--- title: Lexicon title_greek: Λεξικὸν (Α—Ο) author: Hesychius the Alexandrian eul_wid: taq-ab eul_aid: taq canonical: "https://eulogikon.org/grc/hesychius-of-alexandria/lexicon-ab" canonical_json: "https://eulogikon.org/data/works/grc/hesychius-of-alexandria-lexicon-ab-taq-ab.json" sha256: "51b9ad4b6f9cae1f4f9251bd06c2c11c150a58c3a973fa94201691dfe35758c2" period: Late Antique dialect: Koine domain: Grammar format: Prose license: CC0-1.0 --- # Lexicon *Λεξικὸν (Α—Ο)* **Author:** Hesychius the Alexandrian **eul_wid:** `taq-ab` · [HTML page](https://eulogikon.org/grc/hesychius-of-alexandria/lexicon-ab) · [Canonical JSON](https://eulogikon.org/data/works/grc/hesychius-of-alexandria-lexicon-ab-taq-ab.json) ## Text ### alpha 1 Α· Τὸ α περισπασθὲν δηλοῖ εἴθε, ὡς παρὰ Καλλιμάχῳ (P. Ox. 2079,33, fr. 1,33)· ‘ἆ πάντως ἵνα γῆρασ‘. καὶ τὸ ὦ ἄρθρον, ὡς παρ’ Ὁμήρῳ· ἆ δειλοί (υ 351). καὶ ψιλούμενον στέρησιν, ὡς ὅταν λέγωμεν ἄνανδρον. καὶ τὸ μέγα, ὡς τὸ ‘ἀχανὲς πέλαγοσ‘. καὶ τὸ πολύ, ὡς ‘ἐν ἀξύλῳ ὕλῃ‘ (Λ 155) καὶ τὸ ὁμοῦ, ὡς τὸ ἀδελφός. ὁμόδελφον γὰρ σημαίνομεν. δελφὺς δέ ἐστι ἡ μήτρα. καὶ τὸ κακόν, ὡς τὸ ἀμήχανε, ἀντὶ τοῦ κακομήχανε. δασυνόμενον δὲ σημαίνει ἅτινα καὶ ὅσα. καὶ ἄρθρον ὑποτακτικὸν οὐδετέρου γένους πληθυντικοῦ ἀριθμοῦ πτώσεως εὐθείας. α α· ἐπὶ τοῦ μεγάλου. ### alpha 2 ἔστι δὲ καὶ σχετλιαστικὸν ἐπιφώνημα. δασυνθὲν δὲ γέλωτα δηλοῖ. [Α· φωνῆεν. ### alpha 3 ἢ ἅτινα, ἢ ἅπερ, ἢ ὅσα. καὶ ἄρθρον ὑποτακτικὸν οὐδετέρου γένους πληθυντικοῦ ἀριθμοῦ πτώσεως εὐθείας. καὶ ψιλούμενον στέρησιν δηλοῖ, ὡς ὅταν λέγωμεν ἄνανδρον.] ἄ ἄ· * σχετλιαστικὸν ἐπιφώνημα v ἢ σύστημα ὕδατος n ἀάατο ν· τὸ ἀβλαβὲς καὶ εὐχερές (Ξ 271), ἢ ἄνευ ἄτης (φ 91), * ἢ ἀπλήρωτον (vg) * ἀάβακτο ι· ἀβλαβεῖς (vg) d Mosq. ### alpha 7 ἀαγέ ς· * ἄθραυστον, ἰσχυρόν vg πάνυ 〈σκληρόν〉 Mosq. (λ 575) * † ἀαδέ η· ὑεία κόπρος vg ἀαδέ ς· ἀηδές Mosq. ### alpha 9 (v) * ἀαδεῖ ν· ὀχλεῖν, vg λυπεῖσθαι, ἀδικεῖν· ⸤ ἀπορεῖν, vg ἀσιτεῖν v ἄδδ α· ἔνδεια Λάκωνες. ### alpha 11 οὕτως Ἀριστοφάνης ἐν γλώσσαις (fr. 33) † ἄαδα ν· ἐλύπησαν (κ 68) (n) [ ἀάθη ς· ἥμαρτες vn ἐβλάβης] (v) * ἀάθεκτο ν· ἄφθαρτον np ἀβλαβές ἄ α· σύστημα ὕδατος n * ἄακτο ν· ἄθραυστον np ὑγιές * ἀάλιο ν· ἄτακτον v ἀανέ ς· οὐ τελεσθησόμενον * ἀανή ς· χρήσιμος np † ἀαναίμ α· πολλαχῇ χάρις Mosq. ### alpha 21 ἀάνθ α· εἶδος ἐνωτίου παρὰ Ἀλκμᾶνι (fr. 120) ὡς Ἀριστοφάνης (fr. 91) * ἀάπτου ς· ἀπροσπελάστους, ὧν οὐ δύναταί τις ἅψασθαι vgn ἢ ἀπτοήτους ἄα ς· ἐς αὔριον Βοιωτοί. ### alpha 23 οἱ δὲ εἰς τρίτην. ἀάσα ι· πολλαχῶς καὶ ἄγαν βλάψαι. ### alpha 25 ἀασάμη ν· ἐβλάβην vgn 〈ἄτῃ〉 περιέπεσον (Ι 116 ..) * ἀάσατ ο· ἐβλάβη (Ι 537 . ### alpha 26 .) n * ἀάσθη ς· ἐβλάβης (d) * ἀασίφρον ι· βλαψίφρονι, ⸤ φρενοβλαβεῖ. ### alpha 28 n (p) ἀάσαι γὰρ τὸ βλάψαι (φ 302) ἀάσατ ο· ἔβλαψεν * ἀασιφόρο ς· βλάβην φέρων vn ἀάσκε ι· βλάπτει np φθείρει p ἀαστό ν· ἀναμάρτητον, ⸤ ἀβλαβές d ἀάστον α· ἀνεύφραντον n ἀάσχετο ν· ἀκατάσχετον, ἀνυπομόνητον (Ε 892) ἀᾶτα ι· ἄγαν βλάπτει (Τ 91 . ### alpha 35 .) gn ἄατ ε· ἀπλήρωτε ἀάτοι ς· βλάπτουσιν [ ἄατο ν· ἐπιβλαβές, ἢ ἄνευ ἄτης n ἢ ἀπλήρωτον (n)] ἄατο ς· χαλεπός, δυσχερής· * ἀκόρεστος Pn, ἀχόρταστος ἀατύλο ν· ἀβλαβές ἄ β· ὁ Γορπιαῖος μήν † ἄβ α· τροχός, ἢ ⸤ βοή p [ ἀβακίμω ν· ἄλαλος] * ἀβακῆσα ι· ἀγνοῆσαι ἁμαρτάνειν gn ἄβαγν α· ῥόδα n Μακεδόνες ἀβακρό ν· λεπτόν n ἀβάθω ν· διδάσκαλος np Κύπριοι ἄβαθμ α· τὰ στρέμματα [ Ἄβαντε ς· Εὐβοεῖς καὶ κολοσοί, νεκροί] Ἄβα ι· περὶ τὴν Φωκίδα τόπος οὗ μαντεῖον Ἀπόλλωνος Ἀβαίου. ### alpha 50 Σοφοκλῆς (O. T. 900) * ἀβάκη ν· ἀφελῆ n, ἀσύνετον n(p), ἡσύχιον, ⸤ ἄπειρον, ἀδύνατον n(p) , ἄκακον n * ἀβακήμω ν· ἄλαλος vg ἀσύνετος Σ ἀβακή ς , ἄβα ξ· ἄφωνος σιωπηρός p καὶ ὄνομα ἀρχιτεκτονικόν, ὃ † σκύθαι λέγουσιν ἄνδρα καλεῖν * ἀβάκησα ν· ἠγνόησαν (δ 249) (g)n [ ἄβακ ι· ἀγελαίσωνες] * ἀβάκτητο ν· ἀνεπίφθονον n Σ * ἄβακτον καὶ ἄβυκτο ν· τὸ μὴ μακαριστόν n Σ ἀβάκλινο ν· λινοῦν ὕφασμα p περιχειρίδιον † Ἀβάκω ἄγκινο ι· Σικελῶν μοῖρά τις οὕτω καλουμένη ἆ βάλ ε· ὄφελον, εἴθε g [ἢ ἀχρεῖον] ἀβλάβει α· συγγραφή, np ὁμολογία p ἀβαλ ῆ· ἀχρεῖον Λάκωνες, οἱ δὲ νωθρόν (p) ἄβαλι ς· μοχθηρὰ ἐλαία ἀβάντασι ν· ἀναβᾶσιν (p) Ἄβαντ α· πόλις πλησίον Παρνασοῦ, ἔνθα ἱερὸν Ἀπόλλωνος Ἄβαντε ς· Εὐβοεῖς (Β 542) καὶ κολοσσοί, ⸤ νεκροί p [ ἄβατο ς· ἀσύνετος] * ἄβαπτο ς· ἀστόμωτος (vg) Σ ἀβάπτιστο ν· τρυπάνου εἶδος ἰατρικοῦ d † ἀβαρλεῖτα ι· ταράσσεται, κροτεῖ [ ἀβαρβαλαῖα ι· νύμφαι] Ἀβαρβαρέ η· ὄνομα νύμφης 〈ναΐδοσ〉 n πολλὰ δὲ εἴδη νυμφῶν (Ζ 22) [ ἀβαρή ς· ἀσύνετος] ἄβαρι ς· ὁ ἠπειρώτης καὶ μὴ ἔχων βᾶριν ἁβαριστά ν· γυναικιζομένην, καθαιρομένην καταμηνίοις. ### alpha 75 Κύπριοι ἀβαρκν ᾷ· κομᾷ † τὲ Μακεδόνες ἄβαρκν α· λιμός Ἀβαρνεύ ς· Φωκαέων φυλή ἀβάρνο υ· στένε, οἴμωζε (p) βόα Ἄβαρνο ς· πόλις Φωκαέων ἀβαρτα ί· πτηναί. ### alpha 81 Κύπριοι ἄβαρτο ς· ἄπληστος, οἱ δὲ ἄμαργος ἀβαρτί α· ἀπληστία ἀβαρ ύ· ὀρίγανον Μακεδόνες ἀβά ς· εὐήθης. ### alpha 85 καὶ ἱερὰ νόσος παρὰ Ταραντίνοις ἀβᾶσα ι· ἀριστῆσαι, καὶ ἐγερθῆναι ἀβαστάκτω ς· δυσβαστάκτως * ἀβασάνιστ α· ἀνεξέταστα (vg) ἀβασάνιστο ς· ἄτρωτος, μὴ κολαζόμενος, * ἀγύμναστος (vg) n ἀβάσκαντ α· χωρὶς βλάβης * ἄβατο ν· ἀκίνητον, ἀπρόσιτον (Eur. ### alpha 91 Bacch. 10) vg [ἄβαστον p] † ἄβατο ν· ἀβίαστον * ἄβατο ν· ἀδιόδευτον d ἀπέραντον (Lev. ### alpha 93 16,22?) P ἀβδέλυκτ α· ἀμίαντα (Aesch. ### alpha 94 fr. 137) * † ἄβδελλο ν· ταπεινόν vgPpw ἄβδηλ α· ἄβατα ἄβδη ς· μάστιξ παρ’ Ἱππώνακτι (fr. ### alpha 97 98) Ἀβδιο ύ· ἑρμηνεύεται δοῦλος ἐξομολογητός Ἀβδηρίτη ς· βορέας 〈ἄνεμοσ〉 nw [ ἄβελλο ν· ταπεινόν w] * ἀβέβηλο ν· καθαρόν vg (Pn) ἄβει ς· ἔχεις ἀβέλλε ι· στέφει (p) w ἀβελιακό ν· ἡλιακόν (p) Παμφύλιοι ἀβέλιο ν· ἥλιον (p) †Κρῆτες * ἀβελτερί α· ἀφροσύνη Pn, ἄνοια vgPn ἄβε λ· πένθος * ἀβέλτερο ς· ἀνόητος q. ### alpha 108 vgn, μωρός q. Σ, ὁ τὸ βέλτιον μὴ γινώσκων q, ἠλίθιος [ ἀβέρβηλο ν· πολύ, ἐπαχθές, μέγα, βαρύ, ἀχάριστον, μάταιον] ἀβηδόν α· ἀηδόνα (p) ἀβέσσε ι· ἐπιποθεῖ (p) θορυβεῖ ἀβή ρ· οἴκημα στοὰς ἔχον, ταμεῖον Λάκωνες † ἀβήρε ι· ᾄδει † ἀβηροῦσ ι· ἄιδουσιν ἀβή ς· ἀναίσχυντος, ἀνόσιος, * ἀσύνετος, ἀνόητος gSPn ἀβήσσε ι· ἐπινοεῖ (p) ἀβ ί· ὑπό, Σκύθαις εἴρηται . ### alpha 117 .. ἄβι α· οὐ βιώσιμα p ἢ βίαν οὐκ ἔχοντα [οὐ βίαιοι, οὐκ ἄδικοι, καὶ ὄνομα ἔθνους] ἀβίλλιο ν· ἀνδρεῖον p ἄβι ε· ἔβαλλον. ### alpha 120 Σκύθαι ἄβι ν· ἐλάτην, οἱ δὲ πεύκη Ἀβίλλιο ν· οἶνον vgw (p) ἀβιάτακ α· μνήμονα. ### alpha 123 Πέρσαι Ἀβιλυκ ή· στήλη ἐν Λιβύῃ ἄβιο ι· μὴ ἔχοντες τόξα vgn ἀπόλεμοι np οὐ βίαιοι, οὐκ ἄδικοι, καὶ ὄνομα ἔθνους (Ν 6) ἀβιόλ η· σπέρμα ἐμφερὲς . ### alpha 126 .. ἄβιο ς· πλούσιος· ὡς Ἀντιφῶν ἐν Ἀληθείᾳ (fr. ### alpha 127 43) ἀβίυκτο ν· ἐφ’ οὗ οὐκ ἐγένετο βοὴ ἀπολλυμένου * ἀβίωτο ν· κακόν, ἀηδῆ, ὀδυνηρόν (Eur. ### alpha 129 Alc. 242) pd ἀβλαβύνιο ν· σειρὰ πλεκομένη παρ’ Αἰγυπτίοις ἐκ βύβλων, κάθαρσιν ποιοῦσα ἀβλαδέω ς· ἡδέως ἀβλά ξ· λαμπρῶς Κύπριοι ἄβλαρο ι· ξύλα ἄβλα ς· ἀσύνετος, ἀγνώμων ἄβλαυτο ς· ἀνυπόδητος (p) * ἀβλεπτήματ ι· ἁμαρτήματι vgn ἀβλεμέ ς· ἀσθενές, [ἀβλεπές] φαῦλον ἀβλεμή ς· ἄτολμος p ἀτερπής, παρειμένος, οἱ δὲ κακός ἀβλεπτ ῆ· τὸν ἀβλεπτοῦντα [ ἀβληρ ά· ἡνία] ἀβλήδη ν· ἐνδόσιμον ἀβλή ς· νεουργής, ⸤ μὴ βληθείς (b) ἀβλῆτ α· καινόν vb [ἄτρωτα,] οὔπω ἄλλοτε βεβλημένον (Δ 117) (b) ἀβλητῆρε ς· μάρτυρες ἄβλητο ς· ἄτρωτος ἐκ βέλους (Δ 540) p ἀβλήχμω ν· ἀμβλύς * ἀβληχρή ν· ἀσθενῆ (Ε 337) (v) PΣ (np) οἱ δὲ ἁπαλὸν ἐπὶ τοῦ θανάτου (λ 134) (n) * ἀβληχρό ς· ἀμβλύς, καὶ ἀμαυρός n ἀβλίμαστο ν· ἄψαυστον ἀβλοπέ ς· ἀβλαβές Κρῆτες [ ἀλογε ῖ· σπεῖσον Μακεδόνες] † ἀβλό η· σπένδε Μακεδόνες [ * ἀβλωθρίδι α· ἀτέλεστα ἐκτρώματα n w] ἀβοητ ί· ῥᾳδίως † ἀβοα ί· εὐχαί ἄβολ α· κυβευτικοῦ βόλου ὄνομα ἀβολῆσα ι· ἀπαντῆσαι ἀβολήσει ν· συναντήσειν ἀβολήτορε ς· μάρτυρες, συνηλλαχότες (Antim. ### alpha 159 fr. 76 W.) ἀβολητύ ς· ἔντευξις Σ (Antim. ### alpha 160 ? fr. 161 W.) ἀβολητα ί· ἀνυπάντητοι, ἰσχυρῶς . ### alpha 161 .. ἀβολλεῖ ς· περιβολαί ὑπὸ Σικελῶν ἄβολο ς· νέος, οὐδέπω ῥίψας ὀδόντα . ### alpha 163 .. τὸν δὲ αὐτὸν καὶ κατηρτυκότα ἔλεγον † ἀβόο ς· ἔξω Ταραντίνοις . ### alpha 164 .. † ἄβολο ν· ὄνομα στοιχείου † ἄβοστο ι· οἱ αἴτησιν ὑπὸ Λακώνων ἄβοτο ι· αἱ μὴ κατανενεμημέναι βοτάναι ἢ οὐ φέρουσαι καρπόν ἀβούτη ς· ἀκτήμων ἀβούλητ α· ἀκούσια q * ἀβούλητο ν· ἀθέλητον PΣ ἀβουλί α· μωρία (Eur. ### alpha 171 Med. 882.) * ἀβουλότατ α· ἀπροαίρετα (Hdt. ### alpha 172 7,9 β1)w * ἀβούλω ς· ἀφρόνως vgn, ἀμαθῶς (Eur. ### alpha 173 Rhes. 761) vg * † ἀβουσκολε ῖ· θορυβεῖ Σ † ἄβουτο ν· τὴν οὐλίαν Ἀργεῖοι ἄβρ α· δούλη, παλλακή (Men. ### alpha 176 fr. 520) * ἁβρ ά· τρυφερά, μαλακά (Eur. ### alpha 177 Phoen. 1486) q (Σ?) ἁβρὰ βαίνω ν· τρυφερόβιος (Eur. ### alpha 178 Tro. 821) * ἄβρα ι· νέαι δοῦλαι (Gen. ### alpha 179 24,61) vgP ἁβρα ί· τρυφεραί * Ἀβραμιαῖο ς· εἶδος ἔχων Ἀβραάμ, ⸤ γιγαντιαῖος vg ἀβραμία ς· ὄνομα βόλου κυβευτικοῦ ἀβράνα ς· Κελτοὶ τοὺς κερκοπιθήκους ἀβρανίδα ς· κροκωτούς Λάκωνες * α βράχε ν· ἤχησεν (φ 48) w ἀβρεμή ς· ἀβλεπής Κύπριοι καὶ 〈Θεττ〉αλοί * ἁβρίζεσθα ι· [ἁβράβεσθαι] καλλωπίζεσθαι vgPn * † ἀβριβέστερο ν· ἀληθέστερον n ἄβρικτο ν· * δύσκοφον gSn, ἄγρυπνον ἀβριν ά· κεκαθαρμένα p ἀβρί ξ· ἐγρηγόρως p ἀβριστή ν· μάστιγα (p) [ ἁβριάχετα ι· κοσμεῖται, θρύπτεται] * ἁβροδίαιτο ς· τρυφερὸς τὸν βίον (vgPn) περὶ τὴν δίαιταν δαψιλής ἁβρόκαρπο ν· ἁβρότονον * ἁβροκόμα ς· ὁ τὴν κόμην φαιδρὰν ἔχων vgnpw ἀβρομί α· σκοτεία (w) ἁβρομίτρα ς· λαμπροζώνους Ἀβρά μ· περάτης ἢ πατὴρ μετέωρος, Ἀβραὰμ δὲ πατὴρ πολλῶν ἐθνῶν ἄβρομο ι· χωρὶς βρόμου, * ἢ ἄνευ θορύβου (Ν 41) gn ἄβρομο ν· ὀρίγανον, καὶ σιγηρόν, ἄψοφον * ἁβρό ν· τρυφερόν (Eur. ### alpha 202 Bacch. 493 ..) (vgPn) * ἁβροσύν η· φαιδρότης, τρυφή (Eur. ### alpha 203 Or. 349) g(P) * ἀβρόταξι ς· ἁμαρτία gn ἀβροτάξωμε ν· ἁμάρτωμεν, [ἀμφωδήσωμεν] ὅπερ ἡμεῖς λέγομεν διαμφοδήσωμεν, ἀπὸ τοῦ ἀποτυχεῖν τὸν βροτὸν τοῦ βροτοῦ κατὰ τὴν συνάντησιν (Κ 65) * ἀβροτήμω ν· ἁμαρτωλός g ἀβροτῆσα ι· νυκτὸς ἀπαντῆσαι ἀβρότ η· ἀμβρότη, θεία (Ξ 78) * ἁβρότητ ι· τρυφερότητι vgn ἁπαλότητι vg ἀβροτίν η· ἁμαρτωλή ἄβροτο ν· ἀπάνθρωπον (Aesch. ### alpha 211 Prom. 2) ἁβρότονο ν· πόα τις ἀβροῦτε ς· ὀφρῦς p Μακεδόνες ἄβρυν α· συκάμινα * ἁβρύνετα ι· κοσμεῖται n 〈θρύπτεται〉 q. ### alpha 215 vgn ἁβρυνόμενο ι· σεμνυνόμενοι, λαμπρυνόμενοι [ ἀβρυτο ί· ἐχίνων θαλασσίων εἶδος] † ἄβρυστος ἢ ἄβροστος ἢ ὁ βιβρωσκόμενος ἄβρωμ α· στολῆς γυναικείας εἶδος * ἁβρῶ ς· ἀνθηρῶς v ἄβρωτο ς· ἀζήμιος p ἄβρομοι ἀυίαχο ι· [οἱ] σὺν βρόμῳ πολλῷ, οἷον μετὰ κραυγῆς μιᾶς, ἵνα ᾖ ἀντὶ τοῦ ὁμόβρομοι, ὅπερ δηλοῖ τοὺς ὁμοφώνως κεκραγότας, ὡς ἐπὶ τοῦ ἄκοιτις ἡ ὁμόκοιτις. ### alpha 222 ἢ πολύβρομοι, ὅ ἐστιν πολυτάραχοι. βρόμος γάρ ἐστιν ποιὰ κραυγὴ κατὰ μίμησιν. καὶ ἀυίαχοι μετὰ ἰαχῆς μεγάλης, ὡς ἀχανὲς λέγεται τὸ μεγάλως κεχηνός, τοῦ υ πλεονάζοντος (Ν 41) Ἄβυδο ς· πόλις Τρωικῶν Ἑλλησπόντου (Β 836) Ἀβυδόθε ν· ἀπὸ Ἀβύδου vn ὄνομα πόλεως † καρίας (Δ 500) ἀβυδοκόμα ς· ὁ ἐπὶ τῷ συκοφαντεῖν κομῶν (Ar. ### alpha 225 fr. 733) q [ Ἀβύδει ς· στήλη Ἡρακλέους] Ἀβυδηνὸν ἐπιφόρημ α· ἀπὸ τοῦ ὑπ’ αὐτῶν συκοφαντεῖσθαι τοὺς ξένους ἀβυδό ν· βαθύ ἀβύρβηλο ν· πολύ, μάταιον. ### alpha 229 οἱ δὲ δασὺ καὶ συρφετῶδες, * ἢ ἀναίσχυντον, ἐπαχθές vgnΣ ἀβυρτακοποιο ῦ· τοῦ τρίμματα καὶ ἐμβάμματα κατασκευάζοντος ἄβυσσο ς· πέρας οὐκ ἔχον * ⸤ ὕδατα ἄπειρα ἀκατάληπτα (Ps. ### alpha 231 35,7) An ἔστι δὲ καὶ ἐν Ἄργει λίμνη οὕτω καλουμένη Ἀβυσταῖο ι· Λιβύων ἔθνος ἀβ ώ· πρωί. ### alpha 233 Λάκωνες Ἀβώβα ς· ὁ Ἄδωνις ὑπὸ Περγαίων ἀβώ ρ· ἠώς Λάκωνες ἀβώ ς· ἄφθογγος ἄβωτο ς· ἀηδής ἀγάγα ς· ἀντὶ τοῦ ἀγαγών ἄγαγο ν· ἀντὶ τοῦ ἄγαγε, 〈ὁδήγησον, φέρε〉 ἀγαγύρτη ν· ἀγύρτην ἀγάζε ι · ἀγανακτε ῖ , βαρέως φέρει ἀγάζεσθα ι· βλάπτεσθαι * ἀγάζετα ι· σέβεται (npw) ἀγαζόμεθ α· πλεονάζομεν ἀγαζόμενο ι· κάμνοντες, λυπούμενοι, λιπαροῦντες Ἀγαθὴ Τύχ η· ἡ Νέμεσις καὶ ἡ Θέμις q ἀγαθίδε ς· σησαμίδες ἀγαθιζομέν η· ἀγαθὰ λέγουσα ἀγαθί ς· δέσμη 〈καὶ εἶδοσ〉 ῥάμματος ἢ στήμονος Ἀγαθοδαιμονιστα ί· οἱ ὀλιγοποτοῦντες ἀγαθοεργο ί· οἱ ἐκ τῶν ἱππέων ἐξιόντες πέντε ἑκάστου ἔτους, ὡς Ἡρόδοτος ἱστορεῖ (1,67,5) q οὕτω παρὰ Σπαρτιάταις 〈καὶ οἱ τῶν ἀρχόντων ὑπηρέται. ### alpha 251 ἢ οἱ ἀγαθόν τι εἰργασμένοι〉 q ἄγαλμα Ἑκάτη ς· τὴν κύνα διὰ τὸ ἐκφέρεσθαι τῇ Ἑκάτῃ κύνας ἢ διότι καὶ αὐτὴν ἔνιοι κυνοκέφαλον πλάττουσιν (Ar. ### alpha 252 fr. 594? Eur. fr. 968) ἀγάλαλ α· περιχειρίδιον ἀγάλαστο ς· ἀκόλαστος w ἁγάλακτο ς· ἡ ὁμόθηλος ἁγαλάκτορ α· παῖδα [Τυρηνοί] ἀγαλλητό ν· ἐφ’ ᾧ ἄν τις ἀγασθείη ἀγαλλιάζε ι· λοιδορεῖται 〈Ταραντῖνοι〉 * ἀγαλλίαμ α· δόξασμα vgA ἀγαλλί ς· ὑάκινθος ἢ θρυαλλὶς ἢ ἀναγαλλίς ἄγαλμ α· ξόανον, ἀφομοίωμα [εἰδώλων] εἰκόνων ἢ ἀνδριάντων (d) ἁγάλακτε ς· σύγγονοι, ἥλικες, ὁμογάλακτοι * ἄγαλμ α· πᾶν ἐφ’ ᾧ τις ἀγάλλεται Pn οὐχ ὡς ἡ συνήθεια τὸ ⸤ ξόανον (Δ 144 . ### alpha 263 .) n † ἀγαλματικό ς· ἀκουστής ἀγαλμαῖο ς· . ### alpha 265 ..... ἀγάλματα πάτρι α· τὰ τῶν Εὐμενίδων ἀγαλματίτη ς· λίθου κόλλα ἀγαλμό ς· λοιδορία p ἀγλαότιμο ς· λαμπρῶς τετιμημένος ἀγάλλιο ς· λοίδορος p * ἀγαλλόμενο ς· ἀγαλλιῶν, ⸤ χαίρων (Μ 114) vgAn ἁγάλα ξ· ὁμότιτθος ἀγαλλόμενα ι· σεμνυνόμεναι (Υ 222 . ### alpha 273 .) ἀγαλματοφορεῖσθα ι· καλλωπίζεσθαι * ἀγαλμητό ν· ἀσθενές vAn * ἀγαλματοφόρο ς· ὡς ἄγαλμα ἐν τῇ ψυχῇ 〈κεκτημένοσ〉 A * ἀγαθό ν· ἀνδρεῖον, γενναῖον (nw) ἀγάθοσμο ν· τήλινον Ἀγαθοῦ Δαίμονος πόμ α· τὸ μετὰ τὸ δεῖπνον ἄκρατον πινόμενον παρὰ Ἀθηναίοις· καὶ τὴν δευτέραν ἡμέραν οὕτως ἐκάλουν q Ἀγαθοῦσσ α· ἡ Τῆλος ἐκαλεῖτο πρότερον (Callim. ### alpha 280 fr. 581) Ἀγαθώνειον αὔλησι ν· τὴν μαλακὴν 〈παρ’ Ἀριστοφάνει ἐν Γηρυτάδῃ (fr. ### alpha 281 169)〉 Ἀγάθων γὰρ ὁ τραγικὸς ἐπὶ μαλακίᾳ διεβάλλετο [ * ἀγελαῖο ς· ἰδιώτης (vgA), ἀμαθής (g)] ἀγα ί· ᾐόνες (Soph. ### alpha 283 fr.) 〈τρώσεισ〉 τραύματα (trag. ad.) d ἀγαιόμενο ν· ἐπίφθονον, θαυμάσιον, φθονερόν ἀγαῖο ν· ἐπίφθονον (n) ἀγαῖ ς· ζηλώσεσιν n Αἰσχύλος Θρῄσσαις (fr. ### alpha 286 85) ἀγάκλειτο ι· ἄγαν ἔνδοξοι (γ 59 . ### alpha 287 .) * ἀγακλεεῖ ς· ἄγαν ἔνδοξοι vgA ἀγάκλυτ α· * ἄγαν ἔνδοξα (vgA) ἢ ἄγαν διαβεβοημένα (γ 388) ἀγακλεῖο ς· ἄγαν εὐκλεοῦς, ὅ ἐστιν μεγάλως ἐνδόξου (Π 738 . ### alpha 290 .) ἁγάλακτα ς· ὄνομα 〈συγγενικόν〉 * † ἀγαλβά ς· ἀκρατής Ap, οἱ δὲ γελᾷς ἀγάλλετα ι· τέρπεται, γαυριᾷ q ἁγαλακτοσύν η· συγγένεια * ἀγάμενο ι· θαυμάσαντες vgAP ἀγαμένω ς· θαυμαστῶς (Plat. ### alpha 296 Phaed. 89a) † ἀγαμεμνόν η· θιδράξατο [ἢ θίδραξ] Ἀγαμεμνόνεια φρέατ α· ἱστοροῦσι τὸν Ἀγαμέμνονα περὶ τὴν Αὐλίδα καὶ πολλαχοῦ τῆς Ἑλλάδος φρέατα ὀρύξαι. ### alpha 298 Κλείδημος δὲ ἐν τῇ δωδεκάτῃ τῆς Ἀτθίδος (fr. 9 M.) ... ἀγαμέμνον α· τὸν αἰθέρα Μητρόδωρος (fr. ### alpha 299 4, II p. 49 Diels) εἶπεν ἀλληγορικῶς ἀγάμητο ς· ἄγαμος ἄζυξ (Soph. ### alpha 300 fr. 884; Com. ad. 315) ἀγαμίου ζημί α· παρὰ Σπαρτιάταις Ἀγάμμει α· 〈τόπος, ὄρος κρημνῶδεσ〉 ἔνθα αἱ παρθένοι ἐξετίθεντο τῷ κήτει τινές, οἱ δὲ πολίχνην * ἄγα ν· πάνυ [μνώδης], πολύ vgAP, μεγάλως nw, λίαν q. ### alpha 303 vgAP ἁγάν α· σαγήνην Κύπριοι ἀγανακτεῖ ν· στένειν παρὰ Πλάτωνι (Phaed. ### alpha 305 117d) ἀγάνετα ι· πραγματεύεται, χρῆται [ ἄγαμο ς· τόπος ὄρος κρημνῶδες] ἀγανηδ ά· ἀτρέμας ἀγάνημα ι· ἀσχάλλω, ἀγανακτῶ * ἀγάνν α· ἅμαξα 〈ἱερὰ〉 καὶ ἡ ἐν οὐρανῷ ἄρκτος gAn * ἀγανοῖ ς· πραέσιν, προσηνέσιν (Β 164 . ### alpha 311 .) vAn * ἀγανοῖσι ν· πράοις (o 53 . ### alpha 312 .) A * † ἀγανοῖς ἰόντε ς· τοῖς δόρασι βάλλοντες n † ἀγανέῃσι ν· ἀκοντίοις (Β 774) * ἀγάννιφο ν· λίαν χιονιζόμενον (Α 420 . ### alpha 315 .) npw * ἀγανοφροσύν η· προσήνεια, πραότης (λ 203) n ἀγανόφρω ν· λίαν φρόνιμος (Υ 467) ἄγανο ν· τὸ κατεαγὸς ἀπὸ ἄλλου (trag. ### alpha 318 ad.) * ἀγανώπιδο ς· [παρειᾶς] εὐοφθάλμου vg πραείας. ### alpha 319 καλῶς βλεπούσης vgA(n) * ἀγανοφροσύν η· ἀγαθότης A πραότης, φιλοφροσύνη ἀγανάκτησι ς· μανία. ### alpha 321 θυμός (Thuc. 2,41,3) πόνος. ἄλγος. λύπη (Pl. Phaedr. 251 c) ἀγανόφρω ν· ἀγαθός w, ἀγαθὰ φρονῶν, καὶ προσηνὴς ταῖς φρεσίν (Υ 467) wn [ ἄγαγ ε· ὁδήγησον. ### alpha 323 φέρε] * a) ἀγάνω ρ· ἀγαπητικὸς τὴν ἀνδρείαν An b) 〈ἀγαπήνωρ·〉 . ### alpha 324 .. ἢ ἀπὸ τῆς ἀνδρείας ἀγαπώμενος (η 170) ἔστιν δὲ καὶ ὄνομα κύριον τοῦ Ἀγκαίου παιδός (Β 609) τινὲς δὲ φιλόξενος * ἀγαπητό ν· μονογενῆ. ### alpha 325 qΣ κεχαρισμένον (Ζ 401) q ἀγαπησμό ς· ἀγάπησις (Men. ### alpha 326 fr. 453) p ἀγαπτερέω ς· ἀσμένως, προθύμως. ### alpha 327 ταχέως ἀγαρικό ν· βοτάνη τις οὕτω καλουμένη παρὰ τοῖς ἰατροῖς ἄγαρρι ς· ἄθροισις. ### alpha 329 ἢ πλῆθος ἀγορῆς † ἀγάρρητο ς· ἀχάριστος † ἀγαῤῥάπτει τ ε· ἔφθορεν * ἀγάῤῥοο ν· σφοδρὸν ῥεῦμα ἔχοντα An, ἄγαν ῥοώδη (Μ 30) [ ἄγαρο ς· σκευοφόρος. ### alpha 333 φορτηγός] [ ἀγαῤῥο ί· οἱ ἐκ διαγωγῆς τι πράττοντες] ἄγασθα ι· φθονεῖν * ἀγασσάμεθ α· ἐθαυμάσαμεν, κατεπλάγημεν (κ 249) n * ἀγασσάμενο ι· θαυμάσαντες (Θ 29 . ### alpha 337 .) vgAn, φθονήσαντες. (β 67) nw ἄγαν θέ ς· σιώπα Κύπριοι ἄγασι ς· ὁ φθόνος. ### alpha 339 †σφαιρά * ἀγάσματ α· σεβάσματα (Soph. ### alpha 340 fr. 885) nΣ † ἀγάσοι ς· μεθ’ ἡδονῆς [ ἀγασοπέρπα ι· οἱ τοὺς τελώνας μηνύοντες τὰ τέλη] ἀγά ς· ἡ πτῶσις τοῦ ἀστραγάλου ἀγάσσασθα ι· θαυμάσαι ἀγασθεί ς· θαυμασθείς q * ἀγάστονο ς· πολυστένακτος nhwΣ στεναγμοῦ ἄξιος (Greg. ### alpha 346 Naz. c. 2,1,1,192) * ἀγάσατ ο· ἐφθόνησεν (Ρ 71)n p * ἀγάσαιτ ο· θαυμάσαι PnpΣ * ἀγαστό ς· θαυμαστός n(P) ἐπαινετός (Eur. ### alpha 349 Hec. 168) ἀγάσασθα ι· φθονεῖν (θ 565) ἄγασα ι· ἀγάλλου * ἀγασάμενο ν· μεμψάμενον n * ἀγαστό ν· ἔνδοξον A ἀγάσα ι· θαυμάζειν. ### alpha 354 [ἀγάλλου ἱλάσκου] * ἀγάσησθ ε· φθονήσητε (Ξ 111) n ἀγαστή ς· βάσκανος p ἁγάστορε ς· ἀδελφοὶ δίδυμοι * Ἀγάστροφον οὔτασε δουρ ί· τὸν Ἀγάστροφον ἔτρωσε τῷ δόρατι (Λ 338) An † ἀγάσε ι· ἄγαν τύπτει ἀγαστ ά· ἃ ἄν τις ἀγάσαιτο, οἷον ἀρεστά. ### alpha 360 Αἰσχύλος Φρυξί (fr. 268) ἀγατᾶσθα ι· βλάπτεσθαι ἀγάτημα ι· βέβλαμμαι ἀγαυο ί· προσφιλεῖς (Γ 268 . ### alpha 363 .) ἀγαυο ί· * λαμπροί, φωτεινοί. ### alpha 364 ἔνδοξοι vgA ἐπιφανεῖς. ἔστι δὲ καὶ ἔθνος Σκυθικὸν Ἀγαυοὶ οὕτω καλούμενον, ὡς ὅταν λέγῃ ὁ ποιητής· ” καὶ Ἀγαυῶν ἱππημολγῶν (N5)” Ἀγαγύλιο ς· μήν * ἀγαυό ν· λαμπρόν. ### alpha 366 θαυμαστόν (Δ 534 ..) n ἀγαυότατο ν· μέγιστον (o 229) * ἀγαυρίαμ α· ἔπαρμα vAPn οἴησις (Jerem. ### alpha 368 31,2 ..) ἀγαυριᾶ ι· ἐπαίρεται μεγάλως ἀγαυρό ς· αὐθάδης, κομψός. ### alpha 370 κακός ἀγγαῤῥεύε ι· ὑπομένει ἀγγαῤῥί α· δουλεία q ἀγγαῤῥεύετα ι· ἐγγυᾶται, ὑπὸ ἀγγαρευτῶν κατέχεται (Men. ### alpha 373 fr. 440) * a) ἄγγαρο ς· ἐργάτης, ὑπηρέτης, ἀχθοφόρος vA b) D 〈 ἀγγάρου ς· τοὺς πρέσβεισ〉 q ἡ λέξις δὲ Περσική. ### alpha 374 σημαίνει δὲ καὶ ⸤ τοὺς ἐκ διαδοχῆς βασιλικοὺς γραμματηφόρους (Hdt. 8,98) q ἄγγατο ς· τὸ εἰς ἀναδενδράδα ξύλον * ἄγγε α· ἀγγεῖα (Β 471 . ### alpha 376 .) An ἀγγελία ς· ἀπαγγελίας (β 92 . ### alpha 377 .) σημαίνει δὲ ἀγγελίην αὐτὸν τὸν ἄγγελον (Δ 384) * ἀγγελιαφόρο ς· πρεσβευτής g(A) ἀγγελίη ν· ἄγγελον (Δ 384) * ἀγγελίη ς· ἄγγελος (Γ 206) vgAn καὶ ἀγγελίας ἀγγελλόντω ν· . ### alpha 381 .. καὶ ἀγγελλέτωσαν (Θ 517) ἀγελεί η· 〈ἡ Ἀθηνᾶ ἀπὸ τοῦ〉 ἄγειν λείαν. ### alpha 382 λεία δέ ἐστι κτῆσις τετραπόδων (Δ 128) ἄγε ι· κομίζει ἄγειν μυστήρι α· μυσταγωγεῖν * ἄγει ν· ἀπάγειν n, κομίζειν. ### alpha 385 τιμᾶν, σέβεσθαι ἄγει ν· τὸ ὑπάγειν, τὸ πίνειν. ### alpha 386 καὶ τὸ φέρειν. καὶ τὸ ὑφέλκειν. ἔστι δὲ καὶ τιμᾶν, καὶ σέβεσθαι * ἀγγελί α· ἄγγελμα ⸤ ἀκοή vgAn ἀγγελικ ή· ὄρχησίς τις παροίνιος Ἀγγελῆ ς· δῆμος τῆς Ἀττικῆς Πανδιονίδος φυλῆς Αἰγιαλέω ν· Ἀργείων Ἄγγελο ν· Συρακούσιοι τὴν Ἄρτεμιν λέγουσι * ἀγγέλλεσκο ν· ἤγγελλον An ἀγγέριο ς· ἄγγελος [ ἀγγεράκομο ν· σταφυλήν] Ἀγγίτα ς· ὄνομα ποταμοῦ, ὅς ἐστι περὶ τὸ Παγγαῖον (Hdt. ### alpha 395 7,113). ὁμοίως καὶ ἡ Ἄρτεμις ἄγλιθε ς· ἐξ ὧν ἡ κεφαλὴ συνέστηκε τῶν σκορόδων ἀγγοπήνι α· τὰ τῶν μελισσῶν κηρία * ἄγγορ α· ῥᾶξ, σταφυλή ἀγγόρπη ς· ᾧ τοὺς ἐλέφαντας τύπτουσι σιδήρῳ ἄγγο ς· * ἀγγεῖον pw καὶ ῥίζα βοτάνης ἄγγουρο ς· εἶδος πλακοῦντος * ἀγγρία ς· λύπας (vA) ἀγγρίζει ν· ὑφαιρεῖσθαι [( * )ἐρεθίζειν] Ἄγδιστι ς· ἡ αὐτὴ τῇ μητρὶ τῶν θεῶν ἄγδυ ς· ἄγγος Κρητικόν ἄγ ε· ἴθι p, ἐπίῤῥημα κελευστικόν (Γ 192 . ### alpha 406 .) ἢ ἦγε (Β 580 ..) ἄγε α· τεμένη * ἄγε δ ή· φέρε δή (Α 62 . ### alpha 408 .) vgA ἀγέεσσ ι· p τεμένεσι ([Callim] fr. ### alpha 409 an. 140) * ἄγε δῆτ α· δεῦτε δῆτα Ad * ἄγειν καὶ φέρει ν· τὸ λῃστεύειν καὶ ἁρπάζειν (Dem. ### alpha 411 18,230) q. vgAn ἀγεινεῖ ν· ἄγειν ἐν νηΐ † ἀγείπτετα ι· ὁρᾷ ἀγείνεο ν· ἦγον. ### alpha 414 τὸ ἐπὶ νεῶν ἄγειν καὶ ἐν ναυσὶ κυρίως (Ω 784) * ἀγείρα ς· ἀθροίσας, συνάξας (Β 664 . ### alpha 415 .) npw ἀγείρεσθα ι· ἐκπορεύεσθαι. ### alpha 416 * λοιδορεῖσθαι A συναθροίζεσθαι * ἀγείρει ν· συνάγειν P συναθροίζειν vgA * ἀγείρομε ν· ἀθροίσωμεν (Α 142) (P) n * ἀγειρόντω ν· συναθροιζόντων (Β 438) n ἁγείτη ς· ὑβριστής ἀγελαία ς· ἀγραύλους (κ 410 . ### alpha 421 .) ἀγελαίη ν· ἄφετον νεμομένην (Λ 729 . ### alpha 422 .) ἀγελαῖοι ἰχθύε ς· πολλοὶ μικροὶ καὶ ὁμοῦ [λίθοι] εὐτελεῖς (Hdt. ### alpha 423 2,93,1) * ἀγελαῖο ς· ὀχλώδης vg(A) ἰδιώτης P(vgAn)Σ [ ἄγεγκτο ι· ἄβροχοι, σκληροί] ἀγελάσα ι· κομίσαι [ * ἀγελάσκο ν· ἄτιμον vgAn] ἀγελαστ ί· ἄνευ τοῦ γελάσαι (Plat. ### alpha 428 Euthyd. 278e) ἀγελαστή ς· ἔγχελυς † ἀγελαστο ῦ· ἀκακίας ἀγέλαστος πέτρ α· ἐν τῇ Ἀττικῇ, ἐφ’ ἧς ἐκαθέσθη ἡ Δημήτηρ, ὅτε τὴν κόρην ἐζήτει ἀγελάου ς· τοὺς ἐφήβους Κρῆτες * ἀγεληδό ν· ἡθροισμένως gAP ἰδίως ἀγέλη (2. ### alpha 433 Macc. 3,18) gv * ἀγεληδῶ ς· κατὰ τὴν ἀγέλην (Π 160) A ἀγελείη ς· * λαφυραγωγοῦ A(n) (Hes. ### alpha 435 Th. 318) ἢ ἡγουμένη τοῦ πολέμου. Ἀθηνᾶς τὸ ἐπίθετον (Δ 128 ..) * ἀγέλημ α· κατὰ ἀγέλην A [ Ἀγέλη ς· δῆμος Ἀττικῆς] * ἀγέλῃφ ι· ἐν ἀγέλαις (Β 480 . ### alpha 438 .) An * ἀγέμε ν· ἄγετε (Τ 195) A ἀγαγεῖν (Α 323 . ### alpha 439 .) Anw ἄγε μή ν· ἄγε δή (Α 302 . ### alpha 440 .) ἀγεν κατεαγέν, θραυσθέν . ### alpha 441 .. ὡς τό· Τοῦ δ’ ἐξελκομένοιο πάλιν ἄγεν ὀξέες ὄγκοι (Δ 214) καὶ ἦγεν, 〈ὡς τό· Αἴας δὲ ἐκ Σαλαμῖνος ἄγεν δυοκαίδεκα νῆας (Β 557)〉 ἀγέννητ α· στοιχεῖα. ### alpha 442 παρὰ Ἐμπεδοκλεῖ (fr. 7) ἀγεννήτω ν · δυσγενῶν ( Sop h . ### alpha 443 Trac h . 6 1 ) w †ἀγενίου ς· τὰς μὴ γεγεννηκυίας ἅγε ο· ἡγοῦ. ### alpha 445 ἄρχου ἀγεόμενο ι· θαυμάζοντες ἀγέρδ α· ἄπιος. ### alpha 447 ὄγχνη * ἀγέραστο ς· ἄτιμος (Pp)Σ ἄμοιρος (Α 119) * ἀγέρθ η· συνηθροίσθη (Χ 475 . ### alpha 449 .) n * ἄγερθε ν· συνηθροίσθησαν (Ψ 287) ἀγερθήσετα ι· συναθροισθήσεται ἀγερμό ς· ἄθροισις. ### alpha 452 συναγωγὴ θυσίας * ἀγερώψατ ο· ἠμέλησεν vgAp * ἀγέροντ ο· συνηθροίζοντο (Β 94 . ### alpha 454 .) APn [ ἀγέροσπο ν· σπάνιον] ἀγέροπτο ς· ὁ σπανίως εὐχόμενος [ἢ ὑπερήφανος] ἀγερωπε ῖ· * ἐφορᾷ. ### alpha 457 gA ἀσπαστὸν ἡγεῖται [ ἀγερρακάβο ς· σταφυλή] ( * ) ἀγερώσατ ο· ἠθέτησε. ### alpha 459 διεψεύσατο * ἀγερώσσε ι· ἀγρυπνεῖ vgA †ἀθετεῖ A ἀγερσικύβηλι ς· Κρατῖνος ἐν Δραπέτισιν (fr. ### alpha 461 62) ἐπὶ Λάμπωνος. τὸν αὐτὸν ἀγύρτην καὶ κυβηλιστὴν εἶπεν, οἱονεὶ θύτην καὶ μάντιν. Κύβηλιν γὰρ ἔλεγον τὸν πέλεκυν ... ὅθεν καὶ Λύσιππος ἐν Βάκχαις (fr. 6) τὸν αὐτὸν 〈ὡσ〉 ἀγύρτην κωμῳδεῖ. ἀγέρωχο ι· * οἱ ⸤ ἄγαν n ἔνδοξοι καὶ ⸤ ἔντιμοι q. ### alpha 462 n ἢ ὑπερήφανοι q. A ἢ ἀπαίδευτοι. τινὲς δέ φασι τοὺς Ῥοδίους εἰρῆσθαι ἀγερώχους, ὅτι νησιῶται ὄντες ἔξωθεν ἐκ τῆς ἠπείρου ἀγείροντες ὀχὴν διεγίνοντο, τουτέστι τροφὴν ἐπείσακτον (Β 654) ἀγέρωχο ς· γαῦρος, πάνυ τετιμημένος. ### alpha 463 * ἢ ὑπερήφανος vgPn * ἄγευστο ι· ἄπειροι vgAn ἀγελαία ν· κτηνώδη ἀγελαίο υ· δημώδους * ἀγενε ῖ· ἀσθενεῖ (Pn) * ἀγενῶ ς· ἀσθενῶς Pn Ἀγεσίλαο ς· ὁ Πλούτων (Aesch. ### alpha 469 fr. 406 Call. h. 5,130) ἄγε ς· ἄγε, φέρε ἄγεσθα ι· ἀγαγεῖν ἀγεσήμω ν· ὁδὸς λεπτή ἀγεσόφρυ ν· τὰς ὀφρῦς ἐπαίροντα ἄγεστρ α· τὸ κάλλυντρον [ἤγουν κοσμητήριον] ἄγετα ι· φέρεται [ ἀγέτρι α· μαῖα Ταραντηνοί] * ἀγητο ί· θαυμαστοί n, ἔνδοξοι, λαμπροί (Ε 787 . ### alpha 477 .) ἁγέω ν· ἁγνισμάτων. ### alpha 478 ἱερῶν. μιασμάτων ἄγ η· θάμβος, ⸤ ἔκπληξις. ### alpha 479 b (γ 227) μίασμα. ἔστι δὲ καὶ ἀντὶ τοῦ ⸤ κατεάγη n, ὡς τὸ ‘Νῦν δέ μοι ἐν χείρεσσιν ἄγη ξίφοσ‘ (Γ 367) . παρὰ δὲ τοῖς τραγικοῖς· τιμή, σεβασμός ἀγηλάζει ν· σώζειν ἀγῆλα ι· * σεμνῦναι gAn ἀναθεῖναι, κοσμῆσαι. ### alpha 481 καὶ εἰς ἄγασιν ἀγαγεῖν (Eur. Med. 1027) ἀγηλατεῖ ν· * διώκειν n, ὡς ἄγος ἐξελαύνειν Σ, φυγαδεύειν (Hdt. ### alpha 482 5,72,1) n τινὲς δὲ ῥαπίζειν ἀγηλείοι ο· λαφυραγωγοῦ. ### alpha 484 † ἀγηλόμενα ι· χαίρουσαι (Hes. Th. 68?) ἀγήλ ω· κοσμήσω (Hermipp. ### alpha 485 fr. 8) * ἄγημ α· τὸ προϊὸν τοῦ βασιλέως τάγμα ἐλεφάντων καὶ ἱππέων καὶ πεζῶν, οἱ δὲ τῶν ἀρίστων τῆς Μακεδονικῆς συντάξεως Σ ἀγηνορί α· ἀνδρεία, καὶ ἠνορέα, παρὰ τὸν ἄνδρα (Ι 700). ### alpha 487 καταχρηστικῶς δὲ καὶ ἐπὶ τῶν ἀλόγων ζώων τάσσεται. ἢ ἰσχύς, ὡς τό· ‘ἀγηνορίη δέ μιν ἔκτα‘ (Μ 46) [ἐν τέγεα] * ἀγηνορί η· ἀνδρεία (Μ 46) (An) ἀγηνορίῃσι ν· ἀνδρείαις (Ι 700) Ἀγηνόριο ς· Πυθαγόρειος * ἀγήνωρ· ὑπερήφανος vgΣ αὐθάδης (Β 276) vgAb ἀνδρεῖος (Ι 398 . ### alpha 491 .) nΣ καὶ ὄνομα κύριον (Δ 467 ..) wΣ * ἀγήραο ν· ἀγήρατον A μὴ γηράσκον An ἀδιάφθορον, οἱονεὶ ⸤ ἄφθαρτον An ἀπαλαίωτον (Β 447) n ἀγήρω ς· ἀπαλαίωτος * ἀγήρ ω· ἀγήρατον, μὴ γηρῶντα (ε 136) Σ Ἁγήσανδρο ς· ὁ Ἅιδης ἁγήτω ρ· ἄρχων (Eur. ### alpha 496 Med. 426) ἄγητα ι· ἀπάγῃ, ἕλκῃ (Ζ 455) [ ἀγήτη ς· ὁ ἱερώμενος] [ ἀγητόρειο ν· ἑορτή] ἀγήτη ς· ὁ ἱερώμενος, ἄτιμος, ἐν δὲ τοῖς Καρνείοις ὁ ἱερώμενος τῆς θεοῦ. ### alpha 500 καὶ ἡ ἑορτὴ Ἁγητόρια [ὡς ἀγήμαι ἔχει εἰσορόαντος] * ἀγητο ί· θαυμαστοί (Ε 787) (v) n Ἁγήτορ α· ὄνομα κύριον ἁγήτω ρ· ὁ τῶν Ἀφροδίτης θυηλῶν ἡγούμενος ἱερεὺς ἐν Κύπρῳ ἅγι α· τίμια Ἁγιάδα ι· τόπος ἐν Λακεδαιμονίᾳ, καὶ οἱ βασιλεῖς δὲ οὕτω καλοῦνται ἀπὸ Ἅγιδος * ἁγιάζει ν· ἅγια ποιεῖν, καὶ καθαίρειν, 〈ἐναγίζειν〉 A τοῖς νεκροῖς, τινὲς δὲ τὸ τὰ ἱερεῖα ἐσθίειν * ἁγιάσατ ε· κηρύξατε (Ioël 1,14 . ### alpha 507 .) vgA [ ἁγιάζει ν· ἅγια ποιεῖν, καὶ καθαίρειν ἄγρια] * ἁγιάσε ι· διαφυλάξει (Num. ### alpha 509 6,11) A * ἁγιασμό ς· ἁγιστεία. ### alpha 510 καθάρευσις (1. Cor. 1,30) ἅγιο ι· * οἱ καθαροί n καὶ σεβάσμιοι (Ps. ### alpha 511 33,10) ἅγιο ν· τῆς ἄγνου τὸ σπέρμα * ἅγιο ς· εὐσεβής (Marc. ### alpha 513 6,20 ..) n ἁγίαζ ε· σέβου Ἀγιγαῖο ς· Ἄργαλος καλεῖται παρὰ Λάκωσιν, ὁ Ἀμύκλαντος υἱός * ἀγήοχ α· ἤνεγκα b (vgAn) * ἀγηοχότω ν· κομισάντων, ἐνεγκάντων (nΣ) ἁγιστεῖ ν· σέβειν, ἁγνεύειν ἁγιστεύε ι· σέβεται (Eur. ### alpha 519 Bacch. 74) * ἁγιστέω ν· εὐσεβῶν vAPn a) † ἀγιχ ῶ· ἠχῶ * b) ἁγίων στῖφο ς· [ἢ στύφος ἢ] 〈ἁγίων〉 σύστημα vAn * ἀγιστή ς· ὑβριστής n * ἀγκά ς· 〈εἰς τὰσ〉 ἀγκάλας (Ε 371) vAn ἢ ἀγκάλαις (Ψ 711 . ### alpha 523 .) * ἀγκάζοντ ο· ταῖς ἀγκάλαις περιελάμβανον (Ρ 722) An * ἄγκε α· κοίλους τόπους καὶ φαραγγώδεις (δ 337 . ### alpha 525 .) Pn * ἀγκαλέε ι· ἀνακαλεῖ vgAPn [ ἀγκάζοντ ο· ταῖς ἀγκάλαις περιήγοντο] * ἀγκαλέ ω· ἀνακαλῶ Pn ἀγκαλιδαγωγο ί· ἀγκαλίδας ἄγοντες ἀγκαλίδε ς· αἱ τῶν φρυγάνων δεσμαί, * ἢ μερίδες (vgA) * ἀγκαλίδεσσι ν· ἀγκάλαις, χερσίν (Σ 555 . ### alpha 531 .) An ἀγκαλίνα ς· Ἀργεῖοι τὰς ἀγκάλας ἀγκαλί ς· ἄχθος. ### alpha 533 καὶ δρέπανον Μακεδόνες ἀγκαλίδας ἕλκει ν· αἴρειν ξύλα εἰς ἕργματα ἄγκλαο ν· ἄνοιξον ἀγκαλέου ς· ἀγκύλους ἀγκαπί ς· κρημνός. ### alpha 537 οἱ δὲ ⸤ βόθρον vgAn ἀγκεκυβρικώ ς· ἀνατετροφώς ἀγκεντέοντ α· ἀνατέλλοντα (p) ἀγ κεράτεσσι ν· ἐπὶ τῆς κεφαλῆς (Callim? frg. ### alpha 540 an. 141) [ * ἀγκηθή ς· ἀβλαβής gAp] ἀγκήει ς· ἀντηχής ἄγκιστρο ν· θηρατήριον ἐκ σιδήρου καμπτόν, ἀγκύλον, στρεβλόν ἀγκιστροφάγο ς· φιλάργυρος * ἀγκιστρεύει ν· θηρεύειν, ⸤ δελεάζειν (Σ) † ἀγκίο ν· ἀγκιδοθήκη ἀγκλίνα ς· ἀνακλίνας, v ἀνοίξας, ὡς τό· ἀγκλίνας, πρόσθεν δὲ σάκεα σχέθον (Δ 113) ἀγκλό ν· σκολιόν † ἄγκλειτο ι· μεγάλαυχοι ἀγκοῖνα ι· ἀγκῶνες * [ἀγκοῖναι ἀγκάλαι (Ξ 213) A(b)] χεῖρες. ### alpha 550 καὶ σχοινία ἱστοῦ * ἀγκῶνο ς· τῆς καμπῆς τοῦ τείχους (Π 702 . ### alpha 551 .) b ἀγκόνου ς· διακόνους, δούλους ἀγκοπτή ρ· σφῦρα * ἀγκοίνῃσι ν· ἀγκάλαις (Ξ 213 . ### alpha 554 .) Ab ἀγκορυφῶσ α· ἀνατιθεῖσα· τὸ τῆς κεφαλῆς ἐφαπτόμενον τὴν ἱέρειαν καθοσιοῦται τῇ θεῷ ἄγκο ς· νῆσον πολλὰ ἄγκη ἔχουσαν † ἀγκορέ ς· ἀκόρεστον ἀγ κοτύλ ῃ· παιδιά τις, ἐν ᾗ τὰς χεῖρας ὀπίσω πλέξαντες δέχονται τὸ γόνυ ἀγκρινόμενα ι· ἀποφηνάμεναι ἀγκτή ρ· δεσμός p ἀγκτηριάζε ι· ἄγχει ἀγκτῆρε ς· οἱ ἐν τῷ τραχήλῳ τόποι, δι’ ὧν ἄγχεσθαι συμβαίνει * ἀγκύλα ς· ὀγκίνους, σκεύη (Exod. ### alpha 563 26,4). ἢ καμπάς A ἀγκύλα ι· τῷ ἀκοντίῳ ἀγκύλα ι· ἱμάντες ἐν κρηπῖσιν ἀγκύλ η· ἀκόντιον. ### alpha 566 ἢ ἡ καμπὴ τῆς ἀγκῶνος καὶ ποτηρίου γένος εἰς κοττάβους. οἱ γὰρ τοὺς κοττάβους προιέμενοι τὴν δεξιὰν χεῖρα ἠγκύλουν, κυκλοῦντες αὐτὴν ὡς ἐνῆν πρεπωδέστατα, σεμνυνόμενοι ὡς ἐφ’ ἑνὶ τῶν καλῶν. οἱ δὲ καὶ ἀγκυλισταὶ ἀκοντισταὶ εἴρηνται. Δηλοῖ δὲ καὶ ἀποτομάδα * ἀγκύλο ν· ἐπικαμπές vgAb (Z 39) σκολιόν vgA στρεβλόν ἀγκυλοῦσθα ι· κάμπτεσθαι * ἀγκυλομήτε ω· σκολιὰ βουλευομένου (Β 205 . ### alpha 569 .) Ab (vgn) ἀγκύλου ς· τοὺς † ἀκάμπους ἀγκυλομνό ν· νοσερόν (p) * ἀγκυλότοξο ι· ἐπικαμπῆ τὰ τόξα ἔχοντες (Κ 428) (n) * ἀγκυλοχεῖλα ι· ἐπικαμπῆ τὰ ῥάμφη ἔχοντες (Π 428) A [ἤγουν τὰς τομάς] ἀγκυλομήτη ς· ὁ δυνάμενος περὶ τῶν ἀγκύλων καὶ σκολιῶν εὖ βουλεύσασθαι (Δ 59) ἀγκύλ η· 〈ἡ δεξιὰ〉 χεὶρ ἀπηγκυλωμένη καὶ συνεστραμμένη εἰς ἀποκοτταβισμόν 〈ποτὲ δὲ ἀγκύλη τὸ ἐντὸς τοῦ ἀγκῶνοσ〉 ἀγκύλω ς· ἀποτόμως [ποτὲ δὲ ἀγκύλη τὸ ἐντὸς τοῦ ἀγκῶνος] ἄγκυρ α· τὸ αἰδοῖον, παρὰ Ἐπιχάρμῳ (fr. ### alpha 577 191). Κύπριοι δὲ τὸ τριώβολον. καὶ τὸ ναυτικὸν σκεῦος. καὶ τὴν ἀσφάλειαν q ἄγκυρα ι· μεταφορικῶς αἱ ἀσφάλειαι. ### alpha 578 Σοφοκλῆς Φαίδρᾳ (fr. 623) ἄγκυρ α· ἐν ᾗ τὰ σῦκα λαμβάνουσιν ἀγκυρί ς· βοτάνη τις ἀγκυρίττε ι· καταμάχεται. ### alpha 581 Κρῆτες ἀγκύρισμ α· σχῆμα τῶν ἐν πάλῃ ἀγκυροβόλῳ δείπν ῳ· ἀγκυροβόλα Φοίνικες τὰ δεῖπνα, ἃ παρεσκεύαζον τοῖς τελώναις ἐκ τῶν λιμένων. ### alpha 583 ἔστι δὲ καὶ μισθός· ἔπρασσον γὰρ ἐν τοῖς λιμέσιν ἐνόρμιον καὶ ἐνλιμένιον ὡς ἐκλογήν ἀγκωλιάζω ν· ἁλλόμενος τῷ ἑτέρῳ ποδί ἀγκώ ν· τό τε συνήθως λεγόμενον, καὶ ἡ τοῦ τείχους καμπή· ‘ἐπ’ ἀγκῶνος βῆ τείχεος ὑψηλοῖο‘ (Π 702) καὶ τῆς κιθάρας δὲ τὰ ἀνέχοντα τοὺς πήχεις ἀγκῶνες λέγονται ἀγκωβόλο ς· ἁλιεύς ἀγλα ά· * λαμπρά, καλά (Α 23) (P)n ἀνθηρά * ἀγλαΐα ι· τρυφαί, ⸤ καλλοναί (p) κόσμοι (τ 82) (vp) * ἀγλααῖ ς· λαμπραῖς An ἀγλάϊσμ α· καλλονή, κόσμος (p) ἀγλαϊστ ή· εὐκτή. ### alpha 591 τιμία * ἀγλαΐ ᾳ· τῷ κάλλει A * ἀγλαϊεῖσθα ι· λαμπρύνεσθαι (Pp) καλλωπίζεσθαι b παρὰ τὴν ἀγλαΐαν (Κ 331) ἀγλαοθηλέ ς· ἁπαλόν * ἀγλαΐζε ι· θάλλει vgA * ἀγλαΐσα ς· λαμπρύνας A * ἀγλαο ί· λαμπροί (P) * ἀγλαομήτε α· λαμπρόβουλον A * ἀγλαΐηφ ι· ἀγλαΐᾳ, ⸤ κάλλει (Ζ 510 . ### alpha 599 .) w ἀγλαό ν· γλαφυρόν Κρῆτες καὶ Κύπριοι * ἀγλαὸν ἕδρα ν· λαμπρὰν καθέδραν (Eur. ### alpha 601 Androm. 135) vgAn ἀγλαὸν ὕδω ρ· ἡ ἐν Αὐλίδι πηγή (Β 307) * ἄγμασ ι· κλάσμασιν Σ † Ἀγλαόπη ς· ὁ Ἀσκληπιός Λάκωνες * † ἀγλαρό ν· μωρόν w * ἀγλαοπίστο υ· λαμπροπίστου A * ἀγλαό ς· λαμπρός (δ 21 . ### alpha 607 .) vgAn * ἀγλαότιμο ν· λαμπρῶς τετιμημένον vgAn ἀγλαοφῶτι ς· βοτάνη ἀγλαυκό ν· ἁλυκόν w Ἀγλαυρίδε ς· νύμφαι παρὰ Ἀθηναίοις Ἄγλαυρο ς· θυγάτηρ Κέκροπος. ### alpha 612 παρὰ δὲ Ἀττικοῖς καὶ ὀμνύουσιν κατ’ αὐτῆς. ἦν δὲ ἱέρεια τῆς Ἀθηνᾶς † ἀγλασινό ν· καλόν ἀγλαφόρ ε· ἄσιτε Κρῆτες ἀγλευκέ ρ· ἁλμυρός Λάκωνες * ἀγλευκή ς· ἀηδής Ap ἀγλεύττα ς· ἄρτος ἄναλος ἀγλέφαρο ν· ἐλάχιστον ἀγλίδι α· σκόροδα † ἀγλείτι ς· ὁ ἱκέτης ἄγλ υ· ὁ κύκνος, ὑπὸ Σκυθῶν ἀγλύεσθα ι· βλάπτεσθαι ἀγλῶ ν· ἀγλαός ἀγλώπισμ α· ἔντριμμα γυναικεῖον ἀγλωσσε ῖ· δυσφημεῖ ἄγλωσσο ι· βάρβαροι. ### alpha 626 καὶ σιωπηροί ἀγλωστῖνα ι· γογγυλίδες * ἀγλωττί α· σιωπή, ἡσυχία (Antiph. ### alpha 628 or. fr. 141 Th.) Σ ἄγμ α· σύντριμμα, κάταγμα, κλάσμα ἀγμ ή· ἑστία [ ἀγμίει ς· παραθραύσεις] † ἀγμικό ν· ἄκρατον ἀγμείονε ς· βουβῶνες † ἀγμηρό ν· ἥσυχον ἀγμο ί· ῥαχίαι, περιθραύσεις, ἀποῤῥῶγες ἁγναῖο ν· καθαρόν ἀγναιώτη ς· ἐπὶ πολὺ κεκαυμένος ἀγναμπτοπόλεμο ι· ἀνίκητοι * ἄγναπτον ἱμάτιο ν· οὐκ ἐγναμμένον (n) ἀγνε ῖ· λαμβάνει ἀγνε ῖ· λαμβάνει ἀγνεῖ ν· ἄγειν Κρῆτες ἁγνεῖο ν· πηγαῖον † ἀγνείοτ ε· ναῦς στρογγύλας * ἁγνεύει ν· καθαρεύειν, ἀπό τε ἀφροδισίων q. ### alpha 644 A (Eur. Hipp. 655) καὶ ἀπὸ νεκροῦ A ἁγν ή· καθαρὰ καὶ ἀμίαντος. ### alpha 645 ἡ παρθένος. καὶ νῆσος ἀγνήκαμε ς· ἠνέγκαμεν Αἰτωλοί ἄγνηκ ε· ἀγήοχε Λάκωνες ἁγνίσα ι· ἀποθῦσαι. ### alpha 648 Βουσίριδι (Eur. fr. 314) καὶ διαφθεῖραι. Σοφοκλῆς ἐν Ἀμφιαράῳ (fr. 112) ἁγνιστήριο ν· οἱ ἅλες * ἀγνῦθε ς· λεῖαι Ap ἁγνίτη ς· 〈ὁ ἱκέτης καὶ ὁ καθάρσιοσ〉 ὁ ἁγνισθεὶς μύσους. ### alpha 651 ἢ ὁ καθάρας τινά. τοὺς δὲ αὐτοὺς καὶ ἱεριστάς τινες ἔλεγον, καὶ τὸ καθαίρειν παρ’ αὐτὸ ἱερίζειν ἀγνόδικο ς· ἀγνοοῦσα δίκην ἄγνοι α· ἀγνωσία. ### alpha 653 ἀμαθία * ἁγνεία ς· καθαρότητος An * ἀγνοεῖ ν· τὸ 〈μὴ〉 διαγινώσκειν, καὶ τὸ ἐν ἀγνοίᾳ † μὴ τίθους ἰδών ἀγνοήσα ς· ἀγνοούμενος (Dem. ### alpha 656 23,55) ἁγνοδοχεῖ ς· οἱ θεοί ἁγνοπολεῖσθα ι· τὸ ὑπὸ ἥλιον † θέεσθαι ἄγνο ς· φυτὸν p οὕτω καλούμενον ἁγνοτάτη ς· καθαρᾶς, λαμπρᾶς, ἀμιάντου ἁγνοτάτ ω· ἁγνότατοι, ἀμίαντοι. ### alpha 661 δυϊκῶς Ἁγνοῦ κέρα ς· ἡ Κνίδος πρότερον. ### alpha 662 οἱ δὲ ἀκρωτήριον αὐτῆς, τινὲς δὲ τῆς Αἰγύπτου Ἁγνοῦ ς· τῆς Ἀτταλίδος φυλῆς δῆμος * ἀγνυμενάω ν· κλωμένων (Π 769) v, συντριβομένων (κ 123) b ἀγνύμενο ν· κλώμενον ἄγνυσθα ι· συντρίβεσθαι ἀγνῦθα ς· λείας. ### alpha 667 οἱ δὲ τὰς ᾤας τῶν ἱστῶν ἀγνύμενα πηδάλι α· . ### alpha 668 .. * ἄγνυτα ι· κλᾶται gAPn ἁγν ῶ· ἁγνὸς ὦ * ἄγνυτο ν· κατάσσουσιν, κλῶσιν (Μ 148) b ἀγνύμεν α· θρυπτόμενα ( * ) ἄγνωμο ν· ἀνόητον, ἀλόγιστον ἀγνώμονε ς· ἄβουλοι. ### alpha 674 ἀσύγγνωστοι. ἐναντιογνώμονες (Soph. O. C. 86) ἀναίσθητοι. ἀσύμψηφοι (Plat. rep. 5,450 d) * ἀγνωμόνω ς· ἀνοήτως (Dem. ### alpha 675 2,26) vgA ἀγνώσσε ι· δυσχεραίνει * ἄγνωστο ς· ὁ μὴ ἐπιγινωσκόμενος (β 175) vg * ἁγνό ς· καθαρός vgAn [ἢ ἄγνωστος] ἄγνωστο ς· μὴ πειθόμενος * ἀγνῶτα ς· [φίλους ἀγνώμονας] ἀνεπιστήμονας (Pp) [† ἄγοβο ς· σκευοφόρος, φορτηγός] Ἀγνῶτες θεο ί. ### alpha 682 οὕτω λέγεσθαί φασι τοὺς μετὰ τὸν τῆς Ἰλίου πλοῦν Φαληροῖ προσχόντας καὶ ἀναιρεθέντας ὑπὸ Δημοφῶντος, ταφῆναι ... * ἀγο ί· ἡγεμόνες (Γ 231) Ab * ἄγξα ι· χαλινῶσαι (Ps. ### alpha 684 31,9) (vg) ἀγοίμεθ α· ἄγοιμεν (Ρ 163) ἄγοι ς· ἀπάγοις [ ἀγοίτη ς· ὑβριστής] † ἀγοιτεύσα ς· ὀχλεύσας ἀγόμενο ς· δοῦλος. ### alpha 689 παρὰ Ἀρχιλόχῳ (fr. 155) ἀγόμη ν· ἠγαγόμην (Η 363) * ἀγόμφωτ α· ἀνάρμοστα A ἀγό ν· ἐν Πέργῃ τὴν ἱέρειαν οὕτως καλοῦσιν ἀγονομόχθο ς· ἡμίονος ἄγονο ν· πήγανον q ἢ πολύγονον * ἄγονο ς· ἄτεκνος pw, ἄκαρπος, ἄσπορος (Clem. ### alpha 695 Al. Strom. 3,15,99,4?) A * ἄγοντ α· ἡγούμενον n ἄγοντα ς· φέροντας ἀγό ρ· ἀετός Κύπριοι Ἀγορ ά· ὄνομα τόπου, ἢ λιμένος· Θετταλοὶ δὲ καὶ τὸν λιμένα ἀγορὰν καλοῦσιν 〈Κρῆτες δὲ τὴν ἐκκλησίαν. ### alpha 699 παρ’ Ὁμήρῳ δὲ καὶ πάντα ἀθροισμόν〉 q Ἀγορὰ Ἀργείω ν· τόπος 〈ἐν τῇ Τρῳάδι καὶ〉 Ἀθήνῃσιν q οὕτω καλούμενος * ἀγοράασθα ι· διαλέγεσθαι Ab ἀγορὰ θεῶ ν· καὶ οὗτος τόπος Ἀθήνῃσιν * ἀγοραίαν 〈δίκην 〉· δικαιολογίαν AbΣ * ἀγοραῖο ι· οἱ ἐν ἀγορᾷ ἀναστρεφόμενοι (Act. ### alpha 704 ap. 17,5) vgAPn Ἀγορὰ Κερκώπω ν· τόπος πλησίον Ἡλιαίας Ἀγορὰ Λύκειο ς· ἐν Ἄργει * ἀγοράζει ν· ἐν ἀγορᾷ διατρίβεσθαι. ### alpha 707 ἔστι δὲ καὶ ἐπὶ τοῦ ὠνεῖσθαι (Σ) καὶ ἐπὶ τοῦ διαβουλεύεσθαι Ἀγοραία Θέμι ς· ἡ ἐκκλησιαστική ἀγοραῖοι τέχνα ι· αἱ τοῦ πωλεῖν καὶ ἀγοράζειν † ἐν πείρᾳ εἰδέναι Ἀγοραῖος Ζεύ ς· Ἀγοραίου Διὸς βωμὸς Ἀθήνῃσιν ἀγορανόμο ς· δικαστὴς ὁ ἐν τῇ ἀγορᾷ νέμων τὸ δίκαιον (Dem. ### alpha 712 24,112) ἀγορεύοντ ο· ἐκηρύττοντο, ἐλέγοντο. ### alpha 713 ἐκ τοῦ ἀγορεύειν, ὅ ἐστι λέγειν ἀγορά ς· ἐκκλησίας, (β 69) (v) ἢ ῥητορείας (Β 788) ἀγοραῖος Ἑρμῆς οὕτως ἐλέγετο [ὄντος] καὶ ἀφίδρυτο Κέβριδος ἄρχοντος, ὡς μαρτυρεῖ Φιλόχορος ἐν τρίτῳ (fr. ### alpha 715 82 M) * ἀγοράσματ α· ὤνια (Aeschin. ### alpha 716 3,223) A * ἀγορᾶτα ι· λέγει (w) ἀγορατυπεῖ ς· ἄγαν θορυβεῖς * ἀγοράω ν· δημηγοριῶν (Β 275) An ἀγορεύει ν· λέγειν ἐν ἐκκλησίᾳ. ### alpha 720 κυρίως μὲν τὸ δημηγορεῖν, ἐν ἀγορᾷ καὶ ἀθροίσματι λέγειν, καὶ ἐκκλησιάζειν. καταχρηστικῶς καὶ ἁπλῶς λέγειν ἀγόρευ ε· ἐδημηγόρει, ἔλεγεν (Α 385 . ### alpha 721 .) * ἀγορευέμε ν· λέγειν (Β 10) A * ἀγορεύω ν· λέγων (Δ 6 . ### alpha 723 .) (v) A(P) ἀγορ ή· ἐκκλησία. ### alpha 724 αὐτὸ τὸ ἄθροισμα. καὶ ὁ τόπος. καὶ ὁ λόγος ἀγορῇ δέ τ ’ ἀμείνω (Δ 400)· ἐν δὲ τῷ ἀγορεύειν μέγαν δημηγόρον ἀγορῆθε ν· ἀπὸ ἀγορᾶς, ἢ ἐκκλησίας (Β 264) * ἀγορήνδ ε· εἰς τὴν ἐκκλησίαν (Α 54) b * ἀγορήσατ ο· ἐξεκκλησιάσατο, ἐδημηγόρησεν (Α 73) Ab ἀγορητα ί· ἐκκλησιασταί (Γ 150) * ἀγορητή ς· δημηγόρος (Α 248) vg * ἀγορητότατο ς· λογιώτατος bp ἄγοῤῥι ς· ἀγορά. ### alpha 731 ⸤ ἄθροισις b ἀγόῤῥιο ν· ἐκκλησία ἄγορο ς· ἅθροισμα. ### alpha 733 στρατός (Eur. Andr. 1037) ἢ καὶ δημηγόρος ἄγο ς· ἅγνισμα, θυσία, Σοφοκλῆς Φαίδρᾳ (fr. ### alpha 734 627) * ἄγο ς· τιμιώτατον qΣ ἀγό ς· * ἡγεμών q. ### alpha 736 vAPb ἀπὸ τοῦ ἄγειν τὰ πλήθη καὶ ἡγεῖσθαι αὐτῶν, οἱονεὶ ἀγωγός (Δ 265) ⸤ καὶ ἐν Πέργῃ ἱέρεια Ἀρτέμιδος q ἀγοστό ν· ἀγκῶνα. ### alpha 737 τὸ δὲ † ἀγὲς τὸ ἐντὸς τῶν χειρῶν καὶ βραχιόνων, ᾧ ἀεὶ ἐφ’ ἡμᾶς αὐτοὺς ἐπαγόμεθά τι· Ἀπολλόδωρος (fr. 244, 231 J) δὲ τὸ ἐντὸς τοῦ βραχίονος μέρος ἀγο ς· * κλάσμα. ### alpha 738 θραῦμα A ἀρχηγός * ἀγὸς ἀσπιστάω ν· ἡγεμὼν τῶν ὁπλιτῶν (Π 490) A ἀγοστό ς· τὸ ἐντὸς τῶν χειρῶν. ### alpha 740 ἢ ἀγκών ἀγοστού ς· ὠλέκρανα. ### alpha 741 ⸤ οἱ δὲ ἄκρα χειρῶν. ἢ πήχεις. ἢ ἀγκῶνας q ἄγουσ ι· φέρουσιν b ἐπιτελοῦσιν (Α 390) ἢ ἀξιοῦσιν (Plat. ### alpha 742 Theaet. 172b) ἢ ἡγοῦνται † αὐγούστ ω· μαχαίριον ἄγουσα ν· πορευομένην * ἄγρ α· θήρα (Eur. ### alpha 745 Bacch 1146) (vgA) p Ἄγρα ι· χωρίον Ἀττικὸν ἔξω τῆς πόλεως. ### alpha 746 ἱερὸν Δημήτρας ... [καὶ στρατιῶται δέ τινες οὕτως ἐκαλοῦντο] ἀγρακόμα ς· ὄρνις τις ὑπὸ Παμφύλων ἀγράκαβο ς· σταφυλή p ἀγραμύξει ν· καταξέσειν Ἀγράνι α· ἑορτὴ ἐν Ἄργει ἐπὶ μιᾷ τῶν Προίτου θυγατέρων * ἄγραυλο ι· οἱ ἐν ἀγρῷ 〈δια〉νυκτερεύοντες (Σ 162 . ### alpha 751 .) q. vgA * ἀγραύλοι ο· ἐν ἀγροῖς αὐλιζομένου (Κ 155) b ἄγραυλο ν· ὕπαιθρον, καὶ ἔρημον. ### alpha 753 * ἢ ἐν ἀγρῷ αὐλιζόμενον P ἢ καπυρόν [† ἀγραυλ ῶ· τὸ ἐνθείρῳ τόπῳ καὶ πλήρη ἀγρευμάτων] ἄγραμμα ἀφεῖτα ι· ἐν τῇ τῶν βόλων παιδιᾷ οὕτως ἐλέγετο * ἄγραφα ἀδικήματ α· περὶ ὧν νόμος οὐ γέγραπται vgAb * ἀγραφίου δίκ η· ἐπὶ τῶν καταδικασθέντων χρημάτων τῷ δημοσίῳ καὶ κατὰ χάριν μὴ ἐγγραφέντων ἐλέγετο A † ἀγράθε ν· συνάγειν. ### alpha 758 συμμίσγειν [ ἀγραρεύει ς· περιέρχῃ (p)] ἄγρε ι· ἄγε, λάμβανε, φέρε. ### alpha 760 προστακτικόν ἄγρει μά ν· ἄγε δή (Ε 765 . ### alpha 761 .) APn ὅπως δή ἀγρεῖτα ι· λαμβάνεται. ### alpha 762 ζωγρεῖται. ἀγρεμόν α· τὸν κάμακα, ἀπὸ τοῦ ἀγρεῖν καὶ λαμβάνειν [ἤγουν ἀγρεύειν. ### alpha 763 ] ἢ λαμπάδα, ἢ δόρυ. Αἰσχύλος δὲ Μυρμιδόσιν (fr. 141) ἀγρεμόνα τὸν ἐπιμήνιον ἀγρεμόνε ς· θηρευταί, πορθητικοί. ### alpha 764 Βοιωτοί. ἢ θηρευτικοί. καὶ τόπος ἐν Αἰτωλίᾳ [ * † ἀγρετ ᾷ· συναθροισθῆ A] * ἄγρευμ α· εὕρημα vA τὸ εἰλημμένον ( * ) ἄγρευσι ς· εὕρεσις ἀγρεύματ α· 〈κτήματα (Sol. ### alpha 768 leg.)〉 σκῦλα. Εὐριπίδης Ἀνδρομέδᾳ (fr. 155) ἀγρετα ί· παρὰ Κῴοις ἐννέα κόραι κατ’ ἐνιαυτὸν αἱρούμεναι πρὸς θεραπείαν τῆς Ἀθηνᾶς Ἀγρέτα ν· ἡγεμόνα θεόν ἀγρετήματ α· τὰ ἀγρευόμενα τῶν παρθένων Λάκωνες * ἀγρεύουσ ι· κρατοῦσιν (Prov. ### alpha 772 5,22) Apw Ἀγρεύ ς· ὁ Πὰν παρὰ Ἀθηναίοις, ὡς Ἀπολλόδωρος (244,137 J. ### alpha 773 ) [ * ἀγρευτε ῖ· ὑβρίζει vgA] ἄγρην θέτ ο· ἠθέλησεν ἀγρην ά· δίκτυα. ### alpha 776 καὶ ἔνδυμα ἀγρηνό ν· 〈ἔνδυμα〉 δικτυοειδὲς ὃ περιτίθενται οἱ βακχεύοντες Διονύσῳ. ### alpha 777 Ἐρατοσθένης (frg. 33) δὲ αὐτὸ καλεῖ [γρῆνυν, ἢ] γρῆνον ἀγρεῖσθα ι· συνέπεσθαι. ### alpha 778 πείθεσθαι ἀγρησθῶσ ι· συνειληθῶσιν (Hippocr. ### alpha 779 mul. aff. 2, 154) * ἀγρήσκετα ι· πικραίνεται pw Ἄγρησσα ι· . ### alpha 781 .. εἶπε γένος τι ἐν Ἠλίδι Ἀγριάδε ς· νύμφαι ἀγρίαζ ε· ἄγριος ἴσθι ἀγρίανε ν· ὠργίσθη * ἄγριαι 〈 στρουθο ί· αἱ〉 στρουθοκάμηλοι A † ἀγρίαθε ν· ἀνέκαθεν. ### alpha 786 Αἰσχύλος Ἀγαμέμνονι (3) ἀγριάμπελο ς· ἡ βρυωνία βοτάνη ἀγριάνι α· νεκύσια παρὰ Ἀργείοις. ### alpha 788 καὶ ἀγῶνες ἐν Θήβαις Ἀγριᾶνε ς· τέλος τι τῆς κούφης συντάξεως (b) ἐκ τῆς Ἀγριανικῆς χώρας Παιόνων Ἀγριανέαιο ν· ἀκόντιον † Ἀγριαύλ η· δῆμος Ἀττικῆς ἀγριβρό ξ· ὀρίγανον * ἀγρίδιο ν· κωμάριον, χωρίον vA [παρὰ Αἰτωλοῖς] * ἀγριέε ς· λῦπαι A ( * ) ἀγριέλαιο ς· ἄκαρπος (Rom. ### alpha 795 11,17) ἀγριεύ ς· ἀγροῖκος Ἀγρίνιο ν· ὄρος 〈παρὰ Αἰτωλοῖσ〉 ἀγρῖνο ι· ἀγρονόμοι. ### alpha 798 ‖ καὶ οἱ παιδερασταὶ οὕτως (Aeschin. 1,52) Ἀγριομέλισσ α· Ἡγησίας οὕτως ἐπεκαλεῖτο * ἀγριόθυμο ς· ἀγριόψυχος q. ### alpha 800 vgAn θηριώδης * ἄγριο ν· ἄμικτον. ### alpha 801 ἀνήμερον (μ 119) Aw ἄγριοι θεο ί· οἱ Τιτᾶνες Ἄγριοι λιμένε ς· τόπος ἐν Ἕρμωνι ἄγριον αἶγ α· αἴγαγρον (Γ 24) ἄγριο ν· γενικῶς ἐπὶ θηρίου· Σῦν ἄγριον ἀργιόδοντα (Ι 539) καὶ μεταφορικῶς, ἐπίθετον· Ἄγριον αἰχμητήν (Ζ 97) κατ’ ἰδίαν δὲ ὄνομα κύριον, Οἰνέως μὲν ἀδελφοῦ, πατρὸς δὲ Θερσίτου (Ξ 117) ἀγρίου βέβρωκα ς· οἱονεὶ ζώου ἀγρίου. ### alpha 806 εἰώθασι δὲ οἱ βεβρωκότες χασμᾶσθαι (Com. ad.) ἀγριοπήγανο ν· βοτάνη ἀγριοψωρί α· νόσος. ### alpha 808 καὶ ἀγριολειχῆναι ἀγριοσταφυλίδε ς· ἀγριοσταφίδες ἀγριοκάνναβο ς· βοτάνη ἀγριοκάρυο ν· δένδρον Ἀγρίφ α· Ἀθηνᾶ ἀγρίφ η· ὑποδοχή. ### alpha 813 ἄμη. σκάφη ἄγριφο ς· γένος τι ἀγρίας ἐλαίας Ὀλυμπίασιν ἀγρόθειρ α· βοτάνη τις ἀγροῖκο ς· * ὁ ἐν ἀγρῷ διάγων, χωρικός A ἢ ἐργάτης καὶ δραστήριος. ### alpha 816 ἢ ζευγηλάτης * ἀγροικότατο ν· ἀπαιδευτότατον (vg) APb * ἀγρολέτειρ α· τὸν ἀγρὸν ἀπολέσασα (A) * ἀγρομένου ς· συνελθόντας, ⸤ συναθροισθέντας (Σ) ἀγροιῶτα ι· * ἄγροικοι (λ 293) pn καὶ γένος Ἀθήνῃσιν, ὃ ἀντιδιέστελλον πρὸς τοὺς Εὐπατρίδας· ἦν δὲ τὸ τῶν Γεωργῶν· καὶ τρίτον τὸ τῶν Δημιουργῶν * † ἀγροιτι ᾷ· ἀγροικεύεται. ### alpha 821 ὑβρίζει Avgp ἀγρομενή ς· ὁ ἐν ἀγρῷ διατρίβων καὶ εἰς ἄστυ μὴ κατιών (Callim. ### alpha 822 fr. an. 142) ἀγρομένῃσ ι· συνεστραμμέναις. ### alpha 823 συνηθροισμέναις (Β 481) * ἀγρομένω ν· ἀθροιζομένων (θ 17) Pb * ἀγρονόμω ν· ἐν ἀγροῖς διαγόντων (b Σ) ἀγροπόλο ν· ἄπορον ἀγρό ς· χωράφιον, χωρίον ἄγρωστι ς· βοτάνη. ### alpha 828 καὶ ἄρτος τις, ὃς πρότερον λοχία ἐκαλεῖτο * ἀγρότα ς· ἀγροίκους A * ἀγροτεράω ν· ἀγρίων (Β 852) Ab ἀγρότα ι· θηρευταί (π 218) ἀγροτέροισι ν· ἀγριωτέροισιν (Μ 146) ἀγρότι ς· ἀγροτέρα. ### alpha 833 κυνηγός ἀγρότα ι· ἀγροῖκοι. ### alpha 834 ἢ θηρευταί ἀγροτέρα ν· ὀρείαν. ### alpha 835 τὴν Ἄρτεμιν ἀγροῦ πλέω ς· ἀγροικίας πλήρης (Com. ### alpha 836 ad. 831) ἀγροῦ πυγ ή· παροιμία ἐπὶ τῶν λιπαρῶς προσκειμένων. ### alpha 837 ὁ δὲ Σώφρων (fr. 136) τὰ πλεῖστα μέρη λέγει μεταφορικῶς ἀπὸ τῶν ὀρνέων, καὶ τὰ πιότερα τοῦ ἀγροῦ καὶ 〈μαλακώτερα〉 ζάπλουτοι ἀγροῦ πυγαί ἀγρυξία· σιωπή (Pind. ### alpha 838 fr. 229?) p Ἀγρυλ ή· δῆμος τῆς Ἐρεχθῆιδος φυλῆς καὶ τῆς Ἀτταλίδος Ἀγρυπνί ς· ἑορτὴ Διονύσου ἐν † Ἀρβήλῃ * ἀγρωνεύ ς· ἀγροῖκος (P) * ἀγρώσσε ι· θηρεύει vA ἀγρώσσοντε ς· ἀγρεύοντες ἀγρῶστα ι· ἐργάται. ### alpha 844 θηρευταί (Eur. Rhes. 287) [ * ἀγρώσσατ ο· ἠθέτησεν. ### alpha 845 ἐψεύσατο p] Ἀγρωστῖνα ι· Νύμφαι vgA ὄρειοι ἀγρωστῖνο ς· ἀγροῖκος (Epicharm. ### alpha 847 fr. 1—3) * * ἀγρώσσω ν· ἀγρεύων (ε 53) (b) * ἄγρωστι ς· εἶδος βοτάνης (ζ 90) b * ἄγρα ς· θήρας (Eur. ### alpha 850 Bacch. 1146) vgA ἀγυιά ς· ἄμφοδα, ῥύμας (Ε 642 . ### alpha 851 .) * ἀγύρε ι· ἀθροίσματι (Π 661) Ab * ἄγυι α· ἄμφοδος, ῥύμη, ὁδός (P) b γειτονία (Eur. ### alpha 853 Or. 761) (P) ἀγυια ί· * ἄμφοδοι, ῥῦμαι, vgAP ὁδοί (β 388) P ἀπὸ τοῦ δι’ αὐτῶν ἄγειν ἡμᾶς τὰ γυῖα, τουτέστιν πορεύεσθαι. ### alpha 854 χρῆται γὰρ καὶ τῷ ἄγειν ἀντὶ τοῦ φοιτᾶν Ὅμηρος [δὲ] καὶ ἔρχεσθαι, ὡς ὅταν λέγῃ· Λαοδίκην ἐσάγουσα (Ζ 252) οἱ δὲ 〈Ἀθηναῖοι〉 στενωπούς, 〈Ἀργεῖοι ἀγυιὰς καλοῦσιν〉 ἀγυιάτιδε ς· αἱ πρὸ τῶν θυρῶν θεραπεῖαι (Eur. ### alpha 855 Ion 186) ἀγυιεύ ς· ὁ πρὸ τῶν θυρῶν ἑστὼς βωμὸς ἐν σχήματι κίονος (Soph. ### alpha 856 fr. 341?) * ἀγυιῆτα ι· κωμῆται, 〈γείτονεσ〉 A ἁγυμνάστοι ς· πολυγυμνάστοις ἄγυνο ς· ἀγύναιος (Ar. ### alpha 859 fr. 735) ἄγυιο ς· †ἀγύοικος. ### alpha 860 ἄναρθρος (Hippocr. mul. 1,25) ἄγυρι ς· σύνοδος, συναγωγή 〈στρατοῦ〉 ἀγύρε ι· [ἀθροίσματι. ### alpha 862 ἢ] συγκροτεῖ ἀγυρίζει ν· συνάγειν (p), ἀγυρτάζειν ἀγυρμό ς· * ἐκκλησία Ab συγκρότησις. ### alpha 864 ἔστι δὲ πᾶν τὸ ἀγειρόμενον. καὶ τῶν μυστηρίων ἡμέρα πρώτη ἀγυρτάζε ι· συλλέγει. ### alpha 865 πορίζει. ἀγείρει (τ 284) ἀγύρτη ς· * ὀχλαγωγός. ### alpha 866 προσαίτης vgA ἐπαίτης. συρφετώδης vg ἰδιώτης (Eur. Rhes. 503 ..) P ἔστι δὲ καὶ ὁ ἀγείρων ὄχλον. καὶ ὄνομα βόλου κυβευτικοῦ (Eubul. fr. 57,5) * ἀγυρτικ ά· χυδαῖα ψεύσματα q. ### alpha 867 vgAb ἀγύρτα ς· συναθροιστάς. ### alpha 868 μάντεις. ὡς Ἀπίων Ἀγχαλέ η· τόπου ὄνομα παρὰ Ἱππώνακτι (fr. ### alpha 869 99) ἄγχαζ ε· ἀναχώρει (Soph. ### alpha 870 fr. 886) καὶ ἀγχάνδαν ε, καὶ ἄγχασαι τὸ αὐτό ἄγχαρμο ν· ἀνωφερῆ τὴν αἰχμήν 〈ἔχων〉 (Ibyc? Stes?) ἀγχάσασθα ι· ἀναχωρῆσαι ἄγχ ε· ἦγχε καὶ ἔπνιγεν (Γ 371) ‖ ἢ † πλησιάζετο ἀγχέμαχα ὅπλ α· τὰ μὴ βαλλόμενα * ἀγχέμαχο ι· οἱ ἐγγύθεν μαχόμενοι (Π 272) q. ### alpha 875 (vgAPb) ἄγχε ι· φέρει. ### alpha 876 πνίγει. πλησιάζει * ἄγχητα ι· πνίγηται Ab ἀγχήρη ς· ὁ ἐγγύς b Σοφοκλῆς Ἀθάμαντι (fr. ### alpha 878 6) ἀγχίαλο ς· παραθαλάσσιος (Β 640 . ### alpha 879 .) (bp) * ἀγχιβάτη ς· ὁ πλησίον βαίνων A ( * ) ἀγχιβατεῖ ν· ἐγγὺς βεβηκέναι † ἀγχίβοιο ν· μέγα, ἐγγὺς βοῆς. ### alpha 882 ἢ ἐπὶ τοῦ στενάξαι ἀγχιβαθή ς· ἡ ἐγγὺς τῆς γῆς [ἢ] βαθεῖα θάλασσα (ε 413) ἀγχιβλώ ς· ἄρτι παρών ἀγχίδια ι· ἐπιθαλασσίδιαι Ἀγχιαλίδα ι· πατριὰ ἐν Ἀργείᾳ Ἀγχιαλῄ ς· ἡ Ἀττική. ### alpha 887 ἀπὸ Ἀγχιάλου * ἀγχίαλο ς· ἐγγὺς θαλάσσης (Β 640) ἔστιν δὲ καὶ κύριον ὄνομα (θ 112 . ### alpha 888 .) ἀγχίθεο ν· ἰσόθεον, θεῖον * ἀγχιτέρμω ν· γείτων (Eur. ### alpha 890 Rhes. 426) vgA καὶ ἀγχίθυρον 〈γείτονα〉 (q) vgA(n) * ἄγχ ι· ἐγγύς vgA, πλησίον (Ε 185 . ### alpha 891 .). †Ἀγχὶ δέ, τὸ διαφέρεσθαι ἀγχίαλ α· ἁλμυρά, θαλάσσια. ### alpha 892 ἄβρωτα † ἀγχίμαστρο ν· ἀμφίεσμα * ἀγχιμαχητα ί· οἱ συστάδην μαχόμενοι (Β 604) bw * ἀγχίμολο ν· ἐγγὺς ἐληλυθός q(Ap) * ἀγχίμολο ν· σύνεγγυς b (Δ 529) ἢ μετ’ ὀλίγον (ξ 410) Nb ἀγχίνοι α· * φρόνησις, σύνεσις Pb ἢ ταχύνοια q ἢ ὀξεῖα γνῶσις ἀγχίνου ς· * συνετός (A)P(b)Σ νηφάλιος ἀγχίνοο ς· συνετός, ἀγχίνους (ν 332) ἀγχίξα ι· ἐγγίσαι b Κρῆτες ἀγχίπλου ς· εὐδιακόμιστος. ### alpha 901 καὶ ὁ παρεστώς. καὶ σύνεγγυς. Εὐριπίδης Ἰφιγενείᾳ τῇ ἐν Ταύροις (1325) ἀγχίπορο ς· [εὐδιακόμιστος] [ ἀγχίσαω ς· ἄρτι παρών] * ἀγχιστεί α· συγγένεια (Dem. ### alpha 904 20,102?) q. Ab(vg) * ἀγχιστεύουσ α· ἐγγὺς οὖσα πρός τι γένος (Num. ### alpha 905 36,8) A * ἀγχιστεύ ς· συγγενής (Ruth 3,12 . ### alpha 906 .) Ab ἀγχιστάδην ὀμνύω ν· ἐγγὺς τῶν βωμῶν· παρὰ Σόλωνι ἄγχιστο ν· ἔγγιστον γένους (Eur. ### alpha 908 Tro. 48) ἀγχίθεο ι· οἱ Φαίακες. ### alpha 909 καθότι τρίτοι εἰσὶν ἀπὸ Ποσειδῶνος οἱ βασιλεῖς. ἢ ὅτι θεοὶ συνδιέτριβον αὐτοῖς. ἢ ὅτι εὐδαίμονες καὶ ἰσόθεοι (ε 35) ἄγχι στῆνα ι· ἐγγὺς στῆναι ἀγχιστῖνα ι· σύνεγγυς ἀλλήλων. ### alpha 911 ἢ συνεχεῖς, * ὅ ἐστι πυκναί (A) ἢ ἄλλαι ἐπ’ ἄλλαις (Ε 141) * ἀγχίστροφο ς· εὐμετάβολος P εὐπερίστροφος gAn * ἀγχιτέρμονε ς· οἱ ἐγγὺς τοῦ τέλους AP † ἀγχοάδη ν· ἀμβολάδην Ἀγχοα ί· πηγαὶ ἐπὶ Μυσίας. ### alpha 915 καὶ τόπος ἐν Βοιωτίᾳ * ἀγχώμαλο ν· ἐγγὺς ἔχον τὴν ὁμαλότητα vgAb ἰσόπεδον n * ἀγχόν η· πνιγετός (Eur. ### alpha 917 Andr. 816) A ἀγχόνης ἄξι α· . ### alpha 918 .. (Eur. Bacch. 246) [† αγχο ς· προσφάτως, ἐγγύς, ἢ πνῖγμα. ### alpha 919 ἢ πλησίον. ἢ δόρυ] * αγχο υ· ἐγγύς (δ 25 . ### alpha 920 .) hgA ἢ πνίγηθι † ἀγχούρη ς· πένης ἀγχοῦρο ς· [ὀρθος ἢ] ὄρθρος· Κύπριοι. ### alpha 922 ἢ φωσφόρος καὶ οἱ σὺν αὐτῷ 〈αὖραι〉 ἀγχούρου ς· γείτονας ἄγχουσ α· ἡ κάλυξ ἄγχουσ α· ῥίζα, ᾗ φυκοῦνται γύναια ἀγχο ῦ· ἄγχι, ἐγγύς (δ 25) ἀγχουσίζετα ι· ἐντρίβεται ταῖς παρειαῖς οἱονεὶ φυκάριον * ἀγχοῦ δ ὲ· πλησίον δέ (Β 172) n ἄγχρα ν· μύωπα. ### alpha 929 Λοκροί ἀγχράνασθα ι· περιαλείψασθαι. ### alpha 930 ἢ λούσασθαι ἀγχώμαλο ι· παρὰ μικρὸν ἴσαι (Thuc. ### alpha 931 3,49,1) * ἄγχω ν· πνίγων vgn δήμιος * ἄγ ω· ἀπάγω bd μέλπω, ἄιδω ἄγ ω· κυρίως μὲν ἐπὶ ἐμψύχων τάσσεται· Οἵδ’ ἦγον μὲν μῆλα, φέρον δ’ εὐήνορα οἶνον (δ 622). ### alpha 934 καταχρηστικῶς δὲ καὶ ἐπὶ ἀψύχων· Ἄγω δ’ αἴθωνα σίδηρον (α 184) ἀντὶ τοῦ φέρειν ἀγωγεύ ς· ὁ ἱμάς (Soph. ### alpha 935 fr. 887) ἀγώγιμο ν· ὠφέλιμον ἀγωγ ή· * τρόπος. ### alpha 937 ἀναστροφή. vgAPb ἀπαγωγή. ὁδός. πορεία τῆς νύμφης πρὸς τὸν ἄνδρα, Ῥόδιοι ἀγωνί α· ἀηδία * ἀγώγιμ α· φορτία (Xen. ### alpha 939 Anab. 5,1,16) Pb * ἀγωγίμω ν· ὁτὲ μὲν φορτίων· A(b) ὁτὲ δὲ καταδεδικασμένων b ἀγωγό ς· ῥύαξ. ### alpha 941 ἐπίβουλος * ἀγωγοῖ ς· τοῖς ἐπάγουσιν vAb ἀγωγού ς· ὁδηγούς (Hdt. ### alpha 943 3,26,1 ..) ἄγωμε ς· ἄγωμεν. ### alpha 944 Ἀργεῖοι ἄγω ν· φέρων, ἐπάγων (γ 312 . ### alpha 945 .) * ἀγώ ν, ὀξύτονον· στάδιον (Eur. ### alpha 946 Or. 878) (vgA) ἄθροισμα (Ω ) b ἀγών η· ὑοσκύαμος ἀγωνί α· ἀγοραία. ### alpha 948 καὶ ἄθλησις. καὶ ἡ παλαίστρα. Εὐριπίδης δὲ Τρωάσι (1003) πόλεμον ἀγώνιοι θᾶκο ι· . ### alpha 949 .. ἀγωνίη ς· τῆς ἐν ἀγῶνι ἁμίλλης (Hdt. ### alpha 950 2,91,4) ἀγώ ν· ὁ τόπος, ἔνθα ἀθροίζονται οἱ ἀγωνισταί ἀγωνίσματ α· ἔπαθλα ἀγὼν ἔρημο ς· οὐκ ἔχων ἀντίδικον ἀγωνισμό ς· ἀντιλογία, 〈ἀγωνία καὶ ἡ ἄθλησισ〉 ἀγωνιστήρι α· τὰ διδόμενα τοῖς ἀγωνισαμένοις ἀγωνιστα ί· οἱ ὑποκριταί (Dem. ### alpha 956 18,318) ἀγώνιοι θεο ί· οἱ τῶν ἀγώνων προεστῶτες (Plat. ### alpha 957 leg. 6,783a ..) ἀγωνιστήριο ν· τόπος, ἐν ᾧ ἀγωνίζονται ἀγωνισμάτω ν· ὀχλικῶν ἐπιδείξεων * ἀγωνι ῶ· κινδυνεύω gA ἀγωνοδίκα ς· βραβευτάς ἀγωνοθέτη ς· ἀρχῆς ὄνομα Ἀθήνησιν. ### alpha 962 ὡς δὲ Νίκανδρος, ἀθλοθέτης μόνα γυμνικά, ἀγωνοθέτης δὲ ὁ τὰ μουσικὰ ἀκροάματα διατιθέμενος ἄγωνο ν· τὸν ἀγῶνα Αἰολεῖς (Alc. ### alpha 963 fr. 121) καὶ ποταμὸς Ἄγωνος παρὰ τὴν Αἰθιοπίαν * ἀγώνυμο ς· φερώνυμος A ἀγὼν χάλκειο ς· τὰ ἐν Ἄργει Ἑκατόμβαια (Pind. ### alpha 965 N. 10,40) † ἀγωρέο ι· ἠθροισμένοι † ἀγωρεῖ ν· συναθροίζειν ( * ) Ἀδά μ· ὁ πρῶτος ἄνθρωπος, καὶ ἄνθρωπος ἕτερος κατὰ τὸν ἅγιον Ἐπιφάνιον (Panar. ### alpha 968 1,1,4) αδ α· ἡδονή. ### alpha 969 †πηγή. c καὶ ὑπὸ Βαβυλωνίων ἡ Ἥρα. παρὰ Τυρίοις δὲ ἡ ἰτέα ἀδαγμό ς· κνησμός (Soph. ### alpha 970 Tr. 770) † Ἀδαγυού ς· θεός τις παρὰ Φρυξὶν ἑρμαφρόδιτος Ἀδά ρ· μὴν παρὰ Χαλδαίοις * ἀδαεῖ ς· ἀσύνετοι APb * ἀδα ῆ· ἄπειρον vgb * ἀδαήμονα ς· ἀμαθεῖς, ἀπείρους (Ν 811) vgAb ἀδαημονί η· ἀπειρία (ω 244) ἀδαῖ α· εἰς κόρον ἄγοντα, παρὰ τὸ ἀδεῖν· ὁ δὲ Σώφρων (fr. ### alpha 977 137) τὸν ἀηδῆ ἀδανὸν ἔφη * 〉α δ ’ αἰάζ ω· ἀναβοῶ, ἀναστένω (Eur. ### alpha 978 Or. 80) gP ἀδάικτο ν· †καθαρόν [ ἀδαιό ν· δαψιλές] a) ἀδάϊο ν· ἀπόρθητον, ἀπολέμητον. ### alpha 981 b) ... ἀτερπές. ὀκνηρόν ἄδαιτο ν· †ἄδην 〈καὶ ἀπόρρητον〉 (Aesch. ### alpha 982 Ag. 151) ἄδαιτρο ν· ἀδιαίρετον p(b) [καὶ ἀπόῤῥητον] [ ἀδακτ ῶ· κνήθομαι] ἀδάλα ν· πονηρόν * ἀδαλέ ς· ὑγιές vgAw [ ἀδάλαιο ν· ξηρόν] ἀδαλό ς· ἄσβολος ἄδαλτ α· οὐκ ἄδηλα ἀδαλτόμο ν· εἶδος βοτάνης ἀδάμα ς· ἀγνώμων. ### alpha 991 ἀπειθής. ἀθαμβής. ἰσχυρός. καὶ ὁ λίθος * ἀδάμ α· παρθενικὴ γῆ (Esai. ### alpha 992 15,9) p * ἀδαμάντιν α· στεῤῥά vgA * ἀδάμα ς· γένος σιδήρου (Hes. ### alpha 994 Th. 161) vA * ἀδάμαστο ν· ἀνυπότακτον vgb ἀδάματο ς· ἀδάμαστος, ἀνυπότακτος (Eur. ### alpha 996 Phoen. 640?) ἀδαμάντινο ν· ἀτρυπάνευτον ἀδαμί α· τὸ ἀδικάστως φονεύειν. ### alpha 998 Κρῆτες ἀδαμνεῖ ν· τὸ φιλεῖν. ### alpha 999 καὶ Φρύγες τὸν φίλον Ἀδάμνα λέγουσιν ἀδαμνᾶι ς· ἀκολασταίνεις ἀδάμνη ς· ἰσχυρός, σκληρός ἄδαμνο ν· * ἁγνώμονα b ἢ ἀδάμαστον (Io Chius fr. ### alpha 1002 9,1) * ἢ πρωτόδαμνον 〈ἢ πρωτοτόκον〉 n ἀδάρκ η· βοτάνη ἀδανέ ς· ἀπρονόητον Ἀδανίη ν· οὕτως τὸ πρότερον ἡ Μολοσσία ἐκαλεῖτο ἀδαμάντινο ς· ἀπαθής (Plat. ### alpha 1006 rep. 2,360b) * ἀδαξῆσα ι· κνῆσαι Ab ἀδαξ ῶ· κνήθομαι. ### alpha 1008 ἐπιθυμῶ ἀδάπανο ν· τὸ ὕδωρ ἀδαπάνω ς· λιτῶς (Eur. ### alpha 1010 Or. 1176) ἄδαρτο ν· γυμνόν. ### alpha 1011 ἄδερμον ἀδαριξί α· εἰρήνη ἄδαρτο ς· ἀμαστίγωτος ἄδα ς· πονηρός c ἄβασα ν· ἔβλαψαν n ἄδασμο ς· οὐδένα δασμὸν ἐκτελοῦσα [οἷον τελοῦσα ἐνοίκιον] Αἰσχύλος Ἠδωνοῖς (fr. ### alpha 1016 63) ἀδαύω ς· ἐγρηγορώς w ἄδαστο ς· ἀδιαίρετος (Soph. ### alpha 1018 Ai. 54) * ἅ δ ’ αὔρ α· αὕτη ἡ πνοή (Eur. ### alpha 1019 Hipp. 165) APb ἀδαχ ᾷ· κνᾷ, κνήθει κεφαλήν. ### alpha 1020 ψηλαφᾷ (Ar. fr. 410) ἄδδα ι· ῥυμοὶ, ὑπὸ Μακεδόνων ἀδδανό ν· ξηρόν. ### alpha 1022 Λάκωνες [ 〉άδδα ν· τὴν κιννάβαριν] ἄδδε ε· ἐπείγου ἄδδη ν· εἰς κόρον καὶ εἰς πλησμονήν, τοῦ ἑνὸς δ πλεονάζοντος (Ε 203) ἄδδηλο ς· κόλπος ἄδδι ξ· μέτρον b τετραχοίνικον (Ar. ### alpha 1027 fr. 709) * ἄδ ε· ἤρεσε n ἅδε δ’ Ἕκτορι μῦθος (Μ 80) [ * ἀδεάζω ν· ἀναβοῶν, ἀναστένων vgA] ἀδεέ ς· ἄφοβε (Θ 423) b θρασεῖα (Φ 481) * ἀδέητο ς· ἀνενδεής (Antiph. ### alpha 1031 Soph. fr. 10 D.) vAb † ἀδε ι· * ὑμνεῖ gAb ἢ ἀνιᾶται ἄδει α· ἀργία. ### alpha 1033 * ἀφοβία vg(A) εὐδία * ἄδεια ν· ἐξουσίαν ἄφοβον (Dem. ### alpha 1034 18,286) A(P)n [ ἀδειδ ῶ· ὦ δῆλοι, καὶ κακοδαίμονες] † ἀδει ῆ· λυπεῖ * ἀδήλητο ν· ὑγιές b ἀδειή ς· * ἄφοβος Ab ἀδεής (Η 117) * ἆ δειλ έ· ἄθλιε, δειλέ (ξ 361 . ### alpha 1039 .) A ἆ δειλο ί· ὦ δειλοί (Λ 816) ἆ δειλ ώ· ὦ δειλοί, ὦ δείλαιοι (Ρ 443 . ### alpha 1041 .) * ἄδειμο ν· ἄφοβον vAb ἄδειὁ ς· ἀκάθαρτος Κύπριοι ἀδεε ῖ· [οὐ δοκεῖ] οὐ φοβεῖται ἀδεῖ ν· ἀκολουθεῖν [ * ἀδεινάω ν· ἀθρόων Ab ἢ ἁπαλῶν A * ἀδεινό ν· λεπτόν, γοερόν Ab, οἰκτρόν A * ἀδεινὸν κῆ ρ· πυκνὴν ψυχήν A] * 〉α δεῖρε ν· ἔδειρεν A † ἄδειτο ν· ὠμόν. ### alpha 1050 ἀφανές † ἄδειλο ν· ἀβέλτερον ἀδέκαστο ν· * ἀδωροδόκητον (vPw)b(p) ὁ δεκάδας μὴ λαμβάνων * ἄδεκτο ν· ἄπιστον (w) ἀδεκατεύτου ς· ὧν δεκάτην οὐδεὶς ἔδωκεν (Ar. ### alpha 1054 Eq. 301) [ ἀδελε ῖ· ἤρεσεν] ἀδελιφή ρ· ἀδελφός Λάκωνες ἀδελφιδο ῖ· ἀδελφῶν υἱοί * ἀδελφιδοῦ ς· ὁ τοῦ ἀδελφοῦ υἱός vgAn ἀδελφίζε ι· * ἀδελφὸν καλεῖ (Isocr. ### alpha 1059 19,30) Ab ἢ τιμᾷ ὡς ἀδελφόν ἀδελφιξία ς· κοινωνίας (Hippocr. ### alpha 1060 artic. 56) (bw) ἀδελφο ί· οἱ ἐκ τῆς αὐτῆς δελφύος γεγονότες. ### alpha 1061 Δελφὺς γὰρ ἡ μήτρα λέγεται ἃ δέ κ α· ὅταν Κρῆτες ἄδενδρο ν· γῆ μὴ ἔχουσα δένδρα. ### alpha 1063 καὶ σίδιον ξηρόν, ἤγουν ῥοιᾶς κέλυφος ἀδένε ς· συστροφαὶ σαρκώδεις b περὶ τὴν ῥάχιν, καὶ ⸤ βουβῶνες (Hippocr. ### alpha 1064 artic. 11 ..) b [ ἀδεό ν· ἀπολέμητον] ἢ * 〈 ἀδερκές 〉· ἀόρατον gA καὶ † ἀδεό ς· ἀόρατος * ἀδερκή ς· οὐ βλέπων w(b) ἢ ἀφανής αδε ς· πόδες. ### alpha 1067 ἔνιοι δὲ ἀηδές ἀδέσμῳ φυλακ ῇ· τῇ ἄνευ δεσμῶν (Thuc. ### alpha 1068 3,34,3) ἄδετα ι· πίμπλαται. ### alpha 1069 ⸤ κοπιᾶται p * ἀδευκέ α· πικρά (ζ 273) vgAb ἀδευκέ ς· ἄμορφον, ἀηδές ἀδευκή ς· †χαμνός. ### alpha 1072 πικρός. ἄγνωστος * ἀδευκέ ϊ· ἀπεοικότι. ### alpha 1073 οἱονεὶ ἀδοκεῖ, ἀπροσδοκεῖ. Ἡλιόδωρος δέ φησιν ἀνεικάστῳ. οἱ δὲ ἀδευκής· αὐτάρκης (δ 489) ἀδεύμεθ α· ἀηδιζόμεθα ἀδεύητο ν· χαλεπόν. ### alpha 1075 ἢ 〈οὗ〉 οὐκ ἄν τις ἐπιδεηθείη * ἀδεῶ ς· ἀφόβως (3. ### alpha 1076 Macc. 2,32) vgAb ἀδέψητο ν· ἀμάλακτον. ### alpha 1077 ἀργόν (v 2) ἀδῆιο ν· ἀπόρθητον, ἀπολέμητον (Soph. ### alpha 1078 O. C. 1533) * ἀδηκότε ς· ἐκλελυμένοι A παρειμένοι (Κ 98 . ### alpha 1079 .) ἀδ ῆ· οὐρανός. ### alpha 1080 Μακεδόνες [† ἄδηε ν· διαπορεῖ] ἀδηκότε ς· ἄδην ἔχοντες καὶ πεπληρωμένοι· ‘ὕπνῳ‘ (Κ 98) * ἢ ἀδημονήσαντες Aw * ἀδηλία ν· ἄγνοιαν. ### alpha 1083 ἀφάνειαν A ἀδήλωτο ν· * ἀδιάφορον Ap δεξιόν, συνετόν. ### alpha 1084 ἢ πένητα, ἄπορον ἅδημ α , ἅδο ς· ψήφισμα, δόγμα ἀδημονεῖ ν· θαυμάζειν. ### alpha 1086 ἀπορεῖν [ ἀδημονεῖ ν] ἄδημο ν· οὐκ ἔνδημον ὄντα. ### alpha 1087 Σοφοκλῆς Τυμπανισταῖς (fr. 582) * ἀδημονε ῖ· ἀκηδιᾷ (b) ἀγωνιᾷ (Plat. ### alpha 1088 Phaedr. 25id?) w ἀδημονί η· θαῦμα * ἀδημονῶ ν· ἀγωνιῶν (Philipp. ### alpha 1090 2,26) A(b)p * ἄδη ν· ἀθρόως Ab ἐξαίφνης. ### alpha 1091 ⸤ δαψιλῶς (Ε 203) ὅθεν καὶ ἀδδηφάγος A ἀδηνεί η· ἀπειρία αδη ν· δασυνόμενον μὲν ἡδέως καὶ τὸ εἰς κόρον b, ψιλούμενον δὲ ἀδεῶς ἄδην ἔχοντα ς· πληθύοντας ἄδην ἔχε ι· τὸ σφόδρα καὶ ἅλις ἄδην ἐλόωσι ν· εἰς κόρον ἄξουσιν (Ν 315) ἀδηνέω ς· ἀδόλως, * ⸤ ἁπλῶς. ### alpha 1097 Σ χωρὶς βουλῆς [ ἀδημονιῶ ν· ἀγωνιῶν, λυπούμενος] ἀδηνή ς· ἄκακος [ * ἀδηξῆσα ι· κνῆσαι A] * ἀδήριτο ν· ἄμαχον vAP, ἀκαταμάχητον p(A) * ἀδηρίτη ν· τὴν ἀπόλεμον καὶ ἀπόρθητον A(b) ἀδή ς· ἀτερπής * ἀδήσει ς· ἀρέσεις (Hdt. ### alpha 1104 5,39,2)vAb ἀδήσει ε· ἀδημονήσειε. ### alpha 1105 καὶ ἀηδῶς διατεθείη (α 134) † Ἀδησίδε ς· ἱέρειαι τινὲς ἐν Ἄργει †ἀδητῶναῶ * ἀδηφάγα 〈ἅρματα〉· μεγάλα καὶ τέλεια q. ### alpha 1107 AP ἀδηφαγί α· πολυφαγία. ### alpha 1108 εἰκαιοφαγία * ἀδηφάγο ς· γαστρίμαργος vg ἀθρόως ἐσθίων vgAb ἀδηφάγο ι· τοὺς τελείους ἵππους οὕτως ἔλεγον Ἀθηναῖοι καὶ Βοιωτοὶ πρὸς τὴν τῶν πώλων διάκρισιν. ### alpha 1110 Ἀργεῖοι δὲ ἄνδρας τοὺς πολλὰ ἐσθίοντας. Λυσίας δὲ κατὰ μεταφορὰν ἐν τῇ ὑπὲρ Εὐκρίτου διαμαρτυρίᾳ τὴν ἐντελόμισθον ναῦν (fr. 103 S.) Ἀλκαῖος (com. fr. 21) δὲ καὶ τοὺς πότας λύχνους ἀδηφάγους ἔφη. καὶ δρομεῖς δέ τινες ἐν Νεμέᾳ ἀδηφάγοι ἐλέγοντο. καὶ οἱ γυμναστικοὶ παρὰ Ἀργείοις οὕτως ἐλέγοντο * ἀδιάβλητ α· ἀμώμητα, ἀνέγκλητα (v)A ( * ) ἀδιάδοχο ς· ὁ ἔχων τι ἕως τέλους (Greg. ### alpha 1112 Naz. or. 36,609B) * ἀδιαίρετο ν· ἀχώριστον, ἄτμητον vg ἀδιάκριτο ν· μὴ ἔχοντα διάκρισιν * ἀδιάκριτο ς· ἀδιαχώριστος Ab * ἀδιάλλακτο ς· ἀφιλίωτος (Dem. ### alpha 1116 24,8 ..) A * ἀδιαλώβητο ν· ἀβλαβές vAP † ἄδιαν ὁδό ν· μακρὰν (β 272) †εὐκαιρίαν ἀδιακόντιστο ν· ἀναίσθητον. ### alpha 1119 ἄτρωτον ἀδίαντο ν· ξηρόν, ἄβροχον. ### alpha 1120 ἢ φυτὸν καλούμενον πολύτριχον * ἀδιαπλήτω ς· ἀπλησιάστως Ab * ἀδιάρθρωτο ν· ἄσημον vgb ἀνάρμοστον ἀδία ς· ἐσχάρα, βωμός * ἀδιασπάστω ς· ἀχωρίστως (Awhp) * ἀδιαστάτω ς· χωρὶς διαστάσεως A(vg) * ἀδιαφορία ς· ἀμελείας (v)A(b) * ἀδιάφορο ν· ἀδιάκριτον pw ἀδιατάκτ ῳ· ἐν μηδενὶ τεταγμένῳ μέρει * ἀδιαφόρο υ· ἀμελοῦς A ἀδιγό ρ· τρωξαλλίς, ὑπὸ Σκυθῶν † ἀδίακελεύθ ω· ἀηδείᾳ ἀδιίκελο ν· ἐμπρεπές a) [ ἀδίεπο ν· ἄναρχον] b) ἀδιερεύνητον πέλαγο ς· . ### alpha 1133 .. (Pl. Tim. 25d) ἀδικίο υ· εἶδος δίκης Ἀθήνῃσιν Ἄδικο ς· Ἀφροδίτης 〈ὄνομα〉 ἐν Λιβύῃ ἀδίκου ς· τοὺς ἄνευ βλάβης [ἀδίκους] ἁδιν ά· τὰ τῷ ὄγκῳ μὴ μεγάλα (Β 87 . ### alpha 1137 .) * ἁδινάω ν· ἀθρόων (Β 87 . ### alpha 1138 .) n ἁπαλῶν (ψ 326) * ἁδινὸν κῆ ρ· πυκνὴν ψυχήν (Π 481) w ἢ τὴν συνεχῶς λυπουμένην * ἁδινό ν· οἰκτρόν. ### alpha 1140 γοερόν (Σ 124) λεπτόν (κ 413) vPn ἁδινοῖο γόοι ο· τοῦ ἀθρόως ἐκχεομένου (Σ 316) [ἤγουν σφαττομένου] ἅδιξι ς· ὁμολογία, παρὰ Ταραντίνοις * 〉αδιο ν· κάταντες, ⸤ πλάγιον, ἀνώμαλον (Vind. ### alpha 1143 212) ἀδίοπο ν· ἄναρχον, καὶ ἀφύλακτον. ### alpha 1144 Αἰσχύλος Φρυξί (fr. 269) δίοποι γὰρ οἱ τῆς νεὼς φύλακες * ἀδιόριστο ν· ἀχώριστον b ἀναμίξ Ah ἄδισκο ν· κυκεῶνα. ### alpha 1146 Μακεδόνες † ἄδι ς· ὡς Ἀπίων, ἀθρόοι (Β 90 . ### alpha 1147 .) [ἢ ἐσχάρα] [ ἄδισμα καὶ ἄδμ α· ψήφισμα, καὶ δόγμα] ἀδίστονο ν· οἰκτρὸν στένοντα ἀδμαίνει ν· ὑγιαίνειν. ### alpha 1150 ζῆν † ἀδμηλο ῖ· ἀφανίζει * ἀδμή ς· ἀδάμαστος Ab, παρθένος (ζ 109) * ἀδμήτη ν· ἀδάμαστον (Κ 293) vS Ἀδμήτου λόγο ν· σκολιόν (Ar. ### alpha 1154 Vesp. 1238) Ἀδμήτου κόρ η· Ἑκάτη· τινὲς δὲ τὴν Βενδῖν Ἀδμήτου μέλο ς· τὸ εἰς Ἄδμητον ἀιδόμενον σκολιόν ἀδμωλ ή· ἀπορία. ### alpha 1157 ὀλιγωρία. ἄγνοια. ἡσυχία (Callim. fr. 717) † ἀδρεῖτ ο· ἐβαρύνετο ἁδνό ν· ἁγνόν Κρῆτες ἀδοκε ί· ἀδοκήτως διακείμενος ἀδόκητο ν· αἰφνίδιον ἀδοκί α· ἀπροσδοκία * ἀδόκιμο ν· πονηρόν, ἀπόβλητον, ἄχρηστον (Rom. ### alpha 1163 1,28 ..) vgpw ἀδολεσχε ῖ· * φλυαρεῖ vgAb μακρολογεῖ [ ἀδολέ ς· ὑγιές] * ἁδονά ν· ἡδονήν (Eur. ### alpha 1166 Phoen. 314 ..) AP(b) * ἀδωναῖο ς· 〈ὁ〉 ὑπὸ τὸν ᾅδην gPn * ἀδόνητο ς· ἀσάλευτος (vgAP)b ἄδοξ α· παράδοξα, καὶ 〈ἃ〉 οὐκ ἄν τις ἐδόξασεν. ### alpha 1169 Σοφοκλῆς Ἀκρισίῳ (fr. 68) ἀδόξαστο ν· ἀνέλπιστον. ### alpha 1170 Σοφοκλῆς Εὐρυσάκει (fr. 204) * ἄδορο ν· οὐ δεδαρμένον bΣ ἄδορο ι· ἀσκοί, κώρυκοι (b), θύλακοι (Antim. ### alpha 1172 fr. 109 W) αδος κόρος r. ### alpha 1173 An πλησμονή (Λ 88)r ‖ παρὰ Δεινολόχῳ ὄξος (fr. ii) οἱ δὲ κάματον ἁδόσιο ν· ἄκαυτον. ### alpha 1174 ἢ ὁμολογούμενον. ἢ †ἀδιαίρετον ἁδοσύν α· ἡδονή † ἀδοτοῦσ α· ἄκουσα ἁδουσιασάμενο ι· διελόμενοι, ὁμολογησάμενοι ἀδουσί η· †ἀνελωσίη. ### alpha 1178 ἢ ἀναγκαία ἐπαφῆς ἡμέρα. ἁδούσιο ν· ἐραστόν. ### alpha 1179 σύμφωνον ἀδούλευτο ς· οἰκέτης ἑνὶ δεδουλευκὼς καὶ μὴ παλίμπρατος (Hyperid. ### alpha 1180 ap. Ph.) ἀδούπητο ι· ἀπρόσκοποι ἄδραι α· αἰθρία Μακεδόνες [ ἄδραι α· ἄπρακτον. ### alpha 1183 οὐκ ἐδίδρασκον] ἀδρακέ ς· ἀόρατον ἀδρακή ς· [ὀλίγον] τυφλή. ### alpha 1185 καὶ ἀδερκής * † ἀδράκι ς· ὀλιγάκις A [τυφλή] * † ἄδρακο ν· ἴδιον (v)A Ἀδραμώ ν· ὁ Ἕρμων παρὰ Λυδοῖς. ### alpha 1188 καὶ Ἀδραμύτειον 〈ἀπὸ〉 Ἕρμωνος ἀδρανέοντο ς· ἀσθενοῦντος (pw) * Ἀδράστει α· ἡ Νέμεσις, ἣν οὐκ ἄν τις ἀποδράσειεν (Eur. ### alpha 1190 Rhes. 342) Σ * ἀδρανέ ς· ἀσθενές vgAPpw * Ἀδραστεῖο ν· πρῶτος 〈Ἄδραστοσ〉 ἱερὸν Νεμέσεως ἱδρύσατο Ab ἄδραστο ν· ἄπρακτον, ὃ οὐκ ἄν τις πράξειεν (Hermipp. ### alpha 1193 fr. 3 D.) Ἀδράστου δρῦ ς· τόπος παρὰ Γρανικόν ἁδράφαξυ ς· λάχανον ἄγριον (Pherecr. ### alpha 1195 fr. 75?) ἁδρεῖ ν· αὔξεσθαι φυτόν ἀδρέπανο ν· ἄδρεπτον. ### alpha 1197 θεοῖς ἀνακείμενον. Σοφοκλῆς (fr. 891) Ἀδρήστει α· ὄνομα πόλεως παρὰ τὸν Ἑλλήσποντον (Β 828) (v) * Ἀδρηστίν η· τοῦ Ἀδράστου θυγάτηρ (Ε 412) n ἀδρ ί· ἀνδρί. ### alpha 1200 Παμφύλιοι Ἀδριανο ί· Κελτοί, οἱ παρὰ τὴν Ἀδρίαν περίοικοι (Aesch. ### alpha 1201 fr. 71) * ἁδρο ί· πλούσιοι (Iob 29,9) vgA * ἁδρό ν· μέγα. ### alpha 1203 δαψιλές. Σ παχύ ἁδρό ς· πολύς. ### alpha 1204 * μέγας (w) πλούσιος p(w) παχύς ( Ierem. 5,5?) (w) ἁδρόχωρο ι· οἱ ἁδρὰς ἔχοντες χώρας * ἁδρότερο ν· μεῖζον Ab εὐτραφέστερον * ἁδρότη ς· δύναμις. ### alpha 1207 μέγεθος (2. Cor. 8,20) A * ἁδρυνθέντο ς· μεγαλυνθέντος (Exod. ### alpha 1208 2,10) vA ἄδρυ α· οἱ στῦλοι ἀρότρου, δι’ ὧν ὁ ἱστοβοεὺς ἁρμόζεται αδρυ α· πλοῖα μονόξυλα. ### alpha 1210 Κύπριοι. λέγονται δὲ καὶ οἱ ἐν τῷ ἀρότρῳ στῦλοι. Σικελοὶ δὲ ἄδρυα λέγουσι τὰ μῆλα. παρὰ δὲ Ἀττικοῖς ἀκρόδρυα ἀδρύμακτο ν· καθαρόν (Com. ### alpha 1211 ad.) ἁδρύνεσθα ι· αὔξεσθαι τοὺς στάχυας ἀδρύφακτο ν· ἄνευ δικαστηρίου. ### alpha 1213 ἢ ἀφύλακτον, ἀτείχιστον ( * ) ἁδρ ῷ· μεγάλῳ ἁδρωμένο ν· ηὐξημένον ἁδύθεμο ν· ὄξος ἀδύνατο ι· οἱ ἐντὸς κεκτημένοι τριῶν 〈μνῶν〉 παρὰ Ἀττικοῖς. ### alpha 1217 ἐλάμβανον δὲ παρὰ τῆς βουλῆς δύο ὀβολούς (Aeschin. 1,103) ἀδύνατο ν· †ἄμωμον. ### alpha 1218 ἄπρακτον (Eur. Or. 665) ἁδύπνοο ν· πρόβατον 〈μήπω〉 γεγευμένον πόας p ἄδυτ α· ἄβατα, ἀπέραντα * ἄδυτο ν· σπήλαιον ἢ τὸ ἀπόκρυφον μέρος τοῦ ἱεροῦ vgA * ἀδύτω ν· ἀσύλων, ἐνδοτάτων 〈τόπων〉 (Eur. ### alpha 1222 Andr. 1147) A ἀδ ῶ· ἀρέσκω Ἄδων α· τὸν Ἄδωνιν Ἀδωναῖο ς· Ποσειδῶν. ### alpha 1225 καὶ βόλος. [ * ἢ ὑπὸ τὸν ᾅδην] ἀδωνηί ς· ἡ χελιδών. ### alpha 1226 καὶ ἡ θριδακίνη (Callim. fr. 478?) ἀδωνιασμό ς· ὁ ἐπὶ τῷ Ἀδώνιδι θρῆνος (Ar. ### alpha 1227 Lys. 389) ἀδώνιο ν· τὸ παρὰ τοῖς Λάκωσιν αὐληθὲν ἐμβατήριον, ὅπερ ὕστερον παρὰ Λεσβίοις ὠνομάσθη . ### alpha 1228 .. ἄδωνι ς· ἰχθὺς θαλάσσιος p οὗ μνημονεύει Κλέαρχος (fr. ### alpha 1229 73 M). ἢ δεσπότας, ὑπὸ Φοινίκων. καὶ βόλου ὄνομα. ἔστι δὲ καὶ κύριον Ἀδωνίτη ς· ἔριφος p Ἀδώνιδος κῆπο ι· ἐν τοῖς Ἀδωνίοις εἴδωλα ἐξάγουσιν καὶ κήπους ἐπ’ ὀστράκων καὶ παντοδαπὴν ὀπώραν, οἷον ἐκ μαράθρων καὶ θριδάκων παρασκευάζουσιν αὐτῷ τοὺς κήπους· καὶ γὰρ ἐν θριδακίναις αὐτὸν κατακλινθῆναι ὑπὸ Ἀφροδίτης φασίν (Plat. ### alpha 1231 Phaedr. 276 b?) † ἀδωπ ῷ· ἱερῷ (p?) (α 443?) * ἀδωροδόκητο ς· ἀδωρόληπτος (Dem. ### alpha 1233 19,27) (Aw) ἀδωρότατο ς· ὁ μηδ’ ὅλως μεταδιδούς τι. ### alpha 1234 ἢ ἀδωροδόκητος (Thuc. 2,65,8) ἁδώσι α· ἱερά τινα ἁδωσίτα ς· κριτής καὶ ὁ μεσίτης ἄ ε· ἐπὶ τοῦ ἀεί, ἕως [ ἄε ι· ζήτει] † ἄεδνο ν· ἄφερνον. ### alpha 1239 ἢ πολύφερνον ἄεδνο ς· δεινός ἀέδοντ α· ἀρέσκοντα * ἄεθλ α· ἔπαθλα A ἀγῶνας (Λ 700) ἀε ί· ἀντὶ τοῦ ἕως Φρύνιχος Κόννῳ (fr. ### alpha 1243 7) καὶ Εὐριπίδης Μηδείᾳ (670)· ἄπαις γὰρ δεῦρο ἀεὶ τείνεις βίον ἄεθλο ν· ἔπαθλον (Χ 161 . ### alpha 1244 .) * ἀέθλεο ν· ἐμόχθουν. ### alpha 1245 ἠγωνίζοντο (Hdt. 1,67,1 ..)Σ * ἀεθλεύω ν· ἀγωνιζόμενος (Ω 734?) vgA * ἀεθλοσύνη ς· ἀγωνίας (g) Ab * ἀεθλοφόρου ς· ἀγωνιστάς (Ι 124) vgApw * ἀέθλ ῳ· ἐπάθλῳ (λ 548) gAn * αε ι· ἀκούει. ### alpha 1250 ἢ A διαπαντός vAb * ἀεὶ βλύω ν· ἐπιῤῥέων A * ἀειγενετάω ν· διαπαντὸς ὄντων (Β 400) Ab * ἄειδ ε· ᾆδε καὶ λέγε (Α 1 . ### alpha 1253 .) vgAb * ἄειδε δ ’ ἄρ α· ᾖδε δή, ᾠδὴν ἔλεγεν (Ι 189) An * ἀειδέ ς· ἀφανές (vn. ### alpha 1255 ) ἄμορφον (v)n, αἰσχρόν ἀείδει ν· μετ’ ᾠδῆς λέγειν (α 155 . ### alpha 1256 .) * ἀειδινήτοι ς· ἀεὶ στρεφομένοις An * ἄειδο ν· ᾖδον (Α 604) b * ἀειδίη ς· ἀεὶ οὔσης Ab * ἀείδοντε ς· ᾄδοντες (Α 473? Eur. ### alpha 1260 Hipp. 58?) np * ἀείδω ν· ἄιδων (Ι 191 . ### alpha 1261 .) † ἀειδέμ α· λαμπρά * ἀειδέλιο ς· κατάρατος A δεινός (ν 402) * ἀειδή ς· ὁ †μηδέπω εἰδής (Voss. ### alpha 1264 63) [ ἀείδιο ν· ἀένναον, ἀεὶ ὄν] ἀειεστ ώ· τὴν αἰώνιον οὐσίαν, ἢ ἀϊδιότητα (Antiph. ### alpha 1266 soph. fr. 22 D.) ἀείζω ν· φυτὸν ἀειθαλές (Aesch. ### alpha 1267 fr. 28) * ἀειθαλή ς· ἐσαεὶ θάλλων A(b) * ἀειθαλέ ς· τὸ βραβεῖον τῆς νίκης A ἀεὶ θάλλον vgAP ἀεικά ς· μάχας, ὁρμάς. ### alpha 1270 ἢ βολὰς τόξων (Ο 709) ἀεικέ α· * ἀπρεπῆ n ἀθεράπευτα (δ 533 . ### alpha 1271 .) ἀεικέλιο ν· ἀνόμοιον. ### alpha 1272 * σκληρόν v κακόν (ω 228) ἀεικελίῃσι ν· ἀπρεπέσιν. ### alpha 1273 χαλεπαῖς (δ 244) * ἀεικελίου ς· ταλαιπώρους. ### alpha 1274 εὐτελεῖς, οὐδενὸς ἀξίους vgA a) * ἀεικέ ς· ἀπρεπές (Ι 70) Ab b) 〈 ἀίεις 〉· ἀκούεις p Κύπριοι ἀεικέ ς· κακόν. ### alpha 1276 σκληρόν. ἀπρεπές. εὐκαταφρόνητον. ἀπεοικός (Τ 124) ἀεικί α· ἀτυχία. ### alpha 1277 κόλασις. κακία. ὕβρις. αἰκισμός. ἁμαρτία. κάκωσις. λύμη ἀεικίζε ι· ἀπολλύει, φθείρει. ### alpha 1278 αἰκίζεται, ⸤ ὑβρίζει (b) κολάζει (Ω 54) * ἀεικέστερ α· ἀπεοικότα Ab ἀεικίζουσι ν· ἐνυβρίζουσιν * ἀεικίσωσι ν· ὑβρίσωσιν ἢ ἀποδύσωσιν (Π 545) A ἀεικόρσωτο ι· ἄκαρτοι ἀεὶ κορσώσασθα ι· κεῖραι κεφαλήν * ἀεικῶ ς· ἀπρεπῶς gn χαλεπῶς ἄειλα πεδί α· ἀνήλια. ### alpha 1285 Εἵλη γὰρ τοῦ ἡλίου αὐγή (Aesch. fr. 334) ἀειλογί α· * πολυλογία vAPb τὸ ἑκάστοτε διδόναι λόγον καὶ ἀπολογίαν (Dem. ### alpha 1286 19,2 ..) * ἀειλογεῖ ς· ἀεὶ λαλεῖς Ab ἀεὶ προφέρεις A ἀείλ η· πνοή [ ἀήμενα ι· πνεῦσαι] ἄει ν· πνεῖν * ἀείνω ν· ἀένναον PbΣ ἀειναῦτα ι· ἀρχῆς ὄνομα παρὰ Μιλησίοις † ἀεινέου ς· οὐ προσηνεῖς, βλαβερούς ἀεινεφὴς τύφλωσι ς· p (trag. ### alpha 1294 ad.?) ... [ ἀείν η· δένδρον μεγαφόρον. ### alpha 1295 τὸ δὲ αὐτὸ καὶ δεῖνες] ἀείοι ς· ἀκούοις † ἀειπῶ ν· φίλησον, τοῖς βρέφεσι 〈λέγουσι〉 Λάκωνες * ἀεῖρα ι· βαστάσαι, ἆραι (Θ 424) vgA * ἀείραιε ν· ἐγείραιεν A * ἀειραμένη ν· διεγειρομένην A ἀειράμενο ν· διεγειρόμενον * ἀείρα ς· ἐγείρας. ### alpha 1302 ἄρας. κουφίσας (Η 268 ..) A * ἄειρ ε· φέρε, πρόσφερε· APb Μή μοι οἶνον ἄειρε (Ζ 264) ἀείρει ν· προσφέρειν (Eur. ### alpha 1304 Rhes. 25) * † ἀείροι ς· ἀπείροις A(b) * ἀείρυτο ν· ἀεὶ ῥέον vgA ἀείρομα ι· ἄνω αἴρομαι. ### alpha 1307 Σοφοκλῆς Τραχινίαις (216) * ἀειρομένα ς· περιερχομένης (Eur. ### alpha 1308 Alc. 450) Ab * ἀειρόμενο ς· ἐπαιρόμενος (Φ 307?) vgAb † ἀείριδα ς· κύκλους τοῦ ὅρμου * ἄειρο ν· ἄῤῥητον A ἀπαραίτητον. ### alpha 1311 ἐπὶ κακῷ ὠνομασμένον (ς 73) ἄειρο ς· δυστυχής ἀείρω ν· κουφίζων (λ 423) (phb) ἀείρ ω· ἄνω ὠθῶ * † ἄεις τὴν γνάθον A * ἄεισε ν· ᾖσεν (φ 411) A [ ἀεῖσσο ν· ἆσσον, ἐγγύς] ἀείσιτο ς· ὁ ἐφ’ ἑκάστῃ ἡμέρᾳ ἐν τῷ Πρυτανείῳ δειπνῶν * ἀείστορε ς· ἄπειροι (Eur. ### alpha 1319 Andr. 682) A * ἀείσ ω· ᾄσω P ὑμνήσω ἀεκαζομέ ν· μὴ βουλομένη (Ζ 458) ἀεκαζόμενο ς· ἄκων καὶ μὴ βουλόμενος. ### alpha 1322 ⸤ ἀναγκαζόμενος (n) ἀνιώμενος (ς 135) ἀεκήλι α· ἀκούσια. ### alpha 1323 χαλεπά, ⸤ ἃ οὐκ ἄν τις ἑκὼν πάθοι b βέλτιον δ’ ἄν τις ἀποδοίη τὰ τεταραγμένα καὶ οὐκ εἰρηνικά, κατὰ στέρησιν τῆς ἡσυχίας καὶ εἰρήνης (Σ 77) * ἀέκητ ι· ἀβουλίᾳ w παρὰ γνώμην (α 79 . ### alpha 1324 .) b * ἀέκοντα νέεσθα ι· μὴ θέλοντα ἀναχωρῆσαι (Σ 240) A * ἀέκοντο ς· ἄκοντος, μὴ βουλομένου (Α 301) gAPb * ἀέκω ν· ἄκων, μὴ θέλων A ἄειτα ι· ὑμνεῖται † ἄειτο ν· ταχύ ἀειφόρο ς· ἀειθαλής. ### alpha 1330 Σοφοκλῆς Τηλέφῳ (fr. 522) ἀείφρουρο ς· ἀεὶ διαμένων, (Cratin. ### alpha 1331 fr. 98,7?) ἀειθαλής ἀειφυγί α· τὸ εἰς ἀεὶ φυγαδεύεσθαι (Σ) ἀείχρηστο ς· οἶνος a) ἀελλή ς· . ### alpha 1334 .. (Γ 13) b) 〈ἀέ〉κασσ α· ἄκουσα ἀεκασσε ῖ· στερεῖται ἀέκητ ι· ἀκουσιότητι (Μ 8) * ἄελλα ι· ἄνεμοι, πνοαί (Β 293 . ### alpha 1337 .) vgb * ἀέλλη ς· συστροφῆς ἀνέμου A(b) † ἀελλήσα ς· κακοπαθήσας [ ἀελλάω ν· ταχέων] † ἄελο ν· ἕωλον. ### alpha 1341 Κρῆτες ἀέλιο ι· οἱ ἀδελφὰς γυναῖκας ἐσχηκότες, ἤγουν σύγγαμβροι ἄελθρο ς· νοσώδης ἄελλ α· συστροφὴ ἀνέμου, καὶ κονιορτός, ἀπὸ 〈τοῦ〉 ἄειν ὅ ἐστι πνεῖν (Π 374) * ἀελλόπου ς· ταχύπους (Θ 409 . ### alpha 1345 .) gwh ἀελλάδων ἵππω ν· ταχέων. ### alpha 1346 Σοφοκλῆς Οἰδίποδι Τυράννῳ (466) ἀελλόπος Ἶρι ς· ἡ ταχύπους. ### alpha 1347 ἀφ’ οὗ καὶ ποδήνεμος (Θ 409) ἀελλέ ς· ἀθρόον, καὶ ὁμόσε ἀελλῇσ ι· πετομέναις ἀελλῇσι θυμοῖ ς· ἀνυποστόλοις μετὰ παῤῥησίας † ἀελί ς· τάλαινα [ ἀθλί α] [ ἀελίσποντε ς· οὐκ ἐλπίζοντες] ἀελλόθρι ξ· ποικιλόθριξ. ### alpha 1353 ἢ †πυρεωροὺς καὶ συνεχεῖς ἔχουσα τὰς τρίχας. παρὰ τὴν ἄελλαν. Σοφοκλῆς Ἰνάχῳ (fr. 270) ἀελλό ς· μαινόμενος. ### alpha 1354 καὶ ὄρνεόν τι * ἀελπτέοντε ς· μὴ ἐλπίζοντες (Hdt. ### alpha 1355 7,168,2) An * ἄελπτο ν· ἀνέλπιστον, ἀπροσδόκητον vg δεινόν. ### alpha 1356 ⸤ αἰφνίδιον (Eur. Or. 879) Ap ἄεπτο ι· δεινοί. ### alpha 1357 καὶ ἄαπτοι. Αἰσχύλος Πρωτεῖ (fr. 213) ἀελπέ α· ἀνέλπιστον (ε 408) * ἀελλε ῖ· φιλεῖ. ### alpha 1359 κολακεύει A ἀελλῶ ν· στρέφων, ὀπτῶν, ποικίλλων † ἀελπάρε α· δεινά * ἀελλῶδε ς· μετὰ ἀνέμου ὀμιχλώδους Ab ἄεμμ α· τόξον (Callim. ### alpha 1363 h. 2,33 ..). ἱμάτιον * 〉α ἔμπεδο ν· βέβαιον (Greg. ### alpha 1364 Naz. c. 1,1,5,37) ἄε ν· ἔπνει ἀεννάασθα ι· καταντλεῖσθαι ἀεννάοντ α· ἀεὶ ῥέοντα (ν 109) * ἀένναο ς· διαρκὴς ἀεί. ### alpha 1368 ἢ ἀεὶ θάλλων (Eur. Or. 1299? Iob 19,25?) A ἄεν ἀήτα ς· ἔπνει * ἀεννάο υ· ἀεὶ οὔσης. ### alpha 1370 ἀεὶ ῥεούσης (Hes. op. 595) Ab * ἀέντε ς· πνέοντες (Ε 526) n ἀέντιο ν· Αἰγύπτιον σμυρνίον ἀέξει ν· αὔξειν (Μ 214) * ἀέξετ ο· ηὐξάνετο (κ 93 . ### alpha 1374 .) An * ἀέξω ν· αὔξων (Ρ 139) An [ἢ ἔχων n] † ἀέοισ ι· κομίταις ἀεπάσιο ν· ἀσμένως χαίροντα (ε 397) * † ἄεπτα ι· ἀκούεται (A) * ἄεπτο ν· ἰσχυρόν w ἀοίκητον ἀεργηκότε ς· ἀργοί, ἀναπαυόμενοι ἀεργηλό ν· ἀργόν (Lyr. ### alpha 1381 ad. 92?) † ἀέργυγο ν· καθέδραν. ### alpha 1382 οἱ δὲ †τάγηνα ἀέρδη ν· ἄνω. ### alpha 1383 ἢ φοράδην (Aesch. Ag. 324?) ἀεργό ς· * ἀργός (Ι 320) vgn ἢ κακοῦργος (Theocr. ### alpha 1384 15,50) ἀερέθοντα ι· αἰωροῦνται, κρέμανται (Γ 108) ἀερήϊο ν· ἀμέτρητον. ### alpha 1386 πολύ, ἀερῶδες † ἀέρῃ ς· ἄρῃς, βαστάσῃς * ἀερθεί ς· μετεωρισθείς (θ 375) vgA * ἄερθε ν· ἤρθησαν Pn ἀνέστησαν, ὥρμησαν (Θ 74) Ap * ἀέρθ η· ἐπήρθη (τ 540) An ἀερί α· ὀμίχλη, παρὰ Αἰτωλοῖς. ### alpha 1391 Θάσον τε τὴν νῆσον, καὶ Αἴγυπτον, καὶ Λιβύην, καὶ Κρήτην, καὶ Σικελίαν, καὶ Αἰθιοπίαν, καὶ Κύπρον οὕτως ἐκάλουν ἀερίδε ς· μέλισσαι ἄερκτο ν· οὐ περιειργόμενον (Lys. ### alpha 1393 7,28) * ἀεροβατεῖ ν· εἰς τὸν ἀέρα περιπατεῖν (Pl. ### alpha 1394 Ap. 19 c) vgA ἀερόε ν· μέλαν. ### alpha 1395 βαθύ. μέγα ἀέρο ν· ἀπεδερμάτουν (τ 421) † ἀέρος εἶδο ς· ἰός, καὶ ὄροβοι ἀερωδέστερ α· ἀφανέστερα ἀεροκέλαδοι πιτυοκάμπτα ι· . ### alpha 1399 .. (lyr. ad.?) ἀερολέσχη ς· ὑψηλὸς ἐν τῷ λέγειν, κομπηγόρος Ἀέροπε ς· ἔθνος, Τροιζῆνα κατοικοῦντες. ### alpha 1401 καὶ ἐν Μακεδονίᾳ γένος τι. καὶ ὄρνεά τινα † ἀεροπό ς· κοχλίας [ * ἀερό ς· ἀναιδής w] † ἀεροβλε ῖ· τείνει ἀέρσα ν· τὴν δρόσον. ### alpha 1405 Κρῆτες ἀερσίποδε ς· ταχύποδες, ἐλαφρόποδες (Γ 327 . ### alpha 1406 .) * ἀερσίπου ς· ταχύπους p [ ἀεστητό ν· αὔριον. ### alpha 1408 Βοιωτοί] ἀέσα ι· [ἀῆσαι] κοιμηθῆναι κατὰ στέρησιν τοῦ ἕσαι, ὅ ἐστιν ὁρμῆσαι (ο 40) N ἀέσαμε ν· ἐκοιμήθημεν (γ 151) * ἀεσίφρω ν· ματαιόφρων An, ὁ κούφας ἔχων τὰς φρένας (Υ 183) AP ἀεσιφροσύνῃσι ν· ἀνοίαις (ο 470) ἀεσίμαιν α· ἡ τοῖς πνεύμασι τῶν ἀνέμων μαινομένη. ### alpha 1413 θαλάσσης δὲ τὸ ἐπίθετον * ἄεσι ς· πόνος Ab βλάβη A ἀέσκοντ ο· ἀνεπαύοντο, ἐκοιμῶντο † ἄετα ι· πόλις ἀέτα ς· πόρπας, περόνας ἄετ ε· ἀκούσατε ἁέτε α· τὰ τῷ αὐτῷ ἔτει γεννώμενα † ἀετῆσα ι· στερῆσαι p ἄετ ο· ἐσίετο. ### alpha 1421 διέπνει (Φ 386) ἄετμ α· φλόξ ἀετμό ν· τὸ πνεῦμα ἀετόνυχε ς· βοτάνη ἀετό ς· τοῦ τροχοῦ τὸ κατὰ τὴν κνήμην ἑκάστην σιδήριον. ### alpha 1425 καὶ κυμάτιον τὸ ἐν τοῖς γείσοις. καὶ βοτάνη τις ἐν Λιβύῃ φυομένη ἀετώσιον· λύπῃ μεμιγμένον (Ibyc. ### alpha 1426 fr. 51) * ἀευγαλέοισ ι· χαλεποῖς, δεινοῖς (ο 399) A ἀεφανέω ν· λαμπρῶν ἀεχῆνε ς· πένητες p † ἀέχοντ ο· ὥρμων ἄζ α· ἄσβολος. ### alpha 1431 κόνις. παλαιότης. κόπρος ἐν ἀγγείῳ ὑπομείνασα * ἀζαλα ί· νέαι καὶ ἁπαλαί (λ 39) vA ἀζαλή ς· νήνεμος, ⸤ γαληνός p ἀζαέ ς· πολύπνουν p καὶ ὀλιγόπνουν * ἀζαλέα ς· ξηράς (Λ 494) vAn * ἀζαλέη ν· ξηράν (Η 239) P ἀζαλέο ν· ἄγαν ζέον, θερμόν, ἢ ξηρόν ἀζαλέοι ο· ξηροῦ (Υ 491) ἀζάνθ η· ἐξηράνθη A [ ἀζάπ α· πτησάνη p] ἀζαραπατεῖ ς· οἱ εἰσαγγελεῖς παρὰ Πέρσαις ἀζάτ η· ἐλευθερία [ ἀζαυτό ς· παλαιστής καὶ κόνις] * ἀζαχ ῆ· οἱ μὲν σκληρὰ καὶ χαλεπά, παρὰ τὸ ἀζαλέον. ### alpha 1444 οἱ δὲ ἀδιάλειπτον (A) ἄζει ν· στενάζειν (Soph. ### alpha 1445 fr. 893) ἢ ἐκπνεῖν διὰ στόματος (Nicoch. com. fr. 18, I 774) † ἀζηνο ί· κύκνοι, ταῖς πτέρυξιν 〈ἐν〉απολαμβάνοντες ἀέρα ἀζειρε ῖ· ξηραίνει, ἀζαίνει ἄζειρο ν· ἀποίκιλτον pc ἄζερο ς· ἀγαθός p ἀζείρο υ· ἀζώστου. ### alpha 1450 ἢ πολυζώστου ἀζέν α· πώγωνα (b) Φρύγες ἄζενο ν· γενειῶντα ἄζετο ν· πιστόν. ### alpha 1453 Σικελοί * ἅζε ο· ἐντρέπου vgAb σέβου, εὐλαβοῦ Ἀζειῶτα ι· ἔθνος b τῆς Τρῳάδος. ### alpha 1455 Σοφοκλῆς Συνδείπνοις (fr. 146) * ἅζε ο· [ἀζέω] ἐντρέπου An αἰσχύνου (Ε 830) A * ἅζεσθα ι· σέβεσθαι ( A 21 . ### alpha 1457 .) A * ἀζέσιμο ι· κύκνοι ταῖς πτέρυξιν ἐναπολαμβάνοντες (Hes. ### alpha 1458 scut. 316?) Ap ἅζετ ο· * ἐνετρέπετο (Ε 434)n ἐξηραίνετο, ψιλῶς, ὡς· Ἡ μέν τ’ ἀζομένη κεῖται ποταμοῖο παρ’ ὄχθας (Δ 487) καὶ· καταζήνασκε 〈δὲ〉 δαίμων (λ 587). ### alpha 1459 δασέως δὲ ἁγιάζεται, καὶ ἅγιον ἡγεῖτο, καὶ ἐσέβετο· Ἀλλὰ γὰρ οὐ〈δὲ〉 θεὸν μέγαν ἅζετο (Ε 434) [ * ἀζεχέ ς· ἀδιάλειπτον vgAn] [ * ἀζεχή ς· οἱ μὲν σκληρός, καὶ χαλεπότητος (Ρ 741) An] Ἀζείδα ο· Ἀζέως παιδός (Β 513) n ἄζ η· ξηρασία d κονιορτός. ### alpha 1463 εὐρώς (χ 184) † ἀζάι α· φθονερά * ἄζηλο ι· ἄτιμοι vgA ἀμίμητοι ἄζιμο ι· πνοαί . ### alpha 1466 .. Ἀζηνι ά· δῆμος Ἱπποθοωντίδος φυλῆς a) ἀζηρί ς· τοῦ ἁρματίου ξύλον κεκαμμένον b) Ἀζησί α· ἡ Δημήτηρ. ### alpha 1468 ἀπὸ τοῦ ἀζαίνειν τοὺς καρπούς (Soph. fr. 894) ἀζῆτα ι· οἱ ἐγγύτατοι τοῦ βασιλέως 〉αζήνασκ ε· ἐξήρανεν (λ 587) * ἀζηχέ ς· διηνεκές, ⸤ ἀδιάλειπτον vgA μεγαλόφωνον. ### alpha 1471 ⸤ ἰσχυρόν (63) A [ ἄζημο ι· πνοαί] † ἀζήωρ α· ταχέα. ### alpha 1473 πυκνά * ἅζομα ι· αἰσχύνομαι (Ζ 267? Eur. ### alpha 1474 Alc. 326?) vgA ἀζοίμη ν· ἀγανακτοῖμι. ### alpha 1475 Εὐριπίδης Δίκτυϊ (fr. 348) * ἀζομέν η· ξηραινομένη (Δ 487) n [ἐντρεπομένη] * ἁζόμενο ι· σεβόμενοι, 〈ἐντρεπόμενοι〉 (Α 21) (n) † ἄζο ν· μέλαν ἢ ξηρόν b [ ἄζο ξ· ὕλη] ἀζυγέ α· ἄζευκτον. ### alpha 1480 Ἀρχίλοχος (fr. 157) * ἄζυγε ς· ἄζευκτοι, μονάζοντες (Eur. ### alpha 1481 Hipp. 1425 ..) vgAn ἄζυμ α· τὰ ἄνευ παλαιᾶς ζύμης, ὃ καλεῖται προζύμιον ἄζ ω· ξηραίνω ἀζωλε ῖ· ἀγανακτεῖ pc ἄζωπε ς· αἱ ξηραὶ ἐκ τῆς θεωρίας ἄζωρο ς· ὁ εὔκρατος οἶνος n καὶ ὁ κυβερνήτης τῆς Ἀργοῦς ἄζωστο ς· ἀθώραξ, ἄνοπλος, ἄστολος (Hes. ### alpha 1487 op. 345) ἀζῶτε ς· οἱ μὴ εἰς τὰ συνεστῶτα παρόντες ἄζωτο ν· ἀβίωτον p Ἄζωτο ς· ἔθνος Συρίας καὶ πόλις (Hdt. ### alpha 1490 2,157) ἄ η· ἔπνει, ἐφύσα (μ 325 . ### alpha 1491 .) † ἄγκ ε· ἤγαγεν ἀήδ α· λείαν, λάφυρα ἀηδέομε ν· κοπιῶμεν * ἀηδέ ς· στυγνόν. ### alpha 1495 λυπηρόν vgAPb ἀηδή ς· κοπιώδης. ### alpha 1496 ὀχληρός p ἀηδῆσα ι· κοπιᾶσαι b καμεῖν * ἀηδόν α· ᾠδὴν 〈καὶ γλωσσίδα μετ〉αφορικῶς, οἱ δὲ ἀηδ〈όνα〉 A * ἀηδώ ν· εἶδος πετεινοῦ APn ἀηδόν α· γλωσσίδα μεταφορικῶς. ### alpha 1500 Εὐριπίδης Οἰδίποδι (fr. 556) καὶ τοὺς αὐλοὺς δὲ λωτίνας ἀηδόνας (fr. 931) που ἔφη † ἀηδονί ς· τόπος ἔνθα ᾖδον καὶ ἐργαστήριον ἀηδόνιο ς· ἐπὶ μὲν ὕπνου τὸ ἐλάχιστον (Nicoch. ### alpha 1502 com. fr. 16, I 773)· ἐπὶ δὲ λύπης τὸ σφοδρότατον (Aesch. fr. 291) 〈 ἀηδονιδεύ ς·〉 ἀηδόνος νεοσσός. ### alpha 1503 [καὶ τὸ τῆς γυναικὸς αἰδοῖον, παρὰ Ἀρχιλόχῳ (fr. 156)] Ἀηδώ ν· ἡ Ἀθηνᾶ, παρὰ Παμφυλίοις † ἀημητο ν· συσπαστὸν ἐγχειρίδιον, παρὰ Ταραντίνοις Ap ἀηθεῖ ν· μὴ εἰθίσθαι. ### alpha 1506 μὴ νοεῖν ἀήθεσσο ν· ἀσυνήθεις ἦσαν (Κ 493) * ἀήθη ς· ἄγριος. ### alpha 1508 ἀτριβής vg ἄημ α· * πνεῦμα vgb φύσημα (Soph. ### alpha 1509 Ai. 674) * ἀήμενα ι· πνεῦσαι n πνεῖν (γ 176) ἀήμενο ι· πνέοντες [ ἀην ά· δένδρα μικρὰ ἄκαρπα] ἀηνέ ς· ἀΐδιον b λάβρον. ### alpha 1513 ἄθλιον (Archil. fr. 38) ἀή ρ· ὁ μεταξὺ οὐρανοῦ καὶ γῆς τόπος † ἀήρη ς· καῦμα. ### alpha 1515 ὀμίχλη ἀήσυλ α· παράνομα, ἁμαρτωλά, οὐ καθήκοντα (Ε 876) * ἀήσυρο ν· κοῦφον, ἐλαφρόν (Callim. ### alpha 1517 fr. 311) v * ἀήτα ς· πνοάς (Ξ 254) vPn * ἀήτ η· πνοή. ### alpha 1519 θηλυκῶς (Ο 626) An * ἀήτη ς· ἄνεμος vgA ἀρσενικῶς (Ο 626) A * ἄητ ο· ἐφέρετο. ### alpha 1521 ἔπνει (Φ 386) gAn ἄητο ι· ἀκόρεστοι c, ἄπληστοι παρὰ τὴν τροφήν ἄητο ν· πολύ. ### alpha 1523 ἀβλαβές. οἱ δὲ ὁρμήν (Φ 395) ἀήτου ς· μεγάλας. ### alpha 1524 Αἰσχύλος Ἀθάμαντι (fr. 3) * † ἀθάδαο ν· ἐτύγχανον An [τινὲς δὲ ἀθάδανο ν ] †ἀθαιαρεῖ ς· αὐθάδεις. ### alpha 1526 ὑπερόπται. ἀκριβεῖς ἀθαλάττωτο ς· ἄπειρος θαλάττης 〈καὶ〉 πλοῦ (Ar. ### alpha 1527 Ran. 204) Ἀθάμαντ α· τὸν θυόμενον νεφέλαις (Ar. ### alpha 1528 Nub. 257) ἀθαμβέ ς· Φρύνιχος Ἀλκήστιδι· σῶμα δ’ ἀθαμβὲς γυιοδόνητον τείρει (fr. ### alpha 1529 2) * ἀθαμβή ς· ἄθαμβος A(vg) ἀθάνατο ι· τάγμα ἱππέων παρὰ Πέρσαις μυρίων ἀνδρῶν ἄθαπτο ς· ἄκαυτος [ἢ ἄκλαυστος]· θάψαι γὰρ τὸ καῦσαι (Eur. ### alpha 1532 Tro. 1085 ..) ἀθάρ α· ὁλόπυρος πτισάνη πυροῦ, καὶ πολτῶδές τι * ἀθαρέω ς· ἀκριβῶς gnp ἀθάρ η· πυρίνη πτισάνη ἀθαρή ς· ἄφθορος ἐπὶ γυναικός, ἐπὶ δὲ σιδήρου στερεός ἀθάρειο ι· αἱ μὴ διαπεπαρθενευμέναι. ### alpha 1537 τινὲς δὲ μὴ δεδεμένοι †ἄρθρῳ ἀθαρίζε ι· ἀδικεῖ, προπηλακίζει ἀθέατο ς· ἀόρατος ἀθεε ί· χωρὶς θεοῦ b γνώμης (ς 353) ἀθερή ς· ἤτοι ἀτειρής. ### alpha 1541 ἢ ὁ ἄγαν θεριστικός. ἢ ὑπέροπτος. ἢ θαυμαστός ἀθελβάζει ν· διηθεῖν ἀθέλβει ν· ἕλκειν [Νίκανδρος] * ἀθέλγει ν· ἀμέλγειν (Ap) ἀθέλγητα ι· θηλάζηται ἢ θλίβηται. ### alpha 1545 〈Νίκανδρος (fr. 124)〉 (Hippocr.) * ἀθέλιμνο ι· κακοί n ἀθέλημον ἄκουσμ α· κακόν ἀθέλβετα ι· διηθεῖται (Diocl. ### alpha 1548 com. fr. 7, I 768 K.) ἀθεμβοῦσ α· ἀκολασταίνουσα ἀθέμηλο ν· οὐδὲν ἔχουσα [οὐδὲ] θεμέλιον ἀθεμείλιο ς· ἀκροσφαλής. ### alpha 1551 ψεύστης ἀθεμιστῆσα ι· παρανομῆσαι n ἀδικῆσαι ἀθέμιστο ι· ἄνομοι, ἄδικοι (ρ 363) * ἀθεμίστω ν· παρανόμων (w) ἀδίκων (ι 106) An Ἀθήναζ ε· εἰς Ἀθήνας ἀθερέ ς· ἀνόητον. ### alpha 1556 ἀνόσιον. ἀκριβές * ἀθέριξ α· ἀπεφαύλισα (A) (Greg. ### alpha 1557 Naz. c. 2,1,19,51 ..) ἀθερίζει ν· * ἀποδοκιμάζειν vg(APn) ἀτιμάζειν (Α 261 . ### alpha 1558 .) σκυβαλίζειν * ἀθέρι ξ· τὸ εἰς τὸν στάχυν τοῦ σίτου ἄνω ὡς κέντρον (Υ 227) A ἀθερίσα ι· [καθυπνῶσαι] ἀφροντιστῆσαι * ἀθέριστο ς· ἀφρόντιστος n ἀθερή ς· ὁ σίδηρος ἀτειρὴς ὅταν θερίζῃ. ### alpha 1562 ἢ θεριστικός. ἢ ὁ διὰ λαμπρότητα ἀθρούμενος ὀξὺς ἢ ἀσταχύων ... (Aesch. fr. 128?) ἄθεσμος βλάβ η· ἐφ’ ἧι νόμος οὐ κεῖται * ἄθεσμος δίκ η· ἄνομος vgA * ἀθέσμω ς· παρανόμως (3. ### alpha 1565 Macc. 6,26) A(n) ἀθέσφατο ν· πολύν vgAn ἀπαρακολούθητον, καὶ ὅσον οὐδὲ 〈ἂν〉 θεὸς φατίσειεν δι’ ὑπερβολὴν πλήθους (Γ 4) ἀθετε ῖ· ἀτιμάζει [ῥιπτάζεται] (Esai. ### alpha 1567 21,2 ..) ἀθετεῖτα ι· ὑβρίζεται. ### alpha 1568 καταφρονεῖται. 〈ῥιπτάζεται〉 (Mc. 7,9? Esai. 21,2 Sy.?) ἀθέτω ς· ἀθέσμως. ### alpha 1569 ἢ 〈οὐ〉 συγκατατεθειμένως. Αἰσχύλος Προμηθεῖ δεσμώτῃ (151) ἄθεστος Ἐρινύ ς· σκληρά, ἣν οὐχ οἷόν τε ἐξιλάσασθαι (Callim. ### alpha 1570 ? cf. ad. fr. 325) ἄθηλο ν· μὴ τεθηλακός (Ar. ### alpha 1571 Lys. 881) ἀθήλω ς· [ἄπνευστος], ἀγάλακτος, ἄγευστος . ### alpha 1572 .. [ ἀθημένο ς· οὐδὲν ἔχων ἀμείνω] Ἀθην ᾶ· εἶδος αὐλοῦ [Μεγακλείδι] Ἀθηναί α· ἡ θεός. ### alpha 1575 ἡ δὲ γυνή 〈Ἀττική· Μεγακλείδησ〉 Ἀθηναΐ ς· ἡ ἐλαία [καὶ Ἀθῆναι ἄστυ] * Ἀθηναῖο ς· πολίτης τῆς Ἀττικῆς (n) * Ἀθήνηθε ν· ἐξ Ἀθηνῶν np * Ἀθήνῃσι ν· ἐν Ἀθήναις vgAn ἀθή ρ· ἐπιδορατίς, μεταφορικῶς. ### alpha 1580 Αἰσχύλος Νηρεΐσιν (fr. 154) ἀθήρ α· βρῶμα διὰ πυρῶν καὶ γάλακτος ἡψημένον παρ’ Αἰγυπτίοις ἀθηρηλοιγό ν· τὸ λεγόμενον ⸤ πτύον T, οἷον ἀθερολοιγόν, τὸ τῶν ἀθέρων ὀλοθρευτικόν. ### alpha 1582 Ἀθέρες δὲ τὰ λεπτότατα τῶν ἀσταχύων μέρη (λ 127) [ ἀθηρόλοο ν· τὸ τῶν ἀθέρων ὀλοθρευτικόν] ἀθηρόβρωτον ὄργανο ν· τὴν τορύνην, ᾗ τὴν ἀθήραν ἀνακινοῦσι. ### alpha 1584 Σοφοκλῆς Ὀδυσσεῖ ἀκανθοπλῆγι (fr. 416) * ἄθηρο ν· ἀθήρευτον vgn ἀθήτευτο ς· ὁ μηδενὶ ἐπὶ μισθῷ δουλεύων ἀθιγ ῆ· ἀνέπαφον [ ἀθήτευτο ι· οἱ μηδενὶ ἐπὶ μισθῷ δουλεύειν εἴρηνται] ἄθικτο ν· * ἀψηλάφητον vgPb μιαρόν, ἀκάθαρτον. ### alpha 1589 καὶ ἡ παρθένος οὕτως λέγεται † ἀθίκτορα ς· ἀνεπάφους παρθένους. ### alpha 1590 Ἴων Εὐρυτίδαις (fr. 11) ἀθίλο ι· κόγχου θαλασσίας εἶδος † ἄθιν α· ξύλα κατακαύσιμα ἆθλ α· τὰ ἔπαθλα. ### alpha 1593 ἀγῶνες ἀθλέβετα ι· διηθεῖται ἀθλεῖ ν· * ἀγωνίζεσθαι vg κακοπαθεῖν ἀθλεύω ν· * κοπιῶν vg ἢ τὸν μοχλὸν ἀφαιρούμενος ἀθλῆσα ι· κακοπαθῆσαι, καμεῖν, ἀγωνίσασθαι * ἄθλιο ς· ταλαίπωρος v ἀθλίω ν· ἀτίμων (p) ἐπιπόνων (Eur. ### alpha 1599 Tro. 489) * ἀθλοθέτη ς· ἀγωνοθέτης vgP * ἆθλο ν· ἀγώνισμα gPn ἔργον. ### alpha 1601 ἔπαθλον Σ [ ἄθλο ς· ἄφωνος] * ἀθροίζε ι· συνάγει vg * ἀθλοφόρου ς· ἀγωνιστάς (Ι 124) vgPn ἀθμονάζει ν· τὸ εἰς δῆμον ἀφικνεῖσθαι τῆς Ἀττικῆς Ἀθμονεύ ς· 〈ἀπὸ δήμου ph〉 φυλῆς τῆς Ἀτταλίδος Ἀθήνῃσιν * ἀθόλωτο ν· καθαρόν Pnp ἄθραυστ α· ἀπρόσκοπα. ### alpha 1608 Εὐριπίδης Ἰφιγενείᾳ τῇ ἐν Αὐλίδι (57?) * ἄθραυστο ν· ἰσχυρόν vg ὑγιῆ, ⸤ ἀβλαβῆ Pp † ἄθρα ς· ἅρμα. ### alpha 1610 Ῥόδιοι ἄθρακτο ι· ἀτάρακτοι (n) * † ἄθρα ι· ἀπειλαί καὶ ἀναστάσεις 〈ὀφείλουσαι〉 n ἀθράνευτο ν· ἄστρωτον. ### alpha 1613 Εὐριπίδης Οἰνεῖ (fr. 569) ἄθρατο ι· ἀνόχευτοι † ἀθράω ς· ἁπλῶς * ἄθρε ι· βλέπε vg ὅρα P νόει vg ἴδε * ἄθρει δή· νόει δή vg σκόπει 〈δή〉 (Greg. ### alpha 1617 Naz. c. 2,1,32,14.37, 1301) n * ἀθρε ῖ· ὁρᾷ, βλέπει np * ἀθρήσα ς· ἰδών (Eur. ### alpha 1619 Bacch. 1326) vgnp [ ἄθρεκτο ι· ἀτάρακτοι] ἀθρήματ α· δῶρα πεμπόμενα w παρὰ τῶν συγγενῶν ⸤ ταῖς γαμουμέναις w παρθένοις παρὰ Λεσβίοις (Sapph. ### alpha 1621 fr.) ἀθρῆσα ι· ἀτενίσαι, ἰδεῖν (τ 478) ἀθρήσειε ν· σκοπήσειεν (Κ 11 . ### alpha 1623 .) (n) * ἄθρησο ν· θεώρησον (Eur. ### alpha 1624 Hec. 679 ..) vgw * ἁθρό α· ὁμοῦ πάντα (α 43 . ### alpha 1625 .)w * ἄθροιζ ε· συνάγαγε b ἄθροισμ α· πλῆθος (Eur. ### alpha 1627 Or. 874) ἁθρόο ι· ὁμοῦ πάντες (α 27 . ### alpha 1628 .) ἀκέραιοι ἁθρόο ν· πολύ w ἀκέραιον. ### alpha 1629 Λάκωνες * ἄθροο ς· ἄφωνος w(v) ἄψοφος g * ἄθρου ς· ἁθρόους Pn συνηγμένους Σ * ἁθρόω ς· αἰφνιδίως, ταχέως, σφοδρῶς P ἀφώνως (g)pw συνηγμένως, ⸤ ὁμοῦ Pp ἀθυμί α· λύπη (Eur. ### alpha 1633 Bacch. 610) p ἀθυμῶ ν· λυπούμενος p * ἀθυμῶσ ι· λυπῶνται (Col. ### alpha 1635 3,21) vgb * ἀθύρματ α· παίγνια (Ο 363 . ### alpha 1636 .) vPn Ἁθύ ρ· μήν, καὶ βοῦς, παρὰ Αἰγυπτίοις ἀθύρε ι· παίζει (b) ῥᾳθυμεῖ ἀθυρεύεσθα ι· παίζειν p μιγνύειν. ### alpha 1639 ⸤ σκιρτᾶν p ἀθύρουσ ι· παίζουσιν ἀθυρόγλωσσο ς· βλάσφημος. ### alpha 1641 φλύαρος. ἀθυρόστομος (Eur. Or. 903) * ἀθυρονόμο ς· ὡς ἔτυχε χρώμενος τοῖς νόμοις gwp * ἀθύροντα ς· παίζοντας vg * ἀθύρω ν· παίζων (Ο 364) nh † ἀθύσσε ι· μιγνύει, ῥιπίζει ἀθώητο ς· ἀζημίωτος * ἀθῴω ς· ἀζημίως Pn * ἀθῷο ς· 〈ἀζήμιοσ〉 καὶ ἀναίτιος (Eur. ### alpha 1648 Bacch. 672) ghb Ἀθῷο ς· ὁ ἐπὶ τοῦ Ἄθω τοῦ ὄρους ἱδρυμένος ἀνδριάς, ὁ Ζεύς (Soph. ### alpha 1649 fr. 216) * Ἄθω ς· ὄρος b ἐν Μακεδονίᾳ (Ξ 229) * ἀθώπευτο ν· ἀκολάκευτον (Eur. ### alpha 1651 Andr. 459) vg α ι· ψιλούμενον μὲν καὶ περισπώμενον, σημαίνει τὸ ὄφελον, ἀντὶ τοῦ εἴθε. ### alpha 1652 δασυνόμενον δὲ ἄρθρον θηλυκὸν καὶ ἀναφορικόν, ᾧ χρῆται Ὅμηρος, ἀντὶ τοῦ αὗται, * ἢ αἵτινες pb † αιαιακον τιον Ἀθήνῃσι . ### alpha 1653 .. καὶ τὸ Αἰακοῦ τέμενος αἶα· γῆ (Γ 243 . ### alpha 1654 .) vgbp γαῖα p κατ’ ἀφαίρεσιν τοῦ γ. καί, ὥς τινες, κρήνη ἐν Παφλαγονίᾳ (Β 850) αἰάζε ι· θρηνεῖ (np) αἰαζομέν η· θρηνοῦσα r κωκύουσα αἰάζ ω· ἀναβοῶ, στενάζω (Eur. ### alpha 1657 Or. 80) w Αἰάκειο ν· οὗ φασιν Αἰακὸν οἰκῆσαι q † αἰακεί α· ὕβριν, οἱονεὶ αἰκία Αἰακίδα ο· τοῦ Αἰακοῦ ἐκγόνου, Ἀχιλλέως (Β 860 . ### alpha 1660 .) Αἰακί ς· κύλιξ p(b) 〈ποτήριον, κόνδυ〉 p Αἰαί η· ἡ νῆσος, ἣν κατῴκει ἡ Κίρκη. ### alpha 1662 καὶ αὐτὴ ἡ Κίρκη ὁμώνυμος· Αἰαίη δολόεσσα (ι 32) ‖ ἢ ἐθνική, ἀπὸ τῆς νήσου. τὸ ὄνομα δὲ πεποιημένον παρὰ τὸ αἲ αἲ τοὺς θρηνοῦντας φθέγγεσθαι, ἤτοι 〈οὕτωσ〉 τοὺς [ὑπὸ τῶν] παρὰ τοῖς Λαιστρυγόσιν ἀναιρεθέντας θρηνεῖσθαι. ἢ διὰ τὸ ἀξίαν εἶναι θρήνου τὴν τῶν μεταμορφουμένων ἀποθηρίωσιν αἶα ν· γαῖαν, γῆν (Θ 1 . ### alpha 1663 .) † * αἰαλέα ς· οἴμοι οἴμοι gn αἰανό ν· χαλεπόν, δεινόν r. ### alpha 1665 p αἰὲν ἀλιτρό ς· ἀεὶ ἁμαρτωλός (Θ 361) Αἰάντει α· ἑορτὴ ἐν Σαλαμῖνι Αἰαντί ς· φυλὴ Ἀθήνῃσιν † αἰαντό ν· ἁμαρτία (p) Αἴα ς· ὁ Τελαμῶνος (Α 145 . ### alpha 1670 .) p [ αἰᾶτα ι· καθῆναι (Γ 134)] αἱ αὐλαῖα ι· τὸ κατακάλυμμα † αἰαφο ί· αὐτοὶ ἀκούοντες * [ αἴα ψ· ματαίως rvghb ματαίως] αἰβάλ η· θύρα rbp αἰβετό ς· ἀετός. ### alpha 1676 Περγαῖοι αἰβο ῖ· ὡς οἴμοι r τίθεται καὶ ἐπὶ θαυμασμοῦ (Ar. ### alpha 1677 Av. 1342) [ αἶβο ν· κατάνες, πλάγιον] αἰγάδα ς· αἶγας. ### alpha 1679 Δωριεῖς Αἰγα ί· νῆσος πρὸς τῇ Εὐβοίᾳ r. ### alpha 1680 ἱερὸν Ποσειδῶνος (ε 381) * Αἰγαῖον ἁλμυρό ν· πέλαγος vgA 〈οὕτω καλούμενον〉 (Eur. ### alpha 1681 Tro. 1) A * αἴγαγρο ν· αἶγα ἄγριον r. ### alpha 1682 A(b) αἰγανέα ς· ἀκόντια (b) ἀπὸ τοῦ αἰγείοις ἱμᾶσιν ἠγκυλῶσθαι * αἰγανέη ς· τοῦ δόρατος (Π 589) gAn αἰγανέῃσιν ἱέντε ς· τοῖς δόρασι βάλλοντες, τοῖς πάνυ ὑψουμένοις (Β 774) * αἲ γά ρ· εἴθε γάρ (Β 371 . ### alpha 1686 .) n Αἰγαίοις . ### alpha 1687 ..· 〈ὅτι ὕδατι〉 θαλασσίωι περιαγνίζουσιν Αἰγαίω ν· ἐπιτεταμένως ἐνάλιος θεός καὶ τὸ περὶ τὰς Κυκλάδας πέλαγος (Eur. ### alpha 1688 Alc. 595?) οἱ δὲ ὁ Βριάρεως, καὶ ὁ Ποσειδῶν αἰγέα ν· ὑποδημάτω〈ν〉 γένος Αἰγιναῖ α· τὰ ῥωπικὰ φορτία· καὶ οἱ πιπράσκοντες αὐτὰ Αἰγινοπῶλαι ἐλέγοντο Αἰγιναῖο ν· νόμισμα ἀργυροῦν, μέγα [Αἰγενέοι] Αἰγιναῖο ς· ὁμοίως, ὀβολός (Thuc. ### alpha 1692 5,47,6) Αἰγινητικὰ ἔργ α· τοὺς συμβεβηκότας ἀνδριάντας * αἴγειρο ς· εἶδος δένδρου (Δ 482) r. ### alpha 1694 APb αἰγείρου θέ α· αἴγειρος ἦν Ἀθήνῃσι πλησίον τοῦ ἱεροῦ, ἔνθα πρὶν γενέσθαι θέατρον τὰ ἴκρια ἐπήγνυον (Cratin. ### alpha 1695 fr. 339) * αἵγ ε· αὗται (Δ 21 . ### alpha 1696 .)n αἰγείην κυνέη ν· τὴν ἐξ αἰγείου δέρματος γενομένην περικεφαλαίαν (ω 231) [ Αἴγεον ἀλωτό ν· πέλαγος οὕτω καλούμενον w] Αἰγειροτόμο ι· ἰθαγενεῖς τινες Ἀθήνῃσιν αἶγε ς· τὰ κύματα. ### alpha 1700 Δωριεῖς Αἰγηί ς· φυλὴ b Ἀθήνησι Αἰγιάλει α· ἡ νῦν Ἀχαΐα r Αἰγιαλεῖ ς· οἱ μετὰ Ἀγαμέμνονος στρατευσάμενοι πρότερον Ἴωνες, νῦν δὲ Ἀχαιοὶ ἐν Σικυῶνι αἰγιαλό ς· ὁ παραθαλάσσιος r ἐν τόπῳ ψαμμώδει, ἢ ψηφῖδας ἔχων αἰγιάδε ς· ὑμένες. ### alpha 1705 καὶ ἐν τῷ ὀφθαλμῷ τὰς ὑπολεύκους οὐλὰς αἰγιάδας ἔλεγον αἰγίβοτο ς· αἶγας βόσκειν [τρέφειν] δυναμένη, ἐξ οὗ καὶ τὴν ὀρεινὴν λέγουσιν (ν 246) * αἰγίδα θυσανόεσσα ν· τὸ ὅπλον τοῦ Διὸς τὸ κροσσῶδες (Ε 738) An αἰγίζε ι· καταιγίζει. ### alpha 1708 διασπᾷ αἰγίζει ν· διασπᾶν. ### alpha 1709 ἐκ μεταφορᾶς. παρ’ ὃ καὶ τὸ αἰγίζεσθαι, ἀπὸ τῶν καταιγίδων. Αἰσχύλος (fr. 407) ὁ δ’ αὐτὸς ἐν Ἠδωνοῖς καὶ τὰς νεβρίδας οὕτω λέγει (fr. 64) αἰγίκερα ς· τῆλις αἰγλίδι α· δακτυλίδια * αἰγίλιπο ς· ὑψηλὸς τόπος A αἰγίλι ψ· * ὑψηλὴ πέτρα (Ι 15) r. ### alpha 1713 Ahw καὶ πόλις (Β 633) n καὶ ἰτέα ὑπὸ Θουρίων αἰγίλουρο ς· κάραβος Αἰγιλιῶ ς· ἀντὶ τοῦ Αἰγιλιέως. ### alpha 1715 Ἀττικῶς Αἰγίλιπα τρηχεῖαν (Β 633) αἰγίλω ψ· πόα τις ἐμφερὴς στάχυϊ. ### alpha 1717 καὶ τὸ περὶ τὸν ὀφθαλμὸν πάθος Αἴγιν α· νῆσος τῆς Πελοποννήσου (Β 562) r. ### alpha 1718 b αἰγινόμο ι· ζῷα οὕτω καλούμενα αἰγιόχοι ο· αἰγιδούχου (Α 222 . ### alpha 1720 .) αἰγίοχο ς· αἰγιδοῦχος, ὁ τὴν αἰγίδα ἔχων. ### alpha 1721 αἰγὶς δὲ ὅπλον (Α 202 ..) r [ αἴγειρο ς· εἶδος δένδρου] αἰγί ς· ὀξεῖα πνοή r καὶ ἣν αἱ Λίβυσσαι φοροῦσι δοράν (Hdt. ### alpha 1723 4,189) καὶ ἡ ἀπόστιλψις τῶν ὀμμάτων αἰγίπυρο ς· βοτάνης εἶδος [ἢ κάραβος] αἰγί ς· ὅπλον n ἐξ αἰγείου 〈δέρματοσ〉 Ab καὶ τὸ ἐκ τῶν στεμμάτων διαπεπλεγμένον δίκτυον (Lyc. ### alpha 1725 ap. Harp.) Νυμφόδωρος (fr. 22 M.) δὲ καὶ τὸν θώρακα αἰγίδα λέγεσθαί φησιν ὑπὸ Λακώνων Αἴγιο ν· πόλις r. ### alpha 1726 w 〈τῆς Ἀχαΐασ〉 (Β 574) αἰγίσκο ν· αἶγα ἐκτομίαν [τῆς Ἀχαίας] Αἰγλάη ρ· ὁ Ἀσκληπιός αἴγλα ς· ἀμφιδέας, καὶ ψέλια τὰ περὶ τὴν ὕνιν τοῦ ἀρότρου αἴγλ η· χλιδών, Σοφοκλῆς Τηρεῖ (fr. ### alpha 1730 537) [χιτών] καὶ πέδη παρὰ Ἐπιχάρμῳ ἐν Βάκχαις (fr. 20) αἴγλαι ς· λαμπηδόσι, λαμπρότησιν αἴγλ η· * λαμπηδών (ζ 45) r. ### alpha 1732 vgPb αὐγή vgPb φῶς, ⸤ λαμπρότης (Β 458 ..) p ἔστι δὲ καὶ βόλος φαῦλος κυβευτικός (Cratin. fr. 377) * αἰγλήεσσ ι· λαμπροῖς (Greg. ### alpha 1733 Naz. c. 2,1,1. 68 p. 975) (n) * αἰγλήεντο ς· λαμπροῦ (Α 532) b Αἴγλης Χάριτε ς· πιθανῶς ἐγενεαλόγησαν τὰς Χάριτας Αἴγλης καὶ Ἡλίου, ἐπεὶ τὰς Χάριτας λαμπρὰς εἶναι δεῖ (Antim. ### alpha 1735 fr. 95 W) Αἰγλήτη ν· ἐπίθετον Ἀπόλλωνος Αἰγοφάγο ς· Ἥρα ἐν Σπάρτῃ αἰγυλί ς· λύγος † αἰγύλιο ς· Αἰγύπτιος p [αὐγὴν ἡδύ] αἰγυπιό ν· εἶδος ἀετοῦ rT * αἰγυπιοῖσι ν· ἀετῶν γένος, 〈οἱ δὲ〉 γῦπες (Η 59) n † αἰγύπτη ς· σύντης. ### alpha 1742 ὁ καλοβότης† Αἰγυπτία ἐμπολ ή· ὁ ῥῶπος, καὶ τὰ ἐκεῖθεν φορτία, ὡς Εὐριπίδης (fr. ### alpha 1743 932) αἰγυπτιάζω ν· κακοτροπευόμενος (p) αἰγυπτιασμένος κατὰ στάσει ς· οὕτως ἐλέχθη ὑπὲρ Ἰώνων Αἴγυπτο ς· ὁ Νεῖλος ὁ ποταμός. ### alpha 1746 ἀφ’ οὗ καὶ ἡ χώρα ὑπὸ τῶν νεωτέρων Αἴγυπτος ἐκλήθη (Ξ 258) Αἰγύπτιο ς· ὄνομα ἐθνικόν· ἀθάνατος Πρωτεὺς Αἰγύπτιος (δ 385) καὶ κύριον τὸ τοῦ Ἰθακησίου γέροντος (β 15) αἰγυπτιῶσα ι· μελᾶναι (trag. ### alpha 1748 ad. 161? com. ad. 9?) (r) † αἰγωγαία ν· ὀφθαλμός αἰγώνυχο ν· πόας εἶδος αἰγῶν τ ε· αἰγιδίων [Αἴγυππον ὄμμα] (Ω 34 . ### alpha 1751 .) αἰγῶν τε τελείω ν· τῇ ἡλικίᾳ τελείων (Α 66 . ### alpha 1752 .) * Ἅιδα ν· ᾅδην (Eur. ### alpha 1753 Hec. 1032 ..) Ab * Ἀΐδα ο· ᾅδου (Ε 646 . ### alpha 1754 .) b Ἄϊδ ι· τῷ ᾅδῃ b ἀπὸ τῆς εὐθείας 〈τῆς ὁ Ἄϊσ〉 (Α 3) Ἄϊδος κυνέ η· [τῆς ὀάις] ἀθάνατόν τι νέφος, ὃ περιβάλλονται οἱ θεοί, ὅταν θέλωσιν ἀλλήλοις μὴ γινώσκεσθαι. ### alpha 1756 νεφέλη ἀφανής, ἣν ὑποδυσάμενοι οἱ 〈θεοὶ〉 ἀθεώρητοι γίνονται ἀλλήλοις (Ε 845) * ἅιδα ς· τύμβος p τάφος (Eur. ### alpha 1757 Hec. 483 ..) Ab * Αἰδάδα ς· δεσπότης Anc ( * ) αἱ δ έ· αὗται δέ † αἰδάνη ς· διατρίβων. ### alpha 1760 Ταραντῖνοι * [ αἰδάσητα ι· ᾐδέσθη] A ἄιδειν πρὸς μυῤῥίνη ν· ἔθος ἐν τοῖς συμποσίοις τὸν μὴ δυνάμενον ᾆσαι δάφνης κλῶνα ἢ μυῤῥίνης λαβόντα πρὸς αὐτὴν ἄιδειν ἄιδει ν· ἐπὶ τῶν ἀλεκτρυόνων λέγουσιν Ἀττικοί· κοκκύζειν δὲ οὔ φασιν ἐπ’ αὐτῶν, πλὴν μωκώμενοί τινα ξένον. ### alpha 1763 Δηλοῖ δὲ καὶ λέγειν, ὀνομάζειν * αἰδεῖσθα ι· ἐντρέπεσθαι (Α 23) Ab ἄιδειν 〈τὰ〉 Τελαμῶνο ς· ἦν τι σκολιὸν γεγραμμένον εἰς Αἴαντα (Com. ### alpha 1765 ad.) ἄιδεις ἔσο ν· ἴσον τῷ μάτην λέγεις, καὶ ληρεῖς (Com. ### alpha 1766 ad.) αἰδέσασθα ι· τὸ ἔνοχον ὄντα [καὶ] φόνῳ ἀκουσίῳ καὶ πεφυγαδευμένον ἐφ’ ὡρισμένῳ χρόνῳ . ### alpha 1767 . τοῦ τετελευτηκότος ἐξιλᾶσθαι, ὡς εἰληφότος ἤδη τιμωρίαν αἴδεσθε ν· ᾐδέσθησαν (Η 93) * αἰδέσιμο ν· σεβάσμιον, ἔντιμον (Σ) * αἰδεσιμώτατο ς· αἰδοῦς ἄξιος vgAP 〈τιμιώτατοσ〉 r. ### alpha 1770 Pp * αἴδεσσα ι· αἰδέσθητι (Ι 640) b (A) * αἰδέσσετα ι· αἰδεσθήσεται (Χ 419) A * ἀΐδηλο ν· ἄδηλον, ἀφανές (Β 455) Ab * ἀϊδήλω ς· ἀφανιστικῶς (Φ 220) A * αἰδήμον α· αἰδέσιμον (2. ### alpha 1775 Macc. 15,12) vgAb * Ἀΐδη ς· ᾅδης (Ε 395) vgAb * αἰδήφρω ν· αἰσχυντηρός (Eur. ### alpha 1777 Alc. 659) Ab * ἀΐδιο ν· ἀεὶ ὄν (A) ἀεὶ ὑπάρχον * ἀϊδίω ν· αἰωνίων vgAP ἀϊδνό ν· * μέλαν A ἢ ἀφανιστικόν (Aesch. ### alpha 1780 Suppl. 781) (b) Λέγουσι δὲ καὶ τὸν ὠκεανὸν πηλὸν ἀϊδνόν ([Callim.] fr. an. 220) ἀϊδν ή· σκοτεινή (Lyr. ### alpha 1781 ad. 92?) αἰδοῖο ν· αἰσχύνη r * αἰδο ῖ· [ει νικώμενος] τῇ αἰσχύνῃ P * αἰδοῖ εἴκω ν· νικώμενος τῇ αἰδοῖ An τουτέστιν αἰδούμενος (Κ 238) Σ * αἰδοί η· αἰδοῦς ἀξία (Β 514 . ### alpha 1785 .) An * Ἄϊδο ς· εἰς ᾅδου (Γ 322 . ### alpha 1786 .) Ab * αἰδοῖο ς· δίκαιος, τίμιος A Ἄϊδος κυνέ η· νέφος τι σκότους (Ε 845) 〈 αἰδοῖο ς·〉 αἰδοῦς ἄξιος (Γ 172) r καὶ ἐπὶ τοῦ αἰδουμένου δὲ χρῆται τῇ λέξει Ὅμηρος καὶ ἐπὶ τοῦ ἱκέτου· κακὸς δ’ αἰδοῖος ἀλήτης (ρ 578) αἰδοῦμα ι· αἰσχύνομαι (Eur. ### alpha 1790 Or. 37 ..) r. b Αἰδοῦς βωμό ς· Ἀθήνῃσιν ἐν τῇ ἀκροπόλει Αἰδοῦς καὶ Ἀφελείας εἰσὶ βωμοὶ πρὸς τῷ ἱερῷ * ἀΐδρε ι· ἀπείρῳ, ἀμαθεῖ (Γ 219) (n) ἁιδοφοῖτα ι· οἱ λεπτοὶ καὶ ἰσχνοί (p) καὶ ἐγγὺς θανάτου ὄντες (Ar. ### alpha 1793 fr. 149,6) ἀϊδρεί ῃ· ἀπειρίᾳ, ἀμαθίᾳ· πολέμοιο (Η 198) ἄϊδρο ι· ἀΐδριες. ### alpha 1795 Ἴων Τεύκρῳ (fr. 34) ἀϊδροφῶντ ι· ἀνδρῶν ἀναιρετικῶν (Β 651 . ### alpha 1796 .) * † αἴδυλο ς· θρασύς Anp ἀΐδρυτον κακό ν· Κρατῖνος Σεριφίοις (fr. ### alpha 1798 209) οἰκοῦσιν φεύγοντες ἀΐδρυτον κακὸν ἄλλοι ς· κακοΐδρυτον, ἢ οἷον ἄλλοι αὑτοῖς οὐκ ἂν ἱδρύσαιντο, τὴν φυγήν, ὡς εἴ τις ἄγαλμα ἱδρύσαιτο αἰδώ ς· * αἰσχύνη vgAb . ### alpha 1799 .. τὴν τοῦ σώματος αἰσχρότητα (Β 262)bp ... τὰ αἰδοῖα καὶ ἡ σελήνη, παρὰ Χαλδαίοις [ ἀίδω ν· λέγων] * Ἀϊδωνέο ς· τοῦ ᾅδου A(b) Ἀϊδωνεύ ς· ὁ θεός. ### alpha 1802 καὶ ὁ τόπος (Υ 61) * Ἀϊδωνῆ ϊ· τῷ ᾅδῃ (Ε 190) Ab αἰδὼς Ἀργεῖο ι· αἰσχύνῃ . ### alpha 1804 .. γεγονότες (Ε 787) * Ἀϊδώνι α· θανάσιμα gA † αἰδῶσσ α· τῆς αὐλῆς τὰ τειχία p [ ἀϊδώτατο ν· τειχίονα] * ἄϊε δ έ· ἤκουε δέ (Φ 388) Ab αἰε ί· * ἀεί, διαπαντός (Α 107) συνεχῶς A ἔστι δὲ καὶ δι’ αἰῶνος· θεῶν αἰειγενετάων (Β 400) καὶ τὸ μετὰ χρόνον. ### alpha 1809 καὶ τὸ συνεχῶς, καὶ πυκνῶς. καὶ τὸ δι’ ὅλου· αἰεί τοι φίλον ἐστὶν ἐμεῦ ἀπονόσφιν ἐόντα (Α 541), καὶ τὸ καθ’ ὥραν τεταγμένην συμβαῖνον· μάλα κεν βαθὺ λήϊον αἰεί (ι 134), καὶ τὸ ἐν βραχεῖ χρόνῳ συνεχές· αἰεὶ δ’ ἡνίοχον κονίης ῥαθάμιγγες ἔβαλλον (Ψ 502) * ἀΐε ι· ἀκούει n(Σ) αἰσθάνεται (Σ) αἰειγενετάω ν· * διαπαντὸς ὄντων Ab, ἢ διὰ παντὸς ἐνεργούντων καὶ γενεσιουργούντων (Β 400) ἄϊε ς· ἐπύθου (Eur. ### alpha 1812 Hipp. 362 ..) [ἐκοιμήθη] αἰεὶ νέον ἐρχομενάω ν· διαπαντὸς νεωστὶ ἐρχομένων. ### alpha 1813 ἀθρόως γὰρ εἰσελθοῦσαι ἐπὶ λειμῶνα ἀνθῶν ἢ ἀλλαχοῦ που αἱ μέλισσαι, μικρόν τι τῆς πτήσεως μετελθοῦσαι διϊστῶσιν, ὡς ὁμοίως καὶ δεύτεραι πετασθεῖσαι, καὶ αὖ πάλιν τρίται, εἶτα τῇ τάξει ἀναπέτονται πάλιν, ὡς δοκεῖν αὐτὰς κατ’ ὀλίγον ἀναπετομένας, ἀρχὴν τῆς πτήσεως λαμβάνειν (Β 88) [ αἰέσκοντ ο· κυλίζοντο] [ αἴελχο ς· κλάδος δάφνης r. ### alpha 1815 Abp] ἀίε ν· [ * διαπαντός vg] ἐπαισθάνεσθαι [ ἄιεν δ έ· ἤκουεν δέ] αἰετὸν κάνθαρος μαιεύσομα ι· παροιμία. ### alpha 1818 τὰ γὰρ ὠιὰ τοῦ ἀετοῦ ἀφανίζουσιν οἱ κάνθαροι κυλίοντες αἰετὸς αἴθω ν· ὁ ἔνθερμος, καὶ πυρώδης, καὶ ξανθός (O690) ‖ καὶ τὸ πτηνόν. ### alpha 1819 καὶ ὄροφος. καὶ τὸ ἐπὶ τῷ γείσῳ κυμάτιον [ α ι ]ἑωυτ ῷ· ἑαυτῷ (Hdt. ### alpha 1820 1,28 ..) αἱ ἐξαίρετο ι· αἱ ἐπίλεκτοι (Β 227) αἰζᾶε ν· εὐτραφὲς βλάστημα αἰζαό ν· τὴν μέσην ὥραν αἰζασί α· ἄμπελος οὕτως λεγομένη † αἰζέω ν· ὀρῶν ⸤ ὑψηλῶν p αἰζηο ί· νεανίσκοι Ab οἱ τῷ αἵματι ζέοντες. ### alpha 1826 ἢ οἱ ἄγαν θερμοὶ καὶ θυμώδεις (Γ 26 ..) * αἰζήϊο ς· ἀκμάζων (Ρ 520) r. ### alpha 1827 vgAb * αἰζηιῶ ν· νεανιῶν (Β 660 . ### alpha 1828 .) A † ἀΐζηλο ς· ἄδηλος (p) † αἰζηνεκέ ς· διηνεκές, αἰώνιον [ αἰζητό ν· πνευστικόν. ### alpha 1831 καὶ πυρῶδες] ἀιζόκροτο ν· ξηρασίαν (p) † αἰζυκτ ή· ἡ γῆ [ αἰην ά· τὰ μικρὰ τῶν δένδρων. ### alpha 1834 ἄλλοι δὲ αἰῆνες] 〈 αἰηνέ ς·〉 αἰώνιον, βλαβερόν (Archil. ### alpha 1835 fr. 38) * αἴη ς· γῆς g γαίης (Β 162 . ### alpha 1836 .) A * αἰήσυλο ν· ἄνομον (A) [οὐ] κακοποιόν (Ε 876) αἰῆτα ι· ἄνεμοι (Tb) αἴ θ ’ ὄφελε ς· εἴθ’ ὤφειλες (Α 415) αἴητο ν· πνευστικόν, ἢ πυρῶδες. ### alpha 1840 ἐπὶ τοῦ Ἡφαίστου (Σ 410) αἰθα ί· μέλαιναι ‖ * καὶ ⸤ πομφόλυγες gnhp * αἰθάλ η· σποδός. ### alpha 1842 τὸ ἐκ καμίνου μέλαν (Exod. 9,8) vgAP * αἰθάλ η· τέφρα w σποδός b Αἰθαλίδα ι· δῆμος τῆς Λεωντίδος φυλῆς αἰθαλίδε ς· τὰ ἐν τῷ σίτῳ γινόμενα ἢ τοὺς ἐπὶ τῷ ὕδατι σταλαγμοὺς τοῦ ἐλαίου αἰθαλόε ν· * κεκαυμένον r. ### alpha 1846 An λαμπρόν. ἐμπεπρησμένον (Β 415) αἴθαλο ς· ἡ τοῦ πυρὸς ἀποφορά. ### alpha 1847 καὶ ἡ ἐν τῷ ὀρόφῳ αἰθάλη * αἰθαλώδη ς· καπνώδης r. ### alpha 1848 A σκοτώδης vgA † αἰθερτητό ν· ἐνθυμητόν. ### alpha 1849 Κρῆτες * αἴθ ε· εἴθε (Δ 178 . ### alpha 1850 .) vgn [μακάρι] * αἴθει ν· καίειν (Eur. ### alpha 1851 Rhes. 78) vAP * αἰθέριο ν· . ### alpha 1852 .. καὶ οὐράνιον (Eur. Andr. 831?) Apw * αἰθέρο ς· ἀέρος (Β 458) vgA ἢ ὑπὲρ τὸν ἀέρα ὄντος A αἰθέριος ῥύμβο ς· οὐρανός (Critias fr. ### alpha 1854 19 D) αἰθέρ α· ἐμπυρισμόν, ἀπὸ τοῦ αἴθεσθαι. ### alpha 1855 Εὐριπίδης Τρῳάσιν (1079) αἴθεσθα ι· καίεσθαι (Eur. ### alpha 1856 Bacch. 624) * αἴθετα ι· καίεται A λαμπρῶς (Eur. ### alpha 1857 Tro. 298) * αἰθερονόμω ν· τῶν ἐν ὕψει τὴν νομὴν ἐχόντων vgn αἰθόμενο ι· καιόμενοι (Λ 775) αἰθή ρ· ὁ ὑπὲρ τὰ νέφη τόπος αἰθὴς πέπλο ς· Κρατῖνος Κλεοβουλίναις (fr. ### alpha 1861 88)· †ἐκβάλλοντες τοὺς αἰθεῖς πέπλους Αἴθικε ς· ἔθνος παρὰ τὴν Θεσσαλίαν, ὅ ἐστιν Δολοπία (Β 744) αἴθινος καπνό ς· ὁ δριμύς (Eur. ### alpha 1863 fr. 781,48) p αἰθίνη ν· καυσίμην (r) Αἰθιοπί α· ἡ Σαμοθρᾴκη r Αἰθοπίης παῖδ α· τὸν Διόνυσον· Ἀνακρέων (fr. ### alpha 1866 135), ἄλλοι τὸν οἶνον, ἄλλοι τὴν Ἄρτεμιν Αἰθιοπικό ν· ἀκακία αἰθιοπί ς· φλομώδης πόα p αἴθρι α· Κρατῖνος Δηλιάσιν (fr. ### alpha 1869 22). Ὑπερβορέους αἴθρια τιμῶντας στέφη· τὰ γὰρ Ὑπερβορέων ἱερὰ κατά τινα πάτριον ἁγιστείαν οὐχ ὑπὸ στέγην, ἀλλ’ ὑπαίθρια διαφυλάττεται Αἰθίο ψ· ὁ Λέσβιος. ### alpha 1870 ⸤ μέλας (pb) ἢ τὸ κεράμιον αἶθμ α· δέλεαρ αἰθόλικα ς· φλυκταίνας (Hippocr. ### alpha 1872 us. hum. 6) (rp) * αἰθό ν· λαμπρόν, πυῤῥόν A μέλαν αἴθων α· [ * μέλανα vgP] πυρώδη (Λ 548) [ἢ * θερμαντικόν (Α 462) (hp)] * αἰθομένο υ· καιομένου (Χ 135) (vgn) αἴθοπα οἶνο ν· θερμαντικόν (Α 462 . ### alpha 1876 .) (r) * αἴθοπο ς· διαπύρου. ### alpha 1877 μέλανος A * αἶθο ς· καῦμα (Eur. ### alpha 1878 Rhes. 990) r. vgAb * αἰθούσ ῃ· στοᾷ (Ι 47) A ἢ λαμπρᾷ * αἴθουσα ι· καίουσαι A αἰθούση ς· τῆς πρὸς ἥλιον ἀνίσχοντα τετραμμένης, ἢ τῆς πρὸς τὴν δύσιν. ### alpha 1881 ἀπὸ τοῦ καταίθεσθαι ὑπὸ ἡλίου (ο 146 ..) αἰθούσαι ς· λαμπούσαις αἰθρε ῖ· χειμάζει * αἰθρί α· εὐδία (Xen. ### alpha 1884 Hell. 7,1,30 ..) vgAn αἴθρ η· αἰθρία. ### alpha 1885 αὐγή. εὐδία. ἀὴρ καθαρός (ζ 44 ..) ἔστι δὲ καὶ ⸤ ὄνομα κύριον τῆς Πιτθέως θυγατρός (Γ 144) r αἰθρηγενέτη ν· εὐδίαν ποιοῦντα (ε 396) αἰθρινό ν· πρωϊνόν r * αἴθριο ς· ὑπὸ τὸν ἀέρα (Iob 2,9) r. ### alpha 1888 vgA αἶθρο ς· ψῦχος τὸ ὀρθρινόν (ξ 318) T. ### alpha 1889 n αἴθυγμ α· σκίασμα. ### alpha 1890 κίνημα αἴθρ ῳ· τῷ ἐκ τῆς αἰθρίας πνεύματι (ξ 318) * αἴθυι α· εἶδος πετεινοῦ (ε 337) AP αἴθυια ι· ἐνάλιαι κορῶναι r(n) αἰθυίας ἄνθο ς· βοτάνης εἶδος Αἰθύμα ι· †οἰκτρὸν κατοικήσαντες οὕτως ἐκαλοῦντο ( * )† αἰθύνεσθα ι· λαμβάνεσθαι. ### alpha 1896 αἱρεῖσθαι. ἀγαγέσθαι. κρατεῖν * αἰθύσσε ι· ῥιπίζει Ab [ αἰθύσσει ν· ἀνασείειν. ### alpha 1898 Σίνωνι Σοφοκλῆς] ( * ) αἰθύσσοντο ς· ὁρμῶντος (Greg. ### alpha 1899 Naz. c. 1,2,25,18 p. 814) αἴθω ν· λάμπων * αἴθωνα ς· λαμπρούς (Ι 123 . ### alpha 1901 .) vgA αἴθω ν· μέλας (Ο 690) p αἴ θ ’ ὥ ς· εἴθ’ οὕτως αἴ κ α· ἐάν αἰκάζε ι· καλεῖ αἰκάλλε ι· σαίνει, ⸤ θωπεύει (Ar. ### alpha 1906 Eq. 211) r ἀϊκά ς· τὰς ὁρμάς w καὶ τὰς φοράς (Ο 709) αἴκαλο ς· κόλαξ 〈ἀπατεών〉 r * αἴ κ ε· ἐάν πως (Α 408 . ### alpha 1909 .) Ab αἴ κ ε· ἐάν n τὸ δ’ αὐτὸ δηλοῖ, κἂν μετὰ τοῦ ν λέγηται. ### alpha 1910 οἷον· αἴ κεν, ⸤ αἴ κέν πως· ἐάν 〈πωσ〉 (Α 66 ..) n * αἴ κεν ἴδηα ι· ἐὰν θεάσῃ (Ρ 652) A * ἀϊκελίο υ· εὐτελοῦς, εὐκαταφρονήτου (Ξ 84) A * αἴ κε πίθηα ι· ἐὰν πεισθῇς (Α 207) A αἴ κε ποθ ί· ἐάν ποτε (Α 128) ἄϊκε ς· ὁρμαί n ἀϊκ ή· ῥιπή, κίνησις * αἰκί α· πληγή. ### alpha 1917 ὕβρις vgA βάσανος. μάστιξ A αἰκίζετα ι· μαστίζεται p(n) ὑβρίζεται (Soph. ### alpha 1918 Ai. 65) αἰκίσμασ ι· πληγαῖς, μάστιξιν αἰκισμῶ ν· μαστίγων, πληγῶν αἰκιῶ ν· βασάνων, πληγῶν ἄικικ α· ὕβρικα αἶκλο ι· αἱ γωνίαι τοῦ βέλους A αἶκνο ν· δεῖπνον r. ### alpha 1924 b αἶκλο ς· ὁ ἑσπέριος αἴκολ α· αἰσχρά ἄϊκτο ς· ἀπρόσιτος ἀϊκτ ή· ἡ κρηπίς. ### alpha 1928 οἱ δὲ ἡ ἀκτή αἴκουδ α· αἰσχύνη. ### alpha 1929 Λάκωνες ἀικῶ ς· αἰκιστικῶς, ὑβριστικῶς (Χ 336) χαλεπῶς. ### alpha 1930 ἀπὸ τῆς αἰκίας (Plat. com. fr. 225) * αἴλινο ς· ὕμνος b θρῆνος r (vgAn) * αἴλιο ι· σύγγαμβροι gA [ ἀϊλεῖ ν· θωπεύειν] αἰλότροπο ν· ἀλλοιότροπον αἰλούριο ς· ῥίζα τις οὕτω καλουμένη * αἷμ α· γένος, σπέρμα· vgA ταύτης τοι γενεῆς τε καὶ αἵματος εὔχομαι εἶναι (Ζ 211), κατὰ μὲν τὴν γενεὴν τοῦ πατρὸς θεωρουμένου, κατὰ δὲ τὸ αἷμα τῆς μητρός. ### alpha 1936 τὸ γὰρ καταμήνιον αἷμα τῇ καταβολῇ τῆς γονῆς παγὲν καὶ σὰρξ γενόμενον διαπλάττεται ὑπὸ φύσεως. ὁτὲ δὲ συνήθως αὐτὸ τὸ αἷμα, ὡς τό· ῥέε δ’ αἷμα κατ’ οὐταμένης ὠτειλῆς (Ρ 86) ὁ δὲ Σοφοκλῆς ἐν Ἠλέκτρᾳ (394) τὴν μάχαιραν ἔφη Σ † αἰμαλέο ν· ἀσθενές αἱμαλέ α· ἀλλάντια αἱμακουρία ι· τὰ ἐναγίσματα τῶν κατοιχομένων (Pind. ### alpha 1939 O. 1,90) αἷμα παχὺ πτύοντ α· πολύ. ### alpha 1940 τὸ γὰρ ὀλίγον τῷ σιάλῳ λεπτύνεται (Ψ 697) αἱμασι ά· τὸ ἐκ πολλῶν λίθων λογάδων ἄθροισμα αἱμασια ί· . ### alpha 1942 .. * ὡς φραγμοὶ πλατεῖς ἀπὸ πλίνθου 〈οἰκοδομηθέντεσ〉 (Hdt. 1,180,2) A ... 〈περιτείχισμα〉 θριγκῶδες. Ἀπίων ἀβασία, ἐφ’ ἣν οὐκ ἔστιν ἐμβῆναι (ς 359) a) αἵματος ἆσαι Ἄρη α· αἵματος κορέσαι τὸ δόρυ. ### alpha 1943 ἢ αἵματι μολῦναι καὶ χρῶσαι αὐτό· ἄση γὰρ ἡ ῥυπαρία (Ε 289) ὅθεν καὶ ἀσάμινθος, ἐν ᾗ τὴν ἄσην μινύθοντε〈ς ἐλούοντο〉 b) † ἐνεορε ῖ· ... Σοφοκλῆς Εὐμήλῳ (fr. 202) αἵματι φοινό ν· πυῤῥόν (Π 159) αἱματίτη ς· ἡ φλέψ rp ἰδιαίτερον δὲ ⸤ αἱμοῤῥοΐς. ### alpha 1945 καὶ ὁ λίθος p αἱματόεντ α· ᾑματωμένα (Ν 617) * αἱματωπού ς· αἷμα βλεπούσας (Eur. ### alpha 1947 Or. 256 ..) A αἱματῶσα ι· φονεῦσαι (Soph. ### alpha 1948 fr. 897) ἢ φοινίξαι αἱματόεσσ α· αἱματώδης (Β 267) r αἱμαχένα ι· αἱμάξαι αἱμαχθέντε ς· τῷ αἵματι χρανθέντες αἱμηρα ί· αἱματώδεις αἱμνίο ν· σφάγιον (γ 444) * αἱμοβόρο υ· αἷμα ἐσθίοντος· βορὰ γὰρ ἡ τροφή r. ### alpha 1954 vgA αἱμο ί· δρυμοί. ### alpha 1955 Αἰσχύλος Αἰτναίαις (fr. 9) αἱμόκερχν α· †ἠχοῦντα (Hippocr. ### alpha 1956 Epid. 4,37) * αἱμύλο ς· δόλιος (Eur. ### alpha 1957 Rhes. 709) A * αἵμον α· ἐπιστήμονα, ἔμπειρον (Ε 49) An * Αἵμονά τε κρείοντ α· τὸν βασιλέα Αἵμονα (Δ 296) A αἱμωπο ί· αἱματώδεις (r) * Αἱμονί α· ἡ Θεσσαλία. ### alpha 1961 καὶ ἡ Ἔφεσος n * † αἱμό ς· τράχηλος r. ### alpha 1962 n * αἵμου ς· ὀβελίσκους (A) αἱμορυγχιᾶ ν· καθῃμάχθαι τὸ ῥύγχος (Hermipp. ### alpha 1964 fr. 80) αἱμοφόρυκτ α· αἵματι μεμολυσμένα, καὶ ἀναπεφυρμένα (υ 348) αἱμυλίοι ς· κολακευτικοῖς (α 56?) (Greg. ### alpha 1966 Naz.?) * αἱμύλ α· προσηνῆ (Hes. ### alpha 1967 op. 374) n αἱμυλίοισ ι· συνετοῖς καὶ προσηνέσιν (α 56) αἱμύλο ς· ἀστεῖος P συνετός. ### alpha 1969 ⸤ ὀξὺς ἐν τῷ λέγειν r * αἱμωδιᾶ ν· τὸ τοὺς ὀδόντας ναρκᾶν r. ### alpha 1970 A ἀπὸ ὁράσεως ἢ ἀκούσματος αἱμώθ η· ᾑματώθη αἰν ά· δεινά, κακά (Χ 431 . ### alpha 1972 .) αἰναρέτ η· ἐπὶ κακῷ τὴν ἀρετὴν κεκτημένε (Π 31) (p) * αἰνέομε ν· αἰνοῦμεν (Δ 29?) T. ### alpha 1974 A * αἰνεῖτ ε· συγκατατίθεσθε (Θ 9) w Αἰνεία ο· τοῦ Αἰνείου (Ε 263) * αἰὲν ἐόντε ς· διὰ παντὸς ὄντες (Α 290 . ### alpha 1977 .) Ap αἰνεπίκουρο ς· ἐπὶ κακῷ βοηθῶν r * αἰνέσαιμ ι· ἀναπείσαιμι (vg) A αἰνέσιμο ι· καθήκοντες αἰνετὰ νεικείοντ α· τὰ ἐπαίνου ἄξια . ### alpha 1981 .. αἰν ή· δεινή (Ε 379) * αἰνή ν· δεινήν (Δ 65) vgA * αἰνίγματ α· ζητήματα (Eur. ### alpha 1984 Phoen. 1688) Ab ὁμοιώματα h τεκμήρια (1. Cor. 13,12?) αἰνήθεστο ς· οὐκ εὐλιτάνευτος αἰνήσαιε ν· καταδέξαιντο αἰνήσωσι ν· ἐπαινέσωσιν, συγκαταθῶνται (π 403) * αἴνιγμ α· πρόβλημα A ζήτημα (Prov. ### alpha 1988 1,6?) vgA * αἰνιγματωδῶ ς· δυσχερῶς, ἀσυμφώνως vgAn αἰνίζομα ι· θαυμάζω. ### alpha 1990 ἐπαινῶ. ὁ δὲ Κομανός· αἰνίσσομαι, καταπλήσσομαι (Ν 374) * αἰνίξητα ι· ὑποφήνῃ A(vg) * αἰνίττετα ι· ἀσήμως λέγει vg ἀποτείνεται. ### alpha 1992 ἐπισημαίνει (Plat. ap. 21 b) A * αἰνιττόμενο ς· δι’ αἰνιγμάτων ἢ παραβολῶν λαλῶν (Aesch. ### alpha 1993 2, 108) vgA * αἰνόθεν αἰνῶ ς· τῶν δεινῶν δεινότατον (Η 97) A Αἰνόθε ν· ἀπὸ τῆς Αἴνου. ### alpha 1995 Αἶνος δὲ πόλις τῆς Θρᾳκίας (Δ 520) r αἰνόθε ν· ἐκ κακῶν (Η 97) * αἰνοτόκο ς· †κακὴ γέννησις (Α 414?) (g) αἰνο ν· †σημεῖον. ### alpha 1998 αἰνότατε Κρονίδη (Α 552) καὶ δεινόν· Τρώων δ’ οἰώθη καὶ Ἀχαιῶν φύλοπις αἰνή (Ζ 1) ἀλλ’ ἐμοὶ οὐκ ἐντεῦθεν ὀΐομαι αἰνὸν ὄνειρον ἐλθέμεναι (τ 568) ... 〈τί〉 με χρὴ μητέρος αἴνου; (φ 110) * αἰνό ν· ἐναγῆ g δεινόν gA χαλεπόν (τ 568 . ### alpha 1999 .) g αἵνω ν· βαρυτόνως . ### alpha 2000 .. ἐπαινῶν τι * αἰνότοκο ς· ὁ ἐπὶ κακῷ τεχθείς vgn * αἰνότατο ν· δεινότατον vgA * αἰνόμορο ν· κα〈κοθάνατον〉 (Χ 481) r. ### alpha 2003 vgn * αἴνου ς· ἐπαίνους, ὕμνους (Sap. ### alpha 2004 18,9) vgA * αἰνύμενο ς· ἀφαιρούμενος, λαμβάνων (ʹ 232) A αἴνυτα ι· ἀφαιρεῖται, λαμβάνει (Ξ 144) r * αἴνυτ ο· ἀφῃρεῖτο r ἐλάμβανεν (Λ 597) rA αἰν ῶ· παρίημι. ### alpha 2008 παραιτοῦμαι. καὶ ἐπαινῶ. Σοφοκλῆς Ἀλκμέωνι (fr. 105) αἵνω ν· πτίσσων αἰνῶ ς· δεινῶς (δ 597) r. ### alpha 2010 n καὶ χαλεπῶς, καὶ λίαν r ἢ μάλιστα αἲξ οὐρανί α· τὰ τοῦ λευκοῦ κυάμου γένη, ᾧ ἐψήφιζον καὶ ἐχειροτόνουν (Cratin. ### alpha 2011 fr. 244) αἲξ [ αἶγα ἢ] τὴν μάχαιρα ν· παροιμία ἐπὶ τῶν †μελῶν τοῖς ἑαυτοῖς ποιούντων, ἀπὸ ἱστορίας τοιαύτης. ### alpha 2012 Κορίνθιοι θυσίαν τελοῦντες Ἥρῃ, αἶγα τῇ θεῷ ἔθυον. τῶν δὲ κομισάντων μισθωτῶν κρυψάντων τὴν μάχαιραν καὶ σκεπτομένων ἔνθα ἀπέθεντο, ἡ αἲξ τοῖς ποσὶν ἀνασκαλεύσασα ἀνέφηνεν, καὶ τὴν μὲν σκῆψιν αὐτῶν διήλεγξεν, ἑαυτῇ δὲ τῆς σφαγῆς αἰτία γέγονεν. ὅθεν 〈ἡ〉 παροιμία * ἀΐξα ς· ὁρμήσας (Ε 81) vgAS αἰξωνεύεσθα ι· κακηγορεῖν (Men. ### alpha 2014 fr. 256) Αἰξωνίδα τρίγλη ν· δοκοῦσι κάλλισται εἶναι αἱ Αἰξωνικαὶ τρίγλαι (Cratin. ### alpha 2015 fr. 221) Αἰολάδα ι· παρὰ Δελφοῖς γένος τι * αἰόλοι ς· τοῖς εὑρετικοῖς καὶ συνετοῖς A [κορέσσαι] * ἀϊόνε ς· αἰγιαλοί (vg) αἵ ο ἱ· αἵτινες αὐτῷ (Λ 228 . ### alpha 2019 .) * αἰόλ α· ποικίλα Pp ταχέα Αἰολεύ ς· ὁ καικίας ἄνεμος, ὁ Καΐκου Αἰολίδη ς· ὄνομα (Ζ 154) * αἰολίσα ς· ἀθροίσας (Ζ 279) (vg) αἰόλλε ι· ποικίλλει. ### alpha 2024 στρέφει. κινεῖ (υ 27) αἰόλη νύ ξ· ἤτοι μέλαινα, ἢ ποικίλη διὰ τὰ ἄστρα. ### alpha 2025 Σοφοκλῆς Τραχινίαις (94) αἰολίδα ς· ποικίλους. ### alpha 2026 ταχεῖς Αἰολί η· ἡ τοῦ Αἰόλου νῆσος (κ 1)r αἰολίζει ν· ποικίλλειν (Soph. ### alpha 2028 fr. 826) Αἰόλιο ς· κιθαρῳδικὸς νόμος οὕτω καλούμενος Αἰολίωνε ς· Αἰολεῖς, ἀπὸ τοῦ Αἰόλου Αἰολικὸν θέαμ α· ἀντὶ τοῦ Αἰτωλικόν, παρὰ Θεοκρίτῳ (1, 56) ἡ γὰρ Καλυδὼν Αἰολὶς ἐκαλεῖτο * αἰολοθώρη ξ· ποικίλον θώρακα ἔχων (Δ 489)r αἰολόδωρο ν· ποικιλόδωρον (Greg. ### alpha 2033 Naz. c. 1,1,3,5) αἰόλο ς· * ποικίλος vgA ἢ εὐκίνητος. ### alpha 2034 ἀπὸ 〈τοῦ〉 αἰολεῖν, ὅ ἐστι κινεῖν (Μ 167) αἰολοτία ς· ποικίλος αἰολοπώλου ς· ταχυπώλους r ἢ ποικιλοπώλους. ### alpha 2036 αἰολεῖν γὰρ τὸ κινεῖν (Γ 185) ἅλιο ν· μάταιον (Δ 158) gS ἄϊο ν· ἤκουον, καὶ ᾐσθανόμην (Ο 252) [† αιο ν· κάταντες, ἢ ἑτεροκλινές, ἢ πλάγιον] ἀΐοντε ς· αἰσθανόμενοι (Λ 532) T * ἄϊον ἦτο ρ· ἐξέπνεον τὴν ψυχήν (Ο 252) A αἰονᾶ ν· καταντλεῖν. ### alpha 2042 σμήχειν. ⸤ λούειν r [ αἰουλγό ς· δεινός. ### alpha 2043 ψευδής p] * αἰπ ά· ὑψηλά (Θ 369) A χαλεπά Αἴπει α· πόλις ἐν Ἄργει (Ι 152) r * αἰπεινό ν· ὑψηλόν (Ο 257) * αἰπεῖ α· ὑψηλή (Β 811) AP ἇιπε ρ· ὥσπερ Αἴπιο ν· πόλις Πελοποννήσου * αἰπόλι α· αἰγονόμια (Β 474) Σ * αἰπολίο υ· αἰγιδίου (Prov. ### alpha 2051 24,66) A αἰπόλο ς· * αἰγονόμος, ποιμὴν vgA τῶν αἰγῶν. ### alpha 2052 Αἰπόλια δὲ αἱ τῶν αἰγῶν ἀγέλαι (Δ 275) καὶ ⸤ 〈 ἀίπολο ς·〉 κάπηλος p παρὰ Κυπρίοις * αἱ πορεῖαί σο υ· αἱ ὁδοί σου (Ps. ### alpha 2053 67,24) vA * αἶπο ς· κάματος (Eur. ### alpha 2054 Alc. 500?) ἢ ὑψηλὸς A τόπος. ἢ ὑλώδης (Eur. Phoen 581) αἰπ ύ· * τὸ ὑψηλόν (Β 603) gAP καὶ χαλεπὸν (Ν 317) καὶ σκληρόν· ἢ πόλις τῆς Πύλου (Β 592) * αἰπύ ν· ὑψηλόν (Ε 366) vn καὶ μέγαν, ὀλέθριον n καὶ χαλεπόν (Ζ 57) * αἰπύ ς· μέγας vg δεινός (Λ 174) g ὑψηλός v μετέωρος αἰπύτιο ν· [ὑψηλόν] τὸν τοῦ Αἰπύτου· Αἰπύτιον παρὰ τύμβον (Β 604) Αἴπυτος δὲ εἷς ἐστι τῶν τοῦ Ἀρκάδος παίδων, ἥρως 〈καὶ〉 βασιλεὺς Ἀρκάδων αἰπυτάτη ν· ὑψηλοτάτην [ αι ρ· ὀξύβαφον] αἶρ α· σφῦρα. ### alpha 2061 ἀξίνη (Callim. fr. 115,12?) p a) αἵ ῥ α· αἵ τινες δή (Τ 31 . ### alpha 2062 .) b) αἱρετο ί· ἄρχοντες αἴρα ς· ἀγρίας βοτάνας r αἴρε ι· ἐγείρει (n) αὔξει. ### alpha 2064 κουφίζει. βαστάζει. * κατὰ κράτος λαμβάνει (Γ 446 ..) Σ αἱρείτ ω· λαμβανέτω (Β 34) αἴρειν μασχάλη ν· οὕτως εἰώθασι λέγειν ἀντὶ τοῦ ὀρχήσασθαι. ### alpha 2066 οἱ δὲ τὸ ἀγροικικῶς ὀρχεῖσθαι αἴρειν τραπέζα ς· παρατιθέναι αἱρε ῖ· δοξάζεις, ἡγῇ. ### alpha 2068 Εὐριπίδης Φιλοκτήτῃ (fr. 802) * αἵρεσι ς· βούλησις A αἱρέσομε ν· ἐπιλέξομεν * αἱρετιεῖ μ ε· προτιμοτέραν ἡγήσεταί με (Gen. ### alpha 2071 30,20) vgA αἱρεθέντα ς· κατὰ κράτος ληφθέντας αἱρετίζει ν· αἱρεῖσθαι. ### alpha 2073 ἀρέσκεσθαι * αἱρετί ς· A ἀγαπῶσα. ### alpha 2074 ἀγαπωμένη (Sap. 8,4) * αἱρουμένη ν· ἐπιλεγομένην. ### alpha 2075 ὅθεν καὶ ὁ αἱρετικός, ὁ ἄλλο τι παρὰ τὴν ἀλήθειαν αἱρούμενος ἔχειν A * αἱρετι ῶ· προσλαμβάνω, αἱρῶ αὐτοὺς πρὸς ἐμαυτόν (Mal. ### alpha 2076 3,17) A ἀϊόνε ς· αἰγιαλοί p * αἱρετό ν· ἐπιθυμητόν vgA ἐκλεκτικόν (Sir. ### alpha 2078 20,25 ..) * αἱρετώτερα ι· καλλιώτεραι (Prov. ### alpha 2079 16,16) A * αἱρησαμένω ν· βουλευσαμένων gA * αἱρήσαντα ς· πορθήσαντας A * αἱρήσασθα ι· λαβεῖν. ### alpha 2082 βουληθῆναι A αἱρήσετα ι· ἐκλέξεται (r) αἱρησάμη ν· ἐξελεξάμην * αἱρήσομε ν· πορθήσομεν vgA ἐξερημώσομεν (Β 141) vg * αἱρήσομα ι· σκέψομαι, βουλεύσομαι, ἐκλέξομαι (Phil. ### alpha 2086 1,22? Eur. Or. 307?) vgA Ἄϊρο ς· ἐπὶ κακῷ Ἶρος ὀνομασθείς (ς 72) αἴροντα ς· †μισοῦντας αἰρόπινο ν· σκοτεινόν. ### alpha 2089 καὶ τὸ ⸤ κόσκινον pdb ἐν ᾧ πυροὶ σήθονται (Ar. fr. 480) * αἱροῦμα ι· ἐπιλέγομαι vd ἢ λαμβάνω ⸤ ἢ βούλομαι n * αἰρομέν η· ἐπαραμένη vg * αἱρουμένοι ς· βουλομένοις A(P) n * ἄϊρο ν· ἄῤῥητον. ### alpha 2093 ἀθώπευτον A ἀκολάκευτον * Ἀτρυτών η· ἀκαταπόνητε (Β 157) AS αἶσ α· μοῖρα· ‘λαχόντα τε ληΐδος αἶσα〈ν〉‘ (Σ 327) καὶ ἡ πεπρωμένη· ‘αἶσα γὰρ ἦν ἀπολέσθαι‘ (θ 511) καὶ τὸ καθῆκον ‘ἐπεί με κατ’ αἶσαν ἐνείκεσασ‘ (Γ 59) αἴσακο ς· ὁ τῆς δάφνης κλάδος r T. ### alpha 2096 n ὃν κατέχοντες ὕμνουν τοὺς θεούς T. n ἀΐσαντε ς· αἰσθόμενοι αἰσάρω ν· εἶδος ἱέρακος ἀισείει ς· ἀιστικῶς ἔχεις Αἴσηπο ς· ποταμός (Β 825 . ### alpha 2100 .) καὶ ὄνομα κύριον (Ζ 21) αἴσ ῃ· βουλῇ (Ι 608) αἰσθάνεσθα ι· κατανοεῖν * αἴσθεσθ ε· μάθετε A ἄϊσθ ε· ἐξέπνει (Υ 403) * αἴσθησι ς· νόησις (Prov. ### alpha 2105 12,1 ..) d * αἰσθήσει ς· παρὰ τὸ αἰσθάνεσθαι A εἰσὶ δὲ τοῦ ἀνθρώπου σώματος αἰσθήσεις πέντε· ὅρασις, ὄσφρησις, ἀκοή, γεῦσις καὶ ἁφή vgA ἁφὴ δὲ λέγεται ἡ διὰ τῶν χειρῶν αἴσθησις A [ αἰσθητ ά· ὁρατά, τὰ τῇ αἰσθήσει ὑποπίπτοντα, ⸤ * τὰ ὁρώμενα vgAn Ἐσθῆτα δὲ ἱμάτιον] αἰσθήματ α· τὰ τῇ ὄψει γινόμενα πάθη * αἰσθητήρι α· τὰ μέλη, δι’ ὧν αἰσθανόμεθα (Hebr. ### alpha 2109 5,14) APn * αἰσθοίμη ν· νοήσαιμι A αἴσθο υ· σύνες, ἄκουσον, γνῶθι * αἴσθω ν· ἐν αἰσθήσει ἔχων An αἴσι α· * γνήσια. ### alpha 2113 δεξιά vgn ἀγαθά αἴσι α· εἱμαρμένα. ### alpha 2114 δίκαια, καθήκοντα (Ζ 62 v. l.) * αἴσιο ν· ὁμοίως (Ω 376) (n) * αἴσιμο ν· δεξιόν AP μεμοιραμένον A ἀγαθόν (A) συμφέρον p καὶ τὰ ὅμοια (Ι 245 . ### alpha 2116 .) * αἴσιμον ἦμα ρ· ἡ μεμοιραμένη ἡμέρα (Θ 72) A * αἴσιο ς· δεξιός. ### alpha 2118 καλός (A) ἀγαθός pb εὐμενής (A) αἰσιμί α· θυσίας γένος αἰσίω ς· καλῶς. ### alpha 2120 δεξιῶς. Εὐριπίδης Τημένῳ (fr. 747) * αἴσυλα ῥέζει ς· ἀπρεπῆ πράττεις (Φ 214) vgA * ἆισμ α· ᾆσμα A αἰσιμωμάτω ν· δαπανημάτων αἰσο ί· θεοί, ὑπὸ Τυῤῥηνῶν ἄϊσο ν· ἄνισον. ### alpha 2125 [ * ἄγνωστον A] ἀΐσονε ς· φραγμοί ἀϊσόμενο ς· φραξάμενος ἀΐσσοντα ι· διασείονται A κινοῦνται. ### alpha 2128 κρέμανται (Ζ 510) αἱστίασι ς· ἄριστον * † αἰστήτω ρ· χοιροβοσκός g(A)n ἀΐσσουσι ν· ὁρμῶσιν (Λ 553) ἀΐσσω ν· ὁρμῶν (Θ 88) ἄϊστο ν· ἀφανῆ. ### alpha 2133 ἀνήκοον 〈ἄγνωστον〉 (Ξ 258) A ἄϊστο ς· ἀφανής b ἀνιστόρητος (α 242) * ἀϊστωθεί ς· ἀφανισθείς (Σ) ἀϊστώσα ς· διαχέας καὶ τήξας. ### alpha 2136 Σοφοκλῆς Ῥιζοτόμοις (fr. 493). Κόρον ἀιστώσας πυρί * ἀΐστορε ς· ἄπειροι (Eur. ### alpha 2137 Andr. 682) APn ἀϊστωθέντ α· ἀφανισθέντα αἰσυιητῆρ ι· τῷ νεανίᾳ. ### alpha 2139 ὁ δὲ Ἀπίων, τῷ βασιλεῖ τῷ τηροῦντι τὰ αἴσια, ὅ ἐστι τὰ δίκαια (Ω 347) αἴσυλ α· κακά, ⸤ ἄδικα, ἁμαρτήματα (Ε 403) p * αἰσυμν ᾷ· βασιλεύει A ἄρχει. ### alpha 2141 Εὐριπίδης Μηδείᾳ (19) Αἰσύμ η· πόλις Τρωϊκή (Θ 304) r αἰσυμνῆτα ι· οἱ τοῦ ἀγῶνος προεστῶτες (n) ἢ ὑπηρέται. ### alpha 2143 ἢ οἱ νεανίαι (θ 258) αἰσύφιο ς· δεινός b(p) ψευδής, ἀπατεών αἴσχε α· ὀνείδη, [ὕβρεις AP] (Γ 242) * αἴσχε α· αἰσχύνας 〈ὕβρεισ〉 (Γ 242) AP † αἰσχητήρι α· τῶν ἱερῶν αἴσχιστο ς· * αἰσχρότατος (Β 216) vn κακός, ⸤ μυσαρός r * αἰσχί ω· χείρονα vgAn αἶσχο ς· αἰσχρότης, κακότης, κακία (Eur. ### alpha 2150 Tro. 1114) ⸤ * λοιδορία. μῦσος vg αἰσχύνη (λ 433) vgn αἰσχρ ά· μυσαρά. ### alpha 2151 κακά p Εὐριπίδης Τρῳάσιν (384) * αἰσχροκερδή ς· ἐπιθυμητὴς κακῶν (Ep. ### alpha 2152 Tit. 1,7 ..) A * αἰσχρουργία ς· αἰσχρὰς ἐργασίας (Eur. ### alpha 2153 Bacch. 1062?) A αἰσχροῖ ς· τοῖς αἰσχύνην ἐνεγκεῖν δυναμένοις (Γ 38 . ### alpha 2154 .) αἰσχυνετάει ν· καταισχύνειν αἰσχύν η· ἐντροπή r αἰσχύνε ι· αἰκίζεται. ### alpha 2157 λυμαίνεται. αἶσχος περιτίθησιν (Ω 418) * αἰσχυντηλό ς· αἰσχυντηρός APb Αἰσώπου γελοῖο ν· οὕτως ἔλεγον τοὺς Αἰσώπου μύθους. ### alpha 2159 καὶ ἐν τοῖς δικαστηρίοις κοινοῖς ἔστιν ὅτε τοῖς Αἰσωπείοις ἐχρῶντο μύθοις (Ar. Vesp. 566) * [ ἀΐτ α· πνοήν] n [ * ἀΐτα ν· ἕτερον P] * ἀΐτα ς· ἑταῖρος (Theocr. ### alpha 2162 12,14) Ab * αἰτί α· πρόφασις rp * † Αιτα ί· θυγατέρες Διός, αἱ τοῖς δεομένοις βοηθοῦσαι (Ι 502) A † αἰτ ῆ· ἀπλήρωτον αἰτητ ά· τὰ κατ’ ἔρανον διδόμενα * αἰτιαμάτω ν· ἐγκλημάτων vg(n) αἰτιατ ά· τὰ ἐκ τοῦ αἰτίου γινόμενα αἰτίζει ν· αἰτεῖν (ρ 222 . ### alpha 2169 .) αἴτη ς· πτωχός r Αἰτίν η· πόλις οὕτω καλουμένη αἴτιο ν· κατ’ ἀρχὴν πραγματικόν * αἰτήσα ς· ἀπολαύσας AP * 〈 αἰτιόῳτ ο·〉 αἰτιᾶται. ### alpha 2174 μέμφεται (Λ 654) n αἴτιο ς· ποιητής, κτιστής Αἴτν η· ὄρος Σικελίας r. ### alpha 2176 n Αἰτναῖον κάνθαρο ν· τὸν μέγαν (Ar. ### alpha 2177 Pac. 73) Αἰτναία πῶλο ς· ἡ Σικελική, ἢ μεγάλη, ἀπὸ μέρους. ### alpha 2178 Σοφοκλῆς Οἰδίποδι ἐπὶ Κολωνῷ (312) αἰτ ῶ· παρακαλῶ r † ἄιττεσθα ι· [δικάζειν, ἢ] διάζεσθαι ἄιττω ν· ὁρμῶν Αἰτώλιο ν· τὸν Αἰτωλὸν λέγει τῷ γένει (Δ 399) † ἀΐτυρο ν· ὕαλλον (Ex. ### alpha 2183 28,19?) αἰτῶμα ι· αἰτιῶμαι αἰτῶ ν· ζητῶν, παρακαλῶν (Matth. ### alpha 2185 7,8) * αἰφνιδίω ς· ἐξάπινα (Thuc. ### alpha 2186 2,53,1) An ἀΐφρουρο ς· †ἀιθάλη. ### alpha 2187 Σοφοκλῆς (fr. 522?) * ἀμιχθαλόεσσα ν· τὴν ἀπρόσμικτον τῇ θαλάσσῃ, ἢ ὀμιχλώδη (Ω 753) A ἀϊχθῆνα ι· ὁρμηθῆναι (Ε 854) * ἀϊχθήτη ν· ὥρμησαν Ab δυϊκῶς (Ω 97) * αἰχμάζε ι· πολεμεῖ, μάχεται AP * αἰχμα ί· πόλεμοι (APn) αἰχμίο ν· δόρυ r * αἰχμαλωτίζοντ α· εἰς δουλείαν ἄγοντα μετὰ βίας (Rom. ### alpha 2194 7,23) A ( * ) αἰχμάσα ς· ἀκοντίσας. ### alpha 2195 πολεμήσας (Greg. Naz. c. 2,1,17,83 p. 1268) αἰχμαλωτεύσα ς· προνομεύσας (r) * αἰχμάλωτο ν· αἰχμῇ ληφθέντα, τὸν ἐκ πολέμου λαμβανόμενον A * αἰχμά ς· τὰς ἐπιδορατίδας, τὸν σίδηρον τῶν δοράτων gA * αἰχμάσουσ ι· καταστοχάζουσιν (Δ 324) (g) [ αἴχματ α· ἐχέματα. ### alpha 2200 καλύματα] αἰχμητάω ν· τῶν πολεμικῶν (Α 152 . ### alpha 2201 .) * αἰχμ ή· ἐπιδορατίς. ### alpha 2202 ὁ σίδηρος τῶν δοράτων (Γ 348) n ἢ πόλεμος· Αἰχμὰς δ’ αἰχμάσσουσι νεώτεροι (Δ 324) * αἰχμητή ς· μάχιμος vgAn πολεμιστής (Γ 179 . ### alpha 2203 .) vgA αἴχμιππο ι· πολεμικοὶ ἱππεῖς (p) * αἰχμ ή· λόγχη v δόρυ αἰχμόδετο ς· αἰχμάλωτος. ### alpha 2206 Σοφοκλῆς Αἰχμαλώτισιν (fr. 44) * αἶψ α· εὐθέως A ὠκέως, ταχέως (Α 303 . ### alpha 2207 .) vn * αἶψα καὶ ὀτραλέω ς· ταχέως πάνυ (Τ 317) gAPp αἶψά κε ν· εὐθέως ἄν (Ν 486 . ### alpha 2209 .) ( * ) αἶψα λέλοιπε ν· εὐθὺς καταλέλοιπεν (Greg. ### alpha 2210 Naz. 1,2,1,587 p. 566) [ αἴψε α· τὰ μέλη r οἱ δὲ ἅψε α] αἱ ψελλίζουσα ι· αἱ ἀσήμως λαλοῦσαι (Esai 29,12 . ### alpha 2212 .) αἰψηρ ά· ταχέα, κοῦφα r κἂν σὺν τῷ λάβδα λέγηται, λαιψηρ ά. ### alpha 2213 Ἀρίσταρχος δὲ ἐπὶ τῷ· λῦσεν δ’ ἀγορὴν αἰψηρήν (β 257) ἀντὶ τοῦ αἰψηρῶς, ταχέως, ὡς καὶ τό· βάσκ’ ἴθι Ἶρι ταχεῖα (Θ 399) ἀντὶ τοῦ ταχέως. καί· τότε μοι χάνοι εὐρεῖα χθών (Δ 182) ἀντὶ τοῦ εὐρέως. αἰολιγγ ή· σκιὰ ὀλιγόχρονος p αἰολικῶ ς· ποικίλως αἰώ ν· ὁ βίος τῶν ἀνθρώπων, ⸤ ὁ τῆς ζωῆς χρόνος n ἆνερ, ἀπ’ αἰῶνος νέος ὤλεο (Ω 725) Τινὲς δὲ τῶν νεωτέρων ⸤ τὸν νωτιαῖον 〈μυελὸν〉 ἀπέδωκαν, ὡς ἱπποκράτης· „ τὸν αἰῶνά τις νοσήσας ἑβδομαῖος ἀπέθανε “ d. ### alpha 2216 ποτὲ δὲ καὶ ἐπὶ τοῦ μακροῦ χρόνου νοεῖται. καὶ ὁ ἐν παντὶ τῷ σώματι μυελός. Εὐριπίδης δὲ Φιλοκτήτῃ (fr. 801) αἰῶνα τὴν ψυχὴν λέγει· ἀπέπνευσεν αἰῶνα. Αἰώρ α· ἑορτὴ Ἀθήνῃσιν, ἣν οἱ μὲν ἐπὶ τῇ Μαλέου Τυῤῥηνοῦ †θυειν φασι· οἱ δὲ ἐπὶ Κλυταιμνήστρας καὶ Αἰγίσθου· οἱ δὲ ἐπὶ Ἠριγόνῃ Ἀλήτιδι τῇ Ἰκαρίου αἰωρούμενο ι· μετεωριζόμενοι (r. ### alpha 2218 p) αἰωρήσα ς· ἐκκρεμάσας ἀκ ά· τὸ ὀξύ. ### alpha 2220 καὶ ἄκρον τῆς φάλαγγος. ⸤ ἢ μάχη p Ἀκαδημί α· λουτρόν, ἢ πόλις, λέγεται δὲ γυμνάσιον Ἀθήνῃσιν, ἀπὸ Ἀκαδήμου ἀναθέντος. ### alpha 2221 καὶ τόπος. καλεῖται γὰρ οὕτως 〈ὁ〉 Κεραμεικός ἀκαδῆσα ι· λυπηθῆναι ἀκάζεσθα ι· ἀνιάζεσθαι ἀκάθαρτο ν· μανιῶδες. ### alpha 2224 Ἀχαιὸς Οἰδίποδι (fr. 30) * ἀκαθαίρετο ν· τὸ μὴ χειρούμενον, ἢ ἀφανιζόμενον A * ἀκάθεκτο ν· ἀκατάσχετον gAPn ἀκράτητον gAP † ἀκάθεσθα ι· ἀνιᾶσθαι. ### alpha 2227 στέρεσθαι. οἱ δὲ ἀκάζεσθαι ἀκαθό ν· ἀγαθόν * ἀκαθοσίωτο ν· ἄκοσμον vgAn ἀκέσσει ν· ἀποθεραπεύσειν ἄκαιν α· μέτρον τί. ### alpha 2231 ἢ κέντρον, ἐν ᾧ ἀροτριῶντες κεντοῦσι (Callim. fr. 24,6) Σ καὶ ἄκανθα ἀκέραιο ς· ἄκακος. ### alpha 2232 ἐλευθέριος. ἢ ἀσφαλής ἀκακαλλί ς· ἄνθος ναρκίσσου. ### alpha 2233 Κρῆτες * ἀκάκητ α· ὁ μηδενὸς κακοῦ ἄξιος A ἀντὶ τοῦ ἀκακήτης (Π 185) † ἀκάκαστο ν· ἀκαμπές ἀκακέμφατο ς· κακῆς φήμης ἀπηλλαγμένος ἀκακί α· βοτάνη † ἀκακίαγο ς· ὁμῶς δυνάμενος . ### alpha 2238 .. (Π 185) ἀκακίει ς· συνίεις ἀκακίε ι· συνίει ἀκακοίμεθ α· λυποίμεθα (Π 16) ἀκάκωτο ς· ἄλυπος † ἀκαλαυρόπι ς· καλλίραβδος ἀκαλ ά· ἄψοφα, ἥσυχα Ἀκαλανθί ς· ταχεῖα κύων, ὀνοματικῶς. ### alpha 2245 καὶ ὄρνεον μικρόν (Ar. Av. 872 Pac. 1078) ἀκαλῆφα ι· κνίδαι (Ar. ### alpha 2246 Lys. 549) * ἀκαλλέ ς· ἄμορφον vgA ἀκαλαρείτα ο· ἀκυμάντου, πρᾴως ῥέοντος (Η 422) ἀκαλό ν· ἥσυχον, πρᾷον, μαλακόν ἀκαλυφῆ καὶ ἀκάλυφο ν· ἄστεγον, ὕπαιθρον (Soph. ### alpha 2250 Phil. 1327) ἀκάμαλ α· τὴν κάμηλον Ἀκαμαντί ς· φυλή, ἀπὸ Ἀκάμαντος ἀκάμαντ α· ἀκοπίαστον (Σ 239) καὶ κύριον ὄνομα ἑνὸς τῶν Ἀντήνορος υἱῶν ‖ καὶ ὄρος ἐν Κύπρῳ οὕτως καλούμενον. ### alpha 2253 ὠνομάσθη δὲ ἀπὸ Ἀκάμαντος, τοῦ Δημοφῶντος μὲν ἀδελφοῦ, υἱοῦ δὲ Θησέως * ἀκάμα ς· ἀκοπίατος, ὁ μὴ κάμνων (Σ 239 . ### alpha 2254 .) P ἀκάματο ν· πολύ, καὶ ἄφθονον [πολύ] (Ο 598) ἀκάματον πῦ ρ· ἄπειρον πῦρ (Ε 4 . ### alpha 2256 .) * ἀκαμπή ς· σκληρός gA ἄκαμπτοι δρόμο ι· οἱ εὐθεῖς καὶ ἁπλοῖ. ### alpha 2258 κάμπειοι δὲ οἷς ἀπεδέδεικτο καμπή, ἣν περιέθεον ἄκαμπτο ς· ἀκατάκλαστος, ἀκαμπής (Eur. ### alpha 2259 Hipp. 1268) ἀκαμπία ς· ὁ εὐθὺς δρόμος [ἢ δρομεύς] [ ἄκανο ς ] ἄκανθ α· 〈χη〉ρὸς εἶδος. ### alpha 2261 ἔστι δὲ καὶ ἡ ῥάχις τῶν σφονδύλων, Εὐριπίδης Τρῳάσιν (117) καὶ τοῦ ἰχθύος (Aesch. fr. 275,3) ἀκάνι α· ξυλίνου . ### alpha 2262 .. ἄκανθα ι· ἄκανοι, ῥάχεις ἀκανθέ ς· ἀκανθῶδες ἀκανθία ς· τέττιγος εἶδος ἀκάνθινο ν· ῥάμνος. ### alpha 2266 καὶ ἐχῖνος ἀκάνθιο ν· ἀκάνιον ἄκανθ α· λεύκη, ἢ μελάμφυλλον r [ ἄκανθο ν· ἄγναπτον] ἀκανθόνωτο ς· ἐχῖνος ἄκανθο ς· περίραμμα ὑφασμένον. ### alpha 2271 καὶ ζῷον, φυτόν, καὶ πτηνόν ἀκανθυλλί ς· στρουθοῦ γένος * ἀκαπήλευτο ς· ἀνόθευτος (An) ἄκαρ α· τὰ σκέλη. ### alpha 2274 Κρῆτες ἄκα ρ· ἀντὶ τοῦ ἀκαρῆ (Antipho fr. ### alpha 2275 146 Bl.) * ἀκαρε ῖ· βραχεῖ A ταχέως n ἀκαρέ ς· τὸ περὶ τῷ μικρῷ δακτυλίδιον ἀκαρέω ς· ὁλοσχερῶς ἀκαρή ς· ἀντὶ τοῦ ἀκαριαίου. ### alpha 2279 ἐνίοτε δὲ τὸ βραχύ, ὃ οὐδὲ κεῖραι οἷόν τε ἀκαριαία ῥοπ ή· ὀλίγη, μικρά P ἀκαριαῖο ν· τὸ πρόσφατον. ### alpha 2281 ἢ ἄναρχον. ἢ ἀκέφαλον. * τὸ βραχύ. τὸ ὀλίγον vgAn ἄκαρν α· δάφνη ἀκάρνα ξ· λάβραξ ἄκαρο ν· τυφλόν ἄκαρπο ν· ἄγονον ἀκαρσύα ς· ὁ ἀνίκητος * ἀκαρτέρητο ς· ἀνυπομόνητος A ἄκασκ α· ἡσύχως, μαλακῶς, βραδέως (Cratin. ### alpha 2288 fr. 126) ἄκαστο ς· ἡ σφένδαμνος ἀκασκαῖ α· ἀναπεπαυμένα. ### alpha 2290 ἡρμοσμένα ἀκαστόφρω ν· συνετός ἀκαταγώνιστο ν· ἀήττητον ἀκαταγνώστω ς· ἀνεπιλήπτως (p) * ἀκαταιτίατο ν· ἀνέγκλητον vgAn ἀκατηγόρητον vgA * ἀκατάληκτο ν· ἄπαυστον. ### alpha 2295 Λήγειν γάρ ἐστι τὸ παύειν vg(A) * ἀκατάλληλο ν· ἀνάρμοστον (vgP) ἀκατάστατον (v)n * ἀκαταμάχητο ν· ἀνίκητον, ἀήττητον (Sap. ### alpha 2297 5,20) vgA * ἀκατάσειστο ν· βέβαιον, ἑδραῖον, ἀσάλευτον vgA ἀκατασκεύαστο ν· ἀφιλοκάλητον p * ἀκατεύναστο ν· ἀκοίμητον vgAn ἀκάτι α· ὑποδημάτων εἶδος (Ar. ### alpha 2301 fr. 7396 III 726 K.) ἢ τὰ μεγάλα ἄρμενα ἀκάτιο ν· τὸ ἐν ἀκατίῳ ἱστίον. ### alpha 2302 ἢ ὁ διοπεύων τὴν πόλιν ἄρχων. ἢ ὁ δικαστής. ἢ ὁ μέγας ἱστός. ἢ ναῦς, ἤγουν πλοῖον. ἔστι δὲ καὶ φιάλη, ἴσως διὰ τὸ ἐοικέναι στρογγύλῳ πλοίῳ (Theopomp. com. fr. 3) ἀκαχήατ ο· ἐλελύπηντο (Μ 179) ἀκαχέδατα ι· λυποῦνται (Ρ 637) ἀκαχείζε ο· ἐν ἄχει γίνου, λυποῦ (Ζ 486) ἀκαχεῖ ν· †συσχεῖν. ### alpha 2306 λυπῆσαι * ἀκαχήμενο ς· λυπούμενος (Ω 550 . ### alpha 2307 .) T. (Pb) ἀκαχμένον ἔγχο ς· ἠκονημένον δόρυ, ἐστομωμένον (Ξ 12 . ### alpha 2308 .) ἀκαχῦνα ι· ἀνιᾶσθαι (Antim. ### alpha 2309 fr. 122 W?) ἀκάχοιτ ο· λυποῖτο (Θ 207) ἀκεᾶνε ς· ἰχθύες, ὑπὸ Ἀμπρακιητῶν ἀκεανο ί· οἱ μὲν τὰ ἐν τοῖς φακοῖς στρογγύλα. ### alpha 2312 οἱ δὲ σπέρμα οὐχ ἑψόμενον, οὐδὲ διαιρούμενον (Pherecr. fr. 188) * ἀκέαστο ς· ἄκλαστος (Greg. ### alpha 2313 Naz. 1,1,3,73 p. 414) T. (vgA) * ἀκέεσθα ι· θεραπεύειν Pp † ἀκελλε ά· ἔκλεψαν. ### alpha 2315 οἱ Ταραντῖνοι ἀκέλευθ α· ἄνοδα. ### alpha 2316 καὶ ἐν θυτικῇ σημεῖον, ὅταν μὴ ᾖ κέλευθος † ἀκέλευμνο ν· οὐ βεβηκὸς ἀσφαλῶς. ### alpha 2317 οἱ δὲ τὸν σκληρὸν σίδηρον * ἅ κε ν· ἅτινα (Θ 405 . ### alpha 2318 .) Pn * ἀκεῖσθα ι· ἰᾶσθαι g παραιτεῖσθαι (Eur. ### alpha 2319 Med. 199) [ ἀκειν ά· κέντρον βοῶν ἀρότρου] † ἀκείνη ς· ἀκοινώνητος * ἀκεῖο ν· τὸ φάρμακον, καὶ ἕτοιμον . ### alpha 2322 .. ἀκειόμενο ν· ῥάπτοντα. ### alpha 2323 καὶ ἰώμενον (ξ 383) ἀκέοντ ο· ἐθεραπεύοντο, ἰῶντο (Χ 2) ἀκέοντε ς· ἡσυχάζοντες (ξ 195) ἀκεόντω ς· ἀψοφητὶ καὶ ἡσύχως [σύνηθες δὲ τῷ ποιητῇ, τοῦ μέτρου ἕνεκα χρῆσθαι τοῖς βραχέσιν ἀντὶ τῶν μακρῶν, καὶ τοῖς μακροῖς ἀντὶ τῶν βραχέων] * ἀκέουσ α· ἡσυχάζουσα (Α 565 . ### alpha 2327 .) (A) ἀκέουσ ι· θεραπεύουσι p ἀκέρ α· ἔνδυμά τι πολυτελές * ἀκέραι α· σῶα. ### alpha 2330 ⸤ ἀβλαβῆ Pn * ἀκέραιο ν , ἀνεπίπληκτο ν· καθαρόν, ἄκακον (Eur. ### alpha 2331 Tr. 922) gA (Pn) ἀκερδή ς· βλαβερός. ### alpha 2332 ἀνωφελής † ἀκερχέ ς· ἀπενεχθές ἀκερσίλ α· μυρσίνη. ### alpha 2334 Σικελοί * ἀκερσεκόμη ς· τὴν κόμην μὴ κειρόμενος (Υ 39) b ἀκερσεκόμη ς· ὁ ἄκαρτος τὰς κόμας, ἐξ οὗ δηλοῦται τὸ ἀπενθές. ### alpha 2336 διὸ καὶ Φοῖβος λέγεται ὁ Ἀπόλλων, καθαρὸς ὢν παντὸς πάθους (Υ 39) * ἀκέσασθα ι· ἰάσασθαι g (Pn) ἀκέσαι ο· ἐξιάσαιο (Δ 36) ἀκέσεω ν· ἀποθεραπεύσεων * ἄκεσι ν· ἴασιν (Hdt. ### alpha 2340 4,90,1 ..) A (n) * ἀκέσματ α· ἰάματα (Ο 394) gP ἀκέσμιο ν· ἰάσιμον * ἀκεσμό ν· θεραπείαν, ἰατρείαν (A) * ἀκεσσίπονο ν· 〈θεραπευτικόν〉 Σ ἀκεστα ί· εὐίατοι (Ν 115) Ἀκεσταῖοι ὄχο ι· Σικελικὰ ὀχήματα (Soph. ### alpha 2346 fr. 611) * ἀκέστρι α· ἠπήτρια Σ ἀκεστήριο ν· ἠπητήριον ἄκεστρο ν· φάρμακον. ### alpha 2349 Σοφοκλῆς Παλαμήδῃ (fr. 439) ἀκεσταὶ φρένες ἐσθλῶ ν· μεταφορικῶς, εὐΐατοι καὶ εὐκατάλλακτοι (Ν 115) [λέγεται δὲ καὶ ὀχήματα Σικελικὰ ἀπὸ πόλεως Σικελίας] ἀκεστῶ ν· θεραπευτῶν [ ἀκέοντ ο· θεραπεύοντο, ἰῶντο] * ἀκέστω ρ· ἰατρός vgAnP θεραπευτής (Eur. ### alpha 2353 Andr. 900) Pp ἀκεύε ι· τηρεῖ. ### alpha 2354 Κύπριοι ἀκεόμεν α· θεραπευόμενα ἀκέω ν· ἡσυχάζων Pb καὶ ἡσυχάζουσα· ἤτοι Ἀθηναίη ἀκέων ἦν (Δ 22) ἢ ἐκπλαγεῖσα [ ἀκέτα ι· ἐπίατοι. ### alpha 2357 ἀκατάλλακτοι] * ἀκ ή· αἰχμὴ σιδήρου. ### alpha 2358 ἢ ἡσυχία γ ἢ θεραπεία. ἢ ἰάματα n ἀκηδέ α· ἀταλαιπώρητα ἀκηδέδατα ι· λύπῃ κατέχονται (Ρ 637) ἀκηδέε ς· ἀφρόντιδες (ρ 319). ### alpha 2361 ἄταφοι. ἄλυποι † ἀκηδή ς· αἰσχύνη. ### alpha 2362 ὕβρις. ἀμέλεια ἀκηδεῖ ς· ἀφροντίστους, * ἀμελεῖς A ἀκήδεσε ν· ἠφροντίστησεν (Ξ 427) b * ἀκηδέστω ς· ἀμελῶς. ### alpha 2365 ⸤ ἀφροντίστως (Χ 465) vg ἀκηδή ς· ἄταφος g ἄλυπος (Ω 554) v ἀκηδί α· †ἀλυποῦσα (b) † ἀκηκέ ς· μέγα ἀκήδεστο ι· κηδείας μὴ τυχόντες (Ζ 60) * ἀκήλητο ν· ἄθελκτον A σκληρόν ἀκήδωτο ς· κηδείαν μὴ ἔχων ἀκήλητο ς· ἀπαραλόγιστος. ### alpha 2372 ἀκολάκευτος. ἀμετάβολος (κ 329) * ἀκηλίδωτο ν· ἄσπιλον gAP καθαρόν (Sap. ### alpha 2373 7,26) vgAn * ἀκήματ α· ἰάματα (Ο 394) gP ἀκήμω ν· ἐκκεχυμένος * ἀκή ν· ἡσυχίαν A(b) ἀκὴν ἐγένοντο σιωπ ῇ· ἀντὶ τοῦ ⸤ ἥσυχοι A καὶ ἐκπλαγεῖς, ἢ ἀχανεῖς (Γ 95 . ### alpha 2377 .) ἀκὴν ἦγε ς· ἡσυχίαν ἦγες ἀκήνιο ν· ἡσύχιον ἀκηράσιο ν· ἄφθορον, ἄφθαρτον, ⸤ ἀκέραιον gA καθαρόν, θεῖον, ἁγνόν (ι 205) † ἀκῆρα ι· ἀκρόταται ἀκήρε α· ἀβλαβῆ * ἀκηρεσί α· ἀφθαρσία A ἀκήρι α· ἀκέραια, σῶα ἀκήριο ι· * ἄψυχοι (Η 100) vg(n) ἄφθαρτοι. ### alpha 2385 ἄνοσοι ἀκήρυκτο ν· ἄγνωστον. ### alpha 2386 ἀφανὲς δὲ Σοφοκλῆς Θυέστῃ (fr. 240) ἀκήρυκτο ς· ἀνεπικηρύκευτος * ἀκήρυκτο ς· μέγας τις. ### alpha 2388 ἀδιάλλακτος (Dem. 18,262) (vg) A † ἀκῆσκο ς· τάλαρος * ἀκητό ν· κράτιστον A ἀκηχεδόνε ς· λύπαι ἀκήχετα ι· ἀδημονεῖ ἀκ ί· φυτόν τι [καὶ ἀκιδᾶται] [ ἀκιανώτερο ν· ἀσθενέστερον] ἀκιβδήλευτο ς· * ἀκακούργητος AP ἄδολος p ἀκίβδηλο ν· * καθαρόν q. ### alpha 2396 vgAn ἁγνόν, σεπτόν. ⸤ ἢ δόκιμον, n ἀπαρεγχείρητον, ἐπὶ νομίσματος * ἀκίδα ς· τοῦ βέλους τὰς ὀξύτητας vgA * ἀκιδνό ν· ἀσθενές. ### alpha 2398 εὐτελές A ἀκιδνότερο ν· ἀσθενέστερον, ταλαιπωρότερον, ἀθλιώτερον (ς 130) ἀκιδωτό ν· βέλος χωρὶς σιδήρου. ### alpha 2400 (Prov. 25,18?) ἢ ὅρμον· ἐπὶ τῆς κατασκευῆς ἀκιδρωπάζ ω· ἀμβλυωπῶ ἄκικυ ς· ἀσθενής A ἀδύνατος, κατὰ στέρησιν, ἤτοι τοῦ κινεῖν, ἢ τῆς κίκυος, ἥτις περὶ τὴν κίνησιν λέγεται ἰσχύς (ι 515) * ἀκίμω ν· ἑτοίμων (A) ἀκιναγμό ς· τιναγμός, κίνησις ἀκινάκη ς· * δόρυ Περσικόν. ### alpha 2405 vAn ξίφος ἄκινο ς· πόα τις ἀκίμενο ι· ἰώμενοι. ### alpha 2407 μεταφορικῶς ἀπὸ τοῦ θεραπεύειν (Π 29) ἀκίονε ς· ἀστήρικτοι ἀκιρ ῆ· ἀσθενῆ. ### alpha 2409 οὐκ ἐπιτεταμένα † ἀκηρ ί· καλόν ἀκιρί ς· λύχνος ἀκιρό ς· †ὁ βοῤῥᾶς ἀκιρῶ ς· εὐλαβῶς. ### alpha 2413 ἀτρέμας Ἄκι ς· ποταμὸς Ἀσίας, ἢ ἐν Κατάνῃ. ### alpha 2414 ἢ ὅπλον, * ἢ βέλος σιδηροῦν A ἢ τὸ σιδήριον τοῦ βέλους An * ἀκίσι ν· ὀξύτησιν A * ἀκίχητ α· ἀκατάληπτα (Ρ 75) vgAn * ἀκίδε ς· τὰ σιδήρια τοῦ βέλους (A)n ἀκιώτατο ι· ἄσηπτοι. ### alpha 2418 Κὶς γὰρ θηρίου γένος (Hes. op. 435) † ἄκκαθε ν· ἄναλθεν ἀκκαῖο ν· εὐκαταφρόνητον ἀκαλανσί ρ· ἀκανθυλλίς, παρὰ Λάκωσιν * ἀκκίζει ν· γυναικίζεσθαι. ### alpha 2422 προσποιεῖσθαι (g) μωραίνειν (gb) * ἀκκίζετα ι· θηλύνεται gA * ἀκκισμό ς· προσποίησις (T) A(n) * ἀκλέ α· ἄδοξον (δ 728) vgAP * ἀκλεῶ ς· ἀδόξως (Eur. ### alpha 2426 Or. 786 ..) gA ἀκλεεῖ ς· ἄδοξοι (Μ 318) ἀκλήρ ῳ· ἔχοντι μὴ κλῆρον μηδὲ οὐσίαν, ἤτοι πτωχῷ (λ 490) * ἀκληρε ῖ· οὐ μετέχει (2. ### alpha 2429 Macc. 14,8) gA(P)n * ἄκλητο ν· ἀνώνυμον A ἀκλινή ς· ἀνυπότακτος ἀκλυδώνιστο ν· ἀτάραχον * ἀκλόνητο ς· 〈ἀτάραχοσ〉, κλόνος γὰρ ἡ ταραχή (v)gA(P) ἀκκό ρ· ἀσκός. ### alpha 2434 Λάκωνες ἀκκό ς· παράμωρος. ### alpha 2435 λέγεται δὲ παιδίοις, ὡς μωροῖς ἀκλάδα ς· ἀμπέλους ἀκλαδεύτους. ### alpha 2436 Αἰολεῖς ἄκλεπτο ι· οὐ παραλογιζόμενοι, ἀληθεῖς. ### alpha 2437 Σοφοκλῆς Φαίδρᾳ (fr. 628) ἀκληῖδα ς· ἀζύγους ἀκλήϊστ α· τὰ οὔπω κλεϊζόμενα, τὰ τῶν Βακχίων * ἄκμ α· νηστεία, ἔνδεια (2. ### alpha 2440 Macc. 1,7) ASP * ἀκμάζε ι· νεάζει, νεωτερίζει vgAS αὔξει gP ἀκμαί α· ἀκμάζουσα (b) θάλλουσα * ἀκμαιοτάται ς· νεωτάταις (vg)AS * ἀκμαῖ ς· ὀξύτησιν (Eur. ### alpha 2444 Bacch. 1207 ..) ASP ἀκμαίω ν· ὀξέων * ἀκμ ή· νεότης vgn ἡλικία (Eur. ### alpha 2446 Alc. 316) A * ἀκμὴ καλε ῖ· καιρὸς καλεῖ (Eur. ### alpha 2447 Hec. 1042) gAP * ἄκμηνο ς· ἄσιτος (AS) νῆστις Sb ἄγευστος ἄρτου (Τ 163) AS * ἀκμή ν· ἔτι (Matth. ### alpha 2449 15,16?) ASP * ἀκμῆτε ς· μὴ κάμνοντες gAS ἀκοπίαστοι (Λ 802) d * ἀκμητ ί· ἀκαματεί Sp ἄκμητο ι· ἀκοπίαστοι * ἀκμοθέτοι ο· τοῦ τόπου, ἔνθα κεῖνται οἱ ἄκμονες (Σ 410) AS ἀκμοθέτ ῳ· τῷ κοιλώματι, ἐν ᾧ ὁ ἄκμων τίθεται (Σ 476) ἄκμον α· ἀλετρίβανον. ### alpha 2455 Κύπριοι Ἀκμονίδη ς· ὁ Χάρων. ### alpha 2456 καὶ ὁ Οὐρανός. Ἄκμονος γὰρ παῖς (Callim. fr. 498?) ἄκμω ν· ἀπαθής [Κρόνος]. ### alpha 2457 οὐρανός. ἢ σίδηρον, ⸤ ἐφ’ ᾧ ὁ χαλκεὺς χαλκεύει S ἔστι δὲ καὶ γένος ἀετοῦ [ ἀκάαπτο ν· ἀκατάκλαστον] * 〈 ἄκναπτο ν·〉 ἄγναφον Ap ἱμάτιον. ### alpha 2459 καὶ ἀκόλαστον ἄκνηστι ς· τὸ μέσον τῆς ῥάχεως, ὅπερ κνήσασθαι ζῷον ἀδυνατεῖ (κ 161) ἀκοάζ ῃ· ἀκούεις ἀκοαστῆρε ς· ἀρχή τις παρὰ Μεταποντίοις [ ἀκινίησι ν· αἱ ἀγκάλαι] ἄκοιτι ς· ἡ ὁμόκοιτις. ### alpha 2464 ⸤ γυνὴ σύγκοιτος (Γ 138 ..) (A) [ ἀκαλλαρίτα ο· πράως ῥέοντος, ἀκμάντ(ου)] ἀκόλακο ι· οἳ οὐκ ἂν κολακευθεῖεν ἀκολασί α· * ἀκρασία AS ἔλλειψις τῆς σωφροσύνης. ### alpha 2467 ἡ εἰς τὰ ἀφροδίσια καταφέρεια ἀκόλαστο ν· * θρασύ. ### alpha 2468 κακόν AS ἀσελγές. ὑβριστικόν. ἀκόλουθο ς· ὁ νεώτερος παῖς. ### alpha 2469 θεράπων δὲ ὁ περὶ τὸ σῶμα ἀκόλου ς· ψωμούς (n) παρ’ ὃ ἡ τροφὴ ἀχόλους ποιεῖ καὶ ἡμέρους τοὺς φαγόντας (ρ 222) ἀκόμνιο ν· σιμόν. ### alpha 2472 ἀκομιστί η· ἀμέλεια (φ 284) [ ἀκόμη ς· οὐκ εὐδιάκονος οὐδὲ πανοῦργος. ### alpha 2473 ] ἆκο ν· ἀκούσιον. ### alpha 2474 Σοφοκλῆς Οἰδίποδι Τυράννῳ (O. Col. 977) ἄκομψο ν· * ἀπάνουργον q. ### alpha 2475 (vg)A ἁπλοῦν· Ἀρχιλόχοις. οὐκ εὖ διακείμενον. * ἀκον ᾷ· θήγει, ὀξύνει AS ἄκονδο ς· ἄχαρις. ### alpha 2477 Κονδὰς γὰρ χάρις ἐστίν. ἀκονιτ ί· ἀμαχητί. ### alpha 2478 ⸤ ἢ χωρὶς κονίσεως (Dem. 18,200 ..) b * ἀκονήτω ς· ἀκοπιάστως, ἀπόνως. ### alpha 2479 AS ἄκοντε ς· ἀκοντίζοντες. ### alpha 2480 μὴ θέλοντες. ἀκοντία ι· ὄφεις τινές. ### alpha 2481 λέγουσιν καὶ ἀκοντίλοι. ἀκοντιά ς· βοτάνη τις οὕτω καλουμένη, τοὺς κύνας θεραπευομένη τῶν τῆς †δάκης ὄφεων. ### alpha 2483 * ἀκοντίζε ι· 〈τοξεύει〉 vgn ἄνω ῥίπτει. vg ἀκοντικό ν· φάρμακον οὕτω καλούμενον. ### alpha 2485 ἀκόντιο ν· * δοράτιον vgASn μικρὰ λόγχη AS ῥάχιν δὲ Μακεδόνες. καὶ στρατεύματος μέρος Ἀγριανῶν Αἰολεῖς. † ἄκονο ι· ἀτρόμητοι. ### alpha 2486 ἄτρωτοι, ἄπληκτοι. ἀκοντιστύ ν· ἀκοντισμόν (Ψ 622) (b) ἀκόντω ν· ἀκοντίων, δοράτων (Δ 137 . ### alpha 2488 .) † ἀκοράζεσθα ι· ἀκροᾶσθαι. ### alpha 2490 † ἀκοραῖο ς· βλαβερός, ἀνωφελής. ἀκοῤῥα ί· ἄκανθαι. ### alpha 2492 ἀκόρητο ς· ἄπληστος, ἀκόρεστος (Η 117) n ἀσάρωτος ἀκόρητο ς· ἀπλήρωτος (Η 117) b [ἄσωτος] ἄκορν α· ἀκανθῶδες φυτόν. ### alpha 2495 ἀκορνο ί· ἀττέλεβοι. ἄκορο ν· πόα τις, βοτάνη. ### alpha 2497 ἀκορύφωτ α· ἀναρίθμητα, πολλά. † ἀκόρωδο ν· ἀκτένιστον ‖ ἄκαρπον. ### alpha 2498 ἀξύλιστον. * ἀκόρητο ς· ἀκόσμητος vgAn Κορεῖν γὰρ τὸ σαίρειν, παρὰ Ἀττικοῖς. ### alpha 2499 vgn * ἄκο ς· ὑγεία, θεραπεία gP φάρμακον (Ι 250 . ### alpha 2500 .) SP καὶ γενεά S * ἄκοσμ α· ἄτακτα vgn (AS) ἀπρεπῆ (Β 213) (AS) ἀκοστ ή· κριθή, παρὰ Κυπρίοις. ### alpha 2502 q ἀκοστήσα ς· κριθιάσας q ἀδδηφαγήσας (Ζ 506) AS κατὰ τοὺς γλωσσογράφους, ἀπὸ τοῦ ἄκος λαμβάνειν. ### alpha 2503 τίθησι δὲ τὸ ἄκος ἐπὶ τῆς ἀποπαύσεως τοῦ τε λιμοῦ καὶ τῆς δίψης· πίον τ’ ἀκέοντό τε δίψαν. (Χ 2) ὁ δὲ Ἀριστόνικος, ἐν ἄχει .... γενόμενος, διὸ ἐπιφέρει· δεσμὸν ἀποῤῥήξας θείει πεδίοιο κροαίνων (Ζ 507) ὃ καὶ βέλτιον εἴρηται. τινὲς δὲ ἄδην πληρωθείς. ( * ) ἄκοσμο ν· ἄτροπον, ἄτακτον, ἄμορφον. ### alpha 2505 ἀκόστιλ α· ἐλάχιστα. ἄκοτο ν· ἀόργητον (Pind. ### alpha 2506 Pae. 1,3) (Sp) ἀκουάζεσθο ν· τιμῆς ἀξιοῦσθε (Δ 343) ἄκου ε· ἤκουε (η 11) ἀκουέμε ν· ἀκούειν. ### alpha 2509 (Α 547) ἄκουσ α· ἤκουσα (Α 396 . ### alpha 2510 .) ἢ μὴ βουλομένη. ἀκούσαμε ν· ἠκούσαμεν (Β 194) ἄκουσμ α· φήμη. ### alpha 2513 * ἀκουτίσα ς· διδάξας (g) * a) ἀκούσιο ς· ὁ μὴ θέλων vgAS b) 〈 ἀκούσιον 〉· παρὰ προαίρεσιν ASn. ### alpha 2515 ἀκουσθήσομα ι· ἀκούσω. * ἀκουστό ν· μέγα. ### alpha 2516 παρὰ τὸ ἀκούεσθαι AS λαλητόν vgn ἀκο ῦ· θεράπευε. ### alpha 2517 (Soph. Tr. 1036?) ἀκουάζεσθα ι· αἰσθάνεσθαι. ### alpha 2518 ἀκούειν (ν 9 ..) ἄκουρο ν· μὴ γεννήσαντα παῖδα ἄῤῥενα ‘τὸν μὲν ἄκουρον ἐόντα 〈βάλ’〉 ἀγρυρότοξος Ἀπόλλων μίαν οἴην παῖδα λιπόντα‘ (η 64). ### alpha 2519 τῶν ἅπαξ ἡ λέξις. ἀκουσείω ν· ἀκουστικῶς ἔχων (Soph. ### alpha 2520 fr. 900) [ ἀκούσιο ς· ὁ μὴ θέλων. ### alpha 2521 ἀπροαιρέτως.] ἀκόρητο ν· ἀπλήρωτον. ### alpha 2522 (Υ 2) ἄκρ α· ἀκρόπολις. ### alpha 2523 ἀρχή, ἢ τέλος. * ἀκράαντο ν· ἀτελείωτον (Β 138) P * ἀκραγή ς· ἀπαχθής. ### alpha 2525 gAS † ἄκοψο ν· ἀδρανῆ. ### alpha 2527 * ἀκράδαντο ν· ἄσειστον, ἀσάλευτον vgAS(n) ἀκρα ῆ· ἄκρως πνέοντα, οὔτε σφοδρῶς, οὔτε ἐλλειπόντως (β 421) ἀκραγέ ς· δυσχερές. ### alpha 2529 σκληρόν. ὀξύχολον. ἀσθενές. † ἄκρα ι· κρόταλα. ### alpha 2531 * ἀκραία ς· ἄκροις 〈ἱδρυμένησ〉 (Eur. Med. 1379) AS ἄκραι νῆε ς· αἱ πρῶται πρὸς θαλάσσης. ### alpha 2532 (Ο 653) * ἀκραίνε ι· ἀκρατεῖ AS * ἀκραιφνέ ς· καθαρόν (Eur. ### alpha 2534 Her. 537) vgASn ἀληθές. n * ἀκραιφνέστερο ν· ἀληθέστερον (A) ἀκραιφνή ς· καθαρός (g) ἀκριβής. ### alpha 2536 ἀληθής p [ ἀκράκιο ν] ἀκέραιο ν· πρόσφατον. ### alpha 2538 ἀκραέ α· οὔριον. ἀκραμύλ α· κοχλίας. ### alpha 2540 [ ἄκραγο ν· ἀδιαῤῥίπιστον, ἀστεργές.] ἀκρανέ ς· ἀκρατές ἄκραντο ν· τὸ μὴ κατὰ νόμους . ### alpha 2542 .. * ἀκρασία ς· ἀνωμαλίας. ### alpha 2543 παρὰ τὸ μὴ συγκεκρᾶσθαι vgA * ἀκράτεια ν· ἀκρασίαν A ἀκρατ ῆ· ἄπρακτα. ### alpha 2545 ἀκράτητα. ἀκρατέ ς· ἀσθενές. ### alpha 2546 Εὐριπίδης Αἰόλῳ (fr. 40) * ἄκρατο ς· ἀμιγής. ### alpha 2547 ἀσυγκέραστος AS ἀκρατῶ ς· ἀνυπομονήτως. ### alpha 2549 ἀκραχολί α· ἡ πρόχειρος ὀργή (Hippocr. Ep. 7,11) ἀκρέ α· παῖς θήλεια. ### alpha 2550 Μακεδόνες. Ἀκρέ α· ἡ Ἀθηνᾶ. ### alpha 2551 καὶ ἡ Ἀφροδίτη. * ἀκρεμόνε ς· βλαστοί. ### alpha 2552 κλάδοι. vgASn ἄκρη λόγχ η· κέρκος. ### alpha 2553 ἢ μικρόν ... ἀκρήμορο ν· ἀστεργές. ### alpha 2555 [ ἀκρήμονε ς· κλάδοι, καὶ βλαστοί. ἢ ἀκρέμονε ς] ἀκρήπεδο ς· γῆ ἀγαθή ἀκρή ς· ὁ διά τινα ἔκπληξιν ἄφωνος γενόμενος. ### alpha 2558 ἀκρηθή ς· ἄψεκτος. ἄκρης πόλιο ς· διαλελυμένως [ὅ ἐστι διῃρημένως] τῆς ἀκροπόλεως (Ζ 257) ἀκρηστή ς· δοῦλος. ### alpha 2561 ἀκρῆστι ς· ῥάχις, καὶ ἄκρα. ἀκρηστολοῦχο ς· δοῦλος. ### alpha 2563 ἄκρητο ι· [ἀχώριστοι, ἀδιάκριτοι.] αἱ δι’ ἀκεράστου οἴνου γινόμεναι. (Β 341) ἀκρίζω ν· ἄκροις ποσὶν ἐπιπορευόμενος. ### alpha 2564 Εὐριπίδης Οἰνεῖ (fr. 570) Ἀκρί α· ἡ Ἀθηνᾶ ἐν Ἄργει, ἐπί τινος ἄκρας ἱδρυμένη, ἀφ’ ἧς καὶ Ἀκρίσιος ὠνομάσθη. ### alpha 2565 ἔστι δὲ καὶ ἡ Ἥρα, καὶ Ἄρτεμις καὶ Ἀφροδίτη προσαγορευομένη [ἐν Ἄργει] κατὰ τὸ ὅμοιον, ἐπ’ ἄκρῳ ἱδρυμέναι. * ἄκριε ς· τὰ ἄκρα τῶν ὀρέων AS ἄκρια ς· ἄκρας, ἀκρωρείας (ι 400) ἀκρίβει α· ἡ ἀκριβὴς κατάληψις ἀκριβέ ς· ἄκρον. ### alpha 2569 Εὐριπίδης Φιλοκτήτῃ (fr. 803) ἀκριβῶ ς· ἄκρως (Eur. ### alpha 2570 Med. 532) * ἀκριβολογεῖτα ι· ἀκριβῶς ἐξετάζει AS [ ἀκρίνα ς· γωνίας. ### alpha 2572 καὶ καθαρός, ἁγνός] ἀκρινόμο ς· ὕλης ἐπιμελητής, παρὰ Λάκωσιν † ἄκριο ν· ποῖον Ἀκρισία ς· Κρόνος, παρὰ Φρυξίν ἄκριστι ν· πέπτριαν. ### alpha 2576 ἀλετρίδα. Φρύγες ἄκριτ α· ἀτέλεστα. ### alpha 2577 ἀκορύφωτα. * πολλά. μὴ ἀριθμούμενα (Γ 412) Pn ἀκρίστιο ς· ἡ ἐπάνω τοῦ ἱστοῦ καθεζομένη. ### alpha 2578 ἔστι δὲ ἡ ἄτιμος ἄκριστο ι· ἄκρα ὀρῶν, λόφοι, γωνίαι * ἄκριτα νείκε α· ἀδιακρίτους φιλονεικίας (Σ 205) ASP ἀκριτάγωνο ν· πολύγωνον ἀκροβάτα ι· ἀρχή τις παρὰ Ἐφεσίοις τῆς Ἀρτέμιδος θυσιῶν . ### alpha 2582 .. * ἀκριτόμυθο ς· πολύλογος καὶ λίαν ἀδιακρίτους ἔχων τοὺς λόγους vgAS ἄκριτο ν· πολύ. ### alpha 2584 καὶ ἀδιάστατον * καὶ ⸤ ἀδιαχώριστον (Η 337) bΣ ἀκριτόμυθ ε· πολλὰ καὶ ἀδιάστολα καὶ ἀδιαχώριστα λέγων, ὅ ἐστι συγκεχυμένα καὶ ἀδιάτακτα, ἢ ἀδιανόητα καὶ ἄλογα. ### alpha 2585 κριτήριον 〈γὰρ〉 τῶν φρονίμων ὁ λογισμός, τῶν δὲ ἀφρόνων τὸ πάθος, ἄλογον καθ’ ἑαυτό (Β 240) * ἀκριτόφυλλο ν· πολύφυλλον gAS οὗ διακρῖναι τὰ φύλλα οὐκ ἔστιν (Β 868) (gΣ) ἀκριτόφωνο ι· βαρβαρόφωνοι. ### alpha 2587 συγκέχυται γὰρ ἡ τῶν βαρβάρων φωνή (Β 867?) ἀκροβάζει ν· ἄκροις τοῖς ποσὶν ἐπιβαίνειν ἀκροβημάτιζ ε· ἐπ’ ἄκροις τοῖς βήμασιν ἵστασο † ἀκροβᾶσθα ι· ὑπακούειν, ὑποτετάχθαι (Antiph. ### alpha 2590 or. fr. 62) ἀκροβολα ί· αἱ τοῦ ἡλίου βολαί ἀκροβελίδε ς· ἄκρα τοῦ ὀβελίτου ἄρτου ἢ τῶν ὀβελίσκων (Archipp. ### alpha 2592 fr. 10) * ἀκροβολίζε ι· ἀκοντίζει AS πόῤῥω ἰών * ἀκροβολίζεσθα ι· τὸ ἐν πολέμῳ κατάρχεσθαι συμβολῶν Σ * ἀκροβολισμό ς· παρὰ τὸ ἄκρως βαλλόμενον (AS) * ἀκροβόλο ι· ἀκοντισταί, τοξόται vgAS * ἀκροδίκαιο ν· τὸ ἔσχατον τῆς δίκης (Clem. ### alpha 2597 Al. strom. 2,123,3) AS * ἀκρόδρυ α· ἀρχὴ καρπῶν Pn, καρποί (Cant. ### alpha 2598 7,14)g * ἀκροδρύω ν· ἀρχῶν n καρπῶν, δένδρων vg ὡς ἐκ τοῦ δρυός (Cant. ### alpha 2599 4,13) gAS † ἀκρόδρυο ν· πλῆρες μέτρον, παρὰ Ταραντίνοις ἀκροζύγι α· τοῦ βοεικοῦ ζυγοῦ [ἤγουν] τὰ μέσα [ζεύγλη] ἀκροθάλυπτ α· ἀκρόκαυστα ἀκροθινιάζει ν· ἀκροθιγγάνειν. ### alpha 2603 καὶ ἀπάρχεσθαι ἀκροθιγῶ ς· τὸ λαβεῖν τῷ ἄκρῳ τοῦ δακτύλου (p) τι, ἢ βραχύ ἀκροθιγῶ ς· λεπτομερῶς ἀκροθίνιο ν· ἀπαρχὴ καρπῶν (b) ἢ σκῦλα, λάφυρα, ἀπαρχαί (Eur. ### alpha 2606 Phoen. 282) * ἀκροθινίω ν· ἀπαρχὴ τῶν θινῶν. ### alpha 2607 Θῖνες δέ εἰσιν AS οἱ σωροὶ τῶν πυρῶν ἢ κριθῶν AS(n) ἢ πᾶσα ἀπαρχή (Hebr. 7,4) q. ASP * ἀκροθώρακε ς· μέθυσοι vgAS ἀκρόκνεφ α· πρὸς ὄρθρον ἀκρότη ς· ἀρχή * ἄκρο ι· ἄκραι A ἢ †δοῦλοι (A) ἀκροκελαινιόω ν· ὁ τὰ ἄκρα μέλανα ἔχων φαινόμενα 〈διὰ〉 τὸ πλῆθος ὑδάτων. ### alpha 2612 ἅπαξ δὲ εἴρηται ἡ λέξις (Φ 429) * ἀκρόκομο ι· τὰ ἄκρα τῆς κεφαλῆς κομῶντες (Δ 533) gAS ἄκρα κόρυμβ α· τὰ ἀκροστόλια τῶν νεῶν (Ι 241) gAS ἀκρομύλ η· ἡ ἐπιγουνὶς μύλων, ἢ μύλος αὐτός * ἄκρο ν· μετέωρον, AS ὑψηλόν (Eur. ### alpha 2616 Bacch. 1064) (v) ἀκρόπολι ς· τὸ ἄκρον τῆς πόλεως * ἀκρόπολο ν· ἔρημον. ### alpha 2618 ἔννομον AS ἀκροπόλοισι ν· ἀκρίοις, τοῖς κατὰ τὰς ἄκρας ἀναστρεφομένοις ἐρήμοις (Ε 523) ἀκροπόρου ς· τοὺς ὀβελίσκους, ἐπιθετικῶς 〈διὰ τὸ περὶ τὸ ἄκρον αὐτῶν πείρεσθαι τὰ κρέα〉 (γ 463) ἀκροπόσθι α· τὰ ἄκρα τοῦ αἰδοίου [διὰ τὸ περὶ τὸ ἄκρον αὐτῶν πείρεσθαι τὰ κρέα] ἀκρόσφυρ α· γένος ὑποδημάτων γυναικείων ἀκροτάτω ν· ὑψηλοτάτων, ἀνωτάτων * ἀκρωτηριάζει ν· τὰ ἄκρα τέμνειν (2 Macc. ### alpha 2624 7,4) vgAS ἀκρότητ α· πολυκρότητα †αὐτοῖς γενόμενα, ὥστε μηδὲ συγκροτεῖσθαι μηδὲ συμπεσεῖν [ἀκρότης] (trag. ### alpha 2625 ad. 93) ἀκροατήριο ν· τόπος ἐν ᾧ συνάγονται ἀκροάσασθαι τὰ μαθήματα * ἀκροτόμ ῳ· ὀξυτάτῳ λίθῳ, ⸤ ἢ ὑψηλῷ v καὶ σκληρῷ, τέμνοντι (Iob 28,9) ἄκροτο ν· ἀδιαῤῥίπιστον. ### alpha 2628 ἀπαίδευτον ἀκροῦ ν· ὄρους κορυφή, ἢ ὄρος ἀκρουνο ί· ὅροι, ὑπὸ Μακεδόνων † ἄκρουρο ν· ἄκρατον ἄκρουρ α· οὐραί * ἀκροφύσι α· τὰ ἄκρα τῶν ἀσκῶν, ἐν οἷς οἱ χαλκεῖς τὸ πῦρ ἐκφυσῶσιν AS ἀκρουχε ῖ· ἄκρον ἔχει. ### alpha 2634 Ἄκρον δὲ ὄρος τῆς Ἀργείας, ἐφ’ οὗ Ἀρτέμιδος ἱερὸν ἱδρύσατο Μελάμπους καθάρας τὰς Προιτίδας, †ἤγουν ταῖς Χάρισιν. Σοφοκλῆς Ἰφιγενείᾳ (fr. 283) ἀκροχάλι ξ· ἀκροθώραξ, ἡμιμεθής. ### alpha 2635 Χάλις γὰρ ὁ ἄκρατος οἶνος· χαλᾷ γὰρ τὰς φρένας * ἀκρόχειρο ς· ἀνδροφόνος gAS †[ ἄκρο υ· ἄκραι] * ἀκροχορδόνα ς· ὄνομα πάθους AS [ ἀκροβέλι α· τὰ ἄκρα τοῦ ὀβελίσκου καὶ τοῦ ὀβελιάρτου] * ἀκρῷ α· σπλάγχνα, ἔντερα [ἀκρῶα] AS * ἀκρωμῖτα ι· οἱ μείζονες AS ἀκρώμι α· οἱ κατακλεῖδες ἀκρωνί α· ἀθροίσματα. ### alpha 2643 παράστασις, πλῆθος (Aesch. Eum. 188) * ἀκρωνί α· ἀθροισμός gAS ἀκρωρείαι ς· ταῖς ἄκραις τῶν ὀρέων, * ἤτοι ἐξοχαί, κορυφαί. ### alpha 2645 εἰς τρία γὰρ τὸ ὄρος μεμέρισται· εἰς ἀκρώρειαν, εἰς ὑπώρειαν, καὶ εἰς τέρμα. καὶ ἀκρώρεια μέν ἐστιν ἡ κορυφή, ὑπώρεια δὲ τὰ πλευρὰ τοῦ ὄρους, τέρμα δὲ τὸ τελευταῖον [τοῦ] vgb * ἄκρω ς· μεγάλως (vASn) ὀξέως AS ἀκρώσσε ι· ἀκροᾶται. ### alpha 2647 ἑκὼν [οὐχ] ὑπακούει. †προσποιεῖται * ἀκρωτηριάσα ι· κόψαι. ### alpha 2648 ἢ ἀχρειῶσαι AS * ἀκρωτηρίοι ς· τὰ ἄκρα τῶν ἐντέρων AS * ἀκρωτήριο ν· ὑψηλὸν τόπον AS ἀκρωτήρι α· τὰ ἐπάνω τῶν ναῶν ζῴδια ἀνατιθέμενα. ### alpha 2651 Δωριεῖς ἀκρωτηριάσα ς· τὰ ἄκρα ἀποτεμών * ἀκτά ς· αἰγιαλούς, ⸤ πετρώδεις τόπους vgAS Ἀκταί α· ἡ Ἀττικὴ πρώτως οὕτως ἐκαλεῖτο. ### alpha 2654 καὶ ἡ ἐκ τοῦ Ἀκτίτου λίθου κατασκευασθεῖσα, τοῦ Πεντελικοῦ ἀκταίνει ν· μετεωρίζειν (Aesch. ### alpha 2655 Eum. 36) ἀκταίνουσ α· τρέμουσα. ### alpha 2656 ἢ ἀσφαλῶς κρατοῦσα ἀκταῖοι ἰχθύε ς· οἱ μὴ πελάγιοι, ἀλλ’ αἰγιάλιοι (Hippocr. ### alpha 2657 morb. 2,74 ..) ἀκταίο υ· παραθαλασσίου ἀκταΐζω ν· ἀκτᾴζων. ### alpha 2659 προθυμούμενος. ἢ ὁρμῆς πληρῶν. ἢ μετεωρίζων ἀκταϊσμένο ν· προῃρημένον ἀκταιωρεῖ ν· ἀκτὰς φυλάττειν ἀκτέ α· δοράτιον. ### alpha 2662 κάμαξ ἀκτέανο ι· ἀκτήμονες (gAS) ἀκτῖνο ς· ὁδηγός. ### alpha 2664 Συρακούσιοι ἀκτέριστο ν· ἄταφον T ἄκτενος [ * ὀρθός AS (vw)] ἀξίνης κροῦσμα ἀκτέϊνοι [ἄφατοι. ### alpha 2667 ] αἱ κράνιοι ῥάβδοι [ἢ περὶ τῶν Ἀθῶ χώρα] ἀκτ ή· τροφή. ### alpha 2668 〈ἢ περὶ τὸν Ἄθω χώρα〉 (Thuc. 4,109,1) ἀκτ ή· a) ὁ αἰγιαλὸς καὶ ὁ παραθαλάσσιος τόπος, τῷ προσαράσσεσθαι αὐτῷ τὰ κύματα, ὅ ἐστι ῥήγνυσθαι καὶ κατάσσεσθαι. ### alpha 2669 διὸ καὶ ῥηγμῖνα τὸν αὐτὸν τοῦτον τόπον ἐνίοτέ φησι, διὰ τὴν γιγνομένην τῶν κυμάτων περὶ αὐτὸν ῥῆξιν καὶ ἄραξιν (Β 395). Ἀκτὴν δὲ καὶ τὸ τελευταῖον τοῦ ἀλφίτου κάταγμα καλεῖν εἴωθεν Ὅμηρος, διὰ τὴν κάταξιν. ὡς ὅταν λέγῃ· ἀλφίτου ἀκτήν (Λ 630) ‖ [λέγομεν οὖν καὶ αὐτοί, παρὰ τῶν πλωτήρων μαθόντες, ἄκρας τοὺς τοιούτους τόπους] b) Οἶδε δὲ καὶ ἄλλο τι ἡ συνήθεια καλούμενον ἀκτή ν, ἀπὸ τοῦ συμβαίνοντος οἶμαι τοῖς πλοϊζομένοις λαβοῦσα. 〈ἐκεῖνοί τε γὰρ εἰς τοὺς τοιούτους τῶν τόπων ἀποβάντες ἑστιῶνται, αὐτή τε τοὺς ἐπ’ εὐωχίαις ἀφωρισμένους τόπους ἀκτὰς καλεῖ, κἂν τύχωσι μὴ παραθαλάσσιοι ὄντες. ‖ a) Ἔστι δὲ καὶ πόλις Πελοποννήσου〉 ἀκτῇ ἔπι προὐχούσ ῃ· ἐν τῷ ἐξέχοντι μέρει τοῦ αἰγιαλοῦ (ω 82) ἀκτήμω ν· πένης p ἐνδεής (Ι 126) (n) ἀκτημοσύν η· ἔνδεια Ἀκτί ς· οἰκέτου ὄνομα. ### alpha 2673 παρὰ δὲ Συρακουσίοις ὁδηγός. ἢ ⸤ ναῦς S Ἀκτίτης λίθο ς· ἀπὸ τῆς ἐν Πελοποννήσῳ Ἀκτῆς. ### alpha 2674 Σοφοκλῆς Ἀκρισίῳ (fr. 65) ( * ) ἄκτιστο ν· ἀποίητον (Greg. ### alpha 2675 Naz. c. 1,1,3,42) (p) Ἀκτορίων ε· Ἄκτορος παῖδες (Β 621 . ### alpha 2676 .) † ἀκτοσύν η· ἀπρέπεια. ### alpha 2677 ἀσχημοσύνη * ἀκτῶ ν· αἰγιαλῶν AS ἄκτω ρ· ὁ ἀγωγεύς, ἱμάς, σχοινίον ἀκτωρε ῖ· τὰ παρὰ θάλασσαν φυλάττει ἀκτώρι α· ἀκτὰς ἢ φυλακάς ἀκτωρού ς· γεωρούς. ### alpha 2682 ἢ φύλακας (p) ἄκυδο ν· ἄδοξον S ἀκυητήριο ν· φάρμακον πρὸς τὸ μὴ κυεῖν †γυναικεῖον * ἄκυθο ν· ἄγρυπνον gAS * ἀκύκλιο ς· ἀπαίδευτος (Plat. ### alpha 2686 fr. 227) Σ ἀκυλέη ς· ἀετός ἀκυλλό ν· τὸ αἰδοῖον. ### alpha 2688 Λυδοί ἄκυλο ς· ὁ τῆς πρίνου καρπός. ### alpha 2689 βάλανος ... (κ 241) ἀκύμω ν· στεῖρα, ἄτεκνος, ἄτοκος, * μὴ γεννῶσα vgAn μὴ ἔχουσα κύημα (Eur. ### alpha 2690 Andr. 158) gA * ἀκύμον α· ἀτάραχον vgn ἀκύμονο ς· πολυκυμάτου. ### alpha 2692 ἢ πολυκύμονος * † ἀκυντό ν· ἀπρόσιτον AS ἀκυρή ς· ἀτυχής ἀκύρημ α· ἀτύχημα ἄκυο ν· ἀτόκιον ἄκυπρι ν· ἀμιγῆ, παρθένιον ἄκυρο ν· παλαιωθέν ἄκυρο ι· ἄπειροι †μακρὰν οὖσαν. ### alpha 2699 κῦρος γὰρ τέλος ἀκυρολογε ῖ· ψευδολογεῖ ἀκυρόεντ α· ἀνάρμοστα. ### alpha 2701 ἄκυρα ἀκυρῶσα ι· ψευδοποιῆσαι. ### alpha 2702 καταργῆσαι ἄκυτο ς· ἄτοκος, στερίφη ἀκύρματ α· ἀποτεύγματα [ ἀκχό ς· ὠμός AS] ἀκχάνθα ρ· κράββατος. ### alpha 2706 Λάκωνες ἀκχημονικ ά· καὶ κακοπαθήεντα ἀκωδώνιστο ν· ἀδοκίμαστον (Ar. ### alpha 2708 Lys. 485) κωδωνίσαι γὰρ τὸ δοκιμάσαι λέγεται. * ἀκωκά ς· ὀξύτητας g(b) ἀκωκ ή· ἡ τῆς ἐπιδορατίδος ἀκμή (Ε 16) ἀκω ν· * μὴ θέλων (Eur. ### alpha 2711 Phoen. 630 ..) A ἢ τῶν δοράτων ἀκώπητο ν· ἀπαρασκεύαστον, ἀπὸ τῶν νεῶν τῶν μὴ ἐχουσῶν κώπας. ### alpha 2712 ἢ ἄνοπλον. κώπη γὰρ ἡ λαβὴ τοῦ ξίφους ἄκωλο ς· ἄπους * ἀκώρια ι· ἄκανθαι AS ἅλ α· * θάλασσαν (Α 141) vgAS ἢ οἶνος Κύπριοι ἀλάβ α· μέλαν ᾧ γράφομεν ἀλάβαστο ς· λήκυθος * ἀλάβαστρο ν· μυροθήκη λίθινος 〈ἢ〉 ψήφινος (Matth. ### alpha 2718 26,7) vgAS ἀλάβ η· λιγνύς. ### alpha 2719 σποδός. καρκίνος. ὑπὸ δὲ Κυπρίων μαρίλη ἀλάβ η· ἄνθρακες † ἀλάβητο ι· θόρυβοι † ἀλαβυτ ῷ· θορύβῳ (Β 149) * ἀλαβῶδε ς· ἀνθρακῶδες gAS κεκαπνισμένον pw [ ἀλάβαστρο ν· φωκάδιον, ἢ καννίον (Matth. ### alpha 2724 26,7)] Ἀλαβώ ς· ποταμός * ἅλ α· εἰς τὴν θάλασσαν (Α 141 . ### alpha 2726 .) n ἅλαδε μύστα ι· ἡμέρα τις τῶν Ἀθήνησι μυστηρίων ἄλα δῖα ν· θάλασσαν (Β 152 . ### alpha 2728 .) An ἄλαζ α· αἰσχρά ἀλαζονεύεσθα ι· ψεύδεσθαι. ### alpha 2730 ἢ ἀπαισχύνεσθαι. Ταραντῖνοι ἀλαζώ ν· * ὑπερήφανος (Hab. ### alpha 2731 2,5) vgAn. ψεύστης A ἢ ἀπὸ ἄλης ζῶν [ὅ ἐστιν ἄλας] * ἀλαζονεύετα ι· ὑπερηφανεύεται (Sap. ### alpha 2732 2,16) vg ἀλαθέας ὥρα ς· λέγει γάρ, ὅτι κυκλισμῷ πάντα 〈φανερὰ〉 ποιοῦσιν (Pind. ### alpha 2733 fr. 30) Ἁλα ί· δύο δῆμοι τῆς Ἀττικῆς ἄλεθρ α· ἄλευρα ἀλαιθερέ ς· χλιαρόν. ### alpha 2736 ἡλιοθερές ἀλεό ς· ὁ μάταιος. ### alpha 2737 ph ἄφρων. Αἰσχύλος (fr. 410) ἀλακάτα ι· γῆς ἔντερα. ### alpha 2738 οἱ δὲ σφῆκας ἀλάκητο ν· ἀψόφητον ἀλακῶσα ι· ἁθροῖσαι † ἀλακῶσα ι· συνάγεται * ἀλαλαγμό ς· ἐπινίκιος ὕμνος vgAS ἢ εὔφημος βοή (Ps. ### alpha 2742 26,6 ..) * ἀλαλάζε ι· ἐπινικίως ἠχεῖ A ἀλάλαγ ξ· ἡ πλάνη * ἀλαλύκτημα ι· κατὰ διάνοιαν ταράσσομαι ASP * ἀλαλάξατ ε· ἐνυψώσατε τὴν φωνήν (Ps. ### alpha 2746 80,1) vgAS ἀλαλήμενο ς· πλανώμενος (ξ 122) * ἢ ἀνατετραμμένος gA ἀλάλημα ι· πεπλάνημαι (Ψ 74). ### alpha 2748 T. p ἀλάλητ ο· ἐπεπλάνητο ἀλάλητ α· ξύλα ποταμόκλυστα, γομφώδη ἀλαλητ ά· τεθορυβημένα ἀλαλία ν· πονηρίαν. ### alpha 2752 ἀταξίαν. Σοφοκλῆς Ἐπιταιναρίοις (fr. 211) * ἀλαλκεῖ ν· βοηθεῖν (Τ 30) A ἀλάλκ ῃ· ἀπαλεξήσῃ. ### alpha 2754 βοηθήσῃ ἀλαλκομενηΐ ς· ἡ ἀλάλκουσα τῷ ἑαυτῆς μένει, ὅ ἐστι βοηθοῦσα (Ε 908) ἀλαλύκτημα ι· τεθορύβημαι. ### alpha 2756 ἀπὸ τοῦ κατὰ διάνοιαν ἀλᾶσθαι (Κ 94) ἀλαλύσθα ι· φοβεῖσθαι. ### alpha 2757 ἀλύειν * ἀλάλκο ι· ἀπαλεξήσοι, βοηθήσαι (Φ 138) AS ἀλαμπέ ς· τὸ μὴ λάμπον ἀλανέ ς· ἀληθές ἀλανέω ς· ὁλοσχερῶς. ### alpha 2761 Ταραντῖνοι [ ἀλαμπά ν· τὸν ἥλιον, ὅτι ἀναλάμπειν] [ἀλαός]· ὁ τυφλός vgAb [ἢ μάταιος p] παρὰ τὸ ἀλᾶσθαι κατὰ τὴν πορείαν (θ 195) ἀλαοσκοπί η· τύφλωσις τῶν ὀφθαλμῶν (Ν 10?) ἀλαπαδνό ς· * ἀσθενής vgASn εὐχείρωτος. ### alpha 2765 * ἄνανδρος (Β 675) ASP * ἀλαπαδνότερο ν· ἀσθενέστερον (Δ 305) (A) * ἀλαπάζοντ α· πορθοῦντα (Ε 166) A * ἀλαπάξα ι· πορθῆσαι vgAS ἐκκενῶσαι (Ι 136) P [ ἀλαπλό ς· ἀσθενής] ἄλαρ α· τὸ τοῦ δόρατος εἰς τὸν αὐλὸν τῆς ἐπιδορατίδος ἐμπῖπτον. ### alpha 2770 ἢ κάρυα Ποντικὰ ... ἀφ’ ὧν γίνεται τὰ δόρατα ἀλαρῦνα ι· ῥυπᾶναι Ἁλασάρν η· Κῴων δῆμος ἀλᾶσθα ι· πλανᾶσθαι. ### alpha 2773 Ἄλη γὰρ ἡ πλάνη (Κ 141) * ἄλαστ α· ἄτλητα. ### alpha 2774 ἀνεπίληστα. ἄτιμα. δεινὰ (Eur. Phoen. 343 ..) ἢ μιαρά AS * ἀλασταίνε ι· δυσπαθεῖ AS ἄλαστ ε· σχέτλιε. ### alpha 2776 ἁμαρτωλέ (Χ 261) † ἀλαστεῖ ν· ἐρευνᾶν ἀλαστήσα ς· * δεινοπαθήσας AS σχετλιάσας p χαλεπήνας, ⸤ ἀγανακτήσας T * δυσφορήσας (Μ 163) AS ἀλαστοῖ ς· ἀνεπιλήστοις. ### alpha 2779 χαλεποῖς, δεινοῖς * ἄλαστο ν· δεινόν, κακόν AS [ἢ ἀδιάλειπτον] (Ω 105) ἀλάστορε ς· παλαμναῖοι, οἱ μιάσμασιν ἐνεχόμενοι. ### alpha 2781 ἢ οἱ μεγάλα ἁμαρτάνοντες ἀλαστόρω ν· * ἀσεβῶν AS τῶν μιάσμασιν ἐνεχομένων (Eur. ### alpha 2782 Or. 1669) ἀλάστω ρ· * πικρὸς δαίμων ASn Ζεύς * ἀλᾶτα ι· πλανᾶται vgA [πηδᾶ] ῥέμβεται g * ἀλᾶτ ο· ἐπλανᾶτο (Ζ 201) A [ ἀλατρία ς· ἁμαρτωλίας] ἀλαυρίδα ς· σχίζας ἀλαῶ ν· τυφλῶν ἀλαῶ ν· τρυφῶν. ### alpha 2789 λακίζων, ἐκτυφλῶν. βροχίζων. στερίσκων ἀλαῶπι ν· σκοτεινήν, οὐ βλέπουσαν ἀλαωτύ ν· στέρησιν ὀφθαλμῶν, τύφλωσιν [οὐ βλέπουσαν] (ι 503) * ἀλάωσε ν· ἐτύφλωσεν (α 69) AS ἀλλαχόσ ε· εἰς ἄλλον τόπον ἄλγα ς· ἀλγηδόνας † ἀλγ ᾷ· κρύπτει ἄλγε α· * ἀλγεινά, κακά AS ὀδύνας. ### alpha 2796 πήματα (α 4 ..) ἀλγεί η· ἀῤῥωστία. ### alpha 2797 〈μα〉λακ〈ία〉 Ἴωνες a) † ἀλγεόθυμο ς· ἀνώδυνος τῇ ψυχῇ. ### alpha 2798 b) ἀλεεινό ς· θερμός * ἀλγηδόν α· πόνον AS * ἀλγηρ ά· λυπηρά AS ἀλγεινή. ### alpha 2800 χαλεπή (Ierem. 10,19) ἄλγιο ν· λυπηρότερον (δ 292) ἀλγίστ η· χαλεπή (ψ 655) * ἄλγο ς· πόνος. ### alpha 2803 πένθος (Eur. Hec. 663 ..?) vgAP * ἀλγύνε ι· λυπεῖ. ### alpha 2804 βαρεῖ (Eur. Med. 398) An [ἀφανίζει] * ἀλγύνοιτ ο· λυποῖτο vgAS * ἀλγύνοντα ι· καταπονοῦνται AS ἀλδαίνε ι· αὔξει. ### alpha 2807 ἀπὸ τῆς ἄλσεως, ὅ ἐστιν τῆς αὐξήσεως (ς 70 ..) * ἀλδήσκοντο ς· αὐξανομένου (ψ 599) ASP ἀλδαίνετα ι· πίμπλαται, αὔξει, βλαστάνει † ἄλδετ α· ἄτμητα ἀλέ α· * θέρμη vgAS θάλπος ἀλεάζει ν· κρύπτειν. ### alpha 2812 ἢ προβάλλειν. καὶ εἴργειν. θερμαίνειν. ἀφανίζειν ἁλεάζ ω· ἀθροίζω ἁλεάζω ν· δικαζόμενος (p) ἀλέασθα ι· φυλάξασθαι. ### alpha 2815 [πηδῆσαι.] ἀναχωρῆσαι. * θερμαίνεσθαι vgS ἀλεαινοίμη ν· θερμαινοίμην (Ar. ### alpha 2816 Eccles. 540) ἄλεα ρ· ἀλεωρίαν. ### alpha 2817 ἢ πολυωρίαν * ἀλε ῖ· ἀλήθει b * ἀλεί α· πορεία S ἢ ἄλημα ἀλέγε ι· φροντίζει (π 307) S ἀλέγει ν· λόγον μὴ ἔχειν ἀλεγεινο ί· ἀλγεινοί. ### alpha 2822 χαλεποί. δυσχείρωτοι. ἢ μὴ δυνάμενοι χωρὶς ἀλγηδόνος ὑπὸ θνητοῦ δαμασθῆναι (Κ 402) ἀλεγύνετα ι· κακοῦται. ### alpha 2823 ἐλαφροῦται. ἐλαττοῦται. ἢ φροντίζεται * ἀλεγίζ ω· ἐπιστρέφομαι S φροντίζω (Α 180) SP ἄλε ε· φύλασσε ἀλεγειν ή· σκληρά. ### alpha 2826 δεινή. χαλεπή (Ε 658) ἀλεγεινό ς· δεινός (Ν 569) * † ἀλεε ῖ· ἀδικεῖ S * ἀλεείνω ν· ἐκκλίνων (Γ 32) Sb ἀλέεινε ν· ἐξέκλινεν (Ζ 167 . ### alpha 2830 .) * ἀλεεινό ς· εὐλαβούμενος S * ἀλεείν ω· διαφύγω A ἐκκλίνω * ἀλεεινό ς· καυματινός S(b) ἁλεία ν· θαλαττίαν * † ἀλεῖ ν· οἰκεῖν ASn ἀλέ η· ἄλυξις, ὅ ἐστιν ἔκκλισις (Χ 300) ἢ θερμασία (ρ 23) ἁλεῖον ὕδω ρ· ἀθροιστόν, καὶ συλλεκτόν ἀλεῖνα ι· τὶ ἐπαλεῖψαι τοίχῳ ἁλεῖ λόγ ῳ· σύμπαντι λόγῳ ἀλεινό ν· * ἀσθενές g λεπτόν ἀλεῖο ς· πένης ἀλειπτήριο ν· γραφεῖον. ### alpha 2842 Κύπριοι ἀλεί ς· * πληγείς. ### alpha 2843 κρατηθείς vgS συστραφείς (π 403) AS †ἀρθείς. φυλαχθείς. πηδήσας ἄλεισο ν· ποτήριον b τετορνευμένον (γ 50 . ### alpha 2844 .) Ἀλείσιο ν· πόλις Ἤλιδος (Λ 756) * ἁλεῖτα ι· πηδήσει (Esai. ### alpha 2846 35,6) APn * ἀλείτη ν· ἁμαρτωλόν (Γ 28) P(n) ἀλείτ ω· ἀληθέτω * ἀλείφατ ι· ἐλαίῳ (ω 45) bΣ ἀλειφοβίου ς· πένητας (Ar. ### alpha 2850 fr. 740) S(b) ἀλεῖψα ι· ἐλαίῳ χρίσαι (Ω 582) ἄλειφ α· στέαρ. ### alpha 2852 μύρον. χρῖσμα. ⸤ ἔλαιον (Hippocr. nat. mul. 109) S ἀλείφιο ν· ᾧ χρῶνται οἱ ἀλεῖπται [ * ἄλεκτ α· ἄτμητα S] † ἀλεκταίνε ι· ἰσχύει. ### alpha 2855 γαυριᾷ. μετεωρίζει αλέκτ ο· ἐκοιμήθη * ἄλεκτρο ς· ἀκοίμητος (Eur. ### alpha 2857 Tro. 254?) gSp ἀλεκτορί ς· θρὶξ ἡ ἀπὸ τῆς κεφαλῆς τρεφομένη. ### alpha 2858 καὶ ὄρνις. ἀλεκτρυόνε ς· κοινῶς οἱ παλαιοὶ καὶ τὰς θηλείας ὄρνις οὕτως ἐκάλουν † ἀλεμό ς· κόμπος ἀλέ ν· συναθροισθέν (ψ 420) * ἀλέντε ς· συγκλεισθέντες (Φ 534) S ἀλέντω ν· ἢ συγκλεισάντων. ### alpha 2863 * ἢ ἀθροισθέντων S ἢ συστρεψάντων (Χ 47) * ἀλαίνω ν· πλανώμενος Sp † ἀλένθ η· νύξ p * ἁλέξα ι· ἐπιλέξαι S ἀλεξαίθριο ν· θερμὸν σκέπασμα. ### alpha 2867 Σοφοκλῆς Ἀμφιαράῳ (fr. 113) Ἀλεξάνδρειο ς· εἶδος βοτάνης Ἀλέξανδρο ς· ὄνομα βόλου. ### alpha 2869 καὶ κύριον ἀλεξάνεμο ν· ἐσθῆτα παχεῖαν, καὶ εὐπαγῆ (ξ 529) ἀλέξασθα ι· ἀμῦναι, βοηθῆσαι ἀλεξέμενα ι· βοηθεῖν (Α 590) ἀλέξησι ς· βοήθεια καὶ ἀντίτισις ἀλεξιάρη ς· ἐπίκουρος, ἀλεξίκακος (Hes. ### alpha 2874 op. 464) * ἀλεξίκακο ς· βοηθός SPn ἀποτρεπτικὸς κακοῦ ἀπαλέξουσα τὰ κακά (Κ 20) vnp * ἀλεξήσουσα ν· βοηθοῦσαν (Θ 365) S * ἀλεξητήριο ν· ἀποσοβητήριον. ### alpha 2877 Ἀλέξαι γὰρ τὸ βοηθῆσαι vgAS ἀλεξομένου ς· βοηθουμένους, ἀμυνομένους (Hdt 1,211,2) [ ἀλεξόμενα ι· βοηθεῖν] ἀλέτα ν· συστροφή. ### alpha 2880 φυγή ἀλεό ν· θερμόν. ### alpha 2881 ἢ χλιαρόν ἀλεό ς· διάπυρος ἀλεώσσ ω· ματαιΐζω (b) ἀλεόφρω ν· παράφρων b ἀλέπαδνο ν· ἄζευκτον ἀλέπεσσ ι· στέατι ἀλέρο ν· κόπρον † ἀλεβεβᾶ ν· ἐρευνᾶν ἁλέσθαι πρὸς πυγή ν· τὸ ἐν τῷ ἅλλεσθαι κρούειν τὰ ἰσχία (Ar. ### alpha 2889 Lys. 82?) ἀλεσούριο ν· θαλάττιον αἰδοῖον· ἔστι δὲ καὶ κογχυλίου γένος ἅλες ἄφθονο ι· ἐπὶ εὐφημισμοῦ ἐλέγετο ἀλετρίδε ς· γίγνονταί τινες 〈τῶν εὖ γεγονυιῶν〉 παρθένοι, αἵτινες τὰ εἰς τὰς θυσίας πόπανα ἀλοῦσι, καὶ ἔστι τοῦτο ἔντιμον (Ar. ### alpha 2892 Lys. 643) † ἀλετένη ς· χαλεπῆς ἀλετρί ς· μυλωθρός ἀλετρεύουσι ν· ἀλήθουσιν (η 104) ἀλέτω ν· οἱ τοῖς μύλοις ἐπιτιθέμενοι 〈ὄνοι〉 † ἀλετώρι α· ἀσεβῆ. ### alpha 2897 πονηρά. ἀθέμιστα. ἁμαρτήματα. ἀλευάμενο ς· ἐκκλίνας. ### alpha 2898 φυλαξάμενος (Ε 444) * ἀλεύατ ο· ἐξέκλινεν (Γ 360) AS * ἄλευρ α· κυρίως, τὰ τοῦ σίτου· ἄλφιτα δὲ τὰ τῶν κριθῶν S ἄλευα ι· φύλαξαι (Χ 285) ἄλευρο ν· †τάφος. ### alpha 2902 Κύπριοι. Ἀλεύρου καὶ ῥόα ς· (Ar. fr. 50) ἴσως, ὅτι τοῖς νοσοῦσιν οὕτως †διανύττουσιν ἀλευροφαγοῦντες 〈ἢ〉 πέμματος γένος, παρὰ Αὐτοκλείδῃ ἀλευρόμαντι ς· ὁ Ἀπόλλων διὰ τὸ καὶ ἐν ἀλεύροις μαντεύεσθαι ἀλευρόττησι ς· τηλία, εἰς ἣν τὰ ἄλευρα διασήθουσιν † ἀλεύρει ν· ἀφεστάναι ἀλεῦσα ι· †ἀδοξῆσαι ἀλεύσε ι· φυλάσσων ἀλύων ( * ) ἄλευστ α· ἀόρατα, ἀθεώρητα (Greg. ### alpha 2908 Naz. c. 2,2,3,307) [ ἀλεσάφθονο ι· ἐπὶ εὐφημισμοῦ ἐλέγετο] ἀλευόμενο ι· ἐκκλίνοντες (μ 157?) ἀλεφάτισο ν· ἄλειψον ἀλεώρ α· τὰ αὐτὰ τούτοις ἀλεωρ ή· φυλακή. ### alpha 2913 ἀσφάλεια * ἀλεωρή ν· ἀποστροφήν καταφυγήν (Μ 57) S * ἀλεωρῆ ς· ἐκφυγῆς (Ω 216) Sn ἀλεώσσει ν· μωραίνειν ἄλ η· * πλάνη (ο 345) gSP ‖ ἄθροισμα [ ἀληγορούμενο ν· τροπολογούμενον] ἁληδό ν· ἀθρόως. ### alpha 2919 ἐξαίφνης * † ἁλῆε ν· καταγνωσθεῖεν S ἀληθέ α· ἀψευδῆ (Ζ 382 . ### alpha 2921 .) καὶ τὰ 〈μὴ〉 ἐπιλανθανόμενα ἀληθεῖ ς· οἱ μηδὲν ἐπιλανθανόμενοι ὡς Πίνδαρος ἀλήθ η· ἐπλανήθη ἀληθή ς· δικαία (Μ 433) ἢ δίκαιος. ### alpha 2924 ἢ μνήμων, κατὰ στέρησιν τῆς λήθης ἀλήθινο ν· τὸ κοπανιστήριον ἀληθίζεσθα ι· ἀληθεύειν (Hdt. ### alpha 2926 1,136,2) * ἀληθοεπ ῆ· ἀψευδῆ vS Ἀλήϊο ν· ὄνομα πεδίου. ### alpha 2928 ἢ οὐκ ἔχων λήϊα, τουτέστιν σιτοφόρα πεδία. ἢ χωρὶς χώρας· οἱ δὲ ἐν Λυκίᾳ καὶ Κιλικίᾳ πεδίον ὀνομαζόμενον ἀποδεδώκασιν ἀπὸ τῆς Βελλεροφόντου πλάνης (Ζ 201) ἀλήϊο ς· ἐλλιπὴς βοσκημάτων (Ι 125) * ἄληκτο ν· ἀκατάπαυστον (Β 452) vSP ἀληΐ ς· ἄκλοπος. ### alpha 2931 ἀπόρθητος (Greg. Naz. c. 2,2,4,159) ἄλημ α· ἑφθὸν ἄλευρον * ἄλημ α· ὁδοιπορία S ἀλήμενα ι· συστραφῆναι (Ε 823) πλανηθῆναι [ ἀλημεῖα ι· πλανᾶσθαι] † ἀλημώτω ν· ἀφυλάκτων ἀληλεμέν η· . ### alpha 2937 .. * ἀληνή ς· μαινόμενος S [ ἁλήπεδ α· τὰ πρὸς τῇ θαλάσσῃ πεδία διὰ τὸ ἅλμυρα εἶναι φύσει] ἀλήπορο ν· λευκόν τι ἄνθος * ἄληπτο ν· ἀκατάληπτον SPn * ἀλήπτω ς· ἀκαταγνώστως SPn ἀληπτότερ α· δύσληπτα [ ἀλήπτω ρ· ἱερεύς] * ἀλήτορ α· ἱερέα Pp * ἄλη ς· πλάνης (ο 342) T gp † ἀλήσθ ω· γῆ σπορίμη, κτηνοτρόφος ἀλῃσία ς· σπονδάς. ### alpha 2948 ἀνοχάς. ἀπὸ τοῦ μὴ ληΐζεσθαι ἀλήσιο ν· πᾶν τὸ ἀληλεσμένον * ἀλήστω ν· ἀληθαργήτων vgS * ἀλητεύ ω· πλανητεύω (μ 330 . ### alpha 2951 .) vgn ἀλήτη ς· πλανήτης, πλανώμενος (p 576 . ### alpha 2952 .) Ἀλῆτι ς· ἑορτὴ Ἀθήνησιν, ἡ νῦν Αἰώρα λεγομένη. ### alpha 2953 καὶ ἡμέρας ὄνομα, ὡς Πλάτων ὁ Κωμικός (fr. 212) ἀλητεύεσκο ν· ἐπλανῶντο ἀλητεύοντε ς· πλανώμενοι ἄλητο ν· ἄλευρον (Hippocr. ### alpha 2956 us. liquid. 5 ..) ἀλήτω ρ· ἱερεύς (Pp) ἄλθ α· θερμασία. ### alpha 2958 ἢ θεραπεία ἀλθαί α· εἶδος βοτάνης 〈ὡς Ἀπολλόδωροσ〉 T Ἀλθαί α· Οἰνέως γυνή, Μελεάγρου μήτηρ (Ι 555) † ἀλθεῖνα ι· χαλεπῆναι ἄλθετ ο· ὑγιάζετο. ### alpha 2962 παρὰ τὴν ἀλθαίαν (Ε 417) ἀλθεύ ς· ἰατρός ἀλθαίνε ι· αὔξει. ### alpha 2964 θεραπεύει, ὑγιαίνει. φάρμακον γὰρ ἄλθος * ἁλ ί· ἅλατι vgSb Ἁλί α· ἐν Πελοποννήσῳ τῶν ἁλιέων χώρα ἁλί α· 〈σκεῦοσ〉 ἐν ᾧ τρίβονται οἱ ἅλες, ἢ εἰς ὃ ἀποτίθενται ἁλιδί ᾳ· ἅλις * ἁλιάδα ς· μικρὰ σκαφίδια S(b) ἁλιδίω ς· ἱκανῶς, μετρίως ἁλιαέε ς· ἄνεμοι, οἱ διὰ θαλάσσης πνέοντες (δ 361) ἁλίαι κορῶνα ι· αἴθυιαι Ἁλιακτή ρ· τόπος, ἐν ᾧ ἀθροίζονται. ### alpha 2973 [οἱ] Σικελοί ἁλία ν· ἐκκλησίαν. ### alpha 2974 Ταραντῖνοι ἁλιάδω ν· ἐναλίων * ἁλία ν· θαλαττίαν (Eur. ### alpha 2976 Andr. 537) S(P) ἁλιάω ν· τῶν ἐναλίων θεῶν (Σ 432) † ἀλιάκευτο ι· ἄσημοι. ### alpha 2978 ἀδέσποτοι. ἄναρχοι ἀλιάποδ α· τὸν κέπφον, ἢ θαλάττιον ὄρνιν 〈Ἀχαιὸς (fr. ### alpha 2979 54) καὶ Ἀλκμάν (fr. 126)〉 * Ἁλίαρτο ς· πόλις b Βοιωτίας (Β 503) ἀλία ς· πρασιάς. ### alpha 2981 πλινθείας ἀλίαστο ς· * ἄτιμος SP ἀνέκκλιτος. ### alpha 2982 ἀμετάτρεπτος. ἀνελλιπής. * ἀχώριστος (Β 797) SP 〉α λιάσθ η· ἀπῴχετο (δ 838) ἁλιβάπτοι ς· πορφυροῖς. ### alpha 2984 [ὄρνιν. Ἀχαιός, καὶ Ἀλκμάς] * ἀλίβα ς· νεκρός PS ἢ βροῦχος. ### alpha 2985 S ἢ ποταμός. ἢ ὄξος. Σ ἀλίβαντε ς· οἱ νεκροί. ### alpha 2986 διὰ τὸ ξηροὶ εἶναι, καὶ οἷον ὑγρασίαν τινὰ μὴ ἔχειν ἀλιβδύε ι· ἀφανίζει ἁλιβδῦσα ι· ἀφανίσαι ἁλίβροχο ν· θαλάσσῃ βρεχόμενον * ἀλίγκιο ν· ὅμοιον (Ζ 401) gSP * ἀλίγκιο ν· καλόν, ἀγαθόν P ἁλιδνεφε ῖ· ἁλουργεῖ * ἅλι ε· ἥλιε (Eur. ### alpha 2993 Hec. 1068 ..) vgS ἀλιετρό ν· ἁμαρτωλόν * ἁλιεύ ς· ὁ ὁρμιευτής S * ἀλίζει ν· ἀλείφεσθαι S ἄλιζ α· ἡ λεύκη τὸ δένδρον. ### alpha 2997 Μακεδόνες Ἀλιζῶνε ς· ἔθνος Παφλαγονίας (Β 856) ἁλίζωνο ς· ἰσθμός, παρὰ τὸ ἁλὶ διεζῶσθαι. ### alpha 2999 [καὶ ἔθνος βαρβαρικόν] ἁλίζοντα ι· ἀθροίζονται * ἁλιεῦσ ι· θαλαττουργοῖς. ### alpha 3001 ἢ ἰχθυοθηρευταῖς (ω 419) ἀλί η· κάπρος. ### alpha 3002a Μακεδόνες [ ἀληιο ς· ἀνελλιπὴς βοσκήματος] ἁλίῃσ ι· θαλαττίαις (Σ 86) ἁλιήμαθο ν· παρὰ τὸν ἅλα καὶ τὴν ἄμαθον ἁλικάκκαβ α· ὁ τοῦ λωτοῦ καρπός. ### alpha 3005 καὶ πόας εἶδος Ἁλικαύω ν· ὁ Ποσειδῶν. ### alpha 3006 Σώφρων (fr. 137) ἁλίκρατε ς· θαλασσομιγεῖς † ἀλικίνο ς· δυνατός S Ἁλικό ς· Ἁλικοὶ καλοῦνται οἱ τὰ πρὸς θάλασσαν οἰκοῦντες μέρη τῆς Πελοποννήσου ἀλικύρκη ς· φύλλα μήκωνος μετὰ ὄξους λειανθέντα. ### alpha 3010 ἢ ὑπότριμμα ἐκ πλειόνων κρεῶν * ἅλιμ α· θαλάσσια S * ἀλιμένωτο ν· λιμένα μὴ ἔχοντα vgSw * [ ἀλισμοῖς κα ὶ] ἁλίμοι ς· βοτάναις δενδροειδέσι παρὰ θάλασσαν gSn ἢ ξηροῖς τόποις (Ierem. ### alpha 3013 17,6) S ἅλιμο ν· πόα πλησίον θαλάσσης γινομένη ἁλιμυρηέντω ν· * εἰς θάλασσαν ῥεόντων S(b), ἢ εἰς θάλασσαν τελευτώντων (Φ 190) ἄλι ν· ἠλίθιον. ### alpha 3016 μάταιον. κενόν. ἐλαφρόν ἀλῖνα ι· ἐπαλεῖψαι ἀλινδήθρα ς· κυλίστρας (Ar. ### alpha 3018 Ran. 904) λέγουσι δὲ καὶ ἐξαλῖσα ι, τὸν ἵππον κυλῖσαι (Ar. Nub. 32) * ἀλίνδετα ι· κυλίεται SpP ἄλινδο ν· δρόμον 〈ἁρμάτων〉 ἀλίνει ν· ἀλείφειν ἀλινο ί· ἐπαφρόδιτοι ἀλινό ν· ἀμυδρόν. ### alpha 3023 Κρῆτες † ἅλιντο ς· ἅμιλλα ἁλιοβολ ή· σύνοδος ἡλίου ἅμα 〈καὶ σελήνησ〉 Λάκωνες ἁλίοι ο· θαλαττίου (Α 538 . ### alpha 3026 .) ἅλιο ν· θαλάσσιον (Σ 141) gSPb ἢ μάταιον (Δ 26 . ### alpha 3027 .) v ἢ ἄκαρπον. συνῃρημένως ἀπὸ τοῦ ἀλήϊο ν, ὅ ἐστι ἄσιτον, ἄσπορον * ἅλιον βέλο ς· μάταιον. ### alpha 3028 ἄπρακτον (Ε 18) (g)S ἀλιπαρ ῆ· αὐχμηρά (Soph. ### alpha 3029 El. 451) * ἁλίπεδ α· τὰ πρὸς τῇ θαλάσσῃ πεδία S ἁλίπλο α· τῇ θαλάσσῃ ἐπιπλέοντα, ὡς Ἀπολλόδωρος, Κομανὸς δὲ τὰ ὑπὸ τοῦ ἁλὸς ἐπιπλεόμενα, τουτέστιν ὑποβρύχια, οἷς ἐπιπολάζει ἡ θάλασσα (Μ 26) ἁλίπλοι α· τῇ θαλάσσῃ πλευσόμενα ἁλιπόρφυρ α· ἁλουργῆ, τουτέστιν ἐκ θαλασσίας πορφύρας (ζ 53) ἄλι ρ· ὀξύβαφον * ἁλιῤῥόθου ς· κύματα θαλάσσης (Eur. ### alpha 3035 Hipp. 1205 ...) (vg) S ἅλι ς· * ἱκανῶς, πληρέστατον vgn, αὔταρκες p, ἔστι καὶ μετρίως, ὡς Εὐριπίδης Ἀλκήστιδι (907) † * ἀλισαῖ α· ἰσχυρά (Σ) * αλίσα ς· κονίσας. ### alpha 3038 κυλίσας. SP καταλαβών S συναθροίσας vgSP συναγαγών vg ἀλίσβ η· ἀπάτη * ἀλισγημάτω ν· τῆς μεταλήψεως τῶν μιαρῶν θυσιῶν (Act. ### alpha 3040 ap. 15,20) S (vgn) * ἀλισγηθ ῇ· συνεστιαθῇ (Dan. ### alpha 3041 1,8) vgSPn * ἀλισγοῦντε ς· μολύνοντες, μιαίνοντες S * ἁλισθείση ς· ἀθροισθείσης S ἅλις δρυό ς· παροιμία ἐπὶ τῶν πληρωθέντων φαύλου τινός, καὶ ἐπιποθούντων τῶν ἡμέρων, σίτου καὶ οἴνου ἀλισθένει ν· ἀσθενεῖν ἁλισθέντε ς· συναθροισθέντες ἁλισθεί ς· συναθροισθείς Ἀλίσιο ν· πόλις (Β 617) * ἁλίσκε ι· νικᾷ SP ἁλισκόμεθ α· καταλαμβανόμεθα [ ἀλληλούϊ α· αἰνεῖτε τὸν ὄντα, ἤγουν τὸν κύριον] ἁλίσμηκτ α· ἡλισμένα * ἁλισκόμενο ι· κρατούμενοι S * ἁλίσκοντα ι· κρατοῦνται. ### alpha 3054 λαμβάνονται. φονεύονται (Prov. 28,12) S Ἁλίσκο ς· ὄνομα παγκρατιαστοῦ * ἄλισο ν· χρυσοῦν ποτήριον περιφερές (γ 50) S ἁλίσπαρτο ν· τὸ ἁλὶ κατεσπαρμένον χωρίον, καὶ ἄλευρον * αλίστατο ς· σοφώτατος S † ἀλιστί α· ἀναπέπλησται ἀλίστρ α· παραποτάμιον ἀμμῶδες χωρίον ἁλιτενέ ς· παράλιον. ### alpha 3061 ταπεινόν * ἀλιτήμω ν· ἁμαρτωλός (Ω 157) vgS ἀλιτήμενο ν· †ἡμαρμένον ἀλιτέσθα ι· ἁμαρτάνειν (δ 378) * ἀλιτήριο ς· ἁμαρτωλός (g SPn) πλανήτης (P) θανάτου αἴτιος καὶ ἔνοχος g ἀλίτη ς· ἁμαρτωλός. ### alpha 3066 ξένος ( * ) ἀλιτοβόρο ς· ἐκ πλάνης τρεφόμενος (Greg. ### alpha 3067 Naz. c. 1,2,15,94) * ἀλίτωμα ι· ἀτιμῶ (Ω 570) SP * ἀλιτρό ν· ἁμαρτωλόν (g)n ἄδικον * ἀλιτροῖ ς· ἁμαρτωλοῖς S κατὰ συναίρεσιν ἀλιτήριος καὶ ἀλιτρός ἀλιτόκαρπο ν· ματαιότεκνον ἀλιτροσύν η· ἁμαρτία. ### alpha 3072 καὶ ἀλιτρία Σοφοκλῆς Αἰχμαλώτισιν (fr. 45) λέγει * ἀλιτρα ί· οἱ ἄδικα δικάζοντες S ἀλιτρία ς· ἁμαρτωλίας (Ar. ### alpha 3074 Ach. 907) ἀλήφατ α· ἄλφιτα, ἢ ἄλευρα (υ 108 v. ### alpha 3075 l.) Ἀλίφηρ α· κώμη Θρᾴκης † ἁλίφαλο ς· γένος δρυός † ἀλιφιλεῖ ς· πτωχοί ἁλιφθερῶσα ι· ἀφανίσαι, ἀπολέσαι (Sophr. ### alpha 3079 fr. 35) ἁλιφροσύν η· ἱκανὴ φρόνησις ἄλι ψ· πέτρα ἁλίω ν· ἁλιφαέων. ### alpha 3082 * ἁλιέων S ἁλιῶσα ι· ματαιῶσαι, μάταιον ἡγήσασθαι (ε 104) ἄλκ α· αὔλακα ἀλκαί α· κέρκος. ### alpha 3085 〈ἡ〉 οὐρά, ἡ τοῦ λέοντος (Callim. fr. 177,23) p ἀλκαῖο ν· * ὅπλον P ἢ ἀλεξιφάρμακον φυτόν. ### alpha 3086 Ἐρατοσθένης (fr. 6 Str.) δὲ ὄνομα εἶναί τινος ἀνθρώπου κωμῳδουμένου (Eupol. fr. 280) ἄλκα ρ· ἀλέξημα Sb βοήθημα (Ε 644) S ἀλκ ή· * δύναμις, ἰσχύς vg (Sir. ### alpha 3088 29,13 v. 1.?) ἡ ἀλέξησις (Eur. Phoen. 274) ἢ μάχη. Αἰσχύλος Ἀγαμέμνονι (1103) ἀλκ ί· τῇ ἀλκί, ἀπὸ εὐθείας τῆς ἡ ἄλξ, ὡς ἡ σάρξ (Ε 299 . ### alpha 3089 .) ἄλκιμο ς· μάχιμος, ἀνδρεῖος, * ἰσχυρός vgSP, θρασύς (Ζ 522 . ### alpha 3090 .) Pp ἀλκ ί· δυνάμει (Ε 299) * ἀλκιμώτατο ν· γενναῖον vgS ἰσχυρότατον * ἀλκμαῖο ς· νεανίσκος Pn ἀλκμᾶρε ς· ἄλκιμον Ἀλκμέων α· τὸν Ἀλκμᾶνα Ἀλκίδα ι· θεοί τινες παρὰ Λακεδαιμονίοις 〈 Ἀλκμαιωνίδα ι· γένος Ἀ〉θήνησιν, ἀπὸ Ἀλκμαίωνος τοῦ κατὰ Θησέα * ἀλκτῆρ α· βοηθόν Pp ἢ βοηθοῦντα (Ξ 485) ἀλκτήριο ν· ἀμυντήριον ἁλκυονίδε ς· ἡμέραι τινὲς τὸν ἀριθμὸν ιδʹ γαληναί, ἐν αἷς νοσσεύει ἡ ἁλκυών ἁλκυώ ν· εἶδος ὀρνέου S(n) καὶ δαίμων τις 〈παρὰ Λάκωσι〉 ἁλκυόνιο ν· βοτάνη τις * ἀλλ ά· κἄν. ### alpha 3103 ἢ ἐπὶ τοῦ δέ Σ ἀλλὰ καὶ ὥ ς· ἀλλὰ καὶ ὅμως (Α 116) ἀλλαγή ν· ἀμοιβήν ἀλλὰ κακῶ ς· μεθ’ ὕβρεως (Α 25) ἀλ λ ’ ἄν α· ἀλλ’ ἀνάστηθι (Ζ 331) ἄλλαγμ α· ὁ βαπτιζόμενος . ### alpha 3108 .. ἀλλὰ δ ή· ἀλλ’ ὅμως. ### alpha 3109 δυσχεραίνοντος δὲ ἡ λέξις. * μὴ ὅτι, οὐχί g † ἀλλάθαρο ν· ἁλμυρόν. ### alpha 3110 Κρῆτες ἀλλάμπτα ν· τὸν ἥλιον Λάκωνες, οἱ δὲ ἐπιχώριον δαίμονα ἀλλανή ς· ἀσφαλής. ### alpha 3113 ἀλ λ ’ ἄνα ξ· ἐξόδιον κιθαρῳδῶν τοῦτο, καθάπ〈ερ ῥαψ〉ῳδῶν καὶ τὸ ‘ νῦν 〈 δὲ θεοί . . 〉‘ (Terp fr. 3) ἀλλά ξ· ἐνηλλαγμένως [ ἀλᾶτα ι· πλανᾶται] ἀλλὰ τὰ μέ ν· ἀλλ’ ὅσα μέν (π 60) ἀλλά τ ε· ἀλλὰ δή (Β 754) * ἀλλὰ χρ ή· [ἔξεστιν] ἀντὶ τοῦ ἔστω· Μένανδρος (fr. ### alpha 3118 910) Σ ἀλλάω ν· ἄλλων (Σ 432 . ### alpha 3119 .) * ἄλλεγο ν· συνέλεγον (ψ 253) S ἀλ λ ’ ἕνεκ α· ἀλλὰ χάριν (Α 94) vgb ἀλλέξα ι· ἀναλέξαι, συλλέξαι (φ 321) * ἀλλεπάλληλο ι· συνεχεῖς vgS ἀλ λ ’ ἔκ τοι ἐρέ ω· ἀλλὰ δή σοί τι ἐρῶ (Α 204) * ἄλλ ῃ· ἀλλαχοῦ b * ἀλληγορούμενο ν· τροπολογούμενον (P) φυσιολογούμενον (Gal. ### alpha 3126 4,24) vgSn * ἀλληγορί α· ἄλλο τι παρὰ τὸ ἀκουόμενον ὑποδεικνύουσα (Svg) ἀλληκτὶ πράσσει τ ι· ἄνευ κλήρου * ἄλληκτο ν· ἀκατάπαυστον (Β 452 . ### alpha 3129 .) n ἀλλήλῃσι κέχυντα ι· ἀλλήλαις ἐπιβαίνουσιν (Ε 141) ἀλληλεδωδότα ι· ἀλληλοβόροι, ἀλληλοφάγοι * ἀλληλέγγυο ν· ἡ ἐξ ἀμφοτέρων πίστις vgSb [ ἀλλήλοι ς , ἀλλήλαι ς· . ### alpha 3133 ..] * ἀλλήλοισι ν· ἀλλήλοις (Γ 9 . ### alpha 3134 .) d * ἀλληλούι α· αἰνεῖτε τὸν ὄντα, ἤγουν τὸν κύριον (Ps. ### alpha 3135 104,1 ..) vg * ἀλληλουχί α· ἀλλήλους διαδέχεσθαι καὶ συνέχειν καὶ συγκροτεῖν vgS ἄλλη ν· λάχανον, Ἰταλοί. ### alpha 3137 καὶ ἐπὶ τοῦ ἀρτυνθέντος περικόμματος, ἐξ οὗ ἀλλαντοπώλης * ἀλληλούϊ α· αἶνος τῷ ὄντι θεῷ. ### alpha 3138 αἰνεῖτε τὸν κύριον vg ἄλλικ α· χλαμύδα. ### alpha 3139 ἐμπόρπημα. οἱ δὲ πορπίδα χλαμύδος ἀλληλοχείρου (Callim. fr. 253,11) * ἀλ λ ’ ᾔε ι· ἀλλὰ πορεύου S ἄλλι ξ· χιτὼν χειριδωτός, παρὰ Εὐφορίωνι (fr. ### alpha 3141 144 P.) ἀλλογνώτω ν· ξείνων (β 366 v. ### alpha 3142 l.) ἀλλοδαπό ς· * ξένος SPb ἀπ’ ἄλλου τόπου· Δάπεδον γὰρ τὸ ἔδαφος, ἤγουν ὁ τόπος (Π 550) * ἀλλοθρόου ς· ἀλλοφώνους (α 183) g(b) [ ἀλλόμο ς· τυφλός] ἀλλοίωσι ς· ἄλλος ἐξ ἄλλου γενόμενος, μετασυσχηματίζεσθαι ἄλλοθε ν· ἀλλαχόθεν (Β 75) ἀλλόκοτ α· ἀκατάλληλα. ### alpha 3148 ἐναντία. * ἀκατάστατα g SPb ἀλλοφυῆ SP ἐξηλλαγμένα. ἰδιόκοτα, * ἔξαλλον SP ἄλλ ο· ἀλλοῖον (Ι 313 . ### alpha 3149 .) ἄλλον μέν κ ε· ἄλλον δή τινα (Ξ 244) ἀλ λ ’ ὁ μέ ν· ὁ μὲν ἄλλος ἄλλοι μέ ν· οἱ μὲν ἄλλοι (α 11) ἄλλοι ς· τοῖς ἄλλοις (Α 342 . ### alpha 3153 .) * ἀλλοπρόσαλλο ς· εὐμετάβλητος (Ε 831) wΣ (b) 〈ἄλλως ἐπ’ ἄλλῳ μεταστρεφόμενοσ〉 Σ * ἀλλοπροσάλλου ς· εὐμεταβλήτους (gS) ἀλλότριος φῶ ς· πολέμιός τις ἀνήρ (Ε 214) ἄλλοι μέν ῥ α· ἄλλοι μὲν δή (Β 1 . ### alpha 3157 .) [ ἀλλοί ῳ· ἐπ’ ἄλλῳ] * ἄλλυδις ἄλλο ς· ἀλλαχοῦ n ἄλλος (Λ 486) ἀλλοίου ς· ἀλλοιοφανεῖς * ἀλλοφρονέοντ α· παραφρονέοντα. ### alpha 3161 ἀλληγοροῦντα b ἀλλόφυλο ς· ἐξ ἄλλου γένους, μὴ ἔχων φυλήν ἀλληλάξα ι· ἀλλήλους ἐλάσαι ἀλληλίζεσθα ι· τὸ ἀλλήλους ἐπιχειρίσαι . ### alpha 3164 .. ἀλλήλων ἰθυνομένω ν· ἐπ’ ἀλλήλων εἰς ὀρθὸν ἀκοντιζόντων (Ζ 3) ἀλληλοῦχ α· τὰ ἀντιπεπλεγμένα ἀλλῆσα ι· ἀναστρέψαι ἄλλη συνωρί ς· ἄλλη κατάστασις ἀλληλίζει ν· ἄλλως καὶ ἄλλως λέγειν ἄλλικ α· χλαμύδα, πορφύραν ἀλλογνοεῖ ν· μὴ ἐπιγινώσκειν ἀλλογνώσα ς· ἀγνοήσας (Hdt. ### alpha 3172 1,85,3) ἀλλόδημ α· ἀπόδημα ἀλλοειδή ς· ἀλλοφανής (ν 194) ἄλλον εἰρώτ α· ἀνέκρινεν ἀλλοπειρίου ς· ἀλλοφύλους ἀλλοπρόσαλλ ε· ἄλλοτε ἄλλῳ φίλε (Ε 889) ἄλλος ὁδίτη ς· ἀλλόφυλος * ἀλλότριο ς· πολέμιος vg(S) ξένος (Hebr. ### alpha 3179 11,34 ...?) ἄλλος οὗτος Ἡρακλῆ ς· παροιμία ἐπὶ τῶν ἰσχυρῶν ἄλλο τ ι· ἐν ἐρωτήσει Ἀττικοί ἀλλοτροπῆσα ι· μεταθεῖναι ἄλλο τόσο ν· ἀντὶ τοῦ ὅλον σῶμα (Χ 322 . ### alpha 3183 .) ἀλλόφασι ς· θόρυβος ταραχώδης ἀλλοφάσσει ν· ἑτεροχροεῖν. ### alpha 3185 ἢ οὐχ ὑποφέρειν βάρος ἄλλοφο ν· μὴ ἔχουσαν λόφον S Λόφος εἰς ὕψος τῆς περικεφαλαίας ἐπανάστημα καλεῖται (Κ 258) ἀλλοφάτοι ς· ὑπ’ ἄλλων πεφατισμένοις, ἢ ἀνῃρημένοις ἀλλοφέρμονε ς· ἀλλαχοῦ τραφέντες ἄλλυδις ἄλλ ῃ· μεταλλαγὴ [ἄλλη] ἄλλου ἐπ’ ἄλλο, ἀλλαχῇ (Μ 461 . ### alpha 3189 .) * ἀλλύε ι· ἀναλύει S ἄλλω ς· ματαίως S ὡς ἔτυχεν. ### alpha 3191 ἢ ἀλλοίως. ἢ μάτην· ἄλλως ἂν φράζεσθε σαωσέμεν (Τ 401) ἑτέρως δὲ βουλεύσασθε σῶσαι τὸν ἡνίοχον ἡμῶν * ἄλλως τ ε· μάλιστα. ### alpha 3192 καὶ κατ’ ἄλλον τρόπον vgSb ἅλμ α· πήδημα Sb καὶ ἡ πρώτη τοῦ ἐμβρύου μεταβατικὴ κίνησις, παρ’ Ἱπποκράτει (alim. ### alpha 3193 42) ἁλμάδε ς· * κολυμβάδες ἐλαῖαι vgb καὶ ἐκ σινάπιος γογγυλίδες † ἁλματύρα ι· τὰ παραθαλάσσια χωρία ἅλμ η· ὁ τῶν ἰχθύων ζωμός ἅλμενο ς· ἁλλόμενος (Η 15) [ * ἀλμήτη ν· ἀδάμαστον S] ἁλμυρὰ δάκρυ α· χαλεπά. ### alpha 3199 πικρά [ * ἀλμεῖο ν· ἀνδρεῖον g] ἁλμυρίδε ς· αἰγιαλοί. ### alpha 3201 καὶ τόπος ἐν τῇ Ἀττικῇ παρὰ τὰς ἐσχατιάς, οὗ τοὺς νεκροὺς ἐξέβαλον (Ar. fr. 132) * ἁλμυρό ν· ἁλικόν (δ 511 . ### alpha 3202 .) b ἄλα ξ· πῆχυς, Ἀθαμάνων † ἀλξία ς· πράξεις, καὶ ἐκλήψεις 〉αλξεω ν· τειχέων (Eur. ### alpha 3205 Phoen. 1009) * ἀλογεῖτα ι· μωραίνει S * ἀλογηθῆνα ι· μωρανθῆναι S ἀλογήσα ς· καταφρονήσας, ὀλιγωρήσας * ἀλογί α· παρακοή vgS ἀλογήσε ι· ἀφροντιστήσει. ### alpha 3210 λόγον οὐχ ἕξει (Ο 162) * ἀλογήσαντε ς· καταφρονήσαντες vS ( * ) ἀλογίσαντε ς· τὰ τῶν ἀλόγων φρονήσαντες ἀλόγιστο ς· παράφρων * ἄλογο ς· μωρός vgS ἀλογίου δίκ η· ἣν φεύγουσιν οἱ ἄρχοντες λόγον οὐ δόντες τῶν τῆς ἀρχῆς διοικημάτων (Eupol. ### alpha 3215 fr. 349?) † ἀλογχεῖ ν· Ἀλόγους μιμεῖσθαι, ὅ ἐστιν ἔθνος Θρᾳκῶν ἄλογχον δόρ υ· τὸ ἀσίδηρον ἄλογ α· ἄῤῥητα. ### alpha 3218 Σοφοκλῆς Θυέστῃ (fr. 241) ἀλό η· πόας εἶδος, καὶ ὁ χυλὸς αὐτῆς ἀλλοι ᾷ· μεταποιεῖ * ἀλοί α· ἔτυπτεν b ἀφ’ οὗ καὶ ὁ πατροτύπτης πατραλοίας (Ι 568) ἀλοί α· ἀττικῶς. ### alpha 3222 ἀφ’ οὗ καὶ ὁ πατροτύπτης καὶ μητροτύπτης πατραλοίας καὶ μητραλοίας λέγεται (Ι 568) * ἁλοῖε ν· ληφθεῖεν S * ἁλοίημε ν· ληφθείημεν vg * ἁλοῖεν ἄ ν· ληφθεῖεν ἄν Sb ἀλοιμό ς· χρῖσμα (b) τοίχων. ### alpha 3226 Σοφοκλῆς Ἀκρισίῳ (fr. 66) ἀλοῖτα ι· κοιναὶ ἁμαρτωλαί, ποιναί ἀλοιτήεσσα ν· κοινήν. ### alpha 3228 ἄνανδρον. [φονέα] [χρήσις] ἀλοιφ ή· πιμελή, ὅ ἐστι λίπος. ### alpha 3229 [ἢ ἁμαρτωλόν] ἇλο ι· ἧλοι ἁλόθε ν· ἐκ τῆς θαλάσσης ἄλοκα ς· αὔλακας. ### alpha 3232 διόδους. βοθύνους. ἢ γλυφὰς δέλτου * ἀλο ᾷ· τύπτει (b) [ ἀλόκοτ α· ψευδῆ. ### alpha 3234 ἐξηλλαγμένα] ἁλόντ α· κλαπέντα. ### alpha 3235 διαπεσόντα * ἁλλομένο υ· ἀεὶ ῥέοντος, ἢ βλύζοντος (En. ### alpha 3236 Io. 4,14) * ἄλο ξ· αὖλαξ gS ἀλωπεύε ι· ἀνιχνεύει Ἀλόπ η· πόλις ἐν Ἄργει (Β 682) καὶ κρήνη ἐν Ἐλευσῖνι, ἥτις Φιλότης ἐκαλεῖτο ἄλοπο ν· ἀλέπιστον (Ar. ### alpha 3240 Lys. 737) ἀλοκίζει ν· ἀροτριᾶν ἁλορό α· ἄρουρα, καὶ γεωργία παρὰ θάλασσαν Ἄλο ς· πόλις ἐν Ἄργει τῷ Πελασγικῷ (Β 682) ἁλό ς· τῆς θαλάσσης. ### alpha 3244 ὡς τό· καρπαλίμως δ’ ἀνέδυ πολιῆς ἁλός (Α 359) * ἁλό ς· ἅλατος (Ι 214) vS * ἁλὸς ἄχν η· θαλάσσης ἀφρός (ε 403) S ἁλὸς θείοι ο· ἐντίμου. ### alpha 3247 τῆς θεϊκῶς κινουμένης θαλάσσης * ἁλοσύδνη ς· τῆς θαλάσσης gS [ὕδωρ] (δ 404) [ ἁλοσύν α· ἡδονή] ἁλὸς χνόο ν· χνοῦν τὸ λεπτότατόν φησι· τοιοῦτος δὲ ὁ ἀφρός, ἀέρος τὸ πλεῖστον καὶ πνεύματος μᾶλλον ἤπερ ὕδατος ἔχων. ### alpha 3250 ἢ τὸν ἐπὶ τῆς ἐπιφανείας τῆς θαλάσσης ἀφρόν (ζ 226) ἄλου α· κῆποι. ### alpha 3251 〈Κύπριοι〉 ἁλουργ ά· τὰ ἐκ τῆς θαλάσσης πορφυρᾶ [Κύπριοι] * ἁλοῦντα ι· κρατοῦνται. ### alpha 3253 πηδῶσιν (Sap. 5,21) S * ἁλουργέ ς· πορφυροῦν Pb * ἁλουργίδε ς· πορφυρίδες (vgSP) * ἁλού ς· πιασθείς Sb ληφθείς vgb * ἁλοῦσ α· ληφθεῖσα g χειρωθεῖσα (Β 374) ἀλουσί α· τὸ μὴ λούεσθαι. ### alpha 3258 καὶ ⸤ ἀλουτεῖν ὁμοίως S ἀλλόφυζο ν· ἐν ἀμηχανίᾳ ἦσαν * ἀλόχευτο ν· ἀγέννητον vgSP ἄλοχο ς· εὐνή. ### alpha 3261 γαμετή (γ 403 ..) [ ἄλοχο ς· δόρυ ἀσίδηρον] * ἀλόχο υ· γυναικὸς γαμετῆς (Α 114 . ### alpha 3263 .) b * ἀλόχ ῳ· γυναικὶ γαμετῇ (α 432 . ### alpha 3264 .) S ἀλο ῶ· πλανῶ (ε 377) ἀλοῶ ν· πλανῶν. ### alpha 3266 καὶ τύπτων ἀλπαλέο ν· ἀγαπητόν S(b) ἄλσε α· τεμένη. ### alpha 3268 οἱ κάθυδροι καὶ σύμφυτοι λιμένες, καὶ τόποι κατάδενδροι, πρὸς ἄλσιν καὶ αὔξησιν τῶν φυτῶν ὄντες ἐπιτήδειοι (κ 509) * ἄλσο ς· σύνδενδρος τόπος (ρ 208) vgSb ἆλσ ο· ὥρμησας (Π 754) † ἀλσεία ν· πορείαν ἀλσίν η· βοτάνης εἶδος ἀλλᾶσιν ὕε ι· τοῦτο ἐπὶ τῆς ἄγαν εὐθηνίας ἐτίθετο [ ἀλτε ῖ· ἀπορεῖ] ἀλτηρεί α· ἁφὴ τῆς χειρός ( * ) ἅλ ς , ἁλό ς· ἅλατος, θαλάσσης ἆλτ ο· ἥλατο, ἐπήδησεν (Α 532 . ### alpha 3277 .) [ἄλτο] . ### alpha 3278 .. · πολύ. ἐλαφρόν * ἆλτο χαμᾶζ ε· ἐπήδησε χαμαί (Γ 29 . ### alpha 3279 .) S [ ἀλτὸς κα ὶ ] ἄλτρο ν· μισθός (P) Ἀλύβα ς· ὄρος παρὰ Σοφοκλεῖ (fr. ### alpha 3281 903), [ἢ πόλις] οἱ δὲ λίμνη 〈ἢ πόλισ〉 ἐν Ἰταλίᾳ καὶ ἐν Τροίᾳ (ω 304) Ἀλύβ η· πόλις Τρωϊκή (Β 857) ἄλυγο ς· ἄνευ μάστιγος ἀλύδοιμο ν· πικρόν, παρὰ Σώφρονι (fr. ### alpha 3284 139) ἀλυδμαίνει ν· . ### alpha 3285 .. ἀλύει ν· ἀπορεῖν. ### alpha 3286 ἀπὸ 〈τοῦ〉 τὴν λύσιν μὴ εὑρίσκειν (Ε 352). ὣς δὲ καὶ αὐτὸ τὸ ἀπορεῖν ἀπὸ τοῦ πόρον μὴ εὑρίσκειν. δηλοῖ δὲ καὶ τὸ χαίρειν, καὶ διαχεῖσθαι (ς 333) ἄλυζ α· ἄλυπον αλύκ η· ἐὰν μὲν τὸ α δασύνηται, ἡ θάλασσα. ### alpha 3288 ἐὰν δὲ ψιλοῦται, λύκους μὴ ἔχουσα ἀλυκτάζε ι· κρύπτεται. ### alpha 3289 φοβεῖται. ἀπορεῖ. λύσιν μὴ εὑρίσκει ἁλυκό ν· ἁλμυρόν (Ar. ### alpha 3290 fr. 91?)b χλιαρόν. ψυχρόν. οἱ δὲ θερμόν ἀλυκτεῖ ν· κλαίειν, λυπεῖσθαι, δυσφορεῖν ἀλυκτε ῖ· ὑλακτεῖ. ### alpha 3292 Κρῆτες ἀλυκτοσύν η· ἀκοσμία ἀλυκτήσα ς· ἀπειλήσας. ### alpha 3294 θορυβήσας ἀλυκρό ν· εὐδινόν † ἀλύνε ι· φύει ἄλυξα ν· ἐξέφυγον (ψ 328) * ἀλύξα ι· ἐκκλῖναι, ἐκφυγεῖν (Θ 243) (vgb. ### alpha 3298 S) * ἀλύουσ α· ἀδημονοῦσα (Ε 352) ἢ χαίρουσα. ### alpha 3299 καὶ διαχεομένη ἀλυκτοπέδ η· δεσμοῦ εἶδος ἀνεκφεύκτου ἄλυ ς· ἀπορία. ### alpha 3301 πλάνος. βλάβη ἀλυσθαίνε ι· ἀσθενεῖ, ἀνιᾶται ἁλυσιδωτό ς· ἁλύσει δεδεμένος S ἁλύσιο ν· τὸ περὶ τὸν τράχηλον πλόκιον (Men. ### alpha 3304 fr. 258) ἀλυσιτελέ ς· * ἀσύμφορον vgSb ἀνωφελές p * ἀλυσκάζ ω· πλανῶμαι SP ἐκκλίνω P ἐκφεύγω Sb (Z 443) ἀλυσκάζει ν· ἀποδιδράσκειν ἀλύσσοντε ς· ἀδημονοῦντες, ἢ δυσφοροῦντες. ### alpha 3308 ἢ ἄγαν λυσσῶντες, καὶ ἐμμανῶς ἔχοντες (Χ 70) ἀλύσσει ν· τρέμειν † ἄλυστο ν· τρυβλίον [ ἀλυσπαθεί ῃ· κακοπαθείᾳ] ἀλυστάζουσ α· ἀλύουσα ἀλυσταίνει ν· ἀσθενεῖν. ### alpha 3313 ἀδυνατεῖν ἀλυτάρχα ι· παρὰ Ἠλείοις . ### alpha 3314 .. ἀλυστινό ν· δεινόν [ ἄλυτο ν· χλιαρόν] ἄλυτο ν· ἀκατάλυτον, ἀκατάπαυστον. ### alpha 3317 Σοφοκλῆς Φινεῖ (fr. 665) ἀλυχ ά· ἀδημονία, ἀκηδία ἀλυχή ν· ἄσην. ### alpha 3319 χάσμησιν * ἀλύ ω· ἀδημονῶ, ἀθυμῶ (Eur. ### alpha 3320 Or. 277) (vg) S [Φοίνικες] ἄλφ α· βοὸς κεφαλή. ### alpha 3321 〈Φοίνικεσ〉 [ ἀλφάδιο ν· ἐχθρόν] * ἀλφάνε ι· εὑρίσκει. ### alpha 3323 g καὶ ἀλφαίνει ἀλφαίε ι· τὸ αὐτὸ δηλοῖ * ἀλφεσίβοια ι· αἱ πολλὰς βόας εὑρίσκουσαι ἀπὸ ἕδνων (Σ 593) S ἀλφεσίβοια ι· βόας ἀλφαίνουσαι (Σ 593) ἀλφ ή· τιμή, ὠνή, εὕρεσις ἀλφηστα ί· ἄνθρωποι. ### alpha 3328 βασιλεῖς, ἔντιμοι ἀλφηστή ς· ἰχθύος εἶδος (Sophr. ### alpha 3329 fr. 63?) καὶ ἔντιμος * ἀλφεῖ ν· εὑρίσκειν gS διδόναι * Ἀλφειό ς· ποταμός Sp καὶ πόλις τῆς Ἤλιδος ἀλφηστα ί· ἄμεμπτοι. ### alpha 3332 ἔντιμοι * ἀλφηστῇσ ι· τοῖς εὑρετικοῖς, καὶ συνετοῖς (α 449) b ἀλφιταμοιβο ί· ἀλφιτοπῶλαι (Ar. ### alpha 3334 Av. 491) ἀλφινί α· ἡ λεύκη. ### alpha 3335 Πεῤῥαιβοί * ἄλφιτ α· τὰ ἀπὸ νέας κριθῆς [ἢ σίτου] πεφυρμένα ἄλευρα q. ### alpha 3336 vg(S) ἀλφιτόμαντι ς· ἀλφίτοις μαντευομένη ἀλφίτων στο ά· ἐν ᾗ τὰ ἄλφιτα ἐπωλεῖτο ἀλφιτοσκόπο ι· ἀλφιτομάντεις ἀλφιτόχρω ς· λευκή, πολιά (Ar. ### alpha 3340 fr. 533) ἄλφ ι· τοῦτο ἀπότρωκτόν ἐστιν, ὡς . ### alpha 3341 .. ἄλφιτα ἀλφίτου ἀκτ ή· τὸ βέλτιστον καὶ κράτιστον τοῦ ἀλφίτου (Λ 630) ἄλφο ι· εὕροι (ο 453) * ἀλφού ς· λευκούς vgb 〈ἢ λευκάσ〉 vgS ἀλφό ς· λευκή τις 〈παραλλαγὴ〉 ἐν τῷ σώματι ἀλοιφ ή· χρῖσις (ζ 220) Ἀλφαῖο ς· μάθησις ζωῆς (Act. ### alpha 3347 ap. 1,13) † ἀλχηρὴς ὕπνο ς· ἀηδής, οὐκ ἔχων χαράς ἀλφ ή· ἡ τιμή. ### alpha 3349 καὶ ἄλφα τὸ στοιχεῖον * ἁλ ῶ· ληφθῶ P πιασθῶ vSn Ἁλῷ α· ἑορτὴ Ἀθήνῃσιν ἁλωά ς· τὰς ἅλως. ### alpha 3352 * ἁλωνίας (Ε 499) S ἁλω ή· ἡ ἅλως. ### alpha 3353 καὶ ἀμπελόφυτος χώρα. καὶ ἡ σιτοφόρος. καὶ ὁ κῆπος. καὶ τὰ σύμφυτα τῶν χωρίων, ἢ ἄρουρα ἁλωή ν· τὴν ἅλω * ἀλώβητο ν· ἀβλαβές vgP * ἀλωα ί· οἱ παράδεισοι Σ (w) ἁλωῆ ς· ἁλωνίας. ### alpha 3357 ἀμπελοφύτου (α 193 ..) * ἀλώμεθ α· πλανώμεθα S * ἀλώμενο ς· πλανώμενος (β 333 . ### alpha 3359 .) Σ ἁλῶνα ι· ἀπολέσθαι, ἀποθανεῖν. ### alpha 3360 * συνδεθῆναι, ληφθῆναι SPb † ἁλωνάκ η· ἀνάλωμα. ### alpha 3361 Χαλκιδεῖς ἁλώνητο ς· τοὺς 〈εὐτελεῖς, ὅτι〉 ἅλας λαμβάνοντες οἱ Θρᾷκες, ἀνδράποδα ἐδίδοσαν. ### alpha 3362 οἱ δὲ εὔωνος, ὀλίγου ἄξιος [ ἀλωνίζουσ α· ἐν ἄλωσι διάγουσα S] ἁλῷ ς· κρατηθῇς (Plat. ### alpha 3364 Ap. 29 c) ἀλωπέκεω ς· ἄμπελος οὕτω καλουμένη, καὶ ὁ ἀπ’ αὐτῆς οἶνος Ἀλωπεκ ῆ· δῆμος Ἀντιοχίδος φυλῆς ἀλωπεκία ι· αἱ τῶν ἀλωπέκων καταδύσεις ἀλωπεκίδε ς· εἶδος κυνῶν (Xen. ### alpha 3368 cyneg. 3,1) ἀλωπεκίζει ν· ἀπατᾶν ἀλώπη ξ· ὄρχησίς τις [καὶ ἀλωπεκίαι] †μώμων, ὡς Σοφοκλῆς (fr. ### alpha 3370 386?) 〈καὶ ἀλωπεκίαι〉 ὅπερ ἐστὶ ἐν σώματι πάθος γενόμενον ἀλωπό ς· ἀλωπεκώδης. ### alpha 3371 πανοῦργος. Σοφοκλῆς Θυέστῃ (fr. 242) 〈καὶ〉 Ἰνάχῳ. (fr. 271). οἱ δὲ ἀφελὴς [καὶ] κατὰ τὴν πρόσοψιν ... ἀλώπ α· ἡ ἀλώπηξ (Alcae. ### alpha 3372 fr. 47,6 Lob.) ἅλω ς· ἡ τοῦ ἡλίου ἢ σελήνης περιφέρεια. ### alpha 3373 Αἰσχύλος περιφέρεια τῆς ἀσπίδος, καὶ κύκλος (Sept. 489) ἁλώσεω ς· ἀπωλείας, θανάτου * ἁλώσετα ι· ληφθήσεται gS πολεμηθήσεται (Esai. ### alpha 3375 27,3) Sp * ἁλώσιμ α· καταληπτά (g) b * ἁλώσιμο ν· ληφθῆναι δυνάμενον gS * ἅλωσι ν· φόνον vgS πόρθησιν (vgP) ἁλώσ ω· ἀνταναλώσω ἄλωστο ι· ἄῤῥαφοι ἁλωτό ν· ληπτόν (g) ἀλωφού ς· λευκούς ἁλώ ω· ἀποθάνω (ς 265) ἁλωσομένη ν· ἀπολουμένην ἅ μ’· ἅμα, ὁμοῦ ἅμ α· ὁμοῦ, ἐν τῷ αὐτῷ χρόνῳ. ### alpha 3386 καὶ ἐκ διαφόρων τόπων καὶ εἰς ἕνα τόπον. καὶ ὁμόσε ἁμάδρυ α· κοκκύμηλα. ### alpha 3387 Σικυώνιοι † ἁμάδη ν· ἁπαλήν (Χ 310) ἁμαδρυάδε ς· βάλανοι † ἁμαζακάρα ν· πολεμεῖν. ### alpha 3390 Πέρσαι ἁμαζανίδε ς· αἱ μηλέαι * Ἀμαζώ ν· μία τῶν Ἀμαζόνων S * ἀμαθαίνε ι· ἀμαθής ἐστι. ### alpha 3393 vgSw ἀμαθεῖ ν· θερίζειν ἀμαθή ς· σκαιός. ### alpha 3395 βίαιος ἀμάθοι ο· ἡ κατὰ τὸ πεδίον κόνις (Ε 587) * ἄμαθο ς· ἡ μεσόγαιος ἄμμος, ἡ δὲ παρὰ θαλάσσῃ ψάμμος λέγεται vgS καὶ ψάμαθος (Ε 587) † ἀμαδύνα ς· ἀφανίσας ἀμαθύνε ι· ἄμαθον ποιεῖ. ### alpha 3399 ⸤ ἀφανίζει (p) καὶ φθείρει (Ι 593) * ἀμαιμακέτη ν· ἀκαταμάχητον SP μεγάλην. ### alpha 3400 χαλεπήν (Ζ 179) ἁμάκι ς· ἅπαξ. ### alpha 3401 Κρῆτες * ἀμάλα ι· αἱ δεσμαὶ τῶν δραγμάτων (g) ἀμάκιο ν· κάμαξ b Λάκωνες ἄμαλ α· τὴν ναῦν. ### alpha 3404 ἀπὸ τοῦ ἀμᾶν τὴν ἅλα. Αἰσχύλος Πρωτεῖ Σατυρικῷ (fr. 214) ἀμαλδῦνα ι· ἀφανίσαι (Μ 18) ἀμαλδύνομε ν· ἀφανίζομεν, ⸤ μαραίνομεν (p) * ἁμαλεκέλαδο ς· θόρυβος 〈ὁμοῦ〉 (Eur. ### alpha 3407 Hec. 928) Sw ἀμαλ η· ἁπαλή, νέα, εἰ ὀξύνοιτο (Χ 310) ἢ δράγματα, παροξυνόμενον * ἀμαλθάκτου ς· σιδηροῦς. ### alpha 3409 σκληρούς. ἀμαλάκτους S Ἀμαλθείας κέρα ς· τὸ πάντων ἐπιτυγχάνειν. ### alpha 3410 ἐπειδὴ οἱ εὐχόμενοι τῇ οὐρανίᾳ αἰγὶ ἐπιτυγχάνουσιν· ἢ ὅτι Ἑρμῆς Ἡρακλεῖ ἔδωκε τὸ κέρας, ὅταν τὰς Γηρυόνου βοῦς ἔμελλεν ἐλαύνειν ἀμαλθεύε ι· πληθύνει, πλουτίζει. ### alpha 3411 ἢ τρέφει (Sophocl. fr. 95 P.) ἀμαλλο ῖ· ἀφανίζει, 〈ἀδηλοῖ〉 ἀμαλό ν· ἁπαλόν S ἀσθενῆ. ### alpha 3413 Εὐριπίδης Ἡρακλείδαις (75) [δηλοῖ] * ἀμαλλοδετῆρε ς· οἱ τὰς ἀμάλλας δεσμεύοντες (Σ 553) S(b) ἀμαλλό ν· ἰσχυρόν ἀμάλλιο ν· σχοινίον, ἐν ᾧ τὰς ἀμάλλας δεσμεύουσιν, [ἤτοι δράγματα] ἄμαλλα ι· δράγματα, δέσμη τῶν ἀσταχύων. ### alpha 3417 Σοφοκλῆς Τριπτολέμῳ (fr. 550) ἀγκάλη, δράγματα ρʹ, ὥς φησι Ἴστρος (fr. 54 M.), Φιλίτας δὲ ἱστορεῖ ἐκ σʹ (gloss. fr. 46) καὶ Ὅμηρος χρῆται τῇ λέξει ἄμαλλο ς· πέρδιξ. ### alpha 3418 Πολυῤῥήνιοι ἄμαλλο ι· φυτὰ σικύων, ἢ τῶν ὁμοίων ἀμαλῶ ς· μετρίως, εὐκόλως. ### alpha 3420 ἀσθενῶς. ἁπαλῶς (Hippocr. aff. int. 30 ..) ἁμαμηλί ς· ἀπίου γένος, ἢ μήλου, ἢ μεσπίλου (Hippocr. ### alpha 3421 mul. 1,44) ἁμματίξα ι· ἀποπνῖξαι † ἀμαλάττε ι· ἀπολλύει. ### alpha 3423 πορθεῖ ἀμαλδύνε ι· μαραίνει S σήπει, φθείρει ἀμάμαξυ ς· ἄμπελος, ἢ γένος σταφυλῆς (Epich. ### alpha 3425 fr. 24?) εἴρηται δὲ καὶ ἐπὶ χωλοῦ τινός, δύο βακτηρίαις ὑπὸ τὰς μασχάλας ἐρειδομένου, καὶ ἐκκρεμάμενον ἔχοντος τὸν πόδα ὡς βότρυν (Com. ad.) * ἀμᾶ ν· θερίζειν vgS ἀπὸ τοῦ ἅμα Σ ἀνέχειν † ἀμανά ν· ἅμαξαν ἀμανδαλο ῖ· ἀφανίζει, βλάπτει ἀμάνορε ς· δοθιῆνες. ### alpha 3429 Ἠλεῖοι Ἄμαντο ι· ἔθνος Ἠπειρωτικόν ἁμαξακάρινο ν· ἅμαξα Ἁμαξαντει ά· δῆμος τῆς Ἱπποθοωντίδος φυλῆς ἁμαξάω ν· ἁμαξῶν (Η 426) ἁμαξεύ ς· ζευγηλάτης ἁμαξήποδε ς· τῆς ὑπερτερίας τὰ †εἴδη τὰ τοῖς ἄξοσι προστιθέμενα στρεφομένοις περὶ αὐτά ἀμαξιτό ν· * ὁδὸν δημοσίαν vgS ἁμάξαις διαπορευτὴν ὁδόν (Χ 146) ἀμαξί ς· γένος σταφυλῆς ἀπὸ ἀναδενδράδος. ### alpha 3437 καὶ τὸ μικρὸν ἁμάξιον Ἀττικοὶ οὕτως καλοῦσιν ἆμα ρ· ἦμαρ, ἡ ἡμέρα ἀμάρακο ς· γένος μύρου, ἀπὸ φυτοῦ ἀμάρακος καλουμένου ἀμάρα ν· αὔλακα * ἀμαράντινο ν· ἄσηπτον (i Petr. ### alpha 3441 5,4) Sp ἀμάραντο ς· εἶδος φυτοῦ, ἀφ’ οὗ στέφανοι πλέκονται † ἀμαρασα ι· αἱ σῦς. ### alpha 3443 οἱ δὲ κύνας ἀμαρεῖ ν· ἀκολουθεῖν. ### alpha 3444 πείθεσθαι. [ἁμαρτάνειν] ἀμαρεύματ α· ἀθροίσματα βορβόρου (Greg. ### alpha 3445 Naz. c. 2,2,7,111) * ἀμαρεύω ν· διοδεύων S ἀμάρ η· ἡ ἐν τοῖς κήποις ⸤ ὑδροῤῥόη b παρὰ τὸ ἅμα καὶ ἴσως καὶ ὁμαλῶς ῥεῖν, ἢ οἷον ἁμαρόη τις οὖσα ἀμάρη ς· ὑδρορόης S ὀχετοῦ (Φ 259) ἀμάρῃσ ι· πόροις ἀμά η· Ἑβραϊστί, †βαβαὶ Συριστί, Ἑλληνιστὶ σύγχυσις † ἀμαρί α· ὁμοῦ, παραγώγως ἁμαρτάδα ς· ἁμαρτίας (Hdt. ### alpha 3452 8,140 α1 Aesch. fr.) * ἅμαρτε ν· ἀπέτυχεν Sb ἐψεύσθη (Δ 491 . ### alpha 3453 .) ἁμαρτ ῇ· ἅμα, κατ’ ἐπακολούθησιν, ὡς Ὅμηρος (Ε 656 . ### alpha 3454 .) χρῆται ἁμαρτῆσα ι· στερηθῆναι ἁμαρτ ῇ· ὁμοῦ b προῆκαν τὰ δόρατα (Ε 656) [Εὐριπίδης Σκείρωνι] ἁμαρτεῖ ν· ἀκολουθεῖν. ### alpha 3457 〈Εὐριπίδης Σκείρωνι (fr. 680)〉 Σοφοκλῆς δὲ ἐν Φιλοκτήτῃ (231) ἐπὶ τοῦ ἀποτυχεῖν ἁμαρτήδη ν· ὁμοῦ ἁμαρτήσεσθα ι· δι’ ἁμαρτίαν στερηθῆναι (ʹ 511) ἁμαρτήσαντε ς· συντυχόντες, ὁμοῦ γενόμενοι. ### alpha 3460 ἢ ὁμοῦ προέμενοι, ὅ ἐστι ἐκπέμψαντες (φ 188) ἁμαρτοεπή ς· ἁμαρτάνων ἐν τῷ λέγειν (Ν 824) * ἁμάρτοι ς· ἀποτύχοις (Eur. ### alpha 3462 Med. 191) S ἁμαρτωλό ν· πανοῦργον, μοχθηρόν, αἱμύλον ἁμαρτω ν· ἀκολουθῶν. ### alpha 3464 ἀγνοήσας ἀμάρυγγε ς· ἀκτῖνες, λαμπηδόνες. ### alpha 3465 ὄψεις * Ἀμαρυγκέ α· ὄνομα κύριον (Ψ 630) S * ἀμαρύγματ α· λαμπηδόνες T. ### alpha 3467 Sb † ἀμαρυγκυσί α· βοστρύχια Ἀμαρύσι α· ἑορτὴ Ἀθήνῃσι ἄμαρυ ς· ἄπλετος, πολύς ἀμαρύσσε ι· στίλβει, λάμπει ἀμαρύσσω ν· λάμπων b ἀστράπτων [ ἀμαρύκα ρ· ἀπ’ ἀρχῆς] ἀμάρυγγα ς· τοὺς ὀφθαλμούς ἁμά ς· ἡμετέρας. ### alpha 3475 Δωρικῶς (Κ 448) ἀμᾶσθα ι· ἐφέλκεσθαι τὴν γῆν ἁμασυκάδε ς· ἅμα τοῖς σύκοις γινόμενοι ἄπιοι ἀματίζε ι· ἀναφυρᾷ ἁμάτι ς· ἅπαξ. ### alpha 3479 Ταραντῖνοι * ἀμάτορο ς· μητέρα μὴ ἐχούσης (Eur. ### alpha 3480 Phoen. 666) S(P) ἅμα τοῖσ ι· σὺν τούτοις (Α 348 . ### alpha 3481 .) ἁματροχια ί· τῶν ἁρμάτων συνάφεσις ἁματροχιά ς· τὰς χαράξεις τῶν τροχῶν. ### alpha 3483 καὶ ὁμοδρομίας (Ψ 422) ἁματροχόωντ α· ἅμα συνεκτρέχοντα (ο 450) ἀμαυρῇ γλώσσ ῃ· ἡσύχως ἀμαυρο ῖ· ἀναιρεῖ. ### alpha 3486 μαραίνει (Eur. Hipp. 816) * ἀμαυρούμενο ι· σκοτιζόμενοι vgS ἀμαυρώσα ς· σκοτώσας * ἀμαυρό ν· σκοτεινόν (Lev. ### alpha 3489 13,4) (vgSP)b † ἀμαχητηρί α· εἶδος ἀκάνθης * ἄμαχο ν· ἀκαταμάχητον, ἀκαταγώνιστον (Eur. ### alpha 3491 Rhes. 456) vg ἄμβαιν α· ἀναδενδράς † ἀμβαδέω ς· ἀφροντίστως. ### alpha 3493 ἀπρονοήτως * ἄμβασι ν· ἀνάβασιν (vg)S ἀμάσετα ι· ἀπὸ τῆς ἀμήσεως, οἱονεὶ σφάξαι. ### alpha 3495 Σοφοκλῆς Τρωίλῳ (fr. 568) [ ἀμβαίδη ν· ἐμβολάδην. ### alpha 3496 μετὰ ὀλολυγμοῦ] * ἀμβαλλώμεθ α· ἀναβαλλώμεθα (Β 436) ἀμβατό ς· ἀναβατός. ### alpha 3498 προσβατός (Ζ 434) † ἀμβέ ς· δύσκολον. ### alpha 3499 ἢ ἀβλαβές ἄμβ η· ἡ τῆς ἴτυος ὀφρῦς τῶν κυλλῶν ἀσπίδων ἄμβικ α· χύτραν. ### alpha 3501 κάδον * ἀμβιτιῶ ν· ἐπιτηδεύων παρεκβάλλειν τινὰ τῆς αὐτοῦ ἐξουσίας S ἀμβλακεῖ ν· ἁμαρτεῖν * ἀμβλάκημ α· ἁμάρτημα (Dan. ### alpha 3504 6,6 Theod.) S ἀμβλήδη ν· ἀναβολάδην, ἀπὸ προοιμίου. ### alpha 3505 ἢ μετὰ ὀλολυγμοῦ ἀναβάλλων (Χ 476) [ * ἀμβλοθρίδιο ν· ἄμβλωμα. ### alpha 3506 βρέφος. ἔκτρωμα vb] * ἀμβλ ύ· βραδύ vgS * ἀμβλυωπε ῖ· τυφλώττει Pp (b) * ἀμβλυώττοντε ς· τυφλώττοντες vgS ἀμβλύτερο ν· ὀκνηρότερον ἀμβλύσκε ι· ἐξαμβλοῖ. ### alpha 3511 κυρίως δὲ ἐπὶ ἀμπέλου. καὶ ἐκτιτρώσκει. Σοφοκλῆς Ἀνδρομέδῃ (fr. 128) ἀμβλῶνε ς· χαλβάνη. ### alpha 3512 Διονύσιος * ἀμβλώσκει ν· ὠμοτοκεῖν S * ἀμβλωθρίδι α· τὰ ἐξημβλωμένα, ἔμβρυα (Dion. ### alpha 3514 Ar. eccl. hier. 3,3,6) (vgS) Σ * ἄμβλωμ α· ἔκτρωμα (A) ἀμβλωπ ή· τυφλή ἀμβλώσσε ι· ἀμβλυωπεῖ ἀμβολάδη ν· ἀναβολῇ χρώμενος. ### alpha 3518 ἀναζέων. ἀναβάλλων (Φ 364) ἄμβο ς· ἡ ἐπίγειος πλάτη ἀμβρίζει ν· θεραπεύειν ἐν τοῖς ἱεροῖς * ἀμβρόσι α· θεῖα θαυμαστά vgS. ### alpha 3521 ll τροφή, ἢ μάννα (Sap. 19,21) S(b) * ἀμβρόσιο ν· εὐῶδες. ### alpha 3522 ἡδύ (Ξ 178) ἀμβροσί η· θεία, καὶ ἀθάνατος. ### alpha 3523 καὶ ἡ τῶν θεῶν τροφὴ [βαρυτόνως γὰρ ὁ βρότος τὸν ἀνθρώπινον φόνον κατὰ στέρησιν δηλοῖ] ἡ καθαρὰ καὶ ἀθάνατος καὶ ἄφθαρτος σημαίνεται. Κορίνθιοι δὲ τὸ κρίνον (Nicand. fr. 126) * ἀμβροσίο υ· θείου (Ε 338) S ἀμβροτῖνο ν· ἄμοιρον ἄμβροτ α· θεῖα, ἀθάνατα (Π 670 . ### alpha 3526 .) * ἄμβροτα τεύχε α· θεῖα ὅπλα (Ρ 202) Sb * ἄμβροτο ς· ἄφθαρτος, θεῖος vgSp ἀθάνατος (γ 358) p * ἀμβρόσιο ς· θεῖος P ἀθάνατος (Β 19) (vgb) ἡδύς. ### alpha 3529 καὶ ὄνομα κύριον ἀμβροτεῖ ν· ἁμαρτεῖν. ### alpha 3530 ἀποτυχεῖν βροτοῦ, ὅ ἐστι ἀνθρώπου. καὶ κρύπτειν ἀμβροτίξα ς· ἀπαρξάμενος. ### alpha 3531 Λάκωνες ἄμβροτε ς· †καινεῖ ἀποτυγχάνει ἀμβρυχα ί· αἱ τῶν χειρῶν ἐμβολαί ἄμβρυττο ι· εἶδος ἐχίνων θαλασσίων. ### alpha 3534 Ἀριστοτέλης (h. an. 4,530 b 5) δὲ αὐτοὺς βρύττους καλεῖ Ἀμβώνιο ν· χωρίον τῆς Ζελείας ἄμβωνε ς· αἱ προσαναβάσεις τῶν ὀρῶν. ### alpha 3536 Αἰσχύλος Κερκύωνι (fr. 103) καὶ Σισύφῳ (fr. 231) ἀμέγαρτο ν· ἀφθόνητον S ἀζήλωτον (Β 420) ἢ πολύν, ἢ μέγαν. ### alpha 3537 ὡς τό· ἀμέγαρτε συβῶτα (ρ 219) ᾧ οὐκ ἄν τις φθονήσειεν. ἀμέθυσο ς· βοτάνη. ### alpha 3538 καὶ λίθος ἀμείβετα ι· παραιτεῖται. ### alpha 3539 Εὐριπίδης Ἀνδρομέδᾳ (fr. 156) * ἀμείβοντ α· ἀλλάσσοντα vgS * ἀμείβο υ· ἀνταποδίδου vgS * ἀμείβω ν· ἀλλάσσων (Λ 546) SΣ * ἀμειδέ ς· στυγνόν vgb ἀγέλαστον * ἀμειδήτοι ς· σκυθρωποῖς S Μειδιᾶν γάρ ἐστι τὸ γελᾶν (Sap. ### alpha 3544 17,4) Svg * ἀμείδητο ν· ἀγέλαστον S(g) ἀμείλικτο ν· πικράν. ### alpha 3546 οὐ προσηνῆ (Λ 137) ἀμειλέοι ς· ἀθλίοις * ἀμείλικτο ν· ἄμικτον, ἀπάνθρωπον, σκληρόν vgS [καὶ πικρόν, οὐ προσηνῆ] ἀμείλιχο ς· ἀπροσηνής, ἀπειθής. ### alpha 3549 σκληρός. πικρός (Ι 158) [ ἀμεῖνα ι· πληρωθῆναι] ἀμείνασι ς· ἡδύοσμον 〈ὑπὸ Περγαίων〉 * ἄμεινο ν· κάλλιον vgSP βέλτιον gS κρεῖσσον (Α 116 . ### alpha 3552 .) gP * ἀμείνον α· βελτίονα (Β 239) vg [ ἁμιλλώμενο ς· ὁρίζων. ### alpha 3554 ἢ ἐρίζων] ἀμεριμνεῖ ν· ἀμελεῖν ἀμείρεσθα ι· στερεῖσθαι ἀμείροντε ς· στερίσκοντες, ἀφαιρούμενοι [ ἀμεῖ ς· εὑρήσεις] * ἀμειφθήσετα ι· ἀλλαγήσεται Sp ἀμείψασθα ι· ἀποκρίνασθαι (β 83) ( * ) ἄμειψε ν· ἤλλαξεν ἀμειψικοσμί η· μετακόσμησις (Democr. ### alpha 3562 fr. 138) ἀμειψιρυσμεῖ ν· ἀλλάσσειν τὴν σύγκρισιν, ἢ μεταμορφοῦσθαι (Democr. ### alpha 3563 fr. 139) ἀμειψίχρο ν· μεταβάλλοντα 〈τὴν χρόαν〉 * ἀμειψώμεθ α· ἀνταποδώσωμεν vgSPb ἀμεθόδευτο ς· ἀτέχναστος * ἀμέλγε ι· ἐπισπᾶται τὸ γάλα vgS ἀμέλδει ν· τήκειν. ### alpha 3568 στερίσκειν ἀμελῆσα ι· ἀφροντιστῆσαι ἀμέλε ι· διό. ### alpha 3570 ἁπλῶς. οὕτως οὖν d * τοιγαροῦν bΣ * ἀμέλει α· καταφρόνησις S * † ἀμέλατο ν· τὸ ἴσον S ἀμελίου δίκ η· ζημία * ἀμελλητ ί· ταχέως, μελλήσεως χωρίς (Ios. ### alpha 3574 Ant. 19,301) vgSb † ἀμελοῦσα ν· ἄκουσαν. ### alpha 3575 ἢ ἀνελοῦσαν Ἀμελοῦς γωνί α· χωρίον Λιβύης [ ἀμεμακέτη ν· ἀκαταμάχητον S] * ἀμέμπτου ς· ἀκαταγνώστους S * ἀμεμφῶ ς· ἀμέμπτως S ἀφειδῶς * ἄμενα ι· πληρωθῆναι (Φ 70) S ἀμενεῖ ς· ἀσθενεῖς ἀμενήνωσε ν· ἀσθενῆ ἐποίησεν (Ν 562) b Ἡλιόδωρος δὲ ἐπὶ τῶν νεκύων ‚ ἀμενηνὰ κάρηνα ‛ (κ 521 . ### alpha 3582 .) τὰ ἀδιανόητα ἀπέδωκεν ἀμένητ α· ὑμένα. ### alpha 3583 Αἰολεῖς ἀμενην ά· ἀσθενῆ T κατὰ στέρησιν τῆς δυνάμεως. ### alpha 3584 μένος γὰρ ἡ δύναμις. ἢ ἄψυχα (κ 521 ..) * ἀμενηνῶ ν· ἀσθενῶν (τ 562) Sp * ἀμενηνό ν· ἀσθενές (Eur. ### alpha 3586 Tro. 193) (b) * ἀμενηνό ς· ἀδύναμος (Ε 887) P ἁμέρα ς· ἡμέρας (Eur. ### alpha 3588 Tro. 849) ἀμεργομέν η· δρασσομένη. ### alpha 3589 ὑφαιροῦσα ἀμερτό ν· ἡ εἱμαρμένη. ### alpha 3590 Κρῆτες * ἄμερδε ν· ἠμαύρου b ἔβλαπτεν (Λ 340) ἀμέρδει ν· στερίσκειν (φ 290?) * ἀμερε ῖ· ἀμερίστῳ. ### alpha 3593 ταχυτάτῳ (Macc. 3,6,29) S * ἀμερσινόο υ· ἀποτυχόντος τοῦ νοῦ (Greg. ### alpha 3594 Naz. c. 2,1,46,17) [ ἀμερεφέ ς· τὰ ἀμφοτέροθεν] ἀμέρδε ι· ἀποστερεῖ T ἀμερθεί ς· στερηθείς * ἀμερθ ῇ· στερηθῇ (S) ἁ μερί α· τριακάδες δέκα ἁμέριον ἔργο ν· τὸ ἡμερήσιον ἀμέρμερ α· πολλά. ### alpha 3601 Λάκωνες [ ἀμερνό ς· ἄπειρος] ἁμεροκοίτη ς· ὁ καλλιώνυμος ἰχθῦς. ### alpha 3603 ἢ μύρον * † ἀμερή ς· τυφλός g * ἀμέρσα ι· ἀποστερῆσαι, συλῆσαι (Π 53) S ἀμερσίφρω ν· βλαβερά ἄμερσε ν· ἄμοιρον ἐποίησεν. ### alpha 3607 ἐστέρησεν (θ 64) ἀμέρυτο ς· ἀναπόσχετος. ### alpha 3608 ἀτελεύτητος ἀμερφέ ς· αἰσχρόν ἀμέρσα ι· ἀμαυρῶσαι. ### alpha 3610 ἄμοιρον ποιῆσαι ἀμέσ ω· ὠμοπλάται ἀμετάθετο ς· ἄτρεπτος, ἀκίνητος * ἀμεταποίητο ν· ἀμετάθετον SΣw ἀμεταστρεπτ ί· δίχα τοῦ μεταστραφῆναι (Plat. ### alpha 3614 rep. 620e ..) ἀμεταχείριστ α· δύσληπτα (Ar. ### alpha 3615 fr. 710) † ἀμετένα ι· ἀποδοῦναι ἄμετρ α· †ἄκερα, ἀκεράμια μαχόεσα * ἀμετρία ν· ὑπερβολήν vgS(b) * ἀμετροεπή ς· φλύαρος b ἄμετρος ἐν τῷ λέγειν (Β 212) Sb ἀμετουσίαστο ν· ἀμέτοχον * ἀμέτοχο ν· ἀμετάληπτον Sb * ἄμετρο ν· ἀμέτρητον, ἄπειρον (S) ἀμεύσασθα ι· ἀμείβεσθαι. ### alpha 3623 διελθεῖν. περαιώσασθαι (Pind. fr. 23?) ἀμευσιεπή ς· διαλλάσσουσα καὶ ἀμειβομένη τοῖς λόγοις (Pind. ### alpha 3624 fr. 24) ἄμ η· σιδηροῦν σκεῦος. ### alpha 3625 καὶ σκάφη, εἰς ἣν ἐβάλλοντο ἐρίφων πόδες πρὸς τὸ μὴ βαίνειν ἁμῆγ ε· ἁμηγέπω [ ἄμητο ς· ὁ καιρὸς τοῦ θερισμοῦ] [ * ἀμητό ς· ὁ θερισμός] * ἁμηγέπ η , ἁμηγέπο ι· ὅποι ποτέ S(g) * ἃ μὴ θέμι ς· ἃ μὴ πρέπει (Soph. ### alpha 3630 O. C. 1641) vgSb † ἀμήκω α· δεινά. ### alpha 3631 Ταραντῖνοι ἀμήλιο ν· ἀκολάκευτον. ### alpha 3632 Κρῆτες † ἀμημένο ι· σῖτον συλλέγοντες S ἀμῆ ν· πλακοῦντος εἶδος b ἀμηνίτω ς· ἀμέμπτως. ### alpha 3635 Ἀχαιὸς 〈Ἀλκμέωνι〉 (fr. 15) ἅ μ ’ ἠο ῖ· ἅμα ἡμέραι (δ 407 . ### alpha 3636 .) b [Αλκαιῶνι] ἅμηρο ι· ὅμηροι * ἀμήρυτο ν· ἄφθαρτον, ἀτελεύτητον vgS πολύ g Σ ἀμῆσα ι· θερίσαι b ἀμησάμενο ς· συναγαγών (ι 247) θερίσας * ἀμήσαντ α· θερίσαντα (vgA) ἀποτεμόντα (Σ) ἀμητορίδα ς· [καθαριστάς] Κρῆτες [ἢ] κιθαριστάς ἄμητε ς· πλακοῦντος εἶδος * ἀμητῆρε ς· θερισταί (Λ 67) PbΣ † ἀμητό ν· ἀποίητον * ἀμήτορε ς· μὴ ἔχοντες μητέρα S * ἄμητο ς· θερισμός (Prov. ### alpha 3647 6,11a) vgPb ἀμητό ς· ὁ καιρὸς 〈τοῦ θερισμοῦ〉 (Τ 223) Σ * ἀμήχανο ν· ἄπορον vb πρὸς ὃν μηχανὴν οὐκ ἔστιν εὑρεῖν SP ἢ δυσχερές. ### alpha 3649 ἢ ἐνδεές (Eur. Andr. 770) ἀμήχαν ε· ἀπροσμάχητε (Ο 14) ἀμητο ς· τῆς μὲν πρώτης ὀξυνομένης, ⸤ αὐτὰ τὰ τεθερισμένα b τῆς δὲ τελευταίας, ⸤ ὁ καιρὸς b τῆς συγκομιδῆς τῶν καρπῶν (Τ 223) ἀμήτω ρ· κακομήτωρ. ### alpha 3652 Σοφοκλῆς Ἠλέκτρᾳ (1154) † ἀμί α· φυλάκια ἀμία ι· ἰχθύες (Epich. ### alpha 3654 fr. 124,5) † ἀμιερε ῖ· δείξει ἀμμηρ ά· ἀμμώδη. ### alpha 3656 ἔρημα ( * ) ἀμειδ ῆ· στυγνά. ### alpha 3657 ἀγέλαστα ἀμιθρό ν· ἀριθμόν (Simon. ### alpha 3658 fr. 228) ἀμιθά ς· ἔδεσμα ποιόν, καὶ ἄρτυμα, ὡς Ἀνακρέων (fr. ### alpha 3659 138) ἀμιθρεῖ ν· ἀριθμεῖν (Nicochar. ### alpha 3660 fr. 5 D.) † ἀμίθιο ς· μυλών ἄμμι ξ· συγκομιστὸς ἄρτος. ### alpha 3662 Ταραντῖνοι ἀμικτίσα ς· διαστήσας. ### alpha 3663 χωρισάμενος * ἅμιλλ α· φιλονεικία gPb πόλεμος P ἀγών (Eur. ### alpha 3664 Hec. 226 ..) ἁμιλλᾶ ν· τὸ ἐρίζειν. ### alpha 3665 καὶ εἰς τάχος γράφειν * ἁμιλλᾶσθα ι· φιλονεικῆσαι vgS ἀγωνίζεσθαι (Eur. ### alpha 3666 Hipp. 426 ..) S ἀμίλλακα ν· οἶνον. ### alpha 3667 Θηβαῖοι ἁμιλλᾶτα ι· ἐρίζει b ἁμιλλότερο ι· ἐπὶ πλέον ἐρίζοντες ἀμίλλυκ α· δρέπανον. ### alpha 3670 Ἠλεῖοι * ἁμιλλώμεθ α· φιλονικῶμεν S * ἁμιλλώμενο ς· ἐρίζων gSPb ἁμιλλητήριο ς· ὁ ἐρίζων πολύ [ ἀμείλικτο ν· σκληρόν v(g)S] Ἀμιναῖο ν· δι’ ἑνὸς ν τὸν οἶνον λέγει. ### alpha 3675 ἡ γὰρ Πευκετία Ἀμιναία λέγεται ἀμῖξα ι· οὐρῆσαι. ### alpha 3676 ἢ ἐκχύσαι. ἢ ὀμῖξαι ἅμιππο ι· δύο ἵπποι συνεζευγμένοι ἁμιλλητηρίους λόγου ς· τοὺς ἐναγωνίους ἀμί ς· σταμνίον ἀμίσαλο ς· δυσάρεστος (Callim?) b ἄμιτρ α· μικρά. ### alpha 3681 Κρῆτες ἀμιτροχίτωνα ς· ἀζώστους b ἔχοντας τοὺς χιτῶνας (Π 19) * ἀμιχθαλόεσσ α· ἀπροσόρμιστος ἐκ θαλάσσης (A) καὶ δύσορμος (Ω 753) ἄμισθο ς· χωρὶς μισθοῦ * ἅμμ α· δεσμός (Eur. ### alpha 3685 Hipp. 781) SPb ἀμμάθ ω· μεταμέλωμαι † ἀμμαλλῆ ς· ἀνοστία S Ἀμαλῷ α· ἑορτὴ 〈παρὰ Τενεδίοισ〉 ἀγομένη Διί ἀμ μακρ ύ· τὸ ἀπ’ ἀρχῆς ἀμαμιθάδε ς· ἥδυσμά τι σκευαστὸν διὰ κρεῶν εἰς μικρὰ κεκομμένων δι’ ἀρτυμάτων ἀμμάξα ι· αἰωρεῖσθαι, καὶ κρέμασθαι. ### alpha 3691 ἢ ἀποπνῖξαι Ἀμμά ς· ἡ τροφὸς Ἀρτέμιδος. ### alpha 3692 καὶ ἡ μήτηρ. καὶ ἡ Ῥέα. καὶ ἡ Δημήτηρ ἁμματίζε ι· περιπλέκει, δεσμεύει S ἄμμ ε· ἡμᾶς b [ἢ ἡμεῖς, ἢ ἡμῖν] [ἢ] οἴομαι (A59) ἀμμεδαπή ν· ἐγχώριον ἄμμε ς· [ἡμᾶς,] ἡμεῖς d [ἡμῶν] (ι 303) ἀμμί α· μήτηρ. ### alpha 3697 τροφός * ἄμμι δ έ· ἡμῖν δέ (Α 394) Sb [ ἀμμί α· καὶ ἀποπνίξαι] † ἀμμιρό ς· πεπληρωμένος [ ἀμιλλᾶσθα ι· εἴρηται ὡς φιλονεικῆσαι] [ ἀμμισκόμιστο ν· συγκόμιστον ἄρτον] * ἀμοιβά ς· τιμωρίας. ### alpha 3703 ἐκτίσεις vg ἀμοιβο ί· οἱ διαδεχόμενοι τοὺς προεστρατευκότας (Ν 793) * a) ἄμμορο ν· ἀμέτοχον (ε 275) S b) 〈ἄμοιρον〉 ἀθάνατον S ἀμμορίη ν· τὴν κακὴν μοῖραν, κακομοιρίαν (υ 76) ἄμμορο ν· δύσμορον, κακόμορον· καὶ ἔμ’ ἄμμορον (Ζ 408), καὶ ἀμέτοχον, ὡς τό· οἴη δ’ ἄμμορός ἐστι λοετρῶν (ε 275) ἄμμο ς· ψάμμος Ἀμμού ς· ὁ Ζεύς. ### alpha 3709 Ἀριστοτέλης (fr. 530) Ἀμμώ ν· ἑορτὴ Ἀθήνηισιν 〈Ἄμμωνι〉 ἀγομένη, καὶ ὄφεις Κυρηναῖοι * [ ἄμμωνο ς· υἱός, ἀπόγονος] ἀμμωχεῖ ν· ἀργεῖν * ἀμνάδα ς· παρθένους (Clem. ### alpha 3713 Al. protr. 