁ μακρὰν ἀφεστηκὼς, ὡς ἡμέτερος ἡμεδαπὸς, καὶ ὑμεδαπός ### τ 215 Τηλεθάοντες Παρὰ τὸ θάλλω, θάλλοντες. Δύναται δὲ εἶναι καὶ παρὰ τὸ θαλέθω· καὶ μεταθέσει τοῦ θ εἰς τ, θαλεθάοντες καὶ τηλεθάοντες· καὶ ### τ 216 τηλεθόωσα ἡ εὐθαλὴς καὶ μεγάλως θάλλουσα ### τ 217 Τήλεφος Ὄνομα κύριον· ἐκλήθη δὲ διὰ τὸ θηλάσαι αὐτὸν ἔλαφον ### τ 218 Τηλία Πῆγμα τετράγωνον, ἐφ’ οὗ ἤτοι τὰ ἄλευρα πιπράσκεται, ἢ ἀλεκτρυόνες συμβάλλονται. Ῥητορική. Ὁ δὲ Ὦρος τηλίαν λέγει τὴν περιφέρειαν τοῦ κοσκίνου· παρὰ τὸ σῶ, τὸ δηλοῦν τὸ σείω καὶ κινῶ, τὸ σήθω· ἀφ’ οὗ ὄνομα σηλία καὶ τηλία· τρέψαντες γὰρ οἱ Ἀττικοὶ τὸ ς εἰς τ, τὸ σῶ, τῶ λέγουσι· καὶ ἐν συνθέσει τῆς διὰ, διάττω, πλεονασμῷ τοῦ τ. Ἔστιν καὶ ἡ σανὶς τῶν κύβων τηλία, ἐφ’ ᾗ οἱ κυβεύοντες παίζουσι· καὶ ἀλφίτων πωλητήριον, πλατείας προσηλωμένας ἔχον κύκλῳ σανίδας, τοῦ μὴ ἐκπίπτειν τὰ ἄλφιτα ### τ 219 Τηλοῦ Ἐπίρρημά ἐστι, καὶ σημαίνει τὸ πόρρω. Καὶ γίνεται παρὰ τὸ τέλος τελοῦ· καὶ τροπῇ τοῦ ε εἰς η, τηλοῦ· τὰ γὰρ ἐπὶ τέλους συντείνοντα μεγεθύνεται. Ἐκ τούτου καὶ τὸ γεννῶ γεννήσω γεννητὸς γίνεται τηλυγέννητος· καὶ συγκοπῇ, τηλύγετος ### τ 220 Τηλόθι Ἐπίρρημα τοπικόν· σημαίνει τὸ πόρρω· καὶ γίνεται παρὰ τὸ τηλοῦ τηλόθι, ὥσπερ παρὰ τὸ ὑψοῦ ὑψόθι, καὶ ἀγχοῦ ἀγχόθι ### τ 221 Τηλυγέτην Καταχρηστικῶς ἀγαπητὴν, μονογενῆ· κυρίως γὰρ τηλύγετοι καλοῦνται οἱ τηλοῦ τῆς γονῆς ὄντες παῖδες, ὅ ἐστιν οἱ ἐκ γεροντικῆς ἡλικίας σπαρέντες· δοκεῖ γὰρ τὰ μετὰ ἀπογέννησιν τῆς παιδοποιΐας γεννώμενα μᾶλλον ἀγαπᾶσθαι ### τ 222 Τἠμῇ Ἔχει τὸ ι κατὰ τὴν λήγουσαν· κατὰ δὲ τὴν ἀρχὴν, οὔ· οἷον, Ἀμφὶ δέ τοι τἠμῇ κλισίῃ· ἔστι γὰρ τῇ ἐμῇ· καὶ ἐκθλίβεται τοῦ ἄρθρου τὸ ι, καὶ κιρνᾶται τὸ η καὶ ε εἰς ε· καὶ ἔστι χωρὶς τοῦ ι, ὡς τὸ, Δῖε Μενοιτιάδη τὠμῷ κεχαρισμένε θυμῷ· ἔστι γὰρ τῷ ἐμῷ· καὶ ἐκθλίβει τὸ ι τοῦ ΤΩΙ ἄρθρου, καὶ κιρνᾶται τὸ ω καὶ ε εἰς τὸ ω, καὶ γίνεται τὠμῷ, χωρὶς τοῦ ι ### τ 223 Τῆμος Σημαίνει τὸ τηνικαῦτα, καθ’ ἣν ὥραν, τότε ### τ 224 Τήνελλα Τοῦ ἐπαυλήματος μίμησις καὶ τοῦ κρούματος ### τ 225 Τῆς Ἐπὶ μὲν τοῦ ἄρθρου, Τῆς μὲν ἰῆς στιχὸς ἦρχε Μενέσθιος· ἐπὶ δὲ τῆς ἀντωνυμίας, ὡς τὸ, τῆς τήκετο καλὰ παρήϊα· ἀντὶ τοῦ ταύτης ### τ 226 Τήν Ἐπὶ μὲν τοῦ ἄρθρου, τὴν δὲ γυναῖκα εὗρον· ὡς ἐπὶ δὲ τῆς ἀντωνυμίας, ὡς τὴν ἀμπέλαγος ἄνεμοι φέρον, ἀντὶ τοῦ ταύτην ### τ 227 Τὴν δ’ ἐγώ Ἀντὶ τοῦ, ταύτην δ’ ἐγώ· καὶ ἔστιν ἄρθρον θηλυκὸν μεταπεσὸν εἰς ἀντωνυμιακὴν σημασίαν· τὰ γὰρ ἄρθρα, εἰ μὴ ἔχει ἐπαγόμενον ὄνομα, εἰς ἀντωνυμιακὴν μετάγονται σύνταξιν ### τ 228 Τόνδε Ἓν μέρος λόγου· εἰ γὰρ ἦν δύο, ὤφειλεν εἶναι ### τ 229 Τηρεύς Ὁ τηρῶν τὰ ἡδονὴν ἀγεῖραι δυνάμενα, καὶ ἀκρασίᾳ ἡδονῶν λελημμένος ### τ 230 Τηρῶ Παρὰ τὸ θέω, θηρῶ· ὅπου γὰρ τρέχει τὶς, καὶ θεωρεῖ. Ἢ ἐκ τοῦ ὠρῶ, τὸ φυλάττω, πλεονασμῷ τοῦ τ, τωρῶ, διὰ τοῦ ω μεγάλου, ὡς πυλω ρός· καὶ τροπῇ τοῦ μακροῦ εἰς μακρὸν, τηρῶ. Ἢ ἐκ τοῦ ὁρῶ, τὸ βλέπω ### τ 231 Τητᾷ Ἡσίοδος· σημαίνει τὸ ζητεῖς Ἐκ τοῦ τάω, τοῦ σημαίνοντος τὸ ζητῶ, γίνεται κατὰ ἀναδιπλασιασμὸν τατάω τατῶ· καὶ κατ’ ἔκτασιν, τητῶ· ὁ παθητικὸς ἐνεστὼς τητάομαι· τὸ β, τητάῃ, τητᾷ· τὸ τρίτον, τητᾶται, ὡς πειρῶμαι πειρᾷ πειρᾶται· καὶ Ὅμηρος ### τ 232 τήθεα ἐκάλεσε τὰ ὄστρεα· τήτεα γάρ εἰσιν, ἃ ζητοῦντες καταδύουσιν. Ἰλιάδος π ### τ 233 Τηϋσίη Ἡ ματαία· τροπῇ τοῦ δ εἰς τ, καὶ τοῦ ε εἰς η· δευσίη γάρ ἐστιν, ἡ ἔκλυτος, παρὰ τὸ δεύω· τὸ ὑγρὸν καὶ ἔκλυτον νοεῖται ### τ 234 Τιάρα Κόσμος ἐπικεφάλαιος· ἣν οἱ βασιλεῖς μόνοι ὀρθὴν ἐφόρουν παρὰ Πέρσαις, οἱ δὲ στρατηγοὶ, κεκλιμένην. Τὸ δ’ αὐτὸ φασὶν εἶναι καὶ κίδαριν ### τ 235 τιβὴν τιβῆνος, λέγεται ὁ τρίπους· τριβήν τις ὤν· ἀποβολῇ τοῦ ρ, παρὰ τὸ ἐπάνω τριῶν βάσεων κεῖσθαι ### ο 473 ὁτιή Οὐκ ἔστι πλεονασμὸς, ἀλλὰ δύο μέρη λόγου εἰσί· τὸ τὶ, πυσματικόν· ὁ η, σύνδεσμος παραπληρωματικὸς, κατὰ παρολκὴν συνειλημμένος, ἶσος τῷ δή. Τίη δὲ σύ ### τ 236 Τιθασσεύω Ἐκ τοῦ τιθῶ τιθάσσω κατὰ παραγωγὴν τιθασσεύω, τὸ καταπραΰνω καὶ τῇ χειρὶ ἐπιψῶ ### τ 237 Τιθαιβώσσοντος Λυκόφρων, ἐπιμελείας ἀξιοῦντος· κυρίως δὲ ἐπὶ τῶν μελισσῶν λέγεται, παρὰ τὸ τιθέναι τὴν βόσιν. Καὶ Ὅμηρος, τιθαιβώσσουσι μέλισσαι. Ὀδυσσείας ν ### τ 238 Τιθήμενος Ὁμοίως τῷ κιχήμενος καὶ ἀνήμενος· ἤτοι ποιητικῶς ἔκτασις, ἢ διαλέκτῳ ἀναπέμπεται. Περὶ Παθῶν. ἀμφ’ ὤμοισι τιθήμενον ἔντεα καλά ### τ 239 Τιθήνας Τροφούς. Παρὰ τὸν τιτθὸν γίνεται τιτθήνη· καὶ ἀποβολῇ τοῦ τ, τιθήνη. Ἢ παρὰ τὸν θήσω μέλλοντα ῥηματικὸν ὄνομα, θήνη· καὶ διπλασιασμῷ, τιθήνη ### τ 240 Τιθωνός Ἡ ἡμέρα· παρὰ τὸ τιθασὸς τὸ σημαῖνον τὸ ἥμερος. Σημαίνει καὶ τὸν γέροντα παρὰ Ἀριστοφάνει. Ἔστι καὶ ὄνομα κύριον παρ’ Ὁμήρῳ ### τ 241 Τίλλω Σημαίνει τὸ ξαίνω· γίνεται ἀπὸ μεταφορᾶς τοῦ κριοῦ. Κτίλος γὰρ λέγεται. Ἢ ἐκ τοῦ τείνω, τὸ τανύω ### τ 242 Τιμαλφέστατον Παρὰ Λυκόφρονι πρᾶγμα ἄγαν τίμιον· καὶ ### τ 243 τιμαλφέστερον τὸ τιμιώτερον καὶ λαμπρότερον, τὸ τιμὴν εὑρίσκον πλείστην· ὃ δὴ συμβέβηκε τῷ χρυσῷ· ἄλφειν γὰρ τὸ εὑρίσκειν· καὶ ### τ 244 τιμαλφούμενος ὁ τιμὴν εὑρίσκων ### τ 245 Τί μήν Τί γάρ; Τί οὖν; Κατάφασιν δηλοῖ, ἀντὶ τοῦ πῶς γὰρ οὔ; Διατί γὰρ οὔ ### τ 246 Τιμή Ἐκ τοῦ τίω τίσω. Τὸ δὲ τίω γράφεται διὰ τοῦ ι, ἐπειδὴ εὑρίσκεται καὶ ἐν συστολῇ, πέρι μέν σε τίω Δαναῶν· καὶ, Πᾶς τις ἄνδρα τίει, ἀτίει δὲ πενιχρόν· ἐπὶ μὲν οὖν τῆς δόσεως καὶ τῆς ἡμῖν νοουμένης συνήθους, Ἰλιάδος ψ, Τιμῆς ἧς τέ μ’ ἔοικε τετιμῆσθαι· καὶ, Τιμὴ δ’ ἐκ Διός ἐστιν· ἐπὶ δὲ τῆς τιμωρίας, Τιμὴν ἀρνύμενοι Μενελάῳ· γράφεται καὶ ποινήν. Ἐπὶ δὲ τοῦ προστίμου, Τιμὴν δ’ Ἀργείοις ἀποτινέμεν· ἐπὶ δὲ τῆς ὠνῆς, Τιμὴν ἀμφὶς ἄγοντες ἐεικοσάβοιον ἕκαστος· μήποτε δὲ καὶ τοῦτο ἐπὶ προστίμου λέγεται. Ὁ δὲ Ἡρωδιανὸς καὶ τὴν βασιλείαν οὕτως φησὶν εἰρῆσθαι, Ἢ ἔτ’ ἔχει τιμὴν πολέσι μετὰ Μυρμιδόνεσσι ### τ 247 Τίμημα Ἀντὶ τοῦ ἐνέχυρον, καὶ οἷον ἀποτίμημα, ὡς Λυσίας. Τίθεται δὲ ἀντὶ τοῦ οἷον κεφάλαιον, ὡς ἐν τῷ περὶ τῶν συμμοριῶν Δημοσθένης. Λέγεται δὲ καὶ τὸ ἐκ τῆς οὐσίας εἰσφερόμενον παρ’ ἑκάστου τίμημα· ἐν δὲ τῷ κατὰ Μειδίου, ἐπὶ τῆς τιμωρίας εἴρηται. Ῥητορική ### τ 248 Τιμήοροι Ἥρωες καὶ ἔφοροι ### τ 249 Τιμητικὸν πινάκιον Τὸ τοῖς δικάζουσι διδόμενον, ἐν ᾧ γράφουσί τι χρήσιμον. Ἀριστοφάνης. Ῥητορική ### τ 250 Τίμιος Παρὰ τὸ τιμή ### τ 251 Τιμιουλκῶν Ἕλκων τὴν τιμὴν, τουτέστι βαρυτιμῶν ### τ 252 Τιμωρός Ἀπὸ τοῦ τιμὴ καὶ τὸ ὠρῶ, τὸ φυλάσσω ### τ 253 Τινάσσω Ἀπὸ τοῦ ἲς ἰνὸς ἰνάσσω καὶ τινάσσω. Οὐκ ἀπὸ τοῦ τείνω· ἀλλ’ ἀπὸ τοῦ τιταίνω, ὁ μέλλων, τιτανῶ· Αἰολικῶς, τιτάνσω· ἀποβολῇ τοῦ τ καὶ ὑπερβιβασμῷ, τινάσσω ### τ 254 Τίνω Σημαίνει τὸ ἀποδίδωμι. Ἀπὸ τοῦ τίω, κατὰ πλεονασμὸν τοῦ ν, ὡς πίω, πίνω· εὕρηται γὰρ συνεσταλμένον, ὡς τὸ, καὶ τίνει ταύτην δίκην, Εὐριπίδης. Ἔστιν οὖν τὸ τίω, καὶ μακρὸν καὶ βραχὺ παρὰ τῷ ποιητῇ. Τίνω δὲ, τὸ τι, ἰῶτα, πρὸς ἀντιδιαστολὴν τοῦ τείνω, τὸ τανύω. Ἐκ τοῦ τίνω γίνεται τιννύω καὶ τίννυμι· τὸ παθητικὸν, τίννυμαι· τὸ δυϊκὸν, τιννύμεθον, καὶ τίννυσθον ἀντὶ τοῦ τιμωρεῖσθον ### τ 255 Τίπτε Ἀπὸ τοῦ τίποτε, κατὰ συγκοπήν· τὸ δὲ πότε, ἐπιζητητικὸν χρόνου ἐστί· τὸ δὲ, Τίπτε δεδάκρυσαι· οὐκ ἐπιζητεῖ τὸν χρόνον τοῦ δακρύειν, ἀλλὰ κατὰ παρολκὴν λαμβάνεται. Παρέλκον οὖν ἐστι ### τ 256 Τίς Τὸ οὐδέτερον, τί· σημαίνει ἐρωτηματικόν. Δηλοῖ δὲ καὶ ἐπίρρημα ἐπιτατικὸν, ἀντὶ τοῦ λίαν, ὡς τὸ, Κύριε, τί ἐπληθύνθησαν οἱ θλίβοντές με; Δηλοῖ δὲ καὶ θαυμαστικὸν ἐπίρρημα, ὡς ἐν τῷ, τί Ὦρος αἰτιᾶται· καὶ, τί καλὴ ἡ πλησίον· λέγουσιν ὅτι τὸ τίος κατὰ συγκοπὴν πρότερον· εἶτα κατὰ πάθος τὸ τὶς, δεύτερον· τὰ γὰρ πυσματικὰ πάντα εἰς ΟΣ λήγει. Διαφέρει δὲ τῶν λοιπῶν πευστικῶν, ἐπειδὴ τῆς οὐσίας ἐστὶ ζητητικά· οἷον, τίς ἐστι; καὶ λέγει, Σωκράτης. Τὰ δὲ ἀλλὰ πευστικὰ περὶ τὴν οὐσίαν ἐστί. Ζητεῖ ποῖος, ποιότης, λευκὸν ἢ μέλαν· πόσος, ποσότης, μικρὸν ἢ μέγαν· πόστος, τάξεως, πρῶτος, δεύτερος· τὸ ποδαπὸς, ἐθνικόν. Οἱ μέντοι Αἰολεῖς φασὶ τιοῖσιν ὀφθαλμοῖσιν, ὡς παρὰ Σαπφοῖ. Κλίνεται πρὸς διάφορον σημαινόμενον. Ἡ δὲ κλητικὴ ἀπέλειψε. Σημαίνει δέκα· ἐρώτησιν, ὡς τὸ, Τίς ἐστιν οὗτος ὁ βασιλεὺς τῆς δόξης; καὶ ἀπόφασιν, ὡς τὸ, Τίς μάχεται; οὐδείς· καὶ, Τὶς ἔγνω νοῦν κυρίου, ἢ τίς σύμβουλος; καὶ, Τίς ἐστιν ὃς ζήσεται καὶ οὐκ ὄψεται θάνατον; καὶ Ὅμηρος, τὶς ἂν τάδε γηθήσειε; καὶ ἀόριστον, ὡς τὸ, Ἄνθρωπός τις· καὶ Ὅμηρος, Εἰ δέ τις ἐσσὶ βροτός· καὶ προσδιορισμὸν, ὡς τὸ, Εἰσὶ τινὲς τῶν ὧδε ἑστηκότων· καὶ ἀγανάκτησιν καὶ ἐπιτίμησιν, ὡς τὸ, Τίς ἀνήγγειλέ σοι, ὅτι γυμνὸς εἶ· καὶ, Τίς σε κατέστησεν ἄρχοντα· καὶ, Τίς εἶ σὺ ὁ κρίνων ἀλλότριον οἰκέτην· καὶ, Τίς ἐστιν ὁ κρύπτων με βουλήν· εἰ δέ τις ἐρωτηματικῶς ταῦτα λάβοι, ἄγνοιαν τοῦ θείου κατηγορεῖ. Σημαίνει δὲ καὶ εὐτέλειαν, ὡς τὸ, Τίς εἰμὶ ἐγὼ, κύριε, καὶ τίς ἐστιν ὁ οἶκος τοῦ πατρός μου· σημαίνει καὶ τὸ σπάνιον, ὡς τὸ, Τίς σοφὸς καὶ φυλάξει ταῦτα· καὶ, Τίς ἐπίστευσε τῇ ἀκοῇ ἡμῶν· εἰ μὴ γὰρ πάντες, ἀλλ’ οὖν γε τινές. Σημαίνει καὶ θαυμασμὸν, ὡς τὸ, Τίς οὗτος ὁ παραγενόμενος ἐξ Ἐδώμ· καὶ, Τίς ἐστιν οὗτος, ὅτι καὶ ἡ θάλασσα αὐτοῦ ὑπακούει· σημαίνει καὶ τὸ ἐξ ἀμηχανίας εὔχεσθαι, ὡς τὸ, Τίς δώσει τῇ κεφαλῇ μου ὕδωρ ### τ 257 Τισαμενός Λέγεται ἐκ τοῦ τὸν πατέρα αὐτοῦ τιμωρεῖσθαι τὴν μητέρα αὐτοῦ, διὰ τὸν φόνον τοῦ πατρὸς Ἀγαμέμνονος ### τ 258 Τίσανδρος Παρὰ τὸν τίσω μέλλοντα· ἢ ἀπὸ τῆς τιμῆς γενικῆς τιμήσανδρος· καὶ συγκοπῇ ### τ 259 Τίσασθαι Σημαίνει τὸ τιμωρήσασθαι· διαφέρει γὰρ τοῦ τίσειν, ἤγουν τοῦ τιμωρήσειν ### τ 260 Τιμωρεῖν μέν ἐστι τὸ ἐπαμύνειν καὶ βοηθεῖν ### τ 261 τιμωρήσασθαι δὲ, τὸ τὸν προηδικηκότα κολάζειν, ὡς ἀμύνειν καὶ ἀμύνασθαι. Τιμωρεῖ μὲν Πάτροκλον Ἀχιλλεύς· τιμωρεῖται δὲ Ἕκτορα. Τὸ θέμα ἔστι τίω· σημαίνει τὸ τιμωρῶ, τιμωρίαν ἐκτιννύω καὶ ἀποδίδωμι· ὅθεν καὶ τίσις, τιμωρία, ἀπόδοσις, ἀντέκτισις. Τὸ τίω σημαίνει καὶ τὸ τιμῶ ### τ 262 Τίσειαν Ἀόριστος πρῶτος εὐκτικὸν Αἰολικὸν τρίτου προσώπου τῶν πληθυντικῶν· ἐκεῖνοι γὰρ τὸ τύψαιμι ### τ 263 τύψεια λέγουσι· τὸ δεύτερον, τύψειας· τὸ τρίτον, τύψειε. Καὶ τῷ μὲν πρώτῳ χρῶνται οἱ Αἰολεῖς· τοῖς δὲ λοιποῖς προσώποις, ἡ κοινὴ συνήθεια καὶ διάλεκτος. Ὡσαύτως καὶ τῷ τρίτῳ τῶν πληθυντικῶν. Ὁ κανών· τὰ εἰς ΜΙ εὐκτικὰ ἀορίστου ὄντα ἐνεργητικὰ οἱ Αἰολεῖς διὰ τοῦ ΕΙΑ προφέρουσι· τίσαιμι, τίσεια· ὑποστρέψαιμι, ὑποστρέψεια· ἀκούσαιμι, ἀκούσεια, τὰ δὲ τοιαῦτα εὐκτικὰ εὐχὴν δηλοῦσι πράγματος, ὀφείλοντος πληρωθῆναι· ὁ γὰρ λέγων ### γ 378 γράψειας εὔχεται ἵνα εἰς πέρας ἔλθῃ τοῦ γράψαι. Ὅθεν οὐ δεῖ λέγειν τινὶ ### ζ 83 ζήσειας ἐπειδὴ εὑρίσκεται εὐχόμενος ἵνα εἰς πέρας ἔλθῃ τῆς ζωῆς, τουτέστιν ἵνα ἀποθάνῃ· λοιπὸν εὑρίσκεται κατευχόμενος αὐτοῦ ### τ 264 Τιτακίδαι Δῆμός ἐστι τῆς Αἰαντίδος φυλῆς· μήποτε δὲ ἀπὸ Τιτακοῦ ὠνόμασται, οὗ μνημονεύει Ἡρόδοτος. Τὸ δὲ Τιταγίδαι καὶ Θυργοῦνδοι, φρατρίαι τινὲς καὶ γένη ἄδοξα· εἰς γὰρ εὐτέλειαν ἐκωμῳδοῦντο· οὐχὶ δὲ δῆμοι, ὥς τινες οἴονται ### τ 265 Τιτανίδα γῆν Οἱ μὲν τὴν πᾶσαν, οἱ δὲ τὴν Ἀττικήν· ἀπὸ Τιτάνου ἑνὸς τῶν Τιτάνων· ὃς μόνος οὐκ ἐστράτευσεν ἐπὶ τοὺς θεούς ### τ 266 τιτᾶνες οἱ καταχθόνιοι δαίμονες· ἢ ἀπὸ τοῦ τίνω, τὸ ἀνταποδίδωμι, τινὰν καὶ τιτὰν, οἱ οὕτως διαπραττόμενοι ὥστε δοῦναι τιμωρίαν· ἢ παρὰ τὸ τιταίνω, οἱονεὶ οἱ τείνοντες τὰς χεῖρας εἰς τὸ κόψαι τὰ αἰδοῖα τοῦ πατρὸς Κρόνου, ἤγουν τοῦ Οὐρανοῦ. Τὸ δὲ ### τ 267 τιταίνεται σημαίνει τὸ τείνεται καὶ ἕλκεται· παρὰ τὸ ταίνω, κατὰ ἀναδιπλασιασμόν· ἢ ἀπὸ τοῦ τανύω ### τ 268 Τιταρήσιον Ὄνομα πόλεως· ἢ κύριον· Ἡσίοδος ἐν Ἀσπίδι ### τ 269 Τιτιγόνιον Ζωΰφιον ὅμοιον τέττιγι ### τ 270 Τιτθοί Οἱ μαστοὶ, ὅτι ἐπιστηθίδιοί τινες εἰσίν· ἢ παρὰ τὸ ἐντίθεσθαι τοῖς στόμασι ### τ 271 Τιτρώσκω Τρώω, τρώσω, τρώσκω· καὶ κατὰ ἀναδιπλασιασμὸν, τιτρώσκω ### τ 272 Τιτώ Οὕτω λέγεται ἡ ἡμέρα· παρὰ γὰρ τὸ τιτὰν τιτᾶνος γίνεται Τιτανίς· καὶ ἐκεῖθεν ὑποκοριστικὸν Τιτὼ, ὡς Ὑψιπύλη, Ὑψώ· Εἰδοθέα, Εἰδώ ### τ 273 Τίφος Ἕλος καὶ κάθυγρος τόπος· ἀπὸ τοῦ τύφεσθαι, ὅ ἐστι πύθεσθαι, καὶ κρύπτεσθαι τοὺς ἐν ἑλώδεσιν ὄντας τόποις. Παρὰ Ἀπολλωνίῳ ### τ 274 Τιτυσκόμενοι Καταστοχαζόμενοι, βλέποντες. Εἰ μὲν σημαίνει τὸ βλέπω, γίνεται ἀπὸ τοῦ θεῶ θεάσω· κατὰ συγκοπὴν, θῶ· τροπῇ, τῶ· καὶ κατὰ παραγωγὴν, τύω· ὁ μέλλων, τύσω· πλεονασμῷ τοῦ κ, τύσκω· καὶ μετάγεται εἰς ἐνεστῶτα, καὶ γίνεται κατὰ ἀναδιπλασιασμὸν, τιτύσκω. Εἰ δὲ σημαίνει τὸ κατασκευάζω, γίνεται ἀπὸ τοῦ τεύχω· ὁ δεύτερος ἀόριστος, ἔτυχον· ἐξ αὐτοῦ κατὰ ἀναδιπλασιασμὸν, καὶ πλεονασμῷ τοῦ ς, τετύσκω, καὶ τιτύσκω. Σημαίνει δὲ τρία· ἐπὶ μὲν τοῦ ἡτοιμάζετο, Ἰλιάδος ν, Ὣς εἰπὼν, ὑπ’ ὄχεσφι τιτύσκετο χαλκόποδ’ ἵππω· τὸ στοχασμῷ χρῆσθαι, Μηριόνης δ’ ἐν τοῖσι τιτύσκετο δουρὶ φαεινῷ· ἐπὶ δὲ τοῦ ψυχικῶς κατεστοχάζετο, τιτύσκετο δὲ φρεσὶν ᾗσιν ἤ τευ ἀκοντίσαι ### τ 275 Τλῆτε φίλοι Ὑπομείνατε καρτερῶς. Ἐκ τοῦ τρῶ γίνεται τλῶ ### τ 276 Τληπόλεμος Ἐκ τοῦ τλῶ τλήσω, τλησιπόλεμος· καὶ συγκοπῇ ### τ 277 Τοίη Ἀντὶ τοῦ τοιαύτη. Τίθεται καὶ ἀνταποδοτικῶς, καθ’ ὁμοίωσιν πρὸς τὰς παραβολάς· Οἵη περ φύλλων γενεὴ, τοιήδε καὶ ἀνδρῶν· καὶ θαυμαστικῶς, Τοίην περ κεφαλὴν γαῖα κατέσχε· καὶ ἀναφορικῶς ἐπὶ τὸ προειρημένον καὶ προεγνωσμένον, Ἀλλὰ καὶ ὣς τοίηπερ ἐοῦσα ### τ 278 Τοῖχος Παρὰ τὸ τεύχω, τὸ κατασκευάζω, γίνεται τεῦχος καὶ τοῖχος ### τ 279 Τοὶ γὰρ ἐγὼν ἐρέω Ἀντὶ τοῦ, ἐγὼ μὲν οὖν εἴπω. Οὐκ ἔστιν ἀντὶ τοῦ γάρ· οὐδέποτε γὰρ ἀρκτικόν ἐστιν· ἀλλὰ δή ### τ 280 Τό Σημαίνει τοπικὴν σχέσιν· Ὅμηρος, τόδ’ ἱκάνω· καὶ ἔστιν αἰτιατικῆς πτώσεως. Τὸ δὲ ### ε 1571 εἰς προθέσει, οἷον, εἰς τοῦτο τὸ χωρίον, ὅ ἐστι τόπον· ὡς, οὔλυμπόνδε, ἀντὶ τοῦ εἰς ὄλυμπον ### τ 281 Τὸ δέ μοι κρήηνον ἐέλδωρ Ἀρίσταρχος δύο μέρη λόγου ταῦτα εἶναι λέγει· ὁ δὲ Ἡρωδιανὸς, ἕν· ὁ δὲ Ἀρίσταρχος ὀξύνει τὸν ### τ 282 τὸ ἵν’ ᾖ δύο μέρη λόγου. Ἐπείσθη δὲ ἡ παράδοσις Ἀριστάρχῳ ### τ 283 Τὸ κηρύκειον, ἢ τὴν μάχαιραν Λεγόμενόν τι ### τ 284 Τὸ κατακύλωμα Τὸ πέρας, καὶ ἀνωτάτω τῶν καλῶν. Ῥητορική ### τ 285 Τοκεύς Ὡς παρὰ τὸ ἔχω, τὸ συνέχω καὶ σφίγγω, γίνεται ὀχεὺς, οὕτως καὶ παρὰ τὸ τέκω τοκεύς ### τ 286 Τολμῆσαι Σημαίνει τὸ ὑπομεῖναι ### τ 287 Τολόται Οἱ δημόσιοι ὑπηρέται. Τοὺς δ’ αὐτοὺς καὶ Σκύθας ἔλεγον καὶ σπευσινίους· ἀπὸ τοῦ συντάξαντος αὐτούς. Ῥητορική. Ζήτει εἰς τὸ ### τ 288 Τολύνιον Τὸ καλούμενον Κρατίνειον μέτρον πολυσύνθετον, ἀπὸ τοῦ Μεγαρέως Τολύνου· ἔστι δὲ προγενέστερος Κρατίνου. Ῥητορική ### τ 289 Τολύπευμα Τὸ κατασκευαστὸν καὶ πεφιλοκα λημένον ἔριον ### τ 290 τολύπη γὰρ ἡ ἐργασία ### τ 291 Τολύπαις Μηχαναῖς, ἐργασίαις· καὶ ΤΟΛΥ πεύειν μηχανᾶσθαι, ποιεῖν, ἀθροίζειν, ταλαιπωρεῖν· ἀπὸ μεταφορᾶς τῶν τὰ ἔρια ἐργαζομένων καὶ δεσμευόντων αὐτά ### τ 292 Τοναίαν Ἄλεξις Παλλακῇ. Ἡ γὰρ ἐπιπολὺ τῆς φωνῆς ἀπότασις καλεῖται τοναία ### τ 293 Τονθορύζει Ὑπόπτως λαλεῖ, ψιθυρίζει, ἠρέμα γογγύζει. Παρὰ τὸ θροῦς γίνεται θρούζω· ἢ θρόος θροΰζω· καὶ ἐν ὑπερβιβασμῷ, θορύζω· καὶ κατὰ ἀναδιπλασιασμὸν, τονθορύζω ### τ 294 Τόξον Παρὰ τὸ τάζω τάξω τάξον· καὶ τροπῇ, τόξον ### τ 295 Τοξοποιεῖν τὰς ὀφρῦς Ἀντὶ τοῦ σκυθρωπάζειν ### τ 296 Τοξόται Τοξόται δὲ καὶ Σκύθαι καὶ σπουσίνιοι, οἱ δημόσιοι δοῦλοι Ἀθήνῃσιν· ἀπὸ Σπουσίνου τοῦ πρώτου καταστήσαντος αὐτοὺς ἐπὶ τὴν ὑπηρεσίαν ### τ 297 Τοπάζειν Στοχάζεσθαι, ἐνθυμεῖσθαι, ὑπονοεῖν· καὶ παρὰ Σοφοκλεῖ ἐν Ἠριγόνῃ, ἃ δὲ δόξῃ τοπάζω, ταῦτ’ ἰδεῖν σαφῶς θέλω· ζήτει εἰς τὸ ### υ 16 ὑπετόπαζε. Διὸ καὶ ὑποτοπεῖν, τὸ ὑπονοεῖν λέγεται. Καὶ ### κ 974 καθυποτοπεῖσθαι τὸ ὑπὸ τὸ χεῖρον ὑπονοεῖν ### τ 298 Τόπος Παρὰ τὸ πατῶ πάτος καὶ τόπος· ἢ παρὰ τὸ τύπος, τροπῇ τοῦ υ εἰς ο· ἢ παρὰ τὸ τῶ, τὸ λαμβάνω καὶ δέχομαι. Ζήτει εἰς τὸ ### τ 299 Τοπεῖον Τὰ σχοινία λέγεται ### τ 300 τοπεῖα. Στράττις Μακεδόσι, Τὸν πέπλον δὲ τοῦτον ἕλκουσι δεσμεύοντες τοπείοις ἄνδρες ### τ 301 Τόρνος Ξύλον στρογγύλον. Παρὰ τὸ τείρω, τορῶ· ἐκ τούτου τορνώσω, τὸ περιγράψω καὶ κατασκευάσω, καὶ, Τορνώσαντο δὲ σῆμα, θεμείλιά τε προβάλοντο, Ἰλιάδος ψ ### τ 302 Τορός Ἔντροχος, τομὸς, συνετός· ἔνιοι σαφὴς, ὡς παρὰ Σοφοκλεῖ, Λέξω τορῶς σοι πᾶν ὅπερ χρῄζεις μαθεῖν, οὐκ ἐμπλέκων αἰνίγματ’, ἀλλ’ ἁπλῷ λόγῳ, ὥσπερ δίκαιον πρὸς φίλους οἴγειν στόμα· σημαίνει δὲ καὶ ἐργαλεῖον φρεωρυχικὸν, σκαφίον, παρὰ Φιλυλλίῳ ### τ 303 Τορύνη Ὑπὸ τῶν Ἀττικῶν τὴν εὐεργέτιν σημαίνει· ὅμως καὶ Πλάτων κατὰ ἰδιωτικὴν συνήθειαν προσωνόμασεν ἐν Ἱππίᾳ, Τί φησι προτέραν πρέπειν τορύνην τῷ ἔτνει καὶ τῇ χύτρᾳ ### τ 304 Τόσος Ὄνομα ἀναφορικόν. Ποίου εἴδους τῶν ἀναφορικῶν; Ἀνταποδοτικοῦ. Διατί; Ἐπειδὴ τὰ ὑπὲρ μίαν συλλαβὴν ἐρωτηματικὰ, ἀποβάλλοντα τὸ καταρχὰς σύμφωνον, ἀναφορικὰ γίνεται· οἷον, τοῖος, οἷος· τόσος, ὅσος· καὶ πάλιν, προσλαμβάνοντα τὸ τ κατ’ ἀρχὰς, ἀνταποδοτικὰ γίνεται· οἷον, οἷος, τοῖος· ὅσος, τόσος· ἅτινα πάλιν ὀξυτονούμενα, ἀόριστα γίνεται· οἷον, πόσος, ποσός· τόσος, τοσὸς, τοσόνδέ τε λαόν ### τ 305 Τόπος Παρὰ τὸ τύπος· ἕκαστος γὰρ τόπος ἰδίῳ τύπῳ κέχρηται. Ἢ παρὰ τὸ τάφος· πᾶς γὰρ τόπος εἰς ταφὴν ἐπιτήδειος ### τ 306 Τοσαῦτα Ὄνομα πτώσεως αἰτιατικῆς τῶν πλη θυντικῶν· γίνεται δὲ κατὰ παραγωγὴν ἐκ τοῦ τόσα, παραλήγουσαν ἔχον τὴν αὐτήν· κανὼν γάρ ἐστιν ὁ λέγων, ὅτι ἐπὶ ταύτης τῆς παραγωγῆς τῆς κατὰ γένη καὶ ἀριθμοὺς προϊούσης, ἡ πρὸ τέλους συλλαβὴ βούλεται ἔχειν τὸ υ μετὰ τοῦ ἐν τῇ ληγούσῃ φωνήεντος. Ἔστιν οὖν τῆμος· τὸ τημοῦτος παράγωγον ἕξει τοῦ υ τὸ ο προκείμενον. Ὁμοίως τὸ τηνίκα τηνικαῦτα· οὕτω καὶ ἔσθα ἔνθεν ἐντεῦθεν. Τὸ αὐτὸ καὶ ἐπὶ τοῦ τόσος τοσοῦτος, τόσαι τοσαῦται, τόσα τοσαῦτα. Κατὰ γένη γὰρ καὶ ἀριθμοὺς αἱ παραγωγαὶ γίνονται· οἷον, τηλίκος, τηλικοῦτος· τηλίκα, τηλικαῦτα. Τὸ τοίη, τοιηύτη ὤφειλεν εἶναι· ἀλλ’ ἐπειδὴ κανών ἐστιν ὁ λέγων, οὐκ ἔστιν ἐπινοῆσαι τὸ η καὶ τὸ υ ἐν μιᾷ συλλαβῇ καὶ τὰ ὅμοια, τούτου χάριν τρέπεται τὸ η εἰς α, καὶ γίνεται τοιαύτη ### τ 307 Τόφρα Ἐπὶ τοσοῦτον· οἷον, Τόφρα δ’ ἐπὶ Τρώεσσι τίθει κράτος, ὄφρ’ ἂν Ἀχαιοί· ἔστι καὶ ἀποδοτικὸν ἐπίρρημα ### τ 308 Τοὐμόν Ἰστέον ὅτι ἡνίκα γίνεται κρᾶσις ἐν ἁρμογῇ δύο λέξεων, τίθεται κορωνίς· οἷον τὸ ἐμὸν, τοὐμόν· τὰ ἐμὰ, τἀμά· προέστη, προὔστη· πρόοπτον, προὖπτον· ἡνίκα δὲ μὴ γίνεται κρᾶσις ἐν ἁρμογῇ δύο λέξεων, οὐ τίθεται κορωνίς· οἷον νόος, νοῦς· Δημοσθένεος Δημοσθένους· Πρόσκειται, “ἐν ἁρμογῇ δύο λέξεων,” διὰ τὸ Ἡρακλέης Ἡρακλῆς· τοῦτο γὰρ ἐκ δύο λέξεων ὂν, ὅμως οὐκ ἔχει κορωνίδα, ἐπεὶ οὐκ ἐγένετο ἐν ἁρμογῇ δύο λέξεων ἡ κρᾶσις, ἀλλ’ ἐν τῷ μέσῳ τῆς δευτέρας λέξεως· ἡ γὰρ ἁρμογὴ τῶν δύο λέξεων μεταξὺ τοῦ α καὶ τοῦ κ ἐστί ### τ 309 Τοὔμπαλιν Ἐς τοὐπίσω· παρὰ τὸ ἔμπαλιν, κατὰ κρᾶσιν ### τ 310 Τοὐπίπεμπτον Οἱ γὰρ μὴ καταλαβόντες τὸ πέμπτον μέρος τῶν ψήφων ἄτιμοι ἦσαν. Οὕτως Ἀριστοφάνης ### τ 311 Τούδουνοι Οἱ τοποτηρηταὶ παρὰ Τούρκοις ### τ 312 Τραγάσιον Ἐν τῇ Τροίᾳ· ἀπὸ Τραγάσου τοῦ πατρὸς Φιλονομίας τῆς ἐρασθείσης Τένου ### τ 313 Τραγικὴ σκηνή Πῆγμα μετέωρον, ἐφ’ οὗ ἐν θεῶν τινὲς παριόντες ἔλεγον. Λέγεται δὲ καὶ ἡ τραγικὴ τέχνη σκηνή ### τ 314 Τραγορίγανον ὄρειον Ὅπερ ἐσθίοντες πολλάκις γίνονται κατωφερεῖς· διὸ οὕτως εἴρηται. Νίκανδρος ἐν Ἀλεξιφαρμακοῖς· ἀγροτέρης τραγοριγάνου ### τ 315 Τράγος Παρὰ τὸ τρώγω· πολυφάγον γὰρ τὸ ζῷον· ἢ παρὰ τὸ τραχὺ δέρμα ἔχειν ### τ 316 Τρανός Παρὰ τὸ στερρός. Μακρὸν τὸ α· τὰ εἰς ΝΟΣ ὀξύτονα δισύλλαβα, τῷ α παραληγόμενα, ἐκτείνουσιν αὐτὸ, τρανὸς, φανός ### τ 317 Τράπεζα Κατὰ ἀποβολὴν τῆς τε συλλαβῆς, τετράπεζα, τέσσαρας πέζας ἔχουσα· αἱ γὰρ τῶν παλαιῶν τράπεζαι τετράγωνοι ἦσαν ### τ 318 Τραπεζίτης Διὰ τοῦ ι· σημαίνει τὸν ἐν τῇ συνηθείᾳ λεγόμενον τραπεζίτην, ἀπὸ τοῦ τράπεζα· διὰ δὲ τῆς ΕΙ διφθόγγου, τὸν ἐν τῇ τραπέζῃ παριστάμενον, ὡς παρ’ Ὁμήρῳ, τραπεζῆες κύνες, ἀπὸ τοῦ τραπεζεύς ἐστι· τὸ δὲ παρ’ Ἰβύκῳ, διὰ τοῦ η λεγόμενον, τραπεζητᾶν κυνᾶν, ἔστιν ὡς πλείων πλήων ### τ 319 Τραπεζοποιός Ὁ τῶν περὶ τὸ συμπόσιον πάντων ἐπιμελούμενος, τραπεζῶν, σκευῶν, ἀκουσμά των. Οὕτως Μένανδρος. Ῥητορική ### τ 320 Τραπεζοφόρος Ἱερωσύνης ὄνομά ἐστι· καὶ ὅτι αὕτη τε καὶ ἡ κοσμὼ συνδιέπουσα πάντα τὰ τῆς Ἀθηνᾶς ἱέρεια ### τ 321 Τραπέουσι Δηλοῖ τὸ πατοῦσι· παρὰ τὸ τρέφω, τὸ πήσσω, ἐκ τοῦ θρέψαι ### τ 322 Τρακταΐζω Τὸ λευκαίνω καὶ κατασκευάζω· ἐξ οὗ τὸ ### τ 323 τράκτον ὁ κηρὸς ὁ πεποιημένος λευκός ### τ 324 Τράμιν Οἱ μὲν, τὸ τρῆμα τῆς ἕδρας· οἱ δὲ, τὸ ἀπὸ τούτου μέχρι τῆς ἀρχῆς τοῦ βαλάνου χωρίον ### τ 325 Τραγωιδία Ἔστι βίων τε καὶ λόγων ἡρωϊκῶν μίμησις. Κέκληται δὲ τραγῳδία, ὅτι τράγος τῇ ᾠδῇ ἆθλον ἐτίθετο· ᾠδὴ γὰρ ἡ τραγῳδία. Ἢ ὅτι τρύγα ἆθλον ἐλάμβανον οἱ νικῶντες· τρύγα γὰρ ἐκάλουν οἱ παλαιοὶ τὸν νέον οἶνον. Ἢ ὅτι τετράγωνον εἶχον οἱ χοροὶ σχῆμα· ἢ ὅτι τὰ πολλὰ οἱ χοροὶ ἐκ σατύρων συνίσταντο· οὓς ἐκάλουν τράγους, σκώπτοντες, ἢ διὰ τὴν τοῦ σώματος δασύτητα, ἢ διὰ τὴν περὶ τὰ ἀφροδίσια σπουδήν· τοιοῦτον γὰρ τὸ ζῷον. Ἢ ὅτι οἱ χορευταὶ τὰς κόμας ἀνέπλεκον, σχῆμα τράγων μιμούμενοι. Ἢ ἀπὸ τῆς τρυγὸς τρυγῳδία. Ἦν δὲ τὸ ὄνομα τοῦτο κοινὸν καὶ πρὸς τὴν κωμῳδίαν· ἐπεὶ οὔπω διεκέκριτο τὰ τῆς ποιήσεως ἑκατέρας· ἀλλ’ εἰς αὐτὴν ἓν ἦν τὸ ἆθλον, ἡ τρύξ· ὕστερον δὲ τὸ μὲν κοινὸν ὄνομα ἔσχεν ἡ τραγῳδία· ἡ δὲ κωμῳδία ὠνόμασται, ἐπειδὴ πρότερον κατὰ κώμας ἔλεγον αὐτὰ ἐν ταῖς ἑορταῖς τοῦ Διονύσου καὶ τῆς Δήμητρος· ἢ παρὰ τὸ κωμάζειν, ἡ ἐπὶ τῷ κώματι ᾠδή· ἐπειδὴ ἐπὶ τὸν καιρὸν τοῦ ὕπνου τὴν ἀρχὴν ἐφευρέθη· ἢ ἡ τῶν κωμητῶν ᾠδή· κῶμαι γὰρ λέγονται οἱ μείζονες ἀγροί. Βλαπτόμενοι γάρ τινες γεωργοὶ παρὰ τῶν ἐν Ἀθήνῃσι πολιτῶν, κατῄεσαν περὶ τὸν καιρὸν τοῦ ὕπνου· καὶ περιϊόντες τὰς ἀγυιὰς, ἔλεγον ἀνωνυμὶ τὰς βλάβας ἃς ἔπασχον ὑπ’ αὐτῶν· οἷον, ἐνταῦθα μένει τὶς τὰ καὶ τὰ ποιῶν· καὶ ἐκ τούτου ἀνοχὴ τῶν ἀδικιῶν ἐγίνετο ### τ 326 Τρασιά Παρὰ τὸ τέρσω, τὸ ξηραίνω, τερσιὰ καὶ ταρσιὰ, ὡς παρὰ Σιμωνίδῃ· καὶ καθ’ ὑπέρθεσιν, τρασιά ### τ 327 Τραῦμα Παρὰ τὸ τρῶ, τὸ τιτρώσκω, τρῶμα καὶ τραῦμα· ἐτυμολογεῖται δὲ παρὰ τὸ ῥέειν δι’ αὐτοῦ τὸ αἷμα ### τ 328 Τραύξανα Τὰ ἀπὸ τῆς φάτνης ἀποπίπτοντα τῶν ἵππων ἢ τῶν βοῶν, ἢ τῶν ἄλλων κτηνῶν λείψανα· σημαίνει δὲ καὶ τὰ ἀκανθώδη καὶ ξηρὰ ξύλα ### τ 329 Τραφερή Ἡ ξηρὰ γῆ, ἡ πεπηγυῖα ὡς πρὸς τὴν θάλασσαν ### θ 295 θρέψαι γὰρ τὸ πῆξαι ### τ 330 Τράφηξ τράφηκος, παρὰ Λυκόφρονι ἡ ὑπόπλακος βάσις. Λέγεται δὲ καὶ τὸ τῆς νεὼς χεῖλος, ἐφ’ οὗ οἱ σκαλμοὶ τίθενται· νῦν δὲ τὸ ξύλον ἔνθα τιθέασι τὸν ἄρτον ### τ 331 Τραχύς Σημαίνει τὸν σκληρόν· ἀπὸ μεταφορᾶς τῆς ῥάχεως· αὕτη γὰρ ὀστώδης ἐστίν. Ἢ παρὰ τὸ τάραχος, ταραχὺς, καὶ τραχύς· ὁ γὰρ τραχὺς τάραχον ποιεῖ ### τ 332 Τράχηλος Παρὰ τὴν τραχύτητα· ὀστῶδες γὰρ τὸ μέρος τοῦτο· ἢ παρὰ τὸ δι’ αὐτοῦ τρέχειν τὴν τροφὴν, οἷον τρόχαλος. Ἢ ὅτι τῆς ῥάχεως ὅλος ἐστὶ τράχηλος· ἢ παρὰ τὸ τραχὺς καὶ τὸ ἧλος, ὁ τραχεῖς ἥλους ἔχων. Ὅτε δέ φησιν Ὅμηρος, ἁπαλοῖο δι’ αὐχένος· κατ’ ἀντίφρασιν λέγει. Οὕτως Ὦρος· ἐν δὲ τῷ Ῥητορικῷ Λεξικῷ τράχηλον εὗρον σημαίνειν τῶν θαλασσίων πορφύρων. Οὕτω Ποσίδιππος ### τ 333 Τρέφεσθαι Πήγνυσθαι, συνίστασθαι. Περὶ ψυχῆς, Τότε δὴ τὰ ζῷα συντρέφεται· ἀντὶ τοῦ συνίσταται, πήγνυται ### τ 334 Τρέφοιν Ὡς παρ’ Εὐριπίδῃ, Ἄφρων ἂν εἴην, εἰ τρέφοιν τὰ τῶν πέλας· γίνεται οὕτως· ἔστι τρέφοιμι, τρέφοις, τρέφοι· πλεονασμῷ τοῦ η Ἀττικῶς, τρεφοίη, τρεφοίης, τρεφοίην· καὶ συγκοπῇ τοῦ η ### τ 335 Τρήρων Ἐπὶ τῆς περιστερᾶς, ἡ δειλή· παρὰ τὸ τρεῖν· εὐλαβὲς γὰρ τὸ ζῷον. Παρὰ τὸ τρέω, τὸ φοβοῦμαι, τρέερος· κατὰ συγκοπὴν, τρῆρος· καὶ παρώνυμον, τρήρων, ὡς ἁβρὸς ἅβρων ### τ 336 Τρητὸν λέχος Παρὰ τὸ τετρῆσθαι κατὰ τὰ ἐνήλατα, εἰς ἃ ἐμβάλλεται ἡ σπάρτος· ἢ παρὰ τὸ τετρῆσθαι τοὺς πόδας, εἰς οὓς ἐμβάλλεται τὰ ἐνήλατα ### τ 337 Τρεῖς Πᾶς ἀριθμὸς ἐντὸς τῶν χιλίων θέλει ἔχειν στοιχεῖον, εἴτε φωνῆεν, εἴτε σύμφωνον, ἐκ τῶν ἐντὸς τῆς δεκάδος· οἷον, τὸ εἷς καὶ τὸ ἓν, ἔχει τὸ ε ἐκ τῶν ἐντὸς τῆς δεκάδος· καὶ τὸ δύο, ἔχει τὸ δ· καὶ τὸ πεντήκοντα, ἔχει τὸ ε καὶ τὸ η καὶ τὸ α. Τὸ ὀκτὼ δοκεῖ ἀντικεῖσθαι· οὐ γὰρ ἔχει στοιχεῖον ἐκ τῶν ἐντὸς τῆς ι· ἀλλ’ ἔστιν εἰπεῖν, ὅτι καὶ δυνάμει καὶ τοῦτο ἔχει ἐκ τῶν ἐντὸς τῆς δεκάδος· λέγουσι γὰρ οἱ φιλόσοφοι, ὅτι τὸ ὀκτὼ καὶ ὀγδοὰς λέγεται παρὰ τὸ ἄγειν δύο τετράδας, οἱονεὶ ἀγωδυὰς καὶ ὀγδοάς· τὸ δὲ α καὶ τὸ γ καὶ τὸ δ ἐκ τῶν ἐντὸς τῆς δεκάδος εἰσί. Κατὰ τοῦτο καὶ τὸ τρεῖς διὰ τῆς ΕΙ διφθόγγου γράφεται, ἵνα σχῇ τὸ ε· εἰ γὰρ ἐγράφετο διὰ τοῦ ι, οὐκ ἔμελλεν ἔχειν τὸ στοιχεῖον. Ἐν δὲ τῇ συνθέσει, ἤγουν ἐν τῷ τρισκαίδεκα, ἀποβάλλει τὸ ε· ἔχει γὰρ ἄλλα στοιχεῖα ἐκ τῶν ἐντὸς τῆς δεκάδος, οἷον τὸ α τοῦ καὶ συνδέσμου, καὶ τὸ δ καὶ τὸ ε τοῦ δέκα ### τ 338 Τριακοντούτης Παροξυτονεῖται· κοινὸν δέ ἐστιν ἀμφοτέρων τῶν γενῶν· καὶ τὰ πληθυντικὰ ### τ 339 τριακοντούτεις