12,119,1) ἢ πρόβατα (Theocr. 8,35) S ἀμνάμου ς· τοὺς ἐγγόνους * ἄμναμο ς· υἱοῦ υἱός S * ἀμνημόνε ι· ἐπελάθετο S ἀμνὴν θερίζει ν· . ### alpha 3717 ............ ἀμνημύοντε ς· ἀθυμοῦντες [ ἀμνήνοσε ν· ἀσθενῆ ἐποίησεν] ἀμνησικακί α· τὸ μὴ μιμνήσκεσθαι κακῶν (3. ### alpha 3720 Macc. 3,21) * ἀμνηστί α· τὸ μὴ μιμνήσκεσθαι vgS Ἀμνισί α· ἡ Εἰλείθυια ἀμνίο ν· τὸν ὑμένα τοῦ σώματος ἀμνήστευτος γυν ή· ἡ παλλακή. ### alpha 3724 Εὐριπίδης Φοίνικι (fr. 818) † ἀμνό α· πρόβατον. ### alpha 3725 οἱ δὲ ἀμνός ἀμνό ν· μαλλόν. ### alpha 3726 * ἢ τὸ ἄρτι τεχθὲν πρόβατον q. Spn ἀμνοὶ τοὺς τρόπου ς· πρᾶοι καὶ μαλακοί (Ar. ### alpha 3727 Pac. 935) ἀμνοκόπο ς· ποιμήν ἀμοιβα ί· χάριτες (Eur. ### alpha 3729 Or. 841) καὶ τιμωρίαι, ⸤ * ἀνταποδόσεις (v) g καὶ ἐκτίσεις Σg χρέα * ἀμογητ ί· ἄνευ κακοπαθείας p χωρὶς μόχθου (Λ 637) vgS * ἀμόγ ῳ· ἀκοπιάστῳ S(pP) ἁμόθε ν· ἀπό τινος μέρους, ὁπόθεν θέλεις· τῶν ἁμόθεν γε θεὰ θύγατερ Διὸς εἰπέ (α 10). ### alpha 3732 δηλοῖ δὲ καὶ τὸ μηδαμῶς, κατὰ μηδένα τρόπον. ἀμοιβαδί ς· ἐναλλάξ (b) παρὰ μέρος (Σ 506?) * ἀμοιβαδό ν· ἐφεξῆς vgb ἁμοιγέπο ι· εἴς τινα τόπον. ### alpha 3735 ἢ καθ’ ἕνα τρόπον ἄμοιο ς· κακός. ### alpha 3736 Σικελοί * ἀμοιρε ῖ· ἐστέρηται S ἄμοιρο ι· ἄχωροι. ### alpha 3738 ⸤ ἄκληροι p * ἀμοιρῆσα ι· ἀποτυχεῖν vgSb ( * ) ἄμοιρο ς· ἐκτός, ἄνευ (Sap. ### alpha 3740 2,9) * ἀμοιρῶ ν· ἀστοχῶν Ppb ἀμολγάζε ι· μεσημβρίζει ἀμολγὸν νύκτ α· Εὐριπίδης Ἀλκμήνῃ (fr. ### alpha 3743 104) ζοφερὰν καὶ σκοτεινήν. οἱ δὲ μέρος τῆς νυκτός, καθ’ ὃ ἀμέλγουσιν ἀμολγο ί· οἱ ἀμέλγοντες τὰ δημόσια (Eratosth. ### alpha 3744 fr. 9 Str.) ἀμολγ ῷ· τῷ μεσονυκτίῳ, ἤτοι ἐν ἐκείνῃ τῇ ὥρᾳ, ἐν ᾗ ἀμέλγουσιν (Λ 173) ἀμόργ η· τρυγία b ἐλαίου. ### alpha 3746 ἰλύς ἀμόργιν α· λεπτοϋφῆ ἐνδύματα ἄμορο ς· ἀμέτοχος (Eur. ### alpha 3748 Med. 1395) [ ἀμόμηλι ς· ἀπιοσάχρας] ἀμόρ α· σεμίδαλις ἑφθὴ σὺν μέλιτι ἀμοργίτα ς· πλακοῦντας ἀμορβεύσασθα ι· ὁδοιπορῆσαι. ### alpha 3752 ὁρμῆσαι ἀμορβεύω ν· ἀκολουθῶν. ### alpha 3753 ἀπαλλαττόμενος ἀμοργί ς· καλάμη τις, ἐξ ἧς ἔνδυμα γίνεται. ### alpha 3754 ἢ ὕφασμα. ἢ χιτών ἄμοργμ α· σύλλεγμα. ### alpha 3755 ἄρτυμα ἀμοργίδ α· ἐξεσβηκυῖαν τὸ γάλα ἀμόρξα ι· ἀποψῆσαι. ### alpha 3757 ἢ ὀμόρξαι ἀμόῤῥωτο ν· ἀθάνατον ἀμορφύνει ν· οὐ δεόντως πράττειν (Antim. ### alpha 3759 fr. 112 W) ἀμόρφωτο ν· ἀδιατύπωτον. ### alpha 3760 Σοφοκλῆς Θυέστῃ τῷ ἐν Σικυῶνι (fr. 228) * ἄμοτο ν· ἀπλήρωτον gP πολύ (Δ 440 . ### alpha 3761 .) SPn * ἀμοῦσ ι· θερίζουσιν S * ἄμουσο ν· ἀπαίδευτον S(Σ) ἀμουσχρ ά· καθαρεύουσα. ### alpha 3764 Λάκωνες * † ἀμόωλο ν· ἅγιον, εἰλικρινές gSw * ἄμομφο ς· ἄπταιστος vgSw [ ἀμπαδίη ν· φανερῶς] ἀμπάζοντα ι· ἀναπαύονται ἄμπαιδε ς· οἱ τῶν παίδων ἐπιμελούμενοι παρὰ Λάκωσιν ἀμπαλίνωρο ν· τὸ ἀνακάμψαι πάλιν τὴν αὐτὴν ὁδόν (Cratin. ### alpha 3770 fr. 5 D Philet. com. fr. 11) ἀμπαξα ι· παῦσαι. ### alpha 3771 Λάκωνες ἀμπαυλί ς· ἡ τὰ πράγματα διαφέρουσα * ἂμ πεδίο ν· κατὰ πεδίον (Ε 87 . ### alpha 3773 .) S ἀμπαιστό ν· ἀναπαιστόν (Epicharm. ### alpha 3774 fr. 88) * ἀμπείρα ς· διχάσας (Eur. ### alpha 3775 Rhes. 515) Sp ἄμπειρο ς· ἔμπειρος ἀμπελόπρασο ν· πόα τις. ### alpha 3777 ἔστι δὲ καὶ βοτάνη ἄμπελο ς· ἡ μηχανή. ### alpha 3778 καὶ ἄκρα Μυκάλης [ἤγουν ὄρους]. Κυρηναῖοι δὲ αἰγιαλός. καὶ πόλις Θρᾴκης. καὶ ἡ ἄμπελος ἀμπέλιο ι , ἀμπέλι α· φυτόν τι. ### alpha 3779 οὕτω κατὰ στελέχη τῆς ἀμπέλου * ἀμπελόεσσα ν· ἀμπέλους ἔχουσαν (Γ 184 . ### alpha 3780 .) (b) ἀμπερέω ς· διαμπάξ * ἀμπεπαλώ ν· διασείσας, κινήσας (Γ 355) gS ἀμπέσσα ι· ἀμφιέσαι. ### alpha 3783 Λάκωνες ἀμπαιανίσα ι· ἀνιερῶσαι * ἀμπέτασο ν· ἀνακάλυψον (Eur. ### alpha 3785 Hipp. 202) S ἀμπεπαλώ ν· κραδάνας. ### alpha 3786 σείσας (Γ 355) ἄμπνευσι ς· ἀνάψυξις ἀμπέχει ν· περιβάλλεσθαι ἀμπεχέ ς· ἔνδυμα, ἀπὸ τοῦ ἀμπέχειν ἄμπεχ ε· περικέχυτο. ### alpha 3790 κατεῖχε (ζ 225) * ἀμπεχόμενο ς· περιβαλλόμενος gSP ἀμπέχονο ν· σύμμετρον ⸤ περίβλημα (Ar. ### alpha 3792 fr. 320,7) S(p) * ἀμπεχόνη ν· λεπτὸν ἱμάτιον v * ἀμπεχόνιο ν· ὁμοίως SPp b * ἀμπιλίδιο ν· πιλίον Sp ἀμπέμψε ι· ἀποπέμψει (o 83 v. ### alpha 3796 l.) ἄμπηρο ν· πεπηρωμένον ἀμπίθυρο ν· πυλῶνα. ### alpha 3798 Ταραντῖνοι ἀμπιστατή ρ· ἐξεταστής ἀμπίστασθα ι· ἐξετάζειν ἀμπίσχει ν· περιβαλεῖν ἀμπισχόμενο ν· περιβαλλόμενον † ἀμπίτια ρ· παραταττομένη ἀμπλακεῖ ν· ἁμαρτεῖν * ἀμπλάκημ α· ἁμάρτημα (Eur. ### alpha 3805 Phoen. 23) vgn * ἀμπλακίῃσι ν· ἁμαρτήμασιν (Greg. ### alpha 3806 Naz. c. 1,2,9,47) S * ἀμπλακήματ α· ἁμαρτήματα S(b) * ἀμπλακώ ν· ἀποτυχών. ### alpha 3808 ἁμαρτάνων Sp * ἀμπνύνθ η· ἀνέπνευσεν (Ε 697) S ἄμπνυτ ο· ἀνεσωφρονίσθη (Λ 359) ἀμπνύνθ η· ἀνεπινύσθη. ### alpha 3811 ἀνεσωφρονίσθη (Ε 697) ἀμπόχο ι· τὶς ἐν Συρακούσαις ἀρχή † ἀμπρακό ν· μακρόθεν ἀμπρεύει ν· προτονίζειν. ### alpha 3814 ἕλκειν. ἁμαξηλατεῖν ἀμπρεύωμε ν· ἕλκωμεν ἄμπρο ν· τὸ τεταμένον σχονίον, ᾧ ἐχρῶντο ἀντὶ ῥυμοῦ (p) ἄμπυκ α , κεκρύφαλο ν· κόσμον γυναικῶν (Χ 469) S * ἄμπυ ξ· χαλινός. ### alpha 3818 (gΣ) τριχόδεσμος g(Σ) ἄμπυκε ς· τὰ διαδήματα (Χ 469) ἢ χαλινοί (Ε 358) ἢ τροχοί· οὕτως Σοφοκλῆς ἐν Φιλοκτήτῃ (678) διὰ τὸ κυκλοτερές ἀμπυκτήρι α· τὰ φάλαρα. ### alpha 3820 Σοφοκλῆς Οἰδίποδι ἐν Κολωνῷ (1069) * ἄμπωτι ς· ἀνάποσις q. ### alpha 3821 vgSP ξηρασία vgSP ὅπου ἀναποδίζει τὸ ὕδωρ καὶ πάλιν ἔρχεται (Hdt. 2,11,2 ..) vgP [ ἀμυτημώ ν· ἁμαρτωλός] ἀμυγδαλ η· τὸ δένδρον. ### alpha 3823 καὶ τὰ τραγήματα * ἀμύγμασι ν· σχίσμασιν S(p) [ ἀμυβαδό ν· ἐφεξῆς] Ἄμυτρο ν· πόλις τῆς Θρᾴκης [ἄμυτρον] ἀμυδᾶνα ι· κρύψαι * ἄμυδι ς· ἅμα, ⸤ ὁμοῦ (Ι 6 . ### alpha 3828 .) Sb * ἀμυδρ ά· τὰ ἀσθενέστερα SP * ἀμυδρό ς· σκοτεινός (v)g (SPb) [ ἄμυδρο ι· τόποι οἱ κάθυδροι καὶ ἄγαν ἔοντες, παρὰ τὸ μυρεῖν, ὅ ἐστι ῥεῖν] ἀμυδρότερ α· ἀμαυρότερα. ### alpha 3832 ἀσθενέστερα ἀμύητο ς· βέβηλος p ἀμύθητο ι· ἀναρίθμητοι, πολλοί * ἀμυθήτο υ· ἀνεκδιηγήτου vgSb ἀμύκαρι ς· πλῆθος S ἄθροισμα. ### alpha 3836 ‖ πλούσιον, πολύ ἀμυκάλα ι· αἱ ἀκίδες τῶν βελῶν παρὰ τὸ ἀμύσσειν ἀμυκλᾶιδε ς· εἶδος ὑποδήματος πολυτελοῦς Λακωνικοῦ. ### alpha 3838 Καὶ ⸤ πόλις Ἀμύκλαι b ἀμυκλί ς· γλυκύς, ἡδύς * ἄμυκτο ν· γλυκύ S οἱ δὲ ἄμικτον ἄμυλ α· μήτρα * ἀμύλου ς· πλακοῦντας gS ἄμυλο ς· βρῶμα τὸ ἐκ πυροῦ ἀμυλιδωτό ν· χιτῶνος εἶδος (Hermipp. ### alpha 3844 fr. 2 D) * ἄμυμο ς· ἀγαθός vgSn ἀμώμητος vg ἄμεμπτος gS καὶ ἀμύμων * ἀμυνάθει ν· ἀμύνειν, ⸤ βοηθεῖν (Eur. ### alpha 3846 Andr. 1079) S * ἀμῦνα ι· ἐκδικῆσαι. ### alpha 3847 ⸤ βοηθῆσαι (Eur. Or. 556) b ἀμῦνα ι· ἀπαλεξῆσαι (Α 67) τιμωρία Ἀμυνανδρίδα ι· γένος, ἐξ οὗ ἱερεῖς Ἀθήνησιν ἀμύνανδρο ς· δυνάμενος ἄνδρας ἀμύνεσθαι ἀμυνία ς· ὁ ἀμυντικός, παρὰ τὸ ἀμύνειν (Ar. ### alpha 3851 Eq. 570) * ἀμύνε ι· βοηθεῖ (Π 265 . ### alpha 3852 .) Pb * ἄμυνο ν· βοήθησον (Α 456 . ### alpha 3853 .) b ἀμυνίω ν· ἀμώμητος (Α 92 . ### alpha 3854 .) [ἄμυνον] * ἀμυνόμενο ς· τιμωρούμενος (Π 622) S * ἀμύνο υ· ἀποδίδου vgb * ἀμυντήριο ν· ξίφος δίστομον. ### alpha 3857 ἢ βάκλον. ἢ 〈ἄλλο〉 τι τῶν πληττόντων vgSn ἀμύντορα ς· βοηθούς (β 326) ἀμύντω ρ· * βοηθός SPn ἐπίκουρος (Ν 384) SΣp ἐκαλεῖτο δὲ καὶ ὁ τοῦ Φοίνικος πατὴρ Ἀμύντωρ (Ι 448) * ἀμυνε ῖ· ἀνταποδώσει ἀμύ ξ· ἀμυχη〈δόν〉 ἄμυξ α· ἔξυσα. ### alpha 3862 ἐσπάραξα (Greg. Naz. c. 2,1,1,330) T ἀμύξα ι· καταμύξαι, ⸤ καταξύσαι n στενάξαι ἀμύξανο ς· ἀνόσιος * ἀμύξει ς· καταξέσεις Sg σπαράξεις g τὴν ψυχὴν ἀνιώμενος (Α 243) ( * ) ἀμυρεῖ ν· μὴ ἔχειν μέρος * ἀμύρημ α· ἀτύχημα S ἄμυροι τόπο ι· οἱ κάθυγροι, καὶ ἄγαν ῥέοντες, ἀπὸ τοῦ μυρεῖν (Sophocl. ### alpha 3868 fr. 512 P.) ἀμυρόραινο ς· ὁ μὴ μυσαττόμενος τὸ ῥαίνεσθαι . ### alpha 3869 .. ἀμυρτό ν· ἱμάτιον. ### alpha 3870 Κρῆτες ἅμυ ς· ὁμοῦ, σὺν αὐτῷ * ἄμυσσ ε· ἔξεσεν S ἐσπάραξεν (Τ 284) ἀμύσσει ν· * ξέειν (Hdt. ### alpha 3873 3,76,2) (vgSb) σπαράττειν (gS) λυπεῖν ἄμυσσο ς· κῆτος. ### alpha 3874 Λάκωνες * ἄμυστι ν· τὴν συνεχῆ πόσιν (Eur. ### alpha 3875 Rhes. 419) S ἀμυστί α· μέτρον τι ἄμυστι ς· τὴν ἀπνευστὶ καὶ ἀθρόαν πόσιν Τίμαρχός φησιν οὕτως λέγεσθαι ἀμυσχῆνα ι· καθᾶραι, ἁγνίσαι ἀμυσχαί α· οἰνάνθη. ### alpha 3879 ἢ ἀναδενδράς † ἀμύσχεσθα ι· τὸ ξέειν τὰς σάρκας τοῖς ὄνυξιν ἀμυσχρό ν· καθαρόν S ἁγνόν b ὁλόχροον (Soph. ### alpha 3881 fr. 909?) ἀμυττέτωσα ν· κνιζέτωσαν. ### alpha 3882 σπαραττέτωσαν S * ἀμυχ ή· ἐπιπόλαιον ἕλκος vgS * ἀμυχούση ς· στυφούσης ἐπὶ πλέον S ἀμφαγαπαζόμενο ς· ὑπερβαλλόντως περιαγαπώμενος καὶ περιαγαπαζόμενος (Π 192) ἀμφαγαπῶντε ς· ἀσπαζόμενοι (Hes. ### alpha 3886 op. 58) ἀμφαγέροντ ο· περιηθροίζοντο (Σ 37) ἀμφαδίη ν· φανερῶς. ### alpha 3888 ἀναφανδόν (Η 196) * ἀμφαδό ν· φανερῶς (Η 243) Sn ἀμφάϊκο ς· κύκλῳ σειομένης ἀμφαή ς· πρόσκοπος, †περισκελής, οἶκος περίσκεπτος ἀμ φ ’ Ἀκίριος ῥοά ς· Ἄκιρις ποταμός (Archil. ### alpha 3892 fr. 21) ἀμφακέ ς· ἀξίνη (Sophro) * ἀμ φ ’ ἅλ α· περὶ τὴν θάλασσαν (Α 409) vg ἀμφαλλάξα ι· διαμφοδῆσαι. ### alpha 3895 οἱ δὲ ὁμοῦ βαδίζοντας ἐφ’ ἑτέρας ὁδοῦ χωρισθῆναι ἀμ φ ’ ἄλητ α· περὶ τὰ ἄλευρα. ### alpha 3896 〈ἢ〉 [ἀμφ]ἀνὰ φάλητα (Sophr. fr. 39) ἀμφαξονεῖ ν· τὰ γόνατα περικλᾶσθαι. ### alpha 3897 καὶ μὴ εὐτονεῖν (com. ad. fr. 925) † ἀφαρμέν η· δίκελλα. ### alpha 3898 Λάκωνες † ἀμφαρή ς· περιορωμένη, κατολιγωρουμένη. ### alpha 3899 καὶ γυμνός, ἐπιφανής ἀμφαρίστερο ς· ἀμφοτέρωθεν ἀριστερός. ### alpha 3900 οὐκ αἴσιος. οὐ δεξιός. ἐναντίος τῷ περιδεξίῳ (Ar. fr. 512) † ἀμφὰς ἀσπαζόμενο ς· πάνυ φιλοφρονούμενος (Π 192) ἀμφασί α· * ἀλογία vgn ἀφωνία, ἀγρυξία (Ρ 695) ἄμφασμ α· ψαιστά, οἴνῳ καὶ ἐλαίῳ βεβρεγμένα ἐν θυσίαις. ### alpha 3903 Συρακούσιοι * ἀμφαυγε ῖ· ἀντιλάμπει (Eur. ### alpha 3904 Or. 1529?) S ἀμ φ ’ αὖον 〈 ἀύτευν 〉· περιήχουν (Μ 160) * ἀμ φ ’ αὐτού ς· περὶ αὐτούς vg ἀμφαφάᾳ ς· ψηλαφᾷς ἀμφαφόῳε ν· ψηλαφήσαιεν ἀμφαφόωντ α· διὰ χειρὸς ἔχοντα καὶ περιψηλαφῶντα (Ζ 322 . ### alpha 3909 .) ἀμφέθετ ο· περιέθετο (φ 431) ἀμφεικά ς· ἡ περὶ εἰκάδα ἀμφεκάλυψε ν· περιεσκέπασεν. ### alpha 3912 περιέσχεν (δ 618) ἀμφεκτέο ν· περιβλητέον ἀμφελαΐ ς· μάζα ἐλαίου πλήρης ἀμφελάσασ α· περιεγείρασα. ### alpha 3915 κινήσασα ἀμφελάχαιν ε· περιέσκαπτεν, περιέσκαλλε, περιώρυσσεν (ω 242) [ ἀφέμενο ν· τὸ ἐν μάχαις [καὶ] λοιδορίας ἀφίστασθαι καὶ μεγαλοψυχεῖν Λακώνων] * ἀμφενέμοντ ο· οἰκοῦσαν, ⸤ ἐδιοικοῦσαν (Β 521) p * ἄμφεπε ν· ἐνήργει (Π 124) n ἀμφέπε ι· * περιέπει (n) θεραπεύει. ### alpha 3920 παρακολουθεῖ (Eur. Phoen. 149) ἀμφεπένοντ ο· ἐνήργουν (Δ 226) ἀπέφερον. ### alpha 3921 ἤσθιον (Φ 203) p ἀμφέπλεο ν· περιέπλεον ἀμφεποτᾶτ ο· περιεπέτατο (Β 315) ἀμφερέεθρ α· περὶ τὰ ῥεῖθρα (Β 461) ἀμφέρετ ο· ἀνεφέρετο ἀμφερκῆ πίθο ν· τὸν πάντοθεν κύκλῳ περιειργόμενον. ### alpha 3926 Ἀχαιὸς Πειρίθῳ (fr. 36) ἀμφεκτή ρ· χιτὼν διπλοῦς p ἀμφερειχθήσετα ι· περισχισθήσεται * ἀμφέχυτ ο· περιεκέχυτο (Β 41) n ἀμφέχαν ε· περιεκάλυψε (Ψ 79) ἀμφεωρί α· περισειομένη Sp [ ἀμφενώτα ς· ὁ Κριτικὸς χιτών] ἄμφηκες δ έ· * ἐξ ἑκατέρου μέρους ἠκονημένον vgSb βέλος (Κ 256) ἢ κεραυνός * ἢ ξίφος vgSb ἀμφήλυθε ν· περιῆλθεν. ### alpha 3934 περιήχησεν. περιέλαβεν ἀμφοτέρωθεν (ζ 122) [ὅρμους ἀμφιορέας] [ ἀμφή ν· αὐλήν Sp] ἀμφήρει ς· νῆες ἀμφοτέρωθεν ὁρμώμεναι, ἢ ἐρεσσόμεναι ἀμφηρεφή ς· ἀμφίστεγος. ### alpha 3937 πλήρης ἀμφηρεφέ α· ἀμφηρεφῆ, ἀμφοτέρωθεν ὠροφωμένην, ὅ ἐστιν ἐσκεπασμένην (Α 45) ἄμφη ν· αὐχήν, τράχηλος ἀμφήριστο ν· ἀμφοτέρωθεν ἐξισούμενον. ### alpha 3940 * ἀμφίλογον, ἀμφιβαλλόμενον. vgS παρὰ τὸ ἄμφω καὶ ἐρῶ τὸ λέγω, ῥῆμα (Ψ 382) S ἀμφή ς· οἴνου ἄνθος. ### alpha 3941 οἱ δὲ μέλανα οἶνον * ἀμφ ί· περί vgn [χωρίς. ### alpha 3942 δίχα] ἀμφιάλ ῳ· ὑπὸ θαλάσσης περιεχομένῃ πάντοθεν (α 386) ἀμφὶ ἄνακτ α· ἀρχὴ νόμου κιθαρῳδικοῦ (Terp. ### alpha 3944 fr. 2) ἀμφία ς· γένος οἴνου (Nicostr. ### alpha 3945 com. fr. 18) ἀμφίασι ν· σκέπην (Iob 22,6) ἀμφίασμ α· ἔνδυμα ἀμφιαχυῖ α· * περὶ τῶν τέκνων ὀδυρομένη vgS ἢ κραυγάζουσα, ἢ φωνοῦσα (Β 316) ἀμφιβαλέσθα ι· περιθέσθαι (ζ 178) ἀμφιβαλεῦμα ι· καθοπλισθήσομαι (χ 103) ἀμφίβασι ς· κύκλωσις. ### alpha 3951 ὁρμή ἀμφηρικὸν ἀκάτιο ν· λῃστρικόν, ἐν ᾧ εἷς ἐλαύνει δύο κώπας (Thuc. ### alpha 3952 4,67,3) ἀμφίβασι ς· ὑπὲρ νεκροῦ μάχη· περιβάντες γὰρ τὸν νεκρὸν ἐμάχοντο περὶ τοῦ σώματος, ἵνα μὴ σκυλευθῇ· ἀπὸ δὲ τῶν ἀλόγων ζῴων ἡ μεταφορά (Ε 623) ἀμφιβατεῖ ν· ἀμφισβητεῖν ἀμφιβαλώ ν· [μαχόμενος] περιλαβών (Eur. ### alpha 3955 Hipp. 1270) ἀμφίβια ζῷ α· τὰ ἔνυδρα καὶ χερσαῖα * ἀμφίβιο ν· ἐν γῇ καὶ ὕδατι ζῆν δυνάμενον (Dion. ### alpha 3957 Ar. div. nom. 4,2) vgPn ἀμφίβλημ α· ἀναβόλαιον (Eur. ### alpha 3958 Phoen. 779) ἀμφιβέβηκα ς· ἐπεκδικεῖς. ### alpha 3959 ⸤ προΐστασαι. ὑπερμαχεῖς p καὶ σώζεις (Α 37) ἀμφιβέλεσ ι· περὶ τοῖς ὀβελίσκοις (Α 465 . ### alpha 3960 .) ἀμφὶ βειή ν· περὶ τὴν δύναμιν (Ε 781) ( * ) ἀμφιβολεῖ ς· ἁλιεῖς (Esai. ### alpha 3962 19,8) ἀμφίβολο ι· ἑκατέρωθεν περιβαλλόμενοι ὡς Θουκυδίδης (4,36,3) * ἀμφίβληστρο ν· δίκτυον (Matth. ### alpha 3964 4,18) pd * ἀμφιβρότη ς· [περὶ] ὅλον τὸν βροτὸν περιεχούσης (Β 389) (p) ἀμφιβῶτι ς. ### alpha 3966 περιβόητος. Ἴων Τεύκρῳ (fr. 35) ἀμφιγνοεῖ ς· ἀμφισβητεῖς * ἀμφιγυιοῖσ ι· τοῖς ἑκατέρωθεν χωλοῖς vg * Ἀμφιγυήει ς· ἀμφοτέρους τοὺς πόδας χωλοὺς ἔχων (Α 607 . ### alpha 3969 .) Pn ἀμφὶ γυναικ ί· περὶ γυναικός (Γ 157) Ἀμφιγένει α· πόλις τῆς Πύλου (Β 593) ἀμφίγενυ ς· ἀξίνη ἀμφιγνοεῖ ν· τὸ μὴ ἀκριβῶς γινώσκειν ἀμφίγονο ς· υἱὸς ὁ ἐκ προτέρας γυναικός ἀμφιγυιῶσα ι· ἀκρωτηριάσαι. ### alpha 3975 ἢ ἑκατέρωθεν εἰς γῆν πῆξαι ἀμφιδασεῖα ν· ἐξ ἑκατέρου μέρους κροσσοὺς ἔχουσαν. ### alpha 3976 ἢ κυκλόθεν δασεῖαν (Ο 309) ἀμφὶ δὲ νῆε ς· περὶ τὰ πλοῖα (Β 333) ἀμφὶ δ έ· περὶ δέ (Π 276) * ἀμφιδεέ ς· περιδεές pΣ ἀμφιδεδίνητα ι· κύκλῳ περίκειται (Ψ 562) ἀμφιδέα ι· * ψέλια (Hdt 2,69,2) (vg) κρίκοι. ### alpha 3981 δακτύλιοι (Ar. fr. 320,11?) ἀμφὶ δὲ ἕ· περὶ αὐτὸν δέ (Η 473?) ἀμφιδέδη ε· κύκλῳ ἀνακέκαυται (Ζ 322) ἀμφιδεκάτ η· ἡ μετὰ εἰκάδα ἡμέρα, παρὰ Ἀρκάσιν ἀμφιδέξιο ν· τὴν ἑκατέροις μέρεσι τῆς μήτρας ἄῤῥεν καὶ θῆλυ γεννᾶν δυναμένην ἵππον * ἀμφιδέραι α· ψέλια Σ ἀμφιδήριτο ς· ἀμφισβητήσιμος (Thuc. ### alpha 3987 4,134,1) ἀμφιδῆ †τιοιω ς· κρίκοι διάκενοι, παρὰ Δημοκρίτῳ (fr. ### alpha 3988 130) ἀμφιδήσασθα ι· ὑποδήσασθαι ἀμφιδεξίοις χερσ ί· ταῖς τῶν τοξοτῶν, διὰ τὸ ἑκατέραν χεῖρα ἐνεργεῖν ἐν τῷ τοξεύειν. ### alpha 3990 Αἰσχύλος Τηλέφῳ (fr. 240) ἀμφίδοξοι μῦθο ι· οἱ διχογνωμονούμενοι ἀμφίδουλο ς· ἐξ ἀμφοτέρων τῶν γονέων δοῦλος (Eubul. ### alpha 3992 fr. 2D.) ἀμφίδοχμοι λίθο ι· μέγεθος ἔχοντες (Xen. ### alpha 3993 eq. 4) ἀμφιδρανέ ς· ἱμάτιον διπρόσωπον, 〈ὃ〉 ἐν τῷ πεποικίλθαι τὴν αὐτὴν ἔχει ἐπιφάνειαν 〈ἑκατέρωθεν〉 ἀμφιδρόμι α· ἡμέρα ἀγομένη 〈ἐπὶ〉 τοῖς παιδίοις, ἐν ᾗ τὸ βρέφος περὶ τὴν ἑστίαν ἔφερον τρέχοντες κύκλῳ, καὶ ἐπετίθεσαν αὐτῷ ὄνομα, ὅτε 〈καὶ〉 ὑπὸ τῶν οἰκείων καὶ φίλων δῶρα ἐπέμπετο (Ar. ### alpha 3995 Lys. 757) Ἀμφίδρομο ς· Αἰσχύλος Σεμέλῃ (fr. ### alpha 3996 222) ἔπλασε δαίμονα καὶ περὶ τὰ ἀμφιδρόμια, ὡσεὶ ἔλεγες τὸν Γενέθλιον. δηλοῖ δὲ καὶ ἐξ ἑκατέρου μέρους θεόμενον, ἢ προηγούμενον, ἢ ὁρμᾶν δυνάμενον, ὡς Αἰσχύλος Ἠδωνοῖς (fr. 65) ἀμφιδρυπί ς· δένδρον, βατίς ἀμφιδρυφή ς· ἀμφοτέρωθεν κατεξεσμένη καὶ περιεσπαραγμένη τὸ πρόσωπον διὰ τὸ τοῦ ἀνδρὸς πένθος· δρύψαι γὰρ τὸ ξέσαι (Β 700) ἀμφίδρυφο ι· πένθος ἔχουσαι (Λ 393) ἀμφίδυμο ι· διπλοῖ ἐξ ἑκατέρου μέρους εἴσπλουν ἔχοντες (δ 847) ἀμφίδυμο ς· ἐξ ἑκατέρου μέρους εἴσδυσιν 〈ἔχων〉 (δ 847) ἀμφιδύ ς· ἐνδυσάμενος ἀμφίδυσι ς· ἐπίθετον φιάλης, παρὰ Ἀναξανδρίδῃ (fr. ### alpha 4003 74) [ ἀμφιδὲσφάγανο ν·] . ### alpha 4004 .. ζῷόν τι πολύπουν, σκολόπενδρα καλούμενον ἀμφὶ ἓ γινώσκων ἑτάρου ς· πειρώμενος (Ο 338) ἀμφιέλισσο ς· ἀμφοτέρωθεν ἐλαυνόμενος ἀμφιελίσσα ς· οὕτως (Β 165 . ### alpha 4007 .) ἀμφιεκτί ς· χιτὼν διπλοῦς † ἀμφιελό ν· ἄφθονον * ἀμφιέπουσ α· περιέπουσα Sn * ἀμφίεπο ν· περιεῖπον (Ω 804) S ἀμφιέποντε ς· περὶ ἔργον πονούμενοι, καὶ ἀσχολούμενοι. ### alpha 4012 ἢ περὶ τὸν αὐτὸν πονούμενοι (γ 118) ἀμφιέννυμ ι· ἐνδύομαι ἀμφιέπω ν· περιθάλπων * ἀμφὶ ἓ παπτήνα ς· περι〈βλεψάμενος περὶ〉 αὑτόν ἀμφιετιζομένα ς· τὰς κατ’ ἐνιαυτὸν περιερχομένας * ἀμφίζανε τέφρη ν· ἐκαθέζετο περὶ τὴν τέφραν (Σ 25) S * ἀμφίηκε ς· ἀμφοτέρωθεν ἠκονημένον (Κ 256) Sn ἀμφιθαλή ς· * ἐπ’ ἀμφοτέροις τοῖς γονεῦσι θάλλων Sn ἢ ἐφ’ ᾧ ἀμφότεροι θάλλουσιν οἱ γονεῖς (Κ 496) ἀμφιθέντ ε· περιβάλλοντε, δυϊκῶς ἀμφίθετος φιάλ η· ἑκατέρωθεν τίθεσθαι δυναμένη S ἢ ἀμφοτέρωθεν τετορευμένη. ### alpha 4021 ἢ κύκλον ἔχουσα. 〈ἢ〉 πυθμένα ἄνευ ὤτων. ἢ διὰ μέγεθος ἀμφοτέραις ταῖς χερσὶν αἱρουμένη καὶ τιθεμένη (Ψ 616) * ἀμφί θ ’ ἕπο ν· περιενήργουν (θ 61) (S) ( * ) ἀμφιθέτοι ς· εὐμεταπτώτοις (Greg. ### alpha 4023 Naz. c. 1,1,8,104?) * ἀμφιθ ῇ· ἐπιθῇ (Eur. ### alpha 4024 Med. 787) S * ἀμφίθυρο ς· οἰκία ἔχουσα ἀμφοτέρωθεν θύρας (Soph. ### alpha 4025 Phil 159) q. SPp ἀμφικαλύπτει ν· σκέπειν (Β 262 . ### alpha 4026 .) ἀμφὶ κάρη κεκοπώ ς· περὶ τὴν κεφαλὴν κόπτων καὶ τύπτων. ### alpha 4027 ὅπερ ἐστὶ κονδύλους διδούς (ς 335) ἢ ἀμφικέφαλα 〈ἀμφοτέρωθεν τὰς κεφαλὰ〉ς ἔχοντα. λέγεται δὲ ὑποπόδιον (ρ 231) ἀμφικαλύψ ῃ· ἔσω παραδέξηται (θ 511) ἀμφικά ς· ὑστέρα [ ἀμφικὲς ξίφο ς· δίστομον καὶ ἑκατέρωθεν ἠκονημένον Sn] ἀμφικεύθω ν· περικρύπτων * ἀμφίκρημνο ν· ἑκατέρωθεν ἐπικίνδυνον (S)p ἀμφίκαυστι ς· ἡ πρώτη τῶν ἀσταχύων ἔκφυσις. ### alpha 4033 λέγεται δὲ καὶ καῦστις (trag. ad. 586) ἀμφίκορο ς· ὁ μέσος τριῶν ἀδελφῶν ἀμφίκουρο ν· ἀμφοτέρωθεν κεκαρμένον ἀμφικελεμνί ς· κατ’ ὀβελῶν περικρέμασις ἰσοῤῥόπως ἀμφικέλεμνο ν· ἀμφιβαρές. ### alpha 4037 οἱ δὲ τὸν βασταζόμενον ὑπὸ δύο ἀνθρώπων δίφρον, ἄλλοι δὲ ἀμφί〈κοιλον〉 ξύλον * ἀμφικαλύπτε ι· περιέχει (Β 262) (S) ἀμφικεάσσα ς· περισχίσας. ### alpha 4039 περικόψας (ξ 12) ἀμφίκεστο ν· περιτμητόν. ### alpha 4040 ἢ περιγραφόμενον ἀμφικέφαλο ς· κλίνη ἑκατέρωθεν ἔχουσα ἀνάκλιντρον (Plat. ### alpha 4041 fr. 34) ἀμφικτύονε ς· περίοικοι Δελφῶν συναγόμενοι ἐπο. ### alpha 4042 ..λέαν, πυλαγόροι καὶ ἱερομνήμονες ἀμφίκρανο ν· ἀμφοτέρωθεν ἔχον κεφαλάς (trag. ### alpha 4043 ad. 616) ἀμφικόμ ῳ· φυλλώδει (Ρ 677) * ἀμφικύπελλο ν· περιφερὲς ποτήριον (Α 584) gS * ἀμφιλαφέ ς· πολύ, ⸤ δαψιλές, καὶ μέγα vgS πανταχόθεν S πλῆρες. ### alpha 4046 ⸤ κατάσκιον (Pl. Phaedr. 230b) vgSn * ἀμφιλαφ ῆ· μεγάλα, δαψιλῆ (gS)h ἀμφιλιασθεί ς· περιελασθείς ἀμφιλάφεια ν· συγκρότησιν. ### alpha 4049 ὠφέλειαν * † ἀμφιλάω ν· περικυκλούντων S * ἀμφίλεκτο ς· ἀμφίβολος (Eur. ### alpha 4051 Phoen. 500) S(p) ἀμφιλέξαντε ς· ἀμφισβητήσαντες (Xen. ### alpha 4052 Anab. 1,5,11) ἀμφίλινα κρούπαλ α· Σοφοκλῆς Αἰχμαλωτίσι· πατὴρ δὲ †χρυσυς δὺς ἀμφίλινα κρούπαλα (fr. ### alpha 4053 41) ἀμφιλίτη ν· τὴν λιτανευτήν † ἀμφιλιχ ῆ· περιμάχητον ἀμφιλύκ η· ὄρθρος, τὸ λεγόμενον λυκόφως (Η 433) ἀμφιλύκη νύ ξ· ὃ ἡμεῖς λυκόφως λέγομεν· λύγη γὰρ ἡ σκοτία κατ’ ἔλλειψιν αὐγῆς λέγεται (Η 433) ἀμφιμάσασθα ι· περιψήσασθαι. ### alpha 4058 περικαθᾶραι. ἀπομάξαι (υ 152) ἀμφίμαστ α· ψαιστά, 〈ἄλφιτα μέλιτι δεδευμένα· Λάκωνεσ〉 † ἀμφιμάντορ α· δύσμορον, κακοθάνατον. ### alpha 4060 ⸤ * ἄμφω τοὺς γονεῖς [ἢ] ἔχων (Σ) [ἀποβαλλόμενος] [ἀμφιμάντορα·] [ἄλφιτα μέλιτι δεδευμένα. Λάκωνες] ἀμφίμαλλο ς· 〈μαλλὸν〉 ἔνιοι τὸν ἐν τοῖς ἱστοῖς καῖρον ἀποδιδόασιν. ### alpha 4061 καῖρον δὲ τὸν μίτον ἔλεγον (Pherecr. fr. 1D.) ἀμφιμάσχαλο ς· χιτὼν χειριδωτὸς S ἐλευθέρων, ὡς Πλάτων (fr. ### alpha 4062 229) δύο χειρῖδας ἔχων, ἃς μασχάλας ἔτι καὶ νῦν λέγουσιν ἀμφιμέμυκ ε· περιηχεῖ. ### alpha 4063 μυκᾶται (κ 227) ἀμφιμήτω ρ· ὁμοπάτριος, ἀλλ’ οὐχ ὁμομήτριος ἀμφιμήτορε ς· οἱ ἐκ πολλῶν μητέρων γεγονότες ἀδελφοί. ### alpha 4065 Αἰσχύλος Ἡρακλείδαις (fr. 76) ἀμφιμήτρι α· τὰ μετὰ τὴν τρόπιν τῆς νεὼς ἐξ ἑκατέρου μέρους ἐπιτιθέμενα ἀμφιμήτριο ν· τὸ σημαντικὸν τῶν περὶ τὴν μήτραν παθῶν. ### alpha 4067 Ἱπποκράτης (Epid. 6,19?) ἀμφιμιγέ ς· πολυμιγές· ἢ πολυσύγκρατον. ### alpha 4068 καὶ σπαρτίον, πρὸς ὃ τὸν μίτον αἱ γυναῖκες προσάγουσιν ἀμφιμέλαιν α· βαθεῖα. ### alpha 4069 συνετή (Α 103 ..) † Ἀμφιμυσίω ν· Δημήτρια ζῷα † Ἀμφιμυσίω ν· ἡ Δημήτηρ ἀμφινώτα ς· χιτῶνας ἢ φαινόλας Κρῆτες [φελώνην λέγουσιν] ἀμφίνεικε ς· περιμάχητον . ### alpha 4073 .. ἐναντίους ἔχων λόγους. Σοφοκλῆς Τραχινίαις (527) ἀμφινωτίζοντ α· προσπελάζοντα, προσφερόμενον ἄμφιο ν· ἔνδυμα vgS Σοφοκλῆς Μώμῳ (fr. ### alpha 4075 387) ( * ) Ἀμφιονί η· κιθάρα (Greg. ### alpha 4076 Naz. c. 2,2,5,195) ἀμφιορκί α· ὅταν οἱ δικαζόμενοι ἀλλήλοις ὀμνύωσιν ἀμφίπαστο ν· †ἀλφίτοις ἀναδεδευμένοις ἐλαίῳ ἀμφὶ πελέκκ ῳ· πελέκιον δίστομον, Κυρηναῖοι. ### alpha 4079 ὁ δὲ Ἀρίσταρχος τὸν τῆς ἀξίνης στελεὸν ἀπέδωκεν (Ν 612) ἀμφιπέλητα ι· περιγένηται (α 352) ἀμφιπήρου ς· τυφλούς. ### alpha 4081 ἢ μηδὲν λέγοντας ἀμφίπλεκτ α· ἐμπλεκόμενα ἀμφιπλή ξ· ἑκατέρωθεν πλήσσουσα. ### alpha 4083 Σοφοκλῆς Οἰδίποδι Τυράννῳ (417) ἀμφιπλήκτοι ς· ἀμφιθαλάσσοις, παρ’ ὅσον ἑκατέρωθεν θαλασσεύεται· 〈οἱ ἰσθμοί〉 ἀμφίποκο ι· [οἱ ἰσθμοὶ] τάπητες ἀμφίμαλλοι S ἀμφιπεριστρώφ α· περιέστρεφε (Θ 348) ἀμφιπολεύει ν· ἐργάζεσθαι * ἀμφίπολο ι· θεράπαιναι (α 331 . ### alpha 4088 .) (vg) S(Σ) ἀμφιπολεύο ι· ὑπηρετοῖ. ### alpha 4089 φροντίζοι. περιέποι (ς 254) ἢ ἀναστρέφοιτο ἀμφίπρυμνο ν· πλοῖον ἑκατέρωθεν πρύμνας ἔχον. ### alpha 4090 Σοφοκλῆς Ἀνδρομέδᾳ (fr. 127) καὶ τὰ ἐπὶ σωτηρίᾳ παρελκόμενα πλοῖα ἀμφὶ πυρή ν· περὶ πυράν (Η 336) S ἀμφί ῥά ἑ· περὶ δ’ αὐτόν * ἀμφηρεφέ α· ἑκατέρωθεν ἐστεγασμένα (Α 45) S(Σ) * ἀμφιρεφέ ς· ἑκατέρωθεν ῥιπτόμενον S * † ἀμφιρίοτο ν· ἀπὸ ἀμφοτέρων ἐρετός S ἀμφίριστο ν· ἐπίμαχον † ἀμφιρό ν· ἀμφορέα * ἀμφιρύτ ῃ· πανταχόθεν περιρεομένῃ g τῶν ὑδάτων (α 198) a) [ ἀμφιρῶτι ς· περιβόητος] b) [κεφαλὴν ἔχων ἑκατέρωθεν] ἀμφὶς ἀρωγο ί· κεχωρισμένως βοηθοῦντες, οἱ μὲν τῷδε, οἱ δὲ τῷδε (Σ 502) ἀμφὶς ἀριζήλ ω· ἄγαν περιφανεῖς (Σ 519) ἀμφίσβαιν α· εἶδος ὄφεως μακροκέφαλον, ἰσόπαχυ, τὴν οὐρὰν κολοβὴν ἔχον, καὶ ταύτῃ πολλάκις τὴν πορείαν ποιούμενον, ὥστε τινὰς ἀμφισβητεῖν μὴ δύο κεφαλὰς ἔχειν. ### alpha 4102 λέγεται δὲ καὶ διὰ τοῦ μ ἀμφίσμαινα ἀμφίσβατ α· ἀμφισβητήσιμα (Hellanic. ### alpha 4103 4,193 J) * ἀμφισβητεῖ ν· ἀμφιβάλλειν vSn ἀμφίσγονο ι· ἑτερόγονοι ἀμφὶς ἐέργε ι· χωρίζει (Ν 706) ἀμφὶς ἕκαστο ν· περὶ ἕκαστον (Λ 634) ἀμφὶς ἐόντε ς· * χωρὶς ὄντες (Ω 488?) Sn ἀποδημοῦντες ἀμφὶς ἔχοιεν περιέχοιεν (θ 340) * ἀμφὶς ἰδώ ν· φανερῶς (Β 384?) S * ἀμφίσκοντε ς· ἐνδυόμενοι S (gp) ἀμφίσκωμο ι· οἱ περιοικοῦντες τὰς κώμας * ἀμφιστεφή ς· πάντοθεν πλήρης (Λ 40 v. ### alpha 4113 l.) (gΣ) ἀμφίστασθα ι· ἐξετάζειν ἀμφιστερ ῆ· καταρχὴ τῶν θυσιῶν. ### alpha 4115 Λάκωνες ἀμφίστερνο ν· δεινήν ἀμφίστομος φάλαγ ξ· ἡ τοὺς ἡμίσεις ἔχουσα ἀντιτεταγμένους ἀμφιστροφ ή· ἐκχώρησις. ### alpha 4118 ὑποστροφή ἀμφιστρατόωντ ο· περιεστρατοπεδεύοντο (Α 713) ἀμφιστρεφέε ς· ἀλλήλαις περιπεπλεγμέναι. ### alpha 4120 ἢ πάντοθεν πλήρεις (Λ 40) ἀμφίσφυρ α· εἶδος ὑποδήματος γυναικείου * ἀμφιτάπη ς· χιτὼν ἑκατέρωθεν ἔχων μαλλούς Sp * ἀμφιτάποι ς· ταπητίοις vgS ἀμφιμάλλοις (Prov. ### alpha 4123 7,16) S(Σ) ἀμφὶ τεο ῦ· περὶ τοῦ σοῦ ἀμφιτάλαντο ν· ἀμφοτέρωθεν ῥέψαι δυνάμενον (Greg. ### alpha 4125 Naz. c. 1,1,8,103?) ἀμφίτερμο ν· ἀποτετερματισμένον ἀμφιτέρμω ς· ἀποτετερματισμένως. ### alpha 4127 Σοφοκλῆς Ἀμφιτρύωνι (fr. 119) ἀμφιτρίβα ς· περιττῶς τετριμμένους (Archil. ### alpha 4128 fr. 134) ἀμφιτρίτ η· θάλασσα. ### alpha 4129 ἀπὸ τοῦ φόβῳ περιβάλλειν τοὺς διαπλέοντας αὐτήν (μ 97) Ἀμφιτροπ ή· δῆμος τῆς Ἀντιοχίδος φυλῆς * ἀμφιτρυχ ῆ· κατεῤῥωγότα (Eur. ### alpha 4131 Phoen. 325) gS ἀμφὶ τεοῖ ο· περὶ σοῦ ἀμφίτορο ι· ἄλφιτα ἐλαίῳ δεδευμένα. ### alpha 4133 Λάκωνες ἀμφισωπό ν· περίωπον, πάντοθεν ἀναπεπταμένον. ### alpha 4134 Αἰσχύλος Γλαύκῳ Ποτνιεῖ (fr. 41) ἀμφίτυπ α· ἐπτισμένα ἀμφίφαλο ς· κύκλῳ φάλους ἔχουσα. ### alpha 4136 Φάλοι δὲ οἱ ἧλοι (Ε 743) ἀμφιφανέ α· ἄστρα 〈δὶς φαινόμενα〉 ἀμφιφορεύ ς· σορός (Ψ 92) ὑδρία. ### alpha 4138 * κέραμος S ἢ μέτρον Σ ἐλαίου * ἀμφιφορῆα ς· ἀγγεῖα τὰ ἑκατέρωθεν ὦτα ἔχοντα (Ψ 170) S ἀμφιφῶ ν· πλακοῦς ποιὸς Ἀρτέμιδι μετὰ δάιδων προσφερόμενος ( * ) ἀμφιχανόντε ς· καταπιόντες (Greg. ### alpha 4141 Naz. c. 2,1,1,58) ἀμφιχυθεί ς· περιπλακείς (Ξ 253) S ἀμφίχυτο ν· περικεχωσμένον g ἔξωθεν καὶ ἔσωθεν, ὥστε προβάσεις ἔχειν φανεράς (γ 145) * ἄμφοδ α· αἱ ῥῦμαι SP ἀγυιαί pb δίοδοι (Ierem. ### alpha 4144 17,27) vg * ἀμφοῖ ν· τῶν δύο, καὶ τοῖς δυσίν vgS ἐπ’ ἀμφοτέρων gn ἀμφόν η· ἀκρατής. ### alpha 4146 ἁμαρτωλός. μὴ δυναμένη νηστεῦσαι ἂμ φόνο ν· περὶ τὸν φόνον (Κ 298) * ἀμφορεαφόρου ς· τοὺς μισθῷ τὰ κεράμια φέροντας (Men. ### alpha 4148 fr. 431) gSΣ ἀμφορεί ῳ· φορτίῳ ἀμ φ ’ ὀστεόφι ν· περὶ τοῖς ὀστοῖς (μ 45) ἀμφοτέρωσ ε· εἰς ἑκάτερον μέρος (Θ 223 . ### alpha 4151 .) ἀμφότερ α· δύο ἀμφουδί ς· περὶ τὸ ἔδαφος. ### alpha 4153 ὁ δὲ Ἡλιόδωρος ἀμφοτέραις ταῖς χερσὶν εἰς τὸ οὖδας ῥίπτων (ρ 237) ἀμ φ ’ οὔροισι ν· περὶ ὅρων γῆς (Μ 421) ἀμφράσσατ ο· ἐγνώρισεν † ἀμφιδαρκανέ ς· ὁμαλόν ἀμφύσκ ῃ· τῇ χειρὶ κυρτωθείσῃ. ### alpha 4157 ἔνιοι δὲ τὸ λίκνον * ἄμφ ω· ἀμφότεροι vgb (PN) ἀμφώβολ α· ἡ διὰ τῶν σπλάγχνων μαντεία (Soph. ### alpha 4159 fr. 910) * ἄμφω μὲν ἤστη ν· ἀμφότεροι μὲν ὑπῆρχον vgS ἄμφω δ ’ ἱέσθη ν· ἀμφότεροι ἐπεβάλλοντο, ἢ προεθυμοῦντο (Σ 501) ἀμφώδω ν· ὄνος gp ἐπεὶ καὶ κατὰ τὴν ἄνω καὶ κάτω ὀδόντας ἔχει, μερικῶς [ ἀμφῶμο ς· ἐν ταῖς ὀνομασίαις ὁ λιβανωτός] ἀμφώμοι ς· ἀναβλήμασιν. ### alpha 4164 ἀναθήμασιν ἀμφωμοσί α· ὅταν τῶν δικαζομένων ὁ μὲν προομόσῃ, ὁ δὲ ἐπομόσῃ. ### alpha 4165 λέγεται δὲ καὶ ἀμφορκία ἄμφωξι ς· ὑδρεῖον ξύλινον ἀγροικικόν, εἰς ὃ καὶ ἀμέλγουσιν ἄμφωτο ς· χιτῶνος εἶδος * ἄμφω χεῖρ ε· ἄμφω τὰς χεῖρας (Δ 523) Σ ἄμφωτο ν· δίωτον. ### alpha 4169 ἑκατέρωθεν ὦτα ἔχον (χ 10) ἄμφωτις [ ἢ ἀμφώνυ ξ]· γαστρίμαργος, ἀκρατής ἀμφωτίδε ς· ἃς ἔχουσιν οἱ παλαισταὶ περὶ τοῖς ὠσίν (Aesch. ### alpha 4171 fr. 102?) ἀμφωτί ς· σκεπαστήριον 〈ὠτόσ〉 ἀμῷε ν· ἀμάοιεν, θερίζοιεν (ι 135) ἄμωμο ν· ἐν ταῖς ὀνομασίαις ὁ λιβανωτός Ἀμώ ς· προφήτου γένος. ### alpha 4175 Ἀμως ἑρμηνεύεται στερέωσις, ἢ ἰσχύς ἀμώμητο ς· ἄμωμος. ### alpha 4176 ἄψογος. ἀγαθὸς ἢ σώματι ἢ ψυχῇ ἀμώνα ς· τὰς ἀνεμώνας. ### alpha 4177 Αἰολεῖς ἄμωρο ς· πλακοῦντος εἶδος * ἄμωμο ς· ἄμεμπτος. ### alpha 4179 καθαρός vgS ἄψεκτος (Ps. 14,2 ..) Sn * ἀμώντω ν· θεριζόντων vS † ἁμώσα ς· κρεμάσας. ### alpha 4181 Ταραντῖνοι * ἁμωσγέπω ς· ὁπωσδήποτε SP καὶ ἐκ παντὸς τρόπου P ἄ ν· ἀνά, κατά, περί, hb ἐπί, καὶ ἄνω· πρόθεσις, τὸ δὲ ἂν καὶ σύνδεσμος * ἄν α· ἀνάστηθι (Σ 178)ns ἄναξ (Π 233) ⸤ βασιλεῦ np * ἀναβάδη ν· ἀνάβατα καὶ μετέωρα καὶ σύνποδα καθέζεσθαι A * ἀναβάλλετ ο· προοιμιάζετο (α 155) (s) ἀναβαίνε ι· κατέχει (ζ 29) ἀναβαλλίδ α· [τὴν ὑάκινθον] ταινία. ### alpha 4188 ἢ σφαῖρα ἀναβαλλογῆρα ς· φάρμακόν τι, καὶ λίθος ἐν Σάμῳ ἀνάβαλλ ε· ἀναβολὴν δίδου (τ 584) καὶ ἀναβάλλου ἀναβασμο ί· ἀναβαθμοί * ἀναβάτη ς· ἵππος ὀχευτής Ap * ἀναβεβρασμέν η· ἀνακεκινημένη (Ar. ### alpha 4193 fr. 5 D.) A ἀναβέβρυχε ν· ἀναβάλλει Ab [Ἀμμὼν υἱοί· μεθ’ ἡμῶν λαός (Esai. ### alpha 4194 11,14)] ἀναπηδᾷ An ἀναβλύζει, ἀναβρύει· 〈πεποίηται δέ〉 (Ρ 54) ἀναβεβλημένο ς· ὑπερτεθείς [πεποίηται δὲ] ἀναβήσομα ι· ἐπανελεύσομαι ἐπὶ τὰ ἐξ ἀρχῆς (Democr. ### alpha 4196 fr. 144 a) ἀναβησάμενο ι· ἀναβιβάσαντες ἐπὶ τὴν ναῦν (o 475) * ἀναβιβάζω ν· ἀναφέρων vgAn ἀναβίωσι ς· ἀνανέωσις ζωῆς * ἀναβιώσκεσθα ι· ἀναζῆν (Plat. ### alpha 4200 Phaed. 71 e ..) vgA * ἀνάβλησι ς· ἀναβολή d ὑπέρθεσις (Β 380) pd ἀνάβλυδε ς· πηγαί ἀναβλύε ι· ἀναζεῖ. ### alpha 4203 ἀναβρύει * ἀναβλύζουσ α· ἀναβρύουσα An * ἀναβοθρεύουσι ν· ἀνασκάπτουσι Ap ἀναβόλιμοι δίκα ι· αἳ διὰ περίστασιν εἰς ὑπέρθεσιν ἐμπίπτουσιν ἀνὰ βουνό ν· ἀνὰ βουνίον, ἀν’ ὀρεινήν ἀνάβραχ ε· ἤχησε, ποιὸν ἦχον ἀπετέλεσεν (Τ 13) ἀναβρόξειε ν· [ἠχήσειεν] ἀναρροφήσειεν [ἀναβροχθήσειεν ἀναροφήσειεν] ἀναπίοι. ### alpha 4209 ἔστι δὲ τῶν πεποιημένων (μ 240) [ ἀναβρόξει ν· ἀναροφήσειν] ἀναβρώσκω ν· κατεσθίων (Greg. ### alpha 4211 Naz. c. 2,2,5,113) n ἀναβροχέ ν· ἀναποθέν. ### alpha 4212 ῥοφηθέν (λ 586) ἀνάβωνε ς· βαθμοῦ εἶδος * ἀνάγαιο ν· ἀνὰ τὴν γῆν, 〈ὑπερῷον〉 A * ἀνὰ Γαργάρῳ ἄκρ ῳ· Γάργαρον ἀκρωτήριον 〈Ἴδησ〉 (Ξ 352) A ἀναγαργαρισμό ς· διάχυσις ἀναγαγγανεύουσι ν· ἀναβοῶσιν ἀναβήμενα ι· Ὅμηρος τὸν ἐπὶ τὴν Τροίαν πλοῦν ἀνάβασιν λέγει. ### alpha 4218 δηλοῖ δὲ καὶ τὸ ἀναχωρῆσαι (α 210) a) ἀναβλυστανεῖται . ### alpha 4219 .. b) 〈 ἀναβλυστονῆσα ι·〉 ἀναβλύσαι (Eupol. fr. 105) ἀναγαλλί ς· πόα τις. ### alpha 4220 λέγεται δὲ καὶ ἀῤῥενικῶς ἀνάγει ν· ἄγειν. ### alpha 4221 πείθειν. ἀναγινώσκειν ἀναγή ς· ὁ ἐναγής, ἢ βέβηλος * ἀνάγεσθα ι· ἀνέρχεσθαι vgA [ ἀναγεστρί ς· μάζας. ### alpha 4224 Ταραντῖνοι] ἀνάγετα ι· ὁδηγεῖται ἀναγγέλλε ι· κηρύσσει, λέγει ἀναγή ς· 〈μὴ〉 καθαρός [ ἀναγκαίνισμ α· ἀνακίνημα] ἀναγινώσκει ν· ἀναγνωρίζειν (Hdt. ### alpha 4229 2,91,6) ἀναγκαί ᾳ· ἐξ ἀνάγκης ἀναγκαί ῃ· ἀνάγκῃ (Δ 300 . ### alpha 4231 .) ἀναγκαῖοι πολεμιστα ί· κατὰ ἀνάγκην πολεμικοὶ γεγονότες, γέροντες ὄντες, ὅ τε Λαέρτης καὶ ὁ Δολίος (ω 499) ἀναγκαῖο ν· τὸ δεσμωτήριον q ἀνάγκ η· ἡ δικαστικὴ κλεψύδρα (Ar. ### alpha 4234 fr. 584) ἀναγκομόναρχο ς· ὁ τύραννος ἀναγκοφαγεῖ ν· πρὸς ἀνάγκην ἐσθίειν, ὅπερ ἀθληταὶ πάσχουσιν ἀναγνούσ ῃ· ἀναγνωρισάσῃ (τ 250) * ἀνάγνωσι ς· ἀναγνωρισμός Σ ἀναγνῶνα ι· ἀναπεῖσαι (Hdt. ### alpha 4239 3,61 ..) ἀναγνωστήριο ν· ἀναλογεῖον * ἀναγωγότερο ς· ἀτακτότερος (vgA) ἀνάγοντ ο· ἀνέπλεον (Α 478) ἀνάγο υ· ἀνάπλευσον ἀνὰ γουνό ν· ἀνὰ τὴν γόνιμον γῆν (α 193) * ἀναγραπτό ν· φανερῶς γεγραμμένον vgA * ἀναγρετό ν· ἀνυπόστροφον A † ἄναγρον ἢ ἄνιγρο ν· ἐναγές Ἀναγυράσιο ς· δῆμος τῆς Ἀττικῆς, ἔνθα καὶ φυτὸν δυσῶδες φύεται q ἀνάγυρον κινεῖ ν· παροιμία· q Κινήσω τὸν ἀνάγυρον. ### alpha 4249 διὰ τὸ δυσῶδες φυτὸν αὐτόθι φύεσθαι ἀναγέτρι α· ἡ ταῖς τικτούσαις ὑπηρετοῦσα γυνή, παρὰ Ταραντίνοις οὕτως λεγομένη, ἣν Ἀττικοὶ μαῖαν καλοῦσιν ἀνάγχρεμψι ς· ἀνάβηξις ἀναγωγ ή· ἡ τῶν πραθέντων ἀνδραπόδων ἀνάδοσις, ἐχόντων αἰτίαν τινά q ἢ ὁ ἐκ τῆς Ἑλλάδος εἰς τὴν Τροίαν ἀπόπλους (Cratin. ### alpha 4252 fr. 11D?) καὶ ὁ 〈ἐκ〉 τοῦ ναυστάθμου ἐπὶ τὴν Ἴλιον πλοῦς * ἀνάγωγο ς· ὑβριστής. ### alpha 4253 ὁ τῆς δεούσης ἀγωγῆς 〈μὴ〉 τετυχηκώς A * ἀναγώγου ς· ἐκλελυμένους (vg) ἀναδαιμονίζει ν· τὸ ἐκ δευτέρου κληροῦσθαι * ἀναδάσασθα ι· ἀναμερίσασθαι (Thuc. ### alpha 4256 5,4,2) vA ἀναδάστω ς· ἀνωμάλως ἔχων τις τοῦ σώματος (Democr. ### alpha 4257 ?) ἀνὰ δ έ· ἀνέστη δέ (Β 100) ἀναδείγματ α· ἡνίας περὶ τραχήλοις. ### alpha 4259 καὶ τὰ ἐν ταῖς τραγικαῖς σκηναῖς εἴδωλα δεικνύμενα * ἀναδείμασθα ι· ἀνοικοδομῆσαι vgAn ἀναδεῖσθα ι· ἀναδήσασθαι ἀναδέσμ η· μίτρα, διάδημα. ### alpha 4262 οἱ δὲ εἶδος κόσμου ἐπὶ κεφαλῆς (Χ 469) * ἀναδήσομα ι· στεφανώσω (vA) * ἀνὰ δ ’ ἐβόασεν λεώ ς· ἀνεβόησε δὲ ὁ λαός (Eur. ### alpha 4264 Tro. 522) A ἀναδέδρομε ν· ἄνω ἔδραμεν, καὶ εἰς ὕψος ἀνῆλθεν. ### alpha 4265 ἢ ἐχώρησεν εἰς τοὐπίσω (ε 412) ἀναδέρ ω· [ * ὑπερτίθημι A ἢ] ἀποδύω ἀναδέρει ν· γυμνοῦν ἀναδεύει ν· φυρᾶν ἀνὰ δ ’ ἔφλυ ε· ἀνέβαλλεν (Φ 361) (A) ἀνάδημ α· στέμμα, ᾧ τοὺς ἱερονίκας ἀναδεσμοῦσιν ἀναδῆσα ι· ταινιῶσαι ἀνάδικο ι· οὕτως ἐλέγοντο δίκαι αἱ εἰς ἀκεραίαν ἐγκαθιστάμεναι ἤτοι διὰ πολιτικὴν αἰτίαν ἢ τῶν μαρτύρων ἁλόντων ψευδοκατηγόρων ἀναδινί ω· περιπατῶ ἀνὰ δ ’ ἴσχε ο· ἀνάσχου δέ (Η 110) ἀναδινήσα ς· ἀνακινήσας ἀναδούμενο ς· ἀναδεσμούμενος (Thuc. ### alpha 4276 2,90,6) ἀναδοιδυκίζει ν· ἀναταράσσειν (Com. ### alpha 4277 ad. 926) p ἀνάδοχος καὶ ἀναδοχεύ ς· διχῶς ἐλέγετο ἀναδραμεῖ ν· ἀναβῆναι. ### alpha 4279 〈ὁ〉 αὐτός * ἀναδρᾶσα ι· ἀναπρᾶξαι A ἀναδρομα ί· αὐξήσεις. ### alpha 4281 βλαστήσεις. Εὐριπίδης †Ἱκέτισιν. Ὑψιπύλῃ (fr. 766) ἀναδρύψε ι· ἀναξηρανεῖ † ἀναδρύγματ α· θύματα * ἀναδύεσθα ι· ἀναβάλλεσθαι q. ### alpha 4284 APn ἀπωθεῖσθαι (n) μὴ βούλεσθαι * ἀναδύ ῃ· μεταβουλεύηται (ι 377) A ἀναδύμενα ι· ἀναβάλλεσθαι ἀναδῦνα ι· ἐκκλῖναι. ### alpha 4287 ἀναφυγεῖν. ⸤ * ἀναχωρῆσαι (Η 217?) nΣ ἢ ἀνανήξασθαι, ἢ ἀναπνεῦσαι * ἀναδύομα ι· φεύγω. ### alpha 4288 ἀνανεύω. ὑποχωρῶ A * ἄνα Δωδωναῖ ε· βασιλεῦ ἐν Δωδώνῃ τιμώμενε (Π 233) A ἀνάεδνο ν· ἄπροικον, * χωρὶς ἕδνων. ### alpha 4290 Ἕδνα δέ ἐστι τὰ An πρὸ τῶν γάμων ταῖς γαμεῖσθαι μελλούσαις παρὰ τῶν μνηστήρων ⸤ διδόμενα δῶρα (Ι 146) An * ἀνάειρε ν· ἐπῇρεν S ἀνεβάστασεν (Ψ 614) * ἀναζεύξα ς· ὑποστρέψας vgA ἐκ μεταφορᾶς ἁρμάτων (1. ### alpha 4292 Macc. 11,22) * ἀναζυγα ί· ἀναλύσεις (A) ἀναστροφαί (Exod. ### alpha 4293 40,32) (vgA) ἀναζυγοῦ ν· τὸ ἀνοίγειν κιβωτὸν p 〈ἢ〉 ζύγαστρον· λέγεται δὲ καὶ ἐπὶ τοῦ ἀναφωνεῖν. ### alpha 4294 ἀναζυγοῦντε ς· ἀνοίγοντες * ἀναζωπυρεῖ ν· ἀνεγεῖραι (2. ### alpha 4295 Tim. 1,6?) (s) * ἀναζωπυρῆσα ι· ἀνανεῶσαι. ### alpha 4296 ἀνεγεῖραι. ζωῶσαι (Gen. 45,27 ..) vgA * ἀναθέη ς· βασιλίσσης (Ξ 326) w(p) * ἀνάθεμ α· ἐπάρατος, ἀκοινώνητος (Rom. ### alpha 4298 9,3)n * ἀναθεῖνα ι· ἐπιθεῖναι APn ἀναθει ς· ἀνατρέχεις. ### alpha 4300 ὑποθέμενος ἀναθέσθα ι· ὁμολογῆσαι A ἐπὶ τῶν πεσσῶν ἐλέγετο· οἱ γὰρ παίζοντες καὶ τὰς ψήφους διώρθουν ἀναθήκ η· ἀνάθεσις ἀναθηλάσα ν· ἀναβλαστῆσαν (Greg. ### alpha 4303 Naz. c. 2,1,1,555?) * ἀναθηλήσε ι· ἀναβλαστήσει (Α 236) Σ * ἀνάθημ α· κόσμημα P ἀναθήματα δαιτό ς· καὶ κοσμήματα τῆς εὐωχίας (α 152) * ἀνά θ ’ ἱστί α· ἄρμενα (Α 480 . ### alpha 4307 .) A ἀναθόλωσι ς· μολυσμός (Plat. ### alpha 4308 leg. 7,824) ἀναθορυβε ῖ· ἀναταράσσει * ἀναθορόντε ς· ἀναπηδῶντες gb ἀναθρήσα ς· ἀναβλέψας ἀναθρώσκω ν· ἀναπηδῶν (Ν 140) (vgAP) ἀναθυᾶ ν· ἀνασκιρτᾶν. ### alpha 4313 καὶ αὖθις ἐξ ἀρχῆς ἀνανεάζειν ἀναθυήσασ α· ἀνασκιρτήσασα ἀναθυμιάσει ς· ἀναδόσεις. ### alpha 4315 ἀτμοί. καπνοί ἀναθύοντε ς· ἀνιεροῦντες. ### alpha 4316 παραθέντες ἀναθ ῶ· προσφέρω ἀναθωΰξα ς· ἀναβοήσας [ * ἀναιέστιο ν· μηκέτι ἐσθιόμενον S] ἀναιδέο ς· ἀναισχύντου (Χ 139) ἀναιδείας φάρο ς· †πίων. ### alpha 4321 Σοφοκλῆς Ἰνάχῳ (fr. 269) παρὰ τό· χλαῖνάν τ’ ἠδὲ χιτῶνα τά τ’ αἰδῶ ἀμφικαλύπτει (Β 262) [ ἀναίδεστο ν· ἄμοιρον. ### alpha 4322 ἄτιμον] ἀναιδή ς· σκληρός Sn ἀναίσχυντος Pn μεταφορικῶς γὰρ τὸν λίθον ἀναιδῆ λέγει Ὅμηρος· λᾶας ἀναιδής (λ 598) ἀναιδείη ν· ἀναισχυντίαν (Α 149) (p) ἀναί η· τροφός. ### alpha 4325 τιθήνη ἀναιθύσσ ω· ἀνασείω. ### alpha 4326 Σοφοκλῆς Σίνωνι (fr. 499) * ἀνάλιπο ς· ἀνυπόδητος (Theocr. ### alpha 4327 4,56 v. l.) g ἀναίκλει α· ἄδειπνα * ἀναιμακτ ί· ἄνευ αἵματος AP καὶ ἀναίμονες pb καὶ ἀναιμωτί (Ρ 363 . ### alpha 4329 .) gA ἀναιμώδητο ν· ἡ ἀνδράχνη * ἀναίμω ν· ἀναιμάκτων A * ἀναίνομα ι· ἀρνοῦμαι (Ι 116) (vg) Ab * a) ἀναΐξα ς· ἀνορμήσας (Α 584 . ### alpha 4333 .) A b) ......· ἀνῆλθεν. ἀνήγαγεν ἄναιρο ν· ὄνειρον. ### alpha 4334 Κρῆτες ἀναιρεῖ ν· κρύπτειν. ### alpha 4335 * τὸ ἐν γαστρὶ συλλαβεῖν (Hdt. 6,69,4) τὸ τεχθὲν ἀνατρέφειν Σ καὶ κυΐσκειν. καὶ ἀμέλγεσθαι ἀναίρεσι ς· ἡ τῆς κάρας ἐκτομή. ### alpha 4336 καὶ ἄλλως θανατῶσαι. καὶ ἥ τινός τι ἀφαίρεσις. λαμβάνεται δὲ καὶ ἐπὶ ἀνατροπῆς ἀναιρετή ς· φονευτής. ### alpha 4337 ἐκτομεύς ἀναιρ ῶ· φονεύω ἀναισιμοῦ ν· δαπανᾶν, ἀναλίσκειν (Hdt. ### alpha 4339 1,185,4 ..) ἀναισιμώματ α· ἀναλώματα (Hdt. ### alpha 4340 5,31,2) ἀναίτιο ς· ἀθῷος, ἀνέγκλητος * ἀνακαίει ν· ἀνάπτειν (η 13 . ### alpha 4342 .?) A ἀνακεκαλυμμένω ς· ἀκατακαλύπτως, φανερῶς Ἀνακείοι ς· Διοσκόρων ἑορτὴ τὰ Ἀνάκεια * ἀνακαλυπτήριο ν· ὅτε τὴν νύμφην πρῶτον ἐξάγουσιν 〈τοῦ θαλάμου〉 τῇ τρίτῃ ἡμέρᾳ A ἀνακαμψέρω ς· φυτόν τι, ὃ καὶ ἀρθὲν ἀπὸ γῆς ζῇ ἀνακαμψίπνοο ς· ὁ καικίας καλούμενος ἀνάκανδ α· ἐν ὑπερῴῳ. ### alpha 4348 Λάκωνες ἀνακα ς· τοὺς Διοσκόρους. ### alpha 4349 ἢ ἄνωθεν, ἐν ὕψει, ἄνω ἀνάκη ς· ὄρνεόν τι Ἰνδικόν, ὅμοιον ψάρῳ ἀνακῆσα ι· ἡσυχάσαι ἀνακηκίε ι· ἀναφέρεται (Ν 705) ἀνακείρε ι· ἀποτέμνει * ἀνακεφαλαιοῦτα ι· συμπληροῦται. ### alpha 4354 ἐπαναλαμβάνει (Rom. 13,9) A(vg) ἀνακλάσει ς· ἐπιστροφάς ἀνακλέπτεσθα ι· ἀναχωρεῖν ἀνάκλισι ν· ἀνάπαυσιν † ἀνακνίδεσ ι· τῇ ὀσφύϊ * ἀνακλῖνα ι· ἀνοῖξαι (Ε 751) Σ ἀνάκλισι ς· τόπος τις ἐν τῇ νηΐ Ἀνάκειο ν· τὸ Διοσκούρειον. ### alpha 4361 καὶ ἑορτὴ Ἀθήνῃσιν * ἀνάκλιτο ν· ἀνακεκλιμένον (Cant. ### alpha 4362 3,10?) A [ἄνικμος· ἄνυγρος. ### alpha 4363 ξηρά] Ἀνάκοι ν· τοῖν Διοσκόροιν ἀνακογχυλιάσα ι· ἀναγαργαρίσαι (Pl. ### alpha 4365 conv. 185d) p * ἀνακομιδ ή· ἀναγωγή vgAPn ἀνοκομίσα ι· θεραπεῦσαι. ### alpha 4367 * ἀνενέγκαι AP ἀνακραγγάνει ν· κράζειν ἀνακραδάε ι· σείει T σαλεύει * ἀνακραθέντε ς· ἀνακερασθέντες (vg) A * ἀνὰ κρατο ς· ἰσχυρῶς. ### alpha 4371 ἐν κεφαλαίῳ, ἢ κατὰ τὴν κεφαλήν. ἢ παντελῶς gA * ἀνακρινόμενο ς· ἐξεταζόμενος A ἀνακρούετα ι· ἀναχαιτίζει ἀνακρουσί α· παιδιᾶς εἶδος ἐπὶ σφαίρας ἀνάκρουσι ς· ἐν ναυμαχίᾳ ἐλέγετο ἐπὶ τοῦ πρύμναν κρούειν * ἄνακτ α· βασιλέα (γ 163 . ### alpha 4376 .) vgAP ἀνακτᾶτα ι· ἀπ’ ἀρχῆς κτᾶται a) ἀνακτητικό ν· γλήχων b) ἄνακτο ς· βασιλέως (Α 75 . ### alpha 4378 .) * ἀνακτορί α· βασιλεία v δεσποτεία vA ἀνακτορίῃσ ι· ταῖς δεσποτικαῖς ἢ βασιλικαῖς ὑπηρεσίαις. ### alpha 4380 ὁ δὲ Ἡλιόδωρος ταῖς ἀπὸ λείας· δειπνήσας ἅμ’ ὕεσσιν ἀνακτορίῃσιν ἑπέσθω (o 397) * ἀνάκτορο ν· ἱερόν (Eur. ### alpha 4381 Tro. 330) AS * ἀνακτόρω ν· ναῶν (Eur. ### alpha 4382 Andr. 380 ..) ἢ οἴκων βασιλέων vgA * ἀνακτοτελεστα ί· οἱ τὰς τελετὰς ἐπιτελοῦντες τῶν ἱερῶν (Clem. ### alpha 4383 Al. protr. 2,19,2) AP * ἀνάκτω ρ· θεός. ### alpha 4384 βασιλεύς (Eur. Tro. 1217) vgA ἀνακτορί η· δεσποσύνη ἀνακυΐσκει ν· †ἀναπηδᾶν * ἀνακύκλε ι· ἀνόρθου (Eur. ### alpha 4387 Or. 231) AP(p) ἀνακυπῶσα ι· ἀνατρέψαι (Antim. ### alpha 4388 fr. 115 W) ἀνακυρτάσα ι· ἀνασκιρτῆσαι. ### alpha 4389 ἀναπηδῆσαι ἀνάκτορο ν· τὸ τῆς Δήμητρος· ὅ τινες μέγαρον καλοῦσιν. ### alpha 4390 ὅπου τὰ ἀνάκτορα τίθεται ἀνακωδώνισο ν· ἀνάσεισον (Ar. ### alpha 4391 fr. 303) ἀνακωνᾶ ν· ἀναστρέφειν * ἀνακῶ ς· ἐπιμελῶς, πεφροντισμένως (Thuc. ### alpha 4393 8,102,2) A ἀνακυντεῖ ν· ῥέγχειν ἀνακωχεῖ ν· ἀναχωρεῖν * ἀνακωχεύει ν· ὅταν χειμῶνος ὄντος ἐν πελάγει στείλαντες τὰ ἄρμενα ἑαυτοὺς σαλεύωσιν (Soph. ### alpha 4396 El. 732) (vgA) ἀνακωχ ή· ἀναχώρησις διὰ τῶν νεῶν. ### alpha 4397 * ἢ ἀνάπαυσις vgP * ἀνακωχῆ ς· τῆς ἀναπαύσεως (Thuc. ### alpha 4398 1,40,4 ..) vgA ἀνακωχήσαντε ς· ἀναχωρήσαντες. ### alpha 4399 ἢ μετεώρως κατέχοντες τὰς ναῦς (Hdt. 6,116) ἀναλαβο ῦ· στρέφου εἰς τοὐπίσω ἀναλακάτ α· οὐ πρὸς ἠλακάτην ἐργαζομένη ἀναλαμβάνειν ξένο ν· δειπνίζειν. ### alpha 4402 φιλοφρονεῖσθαι ἀνάλγητο ι· ἀνηλεεῖς. ### alpha 4403 * ἢ ἀμέριμνοι (A) ἀναλδέ ς· ἀναυξές, ἄτροφον (Hippocr. ### alpha 4404 aer. aqu. 15) [ἀνυγείαστον] ἀναλεαίνε ι· σχολάζει. ### alpha 4405 Ταραντῖνοι ἀναλέγει ν· ἀνοικοδομεῖν. ### alpha 4406 ἀναγινώσκειν ἀναλελάφθα ι· ἀνειλῆφθαι (Hippocr. ### alpha 4407 off. med. 11) ἀνάλημμ α· μέρος τι τοῦ ἥπατος. ### alpha 4408 * ἢ ὕψωμα vgA 〈στήριγμα〉 (2. Paral. 32,5)vg † ἀναλῆσα ι· ἀνατρέψαι ἀναλθέ ς· ἀνίατον. ### alpha 4410 ἀνυγίαστον. ἀναίσθητον ἀναλίγκιο ν· ἀνόμοιον ἄναλλα κάταλλ α· ἄνω καὶ κάτω * ἀναλκέ ς· ἀδύναμον vg ἀσθενές vgAn * ἀναλκή ς· ἄνανδρος AP ἀσθενής P ἀνάλκιδ α· ἀσθενῆ (Θ 153 . ### alpha 4415 .) * ἀναλλοίωτο ν· ἄτρεπτον, τὸ μὴ ἀλλοιούμενον vgA ὅ ἐστι ἄλλο ἐξ ἄλλου γινόμενον A * ἀναλογάδη ν· κατ’ ἀναλογίαν A * ἀναλογία ν· κατὰ μέτρον ἢ κανόνα (Rom. ### alpha 4418 12,6) A * ἀναλόγω ς· ἴσως vg [ ἀνάλογο ς· ἰσχυρός] ἄναλτο ν· ἀναυξές, τουτέστιν ἱκανόν. ### alpha 4421 ἢ ἀπλήρωτον (ρ 228) παρὰ τὴν ἄλσιν. ἀναλύζω ν· ἀνανύττων ἀναλῦσα ι· τὸ βεβλαμμένον τινὰ δι’ ἐπῳδῆς ἀπαλλάξαι (Men. ### alpha 4423 fr. 213) ἀναλυσάμενο ς· ἀνακομίσας * ἀνάλυσι ς· ἀνατροπή A ἀναλφάβητο ς· ἀπαίδευτος (Nicochar. ### alpha 4426 fr. 2 D.) ἀνάλωμ α· ἔξοδος ἀναλῶσα ι· ἀφανίσαι. ### alpha 4428 Ποιμέσιν (Soph. fr. 473) * ἀνάλωτο ς· ἀπόρθητος. ### alpha 4429 ἰσχυρός vgAP * ἀναμάθ ω· ἐξ ἀρχῆς μάθω gA ἀναμαιμάε ι· ἀναφαίνεται. ### alpha 4431 ἀναφέγγει. ἀναζεῖ (Υ 490) ἀναμάξει ς· ἐναποψήσεις. ### alpha 4432 ἐναποτυπώσεις. ἀναδείξεις (τ 92) ἀναμασχαλιστή ρ· εἶδος γυναικείου κόσμου (Philippid. ### alpha 4433 com. fr. 1) * ἀναμασσόμενο ς· ἀνειληφώς A * ἀναμαστεύω ν· ἀναζητῶν A * ἀναμάττεσθα ι· ἀναφυρᾶν A ἀνάμματο ι· ἅμματα μὴ ἔχοντες (Xen. ### alpha 4437 cyn. 2,5) * ἀναμέλποντε ς· ἀνυμνοῦντες vgAn * ἀνὰ μέρο ς· ἐν μέρει (Eur. ### alpha 4439 Phoen. 486 ..) vgA ἀνὰ μέσο ν· ἐν μέσῳ ἀναμετρήσαιμ ι· διέλθοιμι, πλεύσαιμι (μ 428) ἀναμιλῶσα ι· [μη] ἀναγλύψαι * ἀναμίλλητο ν· ἀφιλονείκητον vAn καὶ ἀναμφίλεκτον * ἀναμί ξ· ἀναμεμιγμένως gAP ἀνάμνησι ς· ὑπόμνησις ἀναμον ή· μακροθυμία ἀναμορμύρεσκε ν· ἀνέζει. ### alpha 4447 ἀνετάραττεν (μ 238) * ἀναμύει ν· ἀναβλέπειν vA * ἀναμυλλᾶνα ι· ἀνανεῦσαι, ἀρνήσασθαι A * ἀναμυρησάμενο ς· χρηματισάμενος Aps ἀναμφιλέκτω ς· ἀνενδοιάστως * ἀναμφήριστο ν· ἀναμφίβολον vgA ἄνα ν· ἄνυσιν * ἄνανδρο ς· ἀσθενής (Eur. ### alpha 4454 Or. 786 ..) Pp † ἀνανδέ ς· οὐκ εὐάρεστον. ### alpha 4455 ἢ ἀληθές ἀνανεύε ι· οὐ συντίθεται πρός τι (A) ἀνάνευσι ς· ἀναβίωσις. ### alpha 4457 ἀνάπαυσις. ἀνάνηψις * ἀνανεύω ν· παραιτούμενος gA * ἀνανήξασθα ι· ἀνακολυμβῆσαι vgA ἀνανήξα ς· διαπλεύσας † ἀνανῆσα ι· σφάξαι † ἀνανέσα ι· καταστῆσαι. ### alpha 4462 Κρῆτες * ἀνάνιο ς· ἀβλαβής. ### alpha 4463 ἢ ὑπερήφανος. ἢ ἄλυπος s ἄναντ α· * ἀνωφερῆ (Ψ 116) APn [ὑψηλόν]. ### alpha 4464 τινὲς δὲ τὰ μὴ βεβρεγμένα. Σοφοκλῆς δὲ Ἰνάχῳ (fr. 272) τὰ μὴ κεκομμένα, παρὰ τὸ αἵνει ν, ὅ ἐστι κατακόπτοντα πτίσσειν ἀνανομή ν· ἀναδασμόν. ### alpha 4465 Ἀνανέμειν γὰρ τὸ μερίζειν. Εὐριπίδης Τημένῳ (fr. 748) * ἀνανταγώνιστο ς· ἀήττητος (vg)A * ἄναντε ς· ἀνωφερές vgS(APn) ὑψηλόν. ### alpha 4467 ἄνισον S * ἀναξαίνει ν· ἀνακινεῖν A * ἀναντιῤῥήτω ς· ἀναμφιβόλως A * ἄνα ξ· βασιλεύς vg (A 7 . ### alpha 4470 .) ἄρχων, δεσπότης (Eur. Hec. 349 ..) vgA ἀναξία ν· βασιλείαν. ### alpha 4471 Αἰσχύλος Αἰτναίαις (fr. 283) Ἀναξιδώρ α· ἡ ἀνάγουσα καὶ ἀνιεῖσα τοὺς καρποὺς ἐκ γῆς Δημήτηρ (Soph. ### alpha 4472 ) * ἀναξυρίδε ς· φημινάλια, βρακία vgA βαρβαρικὰ ἐνδύματα ποδῶν P ὑποδήματα βαθέα Σ ἢ βασιλικά (Hdt. ### alpha 4473 1,71,2) * ἀνὰ οὐλαμὸν ἀνδρῶ ν· κατὰ τὸ ἄθροισμα τῶν ἀνδρῶν (Δ 251) A ἀνάπαιστ α· κυρίως τὰ ἐν ταῖς παραβάσεσι τῶν χορῶν ἄισματα· καὶ ἰδίως τὰ τῶν ῥυθμῶν ἀναπαιστρίδε ς· σφῦραι, παρὰ τοῖς χαλκεῦσιν * ἀνάπαλι ν· ἐκ τοῦ ἐναντίου, πάλιν (Sap. ### alpha 4477 19,21) vgA ἀναπάταὁ ν· ἄνοιξον 〈τοὺς ὀφθαλμούσ〉 ἀναπατάξασθα ι· ἀνακρούσασθαι ἆισμα † ἀναπαντοῦσι ν· ἀνακύπτουσιν * ἀνὰ πᾶσα ν· κατὰ πᾶσαν vA * ἀνάπαυλα ν· ἀνάπαυσιν vgA † ἀνάπαυλι ς· ἀνάπαυσις. ### alpha 4483 κατάπαυσις ἀνάπαυστο ν· τὸ μηκώνιον [ ἀνάπαυστ α· ἀνεκλάλητα, ἄῤῥητα. ### alpha 4485 ἔκδηλα. ἐξάκουστα] ἀνάπειρ α· ῥυθμὸς αὐλητικός ἀναπειρᾶσθα ι· μελετᾶν * ἀνάπηρο ς· πηρός. ### alpha 4488 τυφλός PAps νοσώδης ἀναπελάσα ς· ἀναῤῥωσθείς A ἀναπεμπάζε ι· * ἀναπέμπει A ἀριθμεῖ ἀναπεμπάζεσθα ι· ἐπαναλαμβάνειν τὰ προειρημένα (Plat. ### alpha 4491 Lys. 222 e) ἀναπεμπάσα ι· ἀνασκέψασθαι. ### alpha 4492 ἀναριθμῆσαι * ἀναπεποιημένη ς· ἀναζυμωθείσης, ἀναπεφυραμένης (Num. ### alpha 4493 15,6) v(g)A * ἀναπεπταμένο ν· ἀνεῳγμένον (vP) ἀναπεπτωκότε ς· τὰς διανοίας ἀνατετραμμένοι q * ἀναπεπτωκώ ς· ἀναπεσών A * ἀναπετάσωμε ν· ἁπλώσωμεν vgA ἀναπεφλασμένο ν· ἀνατεταμένον ἔχων τὸ αἰδοῖον. ### alpha 4498 Ἀναφλᾶν γὰρ λέγουσιν Ἀττικοὶ τὸ ἀναμαλάσσειν τὰ αἰδοῖα * ἀναπεφοίτηκε ν· ἀνῆλθεν An * ἀναπηγάζε ι· ἀναδίδωσιν vgA ἀναπῆξα ι· ἀνεγεῖραι * ἀναπήροι ς· τυφλοῖς (A) * ἀναπίμπλασθα ι· πληροῦσθαι APn ἀναπίτνασθα ι· ἀνοῖξαι [ἢ ἀνοιμῶξαι] ἀνάπλασμ α· ψεῦσμα * ἀνάπλεω ς· μεστός vgAP πλήρης (b) ἀνάπλου ν· 〈κοῦφον〉 καὶ ἔχον εὐρυχωρίαν (Hippocr. ### alpha 4507 ) A ἀναπν ῶ· ἀναπνέω, καὶ ἀναπνεύω ἀνὰ πόδ α· ἔμπαλιν, ὀπίσω ἀναποδίζει ν· τὸ ἀκριβῶς ἐξετάζειν καὶ συγκρούειν (Hdt. ### alpha 4510 5,92 ζ 2). Ποδίζειν γὰρ τὸ μετρεῖν * ἀναποδισμό ς· ἐπανάλυσις A * ἀναπόδραστο ν· ἄφευκτον (vg)A ἄπρακτον A φεύγειν μὴ δυνάμενον (vgA) ἀνάποινο ς· ἀλύτρωτος. ### alpha 4513 〈Κυρηναῖοι δὲ ὁ〉 μάταιος ἀναπολε ῖ· μνημονεύει. ### alpha 4514 †Λάκωνες ἀνάπυστ α· ἀνεκλάλητα καὶ ἀνεξάκουστα. ### alpha 4515 ὁ δὲ Ἡλιόδωρος ἀνάγγελτα, ἔκδηλα. καὶ ἐξάκουστα. καὶ ἄῤῥητα. καὶ ἐξάγγελτα (λ 274) * ἀναπόλαυστο ς· ἄγευστος AP ἀναποδίζουσα ν· ἐπαναλύουσαν * ἀναπολε ῖ· ἀναπτύσσει Sw ἀναπομπαζόμενο ν· ἐν ἀναπολήσει γινόμενον * ἀναπότριπτο ν· ἀνεξάλειπτον gA ἀναπρῆσα ι· * ἀναφυσῆσαι (Ι 433 . ### alpha 4521 .) (n) ἀναφεψαλῶσαι. ἀνενέγκαι ἀνὰ πρόθυρον τετραμμένο ς· εἰς τὸ πρόθυρον βλέπων. ### alpha 4522 τοιοῦτον γὰρ τὸ σχῆμα τῆς τῶν νεκρῶν προθέσεως (Τ 212) * ἀνάπτει ν· περιθεῖναι (Β 86) vgA ἀνάπτετα ι· φλέγεται ἀναπτερώσ ω· μετέωρον ποιήσω ἀναπτησικέρα ς· ὁ ἰκτῖνος 〈Ἀττικῶσ〉 * ἀναπτήτ ω· ἀναπετασθήτω vAP ἀναπτομένα ς· ἀναπετασθείσας ἄναπτο ς· ἄληπτος, ἀπίαστος ἀναπτυχα ί· ἀνατολαί (Eur. ### alpha 4530 Hipp. 601) * ἀναπτύξαντε ς· ἀνακαλύψαντες An(P) ἀνάπτ ω· ἀνεγείρω ἀνάπυστ α· φανερά. ### alpha 4533 * ἀνήκοα AP ἀναφανδά (λ 273) † ἄνα ρ· [ὄναρ ἢ] ἤκουσα [ ἀνάπυνο ς· ἄνευ λύτρων. ### alpha 4535 Κυρηναῖοι δὲ ματαίως] [ ἀναράκτο ς· δημόσιος] ἀναραθαγῆσα ι· ἀναψοφῆσαι. ### alpha 4537 †ἀναπηδῆσαι * ἀναραΐσα ι· παύσασθαι 〈τοῦ〉 ὀδυνᾶσθαι A ἀνάρβηλ α· τὰ μὴ ἐξεσμένα. ### alpha 4539 Ἀρβήλοις γὰρ τὰ δέρματα 〈ξέουσι〉 † ἀναρ ῆ· κύουσα * ἀνάρημ α· κήρυγμα Σ [ ἀναρεῖ ν· ἀμέλγεσθαι. ### alpha 4542 κυΐσκεσθαι] * ἄναρθρ α· ἀτύπωτα vgA ἀμέριστα. ### alpha 4543 κάταρθρα A ἄναρθρο ς· ἄτονος. ### alpha 4544 ἀσθενής. Εὐριπίδης Οἰδίποδι (fr. 557) [ ἀναροιζο ῖ· φονεύει] ἀναρίθμιο ν· ἐχθρόν * ἀναριπίζει ν· ταράσσειν vgA ἐκσείειν A ἀναρίτη ς· ζῶον κοχλιῶδες 〈ἐν πέτραισ〉 (Ibyc. ### alpha 4548 fr. 22. Herod. fr. 13 Kn.) * ἀναρριχᾶσθα ι· ἀναβαίνειν A [ἐν πέτραις] ἄναρκτο ν· ἀνυπότακτον, 〈οὗ〉 οὐδεὶς ἦρξε. ### alpha 4550 Σοφοκλῆς Αἰθίοψι (fr. 27) † ἀναρκτ ῆ· ἀνυπότροπον ἀναροδανισθῆνα ι· ἀναβληθῆναι ἀναροιβδε ῖ· ἀναῤῥοφεῖ A Αἰσχύλος Σαλαμινίαις (fr. ### alpha 4553 217) ἀντὶ τοῦ διαπνεῖν. Ὅμηρος (μ 105) δὲ ἀναπίνει καὶ ἀναροφεῖ μετὰ ποιοῦ ἤχου. καὶ Σοφοκλῆς ἐν Ναυσικάᾳ (fr. 407) ἀντὶ τοῦ ἀναρρίπτει ἀναρό ς· ἄγγελος. ### alpha 4554 Ταραντῖνοι * ἀνάῤῥησι ς· προανακήρυξις gSPn πρόῤῥησις SPn προαγόρευσις Sn * ἀναῤῥηθῆνα ι· ἀνακηρυχθῆναι q. ### alpha 4556 vgAPn * ἀναῤῥήσεω ς· ἀνακηρύξεως S(gA) * ἀναῤῥύε ι· σφάζει. ### alpha 4558 ⸤ θύει (A) ἀνάῤῥυσι ν· τὴν τελετήν [ ἀναῤῥίπτει ν· διδάσκειν] ἀναῤῥυσμεῖ ν· διδάσκειν. ### alpha 4561 ἀναδιδάσκειν ἀνάρσιο ι· * ἀνάρμοστοι vAP πολέμιοι. ### alpha 4562 ἀπὸ τοῦ μὴ συνηρμόσθαι τοῖς ἤθεσιν (κ 459 ..) ἀνάρσιο ν· ἀβάστακτον. ### alpha 4563 ἀκαταφόρητον. ⸤ ἄδικον. ἀνάρμοστον T ἀναρτῆσα ι· ἀνακρεμάσαι s * ἀναρυστῆρ α· ἐν ᾧ ὁ οἶνος ἀνιμᾶται AP * ἄναρχο ν· τὸ μὴ ἔχον ἀρχήν (Greg. ### alpha 4566 Naz. c. 1,1,1,25 p. 400 M) A ἀνὰ ῥῶγας μεγάροι ο· τὰς τῆς οἰκίας διόδους ἐν τοῖς ὑπερῴοις οἴκοις. ### alpha 4567 Ῥῶγας δὲ οἷον ῥήγματα καὶ ἀνοίγματα (χ 143) ἀνασαρῶσα ι· εἰς ὀροφὴν ἐμπῆξαι * ἀνασείει ς· ἀναπείθεις A ἀνασειράζε ι· ἀνορούειν ποιεῖ, ἀνερεθίζει. ### alpha 4570 Εὐριπίδης Ἱππολύτῳ στεφανηφόρῳ (237) * ἀνασειράζουσι ν· ἀνθέλκουσιν, ἀνακόπτουσιν A * ἀνασειράζω ν· ἄγχων, ὡς ἀπὸ τῆς σειρᾶς. ### alpha 4572 εἰς τὰ ὀπίσω ἕλκων A ἀνασεσιλλῶσθα ι· ἐστραμμένας ἔχειν τὰς τρίχας. ### alpha 4573 Ἀνάσιλλος †στέφανος ἀνασεσυρμέν η· ἡ συρόμενον ἱμάτιον ἐπαίρουσα, καὶ μέρος γυμνοῦσα q † ἀνασίνδη ς· ἀναπήδησις ἀνάσιλλο ν· τρίχωμα τὸ ἀπὸ τοῦ μετώπου ἐπὶ κορυφὴν ἐστραμμένον ἀνασιμοῦ ν· τὸ τὰ ζῶα πρὸς ὀχείαν ὁρμῶντα ὀσφραίνεσθαι. ### alpha 4577 [δηλοῖ δὲ καὶ ἀναλίσκειν] * ἀνασκαλεύοντε ς· ἀνακινοῦντες (vg)A ἢ ἐρευνῶντες A ἀνασκέλισμ α· ἀνακίνημα ἀνασκευάζει ν· μετατιθέναι ἀνασκευαζόμενο ι· μετοικιζόμενοι ἀνὰ σκήπτρ ῳ· ἅμα τῇ βασιλικῇ ῥάβδῳ (Α 15) * ἀνασκινδυλεύεσθα ι· ἀνασκολοπισθῆναι (Plat. ### alpha 4583 rep. 2,362 a)A * ἀνασκιρτῆσα ι· ἀναπηδῆσαι Aps ἀνασκολοπίσε ι· ἀνασταυρώσει (A?) ἀνασκολύψα ς· γυμνώσας ἀνασοβε ῖ· ἀνακινεῖ. ### alpha 4587 [Ταραντῖνοι] ἀνᾴσσει ν· ἀναφέρεσθαι * ἀνασπ ᾷ· ἐπαίρει n ἐκριζοῖ ἀνασπάζουσι ν· ἀναταράσσουσιν ἀνασπαστό ν· ἀνεσπασμένον * ἀνασπάσ ω· ἐκβαλῶ A ἀνᾷξα ι· πηγάσαι. ### alpha 4593 ἀναδοθῆναι * ἄνασσ α· δέσποινα (ζ 149) vgA † ἀνάσσεσθα ι· παρῶσαι. ### alpha 4595 γηρᾶσαι. αὐλῶσαι† * ἄνασσε ν· ἐβασίλευσεν (Α 252 . ### alpha 4596 .) (S) * ἀνάσσει ς· βασιλεύεις (Α 38) vgAn * ἀνασσέμε ν· κελεύειν (Ξ 85) * ἀνάσσω ν· βασιλεύων (Ζ 397 . ### alpha 4599 .) * ἀνασταδό ν· ἀνιστάμενοι (Ι 671) g * ἀναστατοῦντα ς· ἀνατρέποντας (A) * ἀναστάτου ς· κατεστραμμένους (g)AP ἀνασσύτ ῳ· τῷ ἀνασεσεισμένῳ ἀνάστατα ἐποίε ι· [ἐθαυμάζετο] ἀνάστατο ι· πλακοῦντος γένος ἀναστατήρια ι· θυσίαι ἐπὶ ἀναῤῥώσει 〈ἐκ〉 νόσου ἀναστέλλ ω· κωλύω, ἀναφράσσω ἀναστήσειε ν· ἀναστάτους ποιήσειεν (Α 191) * ἀνάστημ α· ὕψωμα (Zach. ### alpha 4609 9,8) s ἀναστήσει ν· ἀνάστατα ποιήσειν, ἀναστατώσειν † ἀναστίδωνο ς· ἀνατεταμένος * ἀναστοιχειουμένη ς· ἀναπλαττομένης A(P)n * ἀνὰ στόμ α· διὰ στόματος (Β 250) A * ἀνὰ στρατό ν· κατὰ στράτευμα (Α 10) s * ἀναστρέφει ν· ἀνατρέπειν (Eur. ### alpha 4615 Hipp. 1228) (P) * ἀναστρεφόμενο ς· περιερχόμενος (Matth. ### alpha 4616 17,22 v. l.)(A) ἀναστρέφω ν· ἀρνούμενος. ### alpha 4617 Σοφοκλῆς (fr. 912) ἀναστροφάδη ν· ἀνεστραμμένως ἀναστροφῆ ς· ζωῆς (Hebr. ### alpha 4619 13,7) (vg)A ἀναστῦψα ι· ἐπᾶραι τὸ αἰδοῖον, ἢ στυγνάσαι. ### alpha 4620 Σοφοκλῆς Μώμῳ (fr. 388) ἀναστυφελιζομέν η· ἀνερειδομένη ἀναστρωφῶ ν· ἀναστρέφων (φ 394) ἀνασῦρα ι· ἀποκαλύψαι, ἢ περιποιῆσαι ἀνασυροίμεθ α· τὸ πολὺ ἀργύριον ἤ τι ἄλλο λαμβάνειν σῦραι ἔλεγον Ἀττικοὶ μεταφορικῶς, ἀπὸ τῶν τὰς †σωτῆνας ἀρόντων ἀνασφαδάζει ν· ἀναπηδᾶν, ἀνάλλεσθαι, λακτίζειν * ἀνασφήλα ς· ὑγιάνας SPn ἀνανήψας. ### alpha 4626 ἀναστάς (A) ἀνελθών vgP(A) † ἀνασφοδῆξα ι· ἀναπηδῆσαι. ### alpha 4627 ἐξελάσαι ἀνασχέμενα ι· ἀνασχεῖν (Ω 301) * ἀνασχώ ν· ἀνατείνας (Α 450 . ### alpha 4629 .) gAPn αὐξήσας. ἀναφήνας P * ἀνατάξασθα ι· εὐτρεπίσασθαι (Luc. ### alpha 4630 1,1) APn ἀνατεθυμιαμένο ς· ἀνακεκαπνισμένος. ### alpha 4631 ἀνακεκαυμένος * ἀνατεῖλα ι· ἀνθῆσαι vA * ἀνατείνασθα ι· ἀπειλῆσαι As ἀνατέξετα ι· ἀναγεννήσει * ἀνατέταλκε ν· ἀνέτειλεν (Hebr. ### alpha 4635 7,14) vgA * ἀνατ ί· ἄνευ ἄτης καὶ βλάβης (Eur. ### alpha 4636 Med. 1357) A ἀνατιμήσα ς· ὑπερβαλλόμενος τῇ τιμῇ ἀνατοιχάσα ι· περὶ τοῖχον περιπατῆσαι ἄνατο ς· ἀβλαβής (Soph. ### alpha 4639 O. C. 786) * ἀνατιναγμό ς· μετάστασις, μετακίνησις (Nah. ### alpha 4640 2,11) vgA ἀνατιτήσαντε ς· πληρώσαντες * ἀνατλῆνα ι· ὑπομεῖναι vgAP * ἀνατλά ς· ὑπομείνας (Eur. ### alpha 4643 Phoen. 60) An ὅθεν τλήμων ὁ πολλὰ παθὼν ἢ πάσχων A † ἄνατλο ς· ἀκρατής (Greg. ### alpha 4644 Naz. c. 1,2,10,593) A * ἀνατολίη ν· ἀνατολήν vgA ἀνατρέπει ν· ἀναστρέφειν * ἀνατρέχει ν· μεταπλάσσειν A . ### alpha 4648 .. ἀνατροπῆς, ἀντὶ τοῦ ἤχου. Ὅμηρος (Π 379) ἀνατύπωσι ς· τύπωσις ἀναύδατο ν· ἀνεξήγητον, ἄλεκτον (Soph. ### alpha 4650 Ai. 715) ἀναυδέ α· ἄῤῥητα, ἄφωνα * ἄναυδο ς· ἄφωνος (ε 456) vAPn Ἄναυρο ν· ὄνομα ποταμοῦ * ἀναύροι ς· δίχα ἀνέμου (Greg. ### alpha 4654 Naz. c. 1,2,9,5)n ἀ ν ’ α〈ὐτὰ τὰ〉 τυχόντ α· κατὰ τὰ γινόμενα ἄναυτα ἢ πάραυτ α· Ταραντῖνοι παραχρῆμα λέγουσιν * ἀναφαιρέτω ν· ἀμετακλήτων, μηκέτι ἀφαιρουμένων (vg) A ἀναφαίνει ν· λέγειν (δ 159) * ἀναφαλαντώματ ι· φαλακρώματι (Lev. ### alpha 4659 13,42)A * ἀναφανδό ν· φανερῶς (Π 178) A [ἀναφωτά. ### alpha 4660 ] ἀναφανδά (γ 221 ..) * ἀναφευγέτ ω· πάλιν φευγέτω A ἀναφή ς· ἄψαυστος, * ὁ μὴ ψηλαφώμενος A ἀναφῆνα ι· φανερῶσαι (ps) [ ἀναμφήριτο ν· ἄμαχον] ἀναφλύε ι· ἀναζεῖ (Φ 361) † ἀναφλ ᾶ· λάχανον φέρει ἄνθος, ὡς ἡ μαλάχη καὶ τὸ ἄνηθον ἀναφλᾶ ν· χειροτριβεῖν αἰδοῖον. ### alpha 4667 οἱ δὲ στύειν, ἢ μαλάττειν (Ar. fr. 36) ἀναφοιβάσα ς· ἀνακαθάρας * ἀναφορ ά· δέησις, παράκλησις (Ps. ### alpha 4669 50,21?) A ἀναφορεῖ ς· οἱ ἀνέχοντες, οἱ ἀναβαστάζοντες (Ex. ### alpha 4670 25,13) vA ἀνάφορο ν· τὸ τῶν ἐργατῶν ξύλον (Ar. ### alpha 4671 Eccles. 833) ἀναφράξαντε ς· ἀναπτύξαντες, ἀναπετάσαντες ἀναφρονέω ν· ἀναλογιζόμενος * ἀναφῦνα ι· ἀναφανῆναι APn ἀναφυομένω ν· ἀναφαινομένων * ἀναφώνημ α· ἀνειμένη βοή A ἀναχαιτίζε ι· ἀπειθεῖ, ἀναχαλινοῖ, ἀνακρούεται. ### alpha 4677 * ἀναποδίζει vg(A) κυρίως δὲ ἐπὶ τῶν ἵππων. Σοφοκλῆς Ἑλένης ἀπαιτήσει (fr. 180) Ἀνάχαρσι ς· ἰχθῦς ποιός. ### alpha 4678 καὶ ὄνομα κύριον ἀναχασσάμενο ς· ἀναποδίσας (Η 264) * ἀναχασσαμέν η· ἀναχωρήσασα, κωλύσασα (Φ 403) A * ἀναχειρο ῖ· οἰκειοῦται A * ἀνὰ χεῖρ α· ἐγγὺς τῆς χειρός (2. ### alpha 4682 Sam. 15,2) APn ἀναχαιτίσαντ ι· * ἀνορμήσαντι. ### alpha 4683 ἀποστρέψαντι A ἀνακρούσαντι. 〈ἀνα〉χαλινώσαντι. ἀναποδίσαντι. ἀπειθήσαντι ἀναχοα ί· πόροι ἀναχρήσ η· ἀνατεμῇ ἀνάχυσι ν· φυρμόν vgA βλακείαν (1. ### alpha 4686 Petr. 4,4) vg ἀναψαθάλλω ν· ψηλαφῶν. ### alpha 4687 βλιμάζων * ἀνάψα ι· ἀναθεῖναι A κοσμῆσαι (γ 274) * ἀναψῦξα ι· ἀνεμίσαι A ἀνάψυξι ς· ἀνάπαυσις (Exod. ### alpha 4690 8,11) ἀναψύχει ν· ῥιπίζειν * ἀναψυχή ν· παραμυθίαν (Os. ### alpha 4692 12,8) vgA ἀναψύχουσ α· ξηραίνουσα, ῥιπίζουσα. ### alpha 4693 Σοφοκλῆς (fr. 913) ἀναψύχοντ α· ἀναπνέοντα ἀνάψ ω· ἀναθήσω πρὸς τὴν τοῦ ἀνέμου πνοήν ἀναψυχῆνα ι· ἀναπαύσασθαι (Amips. ### alpha 4696 fr. 13) † ἄνδ α· αὕτη. ### alpha 4697 Κύπριοι * ἁνδάνε ι· ἀρέσκει (β 114) g * ἁνδάνο ν· ἀρέσκον vgAn εὐάρεστον S * ἁνδάνοντ α· ἀρέσκοντα (Eur. ### alpha 4700 Alc. 1108) SPn ἂν δ ’ ἄ ρ ’ ἔβαινε ν· ἀνέβη δέ (Γ 311) ἄνδα ς· βορέας, ὑπὸ Τυῤῥηνῶν ἂν δ ’ αὐτή ν· καὶ αὐτήν (Α 143) n ἀνδειράδε ς· πρασιαί. ### alpha 4704 ὀχετοὶ ταφρώδεις ἄνδειγμ α· ὁ ἐπὶ τῆς τραγικῆς σκηνῆς παραγόμενος †παράκοτος ἄνδειρο ν· ἄκρον, * ἢ τὰ χείλη τῶν ποταμῶν vb ἄνδικ ε· ἀνάρριψον. ### alpha 4707 Δικεῖν γὰρ τὸ ῥίπτειν· ὅθεν καὶ ὁ δίσκος ἀπὸ τοῦ ῥίπτεσθαι. τὸ δίκτυον τὸ δικούμενον εἰς τὴν θάλασσαν ἀνδίκτη ς· τὸ ἀναριπτόμενον τῆς μυάγρας ξύλον (Callim. ### alpha 4708 fr. 177,33) ἄνδινο ς· περίπατος ἀνδικ α· ὁ βόλος. ### alpha 4710 δίκη ἡ ἐξ ὑπαρχῆς δικαζομένη, παρὰ Ταραντίνοις * ἄνδιχ α· διχῶς vgAn εἰς δύο μέρη (Π 412 . ### alpha 4711 .) S * ἂν δ ’ ἴσχω ν· ἀνατείνων 〈δέ〉 (Ε 798) (n) ἀνδοκάνα ς· δοκούς [δέ] ἀνδοκάδη ν· ἐκ διαδοχῆς ἀνδοκεύ ς· ἀνάδοχος Ἀνδοκίδου Ἑρμῆ ς· ἐπειδὴ πρὸ τῆς οἰκίας τῆς Ἀνδοκίδου εἱστήκει ὁ Ἑρμῆς, ἀνάθημα φυλῆς ἄνδρ α· τὸν ἀνδρεῖον (Δ 498 . ### alpha 4717 .) καὶ τὸν κατὰ κοινωνίαν τῆς γυναικὸς ὑπολαμβάνει (Τ 291) * ἀνδραγαθί α· καλοκαγαθία ἔπαινος vgS * ἀνδραγαθίζετα ι· συνήδεται τῷ ἀγαθῷ AS * ἀνδράγρι α· σκῦλα, τὰ τῶν πιπτόντων ASP ἐν τῷ πολέμῳ ἀνδρῶν ὅπλα, ⸤ ἀγρεύματα ASP ὄντα (Ξ 509) ἀνδρακά ς· κατ’ ἄνδρα ἕνα ἕκαστον. ### alpha 4721 ἐπιῤῥηματικῶς S ὡς εἰπεῖν καθ’ ἕνα, ἢ κατ’ ἄνδρα (ν 14) οἱ δὲ μερίδες, μοῖραι ἀνδραπόδητο ι· οἱ σὺν ἀνδραπόδοις ἀποδημοῦντες ἀνδραπόδεσσ ι· τοῖς αἰχμαλώτοις, τοῖς δούλοις (Η 475) ἀνδραποδίζεσθα ι· τὸ βιάζεσθαι. ### alpha 4724 καὶ τὸ σύνηθες * ἄνδραγχο ς· δήμιος vgAS ἀνδραποδίζε ι· αἰχμαλωτίζει. ### alpha 4726 βιάζει. καὶ ὑπεραίρει * ἀνδραποδισμό ς· αἰχμαλωσία SPn * ἀνδραποδώδει ς· ἀνάστατοι n δουλοπρεπεῖς vgA ἄνδρας γράφει ν· τὸ ἐν διδασκάλου τὰ παιδία ὀνόματα γράφειν ἀνδραποδοκάπηλο ν· ἀνδραπόδων μετάβολον ἀνδραφάσσει ν· κατ’ ἄνδρα ἐφάπτεσθαι ἀνδραφυκτεῖ ν· φεύγειν, ἢ ἐπὶ φόνῳ διώκειν ἀνδραχθέσ ι· τοῖς δυναμένοις καὶ ἀνδράσιν ἄχθος ποιῆσαι (κ 121) ἀνδρει α· ἰσχύς. ### alpha 4734 καὶ τὰ συσσίτια Κρῆτες * ἄνδρε δύ ω· ἄνδρες δύο (κ 102) A * ἀνδρείω ν· γενναίων (Prov. ### alpha 4736 10,4) (vg) A ἀνδρεώ ν· ὁ μέγας οἶκος (Hdt 1,34,3 . ### alpha 4737 .) ἀνδρηλάτα ι· κατήγοροι. ### alpha 4738 καὶ ἐπὶ φόνῳ διώκοντες * ἀνδρείκελο ν· ἀνδρὶ ὅμοιον vgA ἀνθρώπῳ ὅμοιον (g) Ἀνδρέα ς· δύναμις εὐπρεπής, ἢ ἀποκρινόμενος ἀνδρείκελο ν· χρώματος εἶδος. ### alpha 4741 καὶ τὸ ὅμοιον 〈ἀνδρί〉 * ἀνδρειφόντη ς· ἀνδροφόνος (Β 651 . ### alpha 4742 .) vgA ἀνδρὶ χέρη ϊ· ἀνδρὶ ἐλάττονι καὶ ἰδιώτῃ (Α 80) ἀνδρόβασμο ς· στενὴ ὁδός ἀνδρόγυνο ς· ὁ ἑρμαφρόδιτος (Hdt 4,67,2) ( * ) καὶ ὁ ἀσθενής, ἤγουν ὁ ἀνίσχυρος (Prov. ### alpha 4745 18,8) ἀνδροδμή ς· ὕπανδρος γυνή ἀνδροδόμω ν· τρικλίνων ἀνδροκάδε ς· πόα τις ἀνδροκά ς· μερίς Ἀνδροκλεῖδα ι· γένος Ἀθήνῃσιν * ἀνδροκμήτ ῳ· ἐν ᾧ ἀνὴρ ἀποθανὼν κεῖται. ### alpha 4751 ἢ ὑπὸ ἀνδρὸς οἰκοδομηθέντι (Λ 371) A ἀνδροκόβαλο ς· κακοῦργος. ### alpha 4752 πανοῦργος ἀνδροκόνο ι· ἀνδροφόνοι * ἀνδροκτασία ι· ἀνδροφονίαι (Ω 548 . ### alpha 4754 .) (v) * ἀνδροκτασιάω ν· ἀνδροφονιῶν (Ε 909) AP ἀνδροκτόνοι ο· ἀνδροκτόνου * ἀνδρολημψί α· . ### alpha 4757 .. ἐνεχύραζον γὰρ τοὺς ἔχοντας ἀνδροφόνους Σ * ἀνδρολογε ῖ· στρατολογεῖ A ἀνδρομανή ς· ἐπιμεμηνυῖα τοῖς ἀνδράσιν * ἀνδρομέη ς· ἀνθρωπίνης (Greg. ### alpha 4761 Naz. c. 1,2,1,124) (T. n) ἀνδρομέοι ο· ἀνθρωπίνου (Ρ 571) * ἀνδρομέο υ· ἀνθρωπίνου vA (gP) ἀνδρόμεο ν· ἱμάτιον. ### alpha 4764 Κρῆτες ἀνδρομητό ν· συσπαστὸν ἐγχειρίδιον τραγικόν [καὶ ἀνδρόμηρο ν] ἀνδρολήμη ν· ἀνδρὸς ἔχουσαν λῆμα * ἀνδρόμεο ν· τὸν τῶν ἀνδρῶν (Λ 538) ἀνδρόπαι ς· ἀνδρούμενος ἤδη παῖς ἢ ἀνδρὸς φρόνησιν ἔχοντα. ### alpha 4768 Σοφοκλῆς Τρωΐλῳ (fr. 562) ἀνδροσάθη ς· ἀνδρὸς αἰδοῖον ἢ μεγάλα αἰδοῖα ἔχων (Com. ### alpha 4769 ad. fr. 932) ἀνδρόπρωρο ν· ἀνδροπρόσωπον (Soph. ### alpha 4770 Trach. 223) ἀνδροπορφυρεύ ς· ἀνδροκογχυλευτής, ἀναλέγων τὰς κόγχους ἀνδρότητ α· ἀνδρείαν (Π 857) p ἀνδρόφικε ς· σύνθετον σῶμα ἐξ ἀνδρὸς καὶ γυναικός, ὑπὸ δημιουργοῦ γεγονός (Hdt. ### alpha 4773 2,175,1) ἀνδροφόνοι ο· ἀνδροφόνου (Α 242) [ ἀνδροχμήτω ρ· . ### alpha 4775 .. ἀνὴρ ἀποθανών] * ἀνδρώδου ς· ἀνδρὸς ἐπαινετοῦ A * ἀνδρωθεῖσ α· ἀνδρὶ συνοικήσασα A διακορηθεῖσα ἀνδρώσασθα ι· συγγενέσθαι [ ἀνδρώσασθα ι] . ### alpha 4779 ..· ὠμότερον ἀνδύετα ι· ἀναβαίνει, 〈ἀνα〉δύεται n ὑπεκκλίνει. ### alpha 4780 μεταφορικῶς ἀπὸ τῶν ἀφηνιαζόντων ὑποζυγίων καὶ οὐ θελόντων ... (Π 225) * ἀνεβάλλετ ο· ἀνεκρούετο g ἀνήρχετο (α 155) Σ * ἀνέβαλλε ν· ἀναβολὴν ἐδίδου Σ * ἀνεβί ω· ἀνέζησεν, ἀνέστη vgA * ἀνεβλύζετ ο· ἀνεδίδοτο A [ ἄνεβο ι· ὥσπερ δώδεκα ἐτῶν ὄντες A] * ἀνέβραχε ν· ἤχησεν (Τ 13) A ἀνεγκαλύπτοι ς· μὴ κεκαλυμμένοις ἀνέγγυο ς· ἄπιστος * ἀνεγκλήτου ς· ἀνευθύνους (1 Cor. ### alpha 4789 1,8) vgA ἀνεγχώρητο ν· ἀμήχανον ἄνεγμ α· αἴνιγμα. ### alpha 4791 Ταραντῖνοι. καὶ ἐκβολῇ τοῦ ἑνὸς ι , καὶ τροπῇ τοῦ δευτέρου εἰς ε ψιλόν ἀνέγναμψα ν· ἀνέλυσαν (ξ 348) ἀνέκαμψαν. ### alpha 4792 ἀνετράπησαν * ἀνεγνάμφθ η· ἀνεκάμφθη (Η 259) gA ἀνέγν ω· ἐπέγνω (α 219) ἀνεδάρδαν ε· ἀνεμόλυνε. ### alpha 4795 Δαρδαίνει γὰρ μολύνει ἀνεδέγμεθ α· ὑπεμείναμεν (ρ 563) * ἀνεδείματ ο· ἀνῳκοδόμησεν gAPn * ἀνεδέξατ ο· ὑπέσχετο. ### alpha 4798 ὡμολόγησεν A * a) ἀνεδείματ ο· 〈ἀνῆλθεν〉 Σ b) ἀνεβίωσε ν· 〈ἀνέζη〉 ἀνέδη ν· Αἰσχύλος· Φεύγειν ἀνέδην διὰ κῦμ’ ἅλιον (Suppl. ### alpha 4800 15) [ * ἢ ἐκκεχυμένως P] κατὰ στέρησιν τοῦ ἕσαι, ὅ ἐστι ἱδρῦσαι, ἀναστάτους γενομένας, ἐκ τοῦ ἐδάφους ἀνεστηκυίας. ἄλλοι δὲ ἐκκεχυμένως ἀνεθολοῦτ ο· ἀνεταράσσετο (Pherecr. ### alpha 4801 fr. 116) † ἀνεθύραξε ν· ἀνεθυμώθη † * ἀνέεργε ν· ἐκώλυεν. ### alpha 4803 ἀνέκοπτεν (Γ 77) A * ἀνεζεύγνυσα ν· ὥδευον gA * ἀνέηκε ν· ἀνέπεισεν (Ε 882) b * ἀνεθέμη ν· ὡμολόγησα (Gal. ### alpha 4806 2,2) A ἀνεθήσετα ι· λυθήσεται * ἀνέθορε ν· ἀνεπήδησεν gA ἀνεί ῃ· ἀφῇ. ### alpha 4809 ἀνῇ (Β 34 ..) * ἀνείλατ ο· ἀνέλαβεν n ἐπανεκαλέσατο (Act. ### alpha 4810 7,21) * ἀνεῖλε ν· ἐφόνευσεν vgAP ἀνεῖλε ν· ἐχθρῶς ἔχρησεν ἀνειληθέντε ς· ἄνω εἰληθέντες ἀνειληφότω ν· λαβόντων * ἀνειμένο ν· ἀπολελυμένον vg ἐκλελυμένον (Esai. ### alpha 4815 27,10) (n) * ἀνειμώμενο ς· ἀντλῶν, ἀναφέρων (g)P * ἀνείμονε ς· μὴ ἔχοντες ἱμάτια (Greg. ### alpha 4817 Naz. c. 2,2,3,144) (gn) ἀνείμονο ς· γυμνοῦ (γ 348) † ἀνεῖ ν· ἀνακαθαίρειν. ### alpha 4819 ἀναπλύνειν. οἱ δὲ ἀνακινεῖν κριθὰς βεβρεγμένας ἀνεῖνα ι· * ἀφιέναι Pn ἀνιέναι. ### alpha 4820 στρέφειν. ἀνασείειν ἀνεικάσασθα ι· ἀποσκῶψαι (Cratin. ### alpha 4821 fr. 63) * ἀνεῖργε ν· ἀπεκώλυεν vgAn † ἀνοίγει ν· ἀνέστελλεν, [ἀπεκώλυεν] * ἀνιεμέν η· ἀνέλκουσα καὶ ἀναχαλῶσα τὸν πέπλον, καὶ τὸν μασθὸν δεικνύουσα, καὶ ἐκ τοῦ αὐχένος προβάλλουσα· κόλπον ἀνιεμένη (Χ 80) ἀνειλείθυια ν· ἄτοκον. ### alpha 4825 Εὐριπίδης Ἴωνι (453) * ἀνειλυσπ ῶ· ἀνέβαινες Σ * ἀνείλεσθα ι· συστρέφεσθαι καὶ ἀλλήλους τοῖς δόρασι τύπτειν Σ † ἀνεῖσα ι· ἐρευνῆσαι, ζητῆσαι ἀνειλυσπᾶσθα ι· ἀναρριχᾶσθαι † ἀνείμασθο ς· ἄφθορος. ### alpha 4830 ἄπληστος * ἀνειαρῶ ς· οἰκτρῶς s * ἀνεῖπε ν· ἐκήρυξεν g διὰ κήρυκος εἶπεν ἄνειρ ε· ἐρώτησον, πύθου † ἀνειρεσία ν· οὐσίαν πολλήν [ ἀνείρετο ν· ἀπαραίτητον] ἀνειρήκασι ν· κεχρηστηριάκασιν * ἀνεῖρπε ν· ἐβάδιζεν P * ἀνεῖρ φ ’ ὑ. ### alpha 4838 ....· ἐβάδιζεν (Eur. Phoen. 1178) A ἀνείρω ν· [ἁμαρτωλῶν] ἀναπείρων * ἀνεί ς· ἀφείς vgA ἐάσας A ἀνεῖσθα ι· ἀφεῖσθαι * ἄνεισι ν· ἀνέρχεται vgPn * ἀνεῖτα ι· ἀπολέλυται (Esai. ### alpha 4843 3,8) gAPn * ἀνέκαθε ν· μακρόθεν n ἤτοι ἐκ πολλοῦ. ### alpha 4844 ἢ ἀπ’ ἀρχῆς. Ἑκὰς δέ ἐστι μακρόν vgA [ ἀνέκαιρε ν· ἀνεβάλλετο, ἀνήρχετο, ἀνεφέρετο] * ἀνεκαλαμήσατ ο· ἀνεθέρισεν vgA ἀνεκαλέσατ ο· ἀπέστρεψεν ἀνεκδιήγητο ν· ἀνεκλάλητον, ἄῤῥητον * ἀνεκήκιε ν· ἀνεπήδα p ἀνεβάλλετο, ⸤ ἀνεφέρετο (Η 262) p ἀνεκολυμβήθ η· ἐκ βυθοῦ ἀνηνέχθη [ ἀνέκναψα ν· ἀνέλυσαν, ἀνέκαμψαν] [ ἀνεκάμφθ η· ἀνεκλάσθη] ἀνεκόρε ι· ἔσαιρεν, ἐσάρου ἀνεκνάδαλλο ν· ἀνέκνων, ἔκνιζον, ὡς οἱ ὀρτυγοπῶλαι ἀνεκκλήτω ς· . ### alpha 4855 .. ἐξαίρεσιν ποιεῖσθαι, παρὰ Ῥοδίοις * ἀνεκρούσατ ο· ἐκιθάρισεν vg(A) ἀνέκτημα ι· ἀνείληφα. ### alpha 4857 Σοφοκλῆς Κρεούσῃ (fr. 331) * ἀνεκτό ν· φορητόν, ὑπομονητικόν (v 83) A * ἀνεκτοτέρω ν· ἐλαφροτέρων, ἡμερωτέρων vgAS * ἀνεκτῶ ς· πρᾴως, ἐπιεικῶς ASP ἀνεκυμβαλίαζο ν· ἀνετρέποντο ἐπὶ κεφαλήν, παρὰ τὸ κύμβαχος. ### alpha 4861 ἢ ἦχον ἀποτελεῖσθαι, ἀπὸ τῶν κυμβάλων (Π 379) ἀνέκφραστο ν· ἀνερμήνευτον ἀνεκώκυσε ν· ἀνεστέναξεν ἀνελέσθα ι· ἐξελέσθαι * ἀνελευθέρω ς· 〈τὸ〉 ἐκτὸς τῆς ἀληθείας ποιεῖν τι vgAPn ἀνελίξει ς· ἀνοίξεις ἀνειλίπου ς· ὁ τοῖς ποσὶ μὴ ἁλλόμενος, ἤτοι χωλός * ἀνεπίληπτον καὶ ἀνέγκλητο ν· τὸ ὑγιῶς καὶ ὀρθῶς ἔχον S ἀνελίττετα ι· ἀποτυλίττεται ἀνελοίμη ν· ἀναλάβοιμι, ἐκθρέψαιμι (ς 356) ἀνέλοι ο· λάβοις * ἀνέλ ω· φονεύσω vgA ἀνελώ ν· ἀναλαβών (Α 301) ἀνεμέσητο ν· ἄμεμπτον (Aeschin. ### alpha 4874 3,66) ἀνέμητ α· ἀμέριστα ἀνεμιαίω ν· ἐκ τῶν ἀνέμων ἀνέμιμνο ν· ἀνέμενον (Λ 171) ἀνέμιο ν· ὑπηνέμιον ὃ καλοῦσιν ᾠόν Ἀνεμοκοῖτα ι· οἱ ἀνέμους κοιμίζοντες. ### alpha 4879 γένος δὲ τοιοῦτόν φασιν ὑπάρχειν ἐν Κορίνθῳ ἀνεμυμάχθ η· ὑπείδετο ἀνεμώλι α· * μάταια Pn ἄκαιρα. ### alpha 4881 ἀπὸ τοῦ μετὰ τῶν ἀνέμων μολίσκειν καὶ φέρεσθαι τὰ τοιαῦτα (δ 837 ..) ἀνεμών η· μάζης εἶδος. ### alpha 4882 καὶ φίλημα. καὶ ἡ μήκων. καὶ τὸ ἄνθος. καὶ πᾶν φυτὸν ταχέως ὑπὸ ἀνέμων φθειρόμενον καὶ μάταιον καὶ ἀνεμῶδες Ἀνεμώρει α· πόλις τῆς Φωκίδος (Β 521) ἀνεμοσκεπέω ν· τῶν πρὸς ἀνέμου σκέπην ἐπιτηδείων χλαμύδων (Π 224) (S) ἀνεμοτρεφέ ς· τὸ ὑπὸ τοῦ ἀνέμου τρεφόμενον, τυπτόμενον καὶ κινούμενον, οἱονεὶ στερεὸν καὶ εὔτονον. ### alpha 4885 ἔστι δὲ πάλιν ἀνεμοτρεφὲς ἔγχος στεῤῥὸν δόρυ (Λ 256) ἀνεμώτα ς· ὄνος ἄφετος, ἱερός, τοῖς ἀνέμοις θυόμενος ἐν Ταραντίνοις ἀνένδοτο ν· ἄκλιτον, ἀκατάστρεπτον ( * ) ἀνένδεκτο ν· ἀπαράδεκτον (Luc. ### alpha 4888 17,1) * ἀνενδοιάστω ς· ἀναμφιβόλως vgA ἀδιστάκτως Pn * ἀνενέγκατ ο· ἐστέναξεν S ἐκ βάθους (Τ 314 v. ### alpha 4890 1.) * ἀνενέργητο ς· μὴ ἐργασθείς, ἤγουν ἐλθὼν εἰς ἐνέργειαν vgA ἀνενεχθεί ς· ἀναβιώσας (Hdt. ### alpha 4892 1,116,2?) ἀνενήνοθε ν· ἀνῆγεν. ### alpha 4893 ἢ ἀνέβη (ρ 270) ἀνέντονο ν· ἱμάτιον. ### alpha 4894 Λάκωνες ἀναίνετα ι· ἀρνεῖται, ἀπὸ τοῦ ἄνω νεύειν. ### alpha 4895 ἢ ἀπαρνεῖται (Ι 679) ἀνεμοτραφέ ς· εὔτονον. ### alpha 4896 ὑπὸ ἀνέμου γεγυμνασμένον (Λ 256) a) ἀνένευε ν· ἀνένευσεν (φ 129 . ### alpha 4897 .) b) Ἀνέντες δὲ ἀπήμονα ἀφέντες (Ε 761) n * ἀνεξαπάτητο ς· μὴ ἀπατώμενος, ἢ χλευαζόμενος A * ἀνεξέλεγκτο ς· ἀβασάνιστος (Prov. ### alpha 4899 25,3) AS ἀνέξετα ι· ὑπομενεῖ (Eur. ### alpha 4900 Med. 38) ἐνδέχεται, μακροθυμεῖ * ἀνεξίκακο ς· ὑποφέρων κακά (2. ### alpha 4901 Tim. 2,24) A ἀνεξικώμ η· ἧς οὐκ ἀνάσχοιτο ὅλη κώμη. ### alpha 4902 παρὰ Κρατίνῳ (fr. 383) ἀνεξινάσκετ ο· ἐξινάσκετο, ἀνεξηραίνετο * ἀνεξίτητο ν· ἀνεξέλευστον vgS ἀσάλευτον ASn ἀδιάβατον SP μὴ ἔξοδον S * ἀνεξιχνίαστο ς· ἀκατάληπτος (Eph. ### alpha 4905 3,8) (vgA) ἀνέξομα ι· ὑπομενῶ (τ 27) [ ἀνεο ί· ἥσυχοι, ἄφωνοι] ἀνεοστασί η· θάμβος ἀνεπάγγελτο ι· οἷς οὐ παρηγγέλη ἐπὶ δεῖπνον ἐλθεῖν. ### alpha 4909 ἄκλητοι (Cratin. fr. 44) * ἀνεπάλλετ ο· ἀνεκινεῖτο S ἀνεπάτασε ν· ἐξ ὕπνου ἀνέβλεψεν ἀνεπάφλαζο ν· ἀνεκάχλαζον * ἀνέπαφο ς· ἀψηλάφητος (Pn) * ἀνέπαλτ ο· ἀνήλατο (Θ 85) (gS) ἀνεπή ς· ἄφωνος * ἀνεπίδεκτο ν· ὅλως μὴ ἐπιδεχόμενον vgA ἀνεπινόητ α· ἀσύνετα ἀνεπικόῤῥιστο ς· ἀράπιστος. ### alpha 4918 ἀνύβριστος * ἀνεπίληπτο ν· ἄμεμπτον g ἀκατάγνωστον (1. ### alpha 4919 Tim. 3,2?) (AP) * ἀνεπιλόγιστο ν· τὸ μὴ διὰ λογισμοῦ συνιστώμενον A ἀνεπίπλ η· ἀνεπλήρου * ἀνεπιπλήκτοι ς· ἀμέμπτοις (v) * ἀνεπιπλήκτω ς· ἀμέμπτως. ### alpha 4923 ⸤ εὐσεβῶς. ὑγιῶς ἔχον. A * ἀνεπιστάτητο ν· ἀφύλακτον gA ἀνεπίσκοπον (A) * ἀνεπιστρέπτω ς· μὴ ὑποστρέφων (A) * ἀνεπιτήδευτο ν· ἀμελέτητον, μὴ σπουδαζόμενον εἰς τέχνην ἢ μάθησιν A ἀνεπιβούλευτο ν· ἀσύλητον ἀνεπίτμητοι μισθώσει ς· αἷς ὑποτιμήσεις οὐ δίδονται ἐπὶ βλάβῃ καὶ ἀφορίᾳ ἀνεπίτμητος ἀπολογί α· ἡ μὴ ἔχουσά τι ἀπότομον * ἀνεπίφατο ν· ἀπροσδόκητον καὶ ἀμιγές A ἀνεπιχάδη ν· οὐκέτι χωροῦν ἀνεπιχείρητο ι· ἀνεπιβούλευτοι * ἀνεπόδισε ν· ἀνέκαμψεν, ἀνέλυσεν (Sir. ### alpha 4933 48,23) vgA ἀνέπνεο ν· ἀνεκτῶντο (Λ 327) * ἀνεπόλησ α· ἀνεμνήσθην vg ἀνεπταμένα ς· ἀναπεπετασμένας. ### alpha 4936 ἀνεῳγμένας * ἀνεπταμέν η· ἀνεῳγμένη Pn * ἀνεπτερωμένο ς· μετεωρισμένος, καὶ κεκουφισμένος (Prov. ### alpha 4938 7,11) A ἀνεπτυξάτη ν· ἀνέπτυξαν, δυϊκῶς ἆνε ρ· ἀνήρ, κλητικῶς (Ω 725) ἀνέρα ς· ἄνδρας (Α 262) * ἀνέρε ς· ἄνδρες (Β 1) vgA * † ἀνέρεξ α· ἔπραξα A * ἀνερεψάμενο ι· ἀναρπάσαντες Σ * † ἀνερεπτομέν η· χωριζομένη. ### alpha 4945 ἀναλίσκουσα Σ * ἀνεριπίσθ η· ἀνεκινήθη gA [ ἀνερίψαντ ο· ἀφήρπασαν] * ἀνερμάτιστ α· ἀστήρικτα (A) ἀπόφρακτα (Plat. ### alpha 4948 Theaet. 144a) * ἀνερμάτιστος ναῦ ς· κούφη σαβούρας Σ * ἀνέρπε ι· ἀνέρχεται APn ἀνερπύσα ι· ἀναχωρῆσαι * ἀνεῤῥίπιζο ν· ἀνήγειρον. ### alpha 4952 ἀνεκίνουν A ἀνέῤῥιψα ν· * ἀνεβάλοντο Σ ἀνελαύνοντες εὐτόνως ἤλασαν (κ 130) ἀνεῤῥοίβδησε ν· ἀνέπιεν, ἀνερρόφησεν (μ 236) * ἀνεῤῥώθημε ν· ἀνελάβομεν, ὑγιεῖς γεγόναμεν vgA ἀνέρυσα ν· εἰς τοὐπίσω ἔκλασαν (Α 459) ἀνθρύσκο ς· ἄνθους εἶδος (Sapph. ### alpha 4957 fr. 5,5,14L?) * ἀνερχομέν ῳ· ὑποστρέφοντι (Δ 392) (p) * ἀνέρσε ι· ἀναρτήσει, κρεμάσει (Thuc. ### alpha 4959 1,6,3) Σ * ἄνε ς· ἄφες, ἀπόλυσον A παῦσον (Sir. ### alpha 4960 33,26) * ἀνέσαιμ ι· ἀναπείσαιμι AΣb καὶ παρορμήσαιμι (Ξ 209) * ἀνέσαντε ς· * ἀνακαθίσαντες (Ν 657) gΣ †ἀνοίξαντες ⸤ ἀναλαβόντες Σ ( * ) ἄνεσι ς· ἀνάπαυσις (2. ### alpha 4963 Cor. 2,13) ἀνέσε ι· σώσει. ### alpha 4964 ἀναπέμψει. καὶ ἐπανάληψιν ποιήσει εἰς τὴν οἰκίαν (ς 264) ἄνεσθα ι· αὐξάνεσθαι. ### alpha 4965 οἱ δὲ φθίνειν [ ἀνεσίτω ν· ἀμέμπτων] * † ἀνεσθίω ν· μηκέτι ἐσθιομένων An * ἀνεσκολόπισα ν· ἀνεσταύρωσαν n * ἀνεσκολοπίσθ η· ἀνεσταυρώθη P ἀνεσπάκασι ν· εὑρήκασιν, εἰλήφασιν (Men. ### alpha 4970 fr. 429) * ἀνέσπερο ν· ἀσκότεινον vg ἀνέσσυτ ο· * ἀνήρχετο A ἀνεπήδησεν (Λ 458) * ἀνεστάλ η· ἐσείσθη, μετεκινήθη (Nah. ### alpha 4973 1,5) vgA * ἀνεστάλησα ν· ἐκρύβησαν A * ἀνέστα ν· ἀνέστησαν (Α 533 . ### alpha 4975 .) A ἀνεστέλλοντ ο· ὑπεχώρουν ἀνεστενάχιζε ν· ἀνέστενεν (Κ 9) * ἀνέστιο ι· ἄοικοι, ἑστία γὰρ ἡ οἰκία (Ι 63?) vgA * ἀνεσύρατ ο· ἄνω τὰ ἱμάτια ἔσυρεν (Greg. ### alpha 4979 Naz. or. 4 p. 141 c) (g) * ἀνέσφηλε ν· ἀνέζησεν Σ [ἄνω ἔσχεν] ἀνέσχε ν· * ἐκράτησεν A ἄνω ἔσχεν (Sir. ### alpha 4981 48,3) ἐπῆρεν, ὕψωσεν Σ ἀνέσχεθε ν· ἀνέσχεν. ### alpha 4982 ἀνέτεινεν (Η 412) * ἀνέσχο ν· ἀνάστασιν ἐποίουν (Am. ### alpha 4983 4,7 ..) An ἄνετα ι· ἀνύεται A καταναλοῦται (Κ 251) ἀνέτειλε ν· ἀνεβλάστησεν (Ε 777) † ἀνειέτῃσ ι· πόρπαις ἢ φίβλαις (Ξ 180) ἀνέτρεχο ν· ἐν συνθήκῃ οὐκέτι ἔμενον ἀνετράπετ ο· ἀνετράπη, ἔπεσεν ὕπτιος (Ζ 64) ἀνετῶ ς· ἀνατεταμένως. ### alpha 4989 Σοφοκλῆς Τυμπανισταῖς (fr. 583) ἄνε υ· ἄνευθεν (Ν 556) * ἄνευθ ε· χωρίς (Β 27) nps ἄνε υ· δίχα (Ν 556) * ἀνευθέτο υ· ἀχρήστου (Act. ### alpha 4993 Ap. 27,12) vgA ἀνεύθυνο ν· ἀζήμιον. ### alpha 4994 ἀνέγκλητον ἄνευ πρυτανείω ν· δίκαι τινές, αἲ δίχα τοῦ τεθῆναι πρυτανεῖα ἐκρίνοντο ἀνευρόντε ς· εὑρόντες (Act. ### alpha 4996 Ap. 21,4) A ἀνεύρο ι· ἐξερευνήσαι ἀνευρύνε ι· ἐξαπλοῖ ἀνευφημήσε ι· ἀνοιμώξει, κατὰ ἀντίφρασιν. ### alpha 4999 Σοφοκλῆς Τραχινίαις (783) ἀνέφαινο ν· ἀνέκαιον (ς 310) * ἀνέφικτο ν· ἀκατάληπτον gAP ἀδύνατον An * ἀνεφίκτο υ· ἀσυγχωρήτου A(P) ἀνέφλυε ν· ἀνέβλυζεν, ἀνέζει, ἀνέβαλλεν (Φ 361) * ἀνέφ υ· ἀνῆλθεν vgP ἀνεχέγγυο ς· ἄπιστος ἀνέχαζε ν· * ἀνεπόδιζεν A ἀνεχώρει ἀνεφυσίαζε ν· ἀπέθανεν * ἀνεχαίτισε ν· ἠπείθησεν, ἀνεκρούετο A ἀνέτρεψεν (Dem. ### alpha 5008 2,9) Σ * ἀνέχε ι· ἀνατέταται A * ἀνέχει ν· ἄνεσιν ἔχειν A ἀνέχεσθα ι· ἀναδέχεσθαι καὶ τρέφειν (ρ 13) ἀνέχῃσ ι· αὔξει καὶ ἄνω ἔχει καὶ μὴ καταβάλλει (τ 111) ἀνέχομα ι· καταδέχομαι * [ ἀνεχομένω ν· ὑποστρεφόντων] A ἀνεχόμη ν· ἄνω εἰχόμην σεμνυνόμενος * ἀνέχουσι ν· ἀκρατοῦσιν A ἀνέχραυε ν· ἀνέχριμπτεν, ἀνήρειδεν, ἐκούφιζεν * ἀνεχρήσαντ ο· διέφθειραν (Thuc. ### alpha 5018 1,126,11 v. l.) Σ ἀνέχ ω· κωλύω * ἀνεψιο ί· ἀδελφῶν υἱοί (Ι 460) As(p) ἀνεψαινυγμένω ς· ἐσπουδασμένως ἀνεψιαδοῦ ς· ἐκ τοῦ ἀνεψιοῦ γεγονώς, ἢ τῆς ἀνεψιᾶς ἀνεψιότη ς· ἡ μέχρι ἀνεψιαδῶν συγγένεια (Lex Sol. ### alpha 5023 ap. Dem. 43,57) ἀνέψυχθε ν· ἀνεκτήσαντο (Κ 575) ἀνέψυξ α· ἀνεπαυσάμην (Diphil. ### alpha 5025 fr. 81) ( * ) ἀνέψυξε ν· ἀνέπαυσεν (2. ### alpha 5026 Tim. 1,16) * ἀνέψυχο ν· ἀνέπνεον (Ν 84) n ἄνε ῳ· * ἄφωνοι A ἐνεοί, καὶ ἐκπλήξει ἥσυχοι (Γ 84) * ἀνέῳγο ν· ἄνωιγον A ἄν η· ἄνυσις, καὶ πρᾶξις (Aesch. ### alpha 5030 Sept. 713) ἀνηβ ᾷ· ἐκ δευτέρου ἀνθεῖ. ### alpha 5031 νεάζει (Eur. Ion 1465) * ἀνηβητηρία ν· πᾶν ἀνανεάζον νεότητος (Eur. ### alpha 5032 Andr. 552) A ἄνηβο ς· * ὁ μήπω 〈ἐπι〉φθάσας τὴν ὀφειλομένην ἡλικίαν vgA τουτέστιν δωδεκαέτης AP ἢ βόλου ὄνομα [ ἀνήβραχε ν· ἤχησεν] * ἀνήγγειλε ν· εἶπεν A ἀπήγγειλεν (d) ἀνῆγε ς· ἄνω ᾖξας. ### alpha 5036 ἀνῇξας ἀνηγμένο ν· * ηὐξημένον (Σ) ἐξειργασμένον * ἀνήϊξα ν· ἀνώρμησαν (Ο 86) n ἀνή ῃ· ἀναπείσῃ (Χ 346) * ἀφῇ (Β 34) n ἀνηθεί η· ὁμιλία ἀνῆκ α· * ἀφῆκα An ἀνέπεισα ἀνῆκε ν· * εἴασεν n ἀπέλυσεν (Β 71) vgAn ἐῤῥύσατο. ### alpha 5042 ἐξήγαγεν. παρώρμησεν (θ 73) ἀνηκέ ς· ἀνήκεστον Σοφοκλῆς Αἰχμαλωτίσιν (fr. ### alpha 5043 46) ἀνήκεστο ν· ἀνίατον (Ε 394) ἀνηκέσα ι· ἀναπαῦσαι * ἀνηκέστο υ· ἀθεραπεύτου (A) * ἀνηκέστω ν· ἀνιάτων A(n) ἀνυπομονήτων (Greg. ### alpha 5047 Naz. or. 21,20) ἀνηκίδωτο ι· ἄνευ ἀκίδος. ### alpha 5048 Αἰσχύλος Ψυχοστασίαι (fr. 279) ἀνηκούστησ ε· * παρήκουσεν, ἀνήκοος ἐγένετο A ταχέως ἤκουσεν (Ο 236) ἀνηλεγέ ς· ἀφρόντιστον ἀνηλεέ ς· οἴκτιστον. ### alpha 5051 ⸤ ὠμόν (b) * ἀνηλεῶ ς· ἀνοίκτως A ἀσπλάγχνως vA a) ἀνήνιο ν· ἀδούλευτον b) * 〈 ἀνήλιον 〉 ⸤ καὶ τὸ μὴ ἔχον ἥλιον (Eur. ### alpha 5053 Andr. 534) w ἀνηλόκισμα ι· ἀνέσχισμαι (Soph. ### alpha 5054 fr. 376 P) † ἀνήμισε ν· χωρῶ ἀνήλυσι ν· ἄνοδον * ἀνημμένο ς· ἐξηρτισμένος gAPn ἡτοιμασμένος An * ἀνημέρω ν· ἀγρίων (2 Timoth. ### alpha 5058 3,3?) (b) ἀνήμυκτο ς· ἀχάρακτος ἄνη ν· ἄνυσιν (Call. ### alpha 5060 h. 1,90) [ἢ δεινήν] * ἀνήνασθα ι· παραιτεῖσθαι. ### alpha 5061 ἀρνεῖσθαι (Η 93) vgA * ἀνήνατ ο· παρῃτήσατο (Ψ 204) g ἀνηνέχθ η· ἀνήνεγκεν. ### alpha 5063 ἐξ ἀφωνίας καὶ λειποψυχίας ἐφθέγξατο (Men. fr. 435) * ἀνηνεχυῖα ν· ἀναφέρουσαν (A) ἀνήνητα ι· ἀποτρέψηται. ### alpha 5065 ἀπαρνήσηται (Ι 510) ἀνήνοθε ν· ἀνεφέρετο. ### alpha 5066 ἀνεπήδα ἐξ ἀρχῆς (Λ 266) ἀνήνορ α· ἀδύνατον. ### alpha 5067 * ἄνανδρον (κ 301) vgA † ἀνήνυε ν· ἐτέλει, ἐξεπόνει ἀνηνύστ ῳ· ἀπράκτῳ, ἀτελειώτῳ (π 111) * ἀνήνυτ α· ἄπρακτα (vg) δύσκολα n ἀκατόρθωτα A μὴ ἀνυόμενα (vgA) ἀνήνω ρ· ᾧ τέκνα οὐ γίνεται. ### alpha 5071 ἄτεκνος * α νήξει ς· κολυμβήσεις (A) ἀνηπελί η· ἀσθένεια † ἀνήπλυσσο ν· ἀνήγαγον † ἀνῆπτα ι· ἀνάκειται. ### alpha 5075 ἀνιεροῦται A ἀνῃρέθ η· ἐξηλείφθη ἀνηρεο ί· κρίκοι, δι’ ὧν οἱ κάλοι διαδέχονται * ἀνήρεστο ν· 〈οὐκ〉 ἀρεστόν A ἀνῄρε ι· κουφίζει ἀνήρη ς· †ἀνδρώδης, 〈οἱ δὲ ἀνάρμοστοσ〉· Αἰσχύλος Σαλαμινίαις (fr. ### alpha 5080 218) * ἀνήρετ ο· ἠρώτησεν (Φ 508) A † ἀνηρήμεθ α· ἠρωτήθημεν * ἀνηρείψαντ ο· ἀνήρπασαν (α 241) An ἀνήριστ α· ἀνέριστα. ### alpha 5084 ἄπαστα † ἀνηρίπτεσθα ι· χωρίζεσθαι ἀνηρίναστο ς· ἐρινεοῦ τῆς συκῆς περιάπτονται ὄλυνθοι, ἀγρίας οὔσης, ὑπὲρ τοῦ τελεσφορῆσαι καὶ τὴν ἡμέραν (Hermipp. ### alpha 5086 fr. 59) καὶ τὸ μὲν ἐρινάζειν λέγεται, ... οἱ δὲ μαλακὸς καὶ ἄγονος ἀνήρτισα ν· ἀνεκαίνισαν * ἀνήροτ α· οὐκ ἀροτριώμενα (vgP) ἀγεώργητα (ι 109) (gn) ἀνήῤῥησ α· ἀνελεξάμην ἐμαυτὸν ἐκ πόνου (Eupol. ### alpha 5089 fr. 221) ἀνήρυσα ν· ἀνήντλησαν * ἀνήροτο ν· μὴ ἀροτριώμενον vgA * ἀνήσε ι· ἀναπείσει (Β 276) An ἀφήσει A * ἀνήσει ν· ἀφήσειν An * ἀνήσ ω· ἀφήσω (Esai. ### alpha 5094 2,9) vgAn [ ἄνησι ν· ἀνέρχεται] Ἀνησιδώρ α· ἡ γῆ b διὰ τὸ τοὺς καρποὺς ἀνιέναι (Soph. ### alpha 5096 fr. 826 P.) † ἀναχαία ς· χάσμη ἄνηστι ς· ἀντὶ τοῦ νῆστις, προσκειμένου τοῦ α , ὡς ἀσταφίς (Cratin. ### alpha 5098 fr. 45) ἀνήφθ ω· ἐξήφθω, δεδέσθω (μ 51) ἀνῆψα ν· ἔδησαν (μ 179) * ἀνέθηκαν (γ 274) (g) ἀνήψατ ο· προσέθηκεν. ### alpha 5101 ἀνέθηκεν. * προσήνεγκεν APn [ ἀνήωχμο ν· κατὰ τὴν ταραχήν] ἄνθε α· φάρμακα ποικίλα Ἄνθεια ι· Ὧραι Ἄνθει α· πόλις τῆς Πελοποννήσου (Ι 151) καὶ Ἀφροδίτη, παρὰ Κνωσίοις * ἀνθείλαντ ο· προέκριναν. ### alpha 5106 ἐπελάβοντο vgA ἀν θ ’ ἑκατό ν· ἐξεναντίας 〈τῶν〉 ἑκατόν (Θ 233) ἀνθελέσθα ι· χειροτονῆσαι * ἀνθέλκε ι· ἀντεπισπᾷ vgA * ἀνθελομένη ν· προκρίνασαν A ἄνθεμ α· ἀνάθεμα. ### alpha 5111 καὶ μᾶζα τις ἀνθήμασι ν· ἐξανθήμασιν ἀνθέμιο ν· * τὸ ἐκλεκτὸν χρυσίον vgAn ἢ γραμμή τις ἑλικοειδὴς ἐν τοῖς κίοσι. ### alpha 5113 καὶ τόπος Ἀθήνησιν ἐν τῇ ἀκροπόλει ἀνθεμί ς· ἡ ὑπ’ ἐνίων ἀμάρακος πόα A * ἀνθεμόεντ α· εὖ πεποικιλμένον (ω 275) 〈ἀναθηματικόν〉 g 〈 ἀνθεμόεντ ι·〉 ἀνθοφόρῳ. ### alpha 5116 ἀνθηρῷ, ἢ εὐώδει (γ 440 ..) [ἀνθηματικόν] * ἀνθεμόεσσ α· ὑψηλὰ ἄνθη ἔχουσα AP Ἀνθεμοῦ ς· πόλις. ### alpha 5118 χώρα. ποταμός Ἀνθεμουσί α· τάγμα τι παρὰ Μακεδόσιν ἐξ Ἀνθεμοῦντος, πόλεως Μακεδονίας * ἀνθεμώδ η· ἄνθος ἔχοντα (Eur. ### alpha 5120 Bacch. 462) An * ἀνθέξετα ι· ἀντιλήψεται (Prov. ### alpha 5121 4,6) vgAPn [ἢ λίει ἀνθερεῶν] ἀνθέξομα ι· κρατῶ * ἀνθερεώ ν· ὁ ὑπὸ τὸ γένειον τόπος q An ἀφ’ οὗ μέρους ὁ πώγων ἄρχεται (Α 501 . ### alpha 5123 .) ἀνθέρικε ς· * τὰ τῶν σταχύων ἄκρα (Υ 227) καὶ αἱ προβολαί vgAP καὶ 〈ὁ〉 ἀσφοδελοῦ καυλός (Hdt. ### alpha 5124 4,190) καὶ βοτάνης εἶδος. καὶ τὰ ἐν τοῖς στάχυσι κέντρα ἄνθεσι μήλω ν· τοῖς ἀκροδρύοις. ### alpha 5125 ἀπὸ μεταφορᾶς τῶν μήλων [τοῖς ἀκροδρίοις]. πᾶς καρπὸς δένδρου μῆλον λέγεται (Ι 538) Ἀνθεστήρι α· τὰ Διονύσια ἀνθεστρίδα ς· τὰς ἐχούσας ὥραν γάμου. ### alpha 5127 Ῥόδιοι q ἄνθετο ι· ἀπελεύθεροι, παρὰ Ταραντίνοις ἄνθ η· τὰ χρώματα ἀνθηδώ ν· ἡ μέλισσα (iamb. ### alpha 5130 ad. 24) καὶ πόλις Βοιωτίας (B 508)b καὶ Παλαιστίνης ἀνθήλι α· περίδερμα ἀνθήλ η· πώγων [ἢ περιδέρμα] † ἀνθηλήπυρο ς· ἀνθεῖ. ### alpha 5133 ἀνθήσει ἀνθήλιο ν· τῆς σελήνης 〈ἀποσκίασμα〉 ἀν θ ’ ἡμέρα ς· δι’ ὅλης τῆς ἡμέρας ἀνθήμερο ν· 〈τῇ〉 σήμερον ἡμέρᾳ. ### alpha 5136 Σοφοκλῆς Δανάῃ (fr. 171) * ἀνθῃρημένο ς· ἀντιλαμβανόμενος An ἀνθηρό ν· τὴν σανδαράκην ἀνθίνα ς· ὁ προσφάτως συντεθειμένος τυρός ἀνθίνης οἶνο ς· ἡδυσμένος ἀπὸ βοτανῶν * ἀνθινό ν· ἀνθηρόν A βαπτόν gA ἀνθιππασιῶ ν· τῶν ἱππέων ἄσκησις, καὶ ἀγῶνες αὐτῶν ἀνθοβοσκό ν· ἀνθοτρόφον. ### alpha 5143 Σοφοκλῆς Αἰθίοψι (fr. 28) [ ἀνθολεῖ ν· ἀνθολογεῖν] * ἀνθολκό ν· ἀντίῤῥοπον A ἑτεροκλινές ἀνθοπωλεῖ ν· οἰνοπωλεῖν. ### alpha 5146 φαρμακοπωλεῖν ἀνθορισθήσετα ι· ἀντιτεθήσεται ἄνθο ς· βλάστησις * ἀνθοσμία ς· οἶνος vn εὔπνους n ἢ ἄνθος ἔχων * ἀνθοῦσ α· βλαστήσασα A ἄνθος ἀφιεῖσ α· ἐκ τοῦ ἄνθους εἰς ὄμφακα μεταβάλλουσα (η 126) * ἀν θ ’ ὅτου δέ [ δ ή]· ἀνθ’ οὗτινος δή (Eur. ### alpha 5152 Hec. 1136?) vgΣ(A) ἀνθράκιο ν· τὸ μικρὸν τριπόδιον. ### alpha 5153 καὶ λίθος τίμιος ὁ ἐν δακτυλίῳ. καὶ χυτροπόδιον. καὶ πᾶσα μικρὰ κάμινος ἀνθρε ῖ· κρύπτει ἀνθρηδώ ν· ἡ τενθρηδών ἀνθρήν η· εἶδος μελίσσης b Ἀριστοφάνης (Nub. ### alpha 5156 947) παρ’ ᾧ καὶ ἀνθρήνια τὰ μελισσεῖα (Vesp. 1080) * ἀνθρήνιο ν· τὸ τῶν μελισσῶν b πλάσμα Σ ἀνθρίσκιο ν· λάχανον ἔχον ἄνθος, ὡς ἄνηθον. ### alpha 5158 ἢ τὸ ἄννησον ἀνθρωπ ώ· ἡ γυνή, παρὰ Λάκωσιν ἀνθρωπείους ἡμέρα ς· τὰς ἀποφράδας. ### alpha 5160 Ῥόδιοι ἄνθρωσκ ε· ἄνω θρῶσκε, ὀρχοῦ. ### alpha 5161 Σοφοκλῆς Μώμῳ (fr. 389) ἀνθυπόμνυσθα ι· τὸ ἀναβάλλεσθαι δίκην, ἢ χειροτονίαν μεθ’ ὅρκου ἀνθυπούργησι ν· ἀντευεργέτημα * ἀνθυποφορ ά· ἀνταπόκρισις vgA ἀνθυφαίρεσις ἀνθυφεστῶτ α· ἀντικαθεστῶτα † ἀνθοπολιό ς· λαμπόμενος ἀνθώπλισα ν· ὥπλισαν ἀνθωπλισμένο ι· ἀντιτεταγμένοι ἀνίαζε ν· ἠνιᾶτο (δ 460) ἀνιαρό ν· * λυπηρόν vgnAP μοχθηρόν (Eur. ### alpha 5170 Or. 230) * ἀνιᾶσι ν· ἀναδιδόασιν n * ἀνιᾶτα ι· ὀδυνᾶται, λυπεῖται (o 335)Pn * ἀνίατο ν· ἀθεράπευτον AP * ἀνίαχε ν· ἀνεβόησεν An * ἀνιγρό ν· ἀκάθαρτον. ### alpha 5175 φαῦλον vgA κακόν gA δυσῶδες vg ἀσεβές ἀνιδρωτ ί· ἄνευ ἱδρῶτος (Ο 228) ἀνίε ι· ἐλύπει, ἔλυεν ἀνίει ς· * ἀφίεις (Ε 80)vgAn ἐρεθίζεις * ἀνιεῖσ α· ἀναπείθουσα (Ε 422)n † ἀνιάκει ν· ὄζειν † ἀνιγροδέτη ς· βυρσοδέψης ἀνιδιτ ί· ἀνιδρωτί (Plat. ### alpha 5182 leg. 4,718d) ἀνιεμέν η· ἀνέλκουσα καὶ ἀναχαλῶσα τὸν πέπλον, καὶ τὸν μασθὸν δεικνύουσα. ### alpha 5183 καὶ ἐκ τοῦ αὐχένος προβάλλουσα (Χ 80) ἀνιεμένου ς· ἐκ τῶν κάτω μερῶν ἐπὶ τὰ ἄνω ἕλκοντας, καὶ ἐκδέροντας κάτωθεν ἀρξαμένους ἢ διὰ πυρὸς . ### alpha 5184 .. ἢ δερομένους (β 300) ἀνιένα ι· δέρειν * ἀνιέντ α· ἐνδόντα gAn * ἀνίερ α· κακά, βέβηλα (vgAP) * ἀνιεροῦσθα ι· εἰς θυσίαν κρίνεσθαι A ἀνιερῶσα ι· ἀναπαιωνίσαι ἀν ἰθύ ν· ἀνὰ τὸ ὀρθόν (Φ 303) * ἀνίεσθα ι· τὸ ἀπολύεσθαι. ### alpha 5191 συγχωρεῖσθαι A κουφίζεσθαι * ἀνιερώσαντε ς· ἀναθέντες vgAn * ἀνιηθέντ α· λυπηθέντα (Β 291)n † ἀνίη ρ· βοτάνη τις * ἀνίησι ν· ἐᾷ. ### alpha 5195 ἀπολύει, ἀναπαύει vgA ἐνδίδει (g) * ἀνίησι ν· ἐνδίδωσιν (δ 568)A ἀναβάλλει (μ 105) * ἄνιθ ι· ἄνελθε vgA [ ἀνήκεστο ν· ἀνίαστον] ἀνικμώμενο ν· ἀνακαθαιρόμενον * ἄνικμο ς· ξηρά. ### alpha 5200 ἰκμάδα ὅ ἐστιν ὑγρασίαν μὴ ἔχουσα A ἀνίλλεσθα ι· συστρέφεσθαι * ἀνιμᾶτα ι· πιπίζει (Aw) [ ἄνιο ς· ἀνατεπείς] * ἀνιμᾶσθα ι· ἀντλεῖν vAn ἀνιμένα ι· ἐκλελυμέναι ἀνίξεια ν· ὁρμήσειαν (Δ 114) ἀνιόντ α· ὑποστρέφοντα (Ζ 480) * ἀνιόντο ς· ἀνερχομένου (n) ἀνατέλλοντος (α 24) * ἀνιπταμέν η· ἠνεῳγμένη A * ἀνιπτάμενο ς· ἀναπετασθείς (Eur. ### alpha 5210 Hec. 1100)A ἀνίπτοισι ν· ἀνίπτοις (Ζ 266) ἀνιπτόποδε ς· δι’ ἁγνείαν χρείαν μὴ ἔχοντες νίπτεσθαι (Π 235) † ἀνίργο υ· χαλεποῦ. ### alpha 5213 λυπηροῦ † ἀνίσε ι· ἀναφέρει * ἀνισοφυέ ς· ἀνόμοιον vgAP ἀνιστάμενο ς· ἀναστάς (Α 58) * ἀνίστ η· ἤγειρεν gAn οἱονεὶ ἀναστάς (Ω 515) * ἀνίσχε ι· ἀνατέλλει vgAn * ἀνίσχουσα ν· ἀναδύουσαν A ἀνατέλλουσαν (s) ἀνίσχω ν· ἀνατέλλων (Eur. ### alpha 5220 fr. 711,3) ἀνισῶσα ι· τὸ ἴσον ποιεῖν 〈πιεῖν〉 τοὺς ὕστερον ἐλθόντας (Com. ### alpha 5221 ad. fr. 937) * ἀνιχνεύω ν· ἀναζητῶν τὰ ἴχνη (Χ 192) vgAn ἀνίψαλο ν· οὐ βεβλαμμένον p οἱ δὲ ἡλικίας τάξιν (Stesich. ### alpha 5223 fr. 76) * ἀνιωμένου ς· λυπουμένους, δακνομένους (Xen. ### alpha 5224 Mem. 3,9,8) (vg)A ἀ ν ’ ἰωχμό ν· κατὰ τὴν δίωξιν, * ἢ τὴν ταραχήν (Θ 89)A ἀννέμει ν· ἀναγινώσκειν (Epich. ### alpha 5226 fr. 224) ἀννεῖτα ι· ἀνατέλλει. ### alpha 5227 ἀναφέρεται (κ 192) ἀννησοειδέ ς· κώνειον ἀννί ς· μητρὸς ἢ πατρὸς μήτηρ ἀννωδεῶ ς· τρυφερῶς. ### alpha 5230 ἁβρῶς ἄννωμ α· θρυπτόμενα. ### alpha 5231 Ταραντῖνοι ἀννέφελο ς· ‚〈πέπταται〉 ἀννέφελος. ### alpha 5232 ‛ τουτέστιν αἰθρία (ζ 45) * ἀ ν ’ ὄγμου ς· κατὰ τὰς ἐπὶ στίχον φυτείας. ### alpha 5233 τὴν σχιζομένην αὔλακα (Σ 546) A ἄνοδο ς· ἀνάβασις. ### alpha 5234 ἡ ἑνδεκάτη τοῦ Πυανεψιῶνος, ὅτε αἱ γυναῖκες ἀνέρχονται εἰς Θεσμοφόριον, οὕτω καλεῖται ἀνόδοντο ς· ὀδόντας οὐκ ἔχων (Pherecr. ### alpha 5235 fr. 74) ἀνόζωτ α· τὰ μὴ ἐξεσμένα ἀνοήμω ν· ἄνους, ἄφρων (β 270) ἀνοηταίνε ι· μωραίνει ἀνόητο ς· μωρός, ἠλίθιος, ἀσύνετος, ἄφρων * ἀνόθευτο ς· γνήσιος (vgAP) ἀνοθηρό ν· νωθρόν * ἀνοία ς· μωρίας (Eur. ### alpha 5242 Hec. 641)A [ ἀνοικτέ ς· ἀταλαιπώρητον] * ἀνοίκτω ς· ἀνηλεῶς A ἀταλαιπωρήτως * ἀνοιμώζοντ α· ἀναστενάζοντα (vg) ἀνοιμῶξα ι· * στενάξαι (A) ὀλολύξαι * ἀνοίσ ω· ἀναφέρω. ### alpha 5247 ἀναβιβάσω (Iob 7,13)vgA ἄνοιτ ο· ἀνύοιτο. ### alpha 5248 τελειοῖτο (Σ 473) ἀνόκαιο ν· ὑπερῷον. ### alpha 5249 γράφεται καὶ ἀνώγεων (Xen. Anab. 5,4,29) ἀνοικῆ διάλεκτο ν· τὸν παρὰ τὸ εἰκὸς εἰρημένον . ### alpha 5250 .. ἀνοκωχ ή· ἀναχώρησις, ἀνοχή * ἀνόλεθρο ν· ἀθάνατον vg ἀκίνδυνον. ### alpha 5252 ⸤ Ὄλεθρος γὰρ ὁ θάνατος vg καὶ ὁ κίνδυνος (Ν 761) † ἀνάλκητο ν· ὑφ’ οὗ τι ἀνέλκεται ἀνόλβου ς· ἀπόρους. ### alpha 5254 ἀνοήτους. κακοδαίμονας ἀνομβρε ῖ· ἀναβλύει ἄνομε ν· πορευθῶμεν ἀνώμαλο ν· τραχεῖαν ἀνομιλο ν· * κατὰ τὸ πλῆθος (Γ 449)n ἢ ἔκφυλον ἀνομέν ῳ· ἀνυομένῳ ἀνομολογία ι· αἱ διὰ λόγων συγκαταθέσεις ἀνόθω ς· γνησίως ἄνομο ν· τὸ μὴ ὑποκείμενον νόμῳ. ### alpha 5262 ⸤ παράνομον (b) πρὸ τοῦ νόμου ἄνομος γνώμ η· ἡ ἔξω †μᾶλλον νόμου † ἀνονδόκω ς· ἄνωθεν * ἀνόνητο ν· ἀνωφελῆ vgn ἄκερδον (Eur. ### alpha 5265 Or. 1501) 〈 ἄνοντο ς·〉 [ἢ] ἀνύοντος. ### alpha 5266 ἢ δρῶντος ἀνοπαῖ α· ὀρνέου ὄνομα καὶ εἶδος. ### alpha 5267 ἢ ἀνὰ τὴν ὀπὴν τῆς θύρας, ἢ ἀνὰ τὴν θυρίδα. ἢ ἄφωνος (α 320) * ἀνόπι ν· εἰς τοὐπίσω vgAn ἄνο ρ· νοῦς, ὑπὸ Σκυθῶν ἀνοργάζει ν· ἀνακινεῖν. ### alpha 5270 [ἀνάλλεσθαι. καὶ τὸ τὰ παιδία ταῖς χερσὶν ἀναβάλλειν] * ἀνοργία ς· ἀμυησίας vgA ἀνοροῦσα ι· ὁρμῆσαι. ### alpha 5272 κατάγουσαι * ἀνόρουσε ν· ἀνώρμησεν (Α 248)np ἀνόρεος πόλεμο ς· ἀνδρεῖος. ### alpha 5274 ὁ πρὸς τοὺς ἄνδρας. Σοφοκλῆς Ναυπλίῳ (fr. 403) ἀνορταλίζει ν· ἅλλεσθαι 〈καὶ τὸ τὰ παιδία ταῖς χερσὶν ἀναβάλλειν〉. ### alpha 5275 ἐντεῦθεν καὶ οἱ νεοττοὶ ὀρτάλιχοι (Ar. Eq. 1344) † ἀνοσάμικτο ν· ὀλιγόρρυτον ὕδωρ ἀνόσι α· βέβηλα (Ezech. ### alpha 5277 22,9) ἄδικα, ἄνομα (Eur. Or. 563 ..) ἀνόστιμο ς· 〈ᾧ〉 νοστῆσαι οὐκ ἦν (δ 182) * ἀνοσιουργηθέντω ν· ἀνοσίως ἐργασθέντων vgA * ἀνόστεο ς· ὁ θαλάσσιος ⸤ πολύπους. ### alpha 5280 σκώληξ (Hes. op. 524) A ἄνοστο ι· μὴ ἐπιστρέφοντες, ὅθεν ἦλθον (ω 528?) † ἄνο υ· ἄνω. ### alpha 5282 Ἴωνες * ἄνου ς· ἀσύνετος An ἀνούτατο ς· ἄτρωτος ἐκ χειρός (Δ 540)A 〈 ἀ ν ’ οὖς ἔχω ν· ἄνω τὸ οὖς ἔχων. ### alpha 5285 〉 Αἰσχύλος Λυκούργῳ (fr. 126) ἀνοσχή ν· ἄνανδρος ἀνότιστο ν· ἀθρήνητον ἀνούλιο ι· ἀνώλεθροι ἄνουρο ι· ἄβρεκτοι. ### alpha 5289 ὑψηλοί * ἀνοχ ῇ· μακροθυμία vg παρὰ τὸ ἀνέχειν d καὶ ἀνέχεσθαι. ### alpha 5290 ‖ ἢ ἀνατολή ‖ ἢ χάριτι (Rom. 3,26) ἀνοχαίο υ· ἀνατολικοῦ ἀνοχλίζω ν· ἀναμοχλεύων ἀνοψίη ν· τὸ μὴ βλέπειν * ἀνστάντες δ έ· ἀναστάντες δέ (Β 398) ἀνσάττε ν· ἅψασθαι. ### alpha 5295 συνάψαι. Κρῆτες ἀνσατή ρ· βουβών. ### alpha 5296 Λάκωνες ἀνσερίσασθα ι· τὸ μόνον πρὸς τὸ πῦρ στῆναι. ### alpha 5297 Λάκωνες ἀνστήτη ν· ἀνέστησαν, δυϊκῶς (Α 305) * ἄνστησο ν· ἀνάστησον (Κ 176)AP * ἄντ α· ἐξεναντίας, κατὰ πρόσωπον (Π 184)AP * ἀνταγωνιστή ς· ἀντίπαλος (Eur. ### alpha 5301 Tro. 1006)AP Ἀνταγορίδα ς· γένος Ἀθήνησιν * ἀντᾴδετα ι· ἐναντιοῦται (AP) * ἄντα ι· ἄνεμοι A ἀνταία ς· πολεμίας. ### alpha 5305 ἐχθρᾶς. Σοφοκλῆς Πολυΐδῳ (fr. 368) ἀνταία ν· ἔκτοπον, χαλεπήν. ### alpha 5306 Σοφοκλῆς Ἀκρισίῳ (fr. 69) ἀνται α· ἐναντία. ### alpha 5307 ἱκέσιος. Αἰσχύλος Σεμέλῃ (fr. 223) σημαίνει δὲ καὶ δαίμονα (Soph. fr. 311) καὶ τὴν Ἑκάτην δὲ Ἀνταίαν λέγουσιν, ἀπὸ τοῦ ἐπιπέμπειν αὐτά ἀνταίρουσι ν· ἀντιλέγουσι A Σοφοκλῆς Θυέστῃ (fr. ### alpha 5308 243) [ ἀντακά ς· σήμερον] ἀντακαῖο ι· ἰχθῦς κητώδεις (Hdt. ### alpha 5310 4,53,3) ἀντακέ ς· σημεῖον . ### alpha 5311 .. ἀντάλλαγμ α· ἀνθόμοιον (Eur. ### alpha 5312 Or. 1157) ἀνταλλαγῆνα ι· ἀναπαύσασθαι. ### alpha 5313 Κρῆτες † ἀνταλλέ ς· ταύτης τῆς ἡμέρας * ἀντάμειψι ν· ἀνταπόδοσιν (Ps. ### alpha 5315 118,112)vgA ἀνταμιλλᾶσθα ι· ἀντερίζειν ἀντᾶ ν· ἀντιάζειν, ἱκετεύειν ἀνταναγνῶνα ι· ἀντιβάλλειν An βιβλίον (Cratin. ### alpha 5318 fr. 386) * ἀνταναιρεθ ῇ· ἀφανισθῇ (Ps. ### alpha 5319 72,7)vgAP * ἀνταναιρεῖτα ι· ἀφαιρεῖται (Ps. ### alpha 5320 10,5) A * ἀντανακλωμέν η· κατ’ ἀνάκλασιν διά τινος μεταγομένη. ### alpha 5321 γίνεται δὲ τοῦτο ἐπὶ φωνῆς vgA ἣν καλοῦσιν ἠχώ A καὶ ἐπὶ φωτός vgA ἢ ἀντιπίπτουσα (Sap. 17,18) An * ἀντανελέσθα ι· ἀντιλαβεῖν An χείρονα ἀντανελώ ν· †ἐκ κόπων ἀφελών ἀντάτα ν· ἐπίβουλον. ### alpha 5324 ἀντίδικον ἀνταλλά ξ· ἐν μέρει * ἀντάξιο ν· ἴσον A κατὰ τὴν ἀξίαν (Α 136) s † ἀντάποτο ς· συνδεδεμένος ἄντα ρ· ἀετός, ὑπὸ Τυῤῥηνῶν. ### alpha 5328 Εὐφορίων δὲ δίασμα (fr. 156 Sch.) * ἀντάρτη ς· τύραννος, ἀντιβαίνων βασιλεῖ A * ἀντά ς· πνοάς (Ξ 254) A * ἀντᾶσθα ι· συναντᾶν A * ἀντεγράψατ ο· ἀντεδικάσατο A ἄντα τιτυσκόμενο ς· ἐξεναντίας τιτρώσκων (ω 180) ἀντεβόλησ α· ἀπήντησα (ω 87) ἀν τ ’ ἔτου ς· τοῦ αὐτοῦ ἔτους. ### alpha 5335 Λάκωνες † ἀντεῖ ν· ὁ ἐναντίος τῇ ἀγωγῇ * ἀντείχοντ ο· κατέσχον A ἀντεδύσατ ο· ἀνέδυ. ### alpha 5338 ἀνέβη ἀντεκκομιε ῖ· ἀντεξοίσει * ἀντεκκομίσε ι· ἀντεκφέρει A * † ἀντέκτασι ς· ἀνταπόδοσις vgA (n) καὶ ἀντέκτισις * ἀντεμβιάζει ν· ἀντεξετάζειν A ἀντεμμάξασθα ι· ἀνταποδοῦναι. ### alpha 5343 ἐπιπλῆξαι. †Εὐριπίδης πολίασιν (fr. 611?) ἀντεμφανίζω ν· ἀντιδεικνύς * ἀντεξάγοντε ς· ἀντεπιφέροντες A ἀντεξάγ ω· ἀντεκφέρω. ### alpha 5346 * ἀντιστήκω (n) ἀντεξετάζ ω· ἀντερωτῶ * ἀντεπήε ι· ἀντεπήρχετο vgA * ἀντέπιπτε ν· ἐναντιοῦτο n ἀντεποισόμεθ α· ἀντεπενέγκω〈μεν〉 ἀντεραστή ς· ὁ ἀντερῶν ἀντερίσει ς· [ἀντείπεις]. ### alpha 5352 ἀντιζηλώσεις ἀντέσχε ν· ὑπέμεινεν ἄντεσθα ι· ποτὲ μὲν λιτανεύειν· ποτὲ δὲ ἐξεναντίας παραγίνεσθαι (Β 595) [ἢ παραγίνεσθαι πρὸς λιτανείαν] ἄντεσ ο· ἄντησον, ἄντικρυς ἐλθέ † ἀντεταιῶ ς· ἀναγεγραμμένως * ἀντεφέροντ ο· ἐναντιοῦντο An ἀντέπραττον (Ε 701) A * ἀντέχετα ι· ἀντιλαμβάνεται vgAn φροντίζει. ### alpha 5358 περιποιεῖται A * ἀντετόρησ ε· διεπερόνησε, ⸤ διέτρησε A [διέπρησεν] (Ε 337) ἀντήλιοι θεο ί· οἱ πρὸ τῶν πυλῶν ἱδρυμένοι. ### alpha 5360 Εὐριπίδης Μελεάγρῳ (fr. 538) ἀντήλιο ς· ὁ ἴσος καὶ ὅμοιος ἡλίῳ φαινόμενος (Eur. ### alpha 5361 Io 1550?) καταχρηστικῶς δὲ ὁ ἀντικρὺ ἡλίου ἱδρυμένος βωμὸς ἢ θεός ἄντη ν· ἐξεναντίας, * ἐναντίον An φανερῶς (Α 187) ἀντήρει ς· ἀντιθέτους Σοφοκλῆς Ἠλέκτρᾳ (89) ἀπὸ τῶν ἐρεσσόντων, ὅταν κατ’ ἴσον ἐλαύνωσι, καὶ μὴ ἐπὶ θάτερα περιωθῆται ἡ ναῦς ἀντηρέτα ι· ἴσοι, ἀπὸ τῶν ἐξ ἴσου ἐρεσσόντων, ἤγουν κωπηλατούντων ἀντήρ η· ἀντωπίαν (Eur. ### alpha 5365 Tro. 221) * ἀντίο ν· τὸ ἐξεναντίας ἀντιπαραταττόμενον A ἀντηρίδε ς· τὰ ἀντερείδοντα ξύλα, ἢ λίθινα κατασκευάσματα (Thuc. ### alpha 5367 7,36,2) ἀντήριο ς· στήμων. ### alpha 5368 καὶ ὁ κανὼν 〈ὁ〉 προσκείμενος τῇ θύρᾳ, ὃν ἔνιοι καλυπτῆρά φασι ἀντηδί ς· ἱκετευτικῶς † ἀντ ῆ· δῶρον ἱκέσιον * ἀντῆσα ι· τυχεῖν A ἀντιάσαι ἀντήσε ι· λιτανείαις. ### alpha 5372 ἀντήσεσιν ἀντήσει ς· ἱκεσίαι, λιτανεῖαι, ἱκετεῖαι ἀντ ι· πρόθεσις. ### alpha 5374 ἢ ἀντίον γυναικείου ἱστοῦ (Γ 425?) ἀντιάα ν· μεταλαβεῖν (Ν 215) * ἀντιάζε ι· ἀπαντᾷ, συναπαντᾷ A ἀντιάζω ν· ἀπαντῶν ἀντιάσα ς· * μεταλαβών A ἢ συντυχήσας (Α 67) ἢ ἵλεως γενόμενος ἀντιάσειε ν· [ἐπιτύχοιεν ἢ] ἐπιτύχοι (Ν 290) ἀντιάσητο ν· μεταλάβητον (Μ 356) ἀντιάουσα ν· ὑποστρωννύουσαν (Α 31) ἀντιάνειρα ι· Ἀρίσταρχος ἴσανδροι· τὸ δὲ ἐπίθετον τῶν Ἀμαζόνων. ### alpha 5382 ἤτοι διότι ἀνδράσιν ἠναντιοῦντο, οὐ θέλουσαι αὐτοῖς συνευνασθῆναι (Γ 189) * ἀντιβαίνω ν· ἀνθιστάμενος A ἀντιβάλανο ς· ἡ †κικκίς ἀντιβάλλε ι· ἀντιστρέφει. ### alpha 5385 ἢ διαβάλλει. ἢ διορθοῖ. ἢ ἐπιστρέφει [ ἀντιβάλμου ς· ἀντιστρόφους] † ἀντιβαρνικ ί· ἡ κασσία ἀντίβιο ν· ἐναντίον ἀλλήλων (Γ 20) * ἀντίβιο ς· ἐξ ἐναντίας (Α 304) gA ἀντίβοιο ν· ἰσόβοιον. ### alpha 5390 ἀντὶ βοὸς καθαγιαζόμενον. Σοφοκλῆς Μελεάγρῳ (fr. 372) ἀντίβιο ν· ἐξ ἐναντίας πολεμοῦντες (Η 40) ἀντιβολεῖ ν· συναντᾶν. ### alpha 5392 καὶ ⸤ ἱκετεύειν (n) ἀντιβολή ρ· στρωτὴρ μικρός. ### alpha 5393 Λάκωνες * ἀντιβολῆσα ι· μεταλαβεῖν AP συναντῆσαι (Δ 342) APn * ἀντιβολ ῶ· παρακαλῶ vg ἀντιγόνιο ν· βοτάνη, καὶ ἄνθος Ἀντιγόνειο ς· βόλος τις οὕτως ἐκαλεῖτο * ἀντίγονο ν· ἀκακία gA ἀντιγράφεσθα ι· [ἀντιποιεῖσθαι κλήρου. ### alpha 5399 ἢ ἀντικατηγορεῖν.] Ἀττικοὶ τὸ ἀντιποιεῖσθαι κλήρου, ἢ ἀντικατηγορεῖν ἀντιγραφ ή· [τῷ] ἐν ἴσῳ τῇ ἀντωμοσίᾳ. ### alpha 5400 σημαίνει δὲ καὶ τὸ [ἐν ἴσῳ τὸ] ἀντιποιεῖσθαι ἀντιδιαπλέκει ν· ἀντιμηχανᾶσθαι (Aeschin. ### alpha 5401 3,28) * ἀντιδιαιρεῖτα ι· ἀντιμερίζεται ps * ἀντιδιαστέλλετα ι· ἀντιβάλλει, ⸤ ἀντιδιίστησιν vgAn ἀντιδικεῖ ν· ἐν δίκῃ ἀντιβαίνειν ἀντίδικο ς· * ἀντίπαλος A ἐχθρός. ### alpha 5405 ἐναντίος ἀντίδοξο ς· ἐναντίος κατὰ τὴν δόξαν ἀντίδοσι ς· ἡ μετάληψις * ἀντιζήλο υ· . ### alpha 5408 .. * . ### alpha 5409 ..· στρογγύλον, στραγγαλιώδη ἐν κύκλῳ 〈πείσματα, λέγεται δὲ καὶ ἐπὶ γυναικόσ〉 A ἀντίζυγ α· ἰσόζυγα * ἀντίθεο ν· ἰσόθεον (Α 264) vgAP * ἀντίθεσι ς· ἀντιλογία. ### alpha 5412 ἐρώτησις (1. Tim. 6,20) A * ἀντίθετ α· ἐναντία vgA [ ἀντιθόντω ν· ὑπαντώντων] ἀντικαθεστώσα ς· ἀντικειμένας ἀντίκαινο ν· ἰσόκαινον ἀντικάρδιο ν· τόπος ὁ μετὰ τὴν κλεῖδα ἀντὶ κασιγνήτο υ· ἴσος τῷ ἀδελφῷ (θ 546) † ἀντικαταλαβεῖ ν· τὸ ἀντιλαχεῖν δίκην ἀντίκειτα ι· ἐναντίος κεῖται ( * ) ἀντικένσω ρ· ὁ τοὺς νόμους μεμαθηκώς * ἀντικρ ύ· κατέναντι, ἐξ ἐναντίας (Γ 359) vgAS * ἄντικρυ ς· φανερῶς An ἀπέναντι. ### alpha 5423 ἀντικρύς Pb Ἀντικυρικό ν· ὁ ἐλλέβορος ἀντικύω ν· ἀλώπηξ ἀντιλαχεῖ ν· τὸ δίκην ἐπὶ διαιτητοῦ λαχόντα ἐρήμην ὀφλεῖν, καὶ πάλιν περὶ τὰ αὐτὰ δικάζεσθαι q ἀντιλαβεύ ς· ὁ πόρπαξ τῆς τοῦ ὁπλίτου ἀσπίδος * ἀντιλάζυσθα ι· ἀντιλαβέσθαι A ἀντιλαμβάνετα ι· βοηθεῖ. ### alpha 5429 ἢ κωλύει. ἀντιλαο ί· τῶν ἄρτων κλάσματα ἀντικρὺ δ ’ ἀπόφημ ι· φανερῶς λέξω (Η 362) ἀντιλαβα ί· λογικαὶ ῥήσεις ἐξ ἡμιστίχων λεγόμεναι κατ’ ἀμοιβὴν παρὰ 〈τοῖσ〉 τραγικοῖς. ### alpha 5432 †Ἱπποκράτης † ἀντιλήπτω ρ· * ἀντιλαμβανόμενος (Ps. ### alpha 5433 3,4) A ὑπερασπιστής. βοηθός ἀντιλογικό ς· ἀντιλογητικός (Ar. ### alpha 5434 Nub. 1173) * ἀντίλυτρο ν· ἀντίδοτον (1. ### alpha 5435 Tim. 2,6) vgAn ἀντίμην α· κατὰ μῆνα ἀντιμισθωτό ς· ὁ ἀντ’ αὐτοῦ ὑπηρετῶν † ἀντίν η· ἄντινι ἐνέγμεθα. ### alpha 5438 ἐναντιώμεθα ἀντί νυ πολλῶ ν· ἴσος πολλοῖς (Ι 116) [ ἀντίζωο ι· ἀντίπαλοι] ἀντίξοο ι· * ἐναντίοι (bs) ἀντίπαλοι (Hdt. ### alpha 5441 6,50,2) ἀντίο ν· ἐξ ἐναντίας (Α 230) * ἀντιόφρω ν· ἐναντίον φρονῶν A ἀντιόω ν· ὑπαντῶν. ### alpha 5444 ἢ μεταλαμβάνων (a 25) * ἀντιοώντω ν· ὑπαντώντων. ### alpha 5445 ἢ μεταλαμβανόντων (Ψ 643) A ἀντιόωσ α· ἀπαντῶσα, παραγινομένη. ### alpha 5446 εὐτρεπίζουσα (Α 31) ἀντιξοε ῖ· ἐναντιοῦται ἀντίπαι ς· νέος παῖς * ἀντίπαλο ν· ἐναντίον n ἐχθρόν P Θουκυδίδης (2,45,1) ἀντιπαράθεσι ς· . ### alpha 5450 ... * ἀντιπαρεξάγε ι· ἀντιτάσσει (vgA) ἀντίπερ α· τὸ ἐν τῷ πέρα, * ἢ ἀντικρύ n πέρα τῆς θαλάσσης, ἢ ἐναντίον ἀντιπελαργεῖ ν· ἀντιτρέφειν ἀντιπεφάσθα ι· 〈ἀντι〉τεθνάναι. ### alpha 5454 * 〈ἀντ〉αναιρεῖσθαι (Ν 447) n ἀντιπεφυκότω ν· ἐναντίως πεφυκότων * ἀντίπη ξ· κιβωτός Ab ἀντίπηγ α· κίστην. ### alpha 5457 Εὐριπίδης Ἴωνι (1338) ἤγουν ἀγγεῖον * ἀντιπέραι α· τὰ ἐν τῇ πέρᾳ, καὶ τῷ πέραν (Β 635) ἀντιπιφάσκε ι· ἀνταποδίδωσιν ἀντίπλαστο ν· Σοφοκλῆς Ἰνάχῳ· πατὴρ δὲ ποταμὸς Ἴναχος τὸν ἀντίπλαστον ἔχει νόμον κεκμηκότων (fr. ### alpha 5460 262) ἀντὶ τοῦ ἰσόπλαστον, ὅμοιον ἀντιπολέμου ς· πολεμίους (Hdt. ### alpha 5461 4,140,3) * ἀντιπράττετα ι· ἀντιμάχεται A ἐναντιοῦται vgn ἀντίπροικ α· τὰ ἐπευωνισμένα καὶ ἰσόπροικα * ἀντιπροΐσχει ν· ἀντιδοῦναι A * ἀντιπροκλήσει ς· ἀντιλογίαι. ### alpha 5465 ἀντεγκλήματα g ἀντίπρωρ α· ἀντιπρόσωπα. ### alpha 5466 Πρώρα γὰρ τὸ πρόσωπον, καὶ ἀνδρόπρωρο ν· ἀνδροπρόσωπον. Σοφοκλῆς Τραχινίαις (223) ἀντίπυργο ς· ἰσόπυργος. ### alpha 5467 ἴσον κατὰ τὸ ὕψος τοῦ μήκους τὸ ἀνάστημα ἔχων ἀντίῤῥησι ς· ἔστι λόγος τὸ πιθανὸν ἑτέρου λόγου διαβάλλων ἀντίῤῥινο ν· ἀντίῤῥιζον. ### alpha 5469 οἱ δὲ βοτάνης εἶδος * ἀντίῤῥοπο ν· ἴσον gn ἰσόσταθμον (vg) ἰσόζυγον ἀντίῤῥωτα ι· ἀντὶ τοῦ ἀποπέμπεται ἀντίσπαστο ν· φιλήματος ὄνομα * ἀντήσειε ν· ἀπαντήσειεν (Η 158) [ ἀντίσει ς· λιτανείαις] † ἀντισκνεῖτα ι· ἀναβάλλεται ἀντιστάτη ς· ὁ ἀνθεστὼς 〈ἐν〉 τῇ μάχῃ· καὶ σημεῖον ἐν θυτικῇ * ἀντιστρατευόμενο ν· ἀνθιστάμενον (Rom. ### alpha 5477 7,23) A ἀντιστρέφ ω· ἀνταξιῶ. ### alpha 5478 Σοφοκλῆς Τυμπανισταῖς (fr. 584) ἀντιστήσετα ι· ἀνταλλάξεται ἀντιστοιχεῖ ν· κατὰ στοῖχον ἑστάναι ἀντίστομο ς· ἡ ἐξ ἑκατέρου μέρους τάξις 〈παρὰ τοῖς τακτικοῖσ〉 ἀντίστροφο ς· ἴση, ὁμοία ἀν τ ’ ἰσχάδο ς· τὸ μηδενὸς ἄξιον (Ar. ### alpha 5483 Pac. 1223?) ἄντιτ α· ἀντέκτιτα. ### alpha 5484 ⸤ ἀντιτιμώρητα (Ω 213) T ἀντιτάλαντο ν· ἀντίσταθμον. ### alpha 5485 ἴσον * ἀντιτάσσετα ι· ἀντίκειται (Ep. ### alpha 5486 Iac. 4,6) A ἀντιτεχνήσε ι· ἀντικατασκευάσει ἀντιτείνε ι· ἐρίζει ἀντίτιμ α· τὰ ἄποινα. ### alpha 5489 τὰ ἀντέκτιτα ἀντιτιμᾶσθα ι· ἐν τοῖς δικαστηρίοις ὃ χρὴ παθεῖν ἢ ἀποτῖσαι τὸν ἁλόντα ἀντιτίμημ α· ἡ ἀντιτίμησις ἀντιτίσασθα ι· ἀνταποδοῦναι (Eur. ### alpha 5492 Med. 261) An ἀντί τοί εἰ μ ’ ἱκέτα ο· ἴσος ἱκέτῃ σοί εἰμι (Φ 75) ἀντιτορήσα ς· διορύξας, κατακόψας. ### alpha 5494 [ἀντιτορήσας] (Κ 267) ἀντίτομο ν· φάρμακον ἀντιπαθές, ὅπερ ὁ πιὼν οὐ βλάπτεται ὑπό τινος. ### alpha 5495 ἀλεξιφάρμακον ἀντίτυπ α· 〈ἀντιπίπτοντα〉 ἀντιτυπῆσα ι· ἐναντιωθῆναι. ### alpha 5497 ἀντειπεῖν * ἀντιτυπία ι· ἀντιλογίαι. ### alpha 5498 ἐναντιώσεις (vg) A (b) * ἀντιτύποι ς· σκληροῖς (s) ἀντιφάρ α· ἀντιλογία. ### alpha 5500 μάχη. ζάλη. οἱ δὲ μητρυιά ἀντίφασι ς· ἀπόκρισις ἀντιφαρέ ς· ἐναντίον Ἀντιφάτη ς· ὁ τῶν Λαιστρυγόνων βασιλεὺς οὕτως ἐκαλεῖτο (κ 106) * ἀντιφέρετα ι· ἐναντιοῦται vg(A) * ἀντιφέρεσθα ι· ἐριστικῶς ἢ ἀντιλέγειν n ἢ ἀντιτάσσεσθαι ἢ ⸤ ἐναντιοῦσθαι (Α 589) A † ἀντέκτιστ α· οἷα εἰργάσαντο εἰς ἡμᾶς . ### alpha 5506 .. * ἀντιφερίζει ν· ἐξισοῦσθαι g ἀντιστῆναι (Φ 357) A * ἀντιφέροιντ ο· ἐξισοῖντο A * ἀντιφιλοτιμούμενο ι· πρὸς τὴν οἰκείαν ἕκαστος ὁρῶντες φιλοτιμίαν καὶ δόξαν A ἀντέφολκο ς· μέρος τῆς πολεμικῆς νεώς ἀντίφρουρο ι· τὴν ἴσην ἔχοντες φρουράν ἀντίφων α· ἐναντιόφωνα ἀντίχειρ ε· ἔνια τῶν βαρβάρων ἐθνῶν τοὺς ἀντίχειρας ὑποτιθέντα τοῖς γενείοις καὶ τοὺς δακτύλους ἐκτείνοντα προσκυνεῖ τοὺς ἡγουμένους αὐτῶν ἀντιχέλυσμ α· μέρος τι τῆς μακρᾶς νεώς ἀντίχορδ α· σύγχορδα. ### alpha 5515 ἰσόχορδα ἀντιχόρτοι ς· συνόροις ἀντίψυχο ι· οὕτως καλοῦνται οἱ Μέμνονες ὄρνιθες ἀντιψάλμου ς· ἀντιστρόφους. ### alpha 5518 Εὐριπίδης Ἰφιγενείᾳ τῇ ἐν Ταύροις (179) * ἀντλεῖτα ι· γεμίζεται ps ἀντλητή ρ· κάδος ναυτικός ἀντλί α· σκάφη, ἐν ᾗ μάσσουσι. ### alpha 5521 καὶ τοῦ πλοίου τὸ σκαφίδιον [καὶ ἡ ἀντλία] * ἀντλία ν· τὸν καδίσκον A ἄντλο ν· κάδον ἀντλητήριον. ### alpha 5523 τινὲς δὲ καὶ τὴν θάλασσαν (o 479) καὶ τὸν σωρὸν τῶν δραγμάτων 〈καὶ ἡ ἀντλία〉 * ἀντοίσομε ν· ἀντιδώσομεν A * ἀντολί η· ἀνατολή vgA ἀντολα ί· γενέσεις ἀντομα ι· 〈διὰ〉 παντὸς ἱκετεύω. ### alpha 5527 ἢ αἱ καλάμαι 〈ὑπὸ Ταραντίνων〉 * ἀντόμενα ι· ὑπαντῶσαι (Β 595) A [ὑπὸ Ταραντίνων] ἀντομέν η· ὑπαντήσασα T ἐντυχοῦσα (Θ 412) ἱκετεύουσα ἀντόμου ς· σκόλοπας. ### alpha 5530 Σικελοί * ἄντομαί σ ε· παρακαλῶ σε (Eur. ### alpha 5531 Med. 709) An ἀντονα ί· αἱ τῶν χειρῶν φοραί † ἄντο ς· εὖρος. ### alpha 5533 οἱ δὲ Εὐριπίδης ἀντοχεύ ς· πόρπαξ ἀσπίδος ἀντόφρυ ς· βοτάνης εἶδος * ἀντρέσα ς· ἀναφοβηθείς A * ἄντρο ν· σπήλαιον gAPn ἢ ὑπόγαιος τόπος A ἢ βαθύς n [ἢ] * 〈 ἄντρα νύχια 〉· σκοτεινὰ σπήλαια gA * ἀντρώδ η· σπηλαιώδη (2. ### alpha 5539 Macc. 2,5) (v)gAPn † ἀντρώδω ν· ἀνανεάζων. ### alpha 5540 ἢ σπηλαίων v Ἀντρώ ν· πόλις Θεσσαλίας (Β 697) Ἀντρώνιος ὄνο ς· 〈ἐπὶ τῶν μεγάλων〉 (Pherecr. ### alpha 5542 fr. 15) † ἄν τ υ· ἄν τινα. ### alpha 5543 [Ῥόδιοι] ἀντύ α· τὸ ὑποπόδιον. ### alpha 5544 〈Ῥόδιοι〉 * ἄντυγο ς· περιφερείας τοῦ ἅρματος (Ε 262) A ἀντύγων χνόα ι· αἱ περιφέρειαι τοῦ ἅρματος, οἱ τροχοί (Eur. ### alpha 5546 Rhes. 118) ἀντυγωτό ς· ἀναδεδεμένος, ὅτι αἱ ἄντυγες καταδέονται ἀντυκάρτερ α· ἀντίσχυρα. ### alpha 5548 Λάκωνες * ἄντυ ξ· ἅρματος περιφέρεια vgAn ἄντυπο ς· * ἴσος, ὅμοιος (A) ἢ ἐναντίος ἀντωμοσί α· ἑκατέρου μέρους ὅρκος, τοῦ μὲν †διαφεύγοντος, ὅτι μὴ ἠδίκησεν, τοῦ δὲ ἐγκαλοῦντος, ὅτι ἠδίκηται * ἀντωπε ῖ· ἀντοφθαλμεῖ A (vgn) ἀντωπό ν· ἀντόφθαλμον ἀντωπό ς· λαμπρός. ### alpha 5554 ἀντίος τοῖς ὄμμασιν ἀνυδρευόμενο ς· ἐκ φρέατος ἀντλῶν ἄνυδρο ς· ἄταφος. ### alpha 5556 οὐ λελουμένος, οὐδὲ τῶν νομιζομένων τυχών (Eur. Tro. 1085) ἄνυμφο ν· κακόνυμφον. ### alpha 5557 ἢ τὴν μὴ δυναμένην νυμφευθῆναι (Soph. El. 1183?) ἀνῦξα ν· ἀνώρμησαν (Ο 86) † ἀνύξιο ν· ἄβρωτον. ### alpha 5559 †Εὐκλείδης ἀ ν ’ ὑλήεντ α· κατὰ τὸν ὑλώδη (ξ 2) ἀνύοντ α· ἀναπληροῦντα * ἀνυπαίτιο ς· ἀναίτιος ASn ἀνυπείκαστο ν· . ### alpha 5563 .. ἀνυπέρβλητο ν· ἀνυπομόνητον. ### alpha 5564 * προῦχον AS ἢ βόλος τις * ἀνύπηνο ν· ἀγένειον ASPb * ἀνύπεικτο ν· ἀνυποχώρητον AS ἀνύποδα ς· ταχύποδας. ### alpha 5567 ἀπὸ τοῦ τοῖς ποσὶν ἀνύειν * ἀνύποιστο ν· ἀφόρητον vgP ἀνυπομόνητον vgASPn * ἀνυπόκριτο ς· ἄδολος vgAn ἀπροσωπόληπτος (Rom. ### alpha 5569 12,9) * ἀνυποστόλω ς· ἀνυπόπτως vgAS * ἀνύπουλο ς· ἀνύποπτος ASP(n) [ ἄνυρι ς· ἄδικος, ἀσεβής] * † ἄνυρο ς· ἄδικος AS * ἀνύσα ς· συνελών ASn ἀνύε ι· πληροῖ. ### alpha 5575 ἀπαιτεῖ * ἀνύσει ς· τελειώσεις Sb κατορθώσεις S [δύναμις πράξεων ἀποτελεστική] * ἄνυσι ς· σπεῦσις. ### alpha 5577 πρᾶξις (Β 347) AS αὔξησις. ἐπίδοσις (AS) * ἄνυσι ς· περαίωσις. ### alpha 5578 κατόρθωμα AS δύναμις πράξεων ἀποτελεστική ἄνυτα ι· τελειοῦται (Κ 251) * ἀνύ ω· τελειῶ, ἐκτελῶ S ὠφελῶ ASn ἀπαιτῶ AS ἄν ω· ἐπὶ τοῦ ἀνωτέρου τόπου καὶ χρόνου τὸ ἐπίῤῥημα τάσσεται † * ἀνφιθ ῇ· ἀπειθῇ A * ἀνώγε ι· παρακελεύεται (Ζ 439 . ### alpha 5583 .) AS * ἄνωγε ν· ἐκέλευσεν (ε 276) vgA * ἀνώγ ῃ· προστάξει (α 316) S ἀνωϊστ ί· ἀνυπονοήτως. ### alpha 5586 ἀπροσδοκήτως (δ 92) * ἀνώϊστο ν· ἀνυπονόητον, ἀπροσδόκητον (Ρ 39) (S) * ἀνῳκισμένο ς· ἐν τοῖς ἀνωτάτοις γενηθείς AS ἄνω οἰκῶν vgSp ἄνω κοιλί α· παρὰ τοῖς ἰατροῖς λέγεται ἡ τὰ ποτὰ καὶ τὰ σιτία δεχομένη (Plat. ### alpha 5589 Tim. 85e) ἄνωκτα ι· κελεύεται ἀνωδόρκα ς· βρίγκος ὁ ἰχθῦς, ὑπὸ Θηβαίων [ ἀνώλεω ς· ἰσχυρός] ἀνωλόφυκτο ν· ἀδάκρυτον ἀνώμαλα δάσσει ν· ἀνωμάλως μερίζειν ἀνωμαλί α· 〈ἀρρωστία, ἀσθένεια〉 S ἀνωμαλόκουρο ς· ἀνωμάλως κεκαρμένη, οἱ δὲ λελυμένως ἄνω ν· ἀνύων * ἀνώνυμο ς· ἄδοξος (Eur. ### alpha 5598 Hipp. 1 ..) ps ἀνωνύμου ς· ἀδόξους ἄνωξι ς· βούλευσις ἀνώπιστο ν· ἄφραστον. ### alpha 5601 ἀπαράδεκτον. ἀνεπίστροφον ἄνω ποταμῶ ν· παροιμία ἐπὶ τῶν ἐπ’ ἐναντία γινομένων. ### alpha 5602 κέχρηνται καὶ Αἰσχύλος (fr. 335) καὶ Εὐριπίδης (Med. 410) ἀνωρέα ς· οὐκ ἀπολλυμένους * ἄνωρο ν· ὀξύν AS ἀνωστό ν· ἐγβλητόν ἀνώσαντε ς· ἀναστρέψαντες (ο 553) * ἄνω φύουσ α· ἀναβλαστάνουσα (Hebr. ### alpha 5607 12,15) AS * ἄνωχθ ι· παρακελεύου (Eur. ### alpha 5608 Alc. 1044) AS ἀνώχθ ω· κελευέτω (Λ 189) ἄνωχμο ν· κελευστικόν * ἄξα ι· κλάσαι S προστακτικόν ἄξαντε ς· κατεάξαντες (Ζ 40) vgASn ἀξέμενα ι· ἐνεγκεῖν (ψ 221) ἄξενο ι· οἱ μὴ ἔχοντες τὸν ξενιοῦντα ἄξενο ς· ἀνεπίμικτος ἄξεσθα ι· ἀγαγέσθαι. ### alpha 5616 * ἀφίξεσθαι. παραγενέσθαι AS ἀξέστου ς· τραχείας. ### alpha 5617 Σοφοκλῆς Σίνωνι (fr. 298) ἀξί α· τιμή. ### alpha 5618 καθῆκον. ἀξίωμα ἀξιαπηγητότατο ν· ἀξιολογώτατον, ἄξιον ἀφηγήσεως (Hdt. ### alpha 5619 2,99,4) ἀξιέπαινο ς· ἐπαινετός * ἀξιεπαινότατο ς· ἄξιος ἐπαίνου (Xen. ### alpha 5621 Hell. 4,4,6) gA * ἀξιέραστο ν· ἀγαπᾶσθαι ἄξιον n ἀξιεπιθύμητον vAS, ἐπέραστον (Xen. ### alpha 5622 Cyr. 5,2,9) AS * ἀξίν η· δίστομος πέλεκυς A (S) ἀξιοῖ ς· βούλει, προαιρεῖ * ἀξιόληπτο ν· ἐπαινετόν vgn ἀξιομανεῖ ς· δυνατώτεροι ἀξιόμαχο ι· ἱκανοὶ μάχεσθαι (Hdt. ### alpha 5627 3,19,2?) * ἀξιομνημόνευτο ς· ἄξιος μνημονεύεσθαι vA ἄξιο ν· εὔωνον p ἀξιόπιστο ς· ἀξιόχρεως * ἀξιόχρεω ς· ἀξιόπιστος (Eur. ### alpha 5631 Or. 596?) q. vgASP * ἀξιοχρέω ς· ἱκανῶς q. ### alpha 5632 AS * Ἀξιό ς· ποταμὸς Παιονίας (Β 849) S ἀξιούμενο ς· παρακαλούμενος ἀξι ῶ· * παρακαλῶ nh ἢ ἄξιον ἡγοῦμαι [ Ἀξιῶτα ι· ἔθνος Τρωάδος] ἄξον α· ξύλον τὸ τοὺς τροχοὺς φέρον * ἄξοο ν· ἄτμητον AS ἄξο ς· ὕλη, παρὰ Μακεδόσιν ἀξύλιστο ν· ἄκοπον ἄξυλο ν· πολύν, ὅθεν οὐδεὶς ξυλοφορεῖ. ### alpha 5641 ἢ ἱερὸν τόπον ἀξύλῳ ὕλ ῃ· πολυξύλῳ vgAS ἢ ἐξ ἧς οὐδείς πω ἐξυλεύσατο (Λ 155) ἀξύμβλητο ν· ὃ μηδενὶ ἀπαντᾶν δυνατόν, ἢ ἀσυνάντητον. ### alpha 5643 Σοφοκλῆς Λημνίαις (fr. 355) * ἄξυνο ς· ἀκοινώνητος AS πολύξενος ἀξυγγενέ ς· ἀλλότριον κατὰ γένος ἀξυνέτο υ· ἀσυνέτου, ἀνοήτου, ἄφρονος ἀξυρές [ * ἄξυρο ν· ἄστομον AS] ἄτομον. ### alpha 5647 ἀμβλύ * ἄξ ω· ἀγάγω, φέρω vgA ἄξω ν· τὸ διὰ τῶν τροχῶν διῆκον ξύλον, περὶ ὃ στρέφονται. ### alpha 5650 ἄοζο ι· μάγειροι. ὑπηρέται (p) θεράποντες. ἀκόλουθοι. Καλλίμαχος (fr. 563) ἀόζεο ν· ἐθεράπευον ἀοζήσ ω· διακονήσω, ὑπουργήσω p Αἰσχύλος Ἐλευσινίοις (fr. ### alpha 5652 54) * [ ἀο ί· νέοι. ### alpha 5653 ἀείμνητοι AS] Ἀοῖ α· δένδρα κοπτόμενα καὶ ἀνατιθέμενα τῇ Ἀφροδίτῃ, ὡς ἱστορεῖ Ἡγήσανδρος, πρὸς ταῖς εἰσόδοις * ἄοιγο ν· τὸν ὄλεθρον A * ἀοιδάω ν· ᾠδῶν AS φωνῶν * ἀοιδ ή· ᾠδή (α 159) (vgA)S φωνή * ἀοίδιμο ς· ἀείμνηστος vA διαβόητος q. ### alpha 5658 Sn ἀεὶ ᾀδόμενος. εὐκλεής S ὀνομαστός q. n ἀοιδιάε ι· ἄιδει, ὑμνεῖ (κ 227) [ ἀοιδο ί· περιβόητοι. ### alpha 5660 ὀνομαστοί. ἢ εὐνοῦχοι] ( * ) ἀοιδοπόλο ς· περὶ τὰς ᾠδὰς ἀναστρεφόμενος (Greg. ### alpha 5661 Naz. ep. 122,1?) * ἀοιδό ς· ᾠδός. ### alpha 5662 ⸤ κιθαρῳδός. καὶ ὁ ποιητής vgn καὶ ὁ θρηνῳδός AS ὁ εὐνοῦχος (vg) A σπάδων * ἀοιδού ς· ὁμοίως (Ω 720) P † ἄοιμ α· ἱερά, τὰ καὶ νηφάλια * ἄοιμο ς· ἄπορος AS ἢ ἀληθὴς ἢ ἀπρόστυχος S ἄοιμο ν· ἄῤῥητον * ἀσκηθή ς· ὑγιής AS * ἀολλέε ς· ἀθρόως S ὁμοῦ πάντες (γ 412) vgAS * ἀολλε ῖ· συνάγει (Dion. ### alpha 5669 Areop. div. nom. 4,4) gAS * ἀολλίσασ α· ἀθροίσασα (Ζ 270) vg(n) * ἀολλισθῆνα ι· συναθροισθῆναι (Ο 588) AS [ ἀολλόπου ς· ταχεῖς πόδας ἔχων] ἀόξοο ς· ἀδιάγλυφος ἄοπο ς· ἄφωνος. ### alpha 5674 ἀόρατος p * ἄο ρ· ξίφος, μάχαιρα (Ξ 385?) Sps * ἄορα ς· ξίφη P ἀρσενικῶς * ἄορ ι· τῷ ξίφει (Κ 484) vgASPn ἄορε ς· γυναῖκες vgAS λέγονται καὶ τρίποδες (ρ 222) ἀόρατο ν· μὴ θεωρούμενον * ἀορίστω ς· ἀπολύτως (vg) AS(n) * ἀόρκτου ς· ὁμιλίας AS ἄορο ν· μοχλόν. ### alpha 5682 πυλῶνα. θυρωρόν. Κύπριοι ἄορο ς· ἄϋπνος. ### alpha 5683 Μηθυμναῖοι Ἄορνο ς· [λιμὴν ἢ] λίμνη * ἄορ τανυηκέ ς· ξίφος ἐκτεταμένον (Ξ 385) A ἀορτεύ ς· φορεὺς τοῦ ξίφους ἀορτή ς· [ξιφιστής S,] ὑπὸ Μακεδόνων [ἄγγος] ⸤ ἄγγος δερμάτειον ἱματίων S ἀορτήρεσι ν· * οἱ ἀναφορεῖς τοῦ ξίφους (Λ 31) AS ἢ οἱ κρίκοι τῆς θήκης ἀόρω ν· γυναικῶν [ ἄο ς· πνεῦμα. ### alpha 5690 ἢ ἴαμα] * ἀοσσητή ρ· βοηθός (Χ 333) (A)S [ ἄοστο ν· ἄριστον] † ἀούματ α· τὰ τῶν πτισσομένων κριθῶν ἄχυρα. ### alpha 5693 Κύπριοι * ἄουτο ν· ἀνήκοον. ### alpha 5694 ἄτρωτον (Σ 536) AS ἀούρου ς· τὰς μακροτάτας πέτρας, οἱ δὲ μεγίστας. ### alpha 5695 ἄλλοι ἀφυλάκτους ἄο ψ· ἀνόφθαλμος. ### alpha 5697 ἀπαβοίδω ρ· ἐκμελῶς. Λάκωνες ἀπαγαγώ ν· ἀφελών * ἄπαγ ε· παῦσαι (Eur. ### alpha 5699 Phoen. 1733) vgASn ἀναχώρει vgSn πέπαυσο S ἀπάγε ι· ἀναχωρεῖ ἀπάγεσθα ι· εἰς θάνατον ⸤ ἕλκεσθαι n ἀπάγελο ς· ὁ μηδέπω συναγελαζόμενος παῖς, ὁ μέχρι ἐτῶν ἑπτακαίδεκα. ### alpha 5702 Κρῆτες ἀπαγκωνισάμενο ι· ἐντείναντες τοὺς ἀγκῶνας (Archipp. ### alpha 5703 com. fr. 1 D) ἀπάγνυτα ι· διόλου κατάγνυται † ἀπαγγ ῆ· φανερὸν ποιῶ ἀπαγορεύε ι· κάμνει. ### alpha 5706 διαλέγεται. * ⸤ κωλύει g ἀποφαίνεται ἀπαγόρευσι ς· ἀπόφασις ἀπαγρευθεί ς· ἀφαιρεθείς ἄπαγρο ς· ἀτυχὴς περὶ τὰς ἄγρας ἀπαγωγ ή· ἡ τῶν κακούργων πρὸς τοὺς ἕνδεκα παράδοσις. ### alpha 5710 ἢ ἀπαίτησις, ἀποκομιδή * ἀπᾷδο ν· ἀπρεπές vgASn οὐχ ἁρμόζον * ἀπᾴδοντ α· ἀλλότρια AS * ἀπαειρόμενο ν· ἀπαίροντα (Φ 563) S ἀπαθή ς· ἀνάλγητος. ### alpha 5714 ἀβλαβής g ἄτρωτος. ⸤ σκληρός g † ἀπαιάζε ι· παρεῖσθαι. ### alpha 5715 παραλελύσθαι ἀ π ’ αἰγείρω ν· „Ἀνδροκλέα τὸν ἀπ’ αἰγείρων“ (com. ### alpha 5716 ad. 48) ἀντὶ τοῦ συκοφάντην, ἐπειδὴ [δὲ] ἐκ τῆς ἐν τῇ ἀγορᾷ αἰγείρου τὰ πινάκια ἐξῆπτον, τουτέστιν ἐξήρτων, οἱ ἔσχατοι ἀπάιδει ν· τὸ μὴ λέγειν προσόμοια ἀπαιδευσί α· ἀγυμνασία ἀπαίδευτο ν· ἀμαθῆ * ἀπαιδοτρίβητο ς· ἀγύμναστος (vgAS) * ἀπαινύμενο ν· ἀφαιρούμενον (Λ 582) ASp ἀπαιδοίωτα ι· ἀπηναισχύντηκε, 〈ἐκ〉τέτμηται ἀπαΐξα ι· ἀπελθεῖν, ἀποχωρῆσαι ἀπαΐξα ς· ἀποχωρήσας (Φ 234) ἀπαιόλ η· ἀπάτη p ἀποστέρησις. ### alpha 5725 Αἰσχύλος Πεῤῥαιβίσιν (fr. 186) ἀπαιολᾶ ν· παραλογίζεσθαι ἀπαιόλημ α· ἀποκάθαρμα. ### alpha 5727 * ἢ ἀπάτημα g ἢ ἀποπλάνημα. Σοφοκλῆς (fr. 915) ἀπαιόλησις μισθο ῦ· ἀποστέρησις μισθοῦ, ὡς ὑστεροῦντας τῶν μισθῶν τοὺς ὑπουργοῦντας ἀπαίρε ι· ὁδεύει, * ἀποδημεῖ, ἀναχωρεῖ vgAS * ἀπαίροντα ι· ἀποδημοῦνται (n) ἄπαι ς· μὴ ἔχων τέκνον * Ἀπαισό ς· ὄνομα πόλεως (Β 828) (S) ἀπαιτίζοντ α· ἀπαιτοῦντα (β 78) ἀπαιώνιστο ν· δύσφημον. ### alpha 5734 Εὐριπίδης Ἀλκμέωνι διὰ Κορίνθου (fr. 77) * ἀπαίσιο ν· δύσφημον vgAS ἀ π ’ ἄκρας μάχ η· ἡ ἑνὸς πρὸς ἕνα μάχη. ### alpha 5736 Λάκωνες ἀπακταίνω ν· ὁ κινεῖσθαι μὴ δυνάμενος * ἀπάλαμνο ς· ἀσθενής Sn ἀμήχανος (Ε 597) S † ἀπαλαύξιν α· εἰς αὐτὸν καταστρέφοντα ἀπαλαστήσασ α· σχετλιάσασα ἀπαλέξασθα ι· ἀποφυλάξασθαι. ### alpha 5741 Σοφοκλῆς Ἱππόνῳ (fr. 282) ἀπαλεξήσει ν· βοηθήσειν (ρ 364) a) ἀπαλεξίκακο ν· ἀθεράπευτον b) * ἀπαλθήσεσθα ι· 〈θεραπευθήσεσθαι〉 AS ἀπαλθήσεσθο ν· δυϊκῶς. ### alpha 5744 ἀποθεραπεύονται, ἢ θεραπεύουσιν (Θ 405) ἀπαλεῖ ν· ἀμελεῖν ἀπαλέντε ς· ἀμελοῦντες [ ἄλλακε ς· ἱερῶν κοινωνοί] ἀπάλλαξι ς· ἀπαλλαγή (Hdt. ### alpha 5748 9,13,3) ἀπαλλαξείοντε ς· ἀπαλλακτικῶς ἔχοντες (Thuc. ### alpha 5749 1,95,7) ἀπαλλαξήσαιμ ι· ἀποστήσαιμι † ἀπαλλητό ν· θαυμαστόν, ἔξαλλον, πολὺ παρηλλαγμένον * ἀ π ’ ἄλλω ν· μόνον (ψ 110 . ### alpha 5752 .) (S) † ἀπαλλᾶσθα ι· ἀπαντλεῖν ἀπαλασίξα ι· ὀμόσαι. ### alpha 5754 Λάκωνες ἁπαλοβραχέ α· ἁπαλοανθῆ. ### alpha 5755 ἁπαλῶς θάλλοντα † ἀπάλιο ν· θῦμα, δελφάκιον ἄπαλο ν· ἀνοχὴ ἀπὸ τοῦ παλαίειν * ἁπαλοῖ ς· μικροῖς S * ἁπαλό ς· μικρός. ### alpha 5759 ⸤ τρυφερός ps * ἀπαμείβομα ι· ἀνταποκρίνομαι S * ἀπαμειβόμενο ς· ἀνταποκρινόμενος (Α 84) gASn ἀπαμβρακο ῦ· ἀνδρίζου. ### alpha 5762 καρτέρει (Plat. fr. 5 D.) ἀπαμείρετα ι· ἀφαιρεῖται ἀπαμήσετα ι· ἀποθερίσει * ἀπαμῦνα ι· ἀποστρέψαι AS ἀπαμυντα ί· βοηθοί * ἀπαμφιάσαντε ς· ἀποδύσαντες vgASn ἀπαμφιε ῖ· ἀπογυμνώσει (Men. ### alpha 5768 fr. 339) * a) ἅπα ν· ὅλον AS b) ἅπαντ α· 〈ὅλον〉 S * ἀπαναίνο υ· ἀποστρέφου (Iob 5,17 . ### alpha 5770 .) vgAS * ἀπανᾶ ν· καλεῖν AS ἀπανε ῖ· καλεῖ (S) * ἀπανάστασι ς· ἀποικία (Greg. ### alpha 5773 Naz. or. 10,175 c) vgASn ἀπάνεσο ν· κάλεσον. ### alpha 5774 Λάκωνες * ἀπάνευθε ν· μακρόθεν, ἄποθεν AS προσωτέρω (Α 35) S † ἀπανιζόμενο ι· ξηραινόμενοι * ἀπανηνάμενο ι· ἀπαρνησάμενοι (vg) AS ἀπανθρακίδε ς· οἱ πρὸς ὄπτησιν ἐπιτήδειοι ἰχθύες. ### alpha 5778 καὶ πέμματος εἶδος ἀπανθρακίς ἀπάνθρωπο ς· * σκληρός P ἀνόητος, ἄφρων. ### alpha 5779 ἀνελεήμων p Σοφοκλῆς †ἀπανίν ..(fr. 916) ἀπαντίξο α· ἐναντία † ἀπαντιν ά· ἀνέντροπα. ### alpha 5781 ἐκτετημένα * ἀπαντλοίην ἄ ν· ἐπικουφίσαιμι ἄν (Eur. ### alpha 5782 Alc. 354) AS * ἀπαξιο ῖ· οὐκ ἀξιοῖ. ### alpha 5783 ὑπερηφανεύεται AS ἁπαξο ί· μοναχοί * ἅπα ξ· ἐπίῤῥημα ἀριθμητικόν d ἀπᾷξο ν· ἀποῤῥίπισον [ ἀπατάλ η· ἀπαντήτρια ἤγουν] ἀπατηλ ή· ἀπατήτρια, ἀλαζών, ἢ μαντευομένη * ἀπαράβλητο ς· ἀσύγκριτος. ### alpha 5788 ἀνόμοιος (Cyrill in Esai. 55,8) vgAS * ἀπαραίτητο ν· ἄφευκτον, ὃ οὐ δύναταί τις παραιτήσασθαι (Sap. ### alpha 5789 16,4) S ἀπαράλλακτο ν· ἀναλλοίωτον * ἀπαραλλάκτ ῳ· ὁμοίῳ, κατὰ μηδὲν παραλλάσσοντι AS * ἀπάραξε ν· ἀπέτεμεν (Π 116) (S) * ἀπαραποδίστω ς· ἀνεμποδίστως AS * ἀπαραποιήτω ς· ἀπλάστως gAS ἀπάρα ς· σκεψάμενος. ### alpha 5795 * ὁρμήσας (Sir. 33,33) ἀπαράσσετα ι· ἀποκατάγνυται ἀπαράσημο ν· * ἀσινές gASn τὸ μὴ παραχάρακτον. ### alpha 5797 ἀπαραλόγιστον, ἀψευδές, ἀληθές † ἀπαράντιν α· ἀπαράλλακτα ἀπάρατο ν· ἀπευκτόν. ### alpha 5800 [ἀπέραντον] ἀπαράχυτος οἶνο ς· ᾧ οὐ προστέθειται θάλασσα ( * ) ἀπαράβατο ν· πιστόν (Hebr. ### alpha 5802 7,24) ἀπάργματ α· ἀπαρχαί * ἀπαρεμφάτω ς· ἄνευ δηλώσεως [ἢ] προσώπου vgASn ἀπαρέ ς· ὑγιές. ### alpha 5805 ἀπήρωτον * ἀπαρέσασθα ι· εἰς ἀρέσκειαν ἀγαγεῖν (Τ 183) S ἀπαρθένευτο ς· ἀκέραιος, καθαρά. ### alpha 5807 Σοφοκλῆς Ἱππόνῳ (fr. 283) ἀπαρθένευτ α· οὐ πρέποντα παρθένοις. ### alpha 5808 [Σοφοκλῆς] Ἰφιγενείᾳ τῇ ἐν Αὐλίδι (Eur. I. A. 993) ἀπαρίν η· φυτάριόν τι. ### alpha 5809 ἔνιοι δὲ ὀροβάκχην ἀπαρκ ῆ· ἁρμόζοντα. ### alpha 5810 αὐτάρκη ἀπαρκία ς· οὕτως ἄνεμος . ### alpha 5811 .. † ἀπαρκτεῖ ν· ἀποτυχεῖν ἀπαρτῆσα ι· 〈ἀπ〉αρθῆναι (Thuc. ### alpha 5813 6,21,2) * ἀπαρτῆσα ι· χωρίσαι, διαστῆσαι w πληρῶσαι ἀπαρτ ί· ἀπηρτισμένως g ἀκριβῶς. ### alpha 5815 Αἰσχύλος Ἀθάμαντι (fr. 4) ἀπαρτί α· τὰ ἔπιπλα (Hippon. ### alpha 5816 fr. 15 Kn.) * ἀπαρτία ν· μετάβασιν. ### alpha 5817 ἀποσκευήν. τέλος. ἀπαρτισμόν (Num. 31,8) vgAS * ἀπαρτίζε ι· τελειοῖ vgAS ἀπαρτικό ς· πρὸς ἄπαρσιν καὶ ἀποδημίαν ἕτοιμος ἀπαρτιλογί α· ἀπηρτισμένη ψῆφος ἀπαρτύει ν· ἀποκηρύσσειν. ### alpha 5821 Ταραντῖνοι ἀπαρτῦνα ι· 〈δια〉τάξαι ἀπαρυόμενο ν· ἀφαιρούμενον ἀπάρχεσθα ι· μεταδιδόναι * ἀπαρχ ή· προσφορά AS ἀφαίρεμα (Ez. ### alpha 5825 20,46) (n) * ἀπαρχὴ Χριστό ς· πρῶτος Χριστός (1. ### alpha 5826 Cor. 15,23) AS ἀπάρχο υ· τὰς ἀπαρχὰς πρόσφερε (Prov. ### alpha 5827 3,9) vgAS ἅπασα χαλκ ῆ· λαμπρὰ ὅλη [Κρῆτες] ἀπαστία ς· διαγωγῆς . ### alpha 5829 .. * ἄπαστο ς· ἄγευστος (ζ 250 . ### alpha 5830 .) g ἄπαστο ν· τὸ δεσμωτήριον. ### alpha 5831 〈Κρῆτεσ〉 ἀπασκαρίζει ν· σπαίρειν (Ar. ### alpha 5832 fr. 495) † ἀπασσείοντα ι· παμποίκιλον. ### alpha 5833 οἱ δὲ λινοῦν χιτῶνα· οἱ δὲ μαλλωτόν ἀπαστ ί· ἀγευστί ἀπατεύω ν· ψευδόμενος † ἀπαστακώ ς· ἁμαρτών * ἀπατ ᾷ· πλανᾷ. ### alpha 5837 φενακίζει vgASn * ἀπάτ η· πλάνη ASPn ψεῦδος * ἀπατηλό ν· ψευδές n ἀπατητικόν (g) παραλογιστικόν (Α 526) ἀπάτητο ν· τὸ ἀνωμάλως συγκείμενον. ### alpha 5840 παρὰ Δημοκρίτῳ (fr. 131) ἀπάτερθε ν· ἄποθεν, ⸤ ἢ χωρίς (Β 587) S Ἀπατούρι α· ἑορτὴ Ἀθήνησιν ἐπὶ ἡμέρας τέσσαρας, ὧν ἡ πρώτη δορπία καλεῖται, ἡ δευτέρα ἀνάῤῥυσι ς, ἡ τρίτη κουρεῶτι ς, ἡ τετάρτη ἐπίβδα ἀπατουργό ς· λωποδύτης * ἀπαύγασμ α· ἡλίου φέγγος (Hebr. ### alpha 5844 1,3) vgAS ἀπαυγέο ς· λαμπροῦ, φωτεινοῦ * ἀπαυδ ῶ· ἀπαγορεύω (Eur. ### alpha 5846 Andr. 579) vgAS * ἀπαυθαδιάζοντα ς· μεγαλοφρονοῦντας vgAS ἀ π ’ αὐτόφι ν· ἀπ’ αὐτῶν, ἢ ἀπ’ αὐτοῦ (Λ 44) ἀπαυλεῖσθα ι· τὸ μὴ προαυλεῖν κατὰ τρόπον ἀπαύλια καὶ ἐπαύλι α· διχῶς λέγεται ἡμέρα, ἐν ᾗ 〈πρῶτον〉 ἐπαυλίζεται τῷ ἀνδρὶ ἡ νύμφη ἄπαυλο ν· ἀπόκοιτον ἀπαυστρίδα ς· ἀπαρυστίδας * ἀπαυτομολήσε ι· 〈φεύξεται· αὐτομολῆσαι γάρ ἐστι τὸ〉 ἀφ’ ἑαυτοῦ ἐλθεῖν vgASn παρὰ τὸ μολεῖ ν, ὅ ἐστιν ἐλθεῖν (Prov. ### alpha 5853 6,11 a) AS ἀ π ’ αὐτομάτο υ· ἐξαίφνης ἀπαφίνιο ν· Λάκωνες κάρδοπον λιθίνην, ἐν ᾗ †μένουσιν, ἣν † κτητί καλοῦμεν ἀπαφίσκει ν· ἀπατᾶν (p) ἀφαιρεῖσθαι (λ 217) ἄπαφο ς· ἔποψ, τὸ ὄρνεον ἀπαφουλίστω ρ· σταφυλῖνος. ### alpha 5858 Λάκωνες ἀπάφ ω· ἀπατήσω (ψ 79) * ἀπέβ η· συνέβη. ### alpha 5860 ἐγένετο (Eur. Andr. 1288 ..) vgAS ἀπέβλισε ν· ἀπεπίασεν (Ar. ### alpha 5861 Av. 498) S * ἀπεβήσατ ο· ἐπορεύθη (Α 428) [ ἀπέβαισε ν· ἀπέασεν] * ἀπεβί ω· ἀπέθανεν vgASPn ἀπεγγυαλίζει ν· ἀποκαθιστᾶν * ἀπεγένετ ο· ἀπέθανεν (Thuc. ### alpha 5866 2,98,3) Σ * ἀπεγνωσμένο ς· ἀνέλπιστος (P) ἀπεδέξατ ο· ἀπέλαβεν (Α 95) * [ ἀπέδετ ο· ἐκδέδωκεν n] ἁπεδίζει ν· ὁμαλίζειν ἀπεδικάσθ η· κατεδικάσθη ἅπεδο ν· ὁμαλόν * ἰσόπεδον, ἐπίπεδον (Thuc. ### alpha 5872 7,78,4) AS [ ἄπεδο ς· ἀνάπαλιν] * ἀπέδοσθ ε· ἀπημπολήσατε (Act. ### alpha 5874 ap. 5,8) vgAS * ἀπέδοτ ο· ἐκδέδωκεν (Eur. ### alpha 5875 Or. 652) vgAS ἀπέδο υ· παρέδου * ἀπέδρ α· ἀπέφυγεν (Esai. ### alpha 5877 35,10?) vgASn ἀπέεργε ν· ἀπεκώλυσεν (Ω 238) ἀπέῃσι ν· ἄπεστιν (τ 169) ἀπέειπε ν· ἀπηρνήσατο. ### alpha 5880 ἀπεῖπεν (Ι 431) * ἀπέθρισε ν· ἀπέκειρεν vgAS ἀπέκοψεν (Eur. ### alpha 5881 Or. 128) AS ἀπεέργε ι· ἀπείργει, κωλύει * ἄπε ι · [ ἄπιθ ι· ἄπελθε S] βάδιζε (Soph. ### alpha 5883 O. R. 431) AS ἀπίης γῆ ς· τῆς πολὺ ἀφεστώσης γῆς (Α 270) * ἀπειθε ῖ· ἀντιλέγει AS ἀπειθή ς· ἀνυπότακτος. ### alpha 5886 ἄπιστος. Σοφοκλῆς Αἰχμαλωτίσιν (fr. 47) * ἀπίθησε ν· 〈οὐκ〉 ἐπείσθη (Α 220 . ### alpha 5887 .) AS * ἀπεικάσματ α· ὁμοιώματα (Sap. ### alpha 5888 13,10) vgAS * ἀπεικό ς· ἄτοπον, οὐ πρέπον vgASn * ἀπειλ ή· ὀργή (Prov. ### alpha 5890 19,12 ..) ps ἀπειλεῖτα ι· . ### alpha 5891 .. * ἀπείπατ ο· ἠρνήσατο (Iob 6,14) AS * ἀπεῖπε ν· ἡρνήσατο n * ἀπειπάμεθ α· ἀπεῤῥιψάμεθα (2. ### alpha 5894 Cor. 4,2) vgAS * ἀπείπαντ ο· παρῃτήσαντο ἀπετάξαντο AS ἀπείπετ ε· ἀποτάσσετε. ### alpha 5896 ἀπαρνεῖσθε ἀπειραί η· ἠπειρωτική (η 8) ἀπειράκι ς· πολλάκις. ### alpha 5898 πλειστάκις * ἀπεῖργο ν· ἐκώλυον v(g) AS ἀπειρηκότω ν· ἀπειπαμένων * ἀπειρημένο ι· ἀπεγνωκότες ASPn [ ἀπεγνωκότε ς· ἀπηγορευμένοι] [ ἀπειρήδιο ν· πολύ, ἄπειρον πλῆθος] * ἀπειρέσι α· ἄπειρα τῷ πλήθει, πολλά n ἐν δ’ αἶγες ἀπειρέσιαι (ι 118) [ ἀπείρρητο ν· ἄῤῥητον, ἀνεκλάλητον] * ἀπείρητο ς· ἄπειρος (β 170) (S) * ἀπείρητα ι· ἀπηγόρευται vgAS * ἀπεῖρξε ν· ἐκώλυσεν vgAS ἄπειρο ν· πολύ. ### alpha 5909 ἄγευστον. περιφερές, στρογγύλον, διὰ τὸ μήτε ἀρχὴν μήτε πέρας ἔχειν * ἀπείρον α· πέρας μὴ ἔχοντα (δ 510) AS ἀπείρονα ς· ἀπειράτους. ### alpha 5911 Σοφοκλῆς Θυέστῃ (fr. 244) * ἀπείρο υ· ἀγνώστου vgAS μεγάλου S * ἀπείρ ῳ· πολλῇ AS * ἀπειρομένω ν· ἀποφευγόντων (AS) ἀπείρω ν· μεγάλων, ἀναριθμήτων, πέρας μὴ ἐχόντων ἀπειροπλάσιο ν· πολυπλάσιον ἄπεισι ν· * ἀπέρχεται v(g) ASn ἀπέθανεν † ἀπεισουτῆρε ς· σκόλοπες ἀπεῖτ ε· ἀπέλθατε * ἀπεκάκησε ν· ἐσιάνθη (Ierem. ### alpha 5920 15,9) AS ἀπεκαίνυτ ο· ἐνίκα p διαφέρεται (θ 127) * ἀπέκαμο ν· ἠτόνησαν AS † ἀπεκέλλερε ν· ἀπέκλεψεν ἀπεκέντησαν τὴν ἀλήθεια ν· οἷον ἐδείχθη ὁποῖον ἦν τῷ πράγματι ἀπέκιξα ν· ἀποπεσεῖν φυσῶντες ἐποίησαν (Ar. ### alpha 5925 Ach. 869) * ἀπεκομίσθ η· ἀπηνέχθη vgASn † ἄπεκτο ν· τοῦ τέκοντος ἐγένετο ἀπεκορύφο υ· εἰς κορυφὴν ἢ τέλος ἦγεν (Hdt. ### alpha 5928 5,73,2?) ἀπεκόσμεο ν· ἀπετίθουν, ἀπετίθεντο (η 232) ἀπέκτητο ν· ἄκαρτον, ἀπόκαρτον (p) ἀπεκυπάρωσε ν· ἀπέκτεινεν ἀπεκωλύθ η· ἀπεχωρίσθη ἀπελλάζει ν· ἐκκλησιάζειν. ### alpha 5933 Λάκωνες ἀπελασί α· διωγμός [ ἀπελαιθρόνη ν· τὴν δύναμιν τὴν ἀμέτρητον] ἀπέλεθρο ν· ἀμέτρητον Πλέθρον γὰρ εἶδος μέτρου (ι 538 . ### alpha 5936 .) * ἀπέλεθρον ἶν α· τὴν δύναμιν τὴν ἄμετρον (Ε 245) AS(n) * ἀπεληλαμένο ι· διωχθέντες gASn * ἀπέλεξ α· ἀπεῖπον. ### alpha 5939 ἀπηγόρευσα AS ἀπελάπ η· ἀπελεπίσθη † ἀπέλυκ α· ἀπέῤῥωγα. ### alpha 5941 Κύπριοι ἀπέλαστο ν· ἀπρόσιτον ἀπελήκησε ν· ἀπεδήμησεν. ### alpha 5943 καὶ τοῖς δακτύλοις ἐψόφησεν ἀπέλλα ι· σηκοί. ### alpha 5944 ἐκκλησίαι. ἀρχαιρεσίαι ἀπελλεῖ ν· ἀποκλείειν * ἀπελεύθερο ς· ἐκ δούλου ἐλεύθερος d * ἀπελεύσ ῃ· ἀπέρχῃ AS † ἀπελιγκόμη ν· ἀπεῤῥιπτούμην ἀπελλό ν· αἴγειρος, ὅ ἐστι εἶδος δένδρου ἀπελλακά ς· ἱερῶν κοινωνούς ἀπελύκησε ν· ἀπέτεμεν (ε 244) ἀπελυμαίνοντ ο· ἀπεκαθαίροντο gn ἀφηγνίζοντο (Α 314) * ἀπέλυσε ν· ἀπελύτρωσεν (Α 95) S † ἀπελύωσε ν· ἀπέτεμεν, ἀπέκοψεν * ἀπεμάσσετ ο· καθήψατο AS ἀπῴκησεν ASn * † ἀπεμέ ω· ματαίω AS * ἀπεμορξάμη ν· ἐδάκρυσα vgAS * ἀπεμόρξατ ο· ἀπεψήσατο (Β 269) AS * ἀπεμόργν υ· ἀπέμασσεν S ἐξέρασεν (Ε 798) ἀπεμπολᾶ ι· πιπράσκει S * ἀπεμπολή ν· ἀπαλλαγήν. ### alpha 5961 πρᾶσιν. ἐμπορίαν AS * ἀπεμπολήσα ς· πωλήσας. ### alpha 5962 πεπρακώς vgASn πραγματευσάμενος AS ἀπεμπολῆσα ι· τὸ ἐπὶ κέρδος ἀποδόσθαι τι ἀπεμυθεόμη ν· ἀπηγόρευον· πόλλ’ ἀπεμυθεόμην (Ι 109). ### alpha 5964 γράφεται δὲ καὶ ἐπεμυθεόμη ν, ὅ ἐστι ἐπέλεγον, καὶ συνεβούλευον * ἀπεμφαίνοντ α· ἀπεοικότα. ### alpha 5965 ἐκ τοῦ μὴ ἐμφαίνειν τὸ ὅμοιον vg * ἀπέναντ ι· κατὰ ἀνατολὰς 〈ἢ ἀπὸ〉 νότου AS ἀπενάσθ η· ἀπῳκίσθη (Eur. ### alpha 5967 Med. 166?) ἀπενάσσατ ο· ἀπῴκησεν (Β 629) * ἀπενεγκάμενο ς· κτησάμενος vgAS * † ἀπενδονικώ ς· φυγών AS * ἀπενέγκασθα ι· λαβεῖν AS ἀπένεικα ς· ἀπήνεγκας (Ξ 255) ἀπενεγκεῖν γραφή ν· τὸ γράψασθαι δίκην * ἀπένειμε ν· ἀπεκλήρωσεν (Deut. ### alpha 5974 4,19) vgASn ἀπενήσ ω· ἀπέβαλες. ### alpha 5975 Εὐριπίδης Αὔγῃ (fr. 279) * ἀπενήνατ ο· ἀπεῖπεν, ἀπηρνήσατο (Ps. ### alpha 5976 76,3) n(S) ἀπενιαυτισμό ς· ἡ εἰς ἐνιαυτὸν φυγὴ τοῖς φόνον δράσασιν * ἀπενθέ α· ἀπενθῆ AS * ἀπεννέπ ῃ· ἀπαγορεύσῃ (Eur. ### alpha 5979 Phoen. 1657) AS ἀπενώτισα ν· ἀπέστρεψαν τὰ νῶτα. ### alpha 5980 Σοφοκλῆς Φινεῖ (fr. 647) ἀπεξέβδε ι· τὸ ἀποπατεῖν Κρῆτες ἀπεξεβί ω· ἀπέθανεν * ἀπεξενωμέν η· ἀλλοτρία vg(AS) * ἀπεξεσμένο ν· ἐκτετορνευμένον. ### alpha 5984 ἠκριβωμένον vgAS ἀπεξινησάμη ν· ἀπεξεφόρησα. ### alpha 5985 ἢ ἐξεκένωσα. ἢ ἀπεθέμην * ἀπεοίκασι ν· ἀνομοιοῦσιν vgAS * ἀπεοικό ς· ἀνόμοιον vgAS * ἀπεόντο ς· ἀπόντος (Ζ 362) n † ἀπεπάνωτο ς· ὁ μὴ παλαιούμενος S † ἀπεπορίανε ν· ἀπεχλωρίασεν ἀπεπετόμη ν· ἀπεχώρησα. ### alpha 5991 ἀπεπήδησα ἀπέπρησε ν· ἀπεδάκρυσεν. ### alpha 5992 ἀπεφύσησεν. ἀπέπαρδεν ἀπέπτυσε λόγου ς· ἀπεμύξατο τοὺς λόγους, ἀντὶ τοῦ ἀπεστράφη. ### alpha 5993 Σοφοκλῆς Φαίδρᾳ (fr. 617) * ἅπε ρ· καθάπερ (β 156) n * ἀπεράντοι ς· ἀπείροις (1. ### alpha 5995 Tim. 1,4) n ἀπειπέμε ν· ἀπειπεῖν. ### alpha 5996 ἀπαγορεῦσαι (α 91) * ἀπέραντο ν· μέγαν. ### alpha 5997 ἀτελείωτον. ἐκ τοῦ πέρας μὴ ἔχειν (Eur. Med. 213) vgAS ἀπέργαθε ν· ἀπεκώλυσεν (Φ 599) * ἀπέρατο ι· ἀόριστοι, τέλος μὴ ἔχοντες AS ἅπερ ἐστί ν· ἅ τινά ἐστιν ἀπεργό ς· ἀργός ἀπερημάσα ι· ἀποικῆσαι ἀπεριάγιστο ς· ὁ μὴ καθαρὸς ἀπὸ φόνων, περιαγίζειν γὰρ τὸ περικαθαίρειν ἔλεγον ἀπεριλάλητο ν· ἀνεξαπάτητον. ### alpha 6004 ἀφελῆ (Ar. Ran. 839) * ἀπερίβλεπτο ν· ἀπερινόητον gPn [ ἀπερίγασε ν· ἀπεφθάρη] * ἀπερίγραπτο ν· ἀπεριόριστον vgASn * ἀπερίγραφο ς· ἀπερινόητος A ἀνίκητος AS ἀπεριέργω ς· ἀπερισκέπτως. ### alpha 6009 ἀπολυπραγμονήτως * ἀπερινόητο ν· ἀπερίβλεπτον (vgA) * ἀπερεισαμένοι ς· στηριχθεῖσιν ASn ἀπερίληπτο ς· ἀκατάσχετος * ἀπερισκέπτω ς· ἀβουλήτως A ἀπρονοήτως AS * ἀπερισπάστω ς· ἀμερίμνως, ἀφροντίστως AS ἡσύχως (1. ### alpha 6014 Cor. 7,35) S(A) ἀπερίστατο ν· [ * μωρόν AS] ἀφορμὰς μὴ ἔχον * ἀπεριμερίμνω ς· ἀμερίμνως AS * ἀπηρείσατ ο· ἀπετινάξατο vA [ ἀπερεισαμένοι ς· στηριχθεῖσιν] ἀπερείσετα ι· στηρίξεται * ἀπερείσι α· πολλά. ### alpha 6020 ἄπειρα (Α 13) n * ἀπερισκέπτω ς· ἀπερινοήτως A * ἀπερίτρεπτο ν· τὸ μὴ περιτρεπόμενον AS ἤγουν τὸ μὴ καταστρεφόμενον [ ἀπέρον α· πέρας μὴ ἔχοντα] ἄπεῤῥ ε· ἀποφθείρου. ### alpha 6024 πορεύου μετὰ φθορᾶς ἀπέῤῥηκτα ι· τέτμηται ἀπεῤῥήσει ς· ἀπελεύσῃ, ἀποφθαρήσῃ (Cratin. ### alpha 6026 fr. 123) ἀπεῤῥίγασ ι· πεφρίκασιν (β 52) ἀπεῤῥώοντ ο· ἐῤῥωμένως ἤλουν (υ 107) ἀπερύκει ν· κατέχειν. ### alpha 6029 κωλύειν. * ἀποδιώκειν (Greg. Naz. c. 2,1,1,193) A * ἀπερύκο ι· κωλύοι (Δ 542) S ἀπερωεύ ς· κωλυτής (Θ 361) Ἐρωεῖν γάρ ἐστι τὸ ὁρμᾶν ἀπέρωπο ς· ἀπάνθρωπος (Aesch. ### alpha 6032 Choe. 600) ἀπερώπω ς· θαυμαστῶς. ### alpha 6033 ἀδοκήτως * ἀπερωήσεια ς· ἀποχωρήσειας (Π 723) S * ἀπέσαξε ν· [ἔτρωσεν. ### alpha 6035 ] ἀπέστρωσεν (Gen. 24,32) AS * ἀπέσβ η· ἐσβέσθη (Eur. ### alpha 6036 Med. 1218) vgASn * ἀπεσείσατ ο· ἀπεβάλεν (Greg. ### alpha 6037 Naz. c. 1,1,10,3) n [ ἄπεσθα ι· ἀκολουθῆσαι] ἀπεσίμωσε ν· ὕψωσεν, πρὸς μετέωρον ἀνήγαγεν. ### alpha 6039 Σῖμαι γὰρ αἱ μετέωροι προσαναβάσεις ἀπέσεισε ν· ἀπεώσατο. ### alpha 6040 ἀπέῤῥιψεν * ἀπεσκευάζετ ο· ἀκύρους ἐποίει AS ἀπεσκευασάμη ν· ἀπέῤῥιψα, ἀπεδοκίμασα ἀπεσκ ῆ· ‚τόξον ἀπεσκῆ‛ . ### alpha 6043 .. ἔνιοι δὲ γυμνὰ θήκης τόξα. Σοφοκλῆς Τρωΐλῳ (fr. 569) ἀπέσκλ η· ἀπέθανεν * ἀπεσκληκώ ς· ἀναισθήτως ἔχων vgAS ἀπεσκόλυπτε ν· ἀπεσκέπαζε τὸ δέρμα. ### alpha 6046 ὅθεν καὶ σκυλοδέψης ἀπεσκοράκιστ ο· καταπεφρόνητο ἀπεσκόρδαζε ν· ἀπεσύρατο ἀπεσκοτωμέν α· ἐσκιαγραφημένα. ### alpha 6049 τὰς γὰρ χρίσεις σκότους καλοῦσιν οἱ ζωγράφοι (Ar. fr. 712) ἀπεσκύθιστα ι· κέκαρται ἀπεσόϊξε ν· ἀπέσωσεν. ### alpha 6051 Λάκωνες † ἀπεσουτή ρ· ἀπεσώθη. ### alpha 6052 Λάκωνες ἀπεστύπαζο ν· ξύλοις ἀπεδίωκον (Archil. ### alpha 6053 fr. 127) ἀπεσποδικότω ν· φλεγομένων ἐν τῇ τέφρᾳ † ἀπεσπάδαντ ο· ἀπέστησαν ἀπεσποδῆσθα ι· ἀπεῤῥῖφθαι. ### alpha 6056 ἀποθανεῖν ἀπεσσύ α· ἀπέσσυται, ἀπέδρα, ἀπηλλάγη. ### alpha 6057 ἠφανίσθη ἀπεσταύρωσα ν· ἀπέφραξαν ξύλοις ἀπέστ η· ἐχωρίσθη ἀπέστιχε ν· ἀπῆλθεν (μ 143) ἀπεστλεγγισμένο ν· ἀπεξυσμένον. ### alpha 6061 Στλεγγὶς γὰρ ἡ ξύστρα (Ar. Eq. 580) ἀπετύλου ν· ἀπέσυρον. ### alpha 6062 ἀπεγύμνουν τὸ αἰδοῖον (Pherecr. fr. 204) * ἄπεστι ν· ἀπέχει (Iob 6,13) AS ἀπεστύ ς· ἀποχώρησις ἀπεστυφέλιξε ν· ἀπέῤῥιψεν. ### alpha 6065 [ἀπέσφηλεν]. ἀπέκρουσεν. * ἀποδιέσεισεν. (Π 703) ἐδίωξεν A ἀπεστ ω· †ἀγνοία, ἢ ἀπείη. ### alpha 6066 ἢ μὴ γένοιτο ἀπεσφακέλισε ν· ἐσάπη. ### alpha 6067 Ἀριστοφάνης Ὁλκάσιν (fr. 424) οἱ δὲ ἰατροὶ τὴν ἐκ τῆς σήψεως μελανίαν vgAS ἢ ἀντὶ τοῦ προσεσπάσθη. ἢ αἰφνιδίως ἀπέθανεν Σ * ἀπέσφηλε ν· ἀποτυχεῖν ἐποίησεν (n) ἀπεσφραγίσθα ι· ἀποκεκλεῖσθαι ἀπέσχα ς· ἀπέσχασας ἀ π ’ ἐσχαρόφι ν· ἀπὸ τῆς ἐσχάρας (η 169) * ἀπεσχεδιάζετ ο· ἀσκέπτως ἐγένετο n * ἀπεσχεδιάζετ ο· ἡτοιμάζετο vgA ἀπεσχοινισμένο ς· [ὡς] διεστηκώς, διεζευγμένος, * ἀποκεκλεισμένος (Dem. ### alpha 6074 25,28) An * ἀπετείχιζο ν· ἀπεχώριζον (Thuc. ### alpha 6075 6,103,1 ..) (vg)An * ἀπετέλεσε ν· ἀπήρτισεν (Hdt. ### alpha 6076 5,92 η 1) An ἀπετέλου ν· ἀπεπλήρουν * ἀπετίννυο ν· ἀπεδίδουν (Ps. ### alpha 6078 68,5) vgAPn * ἀπετίννυτ ο· ἀπελάμβανεν (Π 398) An * ἀπέτισε ν· ἀπέδωκεν (g) A * ἀποτμήγουσι χαράδρα ι· ἀποτέμνουσιν αἱ ὑδροῤῥόαι (Π 390) A * ἀπετράπημε ν· ἀπεφύγομεν A ἀπετυμπάνισα ν· ξύλῳ ἀνῃρήκασιν * ἀπευθανατίζει ν· ἀποθνήσκειν (2. ### alpha 6084 Macc. 6,28) A ἀπευήκασι ν· ἐξηραμμέναι εἰσίν ἀπευθή ς· οὐδὲν ἀκούσας (γ 184) [ ἄπευτο ς· ἀνήκοος. ### alpha 6087 ἢ ἀπαθὴς ὢν παντὸς κακοῦ] * ἀπευθῦνα ι· κολάσαι An * ἀπευθύνε ι· κολάζει (Eur. ### alpha 6089 Bacch. 884) (vg)Pp ἀπευκταίοι ς· ἀχρησίμοις * ἀπευκτό ν· μισητόν vgAn τὸ μὴ εὐχῆς ἄξιον gA ( * ) ἀπεύδ α· ἀπηγόρευσεν * ἄπευστο ς· ἀνήκοος A † ἀπευτελεῖσθα ι· ἀπάρξασθαι ἀπεύχετα ι· ἀρᾶται ἀπέφατ ο· ἀπέθανεν ἀπέφατ ο· ἀπείπατο. ### alpha 6097 ἀπεφήνατο ἀπέφησε ν· ἠρνήσατο (Men. ### alpha 6098 fr. 995) * ἀπεφθαρμένο ν· ἀποθνήσκοντα A ἀπέφθιθε ν· ἀπεφθάρησαν (γ 110) ἀπέφρησα ν· ἀφῆκαν. ### alpha 6101 Κρατῖνος Θρᾴσσαις (fr. 78) [ ἀπέφρυσε ν· ἀπέξεσεν. ### alpha 6102 ἀπέβαλεν] ἀπέχεσθα ι· φεύγειν ἄπεχε χρο ΐ· ἀπέχεσθαι ἐποίει τοῦ χρωτός (Ω 19) * ἀπέχ ῃ· λάβῃς A ἄπεχ ε· ἐκώλυε (Ω 19) * ἀπέχθει α· ἔχθρα. ### alpha 6107 μῖσος vgA * ἀπεχθάνοντ ο· [ἐμισεῖτο] ἐμισοῦντο b ἀπεχθέο ς· ἐχθροποιοῦ ( * ) ἀπεχθαίρω ν· μισῶν (Greg. ### alpha 6110 Naz. c. 2,1,34,152) * ἀπεχθή ς· ἐχθρός gAn * ἀπέχθετ ο· ἐμισεῖτο (Ζ 140) An * ἀπεχθήρ ω· μισήσω (Γ 415) As * ἀπέχθομα ι· μισοῦμαι (Eur. ### alpha 6114 Hipp. 1260 v. l.?) As * ἀπεχθῶ ς· ἐχθρωδῶς vgA ἀπέχ ω· πόῤῥω εἰμί ἀπεχοιρίασε ν· ἀπεσκίρτησεν. ### alpha 6117 οἱ δὲ ἀπὸ τῶν χοίρων, ἀπέπληξεν * ἀπέχρ α· ἤρκει (Hdt. ### alpha 6118 1,66,1) vn * ἀπέχρησε ν· ἤρκεσεν s ἀπεχρήσαντ ο· ἀπέκτειναν (Ar. ### alpha 6120 fr. 358) ἀπέψ α· ἀπέμασσεν (Eur. ### alpha 6121 I. T. 311) A ἀπεψύχ η· ἀπεπνευματίσθη. ### alpha 6122 Αἰσχύλος Κερκυόνι Σατυρικῷ (fr. 104) * ἀπεψύχοντ ο· ἐξηραίνοντο ἀνέμῳ (Λ 621) (n) * ἀπεώρητο ν· ἀμετεώριστον An * ἀπεωρούμενο ν· κρεμάμενον vgA * ἀπεώσατ ο· ἀπεσείσατο vgA κατεβάλετο * ἀπέωστ ο· ἀπώθητο A (b) * ἀπηνήνατ ο· παρῃτήσατο d [ ἀπέωστο ν· ἀπόθητον] * ἀπηβηκώ ς· τὴν ἀκμὴν παρελθών A [ ἀπῆγ ε , ἐλεῶ ς· σκληρός] [ ἀπηνή ς· ἀπήρητος] * ἀπηγμένω ν· κρατηθέντων. ### alpha 6133 ⸤ ἀποφερομένων (A) * ἀπηγορευμέν α· ἄνομα (A) ἀπηγόρευτα ι· κεκώλυται ἀπηγορευμένο ς· ἀποβεβλημένος ἀπηγόρευμ α· ἀπολόγημα ἀπηγορήσομα ι· ἀπολογήσομαι ἀπηγενέε ς· ἀποτεταγμένοι ἀπηγκωνισμένο ς· ἐν σχήματι τὸν ἀγκῶνα ἀποτετακώς ἀπηδέσθ η· †ἄμορφος ἐγένετο ἀπῃθάλωσε ν· ἐξεπύρωσεν. ### alpha 6142 ἢ ἀπέσβεσεν ἀπήκε ι· ἀπέχει. ### alpha 6143 ἢ εἰς ὀξὺ συνάγει † ἀπηκολλύρισε ν· ἐν τῷ παραβεβλῆσθαι ἀπέστροφε. ### alpha 6144 Λάκωνες ἀπήκοο ι· οἱ μὴ ὑπήκοοι * ἀπῆκτ ο· ἀπηνέχθη (Gen. ### alpha 6146 40,3) vgA ἀπηλλάξ ῃ· ἀπηλλαγμένος ἔσῃ * ἀπηλγηκότε ς· μηκέτι θέλοντες πονεῖν (n) ἀναίσθητοι γενόμενοι (vgAb) ἀποκαμόντες (Eph. ### alpha 6148 4,19) gPn * ἀπηλγηκώ ς· ἀναίσθητος, παρὰ τὸ ἄλγος A ἀπηλεγέω ς· ἀπολελεγμένως. ### alpha 6150 ⸤ ἀποτόμως T. AN 2 κεκριμένως (Ι 309) b * ἀπηλοίησε ν· ἀπηλόησεν. ### alpha 6151 ⸤ ἀπέκοψεν (Δ 522) AS * ἀπημάλδυνε ν· ἤμβλυνεν. ### alpha 6152 ⸤ ἠφάνισεν (Greg. Naz. c. 1,2,14, 115?) T * ἀπήμαντο ς· ἀβλαβής. ### alpha 6153 Πῆμα γὰρ ἡ βλάβη (τ 282) vg(A) * ἀπήμβροτ ε· ἀπέτυχεν (Ο 521) A ἀπήμησα ν· ἀπεθέρισαν * ἀπήμον α· ἀβλαβῆ gA ἀπήμαντον (ε 268 . ### alpha 6156 .) ἀπήμπλακο ν· ἀπέτυχον ἀπημύλλαινε ν· ἐξηυτέλιζεν ἀπήμω ν· * ἀβλαβής (δ 519) Ab ἀπήμαντο ς· ἀναμάρτητος (Aesch. ### alpha 6159b Suppl. 575?) * ἀπηναῖο ς· ἀπάνθρωπος. ### alpha 6159c ὠμός A * ἀπηνέ ς· σκληρόν Pp ὠμόν (Sap. ### alpha 6160 17,19) s ἀπηνέο ς· σκληροῦ d ὠμοῦ (Α 340) ἀπηνεμήθ η· ὑπ’ ἀνέμου ἔπεσεν * ἀπηνέστερο ν· ἀποτομώτερον vgAn * ἀπηνέμοι ς· μὴ ἔχουσιν ἀνέμους vgA [ἢ ξηρασία. ### alpha 6164 ] ἢ ἄποθεν ἀνέμων gA ἀπήν η· ἅμαξα. ### alpha 6165 οἱ δὲ ζεῦγος ἡμιόνων * ἀπηνή ς· σκληρός. ### alpha 6166 ὠμός (Sap. 17,17) vgAn χαλεπός (n) κακός ἀπηξίωσε ν· ἀπέβαλεν ἀπήορο ι· ἀποκρεμεῖς. ### alpha 6168 ἀπαρτιζόμενοι ἀπήορ α· μετέωρα, ὑψηλά ἀπήορο ν· ἀπέχον * ἀπῆρα ν· ὥδευσαν (Num. ### alpha 6171 20,20) vgA ἀπηρεῖ ς· ἀπήρωτοι, οὐ πεπηρωμένοι * ἀπηρείσατ ο· ἔπηξεν gA * ἀπῆρε ν· μετέστησεν (Ps. ### alpha 6174 77,26) (n) * ἀπῆρκε ν· ἀπεδήμησεν A ἀπήρξατ ο· ἀπαρχὰς ἔδωκεν (2. ### alpha 6176 Paral. 