ὡς παρὰ Θουκυδίδῃ. Ἰστέον δὲ ὅτι τὰ παρὰ τὸ ἔτος παρ’ ἡμῖν ὀξύτονα οἱ Ἀθηναῖοι βαρύνουσιν· οὐ μόνον γὰρ περὶ τὸν τόνον πταίουσιν, ἀλλὰ καὶ περὶ τὴν κλίσιν· δωδεκαέτης γὰρ δωδεκαέτου κλίνουσιν, ὥσπερ οἰκέτης οἰκέτου· καὶ τὸ πληθυντικὸν δωδεκαέται, ὥσπερ οἰκέται, δωδεκαέτεις ὀφείλοντες κλίνειν. Ὁμοίως δὲ καὶ ἐπὶ τοῦ θηλυκοῦ, ὡς ἀπὸ τοῦ ἰσοσυλλάβου κλινόμενον ποιοῦσι, τριακονταέτις τριακονταέτιδος, ὡς κυνηγέτις κυνηγέτιδος· καὶ κατὰ κρᾶσιν, τριακοντούτιδος, ὡς παρὰ τῷ συγγραφεῖ, Τῶν τριακοντουτίδων σπονδῶν ### τ 340 Τριακοντέος Ὥσπερ γίνεται ἐπὶ τῆς γενικῆς τῶν πληθυντικῶν γερόντων γεροντέων, οὕτω καὶ ἐπὶ τῆς γενικῆς τῶν ἑνικῶν, τριάκων τριάκοντος, τριακοντέος κατὰ πλεονασμόν. Περὶ Παθῶν ### τ 341 Τριάσσειν Τὸ νικᾶν· ἀπὸ μεταφορᾶς τῶν παλαιστῶν, ἐν ταῖς τρισὶ πάλαις τὴν νίκην καρπουμένων· καὶ ### τ 342 Τριαχθῆναι Λέγουσιν οἱ παλαιστρικοὶ, ἀντὶ τοῦ τρὶς πεσεῖν, ἢ τὸ τρὶς τροχάσαντα νικηθῆναι στάδιον, δίαυλον, δολιχόν ### τ 343 Τριέτης Ὁ μὲν χρόνος βαρύνεται· τὸ δὲ μετεσχηκὸς τοῦ χρόνου ὀξύνεται· ὡς εἶναι τριέτης μὲν χρόνος, τριετὴς δὲ παῖς ### τ 344 Τριταγωνιστής Ὁ Αἰσχίνης, ὡς ἀδοκιμώτατος τῶν ὑποκριτῶν ἐν τῇ τρίτῃ τάξει καταριθμούμενος ### τ 345 Τρίβακος Ἡ τριβὴ τρίβαξ παρώνυμον· ἡ γενικὴ εὐθεῖα γίνεται πολλάκις, ὡς φύλαξ φύλακος καὶ ὁ φύλακος, ἱέραξ ἱερὸς, ῥὸς ῥόαξ ### τ 346 Τρίβαλλοι Οἱ ἐν τοῖς βαλανείοις ἀναγώγως διατριβόμενοι· οἱ δὲ, τοὺς εἰκαίους καὶ τοὺς βίους κατατρίβοντας ### τ 347 Τρίβος Παρὰ τὸ τρίβω, ἡ καταπεπατημένη ὁδός· ἢ παρὰ τὸ τρῶ, τὸ καταπονῶ καὶ τὸ τρίβω ### τ 348 Τριβωνευόμενοι Ἤτοι ἀντὶ τοῦ τριβὰς ἐμποιοῦντες· ἢ ἀντὶ τοῦ τεχνάζοντες· τρίβωνες εἶναι πραγμάτων. Τρίβων γὰρ ὁ ἔμπειρος. Καίτοι σοὶ τριβωνότερα τὰ τοιάδε καὶ ἀκριβέστερα ### τ 349 Τριβωνοφόρος Ὁ φορῶν στολὴν ἔχουσαν σημεῖα ὡς γαμμάτια. Τρίβων γὰρ λέγεται παρὰ τὸ ἤδη τετρίφθαι ἐκ διαφόρων ### τ 350 Τρίγληνα Οἷον τρίκορα· γλήνη γὰρ ἡ τῶν ὀφθαλμῶν κόρη· ἢ πολύγληνα, τὰ πολλῆς θέας ἄξια· παρὰ τὸ γλήνη, τρίγληνον. Ἢ τρίκορα, ὡς τριῶν ζωδίων ἐφ’ ἑκάτερον δεδημιουργημένων ### τ 351 τρίγωνος ἀρσενικῶς, μουσικὸν ὄργανον, ψαλτηρίῳ τὴν ἐξάρτησιν ὁμοίαν ἔχον ### τ 352 Τρίζω Παρὰ τὸ τρῶ, τρίζω παράγωγον· δηλοῖ δὲ ὀδυνηράν τινα φωνὴν καὶ ἐπαλγῆ ἀφιέναι· ὅθεν καὶ ### τ 353 Τριήρεις Πλοῖα πολεμικὰ, ἃ καλοῦνται λέβερνοι ### τ 354 Τριηράρχημα Τὸ εἰς τὴν τριηραρχίαν ἀνάλωμα ### ε 1572 ἐπιτριηράρχημα δὲ, τὸ ἀναλισκόμενον μετὰ τὸν τῆς τριηραρχίας χρόνον ### τ 355 Τρικέφαλος Ὁ Ἑρμῆς λέγεται, ὥσπερ διδάσκων τὰς ὁδοὺς καὶ ἔχων ὑπογραφὴν, ποῖ μὲν αὕτη φέρει ἡ ὁδὸς, ποῖ δὲ αὕτη· ἴσως δὲ πρὸς ἑκάστην ὁδὸν κεφαλὴν εἶχεν. Ἔστι δὲ ὁ ἀναθεὶς τὸν τρικέφαλον Ἑρμῆν Προκλείδης ### τ 356 Τρίλλιστος νύξ Πολυλιτάνευτος γάρ ### τ 357 Τρίμνων Τριῶν μνῶν ἄξιον ### τ 358 Τρικυμία Ἡ σφοδροτάτη καὶ δεινοτάτη τῆς θαλάσσης ταραχή· παρὰ τὸ τρέω, τὸ φοβοῦμαι, καὶ τὸ κῦμα, ὁ ἐκ τῶν κυμάτων φόβος ### τ 359 Τριόττης Περιτραχήλιος κόσμος· καὶ μήποτε παρὰ τοὺς ὄσσους, οἱονεὶ ὁ τρεῖς ἔχων ὄσσους, ἤγουν ὀφθαλμούς. Γράφεται δὲ διὰ τοῦ ω μεγάλου, ὥσπερ καὶ τὸ ἀμβλυώττειν, ἀπὸ τοῦ ὄσσος ὄν ### τ 360 Τριοβολιμαῖος Τριῶν ὀβολῶν εὔωνος ### τ 361 Τριόπιον Ἡ ἀπολήγουσα χώρα τῆς Κνίδου· ἀπὸ Τριόπα τοῦ πατρὸς Ἐρισίχθονος. Ὦρος ### τ 362 Τριπαῖα Ἡ ἐναντία πνοή. Οὕτω Σοφοκλῆς. Ῥητορική ### τ 363 Τριπτήρ τριπτῆρος Πιθάκνη ἐκπέτανος, οἷα τὰ ἐπιλήνια. Πολλὰ σημαίνει τοὔνομα ### τ 364 Τριστάται Οἱ παρὰ χεῖρα τοῦ βασιλέως, οἱ ἔχοντες λόγχας ἀνὰ τρεῖς κατὰ χεῖρα. Διατί, ὥσπερ ἀπὸ τοῦ τρία τριάκοντα καὶ ἑξῆς, μὴ δύο δυήκοντα, ἀλλὰ εἴκοσι λέγεται; Ὅτι οὐκ ἔστι κυρίως ὁ δύο ἀριθμός· ἔνθεν καὶ ἐν τῷ πολυπλασιασμῷ διηλλάγη. Ἐὰν οἱ ἀριθμοὶ ἐκ τῶν ἀρσενικῶν συντίθενται ὅρων, ὁ τρισκαιδέκατος, καὶ ὁ τεσσαρεσκαιδέκατος, καὶ οὐκ ἀπὸ τῶν οὐδετέρων τριακαιδέκατος καὶ τεσσαρακαιδέκατος· διατί μὴ ἐγένετο καὶ ἀπὸ τοῦ εἷς εἱσδέκατος, ἀλλ’ ἀπὸ τοῦ οὐδετέρου ἑνδέκατος; Ἐπειδὴ οἱ ἀριθμοὶ συντιθέμενοι τὴν αὐτὴν ἀρχὴν θέλουσι φυλάσσειν ἐπὶ τοῦ ἀρσενικοῦ καὶ θηλυκοῦ· οἷον, τρισκαιδέκατος, τρισκαιδεκάτη· τὸ δὲ εἷς, οὐ λέγεται ἐπὶ θηλυκοῦ ὥσπερ οἱ τρεῖς καὶ αἱ τρεῖς, ἵνα ἦν εἱσδέκατος εἱσδεκάτη. Εὐλόγως οὖν ἀπὸ τοῦ ἓν γέγονεν, ἵνα γένηται ἑνδέκατος καὶ ἑνδεκάτη· πολλάκις γὰρ τὸ οὐδέτερον ἐπὶ ἀρσενικοῦ καὶ θηλυκοῦ τίθεται, ὡς λέγομεν ἐπὶ ἀρσενικοῦ οὐδέτερον τὸ παιδίον, ἀλλὰ καὶ ἐπὶ θηλυκοῦ ὁμοίως. Εἰ δέ τις ἀπορεῖ λέγων, διατί μὴ γέγονε μία καὶ δεκάτη; λέγομεν ὁμοίως, ὅτι ἀδύνατόν ἐστιν εἰπεῖν ἐπὶ ἀρσενικοῦ μιακαίδεκα. Εἰ δέ τις ἀπορεῖ, διατί πάντων τῶν ἀριθμῶν συντιθεμένων μετὰ τοῦ δέκα, πάντες τὸν καὶ σύνδεσμον λαμβάνοντες, οὐ γέγονεν εἱσκαιδέκατος, ὡς τρισκαιδέκατος· λέγομεν, ἐπειδὴ οὐκ ἔστι κυρίως ἀριθμὸς, ἀλλ’ ἀρχὴ ἀριθμοῦ ὁ εἷς, ὁ δύο· καὶ ἐπειδὴ ἀμφιβάλλεται εἴτε ἀριθμός ἐστιν εἴτε μή ἐστιν, οὐ λαμβάνει τὸν καί. Ἰστέον ὅτι τοῦ τρισκαιδέκατος ἡ σύνθεσις οὐκ ἐγένετο ἀπὸ τοῦ τρὶς ἐπιρρήματος, ἀλλ’ ἀπὸ τοῦ τρεῖς ὀνόματος· δηλοῖ γὰρ ἡ σημασία, ὅτι τὸ τρὶς ἐπίρρημα τὸ τρισσὸν δηλοῖ· οἷον, τρὶς γὰρ ἔγραψα, ἀντὶ τοῦ τρίτον ἔγραψα. Εἰ οὖν ἀπὸ τοῦ τρὶς ἐπιρρήματος συνετέθη, ἔμελλε δηλοῦν τὸ τρὶς δέκα, ὅπέρ ἐστι τριάκοντα· ἀλλὰ μὴν τοῦτο οὐ σημαίνει. Τρισκαίδεκα γὰρ ἐστὶ τὰ δέκα καὶ τρία. Ὁ μὲν Ἀπολλώνιος λέγει, ἀπὸ τοῦ δὶς καὶ τρὶς γίνεται δίμηνος καὶ τρίμηνος· ὁ δὲ Ἡρωδιανὸς, ἀπὸ τοῦ δύο καὶ τρία κατὰ συγκοπήν. Ζητεῖται οὖν, ποῖόν ἐστιν ἀναλογώτερον; καὶ λέγομεν τὸ ἐκ τοῦ ὀνόματος μᾶλλον. Ἰδοὺ κατ’ ἐντέλειαν τὰ παρὰ Ἀθηναίοις συντεθέντα, δοκεῖ ἡμῖν καὶ ταῦτα γίνεσθαι ἐξ ὀνόματος· οἷον, πεντέμηνος, ὀκτώμηνος· καὶ δῆλον ὅτι ἀπὸ τοῦ ἐπιρρήματος τοῦ πεντάκις καὶ ὀκτάκις γίνεται πεντακίμηνος καὶ κατὰ συγκοπὴν τοῦ ΚΙ, πεντάμηνος καὶ ὀκτάμηνος. Καὶ λέγομεν πρὸς αὐτοὺς, ὅτι τοῦτο ἀληθές· ἀλλὰ πολλάκις οἱ ἀριθμοὶ ἐν ταῖς συνθέσεσι καὶ παραγωγαῖς τρέπουσι τὸ τέλος εἰς α· ὥσπερ γὰρ ἀπὸ τοῦ ὀκτὼ παράγωγον ὀκτάκις, καὶ ἀπὸ τοῦ πέντε πεντάκις, οὕτω καὶ σύνθετον ὄνομα, πεντάμηνος καὶ ὀκτάμηνος. Δέδεικται οὖν τὰ προκείμενα διὰ τοῦ Ἀττικοῦ ὀνόματος τοῦ πεντέμηνος καὶ ὀκτώμηνος· ὥσπερ ἐκ τοῦ ὀνόματος γέγονε συγκοπῇ καὶ τροπῇ δυόμηνος δύμηνος καὶ δίμηνος, τριάμηνος καὶ τρίμηνος. Τὸ δισχίλιοι καὶ τρισμύριοι, ὡς ἔχοντα τὸ ς, ἐν παραθέσει ἐστί. Τὸ δὲ δὶς καὶ τρὶς ἐν τῇ συνθέσει ἀποβάλλει τὸ ς. Σεσημείωται τὸ δισθανέες ### τ 365 Τριτογένεια Ἡ Ἀθηνᾶ· ἤτοι ὅτι ἐκ τῆς μήτρας καὶ τῆς κεφαλῆς τοῦ Διὸς ἐξῆλθεν, ἢ ὅτι παρὰ τῷ Τρίτωνι ποταμῷ ἐγεννήθη· ἢ ὅτι τρίτη μετὰ τὴν Ἄρτεμιν καὶ Ἀπόλλωνα ἐγένετο. Ἢ ἐπειδὴ τριτώ ἐστιν· ὅπερ κατὰ Ἀθαμᾶνας σημαίνει τὴν κεφαλήν. Ἢ ἐπειδὴ τριταία γέγονεν, οἱονεὶ ἡ φαινομένη τριταία· καὶ γὰρ τὴν αὐτὴν εἶναι τῇ σελήνῃ. Καὶ τὴν τρίτην τοῦ μηνὸς ### τ 366 τριτομηνίδα ἐκάλουν· δοκεῖ δὲ γεγεννῆσθαι τότε ἡ Ἀθηνᾶ. Τινὲς δὲ λέγουσι παρὰ τὸ τρεῖν, τὸ φοβεῖν, ἡ φόβου ἐμποιητική· οἷς ἀντίκειται καὶ ἡ γραφὴ, ὅτι ὤφειλε γράφεσθαι διφθόγγῳ· καὶ ὁ σχηματισμὸς, ἐπειδὴ οὐ δύναται ἐκ τοῦ τρεῖν γεννᾶσθαι, ἐπειδὴ οὐ γεννᾶται ἐκ τοῦ φόβου. Ἢ παρὰ τὸ τρεῖν γεννᾶν· ἐπειδὴ τὰ τοιαῦτα εἰς πάθη ἀναλύονται, καὶ οὐκ εἰς ἐνέργειαν· οἷον, Λυκηγενὴς, ὁ ἐν Λυκίᾳ γεγεννημένος· Κυπρογενὴς, ὁ ἐν Κύπρῳ γεγεννημένος· ἠριγενὴς, ὁ ἐν τῷ ἔαρι γεννηθείς. Οὕτως οὖν καὶ τριτογένεια, ἡ ἐκ τοῦ τρεῖν γεννωμένη, οὐ μὴν ἡ τὸ τρεῖν γεννῶσα. Χοιροβοσκός ### τ 367 Τριτοπάτορες Δήμων ἀνέμους εἶναι φησί· Φιλόχορος δὲ, τοὺς τριτοπάτρεις πάντων γεγονέναι πρώτους· τὴν μὲν γὰρ γῆν καὶ τὸν ἥλιον, ὃν καὶ Ἀπόλλωνα, τότε καλεῖν γονεῖς· τοὺς δὲ ἐκ τούτων, τρίτους πατέρας. Φανόδημος δέ φησιν, ὅτι μόνοι Ἀθηναῖοι θύουσι καὶ εὔχονται αὐτοῖς ὑπὲρ γενέσεως παίδων. Ἐν δὲ τῷ Ὀρφέως Φυσικῷ ὀνομάζεσθαι τοὺς τριτοπάτορας, Ἀμαλκείδην, Πρωτοκλέα, καὶ Πρωτοκρέοντα, θυρωροὺς καὶ φύλακας ὄντας τῶν ἀνέμων. Ὁ δὲ τὸ ἐξηγητικὸν ποιήσας, οὐρανοῦ καὶ γῆς φησιν αὐτοὺς εἶναι· ὀνόματα δὲ αὐτῶν Κόττον, Βριάρεων, καὶ Γύγην ### τ 368 Τριττύς Τὸ τρίτον μέρος τῆς φυλῆς· αὕτη γὰρ διῄρηται εἰς τρία μέρη, τριττῦς, καὶ ἔθνη. καὶ φρατρίας· καὶ ### τ 369 τριττυάρχης ὁ ἄρχων τῆς τριττύος ### τ 370 Τρισσή Τὸ ἀρσενικὸν, τρισσός· ἐξ οὗ καὶ ῥῆμα τρισσῶ τρισσώσω ### τ 371 Τριττύαν Θυσίαν. Καλλίμαχος μὲν, τὴν ἐκ κριοῦ καὶ ταύρου καὶ κάπρου· Ἴστρος δὲ, ἐκ βοῶν, αἰγῶν, ὑῶν ἀρσένων, πάντων τριετῶν ### τ 372 Τρίτων Ὄνομα ποταμοῦ· παρὰ τὸ τρεῖν, τὸ φοβεῖσθαι, ὁ φόβου ἐμποιητικός· ἢ παρὰ τὸ ῥεῖν· ἢ παρὰ τὸ ἐκ τριῶν γενέσθαι, τρίων· καὶ πλεονασμῷ τοῦ τ, τρίτων· καὶ γὰρ ἕκαστος ποταμὸς τριῶν τινῶν μετέχει, γῆς, ἀέρος, ὕδατος ### τ 373 Τριχάϊκες Οἱ συνεχῶς κινοῦντες ἐν τοῖς πολέμοις τὰς κατὰ λόφον τρίχας. Τοιοῦτο καὶ τὸ ### κ 975 κορυθαίολος Ἑκτωρ. Ἡσίοδος δὲ διὰ τὸ τριχῇ αὐτοὺς οἰκῆσαι· οἷον, Πάντες δὲ τριχάϊκες καλέονται, οὕνεκα τρισσὴν γαῖαν ἑκὰς πάτρης ἐδάσαντο. Τρία γὰρ Ἑλληνικὰ ἔθνη τῇ Κρήτῃ ἐπῴκησαν, Πελασγοὶ, Ἀχαιοὶ, Δωριεῖς ### τ 374 Τρίχαπτον Τὸ βαμβύκινον ὕφασμα, ἱμάτιον πολύτιμον ### τ 375 Τριχθά τε καὶ τετραχθὰ διατρυφέν Εἰς τρία καὶ εἰς τέσσαρα. Ἔστιν ἐπίρρημα μεσότητος· παρήχθη ἐκ τοῦ τρίχα βαρυτόνου, ὃ σημαίνει τὸ τριχῶς. Τὰ εἰς ΧΑ ἐπιρρήματα, ἐπὶ ποσότητος λαμβανόμενα, βαρύνεται· εἰ δὲ εἴη ὑπὲρ δύο συλλαβὰς, προπαροξύνεται· οἷον, δίχα, διάνδιχα· τρίχα καὶ τέτραχα· καὶ πλεονασμῷ τοῦ θ, τετραχθὰ, ὀξυτόνως· τὰ εἰς ΧΑ λήγοντα ἐπιρρήματα, ἔχοντα τὸ χ πρὸ τοῦ θ, ὀξύνεται ### τ 376 Τρίχες Παρὰ τὴν τραχύτητα, τράχες τινὲς οὖσαι· οἱ δὲ, ἀπὸ τοῦ τρίζειν ἐν τῇ κουρᾷ· οἱ δὲ, ἀπὸ τοῦ πλήθους· οἱ δὲ, ἀπὸ τοῦ τρύχεσθαι καὶ ἀφαιρεῖσθαι συνεχῶς ### τ 377 Τριχίδες Θρίσσαι, διὰ τὸ λεπτὰ ἔχειν ὀστᾶ ### τ 378 Τρίχινον Παρὰ τὸ τρύχω, τὸ καταπονῶ. τὸ καταπονοῦν καὶ ἀλγῦνον τὸ σῶμα ### τ 379 Τριχολογεῖν Τὸ τὰς τρίχας ἀναλέγεσθαι, καὶ περὶ αὐτῶν φροντίζειν ### τ 380 Τριχόβρως Θήριον, ὃ τοὺς τῶν περικεφαλαίων λόφους διαβιβρώσκει ### τ 381 Τροπαῖα Ἡ Ἥρα, διὰ τὸ τὰ τρόπαια μὴ μόνον Διῒ ἀνατίθεσθαι, ἀλλὰ καὶ τῇ Ἥρᾳ· καὶ ὥσπερ ὁ Ζεὺς πανομφαῖος, οὕτω καὶ ἡ Ἥρα πανομφαῖα, ὡς δὲ καὶ γέειος γέεια ### τ 382 Τρόπηλις Ἡ τῶν σκορόδων δέσμη· ἀπὸ τοῦ εἰλεῖσθαι. Ἐν δὲ τοῖς Σκίροις τῇ ἑορτῇ ἤσθιον σκόροδα, ἕνεκα τοῦ ἀπέχεσθαι Ἀφροδισίων, ὡς μὴ μύρων πνέοιεν ### τ 383 Τροπῆς ἀποσκίασμα Ἀντὶ τοῦ ἀλλοιώσεως καὶ μεταβολῆς ἴχνος, καὶ ὁμοίωμα φαντασίας. Ῥητορική ### τ 384 Τροπίας οἶνος Ὁ τετραμμένος καὶ ἐξεστηκώς ### τ 385 Τροπίδια Τὰ εἰς τρόπιν νεὼς εὐθετοῦντα ξύλα· μεταφορικῶς δὲ καὶ ἐπὶ καταβολῆς τινὸς καὶ ἀρχῆς πράγματος· καὶ ὁ τοπὸς, ἐφ’ οὗ τίθεται ἡ τρόπις. Οὕτω Πλάτων. Ῥητορική ### τ 386 Τροχισθεῖσα Βασανισθεῖσα, ἀπὸ τοῦ τροχός· ὅπέρ ἐστιν ὄργανον βασανιστικὸν, διατεῖνον τὰ σώματα τῶν βασανιζομένων ### τ 387 Τρόπαιον Πᾶν κτητικὸν οὐδέτερον ἀπὸ θηλυκοῦ γεγονὸς, τρίτην ἀπὸ τέλους ἔχει τὴν ὀξεῖαν· οἷον, κεφαλὴ, κεφάλαιον· γυνὴ, γύναιον· ὅθεν καὶ ἀπὸ τοῦ τροπὴ, τρόπαιον. Οἱ δὲ παλαιοὶ Ἀττικοὶ προπερισπῶσιν. Εἴρηται δὲ ἀπὸ τοῦ τρέψαι καὶ διῶξαι τοὺς πολεμίους τὰ ἱστάμενα σύμβολα τῆς νίκης ### τ 388 Τροπωτῆρες Οἱ ἱμάντες οἱ ἐν τοῖς πλοίοις, ἐν οἷς αἱ κῶπαι περὶ τοὺς σκαλμοὺς περιδέονται· τροπὸς δὲ, ὁ τροπωτὴρ, παρὰ τὸ τρέπειν τὰς κώπας ### τ 389 Τρόμος Εἴδους τῶν ὑποπεπτωκότων τῷ ὀνόματι, εἰδικοῦ· γίνεται παρὰ τὸ τρέμω· τοῦτο παρὰ τὸ θέρμω, τὸ θερμαίνω ### τ 390 Τροφαλίς Σημαίνει τὸν τυρόν. Παρὰ τὸ τρέφω, τὸ πήσσω, γίνεται τρεφὶς, ὡς λέπω λεπίς· καὶ πλεονασμῷ τῆς ΑΛ συλλαβῆς, καὶ τροπῇ, τροφαλίς ### τ 391 Τροφή Παρὰ τὸ τρέφω, τὸ πηγνύω, ἡ πηγνύουσα καὶ εὐσταθῆ ποιοῦσα τὰ σώματα. Λαμβάνεται καὶ ἐπὶ τῆς ἀγωγῆς καὶ παιδείας· καὶ ### τ 392 τραφὲν ἀντὶ τοῦ ἀχθὲν καὶ παιδευθέν· καὶ ἐπὶ τῆς πολιτείας Πλάτων, Τῶν περὶ τὴν τροφὴν καὶ γέννησιν· τροφὴν μὲν γὰρ βρῶμα καὶ πόμα λέγει· γέννησιν δὲ, τὰ ἀφροδίσια. Ἐν δὲ τρίτῳ Πολιτείας, Καὶ ὑπὸ τῷ σοφωτάτῳ Χείρωνι τεθραμμένος· ἀντὶ τοῦ πεπαιδευμένος ### τ 393 Τρόφι κῦμα Τὸ τεθραμμένον καὶ συνιστάμενον, ὅ ἐστιν εὐτραφὲς, Ἰλιάδος λ. Ἰστέον ὅτι εἰσὶ τινὰ οὐδέτερα μονογενῆ εἰς ι λήγοντα πεπονθότα, ἅπερ ἄκλιτά εἰσι, τὸ ἄλφι, καὶ τὸ ἔρι, καὶ τὸ κρῖ· καὶ τὸ τρόφι γέγονεν ἀπὸ τοῦ τρόφιμον· ἢ παρὰ τὸ εὔτροφις· τὸ οὐδέτερον, εὔτροφι, ὡς τὸ λιπόπατρις λιπόπατρι· καὶ κατὰ ἀφαίρεσιν, τρόφι. Διατί δὲ οὐκ ἔστι τρόφις, καὶ τὸ οὐδέτερον τρόφι; Ἔστιν εἰπεῖν, ὅτι τὰ εἰς ΙΣ ἁπλᾶ οὐκ ἔχει οὐδετέρου παρασχηματισμόν ### τ 394 Τροχός Παρὰ τὸ τρέχω, τροχὸς, ὡς παρὰ τὸ δραμεῖν δρόμος· ἐπὶ μὲν τοῦ ἅρματος, Αὐτὸς δ’ ἐκ δίφροιο παρὰ τροχὸν ἐξεκυλίσθη· ἐπὶ δὲ τοῦ κεραμικοῦ ἐργαλείου, Ἰλιάδος ς, ὡς ὅτε τις τροχὸν ἅρμενον ἐν παλάμῃσιν ἑζόμενος κεραμεὺς πειρήσεται, αἴ κε θέῃσι· ζήτει εἰς τὸ ### τ 395 τρόχος δὲ βαρυτόνως, ἐπὶ τοῦ δρόμου, Εὐριπίδης Μηδείᾳ, Ἀλλ’ οἱ δὲ παῖδες, ἐκ τρόχων πεπαυμένοι, στίχουσιν· ἀντὶ τοῦ, γυμνασίων δρόμων· ἢ ἐκ τῶν κατατρεχομένων τόπων. Τρόχος γὰρ παροξυτόνως, κατὰ τὸ παθητικὸν, ὁ τρεχόμενος ### τ 396 Τροχαλός Ἡσίοδος, τροχαλὸν δὲ γέροντα τίθησιν· ἀντὶ τοῦ ἐπικαμπῆ· ἐκ μεταφορᾶς τοῦ τροχοῦ· ἢ ὀξὺν ἐν τῷ δρόμῳ· ἀναγκάζεται γὰρ ὁ γέρων ὑπὸ ψύχους τρέχειν ὑπὸ θερμὸν οἶκον· ἢ κυρτὸν καὶ ἐπικλινῆ ### τ 397 Τρόχμαλος Ἡ ἐκ λίθων στρογγύλων αἱμασιὰ, ἡ περιῳκοδομημένη τοῖς χωρίοις ### τ 398 Τρόχμαλα γὰρ κυρίως λέγονται οἱ μικροὶ λίθοι, οἱ κάχληκες, παρὰ Λυκόφρονι ### τ 399 Τροία Τὰ διὰ τοῦ ΟΙΑ θηλυκὰ δισύλλαβα μακροκατάληκτα διὰ τῆς ΟΙ διφθόγγου γράφεται καὶ ἐπὶ βαρυτόνων καὶ ὀξυτόνων· οἷον, ποία, κοία· ποιὰ, ῥοιὰ, χροιά. Τὰ δὲ ὑπὲρ δύο συλλαβὰς, ἅπαντα διὰ τοῦ υ ψιλοῦ γράφεται· οἷον, σικύα, κωδύα, ἱξύα, σηπύα, καρύα, ἀφύα. Ἔστιν οὖν τὸ Τροία ἡ πόλις, ὄνομα Βοιώτιον· Τρὼς Τρωὸς Τρωϊκὸς Τρώϊος, ὡς Ὀλύμπιος· Τρωΐα· Ἰωνικῶς, Τρωΐη· συστολῇ ποιητικῇ, Τρωΐη· καὶ συναιρέσει, Τροίη καὶ Τροία. Ἢ ἐκ τοῦ Τρωΐα Τροία, ὡς τὸ Ἀχελώϊος, Ἀχελοῖος λέγεται ### τ 400 Τρώς Ὀξύνεται. Τὰ εἰς ΩΣ λήγοντα μονοσύλλαβα ἀρσενικὰ ὀξύνεται, εἰ μὴ ἐκ συναλοιφῆς εἴη, ὡς σόος, σῶς· ἢ ἐκ μεταθέσεως· ἢ ὅτι οἱ Δωριεῖς καὶ οἱ Ἴωνες τὸ οἷς, ὣς λέγουσι. Σημαίνει δὲ δύο, κύριον ὄνομα, καὶ ἐθνικόν. Καὶ διαφέρει· ὅτι τὸ μὲν κύριον ὄνομα οὐδέποτε παρὰ τῷ ποιητῇ λαμβάνεται ἐν πληθυντικοῖς· τὸ δὲ ἐθνικὸν, πάντοτε ἐν πληθυντικοῖς. Κλίνεται Τρωός· ὁ κανών· τὰ εἰς ΩΣ ὀξύτονα μονοσύλλαβα, εἰ μὲν ἔχει σύμφωνον τῆς τρίτης συζυγίας τῶν βαρυτόνων, διὰ καθαροῦ τοῦ ΟΣ κλίνεται, δμὼς δμωὸς, θὼς θωός· εἰ δὲ μὴ, διὰ τοῦ ΤΟΣ, φὼς φωτὸς, ὁ ἀνήρ· πλὼς, πλωτὸς, ὁ ἰχθῦς· χρὼς χρωτὸς, τὸ σῶμα ### τ 401 Τρωιάς Τὸ μὲν Τρωαὶ σημαίνει τὰς Τρωϊκὰς ἢ γυναῖκας ἢ ἵππους· τὸ δὲ δμῳαὶ, τὰς δούλας. Καὶ οὐκ ὤφειλεν ἔχειν τὸ ι· ὅτι ἔστι Τρὼς Τρωὸς, καὶ δμὼς δμωὸς χωρὶς τοῦ ι· καὶ μετάγεται ἡ γενικὴ εἰς εὐθεῖαν, καὶ γίνεται Τρωὸς καὶ δμωὸς, χωρὶς τοῦ ι. Λέγει δὲ ὁ τεχνικὸς, ὅτι ἔχει τὸ ι, ἐπειδὴ εὕρηται κατὰ διάστασιν Τρωϊάδας γυναῖκας καὶ ἵππους· καὶ Τρῳοὺς, ἀντὶ τοῦ Τρωϊκοὺς, ἢ ἄνδρας ἢ ἵππους· ἀποβολῇ τοῦ κ, Τρωΐους· καὶ συναιρέσει, Τρῴους ### τ 402 Τρώγω Παράγωγόν ἐστιν ἀπὸ τοῦ τρῶ, τὸ βλάπτω· σημαίνει τὸ κατεργάζεσθαι τὰ βαλλόμενα, καὶ μὴ ἐᾶν, ἅτινα ἂν τρώγῃ τὶς, ὑγιᾶ ### τ 403 Τρῶγες Θηρία τὰ ἐν τοῖς ὀσπρίοις ### τ 404 Τρώγλη Παρὰ τὸ τρώγω τρώξω γίνεται τρώγλη, τὸ διαβεβρωμένον καὶ τετρυπημένον μέρος τοῦ τείχους ### τ 405 Τρῶ Ἀπὸ τοῦ τείρω γίνεται κατὰ συγκοπὴν τὸ τρῶ τρᾷς· καὶ, Τρεῖτ’ ἄσπετον· καὶ ### τ 406 Τρώκτης Ἀποστερητὴς, ἀπατεὼν, ἐκ παντὸς κερδαίνων. Ἀπὸ τοῦ τρῶ, τὸ βλάπτω, τρώγω· ὁ μέλλων, τρώξω· ῥηματικὸν, τρώκτης, ὁ ἐπὶ βλάβῃ τινὸς ἅμα ἐγκαταμίσγων· σφόδρα γὰρ ἅμα σεσηρὼς καὶ γελῶν. Ἐκ τοῦ τρώκτης γίνεται καὶ ### τ 407 τρακταΐσαι τὸ κακουργῆσαι. Καὶ Ὅμηρος οὕτως τοὺς Φοίνικας φησὶ, Φοίνιξ κλαῖεν ἀνὴρ ἀπατήλια εἰδὼς τρώκτης ### τ 408 Τρωπᾶσθαι Ἰλιάδος π, ἀντὶ τοῦ εἰς τοὐπίσω ἀναστρέφειν· ἀπὸ τοῦ τρέπεσθαι. Καὶ ΠΑΡΑΤΡΩ ### π 817 πῶσιν ἀντὶ τοῦ παρατρέπουσιν, πείθουσιν. Ἰλιάδος ι. Ἀπὸ τοῦ τρέπω τρωπῶ, ὡς στρέφω στρωφῶ. Καὶ ### τ 409 Τρύγη Ὁ Δημητριακὸς καρπὸς, τὰ πεπονημένα καὶ ἐκτετριμμένα· ἀπὸ τοῦ τρύχω. Καὶ ### τ 410 τρύγοιπος ὁ ὑλιστὴρ, παρὰ τὸ ἰποῦσθαι τὴν τρύγα. Καὶ ῥῆμα, τρυγῶ· ὅθεν τὸ ### τ 411 τρυγῷεν · καὶ ὡς τρυπῷ τῷ λόγῳ τῶν εὐκτικῶν, οὕτω τρυγάοιμι τρυγῷμι, τρυγάοις τρυγῷς, τρυγάοι τρυγῷ ### τ 412 Τρυγίας Ἀπὸ τοῦ τρὺξ τρυγός· τοῦτο ἀπὸ τοῦ τρῶ, τὸ βλάπτω, Οἶνός σε τρώει μελιηδής ### τ 413 Τρύζει Ψιθυρίζει, γογγύζει, ἀσήμως λαλεῖ· παρ’ ὃ καὶ ἡ τρυγὼν, ἐπεὶ ἀσήμως φθέγγεται καὶ γογγυστικῶς. Ῥητορική. Ὥστε ἀπὸ τῆς τρυγόνος ἡ μεταφορά ### τ 414 Τρυτάνη Ἡ στάθμη. Παρὰ τὸ εἰς τρία ἑστάναι, τριτάνη. Ἔστι δὲ εἶδος ζυγοῦ ### τ 415 Τρυσίππειον Ἔγκαυμα ἵππου γεγηρακότος ἐπὶ τῆς γνάθου, τροχῷ ὅμοιον. Οὕτως Εὔπολις. Ῥητορική ### τ 416 Τρυφάλεια Περικεφαλαία, τροπῇ τοῦ ι εἰς υ, τριφάλειά τις οὖσα, ἡ τρεῖς φαλοὺς ἔχουσα. Ὦρος. Ἔστι καὶ Ῥητορική ### τ 417 Τρυφή Παρὰ τὸ θρύπτω, τὸ διακλῶ, θρυφὴ καὶ τρυφὴ, ἡ διακλῶσα καὶ ἀφανίζουσα ἡμῶν τὸ σῶμα. Ἰλιάδος γ ### δ 664 Διατρυφὲν ἀντὶ τοῦ διακλασθέν. Παρὰ τὸ θρύπτω, τὸ εἰς μικρὰ διακόπτω, ὁ μέλλων, θρύψω· ὁ δεύτερος ἀόριστος, ἔτρυφον· τρυφεὶς, καὶ τρυφέν· καὶ ### τ 418 τρύφος ὃ σημαίνει τὸ κλάσμα, ὁμοίως ἀπὸ τοῦ θρύπτω μεταθέσει τῶν στοιχείων ### θ 296 θρύψαι γὰρ τὸ κλάσαι ### τ 419 Τρύχεται Κακοπαθεῖται, καταπονεῖται, ταλαιπωρεῖται, ἐκνενεύρισται. Ἔστι ῥῆμα τρῶ, δηλοῦν τὸ βλάπτειν καὶ κακοῦν· οὗ παράγωγον, τρώω καὶ τρύω· καὶ προσθέσει τοῦ χ, τρύχω ### τ 420 Τρύχνον Τὴν πόαν λέγουσι θηλυκῶς· στρύχνον δὲ σὺν τῷ ς οὐδαμοῦ εὗρον ### τ 421 Τυδεύς Παρὰ τὸ τυτθόν· μικρὸς γὰρ ἦν τῇ ἡλικίᾳ ### τ 422 Τυγχάνω Ἀπὸ τοῦ τεύχω ἐστὶ παράγωγον, καὶ οὐ πλεονασμὸς, ὡς φεύγω, φυγγάνω· ἐρεύγω, ἐρυγγάνω ### τ 423 Τυκτὸν κακόν Μεταποιούμενον κακόν. Εἰς τὸ ### τ 424 Τύμβος Ὁ τάφος· παρὰ τὸ τύφεσθαι ἐκεῖ τὸ νεκρὸν σῶμα, τουτέστι καίεσθαι. Καὶ ### τ 425 τυμβοχοεῖ θάπτει χωστῷ τάφῳ ### τ 426 Τυμβογέροντες Πέμπτη ἡλικία γερόντων, ὡς καὶ Θεόφραστος· παραπλῆγες καὶ τῇ διανοία παρηλλαγμένοι ### τ 427 Τύμπανον Ἐκ δερμάτων ἐστὶ γινόμενον καὶ κροῦον, ὃ κατεῖχον αἱ βάκχαι. Παρὰ τὸ τύπτω, τύπανον· καὶ πλεονασμῷ τοῦ μ. Ἢ ### τ 428 τύμπανον ἐστὶ τὸ τοῦ δημίου ξύλον, ᾧ τοὺς παραδιδομένους διαχειρίζεται· καὶ ### τ 429 τυμπανίζεται ξύλῳ πλήσσεται, ἐκδέρεται, καὶ κρέμαται ### τ 430 Τυντλάζειν Εἰς πηλὸν ἐμβαίνειν, ἢ ἐπιρραίνειν πηλῷ ### τ 431 τύντλος γὰρ ὁ πηλώδης τόπος, ἢ πηλὸς, καὶ τάραχος. Καὶ ### τ 432 τυντλώδους ἀντὶ τοῦ ὑλώδους. Ῥητορική. Ἢ ### τ 433 τυντλάζειν αὐτὸ καὶ αὐτὸ λέγειν ### τ 434 Τύραννος Ἤτοι ἀπὸ τῶν Τυρσηνῶν· ὠμοὶ γὰρ οὗτοι· ἢ ἀπὸ Γύγου, ὅς ἐστιν ἀπὸ Τύρρας πόλεως Λυκιακῆς, τυραννήσαντος πρῶτον. Ἄλλοι δὲ ἀπὸ τοῦ τρύω, τὸ καταπονῶ, τρύανος· καὶ ὑπερβιβασμῷ τοῦ ρ, τύραννος, κατὰ πλεονασμὸν τοῦ ν. Τύραννον δὲ οἱ ἀρχαῖοι καὶ ἐπὶ βασιλέως ἔτασσον· ἔσθ’ ὅτε δὲ καὶ τὸν τύραννον βασιλέα ἔλεγον ### τ 435 Τύρβη Ἀπόλαυσις, ἢ θόρυβος, ἢ τάραξις ### τ 436 Τυρός Παρὰ τὸ τηρεῖν κατὰ τροπήν· γάλα γὰρ τηρούμενον ἐστὶν ὁ τυρός. Καὶ ### τ 437 τυρεύων τὸ κατασκευάζων· καὶ ### τ 438 τυρεῖται ἀντὶ τοῦ συνίσταται καὶ συμπήγνυται· καὶ ### τ 439 Τυρόκνηστις Μαχαίριον καὶ σχῆμα ἀκόλαστον. Καὶ ἡ πόλις ἀπὸ γυναικός τινος οὕτως ὠνόμασται, εἰς τυροὺς πρώτης συμπηξάσης τὸ γάλα ### τ 440 Τιτθὸς λέγεται ὁ μαστός· καὶ ### π 818 παιδία τὰ βρέφη. Ὅθεν γίνεται ### τ 441 τυτθὸν τὸ ἐπ’ ὀλίγον· καὶ ### τ 442 τυτθὴν λέγουσιν ὀλίγην, ἢ μικράν ### τ 443 Τύπος Παρὰ τὸ τύπτω γίνεται· ὥσπερ εἰς τὸ βουλλωτήριον τυπτόμενος ὁ μόλιβδος τύπον ποιεῖ καὶ εἰκόνα ἀποτελεῖ ### τ 444 Τυφλός Σημαίνει τὸν ἐστερημένον τῶν ὀμμάτων· τυφλὸς γὰρ κυρίως, ὁ μετὰ τὸ γεννηθῆναι τυφλωθείς· παρὰ γὰρ τὸ ἀπολωλεκέναι τὸ φῶς γίνεται. Ἢ παρὰ τὸ τύπους τῶν ἴλλων ἔχειν, ἤγουν τῶν ὀφθαλμῶν· ἢ παρὰ τὸ τύπους τοῦ φωτὸς ἔχειν. Καὶ ### τ 445 Τυφλῶν ὀνείρων Ἤτοι τῶν ἀπατηλῶν. Καὶ ἴσως περιέπεσε τοῦτο· Δοιαὶ γὰρ πύλαι ψευστάων εἰσὶν ὀνείρων· ἢ ὅτι μύουσι προσδιαλέγονται ### τ 446 Τυφρηστός Πόλις ἐστὶν ἐν τοῖς ἐσχάτοις τῆς Μαιναλίας· ἀπὸ Τυφρηστοῦ βασιλέως· ἢ τεφρηστός τις οὖσα, ἀπὸ τῆς Ἡρακλέος τέφρας ### τ 447 Τυφών Παρὰ τὸ τύφω, τὸ καίω· τυφὼν γὰρ ἐστὶν ἡ τοῦ ἀνέμου σφοδρὰ πνοή· ὃς καὶ ### ε 1573 εὐρυκλύδων καλεῖται· ἢ παρὰ τὸ τῦφος τυφὼν, οὐχ ἡ φλὸξ ἡ ἐκ τοῦ ἀέρος, ἀλλ’ ἡ ἐκ τῆς ἀναθυμιάσεως συστροφὴ πρὸ τοῦ ἐκπυρωθῆναι, ὡς Πλάτων ἐν Φαίδρῳ ### τ 448 Τυφώς Ὁ κατὰ θάλασσαν, ὑφ’ οὗ τὰ πλοῖα φθείρεται. Εἰσὶ δὲ τρία, τυφὼν, πρηστὴρ, κεραυνός. Ἰστέον ὅτι τὸ Ποσειδῶν διαιρούμενον, Ποσειδάων Ποσειδάωνος, φυλάττει· τὸ δὲ Τυφὼν διαιρούμενον, συστέλλει, Τυφάων Τυφάονος. Καὶ ΤΥΦΑ ονία πέτρα ἐστὶν ὑψηλὴ ἐν τῷ Καυκάσῳ· Καύκασος δὲ, ὄρος Σκυθικὸν, καὶ ἕτερον Ἰνδικόν. Ὠνόμασται δὲ, διὰ τὸ ἐν αὐτῷ διωκόμενον τὸν Τυφῶνα ὑπὸ Διὸς πεπλῆχθαι τῷ κεραυνῷ. Πληγέντα δὲ αὐτὸν φασὶ καιόμενον ἀπελθεῖν ἐν τῇ Σιρβωνίδι λίμνῃ ἐν Αἰγύπτῳ, καὶ εἰς τὸ βάθος αὐτῆς ἐμπεσεῖν καὶ δῦναι, συνεχόμενον ὑπὸ τῆς ἐκκαύσεως· ἡ δὲ λίμνη θερμότητα τινὰ ἀναπέμπει, ὡς τοῦ Τυφῶνος καιομένου ἐν αὐτῇ ### τ 449 Τυφωεύς Ἡσίοδος αὐτὸν γῆς γενεαλογεῖ· Στη σίχορος δὲ, Ἥρας μόνης, κατὰ μνησικακίαν Διὸς, τεκούσης αὐτόν. Οἱ δὲ Τυφωέα φασὶ σημαίνειν τῶν ταραχωδῶν πνευμάτων τὴν ἀνάδοσιν τὴν ἐκ τῆς γῆς ### τ 450 Τυφεδανός Τετυφωμένος καὶ ἀσθενὴς, οἷον καπνός ### τ 451 Τύφω γὰρ τὸ καίω· καὶ ### τ 452 τυφεδανὸς ὁ ἡλικίαν ἔχων τοῦ τύφεσθαι, τουτέστιν πρὸ τῶν ἀποθνησκόντων. Καὶ ### τ 453 τυφογέρων ὁ διὰ τὸ γῆρας τετυφωμένος καὶ ἐπικεκαυμένος· τὸ γὰρ ἐπικεκαυμένον βέβλαπται ### τ 454 τύχων Τύχωνος, δαίμων ἐστὶ περὶ τὴν Ἀφροδίτην ### τ 455 Τυχηρότερον Εὐτυχέστερον· ὅθεν καὶ ΤΥΧΗ ρῶς λέγεται τὸ ἐπιτυχῶς· τύχην γὰρ ἁπλῶς τὴν ἀγαθὴν τύχην καλοῦσι ### τ 456 Τωθάζει Σκώπτει, χλευάζει, λοιδορεῖ, καυχᾶται. Καὶ ### ε 1574 ἐτώθαζον τὸ ἔσκωπτον καὶ διέσυρον. Τὸ ῥῆμα, τωθάζω· σημαίνει τὸ ἐμπαίζω καὶ ἀπατῶ. Ἀπὸ τοῦ θὼψ, ὃ σημαίνει τὸν κόλακα, γίνεται θωπάζω· καὶ τροπῇ τοῦ ψιλοῦ εἰς ψιλὸν, καὶ ὑπερβιβασμῷ τοῦ θ, θωπάζω, τωθάζω. Ἢ παρὰ τὸ ὤθω ὠθάζω καὶ τωθάζω. Σημαίνει δὲ καὶ τὸ ἐσχόλαζον ### τ 457 Τὼς δέ ς’ ἀπεχθήρω Ἔστι δὲ ἐπίρρημα μεσότητος· γίνεται ἀφαιρέσει ἐκ τοῦ οὕτως. Τὸ δὲ ### τ 458 τουτέστι σύνδεσμός ἐστι διασαφητικός. Ὁμοίως καὶ τὸ ### τ 459 Τῶ Σημαίνει τὸ ἐξ αὐτοῦ τοῦ τόπου. Πολλὰ εἰσὶν ἐπιρρήματα εἰς ΘΕΝ λήγοντα, ἅτινα ἀποβάλλουσι τὴν ΘΕΝ συλλαβὴν, καὶ ἐκτείνουσι τὸ ο· οἷον πόθεν, πῶ· αὐτόθεν, αὐτῶ· καὶ γέγονε τῶ. Τοῦτο δὲ ὁ μὲν Ἀπολλώνιος ὀξύνει, ὁ δὲ Ἡρωδιανὸς περισπᾷ, λέγων ὅτι οὕτως ἔχει ἡ παράδοσις. Γέγονε δὲ οὕτως. Πολλαὶ λέξεις ἐλλείπονται προθέσεων· οἷον, “τρέμω σε,” ἀντὶ τοῦ διά σε. Ἡσίοδος, πικρὰς ὠδῖνας ἔχουσαι· ἀντὶ τοῦ ἐπέχουσαι. Καὶ πάλιν, πολλαί εἰσι προθέσεις ἐλλείπουσαι ῥήματος, ὡς τὸ, Ἀλλ’ ἄνα· καὶ, ἔνι τοι φρένες· ἔστιν οὖν διὰ τό· καὶ κατ’ ἔλλειψιν τῆς προθέσεως, τό· καὶ κατ’ ἔκτασιν, τῷ, ὡς ἐν Ἰλιάδος β, Τῷ οὐκ ἂν βασιλῆας ἀνὰ στόμ’ ἔχων ἀγορεύοις· καὶ περισπᾶται κατὰ Ἡρωδιανόν. Τοῦτο δὲ τὸ τῶ σημαίνει πέντε, ὄνομα, ἄρθρον, ἀντωνυμίαν, σύνδεσμον αἰτιολογικὸν, καὶ ῥῆμα. Ὄνομα μὲν, οἷον, οὔτε σοὶ οὔτέ τῳ ἄλλῳ Μήδεα ἐξειπών· ἀντὶ τοῦ τινί· ὅπερ γίνεται οὕτως· ἀπὸ τοῦ τὶς τινὸς, ἀποβολῇ τοῦ ν, γίνεται τίος· καὶ μετάγεται εἰς εὐθεῖαν, ὡς ὁ Καππάδοξ τοῦ Καππάδοκος, καὶ ὁ Καππάδοκος τοῦ Καππαδόκου· καὶ γίνεται τιὸς τιοῦ· καὶ Ἀττικῶς, τεὼς, ὡς ναὸς νεώς· ἡ γενικὴ, τεώ· ἡ δοτικὴ, τεῷ· καὶ κράσει, τῷ. Ἄρθρον δὲ, οἷον, τῷ Ἀσκληπιῷ· δυϊκῆς δὲ ὂν εὐθείας καὶ αἰτιατικῆς βαρύνεται εὐθείας μὲν, ὡς τὸ, τώγ’ ἀντιβίοισι μαχεσσαμένω ἐπέεσσιν· ἀντὶ τοῦ οὗτοι. Αἰτιατικῆς δὲ, ὡς τὸ, Οὐδ’ ἄρα τώγε ἰδὼν γήθησεν Ἀχιλλεὺς, ἀντὶ τοῦ τούτους. Ἀντωνυμίαν δὲ, ὡς τὸ, Τῷ μὶν ἐεισάμενος προσέφη νεφεληγερέτα Ζεύς· ἀντὶ τοῦ τούτῳ ὁμοιωθείς. Καὶ πάλιν, Τῷ καὶ τεθνειῶτι νόον πόρε Περσεφόνεια· σύνδεσμον δὲ αἰτιολογικὸν, ὡς τὸ, Τῷ οὐκ ἂν βασιλῆας ἀνὰ στόμ’ ἔχων ἀγορεύοις· καὶ πάλιν, Τῷ μή τις πρὶν ἐπειγέσθω οἶκόνδε νέεσθαι· ἀντὶ τοῦ διότι· καὶ γίνεται ἀπὸ τοῦ διὸ, συναιρέσει, δῶ· καὶ τροπῇ τοῦ δ εἰς τ, τῶ. Ῥῆμα δὲ, οἷον, Κύκλωψ, τῆ, πίε οἶνον· ἀπὸ τοῦ θέματος. Καὶ ἀντὶ τοῦ οὕτως, ὡς τὸ, Τῶ κε τάχ’ ἠμύσειε πόλις Πριάμοιο ἄνακτος· σημαίνει καὶ τὸ ἐξ αὐτοῦ τοῦ τόπου, τῶ, οἷον αὐτόθι, ὡς καὶ ἐν τοῖς ἄνωθεν εἴρηται. υ. Υ τὸ στοιχεῖον· ὅτι αἱ ὑάδες τὸ πρόσωπον τοῦ ταύρου· ὃ ἐπιπλατυνόμενον ἀπὸ τοῦ μετώπου λεπτύνεται ἐξ ἀμφοτέρων ἀπὸ τῶν κάτω, ὥσπερ καὶ τὸ γράμμα ### υ 17 Ὑάδες Οἱ ἐπὶ τῶν κεράτων τοῦ ταύρου ἀστέρες· παρὰ τὸ ὕειν· ὑετοῦ γὰρ παρασκευαστικαί εἰσι δύνουσαι. Ἢ παρὰ τὸ τῷ υ στοιχείῳ ἀπεικάζεσθαι ### υ 18 Ὕαλος Διὰ τοῦ α, οὐχ ὕελος· καὶ θηλυκῶς, ἡ ὕαλος· καὶ ὑάλινον, ἀντὶ τοῦ ὕαλον. Ἐτυμολογεῖται δὲ παρὰ τὸ ὕειν, καθ’ ὁμοιότητα τῆς γινομένης συστάσεως καὶ πήξεως τοῦ ὕδατος, ὑάλῳ ὁμοίως ### υ 19 Ὑβός Ὁ κυρτός· καὶ ### υ 20 ὑβόν. Ἔστι κῦφον· καὶ ἀποβολῇ τοῦ κ, καὶ τροπῇ τοῦ φ εἰς β· ὅθεν καὶ ### υ 21 ὕβωσις ἡ λόρδωσις. Εἰσὶ δὲ πάθη λόρδωσις, ἢ λέδορσις· ἔστι δὲ τὸ ἔμπροσθεν. Ὕβωσις, τὸ κατὰ τὴν κεφαλὴν πρὸ τῆς ῥάχεως πάθος· κύρτωσις δὲ, τὸ μέσον τῆς ῥάχεως ### υ 22 Ὕβρις Ἡ μετὰ προπηλακισμοῦ καὶ ἐπηρείας αἰκία· αἰκία δὲ, πληγαὶ μόνον. Λυσίας ἐν τῷ περὶ αἰκίας πρὸς Ἰσοκράτην, Καίτοι τὶς οὐκ οἶδεν ὑμῶν, ὅτι τὴν μὲν αἰκίαν χρημάτων ἐστὶ μόνον τιμῆσαι· τοὺς δὲ ὑβρίζειν δόξαντας ἔξεστιν ὑμῖν θανάτῳ ζημιοῦν. Ῥητορική. Παρὰ τὸ ὑφαιρῶ ὕφρις· καὶ τροπῇ, ὕβρις· οἷον ὑπόβαρίς τις οὖσα. Ἢ παρὰ τὸ ὑβάλλω, τὸ ἐμποδίζω, ὕβαλις· καὶ κατὰ συγκοπὴν, καὶ τροπῇ τοῦ λ εἰς ρ, ὕβρις ### υ 23 Ὕβριστις Παρώνυμόν ἐστιν, ἀπὸ τοῦ ὑβριστής ### υ 24 Ὑβάδαι Δῆμος τῆς Λεοντίδος ### υ 25 Ὑγεία Ἀθηνᾶ Ἐπίθετόν ἐστιν Ἀθηνᾶς· καλεῖται γὰρ καὶ νίκη καὶ ἱππία καὶ ἐργάνη ### υ 26 Ὑγιής Ὁ ἐν ὑγρῷ ὢν καὶ ζῶν, οἷον ὑγριής· ὅθεν διερὸς, ὁ ζῶν· καὶ ἀλίβας, ὁ νεκρός. Οὕτως Ἡρωδιανός. Ἐγὼ δὲ οἶμαι παρὰ τὸ εὖ εἶναι τὸ σῶμα, ἢ παρὰ τὸ εὖ ἰαίνεσθαι, ἀντὶ τοῦ εὐφραίνεσθαι. Ἰστέον ὅτι τὰ εἰς ΗΣ καθαρὸν ὀξύτονα τῷ ι παραληγόμενα δύο εἰσὶ, χαριὴς καὶ ὑγιής· ἐξ οὗ συγκριτικὸν, χαριέστερος καὶ ὑγιέστερος. Ὥσπερ δὲ παρὰ τὸ εὐσεβὴς εὐσέβεια, οὕτω καὶ παρὰ τὸ ὑγιὴς γίνεται ὑγίεια· καὶ κατὰ κράσιν, ὑγεία, ὥσπερ τὰ Ἀπολλωνίεια, τὰ Ἀπολλώνεια. Οἱ δὲ Ἀθηναῖοι ἐκτείνουσι τὸ α, καὶ καταβιβάζουσι τὸν τόνον, καὶ φυλάττουσι τὴν αὐτὴν γραφὴν, ὑγιεία, ὥσπερ τὸ ἱερεία. Ἰστέον δὲ ὅτι τὸ ὑγεία τρισύλλαβον οὕτως ἐν τῇ κωμῳδίᾳ, οὕτως ἐν τῇ τραγῳδίᾳ αὐτὸ εὕρηται· καὶ οἱ ῥήτορες δὲ τετρασυλλάβως προφέρουσι. Χοιροβοσκός. Ἰστέον δὲ ὅτι ὑγίειαν καλοῦσιν οἱ Ἀττικοὶ τὰ πεφυραμένα οἴνῳ καὶ ἐλαίῳ ἄλφιτα, καὶ πᾶν ὅ τι ἐξ ἱεροῦ φέρει, οἷον θαλλόν τινα ἢ ἄλειμμα. Ζήτει τὸ παρὰ Σώφρονι, “ὑγιώτερον κολοκύντας,” πῶς οὐ λέγει “ὑγιέστερον;” Ῥητέον οὖν, ὅτι ἑκοντὶ ἥμαρτε, τὸ ἄκακον τῆς γυναικείας ἑρμηνείας μιμούμενος· ὃν τρόπον κἀκεῖ ἐσολοίκισε, “τατώμενα τοῦ κιτῶνος,” ἀντὶ τοῦ, “ἐνέχυρα θείς.” “Ὁ τόκος νιν ἀλιφθερώκει.” Φιλόξενος ### υ 27 Ὑγρόν Ὕδωρ τὶ ὂν, οἷον ἔνυδρον· ἢ παρὰ τὸ ὕω ὕσω ὑρός· καὶ πλεονασμῷ τοῦ γ, ὑγρός ### υ 28 Ὑγρὸν ἔλαιον Διὰ τὸ μὴ πήγνυσθαι καθὼς τὸ ὕδωρ, ὅτι πολὺ ἔχει τὸ θερμόν ### υ 29 Ὕδωρ Παρὰ τὸ ὕω, τὸ βρέχω, ὕωρ· καὶ πλεονασμῷ τοῦ δ. Καὶ ### υ 30 ὕδωρ αὐτοπαγὲς τὸ συνεστηκὸς ἐν τοῖς ἱεροῖς, ἢ τὸ αὐτομάτας πηγὰς ἔχον ### υ 31 Ὑδρία Κυρίως τὸ εἰς ὕδωρ εὔθετον ἀγγεῖον ### υ 32 Ὑδροφορία Ἑορτὴ πένθιμος Ἀθήνῃσι ἐπὶ τοῖς ἐν τῷ κατακλυσμῷ ἀπολομένοις ### υ 33 Ὑετός Παρὰ τὸ ὕω, τὸ βρέχω, ὕτος· καὶ πλεονασμῷ τοῦ ε ### υ 34 Ὕης Ἐπίθετον Διονύσου, ὡς Κλείδημος, ἐπειδὴ ἐπιτελοῦμεν τὰς θυσίας αὐτῷ καθ’ ὃν ὁ θεὸς ὕει χρόνον· ὁ δὲ Φερεκύδης τὴν Σεμέλην Ὕην λέγει· καὶ τὰς τοῦ Διονύσου τροφοὺς, Ὕαδας. Ἀριστοφάνης δὲ συγκαταλέγει ξενικοῖς θεοῖς τὸν Ὕην. Ῥητορική. Ἢ ὅτι ὕσεν ὁ θεὸς ἐπὶ τὴν γέννησιν αὐτοῦ ### υ 35 Ὑηνεῖς Ὑϊκόν τι καὶ ὀζῶδες ποιεῖς· καὶ ### υ 36 ὑηνία σκαιότης καὶ ἀμαθία· καὶ ### υ 37 ὑηνῶν σκαιῶν καὶ ἀμαθῶν ### υ 38 Ὕθλος Ἡ φλυαρία, ἢ ἡ μωρία. Ἐκ τοῦ φλῶ, παράγωγον φλέω καὶ φλύω, ὡς ῥέω ῥύω· ὑπερθέσει, ὕφλος, καὶ ὕθλος ### υ 39 Ὑϊκόν Ὑὸς ἴδιον, χοίρου ἔργον. Ξενοφῶν Ἀπομνημονεύμασι ### υ 40 Υἱός Παρὰ τὸ ὕω, τὸ βρέχω, ὁ τοῦ πατρὸς καὶ τῆς μητρὸς ὢν εὐφρασία ### υ 41 Υἱεὺς υἱέος, διὰ τοῦ ο· οὐ γίνεται δὲ παρὰ Ἀθηναίοις διὰ τοῦ ε καὶ ω, ἀλλὰ διὰ τοῦ ο, οἷον, Ὦ υἱεῖς Πριάμοιο, Ἰλιάδος ε. Γίνεται δὲ υἱὸς ἀπὸ τοῦ φύω, τὸ γεννῶ, φυὸς καὶ υἱός. Ἔστι καὶ ὕϊς, ὃ σημαίνει τὸν υἱόν· κλίνεται ὕϊος· καὶ κατὰ συναίρεσιν, υἷος· ἡ δοτικὴ, υἷϊ· ἡ αἰτιατικὴ, υἷα· ἡ εὐθεῖα τῶν πληθυντικῶν, υἷες· καὶ ἡ αἰτιατικὴ, υἷας Ἀχαιῶν· τοῦ ὕϊς ἡ εὐθεῖα οὐ συναιρεῖται· οὐδέποτε γὰρ μετὰ τὴν ΥΙ δίφθογγον ἐπάγεται σύμφωνον· ἡ δὲ γενικὴ μετάγεται εἰς εὐθεῖαν, καὶ γίνεται υἱὸς υἱοῦ, ὡς ἀπὸ τοῦ κῆρυξ κήρυκος καὶ κήρυκος κηρύκου ### υ 42 Υἱωνός Υἱοῦ υἱὸς, ὅ ἐστιν ἔκγονος ### υ 43 Ὑώσεις Αἱ υἱοθεσίαι· καὶ ### υ 44 υἱώσατο ἀντὶ τοῦ υἱὸν θετὸν ἐποίησε· καὶ ### υ 45 υἱῶσαι. Ἡ χρῆσις παρὰ Αἰολεῦσιν ### υ 46 Ὑϊκὸν δέρμα Οὐχ εὕρηται ἐν χρήσει, εἰ μὴ παρὰ Ἀξιονίκῳ. Ἡμάρτηται δέ· οὐδέποτε γὰρ λέξις σημαίνουσα μέρος σώματος ἔχει εἰς ΚΟΝ κτητικὸν, ἀλλὰ διὰ καθαροῦ τοῦ ΟΝ· οὐ γὰρ λέγομεν χοιρικὸν κρέας, ἀλλὰ χοίρειον· οὐδὲ ἀνθρωπικὸς ποὺς, ἀλλ’ ἀνθρώπειος πούς· οὕτως οὐ δεῖ λέγειν ὑϊκὸν, ἀλλ’ ὕειον δέρμα. Ἀποροῦσι δὲ τινὲς λέγοντες, διατί Αἰάντειος υἱὸς λέγεται, Αἰάντειος δὲ ἀδελφὸς οὐ λέγεται. Καὶ ἔστιν εἰπεῖν, ὅτι τῶν κτητικῶν ἀντωνυμιῶν καὶ πρὸς μείζονας λαμβάνεται ἡ σχέσις, καὶ πρὸς ἶσον, καὶ πρὸς ἥττονα. Πρὸς μείζους μὲν, οἷον ὁ ἐμὸς δεσπότης· πρὸς ἶσον δὲ, οἷον ὁ ἐμὸς ἀδελφός· πρὸς ἥττονα δὲ, οἷον ὁ ἐμὸς δοῦλος. Ἐπὶ δὲ τῶν κτητικῶν ὀνομάτων οὐδέν τι τοιοῦτον εὕρηται· ἀεὶ γὰρ πρὸς ἥττονα θέλει εἶναι ἡ σχέσις, καὶ οὔτε πρὸς μείζονα, οὔτε πρὸς ἶσον· οὐδεὶς γὰρ λέγει Ἀριστάρχειος πατὴρ ἢ φίλος, Ἀριστάρχειος δὲ ἀγρὸς λέγεται. Τούτου χάριν Αἰάντειος μὲν υἱὸς λέγεται, ἐπειδὴ πρὸς ἥττονα ἐστὶν ἡ σχέσις· Αἰάντειος δὲ ἀδελφὸς οὐ λέγεται· πρὸς ἶσον γὰρ ἡ σχέσις ### υ 47 Ὑδροφόρος Παροξυτόνως μὲν σημαίνει ἐνέρ γειαν· προπαροξυτόνως δὲ, πάθος· τὸ μὲν γάρ ἐστιν ὁ φέρων τὸ ὕδωρ· τὸ δὲ, τὸ ἀπὸ ὕδατος φερόμενον. Ἆρα καὶ ἐν πᾶσι τοῖς ἀπὸ ῥημάτων συντιθεμένοις ταυτὸν εἶναι εὑρίσκομεν; Φαμὲν ὅτι ἐπίπαν· ὅτι δὲ ἔνια μόρια παραβαίνοντα τὸν λόγον, ὡς αἱ προθέσεις καὶ τὸ ζὰ ἐπιτατικὸν, οἷον ἐπίσκοπος καὶ ζάχρυσος, ἐνέργειαν σημαίνει, οὐ πάθος, καὶ προπαροξύνεται· καὶ τὰ ὅμοια· ὥσπερ τὸ ναύβατος παροξυτόνως μὲν, παθητικός· προπαροξυτόνως δὲ, ἐνεργητικός· τὸ μὲν γὰρ δηλοῖ τὸν ἐμβαίνοντα ἐπὶ τὴν ναῦν· τὸ δὲ, τὸν ὑπὸ τῆς νηὸς βαινόμενον. Ἆρα καὶ τὰ λοιπὰ τὸν αὐτὸν λόγον φυλάττει; Λέγομεν πάλιν ὡς ἐπίπαν· Ἰδοὺ γὰρ ἀτερπὴς μῦθος, ὁ μὴ τέρπων, ὀξύνεται ἐνεργητικός· καὶ ἀνηλεὴς, ὁ μὴ ἐλεῶν· καὶ φιλομειδὴς, ἡ φιλοῦσα τὸν γέλωτα· καὶ ἀνεμοσκεπὴς χλαῖνα, ἡ ἐκ τοῦ ἀνέμου σκέπουσα· καὶ δυσαὴς, ὁ δεινῶς πνέων. Τοὐναντίον δὲ τριήρης ναῦς, ἡ ὑπὸ τριῶν τάξεων ἐρεσσομένη· ἐν γὰρ τοῖς παροξυτόνοις ἐστὶ παθητικόν. Ὁμοίως καὶ ἁλιήρης, καὶ πανώλης καὶ ἐξώλης, τὸ ἀπόλλυσθαι παθητικῶς ἐγκείμενον ### υ 48 Ὑδνῶ Τὸ τρέφω· καὶ ### υ 49 Ὑδῶ Τὸ ὑμνῶ καὶ λέγω· ἐξ οὗ ### υ 50 ὕδειν τὸ ὑμνεῖν καὶ λέγειν ### υ 51 Ὕδωρ Τὸ υ διφορεῖται κατὰ τὸν χρόνον· ἀλλὰ τὸ μὲν συστελλόμενον, ἀνάλογον· τὸ δὲ ἐκτεινόμενον, ποιητικόν. Κλίνεται ὕδατος· σεσημείωται γὰρ, ὅτι ἔστιν ἑτερόκλιτον· ἡ γὰρ κλίσις αὐτοῦ ὡς ἀπὸ τῶν εἰς ΑΣ ἐστὶ τοῦ ὕδας ὕδατος, ὡς γῆρας γήρατος. Διατί; Πᾶν οὐδέτερον ὑπὲρ μίαν συλλαβὴν ἀπαθὲς, χωρὶς τῶν παρὰ τὸ ποὺς καὶ τῶν εἰς ΩΡ καταλήξεων, βραχείᾳ καταλήγειν θέλει ### υ 52 Ὑλακόμωροι Ὑλακτικοὶ, οἱ περὶ τὸ ὑλακτεῖν πονούμενοι. Τινὲς δὲ τοὺς ὀξυφώνους, ὡς καὶ ἐγχεσιμώρους, διὰ τὴν ὀξύτητα τῶν δοράτων· μόρον γὰρ λέγουσι Κύπριοι τὸ ὀξύ. Βέλτιον δὲ οἱ περὶ τὴν ὑλακὴν μεμορημένοι, διὰ τὸ ἐγρηγορέναι· ἢ τῇ ὑλακῇ ὠροῦντες, ὅ ἐστιν ὀξείᾳ χρώμενοι ὑλακῇ ### υ 53 ὑλαζόμενοι Οἱ ξύλα συλλέγοντες· καὶ ### υ 54 ὑληφόροι οἱ ξυληφόροι· καὶ ### υ 55 Ὕλις ὕλιος, μεταπλασμός ἐστιν, ἀπὸ τοῦ ὕλη τοῦ μακροῦ. Γίνεται παρὰ τὸ ὕεσθαι, ὅ ἐστι βρέχεσθαι· ἡ δι’ ὑγροῦ αὐξανομένη. Εἰς τὸ ### υ 56 Ὕλη Σημαίνει δὲ τρία· τὰ ξύλα, ὡς τὸ, ὕλην τ’ ἀξέμεναι· καὶ τὸν σύνδενδρον τόπον, ὡς τὸ, Ὡς δ’ ὅτε πῦρ ἀΐδηλον ἐν ἀξύλῳ ἐμπέσῃ ὕλῃ· ἔστι καὶ ὄνομα πόλεως ### υ 57 Ὑλομανούντων Μεμηνότων περὶ τὴν ὕλην, τῇ ὕλῃ χαιρόντων ### υ 58 Ὑλλήων Γενικὴ πληθυντικῶν παρὰ Ἀπολλωνίῳ ### υ 59 ὑλλεῖς ἔθνος Κελτικόν· ἀπὸ Ὕλλου βασιλέως αὐτῶν, υἱοῦ Μελίτης καὶ Ἡρακλέους ### υ 60 Ὑμέναιος Γαμικὸς ὕμνος, παρὰ τὸ ὁμοῦ ναίειν· ὅτε οὖν συνοικίζεται ἀνὴρ γυναικί. Οἱ δὲ, παρὰ τὸ ὕμνος· ἀλλ’ οὐ πᾶς ὕμνος ὑμεναῖος καλεῖται. Καὶ ῥῆμα ### υ 61 ὑμεναιῶ πρώτης συζυγίας· ἀλλὰ καὶ ἐπὶ τρίτης συζυγίας εἴρηται. Καὶ ### υ 62 ὑμεναιοῦν τὸ ᾄδειν τὸν ὑμέναιον καὶ συνάπτειν γάμῳ. Ἢ ### υ 63 ὑμέναιος ὁ ἐπιθαλάμιος ὕμνος· ἀπὸ τοῦ ὁμονοεῖν τοὺς νυμφίους ὁμόσε ναίοντας· τροπῇ Αἰολικῇ. Ἢ ἀπό τινος Ὑμεναίου, ὅν φασι γήμαντα δοξασθῆναι ### υ 64 Ὑμενῶδες Λεπτότατον καὶ οἷον εἰπεῖν ἀερῶδες. Ὁ δὲ ### υ 65 ὑμὴν ὑφήν τις ἐστιν, ἀπὸ τοῦ ὡς ὕφασμα εἶναι λεπτὸν ὑμένα ### υ 66 Ὑμήν Ὑμετέραν, ἀπὸ τοῦ ὑμῶν, τροπῇ τοῦ ω εἰς η· ἢ συγκοπὴ γίνεται τῶν τεσσάρων στοιχείων ἀπὸ τοῦ ὑμετέρα, καὶ γίνεται ὕμη, ὡς ἐν Ἰλιάδος η, ὡς τὸ ὑμέτερον, ὑμόν· ἢ ἀπὸ τοῦ ὑμῶν κατὰ τροπήν ### υ 67 Ὑμήττιον μέλι Τὸ εὔχρηστον πρὸς ἰατρείαν ### υ 68 ὑμηττὸς γὰρ τόπος Ἀττικῆς, ἐν ᾧ λέγεται εὔχρηστον μέλι γίνεσθαι ### υ 69 Ὕμνος Κατὰ συγκοπὴν, ὑπόμονός τις ὢν, καθὸ εἰς ὑπομονὴν καὶ μνήμην ἄγει τὰς τῶν ἐπαινουμένων πράξεις καὶ ἀρετάς. Κεχώρισται δὲ ἐγκωμίων καὶ προσῳδιῶν καὶ παιάνων, οὐχ ὡς κἀκείνων μὴ ὄντων ὕμνων· γράφεται δὲ ὕμνος προσῳδίας ὕμνος ἐγκωμίου, ὕμνος παιᾶνος, καὶ τὰ ὅμοια· διαστέλλεται ὡς εἴδη ἀπὸ γένους· ἀλλ’ ὅτι τὰ ἄλλα ἀντιδιαστέλλονται προσῴδια γὰρ, καθὰ κέκληται, προσιόντες ναοῖς ἢ βωμοῖς πρὸς αὐλὸν ᾖδον· τὸν δὲ ὕμνον, πρὸς κιθάραν. Οὕτως Δίδυμος ἐν τῷ περὶ Λυρικῶν Ποιητῶν ### υ 70 Ὑμνηπολείτω Ἀντὶ τοῦ ὑμνείτω. Καὶ ### υ 71 ὑμνούντων ψιλῶς, ἀντὶ τοῦ λεγόντων, Πλάτων Νόμων ἕκτῳ. Καὶ ### υ 72 ὑμνεῖν ὀδύρεσθαι, μέμφεσθαι, λοιδορεῖν, κατ’ εὐφημισμὸν, ὡς ἐν πρώτῳ Πολιτείας ### υ 73 Ὕνις Τὸ γεωργικὸν ἐργαλεῖον, ἀποβολῇ τοῦ δ, δύνις τὶς οὖσα· ἐπεὶ κατὰ τῆς γῆς δύνει ### υ 74 Ὑοσκύαμος Ὃν οἱ πίνοντες μαίνονται. Καὶ ### υ 75 ὑοσκυαμᾶν τὸ μεμηνέναι καὶ παραπαίειν, ὡς Φερεκράτης Κοριαννοῖ ### υ 76 ὑπαγωγαὶ αἱ ἀπάται. Καὶ ### υ 77 ὑπαγωγὴ ἡ ὑποχώρησις. Καὶ ### υ 78 ὑπαγωγὰς τὰς ἀναχωρήσεις. Διώξεις τε καὶ ὑπαγωγὰς, Θουκυδίδης φησί. Καὶ ### υ 79 ὑπαγωγὴ δὲ λέγεται ἡ ταῖς ναυσὶ σκέπη καὶ προσόρμησις, οἷον ὕφορμός τις ### υ 80 Ὑπακτέον Πορευτέον. Ἐκ τοῦ ἄγω, ἀκτέον καὶ ὑπακτέον ### υ 81 Ὕπαρ Ἐγρήγορσις, ὀπτασία ἀληθὴς, οὐκ ἐν ὀνείρῳ· ἀλήθεια, οὐκ ὄνειρος· οἷον, Ὕπαρ οὐκ ὄναρ φαινόμενον· ἔστι ῥῆμα ὦ, σημαῖνον τὸ ὑπάρχω· ἀφ’ οὗ ῥηματικὸν, ὄνομα ΑΡ, ὡς θένω, θέναρ· καὶ μετὰ τῆς ὑπὸ προθέσεως, ὑπόναρ· καὶ ὑπερθέσει καὶ ἀποκοπῇ, ὕπαρ ### υ 82 Ὑπαρκτά Μόνιμα, ὑπάρχοντα· παρὰ τὸ ὑπάρχω ### υ 83 Ὑπάρχων Προκατάρχων· καὶ τὸ ὑπάρχειν, οὐχ ἁπλῶς τὸ εἶναι σημαίνει, ἀλλὰ τὸ πάλαι εἶναι καὶ προϋπεῖναι ### υ 84 Ὑπασπισταί Δορυφόροι· παρὰ τὴν ἀσπίδα ### υ 85 Ὑπάτη Ἀνωτάτη· παρὰ τὸ ὕπατος, ὃ σημαίνει τὸν ὑπερέχοντα καὶ ὑψηλόν. Παρὰ τὴν ὑπὸ πρόθεσιν δηλοῦσαν τὸ ὑπεράνω, ὑπότατος· καὶ συγκοπῇ, ὕπατος ### υ 86 Ὕπαιθα λιάσθη Ἰλιάδος ο, ἀντὶ τοῦ εἰς πλάγιον ἐξέκλινεν, ἢ εἰς τοὔμπροσθεν ### υ 87 Ὑπαίθριον Ὑπὸ τὸν ἀέρα· καὶ ### υ 88 Ὑπεμνήμυκε Πάντα δ’ ὑπεμνήμυκεν, Ἰλιάδος χ. Ἔστιν ἠμύω, τὸ ἐπικλίνω καὶ κατα πίπτω· ὁ παρακείμενος, ἤμυκα· καὶ ὁ Ἀττικὸς ὤφειλεν ἠμήμυκα εἶναι· ἀλλ’ ἐπειδὴ ὁ Ἀττικὸς παρακείμενος ἀεὶ ἀπὸ βραχείας ἄρχεται, συνεστάλη τὸ η εἰς ε, καὶ ἐγένετο ἐμήμυκα· καὶ πλεονασμῷ τοῦ ν διὰ χρείαν ποιητικὴν, γίνεται ἐμνήμυκε καὶ ὑπεμνήμυκε ### υ 89 Ὑπεξαιρῆσαν Ἀντὶ τοῦ ὑπεξελόν· ἀνελλήνιστόν ἐστι· τοῦ γὰρ ἀορίστου μὴ ὄντος, λέγω δὴ τοῦ ᾕρησα, οὐδὲ ἡ μετοχὴ αἱρήσας, οὐδὲ οὐδέτερον τὸ αἱρῆσαν. Καθόλου γὰρ τὰ διὰ τοῦ ΑΙΡΩ περισπᾶται· οἷον διαιρῶ· καὶ τῶν ὁμοίων ἐκλέλοιπεν ὁ α ἀόριστος καὶ τὰ τούτου κινήματα ### υ 90 Ὑπεξῃρήσθωσαν Αἱρῶ, αἱρήσω, ᾕρηκα, ᾕρημαι, ᾑρήμην, ᾕρησο. Καὶ τὸ προστακτικὸν, ᾕρησο· τὸ πληθυντικὸν, ᾕρησθε ᾑρήσθωσαν· καὶ μετὰ τῆς ὑπὸ καὶ ἐξ, ὑπεξῃρήσθωσαν ### υ 91 Ὑπελύσαο Λύω, λύσω, ἔλυσα, ἐλυσάμην, ἐλύσω· καὶ κατὰ διάλυσιν Ἰωνικὴν, ἐλύσαο ### υ 92 Ὑπεὶρ ἅλα Ὑπὲρ ἦν· καὶ πλεονασμῷ γίνεται ὑπεὶρ, ὡς τὸ, ὑπείρεχον Ἡφαίστοιο ὁμοίως ### υ 93 ὑπείροχον ὑπερέχοντα, προὔχοντα. Εἰς τὸ ### υ 94 Ὑπέρα Τὸ ἐξηρτημένον τοῦ κέρατος τοῦ ἱστοῦ σχοινίον, ᾧ ἀνίεται καὶ τείνεται τὸ σχοινίον· παρὰ τὸ ὑπεράνω εἶναι ### υ 95 Ὑπεραέϊ ἶσος ἀέλλῃ Τῇ ἄγαν πνεούσῃ συστροφῇ τοῦ ἀνέμου. Παρὰ τὸ ἄω, τὸ πνέω, ὄνομα ὑπεραὴς ὑπεραέος· ἡ δοτικὴ, ὑπεραέϊ· ἡ αἰτιατικὴ, ὑπεραέα ὑπεραῆ. Ἰλιάδος λ ### υ 96 Ὑπερβασία Παραβασία, ἀδικία, καὶ τὸ ὑπὲρ τὸ δίκαιον πράττειν. Γίνεται παρὰ τὸν βέβαμαι παρακείμενον, βέβασαι, βασία· καὶ ὑπερβασία, κυρίως ἐπὶ τῶν ὑπερβαινόντων τοὺς ἰδίους ὅρους· τὸ αὐτὸ δὲ καὶ ἐπὶ τῆς ὑπερηφανίας· δοκοῦσι γὰρ οἱ ὑπερήφανοι ποιεῖν τι ὑπὲρ ἑαυτούς ### υ 97 Ὑπείρεχον Ἔστι ῥῆμα ἔχω· ὁ παρατατικὸς, ἔχον, ποιητικῶς· μετὰ τῆς προθέσεως, ὑπέρεχον· καὶ πλεονασμῷ τοῦ ι, ὑπείρεχον. Ὤφειλε δὲ ἐν τῷ τέλει εἶναι ὁ πλεονασμὸς, ἵν’ ᾖ ὑπερίεχον· αἱ γὰρ προθέσεις κατὰ τὸ τέλος πλεονάζουσιν· οἷον, ἐν, ἐνί· πρὸς, προσί. Ἀλλ’ ἐπειδὴ παρέπεται ταῖς προθέσεσι τὸ μέχρι τῆς δισυλλαβίας αὔξεσθαι, τούτου χάριν οὐ πλεονάζει, ἵνα μὴ εὑρεθῇ τρισύλλαβος ἡ πρόθεσις. Διατί ἀναβιβάζει τὸν τόνον; Πᾶς παρῳχημένος χρόνος, τὸν προσγινόμενον αὐτῷ χρόνον ἀποβαλὼν, ἐν τῇ συνθέσει προπαροξύνεται· οἷον, εἶχον, κάτεχον ### υ 98 Ὑπέρβιον Ὑπερβιῶς, οἷον ἄγαν βιαίως, ἢ ὑπερβαλλόντως τῇ βίᾳ, ὑπερήφανον ### υ 99 Ὑπερβολήν Τὴν ἀναβολὴν καὶ ὑπέρθεσιν· καὶ ἐν τῷ Περὶ Στεφάνου Δημοσθένης ### υ 100 Ὑπερδεᾶ δῆμον ἔχοντα Ὑπερβαλλόντως ἐνδεᾶ, οἷον πάνυ ἐλάσσονα κατὰ δύναμιν· γίνεται δὲ ἀπὸ τοῦ ὑπερδεὴς ὑπερδεοῦς, ἡ αἰτιατικὴ, ὑπερδεέα· καὶ συγκοπῇ, ὑπερδεᾶ ### υ 101 Ὑπερδέξιον χωρίον Οἷον χαλεπώτατον· Ξενοφῶν ### υ 102 Ὑπέρδικον Τὸν ἀκροδίκαιον, καὶ σφόδρα δίκαιον ### υ 103 Ὑπερήμεροι Οἱ ἐν ταῖς καταδίκαις πρὸς ἔκτισιν ἡμέραν λαβόντες καὶ μὴ διαλυσάμενοι. Οἱ δίκην ὀφείλοντες ὁποιανοῦν, τοῖς ἑλοῦσι μὴ ἀποδιδόντες ἐν ταῖς τακταῖς προθεσμίαις, ὑπερήμεροι ἐκαλοῦντο. Τὸ δὲ πρᾶγμα, ὑπερημερία ### υ 104 Ὑπερηφανέω ὑπερηφανῶ, καὶ ὑπερηφανεύω· ἐκ τοῦ ὑπερήφανος· τοῦτο ἐκ τῆς ὑπὲρ προθέσεως καὶ τοῦ φῶ, τὸ φαίνω, ὑπέρφανός τις ὢν, ὁ ὑπεράνω πάντων φαινόμενος ### υ 105 Ὑπερίδης Παρὰ τὴν ὑπὲρ πρόθεσιν γίνεται Ὕπερος καὶ Ὑπερίδης, ὡς Ὕλλος Ὑλλίδης ### υ 106 Ὑπερηνορεόντων Ἤτοι τῶν ὑπερεχόντων τῇ ἠνορέῃ, τουτέστιν ἀνδρείων, ἢ τῶν ὑπὲρ δύναμιν φρονούντων, ὑπερηφάνων ### υ 107 Ὑπερίων Ὁ ἥλιος· ἤτοι ὅτι Ὑπερίονός ἐστι καὶ Θείας παῖς, ὡς Ἡσίοδος· ἐντεῦθεν γὰρ αὐτὸν πατρωνυμικῶς Ὑπεριονίδην καλεῖ· ἢ ὁ ὑπεράνω ἡμῶν ἰὼν, καὶ περιπολῶν τὸν κόσμον· διὰ τούτου γὰρ τὰ ὅλα συνέχεται ### υ 108 Ὑπέρινον Τὸ σφόδρα λεπτόν· ἰνῶ ἐστι ῥῆμα τὸ ἐκκενῶ καὶ λεπτύνω καὶ ὀξύνω· ὅθεν καὶ ὑπέρινον ἄνδρα λέγομεν τὸν λεπτὸν καὶ κενόσαρκον ### υ 109 Ὑπερικταίνοντο Πόδες δ’ ὑπερικταίνοντο Κράτης ἄγαν ἐπάλλοντο, ὑπερακταίνοντο· Λυσανίας ἐπὶ τοῦ τρέμειν φησὶ τετάχθαι. Ἢ δασύνεται, ὥστε εἶναι ὑπερικνοῦντο· ἢ ψιλοῦται· οἱ δὲ πόδες διϊκνοῦντο διὰ τὴν χαρὰν ὑπὲρ τὸ μέτρον τῆς δυνάμεως ### υ 110 Ὑπερθετικόν Εἰ ἐγένετο παρὰ τὴν σύγκρισιν καὶ ὑπέρθεσιν, ἐλέγετ’ ἂν συγκρισικὸν καὶ ὑπερθεσικὸν, ὡς παρὰ τὸ φθίσις φθισικόν· παρὰ μέντοι τὸ σύγκριτος καὶ ὑπέρθετος ἦν συγκρίτης καὶ ὑπερθέτης· ἐξ ὧν συγκριτικὸν καὶ ὑπερθετικόν ### υ 111 Ὑπερκύδαντας Ἄγαν ὑπερενδόξους. Τὰ εἰς ΔΑΣ ὑπὲρ δύο συλλαβὰς ἰσοσυλλάβως κατὰ ἀποβολὴν τοῦ ς κλίνεται, Ἀκάδας, Ἀκάδα· Ἰούδας, Ἰούδα· Τιμαχίδας, Τιμαχίδα· Λεωνίδας, Λεωνίδα· χωρὶς εἰ μὴ ἀπὸ βαρυτόνου ῥήματος γίνοιτο· οἷον οἶδα, Οἴδας Οἴδαντος· μείδω, Μείδας Μείδαντος· φείδομαι, Ἀφείδας Ἀφείδαντος. Οὕτως καὶ τὸ ὑπερκύδαντας, ἀπὸ τοῦ ὑπερκυδαίνω, ὑπερκυδήεις ὑπερκυδήεντος καὶ ὑπερκύδαντος. Λέγουσι δέ τινες, ὅτι ἐν τοῖς Ἐπιμερισμοῖς Ἡρωδιανὸς λέγει, ὅτι μετοχή ἐστι· κυδαίνω, ἐκύδανα, κυδάναντος· καὶ κατὰ συγκοπὴν καὶ συνθέσει, ὑπερκύδαντος. Ἐν δὲ τῷ Ὀνοματικῷ λέγει, ὅτι ὄνομά ἐστι· καὶ μᾶλλον ὄνομα δεῖ λέγειν ἤπερ μετοχήν· τὸ γὰρ Ὀνοματικὸν αὐτοῦ ὡμολόγηται εἶναι, οἱ δὲ Ἐπιμερισμοὶ οὐκ εἰσὶν αὐτοῦ πάντες, ἀλλ’ εἰσὶ καὶ ψευδεπίγραφοι ### υ 112 Ὑπέρμορα Ἐπίρρημα μεσότητος, φύσει ἢ θέσει. Τὰ εἰς α λήγοντα οὐδέτερα, εἰ μὲν μετὰ ὀνόματος συντεθῇ, ὀνόματά εἰσιν· οἷον, καλὰ γράμματα· εἰ δὲ μετὰ ῥήματος, ἐπιρρήματά εἰσιν· οἷον, καλὰ γράφει, ἀντὶ τοῦ καλῶς. Οὕτως καὶ ὑπέρμορα, ἀντὶ τοῦ ὑπὲρ τὸ προσῆκον, ὑπὲρ τὴν εἱμαρμένην. Καὶ ὃν τρόπον τὸ καλὸν καὶ τὰ καλὰ εἰσὶν ὀνόματα ἀλλὰ καὶ ἐπιρρήματα, οὕτως καὶ τοῦτο εἰς σύνταξιν ἐπιρρηματικὴν λαμβάνεται. Ἢ ὅτι δύναται καὶ τοῦτο καὶ τὸ ὑπέρμορον κατὰ διάλυσιν ἀναγινώσκεσθαι, ὁμοίως τῷ, Ὑπὲρ μοῖραν δόμον ἄϊδος· ἢ οὐ κατὰ διάστασιν· ἀντὶ γὰρ τοῦ ὑπερμόρως εἴληπται· ἐκ γὰρ τοῦ μόρος γίνεται ὑπέρμορος· ἐξ αὐτοῦ τὸ οὐδέτερον· καὶ τὰ πληθυντικὰ, ὑπέρμορα ### υ 113 Ὕπερον Παρὰ τὴν ὑπὲρ πρόθεσιν παρῆκται ### υ 114 Ὑπεροπλία Ἡ ὑπερηφανία· γίνεται ἀπὸ τοῦ ὑπερόπλιος· μεταφορικὴ δέ ἐστιν ἡ λέξις, ἀπὸ τῶν ὑπὲρ ἑαυτοὺς τὰ ὅπλα φερόντων. Καὶ ### υ 115 ὑπέροπλον τὸ ὑπερήφανον. Ἀπὸ τοῦ ὑπέροπλος γίνεται ὑπερόπλειος, κτητικῷ τύπῳ· ἐξ οὗ τὸ θηλυκὸν ὑπεροπλεία, διὰ διφθόγγου, ἢ ἀπὸ τοῦ ὑπερόπλης· ὅθεν τὸ ### υ 116 ὑπεροπληέστατος παρ’ Ἀπολλωνίῳ, ἀντὶ τοῦ ὑπερηφανότατος ὡς Σοφοκλῆς, Σοφόκλειος. Καὶ τὸ, οὐκ ἄν τις μιν ἀνὴρ ὑπεροπλίσσαιτο· ἀντὶ τοῦ ὑπερηφάνως ἴδοι καὶ νεανικῶς ὑπερβαίη, ἀπὸ τῶν ὅπλων ### υ 117 Ὑπέρτατος Μεγαλώτατος, Ἰλιάδος μ· καὶ ### υ 118 ὑπέρτερον εὖχος Ἰλιάδος λ, ὑψηλότερον, μεγαλώτερον ### υ 119 Ὑπερφίαλος Παρὰ τὸ φῶ, τὸ φαίνω, ὁ ὑπερφαίνοντα τῶν ἄλλων ἑαυτὸν ἐπιχειρῶν δεῖξαι· εἰ δὲ παρὰ τὸ φῶ, τὸ λέγω, ὁ ὑπὲρ τὴν ἑαυτοῦ δύναμιν λέγων καὶ ἐπαγγελλόμενος· ὁποῖον λέγει Ὅμηρος ### υ 120 Ὑψαγόρην οἶμαι δὲ καὶ παρὰ τὸ πίω πίαλος, καὶ ὑπερφίαλος, ὁ ὑπέρσπονδος. Λαμβάνεται δὲ καὶ ἐπὶ ἐγκωμίου. Ἢ ὑπερήφανος καὶ ἄθεος, καὶ παραβαίνων τοὺς διὰ φιαλῶν γινομένους ὅρκους. Ἢ ὁ ὑπερβάλλων τῇ ἀμετρίᾳ, ὡς τῆς φιάλης ἀμέτρου οὔσης· καὶ ὑπερφίαλον λέγεται τὸ πολὺ καὶ ἄμετρον ### υ 121 Ὑπερώα Ὁ οὐρανίσκος· παρὰ τὸ ὑπ’ αὐτοῦ ὁρμᾶσθαι τὴν τροφήν· ἐρωὴ γὰρ ἡ ὁρμή. Ἢ μετενήνεκται ἀπὸ τῶν ὑπερῴων οἰκοδομημάτων καὶ τῶν μετεωρισμένων ὑπὲρ τὴν ἔραν τὴν γῆν. Ἡ αὐτὴ δὲ ἐτυμολογία καὶ ἐπὶ τοῦ ὑπερώου. Ὑπερῶον γὰρ τὸ μετέωρον, τὸ ὑπὲρ τὴν ἔραν καὶ τὸ ἐπίπεδον, τὸ ὑπεράνω μόνον οἴκημα. Ἔχει δὲ καὶ τὸ ι προσγεγραμμένον. Καὶ ### υ 122 Ὑπερῷον Ὑπερώϊόν τι ὂν, τὸ ὑπεράνω τοῦ κάτω ἰόν· ἢ παρὰ τὸ ἄνω ὁρᾶσθαι ### υ 123 Ὑπερώησαν δὲ οἱ ἵπποι Ὑπεχώρησαν, ὑπερώρμησαν ### υ 124 Ὑπετέθυπτο Ὑπεκαίετο, καὶ κέκνιστο ### υ 125 Ὑπεψηνισμένοι Ἀκμαῖοι πρὸς τόκον· ἀπὸ τῶν σύκων τῶν διὰ τοὺς ψῆνας πεπείρων ### υ 126 Ὑπηνέμιοι Ὑπὸ τὸν ἄνεμον. Καὶ ### υ 127 ὑπηνέμια ὠιὰ δίχα τοῦ ὀχευθῆναι γεννώμενα ### υ 128 Ὑπήνη Αἱ ὑποκάτω τοῦ γενείου τρίχες· ἀπὸ τοῦ ὑπεῖναι καὶ ὑποκεῖσθαι τῷ γενείῳ. Ἢ ἀπὸ τοῦ ἴημι ἤσω ἤνη καὶ ὑπήνη· παρὰ τὴν ἕσιν τῶν τριχῶν. Οὐκ ἔδει δὲ ψιλοῦσθαι. Ὦρος. Ἐν δὲ τῷ Ῥητορικῷ Λεξικῷ εὗρον σημαίνειν τὴν λέξιν, μύστακα, γένειον, πώγωνα· ἡ τοῦ ἄνω χείλους τρίχωσις. Ταῦτα εἰς τὸ Μέγα Ἐτυμολογικόν. Εἰς δὲ τὸ ### υ 129 ὑπηνήτης ἀκμαῖος, ἀρτιγενειῶν· ὑπήνη γὰρ λέγεται ἡ τοῦ ἄνω χείλους τρίχωσις, ὑπάνη τὶς οὖσα· παρὰ τὸ ἄνω ὑπεῖναι. Μύσταξ δὲ λέγεται ἡ ἀπὸ τῶν μυκτήρων τρίχωσις. Ζήτει εἰς τὸ ### υ 130 Ὑπηρέτης Ἐκ τῆς ὑπὸ προθέσεως καὶ τοῦ ἐρέσσειν, τὸ κωπηλατεῖν, γίνεται ὑποερέτης· ἐκβολῇ τοῦ ο, καὶ τροπῇ τοῦ ε εἰς η, ὑπηρέτης· κυρίως γὰρ ὁ ναύτης. Καὶ ῥῆμα, ὑπηρετῶ ### υ 131 Ὑπηρέσιον Ὁ διδόμενος μισθὸς τοῖς ὑπηρετοῦσι, τοῖς στρατευομένοις, καὶ ἐρέσσουσι καὶ δουλεύουσιν· ἀπὸ τοῦ ὑπηρετῶ ### υ 132 ὑπηρέσιον κυρίως, ἐφ’ οὗ καθίζουσιν οἱ ἐρέται· ἀπὸ τοῦ ἐρέσσω. Καὶ ### υ 133 ὑπηρέσια κυρίως, ἐπὶ τῶν ὑπηρετῶν, ἐφ’ ὧν καθέζονται ἐρέττοντες ὑπηρέσιά τινα ὄντα. Οὕτως Εἰρηναῖος ὁ Ἀττικιστής. Ὦρος. Ἔστι δὲ καὶ ὄνομα πόλεως ### α 2498 ἄμφιος · ὡς παρὰ τὴν ἀνὰ Ἄνιος ### υ 134 Ὕπνος Παρὰ τὸ ὑπονοστεῖν, ἤγουν ὑποχωρεῖν· ἐν αὐτῷ γὰρ αἱ τοῦ ἀνθρώπου αἰσθήσεις ὑποχωροῦσιν. Ἢ παρὰ τὴν ὑπὸ πρόθεσιν καὶ τὸ νοῦς νοὸς, ὑπόνοος· καὶ συγκοπῇ, ὕπνος· ἐν γὰρ τῷ ὕπνῳ αἱ φρένες καὶ ὁ νοῦς ὑποχωρεῖ. Ἢ παρὰ τὸ λύειν τοὺς πόνους, λύπονός τις ὤν· καὶ συγκοπῇ καὶ ἀφαιρέσει τοῦ λ, ὕπνος. Σημαίνει τέσσαρα· τὸν θεὸν, ὡς τὸ, Ὕπνε ἄναξ πάντων· καὶ τὸν διὰ σιδήρου θάνατον, ὡς τὸ, Ὣς ὁ μὲν αὖθι πεσὼν κοιμήσατο χάλκεον ὕπνον· καὶ τὸν κοινῶς λεγόμενον ὕπνον, ὡς τὸ, Δία δ’ οὐκ ἔχε νήδυμος ὕπνος· καὶ τὸ πάθος ἀνθρώπων, ὡς τὸ, Ὕπνῳ καὶ φιλότητι δαμείς· τουτέστι τῇ συνουσίᾳ ### υ 135 Ὑποβλήδην Ὑποβαλὼν λόγον ὑποκρουστικῶς, ἔτι λέγοντός τινος, ὡς ἐπὶ τοῦ Ἀγαμέμνονος ὁ Ἀχιλλεὺς, ἐν Ἰλιάδος α. Ἐκ τοῦ βλῶ βλήσω γίνεται βλήδην, καὶ ὑποβλήδην. Διαφέρει δὲ τοῦ παραβλήδην ### π 819 παραβλήδην μὲν γάρ ἐστι, τὸ παραβαλεῖν τινὰ καὶ προσαγαγεῖν λόγον, ἐκείνου τὸν λόγον καὶ τὴν ὁμιλίαν πρότερον διελθόντος· ὡς τὸ, Μειλιχίοις ἐπέεσσι παραβλήδην προσέειπεν ### υ 136 ὑποβλήδην δὲ, τὸ ὑποβαλεῖν λόγον, μηδέπω τοῦ διαλεγομένου τὴν ὁμιλίαν καὶ τὸν λόγον τελέσαντος. Καὶ δεῖ γινώσκειν, ὅτι τὸ παραβλήδην παρὰ μὲν Ἀπολλωνίῳ ἀντὶ τοῦ παραβάλλων καὶ παρηγορῶν τοῖς λόγοις ἐστί· παρὰ μέντοι Ὁμήρῳ, τὸ κατὰ ἀπάτην λέγειν, ὡς τὸ, Μειλιχίοις ἐπέεσσι παραβλήδην προσέειπε ### π 820 παραβλήδην ἔστιν ἐπίρρημα ποιότητος. Ἐκ πόσων μερῶν τοῦ λόγου γίνεται τὰ εἰς ΔΗΝ ἐπιρρήματα; Ἐκ δύο, ὀνόματος καὶ ῥήματος. Καὶ ἀπὸ μὲν ὀνόματος, τῷ α παραλήγεται· οἷον λόγος, λογάδην· σπόρος, σποράδην· τρόχος, τροχάδην· ἀπὸ δὲ ῥήματος, τῷ β, γράφω, γράβδην· λείβω, λείβδην· κρύπτω, κρύβδην· ἀπὸ δὲ τῶν εἰς ΞΩ μελλόντων, τῷ γ, μίξω, μίγδην· λίξω, λίγδην· ἀπὸ δὲ τῶν εἰς ΣΩ, τῷ η, ῥήσω, ῥήδην· τμῶ τμήσω, τμήδην. Ἀπὸ δὲ τῶν εἰς ΜΙ, ἀπὸ μὲν τῆς πρώτης συζυγίας, τῷ ε παραλήγεται, ἀνίημι, ἀνήσω, ἀνέδην· ἀπὸ δὲ τῆς δευτέρας, τῷ α παραλήγεται, βίβημι, βήσω, βάδην, ἀντὶ τοῦ ἀργῶς, ὡς τὸ, Τοῦ δὲ ἠρέμα βάδην ἀπιόντος ### υ 137 Ὑπόβολον Ὑποκείμενον πρὸς δάνειον καὶ τόκον ### υ 138 Ὑποβολιμαῖοι Ὑποβαλλόμενοι καὶ εἰσποίητοι, ἤτοι ὡς ἐπὶ τῶν χαμαιριφῶν παιδίων, ἅπερ ἑαυτῶν ἀποβάλλουσιν αἱ γυναῖκες, ἀντὶ τοῦ νόθοι, ἀλλότριοι ### υ 139 Ὑποβρύχιον Ὑπὸ τὸ ὕδωρ βυθισθὲν, παρὰ τὸ βρέχω ### υ 140 Ὑπόδρα Τὸν δ’ ἄρ’ ὑπόδρα ἰδὼν, Ἰλιάδος α, σημαίνει δεινὸν καὶ ὀργίλον ὑποβλεψάμενος. Ὥσπερ ἀπὸ τοῦ ἠρεμῶ γίνεται ἠρέμα, καὶ σιγῶ σίγα, οὕτως ἐκ τοῦ ὁρῶ καὶ τῆς ὑπὸ προθέσεως, ὑπόρα· καὶ πλεονασμῷ, ὑπόδρα, τὸ ὑφορᾶσθαι. Ἢ ἐκ τοῦ δέρκω, τὸ βλέπω, γίνεται συγκοπῇ δρῶ, τὸ ὁρῶ· ὑποδρώμενος, ἀντὶ τοῦ ὑφορώμενος. Δρῶ οὖν, δρά· καὶ συνθέσει, ὑπόδρα, τὸ ὑποβλέπειν. Ὁ δὲ Ἡρωδιανὸς λέγει, ὅτι ἐκ τοῦ ὑποδρὰξ γίνεται ὀξυτόνου. Τὰ γὰρ εἰς ξ λήγοντα ἐπιρρήματα ὀξύνεται, εὐρὰξ, ἐναλλὰξ, ἀπρὶξ, πρίξ· χωρὶς εἰ μὴ παρὰ προθέσεως γίνεται· διὰ τὸ πέριξ. Τὸ παρὲξ, ὅτε ὀξύνεται, οὐ φασὶν εἶναι ἐπίρρημα, ἀλλὰ β προθέσεις. Σεσημείωται τὸ ἅπαξ· καίτοι ὅπερ ὤφειλε δέξασθαι ἐν τῇ ἁπλότητι, ἐδέξατο ἐν τῇ συνθέσει, ἁπαξαπλῶς. Τὸ δὲ ὑποδρὰξ, ἀποβαλὸν τὸ σύμφωνον, ἀνεβίβασε τὸν τόνον, ὡς ἀνυστὴς, ἀνύτης· δεσποστὴς, δεσπότης ### υ 141 Ὑπόγυιον Παρὰ τὸ γυῖον, ὃ σημαίνει τὸ μέλος, οἷον τὸ ἐγγὺς τῶν μελῶν. Ἢ ἀπὸ τοῦ γυῖα, ὃ σημαίνει τὰς χεῖρας· διὰ γὰρ τῶν χειρῶν ἀποτελοῦνται τὰ ἔργα. Ἢ παρὰ τὸ γύη, ὃ σημαίνει τὴν γῆν. Ὁ μὲν οὖν ἀγὼν ὑπόγυος, καὶ συνεστήκασι τῶν ῥητόρων οἱ δεινότατοι· σημαίνει τὸ παραυτίκα μέλλον γίνεσθαι ### υ 142 Ὑπογραμμός Προγραμμός τις ὤν· ἡ γὰρ ### π 821 πρὸ ὡς καὶ ἐν Βατράχοις Ἀριστοφάνης, Ὑμεῖς δὲ ταῖς Μούσαις τὶ μέλος ὑπᾴσατε· ἀντὶ τοῦ προᾴσατε ### υ 143 Ὑπογράφω Καταβάλλομαι, σκιαγραφῶ, βεβαιῶ ### υ 144 Ὑπόγραμμα Τὸ Ἁρματίου ὑπόμνημα, ᾧ τοὺς ὀφθαλμοὺς ὑπογράφουσι· καὶ ### υ 145 Ὑπογενειάζων Λιτανεύων, ἀπὸ τοῦ γενείου ἁπτόμενος ### υ 146 Ὑπόδημα Ἐκ τοῦ δέω δῶ δήσω δῆμα καὶ ὑπόδημα ### υ 147 Ὑποδεξίη Ἰλιάδος ι, σημαίνει τὸ ὑποδέχεσθαι. Ὡς παρὰ τὸ ἀνόρεκτος ἀνορεξία, οὕτως ὑπόδεκτος ὑποδεξία. Ἕνεκα μέτρου ἐξέτεινε τὸ ι ### υ 148 Ὑποδερὶς ὑποδερίδος, ὁρμίσκος, πλόκιον, γυναικεῖος κόσμος· οἷον δείραιον· καὶ ### υ 149 Ὑποδιδάσκαλος Ὁ τῷ χορῷ καταλέγων· διδάσκαλος γὰρ αὐτὸς ὁ ποιητής ### υ 150 Ὑποζυγιώδης ἄνθρωπος Ὁ μὴ ἐκ τῆς ἑαυτοῦ προαιρέσεως καὶ προθυμίας τὶ πράττων, ἀλλ’ ἐκ τῆς ἑτέρων κελεύσεως, ὥσπερ καὶ τὰ ὑποζύγια. Εἴποις δ’ ἂν καὶ ὑποζυγιῶδες πρᾶγμα. Ἀριστοφάνης ### υ 151 Ὑποθησόμεθα Συμβουλευσόμεθα. Ἰλιάδος