30,24) (vg) A ἀπηρτημέν η· κρεμαμένη * ἀπηρτημένο ι· μακρὰν ὄντες A ἀπηρτισμένο ν· τέλειον ἀπήτρι α· ἀκέστρια ἀπηύδησα ν· ἀπέγνωσαν, ⸤ ἀπηγόρευσαν (gA) * ἀπηύρ α· ἀφῆκεν. ### alpha 6182 ἀφεῖλεν (γ 192 ..) A ἀπηύρω ν· ἀφείλαντο N Εὐριπίδης †Ἀνδρομάχῃ (Eur. ### alpha 6183 fr.) * ἀπηχέ ς· ψευδές. ### alpha 6184 ἀηδές An * ἀπηχεστάτω ν· ἀηδεστάτων A ἀπήχει α· δυσοιωνισμός. ### alpha 6186 ἀπέχθεια. μῖσος ἀπηχή ς· ἀπεχθής * ἀπήχθετ ο· ἐμισεῖτο (Ζ 140) g * ἀπηχθημένο ν· ἀπόβλητον (n) psΣ * ἀπηχθημένο ς· μεμισημένος A ἀπηχῶ ς· σκληρῶς. ### alpha 6191 ἀπεχθῶς ἀπήωρο ι· μακροί, καὶ ἐκτεταμένοι (μ 435) Ἀπιακὸς ἄρτο ς· ὁ Μεμφιτικός ἀπιαλεῖ ς· ἀποπέμψεις * ἀπίαλο ς· ῥῖγος ps * ἀπίδ ω· ἴδω (Phil. ### alpha 6196 2,23) A (vgP) ( * ) ἄπιτ ε· ἔλθετε ἀπίε ι· ἀπέρχεται ἀπί η· ἀλλοδαπή, ἀλλοτρία (Α 270) * ἀπίη ς· πολὺ ἀπεχούσης (Γ 49) A ἀπίης γαίη ς· τῆς μακρὰν ἀπεχούσης γῆς (η 25) † ἀπίθετ ο· ἀπεζημιοῦτο ἀπιθοῦντ ι· ἀνυποτάκτῳ ἀ π ’ ἰκριόφι ν· ἀπὸ τοῦ ἰκρίου. ### alpha 6204 λέγεται γὰρ καὶ ἡ τοῦ κυβερνήτου καθέδρα ἰκρίον (μ 414) ἀπικρόχολο ν· τὸ οὐκ ἔχον ξανθὴν χολήν ἀπικμῶντ ο· ἀπεψῶντο ἀπιλημμέν η· κρατηθεῖσα ἀπινεῖτα ι· ἀπορυποῦται. ### alpha 6208 Πίνος γὰρ ὁ ῥύπος ἀπινύσσω ν· ἀπινύτως ἔχων, οὐ σωφρονῶν. ### alpha 6209 Πινὺς γὰρ ἡ σωφροσύνη (Ο 10) ἄπιο ς· ἡ ὄγχνη καλουμένη. ### alpha 6210 βοτάνη * ἀπιόντο ς· πορευομένου A Ἆπι ς· βασιλεύς, ὡς Αἰγύπτιοι. ### alpha 6212 καὶ ὁ παρ’ αὐτοῖς ἆπις ἀπιστε ῖ· ἀπειθεῖ. ### alpha 6213 Σοφοκλῆς Αἰθίοψιν (fr. 29) ἄπιστο ς· ἀπαράπειστος. ### alpha 6214 ἀπειθής. Σοφοκλῆς Τρωΐλῳ (fr. 570) ἄπιχθυ ς· ὁ μὴ ἐσθίων ἰχθύν (Ar. ### alpha 6215 fr. 565) * ἀπιώ ν· πορευόμενος, ⸤ ἀπερχόμενος A * ἁπλ ᾶ· εὐθέα (s) * ἄπλαστο ς· ἀληθινός (Gen. ### alpha 6218 25,27?) vg ἁπλα ῖ· ὑποδήματος εἶδος 〈Λακωνικοῦ〉 q ἀπλάκητο ν· ἀναμάρτητον. ### alpha 6220 Σοφοκλῆς Τραχινίαις (120) * ἄπλετο ν· πολύ (n) μέγα vA ἀμέτρητον (n) οἷον ἄπλεθρον. ### alpha 6221 ἢ τὸ μὴ πλεόμενον * ἄπλετο ς· ἀπροσπέλαστος (Pn) * ἁπλῆ ν· ἀκακούργητον vg * ἀπλή ξ· ὁ μὴ πεπληγμένος (Greg. ### alpha 6224 Naz. c. 2,1,11,732) A ἄπλητο ν· ἀπρόσιτον. ### alpha 6225 * ⸤ ἀχώρητον A μέγα † ἄπλαντ α· ῥυπαρά ἀπλαν ῆ· πολλά. ### alpha 6227 Κύπριοι ἀπλήμω ν· ἄπληστος ἁπληγί ς· σύμμετρος χλαῖνα (n) οὐ δυναμένη διπλωθῆναι (Ar. ### alpha 6229 fr. 54) ἁπλήγιο ς· ἁπλοῦς (Eupol. ### alpha 6230 fr. 222) ἄπλευρο ς· ἡ μὴ ἔχουσα βοηθόν, ἢ πλευράν * ἄπληστο ς· ἀχόρταστος (Prov. ### alpha 6232 28,25) P ἁπλοΐδε ς· ἱμάτιον μικρόν (Ω 230?) ἁπλοϊκό ς· ἁπλοῦς ἁπλοϊκώτερο ς· ἁπλούστερος * ἄπλοο ι· οἱ μὴ δυνάμενοι πλέειν gA ἁπλοΐ ς· ἱμάτιον μικρόν ἁπλοῦ ν· ἀσύνθετον. ### alpha 6238 ἢ τὸ μὴ πλάγιον ἄπλυτοι ῥαφανίδε ς· οὕτως ἔνιοι ὡς Εὔπολις (fr. ### alpha 6239 312), ἃς καὶ Θασίας τινὲς ἔλεγον ἁπλῶ ς· συντόμως, καθάπαξ ἄπνευστο ς· οὐκ ἀναπνέων κατὰ φύσιν (ε 456) † ἀπνίγμο υ· οὐ πεπνιγμένου· ‚ἀπνίγμον κνώδοντοσ‛ * ἄπνου ς· ἄψυχος A νεκρός P ἄφωνος * 〈 ἄπ ο·〉 ἄποθεν An μακρόθεν (ζ 40) g [ ἀπόαιμα ι· ἀποδιώξω] ἀποάγνυ ς· [ἀπο]καθαιρεῖς ἀποαἵρε ι· ἀποκαθαίρει. ### alpha 6247 Κύπριοι * ἀποαίνυμα ι· ἀφαιροῦμαι (Α 262) n ἀποαίνυτ ο· ἀφῃρεῖτο (μ 419) ἀποβάθρ α· ἀποβατήρια, ἢ κλῖμαξ νεώς. ### alpha 6250 Σοφοκλῆς Μυσοῖς (fr. 382) ἀποβαίνε ι· ἐξέρχεται ἀποβαίνοντε ς· ἀναβαίνοντες * ἀπὸ βαλβῖδο ς· ἀπὸ τῆς ἀφετηρίας A ἀποβάλλει ν· ἀπολέσθαι τὰς τρίχας, τίλλειν ἀ π ’ ὀβελίσκου ἰχθῦ ς· οἱ ἀναπεπαρμένοι (Com. ### alpha 6255 ad.?) ἀποβήσετα ι· γίνεται (Luc. ### alpha 6256 21,13) ἀπὸ βηλο ῦ· ἀπὸ τοῦ οὐδοῦ (Α 591) * ἀπόβλεπτο ν· ἔνδοξον (Cyr. ### alpha 6258 in Esai p. 388a Aub.) gAPn * ἀπόβλητο ν· 〈ἀποβολῆς ἄξιον〉 (Β 361) n * ἀποβλίσα ι· ἀποθλῖψαι Σ ἀποβλύζω ν· ἀναβάλλων p τὸ αὐτὸ καὶ τὸ ἀναφλύω ν. ### alpha 6261 ἔστι δὲ ἡ λέξις τῶν πεποιημένων (Ι 487) * ἀπόβολο ν· ἀποβεβλημένον A * ἀποβουκολήσα ς· ἀπατήσας (vg) Σ [ἀποστήσας A] ἀποβράσα ι· τὸ διαττῆσαι πυροὺς ἢ ἄλευρα ὀθόνῃ (Callim. ### alpha 6264 Hec. fr. 334) ἀπόβρασμ α· κάχλασμα ἀποβράσματ α· τὰ σκύβαλα τῶν πυρῶν ἀποβρίξα ι· . ### alpha 6267 .. μετὰ βορὰν ἀπονυστάξαντας (μ 7) ἀποβρόχθι〈σον 〉· κατάπιε (Ar. ### alpha 6268 fr. 236?) ἀποβώμιο ς· ἄθεος. ### alpha 6269 (Eur. Cycl. 365?) καὶ θυσίαι ἀποβώμιο ι· αἱ μὴ ἐν τοῖς βωμοῖς ... ἀπόγεμ ε· ἄφελκε. ### alpha 6270 Κύπριοι * ἀπογενόμενο ι· ἀποθανόντες (1. ### alpha 6271 Petr. 2,24 ..) A ἀπόγνοι α· ἀπόγνωσις (Thuc. ### alpha 6272 3,85,4) ἀπογνώμω ν· ἀποβεβληκὼς πάντας τοὺς ὀδόντας, καὶ μὴ ἔχων δι’ οὗ γνωσθῇ ἀπόγνωσι ς· ἀνελπιστία ἀπογνώστη ς· ἀνέλπιστος ἀπόγονο ς· υἱός, ἢ ἔκγονος, ἢ συγγενής ἀπογραφ ή· * ἀρίθμησις (Luc. ### alpha 6277 2,2) vgAn ἢ ἡ γινομένη μήνυσις ἀπόγυιοι εὐχα ί· σιωπώμεναι * ἀπογυιώση ς· ἀσθενῆ ἢ χωλὸν ποιήσῃς (Ζ 265) A ἀπογυμν ῶ· φανερὸν ποιῶ ἀποδαιμονίζε ι· ἀποκαρτερεῖ ἐν τῷ ἐνθουσιᾶν * ἀποδαρθάνε ι· ἀποκοιμᾶται A * ἀποδάσετα ι· ἀπομερίζει (Greg. ### alpha 6283 Naz. c. 2,2,5,35) (g) ἀποδάσμιο ι· ἀποδεδασμένοι (Hdt. ### alpha 6284 1,146,1) ἀποδαστύ ς· ἀπομερισμός ἀπόδαστο ι· μετοικισθέντες ἀποδάψα ι· ἀποκόψαι * ἀποδεῖ ν· ἀποδεσμεῖν gAS ἀπόδειπνο ς· ἄδειπνος * ἀποδειροτομήσ ω· ἀποτεμῶ τοὺς τραχήλους (Σ 336) vgASn ἀποδεχθέντ α· ἀποδοχῆς ἀξιωθέντα ἀποδέκτα ι· ἀρχὴ Ἀθήνησι τῶν ἀποδεχομένων τὰ χρήματα . ### alpha 6292 .. * ἀπόδεκτο ν· ἐπαινετόν (1. ### alpha 6293 Tim. 2,3) vgAS ἀποδέοντε ς· ἐλλείποντες * ἀποδέουσ α· λείπουσα. ### alpha 6295 ὑστεροῦσα gA Δεῖ γὰρ τὸ ὑστερεῖ σημαίνει, ὅτε ῥῆμά ἐστι. τὸ ἐπίῤῥημα δὲ τὸ χρὴ σημαίνει A * ἀποδέε ι· λείπει * ἀποδέω ν· λείπων (A) n ἀπόδεσμο ς· κόσμιόν τι γυναικεῖον. ### alpha 6298 περικεφάλαιον (Ar. fr. 320,13?) ἀπὸ δὲ χλαῖναν βάλ ε· ἀπέβαλε δὲ τὸ ἱμάτιον (Β 183) ἀποδημε ῖ· ἀναχωρεῖ * ἀποδιδράσκω ν· ἀποφεύγων P δραπετεύων * ἀποδιΐσταντα ι· χωρίζονται A ἀποδικεῖ ν· ἀπολογεῖσθαι δίκην (Antiphan. ### alpha 6303 fr. 313) * ἀποδιοπομπεῖσθα ι· ἀποστρέφεσθαι p, τὸν ἀποτρόπαιον ⸤ ἐκπέμπεσθαι μακράν, ἀποκαθαίρεσθαι AS ἀποδίωμα ι· ἀποδιώξω (Ε 763) ἀποδοθ ῇ· πραθῇ * ἀποδοκιμάζε ι· ἀποβάλλει vgAS ἀποδομένο υ· πωλήσαντος [ ἄποδο ν· βραδύ. ### alpha 6309 ἢ ἀπαγόρευσις] ἀπόδοντ ο· ἀπώλοντο (Β 162) * ἀποδόσθα ι· πιπρᾶσαι (psΣ) ἀπὸ δόξη ς· ἀπὸ δοξασμοῦ g ἀπὸ ὑπονοίας (Κ 324) ἀπὸ δορό ς· ἀπὸ δόρατος βολῆς, ἢ μέγεθος βολῆς διαστήσας * ἀποδο ῦ· ἀπόλυσον A ἀποδοῦ ν· ἀποδοῦναι ἀποδοχμώσα ς· πλαγιάσας, ἢ πλατὺς ἀνακλιθείς (ι 372) ἀπόδραγμ α· ἀπομερισμός ἀποδρέπει ν· ἀφαιρεῖν ἀπόδρομο ν· ἐλαττούμενον τοῖς δρόμοις. ### alpha 6319 ἢ παλίνδρομον. ἢ μετ’ ἐπάνοδον. Ἀκρισίῳ (Soph. fr. 70) ἀποδρύφο ι· ξαίνοι, ἢ ἀποξέσει (Ψ 187 . ### alpha 6320 .) AS ἀποδρύψωσ ι· καταξέσωσι (ρ 480) ἀπόδυθ ι· ἀπόδυσαι AS [ἀποδυθῇ] ἀποδύο ι· ἀποδύσοι * ἀποδυσπετε ῖ· ἀποδύρεται vgASn ἀποδυρόμενο ς· θρηνῶν. ### alpha 6325 πενθῶν * ἀποδώσετα ι· πωλεῖ (Prov. ### alpha 6326 28,21) AS ἀπὸ δ ’ ὀστέον ἄχρις ἄραξε ν· ἄχρι τοῦ ὀστοῦ τὴν σάρκα διέκοψεν (Π 324) * ἀπὸ ἕθε ν· ἀπὸ ἄνωθεν. ### alpha 6328 ἀπὸ ἑαυτοῦ (Ζ 62) AS [ ἀποεῖπε ν· ἀπαρνῆσαι] ἀπόειπ ε· ἀπόφησον, ⸤ ἀπάρνησαι (Α 515) AS * ἀπὸ ἕ ο· ἀφ’ ἑαυτῆς (Ε 343) n ἀπόερσ ε· ἀπέπνιξε, τουτέστι ποταμοφόρητον ἐποίησεν (Ζ 348) ἀποέρσε ι· ἀποστεφήσῃ. ### alpha 6333 ⸤ ἀποπνίξει (Φ 283) S ἀποέργαθε ν· ἐχώριζεν, ἠφόριζεν (φ 599) ἀποέργε ι· χωρίζει (γ 296) ἀποένυτα ι· ἀφαιρεῖται (ρ 322) † ἀποέσα ν· ἀπῆσαν ἀπόθε α· ἄθεα, ἐκτὸς θεῶν. ### alpha 6338 Σοφοκλῆς Θυέστῃ (fr. 245) ἄποθε ν· ἐκτός. ### alpha 6339 ⸤ ἔξωθεν g ἀπόθεσι ς· ἀπόδοσις ἀπόθεστο ς· 〈οὐκ〉 ἐπιζήτητος (ρ 296) ἀπόθετο ς· κείμενος ἀποθήσεσθα ι· κεκτήσεσθαι ἀποθησαμέν η· ἀποσωρεύσασα ἀπόθητο ς· μὴ φιλούμενος ἀποθλίψαντε ς· * ἐκπιάσαντες (g) A ἀποστάξαντες ἀπόθο υ· θές ἀπόθρεκτ α· φευκτά ἀποθριάζει ν· τὸ ἀφαιρεῖν φύλλα συκῆς. ### alpha 6349 καταχρηστικῶς δὲ καὶ τὸ ὁτιοῦν ἀφαιρεῖν ἀπόθρι ξ· ἄνηβος. ### alpha 6350 ἄθριξ (Callim. fr. 543) ἀποθρώσκοντ α· ἀποπηδῶντα (Β 702) ἀποθύμι α· * ἀπαρέσκοντα τῇ ψυχῇ n(AS) ἢ ἐχθρά. ### alpha 6352 [ἀπὸ ψυχῆς, ἀπὸ θυμοῦ. ἢ] (Ξ 261) ἀπὸ θυμο ῦ· ἀπὸ ψυχῆς. ### alpha 6353 ἢ ἄποθεν τῆς ψυχῆς (Α 562) ἀποθυρούμενο ς· ἀποκεκλεισμένος ἀποθύσκει ν· ἀποτυγχάνειν ἀποθύσσ ῃ· ἀποπνεύσῃ. ### alpha 6356 ἀποζεύξῃ. ἀποσείσῃ ἀπὸ Ἰδαίων ὀρέω ν· ἀπὸ τῶν τῆς Ἴδης ὀρέων (Θ 170) AS ἀποίζει ν· †ἀπομωκᾶσθαι * 〈 ἀποικία ν·〉 ἀποίκησιν μετανάστασιν (Sap. ### alpha 6359 12,7?) AS ἀποικιστή ς· κατοικιστής ἄποιν α· * λύτρα vgASn καὶ δῶρα n ἔστι δὲ καὶ ἀντί τινος ἐκτίσματα (Α 13) * ἀποινᾶ ν· ἀπολυτροῦν AS ἄποινο ν· ἀτιμώρητον. ### alpha 6363 ἢ λύτρον * ἄποιο ν· ἀνήδονον. ### alpha 6364 ἄνοστον vgASn * ἀποίσε ι· ἀπενέγκῃ ASP * ἀποίσ ω· ἀποφέρω (A) * ἀποίχετα ι· ἀφίσταται (n) ἄποκ α· ἀπόκιστα. ### alpha 6368 οὐ κεκαρμένα ἀποκαθημέν η· αἱμοῤῥοοῦσα (Lev. ### alpha 6369 20,15 ..) * ἄπο καὶ κλισιάω ν· ἀπὸ τῶν σκηνῶν (Β 91) AS ἀπὸ καιρο ῦ· ἀκαίρως † ἀποκαραδοκί α· προσδοκία (Rom. ### alpha 6372 8,19) vgAPn ἀπεκδοχή vg (1) ἀποκάλυψι ς· πρόγνωσις, προθεωρία (Rom. ### alpha 6373 16,25 ..) * ἀποκαταλλάξα ι· φίλον ποιῆσαι (Col. ### alpha 6374 1,20 ..) vgAn (a) ἀποκατάστασι ς· τελείωσις (Act. ### alpha 6375 3,21 ..) ἀποκαταρτῦσα ι· τελειῶσαι ἀπό κ ’ ἐστίλα ι· ἐκδείραι 〈ἄν〉 * ἀπόκειτα ι· ἡτοίμασται (2. ### alpha 6378 Tim. 4,8) gAS ἀποκεκλεῖσθαι σιτίω ν· ἀνορέκτως ἔχειν τροφῆς (Dem. ### alpha 6379 54,11) † ἀπόκετο ν· ἀποκομίζων * ἀποκηδήσαντ ε· ἀφροντιστήσαντες (Ψ 413) ASn ἀποκέλλει ν· ἀποδιώκειν ἀποκήρυκτο ς· ὁ ἐπὶ ἁμαρτήμασιν ἐκπεσὼν τῆς πατρῴας οἰκίας q 〈ἐκποίητος δὲ ὁ ἑτέρῳ δοθεὶς εἰσποιήσασθαι· οὕτως Ἐρατοσθένησ〉 q * ἀποκηρυχθέντ α· ἀποβληθέντα vgA ἀποκλαί ω· κλαίω * ἀποκλήρωσι ν· τὸ μέρος (vg) An * ἀπόκλεισμ α· φυλακή (Ierem. ### alpha 6387 36,26) AS ἀποκλείσαντε ς· φυλακίσαντες ἀπόκλωμ α· ἀπολογία ἐπὶ τὸ χεῖρον ἀποκλωνε ῖ· ἀποστροφεῖ. ### alpha 6390 Ταραντῖνοι * ἀποκναίε ι· λυπεῖ. ### alpha 6391 φονεύει vgAn [ ἀποκλάνε ι· ἀποκάμνει AS] ἀπολλύει. ἀποτρίβει (n) ἀποκόπτει (Dem. 21,153) ASn * ἀποκναίει ς· ἀναιρεῖς (Men. ### alpha 6392 fr. 341) AS * ἀποκνε ῖ· ἀποκάμνει. ### alpha 6393 [βέβαιος, ἀσφαλής] ἢ ἀποσπᾷ. ἀφέλκει †τὸν πατέρα (Levit. 1,15 ..) AS ἀπόκναισι ς· ἡ κατὰ βραχὺ ἀναιροῦσα λύπη ἀποκναισθέντε ς· λυπηθέντες ἀποκναισάμενο ι· ἀποξύσαντες ἀπόκνησι ν· ὄκνον. ### alpha 6397 ἀποκάκησιν (Thuc. 1,99,3) * ἀπόκνιζ ε· ἀπότιλλε (1. ### alpha 6398 Regn. 9,24) ASn † ἀποκολοκαύτωσι ς· παρ’ †Ἰνδοῖς ἡ συνουσία. ### alpha 6399 οἱ δὲ παρὰ Παφλαγόσι †τινῶν χριομένων τὰ αἰδοῖα δονεῖν †παρέχει * ἀποκομίζεσθα ι· ἀποφέρεσθαι AS(n) ἀποκοπῆνα ι· ἐπὶ τῶν ἰχνευόντων λέγεται, ὅταν μὴ εὕρωσιν ἀποκοπησαμέν η· στερνοκοπησαμένη. ### alpha 6402 ἀποκοψαμένη ἀποκορεῖ ν· ἀποψᾶν ἀπὸ τραπέζης ἀποκορσωσαμέναι ς· ἀποκειραμέναις· κόρσας γὰρ τρίχας. ### alpha 6404 Αἰσχύλος Ὑψιπύλῃ (fr. 248) ἀποκοτταβίζει ν· τὸ λειπόμενον πόμα τοῦ ποτηρίου ἐκχέειν οὕτως, ὥστε ψόφον ποιεῖν ἀποκραιπαλισμό ς· †ἀπανθρακισμός † ἀποκρισάμενο ι· ἀπολουσάμενοι, ἐπιπλυνάμενοι ἀποκλύσασθα ι· ἀποκαθαίρεσθαι (Plat. ### alpha 6408 Phaedr. 243?) * ἀποκριθῆνα ι· χωρισθῆναι p(n) Σ * ἀπόκριμ α· κατάκριμα vgA ψῆφον (2. ### alpha 6410 Cor. 1,9) * ἀποκρίνο υ· ἀποφαίνου ASn ἀπόκρισι ς· ἀπολογία. ### alpha 6412 ἢ εἶδος ὀρχήσεως ἀπόκροτο ν· σκληρόν * ἀποκρούεσθα ι· ἀποβάλλεσθαι gAn ἀποκτᾶσθα ι· τὸ ἀποβάλλεσθαι ἀπόκυνο ν· μάζα μεμαγμένη φαρμάκῳ, πρὸς ἀναίρεσιν κυνῶν. ### alpha 6416 ἢ εἶδος βοτάνης ἀποκυπαρῶσα ι· ἀποκτεῖναι ἀποκυριάζει ν· ἀποκακεῖν. ### alpha 6418 ἀποφεύγειν. ἀποσκιρτᾶν ἀπολάκημ α· ῥάπισμα. ### alpha 6419 ἀπὸ τοῦ ψοφεῖν ἀπολαχόντε ς· ἀποκληρώσαντες (Hdt. ### alpha 6420 4,115,1 ..) ἀπόλυμ α· †δαίμων ἢ θυσία, ζῶντες ἄνθρακες ἀπολαύε ι· τρυφᾷ ἀπολελασμένο ν· ἀπολαθόμενον * ἀπολέγε ι· παραγγέλλει AS(n) ἀπολέγει ν· ἀπολέγεσθαι. ### alpha 6425 ἀπαυδᾶν ἀπολέγομα ι· ἀπαγορεύω * ἀπολέγοντε ς· ἀπαγορεύοντες ASn (a) ἀπολείπετα ι· ἀπομένει (Hebr. ### alpha 6428 4,9) * ἀπολείψετα ι· ἐάσεται AS * ἀπολεκτῶ ν· ἐκλεκτῶν (vg) A ἀπολελάγνευτα ι· εἰς λαγνείαν ἀνάλωται (Com. ### alpha 6431 ad.?) ἀπολελαμμέναι κοιλία ι· παρὰ Ἱπποκράτει (Prorrhet. ### alpha 6432 1,41) * ἀπολέξα ς· ἐκλεξάμενος (Thuc. ### alpha 6433 4,70,2) ἀπολέξ ω· ἐρῶ. ### alpha 6434 δηλώσω ἀπολέλαστα ι· ἀπολέλησται † ἀπολελεψειμένα ι· ἀποκειραμένου· ‚ἀπολελεψειμένου τὰ καλά. ### alpha 6436 ‛ ἀπόλειψι ς· ἡ ἀπὸ γυναικῶν ἐγκατάλειψις ἀπολέψομε ν· ἀποδέρομεν. ### alpha 6438 Λέψαι γὰρ τὸ ἀποδεῖραι ἀπόλεμο ν· ἀπειροπόλεμον (Eur. ### alpha 6439 Hec. 1034) * ἀπολέσθα ι· ἀποθανεῖν (γ 234 . ### alpha 6440 .) AS ἀπολιβάξα ι· ἀπολεῖψαι. ### alpha 6441 ἐκνοτίσαι. ἄλλοι ποῤῥωτέρω ἀπελθεῖν (Eupol. fr. 206) * ἀπόληγ ε· παύου (Α 230) ASn ἀπολείβοντε ς· ἀποστάζοντες. ### alpha 6443 ἀποσπένδοντες ἀποληρό ς· ἡ τοῦ θανάτου γραφή. ### alpha 6444 Ταραντῖνοι ἀπολιβάσα ι· ἀποπεσεῖν ἀπολισθῆνα ι· ἀποστραφῆναι ἀπολιγαίνει ν· ἀφηδύνειν. ### alpha 6447 ἀποφθέγγεσθαι. ἢ βάζεται [ἀποτρέχειν] † ἀπολεῖν α· ἀποστρέφειν. ### alpha 6448 Λάκωνες * † ἀπόλιο ν· θαῦμα ASp (Theocr. ### alpha 6449 1,56) ἀπολιταργίσα ι· ταχέως ἀποδραμεῖν (Ar. ### alpha 6450 Nub. 1253) ( * ) ἃ πολλ ά· ἅτινα πολλά ( * ) ἀπολλύε ι· λυπεῖ, φονεύει * ἀπόλλυ ε· φόνευε εἰς ἀπώλειαν (Rom. ### alpha 6453 14,15) AS * ἀπολιχμήσοντα ι· ἀπολείξουσιν (Φ 123) ASn Ἀπολλωνιά ς· ἡ δάφνη Ἀπολλωνιεῖ ς· δῆμος τῆς Ἀτταλίδος φυλῆς ἀπολογί α· πληροφορία a) ἀπολογίζεσθα ι· . ### alpha 6458 .. b) ἀπολυμαίνεσθα ι· ... * ἀπολογισμό ς· ἀπολογία ASn ἀπόλογο ς· ἀπολογισμός Mosq. ### alpha 6461 ἀπὸ λοιγὸν ἀμῦνα ι· ἀποσοβῆσαι τὸν θάνατον (Α 67) ἀπολοίμιον φανό ν· τὸν ἐπὶ δόλῳ ἀπολοισθεῖ ν· ἀποτελεῖν. ### alpha 6463 Κύπριοι ἄπολο ν· ἀστρεφές. ### alpha 6464 βαρύ. ἀκίνητον ἀπόλοιτ ο· ἀπώλετο (Ε 311) ἀπολουσέμε ν· κολοβώσειν (Φ 455 v. ### alpha 6466 l.) ἀπολοφύρεσθα ι· ἀποδύρεσθαι ἀπολύγματο ς· ἀπογύμνωσις. ### alpha 6468 Κύπριοι * ἀπολυμαίνεσθα ι· ἀποκαθαίρεσθαι (Α 313) gn ἀπολυμαντῆρα δαιτῶ ν· τὸν τὰ δεῖπνα λυμαινόμενον (ρ 220) * ἀπολυσάμενο ς· ἀπολυτρωσάμενος vgAS * ἀπολύτρωσι ν· ἀποφυγήν (Rom. ### alpha 6472 8,23) vgAn [ἀπολύφειν] * ἀπολ ῶ· ἀπολέσω. ### alpha 6473 ἀφανίσω (1. Cor. 1,19) vgAS ἀπόλωλε ν· ἀπώλετο (Eur. ### alpha 6474 Hipp. 1140) ἀπομαγδαλί α· στέαρ, ἐν ᾧ τὰς χεῖρας ἀπεμάττοντο ἐν τοῖς δείπνοις. ### alpha 6475 βαλόντες δὲ αὐτὸ τοῖς κυσίν, ἀναλύοντες ἀπὸ τῶν δείπνων (Ar. Eq. 414?) ... ἀπομάγματ α· περιθειώματα (Soph. ### alpha 6476 fr. 31) ἀπομάκτη ς· περικαθαρτής (Com. ### alpha 6477 ad. 589) ἀπόμακτρ α· ξύλα. ### alpha 6478 τὰς σκυτάλας, ἐν αἷς ἀποψῶσι τὰ μέτρα (Ar. fr. 712) * ἀπομαρξάμενο ι· ἀπομαξάμενοι (Ψ 739 v. ### alpha 6479 l.) AS ἀποματαιάσα ι· ἐξευτελίσαι * ἀπομάττεσθα ι· ἀναλαβεῖν. ### alpha 6481 μιμήσασθαι vgA ἀπομερμηρίσα ι· ἀπονυστάξαι, ἀποκοιμηθῆναι. ### alpha 6482 Μέρμηρα γὰρ 〈ἡ εἰσ〉 ὕπνον καταφορά (Ar. Vesp. 5) ἀπομηνίει ν· τὴν μῆνιν ἀπαγγέλλειν (π 378) * ἀπομηνίσα ς· χολωθείς (Β 772 . ### alpha 6484 .) ASn ἀπὸ μισθωμάτω ν· θυσίας δημοσίας οἱ Ἀττικοὶ ἔλεγον 〈ἃσ〉 ἐργολαβοῦντες 〈ἐτέλουν〉 * ἀπόμοιρ α· μερίς (Ezech. ### alpha 6486 45,20) vgASn * ἀπομνύμενο ι· ἀποβάλλοντες δι’ ὅρκων ASn * ἀπομόρξατ ο· ἀπεψήσατο (ρ 304) n ἀπομυξία ι· ἀκαθαρσίαι ἀπομύττει ν· ἐξαπατᾶν. ### alpha 6490 γοητεύειν (Men. fr. 493) [ * ἀπώμοτο ν· φευκτέον ⸤ ἀπὸ ὠμότητος b] ἀπόναι ο· ἐπαύραιο. ### alpha 6492 ὄνοιο (Ω 556) ἀποναρκήσαντε ς· ὀκνήσαντες * ἀπόνασθα ι· ἀπολαῦσαι vgAn κατατρυφᾶν vgA * ἀπονέμε ι· παρέχει ASn δίδωσιν * ἀπονέεσθα ι· ἀποκομίζεσθαι AS ἐπανελθεῖν (Β 113 . ### alpha 6496 .) * ἀπαναίνετα ι· ἀποστρέφεται AS ἀπονέοντ ο· ἀπήρχοντο (Γ 313) * ἀπονευρούμενο ς· τὰ νεῦρα κοπτόμενος A ἀπονησαμέν η· ἀποσωρεύσασα (Eur. ### alpha 6500 Io 875) † ἀπονήσασθα ι· ἀφίξεσθαι. ### alpha 6501 ἀνελεῖν ἀπονήσετα ι· ὄνησιν λήψεται (Λ 763) ἀπονημένο ς· ὄνησιν εἰληφώς (ω 30) ἀπονηστίσασθα ι· τὸ ἀπὸ νηστείας ἐπὶ πρώτην ἐλθεῖν * ἀπονίζεσθα ι· ἀπονίπτεσθαι vgA † ἀπονιζόμενα ι· πλυνοῦμαι ἀπόνιπτρο ν· ἀπόνιμμα (Ar. ### alpha 6507 Ach. 616) ἀπόνοιμο ν· ἀπογύμνωσιν [ ἀπόνοι α· ἀπολογισμός] ἀπονομ ή· ἀπομερισμός ( * ) Ἀπόλλω ν· ὁ τῶν Ἑλλήνων θεός. ### alpha 6511 ἐτυμολογεῖται δὲ ὁ μὴ μετὰ πολλῶν συναριθμούμενος † ἀπονήνισ ι· τὴν τιμὴν ἀποδοῦναι ἀπονοστήσει ν· ἀποκομίσειν. ### alpha 6513 ἐπανελθεῖν, ὑποστρέψειν (Α 60) * ἀπονοστήσ ω· ἀπονοσφίσωμαι ASn * ἀπονοσφίζεσθα ι· χωρίζεσθαι gA * ἀπονοσφισθεί ς· χωρισθείς (vgAS) στερηθείς ASPn ἀπονοούμενο ι· οὐ μνημονεύοντες ἀ π ’ ὄνου καταπεσώ ν· 〈παροιμία, ὡς Ἀριστοφάνης·〉 ‘ἀπὸ τύμβου πεσών‘ (Vesp. ### alpha 6518 1370) καὶ Εὔπολις· ‘ὥσπερ †ἀπόχθου πεσών‘ (fr. 371) οἷον ἀπὸ νοῦ ἀποξανᾶ ν· κακοπαθεῖν * † ἀποξίννυτα ι· ἀποσβέννυται AS ἀποξιφίζει ν· ὀρχεῖσθαι ποιὰν ὄρχησιν. ### alpha 6521 ὁ γὰρ ξιφισμὸς σχῆμα τῆς ἐμμελείας τραγικῆς ὀρχήσεως ἀποξίφιστα ι· ἀποδεδοκίμασται * ἀποξύσα ς· ἀφελών (Ι 446) n ἀποπαλώσε ι· [ἀποπαλαιώσει] . ### alpha 6524 . καὶ ἀποκρούσεται (Hippocr. nat. hom. 10 v. l.) ἀπόπα ξ· ξύμπαν, * ⸤ ἢ σύμπαν A ἀποπαπτανέουσ ι· περιβλέπουσιν, ὅπως φύγωσιν (Ξ 101 v. ### alpha 6526 l.) ἀποπαρδακ ᾷ· τοῦτο εἴρηται παρὰ τὸ ἀποπαρδεῖν (Com. ### alpha 6527 ad. 82) ἀπὸ πατρὶ φίλῳ δόμενα ι· ἀποδοῦναι τῷ προσφιλεστάτῳ πατρί (Α 98) ἀπὸ πατρὸς ἁμαρτώ ν· ἀμοιρήσας, ἢ ἀποτυχὼν τοῦ πατρός (Χ 505) [ ἀποπεθασμένο ν· ἀπειρημένον] * ἀποπέμποντε ς· παραιτοῦντες n ἀποπέπεκτα ι· ἀποκέκαρται * ἀποπεραν ῶ· ἀποπληρώσω, ἀποτελέσω vgAn ἀποπεφάνθα ι· ἀποδειχθῆναι * ἀποπεφασμένο ν· ἀπειρημένον gA ἀποπεφασμένω ς· φανερῶς (Dem. ### alpha 6536 59,67) * ἀποπεφοίτηκε ν· ἀπῆλθεν vgA ἀπεδήμει S ἀποπεφυκένα ι· ἀλλοτρίας φύσεως εἶναι [ ἀποπηλώσει ν· ἀποπηδώσειν] * ἀποπλαγχθεῖσ α· ἀποκρουσθεῖσα (Ν 578) AS ἀποπλάγξαντε ς· ἀποπλανήσαντες * ἀποπλαγχθεί ς· ἀποπληγείς (Ν 592?), ἀποτμηθείς AS ἀπόπλανο ι· κακοί. ### alpha 6543 γόητες ἀπόπληκτο ν· θαυμαστόν. ### alpha 6544 ἀναίσθητον ἀποπλήκτ ῳ· ᾧ οὐκ ἄν τις ἑκὼν προσπελάσειεν, οἷον μοχθηρῷ ἀποπλήκτῳ ποδ ί· μανιώδει. ### alpha 6546 Σοφοκλῆς Θυέστῃ Σικυωνίῳ (fr. 227) ἀποπνείω ν· ἀποπνέων (Δ 524) ( * ) ἀποπλεῖ ν· πλέειν (Act. ### alpha 6548 ap. 27,1) * ἀποπληξί α· μανία vgA (n) ἢ ἄνοια vg (n) ἀποπλοκία ι· ἐμπλοκαί. ### alpha 6550 Λάκωνες ἀπόπλου ν· τὸ μηκέτι πρὸς πλοῦν ἐπιτήδειον ὂν πλοῖον * ἀποπομπα ί· ἡμέραι τινές, ἐν αἷς θυσίαι ἐτελοῦντο τοῖς ἀποπομπαίοις θεοῖς A ἀποπομπαῖο ς· ὁ ἀποστραφείς. ### alpha 6553 ἄπρακτος. καὶ ὁ κεκαθαρμένος ἀποπομπεῖ ν· τὸ ἀποπέμψασθαι. ### alpha 6554 καὶ ἀποκαθήρασθαι ἀπόπεμπτο ι· οἱ ἄξιοι ἀποπεμφθῆναι διὰ μοχθηρίαν ἤθους ἀποπόμπιμο ι· αἱ ἀποφράδες ἡμέραι ( * ) ἄποθε ν· χωρίς * ἀπόπροθε ν· πόῤῥωθεν (Κ 209) S * ἀποπτεῖ ν· ἀπελθεῖν AS ἀποπρὸ νηῶ ν· ἄποθεν τῶν πλοίων (Η 334) ἀποπροσωπίζεσθα ι· ἐκμάσσεσθαι τὸ πρόσωπον (Pherecr. ### alpha 6561 fr. 9), ἢ ἐσοπτρίζεσθαι * ἀποπταί η· πετασθῇ. ### alpha 6562 ἀπέλθῃ vgA ἀποπτάμενο ς· ἀποπτάς (Β 71) ἀποπτερύσσετα ι· ἀποτινάσσεται τὰ πτερά [ἢ πτάρνυται] * ἀπὸ πτόλιο ς· ἀπὸ τῆς πόλεως (Δ 514) AS * ἄποπτο ν· πόῤῥωθεν ὁρώμενον An ἢ ἀθεώρητον (Soph. ### alpha 6566 Ai. 15) vgA ἢ πολύοπτον A ἄποπτο ς· ὁ ἄνωθεν καὶ ἔξω τῆς ὄψεως ἀποπτύσα ι· ἀπομύξασθαι ἀπόπτυσο ν· ἀπόῤῥιψον * ἀπόπτυστο ν· ἀπόβλητον (n) κατάπτυστον vgAS ἔκβλητον (Eur. ### alpha 6570 Med. 1373) S [ ἄποπτο ς· ἀσφαλής, βέβαιος. ### alpha 6571 καὶ ὁ ἄνωθεν τῆς ὄψεως] ἀποπυρία ς· ἄρτος ἐπ’ ἀνθράκων ὀπτώμενος (Cratin. ### alpha 6572 fr. 99?) ἀποπυρίζω ν· ἀπὸ πυρὸς ἐσθίων [ ἀπορά ξ· ἀπόῤῥογα. ### alpha 6574 ἀπόσπασμα. ἀπότμημα] * ἀπορε ῖ· ἀδημονεῖ. ### alpha 6575 ἀγωνιᾷ AS ἀπόρθητο ι· ἀδιαμέριστοι. ### alpha 6576 ἀναιχμάλωτοι * ἀ π ’ ὀρθίο υ· ἐπὶ ὑψηλοῦ (Eur. ### alpha 6577 Phoen. 1223) ASn ἀπορί α· ἀγνωσία ἀπορνύμενο ι· ὁρμῶντες (Hes. ### alpha 6579 theog. 9?) T ἀπόροι ς· ἀμηχάνοις ἄπορο ς· ἐνδεής * ἀπορούμενο ι· πενόμενοι (2. ### alpha 6582 Cor. 4,8?) AS * ἀποροῦντε ς· ἀμηχανοῦντες AS ἀπόρουσε ν· ἀφήλατο (Ε 20) ἀποροῦσα ι· ἀφορμῆσαι ἀποῤῥαῖσα ι· ἀφελέσθαι. ### alpha 6586 †κύειν ἀποῤῥαίσε ι· ἀπολεῖ. ### alpha 6587 διαφθερεῖ (α 404) [ἀποφθαρήσεται] ἀποῤῥαίνει ν· τὸ ἐκ πολλῶν ὀλίγα διδόναι ἀποῤῥαντίσει ς· οἱ καθαρμοί ἀπόῤῥαξι ν· παιδιὰν διὰ σφαίρας ἀπόῤῥησι ς· ἀπορία. ### alpha 6591 προσαγόρευσις ἀπόῤῥημ α· ἀπαγόρευσις * ἀποῤῥήξα ς· ἀποκόψας (ι 481 . ### alpha 6593 .) n ( * ) ἀποῤῥίψα ς· ἀτιμάσας * ἀπόῤῥητο ι· ἄφραστοι. ### alpha 6595 ῥηθῆναι μὴ δυνάμενοι (vg) A ἀποῤῥήτου ς· ἀπηγορευμένους * ἀποῤῥήτω ς· ἀφράστως AS(n) * ἀπόῤῥητ α· ἀνεκλάλητα (Sirac. ### alpha 6598 13,22) gAPn ἀποῤῥοά ς· εἴδωλα, καὶ σκιαί * ἀποῤῥο ή· ἡ ἀπό τινος ῥέουσα 〈σταγών〉 vg(A) [ ἄποῤῥο ν· πάλιν] * ἀπόῤῥοι α· σταλαγμός (Sap. ### alpha 6602 7,25) AS ἀποῤῥυταλίξα ι· ἀποσπάσαι * ἀποῤῥῶγα ς· ἀπεσχισμένας vgAn * ἀποῤῥῶγε ς· αἱ ἀνέχουσαι πέτραι (ν 98) AS * ἀποῤῥώ ξ· ἀπόσταγμα AS ἀπόῤῥηγμα. ### alpha 6606 ἀπόσπασμα gS ἀπόῤῥοια (ι 359) AS * ἀπόρυ ξ· σχίσμα 〈γῆσ〉 s ἀπορυπτόμενο ς· ἀπονιπτόμενος ἀποσαλεύσα ς· ἐπιτηρήσας ἀποσβέστ ῳ· νεκρῷ ἀποσεσύκαστα ι· τὰ σῦκα ἀποβέβληκε βρωθέντα (Amips. ### alpha 6611 fr. 33) * ἀποσεμνύνε ι· μεγαλύνει vgAn ἀποσηκώσα ς· ὡς ἐν σηκῷ κατακλείσας ἀποσημαν ῶ· ἀποδιώξω * ἀποσημήνασθα ι· σημειώσασθαι vgA ἀποσχεῖ ν· ἀποδιώκειν (Ζ 96) * [ἀπόσεται] ἀπόσιτος καὶ ἄσιτο ς· 〈ἄτροφοσ〉 (A) n ἀποσιμοῦ ν· ἀποστρέφειν 〈τὴν ἀκήν, ἢ〉 πρὸς τὸ σιμὸν φέρεσθαι ἀποσισάμενο ι· ἀποῤῥίψαντες ἀποσκαμυνθίζει ν· ἀπομυκτηρίζειν ἀποσκελίσα ι· παιδικὴν ὄρχησιν ὀρχήσασθαι * ἀποσκευαζόμενο ς· ἀποχωριζόμενος AS ἀποβαλλόμενος, ἀποῤῥιπτόμενος (vgAS) * ἀποσκευάζοντα ι· ἀποφέρονται (ASn) * ἀποσκευάζετ ο· ἀκύρους ἐποίει (AS) ἀποσκευάζω ν· ἀποφέρων. ### alpha 6625 ἀφανίζων * ἀποσκευάσα ι· ζημιῶσαι AS ἀπόσκημμ α· ἀπέρεισμα, Αἰσχύλος Ἀργείοις (fr. ### alpha 6627 18) * ἀποσκιρωθέ ν· ἀποσκληρανθέν vgAS ἀποσκλαί η· ἀποξηραίνοιτο, * ⸤ ἀποθάνοι Σ ἀποσκνίψῃ ς· σκεδάσῃς. ### alpha 6630 κρούσῃς μὴ ἀποσκορακίσῃς μ ε· μὴ ἀποδοκιμάσῃς με, μὴ ἀποῤῥίψῃς με (Ps. ### alpha 6631 26,9) ἀποσκόλυπτ ε· ἀπολέπισον καὶ ἀποκόλουε. ### alpha 6632 φασὶ καὶ τὸν περιτετμημένον τὸ αἰδοῖον ἀπεσκολυμμένον. Σοφοκλῆς Μώμῳ (fr. 390) * ἀπὸ σκοπο ῦ· οὐκ ἐκτὸς σκοποῦ AS ἢ ἀπροσκέπτως (λ 343) S ἀπόσκοπο ς· ἄποθεν σκοπῶν ἀποσκορακίζει ν· ἀποδοκιμάζειν * ἀποσκορακισμό ς· ἐξουδένωσις (Esai. ### alpha 6636 56,15) ASPn ἀποσκαλιδώματ α· τῶν σκαλίκων τὰ †ἀνοειδῆ ἄκρα. ### alpha 6637 Ξενοφῶν (Cyneg. 10,7) ἀποσκυθίσα ι· περιτεμεῖν vgA * ἀποσκύδμαιν ε· ὀργίζου. ### alpha 6639 χολοῦ. μέμφου (Ω 65) AS ἀποσκύζε ι· ἀπομέμφεται. ### alpha 6640 ἀπαξιοῖ. τελευτᾷ εἰς τὸ διχοστατεῖ ἀποσκώμματ α· μυκτηρίσματα * ἀποσοβε ῖ· ἀπελαύνει, ἀποδιώκει (Sirac. ### alpha 6642 22,20) vgAS * ἄποσο ν· τὸ ποσότητι ἢ μέτρῳ οὐχ ὑποπῖπτον vgAn ἀποσπαρθάζουσ ι· σπαίρουσι. ### alpha 6644 σφύζουσιν (Hippocr. morb. 2,10) * ἀπόσπασμ α· μέρος vgAS ἀπότμημα (Ierem. ### alpha 6645 46,20) ἀποσπεύδε ι· 〈ἀποπηδᾷ〉 ἀποσποδήσα ς· ἀποκόψας καὶ θραύσας ἀπὸ σπυρίδος δειπνεῖ ν , ἢ δειπνίζει ν· τὸ ἀντὶ δείπνου ἀργύριον καὶ μερίδα ἐν σπυρίδι λαβεῖν, ἢ δοῦναι ἀποσπῶμα ι· μερίζομαι * ἀποσταδό ν· ἀφεστηκότες, ⸤ πόῤῥωθεν ρ ἐξ ἀποστήματος (Ο 556) ASp ἀποστασίου δίκ η· ἡ κατὰ τῶν ἀπελευθέρων, ὅτε ἀποστῶσιν τῶν ἐλευθερωσάντων * ἀπὸ σταθμοῖ ο· ἀπὸ τῆς ἐπαύλεως (Ρ 110) AS ἀποσταλέντω ν· ἀποσπασθέντων ἀποστά ς· φυγών. ### alpha 6654 Αἰσχύλος Ἰσθμιασταῖς (fr. 80) καὶ ... Ἀλκμήνῃ (Eur. fr.) ( * ) ἀποστάσιο ν· τὸ ἀπολῦσαι τὴν γυναῖκα, καὶ γράψαι ἀποστάσιον (Matth. ### alpha 6655 5,31 ..) † ἀπόσταδο ν· δίκτυον μεμολυβδωμένον καὶ καλάμου †περιεννημένον ἀποστερεῖτα ι· στερεῖται ἀποστέλλει ς· ἀπείργεις. ### alpha 6658 κωλύεις. Εὐριπίδης Μηδείᾳ (281) ἀπόστιχ ε· ἄπιθι. ### alpha 6659 ⸤ ἀναχώρει p ἄπελθε (Α 522) ἀπόστημ α· . ### alpha 6660 .. ἀποστήσα ς· πωλήσας σταθμῷ ἀποστήσασθα ι· ἀποδοῦναι χρέος ἀποστήσωντα ι· ἀποκομίσωνται. ### alpha 6663 σταθμῷ γὰρ ἀπεδίδοσαν (Ν 745) ἀποστιβή ς· ἀποπεφοιτηκώς. ### alpha 6664 οὐ τὴν αὐτὴν τρίβον στείβων, τουτέστι φοιτῶν. Σοφοκλῆς Σκυρίαις (fr. 514) * ἀποστολα ί· ἀποπέμψεις (3. ### alpha 6665 Reg. 9,14?) vgAn ἀποστολεύ ς· τὰ πρὸς πλοῦν παρασκευάζων τοῖς πλέουσιν ἀποστελλομένοις ἀπὸ στόλων τὴν διὰ θαλάσσης (Dem. ### alpha 6666 18,107 ..) ἀπόστολο ς· στρατηγὸς κατὰ πλοῦν πεμπόμενος (Dem. ### alpha 6667 18,107) * ἀποστοματίζει ν· ἀπὸ μνήμης ἀξιοῦν λέγειν (Luc. ### alpha 6668 11,53) Σ ἀποστομίζω ν· φιμῶν * ἀποστρακισθῆνα ι· ἐξορισθῆναι. ### alpha 6670 τὸ παλαιὸν γὰρ ἐν ὀστράκῳ αἱ ἐξορίαι γραφόμεναι τοῖς ὑπεροριζομένοις ἐδίδοντο vgA ἀπὸ στρατόφι ν· ἀπὸ στρατοῦ (Κ 347) ἀποστρέφετα ι· ἀποτρέπει τὸ πρόσωπον * ἀποστροφ ή· προδοσία AS † ἀποτρωμάξα ι· ἀποφράξαι ἀπόστοργο ν· ἀπεχθές, καὶ μὴ στεργόμενον ἀποστύφω ν· τῇ φωνῇ σκληρός * ἀποστυγοῦντε ς· μισοῦντες (Rom. ### alpha 6677 12,9) vgA 〈 ἀποδρύφε ι·〉 ἀποσύρει. ### alpha 6678 ἀποσπᾷ. Σοφοκλῆς Μυσοῖς (fr. 383) † ἀποσσοῦ ν· ἀπορᾶν ἀποσυκάζει ν· σῦκα ἐσθίειν † ἀποσυμβολή ν· συναντᾶν ἀπὸ συμβόλων δικάζει ν· ἐδίκαζον Ἀθηναῖοι ἀπὸ συμβόλων τοῖς ὑπηκόοις. ### alpha 6682 καὶ τοῦτο ἦν χαλεπόν ἀπόστησο ν· ἀντὶ τοῦ παράδος ἀπόσφαγμ α· παρήθημα τρυγῶδες * ἀποσφαλεί ς· ἀποτυχών AS ἀποσφά ξ· τὸ ὑψηλόν * ἀπὸ σφείω ν· ἀφ’ ἑαυτῶν (Δ 535) AS * ἀπόσφηλε ν· ἀποτυχεῖν ἐποίησεν (Ε 567) AS ἀποσφήλωσ ι· ἀπενέγκωσι (γ 320) ἀποσχᾶ ν· διαιρεῖν ἀποσχάσα ι· διαῤῥῆξαι. ### alpha 6691 διαλῦσαι. φλεβοτομῆσαι (Cratet. fr. 41. Plat. fr. 127) * ἀποσχεδιάσα ς· συντομίσας AS ψευσάμενος gASn * ἀπόσχ ῃ· παύσῃ (Ζ 96) AS ἀποσχήσε ι· ἀποχωρίσει (τ 572) * ἀποσχοινίσαντε ς· ἀποστερήσαντες gAn ἀποσχολάζει ν· κατασχολάζειν ἀποτάδη ν· ἐκτεταμένως * ἀποταμιεύετα ι· ἀποκλείει gAn ἀποφυλάττει A ἀποτάξιο ν· ἀπόπομπον * ἀποταυρούμενο ς· θρασυνόμενος (Cyr. ### alpha 6700 in Gen. 1 p. 16b) vgAS * ἀπὸ ταὐτομάτο υ· ἐξαίφνης vgASn ἀπόταφο ι· οἱ συνηριστευκότες 〈μετὰ〉 τῶν ἐλευθέρων δοῦλοι, καὶ μὴ συνταφέντες αὐτοῖς * ἀποτείνετα ι· ἐκτείνει. ### alpha 6703 φιλονικεῖ vgAn ( * ) ἀποτεμε ῖ· ἀποκόψει ( * ) ἀποτεμεῖ ν· ἁγνίσαι * ἀποτεθρίακε ν· ἀποπεφύλλικεν. ### alpha 6706 ἀποκεκάθαρκεν Σ ἡ δὲ μεταφορὰ ἀπὸ τῶν συκοφύλλων (Ar. Ach. 158) ἀποτεθημμένο ι· κεκαυμένοι * ἀποτενεῖτ ε· ἀποδώσετε An * ἀποτετίνακτα ι· ἀπέῤῥιψεν (1 Reg. ### alpha 6709 10,2) vgAS * ἀπότευγμ α· ἀποτυχία n * ἀποτεύξασθα ι· ἀποτυχεῖν vgAn ἀποτίθετα ι· συνάγει εἰς τὰς ἀποθήκας ἀποτηλόθε ν· μακρόθεν ἀποτίθησι ν· ἀποθνήσκει ἀποτίμαστο ς· ἀνύβριστος (Τ 263) ἀποτιμήματ α· 〈αἱ〉 πρὸς τὰς φερνὰς ὑποθῆκαι ἀποτιμήσασθα ι· τὸ λαβεῖν εἰς ὑποθήκην ἀποτιμ ᾷ· ὑποτίθησιν ἀπότιμο ς· ἄτιμος * ἀποτίν ῃ· τιμωρίαν παρασχῇ An ἀποτίπλατο ν· ἀπροσπέλαστον * ἀποτείσε ι· ἀποδώσει (Exod. ### alpha 6722 21,36 ..) AS ἀποτῖσα ι· ἀποδοῦναι (ν 193) ἀποτίσετα ι· τιμωρήσεται (α 268) * ἀποτειχίζω ν· περιφράττων vgAS ἀπότμημ α· ἐκκεκομμένον * ἀποτμήξαντε ς· ἀποτεμόντες ASn ἀποχωρίσαντες (Λ 468) S ἀπότμητα ι· ἀποκέκοπται * ἀπότμο υ· δυστυχεστάτου (Ω 388) ASn ἀπὸ τοῖϊ ν· ἀπὸ τούτων (Λ 110) † ἀπὸ τόκο υ· τὰς ἀπογεννήσεις τῶν γεννημάτων (Hippocr. ### alpha 6731 art. 49) ἀποτομάδ α· σχίζαν. ### alpha 6732 καὶ ἀκόντιον πεντάθλου ἀπότομο ι· οὐκ ἐνεργοί ἀπότομο ν· τὸν μὴ ἄξιον προσόψεως * ἀποτόμω ς· σκληρῶς AS ἀπαραιτήτως (Tit. ### alpha 6735 1,13) ἀποτράγημ α· λείψανον βρώματος (Eupol. ### alpha 6736 fr. 284 v. l.) * ἀποτραχύνετα ι· θρασύνεται g * ἀποτραχύνοιτ ο· θρασύνοιτο AS * ἀποτρέξοντε ς· ἀναχωροῦντες AS ἀποτρέψα ι· διαλῦσαι φιλονείκως * ἀποτριψάμενο ι· ἀποῤῥιψάμενοι AS ἀποτριάξα ι· τρεῖς πληγὰς δοῦναι * ἀποτρόπαιο ς· φευκταῖος vgASP φοβερὸς τὴν ὄψιν. ### alpha 6743 κακὸς ASPn [ἀποτροπήν] * ἀποτροπιάσματ α· ἐξιλεώματα ἀποτρέποντα τὸ φαῦλον An ἀπότροπο ν· ὅ τις ἂν ἀποτράποιτο. ### alpha 6745 Σοφοκλῆς Οἰδίποδι (O. R. 1313) ἀπότροπο ς· οὐκ ἐπιστρέφων εἰς τὴν πόλιν. ### alpha 6746 ἀποτετραμμένος τῆς τοῦ ἄστεως ἐπιστροφῆς (ξ 372) * ἀπὸ τρόπο υ· ἔξω τοῦ τρόπου (n) ἀπότροφο ς· μακρὰν τεθραμμένος (Hdt. ### alpha 6748 2,63,4) ἀποτρόχο υ· ἐξ ἅρματος δρόμου (Ar. ### alpha 6749 fr. 637?) ἀποτρυπῶ ν· λάθρα ἐξιών ἀποτρωπᾶσθα ι· ἀποτρέπεσθαι ἀποτυλῶσα ι· ἐπᾶραι αἰδοῖον (Pherecr. ### alpha 6752 fr. 204?) ἀποτυχισθεί ς· ἀντὶ τοῦ ἀποτιλθείς. ### alpha 6753 καὶ τὸ ἀποτυχίσαι ἐπὶ τοῦ ἀποπελεκῆσαι τὸν λίθον, ἀπὸ τῶν τύχω ν. ἔστι δὲ λιθοξοϊκὸν σιδήριον ἀποτύψωντα ι· παύσωνται τοῦ τύψασθαι * ἀ π ’ οὔατο ς· μακρὰν τῆς ἀκοῆς (Σ 272) AS * ἀ π ’ οὔδεο ς· ἀπὸ τοῦ ἐδάφους (Μ 448) AS ἀπὸ κρατό ς· ἀπὸ τῆς 〈περι〉κεφαλαίας (Ε 7 . ### alpha 6758 .) ἀπούρα ς· [ἀφελόμενος. ### alpha 6759 ἢ] ἀφορίσας, 〈καταχρηστικῶς δὲ ἀφελόμενοσ〉 (Α 356 ..) ἀπούργους γωνία ς· εὐτελεῖς, καὶ ὅπου τὰ σαρώματα συνάγεται * ἀπουρίσσουσι ν· ἀφαιρήσονται (Χ 489) AS ἄπου ς· μὴ ἔχων πόδας * ἀπουσί α· ὅταν τις ἀπῇ gA ἤ τις ἀπέχῃ. ### alpha 6763 καὶ ἡ ⸤ ἀπόλειψις gA * ἀποφαίνε ι· φανεροποιεῖ gAn * ἀποφαίνουσ ι· ἀποδεικνύουσιν (vg) A ἀποφανθεί ς· ἐν τῷ φανερῷ καταστάς. ### alpha 6766 Σοφοκλῆς Ἀκρισίῳ (fr. 71) ἀπόφαρσι ς· ἡ ἑταίρα, ὡς Ἡγήσανδρος ἀπόφασθ ε· ἀπαγγείλατε (Ι 422) * ἀποφάσκε ι· ἀπαγορεύει Σ vgAPn ἀπόφασι ς· κρίσις. ### alpha 6770 ψῆφος. δίκη * ἀποφεῖ ν· ἀπατῆσαι AS ἀποφῆσα ι· ἀρνήσασθαι ἀπόφημ ι· ἀπολέγω. ### alpha 6773 * ἀποφαίνομαι ASn ἀπαρνοῦμαι (Η 362) AS * ἀποφῆνα ι· ἀποδεῖξαι gASPn * ἀποφήνα ς· εἰπών APn [ ἀποφθαναῖνο ν· ἀποθνήσκοντα] * ἀποφθάρηθί μο υ· ἀπαλλάγηθί μου AS [μάντευμα] ἀπόφθεγμ α· σύντομος λόγος, 〈μάντευμα〉 ἀποφθείσθ ω· ἀποθανέτω (Ζ 429) ἀποφθίμη ν· ἀπολοίμην. ### alpha 6780 ἀποθάνοιμι (κ 51) * ἀποφθίμενο ν· ἀποθανόντα (Γ 322) n(AS) † ἀποφθαράξασθα ι· τὸ τοῖς μυκτῆρσιν εἰς τὸ ἔξω ἦχον προέσθαι ἀποφλάσα ι· ῥογχάσαι A Κρῆτες, καὶ Σάμιοι ἀποφλαυρίζεσθα ι· ἐξευτελίζεσθαι ἀποφλύει ν· ἀπερεύγεσθαι * ἀποφοιτᾶ ν· ἀποπηδᾶν gAS * ἀποφοίτησι ς· χωρισμός. ### alpha 6787 ἀναχώρησις (vgA) ἀποφορ α· * ὀσμή Pp ἢ δένδρα μὴ φέροντα καρπόν ἀποφόρο ς· ἀσθενέστερος * ἀποφορτίσασθα ι· τὸ βάρος ῥῖψαι vgA ἀποφράδα ς· κακάς. ### alpha 6791 παρατηρησίμους ἀποφράδε ς· ἡμέραι ἑπτὰ οὕτως ὀνομαζόμεναι, ἐν αἷς ἐναγίζουσι τοῖς νεκροῖς. ### alpha 6792 Μεταφέρουσι δὲ τὴν λέξιν καὶ ἐπὶ τοὺς πονηρούς (Eupol. fr. 309) * Ἢ ἀπαγορευόμεναι vgAS πρὸς τὰς πράξεις A ἀποφύλιο ι· ξένοι, οἱ μὴ ἔχοντες φυλήν. ### alpha 6793 Αἰσχύλος ... σατυρικῷ (fr. 287) ἀποφῦνα ι· διαστῆναι ἀποφυσήσασ α· ἐκρύψασα ἀποφύσια ς· ἐκφυσήσεις. ### alpha 6796 ἐξοχάς ἀποφώλι α· †ἀποφίλια (ε 182) † ἀποφώλιο ς· μάταιος. ### alpha 6798 ⸤ ἀδόκιμος s εὐτελής. ἢ ⸤ ἀπαίδευτος (θ 177) p ( * ) ἀπὸ φῶρα ς· κλέπτας (Greg. ### alpha 6799 Naz. c. 2,1,1,390) * ἀποχασθ ῇ· ἀποθάνῃ AS [ἀποχή] * ἀπόχασο ν· ἀποχώρησον AS ἀποχ ή· 〈πλήρωσισ〉 ps [ ἀπόχρ η· ἐξαρκεῖ] ἀποχειρόβιο ι· οἱ ἁλιεῖς. ### alpha 6804 καὶ χειρώνακτες, καὶ ἐγχειρογάστορες, οἱ τεχνῖται † ἄποχο ν· ἀπότεχνον. ### alpha 6805 οἱ δὲ ἄγροικον. οἱ δὲ μάταιον ἀποχλωρία ς· οὗ ἀπὸ αἰσχύνης ἢ μανίας ἡ χρόα τῆς ὄψεως ἀλλάσσεται ἀποχραίνει ν· τὸ ἀπολειφθὲν τῶν χρωμάτων παρὰ τοῖς ζωγράφοις . ### alpha 6807 .. (Plat. leg. 6,769 a) ἀποχρέμματο ς· ἀποπτύσματος * ἀπόχρ η· ἐξαρκεῖ gAPn ἀποχρησαμένοι ς· ἀποσεισαμένοις ἀποχριμφθέντ α· ἀποχωρισθέντα * ἀποχρῶ ν· πεπληρωμένος ASn πρὸς τὰς πράξεις ἀπόχρωμο ς· ἀκάλυπτος. ### alpha 6813 ἀπροφάσιστος * ἀποχρώντω ς· ἀρκούντως, αὐτάρκως, ἱκανῶς vgA ἀποχρῶσι ν· ἐξαρκοῦσιν ἀποχοιριάζει ν· ἀποσοβεῖν, ὡς χοῖρον ἐξελαύνειν ἀποψάλλειν τὰς τρίχα ς· τίλλειν. ### alpha 6817 ἀπὸ μεταφορᾶς τῶν χορδῶν ἀπόψηστρο ν· τὸ ἀπόμακτρον τοῦ μετρουμένου σίτου ἀπόψυγμ α· ἀφόδευμα, κόπρος * ἀποψύχει ν· ἀποπατεῖν ASn ἀποπνευματίζεσθαι (AS) ἀφοδεύειν ἄππα ς· ὁ τροφεύς † ἄππιλο ς· ἀσπάργαντος [ ἀππαλλάζει ν· ἐκκλησιάζειν. ### alpha 6823 Ἴωνες] † ἄππι ρ· ὕσπληξ. ### alpha 6824 Λάκωνες ἀπραγμοσύν η· ἀργία. ### alpha 6825 ἢ φυτὸν ἐν Ἀκαδημίᾳ (Ar. Nub. 1007) ἄπρηκτ α· ἀνωφέλητα ἄπρατ α· μὴ πιπρασκόμενα * ἄπρηκτο ν· ἄπρακτον (Β 121) AS(n) ἀπρήκτω ς· ἀπράκτως ἄπρητο ν· ἀφλόγιστον * ἀπριάτη ν· ἄνευ πράσεως (Α 99) gASn ἀπρί ξ· προσπεφυκότως. ### alpha 6832 * ἰσχυρῶς. σφοδρῶς A ὃ οὐχ οἷόν τε πρῖσαι, διὰ τὴν σύμφυσιν * ἀπροϊδ ῆ· ἀφανῆ (Greg. ### alpha 6833 Naz. 2,1,1,58) * ἀπρόϊτο ς· ἀνέξοδος (Ioh. ### alpha 6834 Chrys. sac. 6,12) AS ἀπρονόμευτο ς· οὐ προνομευθείς. ### alpha 6835 προνομὴ ἡ ἐπὶ τῆς χώρας ἁρπαγή ἀπρόοπτο ς· ἀπροόρατος * ἀπροόπτω ς· ἀπροοράτως q. ### alpha 6837 vgn λαθραίως vgn ἄπροπο ν· [ἄτροπον]. ### alpha 6838 ἀπρεπές 〈εἰδεχθές, μοχθηρὸν ἰδεῖν〉 * ἀπρόσβλητο ν· γενναῖον (Cyr. ### alpha 6839 hom. Pasch. 25 p. 301) vgAS * ἀπροσδεή ς· ὁ μηδενὸς χρείαν ἔχων (2. ### alpha 6840 Macc. 14,35) vgAS * ἀπροσδιορίστω ς· ἀορίστως. ### alpha 6841 μὴ πρός τι διωρισμένον gAS ἀπρόσειλο ς· ᾧ οὐδεὶς προσειλεῖται, ἀλλ’ εὐθέως πίπτει. ### alpha 6842 ἢ ἀκαυμάτιστος, ἀπὸ τῆς εἴλη ς. Εὐριπίδης Ἀλόπῃ (fr. 845) * ἀπροσεξί α· ῥᾳθυμία παρὰ τὸ μὴ προσέχειν τινὰ ἑαυτῷ ἢ τοῖς πρακτέοις vgAS * ἃ προσήκε ι· ἃ δεῖ vgAS * ἀπρόσιτο ς· ἀπροσπέλαστος. ### alpha 6845 ἀπάνθρωπος. ἀχώρητος AS ἀπροσέγγιστος (1 Tim. 6,16)S(n) [εἰδεχθές, μοχθηρὸν ἰδεῖν] ἀπρόσκλητος δίκ η· ἡ μὴ τυχοῦσα τῶν καλουμένων κλητόρων κατὰ τὸν νόμον. ### alpha 6846 καὶ διὰ τοῦτο οὐκ ἦν εἰσαγώγιμος * ἀπροσκοπεῖ ν· μὴ προορᾶν AS * ἀπρόσκοπο ν· ἀσκανδάλιστον (Act. ### alpha 6848 ap. 24,16) vgASn ἀπρόσοιστο ς· ἀνυπομόνητος (Aesch. ### alpha 6849 Pers. 91) * ἀπροσπέλαστο ς· ἀπροσέγγιστος vgA (P) ἀπροσπλήστ ῳ· ᾧ οὐκ ἄν τις προσπελάσειεν * ἀπροσπταίστ ῳ· ἀσκανδαλίστῳ AS ἀπροστασίου δίκ η· κατὰ τῶν προστάτην μὴ ἐπιγραψαμένων μετοίκων * ἀπροστάτευτο ς· μὴ ἔχων προστασίαν τινός vgAS ἀπροτίμαστο ς· ἀπρόσθικτος, ἄψαυστος. ### alpha 6855 Μάσασθαι γὰρ τὸ ἅψασθαι (Τ 263) [ἀπρόσβατον] * ἀπροτίμαστο ν· ἀπροσδόκητον AS * ἀπρόσφορο ν· ἀνάρμοστον n ἀπρόσωπο ς· οὐκ εὐπρόσωπος. ### alpha 6858 καὶ ὁ προσωπείῳ μὴ χρώμενος, ἢ λανθάνων ἀπροτιόπιστο ς· ἀπρονόητος ἀπροτίοπτο ι· ἀόρατοι ἁπτ ά· φάρμακα † ἀπταυτίτα ς· τοῦτο ἐν συνηθείᾳ λέγεται. ### alpha 6862 σημαίνει δὲ ἀπτὰν πένητα, τιτὰν δὲ παιδεράστην † ἀπτά ν· ἀναχωρήσιον ἀπταρύσσετα ι· πέτεται Ἀπταρεύ ς· ὁ ἀπὸ Κρήτης· Ἄπταρα γὰρ πόλις Κρήτης ἄπτερ α· ἰσόπτερα. ### alpha 6866 ταχέα. ἡδέα ἄπτερο ς· αἰφνίδιος· παρὰ Ὁμήρῳ ὁ προσηνὴς ἢ ταχύς (ρ 57) Αἰσχύλος Ἀγαμέμνονι (276) [αἰφνίδιον] ἀπτέρωτ α· ταχέα. ### alpha 6868 αἰφνίδια ἀπτίλου ς· λείας ἅπτεσθα ι· ψαύεσθαι ἀπταίστω ς· ἀκαταγνώστως ἅπτε ι· συνάπτει ἀπτῆσ ι· μηδέπω πετομένοις (Ι 323) AS * ἀπτίστω ν· ἀκόπων AS * ἁπτό ν· ψηλαφητόν vgAS ἀπτοεπέ ς· ἀπτόητον τοῖς ἔπεσιν. ### alpha 6876 οὐ σκάζων. ἢ κακολόγε, ἢ ἀνόητε (Θ 209) * ἀπτόλεμο ς· πολέμου ἄπειρος (Β 201) AS ἅπτομα ι· ψαύω, ψηλαφῶ † ἄπτορο ς· ἰσόπτερος (Aesch. ### alpha 6879 Ag. 276) * ἁπτ ῷ· ψηλαφητῷ Sn * ἄπτωτο ν· τὸ μὴ πῖπτον, ἀλλ’ ἑστός AS ἄπυγο ι· οἱ λεῖοι τὰς πυγάς. ### alpha 6882 ἐσκώπτοντο δὲ ἐπιεικῶς Ἀθηναῖοι εἰς αἰσχρότητα ἀπυθύσσομε ν· ἐξιλασκόμεθα. ### alpha 6883 ἢ ἀποπνεύσομεν ἄπυθε ν· ἄποθεν † ἀπυθυμί ω· ἀποφαίνω. ### alpha 6885 Κρῆτες ἀπυνδάκωτο ς· ἀπύθμενος. ### alpha 6886 Σοφοκλῆς Τριπτολέμῳ (fr. 554). ἐν δὲ Ἰφιγενείᾳ (fr. 290) πύνδακα τοῦ ξίφους τὴν λαβὴν ἔφη † ἀπυξῖνο ς· ἀπὸ νευρᾶς. ### alpha 6887 Τιμοκλῆς (fr. 39) † ἀπυλλέτ ω· αἰνείσθω ἄπυρα σκεύ η· τὰ 〈μὴ〉 παρέχοντα χρῆσιν ἐν πυρί ἀπύρο υ· ἀθύτου. ### alpha 6890 Σοφοκλῆς Μυσοῖς (fr. 384) * ἀπύρους 〈 νέκυα ς·〉 καινοὺς νεκρούς A ἀπύρους τρίποδα ς· τοὺς ἀναθηματικούς, καινούς, καὶ οὐδέποτε πεπυρωμένους, ἀλλ’ ἕνεκα κόσμου ἀνακειμένους. ### alpha 6892 ἐξ ἐναντίου δὲ 〈ἐμ〉πυριβήτα ς, ἐν οἷς θερμαίνουσιν ὕδωρ (Ι 122) ἄπυργο ς· ἀτείχιστος. ### alpha 6893 Εὐριπίδης Τημένῳ (fr. 749) ἄπυρο ς· ἄκαυστος νεκρός. ### alpha 6894 καινός ἀπύρωτο ν· καινήν S ἢ ἀναθηματικήν (Ψ 270) † ἀπύτησι ν· ἀπότησιν † ἄπυστο ς· ἀνήκουστος (T. ### alpha 6897 g) περὶ οὗ μηδεὶς πέπυσται (α 242) † ἀπυστρόπεο ν· ἀπέστρεφον ἀπφί α· ἀδελφῆς ἢ ἀδελφοῦ 〈ὑποκόρισμα〉 † ἀποδέο ν· δυσῶδες ἀπφ ῶ· πατρός. ### alpha 6901 ἢ διπλασία χάρις (4. Regn. 2,14) ἀπφύ ς· ὁ πατήρ. ### alpha 6902 [ἢ πνεύματος ἁγίου διττὴ ἐνέργεια (4. Regn. 2,9)] * ἄποθε ν· μακρόθεν gSn * ἀπῴκισε ν· ἠχμαλώτευσεν (Eur. ### alpha 6904 Hipp. 629?) AS * ἀπῴκιστα ι· ἐμακρύνθη (1. ### alpha 6905 Regn. 4,22) A ἀπώλλυο ν· ἀνῄρουν ἀπωμοσί α· ὅταν τις κρινόμενος σκήπτηται μὴ εὐσχολεῖν πρὸς τοὺς δικαστάς, ἀνθυπομνύῃ δὲ ὁ ἀντίδικος. ### alpha 6907 καὶ περὶ αὐτοῦ τούτου προδικάζονται ἀπώμοτο ν· * φευκτέον gSn ἢ ὅπερ ἄν τις ἀπομόσειεν * ἀπώ ν· μακρὰν ὤν AS * ἀπόνασθα ι· κατατρυφᾶν. ### alpha 6910 ἀπολαῦσαι vgAS * ἀπονηθήσετα ι· πεπράσεται (g) * ἀπώρυγα ς· ὑδρηγούς (Ezech. ### alpha 6912 17,6) AS ἀπώσατ ο· μακρὰν ἔῤῥιψεν (ν 276? Ps. ### alpha 6913 77,60?) * ἀπώσθησα ν· ἀπεῤῥίφησαν (Ps. ### alpha 6914 87,6) AS * ἀπῶσμα ι· ὤθησα (Am. ### alpha 6915 5,21) AS * ἀπωστό ς· φυγάς S * ἀπῶσμα ι· ἀπεῤῥίφην (Ion. ### alpha 6917 2,5 ..) vgASn * ἀπωτάτ ω· μακράν A * ἀπωτέρ ω· πόῤῥω gASn ἄρ [μεγάλως· ὅθεν καὶ ὁ ἀρίζηλος ὁ μεγάλως ζηλωτός. ### alpha 6920 καὶ] σύνδεσμος ἰσοδύναμος τῷ δή * ἀρ ά· κατάρα (Prov. ### alpha 6921 12,23 ..) An(sΣ) ἀρ ά· εὐχή. ### alpha 6922 * κατάρα A βλάβη. καὶ σύνδεσμος * ⸤ ἄρ α· λοιπόν s τάχα. δῆτα. δή Ἀραβί α· τόπος Συρίας. ### alpha 6923 καὶ ⸤ κόσμος γυναικεῖος P ἀράβησε ν· ἐψόφησεν, * ἤχησεν (Δ 504 . ### alpha 6924 .) AS Ἀραβίδε ς· αἱ μετὰ κονιορτοῦ πνοαί Ἀραβικὴ πνο ή· ἡ τυφωνική Ἀράβιος ἄγγελο ς· (Men. ### alpha 6927 fr. 32) παροιμία, παρὰ τὸ ⸤ Ἀράβιος αὐλητὴς q παραλαμβανομένη, ⸤ ἐπὶ τῶν ἀπαύστως διαλεγομένων q μετῆκται δὲ ἀπὸ τοῦ Ἀραβίου αὐλητοῦ, ὃς ‘ηὔλει μὲν δραχμῆς, ἐπαύετο δὲ τεττάρων‘ (com. ad. fr. 268) * ἄραβο ς· ψόφος, θόρυβος (Κ 375) ASPp ἀραβύλα ς· ὑποδήματος εἴδη φορτικὰ καὶ βαρβαρικά ἀράβ ῳ· ψόφῳ [†ἐγχύρω μνήστρα] † ἀράγει ν· σπαράσσειν ἀραγμό ς· ψόφος (Eur. ### alpha 6932 fr. 631?) ἀραδ ῇ· θορυβήσῃ, ταράξῃ S ἀραδῆτα ι· κεκόνιται. ### alpha 6934 συγκέχυται ἄραδο ς· ἡ ἀπὸ τῶν γυμνασίων τῆς καρδίας κίνησις. ### alpha 6935 καὶ πόλις [ ἀράδου ς· βλαβεράς. ### alpha 6936 λεπτάς] * ἀράζουσι ν· ἐρεθίζουσιν AS(p) † ἀραι ή· ἁρμοστὸν ποιήσῃ (Π 212) ἀραιή ν· ἀσθενῆ (Ε 425) ἀραιῇσ ι· λεπταῖς Sn καὶ μακραῖς (Π 161) * ἀράμενο ι· ἐπάραντες vgAS ἄραντε ς· ἀπενεγκάμενοι ἀραιὴ γαστή ρ· τὰ λεπτὰ ἔντερα † ἀραιητό ν· στρεπτόν * ἀράξα ι· συντρῖψαι (S) n ἀραία ς· βλαβεράς. ### alpha 6946 Σοφοκλῆς Ἀλκμέωνι (fr. 106) ἀραῖο ν· κατάρατον. ### alpha 6947 ἢ Ὁ πρόσθεν ἐλθὼν ἦν ἀραῖός μοι νέκυς. οἷον ἀρὰν προσετρίβετο καὶ κατευχήν. Σοφοκλῆς Πολυΐδῳ (fr. 367) Ἀραιθυρέ η· ὄνομα πόλεως (Β 571) ἀραια ί· ἐπὶ μὲν τοῦ ἀσθενοῦς· ‚ὑπὸ δὲ κνῆμαι ῥώοντο ἀραιαί‛ (Σ 411), ἐπὶ δὲ τοῦ λεπτοῦ καὶ στενοῦ· ‚ἀραιὴ δ’ εἴσοδός [δέ] ἐστιν‛ (κ 90) ἀραιότερο ς· βραδύτερος ἄραιτ ο· ἀπενέγκαιτο. ### alpha 6951 λάβοι (Eur. Or. 3) ἄρακι ν· φιάλην, καὶ ἀράκτην ἄρακο ι· ὄσπριόν τι. ### alpha 6953 τὸ δὲ αὐτὸ καὶ λάθυρον ἄρακο ς· ἱέραξ. ### alpha 6954 Τυῤῥηνοί ἀρακτῆρ α· ἀμελκτῆρα ἄραμ α· βόρβορος ἀράμε ν· μένειν ἀράμενα ι· ἡσυχάζειν ἀράμενο ι· τὰ ἀπόχυτα ὕδατα ἀράντισι ν· ἐρινύσι. ### alpha 6960 Μακεδόνες ἀρανί ς· ἔλαφος ἀρᾶρα ι· ἁρμόσαι. ### alpha 6962 πλέξαι ἄρασι ν· ἀράχνην [ ἄραρισεεν ορκος] ἄραρε ν· ἡρμόσθησαν (Eur. ### alpha 6965 Or. 1571) * ἢ παγίως δέδοκται gASn ἢ κέκριται (Eur. Or. 1330 ..) vgASn ἀράραχνο ς· τὸ αὐτό ἀραρινο ί· ὅσα παρασφηνοῦται λιθάρια εἰς τὰς ῥαγάδας ἀράρισκ ε· περιάρμοζεν (ξ 23) ἄραμο ς· ἐρωδιός ἀρά μ· μετέωρος * ἀραρό ς· πάγιον. ### alpha 6971 βέβαιον ASn [κατάρατον] * ἀραρότω ς· ἁρμοδίως προσηρμοσμένως n ἁρμοζόντως vgASn ἀσφαλῶς gASb ὅθεν καὶ τὸ ἄραρεν παγίως δέδοκται AS * ἀραρυῖα ν· ἡρμοσμένην (ζ 70 . ### alpha 6973 .) gAS * ἀραρυία ς· ἡρμοσμένας (Γ 331) Sn [ ἀρασάμενα ι· ἀλειψάμεναι, ποιοῦσαι] ἀρὰς ἐπισπεῖρα ι· ἔθος Κυπρίων σπειρόντων κριθὰς μεθ’ ἁλὸς καταρᾶσθαί τισιν ἀρασύν η· πύελος Ἀρᾶς ἱερό ν· ἱερὸν Ἀρᾶς Ἀθήνησιν. ### alpha 6978 Ἀριστοφάνης Ὥραις (fr. 575), ἔνιοι δὲ τὴν βλάβην λέγειν αὐτὸν ἐνόμισαν † ἄρας μῶσα ι· δῆσαι ἀράσσε ι· συντρίβει. ### alpha 6980 τύπτει. †ἀμέλγει [ * ἀρᾶτα ι· 〈καταρᾶται AS] * ἄρασθα ι· ἀπενέγκασθαι,〉 ἑλεῖν, λαβεῖν A * ἀρασσόμεν α· προσρηγνύμενα vgAS πλησσόμενα. ### alpha 6983 θορυβούμενα S(A) ἀρασχάδε ς· τὰ περυσινὰ κλήματα S * ἀρᾶτα ι· καταρᾶται (1 Regn. ### alpha 6985 14,24) ASP εὔχεται (Ι 240) nS * ἀράττω ν· κρούων ASPn † ἀράν η· μεσάγκυλον † ἀρατειχεύει ν· καταρᾶσθαι. ### alpha 6988 οἱ δὲ στρατεύεσθαι Ἀραύκηλι ς· ἡ νῦν Αἴγυπτος ἀραχθεί ς· διωχθείς S ἀραχνί α· ἀράχνη. ### alpha 6991 Ἀττικοί ἀράχνηκε ς· ἀράχναι ἀράχνο υ· ἀπ’ εὐθείας ὁ ἀράχνης. ### alpha 6993 Αἰσχύλος Λαΐῳ (fr. 121) * ἀραχνοϋφεῖ ς· ὡς ὑπὸ ἀράχνης ὑφασμένας AS ἀράχνου ς· εἶδος ὀσπρίου * ἀράω ν· τῶν εὐχῶν (Ο 378) ASn [ἢ ἱερέων] † ἀρβάκι ς· ὀλιγάκις ἀρβάλ η· τήγανον ὀστράκινον. ### alpha 6998 Ταραντῖνοι ἀρβίνν η· κρέας. ### alpha 6999 Σικελοί † ἀρβό ν· διεστός. ### alpha 7000 ἀραιόν. ἐλαφρόν ἀρβύλη ς· τοῦ ὑποδήματος (Eur. ### alpha 7001 Or. 140) ἀρβύλα ι· εἶδος ὑποδημάτων S ἀρβυλίδ α· λήκυθον. ### alpha 7003 Λάκωνες ἀργάδε ς· εἶδος φυτοῦ ἢ ἀργαὶ γυναῖκες S ἀργαίνει ν· λευκαίνειν. ### alpha 7005 Εὐριπίδης Ἀλκμέωνι διὰ Ψωφῖδος (fr. 73) ἀργαίνουσ α· λευκαίνουσα [φοιτῶσα] [ ἀργαλαί ῳ· ἀργῷ] * ἀργαλεώτατο ι· δεινότατοι ASn * ἀργαλέου ς· χαλεπούς, δεινούς (Ξ 87) (SP) * ἀργαλέ η· χαλεπή, δεινή (Μ 63) A * ἀργαλεωτέροι ς· δεινοτέροις vg χαλεπωτέροις (vgA) S [ Ἄργεϊ παντ ί· διόλου λευκή] ἀργᾶ ς· ὄφις (Achae. ### alpha 7013 fr. 1) καὶ ποιητὴς μοχθηρὸς ... ἀργᾶν ἐκάλουν. καὶ Δημοσθένης ὑπὸ Αἰσχίνου (2,99) Ἀργᾶς ὀνομάζεται. οἱ δὲ ὄνομα τυράννου ἀργεῖα ι· ὑποδήματα πολυτελῆ γυναικεῖα (Eupol. ### alpha 7014 fr. 266) Ἀργεία φορ ά· ὡς φιλοδίκους καὶ συκοφάντας Ἀργείους κωμῳδοῦσιν Ἀργεῖο ς· κυβευτικοῦ βόλου ὄνομα (Eubul. ### alpha 7016 fr. 57,3) Ἀργεί η· Πελοποννησία (δ 184 . ### alpha 7017 .) λευκὴν δὲ †Ἡσίοδος ἀργινόεντ α· λευκόν. ### alpha 7018 λευκόγειον. ἀργιλλώδη (Β 647) Ἀργεῖο ι· οἱ Ἕλληνες. ### alpha 7019 καὶ ἐκ τῶν εἱλώτων οἱ πιστευόμενοι οὕτως ἐλέγοντο. ἢ λαμπροί Ἀργείους ὁρ ῶ· παροιμιῶδες (Alex. ### alpha 7020 fr. 153) Ἄργεισ α· πόλις Θεσσαλίας (Β 738 v. ### alpha 7021 l.?) * Ἀργειφόντη ς· ὁ Ἑρμῆς 〈ὁ〉 ἀργὸς φόνου (ε 43 . ### alpha 7022 .) A Ἀργείω ν· Ἑλλήνων (Α 79 . ### alpha 7023 .) Ἀργείωνα ς· τοὺς Ἀργείους ἀργέμω ν· τῶν ἐν τοῖς ὀφθαλμοῖς λευκωμάτων. ### alpha 7025 οἱ δὲ ὀφθαλμῶν. Σοφοκλῆς ἐπὶ Ταινάρῳ σατυρικῷ (fr. 212) ἄργεμ α· τὰ ἐπὶ τῶν ὀφθαλμῶν λευκώματα (p) ἀργεμών η· εἶδος βοτάνης ἀργεννάω ν· λευκῶν AS ἢ λαμπρῶν (Γ 198) [ ἀργεννῆισ ι· λαμπραῖς, λευκαῖς] * ἀργεννῇσ ι· λευκαῖς AS λαμπραῖς (Γ 141) S * ἀργῆτ ι· λαμπρῷ (Γ 419) AS ἀργεννῶ ν· λευκῶν. ### alpha 7032 λαμπρῶν (Σ 529) ἀργεστα ί· οἱ ἐτησίαι ἀργεστᾶο νότοι ο· τοῦ λεγομένου λευκονότου τινές, [δὲ] οὐ καλῶς· Ὅμηρος γὰρ τέσσαρας οἶδεν ἀνέμους, ἔστιν οὖν ταχέος (Λ 306) ἄργετο ς· ἡ ἄρκευθος. ### alpha 7035 Κρῆτες ἀργέτι δημ ῷ· λευκῇ πιμελῇ (Λ 818) Ἀργειφόντη ς· καθαροφόντης, λευκοφόντης. ### alpha 7037 ἢ ἐν Ἄργει πρῶτον πεφηνώς. ἢ καταργῶν τοὺς φόνους. ἢ ταχέως καὶ τρανῶς ἀποφαινόμενος. ἀμφότερα δ’ ἂν εἴη περὶ τὸν θεὸν ταῦτα· διὰ τὴν εὐπορίαν τῶν ὀνομάτων τὸ ταχέως, διὰ δὲ τὴν θειότητα τὸ σαφῶς ἑρμηνεύειν. Ἑρμῆς γοῦν ὠνομάσθη διὰ τὸ εἴρεμός τις εἶναι, ὅτι εἴρειν ἐμήσατο (Plat. Crat. 408b) ὅπερ ἐστὶν λέγειν. ὁ γὰρ Ἑρμῆς λόγος ἐστί * ἀργ ή· στεῖρα AS ἀργῆτ α· λευκόν λαμπρόν ‚ἀργῆτα κεραυνόν‛ (Θ 133) * τὸν λαμπρὸν AP ἢ ταχὺν S Ἀργῆν ἔπεφν ε· ὄφιν. ### alpha 7040 ἔστι δὲ ἐπίθετον δράκοντος (trag. ad. fr. 199) ἀργίλλη ψιλ ή· γῆ βλαστάνουσά τι † ἀργοιβίαντο ν· Βοιωτίας Ἀργίλι α· δῆμος τῆς Ἀττικῆς ἄργιλο ς· ἡ σμηκτρὶς γῆ, ἢ λευκόγειος ἀργίλοφο ι· λαπάραι κωδίων. ### alpha 7045 οἱ δὲ πρωκτόν. καὶ μηλωταί ἀργιμήτας ταῦρο ς· ταχύμητις. ### alpha 7046 ἢ λευκὸς παραγώγως. λέγεται δὲ ἐπὶ τοῦ διακομίσαντος τὴν Εὐρώπην (Phryn. trag. fr. 16) * ἀργιόδοντο ς· λευκοὺς ὀδόντας ἔχοντος (Κ 264) (A) S ἀργό ς· λευκός. ### alpha 7048 ταχύς (β 11 ..) ἀργιόπου ς· ἀετός. ### alpha 7049 Μακεδόνες [ ἄργιστ α· ἐκ τῶν στεμμάτων [μέρη ὡς] διαπεπλεγμένον δίκτυον] [ ἀργιάφη ς· ὁ ἀπηρτισμένος τῷ λόγῳ] ἀργιφόντ ῃ· καθαροφόνῳ (Β 103 v. ### alpha 7052 l.) ἄργματ α· ἀπαρχάς (ξ 446) * ἀργό ν· ἀργύρεον AS ταχύ s λευκόν ἀργό ς· μιλός. ### alpha 7055 βραδύς * Ἄργο ς· Πελοπόννησος (Β 108 . ### alpha 7056 .) AS * ἀργού ς· ταχεῖς (S) λευκούς (Α 50) (AS) * ἀργυραμοιβο ί· κολλυβισταί. ### alpha 7058 τραπεζῖται ASP ἀργυράσπιδε ς· τάγμα τι στρατιωτικὸν ὑπὸ Ἀλεξάνδρου ἀργύρεαι λόγχα ι· οἱ μισθοφόροι ἀργυρέα λιμό ς· ἀργυρίου σπάνις ἀργυρέα ὕνις ἢ ἀργυρέα αὖλα ξ· παρὰ Θουκυδίδῃ (2,16,2) ἀργυρέοι ο· τοῦ λαμπροῦ. ### alpha 7063 καὶ καλλίστου (Α 49 ..) ἀργύρεο ν· λαμπρὸν καὶ καθαρόν. ### alpha 7064 ἀργῶς καὶ καθαρῶς ὑφασμένον ἀργυρηλάτη ς· ἀργυροκόπος ἀργύριο ς· εἶδος βοτάνης ἀργυρίτη ς· ὁ ἐν ἀργυρίῳ τὴν οὐσίαν ἔχων καὶ ἡ ἐκ τῶν ἐναργύρων μετάλλων γῆ [ἀγύρινον γραμματεῖον, ὃ καὶ Βοιωτικὸν καὶ κοῖλον λέγεται] ἀργυρῖτι ς· λιθάργυρος * ἀργυρογνώμονε ς· τραπεζῖται, δοκιμασταί (g) AS * ἀργυρόηλο ν· τὸ ἀργυροῦς ἥλους ἔχον (Β 45 . ### alpha 7071 .) S ἀργυροθήκ η· τὸ ἀργυρικὸν γραμματεῖον (Antiph. ### alpha 7072 fr. 157) 〈ὃ καὶ Βοιωτικὸν καὶ †κοιλον λέγεται〉 ἀργυροκοπιστή ρ· τραπεζίτης. ### alpha 7073 ἢ ὁ τὰ ἀργυρεῖα ἐργαζόμενος (Cratin. fr. 226) * ἀργυροδίνη ν· λευκὰ ῥεύματα ἔχουσαν (Φ 8?) κρήνην AS * ἀργυρολόγο ς· τελώνης AS ἀργυρόπεζ α· λευκόπους. ### alpha 7076 g Πέζα γὰρ ὁ πούς. καὶ καλλίπους (Α 538 ..) ἄργυρο ς· ὁ στατήρ. ### alpha 7077 ἦσαν δὲ ὀβολοὶ .. ἀσημίου * ἀργυρότοξο ς· καλλίτοξος (η 64 . ### alpha 7078 .) AS ἀργύρου κόπι ς· ἀργυρολόγος. ### alpha 7079 ἐκ τοῦ παρεπομένου * ἀργυρώνητο ς· οἰκέτης AS ἀργυρίου ἀγορασθείς (Eur. ### alpha 7080 Alc. 676) vgAS * ἀργυφέ η· λαμπρά S λευκή AS * ἀργύφεο ν· λαμπρόν. ### alpha 7082 λευκόν (Σ 50) (vg)AS ἀργυφέοισ ι· λαμπροῖς. ### alpha 7083 καθαροῖς ἀργ ώ· εἶδος φυτοῦ, ἀφ’ οὗ ἡ Ἀργὼ ναῦς ἄρδ α· μολυσμός (Pherecrat. ### alpha 7085 fr. 53) (S) ἀρδάλι α· τοὺς πυθμένας τῶν κεραμίδων, οὓς ἔνιοι γοργύρας καλοῦσιν Ἀρδαλίδε ς· αἱ Μοῦσαι ἄρδαλο ς· μόλυσμα ἀρδάλου ς· εἰκαίους ἀρδαλωμένου ς· ταρασσομένους ἀρδάνι α· αἱ τῶν κεραμίων γάστραι, ἐν αἷς τὰ βοσκήματα ἐπότιζον, ἃ Δωριεῖς κύμβαλα καλοῦσι. ### alpha 7091 ταῦτα δὲ πρὸ τῆς αὐλείου θύρας ἐτίθεσαν ὕδατος πλήρη [ἵνα] ὁπότε τις τελευτήσειεν, [οἱ] πρὸς ἀφαγνισμὸν 〈ἵνα οἱ〉 ἐξιόντες περιῤῥαίνωνται * ἀρδεί α· ποτισμός vg * ἀρδεία ς· ποτισμούς ASn [ ἄρδετα ι· πίμπλαται] * ἀρδεύε ι· ποτίζει SPn * ἀρδεύσαντε ς· ποτίσαντες vgASn ἄρδη ν· φοράδην. ### alpha 7097 * ἢ σφόδρα g ἢ παντελῶς n ἢ ἀθρόως vgASP ἢ ἐξ ὁλοκλήρου (Eur. Hec. 887 ..) SP Ἀρδήττου ς· τοὺς ῥᾳδίως ἐπὶ τοὺς ὅρκους ἰόντας Ἀρδήττους ἐκάλουν. ### alpha 7098 τόπος περὶ τὸν Ἰλισσόν, ἐγγὺς τοῦ Παναθηναϊκοῦ σταδίου, ἐν ᾧ τοὺς ὅρκους ἐποιοῦντο ἄρδια ς· τὰ ἐκ χειρὸς ὅπλα (Hdt. ### alpha 7099 4,81,4) S ἀρδικό ς· φαρέτρα (Hdt. ### alpha 7100 1,215,1) S ἄρδι ς· ἀκίς. ### alpha 7101 Αἰσχύλος Προμηθεῖ δεσμώτῃ (879) * ἀρδμό ς· ποτισμός vgAS ἐν ποταμῷ (Σ 521) ἄρδο ι· ἀρδεύοι. ### alpha 7103 ποτίζοι (Eur. Suppl. 207) * ἄρδω ν· ποτίζων gn ( * ) ἀρειά ς· ἀπειλάς [ Ἀρεία ς· πώλους Περσικάς. ### alpha 7106 Ἄρειοι γὰρ ἔθνος Περσικόν] Ἀρέθουσ α· κρήνη ἐν Ἰθάκῃ, καὶ ἐν Σικελίᾳ, T. ### alpha 7107 n ἐν ᾗ ὁ ἐν τῇ Ἤλιδι ῥέων ποταμὸς Ἀλφειὸς ἀργύριον κο〈μίζειν〉 νενόμισται * ἀρει ή· ἀπειλή (Ρ 431) ASPn βλάβη S ἀρειθύσανο ι· Ἡνίοχοι (Aesch. ### alpha 7109 fr. 203) * ἄρειο ν· βέλτιον (vg) AS κάλλιον. ### alpha 7110 ⸤ κρεῖσσον (Τ 56) S * ἀρείον α· βελτίονα (υ 133) g * ἀρείοσ ι· βελτίοσιν (Α 260) n Ἄρειος πάγο ς· ἐν Ἀθήναις δικαστήριον ἐν τῇ ἀκροπόλει † ἀρειούζε ι· αὐξήσει † ἀργυῖτα ς· τὴν λαμίαν. ### alpha 7115 Φρύγες Ἀρειμάνη ς· ὁ Ἅιδης, παρὰ Πέρσαις ἀρείφατον λῆμ α· ἰσχυρόν, ἀντὶ 〈τοῦ〉 Ἄρει ἐοικός. ### alpha 7117 Αἰσχύλος Νεανίσκοις (fr. 147) * ἀρείω ν· βελτίων (Β 707) vgAS [ ἀρενοβοσκό ς· προβατοβοσκός] * ἄρεκτο ν· ἄπρακτον, ἀτελείωτον (Τ 150) AS * Ἀρεοπαγίτη ς· ὁ δικάζων. ### alpha 7121 καὶ σιωπῶν δι’ ὅλου κατὰ ἀνάγκην gASPn * ἆ ρ ’ οὖ ν· ἆρα οὖν Sw * ἀῤῥενωπό ς· φοβερός vgAS ἀρεσάμενα ι· φιλοφρονήσασαι, ἀρεστὸν ποιήσασαι * ἀρέσασθα ι· ἱλάσασθαι. ### alpha 7125 ἀρεστὸν ποιῆσαι AS ἀρέσσατ ο· ηὔφρανεν ἀρεσάσθ ω· εὐάρεστον καταστησάτω (Τ 179) ἀρέσθα ι· λαβεῖν. ### alpha 7128 ἆραι (Η 203) * ἄ ρ ’ ἔσθορε ν· ἐπήδησεν (Μ 462) AS ἄρεσκο ς· ὁ προσηνής. ### alpha 7130 καὶ ἡ διδομένη ῥάβδος 〈τοῖς πορνοβοσκοῖς παρὰ〉 τοῖς κωμικοῖς ἀρεσκεύεσθα ι· φιλοφρονεῖσθαι * ἀρεσσόμεθ α· ἐξιλασόμεθα (Δ 362) AS ἀρεστήριο ν· ἱερεῖον, καὶ θῦμα ἀρεστή ρ· πέμμα πρὸς θυσίαν ἀρεσίπονο ν· σύμμετρον. ### alpha 7135 ἀρέσκον * ἀρετῶσ α· ἡ ὑπερέχουσα τὰς ἄλλας, καὶ βελτίων τῶν ἄλλων P ἄρεσχα ι· κλήματα. ### alpha 7137 βότρυες ἀρετ ᾷ· ἐν ἀρετῇ ἐστιν ‚οὐκ ἀρετᾷ κακὰ ἔργα‛ (θ329) τουτέστιν οὐκ ἀπολήγει εἰς ἀρετήν. ### alpha 7138 ἀνεγνώσθη δὲ περισπωμένως ἀρετ ή· ἡ τῶν καλῶν νομιζομένων ἐμπειρία ἀρετ ή· θεία δύναμις (2. ### alpha 7140 Petr. 1,3 ..) vgASPn διάθεσις ἀγαθή. ἢ τὸν ἐνάρετον βίον † ἀρέτησα ν· ἥρμοσαν ἀρετῶσι ν· ἀρεταίνωσιν, εὐδαιμονῶσιν, ἐν ἀρετῇ ὦσιν (τ114) Ἄρ ῃ· [λήψῃ] πολέμῳ (Β 385) ἄρ ῃ· λήμψῃ. ### alpha 7144 οἴσῃ. Σοφοκλῆς Αἴαντι μαστιγοφόρῳ (129) ἀρ ή· εὐχή ‚ἀράων ἀΐων‛ (Ο 378) καὶ βλάβη ἡ ἐν τῷ Ἄρει, τουτέστιν ἐν πολέμῳ (Σ 100) ἀπειλή. ### alpha 7145 εὐχή. κατάρα * ἀρήγε ι· βοηθεῖ (Ο 42) vgASn ἀρήγω ν· βοηθῶν (Ε 507) (PS) ἀρηγομέναι ς· βοηθουμέναις * ἀρηγόνε ς· βοηθοῦντες (Δ 7) gASn ἀρηϊθόω ν· πολεμιστῶν, ἐν τῷ Ἄρει θεόντων (Θ 298) * ἀρηϊθόω ν· τῶν ἐν τῷ πολέμῳ εὐκινήτων S * ἀρήϊ α· πολεμιστήρια (Ζ 340) S * ἀρήϊο ς· ἀλλαχοῦ θρασύς, ἀγαθός AS πολεμικός ASP * ἀρηΐφατο ι· ἐν πολέμῳ πεφονευμένοι (λ 41) (A) ἀρηΐφιλο ς· ὑπὸ τοῦ Ἄρεος φιλούμενος, ἢ ὁ φιλῶν τὸν Ἄρεα. ### alpha 7155 δι’ ἀμφοτέρων δὲ ὁ πολεμικὸς δηλοῦται (Γ 21 ..) ἀρημένο ς· βεβλαμμένος (Σ 435) S εὐχόμενος (τ 367) ASPb Ἀρήν η· ὄνομα πόλεως (Β 591) * ἀρήξει ν· βοηθήσειν (Α 77) * ἀρῆξα ι· βοηθῆσαι ἐν πολέμῳ. ### alpha 7159 ἀπὸ τοῦ Ἄρεος (Α 408) * 〉α ῥηξήνορ α· τὸν τὴν ἀνδρείαν 〈διαφθείραντα〉 (Η 228) A ἀρηνοβοσκό ς· προβατοβοσκός. ### alpha 7161 Σοφοκλῆς Τυροῖ βʹ (fr. 594) γράφεται δὲ ἐῤῥηνοβοσκό ς, διά τε τοῦ ε καὶ τῶν δύο ῥῶ ἀρήρε ι· ἥρμοζεν (Γ 338) * [ ἄρῃο ς· θρασύς. ### alpha 7163 ἀγαθός. πολεμικός S] [ ἀρήρασθα ι· εὔξασθαι] ἀρηρομέν η· [ἀρουριομένη] ἀροτριωμένη (Σ 548) ASn * ἄρηρε ν· ἰσχυρῶς ἥρμοσται (γ 248) * ἀρηρό ς· ἰσχυρῶς ASP ἡρμοσμένον (Λ 31) S * ἀρηρότ α· ἡρμοσμένα (η 45) P(n) (AS) ἀρηρυμένο υ· ἀπηντλημένου * ἀρήσασθα ι· εὔξασθαι (Ζ 115) vgA ( * ) ἀρήσαι ο· εὔξῃ (Greg. ### alpha 7171 Naz. c. 2,2,3,295) * ἀρήσ ῃ· εὔξῃ (Ν 818) AS [ ἀρήσθορε ν· ἐπήδησεν] Ἄρης Τύραννο ς· παροιμία * ἄρητα ι· ἀπενέγκηται (Μ 435) Sn * ἀρητῆρ α· ἱερέα (Α 11) gASn Ἀρητήριο ν· τόπος ἐν τῇ Ἀττικῇ ἔξω τοῦ ἄστεως n ἀρητό ν· βλαβερόν n πολυχρόνιον (Ρ 37 . ### alpha 7178 .) [Σοφοκλῆς συνώνυμον ὕστερος] Ἄρητο ς· Ἡρακλῆς, παρὰ Μακεδόσιν † ἄρθεο ς· τράγος * ἀρθεί ς· μετεωρισθείς (Ν 63) n ἄρθε ν· συνηρμόσθησαν (Π 211) ἀρθῆνα ι· [ἀπολέσαι, ἢ] ἀπολέσθαι * ἀρθμήσαντ ε· φιλιωθέντες, δυϊκῶς (Η 302) AS [ὁμοίως καὶ ἀριθμήσαντες] ἄρθμιο ι· φίλοι. ### alpha 7185 παρὰ τὸ ἡρμόσθαι καὶ συμφωνεῖν ἡμῖν (π 427) ἀρθμό ς· εἰρήνη, συνθήκη. ### alpha 7186 φιλία (Aesch. Prom. 191?) ἀρθμό ν· πρότμησις, ἢ μετάφρενον. ### alpha 7187 ἢ αἰδοῖον ἀνδρὸς καὶ γυναικός * ἄρθρ α· μέλη ἄκρα (Eur. ### alpha 7188 Andr. 1078) ASPn * ἀρθρέμβολ α· δαμαστήρια. ### alpha 7189 ὄργανα βαλλόμενα εἰς τὰ ἄρθρα. καὶ βασανιστήρια SP καὶ ὄνομα στρεβλωτικῶν P ὀργάνων εἰς ἃ ⸤ ἐξαρθροῦσιν οἱ δήμιοι τὰ τῶν καταδίκων μέλη (Greg. Naz. or. 4,165) vg * ἀρθρούμενο ν· τρανούμενον AS ἀρθύσανο ι· ἀποσχίσματα. ### alpha 7191 καὶ ἀποβλαστήματα (Aesch. fr. 203?) ἄρ ι· μεγάλως. ### alpha 7192 ὅθεν καὶ ἀρίζηλος ὁ μεγάλως ζηλωτός * ἄρθρο ν· μέρος λόγου vgAS δι’ οὗ τρανωτέρα ἡ λέξις πέφυκε γίνεσθαι vgn ἀριβάσκανο ς· πεποίηται ὡς ἀριπρεπής * ἀρίγνωτο ι· εὔγνωστοι (Ν 72) n τὸ γὰρ ἄρι μέγα δηλοῖ. ### alpha 7195 ⸤ πάνυ ἐγνωσμένοι (AS) * ἀρίδακρυ ς· ταχέως Α . ### alpha 7196 .. * ἀριδάκρυσ ι· πολυδάκρυσιν S ἀριδάκρυτο ν· πολυδάκρυτον * ἀριδείκετο ν· ἄγαν ἔνδοξον (Ξ 320) AS ἢ μεγάλως (S) ἀσπαστόν, φανερόν (S) [ ἀρίδε ς· αἱ μετὰ κονιορτοῦ πνοαί] Ἀριήδα ν· τὴν Ἀριάδνην. ### alpha 7201 Κρῆτες. ἀρίδηλο ν· ἔκδηλον. ### alpha 7202 [φανεροῦν] ⸤ φανερόν (Β 318 v. l.) n * ἀριδήλου ς· φανερούς AS * ἀριδήλω ς· φανερῶς vAS * ἀριδηλότατ α· φανερώτατα (A) S [ Ἀρισβῆθε ν· ἀπὸ Ἀρίσβης πόλεως] * ἀριζήλ η· θαυμαστὴ AS ἄγαν. ### alpha 7207 ἐκδηλοτάτη (Σ 219) S ἀρίζηλο ν· μέγα. ### alpha 7208 φανερόν ἄριζο ς· τάφος. ### alpha 7209 Κύπριοι S ἀρί α· φυτὸν ἡ ἀρία * ἀριζήλω ς· μεγάλως ἐκδήλως (μ 453) (S) [ * ἀρι ή· ἀπειλή S] ἀριή λ· λέων Ἀρίας πώλου ς· 〈ἐξ〉 Ἀριανῆς 〈Περσικάς. ### alpha 7214 Ἄριοι γὰρ ἔθνος Περσικόν〉 † ἀριηρέστερο ν· χαλεπώτερον (β 190) ἀριήκοο ς· πολυήκοος (Call. ### alpha 7216 h. 4,308?) [ ἀριθάτω ν· τῶν πολέμων] ἀριθμεῖ ν· τοῦτο τίθεται καὶ ἐπὶ τοῦ κλήρου ἀριθμεῖτα ι· ἐξετάζεται ἀριθμηθήμενα ι· εἰς φιλίαν ἐλθεῖν (Β 124) np ἀριθμητ ά· τὰ ὀλίγα * ἀριθμό ν· ὁμοῦ εἰσιν ἔτη διακόσια AS(n) a) ἀριθμό ς· μέτρον b) * 〈ἐν〉 ἀριθμῷ ὀλίγου ς· . ### alpha 7223 .. (Ezech. 5,3) AS ἀρίκεσσ ι· χαλεπαῖς S ἀρικύμω ν· εὐσύλληπτος (Hippocr. ### alpha 7225 steril. 219) † ἀριμάζε ι· ἁρμόζει † ἀριμάπο υ· γαστὴρ σὺν κόπρῳ ἄριμο ς· πίθηκος Ἄριμ α· πόλις Κιλικίας, οἱ δὲ ὄρος (Β 783) ἀρίξα ι· ὑποστηρίξαι * ἀριπρεπέ α· ἄγαν 〈ἐκπρεπῆ〉 S μεγάλως ἔκδηλα (Θ 556) AS ἀριπρεπέ ς· μεγαλοπρεπές (θ 176) ἀρίπικρο ν· μεγάλως πικρόν ἀρί ς· εἶδος βοτάνης Ἀρίσβ η· πόλις †τοῦ δήμνου. ### alpha 7235 οἱ δὲ ⸤ Τροίας (Β 836) S * Ἀρίσβηθε ν· ἀπὸ Ἀρίσβης πόλεως (Β 836) AS * ἀρίσκο ς· κόφινος AS ἀριστεί α· ἀνδραγαθία † ἀρισταρχαμί α· ἀριστία ἀριστέ α· τὸν ἐν τῷ πολέμῳ ἀνδραγαθήσαντα ἀριστεροστάτη ς· ὁ πρωτοστάτης τοῦ χοροῦ (Cratin. ### alpha 7241 fr. 215) ἀριστεύε ι· ἀνδραγαθίζεται * ἀριστεύ ς· ἀνδρεῖος vg ASn ἀρισπή ς· εὔλαλος, ἄρτιος τοῖς ἔπεσιν (Χ 281) * ἀρίστ η· βελτίστη (Β 5) ASn * ἀριστίνδη ν· ὁ ἐκ τῶν ἀρίστων ἐκλελεγμένος gAS * ἀριστῆρα ι· δοῦλαι (κ 349) S Ἀριστόδημο ς· Ἀριστόδημον οἱ κωμικοὶ τὸν πρωκτόν (Cratin. ### alpha 7248 fr. 151. Ar. fr. 231) καὶ Θεόδωρον καὶ Τιμησιάνακτα ἔλεγον, ἀπὸ τῶν ἡταιρηκότων. Φορμισίους δὲ τὰ γυναικεῖα αἰδοῖα (Ar. Eccles. 97) καὶ Βασιλείδας, καὶ Λαχάρας * ἀριστοκρατούμενο ι· ὑπὸ ἀρίστων κρατούμενοι, ἢ δήμου, ἢ ἑτέρων τινῶν καλλίστων AS ἀριστολοχεί α· βοτάνη τις ἀριστομένειο ν· βοτάνη ἄριστο ν· τὸν πρωϊνὸν ἀκρατισμόν (Ω 124. ### alpha 7252 π 2) ὃν ἡμεῖς λέγομεν ἄριστο ν, τοῦτο ὁ ποιητὴς καλεῖ δεῖπνον (Σ 560) τὸ δὲ δεῖπνον δόρπον (β 20 ..) * ἀριστονομί α· εὐνομία. ### alpha 7253 Ἄριστον γὰρ τὸ καλόν gASn * ἄριστο ς· μέγιστος AS ἔξαρχος SP ἐξοχώτατος SPn ἀριστοτέχνη ς· ἐν τῇ τέχνῃ χρήσιμος (Pind. ### alpha 7255 fr. 57?) Ἀρίστυλλο ς· Ἀριστοκλῆ (Ar. ### alpha 7256 fr. 538). ἀρίστου ὥρα ἀρισφαλέ ς· μεγάλως σφαλλόμενον ἀριστοκράτει α· ὑπὸ ἀρίστων διοικουμένη, γενναίων, ἢ ἄλλως πως ἀγαθῶν * ἀριφραδέ α· δῆλα (Ψ 240) ASn * ἀριφραδέ ς· ἄγαν φανερόν (λ 126) T. ### alpha 7260 S(n) ἀριστερεώ ν· φυτὸν τῶν εἰς τοὺς καθαρμοὺς παραλαμβανομένων ἀριστόδειπνο ν· ὅταν τὸ ἄριστον τῷ δείπνῳ συνάψωσιν (Alex. ### alpha 7262 fr. 294. Men. fr. 998) ἄριχ α· ἄῤῥεν πρόβατον ἀρίχετα ι· γλίχεται, ἐπιθυμεῖ † ἀρίχωτα ν· ἐκδύειν ζητῶν ἀριώ θ· ἡ λέαινα, ὑπὸ Σύρων * Ἀρίω ν· ὁ ἵππος, Ποσειδῶνος υἱὸς καὶ μιᾶς τῶν Ἐρινύων AS Ἀρκάδας μιμούμενο ς· παροιμία ἐπὶ τῶν ἄλλοις πονούντων καὶ μοχθούντων. ### alpha 7268 οἱ γὰρ Ἀρκάδες πολλὰ πολεμήσαντες οὐδεμίαν νίκην ἰδίαν ἔσχον g † ἄρκαλλ α· †λευκὰ καὶ ἐνώτια ἐξ ὑάλου περίχρυσα. ### alpha 7269 οἱ δὲ * ξύλα ξηρά S ἀρκαλᾶ ν· παραχαλᾶν, ῥυτίζειν ἀρκάν η· τὸ ῥάμμα, ᾧ τὸν στήμονα ἐγκαταπλέκουσι διαζόμεναι ἀρκαλέο ν· ξηρόν. ### alpha 7272 ῥυσόν Ἀρκὰς κυν ῆ· Ἀρκαδικὸς πῖλος. ### alpha 7273 Σοφοκλῆς Ἰνάχῳ (fr. 25o) ἀρκε ῖ· προσαρκεῖ. ### alpha 7274 βοηθεῖ. Εὐριπίδης Πηλεῖ (fr. 624) ἀρκήλ α· 〈τὸ〉 ζῷον. ### alpha 7275 Κρῆτες τὴν ὕστριχα ἀρκή ς· ταχύς * ἄρκιο ν· ἀρκετόν ASn αἱρετώτερον S ἱκανόν Sn ἕτοιμον (Β 393) S ἀρκίω ς· ἀρκετῶς, ἱκανῶς ἀρκό ν· σχολήν. ### alpha 7279 Μακεδόνες ἄρκο ς· ἄρκεσμα. ### alpha 7280 βοήθεια. ἢ τὸ παιόνιον. καὶ τὸ ζῷον. καὶ ἱέρεια τῆς Ἀρτέμιδος ἀρκτεί α· ἡ τῶν ἀρκτευομένων παρθένων τελετή. ### alpha 7281 Ἀρκτεύειν δὲ τὸ καθιεροῦν ἀρκτ ῆ· ἡ τῆς ἄρκτου δορά (Anaxandr. ### alpha 7282 fr. 65) ἄρκτο ς· * ζῴδιον ἐν οὐρανῷ vgAS μεσημβρία ἀρκτοῦρο ς· βοτάνης εἶδος. ### alpha 7284 καὶ ἄστρον * ἀρκτοῦρο ν· ἀρκτῷος τόπος· διὰ τοῦτο καὶ οἱ ἑπτὰ ἀστέρες ὁμοῦ καλεῖται ἀρκτοῦρος, ἐπειδὴ ἐπὶ τὸ ἀρκτῷον †κατανοεῖται. ### alpha 7285 λέγεται καὶ ἅμαξα (Iob 9,9) vgAS * ἀρκτῴω ν· βορείων τόπων vgASn * ἄρκυ α· δίκτυα n λίνα nP ἄρκυε ς· δίκτυα τὰ πρὸς θήραν [θηρείαν] . ### alpha 7288 .. ἀρκύλο ν· δίκτυον ἄρκυμ α· ἀκρίς, ὑπὸ Περγαίων ἄρκυ ν· μεσάγκυλον. ### alpha 7291 καὶ γυναικεῖον κεκρύφαλον * ἄρκυ ς· δίκτυον vgASn * ἄρκυσ ι· δικτύοις An ἀρκύστατ α· οἱ τόποι, ἔνθα αἱ ἄρκυες πήγνυνται * ἀρκύω ν· δικτύων gAS βρόχων ἀρκυωρεῖσθα ι· φυλάσσειν τὰς ἄρκυς (Eupol. ### alpha 7296 fr. 313?) ἅρμ α· * ὄχημα, καροῦχα (Act. ### alpha 7297 ap. 8,38) n δίφρος (K438 ..) πόλις Βοιωτίας (Β 499) ἀρμακία ς· στοάς ἁρμαλι ά· ἡ τροφή ἁρμαλιᾶς ὄχο ς· ὁ τὴν τροφὴν τῇ στρατείᾳ ἐμπεριφερόμενος. ### alpha 7300 ἢ τροφή τις, καὶ θρεπτικός * ἁρμαλιή ν· τὴν τροφήν. ### alpha 7301 παρὰ 〈τὸ〉 ἁρμόζειν καὶ ἰσχυροποιεῖν τὰ μέλη (Hes. op. 767) AS ἁρμάτειον μέλο ς· . ### alpha 7302 .. ἔνιοι δὲ τὸν τῆς Ἀθηνᾶς νόμον. ἄλλοι τὸ ταχὺ ἀπὸ τοῦ ἅρματος (Eur. Or. 1384) * ἁρματηλάτη ς· ἡνίοχος vg(AP) n ἁρματροχια ί· αἱ τῶν τροχῶν ἐν τῇ γῇ ἀποχαράξεις ἁρματροχι ή· ἡ τῶν τροχῶν ἀποχάραξις (y 505) 〈 ἁρματοπηγό ς·〉 ἁρματοποιός, τέκτων. ### alpha 7306 [ἢ ἁρματοπηγός] (Δ 485) Ἀρμεθεῖ ς· οἱ εὐπατρίδαι ἐν Κύπρῳ ἄρμεν α· τὰ πρὸς τὸ ὑποκείμενον πρᾶγμα ἐπιτήδεια καὶ ἁρμόδια. ### alpha 7308 τὰ ὑγιῆ καὶ ἡρμοσμένα S * ἄρμενο ν· φίλον S ἄρμ η· οὐλή. ### alpha 7310 καὶ σύνοδος τραύματος (Hippocr.) ἁρμογ ή· ἦχος τόνου καὶ φωνῆς (Eupol. ### alpha 7311 fr. 11) † ἁρμογλώσσα ς· ἄνθη πάντα ἁρμόδιο ι· οἰκεῖοι. ### alpha 7313 συγγενεῖς. φίλοι [ ἀρμόγαλ α· τὰ ἀρτύματα. ### alpha 7314 Ταραντῖνοι] ἁρμόδιον μέλο ς· μέτρον. ### alpha 7315 καὶ τόπος ἁρμόδιο ς, καὶ προσφιλής ἁρμοδιοτυπέ ς· ὁμοίως ἢ ἴσως διακείμενον Ἁρμοδίου μέλο ς· τὸ ἐπὶ Ἁρμοδίῳ ποιηθὲν σκόλιον ὑπὸ Καλλιστράτου οὕτως ἔλεγον * ἁρμόζετα ι· συζεύγνυται (Prov. ### alpha 7318 19,14) vgASn * ἁρμόζουσ α· συμφωνοῦσα. ### alpha 7319 συνοικειουμένη. ἢ κοσμοῦσα (Prov. 8,30) AS ἁρμο ῖ· ἀρτίως. ### alpha 7320 ἡσυχῇ. ἐξαίφνης. προσφάτως (Callim. fr. 274) ἀρμώματ α· ἀρτύματα. ### alpha 7321 〈Ταραντῖνοι〉 ἁρμονία ς· * συμφωνίας vgASn συνθήκας. ### alpha 7322 σπονδάς * ἁρμονιάω ν· ἁρμονιῶν 〈συνθηκῶν〉 (Χ 255) S * ἁρμονίη ς· συζεύξεως n ἁρμοστή ς· ὁ πεμπόμενος ἐπιμελητὴς εἰς ὑπήκοον πόλιν q καὶ λίθοι δύο πρὸς τῷ †αὐτῷ τῆς φλιᾶς τιθέμενοι ἁρμοστῆρες λέγονται ἁρμόσυνο ι· ἀρχή τις ἐν Λακεδαίμονι, ἐπὶ τῆς εὐκοσμίας τῶν γυναικῶν ἄρμυλ α· ὑποδήματα. ### alpha 7327 Κύπριοι † ἀρμώατο ς· σπασμός. ### alpha 7328 Κύπριοι ἁρμ ῷ· ἀρτίως (Pherecr. ### alpha 7329 fr. 111) ἄρμωλ α· ἀρτύματα. ### alpha 7330 Ἀρκάδες. καὶ ἀρμώμαλα * ἁρμῶ ν· ἁρμονιῶν (Hebr. ### alpha 7331 4,12) vgAS ἄρνα ν· τὸν ὅρκον Κλαζομένιοι. ### alpha 7332 ὅθεν καὶ τὸ ἔξαρνος ἄρνα προβάλλει ν· νόμος ἦν Ἀθήνησι, μὴ πρότερον συμβάλλειν, πρὶν ἢ τὸν ἄρνα προειμένον τις λάβῃ τῶν πολεμίων ἀρνακίδε ς· ἀρνῶν κῴδια ἀρνάριο ν· τὸν ἄρνα * ἄρνα ς· πρόβατα (Γ 117) vgAS ἄρνε ς· μικρὰ πρόβατα (Θ 131 . ### alpha 7337 .) ἄρν ε· πρόβατον (Γ 246) ἀρνεῖ α· τὰ κρεοπωλεῖα τῶν προβάτων ἀρνειό ς· ὁ τριετὴς κριός (ι 432) n ἄρνε ς· 〈καὶ〉 οἱ [καὶ] τέλειοι καὶ τὰ νεογνά (Δ 102 . ### alpha 7341 .) ἀρνευτῆρε ς· δύται. ### alpha 7342 οἱ δύνοντες ἀρνευτῆρ ι· κυβιστῆρι (Π 742) (T). ### alpha 7343 S(n) ἀρνεώνιο ν· ὅρκον βασίλειον S Ἄρν η· πόλις ASP Βοιωτίας (Β 507) S. ### alpha 7345 ἔστι δὲ καὶ Θεσσαλίας * ἀρνίο ν· πρόβατον. ### alpha 7346 ἀμνός AS ἀρνόγλωσσο ν· βοτάνη τις ἀρνορκί η· ὁ μετὰ τοῦ ἀρνὸς †αἰρομένου γινόμενος ὅρκος ἀρνόφιλο ν· κύτισον. ### alpha 7349 ἔστι δὲ πόα θαμνώδης † ἄρνυθε ν· ἠγωνίζοντο. ### alpha 7350 ἐνήργουν ἀρνύμενο ι· ἀντικαταλλασσόμενοι. ### alpha 7351 ἀντιπρασσόμενοι (Α 159) ἀρνύμενο ς· * φυλάσσων. ### alpha 7352 σώζων AS ἀντιπεριποιούμενος (α 5 ..) * ἀρνύσθη ν· ἀντήλλαττον AS ἢ ἐλάμβανον (Χ 160) S * ἄρνυτα ι· λαμβάνει AS ἀντικαταλλάσσεται (Eur. ### alpha 7354 Andr. 696) ἀρνῳδο ί· οἱ ῥαψῳδοί· [Ἀρνῶν· φωτισμός] ἄρνα γὰρ ἔπαθλον εἶχον * † ἀρνυτό ς· [εὔπνους] εὔνους S ἄρξα ι· ἄρχειν, κατακρατεῖν ἄρξιφο ς· ἀετός, παρὰ Πέρσαις Ἀροανδικό ν· νόμισμα, ᾧ χρῶνται Αἰγύπτιοι, ἀπὸ Ἀροάνδου (Hdt. ### alpha 7359 4,166,2) † ἀροάτου ς· ἀβάτους. ### alpha 7360 καὶ ἀνιαρούς * ἀροίμεθ α· ἀπενεγκοίμεθα (Ε 273) n * ἄροι ο· λάβοις n, ἀπενέγκοιο (Δ 95) Sn [ ἀροῖσι ν· ἀροτριᾶν] * ἄροιτ ο· λάβοι, ἀπενέγκοιτο (Ε 3) gAS [ 〉αριστεύ ς· ὁμιλητής] ἀρόμενο ς· ἀντιλαβών ἄρο ν· τρυβλίον μέγα. ### alpha 7367 καὶ βοτάνης ῥίζα ἀροπῆσα ι· πατῆσαι. ### alpha 7368 Κρῆτες Ἀροπάνο ι· οἱ ἐν Ἀλεξάνδρου ἐπιστολαῖς ἄρο ς· ὄφελος (Aesch. ### alpha 7370 Suppl. 883?) S καὶ 〈πέτρασ〉 κοιλάς, ἐν αἷς ὕδωρ ἀθροίζεται ὄμβριον. καὶ ⸤ βλάβος S ἀκούσιον ἀρόσπακε ς· δρύες ἐπικεκομμέναι * ἀροτή ρ· ἀρότης (ψ 835) S(n) ἀροτῆρε ς· * οἱ ἀροτριῶντες vgAS γεηπόνοι (s) γεωργοί (Σ 542) ἅροπο ν· τὸν ὁλκὸν τοῦ Ἕκτορος. ### alpha 7374 ἢ τὸ ἀντίσταθμον. Αἰσχύλος Φρυξί (fr. 270) ἀροτού ς· ἐνιαυτούς. ### alpha 7375 Σοφοκλῆς Τραχινίαις (69) * ἄρουρ α· γῆ, χώρα vgAS πλέθρα * ἀροῦ ν· ἀροτριᾶν vgASn ἄρουρ α· ἡ γῆ. ### alpha 7378 ἀπὸ τοῦ ἀροῦσθαι. * ὡς ἐπὶ τὸ πολὺ δὲ ἡ σπόριμος vgAS ἀρουραία θεό ς· ἡ Εὐριπίδου μήτηρ, διὰ τὸ λαχανόπωλις εἶναι (Ar. ### alpha 7379 Ran. 840) ἀρουραῖο ι· οἱ κατ’ ἀγροικίαν μύε ς. ### alpha 7380 καὶ ἐργάται. ἤδη δὲ καὶ βίος ἀρουραῖος, ὁ ὀρυσσόμενος χρυσός ἀρουραῖος Οἰνόμαο ς· Δημοσθένης (18,242) Αἰσχίνην οὕτως ἔφη, ἐπεὶ κατὰ τὴν χώραν περινοστῶν ὑπεκρίνετο Σοφοκλέους τὸν Οἰνόμαον ( * ) ἀρού ς· τὰ λιβάδια ἄρουρ α· σωρὸς σίτου σὺν ἀχύροις. ### alpha 7383 Κύπριοι ἆ ρ ’ οἴσει τρί α· ἐπὶ οἴνου ἐλέγετο, ἐπεὶ τὸ πάλαι ἐκιρνᾶτο τρία ὕδατος λαμβάνων, τὸ δὲ τέταρτον οἴνου (Cratin. ### alpha 7384 fr. 183,3) * ἀρούρη ς· γῆς ἀροσίμης (Ζ 195) Pn 〈 ἀρούριο ν·〉 χωρίον, ἢ κῆπος [ ἀρόχετα ι· γλίχεται, ἐπιθυμεῖ] ἀρόωσι ν· ἀροτριῶσιν (ι 108) gS ἁρπάγ η· ἐξαυστήρ. ### alpha 7389 ἔστι τὸ σκεῦος ἔχον ὀγκίνους, ᾧ τοὺς κάδους ἀνασπῶσιν ἀπὸ τῶν φρεάτων, ὁ καὶ λύκος. Εὐριπίδης (Cycl. 33) ἁρπαγὴ τὰ Κοννίδ α· παροιμία. ### alpha 7390 ὅτι οὗτος πορνοβοσκὸς ὢν καὶ μετοικήσας εἰς Σελινοῦντα εὔπορος ἐτελεύτα καὶ τὰ ὄντα προὔθηκεν εἰς ἁρπαγήν (Callim. fr. 201) * ἁρπαλέ α· ἁρπακτικά S ἁρπαλέω ς· ἁρπακτικῶς gS προθύμως g προσηνῶς (ζ 250) καὶ ‚κερδέων ἁρπαλέων‛ (θ 164) τῶν ἁρπακτικῶν ἁρπάλιμ α· ἁρπακτά. ### alpha 7393 προσφιλῆ ἁρπάνα ι· μάνδραι βοσκημάτων [ ἅρπ η· ἄνεμον. ### alpha 7395 δρέπανον. ἢ ὀρνέου γένος, κατὰ Λατίνους] ἁρπεδόε ν· ὁμαλόν S ἁρπεδόεσσ α· ἰσόπεδος, ὁμαλή (p) ἁρπεδόνα ι· τῶν ἀμαυρῶν ἀστέρων σύγχυσις ἁρπαλίζομα ι· ἀσμένως δέχομαι ἁρπεδονίζει ν· λωποδυτεῖν. ### alpha 7400 καὶ διὰ σπάρτου θηρᾶν ἁρπεδίσα ι· ὁμαλίσαι, ἐδαφίσαι ἀρπέζα ς· τοὺς αἱμασιώδεις τόπους. ### alpha 7402 οἱ δὲ τείχη καὶ περιβόλους. οἱ δὲ τὰ κλιμακώδη χωρία † ἁρπετό ν· ἀκόμιστον. ### alpha 7403 ἢ ἰκτῖνον. Κρῆτες * ἅρπ η· εἶδος ὀρνέου (Τ 350) gS καὶ δρέπανον vgASn ἢ ἄνεμον AS ἀρπίσθο ς· φοίνιξ, καὶ ἀρπίαλος ἀρπίδε ς· μαλακαὶ κρηπῖδες ἢ ὑποδήματα. ### alpha 7406 Λάκωνες ἄρπισα ι· αἱμασιαί. ### alpha 7407 ἢ τάφρους ἄρπι ξ· εἶδος ἀκάνθης. ### alpha 7408 Κύπριοι ἅρπυια ι· αἱ τῶν ἀνέμων συστροφαί, θύελλαι (α 241 . ### alpha 7409 .) ἅρπυι α· ἁρπακτικὴ διὰ τάχους Ἁρπυία ς· ἁρπακτικοὺς δαίμονας (p) ἄρπυ ν· ἔρωτα. ### alpha 7412 Αἰολεῖς * ἁρπῶμα ι· ἁρπάζω. ### alpha 7413 δρεπάνῳ κέχρημαι (Ose. 5,14) vgAS ἀῤῥάβακ α· ὀρχηστήν. ### alpha 7414 ἀπὸ τοῦ ἀραβάσσει ν, ὅ ἐστι ὀρχεῖσθαι. οἱ δὲ τὸν βλάσφημον ἀῤῥαβώ ν· πρόδομα. ### alpha 7415 καὶ ἄγκιστρον ἀῤῥαβῶνα Σίφνιο ν· διαβεβλημένον, ὡς τῶν Σιφνίων ἀσελγῶν ὄντων (com. ### alpha 7416 ad. 712) * ἀῤῥαβωνίζετα ι· ἀῤῥαβῶνι δίδοται 〈ἀργυρίζεται〉 AS ἀῤῥάβ η· θύρα, οἷον γέρρον ἀῤῥαγὲς ὄμμ α· οὐ δακρύον· ᾧ τρόπῳ φαμὲν ‚ κατεῤῥάγη μου δάκρυο ν. ### alpha 7419 ‛ Σοφοκλῆς ... σατυρικῷ (fr. 670) ἀῤῥαγέσ ι· στερεοῖς. ### alpha 7420 ἀκαταπονήτοις ἀῤῥαγίδε ς· στήμονες. ### alpha 7421 κρόκαι † ἀῤῥάξε ι· κρατεῖ. ### alpha 7422 ἀράσσεται ἀῤῥαθάγησε ν· ἐψόφησεν ἀῤῥαχθέ ς· ἀσύνετον S ἀῤῥάχνιο ν· τὸ λεπτὸν ὕφος ἄῤῥεκτο ν· ἀποίητον. ### alpha 7426 ἄθετον (Τ 150) ἄῤῥεν α· * ἄρσενα AS ἢ τῶν κονδύλων τὰ ἐξέχοντα, καὶ τὰ εἰς κοιλότητα ἐμπίπτοντα * ἀῤῥεπῶ ς· ἀκλινῶς gPn ἀῤῥενωπάδε ς· ἀνδρόγυνοι (Cratin. ### alpha 7429 fr. 389?) ἀῤῥήδη ν· οὐ κατατιθέμενος τῇ ῥήσει ἀῤῥενικό ν· χρώματος εἶδος χλωρόν, ὅπερ ἡμεῖς ἀρσενικόν λέγομεν * ἀῤῥήκτοι ς· ἀσχίστοις AS ἄῤῥηκτο ν· * στερεόν n ἰσχυρόν ASn ἀρραγές (Hdt. ### alpha 7433 2,68,4 ..) n ἄπτωτον. μὴ ῥηγνύμενον ἀῤῥηνεῖ ν· λοιδορεῖν S καὶ 〈ἐπὶ〉 γυναικί· πρὸς ἄνδρα διαφέρεσθαι ἀῤῥηνέ ς· ἄγριον. ### alpha 7435 δυσχερές † ἀῤῥῆσα ι· ἀβουλῆσαι. ### alpha 7436 ἀπαγορεῦσαι ἄῤῥητο ν· ἄφραστον, ἀνιστόρητον, ἀπόῤῥητον. ### alpha 7437 ἄφωνον. αἰσχρόν. Σοφοκλῆς Σίνωνι (fr. 500) * ἀῤῥητοποιό ς· αἰσχροποιός SP(n) ἄῤῥητος κόρ η· ἡ Περσεφόνη. ### alpha 7439 Εὐριπίδης Ἀλεξάνδρῳ (fr. 63) * ἀῤῥητουργί α· αἰσχρουργία gAS κακουργία. ### alpha 7440 τὸ ἄῤῥητα ἐξεργάζεσθαι AS * ἀῤῥήτω ς· ἀλέκτως vgSn ἀῤῥηφορί α· ἑκατέρως λέγουσιν οἱ συγγραφεῖς, κἂν μὲν διὰ τοῦ ε ἐρρηφορί α, διὰ τὸ τῇ Ἕρσῃ ἐπιτελεῖσθαι τὴν πομπήν· ἐὰν δὲ διὰ τοῦ α , ἐπεὶ ἐπ’ ἀῤῥήτοις συνέστη ἀῤῥηφόρο ς· μυσταγωγός ἀῤῥιχᾶσθα ι· εἰς ὕψος ἀναβαίνειν χερσὶ καὶ ποσίν ἄῤῥιχο ς· * κόφινος q(v) g(AS) n ἢ ἀγγεῖον λύγινον [ ἀῤῥωγε ῖ· βοηθεῖ ἀῤῥωγ ή· βοήθεια] 〉αῤῥοθο ς· ἀρωγός. ### alpha 7448 βοηθός (Ε 808 ..) ἄῤῥ υ· ἐπίφθεγμα κωπηλατικόν. ### alpha 7449 ὡς τὸ σίζε ἐπὶ κυνηγούντων, καὶ τὸ σίττα ποιμένων ἀῤῥυθμε ῖ· ἀκοσμεῖ, ἀσχημονεῖ ἀῤῥυσίαστο ν· ἄσυλον. ### alpha 7451 ἀνενεχυρίαστον ἀῤῥωστί α· νόσος, ἀσθένεια ἀῤῥώ ξ· οὐκ ἐῤῥωγός ἄρσα ι· ἁρμόσαι. ### alpha 7454 ποτίσαι. [πληρῶσαι] σκευάσαι ἄρσακε ς· οἱ βασιλεῖς Περσῶν ἀρσάμενα ι· ἀλειψάμεναι, ἀπολούσασαι ἄρσαντε ς· * ἁρμόσαντες ASn εὐαρεστήσαντες (Α 136) ἄρσε α· λειμῶνες ἄρσε ι· μέμφεται * ἄρσει ς· ἀποτριάσεις S βαστάγματα AS † ἄρσε ι· τὸν πύελον. ### alpha 7461 Ἀργεῖοι * ἄρσεω ν· βασταγμάτων (Ps. ### alpha 7462 80,7) vgASn * ἄρσι ν· ἀφανισμόν AS * ἄρσιο ν· δίκαιον S ἄρσι ς· ζύμη Ἀρσίππ η· ἡ Ἄλκηστις * ἄρσ ω· ἁρμόσω ASn † ἄρανο ν· τὴν οὐσίαν. ### alpha 7468 καὶ τὸ λευκόν ἀρσωμίδε ς· ὑπόδημα γυναικεῖον * ἀρτ ᾷ· ἀναρτᾷ AS κρεμνᾷ gASn ἀρτάβ η· μέτρον Μηδικὸν σίτου ps Ἀττικὸς μέδιμνος ἀρτάδε ς· οἱ δίκαιοι, ὑπὸ Μάγων ἀρταῖο ι· οἱ ἥρωες, παρὰ Πέρσαις Ἀρτάκ η· πολίχνιον Ἑλλησπόντου. ### alpha 7474 καὶ ὑπὸ Ἀρμενίων κρήνη [ ἀρτάκη ς· αὐτάρκης] Ἀρτακί α· κρήνη (κ 108) ἂρ τμάγε ν· ἐχωρίσθησαν (Π 374) * ἀρταμοῦσι ν· ἐσθίουσιν (Eur. ### alpha 7478 Alc. 494) AS ἀρταμεῖ ν· κατακόπτειν. ### alpha 7479 Εὐριπίδης Πελιάσι (fr. 612) ἀρταμῆσα ι· κρεανομῆσαι ἄρταμο ς· μάγειρος p ἀρτάνα ς· βαθμίδας καὶ στάσεις ἀρτάν η· ἡ διὰ καλῳδίων ἀγχόνη, 〈Σοφοκλῆς δὲ〉 ἐν Αἰχμαλωτίσιν ἐπὶ τοῦ δεσμοῦ Ἄρτας . ### alpha 7484 .. μέγας καὶ λαμπρός (Demetr. com. fr. 1, I 795 K.) Θουκυδίδης (7,33,4) ἀρταχήλα ς· τὰ χελύνια. ### alpha 7485 τὰ χείλη * ἀρτεμέ ς· ὑγιές S * ἀρτεμέ α· ὑγιᾶ S ὑγιῆ (Ε 515) AS ἀρτεμέοντ α· ὑγιαίνοντα. ### alpha 7488 ἰσχύοντα ἀρταλέοντα ι· ὁπλίζονται Ἄρτεμι Σαμορνί η· ἡ Ἔφεσος Σάμορνα καλεῖται. ### alpha 7490 οἷον οὖν Ἐφεσία Ἀρτεμισί α· βοτάνη ἀρτεμ ῆ· σῶον. ### alpha 7492 ὑγιᾶ. σώφρονα ἀρτήματ α· ὁρμιὰ τοῖς ἀγκίστροις προσαρτωμένη. ### alpha 7493 καὶ κοσμία τινά ἀρτηρία ι· τὰ ἀγγεῖα * ἀρτή ρ· ὑπόδημα (Pherecr. ### alpha 7495 fr. 38), οἱ δὲ ζῶστρα (2. Esdr. 14, 11) S ἀρτῆσα ι· * δῆσαι (AS) n ἀναρτῆσαι (Eur. ### alpha 7496 Andr. 811) ἀρτηρ ά· [θαυμαστά] κρεμαστά ἄρτ ι· πρὸ μικροῦ n ἢ τότε. ### alpha 7498 ἢ εὐθύς. ἢ νῦν * ἄρτι α· ἀπηρτισμένα, τέλεια ASn προσηρμοσμένα (Ε 362 . ### alpha 7499 .) AS ἀρτιάζει ν· [σκευάζειν. ### alpha 7500 ] παίζειν (Plat. Lys. 206 e) (s) ἀρτίγαμο ι· νεόγαμοι [ ἀρτίγονο ς· εὔτονος. ### alpha 7502 εὐάρμοστος] ἀρτίδακρυ ς· εὐχερὴς πρὸς δάκρυον (Eur. ### alpha 7503 Med. 903) ἀρτιεπή ς· * ἀπηρτισμένος ἐν τῷ λέγειν gASn Λέγεται δὲ οὕτως καὶ ὁ ἐπιτροχάδην φράζων· ὅθεν καὶ ἐπὶ ψόγου τάσσεται (Χ 281) ἀρτίζω α· ὀλιγοχρόνια (Hippocr. ### alpha 7505 superfet. 15) ἀρτί η· ἀγαθή ἀρτίκολλ α· ἡρμοσμένα ἀρτικροτεῖ ν· συμφωνεῖν. ### alpha 7508 ἀπὸ τῶν ἐρεσσόντων (Men. fr. 904) ἀρτιμαζέ ς· νέον [ ἄρτημ α· διαθήκη. ### alpha 7510 δίκη ἀρτήματος] Ἀρτίμπασα ν· Οὐρανίαν Ἀφροδίτην ὑπὸ Σκυθῶν (Hdt. ### alpha 7511 4,59,2) † ἀρτιμήτα ς· νέους ἀρτιμελεστέρα ν· ὑγιεστέραν. ### alpha 7513 ἐντιμοτέραν * ἄρτιο ν· ὑγιές ASPn(g) ὁλόκληρον (g)P (1. ### alpha 7514 Tim. 3,17) † ἀρτιπλακέε ς· πεινῶντες ἀρτίπνου ν· ὀρθόπνουν ἀρτίπου ς· ἄρτιος τοῖς ποσίν, ὑγιόπους (Ι 501) * ἀρτίπου ν· ὑγιῆ τοὺς πόδας S ἔχοντα ἀρτίσα ι· ἁρμόσαι. ### alpha 7519 συναγαγεῖν. πλέξαι ἀρτίσασθα ι· παρασκευάσασθαι ἀρτίτονο ν· εὔτονον. ### alpha 7521 εὐάρμοστον ἀρτίφατο ς· νεωστὶ πεφονευμένος ἄρτιφο ς· ὀρίγανον * ἀρτίφροσι ν· ὑγιεῖς ἔχουσι τὰς φρένας. ### alpha 7524 Ἄρτιον γὰρ τὸ ἀνελλιπές· διὸ καὶ ὑγιές AS * ἀρτίφρω ν· ὑγιὴς τὴν φρένα (ω 261) vgASn σώφρων, συνετός (Eur. ### alpha 7525 Med. 294) ἀρτιχείλη ς· ὑπερέχων τοῖς χείλεσιν, †ὑπόμακρος * ἀρτίω ς· πρὸ μικροῦ (Eur. ### alpha 7527 Hec. 955 ..) Sb ἢ ὑγιῶς, ὁλοκλήρως. τελείως AS ἀρτιωργ ά· βραχυτάτῳ χρόνῳ συντετελεσμένα ἄρτοι πίονε ς· οὕτως πλακοῦντες ἀρτοπόπο ς· ὁ πέσσων ἐν ἐργαστηρίῳ ἄρτο ς· βόλος τις. ### alpha 7531 καὶ ὁ Ἀθηναίων ξένος (Thuc. 7,33,4) * ἀρτο ῦ· ἀρτίζου. ### alpha 7532 ⸤ ἑτοιμάζου S ἀρτύνε ι· ἡδύνει [ἄρτυες] ἄρτυε ν· ‚ὁ Τιτὰν ἄρτυεν‛ (Epich. ### alpha 7534 fr. 192?) ἀντὶ τοῦ διέτασσεν, ἐβασίλευεν ἀρτύλλε ν· λόγχην. ### alpha 7535 ἀγκύλην [ * ἀρτυλί α· διαθήκη gAS] ἄρτυμ α· διαθήκη. ### alpha 7537 δίκη ἀρτύμασ ι· τοῖς πρὸς τὴν θυσίαν εὐτρεπιζομένοις. ### alpha 7538 Σοφοκλῆς Φινεῖ βʹῳ (fr. 643) ἀρτύ ν· φιλίαν. ### alpha 7539 καὶ σύμβασιν. ἢ κρίσιν * ἀρτῦνα ι· διαθεῖναι AS ἀρτυνθῆνα ι· παρασκευασθῆναι (Λ 216) * ἀρτύναντε ς· κατασκευάσαντες ASn συντάξαντες (Μ 43) AS ἄρτυνο ς· ἄρχων ἀρτύ ς· σύνταξις * ἀρτωμέν η· βρόχῳ ἀπαγχομένη (Eur. ### alpha 7545 Tro. 1012) AS ἄρυ α· τὰ Ἡρακλεωτικὰ κάρυα ἀρυβαλίδ α· λήκυθον. ### alpha 7547 Δωριεῖς. οἱ δὲ μάρσυππον ἀρύβαλλο ι· τὰ μαρσύππια. ### alpha 7548 ἀπὸ τοῦ ἀρύειν καὶ βάλλειν εἰς αὐτούς ἀρυβάσσαλο ν· κοτύλη ἢ φλάσκων. ### alpha 7549 Φλάσκων δέ ἐστι εἶδος ποτηρίου ἀρύετα ι· ἀντλεῖ * ἀρυέτωσα ν· ἀντλείτωσαν n ἀρύε ι· ἀντιλέγει. ### alpha 7552 βοᾷ * ἄρυθμο ς· ἄμετρος (Eur. ### alpha 7553 Hipp. 529) n ἀρύθμω ν· ἀσυμφώνων. ### alpha 7554 Σοφοκλῆς Αἰγίσθῳ (fr. 24) * ἀρύομα ι· ἀντλῶ vgASn † ἄρυο ν· εἷλκον ἀρύουσα ι· λέγουσαι. ### alpha 7557 κελεύουσαι ἀρύσασθα ι· ἐπικαλέσασθαι * ἀρύσα ι· ἀντλῆσαι SPn * ἀρυσάμενο ς· ἀντλήσας Σ ἀρυστή ρ· οἴνου ἀρυστήρ. ### alpha 7561 κοτύλη (Alcae. fr. 36,9 L. Callim. fr. 178,17) ἀρύστει ς· τὰς ἀπνευστὶ πόσεις . ### alpha 7562 .. τὰ δὲ αὐτὰ καὶ ἀρυστῆρας καὶ ἀρυστίχους ἐκάλουν ἀρυσμε ῖ· ἀσχημονεῖ. ### alpha 7563 ἀκοσμεῖ S ἀρυσμί η· ἀκοσμία. ### alpha 7564 ἀρυθμία ἀρυστίχου ς· τὰς οἰνοχόας, οἷον κοτύλας, ἀπὸ τοῦ ἀρύει ν, ἔνθεν καὶ ἡ ἀρύταιν α. ### alpha 7565 ἔλεγον δὲ καὶ ἔφηβον τὸ τοιοῦτον σκεῦος ἀρυφῆν α· ῥυτίδα. ### alpha 7566 ἀρυφή· ... ἄρφ α· ἀῤῥαβών ἀρφύ ς· ἱμάς. ### alpha 7568 Μακεδόνες ἀρφύτνο ν· ὁ δίσκος, ὑπὸ Λυδῶν ἀρχ ά· ἀῤῥαβών ἀρχαῖ α· τῶν δανείων τὰ κεφάλαια (Ar. ### alpha 7571 Nub. 1156) ἀρχαία φύσι ς· ἡ πρὸ τοῦ νοσεῖν κατάστασις. ### alpha 7572 παρὰ Ἱπποκράτει (Epid. 2,1,6) ἀρχαίοι ς· τοῖς ἐξ ἀρχῆς παραδεδομένοις ἀρχαῖο ν· παλαιόν, πρῶτον. ### alpha 7574 * ἁπλοῦν. ἄκακον. εὔηθες AS ἀρχαιρεσιάζει ν· τὸ πρὸς χάριν τοῖς πολλοῖς ζῆν ἀρχά ς· ὑποθέσεις. ### alpha 7576 βαθμίδας * ἄρχει ν· λάμπειν AS * ἀρχέκακο ς· ἀρχὴ τῶν κακῶν (pn) ἀρχέλα ς· τὸν ἐπιστάτην τοῦ Λυκείου παρὰ τὴν ἀρχὴν οὕτως ὠνόμασεν. ### alpha 7579 ἔνιοι δὲ τὸν ἄρχοντα τοῦ λαοῦ θέλουσιν ἀκούειν ἀρχένομ α· ξύλα ASP * ἀρχέτυπο ν· πρωτότυπον, ἀφ’ οὗ πᾶσιν ὁ τύπος (Dion. ### alpha 7581 Areop. eccl. hier. 3,3) vgAS ἀρχ ή· εἶδος μελίσσης ἀκέντρου ἀρχηγέτα ι· ἥρωες ἐπώνυμοι τῶν φυλῶν, ἢ θεοὶ ἐν Ἀθήναις (Ar. ### alpha 7583 fr. 126?) * ἀρχηγέτα ς· ἄρχοντας vgAS * ἀρχηγέτη ς· ἄρχων (2. ### alpha 7585 Macc. 2,30) S * ἀρχέκακο ι· τῶν κακῶν ἀρχὴ 〈γενόμενοι〉 AS(n) ἄρχευ ε· ἡγοῦ. ### alpha 7587 ἄρχου (Β 345) ἀρχεύειν Τρώεσσι ν· ἡγεῖσθαι Τρώων (Ε 200) ἄρχε ι· κατάρχει, κρατεῖ (Β 805) ἀρχὴ Σκυρί α· παροιμία ἐπὶ τῶν εὐτελῶν καὶ μηδὲν λυσιτελὲς ἐχόντων. ### alpha 7590 ἔστι γὰρ καὶ λυπρὰ καὶ πετρώδης ἡ Σκῦρος * ἀρχῖ α· ἔνθα οἱ δημόσιοι χάρται 〈ἀποκέκλεινται〉 ἢ χαρτοφυλάκια n ἀρχιλᾴα ν· ἀρχιποίμενα. ### alpha 7592 Κρῆτες ἄρχματ α· ἀπάρχματα θεοῖς ἀρχολίπαρο ι· οἱ λιπαροῦντες ἵνα ἄρξωσιν, ἢ ἐκ τοῦ ἄρχειν λιπαινόμενοι * ἀρχό ς· ἡγεμών (Α 311) AS ἀρχού ς· ἡγεμόνας (Β 493) * 〉αρχύσωσ ι· θάψωσιν (Η 85) g ἄρχω ν· * ἡγεμών ASn πρύτανις, Ἀθήνῃσιν ἐπώνυμος τῶν ἀρχόντων ἀρχώνη ς· ὁ προηγούμενος 〈ὠνῆσ〉, [ἀρχολαβών ἢ] ἐργολαβῶν· ἀρχωνίδα ς· δρυὸς . ### alpha 7600 .. Πλάτων (fr. 233) * ἀρ ῶ· ἐκτενῶ (Deuteron. ### alpha 7601 32,40) vgAS * ἀρωγ ή· βοήθεια ASPn * ἀρωγό ς· βοηθός (Δ 235) vgASPn ἀρώματ α· ἀροτριάματα. ### alpha 7604 καὶ ἀπὸ τοῦ ἀροῦν τὰ ἄλφιτα οὕτω λέγεται. Σοφοκλῆς Ἀκρισίῳ (fr. 72) ἀροτριαμάτω ν· γεννημάτων * ἀρώμενο ς· καταρώμενος (τ 367) vgAS(n) ἀρῶ ς· ἀριθμοῦ ὄνομα, παρὰ Πέρσαις ἀρόσε ι· ἀροτριάσει. ### alpha 7608 [ποτίσει] ἀρωστορυσμῶ ν· ἀσθενῶς ἕλκων ἇ ς· ἕως, ὅπως, μέχρι οὗ * ἆσα ι· κορέσαι vgASn χορτάσαι S θρέψαι. ### alpha 7611 vgAS πληρῶσαι (Ε 289) gASn ψάλαι, ὑμνῆσαι AS ἀσάζει ν· λυπεῖσθαι ἀσαίνει ν· λυπεῖν * ἄσαιμ ι· πληρώσαιμι. ### alpha 7614 κορέσαιμι (Ι 485) n ἀσαίνω ν· ὑβρίζων. ### alpha 7615 λυπῶν ἀσαλεῖ ν· ἀφροντιστῆσαι. ### alpha 7616 ⸤ Σάλα γὰρ ἡ φροντίς p ἀσαλαμίνιο ς· ἄπειρος θαλάσσης. ### alpha 7617 οἱ δὲ οὐ κεκοινωνηκὼς ὑπὲρ Σαλαμινίων (Ar. Ran. 204) † ἀσάλγα ν· ὕβριν. ### alpha 7618 ἀμέλειαν. τὴν †πενίαν ἀσαλγάνα ς· φοβερός. ### alpha 7619 εἴρηκε δὲ οὕτως παραβαρβαρίζων ἀσάλπικτον ὥρα ν· τὸ μεσονύκτιον. ### alpha 7620 ἑσπέρας γὰρ καὶ ὄρθρου ἐσάλπιζον. Σοφοκλῆς Λημνίαις (fr. 357) ἀσάμινθο ς· * πύελος vg ἢ λίθος εἰς βάθος κεκολαμμένος, * ἔμβασιν (AS) ἢ λέβης μέγας (γ 468 . ### alpha 7621 .) καὶ πᾶν τὸ κοῖλον * ἢ κιβωτός (AS) Ἀσαναίων πόλι ν· τὰς Ἀφίδνας ἄσαντο ς· οὐ σαίνων (Aesch. ### alpha 7623 Choe. 422) ἄσαρο ν· ἀσάρωτον ἀσαρό ν· λυπηρόν, ἀηδές ἄσα ς· βλάψας n [ἔβλαψας] Σοφοκλῆς Τρωΐλῳ (fr. ### alpha 7626 571) † 〉ασατο ν· θόρυβον, ταραχήν ἀσᾶτα ι· λωβήσεται. ### alpha 7628 ἀνιᾶται * ᾄσατ ε· ψάλατε (Ps. ### alpha 7629 97,1 ..) (ps) ἄσβεσ ε· διέφθειρε. ### alpha 7630 Κρῆτες ἀσβηνο ί· ὄρνιθες * ἄσβεστο ς· ἀκατάπαυστος gASn δυσκατάπαυστος (Α 599) ἀσβολόε ν· μέγα ὑψηλόν. ### alpha 7633 μέλαν * ἄσβολο ς· ἀσβόλη ASn * ἅ σ ε· ἅτινά σε AS . ### alpha 7635 . ἀσεβή ς· ἄθεος. ### alpha 7636 ἁμαρτωλός (Eur. Bacch. 502) * ἄσει ν· πληρώσειν (Λ 817) (S) * ἀσέλγει α· πορνεία (Sap. ### alpha 7638 14,26) gASn ἀσελγή ς· ἀκόλαστος. ### alpha 7639 ἀκάθαρτος. Ἔστι δὲ ἀσελγὴς ὁ μέγας ἢ σφοδρός, ὡς Πλάτων (fr. 210) ἀσελγόκερων τὸν μεγαλόκερων ἄσειρος ἵππο ς· ὁ μὴ ἔχων σειράν, μηδὲ δέσιν, ἀλλ’ ἄφετος καὶ ἄνετος (trag. ### alpha 7640 ad. 200?) ἄσεκτο ς· ἀγαθός. ### alpha 7641 παρὰ Ῥίνθωνι Ταραντίνῳ †φιλοσόφῳ (fr. 15) ᾄσε ι· ὑμνήσει ἆσε ν· ἐνέδησεν (λ 61) ἄσεπτο ν· ἀσεβές. ### alpha 7644 Σοφοκλῆς Αἰχμαλωτίσιν (fr. 49) ἀσαρθ ά· πεντηκοστὴ παρὰ Ἰουδαίοις ἀσάριον καὶ λεπτὸν ἕν εἰσιν, ἤγουν ἑξακισχιλιοστὸν ταλάντου, ὅ ἐστι ἓν ἥμισυ νουμμίου. ### alpha 7646 τὰ δὲ δύο λεπτὰ κοδράντης εἷς, ἤγουν νουμμία γʹ (Marc. 12,43) ἀσηθεί ς· λυπηθείς ( * ) ἀσηκορί ς· ἀκηδία * ἀσήκορο ς· ἀκηδιαστής AS * ἄσημ α· ἄφθογγα. ### alpha 7650 ἄμορφα AS ἀσήμαντ α· ἀφύλακτα ἀσημάντοι ς· * ἀφυλάκτοις (Κ 485) gn ἀδιδάκτοις ἀσήμω ν· ἀφανῶν. ### alpha 7653 ἀγνώστων (Anacr. fr. 38) * ἀσήμω ς· ἀτρανῶς vgAS * ἄσι ν· ἀκαθαρσίαν ASn * ἄση ς· λύπης ASn ἀσήσ ῃ· λυπηθήσῃ. ### alpha 7657 βλαβήσῃ * ἄσθματο ς· συνεχομένης ἀναπνοῆς vgAS πνεύματος AS ἀσθενή ς· ἄῤῥωστος (Eur. ### alpha 7659 Phoen. 837) * ἄσθμ α· ἀναπνοὴ vg βιαία. ### alpha 7660 σύρισμα (Sap. 11,18) * ἀσθμαίνε ι· πνευστιᾷ (Sir. ### alpha 7661 31,19) vgAS ἀσθμαίνω ν· πνευστιῶν (Ε 585) ἄσθματ ι· φυσήματι. ### alpha 7663 * τῷ συνέχοντι πνεύματι (Ο 10) gASn † ἀσιάσκε ι· σκευάζει Ἀσιά ς· ἡ 〈τρίχορδοσ〉 κιθάρα p διὰ τὸ ἐν Ἀσίᾳ εὑρῆσθαι ἀσίαρο ς· ἐπισκάζων. ### alpha 7666 ἢ ἀσίδαρος * ἀσίδ α· ἐρῳδιόν 〈καὶ ἡ καλουμένη ἅμαξα〉 (Iob 39,13 . ### alpha 7667 .) AS (np) ( * ) ἄσημο ς· ἄργυρος Ἀσίν η· * ἀβλαβῆ (3 Macc. ### alpha 7669 6,7) vgAS ἢ πόλις (Β 560) ἄσι ν· τὴν μετ’ ὀστράκων 〈καὶ〉 λίθων ἰλύν (Φ 321) ἄσιο ν· λειμῶνα (Β 461) [ἐροδιόνα καὶ ἡ καλουμένη ἅμαξα] * ἄσι ς· κόνις A [ἢ 〈 ἀσίδ α·〉 εἶδος ὀρνέου (Iob 39,13 . ### alpha 7672 .) ASPn] ἀσιτί α· ἡ ἀνορεξία ἀσίχη ρ· δοτικός ἀσί ῳ· ἄσιν ἔχοντι καὶ ἰλύν (Β 461) Ἀσιώτα ς· Ἀσέα ἐστὶ κώμη Ἀρκαδίας, ὅθεν Ἀλφειὸς δοκεῖ τὰς πηγὰς ἔχειν * ἄσκαλ α· ἀκάθαρτα (Theocr. ### alpha 7677 10,14) AS * ἀσκάλαβο ς· γαλεός AS 〈καὶ〉 Ἀσκαλαβώτης [καὶ] 〈ὁ〉 αὐτός * ἀσκελέω ς· ἄγαν S σκληρῶς AS ἐπιμόνως (Τ 68 v. ### alpha 7679 l.) S [ ἀσχαλιάζοντε ς· χωλεύοντες, ἐφ’ ἑνὸς κώλου βαδίζοντες] ἄσκαλτο ι· κακῶς εἰργασμένοι. ### alpha 7681 ἀτύπωτοι * ἀσκάν η· ἀγανάκτησις AS [ ἀσκανδή ς· ἄγγελος] Ἀσκανί η· πόλις Φρυγίας (Β 863) ἀσκάντη ς· * κράβατος gASn κλινίδιον εὐτελές (Ar. ### alpha 7685 Nub. 633) ἀσκαρδαμύκτοι ς· ἀκαμμύστοις * ἀσκαρέ ς· ἀκίνητον (ASP) καὶ ἄσκαρθμος (n) ἀσκαρίδε ς· εἶδος σκωλήκων (Hippocr. ### alpha 7688 Prorrh. 1,138) ἄσκαρο ι· γένος ὑποδημάτων ἢ σανδαλίων. ### alpha 7689 οἱ δὲ κρόταλα ἀσκαροφόρο ν· φορτηγόν ἀσκαληνέ ς· ἰσόπλευρον, παρὰ Δημοκρίτῳ (fr. ### alpha 7691 132) ἀσκεί α· θρησκεία, εὐσέβεια. ### alpha 7692 κόσμησις * ἀσκε ῖ· μελετᾷ ASP γυμνάζεται SP φιλοπονεῖ SPn ἀσκελέ ς· σκληρόν p χαλεπόν. ### alpha 7694 ἀδιάλειπτον. πικρόν. ἢ σεμνόν (α 68) ἀσκελό ν· ἄγαν—τὰ αὐτά ἀσκελέε ς· κατεσκελετωμένοι. ### alpha 7696 ἄσαρκοι. ξηροί (κ 463) ἀσκέρ α· εἶδος ὑποδήματος (p) ἀσκεύοι ς· ψιλοῖς. ### alpha 7698 ἀπαρασκεύοις. Αἰσχύλος Μέμνονι (fr. 127) * ἀσκηθ ῆ· ἀβλαβῆ T. ### alpha 7699 n * ἀσκηθή ς· ἀβλαβής gS ὑγιής, gAS ἐξ ἐπιμελείας (Κ 212) * ἀσκήσα ς· κοσμήσας ASn κατασκευάσας (Δ 110) S * ἀσκήσασ α· μετ’ ἐπιμελείας ὑφάνασα (Ξ 179) gASn * ἀσκητή ς· ἀθλητής * ἄσκησι ς· ἐπιμέλεια (g) ἄσκιο ν· μὴ ἔχον σκιάν * ἄσκιος ὕλ η· ἡ δασεῖα ὕλη gAS ἀσκηρ ά· εἶδός τι τῶν καστανίων ἀσκότονο ι· κυνοῤῥαῖσται, κρότωνες ἄσκ η· ἄσκησις (Plat. ### alpha 7709 fr. 234) Ἀσκληπιά ς· ἡ δάφνη ἀσκόλαχ α· ἀσκαλαβώτης ἄσκοπο ν· ἄθετον. ### alpha 7712 Σοφοκλῆς Αἴαντι μαστιγοφόρῳ (21) ἄσκοπο ς· ἀνόητος S ἀπροόρατος (Ω 157) ἀσκὸν λήψετα ι· ἀσκὸς νικητήριον ἐτίθετο, καὶ μετὰ σάλπιγγος ἔπινον. ### alpha 7714 νικητήριον στέφανον (Ar. Ach. 1002) ἀσκορδίνητο ς· ἀσάλευτος. ### alpha 7715 μὴ κινῶν τὰ μέλη. Σκορδινᾶσθαι γὰρ λέγουσιν τὸ παρὰ φύσιν ἐκτείνειν, ὅπερ γίνεται παρὰ τοῖς ἐγειρομένοις ἐξ ὕπνου ἀσκό ς· ὑδρία * ἀσκούμενο ι· γυμναζόμενοι, παιδευόμενοι vgASn † ἀσκουρῶτι ς· ἄρκτος ἡ μικρά ἄσκρ α· δρῦς ἄκαρπος ἄσκυρο ι· βοτάναι τινές † ἀσκώσατ ο· ἠχθέσθη ἀσκωλιάζοντε ς· ἐφ’ ἑνὸς ποδὸς ἁλλόμενοι (Plat. ### alpha 7722 conv. 190 d v. l.) (p) (AS) ἀσκωλιάζει ν· κυρίως μὲν τὸ ἐπὶ τοὺς ἀσκοὺς ἅλλεσθαι, ἐφ’ οὓς ἀληλιμμένους ἐπήδων γελοίου ἕνεκεν ἄσκωμ α· δερμάτιον, ὃ ἐν ταῖς τριήρεσιν ἔχουσιν ἀσκῷ φλαυρίζει ς· οὐδενὶ ἐπιπλήττῃ, τῇ σκιᾷ μορμύσσῃ, τουτέστιν †κενὸς δὲ νοῦς κενώματι †ἢ φλυαρεῖς * ᾆσμ α· ᾠδή, ⸤ ὕμνος vgA δίασμα. ### alpha 7726 καὶ μέλος ᾠδῆς vgSn * ἀσμενέστατ α· χαίρων (Plat. ### alpha 7727 rep. 10,616a) ASn * ἀσμενίζε ι· χαίρει ns ἀγάλλεται ἄσμενο ι· χαίροντες (ι 63 . ### alpha 7729 .) * ἀσμέν ῳ· χαίροντι (Ξ 108) Sb * ἀσμένω ς· μετὰ χαρᾶς. ### alpha 7731 ἡδέως vgAS εὐκταίως S προθύμως (Act. ap. 21,17) n ἑκουσίως ἄσμηκτο ν· τὸ ἀπόλουτρον (Pherecr. ### alpha 7732 fr. 195) ἀσμωλε ῖ· ἀγνοεῖ. ### alpha 7733 ἀναπνεῖ ἀσόλοικο ν· ἥμερον, προσηνές. ### alpha 7734 οὐ βάρβαρον. Σοφοκλῆς Τρωΐλῳ (fr. 572) ἅ σο υ· ἅτινά σου ἀσοῦ ρ· κρατήρ, ὑπὸ Φοινίκων ἀσπασμό ς· ἡ ἐγγύα [ ἀσπάζε ι· συμπεριπατεῖ] ἀσπάζομα ι· ἀσπάζω (Eur. ### alpha 7739 Hipp. 102) ἀσπάθητ α· τὰ μὴ κεκρουσμένα τῇ σπάθῃ ἱμάτια ἀσπάθητον χλαῖνα ν· τὴν δοράν, παρόσον οὐχ ὕφανται (Soph. ### alpha 7741 fr. 793) * ἀσπαίροντα ς· σκαρίζοντας (Γ 293) (g)AS ἀσπακάζομα ι· τὸ ἀσπάζομαι. ### alpha 7743 πέπαικται (com. ad. 953?) * ἀσπακῶ ς· φιλοφρόνως AS * ἀσπάλαθο ι· ἄκανθαι AS ἀσπάλα ξ· ζῷον ἐστερημένον ὄψεως * ἀσπάλαθο ς· φυτὸν ἀκανθῶδες (Sir. ### alpha 7747 24,15) (AS) ἀσπαλί α· τοῦ ἁλιέως ἐργασία. ### alpha 7748 * ὁρμιά. ἁλεία vgAS ἀσπαλιεύ ς· ἁλιεύς. ### alpha 7749 Ἄσπαλος γὰρ ὁ ἰχθύς. Ἔνιοι δὲ ἀπὸ τοῦ σπᾶν τῷ λίνῳ. Λίνον δὲ ἡ ὁρμιά, ὡς Πλάτων ἐν Ταῖς ἀφ’ ἱερῶν (fr. 11) ‚πόθεν ὁρμιὰ καὶ κάλαμοσ‛ * ἀσπαλιευτή ς· τῇ ὁρμιᾷ χρώμενος vgAS ἄσπαλο ς· ἰχθύς ἄσπαλο ν· σκύτος ἀσπάλου ς· τοὺς ἰχθύας. ### alpha 7753 Ἀθαμᾶνες ἀσπανίο ν· πάσσαλον ἀσπάραγο ς· τὸ ἐκ τῶν ἀκανθῶν φυόμενον τραχύ * ἄσπαρτο ν· μὴ σπειρόμενον vgAS ἀσπαρίζει ν· σκαρίζειν, ἐπὶ ἰχθύων, καὶ ἀσπαίρειν τὸ αὐτό * ἀσπάσιο ς· ἀσπαστός. ### alpha 7758 χαρτός (Κ 35) AS ἀσπαστή ν· θαυμαστήν. ### alpha 7759 Ἐπίχαρμος ἀσπασίω ς· ἀσμένως. ### alpha 7760 ἡδέως. περιχαρῶς vg ἀγαπητῶς (Η 118 ..) ἀσπαστο ί· * ἥδιστοι AS χαρτοί * ἀσπαστό ν· ἐπιθυμητόν (ε 398) gAS ἄσπερμο ς· ἄγονος n ἀφανής (U 303) ἀσπερχέ ς· συνεχές S δαψιλές. ### alpha 7764 ‖ σχολαῖον. * καὶ ἀδιαλείπτως (Δ 32 ..) ASn * ἄσπετο ς· λίαν S πολύς Sn μέγας (Θ 558) S(n) ἄσπετ α· ἀπαρακολούθητα. ### alpha 7766 πολλά (Λ 245) * ἄσπετο ν· καὶ πολύ (Γ 373) T. ### alpha 7767 n ἄσπετον κῦδο ς· δόξαν μεγάλην (Σ 165) Ἄσπετο ς· ὁ Ἀχιλλεὺς ἐν Ἠπείρῳ, ὥς φησιν ὁ Ἀριστοτέλης ἐν Ὀπουντίων Πολιτείᾳ (fr. ### alpha 7769 563) † ἀπεκτόνι α· ὠφελήματα * ἀσπίδ α· σκουτάριν· ἢ ⸤ ὅπλον (Sap. ### alpha 7771 5,19) (n) * ἀσπιδὲς πεδίο ν· περιφερές· ἢ ἀσπίδας ἔχον (Λ 573) ἀσπιδεῖ α· τὰς πτυχὰς τῶν ἀσπίδων. ### alpha 7773 καὶ μέρος τῆς νεὼς πρὸς τῇ πρύμνᾳ ἀσπιδήϊ α· ἀσπίδας * [ ἀσπιδιότη ς· πολεμιστής] Pn ἀσπίδι γινώσκω ν· ἐκ τῆς ἀσπίδος γινώσκων (Ε 182) * ἀσπιδίσκα ς· πελτάρια. ### alpha 7777 σκουτάρια vgAS ἢ περιφερὴς κόσμος ὅπλοις ἐοικώς (Exod. 28,13) AS ἀσπιδίσκο ι· τῆς κιθάρας τὰ ἐπ’ ἄκροις πήχεσιν * ἀσπιδιώτα ς· ὁπλίτας, πολεμιστάς (Β 554) AS * ἀσπί ς· ὅπλον ASn πολεμικόν. ### alpha 7780 ⸤ τὸ σκουτάριον vg ἀσπίνθιο ν· ἀψίνθιον * ἄσπιλο ς· ἄμωμος. ### alpha 7782 ⸤ καθαρός (P) * ἀσπιστάω ν· ὁπλιτῶν vgASn μαχητῶν (Δ 90 . ### alpha 7783 .) S ἄσπιλο ς· χείμαῤῥος, ὑπὸ Μακεδόνων ἄσπλαγχνο ς· δειλός (Soph. ### alpha 7785 Ai. 472) Ἀσπληδώ ν· πόλις τῆς Βοιωτίας (Β 511) ἀσπληνί ς· βοτάνης εἶδος * ἀσπονδε ῖ· οὐκ εἰρηνεύει. ### alpha 7788 ἀδιαλλακτεῖ AS * ἄσπονδο ι· ἄγριοι. ### alpha 7789 ἐχθροί vgAn καὶ μὴ μνημονεύοντες φιλίας ἢ διαθέσεως (2. Tim. 3,2) S ἄσπορο ν· ἄγονον, χωρὶς σπέρματος * ἀσπουδε ί· χωρὶς σπουδῆς Sn ἢ κακοπαθείας. ### alpha 7791 καὶ ἄνευ πόνου S καὶ μόχθου (Θ 512) † ἀσπόλη ν· ἀρίστην ἄσσ α· ἅτινα. ### alpha 7793 λεγέσθω δὲ ψιλῶς (τ 218) S Ἀττικοὶ δὲ ἄττα λέγουσιν. ἢ ὅσα [ἅσσα] [ ἀσυμφανέ ς· ἄδηλον] * ἅσσ α· ἅτινα n ἄττα· τινά, ψιλῶς AS * ἄσσε ι· κατάσσει AS * 〉ας σε ο· ἀπὸ σοῦ AS ἄσσιο ς· προκόλπιος ἄσσιστ α· ἔγγιστα. ### alpha 7799 Αἰσχύλος Ἠδωνοῖς (fr. 66) * ἆσσο ν· πλησίον n ἐγγύς (Act. ### alpha 7800 27,13?) vgAS ἆσσον ἴ τ’· ἐγγὺς ἔρχεσθε (Α 335) Ἀσσυρί α· ἡ Χαλδαϊκή Ἀσσυρί ῃ· τῇ Χαλδαϊκῇ ἀσσύτερ α· ἄλλα ἐπ’ ἄλλοις ἀσταγάν α· ἱμάς ἀσταγέ ς· πολὺ καὶ λάβρον (Callim. ### alpha 7806 fr. 317) * ἀσταθ ῆ· ἀβέβαιον AS * ἀστάθμητο ς· ἄνισος (Eur. ### alpha 7808 Or. 981) gASPn [† ἀσταινε ῖ· δυσπαθεῖ. ### alpha 7809 ἁμαρτάνει. μοχθεῖ] ἀστάλακτο ν· [ἀσθενές ἢ] νοτερόν ἀσταλή ς· μὴ περιβεβλημένος (Callim. ### alpha 7811 fr. 673?) ἀστάλ η· πολύπους ὁ ἐν μυκτῆρι. ### alpha 7812 ἔνιοι σκώληκα οὐρὰν ἔχοντα ἀσταλύζει ν· ἀναβλύζειν. ### alpha 7813 κλαίειν ἀστάνδη ς· ἡμεροδρόμος. ### alpha 7814 [ἢ κράββαττον.] ἢ ἄγγελον. Ταραντῖνοι ἄστακτο ν· οὐ καταστάζον, ἀλλὰ ῥύδην * ἀστασίαστο ν· ἀθόρυβον (Thuc. ### alpha 7816 1,2,5?) AS * ἀσταφί ς· σταφίς AS * ἀσταχύεσσ ι· τοῖς στάχυσιν (Β 148) AS * ἄστεγο ν· τὸ μὴ ἔχον στέγην vgASn ἢ ἀκαρτέρητον AS καὶ ἀνυπομόνητον (Prov. ### alpha 7819 26,28) (vg) AS ( * ) ἀστέγου ς· οἱ μὴ ἔχοντες οἴκους (Esai. ### alpha 7820 58,7) * ἀστεΐζεσθα ι· πολιτεύεσθαι AS * ἀστεϊζόμενο ς· ὡραϊζόμενος Σw * ἀστεῖο ς· ὁ χαρίεις vg ὁ ἐπίχαρις (Act. ### alpha 7823 ap. 7,20) ASP * ἄστεκτο ς· ἀφόρητος, ἀβάστακτος vgASn ἀστέκτω ς· ἀνυπομονήτως (p) ἀνυποστάτως ἀστέλεχο ς· ὁ δακτύλιος. ### alpha 7826 ἕδρα ἀστέλεφο ς· τὸ περὶ τὴν κιθάραν δέρμα [ ἀστελοφοῦ ν· δέρμα τὸ εἰς τὰ ἄκρα] † ἀστητα ί· οι. ### alpha 7829 .δεῖοι †καὶ Ἀττικοί ἀστείω ν· τῶν ἐν ἄστει διατριβόντων. ### alpha 7830 καὶ γελωτοποιῶν ἀστεΐζετα ι· ἀγλαΐζεται, ὡραΐζεται, κομψεύεται ἀστεμβή ς· ἀθαμβής, ἀτάραχος * ἀστεμφέ α· ἀμετακίνητα (Β 344) AS * ἀστεμφέα ς· ἀμετακινήτους n βεβαίους p * ἀστεμφ ῆ· τραχύν, χαλεπόν. ### alpha 7835 ἀκίνητον AS ἀστέρι ὀπωριν ῷ· τῷ κυνί, τῷ κατὰ τὴν ὀπώραν ἀνατέλλοντι (Ε 5) Ἀστερί η· ἡ Κρήτη καὶ ἡ Δῆλος οὕτως ἐκαλοῦντο Ἀστέριο ι· οἱ πρῶτοι τὴν Τένεδον κατοικήσαντες Ἀστερί ς· ὄνομα νήσου (δ 846) Ἀστέριο ν· πόλις ἐν Θεσσαλίᾳ (Β 735) ἄστεκτ α· τὰ οὐ δυνάμενα κατασχεθῆναι. ### alpha 7841 Αἰσχύλος Σεμέλῃ (fr. 224) * ἀστερόε ν· λαμπρόν S ποικίλον AS * ἀστερόεντ ι· ἀστέρας ἔχοντι (Δ 44) (g) ASn * ἀστεροπά ς· ἀστραπάς vgASn ἀστεροπητή ς· ἀστράπτων AS ἢ ὁ Ζεύς, ἀπὸ τῆς ἀστραπῆς. ### alpha 7845 αὕτη γὰρ ἀναστρέφειν ποιεῖ τοὺς ὦπας * ἀστερωπό ς· κατάστικτος (Eur. ### alpha 7846 Phoen. 129) ASn * ἀστέρων τέθριππο ς· τὸ ἅρμα ἡλίου (Eur. ### alpha 7847 Tro. 855) gASPn * ἄστεο ς· πόλεως (Γ 140) vgASn * ἄστεσ ι· πόλεσιν vgASn ἄστ υ· ἡ πόλις, [οὐκ Ἀθῆναι] ἀλλὰ καὶ ὁ περίβολος [καὶ πολίτης] ἀστὴ ἐλαί α· ἡ ἐν ἀκροπόλει (com. ### alpha 7851 ad. 745) ἡ καλουμένη πάγκυφος (Ar. fr. 727) διὰ χθαμαλότητα ἀστηνε ῖ· ἀδυνατεῖ ἀστηνό ν· δύστηνον (p) χαλεπόν (Callim. ### alpha 7853 fr. 275) ἀστῆνε ς· ταλαίπωροι, δυστυχεῖς ἄστη ρ· ἡ φαρέτρα S ἤγουν βελοθήκη [ ἀστήρε ι· σῖτος] ἀστήρικτο ν· ἄπιστον * ἀστηρίκτου ς· ἀσθενεῖς (2. ### alpha 7858 Petr. 2,14) vgAS * ἀστιβ ῆ· ἄβατον (Soph. ### alpha 7859 Ai. 657) vgASn ἀστίβου ς· ἀπατήτους ἀστίβητοι οἶκο ι· τὰ ἄδυτα ἄστλιγγα ς· αὐγάς. ### alpha 7862 ἢ ἄστριγγας (Philit. fr. 24 Kuch.) ἀστικοὶ νόμο ι· οἱ κατὰ τὴν Ἀθηναίων πόλιν. ### alpha 7863 ἦσαν γὰρ καὶ ἐμπορικοί * ἀστικῶ ν· πολιτικῶν vgASn ἄστικτο ν· τὸ ἀνέπαφον χωρίον (Men. ### alpha 7865 fr. 1 D.) τὸ γὰρ ὑποκείμενον ἐστίχθαι ἐλέγετο ἁστιχάζε ι· συμπεριπατεῖ * ἀστεῖο ν· καλόν AS ἢ πολιτικόν (n) ἢ ἐπίχαριν AS ἢ ⸤ κεχαριτωμένον (Exod. ### alpha 7867 2,2) (n) ἀστίοχο ς· ἄγγος περιφερές, εἰς ὃ ἐγχέοντες πίσσαν καὶ θεῖον καὶ στυππεῖον ἠφίεσαν καὶ ἔνθα ἐφέρετο, ἔκαιε τὰ προστυγχάνοντα. ### alpha 7868 ἔστι δὲ καὶ γένος λίθου καὶ ξηροῦ ξύλου καὶ πεπισσωμένου * ἀστείω ς· γελοιωδῶς, χαριέντως AS ἄστιππο ς· ἱππέων ἑβδομήκοντα 〈τάγμα〉 ἄστοβο ν· ἀλοιδόρητον * ἀστοῖσ ι· πολίταις (Λ 242) vgAS * ἀστοιχείωτ α· μὴ ἔχοντα ἀρχάς ASn ἄστομο ς· ὁ μὴ δυνάμενος λέγειν. ### alpha 7874 Σοφοκλῆς Ἀκρισίῳ (fr. 73) * ἀστό ν· πολίτην AS [ἢ πυκνόν] (Eur. ### alpha 7875 Med. 223) ἄστονο ν· ἄλυπον. ### alpha 7876 μεγαλόστονον (Aesch. Sept. 857 v. l.?) ἀστόξενο ι· οἱ γένει μὲν προσήκοντες, ἐπὶ δὲ τῆς ἀλλοδαπῆς γεγονότες. ### alpha 7877 οἱ δὲ τοὺς ξένους μὲν ὄντας, ἐπὶ τιμῇ δὲ ἀστοὺς γενομένους * ἀστόργου ς· μὴ ἀγαπῶντάς τινας (Rom. ### alpha 7878 1,31) AS ἀστόριο ν· μέγα, καὶ διακεχυμένον * ἀστό ς· πολίτης, πολιτικός S * ἀστοχε ῖ· ἀποτυγχάνει AS ἁμαρτάνει ἀστράβ η· τὸ ἐπὶ τῶν ἵππων ξύλον, ὃ κρατοῦσιν οἱ καθεζόμενοι. ### alpha 7882 τίθεται δὲ καὶ ἐπὶ τῶν ἀναβατικῶν ὄνων. οἱ δὲ κατὰ τὸ πλεῖστον μὲν τὴν σωματηγὸν ἡμίονον οὕτως ἔλεγον· ἐνίοτε δὲ πάντα ἁπλῶς τὰ σωματηγοῦντα ὑποζύγια ἄστρ α· Ἀττικοὶ τοὺς ἀστέρας ἀστραβαλίζει ν· ὁμαλίζειν, εὐθύνειν ἀστραβέ ς· ἄστρεπτον. ### alpha 7885 ἀσφαλές ἀστραβιστή ρ· ὄργανόν τι, ὡς δίοπτρον ἀστραγάλα ς· τὰς πονηρὰς κύνας. ### alpha 7887 κακοήθεις κύνες ἀστραγάλ η· ἡ τῆς ἴρεως ῥίζα. ### alpha 7888 ἢ κακοήθης κύων ἀστράγαλο ν· * τὸν σπόνδυλον (Ξ 466?) ASn καὶ τὸ ὑποκάτω τοῦ σκέλους ἄστρα δὲ δὴ προβέβηκ ε · παρῴχηκεν δὲ πλέω νύξ τῶν δύο μοιράω ν , τριτάτη δ ’ ἔτι μοῖρα λέλειπται (Κ 252 sq). ### alpha 7890 ἤτοι εἰς τρεῖς μοίρας διαιρετέον, καὶ τὸ πλέω ἀντὶ τοῦ πλήρης ἀκουστέον, ἵνα ᾖ, ὅτι πλήρης τῶν δύω μοιρῶν ἡ νὺξ παρελήλυθεν [ ἀστραπὴ δ ι ’ ἅρματο ς· Ἀθηναῖοι] ἀστράπτω ν· ὑπερλάμπων ἀστρακλεῖ ν· ἀδυνατεῖν Ἀστραλία ν· τὸν Θρᾷκα. ### alpha 7894 Λυδοί ἀστραλό ς· ὁ ψάρος, ὑπὸ Θετταλῶν ἀστραπαῖο ι· ἄνεμοι . ### alpha 7896 .. πνέοντες, ἀφ’ ὧν ἀστραπαὶ γίνονται ἀστραπὴ δ ι ’ Ἅρματο ς· Ἀθηναῖοι, ὁπότε δι’ Ἅρματος αὐτοῖς ἀστράψειεν, ἔπεμπον εἰς Δελφοὺς τοὺς λεγομένους Πυθαϊστάς ἀστραφή ς· σκληρός. ### alpha 7898 Σοφοκλῆς Μυσοῖς (fr. 385) ἀστραφέ ς· ἄστρεπτον. ### alpha 7899 ἀσφαλές ἀστράψῃ διὰ πυκνό ς· ἀντὶ τοῦ δι’ Ἅρματος (com. ### alpha 7900 ad. fr. 49) † ἀστρεκία ς· ἀστροφανείας ἄστρεπτο ν· ἄπειστον. ### alpha 7902 ὀρθόν ἀστρηνέ ς· δύσθετον. ### alpha 7903 σκαιόν. ὀξύ ἄστριε ς· ἀστράγαλοι (Callim. ### alpha 7904 fr. 276) ἄστριχο ι· τὸ αὐτό (Antiphan. fr. 92) ἀστρόβιλο ν· τὸν ταχυλόγον. ### alpha 7905 ἔνιοι τὸν συνεστραμμένον, ἢ δεδονημένον ἀστροβολήτου ς· τοὺς ὑπὸ τοῦ Κυνὸς βαλλομένους ἀστροβοληθῆνα ι· νόσῳ τινὶ κατασχεθῆναι. ### alpha 7907 ἐπὶ τῶν παιδίων ἀστροβόλω ς· ἐντρεχῶς (Plat. ### alpha 7908 com.) Ἀστροβόλιο ν· ἐν Ἰταλίᾳ. ### alpha 7909 [ἔνιοι δὲ τὸ δεδονημένον. ἢ ἀστρόβιλο ν] ἀστρόβολο ν· ταχύ. ### alpha 7910 συνεστραμμένον. ἐντρεχῆ ἄστροις σημειοῦσθα ι· μακρὰν ὁδὸν καὶ ἐρήμην βαδίζειν. ### alpha 7911 ἡ δὲ μεταφορὰ ἀπὸ τῶν πλεόντων ἀστρολόγο ς· γενεθλιολόγος ἀστροφαέ ς· λαμπρόν, λευκόν ἄστ υ· πόλις ἀπὸ τοῦ εἰς ὕψος ἀνίστασθαι Ἀστυάνα ξ· ἰχθύς τις οὕτως καλεῖται. ### alpha 7915 καὶ ὁ τοῦ Ἕκτορος παῖς Ἀστυάνασσ α· Ἑλένης θεράπαινα ἥτις πρώτη ἐξεῦρεν Ἀφροδίτην καὶ ἀκόλαστα σχήματα * ἄστ υ , ἀστό ς· ⸤ πόλις vgASPn πολίτης * ἀστύγειτο ν· πλησιόχωρον (vg) AS * ἀστυγείτω ν· τῇ πόλει γειτνιῶν ASn Ἀστυδάμει α· Ἀκάστου γυνή [† ἀστυλάζε ι· λυπεῖ μετὰ κλαυθμοῦ] ἀστυλί ς· φυτόν, ὅθεν ὁ ἰξός ἀστυλό ν· τὸ τραχὺ ἱμάτιον, καὶ φαῦλον μηλώτιον, καὶ †ἀναιδές ἀστυνόμο ς· ὁ διοικῶν κατὰ τὸ ἄστυ Ἀστυνόμ η· ἡ Χρυσηΐς, ὑπὸ τῶν νεωτέρων ἄστυ νυμφέω ν· τὴν Σάμον Ἀνακρέων, ἐπεὶ ὕστερον εὔϋδρος ἐγένετο ἀστύξενο ι· οἱ μὴ ἔχοντες ἐν τῇ πόλει τὴν [οἰκείαν] ἰδίαν. ### alpha 7927 Ταραντῖνοι ἀστυπολε ῖ· ἀγγελοφορεῖ. ### alpha 7928 ἀχθοφορεῖ ἄστυρο ν· πόλισμα (Callim. ### alpha 7929 fr. 75,74) ἄστ υ· πόλις ἢ ἀκρόπολις [ὁ ἐν πόλει ἀναστρέφων] ἀστύτρι ψ· ἐν ἄστει διατρίβων (Critias fr. ### alpha 7931 72) ἀστυφί η· ἀστυσία ἀστυφέλικτο ν· ἄσειστον. ### alpha 7933 ⸤ ἄκακον (n) ἀδιάφορον * ἀσύγγνωστο ς· οὐκ ἔχων συγγνώμην AS * ἀσύγκριτο ν· ἀνόμοιον n ὑπερέχον (g) AS ἀσύγχυτο ν· ἄμικτον, ἤγουν μὴ συγκιρνώμενον ἀσυλλόγιστο ν· μὴ καλῶς γεγονός * ἄσυλο ν· ἀβλαβές AS * ἀσύμβατο ν· ἀφιλίωτον vgASn πολέμιον vgAS ἀνειρήνευτον (Thuc. ### alpha 7939 3,46,3?) (S) ἀσύμβλητο ν· ἀσύγκριτον * ἀσυμφανέ ς· περικεκαλυμμένον AS * ἀσυμφανῶ ς· ἀδήλως, αἰνιγματωδῶς vgAS ἐπικεκαλυμμένως (Cyr in Ose. ### alpha 7942 2 C) vgS(A) † ἀσύμφιλο ς· ἀνόητος. ### alpha 7943 ἄτιμος * ἀσύμφορο ν· τὸ μὴ συμφέρον, ἢ πρέπον. ### alpha 7944 καὶ ἀπρόσφορον vgAS * ἀσυμφυὲς τῇ κτίσε ι· ἐκτὸς κτίσεως ASn ( * ) ἀσύνακτο ς· ὁ μὴ συναγόμενος. ### alpha 7946 ἐξώβλητος (Greg. Naz. c. 2,1,43,24) ἀσυνδέτου ς· μὴ συνδεσμουμένους ἀσύνετο ς· ἄφρων (Eur. ### alpha 7948 Phoen. 1602) * ἀσυνδύαστο ς· ἀσύμπλοκος vgAS παρὰ τὸ μὴ συνδυάζειν, ὅ ἐστι ἐκ δυάδος καὶ τῆς σὺν προθέσεως AS * ἀσυνθέτου ς· μὴ ἐμμένοντας ταῖς συνθήκαις vgASn (Rom. ### alpha 7950 1,31) μὴ συντεθειμένους * ἀσυνθεσί α· παραβασία (Ierem. ### alpha 7951 3,7 ..) vgAS ἀσύνθροο ν· ἀσύμφωνον * ἀσύντακτο ν· μὴ τεταγμένον vgAS * ἀσυντελέ ς· ἐκτὸς τοῦ τεταγμένου ASn * ἀσυντελή ς· ἀσύμφορος (v) gAS(n) ἀσυρέ ς· ( * ) βδελυρόν. ### alpha 7956 προπετές. βλοσυρόν. θρασύ * ἀσυρ ῆ· ἀκάθαρτα (Sir. ### alpha 7957 23,13) gAS [ Ἀσυρίω ν· Χαλδαίων] ἀσύφηλο ν· * ἀπαίδευτον (vg) AS κακόν, ἁμαρτωλόν. ### alpha 7959 * ⸤ ἀδόκιμον (n) μηδενὸς ἄξιον (Ι 643) * ἀσφάλεια ν· σωτηρίαν vgAS ἀσφάζε ι· ἀντέχεται ἀσφακέλιστο ν· ἀπερίστατον. ### alpha 7962 οὐ μελανθέν ἀσφάλισα ι· 〈φύλαξαι〉 * ἀσφαλτῖτι ς· Ἐρυθρὰ θάλασσα 〈μᾶλλον δὲ Νεκρά〉 AS * ἀσφαλτώσει ς· χρίσεις. ### alpha 7965 πισσώσεις (Gen. 6,14) AS ἀσφάραγο ς· * φάρυγξ S ἢ βρόγχος (Χ 328) d ἢ λάχανον εὐτελές, * ἀσπάραγος AS ἄσφηλο ι· ἀσθενεῖς. ### alpha 7967 Σφηλὸν γὰρ τὸ ἰσχυρόν ἀσφόδελο ς· εἶδος φυτοῦ, οὗ τὴν ῥίζαν ἐδώδιμόν φησι Ἀρίσταρχος, καὶ ἅπαν εὔοσμον· ἀσφοδελὸς δὲ ὀξυτόνως λειμών, παράδεισος (λ 539) ἀσχαδέ ς· †ἀμετάσχετον (Aesch. ### alpha 7969 fr. 418) ἀσχαλά ᾳ· δυσανασχετεῖ (Β 293) ἀσχάλλε ι· ὀχλοῦται, * λυπεῖται, ἀθυμεῖ, vg (AS) ἀδημονεῖ gn ἀγανακτεῖ * ἀσχαλόωντ α· ἀδημονοῦντα ASn λυπούμενον An ἀγανακτοῦντα (Χ 412) (g) ἀσχέδωρο ς· ὁ σύαγρος, παρὰ Ἰταλοῖς (Aesch. ### alpha 7973 fr. 261) ἀσχέδιο ν· τραχύ. ### alpha 7974 Κρῆτες ἄσχε ο· ἀνάσχου (Ψ 587 v. ### alpha 7975 l.) * ἄσχετο ς· ἄμετρος (gASPn) ἄσχετο ν· * ἀκατάσχετον vgAS οὐκ ἀνασχετόν. ### alpha 7977 ἄφιλον. οἱ δὲ ἰσχυρόν (Π 549) ἀσχημονε ῖ· ἀκοσμεῖ ἀσχήμον α· ἄμορφον, ἀνείδεον * ἀσχήμον ι· ἐπονειδίστῳ θανάτῳ (Sap. ### alpha 7980 2,20) AS ἀσχολί α· ἐνδελεχισμός ἄσχολο ς· σχολὴν μὴ ἄγων, ἀσχολούμενος * ᾄσ ω· ψαλῶ, αἰνέσω, ⸤ ὑμνήσω vgAS ἀσώδη ς· ἀμμώδης ἀσωμέν η· λυπουμένη Ἀσώπιο ν· τόπος Ἀθήνησι Ἀσωπό ς· ποταμὸς ἐν Θήβαις (n) τῆς Βοιωτίας (Δ 383) * ἀσώτω ς· αἰσχρῶς vgAS ἀπλήστως (Luc. ### alpha 7988 15,13) ἆτ α· ὦτα A Ταραντῖνοι ( * ) ἀταβέε ς· ἄφοβοι (Greg. ### alpha 7990 Naz. c. 1,2,15,39) Ἀταβυρί α· ἡ Ῥόδος πάλαι ( * ) Ἀταβύριο ν· ἔνθα [ὄρος] θηρία συνάγονται (Ose. ### alpha 7992 5,1 v. l.?) ἆτα ι· πληροῦται † ἄταιθ α· λαμυρά ἀταισό ν· ἀναδενδράς. ### alpha 7995 Τυῤῥηνοί † ἀταή ς· ἀγύμναστος † ἀταθήνιο ν· χαλκός. ### alpha 7997 ἔλυτρον * ἀταλ ά· νήπια. ### alpha 7998 ἁπαλά (Σ 567) ASPn * ἀταλαιπώρω ς· ἄνευ κόπου n ἀκοπιάστως (Ar. ### alpha 7999 fr. 254) vgAS * ἀτάλαντο ν· ἰσόζυγον (S) ἴσον gn ὅμοιον (Β 169) (AS)n * ἀταλοῖ ς· νηπίοις n ἁπαλοῖς vg [ἁπλοῖς] ἀτάλλε ι· τρέφει. ### alpha 8002 τιθηνεῖ (Soph. Ai. 559) σκιρτᾷ. χαίρει (Ν 27) φιλεῖ, ἀγαπᾷ ἀτάλματ α· ἀντὶ τοῦ ἅλματα. ### alpha 8003 παίγνια * ἀταλόφρον α· νήπια gAS ἁπαλόφρονα (Ζ 400) S * ἀταμίευτ α· ἀδιοίκητα gS ἀναπόθετα. ### alpha 8005 ἀφύλακτα vgAS † ἀταπο ῦ· χαλεπῆς * ἀτὰρ δ ή· [ἢ ἢν ποτέ, ἐὰν δήποτε S] τὶ οὖν καὶ δή, [δή] ἤδη (Iob 6,21 v. ### alpha 8007 l.) [ ἀτάρ ἄν ποτ ε· ἐὰν δήποτε] * ἀτάρβητο ς· ἄφοβος (Γ 63) vgAS ἀταρβίζετα ι· †ἄτηρος φαίνεται * ἀτὰρ δ έ· πλήν, ὅμως δέ (Iob 6,21) vgASn * ἀτὰρ δ ή· ἀλλὰ δή. ### alpha 8012 διὰ τοῦτο vgAS ἤν ποτε. ἐὰν δήποτε AS * ἀτὰρ ἤν ποτ ε· ἐὰν δήποτε (Α 166) AS ἀτὰρ μὲν νῦν γ ε· καὶ δή, καὶ ἄρτι (ς 123) * ἀτάρ μιν νῦν γ ε· νῦν δὲ αὐτόν (Α 506) n ἀτάρμυκτο ν· ἄφοβον, θρασύν. ### alpha 8016 ἄθικτον, ἄψεκτον ἀτάρν η· βρόχος * ἀτὰρ ο ὐ· διὰ τοῦτο οὐ n ‚ἀτὰρ οὐ τέλος ἵκεο μύθων‛ (Ι 56) * ἀταρπιτό ς· ἡ ὁδός (Σ 565) ASn * ἀταρπιτός 〈ἢ〉 ἀταρπό ς· ὁδός, ἀτραπός S ἀταρτᾶτα ι· βλάπτει. ### alpha 8021 πονεῖ. λυπεῖ ἀταρτηροῖ ς· βλαβεροῖς ASn ἀτηροῖς (Α 223) AS ἀτάραχο ν· ἀχείμαστον * ἄτα ς· εἰκαιολογίας. ### alpha 8024 ἀπάτας (Ι 115) AS * ἀτάσθαλ α· ἁμαρτωλά, ἄδικα (γ 207) b ἀτασθαλία ι· ἁμαρτίαι· ἀπὸ τοῦ ταῖς ἄταις θάλλειν (φ 146) * ἀτάσθαλο ς· ἁμαρτωλός vgASn πονηρός, ⸤ φρενοβλαβής Sn ἀτάρχυτο ς· ἄταφος * ἄτας κελαδεῖ ν· μάταια εἰπεῖν, ἢ ἠχεῖν (Eur. ### alpha 8029 Tro. 121) AS * ἅτ ε· καθάπερ (Λ 779) vgSn ἀταύρωτο ς· ἄζυγος. ### alpha 8031 καὶ παρθένος, παρ’ ὅσον ἐζεῦχθαι γάμοις αἱ γημάμεναι λέγονται (Aesch. Ag. 244) * ἄτεγκτο ι· ἄβροχοι. ### alpha 8032 vgAS σκληροί gAS ἀσυμπαθεῖς. ἄβρεκτοι Sn ἀτέγκτοι ς· ξηροῖς, ⸤ ἀβρόχοις n ἄτεγκτο ς· ὁ μήτε δακρύων, μήτε ἱδρῶν q ἀνένδοτος. ### alpha 8034 καὶ γὰρ ὁ ἐλεῶν δακρύει * ἁτεδ ή· ἐπειδή S ὡς δηλαδή Svg ἀτειρή ς· ὁ στερεός S καὶ ἄτρωτος, οὐ τειρόμενος ὑπὸ Ἄρεως. ### alpha 8036 * ἀκαταπόνητος (Ε 292 ..) ASn ἀτέκμαρτο ν· * ἀτελείωτον (Greg. ### alpha 8037 Naz. or. 4,47) vgAS ἄγνωστον. ⸤ ἄσημον (n) ἄτεκνο ς· ἄγονος ἀτεκνί α· . ### alpha 8039 .. * ἀτέλει α· ἀλειτουργησία gASn ἀτελεῖ ς· ἐλλιπεῖς ἀτελεύτητο ν· τὸ μὴ ἔχον τέλος (Α 527) ἀτελ ῆ· ἀδάπανα. ### alpha 8043 οὐκ ἔχοντα τελέσματα. Σοφοκλῆς Θυέστῃ (fr. 246) ἀτέμβεσθα ι· στέρεσθαι. ### alpha 8044 ὀδυνᾶσθαι * ἀτεμβόμενο ς· στερισκόμενος (Ψ 834) AS ἀτέμβοντα ι· στερίσκονται (Ψ 445) (g) ἀτενέ ς· ἰθύ. ### alpha 8047 ἀναλγές. συνεχές ἀτενή ς· ‚ἥκω δ’ ἀτενὴς ἀπ’ οἴκων‛ Εὐριπίδης Ἀλκμαίωνι τῷ διὰ Ψωφῖδος (fr. ### alpha 8048 65), συντείνασα. καὶ ἀτενίζειν λέγουσι τοὺς συντείνοντας καὶ ἐπερείδοντας τὴν ὄψιν * ἀτενίζε ι· * 〈ἄκρωσ〉 προσέχει vgAn βλέπει * ἀτέοντ α· [ἀτιμάζοντα S] ἀτώμενον. ### alpha 8050 ⸤ βλαπτόμενον, παρὰ τὴν ἄτην (Υ 332) AS * ἀττέλαβο ς· εἶδος κνωδάλου AS * ἄτε ρ· χωρίς vgSPn ἄνευ g ἐκτός vgASn ἀτέραμνο ν· τὸ μὴ ἐνδιδοῦν. ### alpha 8053 σκληρόν. Τέρεν γὰρ τὸ ἁπαλόν (ψ 167) * ἀτεράμω ν· σκληρός gASn ἀκαμπής. ### alpha 8054 ⸤ ἀκαταπόνητος vgAS ἀνελεήμων S * ἀτεράμοσ ι· σκληροῖς n † ἀτερέ α· ὄρος γοργόν. ### alpha 8056 Κρῆτες ἀτέρεμν α· τὰ μὴ ἑψόμενα ὄσπρια p ἀτέρεμνο ν· σκληρόν * ἄτερ ἥμενο ν· χωρὶς καθήμενον (Α 498) ASn * ἀτέρ γ ε· χωρίς (Ο 292) AS * ἀτερμάτιστο ς· ἀβέβαιος, ἀθεμελίωτος g(ASn) * ἀτέρμονε ς· ἀόριστοι (Eur. ### alpha 8062 Hec. 926) AS ἅτερο ι· ἕτεροι. ### alpha 8063 ἑτέρωθεν ἁτεροῖο ν· τὸ ἕτερον καὶ χωρισθέν * ἅτερο ς· ὁ ἕτερος, ὁ εἷς τῶν δύο (Eur. ### alpha 8065 Phoen. 1384) gASn * ἀτευχ ῆ· ἄνοπλον (Eur. ### alpha 8066 Andr. 1119) gAS ἀτεύκτο υ· ἀνεπάφου. ### alpha 8067 [ἀτερπές] ἄτακτο ν· ἀσκεύαστον, ἀσύνθετον, 〈ἀπρεπέσ〉 [ ἀτερέψατ ο· ἠθέτησεν] ἀρετήσιο ν· ἀπρομηθές † ἀτετό ν· λευκόν ἀτετῶ ς· ἀφροντίστως ἀτεχνῶ ς· τὸ παράπαν, καὶ τῷ ὄντι, καὶ καθόλου. ### alpha 8073 οἱ δὲ ἁπλῶς, ἢ καθάπαξ * ἄτ η· βλάβη (Β 111) SPn ἀτημέλητο ς· ἠμελημένος * ἀτημελῶ ς· ἀνεπιστημόνως. ### alpha 8076 ἀμελῶς (Cyr. in Zach. 14) vgAn ἀτήνει ν· μοχθεῖν * ἀτηρό ν· βλαβερόν (Eur. ### alpha 8078 Hipp. 630) gASn [ ἀτεωρόχο ι· ἄγαν αὐθάδεις] [ ἀτηρή ς· ἀκαταπόνητος] * Ἀτθίδω ν· Ἀθηναίων vgn ἀτιαλλε ῖ· ἀγαπᾷ ἀτίζε ι· * ἀτιμάζει vgn ἢ ἀφροντιστεῖ (Eur. ### alpha 8083 Rhes. 253) * ἀτίζει ς· ὑπονοεῖς (Eur. ### alpha 8084 Rhes. 327) gAS [πένεις] ἀτίζετα ι· [πένεται] ἀτιμάζεται ἀτίζω ν· ἤτοι * ἀφροντιστῶν AS ἢ ἄταις περιβάλλων, ἤγουν βλάβαις (Eur. ### alpha 8086 Alc. 1037) * ἀτίθασο ν· ἀνήμερον. ### alpha 8087 Τιθασεύειν γὰρ λέγεται τὰ ἄγρια θηρία ἡμεροῦν καὶ χειροήθη ποιεῖν vgAS * ἀτιμαγέλα ς· ὁ ἀτιμάζων. ### alpha 8088 καὶ τῇ ἀγέλῃ μὴ συνυποταττόμενος AS * ἄτιμο ς· ὁ μὴ ἔχων τιμήν (Α 171) P ἀτιμαλφοῦσ ι· τιμὴν οὐχ εὑρίσκουσιν ἀτιμοτάτ η· ἄτιμος (Α 516) ἀτίνακτ α· ἄσειστα ἅτι ν ’ οὖ ν· ἅ τινα οὖν ἀτηρὴς χαλκό ς· ἀκαταπόνητος σίδηρος (Ε 292 . ### alpha 8094 .) ἀτισανδρεῖ ν· ἀτιμάζειν ἄνδρα, καὶ ὑπερηφανεῖν ἄτισε ν· ἠτίμησεν. ### alpha 8096 ἔβλαψεν. ἄτιμον ἐποίησεν ἀτίσει ς· ἀτιμάσεις. ### alpha 8097 Αἰσχύλος Κερκύωνι (fr. 105) [ ἀτισιλινοῖ ς· περὶ τὰ λινὰ ἐξαμάτων δέσιν] * ἀτίταλλο ν· ἔτρεφον (Ξ 203) AS * ἀτίταλλ ε· ἀγάπα. ### alpha 8100 μετὰ ἐπιμελείας τρέφε (S) ἀτίτα ι· ἄδικοι * ἀτίτηλ α· ἀνέθρεψα (Ω 60) gASn ἀτίτη ν· ἀτιμώρητον. ### alpha 8103 ἄπορον. ἄτιμον. τὸν μὴ ἔχοντα ἀποτῖσαι Ἄτης λόφο ς· οὕτως τὸ Ἴλιον ἐκαλεῖτο πρῶτον ἀτιτεῖ ν· ἀδικεῖν [ ἀτίτηστο ν· ἀπρομηθεύς] * ἄτιτο ς· ἀτιμώρητος (T). ### alpha 8107 ASn κατὰ στέρησιν τῆς ἄτης (Ν 414) ἄτλαντ α· ὠμοφόρον ἄτλα ς· ἄτολμος. ### alpha 8109 ἀπαθής S καὶ ἡ διϊοῦσα εὐθεῖα ἕως τῶν πόλων ἀτλατε ῖ· ἀγωνιᾷ. ### alpha 8110 ἀθυμεῖ. φοβεῖται ἀτλατέ ω· ἀγωνιῶ ἀτλησί α· ἀμηχανία. ### alpha 8112 ἀνυποστασία * ἄτλητο ν· ἀνυπομόνητον (Τ 367) v(g) AS [ ἄτματ α· καθάρματα] ἀτμενί α· δουλεία. ### alpha 8115 δυστυχία ἄτμενον οἶτο ν· δουλικὸν μόρον ἄτμενο ν· †ἄπαυστον οἰκέτην ἀτλησίφρω ν· . ### alpha 8118 .. οὐδὲ τόλμης ἔννοιαν ἔχων ἄτμητο ν· ἀμέριστον, ἀτραυμάτιστον· Σοφοκλῆς Ἀμφιτρύωνι (fr. ### alpha 8119 120) ἀτμιδοῦχο ν· ἀτμίδα ἔχον * ἀτμί ς· ἀπαύγασμα. ### alpha 8121 πνοή (Sap. 7,25) w * ἀτμί ς· ἀναθυμίασις vgASP σπινθήρ SP ἀνάδοσις vgSPn * ἀτμοῖ ς· ἀναδόσεσιν vgASn * ἀτμό ς· ἡ ἐκ τοῦ ὑγροῦ ἀνάδοσις S ἢ καπνός. ### alpha 8124 ἢ ἀτμίς. ⸤ ἢ πνοή n ἀτμοῦσα ν· ἀναθυμιάζουσαν ἀτόκιο ν· βοτάνη * ἄτομ α· λεπτά vgn τομὴν μὴ δυνάμενα λαβεῖν vg ἀτονί α· ἀδυναμία * ἄτοπ α· πονηρά vgASn αἰσχρά (Iob 4,8) * ἀτοπί α· αἰσχρότης. ### alpha 8130 ⸤ πονηρία AS ἀτόπαστο ν· ἀνείκαστον. ### alpha 8131 Τοπάζειν γὰρ τὸ εἰκάζειν· καὶ τὸ ὑποτοπάσαι δὲ ἐνθένδε λέγεται. Αἰσχύλος Κρήσσαις (fr. 119) ἄτοπ α· ξένα. ### alpha 8132 ἐνίοτε δὲ ἄτοπον τὸν δεινὸν καὶ ἔκθεσμον καὶ παρηλλαγμένον, ἢ καὶ πονηρὸν καὶ αἰσχρὸν λέγει καὶ χαλεπόν ἄτοπο ς· παράδοξος λόγο ς, ἢ θαυμαστός * ἄτρακτο ς· βέλος [βέλος] μεταφορικῶς (Eur. ### alpha 8134 Rhes. 312) g ὁ καὶ ἄδρακτος ἀτρακτυλλί ς· φυτὸν ἀκανθῶδες. ### alpha 8135 οἱ δὲ τὴν ἀγρίαν κνῆκον ἀτραπίζει ν· βαδίζειν. ### alpha 8136 ὁδοιπορεῖν (Pherecr. fr. 26) ἀτραπιτοῖ ς· ὁδοῖς (ps) ἀτραπό ς· ὁδὸς τετριμμένη, μὴ ἔχουσα ἐκτροπάς, ἀλλ’ εὐθεῖα S [ ἀτρέχω ς· ἀτρίβως] * ἀτρεκέ ς· ἀληθές (Ε 208) vgASn * ἀτρεκέω ς· ἀληθῶς vgASn ἀκριβῶς (Β 10 . ### alpha 8141 .) n * ἀτρεκ ῆ· ἀληθῆ gAS ἀκριβῆ ἀτρεκήσασ α· ἀκριβωσαμένη. ### alpha 8143 Εὐριπίδης Βουσίριδι (fr. 315) ἀτρέμα ς· ἡσύχως, ἡσυχῇ (Eur. ### alpha 8144 Or. 149 ..) [ ἀτρέμ η· ὑγεία] ἀτρεμῆσα ι· ἡσυχάσαι ἀτρέμητο ν· ἀσάλευτον * ἀτρεμί α· ἡσυχία vgASn ( * ) ἀτρεμέω ν· ἡσυχάζων (Greg. ### alpha 8149 Naz. c. 1,1,36,26) * ἄτρεπτο ν· ἀκίνητον AS * ἀτρέστοι ς· ὀξυβλέπτοις AS * ἄτρεστο ν· ἀφόβητον ASn Ἀτρείδα δ έ· τοὺς Ἀτρέως παῖδας (Α 16) Ἀτρείδα ο· τοῦ Ἀτρέως παιδός (α 35 . ### alpha 8154 .) Ἀτρείδη ς· ὁ τοῦ Ἀτρέως παῖς Ἀγαμέμνων (Α 7) ἀτριάκαστο ι· οἱ μὴ μετέχοντες τριακάδος Ἀθηναῖοι * ἀτρίζετα ι· πηνίζεται AS ἄτριο ν· ὕφος λεπτόν. ### alpha 8158 καὶ εὐάτριο ι· εὐυφεῖς * ἄτρομο ν· ἄφοβον (Ε 126) AS ( * ) ἄτροπο ν· ἄτρεπτον ἀτροπί η· ἀωρία. ### alpha 8161 μεσονύκτιον ἄτροπο ς· ἀμετάτρεπτος ἄτρυφο ς· τυρὸς ὁ πησσόμενος ὑπὸ Λακώνων (Alcm. ### alpha 8163 fr. 34) * ἀτρύτοι ς· ἀκαταπονήτοις vgAS * ἀτρυγέτοι ο· ἀκάρπου ἀβύσσου καὶ ἀπείρου (α 72 . ### alpha 8165 .) ἀτρύνω ν· ἐγείρων (Ι 709) * ἀτρύγετο ς· ἄκαρπος. ### alpha 8167 ἀκαταπόνητος (Λ 316 ..) (A) S(n) * ἄτρυγο ν· καθαρόν. ### alpha 8168 μὴ ἔχον τρύγα (Exod. 27,20) vgAS ἀτρυγηφάγο υ· πολυφάγου. ### alpha 8169 Τρύγη γὰρ ὁ Δημητριακὸς καρπός (Archil. fr. 97) ἄτρυτο ν· ἄπονον. ### alpha 8170 ἄκοπον. ἄπληστον ἄτρυτο ς· πολύπονος ἀτρυτών η· * ἀκαταπόνητος AS ἀκοπίαστος S ἄτρωτος ἐν μάχῃ· ἡ Ἀθηνᾶ (Β 157) * ἀτρώτω ς· ἀνικήτως (vgAS) αττ α· * τινά. ### alpha 8174 ἅτινα vg ὁμοίως καὶ ὁ Δημοσθένης (19,304) ‖ καὶ προσφώνησις φιλοφρονητικὴ νέου πρὸς πρεσβύτερον καὶ τροφέα, ὡς ἡ πάππα πρὸς τὸν πατέρα. σημαίνει δὲ καὶ ἅτινα καὶ ὁπόσα. καὶ ψιλῶς, ταχέως * ἄττ α· τινά. ### alpha 8175 ὀλίγα τινά gASn * ᾄττε ι· πηδᾷ, ἅλλεται (d) ἀτταβυγά ς· εἶδος ὀρνέου, καὶ τὸ ἀτταγᾶς ἀτταγάθ η· ἀθάρη, παρὰ τῷ Ξάνθῳ ἀτταλαγώσετα ι· μολυνθήσεται [ ἀτταλασίξα ι· ὀμόσαι] * ἀττελάβου ς· ἀκρίδας AS * ἀττέλαβο ς· ἀκρὶς μικρά Pn καὶ εἶδος κνωδάλου, ζώου μικροῦ καὶ λεπτοῦ (Nah. ### alpha 8182 3,17) AS [γρ. καὶ ἀκρίδος] ἄττεσθα ι· διάζεσθαι στήμονα (Sophr. ### alpha 8183 fr. 79? Hermipp. fr. 2?) ἀττάλ η· φόρυξις, ὑπὸ Φρυγῶν ἀτταλίζομα ι· πλανῶναι. ### alpha 8185 Σικελοί ἄτταν α· τήγανα. ### alpha 8186 καὶ πλακοῦς ὁ ἐπ’ αὐτῶν σκευαζόμενος ... ἀτταλίδε ς· πλακοῦντες, ἔνθρυπτοι ἀττανίτα ς· τηγανίτας (Hippon. ### alpha 8188 fr. 17 Kn.) ἀττάραγο ς· τὸ ἐλάχιστον (Callim. ### alpha 8189 ep. 46,9) οἱ δὲ τὰς ἐπὶ τῶν ἄρτων φλυκταίνας. οἱ δὲ τὰς καλουμένας ψίχας ἀττάρυμ α· πόμα, σόφισμα Κρητικόν ἄττασ ι· ἀνάστηθι 〈Λάκωνεσ〉 Ἄττη ς· τὸν Ἄττιν φασί (Dem. ### alpha 8192 18,260) [Λάκωνες] Ἀττικὰ γράμματ α· τὰ ἀρχαῖα, ἐπιχώρια (Dem. ### alpha 8193 59,76) Ἀττικουργ ῆ· τὰ ἐπὶ τῆς Ἀττικῆς εἰργασμένα (p) * Ἀττικῶ ς· Ἀθηναίως (vgASPn) * Ἀτθί ς· Ἀθῆναι AS * ᾄττοντε ς· ὁρμῶντες. ### alpha 8197 πηδῶντες. Λέγεται δὲ ὡς ἀπὸ τῶν σκορπίων AS * ᾄττουσ α· ὁρμῶσα. ### alpha 8198 πηδῶσα (n) ἀτύζε ι· ἐπιτιμᾷ, ταράσσει, ἀπολύει, φοβεῖ ἀτυζηλό ν· φοβερόν, ἀφανές, ἄσημον ἀτύζεσθα ι· φοβεῖσθαι, ταράσσεσθαι, ἀπὸ τῆς ἄτης * ἀτυζομέν η· φοβουμένη. ### alpha 8202 θορυβουμένη. ταραττομένη (Ο 90) AS * ἀτυζόμενο ς· λυπούμενος vgASn ἐκπλησσόμενος S ἄτυκτο ν· ἄκοσμον. ### alpha 8204 σκληρόν. ἀκατασκεύαστον † ἀττύλλ α· ἀγκύλη ἀτυλό ν· μικρόν. ### alpha 8206 ἀγεννές ἀτυπίδε ς· κριθαὶ ἀπίτυροι, λεγόμεναι ἀλέπυροι [ ἀτυχή ς· καταπλαγής] ἀτυχήσει ς· ἀποτεύξεις (Eupol. ### alpha 8209 fr. 114) * ἀτυχθεί ς· ἀποστραφείς. ### alpha 8210 ἐκπλαγείς (Ζ 468) AS ἀτύχημ α· ταλαιπωρία * ἀτυχῶ ν· μέτριος (g) A ἄτω ρ· ἡ μελία, ὑπὸ Αἰγυπτίων ἀτωμέν η· βλαπτομένη. ### alpha 8214 στερισκομένη (Soph. Ant. 17) * αὖ α· ξηρά (ε 240) α ὖ· πάλιν. ### alpha 8216 ἢ ἐπὶ τοῦ δὴ vgSPn συνδέσμου. ἢ ἐπὶ τοῦ παρόντος αὖα ι· ξηραί (S) φθαρταί * αὐαίνετα ι· ξηραίνεται vg φθείρεται * αὐαινομένοι ς· ξηραινομένοις AS(n) φθειρομένοις * αὖο ν· ξηρόν vgAS αὐαλέο ν· λίαν ⸤ ξηρόν S [ Αὐαλό ς· ὁ Διόνυσος] * αὐανθεί ς· ξηρανθείς (ι 321) gAS αὐαρ ά· τὰ Ποντικὰ κάρυα αὔα ς· ξηράς (Μ 137) n * αὐγάζομα ι· βλέπω (Ψ 458) Sn αὔγαρο ς· ἄσωτος, ὑπὸ Κυπρίων αὐγάζουσ α· ὁρῶσα αὐγάσασθα ι· ἰδεῖν Αὐγεια ί· πόλεως ὄνομα (Β 532) αὐγεῖ ν· ἀλγεῖν * αὐγ ή· χροιά gAS λαμπρότης. ### alpha 8232 καὶ φῶς vgAS αὐγ ῶ· αὐγάζομαι * αὔδ α· λέγε SPn φώνει (Ξ 195) s αὐδά ς· φωνάς * αὐδᾶτα ι· λέγεται (Eur. ### alpha 8236 Phoen. 125) gAS * αὐδ ή· φωνή (Α 249) vgSPn αὐδηέντω ν· τῶν λόγον καὶ φωνὴν ἐχόντων (ζ 125) * αὐδήεσσ α· ὀνομαστή g ἔνδοξος (ε 334) (n) * αὐδ ή· φωνή vgAS καὶ φθόγγος * αὐδήσα ς· φωνήσας ASn λέξας * αὐδ ῶ· φωνῶ, λέγω vgASn αῦ ε· ψιλῶς μὲν ⸤ ἐφώνει Sn ἐβόα AS δασέως δὲ καὶ ⸤ ἐξέκαιεν, ἀνῆπτε πῦρ (Υ 51) S ἄυελλα ι. ### alpha 8244 ἄελλαι. παρὰ Ἀλκαίῳ (fr. 125) † αὐεκίζε ι· σφακελίζει. ### alpha 8245 Κύπριοι † αὐερό ς· σκιά αὐερύοντ α· εἰς τοὐπίσω ἕλκοντα (Θ 325) † αὐῆλα ι· ἆισαι ἀυετ ῆ· τὸν αὐτοετῆ ἄυητ ο· ἔπνεεν AS * αὐθάδε ς· ἐξουσιαστικόν AS * αὐθάδη ς· ὑπερήφανος vSPb θυμώδης vgSn παράνομος AS αὐτάρεσκος vgASPb * αὐθαδί α· προπετία (Esai. ### alpha 8253 24,8) n αὐθαδιάζετα ι· ὑπερηφανεύεται * αὐθαίρετο ι· αὐτεπάγγελτοι AS αὐτοπροαίρετοι S αὐτάρεσκοι P ἑκούσιοι b αὐτόκλητοι (2. ### alpha 8255 Cor. 8,3 ..) P αὐθέκαστ α· ἁπλᾶ. ### alpha 8256 αὐστηρά * αὐθέκαστο ς· ἀκριβής. ### alpha 8257 αὐστηρὸς τῷ λόγῳ. ἀπαρακάλυπτος, ἢ τῷ τρόπῳ ἁπλοῦς vgASn ἐλευθέριος gAS ἀξιόπιστος AS αὐτάρεσκος S αὔθαιμο ι· ἀδελφοί (Soph. ### alpha 8258 O. C. 1078) p * αὐθεντεῖ ν· ἐξουσιάζειν (1. ### alpha 8259 Tim. 2,12) AS αὐθέντη ς· ἐξουσιαστής. ### alpha 8260 * αὐτόχειρ, φονεύς (Sap. 12,6) vg * αὐτεπισπάστ ῳ· αὐθαιρέτῳ AS * αὐθαιρέτω ς· ἑκουσίως (2. ### alpha 8262 Macc. 6,19 ..) * αὐθημερό ν· σήμερον, αὐτῇ τῇ ἡμέρᾳ (Prov. ### alpha 8263 12,16) gAS * αὖθ ι· ἐπὶ τόπου vgASn αὐτόθι (Α 492) vgASn * αὐθιγενή ς· αὐτόχθων γνήσιος vgAS ἰθαγενής AS αὐθιγενέ ς· ἐγγενές, ἐπίγονον αὖθι μένω ν· ἐπὶ τόπῳ μένων (Α 492) * αὐθίξα ς· κινήσας AS αὖθι ς· πάλιν, ἐξ ἀρχῆς, εὐθύς. ### alpha 8269 [ἐπὶ τόπου] ἢ μετὰ ταῦτα· τὸ δὲ αὖτι ς· ἐκ δευτέρου· τὸ δὲ αὖθι τοπικῶς διχῇ, ὡς ἐπὶ τοῦ παρόντος· ‚εἰ μέν κ’ αὖθι μένων‛ (Ι 412) ἀντὶ τοῦ ἐν τούτῳ 〈τῷ〉 τόπῳ, ποτὲ δὲ ἀναφορικῶς· ‚αὖθι λιπεῖν ἵππους τε καὶ ἀνέρασ‛ (Μ 111) [ἤγουν ἄνδρας] † αὐθόρη ς· αὐτὸν βλέπων αὐθωρό ν· σύντομον [ ἀθρίζει ν· ῥιγοῦν. ### alpha 8272 Κύπριοι] αὐθύπαρκτο ν· αὐτοΰπαρκτον * † αὐθορίτου ς· συντόμους gAn αὐΐαχο ι· * ἄνευ βοῆς gA μετὰ 〈πολλῆσ〉 ἰαχῆς S ἢ ἀΐαχοι S σιωπῇ. ### alpha 8275 ἄφοβοι. καὶ αὖοι ἠχοῦντες (Α 41) ἀυϊδέτο υ· ἀφανοῦς, ἀοράτου αὐκά ν· ἀλκήν. ### alpha 8277 Κρῆτες † αὐκήλω ς· ἕως, ὑπὸ Τυῤῥηνῶν [ * αὐκηρεσί η· ἀφθαρτή S] αὐκυόν α· ἀλκυόνα. ### alpha 8280 Κρῆτες αὐλὰ πανδέκτη ς· . ### alpha 8281 .. * αὐλαί α· ἐν αὐλῇ διατρίβουσα AS ἢ τὸ τῆς σκηνῆς παραπέτασμα (Hyperid. ### alpha 8282 fr. 165) vgA * αὔλακα ς· κοίλους τόπους (Ps. ### alpha 8283 64,11?) A (S) αὖλα ξ· τὸ σχίσμα gAS τοῦ ἀρότρου. ### alpha 8284 διόρυξ. σπήλαιον αὐλαρό ς· αὐλωρός, οἰκοφύλαξ p αὐλάχ α· ἡ ὕννις αὐλεί α· ἡ τῆς αὐλῆς θύρα n αὐλητα ί· ἀκροάματα, αὐλοῦντες αὔληρ α· ἡνίας (Epich. ### alpha 8289 fr. 178) μανδάκας * αὔληρο ν· χαλινόν. ### alpha 8290 σχοινίον· οἱ δὲ σειράν P αὐλῆ ς· ἐπαύλεως· n ‚αὐλῆς ἐν χόρτῳ‛ (Λ 774) ἐν τῷ περιφράγματι τῆς αὐλῆς S περιωρισμένῳ. ### alpha 8291 καὶ γὰρ τὰ ὅμορα σύγχορτα λέγουσιν * αὐλῆ ς· τῆς κατ’ ἀγροὺς ἐπαύλεως λέγει (Ε 138 . ### alpha 8292 .) (S αὐλητηρί α· αὐλῶν θήκη αὐλητήριο ν· τόπος παρὰ Ταραντίνοις αὐλητή ς· εἶδος σφηκός αὐλήτη ν· τὸν τοῦ κόπρου ἐπιμελούμενον τῶν προβάτων (Soph. ### alpha 8296 fr. 461) * αὐλία θύρ α· πυλών vgASn Αὐλίδ α· λιμένα (Β 303) * αὐλίζετα ι· κοιμᾶται. ### alpha 8299 φυλάττεται vgASn κοιτάζεται (Iob 38,19) * αὐλίζομα ι· μένω AS ἐνδιατρίβω (Prov. ### alpha 8300 19,23) ASn * αὐλιζομενάω ν· εἰς κοίτην ἐλαυνομένων (μ 265) S * αὐλίκουρο ι· φύλακες vgAS * αὖλι ν· κοίτην (χ 470) n ἐπαυλισμόν (Ι 232) ASn αὐλίξα ι· στασιάσαι. ### alpha 8304 δραμεῖν Αὐλί ς· πόλεως ὄνομα †ἢ κίλλα τις δίδυμος †ἐπίθετον Ἀπόλλωνος, ὁμοίως καὶ Διός * αὐλί ξ· φλέψ vgAS αὐλίσκο ι· ἐνώτια. ### alpha 8307 †Πέρσαι * αὐλισμό ς· διανυκτέρευσις gASn αὐλό ς· κιθάρα. ### alpha 8309 ἢ σῦριγξ αὐλό ν· τὴν ῥύσιν τοῦ αἵματος (Ρ 297) ἀΰλου ς· ἀσωμάτους αὐλουρό ς· οἰκοφύλαξ αὐλωλάζει ν· τὸ σύρειν διὰ τῶν δακτύλων αὐλώ ν· στενὴ ἀναφορὰ τοῦ ὕδατος. ### alpha 8314 καὶ λειμών, ἢ ἔφυδρος τόπος αὐλῶνε ς· οἱ ἐπ’ εὐθείας τόποι. ### alpha 8315 Αἰσχύλος καὶ τὴν τάφρον καὶ τὴν πυράν (fr. 419) αὐλωνίζουσ α· ἐν αὐλῶσι διάγουσα S a) αὐλώνω ν· (Eur. ### alpha 8317 Rhes. 112) ... b) * 〈 αὐλῶνες 〉 φάραγγες 〈ἢ〉 τόποι πλατεῖς περὶ τὰ ὄρη (Paralip. 1,12,16) vgAS αὐλωπία ι· αὐλοὺς ἔχουσαι αὐλωπία ς· κοιλόφθαλμος αὐλώπιδ ι· στενῇ περὶ τοὺς ὀφθαλμούς (Ε 182) αὐλῶπι ν· αὐλοὺς ἔχουσαν. ### alpha 8321 〈Σοφοκλῆς δὲ τὴν λόγχην τὴν μακρὰν αὐλῶπιν εἶπεν〉 (fr. 923) αὐλῶπι ς· εἶδος περικεφαλαίας, παραμήκεις ἐχούσης τὰς τῶν ὀφθαλμῶν 〈ὀπὰσ〉 καὶ εἰς ὀξὺ ληγούσης. ### alpha 8322 οἱ δὲ ἐκτεταμένον ἔχουσα τὸν λόφον αὐλωτοὶ φιμο ί· οἱ κημοί. ### alpha 8323 διὰ τὸ τοῖς κημοῖς κώδωνας προσῆφθαι, εἰς οὓς ἐμφυσῶντες οἱ ἵπποι φωνὴν σάλπιγγος προΐεντο (Aesch. fr. 326) αὕμ α· ἅλμη, ὑπὸ Κρητῶν [ αὔξα ς· ὁρμήσας] * αὔξη ν· αὔξησιν (v) gAS 〈καὶ〉 αὖξιν S * αὔξησι ς· βλάστησις AS Αὐξίδημο ς· Ἑρμῆς, ἀπὸ τῆς ἱδρύσεως . ### alpha 8328 .. * αὖο ι· ξηροί gAS * αὖο ν· ξηρόν (Μ 160) vgASn αὐονά ν· αὐχμόν. ### alpha 8331 [ξηρόν. νεκρόν] * αὖον ὡς 〈ξύλον 〉· ξύλον ξηρόν AS * αὖ πάλι ν· πάλιν αὖθις (Greg. ### alpha 8333 Naz. c. 1,1,5,18) S ἀΰπνου ς· κακοΰπνους (ι 404) * αὔρα ν· πνοὴν λεπτήν (Eur. ### alpha 8335 Or. 1427) gAS * αὖρα ι· πνοαί (gn) † αὔ η· πνοή (ε 469) ἢ ἅψηται (ε 490 v. ### alpha 8337 l.?) αὐριβάτα ς· Αἰσχύλος τὸ αὐρί ἐπὶ τοῦ ταχέως τίθησι (fr. ### alpha 8338 420) καὶ ὁ αὐτὸς Ψυχοστασίᾳ οὕτως φησὶ τὸ ὄνομα (fr. 280) ταχυβήμων αὐρίζει ν· ῥιγοῦν. ### alpha 8339 καὶ τὸ εἰς αὔριον ὑπερτίθεσθαι † αὐρο ί· λαγοί [ἴσαυροι] vgASn αὐς —· αὐτός. ### alpha 8341 Κρῆτες καὶ Λάκωνες αυσα ι· βοῆσαι (ι 65) κλαῦσαι n φλέξαι 〉αυρότερο ν· ἀσθενέστερον (Μ 458) * ἀϋσάντω ν· κραυγασάντων (Β 334) gS ἀΰσα ς· φωνήσας vgASn κράξας (Δ 508) vgAS † αὐσαῖ ς· πνοαῖς. ### alpha 8346 κραυγαῖς † αὐσό ν· ξηρόν αὖσο ς· ἄλσος. ### alpha 8348 Κρῆτες ἀυσταλέο ς· * κατάξηρος AS αὐστηρός S αὐχμηρός. ### alpha 8349 ἀστόλιστος (τ 327) αὐστηρό ς· σκυθρωπός. ### alpha 8350 ξηρός αὐστή ρ· μέτρου ὄνομα * Αὐσωνίοι ς· 〈τοῖσ〉 ὑπὸ τὴν Ἰταλίαν 〈νόμοισ〉 S ( * ) Αὐσωνίοισ ι· Ῥωμαϊκοῖς * Αὐσωνίων 〈 γλωττῶν 〉· Ἰταλικῶν vgAS αὐτάγγελο ι· ἑαυτοῖς χρώμενοι ἀγγέλοις αὐτὰ κέλευθ α· * τὰς αὐτὰς ὁδούς n τὴν αὐτὴν ὁδόν (Μ 225) † αὐτάλε ν· ἐσκίρτα (Ν 27) αὐτάγρετ α· αὐθαίρετα. ### alpha 8358 αὐτόλημπτα, ἑτοίμως λαμβανόμενα (π 148) * αὐτάδη ς· αὐτὸς ἐφ’ ἑαυτοῦ . ### alpha 8359 .. αὐτάγητο ι· ἀγάμεναι ἑαυτὰς καὶ θαυμαστικῶς ἔχουσαι ἑαυτῶν, Ἴων Ἀλκμήνῃ (fr. ### alpha 8360 8). ἔνιοι δὲ αὐθάδεις. καὶ Ἀνακρέων οὕτω κέχρηται (fr. 142) αὐτάλκη ς· ζωμός. ### alpha 8361 καὶ ὁ αὐτάρκης αὐτα ν· αὐτῶν, ἢ αὐτήν * αὔτανδρο ν· σὺν αὐτοῖς τοῖς ἀνδράσιν vgAS αὐταιώρητο ς· ὑφ’ ἑαυτοῦ μετεωριζόμενος [ αὐτανίδα ς· αὖθις πάλιν] * αὐτὰρ δ ή. ### alpha 8366 ἢ εὐθέως ASP ἢ ἐπειδή P αὐτάντα ς· ὁ προεστώς τινος πράγματος, καὶ αὐθεντῶν αὐτά ρ· δέ (Α 118 . ### alpha 8368 .) [ἐγὼ δέ] * αὐτὰρ ἔπειτ α· μετὰ δὲ ταῦτα (Α 51 . ### alpha 8369 .) Sp αὐτάρεστο ς· ὁ ἐφ’ ἑαυτῷ ἀγαλλόμενος [ αὐτόγυο ν· μονόβολον] † αὐτά ρ· αὐτομάτη, ἑκουσία * αὐτάρκη ς· ἱκανός vgASn 〈ἀρκετόσ〉 AS * αὐτὰρ ὁ· ὁ δέ AS ἢ ὁ δή (Α 333 . ### alpha 8374 .) * αὐτὰρ ἐγώ γ ε· ἐγὼ δέ (Α 282 . ### alpha 8375 .) gAS * αὖτ ε· πάλιν (Α 206) ASn αὐτὰρ ὑπὸ χθώ ν· ὑπὸ δὲ τῶν ποδῶν αὐτῶν ἡ γῆ (Β 465) αὐτεξούσιο ς· ὁ ἀφ’ ἑαυτοῦ ἐξουσιάζων αὐτεπίβουλο ς· αὐτοφονεύς αὐτερέτα ι· αὐτοὶ ἐρέσσοντες (Thuc. ### alpha 8380 1,10,4) * ἀύτευ ν· ἐφώνουν, ἐβόων (Eur. ### alpha 8381 Hipp. 168) AS ἀυτ ή· ἐπὶ μὲν τῆς φωνῆς· ‚ἀυτὴ δ’ οὐρανὸν ἷκεν‛ (Β 153) ἐπὶ δὲ τῆς μάχης· ‚ῥεῖα δέ κ’ ἀκμῆτες κεκμηότας ἄνδρας ἀυτῇ‛ (Π 44) ἀυτ ῇ· βίᾳ, τῇ δυνάμει (Λ 802) αὐτὴ κάμινο ς· παροιμία, ἐπὶ τῶν τὰ παραπλήσια πρασσόντων εἰρημένη. ### alpha 8384 ἀπὸ γὰρ τοῦ κεραμεικοῦ τροχοῦ ἡ μεταφορά * αὐτῆμα ρ· ἐν αὐτῇ ἡμέρᾳ (Α 81) gSn * ἀυτή ν· κραυγήν ASn φωνήν, βοήν (Α 492 . ### alpha 8386 .) gn ἀυτῆ ς· κραυγῆς, ⸤ βοῆς (Β 97) S αὐτῇ κεν γαί ῃ· σὺν αὐτῇ τῇ γῇ (Θ 24) αὐτῇσι ῥίζῃσ ι· σὺν αὐτῇ τῇ ῥίζῃ (Ι 542) * ἀύτε ι· ἐβόα (Λ 258) S * αὐτίκα μάλ α· εὐθὺς λίαν S πάνυ Sn πάλιν S παραχρῆμα vgAS σήμερον Sn αὐτίκα Ἀριστοφάνης μὲν ἐπὶ τοῦ ἐνεστῶτος· Ὅμηρος δὲ ἐπὶ μόνου τοῦ νῦν. ### alpha 8392 διὸ καὶ παραλλήλως λέγει αὐτίκα νῦν (υ 63) * αὐτίκα δὴ μάλ α· πάραυτα Sn ταχέως δὴ καὶ καλῶς AS * αὖτι ς· πάλιν ἐκ δευτέρου (Α 27) n ἀυτμ ή· * πνοή (Ι 609) ASn φλόξ (π 290) ἀυτμέν α· τὴν ἀναπνοὴν ASn πνευμάτων (Ψ 765) ἢ καὶ πεφυσημένα ἀυτμενώπη ς· πεφυσημένος, πεπνευσμένος αὐτοβοε ί· τὸ παραχρῆμά τι συντελεσθῆναι ἐν πολεμικοῖς ἔργοις q ἅμα βοῇ. ### alpha 8398 ⸤ Θουκυδίδης (2,81,4 ..) q * αὐτοβοε ί· αὐθημερόν gAS πάραυτα. ### alpha 8399 ἔτι τῶν βοῶν ἐν τοῖς ζυγοῖς ὄντων AS ἢ αὐτοὶ βοῶντες, κράζοντες ἀπέκτειναν αὐτούς AS [ αὐτόγ ε· ἐπ’ ἐκεῖνον τὸν τόπον] * αὐτογένεθλο ν· αὐτογέννητον vgASn * αὐτογενή ς· αὐτογένεθλος, οὐκ ἔκ τινος γεννώμενος AS * αὐτόγυο ν· μονόβολον (Hes. ### alpha 8403 op. 433) vgASn αὐτοδάϊκτο ς· ὁ ἑαυτὸν φονεύσας, ἢ καὶ κακοποιήσας αὐτοδακὴς μῆνι ς· πικρά αὐτοδά ξ· παραχρῆμα ἢ τὸ ἐκ [τῶν] χειρῶν ἀποδεδώκασιν αὐτὸ δείξε ι· παροιμία ἔξω τοῦ ἐπιλόγου λεγομένη, ἧς μνημονεύει καὶ Πλάτων (Theaet. ### alpha 8407 200 e. Hipp. mai. 288 b) αὐτόδειπνο ς· ὅταν τις κεκλημένος ἑαυτῷ φέρῃ τὰ ἐπὶ τὸ δεῖπνον * αὐτοδικε ῖ· αὐθεντεῖ. ### alpha 8409 ὅταν αὐτὸς λέγῃ AS αὐτόδικο ι· οἱ ἑαυτοῖς δικασταῖς χρώμενοι, καὶ οὐκ ἀλλαχόθεν παραγινομένοις αὐτόδιο ν· ἐξ αὐτῆς τῆς ὁδοῦ ἐληλυθότα (θ 449) αὐτοεθείρα ς· κόμας, ἢ καὶ κόσμους * αὐτοέντη ς· αὐτόχειρ S * αὐτοετέ ς· ἐν αὐτῷ τῷ ἔτει (γ 322) S * αὐτόθε ν· ἐκεῖθεν (ν 56 . ### alpha 8415 .) vgAS * αὐτόθ ι· ἐκεῖσε. ### alpha 8416 ἐν αὐτῷ τῷ τόπῳ vgASn ἐπὶ τόπου (Ι 617 ..) αὐτοὶ θύομε ν· ἀντὶ τοῦ αὐτοὶ πίνομεν ἐνηλλαγμένως, παρόσον οἱ καλούμενοι εἰς ἑστίασιν λέγουσι· καὶ αὐτοὶ θύομε ν· ἐπὶ γὰρ τῶν καλουμένων ὑπό τινων λέγεται. ### alpha 8417 Ἀριστοφάνης Γηρυτάδῃ (fr. 171) * αὐτοῖ ο· αὐτοῦ (Α 360) vgn * αὐτοῖσι ν· αὐτοῖς (Α 51) vgAS αὐτοὶ χελώνας ἔσθετ ε· παροιμία. ### alpha 8420 ἁλιεῖς γὰρ ἑλκύσαντες χελώνην μεγάλην καὶ ἀνασπάσαντες αὐτὴν διαμερίζονται τοῖς παριοῦσιν ... αὐτοκάβδαλ α· αὐτοσχέδια ποιήματα. ### alpha 8421 εὐτελῆ (Eup. fr. 200) † αὐτοκαλέ ς· τὸ ἐπιτυχόν, συμβεβηκός αὐτόκαρνο ς· αὐτοζήμιος. ### alpha 8423 Κάρνη γὰρ ἡ ζημία αὐτοκασίγνητο ς· γνήσιος ἀδελφὸς Sn ἐξ ἀμφοτέρων τῶν γονέων (Β 706) αὐτοκέρα ς· ὥρας μέτρον οὐκ ἐπιδεόμενον ἢ θερμοῦ 〈ἢ ψυχροῦ〉, τουτέστιν τὸ τοῦ ἀέρος αὐτόκρατον, εὐκραές αὐτοκτίστους δόμου ς· οὐ κατεσκευασμένους, ἀλλ’ ἐκ ταὐτομάτου γεγενημένους, ἢ τοὺς οἰκουμένους. ### alpha 8426 Σοφοκλῆς Κηδαλίωνι (fr. 309) αὐτόκλητο ι· αὐτεπάγγελτοι (n) αὐτόκλητο ν· †ὅταν ἐπὶ δοχὴν μὴ κληθέντα ὑπό τινος, 〈ἀφ’〉 ἑαυτοῦ δὲ ἀπαντῆσαι αὐτόκραν α· αὐτόδηλα, ἑαυτὰ δηλοῦντα. ### alpha 8429 ἢ κίονα μονόλιθον * αὐτοκράτω ρ· αὐτεξούσιος n ἢ κοσμοκράτωρ vgASn αὐτόλειο ν· †λειτόν αὐτόλαβο ν· ἑαυτοῦ λαβὴν ἔχον αὐτολήκυθο ι· οἱ πένητες, οἱ μόνην λήκυθον ἔχοντες· ἢ δι’ ἑαυτῶν βαστάζοντες τὴν λήκυθον, οὐ δι’ οἰκετῶν (Dem. ### alpha 8433 54,14) * αὐτολόχευτο ς· 〈ὁ〉 θεὸς 〈ὁ〉 ἀγέννητος, αὐτογέννητος (Cyr. ### alpha 8434 in Esai. 44 p. 589 C) vgAS * αὐτόμαρτυ ς· ὁ ἑαυτῷ μαρτυρῶν AS αὐτόλυσι ς· δέμα, ἐφ’ ᾧ ἀγκύλη ἐφῆπται, καὶ οὐχ ἅμμα γέγονεν † αὐτομάττιτ α· σπέρμα ἀνδρός * αὐτοματίσαντε ς· ἀφ’ ἑαυτῶν πράξαντες (Xen. ### alpha 8438 Cyr. 4,5,21) ASn αὐτόματοι δ ’ ἀγαθο ί· παροιμία * αὐτόματο ν· αὐτοφυές vgASPn αὐτομαχεῖ ν· αὐτοδικεῖν (p) αὐτόμοιρο ς· μονόμοιρος. ### alpha 8442 Σοφοκλῆς Θυέστῃ Σικυωνίῳ (fr. 229) αὐτόμολο ς· ὁ πρὸς τοὺς πολεμίους ἀπελθών, προδότης αὐτομόλπω ς , αὐτόμολπα ὁμοίως ἐκείνοις * αὐτομόλω ς· προδοτικῶς vgASn [Σοφοκλῆς Φαίδρᾳ (fr. ### alpha 8445 629)] * αὐτονυχ ί· αὐτῇ τῇ νυκτί (Θ 197) vgASn αὐτόξυλο ν· αὐτοδημιούργητον ξύλον. ### alpha 8447 ἢ ξύλινα (Soph. Phil. 35) αὐτοξενεῖ ν· ἐν ἴσῳ τῷ προξενεῖν αὐτόπαιδ α· αὐτὸν τρόπῳ τινὶ παῖδ’ ὄντα. ### alpha 8449 〈Σοφοκλῆς Φαίδρᾳ〉 (fr. 925) † αὐτοπέλι ς· κλῖμαξ αὐτόπαστοι πύλα ι· παστάδας ἔχουσαι, ποικίλαι αὐτόποδον καὶ αὐτοποδητ ί· τὸ ἐκ ποδὸς βαδίζειν αὐτοποίητο ν· εὐτελές αὐτοπάμον α· ἐπίκληρον αὐτοπόκιστο ν· μὴ κεκαρμένον. ### alpha 8455 οἱ δὲ εὐτελὲς ἱμάτιον * αὐτόπρεμνο ς· αὐτόῤῥιζος (vgASn) * αὐτόπτη ς· θεατής vgAS αὐτορέγμω ν· ἑαυτῷ ἐργαζόμενος αὐτορέγμονος πότμο υ· ὅσον ἑαυτὸν ἔρεζε καὶ κατέθυσε. ### alpha 8459 〈ἢ〉 αὐτορέγμονος, παρὰ τὸ ὀρέγειν τὴν χεῖρα. Αἰσχύλος Κρήσσαις (fr. 117) αὐτό ς· ἢ ἐγώ. ### alpha 8460 ἢ σύ. ἢ ἐκεῖνος * αὐτόσ ε· ἐκεῖσε vgASn αὐτόσιτο ν· τὸν ἑαυτὸν τρέφοντα. ### alpha 8462 ἢ τὸν σὺν ἑτέρῳ δειπνοῦντα, καὶ ἑαυτῷ φέροντα τὰ ἐπιτήδεια πρὸς τὸ δεῖπνον (Crobyl. com. fr. 1,3,379 K) αὐτόσσυτο ν· αὐτοκέλευστον. ### alpha 8463 Σοφοκλῆς Σκυρίοις (fr. 515) αὐτοστέριφο ν· ἰσχυρόν. ### alpha 8464 αὐτοφυές αὐτόστολο ν· αὐτοσκεύαστον αὐτοσχεδέ ς· ὑποδήματος εἶδος γυναικείου (Hermipp. ### alpha 8466 fr. 18) * αὐτοσχεδιάζε ι· πάραυτα λέγει AS αὐτοσχεδί ῃ· ἀπὸ χειρός. ### alpha 8468 ⸤ ἀπὸ τοῦ σύνεγγυς (Ο 510) S * αὐτοσχέδιο ν· τὸ εὐθὺς ῥηθὲν vgAS ἢ ὑπαγορευθέν g ἢ γενόμενον vgAS * αὐτοσχεδίω ς· αὐτομάτως vg ταχινῇ δυνάμει (Sap. ### alpha 8470 2,2) n αὐτοσχεδό ν· ἐγγύς, * ἐκ τοῦ σύνεγγυς (Η 273) An παρ’ ἄλληλα (Ο 386?) αὐτότεγο ν· ἀπηρτισμένον, πλῆρες ὅσον δεῖ αὐτόταγος μύλ η· ἀδέσποτος, παρόσον οὐδεὶς ἔλαυνεν αὐτήν· ταγοὺς γὰρ τοὺς ἡγουμένους ἔλεγον. ### alpha 8473 ἔνιοι δὲ αὐτάγγελον αὐτοτελὲς ψήφισμ α· τὸ μὴ προβεβουλευμένον * αὐτοτελή ς· τέλειος vgAS(n) αὐτοτελὴς δίκ η· ἀφ’ ἧς μὴ ἔστι ἐφιέναι αὐτο ῦ· * ἐκεῖ vgAS αὐτόθι. ### alpha 8477 ἐπὶ τόπου (Α 428) εὐθύς αὐτοῦ ἐνεύναιο ν· τὸ ἴδιον ἐγκοίτιον (ξ 51) * αὐτουργό ς· ὁ δι’ ἑαυτοῦ ἐργαζόμενος (Eur. ### alpha 8479 Or. 920) vgASn αὐτοφαρίζει ν· αὐτοματεῖν αὐτόφλοιο ν· αὐτόδερμον αὐτόφορβο ς· αὐτοφάγος p Αἰσχύλος Κίρκῃ (fr. ### alpha 8482 114) αὐτόφορτο ι· αὐτοδιάκονοι. ### alpha 8483 κυρίως δὲ οἱ ἐν τοῖς ἰδίοις πλοίοις. Σοφοκλῆς Θυέστῃ Σικυωνίῳ (fr. 230). ὁ δὲ Κρατῖνος ἐν Χείρωσι (fr. 248) τοὺς τὰ κοινὰ φορτιζομένους ἔφη αὐτοφωρί α· τὸ ἐπὶ αὐτῇ φωρᾷ αὐτόχει ρ· φονεύς. ### alpha 8486 * αὐτόχειρε ς· οἱ ταῖς ἰδίαις χερσὶ φονεύοντες (Act. ap. 27,19) AS(vg) αὐτοχειρ ί· ὁ ἑαυτὸν φονεύων (Eur. ### alpha 8487 Or. 1040) αὐτοχειρί α· τὸ τῇ ἑαυτοῦ χειρὶ ποιῆσαί τι αὐτόχειρο ς· ὁ ἑαυτὸν ἐγχειρίσας * αὐτόχθοσ ι· τοῖς ἐν ἰδίᾳ γῇ ἢ τόπῳ οἰκοῦσιν (Levit. ### alpha 8490 17,15) AS * αὐτόχθω ν· ἐντόπιος n ἐγχώριος, ⸤ πολίτης, γνήσιος vg αὐτόχθων ἑστί α· ἡ τοῦ Χείρωνος παρόσον ἐν τοῖς ὄρεσι διῆγεν (trag. ### alpha 8492 ad. fr. 201) † αὐτοχθηδό ν· αὐτοποίητον * αὐτόχρημ α· αὐτὸ τὸ πρᾶγμα vgAS * αὐτοχόωνο ν· αὐτοχώνευτον (Ψ 826) S αὐτοχόωνο ν· αὐτοχώνευτον. ### alpha 8496 ἀπ’ αὐτῆς τῆς χωνείας τὸ τέλειον ἔχοντα, καὶ μὴ προσδεόμενον ἄλλου τινὸς εἰς συμπλήρωσιν. ἢ αὐτόχυτον. ὅλον στερέμνιον, οὐ κοῖλον (Ψ 826) αὐτοχροιηδό ν· πρὸς τὸν χρῶτα αὐτόχρυσ α· τὰ τίμια αὐτώδη ς· ὑπέρφρων. ### alpha 8499 ἰδιογνώμων αὐτώλη ς· ὑβριστής. ### alpha 8500 αὐτόχειρ * αὔτω ς· μάτην Sb ἁπλῶς n ὡς ἔτυχεν (Α 133 . ### alpha 8501 .) g αὔτω ς· ἐπὶ μὲν τοῦ ματαίου καὶ κατακένου· ‚αὔτως γὰρ ἐπέες’ ἐριδαίνομεν‛ (Β 342). ### alpha 8502 ἐπὶ δὲ τοῦ ὁμοίως· ‚ὣς δ’ αὔτως ...‛, (Γ 339 ..), 〈ἐπὶ δὲ τοῦ αὔτωσ〉· ‚φαγέμεν καὶ πιέμεν αὔτωσ‛ (π 143) αὐχά ν· καύχησιν αὐχαλέο ι· σεμνοί (Xenophan. ### alpha 8504 fr. 3,5 D.) αὐχάττει ν· ἀναχωρεῖν. ### alpha 8505 καὶ τὸ ἐμμένειν ἐγχάττειν 〉αυχέε ς· καυχώμενοι (Θ 230) αὐχένιο ι· χιτῶνος εἶδος, ὑπὸ Ἀντιφάνους (fr. ### alpha 8507 315) * αὐχεῖ ν· καυχᾶσθαι AS * αὐχέ ω· εὔχομαι AS αὐχήει ς· σεμνός * αὔχημ α· καύχημα, ἔπαρσις P ὑπερηφάνεια (Eur. ### alpha 8511 Phoen. 1137) * αὐχήμασι ν· ὑπερηφανείαις ASn * αὐχήματ α· καυχήματα. ### alpha 8513 σεμνολογήματα vgASn * αὐχή ν· τράχηλος (κ 559) vgAS * αὐχήσασθα ι· καυχήσασθαι (P) * αὔχησι ς· σεμνότης AS * † αὐχθ ῇ· αὐξηθῇ S * αὐχμεῖ ν· ξηραίνειν S † αὐχμεῖ ς· ἀστεῖος αὐχμηρό ν· ξηρόν. ### alpha 8520 * σκοτῶδες (Eur. Alc. 947) v * αὐχμηρ ῷ· ξηρῷ. ### alpha 8521 σκοτώδει (2. Petr. 1,19) gAS * αὐχμο ί· ἀνομβρίαι AS * αὐχμό ς· ξηρασία, AS ἀνομβρία. ### alpha 8523 ἔνδεια. AS καυματινὸς ἀήρ. g Sn ἢ λιμὸς ἀπὸ ἀβροχίας γενόμενος S * αὐχμώδη ς· ξηρός. ### alpha 8524 ῥυπώδης (Eur. Or. 223 ..) AS(vg) * αὐχμῶντ α· ῥυπῶντα vgASn αὔ ω· διαχέω. ### alpha 8526 θερμαίνω· τὰ γὰρ προσηνῆ τοῖς θερμοῖς παρέβαλλον αὔω ς· ἡμέρα (Sapph. ### alpha 8527 fr. 18 ..) ἀφαγνίσα ς· ἀποδύσας, ἢ συλήσας * 〈 ἀφαγνίσασθα ι·〉 καθιερώσασθαι, ἀφοσιώσασθαι (Num. ### alpha 8529 6,2) (AS) ἀφάδιο ς· ἐχθρός, ἀπὸ τοῦ ἀφανδάνειν. ### alpha 8530 λέγεται δὲ καὶ ἀνφάδιος ἀφαδία ν· τὴν πολεμικὴν ναῦν, διὰ τὸ ἀφανδάνειν (Eupol. ### alpha 8531 fr. 34) ἁφάζε ι· ἀναδέχεται, ἀπὸ τῆς ἁφῆς Ἀφαί α· ἡ Δίκτυννα, καὶ Ἄρτεμις ἀφαιμάσα ι· δαπανῆσαι, ἀπολειτουργῆσαι καὶ ἀπολέσαι. ### alpha 8534 ὁ αὐτὸς Δελφοῖς (com. ad. 1128) ἄφαιμο ι· ἀπόγονοι. ### alpha 8535 εὐγενεῖς [ ἄφακε ς· εὐηθές] * ἀφαιρεῖτα ι· ἀποσπᾷ (Α 182) vgAS * ἀφαίρεμ α· ἀνάθημα. ### alpha 8538 δῶρον (Exod. 29,28 ..) vgASn ἀφαιρήσασθα ι· λαβεῖν. ### alpha 8539 στερήσασθαι (Α 160?) * ἀφελοῦντα ι· ἀποστεροῦνται AS * ἁφαῖ ς· πληγαῖς (2. ### alpha 8541 Reg. 7,14) vgAS ἀφάκ η· ὄσπριον ἀφαλέο ν· συνηγμένον, κοινόν ἄφαλο ν· φάλον μὴ ἔχον (Κ 258) * ἄφαλόν τ ε· μήτε προμετωπίδα (Κ 258) ASn ἄφαλο ς· περικεφαλαία S μὴ ἔχουσα φάλους. ### alpha 8546 Φάλοι δέ εἰσιν οἱ λαμπροὶ ἧλοι, ἢ τὰ ποικίλματα (Κ 258) ἄφαλτο ι· οἱ ἀναπηδῶντες ἀφαμιῶτα ι· οἰκέται ἀγροῖκοι, περίοικοι ἀφανδάνε ι· ἀπαρέσκει (π 387) a) ἄφαντο ς· ἀθεώρητος b) * ἀφανέ ς· μὴ φαινόμενον (Pp) * ἀφαν ῆ· μὴ ὁρώμενον (AS) † ἀφανία ν· συναγωγὴν ἑστιάσεως ἀφανίζει ν· σήπειν. ### alpha 8553 ἀπολλύειν * ἀφανίσα ι· σκεπάσαι (Matth. ### alpha 8554 6,16?) ⸤ προνομεῦσαι (Ezech. 30,9 ..) n † Ἀφάννα ι· χωρίον τῆς †Δαμαρτίδος φυλῆς, πόῤῥωθεν . ### alpha 8555 .. * ἀφάμαρτε ν· ἀπέτυχεν (Θ 119) Sn * ἀφαμαρτοεπή ς· ἁμαρτάνων ἐν τῷ λέγειν (Γ 215) n * ἄφα ρ· ταχέως ἢ εὐθέως (Α 349) vgASn 〈ῥᾳδίωσ〉 (θ 270) S [ ἄσπετο ς· πολύς. ### alpha 8559 ] ἄριστος. βοηθός [ῥᾳδίως] ἄφαρβα ν· ἐλεύθερον † ἀφαρε ῖ· ἱδροῖ †ἀνιμᾶται ἀφαρεύ ς· τοῦ θήλεος θύννου τὸ ὑπὸ τῇ γαστρὶ πτερύγιον ἀφαρκίδευτο ν· ἄγρυπτον. ### alpha 8563 ἀρυτίδωτον ἄφαρκτο ς· ἀφύλακτος ἀφάρμακον χρῶμα Οἰδίποδο ς· ἄνευ ἄνθους. ### alpha 8565 Ἄνθη γὰρ τὰ φάρμακα. καὶ τὰ βαφεῖα φαρμακῶνας Σοφοκλῆς (fr. 1004) ἔφη ἄφαρο ν· ἀνήροτον (Callim. ### alpha 8566 fr. 287) ἄφαρο ι· ἀνείματοι, ἀνένδυτοι [ ἄφα ρ· εὐθέως] * ἀφάρτερο ς· ταχύτερος (Ψ 311) (AS) ἀφάρυμο ς· ἄτολμος ἀφάρωτο ς· ἀναροτρίαστος pd ἀφασί α· * ἀφωνία vgP ἔασις. ### alpha 8572 στέρησις. * σιωπή A ἀναυδία * ἁφάσσει ν· ψηλαφᾶν g(P) παρὰ τὴν ἁφήν (Hdt. ### alpha 8573 3,69,3 ..) [ ἀφατῆλε ς· μαστοί, θῆλες] ἄφατο ν· ἀμήχανον. ### alpha 8575 * πολύ. ἄῤῥητον. ἀμέτρητον vgAS δεινόν ἀφαυροῖσι ν· ἀσθενέσι AS ταπεινοῖς ἀφαυρότατο ς· ἀσθενέστατος S ταπεινότατος (Ο 11) * ἀφαυρο ῦ· ἀσθενοῦς (Η 235) (vg)AS * ἀφαυρότερο ς· ἀσθενέστερος (Η 457) (vg)ASP ἀφάψα ι· συνδῆσαι. ### alpha 8580 σμῦξαι ἀφείδιτο ς· ἡμέρα παρὰ Λάκωσιν, ἐν ᾗ θύουσιν † ἀφεδρ ῆ· ἀποπνίγη † ἀφεδνή ν· ἀναιδῆ ἀφεδρεῦσα ι· ἐπὶ δίφρῳ καθίσαι * ἀφέδρ ῳ· ἀκαθαρσίᾳ (Levit. ### alpha 8585 15,19 ..) vgAS * ἀφεδρῶνε ς· σέλλαι vgn σελλάρια gn σωτήρια vg ἀναγκαῖα * ἀφεθῆνα ι· ἀπολυθῆναι AS * ἀφειδήσα ς· μὴ φεισάμενος. ### alpha 8588 καταφρονήσας, ἢ περιϊδών vgASn * ἀφειδί α· καρτερία (Coloss. ### alpha 8589 2,23) vgASn ἀφεικνούμενο ς· παραγενόμενος * ἀφείλαντ ο· ἀπεστέρησαν (Iob 24,10 . ### alpha 8591 .) vgAS ἀφεῖλε ν· ἦρεν. ### alpha 8592 ἔκοψεν (Matth. 26,51) ἀφελή ς· ἀσινής. ### alpha 8593 καθαρός. ὁλόκληρος, ὁ μήτε πλεονάζων μήτε δέων τι τοῦ σώματος. καὶ πεδία ἀφελ ῆ· τὰ σύνδενδρα (Ar. Eq. 524) ἀφελγύνουσ α· κακοῦσα ἀφελλία ι· μέλανες ἀλφοί ἄφελμ α· τὸ κάλλυντρον (Hippon. ### alpha 8596 51,4) * ἀφελομέν η· ἐπάρασα AS * ἀφέμενο ν· ἀποστάντα, ἀντιλέγοντα gASn ἄφενο ς· ὁ ἐξ ἑκάστου ἐνιαυτοῦ πλοῦτος. ### alpha 8599 ἢ ἄπενος, ὁ κεχωρισμένος πενίας * ἄφενο ς· ὁ ἐνιαυσιαῖος καρπός· ἔνος γὰρ 〈ὁ〉 ἐνιαυτός vgASn [καὶ ἔνος ὁ ἐνιαυτός (Α 171 . ### alpha 8600 .) S] * ἀφέξε ι· ἀποστήσει ἢ ἀποκωλύσει vgAS ἢ ἀποσχήσει AS ἀφέξομα ι· ἀποστήσομαι (τ 489) [ ἄφεο ς· ἄφωνος] [ ἀφέρεμ α· ἀνάθημα. ### alpha 8604 δῶρον. ξένιον] ἀφέριστ α· ἄχρηστα * ἀφέρτερο ι· ἥσσονες An ἀφερτέρου ς· πολὺ φερτέρους. ### alpha 8607 ταχυτέρους (Ψ 311 v. l.) ἀφέρτερο ς· ταχύτερος ἄφερτο ς· ἀφόρητος * ἀφέσθα ι· ἀποσχέσθαι g * ἄφεσι ν· ὕσπληγα AS * ἄφεσι ς· ἀπόλυσις (Act. ### alpha 8612 ap. 13,38 ..) vgASn συγχώρησις n † ἀφεστακένα ι· ἀπεσταλκέναι * ἀφέστατ ε· ἀφεστήκατε (Δ 340) (S) * ἀφέστηκα ς· ἐμακρύνθης (Ps. ### alpha 8615 9,22) S * ἀφεστηκώ ς· μακρυνθείς S ἀφεστή ς· †ἀγαθός ἄφετο ς· ἀφειμένος ἀ φ ’ Ἑστίας ἀρχόμενο ς· παροιμία. ### alpha 8619 μετενήνεκται δὲ ἀπὸ τῶν περὶ τὰ ἱερὰ δρωμένων. ἔθος γὰρ ἦν τῇ Ἑστίᾳ τὰς ἀπαρχὰς ποιεῖσθαι ἀφέτη ν· ἀφήκασιν (Λ 642) * ἀφετηρί α· ἀρχή g(ASn) [ἡγεμονία] ἄφετο ι· οἱ ἱεροὶ βόες. ### alpha 8622 * καὶ ⸤ ἀπολελυμένοι (vgASn) * ἀφέξομα ι· παύσομαι n ἀφεύ ς· ἀδύνατος ἀφεψάλο υ· ἄνευ σπινθῆρος λαμπροῦ ἀφέψει ν· βάπτειν τρίχα ἀφεψιασάμη ν· ἀφωμίλησα. ### alpha 8627 Σοφοκλῆς Ἀντηνορίδαις (fr. 134) * ἁφ ή· αἴσθησις SΣ χειρῶν, ἤγουν ψηλάφησις. ### alpha 8628 ἢ χροιὰ λέπρας ( Levit. 