φ. Καὶ ### υ 152 Ὑποικουροῦν Λεληθός τι μῖσος ὑποικουροῦν· ἀντὶ τοῦ ὑποστρεφόμενον καὶ ἐνδομυχοῦν ### υ 153 Ὑποκαθεῖναι τὰς ὀφρῦς Οἷον παύσασθαι χαλεπαίνοντα· τὸ γὰρ ἀνατείνειν τὰς ὀφρῦς ὀργῆς ἐστι σημεῖον ### υ 154 Ὑποκηρυξάμενος Τὸ ὑπὸ τῷ κήρυκι τῷ δημοσίῳ στῆναι καὶ ποιῆσαί τι διὰ τοῦ κήρυκος φανερῶς ### υ 155 Ὑποκοριζόμενοι Ξενοφῶν, ἀντὶ τοῦ διασύροντες. Ὁ δὲ Δημοσθένης ἐχρήσατο τῇ λέξει ἐπὶ τοῦ εὐφημοῦντες, καὶ τὸ αἰσχρὸν εὐφήμως ὀνομάζοντες, ἐν τῷ περὶ Παραπρεσβείας ### υ 156 Ὑποκοριστικόν Ἐλαττώσεως ῥῆμα. Καὶ ### υ 157 ὑποκορισμὸς μείωσις μεγέθους. Εἴρηται δὲ ἀπὸ τοῦ κόραις ἐοικέναι· αὗται γὰρ φιλοῦσιν ἐκλύτῳ φύσει κεχρημέναι εἰς κολακείας τρόπον πάντας μικροπρεπῶς προάγειν, εἰς νεότητος κομιδῇ ἔνδειξιν. Πολλὰ τοιαῦτα παίζεται ἐν κωμῳδίᾳ, μέχρι καὶ αὐτῶν τῶν ὀνομάτων, καὶ μάλιστα εἰ τύχοι ἑταιρῶν προφέρεσθαι ὀνόματα, ὡς ἡ Κλωνάριον, καὶ Μουσάριον, καὶ Λεόντιον, καὶ τὰ τοιαῦτα ### α 2499 ἀπὸ κεῖται, οἷον ἀποκριτής· τὴν γὰρ ἀπόκρισιν οἱ παλαιοὶ ### υ 158 ὑπόκρισιν κεκλήκασιν. Ἰλιάδος η. ὥς τοι ὑποκρίνονται ἀντὶ τοῦ ἀποκρίνονται ἐστίν. Ἢ χρόνον σημαίνει ἐν τῷ ἴσως τὸ μετὰ τὸν χρόνον ἀποκρίνεσθαι. Καὶ ### υ 159 ὑποκρίνεσθαι τὸ ἀποκρίνεσθαι· καὶ ### υ 160 ὑποκριτὴς ἐντεῦθεν, ὁ ἀποκρινόμενος τῷ χορῷ. Θουκυδίδης ἑβδόμῃ ### υ 161 Ὑπόκυκλα Τινὲς ὑφ’ ἓν ἀναγινώσκουσιν, ὡς ὑπότροχα. Ἡ ### υ 162 ὑπὸ ἐφαρμόζεται τρισὶ πλαγίαις πτώσεσιν· ἐναντία δὲ ἐστὶ κατὰ σχέσιν τῇ ### υ 163 ὑπέρ. Ἔστι καὶ τῷ ἀναστρεφομένῳ ἐξαίρετόν τι πεπονθός· ὅτι ἅμα τῷ πλεονασμῷ τοῦ ι ἡ τροπὴ ἐγένετο τοῦ ο εἰς α, ὑπὸ, ὑπαί· διὸ καὶ ἐτόλμησαν τινὲς φάναι, μὴ ἄρα Αἰολικὸς τῆς ὑπαὶ ὁ πλεονασμός· οὓς ἐλέγχει τὸ πνεῦμα ### υ 164 Ὑπολαβών Ὑπονοήσας, ἢ ἀποκριθεὶς, ἢ ἀντειπὼν, ἀντικρούσας. Ἀπὸ τοῦ λήβω δὲ ἀμφότερα ### υ 165 Ὑπὸ μάλης Τὸ μὲν ὄνομα κεῖται παρὰ τοῖς ῥήτορσι· ὅταν μὲν οὖν ἑνικῶς λέγεται, οὕτως αὐτὸ τάττουσι μετὰ τῆς προθέσεως· ὅταν δὲ πληθυντικῶς, οὐ μάλας λέγουσιν, ἀλλὰ μασχάλας ### υ 166 Ὑπονομεύοντες Ἀντὶ τοῦ ὑπονόμους ὀρύττοντες ### υ 167 ὑπονοεῖν Ἡ ὑπὸ πρόθεσις ἐντελοῦς διανοίας ἔλλειψιν δηλοῖ. Ὑπονοεῖν οὖν, τὸ μὴ τελέως νοεῖν τὸ προκείμενον ### υ 168 Ὑπόξυλος Ὁ κίβδηλος, ὡς ὑπόχαλκος. Οὕτως Ἀριστοφάνης ### ρ 129 ῥῆνες γὰρ τὰ πρόβατα ### υ 169 Ὑποπτέρων ὀνείρων Διονύσιος ὁ Σιδώνιος πρῶτος ταύτῃ τῇ ἐπιβολῇ ἐχρήσατο, ᾗπερ χρῶνται οἱ γραμματικοὶ, ὡς τύμβος τυμβίδιος, παῦρος παυρίδιος, σχίδος σχίδιος· πτερὸν, πτερίδιον. Ἐχρῆν οὖν εἰπεῖν καὶ τῶν ὑποπτέρων ὀνείρων τῶν ὑποπτεριδίων, ὑπερθέσει τῶν ὑποπετεριδίων. Οὕτως Ἡρωδιανὸς ἐν τῷ περὶ Παθῶν ### υ 170 Ὑποσακίζειν Ὑπεξαίρειν, ἀναλογοῦν· καὶ ### υ 171 ὑποσακίζειν τῆς ὁδοῦ φασὶν, ἤτοι τὸ προκόπτειν καὶ ἀναλογοῦν. Ῥητορική ### υ 172 Ὑποσιώπησις Ἔστιν ὅταν μέλλῃ τὶς ἐπιφέρειν τραχύ τι καὶ λοιδορίας ἐχόμενον, μὴ βούλοιτο δὲ διὰ τὸ ἐπαχθὲς αὐτὸ λέγειν, ἀλλὰ δι’ αἰνιγμάτων σημαίνειν ### υ 173 Ὑποσμύχονται ὀπωπαί Ὑποτύφονται. Ἔστι δὲ ### υ 174 ὑποσμύχειν τὸ ἠρέμα ὑπολάμπειν ### υ 175 Ὑποσμύχουσιν Ἀπὸ τοῦ σμυχοῦ τοῦ σκοτεινοῦ τόπου καὶ ἀφεγγοῦς· ἢ τὸ τυφλώττειν καὶ μεμυκέναι ### υ 176 Ὑποσμύχουσα Ἐνδιερεθίζουσα, ὑποκαίουσα, θλίβουσα, καταπονοῦσα. Ῥητορική ### υ 177 Ὑπόσπονδος Ὑπὸ φιλίαν ὑποτεταγμένος· παρὰ τὸ σπένδω ### υ 178 Ὑποστειλάμενος Ὑποκρυψάμενος, φοβηθείς. Καὶ ### υ 179 ὑπεστειλάμην παρῃτησάμην, ὑπεκρυψάμην. Καὶ ### υ 180 ὑποστέλλεται ἀναδύεται, ὑποκρίνεται, φεύγει, δολιεύεται ### υ 181 Ὑπόσχεο Ἀντὶ τοῦ συγκατάθου· μέσος ἀόριστος δεύτερος παθητικὸς, ἀπὸ τοῦ σχοῦ· καὶ ### υ 182 ὑποσχόμενος τὸ ἐπαγγειλάμενος· καὶ ### υ 183 ὑπισχόμενος διαβεβαιούμενος, ἐπαγγελλόμενος· ἀπὸ τοῦ ἴσχω. Ἰλιάδος ι, ὑπισχόμενοι μέγα δῶρον ### υ 184 Ὑποστήτω μοι Παραχωρησάτω, ὑπειξάτω. Ἰλιάδος ι ### υ 185 Ὑπέσχετο Ἔχω, ὁ μέλλων, ἕξω· ὁ παρατατικὸς, εἶχον· καὶ ὁ δεύτερος ἀόριστος, ἵνα μὴ συνεμπέσῃ τῷ παρατατικῷ, προσέλαβεν ἀντὶ τοῦ ι τὸ ς, καὶ ἐγένετο ἔσχον, ἐσχόμην ἔσχου ἔσχετο, καὶ ὑπέσχετο ### υ 186 Ὑποτεμνόμενος τὸν πλοῦν Ἀντὶ τοῦ διὰ τῶν συντομωτάτων πλέων, ἵνα καταλάβῃ τὸν διωκόμενον. Οὕτως Ξενοφῶν ### υ 187 Ὑποτείνουσιν Ὑποβάλλουσιν, ἢ προτείνονται ### υ 188 Ὑποτοπάζειν Τὸ στοχάζεσθαι καὶ ἐνθυμεῖσθαι. Καὶ ### υ 189 ὑπετόπαζεν ἀντὶ τοῦ ὑπενόει· ἀπὸ τοῦ ὑποτυποῦσθαι ἐν τῷ νοΐ. Ἔστιν οὖν τύπος τυπῶ τυπάζω· καὶ τροπῇ, ὑποτοπάζω· καὶ ### υ 190 Ὑπότριμμα Ἔκ τε φοινίκων καὶ μέλιτος καὶ ἄλλων τινῶν ἀρτυμάτων· ἀπὸ τῆς γινομένης ἐν αὐτοῖς τρίψεως ### υ 191 Ὑπότροπος Ἐξ ὑποστροφῆς ἐπανεληλυθὼς, παλινόρμητος ### υ 192 Ὕπουλος ἄνθρωπος Ἀπὸ μεταφορᾶς τῶν τραυμάτων ὑπονεμομένης οὐλῆς· οἷον ὁ μὴ προφανὴς πονηρός· ὑπόουλος γὰρ, ὁ ἐγγὺς τοῦ ὑγιανθῆναι μώλωψ ### υ 193 Ὕπουλος Δόλιος, φαινόμενος δῆθεν εἰρηνικὸς, ὡς ἐπὶ τῶν ἑλκῶν τῶν ἐχόντων οὐλὰς ὑγιεῖς ἐπιπολαίως, ἔνδοθεν δὲ σηπεδόνας πυώδεις· ἐξ οὗ καὶ ἐπὶ τῶν προσποιουμένων μὲν εἶναι χρηστῶν ἀνθρώπων, ὄντων δὲ μοχθηρῶν, ἐλέχθη οὗτος ὁ λόγος. Ῥητορική ### σ 570 σῶμα τὸ φλεγμαῖνον διά τινας πληγὰς, καὶ ἐγγὺς τοῦ ἀφίστασθαι ὄν. Ῥητορική ### υ 194 Ὑποφῆται Ἱερεῖς, προφῆται, χρησμολόγοι ### υ 195 Ὑπόφορος Ὑπεύθυνος, ὑπὸ κίνσον, ὑπὸ τέλος ### υ 196 Ὑποφόνια Τὰ ἐπὶ τῷ φόνῳ διδόμενα χρήματα τοῖς οἰκείοις τοῦ ἀναιρεθέντος, ἵνα μὴ ἐπεξίωσιν ### υ 197 Ὑποφύσεις Παραφυάδες φαύλων λογισμῶν ἔξωθεν φυόμεναι ### υ 198 Ὑποχυτῆρες Τρυβλία, δι’ ὧν τὸ ἔλαιον εἰς λύχνους ἐπιχέουσι ### υ 199 Ὑποχόνδρια Τὰ ἀκροσπάθια, τὰ ὑπὸ τὴν λαγόνα ### υ 200 Ὑπόψιος Παρὰ τὸ ὕποπτος ὑπόπτιος· τροπῇ τοῦ τ εἰς ς, καὶ κράσει τοῦ π ς εἰς ψ, ὑπόψιος· ἵν’ ᾖ ὑποπτεύεσθαι ὑπὸ τῶν λοιπῶν πάντων καὶ μισεῖσθαι ἄξιος. Ἡ δὲ διὰ τοῦ ε γραφή ἐστιν Ἀριστοφάνους. Ἢ φανερὸν ἐπὶ κακῷ ### υ 201 Ὕπτιος Ἐπὶ νῶτον κείμενος. Παρὰ τὸ ὄπτω ὄπτιος καὶ ὕπτιος· τὰ γὰρ ὕπτια εὐθεώρητα ### υ 202 Ὑπωμοσία Τὸ ὑπερτίθεσθαι δίκην καὶ ἀναβάλλεσθαι προφάσει χρώμενον ἀποδημίᾳ ἢ νόσῳ ἤ τινι τῶν παραπλησίων μεθ’ ὅρκου οὕτως ἐλέγετο· καὶ τὸ ποιεῖν τοῦτο ### υ 203 Ὑπώρεια Ἡ ὑπὸ τὸ ὄρος πεδιάς ### υ 204 Ὑπώπια Τὰ ὑπὸ τοὺς ὀφθαλμοὺς πελιώματα· ἢ τὰ ἐξ αὐτῶν ἐξιόντα πύα· ὦπες γὰρ οἱ ὀφθαλμοί. Σημαίνει δὲ καὶ τὴν ὄψιν, ὡς Ὅμηρος Ἰλιάδος μ, περὶ τοῦ Ἕκτορος ### υ 205 Ὑπωρόφιοι Ὑπὸ τὴν αὐτὴν οἰκίαν περιειλημ μένοι συγγενεῖς· καὶ ### υ 206 ὑπώροφον τὸ ὑπὸ τὴν στέγην· καὶ ### υ 207 Ὕρια Ὄνομα πόλεως ἀπὸ Ὑριέως ### υ 208 Ὕρτακος Ὠνόμασται ἀπὸ τοῦ ῥύτακος ### υ 209 Ὑσμίνη Παρὰ τὸ ὑπομένω γίνεται ὑπομένη· συγκοπῇ καὶ πλεονασμῷ τοῦ ς, ὑσμίνη· δεῖ γὰρ ὑπομονῆς ἐν τῷ πολέμῳ. Ἢ παρὰ τὸ δυσμενής τις εἶναι ### υ 210 Ὕσπληξ Φραγγέλιον, ἀφετηρία, βούκεντρον, ἢ μύωψ ὁ πλήσσων τοὺς βοῦς. Ὕσπληξ οὖν λέγεται, παρὰ τὸ ἀπὸ τῶν τριχῶν τῶν ὑῶν γίνεσθαι τὴν μάστιγα. Οἶμαι δὲ καὶ ἡ ἀφετηρία, ἐκ τοῦ ἐκεῖσε πλήττεσθαι τῇ μάστιγι τοὺς ἵππους. Οὕτως ἐγώ· Ὠρίων δὲ, παρὰ τὴν ὑπὸ πρόθεσιν, ὑπόπληξ· συγκοπῇ τῆς ΠΟ συλλαβῆς, καὶ πλεονασμῷ τοῦ ς, ὕσπληξ ### υ 211 Ὑσσάκους Τοὺς πασσάλους λέγομεν ### υ 212 Ὑσσός Ἐμβόλιον, ἀκόντιον· ἢ καὶ τὸ ἐξέχον τοῦ ὀμφαλοῦ τῆς ἀσπίδος σιδηροῦν κέντρον, ἤτοι πασσάλιον ### υ 213 Ὕστατος Ἔσχατος· ἀπὸ τοῦ ὕστερος συγκριτικοῦ, τὸ ὑπερθετικὸν, ὕστατος. Ἐκ τῆς ὑπὸ προθέσεως, ὑπότερος, ὡς παρὰ τὴν πρὸ πρότερος· καὶ συγκοπῇ, ὕτερος· καὶ πλεονασμῷ τοῦ ς· προόντος γάρ τινος ἑτέρου λέγει τὶς ὕστερος. Ἢ ἐκ τοῦ ὑπότερος, συγκοπῇ, ὕπτερος· καὶ τροπῇ τοῦ π εἰς ς, ὕστερος. Τὸ δὲ ὕστατα ἔστιν εὐθείας οὐδετέρου τῶν πληθυντικῶν, καὶ μετενήνεκται εἰς ἐπιρρηματικὴν σύνταξιν, καὶ γίνεται ἐπίρρημα μεσότητος. Οὐ γίνεται δὲ ἐπίρρημα μεσότητος εἰ μή ἐστιν ἀπὸ ἀρσενικοῦ θηλυκοῦ καὶ οὐδετέρου· διὰ τοῦτο λέγονται μεσότητος ἐπιρρήματα ### υ 214 Ὑστέρα δεκάτη Ἡ ἐξ εἰκάδος ἡμέρα καλεῖται ὑπὸ τῶν Ἀττικῶν· ἣν ἡμεῖς πρώτην καὶ εἰκοστὴν καλοῦμεν ### υ 215 Ὑστέρα Ἐπὶ τῆς μήτρας· ἀπὸ τῆς θέσεως, ἢ ἀπὸ τοῦ μὴ εὐθὺς ἀλλ’ ὕστερον ἀποδιδόναι τὰς οἰκείας ἐνεργείας ### υ 216 Ὕστριξ Ὕστριχος, ἡ ἐκ τῶν τριχῶν τῶν ὑῶν μάστιξ ### υ 217 Ὕφα Ὑφαίνω, ὕφασμα· ἢ ὑφάζω ὕφασμα ὑφασία, ὕφα. Ἡρωδιανὸς περὶ Παθῶν. Τὸ δὲ ὑφαίνω ἀπὸ τοῦ ὕφος· τοῦτο παρὰ τὴν ὑπὸ πρόθεσιν καὶ τὸ ὅς· ὅθεν καὶ ### υ 218 ὑφὴ ὁ ἱστός. Ἢ παρὰ τὸ εἷς γέγονεν αἴνω· καὶ μετὰ τῆς ὑπὸ προθέσεως ἐν συνθέσει, ὑφαίνω· οἱ γὰρ ὑφαίνοντες τὰ διῃρημένα καὶ κεχωρισμένα εἰς ἓν ἄγειν μάλιστα σπεύδουσιν. Οὕτω Θεόγνωστος ### υ 219 Ὑφαίνειν ἤρχετο μύθους Ἀντὶ τοῦ κατασκευάζειν· καὶ ### υ 220 ὕφαινεν ἀντὶ τοῦ κατεσκεύαζεν. Ἔστι δὲ ἡ μεταφορὰ ἀπὸ ἀψύχων εἰς ἔμψυχα. Ζητεῖται, διατί ἀπὸ τοῦ πλύνω οὐ φασὶ πλύντης, καὶ κρίνω κριντὴς, ὡς ὑφάντης ἀπὸ τοῦ ὑφαίνω, καὶ ξαίνω ξάντης, καὶ μιαίνω μιάντης; Λύσις. Ὅτι τὰ μὲν ἐν τῷ παρακειμένῳ ἐφύλαξαν τὸ ν, ὕφαγκα, μεμίαγκα, ἔξαγκα· τὸ δὲ πλύνω καὶ κρίνω ἀπέβαλον αὐτό· πέπλυκα γὰρ καὶ κέκρικα λέγομεν· ὅθεν καὶ τὰ ὀνόματα χωρὶς τοῦ ν γέγονεν ### υ 221 Ὕψιστος Ὁ ἐν τῷ ὕψει ἐστώς ### υ 222 Ὕφαλοι Ὑποθαλάσσιοι κεκρυμμέναι πέτραι. Ὅθεν καὶ ### υ 223 ὕφαλος ἄνθρωπος λέγεται ὁ κεκρυμμένος καὶ πανοῦργος. Ῥητορική ### υ 224 Ὑφύφασται Ἀπὸ τοῦ ὑφάζω, ὑφάσω, ὕφακα, ὕφασμαι, ὕφασται· καὶ ὁ Ἀττικὸς, ὑφύφασται. Ἢ ἀπὸ τοῦ ὑφαίνω, ὕφασμαι καὶ ὑφύφασμαι. Ζηνόδοτος ### υ 225 Ὑφορῶμαι Ἀντὶ τοῦ κρυπτῶς βλέπω ### υ 226 Ὑψηχέες ἵπποι Παρὰ τὸ εἰς ὕψος ἀναφέρειν τὸν ἦχον τῶν ποδῶν· ἢ μεγαλόφωνοι, ἢ ὑψαύχενες, Ἰλιάδος ε ### υ 227 Ὑψήγορος Ἐκ τοῦ ὕψος καὶ τοῦ ἀγορῶ γίνεται ὑψάγορος, καὶ τροπῇ ὑψήγορος, ὁ τὰ ὑψηλὰ καὶ μεγάλα δημηγορῶν ### υ 228 Ὑψηλός Ὑψηρός τις ὢν, ὁ εἰς ὕψος ᾐρμένος ### υ 229 Ὕσσωπον Ἐκ τοῦ ὕω ὕσω, καὶ τὸ ὢψ ὠπὸς τὸ πρόσωπον, πλεονασμῷ ἑτέρου ς, τὸ ἐπὶ τὴν ὦπα χεό μενον. Ἔστι δὲ βοτάνη καθαρτικὴ, ὁμοία σαμψύχῳ ### υ 230 Ὑψιβρεμέτης Ὁ ἐν ὕψει ἠχῶν, ὅ ἐστι βροντῶν ### υ 231 Ὑψίζυγος Ὁ Ζεὺς, ἤτοι ὁ ἐν ὕψει ἔχων τὴν καθέδραν, καὶ πάντων ὢν κυβερνήτης· ἢ ὁ ἐν ὕψει ζυγοστατῶν καὶ ταλαντεύων τὰς μοίρας· ἢ ὁ ὑφ’ ἑαυτῷ ὑπεζευχὼς πάντα. Ὦρος ### υ 232 Ὑψιπέτης Ἀρίσταρχος ἐβάρυνε, εὑρὼν τὸ, ὠκυπέτα Ζεύς· ὥσπερ καὶ ἀπὸ τοῦ παντοπώλης παντοπώλα. Τινὲς μὲν ἐτόλμησαν περισπᾶν τὸ ὑψιπετῆς, εὑρόντες τὸ ὑψιπετήεις, ὡς τιμήεις τιμῆς. Ἀλλ’ ἐπὶ μὲν τοῦ τιμῆς εὕρομεν αἰτιατικὴν, καὶ χρυσὸν τιμῆντα· ἐπὶ δὲ τοῦ προκειμένου οὐδὲν εὕρομεν τοιοῦτον. Ὅθεν ἐπείσθημεν Ἀριστάρχῳ ### υ 233 Ὕψιστος Παρὰ τὸ ὕψος ὑψίων ὕψιστος γίνεται· ἢ παρὰ τὸ ἐν ὕψει ἱζάνειν, ὅ ἐστι καθῆσθαι ### υ 234 Ὕψος Παρὰ τὸ ὄπτω, τὸ βλέπω, ὄψος· καὶ τροπῇ ὕψος· ἀφ’ οὗ ἐστιν ὁρᾶν. φ. ΦΙ τὸ στοιχεῖον, ὅτι φαιὸν, τὸ μέλαν· μέλαν δέ ἐστι τὸ σκοτεινόν. Οὕτω καὶ τοῦτο παρὰ τὴν ἐκφώνησιν· κακόφωνον γάρ ### φ 16 Φάγομαι Τὸ θέμα, φήγω, τὸ ἐσθίω· ὁ δεύτερος ἀόριστος, ἔφαγον· ὁ μέλλων β, φαγῶ· ὁ μέσος μέλλων β φαγοῦμαι ὤφειλεν εἶναι· ἀλλὰ σεσημείωται τὸ φάγομαι, πίομαι, ἔδομαι· τὰ δὲ δεύτερα, φάγῃ, πίῃ, ἔδῃ ### φ 17 Φαεινός Λαμπρός· ἀπὸ τοῦ φάος· ὅθεν καὶ ### φ 18 φαείνω τὸ λάμπω· καὶ ### φ 19 φαεινὴ ἡ λαμπρά. Ὅτε δὲ σημαίνει τὴν λεπτὴν, μάστιγα φαεινὴν, Ὅμηρος ### φ 20 Φαεσίμβροτος ἠώς Ἡ φέρουσα φῶς τοῖς ἀνθρώποις ### φ 21 Φαέθων Ἠέλιος φαέθων, Ἰλιάδος λ, λάμπων ἥλιος ### φ 22 Φαεσφόρους Φωτοφόρους, φωτὸς παρεκτικὰς, γνώσεις φωτιζούσας ### φ 23 Φάη Οἱ ὀφθαλμοί· ὅτι ἐξ αὐτῶν φῶς προχεῖται· ἢ ὅτι φωτός εἰσι κριτικοὶ καὶ δεικτικοί ### φ 24 Φάθι Φημὶ, φήσω, ἔφην, φὰς φάντος, φάθι ### φ 25 Φακή Παρὰ τὸ αἰκίζειν τὰ φάη, ὡς ὁ ἰατρικὸς λόγος μαρτυρεῖ, φααική τις οὖσα· ἢ φακάκη, ἡ τὰ φάη κακοῦσα, φακὸς μὲν, ὁ ὠμός· φακὴ δὲ, ἡ ἑψηθεῖσα ### φ 26 Φάλαγγες Στίχες, τάξεις· οἱ δὲ, τὸ ἐκ πλειόνων τάξεων ὁπλιτικὸν πλῆθος, οἷον πάλαγγές τινες οὖσαι, παρὰ τὸ πέλας καὶ ἐγγὺς ἀλλήλων εἶναι. Λέγεται δὲ καὶ τὰ τῶν δακτύλων ἄρθρα, καὶ νεὼς ὑπερείσματα. Ἔνιοι καὶ τὸ στρογγύλον ξύλον καὶ σύμμετρον, φαλάγγιον. Λέγεται δὲ καὶ τοῦ ζυγοῦ ὁ κανὼν φάλαγξ· καὶ ἐπὶ τῆς νεὼς ἡ διαβάθρα· καὶ ὁ ἀράχνης δὲ, ὃν ἔνιοι φαλάγγιον λέγουσι. Λέγεται δὲ καὶ θηλυκῶς, ἡ φάλαγξ· Πλάτων Ἑλλάδι. Καὶ οἱ κόρακες δὲ παρὰ Ἀττικοῖς φαλάγγια. Ἢ ὅτι τὸ παλαιὸν ξύλοις ἐμάχοντο ### φ 27 φάλαγγας δὲ τὰ ξύλα ἐκάλουν οἱ ἀρχαῖοι. Καὶ ### φ 28 φαλαγγηδὸν τὸ κατὰ τάξιν, Ἰλιάδος β. Φάλαγγες οὖν, αἱ μὲν τῶν νηῶν, παρὰ τὸ σπᾶν εἰς τὴν ἅλα· αἱ δὲ τάξεις, παρὰ τὸ πελάσαι ἄγχι ### φ 29 Φάλαικον Ποίημα αὐτοσχέδιον, ἐπὶ τῷ φαλλῷ ᾀδόμενον ### φ 30 Φάλανθοι Φαλακροί· ἄνθος γὰρ ἡ λευκὴ θρίξ ### φ 31 Φαλακρός Ὁ τὸ ἄκρον ἔχων φαλὸν, ὅ ἐστι λευκόν· παρὰ τὸ φάος· φάλιον γὰρ τὸ λευκόν ### φ 32 Φαλά Κόσμος τῆς περικεφαλαίας· παρὰ τὸ φάω φῶ φάσω, ὄνομα φαλὸς, καὶ φαλὰ, διὰ τὸ λαμπρότατον· καὶ ### κ 976 κόρυθος φαλὸς τὸ προμετωπίδιον ἀνάστημα τῆς περικεφαλαίας· εἰσὶ γάρ τινες ἧλοι λαμπροὶ, ἕνεκα κόσμου τῆς περικεφαλαίας· φαλὸν γὰρ τὸ λαμπρόν· ὅθεν καὶ φαλακρὸς, ὁ ἔχων φαλὸν τὸ κάρα· καὶ ### φ 33 φάλαρα τὰς προμετωπίδας, τοὺς ἀσπιδίσκους, τὴν κόσμησιν τὴν κατὰ τὸ μέτωπον τῶν ἵππων· ἢ τὰ τῶν γνάθων σκεπάσματα. Ἀπὸ τοῦ φάος φαλὸς καὶ φάλαρος ### φ 34 Φαλός Ἀσπιδίσκιόν τι μικρὸν καὶ λαμπρόν· παρὰ τὸ φάος, ἢ παρὰ τὸ φῶ ῥῆμα. Καὶ ### φ 35 φάλαρα τὰ κοσμήματα, διὰ τὴν λαμπρότητα· καὶ φαληριῶ ῥῆμα· ὅθεν Ὅμηρος ἐπὶ τὰ κύματα, Κύρτα φαληριόωντα· ἐν δὲ τῷ Ῥητορικῷ Λεξικῷ εὗρον σημαίνειν τὴν λέξιν τὸ ### φ 36 φαλὸς βῶλον ἢ λόφον, ἢ ὑπερέχουσαν πέτραν ἐν θαλάσσῃ ### φ 37 Φάληροι Δῆμος ἐστὶ τῆς Ἀντιοχίδος· ἀφ’ οὗ ὁ δημότης Φαληρεύς ### φ 38 Φάναι Εἰ μὲν σημαίνει τὸ λέγειν, παροξύνεται, βραχέος ὄντος τοῦ α· καὶ ἔστιν ἐνεστὼς καὶ παρατατικὸς, ἀπὸ τοῦ φημί· εἰ δὲ σημαίνει τὸ φαίνειν, προπερισπᾶται, μακροῦ ὄντος τοῦ α· καὶ ἔστιν ἀόριστος πρῶτος, ἀπὸ τοῦ φαίνω ### φ 39 Φανήῃ Ἀρίσταρχος καὶ οἱ ἀκριβεῖς γραμματικοὶ ὑποτακτικὸν τοῦτο ἔχουσιν· ἔστι γὰρ ἡ μετοχὴ φανεὶς φανέντος· ἐὰν φανῇ· καὶ πλεονασμῷ τοῦ η, φανήῃ ### φ 40 φάνης Φάνητος· Τὸν δὴ καλέουσι Φάνητα,. ὅτι πρῶτος ἐν αἰθέρι φαντὸς ἔγεντο· Ὀρφεύς. Οὕτως Ὦρος ### φ 41 Φανοστράτη Ἀπολλόδωρος ἐν τῷ περὶ τῶν Ἀθήνῃσιν ἑταιρῶν ταύτην φησὶν ἐπονομασθῆναι Φθειροπύλην· ἐπειδὴ ἐπὶ τῆς πύλης ἑστῶσα ἐφθειρίζετο ### φ 42 Φάνιον Τόπος εἰς ὃν τὰ καθάρματα ἐξέβαλλον. Ῥητορική ### φ 43 Φάο Ἔπος φάο, μὴ δ’ ἐπικεῦθε· εἰς τὸ ### φ 44 Φαρέτρα Ἡ βελοθήκη· εἴρηται παρὰ τὸ φέρειν καὶ κομίζειν τὰ τιτρώσκοντα. Ἡ γενικὴ τῶν πληθυντικῶν, φαρετρῶν· Ἰωνικῇ διαλύσει, φαρετρέων· ὑπερθέσει καὶ διπλασιασμῷ γίνεται φαρετέρρων ### φ 45 Φάραγξ Ἡ διεσχισμένη γῆ· ἐκ τοῦ ῥήσσω, τὸ ῥηγνύω· οὗ ὁ δεύτερος ἀόριστος, ἔρραγον. Ἐτυμολογεῖται δὲ παρὰ τὸ φαίνεσθαι ἐν αὐτῇ ῥῆγμα ### φ 46 Φάραγγες Ἀπὸ τοῦ σπαράσσω, σπαράξω, σπάραξ· τροπῇ, καὶ ἀποβολῇ τοῦ ς, φάραξ· καὶ φάραγξ, κατὰ πλεονασμὸν τοῦ γ. Ἔστι δὲ τὸ ἀπόσπασμα τῆς γῆς ### φ 47 Φάρμακον Παραμυθία, ὁμιλία· παρὰ τὸ φέρειν τὸ ἄκος, φέρακόν τι ὄν· ἐπὶ δὲ τοῦ κακοῦ, παρὰ τὸ φέρειν τὸ ἄχος, τὸ σημαῖνον τὴν βλάβην. Καὶ ### φ 48 φαρμακοτρίβαι οἱ βαφεῖς οἱ τὰ φάρμακα τρίβοντες ἢ πωλοῦντες. Ῥητορική ### φ 49 Φαρμακεία Ἐκ τοῦ φαρμακεύω· τοῦτο ἐκ τοῦ φαρμακός ### φ 50 Φαρμάξας Ἀποστήσας, γοητεύσας, ἰατρεύσας. Ῥητορική ### φ 51 Φάρμακος Ὄνομα κύριον. Λυσίας φησίν. Ὅτι δὲ ὄνομα κύριόν ἐστιν ὁ Φάρμακος, ἱερὰς δὲ φιάλας τοῦ Ἀπόλλωνος κλέψας, ἁλοὺς, ὑπὸ τῶν περὶ τὸν Ἀχιλλέα κατελεύσθη, καὶ τὰ τοῖς Θαργηλίοις ἀγόμενα τούτων ἀπομιμήματα ἐστὶν, Ἴστρος ἱστορεῖ. Δημοσθένους δὲ ἐν τῷ κατ’ Ἀριστογείτονος λέγοντος, Οὗτος οὖν αὐτὸν ἐξαιρήσεται ὁ φάρμακος. Δίδυμος περισπᾶν ἀξιοῖ τοὔνομα· ἀλλ’ ἡμεῖς οὐχ εὕρομεν οὕτως που τὴν χρῆσιν ### φ 52 Φαρμακῶντα δὲ Δημοσθένης κατὰ Στεφάνου ἔφη. Ἔστι δὲ φαρμακῶν, ὁ ὑπὸ φαρμάκων βεβλαμμένος, ὡς καὶ Θεόφραστος ### φ 53 Φάρος Ἱμάτιον, περιβόλαιον· ἀπὸ τοῦ φέρεσθαι, οἱονεὶ φέρός τι ὄν. Ἢ παρὰ τὸ τῇ ὑφῇ ἀρηρέναι. Λέγεται δὲ καὶ ἐπὶ γυναικῶν ### φ 54 φάρος ἡ πρὸ τῆς Αἰγύπτου, παρὰ τὸ φῶ, τὸ φαίνω, φάρος, παρὰ τὸ φαίνεσθαι αὐτὴν πρὸ τῆς Αἰγύπτου. Ἔχει δὲ καὶ ἄλλον λόγον καὶ ἐπὶ τοῦ προφαινομένου τοῖς πλέουσι πύργου· ἤτοι παρὰ τὸ φῶς ἀνάπτειν τοῖς πλέουσιν· ἢ παρὰ τὸ φάω φάσω· οὗ ὁ παρατατικὸς, ἔφαον· οἷον, φάε δὲ χρυσόθρονος ἠώς. Ὁ δὲ Ὦρος λέγει, ὅτι τῇ Καρίᾳ προσπλεύσαντος Ἀλεξάνδρου, ἡ Ἑλένη παρεκάλει Φάρον τινὰ κυβερνήτην, Κᾶρα τῷ γένει, διασῶσαι αὐτὴν εἰς Λακεδαίμονα· καὶ τοῦτον, ἀναλαβόντα αὐτὴν, ἀπορριφῆναι εἰς Αἴγυπτον· ἔνθα, ὑπ’ ὄφεως πληγέντα, ἀποθανεῖν. Θάψασα δὲ αὐτὸν, ἀπ’ αὐτοῦ Φάρον ὠνόμασε. Φάρος οὖν, εἰ μὲν ἀρσενικῶς, σημαίνει τὸν τόπον· εἰ δὲ θηλυκῶς, τὴν πόλιν· εἰ δὲ οὐδετέρως, τὸ ἱμάτιον. Ἔστι δὲ ὁμώνυμον ### φ 55 Φαρῶ Σημαίνει τὸ ἀροτριῶ· ἀπὸ τοῦ ἀρῶ, πλεονασμῷ τοῦ φ· παρ’ ὃ καὶ ### α 2500 ἄφαρον τὴν λιπαρὰν γῆν καὶ τὴν πολλάκις ἀροτριωθεῖσαν· Καλλίμαχος, ἄφαρον φαρόωσι· μέλει δέ φιν ὄμπνιον ἔργον. Τὸ Δήμητρος δηλονότι. Ἢ ἄφαρον, τὴν μηδὲν φέρουσαν. Ζήτει εἰς τὸ ### φ 56 Φάρυγξ Παρὰ τὸ φέρω, δι’ ἧς φέρεται τὸ πνεῦμα. Φέρω φέρος καὶ φάρος· καὶ παρώνυμον, φάρυγξ. Ὡς Λυκόφρων, ἐτύμβευσεν φάρῳ. Ἀντὶ τοῦ φάρυγγι. Ὦρος δὲ λέγει, δι’ ἧς φέρεται ἡ ἰϋγὴ, ὅ ἐστιν ἡ φωνή. Ἰστέον ὅτι φάρυγξ φάρυγος δι’ ἑνὸς γ κλίνεται· καὶ θηλυκῶς μᾶλλον εἴωθε λέγεσθαι, ὡς Ἀττικοὶ χρῶνται· ἀρσενικῶς γὰρ Δωριεῖς προφέρουσιν. Ὁμοίως δὲ καὶ λάρυγος Ἀττικῶς ### φ 57 Φαρυγίνδην Ὡς ἀριστίνδην, σκώπτοντες τὴν γαστριμαργίαν τῶν χορευτῶν Ἀττικοὶ λέγουσι. Ῥητορική ### φ 58 Φάσγανον Παρὰ τὸ σφάζω, σφάγανον· καὶ ὑπερθέσει φάσγανον· ἢ σπάγανόν τι ὂν, παρὰ τὴν σπάσιν· ἢ παρὰ τὸ φᾶσθαι, ὅ ἐστι φονεῦσαι ### φ 59 Φάτο Φημὶ, τὸ λέγω· ὁ μέλλων, φήσω· ὁ δεύτερος ἀόριστος, ἔφην· ὁ μέσος, ἐφάμην, ἔφασο, καὶ ἔφαο· ὅθεν καὶ Ἰωνικῶς τὸ προστακτικὸν, φάο· τὸ τρίτον, ἔφατο· καὶ τὸ ἀπαρέμφατον, φᾶσθαι. Ἢ ἐκ τοῦ φῶ, τὸ φαίνομαι, παράγωγον, φημὶ φήσω, ἐφάμην, ἔφατο· συγκοπῇ, φάτο· οἷον, Ὣς φάτο ### φ 60 Φάσις Λέγεται μὲν καὶ ἐπὶ δημόσιον ἐγκλήματος, ὅτάν τις ἀποφαίνῃ τι τῶν δημοσίων ἔχοντά τινα μὴ πριάμενον· λέγεται δὲ καὶ ἐπὶ τῶν ὀρφανικῶν οἴκων· ὅταν γὰρ μὴ ἐκμισθώσαιεν οἱ ἐπίτροποι τὸν οἶκον τῶν ἐπιτροπευομένων, ἔφαινεν αὐτὸν ὁ βουλόμενος πρὸς τὸν ἄρχοντα, ἵνα μισθωθῇ. Ἔφαινε δὲ καὶ εἰ ἐλάττονος ἢ κατὰ τὴν ἀξίαν ἐμεμίσθωτο. Τοῦ μὲν οὖν προτέρου τὰ μαρτυρία ἔστιν εὑρεῖν παρά τε Δεινάρχῳ καὶ Δημοσθένει· τῆς δὲ περὶ τῶν ὀρφανικῶν οἴκων φάσεως, παρὰ Λυσίᾳ ### φ 61 Φασίμη κύλιξ Παρὰ τὴν φάσιν, τὴν ἔνδειξιν ### φ 62 Φασιανός Συκοφάντης, παρὰ τὴν φάσιν· ἢ παρὰ τὸ φαίνω ῥῆμα ### φ 63 Φασιανοί Ἀλεκτρυόνες καὶ ὄρνεις τινές ### φ 64 Φασκώλιον Ἱμάτιον φορεῖον· φάσκωλον δὲ, μαρσίπιον ### φ 65 Φάσκωλον Πήρα τὶς οὕτως ἐκαλεῖτο, ὡς Ἰσαῖος καὶ Λυσίας εἰρήκασιν. Οὕτως ἔχει εἰς τὸ Μέγα ### φ 66 φασκώλιον τὸ δερμάτινον βαλάντιον, οἱονεὶ Ἀσκώλιον, τῷ ἀσκῷ ἐοικός ### φ 67 φάσκωλον δὲ, τὸ μέγα, εἰς ὃ τὰ ἱμάτια ἐμβάλλεται· Καὶ πρός γε μεστὸν κατὰ τὸ πλέον καὶ ἐμβριθέστατον ποιῶν τὸ φασκώλιον. Οὕτως εἶχεν εἰς τὸ ### α 2501 αἱμωδεῖν. Εὗρον ἐγώ. Τὸ δὲ ### φ 68 φάσκωλος ἱμάτιόν ἐστιν ὃ φορεῖται· φασκώλιον, ἄγγος δεκτικὸν βιβλίων καὶ ἱματίων καὶ ἀργυρίου· τάχα δὲ ἐστὶ καὶ τὸ ποτήριον ### φ 69 Φάτνη Παρὰ τὸ φαγεῖν φάγνη καὶ φάτνη. Δύναται δὲ καὶ παρὰ τὸ πατῶ, τὸ ἐσθίω, ὡς τὸ πάσασθαι, πάτνη καὶ φάτνη ### φ 70 Φατνώματα Σανιδώματα, στέγη διάγλυφα. Ῥητορική ### φ 71 Φατρία Σύνταγμα. Ὦρος· οἷον πατρία, ὅταν ἀφ’ ἑνὸς καὶ εὐγενοῦς ἀνδρὸς, ὡς πατρὸς, κατὰ διαδοχὰς ἐπέκτασιν λάβῃ τὰ γένη, τό τε ἐπί τινα ἀναφέρεσθαι, ὡς Ἡρακλεῖδαι, καὶ Ἀχαιμενίδαι ἀπὸ Ἀχαιμένους παρὰ Πέρσαις ### φ 72 Φαυλία Ἡ κότινος, καὶ ἁπλῶς εἶδος ἐλαίας. Ῥητορική ### φ 73 Φαύλια μῆλα Εἶδός τι μήλων ### φ 74 Φαῦλος Παρὰ τὸ φῶ, τὸ φαίνω, παράγωγον, φαύω, τὸ λάμπω, γίνεται φαῦλος, ὁ φανερούμενος εἰς ἃ ἐργάζεται· ἢ ὁ ἐπὶ αἰσχροῖς πράγμασι διάδηλος καὶ φανερός. Ἢ παρὰ τὸ παύω παῦλος καὶ φαῦλος· τὸ γὰρ κακὸν ταχὺ παύεται· τὸ δὲ καλὸν, οὐδέποτε ### φ 75 Φαῦλον Σημαίνει δέκα· τὸ ἁπλοῦν, Εὐριπίδης Λικυμνίω, Φαῦλον ἄκομψον τὰ μέγιστ’ ἀγαθόν· ἁπλοῦν καὶ ἀπονήρευτον λέγεται· ἔστι δ’ ὅτε τίθεται καὶ ἐπὶ τοῦ κακοῦ καὶ τοῦ τυχόντος· Πλάτων περὶ Ψυχῆς, Φαῦλον πρᾶγμα, ἔφη, ζητεῖς· καὶ ### φ 76 φαῦλον πρᾶγμα ἔσται τὸ τυχὸν πρᾶγμα. Καὶ ἐπὶ τοῦ ἁπλῶς πρὸς τῷ οὐ τὸ τυχόν. Πλάτων, Πρᾶγμα δ’ ἔσται, ὡς ἔοικεν, οὐ φαῦλον, οὐδὲ μικρᾶς δεόμενον ἀρετῆς· τάττοιτο δ’ ἂν καὶ ἐπὶ τοῦ μοχθηροῦ, ὅταν ἀντιδιαστέλληται πρὸς τὸ σπουδαῖον. Τεθείη δ’ ἂν καὶ ἐπὶ τοῦ μεγάλου· Σοφοκλῆς Αἰχμαλώτισιν, Εἰ μικρὸς ὢν, τὰ φαῦλα νικήσας ἔχω· καὶ ἐπὶ τοῦ ῥᾳδίου Πλάτων Πολιτειῶν πρώτῳ, Καὶ φαῦλόν γε, ἔφη, ἴσως αὐτοῖς προστάξομεν· καὶ τούτου δ’ ἔτι ἐγὼ φαυλότερον· τάττεται καὶ ἐπὶ τοῦ μικροῦ καὶ εὐκαταφρονήτου, ὡς Δημοσθένης· καὶ ἐπὶ τοῦ ταπεινοῦ καὶ πένητος καὶ ἀδόξου καὶ ἀνοήτου. Ῥητορική. Διαφέρει δὲ φλαύρου. Φλαῦρον μὲν γάρ ἐστι τὸ μικρὸν καὶ κοῦφον κακόν· φαῦλον δὲ, τὸ μέγα ### φ 77 Φαυλίζω Ἐνεμέσιζε δὲ καὶ ἀπεφαύλιζε τὰ λεγόμενα ### φ 78 Φαύστιγγες Οἱ ἐκ τοῦ πυρὸς ἐν ταῖς κνήμαις σπῖλοι. Οὕτως Ἀριστοφάνης ### φ 79 Φαιδρωπόν Τὸ τερπνὸν καὶ χάριεν πρόσωπον ### φ 80 Φαίδιμος Ὁ λαμπρός· παρὰ τὸ φαίνω, φαίνιμος καὶ φαίδιμος ### φ 81 Φαίνων Δεικνύων· ἀπὸ τοῦ φαείνω, ἀποβολῇ τοῦ ε, καὶ κατὰ συναίρεσιν, φαίνω, ὡς ἀείρω, αἴρω. Φαινόμενα, οὐ μέντοι ὄντα γέ που τῇ ἀληθείᾳ· Πλάτων ### φ 82 Φαιόν Χρῶμα σύνθετον ἐκ μέλανος καὶ λευκοῦ, ἤγουν μύϊνον ### φ 83 Φαινόλης Χιτών· οἱ δὲ παλαιοὶ ἐφεστρίδα. Ὡς τὸ, Καὶ τὸν φαινόλην ἀποδύσασθαι· τουτέστι τὸ ἱμάτιον. Παρὰ τὸ φαίνεσθαι ὅλον. Ῥητορική ### φ 84 Φελόνης Εἰλητὸν τομάριον, βέμβρανον· ἢ γλωσσόκομον, ἢ χιτώνιον. Ῥητορική ### φ 85 Φελλός Ὄρος ἐστὶν ἐν Ἰταλίᾳ, ἐν ᾧ γίνονται πεῦκαι ὑπερμεγέθεις· ἐκ δὲ τούτων τῶν δένδρων γίνεσθαι τοὺς φελλοὺς, οἷς κέχρηνται πρὸς κουφισμὸν τῶν σωμάτων ### φ 86 Φελλέα Τὰ πετρώδη καὶ αἰγίβοτα χωρία, ὡς Ἰσαῖος ### φ 87 Φελλεύς Σκλῆρος ποσῶς καὶ πετρώδης τόπος. Ῥητορική ### φ 88 Φενακισθέντες Χλευασθέντες, ἀπατηθέντες· ἀπὸ τοῦ φενακίζω· τοῦτο, παρὰ τὸ τὰς φρένας αἰκίζειν ### φ 89 Φενακίζειν οὖν, τὸ ἀπατᾶν· ὅπερ οἱ ἀρχαῖοι φηνακίζειν ἔλεγον. Πεποίηται δὲ τοὔνομα κατ’ ἐναλλαγὴν γράμματος, παρὰ τὴν πηνίκην, ἥτις ἐστὶ περίθετος κόμη, διαπατῶσα τοὺς πολλούς· ἢ παρὰ τὸ ### φ 90 φενάκη · ἔστι δὲ κόσμος γυναικεῖος, ἡ λεγομένη οὐρά. Τὸ ΦΕ, ψιλόν. Ἢ παρὰ τὸ ΦΗ λοῦν πεποίηται, ὅπέρ ἐστι τὸ ἀπατᾶν ### φ 91 Φεννίς Παιδιὰ διὰ σφαίρας γινομένη· ἔστι καὶ ### φ 92 φενίνδα ἀπὸ τοῦ φενακίνδα, κατὰ συγκοπήν. Ἀπὸ τῆς ἀφέσεως τῶν σφαιριζόντων· ἢ ἀπὸ τοῦ φενακίζειν ἐν τῷ ῥίπτειν, καὶ μὴ ῥίπτειν ἐκεῖσε, ἀλλ’ ἑτέρωσε· ἢ ἀπὸ Φενεστίου τοῦ ἐφευρόντος αὐτήν ### φ 93 Φεραυγής Κατάλαμπρος, ὁ φέρων τὴν αὐγήν ### φ 94 φερέγγυος ἀξιόπιστος ἐγγυητὴς, φέρων τὸ βέβαιον, ἀσφαλής ### φ 95 φέρειν λέγεται καὶ τὸ λαμβάνειν· καὶ μισθοφόρος ἀπὸ τούτου ### φ 96 Φέρεκλος Ἁρμόζον ὄνομα τέκτονι, οἷον φερέκλωνός τις ὤν ### φ 97 φέροικος Ὁ κοχλίας καὶ ἡ χελώνη· ἔνιοι δὲ ζῷον λευκὸν ὅμοιον γαλῇ, ὑπὸ δρυσὶ καὶ ἐλαίαις γινόμενον, βαλανηφάγον, οὕτω καλούμενον ὑπ’ Ἀρκάδων· οἱ δὲ, ζῷον σφηκὸς εὐμεγέθους μέγιστον ### φ 98 Φερέσβιος Ζωοποιός. Ῥητορική. Ὡς φερέπονος, καὶ τὰ ὅμοια, οὕτω καὶ φερέβιος· καὶ πλεονασμῷ τοῦ ς. Περὶ Παθῶν ### φ 99 Φέρενα Τοῦτο κατὰ διάλεκτον· οἱ γὰρ Αἰολεῖς λέγουσι τὴν φερνὴν φέρενα· ἴσως προφερέστερον, παρὰ τὸ φέρειν· προὶξ γάρ ἐστιν· ἦν γὰρ ἠλογημένον τὸ φέρνη· τὰ γὰρ εἰς ΝΗ λήγοντα δισύλλαβα, ἔχοντα πρὸ τέλους τὸ ρ, βαρύνεται, οἷον τάρνη, πτέρνη· μόνον τὸ φερνὴ ὀξύνεται. Ἐὰν δὲ δώσῃ τὶς τὸν πλεονασμὸν Αἰολικὸν εἶναι, καὶ εἴπῃ φέρενα, καὶ μιμήσηται τὸ Ἑλένη, ἀπολέλυται τὸ ἠλογημένον. Περὶ Παθῶν. Εὐριπίδης Μηδείᾳ. Φερνὴν δὲ τὴν προῖκα καὶ Αἰσχίνης καὶ Μένανδρος· ἀπὸ τοῦ ἐπιφέρεσθαι αὐτήν ### φ 100 Φέρνιξ Προίξ· ἀπὸ τοῦ φέρειν ὄνησιν ### φ 101 Φερσεφόνη Παρὰ τὸν φέρσω μέλλοντα, ἡ φέρουσα πάντα καὶ φθείρουσα· ἡ αὐτὴ γάρ ἐστι τῇ γῇ ### φ 102 Φερέτρῳ Τῇ τῶν νεκρῶν κλίνῃ· παρὰ τὸ φέρειν. Κείμενον ἐν φέρτρῳ. Ἰλιάδος ς ### φ 103 Φέριστον Κράτιστον, ἐξοχώτατον· ἢ ἀγαθόν ### φ 104 Φέρτερον Κρεῖττον, ἢ ταχύτερον. Ῥητορική. Ἀπὸ τῶν ἀχθοφόρων. Καὶ ### α 2502 ἀφαυρότερος ὁ τοῦ φέρειν οἵουτε ἥττων κατὰ δύναμιν. Γίνεται δὲ τὰ συγκριτικὰ ἀπὸ ὀνόματος, ὡς τὸ ὀξὺς, ὀξύτερος· ἀπὸ ῥήματος, ὡς φέρω φέρτερος· ἀπὸ ἐπιρρήματος, ὡς πάλαι παλαίτερος ### φ 105 Φευκτέος Τὰ ἀπὸ τῶν εἰς ΟΣ ὀξυτόνων, διὰ τοῦ ΕΟΣ γινόμενα, διὰ τοῦ ε ψιλοῦ γράφεται, ψεκτὸς, ψεκτέος· φευκτὸς, φευκτέος ### φ 106 Φέψαλος Σπινθὴρ ὁ ἀναφερόμενος ἐκ τῶν καιομένων ξύλων. Ῥητορική ### φ 107 Φείδομαι Παρὰ τὸ φεύγειν τὸ δοῦναι· ἢ παρὰ τὸ φεύγομαι, φεύδομαι· καὶ τροπῇ τοῦ υ εἰς ι, φείδομαι. Τοῦ δὲ Φιδὸς ὀνόματος γράφεται τὸ ΦΙ διὰ τοῦ ι· εἰ γὰρ ἐγράφετο διὰ διφθόγγου, φοῖδος ἂν ἐλέγετο τὸ ῥηματικὸν ὄνομα. Τοῦ Μεγάλου ἐστίν ### φ 108 Φειδωλός Φειδόμενος, κνιπός. Παρὰ τὸ φείδω φειδωλὸς, ὁ φεύγων τὸ διδόναι· καὶ ### φ 109 φειδυλὸς ὁμοίως· καὶ Φείδων ὄνομα κύριον μετοχικὸν, ὡς λάμπω Λάμπων, καὶ στίλβω Στίλβων ### φ 110 Φειδώ Πρόνοια, φεισμονὴ, εὐσπλαγχνία. Σημαίνει δὲ καὶ τὴν φροντίδα· οἷον, Οὐ γάρ τις φειδὼ νεκύων κατατεθνειώτων γίνεται. Ἰλιάδος η ### φ 111 Φηγός Δρῦς, ἢ πεύκη. Παρὰ τὸ φώγεσθαι, ὅ ἐστι καίεσθαι. Τὰ γὰρ ἔσω τῶν βαλάνων ἐσθίοντες, τὰ ἔξω ἔκαιον πρὸς θέρμην. Ἢ παρὰ τὸ φαγεῖν ἐξ αὐτῆς τὰς βαλάνους τοὺς ἀνθρώπους. Καὶ ### φ 112 Φηγαιεῦσι Δῆμος τῆς Αἰαντίδος ### φ 113 Φηγοῦς Δῆμος τῆς Ἐρεχθηΐδος ### φ 114 Φῆναι Ἢ δεύτερος ἀόριστος ἐστὶν, ὡς τὸ στῆναι· ἢ πρῶτος ἀόριστος, ἔφανα, φᾶναι, καὶ φῆναι Ἰωνικῶς, ὡς μιᾶναι μιῆναι ### φ 115 φηλοῦν γὰρ τὸ ἀπατᾶν· καὶ ### φ 116 φηλώσεις τὸ ἀπατήσεις· ἔνθεν καὶ ### φ 117 φήληξ τὸ ἠρέμα πεπανθὲν σῦκον· καὶ ### φ 118 φήληκας δὲ φαμὲν, τὰ διαπατῶντα τὰς ὄψεις σῦκα, ὡς εἴη πέπειρα ### φ 119 Φήμη Ὡς ἀπὸ τοῦ γνώσω γίνεται γνώμη, οὕτως φήσω φήμη, παρὰ τὸ φῶ· τοῦτο παρὰ τὸ φῶς· φῶς γὰρ τῶν πραγμάτων οἱ λόγοι. Γράφεται δὲ καὶ ### φ 120 φῆμις διὰ τοῦ ι, ὡς ἐν Ἰλιάδος κ, Εἴ τινά που καὶ φῆμιν ἐνὶ Τρώεσσι πύθοιτο ### φ 121 Φῆσι Κατ’ ἐπέκτασίν ἐστι τῆς ΣΙ συλλαβῆς, ἀπὸ τοῦ ἐὰν φῶ, ἐὰν φῇ. Εἰς τὸ ### π 822 παμφανόωντα. Ἰστέον ὅτι τὸ φημὶ, γινόμενον μὲν ἀπὸ τοῦ φῶ, οὐκ ἀναγκάζεται διπλασιάζεσθαι καὶ γενέσθαι φίφημι, ὡς τίθημι, ἐπειδὴ τὰ ἐγκλιτικὰ οὐ θέλει ὑπερβαίνειν τὴν δισυλλαβίαν ### φ 122 Φηρῇ Οἷον, ἐϋκτιμένῃ ἐνὶ Φηρῇ· τὸ Φηρῇ περισπᾶται κατὰ τὴν παράδοσιν· ἡ μέντοι ἀναλογία ἀξιοῖ βαρύνεσθαι· τὰ γὰρ εἰς ΡΑ δισύλλαβα μονογενῆ τῷ η παραληγόμενα βαρύνεται, Ἥρα ### β 474 βῆ. Δεῖ γινώσκειν, ὅτι τὸ ἢ φῂς τοῦτο κάκιστον ἐνεστώς ἐστι δευτέρου προσώπου, καὶ σὺν τῷ ι γράφεται· καὶ ὅσον κατὰ ἀναλογίαν οὐκ ὤφειλεν ἔχειν τὸ ι· τὰ γὰρ εἰς ΜΙ τροπῇ τῆς ΜΙ εἰς ς τὸ δεύτερον ποιοῦσιν. Εἰ οὖν τὸ φημὶ οὐκ ἔχει τὸ ι, δῆλον ὅτι οὐδὲ τὸ φῂς ὤφειλεν ἔχειν τὸ ι· ἀλλὰ κατὰ ἱστορίαν, ἤγουν κατὰ παράδοσιν, ἔχει τὸ ι προσγεγραμμένον. Πότε γὰρ τῇ ἱστορίᾳ χρώμεθα; Ἡνίκα τὶ κατὰ παράδοσιν γράφεται, ὥσπερ τὸ σκείρω. Ἰστέον δὲ ὅτι ἡ ἱστορία διττή ἐστιν· ἔστι γὰρ ἡ χρῆσις, ἥτις καὶ ὡς ὕλη ὑπόκειται τῇ ὀρθογραφίᾳ· λέγεται δὲ ἱστορία καὶ ἡ μαρτυρία τῶν ἀρχαίων καὶ ἐνδόξων ἀνδρῶν· ἥτις καὶ ὄργανόν ἐστι τῆς ὀρθογραφίας. Διὰ τοῦτο καὶ ἔσχατον τέτακται ἡ ἱστορία, ἐπειδὴ οὐκ ἀεὶ κεχρήμεθα αὐτῇ, ἀλλ’ ὅτε οὐ δυνατόν ἐστι τὴν λέξιν διὰ τῶν ἄλλων κανόνων ὀρθῶσαι, ἀναλογίας, διαλέκτου, ἢ ἐτυμολογίας· τούτου χάριν τελευταία ἐτάγη. Τινὲς δὲ θέλουσι λέγειν παρὰ τὸ φῄς· ὅτι τὸν μὲν τόνον ἀπὸ τῶν εἰς ΜΙ ἔσχε· τὴν δὲ γραφὴν, ὡς ἀπὸ τῶν εἰς ω, ἀπὸ τοῦ φῶ· τὰ γὰρ εἰς ω θέλει ἔχειν ἐν δευτέρῳ καὶ τρίτῳ προσώπῳ δίφθογγον μετὰ τοῦ ι. Ἄλλοι δὲ θέλουσιν αὐτὸ εἶναι Δωρικὸν, ὥσπερ τὸ ζῇς· οἷστισι καὶ ὁ τόνος ἀντίκειται, ὤφειλε γὰρ περισπᾶσθαι· καὶ τὸ τρίτον πρόσωπον τῶν ἑνικῶν· ὤφειλε γὰρ ἀποβολῇ τοῦ ς ποιεῖν τὸ γ ### φ 123 Φθάμενος Φθάσας. Ἐκ τοῦ θέω, τὸ τρέχω, πλεονασμῷ τοῦ φ, φθέω, ἔστι φθῶ, σημαῖνον τὸ καταλαμβάνω· ὅθεν Ἰλιάδος λ, Φθῆσε τέλος θανάτοιο· οὗ παράγωγον, φθῆμι· ὁ παθητικὸς ἐνεστὼς, φθάμαι· ἡ μετοχὴ φθάμενος, Ὅς μ’ ἔβαλε φθάμενος, Ἰλιάδος ε. Οἱ δὲ φασὶν ἀπὸ τοῦ φθαζόμενος, κατὰ συγκοπήν· ὡς οἶμαι, οὐ καλῶς. Τὸ δὲ φθῶ γίνεται ἀπὸ τοῦ φθίω, τὸ φθείρω· οἱ γὰρ καταλαμβάνοντες φθείρουσι τὸν δρόμον καὶ ἐλαττοῦσι τοῦ καταλαμβανομένου ### φ 124 Φθάνει Προήκει, προλαμβάνει· παρὰ τὸ φθείνω. Ἐκ δὲ τοῦ φθάζω φθάσω γίνεται τὸ ### υ 235 ὑποφθὰς ἀντὶ τοῦ προφθάσας, προλαβών ### φ 125 Φθαίη Ἀπὸ τοῦ φθάς φθάντος, τὸ εὐκτικὸν, φθαίην, φθαίης· καὶ ### π 823 παραφθαίη Ἰλιάδος κ, ἀντὶ τοῦ παραδράμοι, φθάσοι, παρέλθοι, προλάβοι. Σημαίνει καὶ τὸ φθείρειν. Τὸ δὲ ### φ 126 φθὰς μετοχή ἐστιν, ἀπὸ τοῦ φθῆμι, ἔφθην ### φ 127 Φθέγμα Ὁ μὲν Ὦρος δι’ ἑνὸς γ λέγει γράφεσθαι· ὁ δὲ Ἡρωδιανὸς, διὰ δύο, φθέγγμα· καὶ ἴσως παρὰ τὸ φθέγγομαι· τὸ δὲ φθέγγεσθαι κατὰ πλεονασμὸν τοῦ θ γίνεται· παρὰ γὰρ τὸ φῶ, τὸ λάμπω, γίνεται φέγγος· καὶ φέγγω, φθέγγω· παρὰ τὸ εἰς φῶς ἄγειν τὰ τοῦ νοῦ ### φ 128 Φθείρ Παρὰ τὸ φθείρω, ἡ ἀπὸ φθορᾶς σωματικῆς γινομένη. Λέγεται δὲ φθεὶρ καὶ ὁ τῆς πίτυος καρπὸς, τὰ λεγόμενα στροβίλια ### φ 129 Φθειρῶν τ’ ὄρος ἀκριτόφυλον Ὁ μὲν τεχνικὸς διὰ τοῦ ι γράφει, λέγων ὅτι παρὰ τὸ Φθεὶρ γέγονε, τὸ ἐπὶ τοῦ υἱοῦ τοῦ Ἐνδυμίωνος. Ἕτεροι δὲ διὰ διφθόγγου λέγουσι, παρὰ τὸ φθεὶρ, ὃ σημαίνει τὴν πίτυν· εἰσὶ γάρ τινες πίτυες φθεῖρας ποιοῦσαι. Τὸ ὄρος τὸ ἔχον φθεῖρας, τουτέστι πίτυας. Οἱ δὲ, παρὰ τὸ φθεὶρ λέγουσιν ὁ λῃστὴς, τουτέστιν ὁ φθείρων· οἱονεὶ, τὸ ὄρος τῶν λῃστῶν. Οἱ δὲ, ὅτι φθεῖρες λέγονται οἱ θῆρες, παρὰ τὸ φθείρειν· τὸ ὄρος τῶν θηρῶν. Λυκόφρων ### φ 130 Φθισήνωρ Σημαίνει τὸν φθείροντα τοὺς ἄνδρας. Ἔστι φθείω, διὰ τῆς ΕΙ διφθόγγου· ἔστι καὶ φθίω, διὰ τοῦ ι· ἔστι καὶ φθῖμι διὰ τοῦ ί. Ἀμφότερα δὲ σημαίνει τὸ φθείρω· ὅθεν τὸ, φθίσει τὲ τεὸν μένος, Ἰλιάδος ζ· εἴτε ἀπὸ τοῦ φθείω, εἴτε ἀπὸ τοῦ φθίω· ἐξ οὗ καὶ τὸ φθιᾶσθαι. Πλεονασμῷ τοῦ ν, γίνεται φθίνω· ὅθεν ### φ 131 φθινύθω τὸ σημαίνει φθείρομαι· καὶ ### φ 132 φθινόπωρον παρὰ τὸ φθίνειν τὴν ὀπώραν ἐν τῷ αὐτῷ ### φ 133 Φθισίμβροτος Ἡ διαφθείρουσα τὸν ἄνδρα· παρὰ τὸ φθίω φθίσω ### φ 134 Φθόϊς φθοῖς Ὄνομα πλακοῦντος· οὗ τὴν κατασκευὴν οὕτω τὶς περιλαλεῖ· τυρὸν ἐκπιέσας, τρίβε· καὶ ἐμβαλὼν εἰς κόσκινον χάλκεον, διήθει· εἶτα ἐπίβαλον μέλι, καὶ σιλίγνεως ἡμίναν, ὅ ἐστιν ἥμισυ μέτρου· καὶ συμμάλαξον εἰς ἕν ### φ 135 Φθιῶται Ἐκαλοῦντο οἱ τοῦ Ἀχιλλέως· ἀπὸ τῆς Φθίας χώρας, Φθιώτης ### φ 136 Φθίοι δὲ, οἱ τοῦ Πρωτεσιλάου, ἀπ’ ἀνδρὸς Φθίου τοὔνομα ### φ 137 Φθόη Τὴν νῦν φθίσιν λεγομένην οὕτως ἐκάλουν, ὡς Δημοσθένης. Ἢ ὄνομα πάθους ἐξ αἵματος ἀναγωγῆς ### φ 138 Φθόνος Πάθος λύπης ἐπὶ τῇ τῶν πέλας εὐπραγίᾳ. Ὦρος, παρὰ τὸ φθάνειν· οἱ δὲ, παρὰ τὸ φόνων παραίτιον εἶναι πολλάκις· εἴγε βάσκανος, παρὰ τὸ τοῖς φάεσι καίνειν. Ἐγὼ δὲ οἶμαι, παρὰ τὸ φόνος, φθόνος ### φ 139 Φθορά Παρὰ τὸ φθίσθαι ῥᾷον, ἤτοι σήπεσθαι εὐχερῶς ### φ 140 Φιάλη Κατὰ μετάθεσιν τοῦ π εἰς φ, πιάλη τὶς οὖσα, παρὰ τὸ πίω, ἡ τὸ πιεῖν ἅλις παρέχουσα, ὅ ἐστι δαψιλῶς ### φ 141 Φιαρός Ὁ λαμπρός. Καλλίμαχος, φιαρὴ τῆμος ἀνέσχεν ἕως· παρὰ τὸ φάος, φαερός· τροπῇ τοῦ ε εἰς ι, καὶ ὑπερθέσει, φιαρός ### φ 142 Φιβάλεως Γένος συκῆς. Λέγουσι δὲ οὕτως καὶ τὰς μυρρίνας. Ἀπολλοφάνης τὰ σῦκα, φιβάλεα· καὶ ### φ 143 Φιλαπεχθήμων Φιλομίσητος, φίλεχθρος, φιλόμισος ### φ 144 Φιλεῖ γάρ πως Τέρπεται γάρ πως, ἢ ἔθος γάρ πως ### φ 145 Φίλαι Ἰλιάδος κ, νῦν αὖτέ με φίλαι Ἀθήνη· ἀντὶ τοῦ φιλοφρόνησον, καὶ φίλον ἥγησαι. β προσώπου Ἰωνικῶς ### φ 146 Φιλαμένη δημήτερα Ἀπὸ τοῦ φιλῶ, φιλήσω· ὁ ἀόριστος πρῶτος κατὰ συγκοπὴν, ἔφιλα· ὁ μέσος, ἐφιλάμην· ἡ μετοχὴ, φιλάμενος· καὶ τὸ θηλυκόν. Ἢ ἀπὸ τοῦ φίλος, φίλλω· ὁ μέλλων, φιλῶ· ὁ ἀόριστος, ἔφιλα ### φ 147 Φιλέεσκεν Φιλῶ, φιλήσω· καὶ οἱ Δωριεῖς τρέπουσι τὸ η εἰς δύο ΕΕ, καὶ γίνεται φιλεέσω· καὶ πλεονασμῷ τοῦ κ, φιλεέσκω· ὁ παρατατικὸς, ἐφιλέεσκον ### φ 148 Φίλιος ζεύς Ὁ τὰ περὶ τῆς φιλίας ἐπισκοπῶν ### φ 149 Φιλῖνος Τὰ διὰ τοῦ ΙΝΟΣ ὀνόματα, ἢ κύρια εἰσιν, ἢ ἐθνικὰ, οἷον Σκοπελῖνος, Ἀκραγαντῖνος, ὁ πολίτης· ἢ ἐπίθετα, ὡς τὸ, ῥιγῖνος, ὁ δεινός· ἢ προσηγορικὰ, ὡς ἐχῖνος, γελασῖνος· ἢ ὑποκοριστικὰ, οἷον φιλῖνος· παλλακῖνος, ὁ ἀπὸ παλλακῆς. Ταῦτα δὲ, εἰ μὲν ἀπὸ ὀνόματος παραχθῶσιν, ἢ ἀπὸ εὐθείας, ἢ ἀπὸ γενικῆς παράγονται, φίλος, φιλῖνος· ἀγαθὸς, ἀγαθῖνος· εἰ δὲ ἀπὸ ῥήματος, ἢ ἀπὸ ἐνεστῶτος, ἢ ἀπὸ μέλλοντος· ἔχω ἐχῖνος· πράξω, πραξῖνος. Τὸ δὲ σεβεῖνος διὰ διφθόγγου γράφεται ### φ 150 Φιλήτης, φιλητής Ὀξυνόμενον μὲν σημαίνει τὸν ἐρα στήν· παροξυνόμενον δὲ, τὸν κλέπτην· παρὰ τὸ ὑφελέσθαι γίνεται ὑφειλέτης· καὶ κατὰ ἀφαίρεσιν τοῦ υ καὶ τοῦ ε, καὶ ἐκτάσει τοῦ ε εἰς η, γίνεται φιλητής. Πολλὰ δὲ πάθη ἐνταῦθα γέγονε. Λέγει δὲ ὁ Τρύφων, ὅτι συνέπαθεν ἡ φωνὴ τῷ σημαινομένῳ, ὡς ἡμισυκύκλιον, ἡμικύκλιον· λείπω, λιμός· ὁ γὰρ κλέπτης ἔνδειαν ποιεῖ· οὗ χάριν καὶ φωνῆς ἔνδειαν ἀνεδέξατο. Κρεῖττον δέ ἐστιν εἰπεῖν, ὅτι ὥσπερ παρὰ τὸ οἰκῶ γίνεται οἰκέτης, καὶ γαμῶ γαμέτης, οὕτω καὶ παρὰ τὸ φιλῶ φιλέτης· ἐν ἐκτάσει τοῦ ι, καὶ τροπῇ τοῦ ε εἰς η· παρὰ τὸ φιλεῖσθαι, κατ’ ἀντίφρασιν, ὁ μισούμενος ### φ 151 Φίλος Ἀπὸ τοῦ γινομένου κατὰ τὸ φιλεῖν ἤχου· ἢ παρὰ τὸ πίνω· ἀπὸ γὰρ συμποσίων εἰώθασιν οἱ φίλοι γίνεσθαι. Τοῦτο δὲ, καὶ τὸ ἀνὴρ, καὶ ἀνεψιὸς, καὶ Ἀπόλλων, καὶ Ἄρης, παρὰ τῷ ποιητῇ καὶ ἐκτείνεται καὶ συστέλλεται. Ἐκ δὲ τοῦ φίλος, καὶ φιλόω φιλῶ, τὸ ἀγαπῶ, φιλώσω· ἐξ οὗ καὶ τὸ φιλωθείς ### φ 152 Φιλοστοργότερος Ἀπὸ τοῦ φιλόστοργος. Οὐ γάρ ἐστι σύνθετον, ἀλλὰ παρασύνθετον. Εἰ γὰρ ἦν σύνθετον, ὤφειλεν εἶναι κοινὸν τῷ γένει, ὡς τὸ φιλότεκνος ### φ 153 Φιλοκομπῶν Μεγαλορρήμων, ἑαυτὸν ὑψῶν ### φ 154 Φιλοκτεανώτατος Παρὰ τὸ φίλος καὶ τὸ κτέανον· τοῦτο παρὰ τὸ κτῶ κτάνον, ὡς τύπτω, τύπανον· καὶ πλεονασμῷ τοῦ ε, κτέανον ### φ 155 Φιλομμειδής Φιλόγελως· παρὰ τὸ μέδειν, τὸ βασιλεύειν, καὶ τὸ φιλεῖν, κατὰ πλεονασμὸν τοῦ ι· ἢ παρὰ τὸ μειδιῶ, τὸ γελῶ ### φ 156 Φιλοπότης Ἰστέον ὅτι διαφέρει· φιλοπότης μὲν διὰ τοῦ ο μικροῦ, ὁ φιλῶν πότους καὶ συμπόσια· φιλοπώτης δὲ διὰ τοῦ ω μεγάλου, ὁ φιλῶν πολλὰ πίνειν· πῶμα γὰρ τὸν ποτὸν, καὶ οὐ πόμα. Οὕτως Ἡρωδιανὸς εἰς τὰ ζητούμενα τῶν μερῶν τοῦ λόγου ### φ 157 Φιλόπονος Φιλεργὸς, ὁ περὶ τὸ πονεῖν πρόθυμος ### φ 158 Φιλοσοφεῖν Σπουδάζειν, ἢ πονεῖσθαι ### φ 159 Φιλότης Σημαίνει δύο· τὴν συνουσίαν· ὡς τὸ, Φιλότητα τραπείομεν εὐνηθέντε· σημαίνει καὶ τὴν φιλίαν, ὡς τὸ, ἢ φιλότητα μετ’ ἀμφοτέροισι τίθησι ### φ 160 Φιλοτησία Φιλία, δεξίωσις διὰ τῆς φιάλης· ἡ κύλιξ, ἣν κατὰ φιλίαν προὔπινον τοῖς φίλοις, οὕτως ἐκαλεῖτο· καὶ ### φ 161 φιλοτησίαν προπίνειν ἐστὶν, ἡνίκα τις ἐν ἀρίστῳ ἀπὸ τῆς δοθείσης αὐτῷ φιάλης πιὼν μέρος τὸ λοιπὸν παράσχῃ φίλῳ, χαρισάμενος αὐτῷ καὶ τὴν φιάλην ### φ 162 Φιλοτίμως Μεγαλοδώρως, ὑπερμέτρως, ἐπιμελῶς ### φ 163 Φιλοτιμεῖται Ἐπιδαψιλεύεται, μεγαλοφρονεῖ, σπουδάζει, ἀγαπᾷ ### φ 164 Φιλοτιμίας Δωρεάς· ἢ πλεονεξίας, ἢ κενοδοξίας ### φ 165 Φίλυδρα Φιλοῦσα τὸ ὕδωρ ### φ 166 Φιλυδρίας Φιλῶν τὸ ὕδωρ ### φ 167 Φίλυρα Φυτὸν ἔχον φλοιὸν βύβλῳ παπύρῳ ὅμοιον, ἐξ οὗ τοὺς στεφάνους πλέκουσι ### φ 168 Φίλτερον Πᾶν συγκριτικὸν εἰς ΡΟΣ λῆγον ὑπερδισύλλαβον ἐστί· τὸ μέντοι φίλτερον, καίτοι ὑπὲρ δύο συλλαβὰς ὂν, διαφωνεῖ ὡς πρὸς τὰ συγκριτικά· οὐκ ἔχει γὰρ τοῦ πρωτοτύπου τὸ ο. Πεποίηται οὖν παρὰ τὸ φίλος, φιλώτερος· καὶ κατὰ συγκοπὴν, φίλτερος ### φ 169 Φιλτέας Παρὰ τὸ φιλῶ, φιλτὸς ῥηματικὸν ὄνομα· οὗ παρώνυμον Φιλτέας, ὡς πρῶτος, Πρωτέας· ἄριστος, Ἀριστέας. Φιλτέας δέ ἐστιν, ὁ καὶ καλούμενος ἱστορικὸς, ὁ τὰ Νάξια συνθείς ### φ 170 Φίλτρον Δύναται παρὰ τὸ φίλω βαρύτονον εἶναι· καὶ ἀπὸ τοῦ φιλῶ περισπωμένου, φίλητρον· καὶ συγκοπῇ, φίλτρον ### φ 171 Φιμοί Κυβευτικὰ ὄργανα· φιμός ἐστιν ὁ καλούμενος κημὸς, εἰς ὃν ἐνεβάλλοντο. Γίνεται ἀπὸ τοῦ σφίγγω σφιγμὸς, καὶ φιγμός. Καὶ ### φ 172 Φινεύς Παρὰ τὸ ἶφι καὶ τὸν νοῦν γίνεται, οἱονεὶ ὁ ἰσχυρὸν νοῦν ἔχων ### φ 173 Φινεές Παρὰ τὸ φόνος ### φ 174 Φιτρῶν Κορμῶν, ξύλων. Παρὰ τὸ φυτὸν φυτρὸν, καὶ φιτρόν· ἀπὸ τοῦ φύεσθαι ἐξ αὐτοῦ τὰ φυτά ### φ 175 Φιτύω Σημαίνει τὸ φυτεύω. Ἡσίοδος, φιτύσατο φαίδιμον υἱόν· γίνεται ἀπὸ τοῦ φυτεύω, ἀποβολῇ τοῦ ε καὶ τροπῇ τοῦ ἐν τῇ ἀρχῇ υ εἰς τὸ ι. Καὶ ### φ 176 φιτύσαι τὸ γεννῆσαι, ἐπὶ τοῦ πατρὸς τίθεται· ἐπὶ δὲ τῆς μητρὸς, οὐκέτι, ἀλλὰ γεννῆσαι. Καὶ ### φ 177 φιτύοντος μὲν, τοῦ γεννῶντος· λέγεται δὲ καὶ τὸ γέννημα, φίτυ. Εὔπολις Αὐτολύκῳ, ἤγαγε καινὸν φίτυ ### φ 178 Φηρσί Κατὰ μετάθεσιν τοῦ θ εἰς φ, ἀντὶ τοῦ θηρσὶ, ὡς τὸ θλᾶν, φλᾶν ### φ 179 Φλᾶν Τύπτειν, ἢ μαλάττειν· καὶ τὸ ἀναμαλάττειν ### φ 180 Φλυεία Δῆμος τῆς Κεκροπίδος. Ἐκ τούτου δὲ τοῦ δήμου ἦν Εὐριπίδης ὁ τῆς τραγῳδίας ποιητής ### φ 181 Φλήναφος Δύο σημαίνει· φλήναφος, ἡ φλυαρία· καὶ φλήναφος, ὁ φλύαρος ### φ 182 Φλεβάζοντες. Βρύοντες· ἀπὸ τοῦ φλέω ῥήματος· ἢ ἀπὸ μεταφορᾶς τῶν φλεβῶν ### φ 183 Φλέβες Ἀπὸ τοῦ τὸν φλογωδέστατον χυμὸν παρέχειν, τουτέστι τὸν τοῦ αἵματος. Φλέβες οὖν, παρὰ τὸ δι’ αὐτῶν βαίνειν τὸ φλογῶδες ### φ 184 Φλέγμα Παρὰ τὸ φλέγω φλέξω, κατὰ ἀντίφρασιν· ψυχρότατον γάρ ἐστι· καὶ τὸ πικρὸν ### φ 185 φλέγμα λέγεται, οἷον χολή· οὐδὲ γὰρ ἀποκριθεῖσα πήγνυται. Ἐν δὲ τῷ, φλέγμα κακὸν φορέουσα, Ἰλιάδος φ, πύρωσιν καὶ φλόγωσιν σημαίνει· ἡ μεταφορὰ ἀπὸ τῶν ἑλκῶν τῶν διὰ φλεγμονὴν κινδυνευόντων ἐκρήσσειν ### φ 186 Φλεγύαι Ἰλιάδος ν· ἔστιν ὄνομα ἔθνους, οἳ καὶ Γυρτώνιοι λέγονται ### φ 187 Φλεγύας Ἔστιν ἀετὸς, ἀπὸ τοῦ φλέγειν καὶ λαμπρὸς εἶναι. Οἱ δὲ, ὄρνεον παραπλήσιον γυπί. Ἡσίοδος Ἀσπίδι, Μορφνοῖο φλεγύαο· τουτέστι μέλανος ἀετοῦ ### φ 188 φλεδωνεία Ἡ φλυαρία. Ἀπὸ τοῦ φλέω, ὃ καὶ φλύω λέγεται, γίνεται φλεδὼν, καὶ φλεδονεύω ### φ 189 Φλεήσιον Τὸ Φλιάσιον πεδίον ### φ 190 Φλήναφος Μωρολόγος, φλύαρος· παρὰ τὸ φλέω, γίνεται ὄνομα φλενὸς, ὡς δέω, τὸ εὐλαβοῦμαι, δενὸς καὶ δεινός· καὶ μεταθέσει τοῦ ε, φληνός. Εὐριπίδης παράγωγον ῥῆμα ἀπὸ τούτου ποιήσας φησὶν ἐν Κρήσσαις, Πρὶν ἂν ἐκφλῆναί με καὶ μαθεῖν λόγον· τὸ δὲ φληνὸς ὄνομα, προσλαβὸν τὸ φῶ ῥῆμα δηλοῦν τὸ λέγω, ἀποδίδωσι ῥῆμα ### φ 191 φληναφῶ τὸ φλυαρίας λέγω· καὶ ### φ 192 φλήναφος ὁ φλυαρίας λέγων· καὶ ### φ 193 φληνάφου πράγματα λήρου, λοιδόρου, ὕθλου. Πολλάκις δὲ τὰ σύνθετα τρέπουσι τὸ ο εἰς α, ὡς κυνόμυια, κυνάμυια· ποδόνιπτρα, ποδάνιπτρα ### φ 194 Φλιά Τὸ πλάγιον τῆς θύρας, αἱ παραστάδες, ἐν ᾧ ἵσταταί τις καὶ ἐπερείδεται. Ἐκ τοῦ θλίβω θλίψω θλιὰ καὶ φλιὰ, ὡς θηρσὶ, φηρσί· διὰ τὸ στενὸν τῆς ὁδοῦ ### φ 195 Φλιδόωσα Διερρωγυῖα. Νίκανδρος ἐν Θηριακοῖς ### φ 196 Φλιοῦντα Τὸν Φλιοῦντα παρὰ Ξενοφῶντι ἀρσενικῶς, Ἀττικῶς ### φ 197 Φλίει Μιμητικὸς ἦχος τῶν γαμψωνύχων ### φ 198 Φλόξ Παρὰ τὸ φλέγω, φλέξω, φλὲξ καὶ φλόξ ### φ 199 Φλογμός Καῦμα ἐκ πυρακτώσεως ### φ 200 Φλόγεα Λαμπρὰ, πυρώδη· παρὰ τὸ φλέγω ### φ 201 Φλόνος Λοχμῶδες φυτὸν, ᾧ ἀντ’ ἐλλυχνίου ἐχρῶντο ### φ 202 Φλοιός Τὸ καλούμενον λέπος· παρὰ τὸ φλοῦς, φλοὸς καὶ φλοιός· ἢ παρὰ τὸ φλῶ, τὸ ἀναπέμπω καὶ ἀναδίδωμι, φλεὸς, καὶ φλοιός ### φ 203 Φλοῖσβος Τάραχος. Ὠνοματοπεποίηται δὲ ἡ λέξις· παρὰ τὸ φλέω, τὸ ἀναβράζω, φλόβος καὶ φλοῖβος· καὶ πλεονασμῷ τοῦ ς, φλοῖσβος. Ἢ παρὰ τὸ φλογίζω φλογισμός· ἀποβολῇ τοῦ γ, φλοϊσμός· συναιρέσει, φλοῖσμος· καὶ τροπῇ, φλοῖσβος, κατὰ ἀντίφρασιν, ἡ μὴ φλέγουσα ### φ 204 Φλύαρος Μωρολόγος· παρὰ τὸ φλύω· ὁ ὑπερζέων τοῖς λόγοις, καὶ ἀναπέμπων ἀκρίτως τὰ ῥήματα ### φ 205 φλύειν γὰρ τὸ ἀναζεῖν· ἔνθεν ἡ ἐκ θερμότητος ἀνάζεσις λέγεται ### φ 206 φλυκτίς · καὶ ### α 2503 ἀνὰ δ’ ἔφλυε τὸ ἀνέζει καὶ ### φ 207 φλύκταιναι αἱ συνιστάμεναι φύσαι ἐν τῷ ὕδατι τοῦ ὑετοῦ ### φ 208 Φλῶ Τὸ γέμω καὶ εὐκαρπῶ. Καὶ ### φ 209 φλεὺς ὁ Διόνυσος ἐν Χίῳ ὀνομάζεται, παρὰ τὸ εὐκαρπεῖν ### φ 210 Φνεί Δεῖ γινώσκειν, ὅτι οὐδέποτε λέξις Ἑλληνικὴ ἄρχεται ἀπὸ τοῦ φ καὶ ν· τὸ γὰρ Φναίτης ὄνομα παρ’ Αἰγυπτίοις, βάρβαρον· τὸ δὲ ### φ 211 φνεὶ ἐπιτετηδευμένον ἐστὶ παρὰ Ἀριστοφάνει, μίμημα φωνῆς ὀρνέου. Λέγουσι δὲ τινὲς, ὅτι τὸ ### φ 212 φνεὶ οὐκ ἄρχεται ἀπὸ τοῦ φ ν· οὐκ ἔστι γὰρ φνεὶ ἡ λέξις, ἀλλὰ ### τ 460 τοφνεὶ τοῦ ΤΟ μὴ ὄντος ἄρθρου, ἀλλὰ μέρους τῆς λέξεως· καὶ δῆλον ἐκ τοῦ μὴ εὑρίσκεσθαι αὐτὸ χωρὶς τοῦ ΤΟ παρά τισι. Χοιροβοσκός ### φ 213 Φοῖβος Ἀπόλλων Καθαρὸς, ἁγνός· ἢ μάντις, καὶ ἀμίαντος· φοιβόϊκός τις ὢν, ὁ φοιβησίοις χρώμενος, ὅ ἐστι καθαροῖς. Ἢ φαόβιος, παρὰ τὸ φάος καὶ τὸ βίος, ὁ καθαρὸν βίον ἔχων. Ἢ ὁ λαμπρὸν βιὸν ἔχων, ἤγουν ἀργυρότοξος. Ἢ ἀπὸ Φοίβης μαμμωνυμικῶς, ὡς Ἡσίοδος ### φ 214 Φοῖβαι Κυρίως αἱ καθαραὶ καὶ λαμπραὶ τρίχες· παρὰ τὸ φοῖβος ### φ 215 Φοιβάζω Σημαίνει τὸ λαμπρύνω· καὶ ### φ 216 φοιβάσασα τὸ λαμπρύνασα· παρὰ τὸ ### φ 217 φοῖβον τὸ καθαρὸν καὶ λαμπρόν· καὶ ### φ 218 φοιβᾶσθαι τὸ λαμπρύνεσθαι. Ἢ ### φ 219 φοῖβος παρὰ τὰς φοίβας, τὰς κόμας. Ἢ παρὰ τὸ ### φ 220 φοιβάναι τὸ καθάραι, ὡς τὸ, Φοιβανάτω δέ τις ἀσάμινθον· ἢ παρὰ τὸ ### φ 221 φοιβάζειν ἤγουν μαντεύεσθαι· οἷον, Δαφνηφάγον φοίβαζεν ἐκ λαιμῶν ὄπα ### φ 222 Φοιβᾷδαι Ἔχει τὸ ι· ἀπὸ γὰρ τοῦ φοιβαΐδης ἐστί ### φ 223 Φοίνικες Πρότερον οἱ Φοίνικες ᾤκουν πρὸς τῇ ἐρυθρᾷ θαλάσσῃ, καὶ ἐντεῦθεν αὐτοῖς τοὔνομα· φοινικοὶ γὰρ τὴν χροιὰν, ἀπὸ τῶν παρακειμένων αὐτοῖς πετρῶν ἐρυθρόχρων οὐσῶν· διὸ καὶ ἐρυθρὰ λέγεται. Ἐντεῦθεν μεταστάντες, τῆς Συρίας τὰ παραθαλάσσια κατασχόντες, ὁμοίως ἐκαλοῦντο Φοίνικες, οὐκέτι ἐπωνύμως, ἀλλὰ παρὰ τὸ φοινὸν, ἤγουν τὸ ἐρυθρὸν καὶ πυρρόν. Ὅμηρος, πᾶσι δὲ παρήϊον αἵματι φοινόν· γίνεται καὶ παρώνυμον, ἐκ τοῦ φοινὸς Φοίνιξ τὸ ἐθνικόν· ἔνθεν καὶ, τὸ μὲν ἄλλο τόσον φοίνιξ ἦν· σημαίνει δὲ καὶ μουσικὸν ὄργανον, διὰ τὸ ὑπὸ Φοίνικος εὑρεθῆναι ### φ 224 Φοινίκη Πόλις ἀπὸ Φοίνικος τινὸς τοὔνομα λαβοῦσα ### φ 225 Φοίνιξ Παρὰ τὸ φόνος· φόνιοι γὰρ οἱ Φοίνικες, καὶ λῃστρικοὶ τὸν τρόπον. Δύναται δὲ καὶ ἐπὶ τοῦ φυτοῦ λαμβάνεσθαι, διὰ τὴν τῶν στελέχων ὀξύτητα· αἱμάσσουσι γὰρ καὶ φοινίσσουσι τοὺς ἁπτομένους αὐτῶν. Ἐντεῦθεν οἱ δίκαιοι εἰς τοῦτο παρεικάζονται, διὰ τὸ λόγοις ἐγκρατείας καὶ σωφροσύνης ὀξύνειν καὶ λεπτύνειν τὸν νοῦν· ἐκ δὲ τούτου, καθαίρειν ### φ 226 Φοινικοῦν Ἐρυθρὸν, πυρρόν· ἢ τὸ μέλαν. Γίνεται παρὰ τὸ φοινίσσω, τὸ βάπτω· ἢ παρὰ τὸ φοινόν· τοῦτο παρὰ τὸ φόνος· πλεονασμῷ τοῦ ι, καὶ καταβιβάσει τοῦ τόνου, φοινὸς, ἤγουν πυρρὸς, φόνιος. Ἀπολλώνιος· φοινὰ δάκη ἀντὶ τοῦ φονικὰ θηρία ### φ 227 Φοινίξω Αἱμάξω, βάψω, πυρρώσω· ἀπὸ τοῦ φόνου, ἢ τοῦ φοίνικος, ὅτι πυρρός ### φ 228 Φοινικήϊα γράμματα Ἀπὸ Φοίνικος τοῦ Ἀγήνορος τοῦ εὑρόντος αὐτά ### φ 229 Φοινικικόν Τὸ ψεῦδος· ἀπὸ τῶν κατὰ τὸν δράκοντα καὶ τοὺς σπαρτοὺς καὶ Κάδμον ψευδῶς λεγομένων ### φ 230 Φοιτητής Ὁ μαθητὴς καὶ ὁ διδάσκαλος· ἐκ τοῦ φοιτῶ, φοιτήσω· σημαίνει τὸ ὁρμῶ· γίνεται παρὰ τὴν πρὸ πρόθεσιν καὶ τὸ ἰτῶ, τὸ πορεύομαι, ῥηματικὸν ὄνομα, ἰτὸς, προϊτὸς, προϊτῶ· καὶ συναιρέσει προιτῶ· καὶ ἐκβολῇ τοῦ ρ, καὶ τροπῇ τοῦ ψιλοῦ εἰς δασὺ, φοιτῶ· ἢ παρὰ τὸ ὁδὸς ὁδῶ· πλεονασμῷ τοῦ ι, οἰδῶ· τροπῇ τοῦ δ εἰς τ, οἰτῶ· καὶ πλεονασμῷ τοῦ φ, φοιτῶ. Σημαίνει δὲ τὸ ὁρμῶ καὶ παραγίνομαι· ὅθεν τὸ φοίτα ### φ 231 Φόβος Παρὰ τὸ φέβω φόβος. Εἴδους τῶν ὑποπεπτωκότων τῷ ὀνόματι γενικοῦ. Εἴδη δὲ αὐτοῦ ἕξ ### φ 232 Φοβερός Ὁ φοβούμενος, παρὰ Θουκυδίδῃ ### φ 233 Φοβέστρατος Ἀθηνᾶ Ἡ φυγὴν τοῖς πολεμίοις ἐμποιοῦσα ### φ 234 Φόβη Ἡ θρίξ· παρὰ τὸ φοβεροὺς εἶναι τοὺς κομῶντας· οἱ γὰρ παλαιοὶ τῶν ἀνθρώπων οὕτω φο βερὰν ἐνόμιζον εἶναι τὴν κόμην, ὥστε φόβην αὐτὴν προσηγόρευσαν ### φ 235 Φολκός Στραβός· παρὰ τὸ τὰ φάη παρέλκεσθαι ### φ 236 φολίδες Αἱ λεπίδες τοῦ ὄφεως. Ἐκ τοῦ λεπὶς, ὑπερθέσει, πολίς· καὶ μεταθέσει τοῦ φ, φολὶς, καταχρηστικῶς δὲ λέγεται καὶ τὰ μικρὰ πτερά· τούτοις γὰρ ἐοίκεσαν. Καὶ ### φ 237 Φόνος Παρὰ τὸ φῶ, τὸ φονεύω, φένω· καὶ ἐξ αὐτοῦ φόνος· ἀπὸ τῆς φυσήσεως, καὶ τοῦ ἤχου τοῦ γινομένου ἐν τῇ χύσει τοῦ αἵματος ### φ 238 Φονᾶν Συζυγίας δευτέρας· σημαίνει τὸ ἀποκτεῖναι ἐπιθυμεῖν, ἑτοίμως ἔχειν πρὸς τὸ φονεύειν· ἀπὸ τοῦ ### φ 239 φονὴ ὃ σημαίνει τὸν τόπον ὅπου οἱ νεκροὶ κεῖνται ### φ 240 Φόνος ἔρρευσεν Αἷμα ἔρρευσε ### φ 241 Φόξινος Ἰχθῦς εὐθέως γεννώμενος ἔχων κύημα. Τίκτει δὲ ἐν ταῖς προλίμναις τῶν ποταμῶν, ὡς Ἀριστοτέλης ### φ 242 Φοξός Ὁξυκέφαλος, ὁ διεστραμμένος τὰ φάη. Εἴρηται δὲ ἀπὸ τῶν κεραμεικῶν ἀγγείων τῶν ἐν τῇ καμίνῳ ἀπὸ τοῦ φωτὸς ἢ τοῦ πυρὸς ἀπωξυμμένων· καθὰ φησὶ καὶ Σιμωνίδης, Αὕτη δὲ φοξίχειλος Ἀργείη κύλιξ· ἔνιοι δὲ κυρίως τὸν ἐπὶ τὰ φάη ἀπωξυμμένην ἔχοντα τὴν κεφαλήν· ἀμφοτέρων τὸ πρότερον ### φ 243 Φορβαντεῖον Ὑπερίδης ἐν τῷ κατὰ Πατροκλέους ὠνομάσθαι λέγει ἀπὸ Φόρβαντος βασιλεύσαντος Κουρήτων, καὶ ὑπ’ Ἐρεχθέως ἀναιρεθέντος ### φ 244 Φορά Ἡ κατὰ ὅλου τόπου ἐναλλαγή· καὶ μάλιστα ἡ μὴ δυναμένη ἐφ’ ἑαυτῆς στῆναι ὅταν ἐθέλῃ. Ῥητορική. Καὶ ### φ 245 φοράδην τὸ ὁρμητικῶς φερόμενος ### φ 246 Φορβειά Περιστόμιον, καπίστριον· ἀπὸ τοῦ φέρειν βίᾳ ### φ 247 Φορβή Ἡ τροφή· παρὰ τὸ βῶ, τὸ τρέφω, βορβὴ καὶ φορβή ### ο 474 ὅτι ἐπ’ ἀνθρωπείου δέρματος ἐλέγετο ἡ φορίνη ### φ 248 Φόρκυν Παρὰ τὸ φέρειν καὶ ὁρμᾶν τὰς ὁλκάδας ἐν αὐτῷ, ἤγουν τὰς ναῦς ἐν τῷ λιμένι ### φ 249 Φόρκυς Δαίμων θαλάσσιος· παρὰ τὸ φέρεσθαι ὠκέως. Τὸ δὲ ### φ 250 φόρκυν τρεῖς κλίσεις ἐπιδέχεται· σημαίνει δὲ β, τὸν λιμένα, καὶ ὄνομα κύριον ### φ 251 Φόρμιγξ Ἡ κιθάρα. Παρὰ τὸ προηγεῖσθαι τῆς οἴμης, προοίμιγξ· πρῶτον γὰρ ἐκιθάριζεν ὁ Ἀπόλλων, εἶτα ἐπῆγον τὴν ᾠδὴν αἱ Μοῦσαι. Καὶ ### φ 252 Φόρτος Παρὰ τὸ φέρω φέρτος καὶ φόρτος ### φ 253 Φόρτατον Κακῶν δέ κε φόρτατον εἴη, Ἰλιάδος ρ, τῶν δὲ παρόντων κακῶν τοῦτο ἂν εἴη ἄριστον· ἢ, ἐκ πολλῶν τῶν προγεγονότων κακῶν τοῦτο ἄμεινον γένοιτο. Γράφεται δὲ καὶ ### φ 254 Φορμίσκοι Καλαθίσκοι, πλεκτὰ ἀγγεῖα· ἀπὸ τοῦ ### φ 255 φορμὸς ὅ ἐστι προκάλυμμα, ἢ πλεκτὸν ἀγγεῖον ἐκ φλοιοῦ, ἐν ᾧ εἰώθεσαν ἰσχάδες κομίζεσθαι· ἢ κόφινον σημαίνει. Παρὰ τὸ φέρω, φορμός. Ἡσίοδος, Οἴσεις δ’ ἐν φορμῷ· κοφίνῳ ### φ 256 Φορμός ἐστι πλέγμα τινὸς μεγάλου εἴδους, ἐν ᾧ ἐκοιμῶντο οἱ πένητες, ἢ κατετίθεντο τὰ ὄσπρια· τάχα δὲ ἡ καλουμένη νῦν καλύβη, ἡ πλεκομένη ἀπὸ καλάμης. Ἐκ τούτου δὲ καὶ τὸ φορμηδόν ### φ 257 Φορύνετο Ἐμολύνετο, ἐφυρᾶτο τῷ αἵματι· ἐξ οὗ τὸ ### φ 258 Φορυτῶι Τῷ ἀπὸ τῆς γῆς αἰρομένῳ ὑπὸ τῶν ἀνέμων χόρτῳ φρυγανώδει· ἀπὸ τοῦ φορύω· τοῦτο παρὰ τὸ φέρω ἢ φορῶ ### φ 259 Φραγγελῶ Ἐκ τοῦ φραγγέλιον, ὃ σημαίνει σειρὰν ἐκ σχοίνου πεπλεγμένην, ἣ κέκληται μάστιξ. Γίνεται δὲ ἐκ τοῦ ἔθνους· Φράγγελλοι γὰρ ἔθνος Ἰταλίας ### φ 260 Φράζω Παρὰ τὸ φρῶ, τὸ προϊῶ, ὡς βῶ βάζω· τῶν γὰρ νοηθέντων ἔκδοσιν καὶ δεῖξιν διὰ τοῦ φράζειν ποιούμεθα. Ἐκ τούτου τὸ ### ε 1575 ἐπιφρασαίατο ἀντὶ τοῦ ἐπισκέψωνται, ἐπινοήσωσι, μάθωσιν. Ἐκ τοῦ φράζω, φράσω, ἔφρασα, ἐφρασάμην. Εἰς τὸ ΔΕΥ οίατο. Ἢ παρὰ τὸ φῶ, τὸ λέγω, φάζω· καὶ πλεονασμῷ τοῦ ρ, φράζω· καὶ ### σ 571 συμφράσατο ἀόριστος παθητικὸς, ἀντὶ τοῦ συνεσκέψατο. Σημαίνει δὲ δύο· τὸ θεᾶσθαι καὶ βλέπειν, ὡς τὸ, τὸν δ’ ἐφράσατο προσιόντα· σημαίνει δὲ καὶ τὸ διανοεῖσθαι, ὡς τὸ, Φράζεο Τυδείδη καὶ χάζεο· παρὰ δὲ τῇ κοινῇ συνηθείᾳ σημαίνει τὸ λέγω· Ὁποῖόν σου τὸ φρόνημα, ὦ Εὐστράτιε, φράσον ἡμῖν ### φ 261 Φράτορες Διδάσκαλοι, ἢ πατέρες, ἢ συγγενεῖς. Οἶμαι παρὰ τὸ φατρία· ἢ παρὰ τὸ φράζω ### φ 262 Φατρία ἐστὶ τὸ τρίτον μέρος τῆς φυλῆς ### φ 263 φράτορες δὲ, οἱ τῆς αὐτῆς φατρίας μετέχοντες· καὶ ### φ 264 φατριάζειν τὸ τῆς αὐτῆς φατρίας μετέχειν ### φ 265 φατρίαρχος δέ ἐστιν, ὁ τῆς φατρίας ἄρχων ### φ 266 Φρατήρ Παρὰ τὸ πατὴρ, πλεονασμῷ τοῦ ρ, καὶ τροπῇ τοῦ π εἰς φ ### φ 267 Φρεάριος Δῆμος τῆς Λεοντίδος ### φ 268 Φρέαρ Παρὰ τὸ φλῶ, τὸ ἀναδίδωμι· ἢ παρὰ τὸ φέρω, συγκοπῇ φρῶ, φρέαρ, ὡς θείνω, θέναρ· ἐξ οὗ φέρεται τὸ ὕδωρ ### φ 269 Φρενήρης Φρόνιμος, ἢ παράφρων ### φ 270 Φρήν Παρὰ τὸ προϊῶ, τὸ προπέμπω, συγκοπῇ πρῶ, καὶ φρῶ· ἐξ οὗ φρὴν, ἀφ’ ἧς προΐεται τὰ βουλεύματα. Διατί σεσημείωται φρὴν φρενός; Οὐδὲν εἰς ΗΝ λῆγον ὄνομα μονοσύλλαβον μόνως ἐστὶ θηλυκόν· ἀλλ’ εἰ ἐπιδέχεται τὸ θηλυκὸν γένος, ἐν κοινότητι ἐπιδέχεται· οἷον ὁ χὴν, καὶ ἡ χήν· ὁ ῥὴν, καὶ ἡ ῥήν· Τὸ δὲ φρὴν, διήλλαξε ### φ 271 Φρήτρηφι Ἔστι φατρία· πλεονασμῷ τοῦ ρ, φρατρία· καὶ συγκοπῇ καὶ ἐκτάσει γίνεται φρήτρη. Δεῖ δὲ γινώσκειν, ὅτι ταῦτα ἔχει τὸ ι προσγεγραμμένον. Τινὲς δὲ βούλονται γράφειν αὐτὰ χωρὶς τοῦ ι, λέγοντες ὅτι αἱ ἐπεκτεινόμεναι πτώσεις διὰ τῆς ΦΙ συλλαβῆς, εἰ μὲν ἔχουσιν ἓν φωνῆεν κατὰ τὴν λήγουσαν, φυλάττουσιν αὐτό· εἰ δὲ β, ἀποβάλλουσι τὸ ἕν. Ἕτεροι δὲ συνηγοροῦσι τῇ παραδόσει· ἡ γὰρ παράδοσις τὰς τοιαύτας δοτικὰς σὺν τῷ ι οἶδε γράφειν. Λέγουσι γὰρ, ὅτι αἱ διὰ τοῦ ΦΙ ἐπεκτάσεις, προσερχόμεναι ταῖς πτώσεσιν, εἰ μὲν φυλάσσουσι τὴν αὐτὴν φωνὴν, καὶ τὴν αὐτὴν γραφὴν φυλάσσουσιν· εἰ δὲ μὴ φυλάττουσι τὴν αὐτὴν φωνὴν, οὐδὲ τὴν αὐτὴν γραφὴν φυλάττουσι. Δεῖ δὲ γινώσκειν, ὅτι αἱ διὰ τοῦ ΦΙ ἐπεκτάσεις κατὰ πᾶσαν πτῶσιν γίνονται, ἐν τῇ εὐθείᾳ, ἑτέρη· οἷον, ὁδὸς δ’ ἑτέρηφι παρελθεῖν κρείσσων· ἐν γενικῇ, χαλκοῦ· οἷον, πλάγχθη δ’ ἀπὸ χαλκόφι χαλκός· ἐν δοτικῇ, βίῃ, βίῃφι· ἐν αἰτιατικῇ, δεξιὸν, οἷον, Ἐπὶ δεξιόφι παντὸς στρατοῦ· καὶ ἐν κλητικῇ, ὦ οὐρανία, λίγ’ αἴων καὶ οὐρανίαφι· αὗται δὲ αἱ διὰ τοῦ ΦΙ ἐπεκτάσεις τὸ αὐτὸ μέρος τοῦ λόγου φυλάττουσι, χωρὶς τοῦ νόσφι καὶ ἶφι· ταῦτα γὰρ μετῆλθον εἰς ἐπιρρηματικὴν σύνταξιν. Χοιροβοσκός ### φ 272 Φρητός Ἰστέον ὅτι τὰ ἀπὸ τρισυλλάβου γενικῆς συναίρεσιν πάσχοντα βαρύνονται, κέαρος, κῆρος· ἔαρος, ἦρος. Σεσημείωται τὸ φρητὸς ὀξυνόμενον, ἀπὸ τοῦ φρέατος κατὰ κρᾶσιν· ὤφειλε γὰρ βαρύνεσθαι· οὐδὲ γὰρ δυνάμεθα λέγειν, ὅτι ἐπὶ τούτου ἐν τῇ εὐθείᾳ ἐγένετο ἡ κρᾶσις, κἀκεῖθεν ἡ κλίσις· οὐδὲ γὰρ εὕρηται ἡ φρὴρ εὐθεῖα ἐν χρήσει. Ἔστιν οὖν εἰπεῖν, ὅτι ἡ φρητὸς γενικὴ συνεξεδόθη κατὰ τὴν κρᾶσιν τῇ Κρητὸς καὶ σητὸς καὶ θητὸς γενικῆ. Χοιροβοσκὸς εἰς τὸ περὶ τοῦ τόνου τῆς γενικῆς ### φ 273 Φρίκη Τρόμος, παλμός· ἀπὸ τοῦ φρίσσω ### φ 274 Φρίξ Ἡ ἄνωθεν καὶ ἐξεπιπολῆς τῶν κυμάτων κίνησις· ἢ ὁ ἐπιπολάζων τῷ κύματι ἀφρὸς, ὅτε ἄνεμος ἄρχεται πνεῖν· ἀπὸ τοῦ φρίσσω φρίξω, ἀποβολῇ τοῦ ω. Καὶ ### ε 1576 ἐπιφρὶξ ἡ ἐπανάστασις τῶν κυμάτων, ἢ τὸ ἐπιπολάζον τῷ κύματι ἀφρῶδες, ὅταν ἄνεμος ἐγερθῇ. Ἡ αἰτιατικὴ, τὴν φρίκα· καὶ σημαίνει τὴν ἐπιφάνειαν τοῦ κύματος ### φ 275 Φριξότριχα Ὀρθοῦντα τὰς τρίχας ### φ 276 Φρίσσειν Κυρίως τὸ ἐξορθοῦν τὰς τρίχας, οἷον θρίσσω, κατὰ τροπήν. Φρίσσει δέ τις φόβῳ, ἢ ψύχει, ἢ ὀργῇ. Ἐμψύχως οὖν τὰς φάλαγγας φρίσσειν φησί ### φ 277 Φριμασσομένη Χρεμετίζουσα, ἀγριουμένη, ἢ ἀτάκτως πηδῶσα. Καὶ ### φ 278 φριμαγμὸς ὁ χρεμετισμὸς παρὰ Λυκόφρονι. Καὶ, Φριμασσόμενοί τε τῷ ταράχῳ καὶ ἀποφυσῶντες· καὶ ### φ 279 φρυασσόμενοι φυσσῶντες. Παρὰ τὸ φρυάζω φρυάξω, φρυαγμός· πλεονασμῷ τοῦ μ, φρυμαγμός ### φ 280 Φρονεῖν Σημαίνει καὶ τὸ νοεῖν, καὶ τὸ φρόνημα ἔχειν· καὶ ### φ 281 Φρόνησις Ἡ φέρουσα ὄνησιν, φερόνησίς τις οὖσα· καὶ συγκοπῇ, φρόνησις ### φ 282 Φρόνις Ὅμηρος, κατὰ δὲ φρόνιν ἤγαγε πολλήν· ὁ μὲν Ἡρωδιανὸς, παρὰ τὴν φρόνησιν, κατὰ συγκοπήν· ὁ δὲ Ὦρος, ἐκ τῆς φρὼν φρονὸς γενικῆς γίνεται φρόνις· καὶ ἡ αἰτιατικὴ, φρόνιν. Τὸ δὲ φρὼν γίνεται ἐκ τοῦ φρῶ· ὅθεν ἄφρων καὶ σώφρων. Ἡ γενικὴ, φρονός· οὗ παράγωγον, φρόνιμος· καὶ τὸ φρονῶ ἐξ αὐτοῦ ### φ 283 Φροντίς Ἐκ τοῦ φέρω φορτίς· ὑπερβιβασμῷ καὶ πλεονασμῷ τοῦ ν, φροντίς· δίκην γὰρ φόρτου ἔγκειται ἡ φροντὶς ἐν τῇ ψυχῇ. Εἰς τὸ ### φ 284 Φροντιστήριον Διατριβὴ, ἢ μοναστήριον· ὅπερ Ἀττικοὶ ### φ 285 Φροῦδοι Παντελῶς ἀφανεῖς, ἔρημοι, οἷον ἀπε ληλυθότες, ἔκδημοι. Ἐκ τοῦ ὁδὸς καὶ τῆς πρὸ προθέσεως, γίνεται πρόοδος· καὶ κατὰ συναλοιφὴν, προῦδος, καὶ φροῦδος, ὡς προοίμιον φροίμιον, οἱονεὶ ὁ προπορευόμενος καὶ γενόμενος ἀφανὴς, ἤγουν ὁ μὴ φαινόμενος, ὁ μακρὰν γενόμενος, καὶ οἷον εἰς τὸ ἔμπροσθεν τῆς ὁδοῦ, ἀντὶ τοῦ ἐκποδῶν. Καὶ ### φ 286 φροῦδα τὰ ἀφανῆ καὶ ἄφαντα ### φ 287 Φρουρός Ὁ προορῶν· παρὰ τὸ προορᾶν· τὸ δὲ ### φ 288 φρούριον σημαίνει δὲ κάστρον, οὐκ ἀπὸ τοῦ φρουρός· φρουρεῖον γὰρ ἂν ἦν, ὡς ἰατρὸς ἰατρεῖον· ἀλλ’ ἀπὸ τοῦ φρουρῶ ### φ 289 Φρύαγμα Ἡ τῶν ἵππων καὶ ἡμιόνων διὰ μυκτήρων ἠχὴ ἀγρίῳ φυσήματι ἐκπίπτουσα· λέγεται δὲ καὶ ἐπὶ τῆς γελάσεως. Ἀπὸ τοῦ φρυάσσω· τοῦτο παρὰ τὸ ὀφρῦς ὀφρυάσσω· κατὰ ἀποβολὴν τοῦ ο, φρυάσσω. Καὶ ### φ 290 φρυαττόμενος ἐπαιρόμενος· καὶ ### φ 291 φρυάττεσθαι τὸ καταπλήττεσθαι. Μένανδρος ### φ 292 Φρύγανα Τὰ εἰς τὸ καίειν καὶ φρύγειν ἐπιτήδεια ### φ 293 Φρυγία Κοινόν· Φρυγίη, Ἰωνικόν. Τὰ ἀπὸ τῶν εἰς ξ ἢ εἰς ρ ληγόντων διὰ τοῦ ΙΑ παραγόμενα θηλυκὰ, διὰ τοῦ ι γραφόμενα, παροξύνεται· πλὴν τοῦ ἀνθρακιά. Ἐκ τοῦ Φρὺξ Φρυγὸς ἐπὶ χώρας ### φ 294 Φρυκτωρεῖν Κυρίως τὸ διὰ πυρὸς ἀνατεινόμενον σημαίνειν. Ἐκ τοῦ πῦρ πυρὸς, καὶ τοῦ ὠρῶ, τὸ φυλάσσομαι, γίνεται πυρκτωρία· καὶ κατὰ ὑπέρθεσιν τοῦ ρ, καὶ τροπῇ τοῦ π εἰς φ, φρυκτωρία· ἔστι δὲ ἡ παρ’ ἡμῖν λεγομένη βίγλα· ἢ φανὸς, ἢ λαμπὰς, ἢ καῦσις· παραφυλακὴ νυκτερινὴ, ἡ διὰ τοῦ πυρὸς φυλακή ### φ 295 Φρυνέος Δηλονότι φρῦνος· φρυνέος, πλεονασμῷ τοῦ ε· εἶδος βατράχου· παρὰ τὸ ἐμφερὴς εἶναι πρὸς τοὺς ἄλλους· ἢ ἀπὸ τοῦ φέρεσθαι ἀπὸ τῆς λιμνώδους φύσεως ἐπὶ τὸ χερσαῖον ### φ 296 Φρυνώνδας Ὄνομα κύριον. Ἦν δὲ Ἀθηναῖος, περιβόητος ἐπὶ πονηρίᾳ, οὐδὲν ἧττον Εὐρυβάτου. Ἐκ τούτου τοὺς πονηροὺς Φρυνώνδας καλοῦσι ### φ 297 Φῦ Ἔν τ’ ἄρά οἱ φῦ χειρί· ἀντὶ τοῦ προσεπέλασεν αὐτῷ καὶ προσήγγισε τῇ χειρί. Ἀπὸ τοῦ φύω φῦμι ### φ 298 Φύγαδ’ ἔτραπε μώνυχας ἵππους Εἰς φυγὴν ἔτρεψε τοὺς ἵππους· ὡς ἅλαδε· καὶ ἤτοι τὴν φυγὴν φύγα εἶπεν, ὡς τὴν σκέπην σκέπα· καὶ ὡς τὸ οἶκόνδε οἴκαδε, οὕτω φυγήνδε φύγαδε ### φ 299 Φυζακινός Ὁ εὐπτόητος διὰ δειλίαν ### φ 300 φύζα γὰρ ἡ μετὰ δέους φυγή· παρὰ τὸ φεύγω γίνεται φύζα· τοῦτο δὲ, καὶ τὸ λεπτακινὸς, παρώνυμα ὄντα, οὐκ ἀντίκειται τῷ κανόνι, ἐπειδὴ πεπόνθασιν. Ἀπὸ τοῦ φύζα καὶ τοῦ λεπτὸς γίνεται φυζεινὸς καὶ λεπτεινός· καὶ πλεονασμῷ τοῦ ΑΚ ἐγένετο φυζακινὸς καὶ λεπτακινὸς διὰ τοῦ ι, ὡς καὶ ἀπὸ τοῦ δίψα διψηρὸς καὶ διψακερὸς, ἅμα τῷ πλεονασμῷ συστολῆς γινομένης ### φ 301 Φυήν Βλάστησιν, αὔξησιν ἡλικίας· παρὰ τὸ φύω ### φ 302 Φύκος Τὸ χορτῶδες τῆς θαλάσσης ἀπόβλημα. Οἱ δὲ ### φ 303 φυκία φασὶ βοτάνην τὴν ἐν τῷ βυθῷ τῆς θαλάσσης γινομένην· παρὰ τὸ φύεσθαι· φυτὸν γὰρ ἐστὶ θαλάσσιον ### φ 304 Φυκία Θαλάσσια ζῷα, ἢ ὁ ἀφρός· παρὰ τὸ φύω. Λέγεται δὲ καὶ τὰ βρύα φυκία καὶ φυκίς ### φ 305 Φύκη Ὧιτινι τὰς οἰκείας ὄψεις χρίουσι ### φ 306 Φυλάκη Πόλις Θεσσαλίας, βαρυτόνως, πρὸς ἀντιδιαστολὴν τοῦ δεσμοῦ ### φ 307 Φυλακοὺς λάθοι Ἰλιάδος ω. Ἀρίσταρχος ὀξύνει· τὰ γὰρ εἰς ΚΟΣ λήγοντα ὑπὲρ δύο συλλαβὰς, παραλήγοντα τῷ α, ἐπιθετικὰ ὄντα, ὀξύνονται, παρδακὸς, φαρμακός ### φ 308 Φυλακτῆρες Ἀντὶ τοῦ φύλακες· ἀπὸ τοῦ φυλακτήρ ### φ 309 Φυλακτήριον Τόπος ἔνθα οἱ φύλακες οἰκοῦσι ### φ 310 Φυλάσσω Παρὰ τὸ πύλη πυλάσσω καὶ φυλάσσω· σημαίνει δὲ δύο· ἐπὶ μὲν τοῦ καθ’ ἡμᾶς συνήθους, Δῶμα φυλασσέμεναι· σημαίνει δὲ καὶ τὸ ἐπιτηρεῖν, ὡς τὸ, Καί σφιν ὀνείδεά τε προφέροις, νόστον τε φυλάσσοις ### φ 311 Φύλα Ἔθνη, δι’ ἑνὸς λ, πρὸς ἀντιδιαστολὴν τοῦ φύλλου ἐπὶ τῶν δένδρων. Ὦρος ἐτυμολογεῖ, ἡ ἐκ πολλῶν ἄθροισις, ἀπὸ μεταφορᾶς τῶν φύλλων· Οἵη περ φύλλων γενεὴ, τοιήδε καὶ ἀνδρῶν· τὸ ΦΥ, μακρόν· ἐκ τοῦ φύω· ἢ τὰ διὰ τοῦ ΥΛΟΝ οὐδέτερα δισύλλαβα καθαρὰ μονογενῆ ἐκτείνουσι τὸ υ. Σεσημείωται τὸ ξύλον ### φ 312 Φύλαρχος Ὁ κατὰ φυλὴν ἑκάστην τοῦ ἱππικοῦ ἄρχων, ὑποτεταγμένος δὲ τῷ ἱππάρχῳ ### φ 313 Φυλάσιοι Οἱ ἐκ τοῦ δήμου τῆς Φυλῆς· Φυλὴ γὰρ, δῆμος τῆς Οἰνίδος. Ὁ δὲ Μένανδρος τόπον νομίζει εἶναι Φυλήν· ὁ δὲ Φιλόχορος φρούριον αὐτὸ φησὶν εἶναι ### φ 314 Φυλακή Ἀπὸ τοῦ φυλάσσω· τοῦτο παρὰ τὸ φυλή· λέγουσι γὰρ, ὅτι τὰς φυλακὰς αἱ φυλαὶ εἶχον· ὅθεν λέγεται καὶ πρώτη φυλακὴ τῆς νυκτὸς, καὶ δευτέρα, καὶ τρίτη· κατὰ γὰρ τρεῖς ὥρας ἐφύλαττε μία φυλή· καὶ μετὰ ἄλλας τρεῖς ἄλλη· ὥστε ἡ φυλακὴ τῆς νυκτὸς τρεῖς ὥρας σημαίνει ### φ 315 φυλὴ δὲ σημαίνει τὸ γένος· κατὰ γενεὰς γὰρ ἐφύλασσον. Ἢ παρὰ τὸ πύλη· οἱ γὰρ φυλάσσοντες ἐν πύλῃ ἐφύλασσον ### φ 316 Φυλοκρινεῖ Διακρίνει, καταδικάζει παρέργως ### φ 317 Φύλοπις Μάχη· τροπῇ τοῦ μ εἰς π· παρὰ τὸ ὁμοῦ τὰ φύλα εἶναι, φύλομίς τις οὖσα ### φ 318 Φύλλον Παρὰ τὸ φύω, τὸ ἀναβλαστάνω, φύαλλον καὶ φύλλον, ὡς πύω πύαλον καὶ πύλον. Διὰ δύο ΛΛ, πρὸς ἀντιδιαστολὴν τοῦ φύλου τοῦ σημαίνοντος τὴν φυλήν ### φ 319 Φυλλιναίους ἀγῶνας Ἐν οἷς μὴ τίθεται ἀργύριον, ἤ τι ἄλλο τοιοῦτον, ἀλλὰ στέφανος ### φ 320 Φυλλίς Παρὰ τὸ φύλλον. Περὶ Παθῶν ### φ 321 Φύλλον Παρὰ τὸ φύω φύαλον, ὡς πύω πύαλον· συγκοπῇ, καὶ πλεονασμῷ τοῦ λ, φύλλον. Οὕτως εἰς τὸ Μέγα Ἐτυμολογικόν· τὸ δὲ παρ’ ἄνω εἰς τοὺς Ἐπιμερισμοὺς εὗρον ### φ 322 Φύξηλιν ἐόντα Ἄνανδρον, φυγόν· παρὰ τὸ φεύγειν τὰς ἴλας. Καὶ ### φ 323 Φύξ Παρὰ τὸν φύξω μέλλοντα ### φ 324 Φύρει Μολύνει· ἢ ἐκβρέχει· ἢ ἐκπλύνει ### φ 325 Φύραμα Στέαρ, ζύμη, σταῖς ### φ 326 Φύσις Παρὰ τὸ φύω φύσω, ἡ ἐν ἅπασι φύουσα καὶ κινουμένη ### φ 327 Φυσίζωος Ἡ τὰ πρὸς τὸ ζῆν φύουσα γῆ ### φ 328 Φύσαι Τὰ χαλκευτικὰ φυσήματα, οἱ ἀσκοί ### φ 329 Φύσιγγες Τὰ ἐν ταῖς κνήμαις ἐκκαύματα ### φ 330 Φύσκη Τὸ παχὺ ἔντερον· ἢ ἡ γαστήρ. Ἀπὸ τοῦ πεφυσῆσθαι πληρουμένη λίπους, ἀλφίτων, καὶ αἱμάτων ### φ 331 Φύστα Τὰ ἀναπεφυρμένα μέλιτι ἄλφιτα ### φ 332 Φύστη Ἡ ἐν ταῖς σκάφαις τριβομένη καὶ ἠρέμα ἀναδευομένη μάζα ### φ 333 Φυτάλιμος Φυτόν· φύτιμος· καὶ πλεονασμῷ, φυτάλιμος, καὶ φυταλίμιος. Σοφοκλῆς, Προσῆλθε μητρὶ καὶ φυταλίμῳ πατρί· πολλάκις δὲ καὶ τροπῇ, φιτάλιμος ### φ 334 Φυταλίζει Φυτεύει, πλησιάζει· παρὰ τὸ φυτόν· τοῦτο παρὰ τὸ φύω, τὸ φυτεύω ### φ 335 Φυτοκόμος Φυτουργὸς, καὶ ὁ σύνδενδρος τόπος· διὰ τὸ τοῖς φυτοῖς κομᾶν ### φ 336 Φυτόσκαφος Ἡ τὰ φυτὰ ἐσκαμμένη γῆ· ἐνεργητικῶς δὲ φυτοσκάφος, ὁ τὰ φυτὰ περισκάπτων γεωργός ### φ 337 Φυτεύω Παρὰ τὸ φυτὸν φυτεύω· εἰ γὰρ παρὰ τὸ φύω, φυεύω, ἐπεισόδῳ τοῦ τ δηλονότι. Οὔκ ἔστι δέ· οὐδέποτε γὰρ ἀπὸ τῶν διὰ τοῦ ΥΩ γίνεται παράγωγον διὰ τοῦ ΕΥΩ. Κακὸν μέγα πᾶσι φυτεῦσαι, Ἰλιάδος ο, κατασκευάσαι, ἐμβαλεῖν ### φ 338 Φυλακή Σημαίνει τὸ σκοτεινὸν καὶ ἀφεγγὲς οἴκημα· ὡς τὸ, Ποία φυλακὴ οὐκ ἔχει· καὶ τὴν τετάρτην μοῖραν τῆς νυκτὸς, ὡς τὸ, Ἦσαν δὲ ποιμένες φυλάσσοντες φυλακὰς τῆς νυκτός· σημαίνει καὶ τὴν γνῶσιν καὶ θεωρίαν, ὡς τὸ, Ἐπὶ τῆς φυλακῆς μου στήσομαι· σημαίνει καὶ τὸ σῶμα, ὡς τὸ, Ἐξάγαγε ἐκ φυλακῆς τὴν ψυχήν μου· σημαίνει καὶ αὐτὸ τὸ φυλάσσειν, ὡς τὸ, Ὣς οἱ μὲν Τρῶες φυλακὰς ἔχον ### φ 339 Φύω Παρὰ τὸ φῶ, τὸ προϊῶ. Σημαίνει δὲ τρία· τὸ ἀναβλαστάνω, ὡς τὸ, Ὣς ἀνδρῶν γενεὴ ἠμὲν φύει, ἠδ’ ἀπολήγει· καὶ τὸ ὑπάρχω, ὡς τὸ, Θεὸς πεφυκώς· καὶ τὸ κρατῶ, ὡς τὸ, Ἐν τ’ ἄρά οἱ φῦ χειρί ### φ 340 Φωγνύναι Τὸ φρύγειν· Ἀλλ’ ἰσχάδας μοι πρόελε τῶν πεφωγμένων ### φ 341 Φῴς φῳδὸς, ἔχει τὸ ι, καὶ ὀξύνεται, ὡς δᾴς δᾳδός. Εἴρηται παρὰ τὸ φῶς, ὅπερ ταυτόν ἐστι τῷ πυρί· καὶ σημαίνει τὰ ἐν τοῖς σκέλεσι γινόμενα ἐκκαύματα ἀπὸ τοῦ πυρός. Ἔχει δὲ τὸ ι· ἐπειδὴ λέγεται καὶ ### φ 342 φωΐδες ὡς εὗρον ἐν ταῖς λέξεσι τῶν ῥητόρων. Σημαίνει δὲ τὸ αὐτό. Λέγει δὲ ὁ Χοιροβοσκὸς, ὅτι δισυλλάβως καὶ μόνον λέγεται κατὰ τὸ πληθυντικὸν, προσγραφομένου τῷ ω τοῦ ι. Ἐν δὲ τῇ γενικῇ ὤφειλε περισπᾶσθαι, φῷδες φῳδῶν, ὥσπερ χεῖρες χειρῶν· ἀλλὰ σεσημείωται καὶ τοῦτο μετὰ τῶν ἄλλων βαρυνόμενον. Ἀριστοφάνης Πλούτῳ, πλὴν φῴδων ἐκ βαλανείου ### φ 343 Φῷ Ἀντὶ τοῦ φωτὶ, σὺν τῷ ι· Εὐριπίδης Μελεάγρῳ, Τὸ μὲν γὰρ ἐν φῷ, τὸ δὲ κατὰ σκότος κακόν ### φ 344 Φῴζειν Σὺν τῷ ι· σημαίνει τὸ καίεσθαι. Στράττις, Ἀλλ’ εἰ μέλλεις ἀνδρείως φῴζειν ὥσπερ μύστακα σαυτόν. Βιθυνοὶ δὲ φώγειν λέγουσι ### φ 345 Φωλεός Ὁ σκοτεινὸς τόπος· παρὰ τὸ ἀπολωλέναι τὸ φῶς ἐκεῖσε ### φ 346 Φωνή Παρὰ τὸ φῶς καὶ τὸν νοῦν, ἡ τὰ ἐν τῷ νῷ φωτίζουσα· ἢ τὸ τοῦ νοὸς φῶς· παρὰ τὸ φάος εἶναι τοῦ νοός· διὰ γὰρ τῆς φωνῆς τὰ τῆς ψυχῆς ἐνθυμήματα γινώσκομεν· φαονή τις οὖσα, καὶ φωνή. Τὰ δὲ εἰς ΝΗ δισύλλαβα τῷ ω παραληγόμενα βαρύνεται· πλὴν τῶν ἀπὸ τέλους ῥηματικῶν ### φ 347 Φῶ Σημαίνει δ· φῶ, τὸ λέγω, ἐξ οὗ καὶ φωνή· φῶ, τὸ φαίνω, ἐξ οὗ καὶ φῶς· φῶ, τὸ φονεύω, ἐξ οὗ καὶ φόνος· φῶ, τὸ θάλπω, ἐξ οὗ καὶ φῶσαι, τὸ θάλψαι. Τὸ δὲ φῶ, τὸ λέγω, παρὰ τὸ φῶς· φῶς γὰρ τῶν πραγμάτων, οἱ λόγοι ### φ 348 Φώρ Ὁ λῃστὴς, ὁ κλέπτης· παρὰ τὸ φέρω, φὲρ καὶ φὼρ, μεταθέσει τοῦ ε εἰς ω, ὁ τὰ ἀλλότρια φέρων· ὅθεν καὶ ### φ 349 φώριον · καὶ ### φ 350 φωραθεὶς εὑρεθεὶς, γνωσθείς· καὶ ### φ 351 φωρᾶν ἐρευνᾶν, ἐκζητεῖν· καὶ ### φ 352 φωρά σας διερευνήσας, καταλαβὼν τὰ κλόπιμα ### φ 353 Φωριαμός Ἡ κιβωτός· παρὰ τὰ φάρη, ἡ τῶν φάρων δεκτική· ἔστι δὲ ὄνομα ἀρσενικόν. Ἢ παρὰ τοὺς φῶρας· ἐπεὶ πρὸς φυλακὴν τούτων κατεσκεύασται. Ἢ παρὰ τὸ τὰ φορούμενα ἔχειν. Εἰ μὲν οὖν παρὰ τοὺς φῶρας, οὐδὲν πέπονθεν· εἰ δὲ παρὰ τὰ φάρη τὰ ἐντιθέμενα αὐτῇ, πέπονθε, μεταβληθέντος τοῦ α εἰς ω, ὡς θάκος, θῶκος. Τὰ διὰ τοῦ ΑΜΟΣ τρισύλλαβα, ἔχοντα τὴν πρὸ τέλους συλλαβὴν φύσει μακρὰν, πάντα ὀξύνονται, χηραμὸς, οὐλαμός. Οὕτως οὖν καὶ φωραμός· καὶ πλεονασμῷ τοῦ ι, φωριαμός. Ἰλιάδος ω. Ἡρωδιανὸς περὶ Ἀττικῶν προσῳδιῶν, τρίτη ἀπὸ τοῦ τέλους ἡ ὀξεῖα· οὐχ ὡς ἀνάλογον, ἀλλ’ ὡς Ἀττικόν. Ἡ μέντοι συνήθεια ὀξυνόμενον ἔχει ### φ 354 φωσσώνιον λινοῦν τὶ, ἤτοι σινδόνιον· ἢ καὶ τὸ ἱστίον τῆς νεὼς πεφυσημένον, ὡς παρὰ Λυκόφρονι, Ἄφλαστα καὶ φώσσωνας ὀργυιωμένους. Ἢ προσώπου τὶ ἐκμαγεῖον. Λέγεται δὲ οὕτω καὶ ὃ παρὰ Ῥωμαίοις καλεῖται ### φ 355 Φῶς Ἀρσενικῶς, ὁ ἄνθρωπος· παρὰ τὸ φῶ, τὸ λέγω· μόνος γὰρ ὁ ἄνθρωπος λογικὸν ζῷον· ἢ ὁ μόνος τὰ τῆς διανοίας φωτίζων τῷ λόγῳ. Καὶ ὁ Θεολόγος, φὼς γὰρ τὸν ἄνθρωπον ὀνομάζουσι διὰ τὴν τοῦ ἐν ἡμῖν λόγου δύναμιν ### φ 356 φῶς δὲ οὐδετέρως, τὸ φωτίζον καὶ λάμπον· ὃ καὶ κατὰ πλεονασμὸν τοῦ ο λέγεται φόως. Γίνεται παρὰ τὸ φῶ, τὸ φαίνω καὶ λάμπω, φάος· καὶ καθ’ ὑπέρθεσιν φόας· καὶ κατὰ συναίρεσιν φῶς. Κλίνεται διὰ τοῦ ΤΟΣ· ἐπεὶ καὶ τὸ φόας φόατος κλίνεται· τὰ γὰρ συνῃρημένα τῶν ἐντελῶν φυλάσσει τὴν κλίσιν. Οἱ δὲ λέγοντες “ἀπὸ τοῦ φάος γέγονε κατὰ κρᾶσιν” οὐκ ἀκριβῶς λέγουσι· τὸ γὰρ φάος εἰς ΟΥΣ ἔχει τὴν γενικήν. χ ### χ 8 χῖ τὸ στοιχεῖον, ὅτι χεομένην ἔχει τὴν ἐκφώνησιν. Ἄλλοι δὲ ἔχι αὐτὸ εἶπον, ὅτι ἔχει ὀξεῖαν καὶ βαρεῖαν ἀλλήλας κατὰ μέσον σχιζούσας ### χ 9 Χαβρίας Στρατηγὸς Ἀθηναίων. Ὡς φαίνω Φανίας, ἀμύνω Ἀμυνίας, οὕτω χαίρω Χαρίας· καὶ πλεονασμῷ τοῦ β, Χαβρίας ### χ 10 Χάλα Εὐριπίδης· Χάλα τοκεῦσιν εἰκότως θυμουμένοις. Ὑποχώρει, καὶ ἐνδίδου· ἀπὸ μεταφορᾶς τῶν χαλωμένων προτόνων πολλοῦ ὄντος ἀνέμου ἐν τῷ ἁρμένῳ τοῦ πλοίου ### χ 11 Χαλεπῶς Δυσκόλως· ἀπὸ τοῦ χαλέπτω· οἷον, Χρυσὲ, κακῶν ἀρχηγὲ, βιοφθόρε, πάντα χαλέπτων. Ἐκ δὲ τοῦ χαλέπτω χαλεπταίνω γίνεται καὶ χαλεπαίνω. Σημαίνει δύο· τὸν δεινὸν, ὡς τὸ, χαλεπὸς δὲ Διὸς μεγάλοιο κεραυνός. Σημαίνει καὶ τὸ ἀδύνατον, ὡς ἐν Ὀδυσσείας κ, χαλεπὸν δέ κ’ ὀρύσσειν Ἄνδρα θνητόν ### χ 12 Χάλαζα Παρὰ τὸ χαλῶ, ἡ ἐκ τοῦ ἄνω πρὸς τὰ κάτω χαλωμένη ### χ 13 Χαλάστρα Πόλις ἢ λίμνη τὶς ἐν Μακεδονίᾳ, ὅθεν ἔκαιον τὸ νίτρον· ἐξ ἧς τὸ Χαλαστραῖον νίτρον κέκληται ### χ 14 Χαλίφρων Κυρίως ὁ ἐν μέθῃ ἀφραίνων ### χ 15 χάδις γὰρ ὁ ἄκρατος οἶνος, παρὰ τὸ χαλᾶν καὶ ἀνιέναι ἀραρυίας τὰς φρένας· ἢ ὁ εὐήθης, παρὰ τὸ κεχαλᾶσθαι τὰς φρένας· καὶ τὰς βάκχας ### χ 16 χαλιμάδας ἔλεγον, τὰς χαλωμένας πρὸς συνουσίαν· καὶ ΧΑΛΙ μάζειν ἔλεγον, τὸ περὶ τὰς συνουσίας πείθεσθαι· καὶ ### κ 977 καγχαλίζειν ἀπὸ τοῦ χαλᾶν τὰς φρένας πρὸς τὸ πάθος, καὶ ἀπὸ τοῦ ### χ 17 Χαλινός Χανινός τις ὢν, παρὰ τὸ χαίνειν, ὅτι δι’ αὐτοῦ χαίνειν γίνεται· ἢ παρὰ τὸ ἲς ἰνὸς καὶ τὸ χαλῶ, τὸ πρὸς τὴν δύναμιν χαλώμενον. Τὰ εἰς ΝΟΣ ὀξύτονα μὴ ὄντα παρώνυμα, διὰ βραχέος τοῦ ι γράφεται, πυκινὸς, ἀληθινός· τὸ χαλινὸς δὲ διὰ τοῦ ι γραφόμενον, τῷ χρόνῳ διήλλαξε· μακρὸν γὰρ ἔχει τὸ ι ### χ 18 Χαλκός Κατὰ πρόσθεσιν τοῦ χ Δωρικῶς, ἀλκὸς καὶ χαλκὸς, ἐπεὶ πρὸς ἀλκὴν εὔθετός ἐστιν· ἢ παρὰ τὸ ἔχειν ἀλκήν· ἢ Χάλυβες ἔθνος εἰσὶ Σκυθικὸν, ἔνθα ὁ σίδηρος τίκτεται· ἐκ τοῦ χάλυψ χάλυβος γίνεται χαλβός· καὶ τροπῇ, χαλκός· ἐκεῖ γὰρ πρῶτον εὑρέθη ὁ σίδηρος, καὶ διὰ τοῦτο ἐκλήθη χαλκὸς ὁ σίδηρος, διότι πρότερον εὑρέθη παρὰ τοῖς ἀρχαίοις ὁ χαλκός· ὕστερον δὲ εὑρεθεὶς ὁ σίδηρος, ἐκάλεσαν αὐτὸν ὁμωνύμως τῷ χαλκῷ. Καὶ ὁ ποιητὴς ### χ 19 χάλκεον ἔγχος οὐ τὸ ἐκ χαλκοῦ, ἀλλὰ τὸ ἐκ σιδήρου, τῇ παλαιᾷ συνηθείᾳ· ἐπειδὴ τὸ παλαιὸν χαλκῷ ἀντὶ σιδήρου τοῖς ξίφεσιν ἐχρῶντο καὶ τοῖς ἄλλοις ὅπλοις. Ἡσίοδος, Χαλκῷ δ’ εἰργάζοντο, μέλας δ’ οὐκ ἔσκε σίδηρος ### χ 20 Χαλκοτύπους Τὰς ἐκ σιδήρου πληγάς ### χ 21 χαλκεὺς χαλκέως, καὶ ὁ χρυσοχόος· οἷον, Ἦλθε δὲ χαλκεὺς ὅπλ’ ἐν χερσὶν ἔχων χαλκήϊα, πείρατα τέχνης· ἀπὸ γὰρ τοῦ πρώτου φανέντος μετάλλου πάντας τοὺς δημιουργοὺς ἐκάλουν οὕτως οἱ παλαιοὶ, ὡς καὶ τὸν Ἥφαιστον Ὅμηρος, ὅν ποτε χαλκεὺς Ἥφαιστος ποίησεν ἰδυίῃσι πραπίδεσσιν ### χ 22 Χαλκήρεϊ Ἐκ τοῦ χαλκὸς καὶ τοῦ ἄρω, τὸ ἁρμόζω, ἡ τῷ χαλκῷ ἡρμοσμένη· ὡς ### χ 23 χαλκοβάρεια ἡ τῷ χαλκῷ βαρουμένη, ὅ ἐστιν ἰσχυρά ### χ 24 Χάλκεια Ἑορτὴ ἀρχαία καὶ δημώδης πάλαι· ὕστερον δὲ ὑπὸ μόνων ἤγετο τῶν τεχνιτῶν, ὅτι ὁ Ἥφαιστος ἐν τῇ Ἀττικῇ χαλκὸν εἰργάσατο· ἔστι δὲ ἔνη καὶ νέα τοῦ πυανεψιῶνος· ἐν ᾗ καὶ ἱέρειαι μετὰ τῶν ἀρρηφόρων τὸν πέπλον διάζονται. Ἡρωδιανὸς δὲ λέγει, ὅτι ἡ πλείων χρῆσις προπερισπᾷ ### χ 25 Χαλκίς Τὸ ὄρνεον, ὅτι ὑποχαλκίζει κατὰ τὴν χροιὰν τῆς πτήσεως. Ἔστι δὲ καὶ πόλις Εὐβοίας ἢ Συρίας. Ὠνόμασται δὲ ἀπὸ τῶν Χαλκίδων τῶν μετὰ Ἀλεξάνδρου διαβάντων εἰς τὴν Ἀσίαν καὶ κατασχόντων τὸ χωρίον καὶ μετονομασάντων ### χ 26 Χάλυψος Ὄνομα ἐθνικόν· παρὰ τὸ χαλέπτω, τὸ βλάπτω, χαλέψω ### χ 27 Χαλκοχίτων Τὰ εἰς ΩΝ λήγοντα, εἴτε μονοσύλλαβα, εἴτε ὑπὲρ δύο συλλαβὰς, ἐν τῇ συνθέσει ἀναβιβάζουσι τὸν τόνον· χθὼν, αὐτόχθων· χιτὼν, ἀστροχίτων· λειμὼν, εὐλείμων· αἰὼν, μακραίων. Χωρὶς εἰ μὴ τοπικὴν σχέσιν τινὰ σημαίνει, ὡς κοιτὼν, προκοιτών· θυρὼν, προθυρών ### χ 28 Χαμάδις Χαμαὶ εἰς γῆν, ἔστι δὲ ἐπίρρημα τοπικὸν ἐκ τοῦ χαμαί. Τὰ διὰ τοῦ ΑΔΙΣ τρισύλλαβα ἐπιρρήματα, τῷ α παραληγόμενα, διὰ τοῦ ι γράφεται καὶ βαρύνεται, φυγάδις, οἰκάδις. Σεσημείωται τὸ ὁμαδὶς ὀξύτονον ### χ 29 Χαμᾶζε Διατὶ προπερισπᾶται, τοῦ κανόνος λέγοντος, ὅτι τὰ εἰς ΖΕ λήγοντα ἐπιρρήματα τῷ α παραληγόμενα προπαροξύνεται, θύραζε, ἔραζε; Ὅτι ἐκεῖνα μὲν ἀπὸ ὀνομάτων γίνεται· οἷον, θύραζε, ἐκ τῆς θύρας· ἔραζε, ἐκ τῆς ἔρας· καὶ Ἀθήναζε, ἀπ’ Ἀθηνῶν· τοῦτο δὲ ἀπὸ ἐπιρρήματος ἐστίν· ἀπὸ γὰρ τοῦ χαμαὶ γέγονε· καὶ ὡς διήλλαξε πρὸς τὰ ἄλλα περὶ τὸ σημαινόμενον, διήλλαξε καὶ περὶ τὸν τόνον· ἢ ὅτι ἐκεῖνα μὲν βραχὺ ἔχει τὸ α· τοῦτο δὲ, μακρόν. Κανὼν γάρ ἐστιν ὁ λέγων, ὅτι τὰ εἰς ΖΕ ἐπιρρήματα συνεσταλμένον ἔχει τὸ πρὸ τέλους α· οἷον, θύραζε, ἔραζε· πλὴν τοῦ χαμᾶζε ### χ 30 Χαμαί Ἢ παρὰ τὸ χῶ, ἢ παρὰ τὸ χθὼν, χθαμαὶ, καὶ χαμαὶ, κατὰ ἀποβολὴν τοῦ θ ### χ 31 Χαμαίζηλοι Ταπεινοί· ἢ δίφροι κοιλώδεις ### χ 32 Χαμαιτύπη Πόρνη ἄδοξος· καὶ ### χ 33 Χαμεύνα Ταπεινὴ, εὐτελὴς κλίνη καὶ στιβάς· καὶ ### χ 34 Χανδόν Ἀθρόον, ἀπλήστως, χωρητικῶς ### χ 35 Χαράσσω Κατὰ πλεονασμὸν τοῦ χ, ἀπὸ τοῦ ἄρης ἀράσσω· ἢ ἐκ τοῦ χαίρω, τὸ τραχύνω, ὅπερ ἐκ τοῦ χῶ, τὸ χαράσσω, γίνεται ### χ 36 Χαίρω Τὸ τραχύνω, ἢ χαλῶ· καὶ ### κ 978 κάρχαρος κύων ἐκ τούτου. Ὁμοίως δὲ καὶ τὰ σιδήρῳ τεμνόμενα καὶ χαρασσόμενα, ὀξυνόμενα γίνεται· ὅθεν καὶ ### χ 37 χάρακας καλοῦμεν τοὺς ὠξυμμένους καλάμους, ἢ τὰ ξύλα ### χ 38 Χάραξ Διαφέρει δὲ ὁ χάραξ καὶ ἡ χάραξ· τὸ μὲν γὰρ ἀρσενικῶς σημαίνει τὸ στρατόπεδον, ἢ τειχισμά τι καὶ περίφραγμα καὶ χαράκωμα· θηλυκῶς δὲ, ὁ τῆς ἀμπέλου ### χ 39 Χάραξιν Ὀξέσι ξύλοις, ἢ καλάμοις, ἢ ἀκανθώδεσι φυτοῖς ### χ 40 Χαράκωμα Περίφραγμα, τεῖχος. Παρὰ τὸ χαρακῶ, χαρακώσω· τοῦτο παρὰ τὸ χάραξ ἀρσενικῶς ### χ 41 χαράδραι γὰρ αἱ διαιρέσεις καὶ τὰ σχίσματα, καὶ χείμαρροι γῆς· παρὰ τὸ χαράσσω ### χ 42 Χαρακτήρ Ἡ σφραγὶς, ὁ τοῦ νομίσματος τύπος ### χ 43 Χάρις Παρὰ τὸ χαίρω, χαρῶ, χάρις. Τὰ δὲ εἰς ΙΣ δισύλλαβα, ἔχοντα πρὸ τοῦ ΙΣ ἀμετάβολον, ἐὰν κλίνηται διὰ τοῦ δ, ὀξύνεται, οἷον τριγλίς· εἰ δὲ διὰ τοῦ τ, βαρύνεται· οἷον χάρις χάριτος. Σημαίνει τρία· τὴν θεὰν, ὡς τὸ, Χαρίτων μίαν ὁπλοτεράων· τὴν δωρεὰν, ὡς τὸ, ἐγὼ δὲ κέ τοι ἰδέω χάριν· καὶ τὴν εὐπρέπειαν, ὡς τὸ, Ὣς μὲν τῷ περίχευε χάριν κεφαλῇ τε καὶ ὤμοις ### χ 44 Χαρίεις, χαριέστερος Πᾶν ὄνομα εἰς ΕΙΣ λῆγον τὸ παρακείμενον συγκριτικὸν ἔχει δύο συλλαβὰς πλεονάζον τῆς εὐθείας· οἷον χαρίεις, χαριέστερος· τιμήεις, τιμηέστερος· μορφήεις, μορφηέστερος· τολμήεις, τολμηέστερος καὶ τολμηέστατος· οὐ γὰρ παρὰ τὸ τόλμη ἐσχημάτισται· ἀκοινώνητα γὰρ συγκρίσει πάντα τὰ θηλυκά. Ἡμάρτηται δὲ παρ’ Ὁμήρῳ πλατάνιστος· ὑπερθετικὸν γάρ ἐστιν, ὡς κάκιστος, ἄριστος. Ἔνιοι μέντοιγε παροξύνουσι, λέγοντες εἶναι ὑποκοριστικὸν τὸ σχῆμα, καθὼς καλαμίσκος καὶ πυργίσκος· ἀγνοοῦντες, ὅτι εἰ ἦν ὑποκοριστικὸν, ἔδει διὰ τοῦ κ ἐκφέρεσθαι. Τὸ δὲ ὀρέστερος, οὐκ ἀπὸ τοῦ ὄρους, ἀλλ’ ἀπὸ τοῦ ὀρήεις ὀρηέστερος, καὶ κατὰ συγκοπήν· ἀπὸ γὰρ τῶν εἰς ΟΣ οὐδετέρων οὐδέποτε γίνεται συγκριτικόν. Φιλόξενος. Εἰς τὸ ### χ 45 Χάριεν Τὴν τρίτην ἀπὸ τέλους ὀξύνει. Ἡρωδιανός ### χ 46 Χαριεντιζόμενοι Εὐτραπελευόμενοι, σκώπτοντες. Καὶ Ἀριστοφάνης, Χαριεντίζεις καὶ καταπαίζεις ἡμῶν καὶ βωμολοχεύει ### χ 47 Χαρίζεσθαι Κοινῶς μὲν, ὡς οἱ πολλοί· ἰδίως δὲ, καὶ ὡς ἐπὶ ἀφροδισίων· ἢ ἐπὶ τοῦ ἐν λόγῳ ὑποκατακλίνεσθαι ### χ 48 Χάρμη Μάχη, κατ’ εὐφημισμόν· ἢ ἐφ’ ᾗ οὐδεὶς χαίρει ### χ 49 Χάρτης Παρὰ τὸ χῶ, τὸ χωρῶ, γίνεται παράγωγον χαίρω, χάρτης, ὁ χωρητικὸς τῶν ἐγγραφομένων· ἢ παρὰ τὸ χόρτος ### χ 50 Χάρυβδις Ἡ ἀναπινομένη θάλασσα περὶ τὰ Γάδειρα, καὶ πάλιν ῥαγδαιοτέρως ἐπαναστρέφουσα. Εἴρηται δὲ πᾶν τὸ εἰς χάος καὶ ὄλεθρον κατάγον, οἱονεὶ εἰς χάος βαῖνον ### χ 51 Χάρων Ὁ λέων, ἀπὸ τῆς χαροπότητος ### χ 52 Χαροπός Περιχαρὴς, εὐόφθαλμος· ἐξ οὗ χαροπή ### χ 53 Χατίζεις Σημαίνει τὸ χρῄζεις· παρὰ τὸ ἔχειν αἰτεῖν· ὁ γὰρ χρῄζων ἃ οὐκ ἔχει αἰτεῖ· ἢ ἐκ τοῦ αἰτῶ, τὸ ζητῶ, καὶ χρῄζω, ἀποβολῇ τοῦ ι, γίνεται ἀτῶ· πλεονασμῷ τοῦ χ, χατῶ· καὶ κατὰ παραγωγὴν, χατίζω. Ἢ ἐκ τοῦ ματῶ γίνεται ματίζω· καὶ τροπῇ ### χ 54 Χαυλιόδων Κεχαλασμένους ἔχων τοὺς ὀδόντας ἐξέχοντας· ἢ κατὰ ἐναλλαγὴν τοῦ ρ εἰς τὸ λ, ὁ χαράσσων τοὺς ὀδόντας καὶ τραχύνων ### χ 55 Χαῦνος Παρὰ τὸ χαίνω χανὸς, ὡς φαίνω φανός· καὶ πλεονασμῷ τοῦ υ, χαῦνος, ὁ κεχηνὼς καὶ ἄπυκνος ### χ 56 Χαύωνας Ἄρτους ἐλαίῳ ἀναφυραθέντας κριθίνους, ἢ λάχανα ὀπτά ### χ 57 Χαῖον ἀργύρεον Ἀπολλώνιος, χαῖον παλάμῃ ἔνι πηχύνουσαι ### χ 58 χαῖον οἱ μὲν, καμπύλην βακτηρίαν· οἱ δὲ, ῥάβδον· οἱ δὲ, λαγωβόλον ### χ 59 Χαίτας Σημαίνει τὰς τρίχας. Παρὰ τὸ κρατῶ, κράτη· ἀποβολῇ τοῦ ρ, καὶ πλεονασμῷ τοῦ ι, καὶ τροπῇ τοῦ κ εἰς χ, χαίτη ### χ 60 Χαίρω Παρὰ τὸ χῶ, τὸ διαχέω, παράγωγον χαίρω. Πῶς τοῦ χαίρω ἐν φωνῇ ἐνεργητικῇ πάθος δηλοῦντος τὸ ἐχάρην παθητικός ἐστι δεύτερος ἀόριστος; Λύσις. Τοῦ χαίρω ἐνεστῶτος ἐκλέλοιπεν ἡ φωνὴ ἡ παθητική· τοῦ δὲ ἐχάρην δευτέρου ἀορίστου, ἡ ἐνεργητική· ὁ γὰρ ἔχαρον δεύτερος ἀόριστος ἐνεργητικὸς οὐ λέγεται. Εἰκότως ὁ παθητικὸς, μὴ ἔχων τὶ τὸ ὀφεῖλον ἐλέγξαι τὴν παραλογίαν αὐτοῦ, ἔλαθε τὴν παραλογίαν, καὶ ὑπεισῆλθεν εἰς χρείαν τοῦ ἐνεργητικοῦ ### χ 61 Χαιρέτω ληρῶν Ἐρυθριάτω φλυαρῶν ### χ 62 Χαίρειν φράσαντες Ἀποταξάμενοι, καταγνόντες ### χ 63 Χαίρω σε ἐληλυθότα Ὀρωπικοὶ οὕτω λέγουσι, καὶ Εὐριπίδης Σισύφῳ ### χ 64 Χαιρέκακος Τὰ παρὰ βαρυτόνων συγκείμενα, εἰ μὲν ὁ ἐνεστὼς εἴη δισύλλαβος, ἀποβάλλει τὸ ι τοῦ τρίτου προσώπου· ὡς φερέοικος καὶ ἐχεκράτης, οὕτω καὶ χαίρω χαίρει χαριέκακος· εἰ δὲ εἴη ὑπερδισύλλαβος, ἐκκόπτει μίαν συλλαβὴν, ὅπως ἀναλογῇ τοῖς δισυλλάβοις, γανύω γανύεις, γανυμήδης· τανύω τανύεις, τανύπεπλος· μιαίνω μιαίνεις, μιαιφόνος· ἰθαίνω ἰθαίνεις, ἰθαγενής ### χ 65 Χέδροπας Ὄσπρια· χέδροψ γὰρ τὸ ὄσπριον· ἀπὸ τοῦ χερίδροψ κατὰ συγκοπήν ### χ 66 Χελιδών Ἢ παρὰ τὸ τὰ χείλη δονεῖν, ἢ παρὰ τὸ τὰ χείλη οἰδαίνειν, ἢ παρὰ τὸ τοῖς χείλεσιν ᾄδειν ### χ 67 Χέλυς Σημαίνει τὴν κιθάραν· διότι ἀπὸ δέρματος χελώνης κατεσκεύαστο τῷ Ἑρμῇ· δέδωκε δὲ αὐτὴν τῷ Ἀπόλλωνι. Ἢ παρὰ τὸ χέω, τὸ λέγω ### χ 68 Χελύνη Τὸ περὶ τὸ χεῖλος μέρος τοῦ προσώπου, ὅπερ ἐπώνυμον τῆς ὑπερῴας χελύνης κατάκομον, ὃν δὴ καὶ μύστακα προσηγόρευον οἱ Ῥωμαῖοι· καὶ ### χ 69 χελύνιον · καὶ ### χ 70 χελυνίδης ὁ τὴν χελύνην μεγάλην ἔχων. Λέγεται δὲ καὶ ἡ χελώνη· δηλοῖ καὶ τὴν κιθάραν παρ’ Αἰολεῦσι ### χ 71 Χελύσσουσα Διαπλέουσα, νηχομένη· καὶ γὰρ οἱ νηχόμενοι τοῖς χείλεσι τὸ ὕδωρ ὠθοῦσι· παρὰ Λυκόφρονι· κατὰ πλεονασμὸν δὲ τοῦ λ ### χ 72 Χείρονες Οἱ διὰ τῶν χειρῶν πορίζοντες τὸ ζῆν, ὡς καὶ οἱ χερνῆται ### χ 73 Χερνῆσι Πενιχραῖς γυναιξὶ, καὶ ἀπὸ χειρῶν ζώσαις ### χ 74 Χερνῆτις γυνή Ἰλιάδος μ, ἡ ταπεινή· παρὰ τὸ ἐκ τῶν ἰδίων αὐτῆς χειρῶν τρέφεσθαι ### χ 75 Χεράδες Τὰ παραθαλάσσια σκύβαλα· παρὰ τὸ χεῖσθαι ῥᾳδίως ### χ 76 Χεράδες λέγονται καὶ οἱ σωροὶ τῶν λίθων τῶν μικρῶν. Φησὶ δὲ Δημήτριος ὁ Σκήψιος τὴν διάλεκτον Ἀπολλωνιατῶν εἶναι. Καὶ Σαπφὼ, Μὴ κίνει χεράδας ### χ 77 Χέραδος Ἰλιάδος φ, ὡς κίναδος· οὐδέτερον γάρ ἐστι· τὸ συναγόμενον ἐν τῇ ῥύσει τοῦ ποταμοῦ πλῆθος ἰλύος καὶ ὀστράκων καὶ λίθων. Καὶ Πίνδαρος τὴν δοτικὴν εἶπε, Χεράδει σποδέων· Ἀρίσταρχος δέ φησι χεράδας καλεῖσθαι τοὺς ποταμοὺς, καὶ τοὺς ἐν αὐτοῖς λίθους ### χ 78 Χερμάδιον Πλεονασμῷ τοῦ μ· παρὰ τὸ χεῖρα χειράδιον, τὸ πληροῦν τὴν χεῖρα· σημαίνει δὲ χειροπλήθη λίθον ### χ 79 Χερειότερος Ἀπὸ τοῦ χερείων κατὰ μετα πλασμὸν γίνεται χέρειος, ὥσπερ πλείων πλεῖος· ὅθεν τὸ θηλυκὸν, πλεία, ὡς ἐν Ἰλιάδος ι, Πλεῖαι τε χαλκοῦ κλισίαι· γίνεται ἐκ τοῦ χεὶρ χερὸς, χωρὶς τοῦ ι εὕρηται ἡ γενική· κυρίως γὰρ χερείων, ὁ ταῖς χερσὶν ἥττων καὶ ἐλάττων ### χ 80 Χέρηϊ Χερείων, χερείονος· ἡ δοτικὴ, χερείονι· καὶ κατὰ συγκοπὴν, χέρειϊ· καὶ διὰ τὸ ἐπάλληλον τῶν δύο ΙΙ γίνεται τροπὴ τῆς ΕΙ διφθόγγου εἰς η, ὡς ἐν Ἰλιάδος α, ὅτε χώσεται ἀνδρὶ χέρηϊ· ἀντὶ τοῦ χείρονι, ἐλάσσονι. Ἔστι δὲ συγκριτικόν. Καὶ, εἷο χέρεια· ἑαυτοῦ χείρονα· ἐκ τοῦ χερείονα, κατὰ συγκοπήν ### χ 81 Χερνίψαντο Μέσος ἀόριστος πρῶτος, ἀπὸ τοῦ χερνίπτω χερνίψω ### χ 82 Χέρσος Ἡ γῆ, ἐξ ἧς ἐστι χερσὶ προσάπτεσθαι. Τὸ δὲ Χέρσονδ’ ἐξαποβάντες ἔστιν ἐπίρρημα τοπικὸν, ἀντὶ τοῦ εἰς τὴν χέρσον, ὡς Ἴλιόνδε. Τὸ ΔΕ, οὐκ ἔστι μέρος λόγου, ἀλλὰ μόριον ### χ 83 Χθών Παρὰ τὸ διαχεῖσθαι καὶ χώννυσθαι δύνασθαι· ἢ παρὰ τὸ χῶ, τὸ χωρῶ· οὗ παράγωγον, χείω· ὅθεν, Οὐδὸς δ’ ἀμφοτέρους ὅδε χείσεται· κανών ἐστιν ὁ λέγων, ὅτι τὰ εἰς ΩΝ ὀξύτονα μονοσύλλαβα μόνως ἀρσενικὰ καὶ μὴ μόνως θηλυκὰ, φυλάττουσι τὸ ΩΝ, κλὼν κλωνὸς, πρὼν πρωνός· τὸ δὲ χθὼν, ἐπειδὴ μόνως ἐστὶ θηλυκοῦ γένους, τούτου χάριν ἔτρεψε τὸ ω εἰς τὸ ο ἐπὶ τῆς χθονὸς γενικῆς· ὅθεν καὶ χθόνιος ### χ 84 Χθιζά Ἐπίρρημα ἀπὸ ὀνόματος γενόμενον εἰς ἐπίρρημα, ὡς ἐν τῷ ἐτεὸν καὶ δηρόν. Τὸ χθιζὸς διατί ὀξύνεται; Τὰ εἰς ΖΟΣ ἀπὸ ἐπιρρημάτων παραγόμενα, ἢ τριγενῆ ὄντα, ὀξύνεται, πρωϊζός. Καὶ πόθεν παρήχθη; Ἀπὸ τοῦ ἐχθές. Ἀναλογώτερον δέ ἐστι καὶ κυριώτερον καὶ πρῶτον τὸ ἐχθὲς τοῦ χθές. Κανὼν γάρ ἐστιν ὁ λέγων, ὅτι πᾶν ἐπίρρημα μονοσύλλαβον ἀπαθὲς κατ’ ἰδίαν ῥητὸν, μακροκαταληκτεῖ φύσει ἢ θέσει. “Κατ’ ἰδίαν ῥητὸν” εἶπε, διὰ τὸ ΛΑ ἐπιτατικὸν καὶ τὸ α. Εἰ ἄρα οὖν τὸ χθὲς ἐπίρρημά ἐστι καὶ κατ’ ἰδίαν ῥητὸν, ὤφειλε μακροκαταληκτεῖν. Γίνεται ἐκ τοῦ ἐκθέω ἐκθεύσω, ἐχθὲς, ἡ ἐκθεύσασα ἡμέρα. Ἐτυμολογεῖται δὲ παρὰ τὸ ἐκτὸς ἡμᾶς γίνεσθαι ταύτης τῆς ἡμέρας ### χ 85 Χέω Κυρίως ἐπὶ τοῦ ὕδατος λέγεται· ὁ δὲ ποιητὴς ἀντὶ τοῦ προήρχοντο εἶπεν, ὡς τὸ, προχέοντο φαλαγγηδόν· ἀπὸ μεταφορᾶς τῶν ποταμίων ῥευμάτων. Περὶ τοῦ χεύσω καὶ πνεύσω μέλλοντος εὗρον ἐγὼ ἐν τοῖς Εὐλογίου τοῦ σχολαστικοῦ δυσκλίτοις ῥήμασι, μὴ εἶναι ἀπὸ τοῦ χέω καὶ πνέω κατὰ πλεονασμόν. Φησὶν γὰρ οὕτως· εἰδότες γὰρ, ὡς οὐδέποτε τὸ ε διὰ τοῦ υ μηκύνεται, μᾶλλον τὸ πνεύω καὶ χεύω ἐνεστῶτας παραδεχόμεθα· ὧν ἐστιν ὑπόμνησις παρὰ τῷ ποιητῇ· τὸ γὰρ ἔκηλος εὔκηλος, πλεονασμὸν ἔχει· ὅπερ πάθος, οὐκ αὔξησις ### χ 86 Χεῶ Χέω χεύσω· ὁ δεύτερος ἀόριστος, ἔχεον· ὁ μέλλων δεύτερος, χεῶ. Τὰ εἰς ω καθαρὰ δισύλλαβα βαρύτονα τῷ ε παραληγόμενα, δύναται ἐπὶ δευτέρου καὶ τρίτου προσώπου συναίρεσιν δέξασθαι. Πλεονασμῷ τοῦ υ, κατὰ τὸν μέλλοντα, χεύσω· ὁ παθητικὸς ἀόριστος ἐκ τοῦ παθητικοῦ παρακειμένου, ἐχέθην ἐχέθης· ἐξῆλθε τὸ υ, διὰ τὴν κακοφανίαν. Ὁ ἐνεργητικὸς πρῶτος ἀόριστος, ἔχευα καὶ ἔχεα ### χ 87 Χειά Ἡ τῶν ὄφεων κατάδυσις. Ἰλιάδος ψ, καὶ ἀλλαχοῦ ### χ 88 χείσεται ἀντὶ τοῦ χωρήσει· ζήτει εἰς τὸ ### χ 89 χθών · ἀπὸ τοῦ χεῖσθαι, ὅ ἐστι χωρεῖσθαι· εἰς αὐτὸ γὰρ μηχανᾶται ὁ ὄφις χωρῆσαι τὸ σῶμα ὥσπερ εἰς ἔλυτρον. Λέγονται δὲ οἱ τοιοῦτοι τόποι ### α 2504 αἱμασιαί · παρὰ γὰρ τὸ χῶ, τὸ χωρῶ, γίνεται χεά· καὶ πλεονασμῷ τοῦ ι, χειά ### χ 90 Χεῖμα Παρὰ τὸ χέω γίνεται ### χ 91 Χειμών Χειμαδίῳ τόπῳ, ἐφ’ οὗ ἄν τις δύναιτο χειμῶνος ἐγκαθορμίσασθαι. Ἀπὸ τοῦ χέω γίνεται χεῦμα, ὥσπερ πνέω πνεύσω, πνεῦμα· καὶ τροπῇ τοῦ υ εἰς ι, γίνεται χεῖμα· ἀφ’ οὗ χειμών. Τὰ γὰρ εἰς ΜΑ οὐδέτερα εἰς ΜΩΝ παραγόμενα ὀνόματα κοινά εἰσι τῷ γένει, καὶ τρέπει τὸ ω ἐπὶ γενικῆς· οἷον, μνῆμα, ἀμνήμων ἀμνήμονος· σχῆμα, ἀσχήμων ἀσχήμονος· εἷμα, λευχείμων λευχείμονος. Τὸ δὲ χειμὼν, ὀξυνόμενον καὶ ἁπλοῦν καὶ περιεκτικὸν ὂν, διήλλαξε· ὁμοίως καὶ εἴ τι παρ’ αὐτὸ σύγκειται, βαρυχείμων βαρυχείμονος. Ἀπὸ τοῦ χέω χεϊμὼν καὶ χειμών· φυλάσσει τὸ ω ὡς περιεκτικόν· περιέχει γὰρ μῆνας καὶ ἑβδομάδας ### χ 92 Χειμάρρους Ὁ χειμερινὸς ποταμός· παρὰ τὸ ἐν τῷ χειμῶνι ῥεῖν· καὶ γίνεται παρὰ τὸ χέειν ἅμα· ἀπὸ τοῦ ῥέειν καὶ τοῦ χειμὼν γίνεται χείμαρρος· καὶ πλεονασμῷ τοῦ ο, χειμάρροος· καὶ κατὰ συναίρεσιν, χειμάρρους· κλίνεται χειμάρρου ### χ 93 Χειμέριος Ἀπὸ τοῦ χεῖμα γίνεται. Τὰ δὲ διὰ τοῦ ΙΟΣ καθαρὸν ἔχοντα τὸ ρ, καιροῦ ὑπόνοιαν ἔχοντα, διὰ τοῦ ι γράφεται, καίριος, ἀκαίριος, ὁ μὴ ἔχων καιρόν· ὥριος, ὁ τῆς ὥρας, ἀώριος· ἡμέριος. Χωρὶς εἰ μὴ ὦσιν ἀπὸ τῶν εἰς ΟΣ οὐδετέρων, διὰ τὸ θέρος θέρειος. Λοιπὸν οὖν ἐκ τοῦ χειμερινὸς γίνεται κατὰ συστολὴν τοῦ ν χειμέριος, ὥσπερ ἑσπερινὸς ἑσπέριος ### χ 94 Χειραμός Σημαίνει τὴν κατάδυσιν, παρὰ Λυκόφρονι. Οἶμαι δ’ ἀπὸ τοῦ χειὰ γέγονε ### χ 95 Χεῖραι Αἱ ἐν τοῖς ποσὶ ῥαγάδες· καὶ ### χ 96 χειρόποδες οἱ οὕτως τοὺς πόδας κατερρωγότες, οἷον ῥαγόποδες ### χ 97 Χείριστα Κάκιστα. Ἀπὸ τοῦ χείρων χείριστος ὑπερθετικόν ### χ 98 Χείρων δὲ κυρίως ὁ κατὰ χεῖρας ἥττων· αἷς ὁ ἄνθρωπος τῶν ἄλλων ζῴων διαφέρει, τεχνᾶσθαι δυνάμενος. Καὶ ### χ 99 Χείρων Ὁ Κένταυρος· ἀπὸ τῆς διὰ τῶν χειρῶν θεραπείας τῆς ἐν ταῖς χειρουργίαις καὶ ῥιζοτομίαις· ἰατρὸν γὰρ τοῦτον ἡμῖν ὑπογράφει Ὦρος. Ἐν ἄλλοις δὲ, ὅτι χεῖραι καλοῦνται αἱ ἐν τοῖς ποσὶ ῥαγάδες. Ἔνθεν καὶ Χείρων, διὰ τὸ ἐν χείροσι καὶ ὀρεινοτέροις τόποις διάγειν ### χ 100 Χειρόηθες Ἥμερον, πρᾶον· ἢ διὰ τὰ χρειῶδες ### χ 101 Χείρ Παρὰ τὸ ἔχω, τὸ κρατῶ· ἐτυμολογεῖται δὲ παρὰ τὸ ῥᾶον χεῖσθαι, ὅ ἐστι χωρεῖσθαι, ἢ διαχέειν ### χ 102 Χειροδίκαι Οἱ τῇ τῶν χειρῶν δυνάμει πεποιθότες, καὶ δι’ ἑαυτῶν ποιοῦντες τὴν ἐκδίκησιν καὶ τύπτοντες· τουτέστιν, ἐν τῇ ἰσχύϊ τὸ δίκαιον ἔχοντες ### χ 103 Χειρόκμητα Ὑπὸ χειρῶν γεγλυμμένα, ἢ περιεξεσμένα ### χ 104 Χειρόμακτρον Ὃ παρὰ Ῥωμαίοις καλεῖται μανδίλιον ### χ 105 Χειρόμαντις Ὁ διὰ τῶν ἐν ταῖς χερσὶ γραμ μῶν μαντευόμενος ### χ 106 Χειρόνιπτρον Τὸ κατὰ χειρὸς ὕδωρ. Ἀριστοφάνης ### χ 107 Χειρονομεῖν Κυρίως ἐστὶ νωμᾶν διὰ χειρῶν· ὅθεν ### χ 108 Χηναλώπηξ Ἰστέον ὅτι τὰ εἰς ἀμετάβολον λήγοντα σύνθετα κατὰ τὴν ἀρχὴν οὐδέποτε ἀπὸ εὐθείας συντίθεται, ἀλλ’ ἢ ἀπὸ γενικῆς, ἢ ἀπὸ δοτικῆς, ὡς ἐπὶ τοῦ πυρίβλητος. Καὶ εἰ μὲν ἡ ἐπιφερομένη λέξις ἄρχεται ἀπὸ συμφώνου, ἀπο βάλλει ἡ γενικὴ τὸ ς· οἷον, φρὴν φρενὸς, φρενοβλαβής· χὴν χηνὸς, χηνοτρόφος. Ἐὰν δὲ ἀπὸ φωνήεντος ἄρχηται, ἀποβάλλεται καὶ τὸ ο καὶ τὸ ς, οἷον φρὴν φρενὸς, φρεναπάτης· χὴν χηνὸς, χηναλώπηξ. Δεῖ προσθεῖναι, χωρὶς εἰ μὴ ἄρχεται ἀπὸ τοῦ η, ἢ ἀπὸ τοῦ ε· τότε γὰρ πολλάκις τὸ ς μόνον ἀποβάλλεται, οἷον χεὶρ χειρὸς χειροήθης, χειροεργὸς καὶ χειρουργός· λιμὴν λιμένος, λιμενοειδής. Δεῖ προσθεῖναι, καὶ χωρὶς τοῦ χειροάναξ. Τοῦτο δὲ γίνεται κατὰ κρᾶσιν χειρώναξ, ὡς Ἱππώναξ. Διὰ γὰρ τὴν κρᾶσιν ἠμαυρώθη τὸ παράλογον ### χ 109 Χεῖλος Παρὰ τὸ χέειν λόγους ### χ 110 Χηλός Ἡ κιβωτός. Παρὰ τὸ χῶ χήσω, χηλὸς, ἡ χωροῦσα ἕκαστον τῶν ἐντιθεμένων ### χ 111 Χηλή Ὁ ὄνυξ. Ὦρος δὲ λέγει κυρίως τὴν χηλὴν ἐπὶ τῶν διωνύχων ζῴων, σχηλή τις οὖσα, παρὰ τὸ διεσχίσθαι, ὥσπερ ὁπλὴ ἐπὶ τῶν μονωνύχων ### χ 112 Χήν Κοινόν ἐστι τῷ γένει· ἔστι δὲ καὶ εἰδικόν. Γίνεται παρὰ τὸ ἠχὴ, ὃ σημαίνει τὴν βοὴν, ἠχήν· καὶ ἀφαιρέσει τοῦ η χήν· κρακτικὸν γὰρ ἐστὶ καὶ φωνητικόν ### χ 113 Χηνίσκος Τὸ τῆς πρώρας μέρος, οὗ ἀπήρτηνται αἱ ἄγκυραι, ὃ καὶ τῆς τρόπιδος ἐστὶν ἀρχή. Εἰσὶ δ’ οἳ μᾶλλον τὸ τῆς πρύμνης ἔφασαν ἄκρον, πρὸς ὃ ἐπιζεύγνυνται αἱ ἐπωτίδες τῆς νεώς. Πλὴν ὁποτέρως ἔχει, χηνίσκος ἐλέγετο, ὅτι χηνὸς κεφαλὴν μορφοῦντες οἱ ναυπηγοὶ ἐτίθουν τῷ ἄκρῳ, τάχα τὸ πλοῖον εἰς χῆνα ἀπεικάζοντες· ἢ τοῦ εὐοιωνίστου χάριν, ὡς ἀβάπτιστος αὐτοῖς ἡ ναῦς διατελοίη, τρόπον χηνὸς ὑπερνέουσα τῶν κυμάτων ### χ 114 Χήρα Παρὰ τὸ χῶ, τὸ χωρῶ, ὁ μέλλων, χήσω, χήρα, ἡ χωρητικὴ τῶν κακῶν τῆς λύπης. Ἐτυμολογεῖται δὲ παρὰ τὸ χαρά· καὶ ἀναδόσει τοῦ τόνου, καὶ τροπῇ τοῦ α εἰς η, χήρα, κατὰ ἀντίφρασιν, ἡ ἐστερημένη τῆς εὐφροσύνης καὶ τῆς χαρᾶς ### χ 115 Χῆραι Ἔρημοι, καὶ ἀνδρὸς μονωθεῖσαι· ἀπὸ τοῦ χηρῶ χηρώσω, ὃ σημαίνει τὸ ἐρημῶ καὶ ἀφανίζω καὶ ἐκπορθῶ· ὅθεν καὶ χηρωτὴς, ὡς γυψώσω γυψωτής· καὶ πλεονασμῷ τοῦ ς, χηρωστής· ΧΗ ρωσταὶ δὲ λέγονται οἱ μακρόθεν τοῦ γένους κληρονόμοι, οἷον οἱ ἐπίτροποι, οἱ τοῦ χήρου καὶ ἐρήμου συγγενῶν οἴκου κληρονόμοι. Γίνεται δὲ ἐκ τοῦ χωρῶ, τὸ χωρίζω, χηρῶ χηρώσω· οἷον, χήρως’ ἀγυιάς· καὶ, Χηρώσας δὲ γυναῖκα ### χ 116 Χήτει Στερήσει, ἐνδείᾳ, σπάνει. Παρὰ τὸ χῶ ῥῆμα, ὃ σημαίνει τὸ ἐνδεοῦμαι, ὁ μέλλων, χήσω· ῥηματικὸν ὄνομα, χῆτις, ἡ ἔνδεια· καὶ χῆτος, οὐδέτερον ὄνομα. Ἐκ τούτου καὶ ῥῆμα χητίζω καὶ χατίζω ### χ 117 Χιλός Θηλυκῶς λέγεται· σημαίνει δὲ τὴν τροφήν· παρὰ τὸ ἔχειν τὸ σῶμα, τουτέστι κρατεῖν· ἢ παρὰ τὸ χεῖλος. Χεῖλος δὲ, ὁ χόρτος τῶν βοσκη μάτων, παρὰ τὸ χεῖσθαι τῷ ἕλει ### χ 118 Χίμαρος Σημαίνει τὸν τράγον· ἐκ τοῦ χίμαιρα· πρὸς ἀντιδιαστολὴν τοῦ ἐν τῷ χειμῶνι ῥέοντος ποταμοῦ. Γίνεται παρὰ τὸ κίω, τὸ πορεύομαι, κίμαρος καὶ χίμαρος ### χ 119 Χίμαιρα Ἡ ἐν χειμῶνι τεχθεῖσα, οἷον ἡ ἕνα χειμῶνα ἔχουσα ### χ 120 Χίμετλα Τὰ ἀποκαύματα τὰ γινόμενα ἐν τοῖς ποσὶν, ὃ συμβαίνει ἀπὸ χειμῶνος γίνεσθαι. Εἴρηται παρὰ τὸ ἐν χειμῶνι τλεῖν ### χ 121 Χῖος Ὁ τῆς Χίου πολίτης. Ἀπὸ τοῦ Χίος Χίϊος, ὡς Σάμιος, Λέσβιος· καὶ κράσει, Χῖος, ὡς Δῖος ### χ 122 Χιράδες Αἱ τῶν χειρῶν ῥαγάδες. Συνέπαθε δὲ ἡ φωνὴ τῷ σημαινομένῳ. Ἐπειδὴ γὰρ τὸ χιρὰς ἔνδειαν τινὰ σημαίνει, τούτου χάριν διὰ τοῦ ι γράφεται ### χ 123 Χιτών Τὸ ἁπλοῦν καὶ λινοῦν περιβόλαιον· ἐτυμολογεῖται δὲ παρὰ τὸ κεχύσθαι ἡμῶν τοῖς σώμασι, χυτών· καὶ τροπῇ τοῦ υ εἰς ι, χιτών. Σημαίνει δὲ δύο· ἐπὶ μὲν τοῦ συνήθως ἡμῖν λεγομένου, ἱμάτιον· οἷον, μαλακὸν δ’ ἔνδυνε χιτῶνα· καὶ τὸν θώρακα· ὅθεν καὶ χαλκοχίτωνες, οἱ χαλκοθώρακες. Διαφέρει δὲ πέπλου· ἐπὶ μὲν γὰρ ἀνδρῶν λέγεται χιτών· ἐπὶ δὲ γυναικῶν, πέπλος. Τὰ δὲ εἰς ΩΝ ἰαμβικὰ, πρὸ τέλους ἔχοντα τὸ ι, φυλάττει τὸ ω ἐπὶ βαρυτόνων καὶ ὀξυτόνων ### χ 124 Χιών Παρὰ τὸ χέω χεών· καὶ τροπῇ, χιὼν, ὡς τέρπω, τερπών. Κλίνεται χιόνος, διὰ τοῦ ο μικροῦ ### χ 125 Χλαῖνα Παρὰ τὸ χλιαίνειν, ὅ ἐστι θερμαίνειν, χλίαινα καὶ χλαῖνα. Λέγεται μὲν χλαῖνα, τὸ παχὺ καὶ χειμερινὸν ἱμάτιον· χλανὶς δὲ, τὸ λεπτότατον καὶ μαλακὸν καὶ τρυφερόν· χλαμὺς δὲ τὸ περιφερὲς καὶ κυκλοειδὲς, τὸ ἐν τῇ συνηθείᾳ λεγόμενον σαγομάντιον, ὅπερ φοροῦσιν οἱ κηροφόροι. Ὁμοίως παρὰ τὸ χλιαίνω χλιαμὺς καὶ χλαμύς ### χ 126 Χλιαρός Παρὰ τὸ χλιαίνω· τὸ δὲ λιαρὸς, οὐκ ἀπὸ τοῦ χλιαρὸς, ὥς τινες, ἀλλὰ παρὰ τὸ λίω, τὸ προθυμοῦμαι ### χ 127 Χλιδῇ Ἀγλαϊσμῷ, τρυφῇ· καὶ ῥῆμα χλίδω, βαρύτονον· καὶ χλιδῶ, περισπώμενον. Ἐξουσιαστικῇ χλιδῇ ἥκιστα ἔχαιρες. καὶ ### χ 128 χλιδανὸν τὸ τρυφερόν· παρὰ τὸ χαλῶ καὶ τὸ δέω, τὸ πρέπω, χαλιδὴ καὶ χλιδὴ, ἡ ὑποχαλῶσα τοῦ πρέποντος. Λέγεται δὲ ### χ 129 χλιδὴ ἡ ἔκλυσις καὶ μαλακία· ἀπὸ τοῦ ἐχλιάνθαι καὶ ἐκλελύσθαι ἀσθενείᾳ τοῦ θερμοῦ ### χ 130 Χλευασμός Ἐκ τοῦ χλευάζω· τοῦτο ἐκ τοῦ χλεύη, ὃ σημαίνει τὴν ἀπάτην, χειλεύη τὶς οὖσα, παρὰ τὸ ἠρέμα ἀνοίγειν τὰ χείλη· ἢ παρὰ τὴν χλόην· δυσωπητικὰ γὰρ τὰ σκώμματα, καὶ χροιᾶς μεταβλητικά. Ἢ παρὰ τὸ κλέπτω, κλεύη καὶ χλεύη· ὁ γὰρ χλευάζων τινὰ ὑποκλέπτει αὐτόν. Ἢ παρὰ τὸ χέω χεύη ### χ 131 Χλόη Παρὰ τὸ φλέω, τὸ ἀναπέμπω, φλόη καὶ χλόη, ἡ ἐκ τῆς γῆς ἀναπεμπομένη καὶ αὐξάνουσα· ὅθεν καὶ ### χ 132 χλοῦναι οἱ σύαγροι, οἱ ἐν ταῖς χλόαις εὐναζόμενοι καὶ διατρίβοντες. Κλίνεται χλούνων, ὡς ἀπὸ τοῦ χλόευνοι χλοεύνων. Τὸ δὲ χρῇσται χρῄστων, πρὸς ἀντιδιαστολὴν τοῦ οἱ χρηστοὶ τῶν χρηστῶν, ἐπὶ τῶν καλῶν. Χρῇσται δέ εἰσιν οἱ δανείζοντες καὶ οἱ δανειζόμενοι. Τὸ δὲ ἐτήσιαι ἐτησίων συνεξέδραμε τῷ ἐτήσιοι ἐτησίων ### χ 133 Χοῖρος Παρὰ τὸ χοῦν ἐρευνᾶν, χόϊρος· καὶ συναιρέσει, χοῖρος. Ἢ παρὰ τὸ τοῦ χείρονος ἐρᾶν ### χ 134 Χλῆδος Ὁ κλῆρος τῶν ἀποκαθαρμάτων, ὁ ἔχων ἰλύν τινα καὶ βοτανώδη καὶ φρυγανώδη. Ἢ σωρὸς λίθων ### χ 135 Χλωρός Παρὰ τὸ χαλῶ καὶ τὸ ὥρα, ὃ σημαίνει τὴν μορφὴν, χαλάωρος, καὶ χλωρὸς, ὁ κεχαλα σμένην ἔχων τὴν ὥραν· ἐξ οὗ καὶ χλωρότης. Ἢ ἐκ τοῦ χολὴ, ὑπερθέσει, χλόη· ἐκ τούτου χλοηρὸς καὶ χλοερός· ἢ χολερὸς, κατὰ κρᾶσιν χλωρός. Ἐκ τούτου ὠχρόν ### χ 136 Χλωρὸν δέος Χλωροποιόν. Σημαίνει δὲ καὶ τὸ νέον ### χ 137 Χλωρηῒς ἀηδών Ἀπὸ τοῦ χρώματος· ἢ διότι ἐν ἔαρι φαίνεται ὅτε πάντα χλωρά· οἱ δὲ, τὴν χλωροῖς ἡδομένην. Ἀληθὲς δὲ τὸ πρῶτον· τοιαύτην γὰρ τὴν πτέρωσιν ἔχει. Καὶ Σιμωνίδης, Εὖτ’ ἀηδόνες πολυκώτιλοι χλωραύχενες εἰαριναί ### χ 138 Χνοῦς Πλεονασμῷ τοῦ ν, παρὰ τὸ χοῦς· τοῦτο παρὰ τὸ χόος· τοῦτο παρὰ τὸ χέω. Ἀπολλώνιος, νέον χνοάοντα παρειάς ### χ 139 Χόανος Φύσαι δ’ ἐν χοάνοισιν ἐείκοσι πᾶσαι ἐφύσσων ### χ 140 Χοή Ἐκ τοῦ χέω· χοαὶ χοῶν, τὰ ἐπιχεόμενα· οἱ γὰρ ἀρχαῖοι ἅπερ εἶχον κάλλιστα καὶ τιμιώτατα ἔρραινον εἰς τοὺς νεκροὺς, τιμῶντες αὐτούς ### χ 141 Χολάδες Τὰ ἔντερα· κατὰ μετάθεσιν τοῦ κ εἰς χ· κοιλάδες γάρ εἰσι, παρὰ τὴν κοιλότητα. Ἀφ’ οὗ καὶ κόλος καὶ κοῖλος, ὁ ἔρημος καὶ κενὸς τόπος. Ἢ παρὰ τὴν χύσιν. Ὅμηρος, ἐκ δ’ ἄρα πᾶσαι χῦντο χαμαὶ χολάδες· ἢ διὰ τὸ κατὰ φύσιν δέχεσθαι τὸ χολῶδες ἀπὸ τοῦ ἥπατος, ἐπειδὴ εἰς αὐτὰ συρρεῖ ἡ ξανθὴ χολὴ, τοῦτο μηχανησαμένης τῆς φύσεως πρὸς τὸ διαθερμαίνεσθαι καὶ ἐρεθίζεσθαι αὐτὰ τῇ δριμύτητι αὐτῆς πρὸς τὴν ἀπόκρισιν τῶν περιττῶν. Ἤμελλε γὰρ, ψυχρὰ ὄντα τῇ κράσει, ἀργὰ μένειν, καὶ μηδέποτε ποιεῖν τὴν ἀπόκρισιν· τοιαῦτα γὰρ τὰ νευρώδη ### χ 142 Χόλικες Αἱ τῶν βοῶν κοιλίαι ### χ 143 Χόλος Παρὰ τὸ χέω· συγχεῖται γὰρ ἡ ψυχὴ ἐν τῷ ὀργίζεσθαι. Τὸ ΧΟ, μικρόν. Ἐκ τοῦ χέω· ὁ γὰρ χόλος διαχεῖται· ἡ πρώτη γὰρ ἔκκαυσις τῆς καρδίας καὶ διάχυσις τῆς χολῆς πρὸς ὀργὴν ### χ 144 χόλος λέγεται. Ἔστι δὲ εἴδους τῶν ὑποπεπτωκότων τῷ ὀνόματι εἰδικοῦ· τὸ γενικὸν, θυμός ### χ 145 Χολᾶτε Ἐκ τοῦ χολὴ γίνεται χολῶ χολᾷς, συζυγίας δευτέρας· ὅθεν τὸ πληθυντικὸν, Ἐμοὶ χολᾶτε ὅτι. ἐκ δὲ τοῦ χόλος γίνεται χολῶ χολώσω, συζυγίας τρίτης· ὅθεν ### χ 146 χολωθεὶς τὸ ὀργισθείς· καὶ ### χ 147 Χορδή Σημαίνει τὸ ἔντερον· παρὰ τὸ χωρῶ καὶ τὸ ἔδω, τὸ ἐσθίω, παρὰ τὸ δι’ αὐτῶν χωρεῖν τὴν ἐδωδήν. Ὅθεν καὶ τὸ δεκάχορδον ὄργανον ### χ 148 Χορηγός Παρὰ τὸ χεὶρ χερὸς καὶ τὸ ἄγω γίνεται χερηγός· καὶ τροπῇ τοῦ ε εἰς ο, χορηγὸς, ὁ διὰ χειρὸς ἄγων ### χ 149 Χορός Οἶμαι παρὰ τὸ χαίρειν· ἢ ἐκ τοῦ χῶρος· ἀπὸ τοῦ περιέχοντος τὸ περιεχόμενον. Ἢ χαίρω χαρὸς καὶ χορός. Ἢ παρὰ τὸ χεὶρ χερὸς, χορός ### χ 150 Χοροίτυπος Ὁ χορευτὴς, ἤτοι τύπους ἐν τῷ χορεύειν τῶν ποδῶν ποιῶν, ἢ τύπτων τὸ ἔδαφος. Καὶ Ὅμηρος, Πέπληγον δὲ χορὸν θεῖον ποσίν· τὸ δὲ χῶρος παρὰ τὸ χῶ, τὸ χωρῶ· σημαίνει δὲ τὸν τόπον ### χ 151 Χόρτος Παρὰ τὸ ἐν τῇ χέρσῳ γίνεσθαι· ἢ παρὰ τὸ κείρω κόρτος, καὶ χόρτος ### χ 152 Χόρτος αὐλῆς Ὁ τῆς αὐλῆς ὅρος· χόρτῳ γὰρ τὸ πρῶτον ἀντὶ τειχίων ἐχρῶντο· ἄχρι δὲ τοῦ νῦν ἐν Λυκίᾳ ἀπὸ τοῦ χόρτου παραβάλλουσιν αὐλὰς τοῖς ἐν ἀγροῖς οἰκήμασιν. Ὅμηρος Ἰλιάδος ω ### χ 153 Χορτάσαι Παρὰ τὸν χόρτον τὸν παραβαλλόμενον τοῖς ὑποζυγίοις· καὶ ὅτι πρὸ τῆς εὑρέσεως τῶν ἡμέρων τροφῶν τούτῳ ἐκέχρηντο. Παρὰ τὸ κόρος ### χ 154 Χρῶ Σημαίνει πέντε· τὸ ξέω, ἐξ οὗ χραύω χραύσω, Ἰλιάδος ε ### χ 155 χραύσῃ ἀντὶ τοῦ ἀμύξῃ ἐπ’ ὀλίγον τὸν χρῶτα, ἐπιξύσῃ, ἤτοι προσεγγίσῃ· ἀπὸ τοῦ χρωτὸς, χρῶ, οἷον προσψαύσῃ καὶ προσξέσῃ· τὸ μαντεύομαι, ὡς τὸ, Τοιαῦθ’ ὁ Φοῖβος χρῇ· τὸ κτῶμαι, ἐξ οὗ καὶ χρήματα· τὸ ἐφορμῶ, ὡς τὸ, τίς τοι κακὸν ἔχραε δαίμων· τὸ παρέχω, ἐξ οὗ καὶ τὸ κιχρῶ, κατὰ ἀναδιπλασιασμόν· καὶ ### χ 156 χρηστὸς ὁ ἀγαθὸς, ὁ πᾶσιν ἑαυτὸν παρέχων ### χ 157 Χραισμῶ Καὶ βαρύνεται καὶ περισπᾶται. Γίνεται ἀπὸ τοῦ χρήσιμος, χρησιμῶ· συστολῇ τοῦ η εἰς α, καὶ μεταθέσει τοῦ ς, χραισμῶ· ὁ δεύτερος ἀόριστος, ἔχραισμον. Ἔστι δὲ συζυγίας πρώτης, καὶ σημαίνει τὸ βοηθῶ καὶ φυλάσσω. Ἢ ἐκ τοῦ χαρίζω χαρισμῶ· καὶ ἐν ὑπερθέσει καὶ συναιρέσει, χραισμῶ, ἔχραισμον, ὡς ἀπὸ τοῦ ἁμαρτῶ περισπωμένου, δεύτερος ἀόριστος ἥμαρτον ### χ 158 Χρέος Ἀπὸ τοῦ χῶ, ὃ σημαίνει τὸ ἐνδεοῦμαι, γίνεται χέω· ἐξ οὗ γίνεται χρέος, κατὰ πλεονασμὸν τοῦ ρ. Οὕτως εἰς τὸ αἱ μ · εἰς τὸ Μέγα δὲ γράφεται, ὅτι οὐκ ἀπὸ τοῦ χρῶ, ἀλλ’ ἀπὸ τοῦ χρέω χρέομαι. Ὁ δὲ Χοιροβοσκὸς εἰς τοὺς αὐτοῦ Κανόνας τῶν οὐδετέρων λέγει περὶ τοῦ χρέους, ὅτι διὰ μὲν τοῦ ο γράφεται, κλίνεται δὲ ἐν τοῖς ἑνικοῖς καὶ πληθυντικοῖς καὶ δυϊκοῖς· ἐν δὲ τῇ εὐθείᾳ τῶν πληθυντικῶν εἰς α λήγει, οἷον χρέεα· καὶ συγκοπῇ, χρέα. Ὅταν δὲ γένηται διὰ τοῦ ε καὶ ω Ἀττικῶς χρέως, τὴν αὐτὴν ἔχει ὀρθὴν, γενικὴν, αἰτιατικὴν, καὶ κλητικὴν, μόνην δὲ τὴν δοτικὴν διαλλάττουσαν· καὶ ἔστι δίπτωτον· εὐθεῖαν γὰρ καὶ δοτικὴν ἔχει μόνον, οἷον τὸ χρέως, τοῦ χρέως, τῷ χρέει, τὸ χρέως, ὦ χρέως· δυϊκὰ δὲ καὶ πληθυντικὰ οὐκ ἔχει ### χ 159 Χρειώ Σημαίνει τὴν χρείαν. Ὥσπερ ἀπὸ τοῦ σπέος γίνεται Σπεὼ καὶ Σπειὼ, κλέος Κλεὼ καὶ Κλειὼ, οὕτω χρέος χρεὼ καὶ χρειώ· ἡ δοτικὴ, Χρειοῖ ἀναγκαίῃ· ὡς Κλειοῖ· ἤγουν διὰ χρείαν ἐπιφέρουσαν καὶ ἐπείγουσαν. Ἀπὸ δὲ τοῦ χρέω γίνεται χρέα, καὶ χρεία πλεονασμῷ τοῦ ι, ὡς χρέος καὶ χρεῖος ### χ 160 Χρείω Τὸ χρησμοδοτῶ, διὰ διφθόγγου· παρὰ γὰρ τὸ χρέος χρέω· καὶ πλεονασμῷ τοῦ ι, χρείω· τοῖς γὰρ χρείαν ἔχουσι χρησμῳδεῖ ὁ θεός. Χρίω δὲ, τὸ ἀλείφω, διὰ τοῦ ι· ἐξ οὗ καὶ Χριστός· ἀπὸ τοῦ χρίμπτω· ἢ πρὸς ἀντιδιαστολὴν ἀλλήλων ### χ 161 Χρέμιζον Ἡσίοδος ἐν Ἀσπίδι, Ὀξεῖα χρέμισαν· ἀπὸ τοῦ χρεμέτιζον. Τὸ δὲ ### χ 162 χρεμέθεσκον ἀπὸ τοῦ χρέμω, χρεμέθω ### χ 163 Χρή Ἀπὸ τοῦ χρῶ δευτέρας συζυγίας γίνεται χρῆμι· οὗ ὁ μέλλων, χρήσω· εἰς τὸ ### α 2505 ἀπόχρη. Τὸ δὲ χρὴ, ὀξυτόνως, σημαίνει ἐπίρρημα, τὸ δεῖ· ὡς τὸ, Χρὴ μὲν σφωΐτερόν γε θεὰ ἔπος εἰρύσασθαι· περισπωμένως δὲ, σημαίνει ῥῆμα, Ἀττικῶς· ἀπὸ τοῦ χρῶ, χρᾷς, χρᾷ· Ἰωνικῶς καὶ Ἀττικῶς, χρῇ· ἐξ οὗ οἶμαι καὶ τὸ χρῆν. Ὀξύνεται δὲ τὸ χρή· ὅτι πᾶσα λέξις δισύλλαβος ἐν ῥήμασιν, εἰ μὲν ἀπὸ τῆς ἀρχῆς ἀποκοπῇ, τὴν καταλιμπανομένην συλλαβὴν περισπᾷ· εἰ δὲ ἀπὸ τέλους, ὀξύνει. Τὸ χρὴ καὶ δεῖ λέγουσιν εἶναι ἐπιρρήματα· πλέον δὲ λέγεται εἶναι ῥήματα ### χ 164 Χρῆμα Κυρίως τὸ διὰ χειρὸς ἔργον, οἷον χέρημα· ἢ παρὰ τὸ χρήσω, ὃ σημαίνει τὸ κτῶμαι· ἐξ οὗ ### ε 1577 ἐχρησάμην τὸ ἔλαβον, ἐκτησάμην ### χ 165 Χρήιζω Ἡνίκα σημαίνει τὸ δέομαι, ἔχει τὸ ι προσγεγραμμένον· ἀπὸ γὰρ τοῦ χρέος γίνεται χρεΐζω, καὶ τροπῇ τοῦ ε εἰς η, χρηΐζω· χρηΐζοντα καὶ αὐτὸν ἀμύμονος ἰητῆρος· καὶ κατὰ συναίρεσιν, χρῄζω· εἰς τὸ ### κ 979 κλήζω. Ὅτε δὲ σημαίνει τὸ χρησμῳδῶ, ἄνευ τοῦ ι γράφεται, καίπερ τῆς ἐτυμολογίας ἀπαιτούσης γράφεσθαι σὺν τῷ ι· παρὰ γὰρ τὴν χρείαν ἐστί· τοῖς γὰρ χρείαν ἔχουσι τἀληθῆ μαθεῖν χρησμῳδεῖ ὁ θεός· ἀλλὰ πρὸς ἀντιδιαστολὴν τοῦ σημαίνοντος τὸ δέομαι οὐκ ἔχει τὸ ι ### χ 166 Χρηστήρ Ἔστιν ὁ παρέχων χρησμούς· καὶ γίνεται παρὰ τὸ χρείω. Οὕτως ὁ Χοιροβοσκός· οἶμαι δ’ ἐγὼ, παρὰ τὸ χρήζω, ὅπερ σημαίνει τὸ αὐτὸ, γίνεται χρηστήρ ### χ 167 Χρῆσις Παρὰ τὸ χρήω χρήσω. Διαφέρει δὲ παραδόσεως· χρῆσις μὲν γὰρ λέγεται, ἡ τῶν ἀρχαίων ποιητῶν μαρτυρία· παράδοσις δὲ, ἡ τῶν γραμματικῶν· οἷον, τὰ μὲν Ὁμήρου καλεῖτο χρῆσις· τὰ δὲ Ἀριστάρχου τοῦ γραμματικοῦ καλεῖται παράδοσις ### χ 168 Χρῄστης Καὶ ὁ δανείσας καὶ ὁ δανεισάμενος ### χ 169 Χρίσμα Παρὰ τὸ χρίω χρίσω χρίσις καὶ χρίσμα· σημαίνει τὸ ἄλειμμα. Ἰστέον δὲ ὅτι ὥσπερ λέγεται κροῦμα καὶ κροῦσμα, οὕτω λέγεται χρίμα καὶ χρίσμα ### χ 170 Χρίμπτω Σημαίνει τὸ περιβάλλω, καὶ προσπελάζω. Ἀπὸ τῆς χειρὸς χειρίπτω· πλεονασμῷ τοῦ μ, χειρίμπτω· καὶ συγκοπῇ· κυρίως γὰρ τὸ ταῖς χερσὶ συναντᾶν καὶ περιβάλλειν καὶ προσεγγίζειν. Ἢ ἀπὸ τοῦ χρωτὸς, τὸ τοῦ χρωτὸς ἐγγίζειν· χρῶ, χρίμπτω ### χ 171 Χρόα χροῦν, εἴρηται εἰς τὸ ### δ 665 διὰ χροός. Γίνεται παρὰ τὸ χρῶ, ὃ σημαίνει τὸ βάπτω· ἐξ οὗ καὶ χρῶμα. Ἡ εὐθεῖα, χροῦς· ὅθεν τὸ, Χροὸς ἄμμεναι ἀνδρομέοιο· ὃ καὶ μεταβολῇ τῆς ΟΥ, χρῶς, ὡς βοῦς βῶς παρὰ Δωριεῦσι ### χ 172 Χρόμαδος Ἰλιάδος ψ, τὸν ἐν τοῖς γένυσιν ὑπὸ τῶν πληγῶν γινόμενον ψόφον ὀνοματοποιήσας χρόμαδον εἶπεν ὁ ποιητής· ἢ παρόσον θυμικῶς ἀλλήλοις ἐπιφερόμενοι τρίζουσι τοὺς ὀδόντας· διόπερ φοίνικας ἀναλαμβάνουσιν, ἵνα τούτοις ἐπερειδόμενοι λυμαίνονται τοὺς ὀδόντας ### χ 173 Χρόμις Μυσῶν δὲ Χρόμις ἦρχεν· τὸ δὲ Χρόμιος πλεονασμῷ ἐγένετο τοῦ ο. Ἢ ἡ Χρόμιος γενικὴ μετετέθη εἰς εὐθεῖαν, καὶ γέγονεν ὁ Χρόμιος ### χ 174 Χρόνος Παρὰ τὸ ῥέω, ῥόνος καὶ χρόνος· ἢ παρὰ τὸ χρῶ, τὸ τελειῶ ### χ 175 Χρωσθῆναι Μολυνθῆναι· ἀπὸ τοῦ χρώζω· ὅπερ ἀπὸ τοῦ χρῶ, τὸ βάπτω, γίνεται· κυρίως γὰρ χρω σθῆναι τὸ ἀπὸ αἵματος μολυνθῆναι ### χ 176 Χρώζω Σημαίνει τὸ πλησιάζω. Χρὼς χρωτὸς χρωτίζω, ὡς φῶς φωτὸς φωτίζω· ἀποβολῇ τοῦ τ, χρωΐζω· καὶ συναιρέσει, χρῴζω ### χ 177 Χρυσίτις Σημαίνει τὸν λίθον ἔνθα ἀκονῶσι τὸ χρυσίον ### χ 178 Χρυσόρραπις Χρυσῆν ῥάβδον ἔχων ὁ Ἑρμῆς ### χ 179 Χρυσόπολις Ἀγαμέμνονος καὶ Χρυσηΐδος παῖδας γεγονέναι φασὶ Χρύσην καὶ Ἰφιγένειαν· ὧν ἀπὸ μὲν τοῦ Χρύσου ὠνομάσθη Χρυσόπολις ἐν τῇ Προποντίδι· Ἰφιγένειαν δὲ γενέσθαι ἱέρειαν Ἀρτέμιδος ### χ 180 Χρύσης Πόθεν Χρύσης; Παρὰ τὸ χρυσός· τὸ δὲ χρυσὸς, παρὰ τὸ ῥύω ῥυσός· καὶ πλεονασμῷ τοῦ χ, χρυσός. Καὶ τί μετέχει τοῦ ῥύω; Ὁ γὰρ χρυσὸς διδόμενος ῥύεται τὸν ἄνθρωπον ἐκ τοῦ θανάτου ### χ 181 Χυτή Οὐ πᾶσα γῆ, ἀλλ’ ἡ τοῖς νεκροῖς ἐπιχεομένη ### χ 182 Χύτλα Κυρίως εἰσὶ τὰ μεθ’ ὕδατος ἔλαια, καταχρηστικῶς δὲ καὶ τὰ ἐναγίσματα· οἷον, Χύτλά τέ οἱ χεύαντο, καὶ ἥγνισαν ἔντομα μῆλα ### χ 183 Χυτλῶσαι Οὐχ ἁπλῶς τὸ ἀλεῖψαι· ἀλλὰ τὸ ἐπὶ λουτρῷ ἀλείψασθαι ### χ 184 χυτλώσασθαι ἔλεγον· καὶ ### χ 185 χύτλον τὸ μεθ’ ὕδατος ἔλαιον ### χ 186 Χυτῷ λιμένι Παρὰ Ἀπολλωνίῳ Χυτὸς λιμὴν Κυζίκου. Χυτὸς δὲ καλεῖται ὁ περικλεισθεὶς, καὶ λίθοις οἰκοδομηθεὶς, καὶ μὴ αὐτοφυὴς ὤν. Καλεῖται δὲ οὕτω καὶ ὁ ἰλὺν ἔχων καὶ ἄσιν, ἤγουν ἀκαθαρσίαν ### χ 187 Χυτρόπους Ἀπὸ τῶν χυτροπόδων, Ἡσίοδος· τῶν ἐσχαρῶν τῶν μαγείρων. Περιφραστικῶς χύτραν εἶπε ### χ 188 Χωλός Ἐκ τοῦ κῶλον, τὸ ὀστοῦν, ὁ τὸ ὀστοῦν βεβλαμμένος· τροπῇ τοῦ ψιλοῦ εἰς δασὺ, καὶ μεταβολῇ τοῦ τόνου, χωλός· Χῶλος δὲ, ὄνομα ῥήτορος κύριον, ὡς Πῶλος κύριον. Εἰς τὸ ἄλλο· εἰς δὲ τὸ Μέγα Ἐτυμολογικὸν, τροπῇ τοῦ κ εἰς χ, καὶ τοῦ ο εἰς ω ### κ 980 κόλος γάρ ἐστιν ὁ μὴ τέλειος. Ὅμηρος, κόλον δόρυ· καὶ ### κ 981 κόλους κριοὺς τοὺς ἀποβεβληκότας τὰ κέρατα. Χωλὸς οὖν ὁ μὴ τέλειος ### χ 189 Χῶνες Ἔθνος Ἰταλίας. Τὸν Ἡρακλέα φασὶ κατὰ τὴν Αἰγυπτίων διάλεκτον Χῶνα λέγεσθαι· παραγενέσθαι δὲ εἰς Ἰταλίαν, καὶ ἀπ’ αὐτοῦ Χῶνας ὀνομασθῆναι τὸ ἔθνος ### χ 190 Χᾡ ξυμπόται, χᾡ ξυγγενεῖς Ἀντὶ τοῦ καὶ οἱ συμπόται, καὶ οἱ συγγενεῖς. Σὺν τῷ ι· οὕτω γὰρ λέγουσι, τὸ μὲν ι τοῦ συνδέσμου ἐκθλίβοντες καὶ ποιοῦντες κρᾶσιν τοῦ α ο εἰς τὸ ω· καὶ προσγράφουσι τὸ ι τῆς διφθόγγου, τρέποντες καὶ τὸ κ ἀναγκαίως εἰς τὸ χ· οἷον, χᾡ τυμπανισμοί. Οὕτως εὗρον εἰς τὴν ὀρθογραφίαν Ὤρου τοῦ Μιλησίου ### χ 191 Χώω Σημαίνει τὸ λυπῶ καὶ ὀργίζομαι· ὅπερ γέγονεν ἀπὸ τοῦ χέω χῶ, παρὰ τὸ διαχεῖσθαι τὴν χολήν. Χῶ οὖν, χώσω· ἡ μετοχὴ παθητικὴ, χοόμενος χούμενος· καὶ Δωρικῶς, χώμενος, ὡς Μοῦσα Μῶσα· καὶ πλεονασμῷ τοῦ ο, χωόμενος. Ἢ παρὰ τὸ χολῶ χολώσω χολούμενος· ἐκβολῇ τοῦ λ, χοούμενος· καὶ τροπῇ τῆς ΟΥ διφθόγγου εἰς ω, χοώμενος· καὶ ἐν ὑπερθέσει βαρυτόνως χωόμενος, ὡς ὄρω ὀρῶ ὄρωρεν, ὤρορεν ### χ 192 Χρῆμα Πρᾶγμα, ἢ κτῆμα· καὶ ### μ 433 μενοι διαπραξάμενοι· καὶ ### χ 193 χρηματίζεσθαι τὸ χρήματα πράττεσθαι ### ο 475 ὅτι τεσσάρων ὄντων τῆς ὀρθογραφίας κανόνων, ἡ μὲν ἀναλογία τῷ τεχνικῷ ἔστι κανόνων ἀπόδοσις· ἡ δὲ διάλεκτος, γλώσσης ἰδίωμα, ὡς ἐπὶ τοῦ μείλιχος· μέλλιχος γράφεσθαι γάρ φασιν οἱ Αἰολεῖς· ἱστορία δέ ἐστιν ἡ τῶν παλαιῶν χρῆσις, ἡ καὶ παράδοσις· ἐτυμολογία δέ ἐστιν ἐπισημασία λέξεων, ἐπιτοπλεῖστον τὸ πάθος ἔχουσα. ψ ### ψ 5 ψῖ τὸ στοιχεῖον, ὅτι συριγμὸν ἔχει αὐτοῦ ἡ ἐκφώνησις· καὶ ὅτι ὁ συριγμὸς οὐκ ἔστι τὶ, ἢ μόνον ΨΙ. Ἄλλοι δὲ, ὅτι ἑνὸς ψαύει χρόνου, διπλοῦν ὄν ### ψ 6 Ψακάς Ὄνομα αὐλητρίδος· οὕτως δὲ ἐκαλεῖτο, ἐπειδὴ ἀπὸ πότων θᾶττον ἀπέτρεχε, πρὸς ὀλίγον παραμένουσα ### ψ 7 Ψακὰς γὰρ ἡ ῥανίς· καὶ ### ψ 8 Ψαλάξεις Παρὰ Λυκόφρονι, κρούσεις, ψηλαφήσεις, καὶ ἄνευ σίτου κιθαρίσεις ### ψ 9 Ψάλλειν Ἐπὶ τῶν χορδῶν τῆς λύρας· παρὰ τὸ ψῶ, τὸ προσεγγίζω· οὗ παράγωγον ψαύω, ὁμοίως· τῇ γὰρ κιθάρᾳ προσεγγίζοντες ἔψαλλον· παρὰ τὸ διὰ δακτύλων ἐπιψαύειν αὐτῶν ### ψ 10 Ψαλμός Ὄνομα ἁπλοῦν προσηγορικόν· λέγεται γὰρ καὶ ᾠδή. Παρὰ τὸ ψάλλω, ψαλῶ, ἔψαλκα, ἔψαλμαι, ψαλμὸς, ὡς τίλλω, τιλῶ, τέτιλκα, τέτιλμαι, τιλμός. Καὶ ὤφειλεν εἶναι ἐψαλμός· ἀλλὰ τὰ ἀπὸ τοῦ παθητικοῦ παρακειμένου γινόμενα ὀνόματα συνάρχεσθαι θέλει τοῖς ἰδίοις ἐνεστῶσι, καὶ φυλάττειν τὸ χαρακτηριστικὸν σύμφωνον ἐξ ὧν καὶ ἐγένετο. Ὀξύνεται· τὰ εἰς ΜΟΣ προσηγορικὰ, ἔχοντα τὴν πρὸ τέλους συλλαβὴν εἰς λ καταλήγουσαν, ὀξύνεται, οἷον ὀφθαλμὸς ἰνδαλμός. Σεσημείωται τὸ ὄλμος βαρύτονον, ὃ σημαίνει τὴν ἴγδην· ἔστι δὲ καὶ λίθος περιφερὴς, εἰς ὃν κόπτουσιν ὄσπρια καὶ ἄλλα τινά· καὶ ποτηρίου εἶδος, καὶ μέρος τῶν αὐλῶν. Εἴδους τῶν ὑποπεπτωκότων τῷ ὀνόματι συνωνύμου. Λέγεται γὰρ ὁ ψαλμὸς, ὕμνος, καὶ ᾠδὴ, καὶ αἶνος ### ψ 11 Ψαλμωιδός Ἐκ τοῦ ἀείδω γίνεται ψαλμοαοιδός· καὶ συγκοπῇ καὶ κράσει, ψαλμῳδός ### ψ 12 Ψαλτήριον Παρὰ τὸ τὰ ψαλλόμενα τηρεῖν. Τὸ ΤΗ, η· παρὰ τὸ οὐρῶ, τὸ φυλάττω, πλεονασμῷ τοῦ τ, καὶ τροπῇ τοῦ μακροῦ εἰς μακρόν ### ψ 13 Ψάμαθος Ἡ παραθαλάττιος ἄμμος. Παρὰ τὸ ψαύεσθαι ὑπὸ τῆς θαλάσσης, ψάμμος· καὶ ἀποβολῇ, ἄμμος. Ὁ δὲ Ἡρωδιανὸς παρὰ τὸ ἄμμος λέγει ψάμμος ### ψ 14 ψᾶρες ψαρῶν. Δύο μόνα εἰσὶν εἰς ΑΡ ὀνόματα, Ψὰρ καὶ Κάρ· ἅπερ προσθέσει τοῦ ΟΣ κλίνεται. Ἔστι δὲ καὶ ψαρὸς ἡ εὐθεῖα ### ψ 15 Ψαυκροπόδης Ἐπίθετον τοῦ Ἀρίονος ἵππου· εἴρηται διὰ τὴν ταχύτητα καὶ κουφότητα· παρὰ τὸ ψαύειν ἄκροις ποσὶ τῆς γῆς κατὰ δρόμον ### ψ 16 Ψαφαρός Αὐχμηρὸς καὶ κακόχρους, παρὰ Νικάνδρῳ ἐν Θηριακοῖς· καὶ ### ψ 17 ψαφαρὴ ὁμοίως, λεπτὴ καὶ αὐχμηρά ### ψ 18 Ψεδνός Ἀραιὸς, μαδαρός· σημαίνει δὲ τὸν φαλακρὸν καὶ ψιλὸν τὴν τρίχα· Ἰλιάδος β, ψεδνὴ δ’ ἐπενήνοθε λάχνη· καὶ ### ψ 19 ψηνὸς ὁ φαλακρὸς παρὰ Σιμωνίδῃ. Ἔστι ψῶ· σημαίνει δὲ ἀπό τινος μείζονος οὐσίας εἰς ἐλάχιστον καὶ μικρὸν μέρος καθιστῶ· οὗ ὁ μέλλων, ψήσω· ῥηματικὸν ὄνομα, ψηνός· καὶ ὁ πλεονασμὸς τοῦ συμφώνου τὴν φύσει μακρὰν μετα βάλλει εἰς θέσει, ὡς πένης πενιχρὸς, καὶ μῆκος μακρός. Ψεδνὸς οὖν παρὰ τὸ ἐψῆσθαι· ἢ παρὰ τὸ ψῶ, τὸ λεπτύνω, ἐξ οὗ καὶ ψέω, ψεδινὸς καὶ ψεδνός· ἐκ τούτου τοῦ ψῶ, καὶ ψωμὸς, μέρος τι τοῦ ἄρτου· ὁ γὰρ ἄρτος ὁλόκληρός ἐστι. Ψῶ καὶ ψίω, τὸ λεπτύνω· καὶ ψιάω· ἐξ οὗ καὶ ψιάς. Διαφέρει δέ· σημαίνει γὰρ τὸ παράγωγον ῥῆμα ἐλάττονά τινα οὐσίαν οὑτινοσοῦν ὑποκειμένου· τοιοῦτον γὰρ ἐστὶ καὶ τὸ ψαύω καὶ τὸ ψάλλω καὶ ψίω· τό τε γὰρ ψάλλειν τὸ ἥττονα τῷ πλήκτρῳ παίειν σημαίνει· καὶ τὸ ψαύειν, ἧττον τοῦ καθάπτεσθαι. Ὁμοίως καὶ τὸ ψήχειν. Οὕτως οὖν καὶ τὸ ψίειν, οὗ προκατάρχει τὸ ψῶ· ἀφ’ οὗ ὁ ψωμὸς, τὸ ἔλαττον παρὰ τὸν ἄρτον, παρ’ Ὁμήρῳ ### ψ 20 Ψεῦδος Παρὰ τὸ ψεύδω ἢ φεύγω, φεῦγος καὶ ψεῦδος, ὃ πάντες φεύγομεν. Ἢ παρὰ τὸ φείδω φεῖδος· καὶ τροπῇ, ψεῦδος. Ἢ παρὰ τὸ εἴδω, τὸ βλέπω, κατὰ ἀντίφρασιν ### ψ 21 ψευδής ψευδοῦς ὀξύνεται, διότι κλίνεται διὰ τοῦ ΟΥΣ· τὰ γὰρ εἰς ΔΗΣ δισύλλαβα μὴ κλινόμενα εἰς ΟΥΣ βαρύνεται· οἷον, μένδης, γράδης, ᾅδης ### ψ 22 Ψηλαφῶ Ἡ μεταφορὰ τῆς λέξεως ἀπὸ τῶν μήλων· καὶ δῆλον τὸ σημαινόμενον· μῆλα γὰρ τὰ πρόβατα. Μηλαφῶ οὖν, τὸ τῶν μήλων ἐφάπτομαι· καὶ τροπῇ τοῦ μ εἰς ψ. Ἢ παρὰ τὸ ψῶ, τὸ προσεγγίζω, καὶ τὸ ἁφῶ, τὸ ψηλαφῶ, ψηαφῶ· καὶ πλεονασμῷ τοῦ λ, ψηλαφῶ ### ψ 23 Ψηφῖδες Αἱ μικραὶ λιθάδες καὶ λεπταὶ, Ἰλιάδος φ. Ἐκ τοῦ ψῆφος. Τοῦτο παρὰ τὸ ψῶ, τὸ προσεγγίζω. Ἔστι δὲ κρίσις, ἀπόφασις, διαλαλιὰ, λόγος ### ψ 24 Ψῆνες Αἱ μικραὶ μυῖαι· ἐξ οὗ καὶ ### π 824 προεψη νισμένος. Καὶ ψῆνας λέγουσι τὸ σπέρμα τῶν φοινίκων ### ψ 25 Ψῆγμα Τὸ κατὰ μικρὸν στάζον· ἐξ οὗ καὶ λῴδιον ### ψ 26 ψεφηνὸς ἀνὴρ σκοτεινὸς, οὐκ ἐπιφανής ### ψ 27 ψέφος γὰρ τὸ σκότος· φησὶ Πίνδαρος Ἀριστοκλεῖ ### ψ 28 Ψιλός Ὁ ἀδύνατος· παρὰ τὸ ψῶ· ὅθεν καὶ καταψῶ· οὗ πᾶν ἀπέψισται καὶ ἀφῄρηται. Ἢ παρὰ τὸ ψίω, τὸ ἅπτομαι, ψιλὸς, ψιλή· εὐχερῶς γὰρ ἅπτεταί τις τοῦ ψιλοῦ. Καὶ ### ψ 29 ψιλὴν ἄροσιν τὴν ἄδενδρον χώραν, τὴν πρὸς τὸ σπείρεσθαι καὶ ἀροῦσθαι ἐπιτηδείαν ### ψ 30 Ψαίρειν Τὸ ἀσθενῶς τὶ ποιεῖν ### ψ 31 Ψαιστά Πόπανα, πλατύματα τινὰ στρογγύλα στέατος εἰς θυσίαν γινόμενα ### ψ 32 Ψήχειν Καταμάσσειν, τρίβειν, ξύειν ### ψ 33 Ψιάδες Ψεκάδες, δρόσοι· πασιάδες τινὲς οὖσαι, παρὰ τὴν παῦσιν. Ὁ δὲ Ἡρωδιανὸς, ψεκάδες καὶ ψιάδες, ἀποβολῇ καὶ μεταθέσει· ὁ δὲ Φιλόξενος, ἔστι ψῶ ῥῆμα· παράγωγον, ψίω, τὸ λεπτύνω καὶ ἐλαττῶ· ἀφ’ οὗ ψιὰς, ἡ κατὰ λεπτὸν τοῦ ὕδατος ἔκδοσις. Ὡς λάμπω λαμπὰς, ἴλλω ἰλλὰς, οὕτω ψίω ψιὰς, ἡ κατ’ ὀλίγον κατερχομένη δρόσος. Οἱ δὲ, παρὰ τὸ ψίσω, τὸ ποτίσω ### ψ 34 ψίθυρ ψίθυρος, παρὰ τὸ ψύθος. Λέγεται καὶ ψίθυρος ψιθύρου. Καὶ ### ψ 35 ψιθυρίζω τὸ τῇ φωνῇ λεπτολογῶ· παρὰ τὸ ψίω καὶ τὸ θύρα, ὃ σημαίνει περιφραστικῶς τὰ χείλη. Ἐκ τούτου καὶ ### ψ 36 ψιθυρισμὸς ἡ λεπτὴ φωνή. Τινὲς δὲ τὸ ψιθυρίζειν ὠνοματοπεποιῆσθαι φασὶν, ὡς τὸ κρίκε καὶ σίζεν, ἀπὸ τοῦ τελουμένου ἤχου ὑποφυσῶντος τοῦ ἀνέμου· οἷον, Ἡδύ τι τὸ ψιθύρισμα τῶν δένδρων ἠκούετο· ὅθεν κυρίως ἐπὶ τῶν ψευδομένων τὸ ψιθυρίζειν λαμβάνουσιν, ἐγκειμένου τοῦ ψύθους. Καλλίμαχος, Σκύλλα γυνὴ κατακάσα, καὶ οὐ ψύθος οὔνομ’ ἔχουσα ### ψ 37 Ψίξ Παρὰ τὸ ψίχω, τὸ ἐμβρωματίζω ### ψ 38 Ψολόεντα κεραυνόν Τὸν ἅμα τῷ ψαῦσαι ὀλλύντα, τὸν ὀξέως φερόμενον ### ψ 39 Ψύδραξ Οἱ Ἴωνες ψύδρακας λέγουσι τὰς ποικίλας· ὅθεν καὶ ἡμεῖς ψύδρακας καλοῦμεν τὰ ἐπὶ τοῦ σώματος ἐξανθήματα ### ψ 40 Ψύθος Τὸ ψεῦδος· ἐκβολῇ τοῦ ε, ψῦδος· καὶ τροπῇ τοῦ δ εἰς θ, ψύθος ### ψ 41 Ψύη Παρὰ τὸ ψαύω, ἡ ἐπιψαύουσα σὰρξ καὶ ἐξ ἐπιπολῆς οὖσα τοῖς ὀστέοις· ἢ παρὰ τὸ ξύω ξύη κατὰ ἀντίφρασιν, ἣν εὐχερῶς κνῆσαι οὐ δυνάμεθα. Ἢ παρὰ τὸ ὀπίσω, κράσει τοῦ ΠΣ, γίνεται ὀψύη ἐξ αὐτοῦ· καὶ ἀποβολῇ τοῦ ο, ψύη, ἡ ὀπίσω ἄγουσα ### ψ 42 Ψυχαγώγιον Ὅπου τὸ ὕδωρ ἀνιμηθὲν ταμιεύεται πρὸς τὴν ἔνδειαν τῶν χωρίων· ἢ αἱ θυρίδες τῶν μετάλλων αἱ πρὸς τὸ ἀναψύχειν γινόμεναι. Ἢ ὄνομα τόπου, ἐφ’ οὗ οἱ μάντεις ἀπὸ ψυχῶν μαντευόμενοι ἀναφέρουσι τὰς ψυχὰς τῶν νεκρῶν ### ψ 43 Ψυχάζειν Τὸ ἀναψυχὴν λαμβάνειν ἐκ πνεύματος ### ψ 44 Ψύχω Σημαίνει δύο· τὸ ζωοποιῶ, ἐξ οὗ καὶ ψυχή· καὶ τὸ φυσῶ, ἐξ οὗ Ἰλιάδος υ, Ἦκα μάλα ψύξασα· ἀντὶ τοῦ φυσήσασα ### ψ 45 Ψυχή Παρὰ τὸ ψύχος, ὃ ἔστι πνεῦμα. Ὅμηρος, Ψύχεος ἱμείρων· ἀντὶ τοῦ πνεύματος, ἐπὶ τῷ Ἐλπήνορι· πνεῦμα δὲ καὶ ἡ ψυχή. Ἢ παρὰ τὸ ψύχω, τὸ ζωογονῶ, φυσιοχή τις οὖσα, ἡ τὴν φύσιν συνέχουσα. Ἔστι δὲ ὄνομα προσηγορικόν· καὶ σημαίνει δύο· τὴν ψυχὴν, ὡς τὸ, ψυχὴ δ’ ἐκ ῥεθέων· σημαίνει καὶ τὸ αἷμα, ψυχὴ δὲ κατ’ οὐταμένην ὠτειλὴν Ἔσσυτ’ ### ψ 46 Ψυχρός Παρὰ τὸ ψύχος ψυχηρός· καὶ συγκοπῇ, ψυχρός ### ψ 47 Ψῶζα Ἀμφότερα τὴν δυσωδίαν σημαίνει. Ἅρπυιαι ἄτλητον ἐπὶ ψῶαν πνείεσκον ### ψ 48 Ψωλή Παρὰ τὸ ἐμφυσᾶσθαι κατὰ τὴν ὄρεξιν τῶν ἀφροδισίων, ὅτι καὶ φύσει φυσώδης ἐστί ### ψ 49 Ψωμός Παρὰ τὸ ψήχεσθαι ὑπὸ τῶν ὀδόντων καὶ τριβέσθαι· καὶ τὰ ψαιστὰ, ὁμοίως. Ὁ δὲ Ἡρωδιανὸς, παρὰ τὸ ψῶ, τὸ λεπτύνω· δηλοῖ γὰρ αὐτοῦ τοῦ εὐτελοῦς τὸ ἐλάχιστον. Καὶ ### ψ 50 ψώρα ὁμοίως, παρὰ τὸ ψῶ· οὗ παράγωγον, ψαύω· ἐπειδὴ οἱ τῷ πάθει ἐνεχόμενοι τούτῳ πολλὴν ἔχουσιν ὁρμὴν πρὸς τὸ ψᾶν τε καὶ κνήθειν τὰ πεπονθότα τοῦ σώματος μέρη. Τὸ δὲ ### ψ 51 ψῶ σημαίνει τέσσαρα· ψῶ γὰρ, τὸ ἅπτομαι, ἐξ οὗ καὶ ψώρα, παρὰ τὸ ἅπτεσθαι καὶ κνήθειν τὰ πεπονθότα μέρη τοῦ σώματος· ψῶ, τὸ λεπτύνω καὶ σμικρύνω, ἐξ οὗ καὶ ψιλὸς στρατιώτης, ὁ ἄοπλος καὶ γυμνός· τὸ κόπτω, ἐξ οὗ καὶ ψωμὸς, ὁ εἰς μικρὰ κεκομμένος· ψῶ, τὸ καίω, ἐξ οὗ καὶ ψωλὸς, ὁ κεκαυμένος δαλός. ω ### ω 7 Ὤια Σημαίνει τὴν ἀνάκλασιν τοῦ κρασπέδου τοῦ ἱματίου· σὺν τῷ ι γράφεται· ἔστιν ὄϊς ὄϊος, τὸ πρόβατον· καὶ συναιρέσει, οἶς οἰός· τὸ θηλυκὸν, οἴα· καὶ κατ’ ἔκτασιν τοῦ ο εἰς ω, ᾤα· καὶ γὰρ οἱ ἀρχαῖοι προβάτων δέρματα ἔβαλλον ἐν τοῖς κρασπέδοις τῶν ἱματίων. Ἢ ἀπὸ τοῦ οἶς, τὸ κτητικὸν, οἴειος· τὸ θηλυκὸν, οἰεία· καὶ κατὰ συγκοπὴν καὶ αὔξησιν τοῦ ο εἰς ω, ᾤα. Τὸ δὲ οἶς, παρὰ τὸ οἴω, τὸ κομίζω ### ω 8 Ὦιγον Σὺν τῷ ι· πρῶτον μὲν, ὅτι ἀπὸ τοῦ οἴγω ἐγένετο κατὰ τροπὴν τοῦ ο εἰς ω, ὥσπερ οἴχομαι, ᾠχόμην· οἰκῶ, ᾤκουν· ὁ γὰρ παρατατικὸς πάντοτε μεγεθύνεται κατὰ τὴν ἀρχὴν, ἢ χρονικῶς, ἢ συλλαβικῶς. Δεύτερον δὲ, ὅτι οἱ παρῳχημένοι κατὰ τὴν ἀρχὴν ἢ ἶσα φωνήεντα θέλουσιν ἔχειν, ὡς αὐλῶ ηὔλουν, αἰσχύνομαι ᾐσχυνόμην· ἢ πλείονα, ὡς ἔχω, εἶχον· οὐδέποτε δὲ ἐλάττονα. Εἰ ἄρα οὖν τὸ οἴγω δύο φωνήεντα ἔχει κατὰ τὴν ἀρχὴν, τούτου χάριν καὶ τὸ ᾦγον τὸ ι ἔχει, ἵνα σχῇ κατὰ τὴν ἀρχὴν τὰ ἶσα φωνήεντα τῷ ἐνεστῶτι. Εἰς τὸ ### κ 982 κάθημαι. Ἄξιον δὲ ζητῆσαι, διατί πάντοτε μεγεθύνεται ὁ παρατατικός; Καὶ ἔστιν εἰπεῖν, ὅτι ἐπειδὴ ὁ παρατατικὸς πλέων ἐστὶ κατὰ τὴν σημασίαν τοῦ ἐνεστῶτος, τούτου χάριν ὡς πλεονεκτῶν κατὰ τὴν σημασίαν τὸν ἐνεστῶτα, πλεονεκτεῖ καὶ κατὰ τὴν ἀρχήν ### ω 9 Ὠΐγνυντο πύλαι Ἰλιάδος θ, ἀντὶ τοῦ ἀνεῴγνυντο. Ἀπὸ τοῦ οἴγω οἴγνω οἰγνύω· καὶ, Τῇσι θύρας ὤϊξε Θεανὼ καλλιπάρηος, Ἰλιάδος ζ. Ἀπὸ τοῦ οἴγω, οἴξω, ᾤξα· καὶ κατὰ διάστασιν, ὤϊξα. Δύναται δὲ κατὰ τὸ ἀρχαῖον ἐπὶ τοῦ μεγάλου τάττεσθαι τὸ ω ### ω 10 Ὤγυγος Ἀρχαῖος βασιλεὺς Θηβαίων· ἀφ’ οὗ καὶ ### ω 11 ὠγύγιαι πύλαι ἐν Θήβαις· καὶ πᾶν τὸ ἀρχαῖον ### ω 12 ὠγύγιον φασὶ, διὰ τὸ πολὺ αὐτὸν γενέσθαι ἀρχαιότατον. Διονύσιος, ὠγυγίη τε Θάσας Δημήτερος ἀκτή· ἐξ ἀρχῆς γὰρ τὴν Δήμητραν μεγάλως ἐτίμων ### ω 13 Ὧδε Σημαίνει δύο παρὰ τῷ ποιητῇ· τὸ οὕτως, ὡς τὸ, Ὧδε δέ τις εἴπεσκεν ἰδὼν εἰς οὐρανὸν εὐρύν· σημαίνει καὶ τὸ νῦν, ὡς τὸ, Εἴ κέ τί ς’ ἀφραίνοντα κιχείω ὥς νύ περ ὧδε· σημαίνει καὶ τόπον παρὰ τοῖς ἄλλοις, τὸ ἐνταῦθα· σημαίνει καὶ τὸ ὅπως· καὶ μάλιστα Ὅμηρος τοῦτο οἶδεν· οὐδέποτε δὲ παρὰ τῷ ποιητῇ τοπικὸν εὑρίσκεται, ἀλλὰ πάντοτε ἀντὶ τοῦ οὕτως ἐπίρρημα μεσότητος. Οὐδὲν δὲ εἰς ΔΕ λῆγον τοπικὸν ἔχει πρὸ τοῦ τέλους τὸ ω, πλὴν τοῦ ὧδε· οὐδὲν δὲ εἰς ΔΕ λῆγον δισύλλαβον τοπικόν ἐστιν. Ὃν δὲ τρόπον τὸ ὃς ἐκταθὲν ἐγένετο ὡς, καὶ τὸ οὗτος οὕτως, οὕτω καὶ τὸ ὅδε, ὧδε. Γίνεται δὲ ἡ χρῆσις παρὰ Ἀττικοῖς ὡδὶ, ἀντὶ τοῦ οὕτως· καὶ ἔστιν ἐπίρρημα μεσότητος, διὰ τοῦ ι γραφόμενον ### ω 14 Ὠιδή Παρὰ τὸ εἴδω, τὸ γινώσκω, μετὰ τοῦ ἐπιτατικοῦ α, ἀείδω, τὸ πάνυ γινώσκω· ἐξ αὐτοῦ ὄνομα ἀοιδή· καὶ κράσει τοῦ ΑΟ εἰς ω μέγα, ᾠδή ### ο 476 Ὀδύζεσθαι ἐστὶ τὸ ὀργίζεσθαι, παρὰ τὴν ὀδύνην. Ἢ ἔστι παρὰ τὸ ἔδω· οἱ γὰρ χολούμενοι, πρότερον ὀδυνώμενοι, ἑαυτοὺς κατεσθίουσιν ### ω 15 Ὠδίς Παρὰ τὸ ὠθῶ, ὠθίς τις οὖσα, δι’ ἧς ὠθεῖται τὸ βρέφος· ἢ ἀπὸ τοῦ ὀδύνη, κατ’ ἐπαύξησιν τοῦ ο εἰς ω, καὶ τροπῇ τοῦ υ εἰς τὸ ι ### ω 16 Ὠδίς Ἡ ἐκ τοῦ τοκετοῦ ὀδύνη ### ω 17 Ὤδινε σημαίνει καὶ τὸ ἐπεθύμει ### ω 18 Ὠή Ἔστιν ὦ κλητικὸν ἐπίρρημα· καὶ πλεονασμῷ τοῦ η γίνεται ὠὴ, ὥσπερ τὸ τὶ, τίη· οἷον, Τίη δὲ σύ ### ω 19 Ὦκα Ἐπίρρημα μεσότητος. Γίνεται ἀπὸ τοῦ ἀκὺς, τὸ οὐδέτερον, ἀκὺ, ἀκέα, ἆκα· καὶ τροπῇ τοῦ α εἰς ω, γίνεται ὦκα· καὶ δηλοῖ τὸ ταχέως. Τὰ δὲ ἀπὸ πληθυντικῶν οὐδετέρων μεταγόμενα εἰς ἐπιρρηματικὴν σύνταξιν ἅπαντα βαρύνονται· ταχέα, τάχα· σαφέα, σάφα· ὠκέα, καὶ συγκοπῇ ὦκα· χωρὶς τοῦ θαμά ### ω 20 Ὠκεανός Παρὰ τὸ ὠκέως ἀνύττειν ὁ οὐρανὸς νενόμισται· ἢ παρὰ τὸ ὠκέως νάειν· ἢ παρὰ τὸ ὠκὺς καὶ τὸ ἀνύω, ὁ ταχέως φέρων ### ω 21 Ὠκύς Σημαίνει τὸν ταχύν· παρὰ τὴν ἀκὴν, ἥτις δηλοῖ τὴν ὀξύτητα, γίνεται ἀκύς· καὶ τροπῇ, ὠκὺς, ὡς τέκμαρ τέκμωρ· ἢ παρὰ τὸ ὦκα· ἢ παρὰ τὸ εἴκω, τὸ ὑποχωρῶ. Τὸ πρῶτον, Ὦρος· τὸ δεύτερον, ἄλλος ### ω 22 Ὠκυάλου Ἐπὶ νηός. Ἡ ἁλὸς γενικὴ, ἐπὶ μὲν κυρίων συντιθεμένη, ψιλὸν ἀποφέρει τὸ πνεῦμα· οἷον Εὐρύαλος· ἐπὶ δὲ ἐπιθέτου, τὸ ἴδιον τηρεῖ πνεῦμα· ἐν ἀμφιάλῳ Ἰθάκῃ· ὕφαλος, πάραλος. Εἰ οὖν καὶ τοῦτο ἐπίθετον ὂν, ὤφειλε δασύνεσθαι, εἴπερ ἦν σύνθετον· νῦν δὲ παραγωγὴν ἔλαβε, τῆς ἁλὸς κατὰ παρολκὴν κειμένης· διὸ ἐψίλωσαν τὸ α, παραγωγὴν ἐκδεξάμενοι, καὶ οὐ σύνθεσιν ### ω 23 Ὦλκα Τὴν αὔλακα· παρὰ τὸ ἕλκω ἕλξω ἓλξ καὶ ὄλξ· καὶ ἐκτάσει, ὤλξ ### ω 24 Ὠλέναι Αἱ χεῖρες, αἱ παλάμαι· ἀπὸ τοῦ δι’ αὐτῶν ὀλοῦσθαι τὰς πράξεις, τουτέστι πληροῦσθαι ### ω 25 Ὤλλοι Ἀντὶ τοῦ οἱ ἄλλοι. Αἱ τοιαῦται δὲ συναλοιφαὶ τῆς δευτέρας εἰσὶν Ἰάδος, ᾗ Ὅμηρος οὐκ ἐχρήσατο· διόπερ Ζηνοδότῳ μέμφονται εἰπόντι δεῖν ἀναγινώσκειν, ὧλλοι μέν ῥα θεοί τε καὶ ἀνέρες ### ω 26 Ὠλίγγην Ἀκαριαῖον, ἐλάχιστον. Τάττουσι δὲ Ἀθηναῖοι καὶ ἐπὶ τοῦ νυστάξαι· καὶ τὰς ἐπὶ τῶν βλεφάρων οἷον ῥυτίδας, ὠλλίγγας· τὴν δὲ ὠλλίγγην δηλοῦν καὶ πνοὴν καὶ σκιὰν, καὶ ἀκαρὲς πνεῦμα. Τὸ δὲ ### ω 27 Ὠμογέρων Ὁ μὴ εἰς τέλειον καιρὸν γεγηρακὼς, ἤγουν ὁ παρ’ ἡλικίαν γεγηρακὼς, διὰ λύπην, ἢ συμφοράν· οὗ ἡ κεφαλὴ οὐκ ἐπολιώθη ### ω 28 Ὡμήρησεν Ὡμήρησε δέ μοι παρ’ ἑταίρων ἄγγελος ὠκὺς, Ὀδυσσείας π’, ἀντὶ τοῦ συνέτυχεν· ἀπὸ μεταφορᾶς τῶν ὁμοῦ ἐρεσσόντων. Πῖος δὲ ἐν ὑπομνήματι τῆς π, ἀντὶ τοῦ συνήντησεν. Πίνδαρος δὲ ἐν Ὕμνοις, Ἐρίφων μεθομήρεον· οἷον, ὁμοῦ καὶ μετ’ αὐτῶν πορευόμενον. Ἢ ὅτι ἀντὶ τοῦ συναντιλαβοῦ καὶ συμβαλοῦ· ἐξ οὗ ### ο 477 ὅμηροι οἱ ἐπὶ καταλλαγῇ στελλόμενοι δι’ εἰρήνην καὶ ὁμόνοιαν. Οἱ δέ φασι τοὺς ἀρχαίους ### ο 478 ὁμηρεῖν λέγειν τὸ συνακολουθεῖν. Τοὺς οὖν ἐπὶ ἀκολουθίᾳ τῶν ὡμολογημένων ὄντας ### ω 29 Ὠμηστής Ἀπὸ τοῦ ἔδω, ἔσω, ἦκα, ἦσμαι, ἦσται, ῥηματικὸν ὄνομα ἔστης, ὡς ψεύδω ψεύστης· καὶ τροπῇ τοῦ ε εἰς η μετὰ τοῦ ὠμὰ, ὠμηστής· καὶ ἀλλαχοῦ, Ὠμοφάγοι θῶες· καὶ γὰρ τὸ αὐτό ἐστιν ὠμηστὴς καὶ ὠμοφάγος. Τὸ δὲ ὠμηστὴς τάσσεται καὶ ἐπὶ ἀλόγων καὶ λογικῶν· Ὅμηρος, Ὠμηστὴς καὶ ἄπιστος ἀνήρ· καὶ ἐπὶ ἀλόγων, ἀλλ’ οἰωνοὶ Ὠμησταὶ ἐρύουσιν ### ω 30 Ὠμοργές Σκληρόν· καὶ ### ω 31 Ὠμόν Τὸ μὴ μεταβολὴν εἰληφὸς εἰς πέψιν· ὡς καὶ τὴν ἔξω τροφὴν, ὠμὴν λέγουσιν, οὔτε ἠψημένην, οὔτε ὠπτημένην. Ἢ, ὡς Φιλόξενος, ὠμὸν τὸ ἐν ταυτότητι μένον καὶ ὑπάρχον, καὶ μὴ μεταβληθέν· παρὰ τὸ ὦ, τὸ ὑπάρχω ### ω 32 Ὠμήλυσις Τὸ κρίθινον ἄλευρον, καὶ τὸ ἐξ αὐτοῦ κατάπλασμα, ὅτι οὐ φρυγόμενον ἀλήθεται ### ω 33 Ὦμος Παρὰ τὸ ὦ, τὸ ὑπάρχω, ὁ ὑπομένων τὰ βάρη ἰσχυρῶς καὶ τὰ φορτία. Ἔστι δὲ τὸ μέρος τοῦ σώματος· ἐξ οὗ καὶ ὠμὸς, ὁ ἀπηνὴς καὶ σκληρὸς, οἱονεὶ ὁ μένων ἐν ᾧ ὑπῆρχε, καὶ μὴ μεταβαλλόμενος. Ἢ παρὰ τὸν οἴσω μέλλοντα, γίνεται οἶμος καὶ ὦμος, ἐφ’ οὗ φέρομεν τὰ φορτία, τροπῇ τῆς ΟΙ διφθόγγου εἰς ω· ὡς ἐκ τοῦ ἐναντίου ἀγκώνη ἔδει λέγεσθαι ἀγκοίνη. Βαρύνεται. Τὰ εἰς ΟΣ λήγοντα δισύλλαβα μονογενῆ, ἀρχόμενα ἀπὸ τοῦ ω, μὴ προσκειμένου τοῦ ι, βαρύνεται, ὦρος, ὦχρος. Πρόσκειται “μονογενῆ,” διὰ τὸ ὠμός. “Ἀπὸ τοῦ ω ἀρχόμενα,” διὰ τὸ ζωμὸς καὶ τὰ ὅμοια. “Μὴ προσκειμένου τοῦ ι,” διὰ τὸ ᾠδὸς ὁ τραγῳδός ### ω 34 Ὠμοκυδιᾷ Ἐπὶ τῇ τῶν ὤμων εὐεξίᾳ μέγα φρονεῖ ### ω 35 Ὤμοι Ἔστιν ἀναφώνημα λύπης δηλωτικόν. Ἐκ τοῦ οἴμοι, κατὰ ἔκτασιν τοῦ ο εἰς ω, ὤμοι· εἴρηται γὰρ καὶ οἴμοι δι’ ἑνὸς μ. Εἰ δὲ γράφεται χωρὶς τοῦ ι, γίνεται ἀπὸ τοῦ ω, ὤμοι. Τὸ δὲ ὦ, σχετλιαστικόν ἐστιν ἐπίρρημα· ὅπερ καὶ εἰς α συστέλλεται, ὡς τὸ, Ἆ ### δ 666 δειλὲ ἀντὶ τοῦ ὦ ἄθλιε. Τοίνυν ἀπὸ τοῦ ὢ κατ’ ἐπέκτασιν ### ω 36 Ὠιόν Δεῖ γινώσκειν, ὅτι τὸ ᾠὸν τὸ ι ἔχει· πρῶτον μὲν, ὅτι εὕρηται τὸ ι κατὰ διάστασιν παρὰ τῇ Σαπφοῖ, Φασὶ δή ποτε Λήδαν ὑακίνθινον πεπυκαδμένον εὑρεῖν ὤϊον. Δεύτερον δὲ, διὰ τὸν χαρακτῆρα· τὰ γὰρ διὰ τοῦ ΩΟΝ μονογενῆ. Εἰς τὸ ### ζ 84 ζῷον. Πρόσκειται, “μονογενῆ,” διὰ τὸ ὁ σῶος, ὁ ζῶος, τὸ ζῶον. Τὸ δὲ ᾠὸν ὀξύνεται, ὅτι ἀπὸ φωνήεντος ἄρχεται· τὰ δὲ λοιπὰ, ἀπὸ συμφώνου· καὶ ὡς διήλλαξε κατὰ τὴν ἀρχὴν, παρήλλαξε καὶ κατὰ τὸν τόνον. Ἐτυμολογεῖται δὲ παρὰ τὸ οἶον· μόνον γὰρ τίκτεται. Νίκανδρος ἐν Θηριακοῖς, κτίλα τ’ ὤεα βρύκων· τὰ τῶν ἡμέρων ὀρνίθων ὠὰ ### ω 37 Ὧιπερ Σὺν τῷ ι· σημαίνει δὲ τὸ καθάπερ. Ἔστι γὰρ ὡσείπερ· καὶ κατὰ ἀποβολὴν τοῦ ς, ὡείπερ· καὶ κιρνᾶται τὸ ω καὶ ε, καὶ γίνεται ὡΐπερ· καὶ συναιρέσει, ᾧπερ ### ω 38 Ὠιπόλος Ἀπὸ τοῦ ὁ αἰπόλος γίνεται κατὰ κρᾶσιν τοῦ ο καὶ α εἰς τὸ ω, καὶ συναιρέσει πάλιν τοῦ ο καὶ ι εἰς τὴν ΩΙ δίφθογγον, ᾠπόλος, ἀντὶ τοῦ ὁ αἰπόλος· τὸ δὲ ᾠπόλοι, ἀπὸ τοῦ οἱ αἰπόλοι, κατὰ ἀποβολὴν τοῦ ι τοῦ οἱ ἄρθρου, καὶ κράσει καὶ συναιρέσει. Ζήτει εἰς τὸ ### ω 39 Ὤπυιεν Ὡμίλει ἐν συνουσίᾳ· ἀπὸ τῆς ὀπὸς, ἢ παρὰ τὸ ἕπεσθαι ἀνδρί. Ἢ παρὰ τὸ ὁμοῦ ἰέναι, ὤμυιεν, καὶ τροπῇ τοῦ μ εἰς π. Ζήτει εἰς τὸ ### ω 40 Ὦπες Οἷον ὀπαί τινες οὖσαι τῆς ψυχῆς, δι’ ὧν τὸ κατάστημα τῆς ψυχῆς θεωρεῖται· ὅθεν καὶ ### υ 236 ὑπώπια. Ἢ ὅτι ὀπῇ καὶ τρήματι ἐοίκασιν ### ω 41 Ὥρα Σημαίνει τὴν μορφὴν καὶ τὸ κάλλος· ἐξ ἧς καὶ ὡραῖος· σημαίνει καὶ τὴν φροντίδα, καὶ τὸ τέταρτον τοῦ ἐνιαυτοῦ, καὶ τὸ δωδέκατον τῆς ἡμέρας. Γίνεται παρὰ τὸ ὡρῶ, τὸ φυλάττω· κατὰ γὰρ ὥραν ἐφύλαττον οἱ ἀρχαῖοι ἐν ταῖς νυξίν. Ἢ ἀπὸ τοῦ διορίζειν τὰ διαστήματα τῆς ἡμέρας· παρὰ τὸ ὁρίζω ὅρα καὶ ὥρα. Ὥρα ἡ τροπὴ, παρὰ τὸ ὡρεῖν, ἡ φυλάττουσα συντεταγμένως τὸν ἴδιον καιρόν. Καὶ Ὧραι αἱ πυλωροὶ τοῦ οὐρανοῦ θεαί· παρὰ τὸ ὡρεῖν καὶ φυλάττειν. Τὰ δὲ εἰς ἄλφα λήγοντα θηλυκὰ διχῶς συντίθενται· ἢ γὰρ φυλάττει τὸ α, ὡς τὸ σκιὰ, σκιαγραφῶ· ἢ τρέπει αὐτὸ εἰς ο, ὡς τὸ, ὥρα ὡρολογεῖον, ὄπωρα ὀπωροφυλάκιον. Ὅτε δὲ παραλήγεται τῷ ε, τρέπει αὐτὸ εἰς ω, ὡς τὸ γέα γεωμέτρης. Τὰ δὲ εἰς ΡΑ λήγοντα θηλυκὰ δισύλλαβα, εἰ μὲν διφθόγγῳ παραλήγεται, συστέλλει τὸ ἄλφα, πεῖρα, στεῖρα, σφαῖρα· εἰ δὲ ἑνὶ φωνήεντι παραλήγεται, ἐκτείνει αὐτὸ, οἷον, χώρα, ψώρα, χήρα, πήρα. Οὕτως οὖν καὶ ὥρα ### ω 42 Ὦ πόποι Ποίου μέρους λόγου ἐστίν; Ἐπιρρήματος. Καὶ πῶς τίθενται δύο τόνοι; Εἰ γὰρ ἦν ἓν μέρος λόγου, ὤφειλεν ἔχειν ἕνα τόνον. Εἰσὶ δὲ δύο ἐπιρρήματα· καὶ ἔστιν ἀντὶ τοῦ παπαί. Καὶ ἔστιν ἐκ παραλλήλου ἓν μέρος λόγου, καὶ λέγεται, ὅτι συνεξηκολούθησε τῇ ὀνοματικῇ πτώσει τῇ, “ὦ φίλοι.” Ὤφειλε δὲ ὀξύνεσθαι, ὡς γινόμενον ἐκ τοῦ παπαί· ἀλλὰ συνεξηκολούθησε τῇ ὀνοματικῇ πτώσει· οἱ γὰρ Σκύθαι, ἀγάλματα τινὰ ἔχοντες ὑπόγαια τῶν θεῶν, πόπους αὐτὰ καλοῦσιν ### ω 43 Ὡρακίζω Παρὰ τὸ αἰκίζεσθαι τὴν ὥραν, τουτέστι τὴν μορφὴν, ἀντὶ τοῦ ὠχριᾶν· καὶ ### ω 44 ὡρακιῶ τὸ αὐτό· σημαίνει δὲ καὶ τὸ λειποψυχεῖν καὶ ἐκλύεσθαι ### ω 45 Ὤρεσσιν Ἀντὶ τοῦ ταῖς γυναιξὶν, Ἰλιάδος ι· ἀπὸ τοῦ ὁμοῦ ἀρηρέναι καὶ συνηρμόσθαι ἀνδρί· ἔνθεν καὶ ξυνωρὶς, παρὰ τὸ ξυνηρμόσθαι. Ἔστιν ἡ εὐθεῖα, ὄαρος· τὸ πληθυντικὸν, ὄαροι· καὶ κατὰ μεταπλασμὸν, ὄαρες· καὶ κατὰ συναίρεσιν, ὦρες. Ὁ δὲ Ὦρος λέγει, ὅτι παρὰ τὸ ὁμοῦ ἀρηρέναι γίνεται ὄαρ· καὶ ὑπερθέσει, ἄορ· καὶ συναλοιφῇ, ὦρ ### ω 46 Ὠρείθυια Παρὰ τὴν ὄρει δοτικὴν καὶ τὸ θύω, τὸ ὁρμῶ, γίνεται ὠρείθυια, κατ’ ἔκτασιν τοῦ ο εἰς ω ### ω 47 Ὠρείτης Ὁ πολίτης· παρὰ τὸ ὠρεὺς ὠρέως γίνεται· καὶ τὸ κύριον ὄνομα ἔστι διὰ διφθόγγου, ὡς παρὰ Ἀπολλωνίῳ, Ὠρείτης δ’ Ἀμύκοιο· τινὰ δὲ τῶν ἀντιγράφων Ὠρείδης ἔχει. Χοιροβοσκός ### ω 48 Ὧρος Ὁ ἐνιαυτός· παρὰ τὰς ὥρας, τὰς τροπὰς, ἃς περιέχει· ἢ παρὰ τὸ ὀξὺ καὶ κοῦφον καὶ μετέωρον εἴρηται· ἐπεὶ καὶ ### μ 434 μετέωρος εἴρηται ὁ κοῦφος· καὶ ### ω 49 ὡρογραφίαι αἱ κατ’ ἐνιαυτὸν ἀναγραφαὶ γινόμεναι τῶν ἐν ταῖς πόλεσιν ### λ 308 λέγειν ἐστὶ τὸ μετρεῖν. Ὀδυσσείας δ, Ἔνθ’ ἡμέας πρώτους λέγε κήτεσι· ἀντὶ τοῦ συνηρίθμει ### ω 50 Ὡρολογεῖον οὖν, ᾧ τὰς ὥρας μετροῦμεν ### ω 51 Ὤριστος Ἰλιάδος λ· ἄριστος, Βοιωτικῶς τραπέντος τοῦ α εἰς ω ### ω 52 Ὠρίων Κατὰ τροπὴν τῆς ΟΥ εἰς ω· ἀπὸ τοῦ οὐρίων. Ἔστιν ἀπὸ ἱστορίας· ἀπὸ τοῦ οὐρῆσαι τοὺς θεοὺς ἐν τῇ βύρσῃ καὶ γενέσθαι αὐτόν. Ἔστι καὶ ἄστρον οὕτω καλούμενον ### ω 53 Ὠρύω Σημαίνει τὸ κλαίω· παρὰ τὸ ἄω ἢ αὔω, τὸ φωνῶ, γίνεται ἀωρύω, καὶ κράσει τοῦ α καὶ ω εἰς ω. Ἢ γίνεται αὐορύω· καὶ κράσει τοῦ α ο εἰς ω, ὠρύω. Ἢ παρὰ τὸ θόρυβος θορυβῶ· κατὰ ἀποβολὴν τοῦ β, θορύω· καὶ ἐκτάσει τοῦ ο εἰς ω, καὶ ἐκβολῇ τοῦ θ, ὠρύω. Εἰς τοὺς Ἐπιμερισμοὺς δὲ εἰς τὸ ### ω 54 ὠρυόμενος εὗρον, ὅτι πρωτότυπόν ἐστι ### ω 55 Ὥρμαινεν Ἐκ τοῦ ὁρμῶ, ὁρμαίνω· ὁ παρατατικὸς, ὥρμαινον. Ὅμηρος, Ἕως ὃ ταῦθ’ ὥρμαινε κατὰ φρένα καὶ κατὰ θυμόν ### ω 56 Ὤρχμενος Ἄρχω ἀρχόμενος· καὶ κατὰ συγκοπὴν καὶ τροπῇ, ὤρχμενος ### ω 57 Ὡς Ἐπίρρημα θαυμαστικὸν, ἀντὶ τοῦ λίαν· ἢ ἐπίρρημα βεβαιώσεως. Σημαίνει δὲ δύο καὶ τριάκοντα· παραβολὴν, Ὡς δὲ λέων ἐν βουσὶ θορών· ἀνταπόδοσιν, Ὡς αὖτις καθ’ ὅμιλον ἔδυ· ὑπερβολὴν, Ὡς οὐκ αἰνότερον καὶ κύντερον ἄλλο γυναικός· ὁμοίωσιν, Ὡς ὅδ’ Ὀδυσσῆος μεγαλήτορος υἷϊ ἔοικεν· καὶ ἀντὶ τοῦ ὅμως, Ἀλλ’ οὐδ’ ὣς ἑτάρους ἐρρύσατο ἱέμενός περ· ἀναφορὰν, Ὡς οἱ μὲν τοιαῦτα πρὸς ἀλλήλους ἀγόρευον· θαυμασμὸν, Ὡς ἀγαθαὶ φρένες ἦσαν ἐχέφρονι Πηνελοπείῃ· τὸ οὕτως, Ὡς εἰπὼν πυλέων ἐξέσσυτο φαίδιμος Ἕκτωρ· τὸν ἵνα σύνδεσμον, Ὥς μοι καὶ τόνδ’ ἄνδρα πελώριον ἐξονομήνῃς· τὸ ὅπως, Ὡς σπείσῃς Διῒ πατρὶ καὶ ἄλλοις ἀθανάτοισι· τὸ ὅτι, Ἔγνως ὡς θεὸς εἰμί· τὸ ἐπεὶ, Ὡς ἴδε χῶρον ἔρημον, ὅθ’ ἕστασαν ὠκέες ἵπποι· τὸ εἴθε εὐκτικὸν, Ὡς ὤφελες αὐτόθ’ ὀλέσθαι· καὶ ἀντὶ τοῦ διὸ, Ὡς ἂν ἔπειτ’ ἀπὸ σεῖο φίλον τέκος οὐκ ἐθέλοιμι λείπεσθαι· τὸν εἰ συναπτικὸν σύνδεσμον, Ὡς ὑμεῖς παρ’ ἐμεῖο θοὴν ἐπὶ νῆα κίοιτε· τὸ ὁμοίως, ὁππότ’ ἐκείνων μνήσομαι, ὥς μ’ ἀσύφηλον ἐν Ἀργείοισιν ἔρεξεν τὸ ὅπως, Ἤρξατο δ’ ὡς πρῶτον Κίκονας δάμας’· ἐπὶ πρόθεσιν, Ὡς αἰεὶ τὸν ὁμοῖον ἄγει θεὸς ὡς τὸν ὁμοῖον· τὸ τοσοῦτον, Νῆα θοὴν ἐπὶ πόντον ἐλαυνέμεν, ὡς δὲ γυναικί· τὸ ὅσον, Καὶ κρέας ὡς οἱ χεῖρες ἐχάνδανον ἀμφιβαλόντι· τὸν γὰρ, Ὡς ἤτοι ποταμῷ γε δαμήμεναι αἴσιμον ἦεν· τὸ εὐθέως, Ὡς ἴδεν, ὥς μιν μᾶλλον ἔδυ χόλος· τὸ ὡσαύτως, Ὡς δ’ αὖ νῦν μοι ἀγάασθε θεοὶ βροτὸν ἄνδρα παρεῖναι· βεβαίωσιν, Ὡς χαρίσοιτ’ ἄνθρωπος ἀνθρώποισι· τὸ ἀλλὰ, Ὡς τοῦτ’ ἀληθὲς Ἀττικόν· τὸ ἕως, Ὡς ὁ μὲν ἔνθα πολὺν βίοτον· τὸ οὕτως, Ὥς ποτ’ ἔην νῦν αὖτε· τὸ οὐκέτι, Ὡς οὐκ ἔστι χάρις μετόπισθεν εὐεργέων· διηγηματικὸν κεφάλαιον, Ὡς ἦλθ’ ὡς Αἴγισθος ἐμήσατο· καὶ ἐπὶ τοῦ λίαν, Ὧς ἐμεγαλύνθη τὰ ἔργα σου κύριε. Ἀλλὰ καὶ ὧς ἐθέλω δόμεναι· περισπᾶται· σημαίνει γὰρ τὸ ὅμως· περισπᾶται δὲ καὶ ὅτε σημαίνει τὸ οὕτως, Χρὴ μὲν σφωΐτερον· καὶ ἑξῆς, ὧς γὰρ ἄμεινον· ὥσπερ εἶεν ### ω 58 Ὥς κεν Ὅπως ἄν· τὸ Ὡς, ἀντὶ τοῦ ὅπως· τὸ κ ε ν, ἀντὶ τοῦ ἄν ### ω 59 Ὡσεί Ἐπίρρημα παρέλκον, ἤτοι ἐπακολουθοῦν· προσέλαβε γὰρ τὸ παραβολῆς ὡς, καὶ τὸν εἰ συναπτικὸν σύνδεσμον· οἱ δὲ ἐπὶ παραβολῆς λέγουσιν εἶναι ### ω 60 Ὠσχοί Τὰ κλήματα σὺν αὐτοῖς τοῖς βότρυσι· καὶ ### ω 61 ὠσχοφόροι οἱ ταῦτα τῇ Σκιράδι Ἀθηνᾷ προσφέροντες ἐν γυναικείαις στολαῖς. Καὶ ### ω 62 ὠσχοφόριον τόπος Ἀθήνῃσιν, ἔνθα καὶ τὸ ἱερὸν τῆς Ἀρτέμιδος· καὶ ### ω 63 ὠσχοφόρια ὄνομα ἑορτῆς· ἀπὸ τῆς ὤσχης τῆς κληματίδος ### ω 64 Ὠστίζοντο Ὤθουν, συνέθλιβον· ἐκ τοῦ ὤθω, ὁ μέλλων, ὤσω· πλεονασμῷ τοῦ τ μετὰ περισπωμένης, ὠστῶ. Ἐκ τούτου, ὠστίζω· καὶ τὸ παθητικὸν, ὠστίζομαι ### ω 65 Ὦτα Ἀπολλόδωρος μὲν, ἀπὸ τοῦ δέχεσθαι τὴν ὄσσαν· οἱ δὲ, δι’ ὧν ὠθεῖται ἡ φωνή. Οἱ δὲ φασὶ, κατὰ μετάθεσιν τοῦ π εἰς τ, ὄπα τινὰ ὄντα, παρὰ τὸ ὀπὰς ἔχειν. Ἢ παρὰ τὸ δέχεσθαι τὴν ὄπα, ὅ ἐστι τὴν φωνήν. Οὕτως Ἡρακλείδης ### ω 66 Ὠτᾶν Ἀντὶ τοῦ ὧ προσφιλέστατε, ὦ ἑταῖρε. Ἔστιν ἔτης, ὃ σημαίνει τὸν συνήθη καὶ φίλον· ἐξ οὗ γίνεται παρώνυμον ἐτᾶν, ὡς Ἑρμῆς, Ἑρμᾶν, μέγιστος, μεγιστᾶν· καὶ μετὰ τοῦ ὦ κλητικοῦ ἐπιρρήματος, ὦ ἐτᾶν· καὶ κατὰ συναλοιφὴν, ὦτᾶν. Ἢ παρὰ τὸ ἔτης, ὃ σημαίνει τὸν ἀληθῆ φίλον, γίνεται ἐτὴν ἐτᾶν, ὡς ἔθος ἐθήν. Ἢ ὥσπερ παρὰ τὸ δὴ γίνεται δῆτα, οὕτως καὶ παρὰ τὸ ὦ, ὦτα, πλεονασμῷ τοῦ ν, καὶ μεταβολῇ τοῦ τόνου. Περισπᾶται δὲ, ὀφεῖλον ὀξύνεσθαι. Δύο μέρη λόγου εἰσί· καὶ κατὰ πλάνην ἀντὶ τῆς ἐπὶ τέλους ὀξείας περισπωμένην ἔσχεν. Ἐγένετο δὲ οὕτως· ἔτης, ἔτου, ἐτᾶν· καὶ ὦ ἐτᾶν· καὶ κατὰ κρᾶσιν, ὦτᾶν. Λέγεται καὶ ἐπὶ εἰρωνείας, ὦ σύ ### ω 67 Ὧιτε χερνῆτις γυνή Ἀντὶ τοῦ καθάπερ. Ἔχει δὲ τὸ ι· ἔστι γὰρ ὡσεί τε· ἀποβολῇ τοῦ ς, καὶ κράσει τοῦ ω καὶ ε, ᾧτε ### ω 68 Ὧιτε ζεὺς κῦδος ἔδωκεν Ἀντὶ τοῦ ᾧτινι. Δύο γὰρ μέρη λόγου εἰσί· τὸ ᾧ, ἀντὶ τοῦ ᾧτινι· καὶ τὸ ΤΕ παρέλκει ### ω 69 Ὠτειλή Παρὰ τὸν οὐτήσω μέλλοντα, οὐτηλὴ, καὶ ὠτειλὴ, τροπῇ τῆς ΟΥ εἰς ω, καὶ τοῦ η εἰς τὴν ΕΙ δίφθογγον Βοιωτικῶς ### ω 70 Ὡυτὸς ἀνήρ Ἔστιν ὁ αὐτός· κατὰ κρᾶσιν τοῦ ΑΟ εἰς ω μέγα γίνεται ὠυτός ### ω 71 Ὦχρος Ἐκ τοῦ χρόα, ὃ σημαίνει τὴν ἐπιφάνειαν τοῦ σώματος· διὰ γὰρ τῆς ἐπιφανείας γίνεται ἡ ὠχρίασις. Λοιπὸν ἐκ τοῦ χρόα γίνεται ἄχροος· καὶ ὑπερβιβασμῷ ἄοχρος καὶ κατὰ συναίρεσιν ὦχρος. Διαφέρει τοῦ ὠχρός. Προπερισπώμενον μὲν, λέγεται αὐτὴ ἡ ὠχρίασις· ὡς τὸ, ὦχρός τέ μιν εἷλε παρειὰς, Ἰλιάδος γ. Ὀξυτονούμενον δὲ, ἐπὶ τοῦ μετέχοντος τῆς ὠχριάσεως· οἷον, ὠχρὸς ἄνθρωπος, ὁ μετεσχηκὼς τῆς ὠχρότητος ### ω 72 Ὦρτο Ἔστιν ὄρω· ὁ μέλλων, ὄρσω· ὁ παθητικὸς ἐνεστὼς, ὄρομαι· ὁ παρατατικὸς, ὠρόμην ὤρου ὤρετο· καὶ συγκοπῇ, ὦρτο. Ἢ ὄρω, ὀρῶ, ὦρκα, ὦρμαι, ὤρμην ὦρσο ὦρτο, καὶ ἐνῶρτο ### ω 73 Ὤψ Παρὰ τὸ ὄπτω, τὸ βλέπω· ὁ μέλλων, ὄψω· ἀποβολῇ τοῦ ω, ὄψ· καὶ αὐξήσει, ὤψ. Σημαίνει δὲ τρία· δύο διὰ τοῦ ω μεγάλου, τὸ πρόσωπον, καὶ τὸν ὀφθαλμόν· σημαίνει καὶ κύριον ὄνομα, ὡς ἐν Ὀδυσσείᾳ, Ὦπος θυγάτηρ. Σημαίνει δὲ καὶ διὰ τοῦ ο μικροῦ τὴν φωνήν ### ω 74 Ὦτος Ζῷον ὅμοιον νυκτικόρακι. Ἔνιοι δὲ αὐτὸ καὶ νυκτικόρακα καλοῦσιν. Ἔστι δὲ καὶ παλαιόν· εἰλήφει δὲ τοὔνομα, διὰ τὸ περὶ τὰ ὦτα πτέρυγας ἔχειν. Δοκεῖ δὲ καὶ εὔηθες εἶναι, καὶ εὐεξαπάτητον. Γράφει γοῦν περὶ αὐτοῦ Ἀριστοτέλης, Ὁ δὲ ὦτος, ὅμοιος γλαυκὶ, καὶ περὶ τὰ ὦτα πτερύγια ἔχει ### ω 75 Ὠτιαφόροι Οἱ τὰς ὠτίδας φέροντες ἐργάται· ὠτὶς γὰρ εἶδος ὀρνέου ### ω 76 Ὠτιοφόροι δὲ, οἱ τὰ ὦτα συντεθλασμένοι, οἷον, ὠτοκατάξιδες. Ἦσαν δὲ οὗτοι ἀπὸ παλαίστρας ## License and provenance Eulogikon publishes public-domain Greek texts in cleaned, structured, readable form and makes no copyright claim over that preparation (Public Domain Mark 1.0, https://creativecommons.org/publicdomain/mark/1.0/). Cite as `eul_wid: xie-aa`.