14,3 ..) vgAS * ἀφηγεῖσθα ι· διηγεῖσθαι vgASn ἀφηγήμω ν· ὁ ἀφηγούμενος ὁδοῦ, ὁδηγός ἀφηγητή ς· ὁμοίως † ἀφήγουσ α· μεταστρέφουσα * ἀφῆκε ν· ἐξέπεμψεν (Gen. ### alpha 8633 45,2 ..) S † ἀφηκέ ς· εὐηθές * ἀφηλικεστέρα ν· νεωτέραν ASn * ἀφῆλι ξ· καταδεής AS, ἀτελὴς S τὴν ἡλικίαν ASn * ἀφήμαρτε ν· ἀπέτυχεν (Θ 319) ASn ἀ φ ’ ἡμείω ν· ἀφ’ ἡμῶν (Ε 258) ἀφήμενο ς· ἄποθεν καθήμενος (Ο 106) ἀφημιάστου ς· ἀγροικίας ἀφημίζεσθα ι· ἀθερίζεσθαι ἄφημο ι· ἀνώνυμοι, ἀκλεεῖς ἀφήμονε ς· ἄῤῥητοι. ### alpha 8643 οὐκ ὀνομαζόμενοι ἀφημοῦντα ς· ἀγροίκους ( * ) ἀ φ ’ ἡμῶ ν· ἄποθεν (Greg. ### alpha 8645 Naz. c. 1,2,10,583) ἀφήμω ς· ἐν κόσμῳ, ἡσυχῇ (Thuc. ### alpha 8646 3,104,5) ἄφην α· ἔκοψα ἀφῆνα ι· τὸ τὰς ἐπτισμένας κριθὰς ταῖς χερσὶ τρῖψαι * ἀφηνιάζετ ο· ἐχωρίζετο Sn * ἀφηνιάσαντε ς· ἀποχωρισθέντες vgAS ἐκ μεταφορᾶς ἵππων ἁρμάτων AS * ἀφηνιαστή ν· ὑπερήφανον, ἀνυπότακτον AS † ἀφηράα ν· μακράν ἀφῄρημα ι· ἐστέρημαι ἀφη ς· ἀδύνατος, †ἄλλος. ### alpha 8654 ἢ ἐξ ἧς ἁφήσασθα ι· ἅψασθαι ἀφητορεί α· μαντεία ἀφήτορο ς· προφητεύοντος. ### alpha 8657 ἢ τοῦ τοξότου (Ι 404) ἀφθίβορο ν· ὁ βορῶς ἐσθίων ἄφθ α· ἡ ἐν στόματι ἕλκωσις. ### alpha 8659 καὶ φθόη δὲ τὸ αὐτό * ἄφθιτο ν· ἄφθαρτον ASP θεῖον (Β 46) ἀφθίτους γνώμα ς· ἀμετατρέπτους. ### alpha 8661 Σοφοκλῆς Μυσοῖς (fr. 381) ἀφθονί α· * πλῆθος n καὶ ἀκακία ἄφθονο ν· πολύ. ### alpha 8663 καὶ πλούσιον ἀφθόνου ς· τοὺς ἅλας ἀφία ς· βωμός * ἀφῖγμα ι· παραγέγονα (Eur. ### alpha 8666 Tro. 58) vgASn ἀφιγμένο ς· παραγεγονώς, * ⸤ παραγενόμενος (Eur. ### alpha 8667 Alc. 772 ..) vgASn * ἀμφιγύοισιν ἔγχεσ ι· δόρασι ἑκατέρωθεν ἐστομωμένοις (N 147 . ### alpha 8668 .) AS * ἀφιδήσα ς· ἀφροντιστήσας S Ἄφιδν α· δῆμος τῆς Πτολεμαΐδος φυλῆς † ἀφνιδρό ν· ἀκοίμητον * ἀφίδρυμ α· ἱερόν vgS * ἀφίε ι· ἀπέπεμπεν (Α 25) S ἀ φ ’ ἱερᾶ ς· οὕτως ἐλέγετο γραμμὴ [ἱερὰ] παρὰ τοῖς πεττεύουσιν ἀφιερισμέν α· περικεκαθαρμένα * ἀφιερωμένα ι· αἱ τῷ θεῷ ἀνακείμεναι S * ἀφιέρωσ ε· τῷ θεῷ ἀνέθηκεν vgS ἀφίζει ν· ἀποκαθίζειν * ἀφικάνε ι· παραγέγονεν (Ζ 388) S ἀ φ ’ ἱκετηρία ς· ἐπὶ τῶν κατασπουδαζομένων καὶ λόγου τυγχανόντων οὕτως ἔλεγον * ἀφίκετ ο· παρεγένετο (α 332) vgAS * ἀφικνεῖτα ι· παραγίνεται Sn ἀφικμῶντ ο· ἀπεσείοντο. ### alpha 8683 ἢ ἀπηλοῶντο * ἀφικομέν ῳ· παραγινομένῳ v(g) AS ἀφικόμη ν· ἀφῖγμαι (Eur. ### alpha 8685 Or. 215) * ἀφίκο υ· παραγενοῦ (Iob 11,7) vgSn * ἀφῖκτα ι· παραγέγονεν vgASn ἀφικτό ν· ἀκάθαρτον. ### alpha 8688 μισητόν Ἀφίκτορ α· τὸν ἱκέσιον Δία (Aesch. ### alpha 8689 Suppl. 1) ἀφικτρό ς· ἀκάθαρτος. ### alpha 8690 μιαρός [ ἀφίλη ς· καθαρός. ### alpha 8691 ὑγίης. ὁλόκληρος] [ ἀφιλί α· καρτερία] * ἀφιλοικτίρμονε ς· ἀνελεήμονες v(g) * ἀφιλότιμο ς· ταπεινός. ### alpha 8694 παρὰ τὸ μὴ φιλεῖν τιμὴν 〈ἢ〉 ἡττᾶσθαι 〈δόξησ〉 vgAS ἀφινιάζε ι· . ### alpha 8695 .. * ἀφίξετα ι· παραγενήσεται (Σ 270) vgASn * ἄφιξι ς· ἔφοδος vg(n) παρουσία gP ἄφιππο ι· οἱ ἀπείρως ἔχοντες ἱππικῆς (Plat. ### alpha 8698 rep. 1,335 c) ἀφίστησι ν· σταθμῷ παραδίδωσιν [ ἀφλάσα ι· ἀπολέσαι] ἄφλαστο ν· τὸ ἀκροστόλιον p τὸ ἄκρον τῆς πρύμνης, ἀποτεταμένον εἰς ὕψος (Ο 717) ἀφλετῆρε ς· μαστοί, θηλαί [ ἀφλοισβό ς· ἀφρὸς ὁ ἐκ ταραχῆς] * ἀφλοισμό ς· ἀφρός (Ο 607) Sn ἄφλου ς· ἄφλοιος ἀφνίδι α· ἀφνίδαν, ἄφνω * ἀφνειό ς· πλούσιος (Ε 9) vgSn ἀφνό ς· ἐξαίφνης ἀφνύε ι , ἀφνύνε ι· ὀλβίζει * ἄφν ω· ἐξαίφνης S αἰφνιδίως (Prov. ### alpha 8710 1,27) Sn * ἄφοδο ς· ἀποχώρησις n ἐπὶ τὸ ἀφοδεῦσαι ἀφόδιο ι· ἐχθροί ἀφοίβατο ν· ἀκάθαρτον. ### alpha 8713 Αἰσχύλος Νεανίσκοις (fr. 148) ἀφοιδεῖ ν· μὴ φροντίζειν ἀφοίνου ς· 〈ἀ〉φόνους. ### alpha 8715 ὑγιεῖς [ ἀφοισμό ς· ἀφρός] ἀφόπλισο ν· ἀπόδυσον ἀφοπλίζει ν· ἀφαιρεῖσθαι . ### alpha 8718 .. ἀφοπλίττοντα ι· ἀπολύονται στρατείας * ἀφόρητο ν· ἀβάστακτον vgSn ἀνυπομόνητον (2. ### alpha 8720 Macc. 9,10?) * ἀφορήτω ς· δεινῶς, ἀβαστάκτως (g) S ἀφορία ν· ἀκαρπίαν [ ἀφόριο ς· θρασύς. ### alpha 8723 ἄπιστος] * ἀφωρισμένο ς· ἐκλελεγμένος, διακεκριμένος (Rom. ### alpha 8724 1,1) n ἄφορκο ς· θρασύς. ### alpha 8725 ἄπιστος ἀφορμ ή· ἡ νῦν ἐνθήκη λεγομένη. ### alpha 8726 Ἀριστοφάνης· μέλλει δὲ πέμπειν [τοὺς] εἰς ἀφορμήν 〈τοὺς—〉 (fr. 724) * ἢ πρόφασις. ἢ αἰτία. vgSn ἄφορο ι· ἀσύλητοι ἀφόρτιο ν· ἄχρηστον. ### alpha 8728 ἀκάθαρτον * ἀφορολόγητο ν· φόρον μὴ τελοῦν (3. ### alpha 8729 Esdr. 4,50) vgS ἄφορτο ς· οὐκ ἠγμένος τὴν Λυκουργείαν ἀγωγήν * ἀφορῶντε ς· ἀποβλέποντες (Hebr. ### alpha 8731 12,2) (vg) S ἄφο ς· ἡ τραγάκανθα * ἀφοσιούμεθ α· τὸ ὅσιον ποιούμεθα gSn * ἀφοσιούμενο ι· ἐν ὑποκρίσει gSn θωπεύοντες S τιμῶντες Sn * ἀφοσιούμενο ς· πληροφορῶν gS ποιήσας τὴν ὁσίαν (Hdt. ### alpha 8735 4, 154,4) gSn * ἀφοσιοῦ ν· καθαίρειν S ἀφοσιοῦσθα ι· ἀποκαθαίρεσθαι ἀφοσιώματ α· καθάρματα, καθάρσια. ### alpha 8739 * ἀφοσίωσι ς· 〈θυσία, καθιέρωσισ〉 p ἀφοσιωμένα ι· ἀνόσιαι. ### alpha 8740 ἄποθεν τοῦ ὁσίου γεγενημέναι. Σοφοκλῆς Θυέστῃ βʹ (fr. 232) * ἀφοσιούμενο ι· τιμῶντες wΣ ἀφοσιώσετα ι· ἀπάρξεται ὁσίας χάριν ἀ φ ’ οὗ γοῦν μνῆστι ς· ἀφ’ οὗ μέμνημαι * ἁφόωντ α· ψηλαφῶντα (Ζ 322) S * ἀφραίνει ς· μωραίνεις. ### alpha 8745 παραφρονεῖς (Η 109) S * ἀφραίνοντ ι· παρανοοῦντι. ### alpha 8746 ἀσυνετοῦντι S ἀφραδέ α· [ἐχθρά, πολέμια] †ἀδιαμέλητα. ### alpha 8747 μωρά ἀφραδέε ς· ἀδιανόητοι (λ 476) * ἀφραδέοντ ι· παρανοοῦντι (Ι 32) S(s) ἀφραδέουσι ν· ἀφρονεύονται (η 294) ἀφραδέω ς· ἀνεπιστημόνως. ### alpha 8751 * ἀπείρως gS ἀδιανοήτως (Γ 436) vgSP ἀφραδί ῃ· ἀπειρίᾳ. ### alpha 8752 ἀμηχανίᾳ (Β 368) ἀφραδίῃσ ι· μωρίαις, ἀνοίαις, ἐξηχίαις (Κ 122 . ### alpha 8753 .) ἄφρακτο ς· ἀφύλακτος. ### alpha 8754 Σοφοκλῆς Αἴαντι μαστιγοφόρῳ (910) ἀφράκτους οἰκήσει ς· τὰς μὴ ἐχούσας περιβολάς (Thuc. ### alpha 8755 1,6,1) ἀφράδμω ν· ἀσύνετος. ### alpha 8756 ἀμαθής. Σοφοκλῆς Τριπτολέμῳ (fr. 556) [ ἀφράσμω ν· ἀσύνετος] ἀφράσσε ι· ἀσυνετεῖ ἄφραστο ν· ἀπρονόητον, ὥστε μηδένα νοῆσαι. ### alpha 8759 * ἀνεκλάλητον SP ἀνεκδιήγητον, ὃ μὴ φράζεται. ἄλεκτον (Eur. Hipp. 820) vgSn ἀφραττία ς· ἰσχυρός. ### alpha 8760 Κρῆτες † Ἄφραττο ς· ἡ Ἑκάτη, παρὰ Ταραντίνοις * ἄφρεο ν· ἤφριζον n ἵδρουν (Λ 282) * ἀφρήτω ρ· φρατρίαν οὐκ ἔχων S οἷον συγγένειαν (Ι 63) ἀφρίου ς· ἀθέρας ἀφρῖνο ν· τάλαρον. ### alpha 8765 †τῶν ἐκ τῶν ἑλκυσμάτων τῶν ἐρίων ἄφρι ς· μύρτον ἀφροδισία ἄγρ α· Σοφοκλῆς Δανάῃ (fr. ### alpha 8767 169). ‘†γόνοιον μήλων καὶ ἀφροδισίαν ἄγραν‘ οἱ μὲν τοὺς πέρδικας, οἳ δὴ πρὸς τὸν καθαρμὸν ἁρμόζουσιν (τῇ δὲ θηλείᾳ παλεύοντες αἱροῦσιν αὐτούς), κακῶς δέ· χοίρῳ γὰρ καθαίρουσι καὶ ἀρνίῳ, ἀλλ’ οὐ πέρδικι. λέγει οὖν τὴν τῶν συῶν διὰ τὸ καταφερὲς εἶναι τὸ ζῷον πρὸς συνουσίαν. Καπρᾶν γέ τοι καὶ κάπραιναν ἀπὸ τούτου. Δύναται δὲ καὶ τὴν τῶν αἰγῶν γονὴν δηλοῦν. καὶ γὰρ καὶ τοῦτο τὸ ζῷον λίαν ἐπτόηται πρὸς τὰ ἀφροδίσια· ὥστε καὶ εἰς ἑαυτὸ ὑβρίζειν ἀφροδισιάζεσθα ι· γυναικίζεσθαι Ἀφροδίτη ψίθυρο ς· . ### alpha 8769 .. Ἀφροδίσιο ν· Ἀφροδίτης ἄγαλμα, * ἢ Ἀφροδίτης ἔργον vgS ἀφροδίσιος ὅρκο ς· παροιμία, ἣν καὶ ἀναγράφουσιν· Ἀφροδίσιος ὅρκος οὐ δάκνε ι· πρῶτος δὲ Ἡσίοδος (fr. ### alpha 8771 187 Rz.) ἔπλασε τὰ περὶ τὸν Δία καὶ τὴν Ἰώ. Ὤμοσεν, ἀλλὰ 〈λέγουσιν〉 ... (Callim. ep. 25,3) 〈 Ἀφροδίτη ς·〉 περὶ μὲν τῆς θεοῦ Ἀφροδίτης· ‚ἐϋστεφάνου τ’ Ἀφροδίτησ‛ (θ 267), ἐπὶ 〈δὲ〉 τῆς συνουσίας· ‚καὶ ἐκλελάθοιντ’ Ἀφροδίτησ‛ (χ 444) Ἀφρόδιτο ς· Θεόφραστος μὲν τὸν Ἑρμαφρόδιτόν φησιν, ὁ δὲ τὰ περὶ Ἀμαθοῦντα γεγραφὼς Παίων εἰς ἄνδρα τὴν θεὸν ἐσχηματίσθαι ἐν Κύπρῳ λέγει ἀφρονῆσα ι· ἄφρονα γενέσθαι ἀφρό ν· κυρίως θαλάσσιον. ### alpha 8775 καὶ ἀφρῶδες δὲ διαχώρημα, ὡς Ἀριστοφάνης (Lys. 1258)· πολὺς †δέμας κατὰ τὴν ... * ἀφροντιστεῖ ν· ἀμελεῖν S ἀφροντιστία ς· ἀμελείας [ ἀφρό ς] * ἄφρων· μωρός n ἄνους (Eur. ### alpha 8778 Med. 885) S ἀφύ α· μεμβράς ἀφυδραίνεσθα ι· περιῤῥαίνεσθαι. ### alpha 8780 ἀπολούεσθαι (Eur. Ion 97) ἀφύε ι· ἀπολευκαίνεται, καὶ ὥσπερ ἀφύης χρῶμα ἴσχει (Hippocr. ### alpha 8781 aff. int. 40) ἄφυζ ε· ἀπόλαβε ἀφύ η· τὰ μικρὰ ἰχθύδια * ἀφυή ς· δυσχερής vgS * ἄφυκ α· ἀκαλλώπιστα· παρὰ τὸ μὴ ἔχειν φυκάριον vgSPn ὃ βάλλουσιν αἱ γυναῖκες Sn πρὸς φιλοκαλίαν. ### alpha 8785 ῥοιδάριον S * ἀφύκτοι ς· οἷς οὐκ ἔστιν ἐκφυγεῖν (Eur. ### alpha 8786 Hipp. 1422) vgSPn ἄφυκτο ν· * ἄφευκτον S ἀνεξάλειπτον (Eur. ### alpha 8787 Med. 634) ἀφύκτω ς· ἀνεξαλείπτως ἀφύλλοι ς· ξηροῖς (Β 425) (p) ἀφύλλου στόματο ς· ἄνευ ἱκετηρίας. ### alpha 8790 Εὐριπίδης Ὀρέστῃ (383) ἀφύλλωτον πέτρα ν· ἄπορον. ### alpha 8791 ἄδενδρον. οἷον λεωπετρίαν. Σοφοκλῆς Ἰοβάτῃ (fr. 276) ἄφυλλο ν· λεῖον. ### alpha 8792 ξηρόν. ἄνοζον. ψιλόν ἄφυλλος αὐχή ν· οἱ δὲ ἄτρακτον * ἀφύξει ν· ἀπαντλήσειν (Α 171) Sn ἀφυπνίσα ς· ἀφύπνισεν· . ### alpha 8795 .. ἅφυρσι ν· ἀκαθαρσία〈ν〉 * ἀφυσγετό ν· συρφετόν (T)S(n) ἀκαθαρσίαν S(n) κόπριον [συρφετόν] (Λ 495) * ἀφυσσάμενο ι· ἀντλήσαντες (Γ 295) S ἄφυσσα ν· τὴν κοτύλην 〈παρὰ〉 Ταραντίνοις ἀφύσσει ν· [ψηλαφᾶν]. ### alpha 8800 ἀπαρύεσθαι, ἀπαντλεῖν ἀφύσσω ν· * ἀπαντλῶν gn ἐκχέων (Α 598) ἀφύστ α· κοτύλη. ### alpha 8802 στάμνος ἀφυτρί ς· ἀρύταινα ἀφύων τιμ ή· τὸ ἔλαιον, ἐπεὶ ἐν τούτῳ ἕψονται (Ar. ### alpha 8804 Ach. 640). λέγουσι δὲ Ἀττικοὶ πληθυντικῶς τὰς ἀφύα ς, ἑνικῶς δὲ οὐδέποτε· λέγουσι δὲ καὶ αὐτὰς ἀφρὸν διὰ τὴν λευκότητα ἀφωσιωμέν ε· ἄποθεν τοῦ ὁσίου ἀφωρισμένε . ### alpha 8805 .. Ἀχαί α· ἐπίθετον Δήμητρος. ### alpha 8806 ἀπὸ τοῦ περὶ τὴν Κόρην ἄχους, ὅπερ ἐποιεῖτο ἀναζητοῦσα αὐτήν. Λάκωνες δὲ ἀγαθά. οἱ δὲ ⸤ ἔρια p μαλακά [ ἀχαία ς· λύπας] Ἀχαΐδα γαῖα〈ν 〉· ἡ τῶν Ἑλλήνων γῆ (Η 124) ἀχαΐζει ν· ἑλληνίζειν Ἀχαιμένη ς· Πέρσης, ἀπὸ Ἀχαιμένους βασιλέως· καὶ Ἀχαιμενίδαι αἱ Περσεῖδαι ἀχαιῖναι 〈καὶ σπαθίναι 〉· ἐλάφων ἡλικίαι ἀχαίνε ι· σαίνει. ### alpha 8812 ⸤ παίζει (S) κολακεύει Ἀχαιο ί· οἱ Ἕλληνες S κυρίως δὲ Ἀχαιοὶ οἱ κατοικοῦντες μέρος τι τῆς Πελοποννήσου, τὴν καλουμένην Ἀχαΐαν (Α 22 . ### alpha 8813 .) ἀχαιομάντει ς· οἱ τὴν τῶν . ### alpha 8814 .. θεῶν ἔχοντες ἱερωσύνην ἐν Κύπρῳ * Ἀχαιοῖ ς· τοῖς Ἕλλησιν (Α 2) n Ἀχά ζ· κατάσχεσις ἀχαν ά· κλήματα s ἀχάνα ς· τινὲς μὲν Περσικὰ μέτρα. ### alpha 8818 Φανόδημος (fr. 19 J.) δὲ κίστας, εἰς ἃς κατετίθεντο τοὺς ἐπισιτισμοὺς οἱ ἐπὶ θεωρίας [ἰόντες οἱ εἰς θεοὺς] στελλόμενοι (Ar. Ach. 108) ἀχάλκευτα τρύπαν α· τὰ φρύγια πυρεῖα. ### alpha 8819 Σοφοκλῆς Φινεῖ βʹῳ (fr. 642) * ἀχανε ῖ· ἀνανοίκτῳ (Sap. ### alpha 8820 19,17) gS * ἀχανέ ς· ἡπλωμένον gSPn ἀχάν η· μέτρον σίτου ἐν Βοιωτίᾳ, χωροῦν μεδίμνους μεʹ ἀχανή ς· ἄφθογγος. ### alpha 8823 * ἄφωνος vg μὴ ἀνοίγων στόμα [ ἀχανόωσα ν· ἐπιθυμοῦσαν] * ἀχαρέ ς· λυπηρόν vgS ἀχάριστ α· ἀγνώμονα ἀχάριστ α· ἀχαρίστως, ἢ ἄνευ χάριτος (θ 236) ἀχαριστεῖ ν· μὴ χαρίζεσθαι ἀχαρίστερο ν· ἀχαριστότερον ‚δόρπου δ’ οὐκ ἄν πως ἀχαρίστερον‛ (υ 392) οἱ δὲ λυπηρότερον ἀχάρν α· εἶδος ἰχθύος Ἀχάρν η· δῆμος τῆς Ἀττικῆς. ### alpha 8831 Ἀχαρνικαὶ πύλαι Ἀθήνησιν Ἀχαρνικοὶ ὄνο ι· ἐπὶ τῶν μεγάλων οὕτως ἔλεγον * ἄχε α· λύπη (Γ 412 . ### alpha 8833 .) Sn * Ἀχαιΐ ς· γυνή (Β 235) vgSn ἄχεϊ προτραπέσθα ι· τῇ λύπῃ ὑπεῖξαι, καὶ οἷον ὑποχωρῆσαι (Ζ 336) ἄχειλο ν· ἄτροφον. ### alpha 8836 πολύχορτον ἀχείμαστο ν· ἀτάραχον (Aesch. ### alpha 8837 Suppl. 136) * ἀχείρωτο ς· ἀπόρθητος SPn ἀήττητος, ἀνίκητος vgS. ### alpha 8838 Χειροῦσθαι γὰρ λέγεται νικᾶσθαι S ἀχέλιο ν· τὸ λεπτομερές 〈τῶν ἀχύρων〉 ἀχέλουρι ς· [τῶν ἀχύρων] ποίμην τις, παρὰ Ταραντίνοις * Ἀχελῷο ς· ποταμὸς Ἀκαρνανίας vgS καὶ πᾶν ὕδωρ οὕτως λέγεται (Φ 194) Sn ἄχεος νεφέλ η· περιφραστικῶς λύπη (Ρ 591) * ἄχερδο ς· ἄκανθα ποιά S ‚καὶ ἐθρίγκωσεν ἀχέρδῳ, (ξ 10) † ἄχερλ α· ἰχθὺς ποιός * ἀχερούσι α· ὕδατα S ἑλώδη ἀχερωΐ ς· δένδρου γένος ἀκάρπου. ### alpha 8846 λεύκη (Ν 389) (S) * Ἀχέρω ν· ποταμὸς ἐν ᾅδου (κ 513) g † ἄχετα ι· στυγεῖ. ### alpha 8848 μέμφεται ἀχέτα ς· ὁ τέλειος, καὶ φωνήεις * ἀχέτη ς· ὁ ἄῤῥην τέττιξ, ὁ λαλίστερος S * ἀχεύω ν· λυπούμενος (Ε 869) Sn ἀχή ν· ἄπορος * ἀχηνεῖ ς· κενοί S ἀχῆνε ς· πένητες ἀχηνί α· ἀπορία (Ar. ### alpha 8855 fr. 20) gS ἀπὸ τοῦ μὴ ἔχειν. καὶ οἱ πένητες ἀχῆνε ς· τινὲς δὲ ὅτι τὰ κενὰ ἠχεῖ ἀχείμον α· ἁγνήν ἀχειρέ ς· ἀχρεῖον ἄχηρο ν· ἀχράδα. ### alpha 8858 Κρῆτες Ἀχηρ ώ· ἡ Ἀχηρὼ καὶ Ὠπὶς καὶ Ἐλλήγηρις καὶ Γῆ καὶ Δημήτηρ ἡ αὐτή ἀχητεῖ ς· ἀζήτητοι. ### alpha 8860 ἀσύνετοι. ἄποροι ἄχθεο ς· βάρους † ἄχητ ι· λυπήθητι Ἀχθεί α· ἡ Δημήτηρ, μυστικῶς * ἄχθεσθα ι· βαρεῖσθαι n * ἄχθετα ι· λυπεῖται gSn [ ἄχθ η· ἀκαθαρσία. ### alpha 8866 ἀφρὸς θαλάσσης] ἀχθηδόν α· λύπην. ### alpha 8867 ὀδύνην. βάρος (Thuc. 4,40) ἀχθηρέ ς· λυπηρόν * ἀχθίσα ς· γομώσας AS ἤγουν πληρώσας ἀχθηφόρο ς· νωτοφόρος. ### alpha 8870 βάρη φέρων ἀχθεινό ν· ἐπίπονον. ### alpha 8871 ὀδυνηρόν (Eur. Hec. 1240) * ἀχθομέν η· βαρυνομένη (Ε 354) S * ἀχθόμενο ς· βαρούμενος. ### alpha 8873 λυπούμενος ASn * ἄχθο ς· λύπη. ### alpha 8874 βάρος (Μ 452 ..) gSPn ἀχθώ ν· κορμὸς ἐκ †λιπαροῦ †δαδίου. ### alpha 8875 Λάκωνες ἇχ ι· ὅπου. ### alpha 8876 * ἢ χόρτῳ χλωρῷ (Sirac. 40,16) AS [ ἀχι ά· ἔρια μαλακά] [ ἀχίκητ α· ἀκατάληπτα S] Ἀχίλλειον πλάκ α· τὴν Ἀχιλλέως νῆσον, τὴν Λεύκην λεγομένην (trag. ### alpha 8879 ad. 202) 〈εἰσὶ δὲ καὶ Ἀχιλλέως δρόμοι περὶ ταύτην τὴν νῆσον〉 Ἀχιλλείω ν· Ἱππεῦσιν Ἀριστοφάνης (819) καὶ Σοφοκλῆς Σκύθαις (fr. ### alpha 8880 507) Ἀχιλλείων, ἔνιοι δὲ τῶν λευκῶν. τινὲς δὲ σπόγγον φασί, οἷς τοὺς ὀφθαλμοὺς ἀποψῶνται † Ἀχινάω ν· τῶν Ἐχινάδων (Β 625) † ἀχληρό ν· ἀπεχθές ἀχλιδιᾶ ν· θρύπτεσθαι [ ἀχλύμενο ς· λυπούμενος] * ἀχλύ ν· σκοτίαν AS καὶ ἀορασίαν (Ε 127) S * ἀχλυοέσση ς· σκοτεινῆς (Greg. ### alpha 8886 Naz. c. 2,1,1,206) S ἀχλύ ς· ἡ ἐν τοῖς ὀφθαλμοῖς λεπτὴ ὕλη. ### alpha 8887 * ὀμίχλη. σκοτία. ἀμβλυωπία (Act. Ap. 13,11) vgAS * ἄχν α· ἄχυρα gAS λεπτά (Ε 499) g, ἀποβράσματα (Ο 626) AS ἀχνάζε ι· ἄχθεται, μισεῖ, ψέγει ἄχνα ν· τὴν †οἴκησιν. ### alpha 8890 καὶ τὴν ἐπὶ τοῦ σίτου λεπτὴν καλάμην ἄχν η· τὸ ἄχυρον ‚ὡς δ’ ἄνεμος ἄχνας φορέῃ‛ (Ε 499) ἄχνη δὲ καὶ * ⸤ ὁ ἐπιπολάζων S ἀφρὸς vgn τῷ κύματι S τῆς θαλάσσης g [ ἄχνημο ς· νῆστις] ἄχνην Λυδῆς κερκίδο ς· Σοφοκλῆς Αἰχμαλώτοις (fr. ### alpha 8893 42) Ἄχνην τὸ ἄκρον, κατὰ τὴν ἐργασίαν ἄκρως ἔχον, ἢ ἀπὸ τῆς θαλασσίας ἄχνης· [ἔστι γὰρ λαμπρὰ καὶ διαφανής. γράφεται δὲ καὶ ἴχνη] ἄχνη πυρό ς· ὁ καπνός (Aesch. ### alpha 8894 fr. 336) καὶ Ἀριστοφάνης (Vesp. 92) οὕτως ἄχνην ὕπνο υ. ὁ δὲ Ἱπποκράτης (Vect. 2?) τοῦ λίνου ἄχν η· δηλοῖ δὲ καὶ τὸ λεπτὸν ξύσμα. † ἀχνητό ν· δαψιλές. ### alpha 8895 ἄφατον. πολύ. ἄφθονον ἄχνυλ α· κάρυα. ### alpha 8896 Κρῆτες * ἀχνύμενο ς· λυπούμενος (Α 102 . ### alpha 8897 .) AS ἀχνῶδε ς· ἄχνῃ ὅμοιον ἄχολο ν· ἀποσκευαζόμενον τὴν ὀργήν. ### alpha 8899 κωλυτικὴν ὀργῆς δύναμιν ἔχον ‚νηπενθές, ἄχολόν τε, κακῶν ἐπίληθον ἁπάντων‛ (δ 221) ἄχορ α· τὰ πίτυρα. ### alpha 8900 ἔνιοι δὲ κρανίον ἀχώρητο ς· ὁ μὴ χωρούμενος ἀχώριστο ς· ὁ μὴ χωριζόμενος * ἀχόρου ς· κακοχόρους (Eur. ### alpha 8903 Andr. 1037 v. l.) vgASn ἀχόρταστο ς· ἄπληστος * ἄχο ς· λύπη vgAS ἄχουσ α· κραυγάζουσα (Ι 567) ἀχράδ α· ἄπιον (p) καὶ βοτάνη ἀχραδαμύλ α· ὁ κοχλίας. ### alpha 8908 Ταραντίνοις ἀχράδα ς· τοὺς ἀπίους ἀχράδ α· ἄπιον Λάκωνες ἀχραδῖνα ι· ζῶά τινα [καὶ] ξυλοφάγα [ ἀχρανέ ς· ] * ἄχραντο ν· ἀμόλυντον n καθαρόν, Pn ἀμίαντον. ### alpha 8912 ASPn Χραίνειν γάρ ἐστι τὸ μιαίνειν AS ἄχρατο ι· οἱ πολέμιοι ἀχρέ α· βλάσφημον. ### alpha 8914 ἄμορφον. ἀχρεῖον. λυπηρόν ἀχρεῖον ἰδώ ν· εἰς οὐδεμίαν χρείαν ἐμβλέψας. ### alpha 8915 σκυθρωπάσας, καὶ διαστρέψας τὴν ὄψιν B 269 καὶ ἐπὶ τῆς Πηνελόπης· ‚ἀχρεῖον δ’ ἐγέλασε‛ (ς 162) τὴν μὴ ἀπὸ γνώμης γελῶσαν δηλοῖ ἀχρήματο ν· ἀδάπανον. ### alpha 8916 Σοφοκλῆς Σκυρίοις (fr. 516) ἀχρημοσύν η· πενία. ### alpha 8917 ἔνδεια. ἀπορία (ρ 102) ἀχρήει ς· μάταιος. ### alpha 8918 ἐλαφρός. ἄχρηστος ἀχρήϊστον ὄλεθρο ν· μέχρι τοῦ ἐσχάτου καὶ ἀπεράντου ἄχρηστο ς· ὁ μὴ χρηστηριασάμενος ἀχρήμω ν· πένης s καὶ αὐτάρκης ἄχρις ἀπηλοίησε ν· παντελῶς ἀπέκοψεν (Δ 522) * ἄχρ ι , ἄχρι ς· μέχρι. ### alpha 8923 ἕως. vgASn * ἄχριο ν· ἄχριστον n † ἀχρισατέε ς· ἀληθές ἀχροΐη ν· ὁμόχροιαν, καὶ συγχρωματισμόν ἄχρονο ν· τὸ μὴ ἀρξάμενον ἀπὸ χρόνου S * ἀχρονοτριβέ ς· σύντομον. ### alpha 8928 ταχύ. παρὰ τὸ μὴ τετρῖφθαι ἐν χρόνῳ, ἢ χρόνον πολὺν διατρῖψαι AS ἄχροο ι· πυῤῥαὶ ἡμίονοι [. ### alpha 8930 . ἄχροον, πονηρόν. Λακωνόθον] ἀχύνετο ν· πολύν S * ἀχυρμια ί· τόποι, εἰς οὓς τὰ ἄχυρα ἐκπίπτει gS λικμώμενα (Ε 502) g ἄχυρο ς· ὁ ἀχυρών. ### alpha 8933 ἀχυροδόκη. ἀποθήκη τῶν ἀχύρων ἀχώνευτο ν· ἄκαυστον ἀχῶρ α· ‚τὸν ἀχῶρα. ### alpha 8935 ‛ εἴρηται δὲ τὸ πιτυρῶδες 〈τῆσ〉 κεφαλῆς p ἄχωρο ς· ἐν κατάρᾳ λέγεται ὁ μήτε τάξιν βίου μήτε κατάστασιν οἰκίας ἔχων * ἄ ψ· πάλιν. ### alpha 8937 vgASn εἰς τὰ ὀπίσω. ἐκ δευτέρου A6o gSn † ἀψάκει ν· ἀποτυχεῖν S † ἄψαλ α· ἀψοφητὶ πορεύεται ἀψάλακτο ς· ἀκίνητος. ### alpha 8940 ἀψηλάφητος. ἀκράτητος. Σκύθαις Σοφοκλῆς (fr. 89) ἀψάμαθο ν· ἄψ〈αμμ〉ον ἅψασθα ι· ἀναφθήσεσθαι· ‚ἅψασθαι, χλωρός περ ἐών‛ (ι 379) ἁψάσθη ν· ἐπελάβοντο· ‚χειρῶν ἁψάσθην‛ (Κ 377) * ἄψαυστο ν· ἀπροσπέλαστον vgAS ἀνέπαφον (n) ἀψηλάφητον * ἄψ ἀπιώ ν· πάλιν ὑποστρέφων (Κ 289) s(p) ἂψ αὖθι ς· πάλιν ἐκ δευτέρου (Θ 335) ἂψ δ έ· πάλιν δέ (Μ 390) ἅψε α· αἱ συναφαὶ τῶν μελῶν. ### alpha 8948 οὐχὶ τὰ μέλη (δ 794) Sh ἄψεκτο ν· ἄμωμον, ἄμεμπτον [ἀψευδές] † ἀψελέ ς· ὑγιές S ἄψερο ν· ὕστερον S πάλιν ἀψεφέ ς· ἀφρόντιστον. ### alpha 8952 Σοφοκλῆς Φαίδρᾳ (fr. 630) ἀψεφέω ν· ἀμελῶν (S) ἀψηλάφητο ν· ἀνέπαφον ἄψητο ς· ἀνυπότακτος p ἄψηφο ν· πολύ. ### alpha 8956 μέγα. ἰσχυρόν ἀψία ι· ἑορταί. ### alpha 8957 S Λάκωνες ἁψῖδε ς· τὰ κύκλα τῶν τροχῶν. ### alpha 8958 αἱ περιφέρειαι. * ἢ καμάραι vgAS ἁψίκορο ν· ἄπλησμον. ### alpha 8959 ἢ ἅμα τῷ ἅψασθαι κορεννύμενον καὶ ταχέως 〈πληρούμενον〉 * ἁψίκορο ς· καματηρός. ### alpha 8960 S ταχέως ὀλιγωρῶν, καὶ κόρον λαμβάνων AS * ἁψικόρω ς· εὐμεταβλήτως (vg) AS ἄψιλο ν· ἄπτερον S ἢ πολύπτερον * ἁψιμαχί α· συναφὴ μάχης vgASn ἁψίμαχο ς· ἐπίμαχος. ### alpha 8964 ἐπίφορος μάχης * ἁψιμεσί α· πρὸς ὀλίγον διαφορά gAS ἀψίο ν· τὸ πρόσωπον [ ἀψίο ρ· μέγα. ### alpha 8967 πλατύ. πολύ. ἰσχυρόν S] ἁψῖσ ι· συναφαῖς (Ε 487) * ἁψῖσι λίνο υ· ἅμμασιν gSn ἀπὸ τῆς συναφῆς (Ε 487) ἂψ ἴτ ω· ἐπανίτω ἁψό ς· θηρίον τι κατεσθίον ἀμπέλους S ἄψοῤῥο ν· ὀπισθόρμητον (Δ 152) (vgAn) ἄψοῤῥο ν· παλινόρμητον, * ἐξ ὑποστροφῆς AS ἀψοῤῥόο υ· ἀνάπαλιν ⸤ ῥέοντος gS ταχυρρόον (Σ 399) A ἀψοφητ ί· ἠρέμα. ### alpha 8975 ἡσύχως vgA Κόλακι (Men. fr. 298) vg ἀψόφητο ς· ἄνευ κραυγῆς ἀψυθέ ς· ἀληθές, S οὐ ψευδές ἀψυχί η· λειποθυμία ἄψυχο ν· εἴδωλον μὴ ἔχον ψυχήν ἄψυχο ς· δειλός. ### alpha 8980 καὶ ὁ τῶν Πυθαγορικῶν βίος ἅψ ω· προσεγγίσω. ### alpha 8981 δήσω. Κρατῖνος (fr. 390) a) ἀ ῶ· ὑγεία. ### alpha 8982 b) * 〈 ἀῶ 〉· ἡμέραν Sn ἀωδυνεῖ ν· ἀπονεῖν. ### alpha 8983 ὑγιαίνειν ἀώϊο ς· πρωϊνός, ⸤ ὀρθρινός n ἀώλυπο ν· τὸ οὐκ ἀπολλύμενον ἀώ ν· ἰχθὺς ποιός Ἄωο ι· θεοὶ οἱ ἐκ Δρόμου μετακομισθέντες εἰς Σαμοθράκην νῆσον. ### alpha 8987 καὶ Κίλικες ἀπὸ Ἀώου τοῦ Κεφάλου 〈ἢ〉 τοῦ παραρέοντος ποταμοῦ * ἀωρεῖ ν· ὀλιγωρεῖν. ### alpha 8988 ἀπειθεῖν n ... φυλάσσειν ἀώρησι ς· κρέμασις Sp * ἀωρί α· σκοτία. ### alpha 8990 μεσονύκτιον. ἄπρακτος ὥρα (Ps. 118,147) vgAS ἄωρο ι· εἰ μὲν δασέως γράφεται τὸ ω ὠμοί, ὥριμοι γὰρ οἱ πέπειροι· εἰ δὲ ψιλῶς ⸤ ἀφύλακτοι S βέλτιον δὲ μὴ δυνάμενοι ὀρούειν· ἐνεῤῥίζωται γὰρ ταῖς πέτραις ἡ Σκύλλα S καθάπερ οἱ κοχλίαι (μ 89) [ ἀώριο ι· ὠμοί. ### alpha 8992 ἄγριοι. σκληροί] * ἄωρο ν· ἀπρεπές. ### alpha 8993 vgASn ἄχαρι. ἄκαιρον. AS ἄμορφον n * ἄωρτ ο· ἐκρέματο (Γ 272) vgAS * ἀωτεῖτ ε· ἀπανθίζετε S τὸν ὕπνον (Κ 548) p * ἀωτεύει ν· [ἀπανθίζεσθαι] 〈ὑφαίνειν〉 vgAn ἄωτο ι· ὦτα μὴ ἔχοντες * ἄωτο ν· ἐρίου S ἄνθος vgAS ‚ἀώτου θεσπεσίοιο‛ (Ι 657) ἐρίου θείου. ### alpha 8998 Ἄωτον γὰρ τὸ ἄνθος † ἀωτό ρ· παρήρτητο (Γ 272) n ἄωτο ς· τὸ ἄνθος, n ἀρσενικῶς. ### alpha 9000 ἢ ⸤ μὴ ἔχων ὦτα p ἀωτοῦσι ν· ἀνθοῦσιν p * ἀωτεῖ ς· ἀπανθίζεις. ### alpha 9002 κοιμᾷ. (Κ 159) gp Βαβάζει ν· τὸ 〈μὴ〉 διηρθρωμένα λέγειν. ### beta 1 ἔνιοι δὲ βοᾶν * βαβα ί· θαυμαστικὴ φωνή ASPnΣ βάβακ α· τὸν γάλλον (ps) βαβάκινον 〈καὶ βάκινον 〉 χύτρας εἶδος pl βάβακο ι· ὑπὸ Ἠλείων τέττιγες· ὑπὸ Ποντικῶν δὲ βάτραχοι βαβάκτη ς· ὀρχηστής, ὑμνῳδός, μανιώδης (Cratin. ### beta 6 fr. 321) p κραύγασος q ὅθεν καὶ Βάκχος βάβαλο ν· κραύγασον. ### beta 7 Λάκωνες [ βάβαλο ν· αἰδοῖον] βάβα ξ· μάταιος, bh λάλος, φλύαρος. ### beta 9 bhp (Archil. fr. 33) ἐνθουσιῶν. ἀναιδής pq βαβάξα ι· ὀρχήσασθαι bhf. ### beta 10 〈Λυδοί〉 h † βαβή ρ· ὁ ἄρης [ βαλβῖδε ς· αἱ θύραι τοῦ ἱππικοῦ. ### beta 12 καὶ βαλβίδες] βαβράζω ν· κεκραγὼς συντόνως βάβρηκε ς· τὰ οὖλα τῶν ὀδόντων. ### beta 14 οἱ δὲ σιαγόνας. οἱ δὲ τὰ ἐν τοῖς ὀδοῦσιν ἀπὸ τῆς τροφῆς κατεχόμενα q βαβρή ν· ὑπόστασις ἐλαίου, κατὰ Μακεδόνας βαβύα ς· βόρβορος, S πηλός vgAS βαβύ η· χείμαῤῥος. ### beta 17 οἱ δὲ πόλις Βαβύκ α· γέφυρα ps Βαβυλώνιο ι· οἱ βάρβαροι, παρὰ τοῖς Ἀττικοῖς βαβύρτα ς· ὁ παράμωρος βαγαί α· ματαία. ### beta 21 Λυσικράτης· βαγαία γὰρ ὥς τις ἐπικουρεῖ βαγαῖο ς· ὁ μάταιος. ### beta 22 ἢ Ζεὺς Φρύγιος. [μέγας. πολύς, ταχύς] βάγαρο ν· χλιαρόν. ### beta 23 Λάκωνες * βᾶσα ι· εἰσελθοῦσαι An * βάγιο ν· μέγα gASn βάγο ς· κλάσμα AS ἄρτου 〈ἢ〉 μάζης S καὶ βασιλεὺς καὶ ⸤ στρατηγός. ### beta 26 Λάκωνες AS [ βάδο ς· ὁ καὶ βάτος, λξʹ εσται. ### beta 27 ἤγουν δʹ μη] βαδά ς· κίναιδος. ### beta 28 ὡς Ἀμερίας * † βαδελεγε ῖ· ἀμέλγει gASn * βάδη ν· ἠρέμα vSn σχολῇ. ### beta 30 κατὰ βῆμα. Sn (Ν 516) * βάδη ν, περιπάτῳ ἐρχόμενον gAS * βαδδί ν· βύσσινον g(n) ἔνδυμα ἐξαίρετον (Dan. ### beta 32 10,5) βάδο ς· ὃ καὶ βάτος. ### beta 33 νʹ ξέσται, ἤγουν λίτραι μηʹ βαδίζε ι· περιπατεῖ (Eur. ### beta 34 Phoen. 544) * † βάδιο ς· . ### beta 35 .. υἱός vgASn * [ βαδιστο ι· βαδύτατοι gAn] βάδομα ι· ἀγαπῶ p [ βάδηδο ι· ἠχεῖοι] βαδακίζω ν· κακῶς ἕρπων * βάζε ι· λέγει (ξ 127) vgA (Sn) * βάζομε ν· λέγομεν (γ 127?) AS * βαθεῖα ν· κεκρυμμένην (Aesch. ### beta 42 Sept. 533 Pl. rep. 362 a) AS βαθείη ς· * ὑψηλῆς. ### beta 43 g μελαίνης. δαψιλοῦς. ἢ 〈βαθέησ〉 ‚ἐξάλλεται‛ (Ε 142). κεκρυμμένης βάθιστο ν· βαθύτατον (Θ 14) * βάθρω ν· θεμελίων, ἢ ἀγαλμάτων AS [βαθάκων β κακῶς] Βαθάλ η· κρήνη. ### beta 47 Ἀμερίας βαθμίδε ς· ἀρχαὶ λόγων βαθμο ί· ἴχνη. ### beta 49 πόδες. καὶ δίφροι, παρὰ στρατηγικοῖς 〈ἡ ἐφ’ ἕνα τῆς φάλαγγος στάσισ〉 q * βάθρ α· ἀγάλματα. ### beta 50 gAn βάσεις βάθο ς· στίχος. ### beta 51 ἐπιστάσις καὶ τὸ βαθύ [καὶ μέγα.] καὶ ὑψηλόν. καὶ μέλαν q βάθρο ν· * βῆμα, gASn βάσις. ### beta 52 ὑποπόδιον q 〈καὶ ἀνδριάσ〉 * βαθύγλωσσο ι· ἐλλόγιμοι gAS [καὶ ἀνδριάς] * βαθυδίνη ς· ἐν βάθει ἔχων τὰ ῥεύματα, vgAS ἢ βαθείας δίνας ἔχων, ἢ μεγάλα ῥεύματα (γ 73 etc. ### beta 54 ) βαθύζωνο ι· εἰς βάθος ζωννύμεναι τοὺς [χιτοὺς] χιτῶνας βαθυζώνου ς· ἐν βάθει ζωννυμένας (Ι 594 γ 154) * βαθὺ κομῶσαν ληΐοι ς· ἐν βάθει ἔχουσαν στάχυας ASn βαθύκολπο ς· ἀρχαία παλαιά. ### beta 58 κοίλη βαθυκόλπων Τρωιάδω ν· ἀπὸ τοῦ μεγέθους. ### beta 59 καὶ βαθυζώνων (Σ 122) * βαθὺ λήϊο ν· πολύκαρπον πεδίον (Β 147) gA (vS) * βαθύλειμο ν· βαθὺν λειμῶνα ἔχουσαν (Ι 151) A βαθύμαλλο ν· κνεωροῦ τοῦ μέλανος τάπης. ### beta 62 ἀπὸ ἱστορίας, ἀπὸ κνεωροῦ φυτοῦ, ᾧ ἐχρῶντο πρὸς κάθαρσιν. ἀπὸ δὲ τοῦ αὐτοῦ αὐχμηροῦ Βαθυμῆδα ι· γένος παρὰ Λυδοῖς βαθυπέπλω ν· καλὰ ἱμάτια ἐχουσῶν βαθυρρηγάλ η· ἰκτῖνος, ὑπὸ Λυδῶν βαθύῤῥιζο ι· βαθεῖαι * βαθυῤῥόο υ· βαθέως καὶ ταχέως ῥέοντος (Η 422) (gS) βαθυῤῥίζου πέτρα ς· τῆς ὑψηλῆς (trag. ### beta 68 ad. fr. 203) βαθυσπόρο ς· βαθεῖαν σπείρων γῆν Βαιάγι ς· ἑορτὴ παρὰ Ἀσσυρίοις, ὡς Λέων ὁ Ἀλαβανδεὺς ἐν τρίτῳ βαίβυκο ς· πελεκᾶνος Φιλίτας (fr. ### beta 71 47 K.), Ἀμερίας δὲ βαυβυκᾶνας βαίδειο ν· ἕτοιμον. ### beta 72 Ἠλεῖοι † βαιδύμη ν· ἀροτριᾶν. ### beta 73 Βοιωτοί * βλίσσ α· βότρυς AS βαιῇσ ι· μικραῖς * βαιή ν· ὀλίγην, μικράν gn [ἢ ἔβησαν, ἢ ἐπορεύθησαν (Α 327)] βαῖκα ν· . ### beta 77 ..... Κρῆτες βαίκυλο ς· προβατώδης † βαιμάζει ν· †βασιλεύειν. ### beta 79 ἢ †βαστάζειν † βαίμενα ι· βαίνειν (θ 518 etc. ### beta 80 ) [ βαίν η· ὕβρις] * βαίνει ν· [φιλεῖν. ### beta 82 ⸤ κολακεύειν. AS] βιβάζειν. πορεύεσθαι. περιπατεῖν vgA βαίνετο ν· βαδίσατε. ### beta 83 δυϊκῶς βαῖνο ν· ἐξέβαινον (Α 437) βαίνοντ α· ἐπιβαίνοντα (δ 653) † βαίομα ι· βιώσομαι (Χ 431) βαιό ν· ὀλίγον. ### beta 87 μικρόν vgAS Σοφοκλῆς δὲ Οἰδίποδι Τυράννῳ (750) ἀντὶ τοῦ †ἄφθονος καὶ πολλός γράμμα. [ * Βαιθή λ· οἶκος θεοῦ p] [ βαιώ ν· ἐκβαλών.] καὶ ἐν Αἰχμαλωτίσι (fr. 39) βαιόν [ἐν] [ Βαρκάθοις ὄχλο ς· Λιβυκός] (Soph. ### beta 88 El. 727)] βαΐ ς· ῥάβδος φοίνικος. ### beta 89 καὶ βαΐων βαΐ ς· ῥάβδος φοίνικος. ### beta 90 καὶ βαΐων βαισήνη ς· παρ’ Ἰνδοῖς στρατόπεδον βαίσηνο ς· ὁ στρατός † βαισσό ν· βάθος βαίτα ν· Ἕλληνες βαιτά ς· εὐτελὴς γυνή. ### beta 94 ἀρχαία δὲ ἡ λέξις βαιτάδ α· εὐτελὴς γυνή βαιτρεύει ν· ἀροτριᾶν βαίτιο ν· βοτάνη ἐμφερὴς δικτάμνῳ, ἤγουν γλήχωνι βαίτ η· δερμάτινον ἔνδυμα, ὅπερ ἔνιοι σισύραν· ἔνιοι δὲ σκηνὴν δερματίνην (Soph. ### beta 98 fr. 928)· οἱ δὲ διφθέραν (Sophr. fr. 38) Βαίτυλο ς· οὕτως ἐκαλεῖτο ὁ δοθεὶς λίθος τῷ Κρόνῳ ἀντὶ Διός q βλίτυ ξ· βδέλλα [ βαιτῶν α· τὸν εὐτελῆ ἄνδρα] βαιῶμφα ι· αἱ αἶγες, ἐν ἱερατικῆι βαιώ ν· ἰχθύς p (Epich. ### beta 103 fr. 64), 〈ὁ καὶ βλέννος, παραπλήσιος κωβίῳ〉 p. οὕτως καὶ μέτρον παρὰ Ἀλεξανδρεῦσι Βαιῶτι ς· Ἀφροδίτη, παρὰ Συρακουσίοις βακάϊο ν· μέτρον τι βάκηλο ς· * ὁ μέγας. ### beta 106 ἢ ἀνόητος. vgA ἢ ὁ ἀπόκοπος, ὁ ὑπ’ ἐνίων γάλλος. οἱ δὲ ἀνδρόγυνος. ἄλλοι παρειμένος, * γυναικώδης vgA. παρὰ Μενάνδρῳ Ὑμνίδι (fr. 477). καὶ τὸ σύνηθες ἡμῖν βάκκαρι ς· μύρον ποιὸν ἀπὸ βοτάνης ὁμωνύμως· ἔνιοι δὲ ἀπὸ μυρσίνης· ἄλλοι δὲ μύρον Λυδόν. ### beta 107 ἔστι δὲ καὶ ξηρὸν διάπασμα τὸ ἀπὸ τῆς ῥίζης [ βακνίδε ς· εἶδος ὑποδημάτων] [ βάκο α· βάθρον] βακό ν· πεσόν. ### beta 110 Κρῆτες βάκτα ι· ἰσχυροί βακτηρί α· ῥάβδος ASn [ * βακοία ς· πηλός ASvg] † βάκτρο ν· κάμηλος * βακτρεύμασι ν· τοῖς ἐρείσμασιν στηριζόμενος gA (Eur. ### beta 115 Phoen. 1539) βακχᾶ ν· ἐστεφανῶσθαι κισσῷ Βακχέβακχο ς· ὁ Διόνυσος οὕτως ἐκαλεῖτο ἐν ταῖς θυσίαις (Ar. ### beta 117 Eq. 408) Βακχεί α· ἑορτὴ Διονύσου [βακχεύτρια] * βακχεύε ι· μαίνεται P τραγῳδεῖ * βακχευθεῖσ α· ἐξηχευομένη, ἐξεστηκυῖα vgAS * βακχεύοντε ς· μαινόμενοι, vgAS σειόμενοι βακχεῖο ν· τελεστήριον. ### beta 122 νάρθηξ Βάκχ η· γένος ἀπίου. ### beta 123 ἢ μία τῶν Βακχῶν, ἢ τοῦ Διονύσου 〈βακχεύτρια〉 Βακχιάδα ι· οὐ μόνον οἱ Μιλήσιοι, ἀλλὰ καὶ Κορίνθιοι, ἀπὸ Βάκχιδος βακχί α· μανία (S) βακχόα ν· βόθρον. ### beta 126 Αἰολεῖς βάκχο ς· ὁ ἱερεὺς τοῦ Διονύσου. ### beta 127 καὶ κλάδος ὁ ἐν ταῖς τελεταῖς, οἱ δὲ φανὸν λέγουσιν· οἱ δὲ ἰχθύν q Βάκχου Διώνη ς· οἱ μὲν βακχευτρίας Σεμέλης· οἱ δὲ Βάκχου τοῦ Διονύσου καὶ Ἀφροδίτης q τῆς Διώνης. ### beta 128 παρόσον διωνυμία περὶ τὴν θεάν (trag. ad. fr. 204). Πράξιλλα δὲ ἡ Σικυωνία (fr. 8) Ἀφροδίτης παῖδα τὸν θεὸν ἱστορεῖ βάκχυλο ν· σποδίτην ἄρτον. ### beta 129 Ἠλεῖοι βάκχο ν· κλαυθμόν. ### beta 130 Φοίνικες [ βάλαικε ς· δεσμωτήριον καὶ βαλαικάκε ς] βαλαιό ν· μέγα, πολύ. ### beta 132 οἱ δὲ ταχύ * a) βάλανο ι· δρύες. ### beta 133 ASb) * 〈 βάξι ν·〉 φήμην (Eur. Or. 1458) gASn * βαλάντιο ν· μαρσίππιον (Prov. ### beta 134 1,14. Luc. 10,4) ASP * βαλβῖδε ς· ὕσπληγες AS βαλβί ς· * ἀφετηρία. ### beta 136 καὶ ἡ ἀρχὴ τῆς εἰσόδου καὶ ἐξόδου. καὶ ἡ ἄφεσις τῶν ἵππων. καὶ ἡ θύρα τοῦ ἱππικοῦ. AS ἔνιοι δὲ καμπτῆρα. καὶ παρὰ Ἱπποκράτει (Mochl. 1) βαλβιδῶδες τὸ ἔχον ἑκατέρωθεν ἐπαναστάσεις. ἔστιν δὲ καὶ βαθμός, καὶ ἔρεισμα βάλ ε· ἔρριψε. ### beta 137 (Α 245) ἢ ὄφελον (Call. fr. 254?) * βαλεῖ ν· τρῶσαι, S πλῆξαι (Ν 387) * βάλεκε ς· δεσμωτήριον ASn (vg) * βάλλ ε· ἐτίτρωσκεν (Α 52) n * βάλλετ ο· περιεβάλλετο (Β 43) g βάλλετο ν· βάλλουσιν. ### beta 142 δυϊκῶς βαλία ν· κατάστικτον gAS ποικίλον (Eur. ### beta 143 Hec. 90). [Κρῆτες.] ταχύ. ἐλαφρόν [πηρόν, βάλιον] * βαλανάγρ α· κλείς (Hdt. ### beta 144 3,155,6) Σp βαλανεύει ν· λαμπροφωνεύεσθαι. ### beta 145 παρόσον οἱ βαλανεῖς, ὅταν παραχέωσιν τὸ ὕδωρ, κραυγάζουσιν βαλανεύ ς· πολυπράγμων, περίεργος. ### beta 146 p καὶ παραχύτης βαλανομφάλου ς· οὕτω Κρατῖνος (fr. ### beta 147 50) ὠνόμασε 〈τὰς φιάλασ〉 τὰς ἐχούσας ὀμφαλοὺς ἄνευ προσώπων, ὁποῖοι οἱ θόλοι 〈ἐν τοῖς βαλανείοις q οἱ δὲ〉 ἀπὸ τῶν ὀμφαλῶν τῶν ἐν ταῖς πυέλοις [ἐν τοῖς βαλανείοις] βάλανο ι· τὰ ἐξηρτημένα τῶν ὅρμων περὶ τὸν τράχηλον. ### beta 148 καὶ τῶν δρυῶν 〈ὁ〉 καρπός, καὶ ὁ τῶν φοινίκων (Xen. An. 1,5,10). καὶ κλεῖδες, καὶ ἰατροὶ τὰ ἐντιθέμενα τῇ ἕδρᾳ βαλάνους λέγουσιν q βάλαρε ς· οἱ μαλακοί, βανά γὰρ γυνὴ παρὰ Βοιωτοῖς βαλάσα ι· ἀγοράσαι βαλαύστιο ν· εἶδος ῥοιᾶς, φέρον ἄνθος ἁρμόζον πρὸς θεραπείαν βαλβιδοῦχο ν· τερματοῦχον † βαλῆρ α· ἀχρεῖα βαλή ν· βασιλεύς. ### beta 154 Φρυγιστί (Soph. fr. 472) βάλλεκ α· ψῆφον βαλί α· ὀφθαλμία. ### beta 156 καὶ τὸν βάλιον πηρόν· Κρῆτες [ βακχιάδο ς· μαινομένης] Βαλιαρίδε ς· νῆσοι αἱ περὶ Κύρνον. ### beta 158 αἱ δὲ αὐταὶ καὶ Γυμνησίαι βαλικιώτη ς· συνέφηβος. ### beta 159 Κρῆτες βαλιῶτα ι· πρόγονοι * βαλλαντιοτόμο ς· κλέπτης (Pl. ### beta 161 rep. 552d) vgAS βάλλαρι ς· βοτάνη τρίφυλλος βᾶλλα ι· βαθμοί, ὑπὸ Κυπρίων βάλ λ ’ ἐς Ἄκρα ν· οἱ μὲν ἄκρα πλησίον Λέσβου· οἱ δὲ Ἀκτήν βάλ λ ’ ἐς Μακαρία ν· Ἡρακλέους θυγάτηρ Μακαρία, ἣν λόγος κατὰ τὴν Εὐρυσθέως 〈ἐπὶ τὰς Ἀθήνας στρατείαν αὐτοκέλευστον ἑαυτὴν ὑπὲρ τῆς πόλεως εἰς. ### beta 165 σφαγὴν ἐπιδοῦναι〉 βαλλήσομε ν· βαλοῦμεν (Ar. ### beta 166 Vesp. 222) Βαλλητύ ς· ἑορτὴ Ἀθήνησιν, ἐπὶ Δημοφῶντι τῷ Κελεοῦ ἀγομένη † βαλλήια ι· οἱ ἀκροβολισμοί † βαλμό ς· στῆθος vgAS βαλλομένω ν· καταστρεφομένων (i 574) βαλοιτήσειρο ν· παρὰ τὸ διεστραμμένον 〈εἶναι〉 τοὺς πόδας * βαλό ν· οὐδόν. ### beta 172 καὶ οὐρανόν. (gAS) καὶ βαλός βάλσαμο ν· ἀρωματικὸν ἄνθος βᾶμ α· βάσις, ⸤ βῆμα ps βάμβαλ α· χειμερινὰ ⸤ ἱμάτια ps βάμβαλο ν· ἱμάτιον. ### beta 176 καὶ τὸ αἰδοῖον. Φρύγες βαμβαλεῖ ν· τρέμειν. ### beta 177 ψοφεῖν τοῖς χείλεσι * βαμβαίνω ν· τρέμων τοῖς ποσίν, SPn (vgA) ἢ τοὺς ὀδόντας 〈συγκρούων〉 (Κ 375) βαμβακεύτρια ι· μαγγανεύτριαι. ### beta 179 οἱ δὲ φαρμάκισσαι. οἱ δὲ λαλοῦσαι· τὸ δὲ βαμβακείας χάρι ν· φαρμακείας χάριν hf. βαμβαλύζε ι· τρέμει. ### beta 180 τοὺς ὀδόντας S συγκρούει. * ῥιγοῖ σφόδρα (Hippon. fr. 56 Kn.) (A) S βάμμ α· τὸ χρῶμα. ### beta 181 καὶ μύρου τι γένος. καὶ τὸ ἔμβαμμα. Συρακούσιοι h βάμμα Κυζικηνό ν· Κυζικηνοὶ διὰ τὸ Ἴωνες εἶναι ἐκωμῳδοῦντο ἐπὶ μαλακίᾳ (Ar. ### beta 182 Pac. 1176) [καὶ τὸ ἔμβαμμα. Συρακούσιοι. καὶ μύρου τι [μέρος, ἢ] γένος] βάμμα Σαρδανιακό ν· τὸ φοινικοῦν. ### beta 183 διάφορα γὰρ ἦν τὰ ἐν Σάρδεσι βάμματα (Ar. Ach. 112. Pac. 1174). βαν ά· γυνή, ὑπὸ Βοιωτῶν * βαναυσία ς· ἰδιωτείας. ### beta 185 ἢ ἀλογίας AS * βαναυσί α· πᾶσα τέχνη διὰ πυρός. ### beta 186 κυρίως δὲ ἡ περὶ τὰς καμίνους. καὶ πᾶς τεχνίτης χαλκεὺς ἢ χρυσοχόος βάναυσος βανῆκα ς· γυναῖκας. ### beta 187 Βοιωτοί * βάναυσοι τέχνα ι· v 〈. ### beta 188 ...〉 βανό ν· λεπτόν βάνισο ς· εἶδος θυμιάματος * βαυκό ν· μωρόν AS † βαθίο ι· τόποι βάννα ς· βασιλεὺς παρὰ Ἰταλιώταις. ### beta 193 οἱ δὲ μέγιστος ἄρχων βαννάτα ι· αἱ λοξοὶ καὶ μὴ ἰθυτενεῖς ὁδοὶ παρὰ Ταραντίνοις. ### beta 194 τὸ δὲ αὐτὸ καὶ βάννατροι βάννει α· τὰ ἄρνεια. ### beta 195 καὶ βάννιμα τὸ αὐτό [ βάνο ς· κλάσμα. ### beta 196 μωρός, καὶ τυφλός] βανθῶσα ι· σκοτοδινιᾶσαι βανού ς· ὄρη στρογγύλα βανύσε ι· μωραίνει, ἐπιμαίνεται βάξι ς· * λόγος, φωνή (Sg) κληδών βάξο ν· κάταξον. ### beta 201 Λάκωνες βαπαίνε ι· παρακαλεῖ * βά ρ· μικρόν (i. ### beta 203 Reg. 2,18) * βαπτά ν· ἀντλουμένην, βαπτομένην (Eur. ### beta 204 Hipp. 123) AS βάρ α· νόσημά τι καρηβαρικόν. ### beta 205 ἢ θρέμματα. Λάκωνες * βάραθρο ν· ὄρυγμα, vgASn βάθος γῆς, ASn βόθρος * βαρακινῇσι ν· ἀκάνθαις. ### beta 207 σκόλοψι (Iud. 8,7. 16) vgAS βαράχνι α· τὰ βραγχία τῶν ἰχθύων βάρβαρο ι· οἱ ἀπαίδευτοι * βαρβαρισμό ς· παράτονος διάλεκτος vgASn βάρβιτο ς· εἶδος κιθάρας, ἢ ὀργάνου μουσικοῦ. ### beta 211 ἢ λύρα. * οὕτως καὶ βαρβίτ ῳ· 〈τῇ λύρᾳ, τῇ κιθάρᾳ〉 AS βαρβό ς· μύστρον ἐν Θεσμοφοριαζούσαις (Ar. ### beta 212 fr. 341) βάρακε ς· τὰ προφυράματα τῆς μάζης. ### beta 213 Ἀττικοὶ δὲ βήρηκας. δηλοῖ δὲ καὶ τὴν τολύπην (Epilyc. fr. 3) βάρακο ς· ἰχθὺς ποιός βάρακο ν· τὸν ἄνουν, καὶ βάρβαρον (s) βάρβα ξ· ἱέραξ, παρὰ Λίβυσι. ### beta 216 [καὶ φύραμα στρογγύλον, ἀφ’ οὗ αἱ μάζαι γίνονται. καὶ ἐρίων τολύπαι] βάρβαρ α· ἀσύνετα. ### beta 217 ἄτακτα βαρβαρόφωνο ι· οἱ Ἠλεῖοι καὶ οἱ Κᾶρες, ὡς τραχύφωνοι καὶ ἀσαφῆ τὴν φωνὴν ἔχοντες (Β 867) βαρυόπη ν· βαρύφωνον (Pind. ### beta 219 Pyth. 6,24) βάρακο ς· βάτραχος βαρακί ς· γλαύκινον ἱμάτιον † βαρακάκα ι· †ἅγιοι διαφέραι†, παρὰ Κελτοῖς * βάρδιστο ι· βραδύτατοι gAn κατὰ ἀντίθεσιν τοῦ ρ, ὡς κραδία ἡ καρδία (Ψ 310. ### beta 223 530) βαρδῆ ν· τὸ βιάζεσθαι γυναῖκας. ### beta 224 Ἀμπρακιῶται βαρδο ί· ἀοιδοὶ παρὰ Γαλάταις βαρεῖα χεί ρ· ἡ μιαιφόνος [ βαρπύργο ς· πορμεῖο περὶ ἀμφωδῶν] * βαρείη ς· ἰσχυρᾶς. ### beta 228 S βλαβερᾶς βᾶριν ἀπέλαγο ν· τὸν δούριον ἵππον † Βαρθει . ### beta 230 ..· γένος ἰθαγενῶν * βάριο ν· πρόβατον. ### beta 231 gAnp [καὶ τὸ βαρύ. καὶ τὸ βράδιον] * βᾶρι ς· πλοῖον. ### beta 232 ἢ τεῖχος. ἢ στοά. ἢ πύργος S (AvgΣ) † βαρισίκτα ι· οἱ μὴ γεννῶντες βάριχο ι· ἄρνες Βάρκ η· πόλις Λιβύης (s) βαρκίω ν· βοτάνη τις ἐν Αἰγύπτῳ Βαρκαίοις ὄχοι ς· Λιβυκοῖς (Soph. ### beta 237 El. 729). οὗτοι γὰρ ἐσπούδαζον περὶ ἱπποτροφίαν. φασὶν αὐτοὺς καὶ πρώτους ἅρμα ζεῦξαι διδαχθέντας ὑπὸ Ποσειδῶνος, τὸ δὲ ἡνιοχεῖν ὑπὸ Ἀθηνᾶς, ὡς Μνασέας ἐν τοῖς περὶ Λιβύης (frg. 40 M) † βαρμίγκαλλο ς· ὑπέρκαλλος * Βᾶρο ς· ὄνομα κύριον AS βάρρε ι· ἀπόλωλε βαρραχεῖ ν· [ἠχεῖν] σκιρτᾶν † βαρύαρο ν· ἰσχυρόν. ### beta 242 στερέμνιον βαρ ύ· τινὲς μέν φασι θυμίαμα εὐῶδες [τὴν βαρεῖαν]. ### beta 243 δηλοῖ δὲ καὶ μέγα, καὶ χαλεπόν, καὶ ἰσχυρόν, καὶ ἀναιδές q Βαρυγέτα ς· βάρος μὲν ἔχοντας, Γέτας δὲ ὄντας [ομα] * βαρυβρόμο υ· μεγαλοφώνου ASg βαρύε ς· δένδρα [βαρυκάνσου] * βαρυθυμήσαντο ς· ὀλιγωρήσαντος AS βαρύθω ν· βεβαρημένος * Βαρού χ· εὐλογημένος * Βαρθολομαῖο ς· υἱὸς κρεμάσας ὕδατα (Matth. ### beta 250 10,3) βαρύκα ν· σφῦραν βάρκ α· αἰδοῖον, παρὰ Ταραντίνοις. ### beta 252 καὶ περόνη * βαρυκάρδιο ι· ἀσύνετοι, μωροί (Ps. ### beta 253 4,3) AS βαρὺν ἀστράγαλο ν· δυσκίνητον βαρύνε ι· ὀδυνᾷ. ### beta 255 b) 〈...〉ων· κωλύων βάρυνθε ν· ἐβαρύνθη〈σαν〉 Αἰολικῶς βαρύκτυπο ς· μεγαλόηχος, μεγαλόψοφος (Hes. ### beta 257 Theog. 818) βαρύ ς· κακός. ### beta 258 ἀηδής. σκληρός (Eur. Hipp. 980?) βαρύστονο ς· κακοδαίμων βαρυσυμφορώτατο ς· βαρέως φέρων τὰς συμφοράς (Hdt 1,45,3) q βαρὺ τὸ σκάφιο ν· τοῦτο λέγεται ἐπὶ τῶν δυσαρεστουμένων [ βαρυδάνει ν, ] βαρίβα ν· τὸν ναυσιβάτην, ἐν ναυσὶν ἐλθόντα (Soph. ### beta 262 fr. 474) βά ς· ἐπιβάς (Σ 65) [ βασ ά· αἰσχύνη. ### beta 264 ὅ ἐστι δρῦς] βασαγε ῖ· †ἀλεσχοῖ * βασά ν· αἰσχύνη (Ps. ### beta 266 67,23) np βασαγικόρο ς· ὁ θᾶσσον συνουσιάζων, παρὰ Ἱππώνακτι (fr. ### beta 267 107 Bgk.) βασανεύετα ι· διελέγχεται. ### beta 268 ἢ διακρίνεται. βασανίζεται βασανιστή ς· ὁ δημόκοινος [τί πολλὰ δὲ ὁ διαιτητής] καὶ παρὰ τῶν ἀνδραπόδων τὴν ἀλήθειαν πυνθανόμενος βασανίτης λίθο ς· οὕτω λέγεται Λυδικοῦ λίθου γένος. ### beta 270 καὶ λίθος βάσανος, ᾧ παρατρίβοντες τὸ χρυσίον ἐδοκίμαζον q * βάσανο ς· δοκιμασία P † βαθανία ν· νεοσσείαν. ### beta 272 Κρῆτες * βασιλεύε ι· κρατεῖ, ἄρχει (Matth. ### beta 273 2,22) AS βασίλειοι δικαστα ί· παρὰ Ἡροδότῳ (3,31,3) οἱ βασιλεῖ παράνομον ἐργαζομένῳ ἐναντιούμενοι βασίλει α· γένος ἰσχάδων βασίλειο ν· εἶδος [τυροῦ καὶ] μύρου (Cratet. ### beta 276 fr. 2) βασίλειος στο ά· δύο εἰσὶν Ἀθήνησιν βασίλειοι στοαί, ἥ τε τοῦ λεγομένου Βασιλέως [Διός], καὶ ἡ 〈Διὸσ〉 τοῦ Ἐλευθερίου q βασιλειῶντ α· βασιλείᾳ ἐπιβαλλόμενον βασιλεύ ς· ἄρχων τις Ἀθήνησιν, μυστηρίων προνοῶν βασίλ η· βασίλεια. ### beta 280 Σοφοκλῆς Ἰφιγενείᾳ (fr. 289) βασιλέως ὀφθαλμό ς· ἐπέμπετό τις ὑπὸ βασιλέως ἐπίσκοπος, q ὃς ἐφεώρα τὰ πράγματα, 〈ὃν〉 τοῦ βασιλέως ὀφθαλμὸν ἐκάλουν (Ar. ### beta 281 Ach. 192) βασιλίδε ς· ὑπόδημα γυναικεῖον, καὶ αὐλητικόν, ὡς Ἐρατοσθένης (frg. ### beta 282 28 Str.) ἀπὸ τοῦ βασιλέως κληθέν * βασιλῆ α· βασιλέα vASn 〈Ἀττικῶσ〉 vn βασιλίνδ α· παιδιᾶς εἶδος, ᾗ βασιλέας καὶ στρατιώτας ἀπομιμούμενοι ἐχρῶντο . ### beta 284 .. παρὰ Ταραντίνοις δὲ καὶ ἡ Ἀφροδίτη Βασιλίς * βάσιμ α· ἐπίβατα vgASn βάσιμο ν· ἑδραῖον, βέβαιον, στάσιμον. ### beta 286 * ἢ πορευτικόν (vgASP) βάσι ς· ὁ ῥυθμός. ### beta 287 δηλοῖ καὶ τὴν πορείαν. καὶ βῆμα. καὶ ὁδόν * βάσι ς· στήριγμα. ### beta 288 vgAS ἕδρα. * στάσις. Σ ῥυθμός. πορεία. βῆμα. ὁδός βάσκ α· μακέλη [βασκανία] βασκαίνε ι· λυπεῖ. ### beta 290 φθονεῖ. μέμφεται (Dem. 18,189) q vgAS βάσκανο ς· * φθονερός (Dem. ### beta 291 18,119) AS [ἀχάριστος. συκοφάντης]. Σοφοκλῆς (fr. 931) δὲ ἰδίως τὸ βάσκανον ἐπὶ τοῦ ἀχάριστος. καὶ ὁ συκοφάντης παρὰ τοῖς ῥήτορσιν βασκαρίζει ν· σκαρίζειν. ### beta 292 Κρῆτες βασκά ς· ὄρνεόν τι (Ar. ### beta 293 Av. 883?) βασκεπικρολε α· πλησίον †ἐξεθόαζε. ### beta 294 Λυδιστί (Hippon. fr. 14 A1 D.) βάσκ ε· πορεύου S [λέγε] ἀνάστηθι βάσκει ν· [λέγειν] κακολογεῖν h καὶ ἀναστῆναι βασκευτα ί· φασκίδες. ### beta 297 ἀγκάλαι * βάσ κ ’ ἴθ ι· ἐκ παραλλήλου· πορεύου (Β 8) g βάσκιο ι· δεσμαὶ φρυγάνων βάσκιλλο ς· κίσσα βάσκο ν· ἐχώρουν [ βάσκο υ· πορεύου] * βασμό ς· βαθμός ASP (g) βασσαία ς· τὰς ἐν βήσσῃ γεγονυίας. ### beta 304 ἔλεγον δὲ βήσσας τοὺς κοίλους καὶ δενδρώδεις τόπους. ἔνιοι τοὺς βασίμους τῶν ὀρῶν βασσάρα ι· χιτῶνες, οὓς ἐφόρουν αἱ Θρᾴκιαι Βάκχαι q * βάσσαρο ς· ἀλώπηξ vgAS [καὶ βασσάτη] παρὰ Κυρηναίοις (Hdt. ### beta 306 4,192,2) βασσάρι α· τὰ ἀλωπέκια οἱ Λίβυες λέγουσιν (Hdt. ### beta 307 4,192,2) βᾶσσο ς· οὐδετέρως· ἡ βῆσσα βασταγ ή· βάρος βαστ ά· ὑποδήματα. ### beta 310 Ἰταλιῶται Βάστας ὁ Χῖο ς· Δημοκρίτου ἐπώνυμον, καθὰ καὶ Εὔπολις (fr. ### beta 311 81) ἐν Βάπταις. ἔστι δὲ ἱστοριογράφος Βάτα Κάρα ς· δύο ταῦτα ὀνόματα. ### beta 312 ἐπιγέγραπται δὲ ἐπὶ ἀναθήματος ἐν Σάμῳ ἐν τῷ τῆς Ἥρας ἱερῷ οὕτω· Βάτα Κάρας Σάμιος Ἥρῃ τήνδε θήρην ἀνέθηκε βάστακα ς· τοὺς πλουσίους καὶ εὐγενεῖς βαστιζα κρόλε α· θᾶσσον ἔρχου. ### beta 314 Λυδιστί βαστραχηλίζε ι· τραχηλίζει βάστραχα ς· τοὺς τραχήλους. ### beta 316 Βοιωτοί * Βάταλο ς· καταπύγων καὶ ἀνδρόγυνος S κίναιδος. ### beta 317 ἔκλυτος (Dem. 18,180) AS βατάνι α· τὰ λοπάδια. ### beta 318 ἡ δὲ λέξις Σικελική βαταίνε ι· καλεῖ † βαθάρ α· πυκλιή, Μακεδόνες. ### beta 320 πυρλός, Ἀθαμᾶνες βατᾶ ς· ὁ καταφερής. ### beta 321 Ταραντῖνοι βατή ν· †αἰχμήν. ### beta 322 [ἐπορεύετο, ἐβάδιζεν] βατή ρ· βαίνων. ### beta 323 βαδιστικός βατῆρ α· τὸ ἄκρον τοῦ σκάμματος τῶν πεντάθλων, ἀφ’ οὗ ἅλλονται τὸ πρῶτον q βατηρία ν· ῥάβδον. ### beta 325 * καὶ βακτηρίαν (ASn) βάτη ς· πίθηκος. ### beta 326 ἀναβάτης βάτι α· ὁ τῆς συκαμίνου καρπὸς 〈ὑπὸ Σαλαμινίων〉, καλεῖται δὲ καὶ ἅβρυνα ἢ μόρα q βατίδε ς· εἶδος ἰχθύος πλατύ, [ἢ βατία]· διαφέρει δὲ τοῦ βάτου ἰχθύος, ὡς Ἀριστοτέλης ποιεῖ φανερόν q Βατίει α· πόλις Τρωϊκή (Β 813) βατιάκ η· φιάλη. ### beta 330 οἱ δὲ εἶδος ποτηρίου Βατιῆθε ν· ἐκ δήμου Βατῆς, τῆς Αἰγηΐδος φυλῆς † βάτηρο ς· ἐξ ἐχίνου σφάκελος * βατό ν· βάσιμον, ἐν ᾧ δύναταί τις ἐπιβαίνειν AS βάτινο ς· δαυλός. ### beta 334 Μεσήνιοι βάτος καὶ βατί ς· ἰχθύες διαφέρουσιν ἀλλήλων. ### beta 335 καὶ ἀκάνθης εἶδος * βατό ς· διαπεράσιμος AS τόπος Σ ἡ δὲ ἄκανθα βάτος * βαπταῖ ς· πορφυρίσιν n [ἢ ὁδοί] βατταρισταῖ ς· τοῖς βατταρίζουσιν βατεῖ ν· πορεύειν. ### beta 339 πορεῖν * βαττολογί α· ἀργολογία. ### beta 340 ἀκαιρολογία (vg) * a) βάτρα AS 〈καὶ b) βάττος 〉· S βάσις 〈καὶ〉 βασιλεύς (Hdt. ### beta 341 4,155,2) ASn βάτραχο ς· ἐσχάρας εἶδος βατραχί ς· ἱματίου εἶδος (Ar. ### beta 343 Eq. 1406) βατραχί ς· ἱματίου χρῶμα, ὃ βάπτεται ὑπὸ βατραχίου πόας q βατραχίσκο ι· μέρος τι τῆς κιθάρας βατταρίζει ν· ἐμοὶ μὲν δοκεῖ κατὰ μίμησιν τῆς φωνῆς πεποιῆσθαι, ὡς τὸ ποππύζει ν. ### beta 346 λέγουσι δέ τινες ἀπὸ Βάττου τοῦ ἰσχνοφώνου πεποιῆσθαι, ᾧ καὶ ἡ Πυθία εἶπεν· ‚Βάττ’ ἐπὶ φωνὴν ἦλθεσ‛ ἔστι δὲ 〈ἀσήμωσ〉 φθέγγεσθαι, ποππύζειν, τραυλίζειν. q * βατταρισμοῖ ς· φλυαρίαις (vg) AS [ βάττικε ς· γυναῖκες. ### beta 348 Βοιωτοί] Βάττο ς· βασιλεύς, τύραννος· Λίβυες. ### beta 349 —τραυλόφωνος, ἰσχνόφωνος (Hdt 4, 155) Βάττου σίλφιο ν· παροιμία ἐπὶ τῶν τὰς ὑπερβαλλούσας τιμὰς εὑρισκομένων. ### beta 350 Μετενήνεκται δὲ ἀπὸ τοῦ Κυρηναίους ἑνὶ τῶν Βαττιαδῶν μεταδοῦναι ἐξαίρετον σίλφιον, ὃ ἐκτετίμηται παρ’ αὐτοῖς, ὥστε καὶ ἐν τῷ νομίσματι ὅπου μὲν Ἄμμωνα, ὅπου δὲ σίλφιον ἐγκεχαράχθαι Βάττου σκοπι ά· χωρίον Λιβύης, ἀπὸ Βάττου βᾶ ϋ· εἶδος ἄνθους βαυβ ᾷ· κοιμίζει βαυβᾶ ν· καθεύδειν (Eur. ### beta 354 fr. 694? trag. ad. 165?) βαυβυκᾶνε ς· πελεκᾶνες Βαυβ ώ· τιθήνη Δήμητρος. ### beta 356 ps σημαίνει δὲ καὶ κοιλίαν, ὡς παρ’ Ἐμπεδοκλεῖ (fr. 153) βαΰζει ν· * ὑλακτεῖν (ps) ἀσαφῶς λέγειν (Aesch. ### beta 357 Ag. 449?) * [ βρύκε ι· μασᾶται] gA βαυκ ά· ἡδέα (Arar. ### beta 359 fr. 9) βαυκαλᾶ ν· κατακοιμίζειν. ### beta 360 ⸤ τιθηνεῖν 〈τὰ〉 παιδία μετ’ ᾠδῆς p κοιμίζειν [ βαυκανήσετα ι· [βοήσεται. ### beta 361 ] βοήσει] βαυκαλιζόντω ν· τιθηνούντων βαυκίδε ς· εἶδος ὑποδήματος γυναικείου q βαυκίζεσθα ι· θρύπτεσθαι gp βαυκιζόμενο ν· τρυφερὸν καὶ ὡραϊστήν (Alex. ### beta 365 222,9) g βαυκίσματ α· τρυφερώματα g βαυκισμό ς· Ἰωνικὴ ὄρχησις. ### beta 367 καὶ εἶδος ᾠδῆς πρὸς ὄρχησιν πεποιημένον βαύν η· κάμινος ἢ χωνευτήριον βαῦνο ι· χυτρόποδες καὶ κάμινοι. ### beta 369 ἔνιοι δὲ καὶ ἐφ’ ὧν ἐπικαθίζουσι * βαῦνο ς· χυτρόπους A βαφ ά· ζωμός. ### beta 371 Λάκωνες βάφιο ν· ὀξύβαφον. ### beta 372 Ταραντῖνοι * βακχεί α· τελετὴ ἐν ὀρχήσει gn χορεία † βάχθε ι· τέλμα ὕδατος. ### beta 374 ἢ βάθος βάψα ς· δεύσας. ### beta 375 πλεύσας, ἢ τὴν κώπην βάψας (Ar. fr. 225?) * βδάλλε ι· ἀμέλγει βδαλο ί· ῥαφίδες θαλάσσιαι. ### beta 377 καὶ φλέβες κρισσώδεις βδάλλητα ι· θηλάζηται, ἢ ἀμέλγηται (Hippocr. ### beta 378 ) βδαρο ί· δρύες, δένδρα * βδέλλ α· εἶδος σκώληκος (Prov. ### beta 380 30,15) ἢ βδέλλιον AS [ βδέλεσθα ι· κοιλιολυτεῖν] * βδελυγμίαι ς· δυσωδίαις (vgAS) βδελυγμία ι· ναυσίαι S βδελυκτό ς· μισητός P ἐξουδενημένος (Prov. ### beta 384 17,15. 2. Macc. 1,27) καὶ βδελυρός βδελύξετα ι· 〈μισήσει〉 (Hippocr. ### beta 385 aff. mul. 1,39) S * βδελυρ ά· μίσους ἀξία vgAS * βδελυρο ί· μισητοί, (vgAS) κακοί, ἐξουδενημένοι (Dem. ### beta 387 21,123) βδελυρῶ ν· ὑφορωμένων, μισητῶν [ βδελύσσεσθα ι· κενοῦσθαι τὴν κοιλίαν] * βδελυσσόμενο ι· μισοῦντες AS * βδελύττετα ι· μισεῖ gn ὑφορᾶται (Ps. ### beta 391 5,7?) βδύλλω ν· τρέμων. ### beta 392 ἢ βδέων * βδύλλει ν· δεδιέναι, τρέμειν AS ἢ βδεῖν S * βδέννυσθα ι· κενοῦσθαι κοιλίαν gASph * βεβάασ ι· βεβήκασιν. ### beta 395 AS ἐνεστήκασι. παρεληλύθασι (Β 134) βεβαδικώ ς· παρών * βεβαία ν· ἀσάλευτον, μένουσαν (Hebr. ### beta 397 6,19; 2. Petr. 1,19) vgAS * βέβαιο ν· ἀσάλευτον, ἀσφαλές, ἀμετάβλητον (vg) βεβαι ῶ· κυρῶ βεβαιώσεως δίκη ν· τὸ ἐπὶ τῶν ὠνησαμένων τὸ μετὰ ταῦτα ἀμφισβητούμενον q * βέβακε ν· οἴχεται. ### beta 401 ⸤ ἀπέθανεν (Eur. Or. 971) AS βέβακτα ι· εἴρηται (θ 408) S βεβάμε ν· βεβηκέναι (Ρ 359) † βέβασι ς· τὸ εὐζόμενον * βεβαώ ς· βεβηκώς vgAS ἱστάμενος (Ξ 477) βεβῶσ α· βεβηκυῖα. ### beta 406 ἢ περιβεβηκυῖα (υ 17) βέβηκε ν· οἴχεται. ### beta 407 τέθνηκε, πεπόρευται (Eur. Alc. 393. Or. 971 ..) βέβηκ α· ἵσταμαι * βεβήκε ι· ἐπορεύετο (Α 221) AS ἥδραστο, πεπαγίωτο (Ρ 137) vgAS * βεβηκό ς· ἀσφαλές gAS βεβηκότα ς· βεβαίως ἐνεστηκότας βέβηλο ν· τὸ μὴ ἱερὸν καὶ ἄθεον. ### beta 412 καὶ ἀβέβηλον· 〈τὸ θεῖον〉 q * βέβηλο ς· ἀνίερος. ### beta 413 g ἀμύητος (hebr. 12,16?) g Pp * βεβηλοῦντα ι· μιαίνονται. ### beta 414 ASn ἁμαρτάνουσιν (Ps. 9,26) AS βεβίηκ ε· βεβίασται (Κ 145) S * βεβίωκ α· ἔζησα (Dem. ### beta 416 18,10) vgAS βεβιωμέν α· ἃ ἐπράξαμεν (Dem. ### beta 417 18,265) (p) βεβλημένο ς· τετρωμένος (Λ 591 etc. ### beta 418 ) * βεβλήκε ι· ἔβαλε (Δ 108) n βέβλεσθα ι· μέλειν. ### beta 420 φροντίζειν βέβλη ν· μέλειν βεβλιχασμένο ν· μεμολυσμένον Βεθη λ· οἶκος θεοῦ p βέβλωκε ν· ἠρεμεῖ. ### beta 424 φύεται, 〈φαίνεται〉 q βεβολημένο ς· βεβλημένος. ### beta 425 ASn [βεβουλευμένος.] ἠπορημένος. τεταραγμένος (Ι 9) ἢ ⸤ τετρωμένος (κ 247) S βεβολήατ ο· τέτρωντο (Ι 3) βεβοημέν α· διαβόητα (Hdt. ### beta 427 3,39?) * βεβουκόλημα ι· πέπαιγμαι πεπλάνημαι vgAS βεβράδ α· ἀθερίνην βεβράξαντ α· συντόνως κεκραγότα. ### beta 430 Λέγουσι γὰρ τὸ ἔνδον τῶν σιαγόνων μέρος βέβρηκας βεβρασμένω ν· [εἱμαρμένων. ### beta 431 ] τετιναγμένων βέβρηκε ς· τὸ ἔνδον τῶν σιαγόνων μέρος βεβρενθυμένο ν· παρὰ Ἱππώνακτι (fr. ### beta 433 109 B.) ὀργιζόμενον βεβρίθασ ι· βεβαρημέναι εἰσίν, οἱ δὲ πεπληρωμέναι. ### beta 434 Βρῖθος γὰρ τὸ βάρος καὶ ἡ ἰσχύς (o 334) * βέβριθ ε· βεβάρηται (Π 384) gSn * βεβριθυῖα ι· βαρεῖαι, ἰσχυραί (v. ### beta 436 l. Δ 282) (g)AS * βεβριθώ ς· βαρούμενος (vg) ASn βεβρεγμένο ς· ὑπομεθύων (Eubul. ### beta 438 fr. 126) βέβρο ξ· ἀγαθός, χρηστός, καλός βεβρό ς· ψυχρός, τετυφωμένος (Hippon. ### beta 440 fr. 71 Kn.) βεβροτωμέν α· ᾑματωμένα, μεμολυσμένα (λ 41) * βέβρυχε ν· ἤχησε (ε 412) gASn βεβρυχότε ς· †θυμοφονοῦντες βεβρώθοι ς· καταφάγοις (Δ 35) ASn βεβυκῶσθα ι· πεπρῆσθαι, 〈παρὰ〉 Θετταλοῖς βεβυλλῶσθα ι· βεβύσθαι * βεβυσμέν η· πεπληρωμένη AS πεφραγμένη (vg) βεβυσμένο ν· πλῆρες (δ 134) * βεβῶτ α· βεβηκότα gAS † Βεβέηκο ς· ὁ Ἠριδανὸς ὑπὸ τῶν Ἐνετῶν βειέλοπε ς· ἱμάντες, p οἷς ἀναδοῦσι Λακεδαιμόνιοι τοὺς νικηφόρους [ βυίκα ς· μακράν] βεικάδε ς· δέρματα θρεμμάτων νόσῳ θανόντων. ### beta 453 Λάκωνες βείκατ ι· εἴκοσι. ### beta 454 Λάκωνες * Βεζέ κ· ἀστραπή (g) τις. ### beta 455 Ἰεζεκιήλ (Ezech. 1,14) βιβάσθω ν· κατ’ ὀλίγον προβάς (Π 534) βειλαρμοστά ς· ἰλάρχας. ### beta 457 Ταραντῖνοι βεί ῃ· ζήσεις S, βιώσεις, ⸤ βιώσῃ S, πορεύσῃ (Π 852 Ω 131) βείομα ι· πορεύσομαι. ### beta 459 ζήσομαι (Ο 194 Χ 431) βείομε ν· πορευθῶμεν. ### beta 460 ζήσωμεν βείρακε ς· ἱέρακες βειρακ ή· ἡ ἁρπακτική βείρι ξ· ἔλαφος βειρό ν· δασύ βεικηλ ᾶ· νωχελῆ. ### beta 465 ἀχρεῖα. Λάκωνες βινεῖ ν· παρὰ Σόλωνι τὸ βίᾳ μίγνυσθαι. ### beta 466 τὸ δὲ κατὰ νόμον ὀπύειν βινητιᾶ ν· τὸ πασχητιᾶν. ### beta 467 καὶ τὸ ὄρεξιν ἐπὶ συνουσίαν ἔχειν βεί ω· πορευθῶ (Ζ 113) [ βείωντα ι· καταπονῶνται] βεικού ς· τοὺς πίθους (Hdt. ### beta 470 1,194,2) βεκά ς· μακράν βεκό ς· ἄρτος. ### beta 472 [ἢ ἄβητος]. Φρύγες (Hdt. 2,2,3) † βεκῶ ς· μακρόθεν βεκκεσέληνο ς· σεληνόπληκτος (Ar. ### beta 474 Nu b. 398) βεκό ς· ἀνόητος βέλ α· ἥλιος, gASn καὶ αὐγή, S ὑπὸ Λακώνων βελά ς· εἴρων, καὶ καταγελαστής * Βελβίν α· κώμη Λακωνική (Hdt. ### beta 478 8,125) np Βελέβατο ς· ὁ τοῦ πυρὸς ἀστήρ. ### beta 479 Βαβυλώνιοι βελεβέκ η· βελόνη. ### beta 481 [ Βελγαῖο ς· ἀπὸ πόλεως Βέλγης] * βέλεμν α· βέλη, vgAS τόξα (Ο 484) βελέω ν· βελῶν (Δ 465) βέλε α· βέλη (Θ 67) βέλεκκο ς· ὄσπριόν τι ἐμφερὲς λαθύρῳ μέγεθος ἐρεβίνθου ἔχον (Ar. ### beta 485 fr. 755) βελάσετα ι· ἡλιωθήσεται [ βέλλα ι· ῥαφίδες θαλάσσιαι] βέλλει ν· μέλλειν Βέλλερο ς· ὑπὸ Βελλεροφόντου κτανθείς. ### beta 489 ἢ ὁ Βελλεροφόντης βέλλιο ν· ἀτυχές. ### beta 490 Κρῆτες * βέλια ι· 〈διάβολοι〉 S εὐκίνητοι AS Βελία ρ· δράκων (2 Cor. ### beta 492 6,15) βέλλι ρ· τρυφαλίς. ### beta 493 Λάκωνες * βεελφεγώ ρ· εἴδωλον 〈τοῦ Βήλ〉 (Ps. ### beta 494 105,28) n βελλούνη ς· τριόρχης. ### beta 495 Λάκωνες βελονοποικίλτη ς· ὁ τῇ ῥαφίδι ὕφη ποιῶν καὶ ζωγραφῶν βέλο ς· μάχαιρα. ### beta 497 ⸤ τραῦμα. (Θ 513) gn ἀκίς. καὶ πᾶν τὸ βαλλόμενον. (Μ 458) καὶ τὴν ἀλγηδόνα (n) βέλος λέγει (Λ 269 Ξ 439) Βέλτ η· χωρίον Φρυγιακόν * βέλτερο ν, βέλτιον, κρεῖσσον, AS ἄμεινον, κάλλιον βελτιωτέρα ς· τὰς βελτίους. ### beta 500 Τελέσιλλα (fr. 6) † βελτό ς· ὁ βλητός βέμβι ξ· ῥόμβος. ### beta 502 στρέβλα. δίνη. ἢ συστροφὴ ἀνέμου βέμβικος δίκη ν· ῥόμβου τρόπον. ### beta 503 ἐπὶ τοῦ φεύγοντα μὴ 〈ἐπ’〉 εὐθείας τὴν φυγὴν ποιεῖσθαι, ἀλλ’ εἱλεῖσθαι [ βεμε ῖ· δονεῖ] βεμβικίζε ι· ῥομβεῖ. ### beta 505 στρέφει. διώκει [ βεμβεύε ι· δινεύει] βεμβίδιο ν· ἰχθύδιον λεπτόν βέμβλωκε ν· ἐντυγχάνει. ### beta 508 ἕστηκε. πάρεστι [ βεμόλετ ο· ἐφρόντισε] βεβροντῆσθα ι· παραπεφρονηκέναι [ βεμβρό ς· τετυφωμένος. ### beta 511 πάρετος] βέμβι ξ· κῶνος. ### beta 512 [συστροφὴ ἀνέμου. ῥόμβος. στρέβλα] * τροχός vgAS βεμβρε ῖ , βεμβρεύε ι· δινεύει Βενδῖ ς· ἡ Ἄρτεμις, Θρᾳκιστί· παρὰ δὲ Ἀθηναίοις ἑορτὴ Βενδίδεια * βένθεσ ι· βάθεσι (Α 358) vgAS βένθο ς· βάθος. ### beta 516 πυθμήν βερβίνι α· ξύλα καθηλωμένα, ἐξ ὧν τὰς ληκύθους ἐκρέμων (Hermipp. ### beta 517 ). οἱ δὲ γένος τι Ἀρκαδικὸν τοὺς Βερβενίους Βεργαῖο ς· ὁ ἀπὸ πόλεως βέργης (Alex. ### beta 518 ) Βέργιο ς· ποταμὸς ἐν Λιβύῃ * βέρεθρο ν· βάθος. ### beta 520 (Θ 14) ASP βάραθρον. κατώτατον. ἔσχατον (Greg. Naz. c. 1,2,9,9. 2,1,1,502 ..) ἢ πηλώδης τόπος. ⸤ ἢ κοίλωμα καταχθόνιον (gn) Βερεκύνδα ι· δαίμονές τινες [καὶ ῥόμβοι] Βερεκύντα ι· Φρυγῶν τι γένος. ### beta 522 καὶ πρότερον Βερεκυντία ἡ Φρυγία. καὶ αὐλὸς Βερεκύντιος Βερέκυντα βρόμο ν· Φρύγιον αὐλόν. ### beta 523 Σοφοκλῆς Ποιμέσιν (fr. 470) Βερεκυντία ς· ἄνεμος οὕτως καλούμενος Βερενίκης [ * Βερονίκη· πόλις ASn] πλόκαμο ς· τοῦτον κατηστερίσθαι φησὶ Κόνων. ### beta 525 καὶ βόλος δέ τις ἀστραγάλων οὕτω καλεῖται Βερενικίδα ι· δῆμος Πτολεμαΐδος φυλῆς Βερενικίδε ς· 〈εἶδοσ〉 ὑποδήματος γυναικείου Βερενίκιο ν· εἶδος βοτάνης βέρκιο ς· ἔλαφος, ὑπὸ Λακώνων [ βρέκτα ι· φυσσῆται] βερκνί ς· ἀκρίς βερνώμεθ α· κληρωσώμεθα. ### beta 532 Λάκωνες βέῤῥη ς· δραπέτης βεῤῥό ν· δασύ βεῤῥεύε ι· δραπετεύει † βερρέα ι· κληρῶσαι † βερωνετῶ ν· ἀλλὰ ἀνετῶν βέσκερο ι· ἄρτοι, ὑπὸ Λακώνων βεστό ν· ἔσθος καὶ . ### beta 539 . ὁ τῶν †ἐθῶν ἔμπειρος. Λάκωνες δὲ βεστηκότα ἕσσαντα [ βέτεθρο ν· βάθος] βέτη ς· τὸ ἀπόκρυφον μέρος τοῦ ἱεροῦ βεῦδο ς· στέμμα τι, καὶ ἱμάτιον γυναικεῖον (Sapph. ### beta 542 fr. 155) καὶ πόλις. καὶ ἄγαλμα β ῆ· ἔβη, ἐπορεύθη (Β 665?) [ βεβῆσα ι· τὸ βιῶσαι, βιῶναι] βηβή ν· πρόβατον βήζε ι· φωνεῖ βῆ δ ’ ἄ ρ’· ἐπορεύθη (Β 16) * βῆ δ έ· ἐπορεύθη δέ (Α 34) ASg βῆκ α· ἀναδενδράς βῆθ ι· βάδιζε. ### beta 550 μέτρει 〉βῆμ α· πρόβατα (Ε 140) βήκ η· χίμαιρα βηκώνιο ν· εἶδος βοτάνης βὴ λέγε ι· βληχᾶται. ### beta 554 ἢ θύει (Aristoph. fr. 642) βήλημ α· κώλυμα. ### beta 555 φράγμα ἐν ποταμῷ. Λάκωνες Βῆλθι ς· ἡ Ἥρα. ### beta 556 ἢ Ἀφροδίτη βηλήσσε ι· βληχᾶται βῆλο ς· οὐρανός Sn 〈βαρυτόνωσ〉 καὶ Ζεὺς An 〈καὶ〉 Ποσειδῶνος υἱός nq βηλό ς· οὐδὸς οἴκου. ### beta 559 ἀπὸ τοῦ βαίνεσθαι. * ὁδός v σταθμός q * βηλο ῦ· σταθμοῦ (Α 591) vgAS † βλοσέμε ν· σκοτωθῆναι * βηλ ῷ· βαθμῷ. ### beta 562 ⸤ βατῆρι. οὐδῷ (Ψ 202) AS βῆμ α· πλείονα μὲν σημαίνει κοινότερον· 〈ἐστὶ〉 δὲ οὕτως καὶ τὸ λογεῖον, ὥσπερ 〈καὶ τὸ〉 ἐν ἐκκλησίᾳ καὶ δικαστηρίῳ. ### beta 563 σημαίνει δὲ καὶ τὸ [κύκλημα γράφεται δὲ καὶ] ἐκκύκλημα. ἦν δὲ καὶ ἐν Ἀρείῳ πάγῳ 〈βῆμα〉 q [ βῆνο ς· κιβωτός] βηματίζε ι· τὸ τοῖς ποσὶ μετρεῖν. ### beta 565 ἔστι δέ πως ἡ λέξις Μακεδονική † βηνῶσ α· ἡ φωνὴ τῶν προβάτων βή ξ· βηχίον βή ρ· τὸ φρέαρ. ### beta 568 Σύροι βήρβ η· κωδία μήκωνος βήρα ξ· μάζα μεγάλη βηράνθεμο ν· νάρκισσος. ### beta 571 οἱ δὲ τηράνθεμον λέγουσι βήρηκε ς· μάζαι ὀρθαί. ### beta 572 οἱ δὲ ἁπλῶς μάζας. ἄλλοι μάζας ἄνωθεν κέρατα ἐχούσας q ........ βηρίδε ς· ὑποδήματα, ἃ ἡμεῖς ἐμβάδας λέγομεν βῆ ῥ ’ ἴμενα ι· ὥρμησεν ἰέναι (π 341. ### beta 574 ρ 604) βηρίχαλκο ν· τὸ μάρανθον. ### beta 575 Λάκωνες βηρυσσεύει ν· σπείρειν βηρύ ς· ἰχθύς βήρυλλο ς· * λίθος (Tob. ### beta 578 13,17) AS ἢ βοτάνης εἶδος βῆσσα ι· κλίμακες, κοιλίαι. ### beta 579 καὶ ὑδρηλοὶ τόποι. κρημνοί. καὶ τὰ βάσιμα ὄρη. καὶ πόλις (Β 532) καὶ βάσιμοι τόποι τῶν ὀρέων βήσσα ς· ὁμοίως βήσατ ο· ἐπέβη (Γ 262) * βήσσῃ ς· τόποις βασίμοις τῶν ὀρέων (Γ 34) AS * βήσετα ι· ἀποβήσεται (Β 339) vAS * βησίο ν· ποτήριον AS βήχιο ν· βοτάνης εἶδος (Hippocr. ### beta 585 art. 63) * βήσομε ν· ἐπιβιβάσομεν, ἐμβιβάσομεν (Α 144) AS βητάρμονε ς· ὀρχησταί, [οἱ διὰ τῶν ποδῶν ὀρχούμενοι. ### beta 587 ] ἀπὸ τοῦ ἡρμοσμένως βαίνειν (θ 250) q(n) βηχίο ν· νόσος ἐν λάρυγγι * βί α· δύναμις AS ἰσχύς. ### beta 589 ⸤ ἀνάγκη P βιάζετα ι· βιαίως κρατεῖται (Λ 588) * βίαιο ς· παράνομος AS βία πυρό ς· δύναμις n πυρός, ἢ ἀνάγκη βιάτω ρ· κυάθιον μικρόν, ἤγουν κοχλιάριον βιᾶτα ι· γυναῖκας βιάζεται * βιβάζε ι· ὀχεύει. ### beta 595 gAS ἐπὶ τῶν θρεμμάτων. ὑβρίζει βιβά ς· βαίνων. ### beta 596 ἕρπων. * διαβαίνων (Η 213) AS * βίβασι ς· κοίτη. ### beta 597 στιβάς AS * βιβάσθω ν· διαβαίνων (Ν 809) S * βιβλί α· βυβλία. ### beta 599 AS ἐπιστολαί * βιβῶντ α· διαβαίνοντα (Γ 22) AS βίδη ν· εἶδος. ### beta 601 κροῦμα. Σοφοκλῆς Ἀκρισίῳ (fr. 57) [ Βηρσαβε έ· μήτηρ Σολομῶντος. καὶ τόπος περὶ τὴν ὀρεινὴν τῆς Παλαιστίνης]· ‚ ὡς ἐπιψάλλειν βίδην τε καὶ ξυναυλίαν ...‛ ἄλλοι βίθυν [ βιζῆα ι· κοῖται. ### beta 602 στιβάδες S] βίην Ἡρακληείη ν· περιφραστικῶς τὸν Ἡρακλέα (Ε 638 etc. ### beta 603 ) S * βί ῃ· δυνάμει. ### beta 604 AS [ἢ δύναμις] (Α 430) * βίηφ ι· δυνάμει. ### beta 605 βίᾳ (α 403) AS. [ὡς Πολέμων (p. 94 P.) ἐν Ἐρατοσθένους Ἐπιδημίᾳ] Βῖκα ς· σφίγγας * βῖκο ς· στάμνος ὦτα ἔχων (Ier. ### beta 607 19,1) vgAS * βιμβικίζετα ι· περικρούεται vgAS Βίβλινο ς· εἶδος οἴνου (Hes. ### beta 609 op. 589) καὶ γένος ἀμπέλου ἐν Θρᾴκῃ. καὶ ὁ παλαιὸς οἶνος. Ἐπίχαρμος (fr. 174) δὲ ἀπ’ ὀρῶν Βιβλίνων. ἔστι δὲ Θρᾴκης q βιοῖ ο· τοῦ τόξου (Α 49) * βιό ν· τόξον (Κ 260) n βιό ς· τόξον ἀπὸ τῆς κατὰ τὴν ἔντασιν βίας (Δ 125) * βίο ς· ζωή P, περιουσία * βιότοι ο· τῆς ζωῆς (Δ 170) S βιοτεύει ν· τὸ ζῆν. ### beta 615 Θουκυδίδης (1,130,1) * βιοτῆ ς· ζωῆς vg βιοτεύω ν· συνζῶν. ### beta 617 συναναστρέφων βιοῦν καὶ βιοτεύει ν · βιοῦν μὲν τὸ διάγειν, τὸ ζῆν, βιοτεύειν δὲ τὸ πορίζειν τὰ πρὸς τὸν βίον * βίοτο ς· τὸ ζῆν, ἢ ⸤ ζωή. ### beta 619 S καὶ τὰ πρὸς τὸ ζῆν· Σ βίοτον κατακείρειν (Δ 686) [ βιοῤῥό ς· δουλεία] βίον μεμαγμένο ν· ἐπὶ τοῦ εὐδαίμονος βίου βιότο υ· βίου (ξ 527) βιόσσα ο· τὸ ζῆν ἔδωκας, βιῶσαι ἐποίησας (θ 468) βιόωντα ι· καταπονοῦσι. ### beta 624 βιάζονται (λ 503) βιπτάζει ν· ἐπιβάπτειν (Epich. ### beta 625 fr. 175) βίῤῥ η· πυράγρα. ### beta 626 οἱ δὲ δρέπανον βίῤῥο ξ· δασύ. ### beta 627 Μακεδόνες βιῤῥωθῆνα ι· ταπεινωθῆναι βίσβη ς· δρέπανον ἀμπελοτόμον λέγουσι Μεσάπιοι. ### beta 629 καὶ ἑορτὴν Βισβαῖ α, ἣν ἡμεῖς κλαδευτήρια λέγομεν Βίσσαιο ν· 〈τόπου〉 ὄνομα ἐν Ἰλίῳ· Πολέμων βίσκαρι ς· εἶδος βοτάνης βίστα ξ· ὁ βʹ 〈μετὰ〉 βασιλέα παρὰ Πέρσαις βιστήν η· ἡ καρδία Βιστονί ς· Θρᾳκίς [ Βίστρα ς· Θρᾴκιον ὄνομα] βιστιάριο ν· τόπος, ἐν ᾧ τὰ χρήματα τίθενται καὶ τὰ ἱμάτια †τοῦ κοινοῦ Βισύρα ς· ἥρως Θρᾷξ. ### beta 637 Θεόπομπος (115, 302 J.) δὲ Χερσοννησίτην λέγει [Βισσύρας] βίσχυ ν· ἰσχύν. ### beta 638 σφόδρα †ὀλίγον. Λάκωνες βιωμένω ν· βιαζομένων βεί ω· βῶ, πορευθῶ (Ζ 113) * βιώνη ς· ὁ τὰ δημόσια ἀγοράζων gAS βι ῳ· τῷ τόξῳ. ### beta 642 ἢ τῇ ζωῇ * βιῶνα ι· ζῆσαι (Κ 174) gSn * βιώτ ω· ζήτω (Θ 429) gAn βίὡ ρ· ἴσως. ### beta 645 σχεδόν. Λάκωνες βλα ί· βληχή. ### beta 646 Λάκωνες βλάβε ν· ἐσφάλησαν. ### beta 647 ἐστέροντο. ἐβλάβησαν (Ψ 545) βλάβετα ι· βλάπτεται (Τ 82) S * βλάβ η· λύμη. ### beta 649 φθορά (Eur. Hipp. 511) ASn βλάβο ς· βλάβη (Dem. ### beta 650 20,9? Hdt. 1,9,13) βλαβυρία ν· εἰκαιολογίαν βλαβύσσει ν· βλάπτεσθαι βλαγί ς· κηλίς. ### beta 653 Λάκωνες * [ βλαδ ά· ἄωρα. ### beta 654 μωρά. AS ὠμά] βλάδα ν· νωθρῶς * βλαδαρ ά· ἄωρα. ### beta 656 μωρά. ὠμά AS βλαδαρό ν· ἐκλελυμένον. ### beta 657 χαῦνον βλαδό ν· ἀδύνατον βλαδεῖ ς· ἀδύνατοι, ἐξ ἀδυνάτων βλάζει ν· μωραίνειν βλαβύρε ι· πτερύσσεται βλάθρο ν· φυτὸν πτέρει ὂν ὅμοιον, ὅπερ ἔνιοι βλάχνον * [ βλαιμάζει ν· ψηλαφᾶν. ### beta 663 δοκιμάζειν, πειράζειν] AS βλᾶκα καὶ βλακεύει ν· τὸν ἀργὸν καὶ ἀργεῖν Ἀθηναῖοι. ### beta 664 ἔνιοι προβατώδη * βλᾶκ α· μωρόν A βλακεία ς· ἰχθὺς ποιός βλακεύε ι· διατρίβει. ### beta 667 ληρεῖ, μωραίνει. νωθρῶς τι ποιεῖ. * ῥᾳθυμεῖ. μαλακίζεται AS * βλακεί α· μαλακία ASPn βλακεύει ν· μωραίνειν. ### beta 669 εἴρηται δὲ ἀπὸ ἰχθύος τοῦ καλουμένου βλακός βλακικώτερ α· εὐηθικώτερα * βλά ξ· μωρός. ### beta 671 ἀπό τινος ἰχθύος δυσώδους. S ἢ ὁ διὰ νωθείαν ἡμαρτηκὼς ἐν τοῖς προδήλοις AS * βλάσκε ι· [λέγει. ### beta 672 ] καπνίζει AS βλασκεία ς· ἰχθὺς ποιός βλαστ ά· βλαστήματα. ### beta 674 S πλαταγώνια. Σικελοί [ βλαστάζει ν· βλιμάζειν. ### beta 675 ] [οἱ αὐτοί] βλά ξ· ἀργός. ### beta 676 τρυφερώδης. μαλθακός βλάστη ν· φυήν. ### beta 677 βλάστημα. βλαστός βλαταγίζουσ α· ἐπικροτοῦσα [ βλάνο ς· τυφλώδης] * βλάττα ν· χόρτος. ### beta 680 AS ἢ λάχανον S βλαττο ῖ· παιδαριεύεται * βλαύτι α· σανδάλια vgAS [ βλαχά ν· ὁ βάτραχος] βλᾶχρο ν· πόα τις βλάστα ν· βλάστησιν, Κύπριοι βλαῦδε ς· ἐμβάδες, κρηπῖδες, σανδάλια, ὑποδήματος . ### beta 686 .. [οἱ δὲ βλακεύ ς] Βλαύτ η· τόπος Ἀθήνησι βλαυτοῦ ν· ὑποδέειν. ### beta 688 ἢ πλήσσειν σανδαλίῳ, οἱ δὲ ὑποδήματι (Men.) † βλεερε ῖ· οἰκτείρει. ### beta 689 Βοιωτοί βλείη ς· (Epich. ### beta 690 fr. 219) βληθείης. καὶ βλεῖο (Ν 288) ὅτι† βλέθρα ν· λεῖον ἰχθύν βλεκέμυξο ς· βλακώδης. ### beta 692 μυξώδης. εὐαπάτητος * βλεμεαίνει ν· γαυριᾶν, (AS) ἐπαίρεσθαι. ### beta 693 πεποιθέναι. εὐθυμεῖν. χαίρειν. πιστεύειν. ἀφρίζειν. ὀργίζεσθαι (Greg. Naz. c. 1,2,9, 113 [37,676]) βλέν α· μύξα. ### beta 694 οἱ δὲ διὰ τοῦ π πλένα καὶ πλέννα τὰ ἀσθενῆ καὶ δυσκίνητα βλεννό ν· νωθῆ. ### beta 695 μωρόν (Sophr. fr. 51) * † βλεόερο ν· βάθος. ### beta 696 δεσμωτήριον AS * βλεσό ς· παραλυτικός vgAS βλεπάζοντε ς· βλέποντες βλεπεδαίμω ν· ὁ ὑπὸ νόσου κατεσκληκὼς καὶ κακόχρους ὑπὸ δαιμόνων (Com. ### beta 699 ad. fr. 85; 3,415 K) βλεπετύζε ι· σκαρδαμύττει. ### beta 700 βλέπει βλέπησι ς· βλέψις (Ar. ### beta 701 fr. 757) βλιτόνου ν· βλιτώδη βλέτυγε ς· φλυαρίαι. ### beta 703 οἱ δὲ βλέκυγες βλέτυε ς· αἱ βδέλλαι βλεφαρίδε ς· αἱ ἐν τοῖς ὀφθαλμοῖς τρίχες † βλε ῖ· βλίσσει. ### beta 706 ἀμέλγει. βλίζει βλήδη ν· μετὰ τοῦ βάλλειν βλῆμ α· ἄρτος ἐντεθρυμμένος † βληθρή ν· τραχεῖαν. ### beta 709 οἱ δὲ ἁπαλήν βλιμάζει ν· ὑποθλίβειν τοὺς μαστούς βλήμενο ς· τετρωμένος (Δ 211) † βλῆνα ι· ἀληθεῖς βλῆ ρ· δέλεαρ. ### beta 713 τὸ δὲ αὐτὸ καὶ αἶθμα. παρὰ Ἀλκαίῳ ἡ λέξις βλῆρα ι· αἱ κνίδαι. ### beta 714 ἄλλοι χόρτον. οἱ δὲ τῶν ὀσπρίων τὴν καλάμην βλήσσανο ν· φυτὸν σχίνῳ ὅμοιον βλίσσ α· βότρυν ἡμιπέπειρον * βλῆσθα ι· βληθῆναι. ### beta 717 ⸤ τρωθῆναι (Δ 115) A βληστά ς· ὁ χερσαῖος σκορπίος βληστρισμό ς· ῥιπτασμός. ### beta 719 καὶ ἄλυσις (Hippocr. Epid. 1,26 β) βλητιε ῖ· καταβαλεῖ. ### beta 720 νικήσει βλητεύε ι· καταβάλλει * βλῆτ ο· ἐβέβλητο (Δ 518) n βλητό ς· ὁ ἀπόπληκτος βλήτροισ ι· τῆς ἁμάξης τροχοί. ### beta 724 σφῆνες. ἐμβλήματα. οἱ δὲ γόμφους καὶ συμβολὰς ἀξόνων (Ο 678) βλητρώσα ς· ἐμβαλών * βληχ ή· φωνὴ προβάτων (μ 266) vgPp βληχᾶτα ι· φωνεῖ βλήχημ α· μωρός. ### beta 728 προβατώδης * βληχήματ α· βοαὶ προβατώδεις AS βληχήσασθα ι· ὡς πρόβατα βοῆσαι * βληχρά ν· ἀσθενῆ (Ε 337?) AS βλῆχρο ς· πτέρις * βληχρό ν· ἀσθενές. ### beta 733 AS νωθρόν. ἁπαλόν. λελυμένον βλήχω ν · γλήχω ν· καὶ 〈γὰρ〉 οὕτως λέγεται. ### beta 734 ἔστι δὲ εἶδος βοτάνης. καὶ τὸ ἐφήβαιον (Ar. Lys. 89) βλιαρό ν· ἀβλεμές βλιβρό ν· λαγρόν βλίδε ς· ψεκάδες βλίκανο ν· βάτραχον. ### beta 738 καὶ βλίχαν βλικά ς· σύκου φύλλον [ βλιηχῶδε ς ] βλιχῶδε ς· παρὰ Ἱπποκράτει (cap. ### beta 740 vuln. 19) τὸ λελεπισμένον, καὶ καθαρόν βλιμάζει ν· τὸ τιτθολαβεῖν. ### beta 741 οἱονεὶ θλίβειν, [ἢ †βαστάζειν,] καὶ τὸ τοὺς ὄρνιθας ἐκ τῶν στηθῶν πειράζειν. Ἀριστοφάνης Ὄρνισιν (530) βλίμασι ς· ἡ τῶν τιτθῶν θλῖψις βλιμάξα ι· †βαστάσαι. ### beta 743 ἀτιμάσαι βλίμ η· προπηλακισμός. ### beta 744 ὕβρις βλινό ν· δαλόν βλί ξ· συνεχῶς βλίσα ι· καπνίσαι μελίσσας, S καὶ ἐξελάσαι τῶν σμηνῶν, ὑπὲρ τοῦ 〈τὸ〉 μέλι τρυγῆσαι Βλίσσιο ι· οἱ Βοιωτοὶ πρότερον οὕτως ἐκαλοῦντο βλιτάς (Men. ### beta 749 fr. 955) ... καὶ βλίτωνα ς· τοὺς εὐήθεις βλιτάχε α· παρὰ Ἐπιχάρμῳ (fr. ### beta 750 193). οἱ μὲν τὰ κογχύλια· οἱ δὲ τὰ ὑφ’ ἡμῶν σελάχια βλίταχο ς· βάτραχος * βλίττει ν· τὸ ἀφαιρεῖν τὸ μέλι ἀπὸ τῶν κηρίων (Plat. ### beta 752 rep. 8,564e) vgAS βλίτο ν· λαχάνου εἶδος βλίτυρι 〈καὶ σκινδαψός 〉· Ἰόβας τὸν σκινδαψὸν ὄργανον [ὂν] μουσικὸν ἀποδίδωσι, τὸ δὲ βλίτυρι χορδῆς μίμημα * βλοσυρό ν· φοβερόν. ### beta 755 g καταπληκτικόν (Η 212 Ο 608) (v)gS(P) * βλοσυρῶπι ς· καταπληκτικοὺς 〈τοὺσ〉 ὀφθαλμοὺς ἔχουσα (Λ 36) gASn * βλύδιο ν· ὑγρόν. ### beta 757 ζέον. gAS [ἢ ὑποδήματα] S * βλύζε ι· βρύει, πηγάζει, P ἀναβρύει ὕδατα * βλωθρ ή· εὐαυξής. ### beta 759 (Ν 390) AS ... ἢ 〈παρὰ τὸ〉 προβαίνειν καὶ ἄνω θρώσκειν * βλωμο ί· στραβοί vgAS * βλωμό ς· [ἰσχνή,] AS ψωμός (Call. ### beta 761 fr. 508) gAS * βλωρό ς· σύκου φύλλον AS * βλῶσι ς· παρουσία gAS * βλώσκε ι· ἀνατέλλει. ### beta 764 ἕρπει AS * βο ᾷ· κραυγάζει (Ξ 394?) AS * βοάγρι α· ἀσπίδας (Μ 22) S * † βοαδε ῖ· ὀκνεῖ S βόας αὔα ς· ξηρὰς βύρσας (Μ 137) * βοεία ς· βύρσας (Λ 842) S * βόεσσ ι· βουσί (Β 481) S βοέοισιν ἱμᾶσ ι· βοείοις (Ψ 324) βο ῆ· βύρσα. ### beta 772 ἀσπίς S * βοηδρομεῖ ν· μετὰ σπουδῆς παραγίνεσθαι (Eur. ### beta 773 Or. 1510) vgS * βοὴν ἀγαθό ς· ὁ κατὰ τὴν μάχην ἀνδρεῖος (Β 408) S βοηθήσω ν· βοηθῶν S * βοηθόο ν· κατὰ τὴν μάχην ταχύν (Ρ 481) S βόθρο ς· ὄρυγμα γῆς (Sirac. ### beta 777 21,10) * βολάω ν· βολῶν. ### beta 778 ἢ πληγῶν (ρ 283) gS * βόλβιτ α· ἀφόδευμα βοός vg * βόλβυθο ν· τὸ αὐτό S βολίδε ς· ἀκόντια. ### beta 781 λογχάρια (Sap. 5,21) S βολί ς· βέλος. ### beta 782 λόγχη· ἀκόντιον (Ierem. 9,7) vgS βολῇσ ι· τρώσεσι, πληγαῖς (ω 160) * βολίτοι ς· βολβίτοις (Ar. ### beta 784 Eq. 658) S βόλο ι· βολισμοί S βόλο ς· θήρα S παλμός. ### beta 786 βόλου ὄνομα. καὶ δίκτυον βόμβα ξ· τοῦτο παρεμβολοειδές ἐστι. ### beta 787 σημαίνει δὲ διασυρμόν (Ar. Thesm. 45?) βομβαύλιο ς· ὁ αὐλητής. ### beta 788 ἀπὸ τοῦ βομβεῖν (Ar. Ach. 866) βομβῆσα ι· ὡς περιστερὰ φωνῆσαι * βόμβησε ν· ἐψόφησεν (θ 190 etc. ### beta 790 ) gS Βομβυλεί α· ἡ Ἀθηνᾶ ἐν Βοιωτίᾳ * βόμβο ς· ἦχος, vg(P) ψόφος (P) (Pl. ### beta 792 Prot. 316a?) βόμβου ς· ἤχους, S ψόφους βομβοί α· ἡ κολυμβὰς ἐλαία, παρὰ Κυπρίοις βομβοιλαδόνα ς· †ἐνιαυτούς βομβρύζω ν· τονθρύζων. ### beta 796 βοῶν βομβρυνάζει ν· βρενθύεσθαι Βομβυλί α· κρήνη ἐν Βοιωτίᾳ βομβύλη ν· λήκυθον [ βόμβυκε ς· γένος αὐλῶν. ### beta 800 ἢ εἶδος ζώου πτερωτοῦ, κατὰ σφῆκα] βομβυλίδα ς· πομφόλυγας βομβυλιό ς· ποτηρίου γένος, κατὰ μικρὸν ποτὸν στάζοντος· ὅθεν διὰ τὸν ἦχον οὕτω κεκλῆσθαι (Antisth. ### beta 802 p. 20,1 Winck.) ἢ ζῶον, ἦχόν τινα ποιοῦν τοῦ γένους τῶν σφηκῶν (Isocr. 10,12). * ἢ μέλισσα μεγάλη. Sn ἢ μυῖα S βόμβυ ξ· στάμνος. ### beta 803 Λάκωνες. * καὶ αὐλοῦ εἶδος. S(g) καὶ ζῶον, ἀφ’ οὗ τὰ βομβύκινα ὑφάσματα συντελεῖται S(gn). ἔνιοι δὲ βομβύλιον οὕτω λέγουσιν· οἱ δὲ †ῥυμόν. * ἢ ἦχος βομβυλισμοῦ Sn βομβῶνα ς· βουβῶνας ( * ) βοῶντε ς· κραυγάζοντες (Act. ### beta 805 Apost. 17,6) † βομβυθυλεύματ α· τὰ μαγειρικὰ ἀρτύματα· κατεσκευασμένα· ἔνιοι τὸ σὺν τῇ ὄνθῳ ἀρτύειν βοώνητ α· τιμῆς βοῶν ἠγορασμένα. ### beta 807 [ἢ ἀνόσιος]. παρὰ Κυπρίοις δὲ ἀνόσιος βοὸς κέρα ς· τὸ περιτιθέμενον τῇ ὁρμιᾷ κέρας κατὰ τὸ ἄγκιστρον. ### beta 808 οἱ δὲ τρίχα (Ω 81) † βόοσκο ν· βουφορβόν. ### beta 809 ὀρεινόμον βοοσσόο ς· μάστιξ (Call. ### beta 810 fr. 301) καὶ βούτης βορ ά· θοίνη (Eur. ### beta 811 Or. 189) * βρῶσις (vg.) σῖτος * τροφή (Iob 38,39) (vgSP) * βοῤῥᾶ ς· ἄνεμος PS ψυχρός. ### beta 812 καὶ παγώδης vgS καὶ σκληρός, τροπικῶς καλούμενος διάβολος, ὁ παρὰ τὸ ὁρᾶσθαι ἐπιδέξιος (Prov. 27,16) * βόρβορο ς· ὀχετὸς δυσώδης (Ierem. ### beta 813 45,6) S βορβορυγ ή· ποιός τις ἦχος, ὃν καὶ κορκορυγὴν καλοῦσιν βορβορίζε ι· γογγύζει. ### beta 815 μολύνει. Κύπριοι βορβορωπό ν· αἰσχρόν, βορβόρῳ ἐμφερές βορβύλ α· πέμμα στρογγύλον διὰ μήκωνος καὶ σησάμης μεγέθους ἄρτου Βορέα ς· σκόλιόν τι ᾀδόμενον οὕτως ἔλεγον. ### beta 818 καὶ ὁ ἄνεμος Βορεαστα ί· Ἀθήνησιν οἱ ἄγοντες τῷ Βορέᾳ ἑορτὰς καὶ θοίνας, ἵνα 〈οὔριοι〉 ἄνεμοι πνέωσιν. ### beta 819 ἐκαλοῦντο δὲ Βορεασμοί βορέη ν· τὴν φῦσαν. ### beta 820 γράφεται δὲ καὶ βορῆ βορεῖο ν· γαστὴρ ἐσκευασμένη πως βορθαγορίσκι α· χοίρεια κρέα, καὶ μικροὶ χοῖροι βορθαγορίσκο ι. ### beta 822 Λάκωνες † βορη ά· βοτάνη πᾶσα [ βοῤῥᾶ ς· ἄνεμος ψυχρὸς παγώδης καὶ σκληρός, ὃς τροπολογούμενος σκαιὸς καὶ ἀποπομπαῖος λέγεται, ὃς σημαίνει τὸν διάβολον. ### beta 824 περὶ δὲ τῶν ἀσεβῶν ἐπιδέξιος] βόρμα ξ· μύρμηξ βόρμο ς· ὃν καὶ βρόμον λέγουσιν. ### beta 826 ἔστι δὲ τροφὴ τετραπόδων, τὸ πολλαχοῦ μὲν σπειρόμενον, ἐνίοτε δὲ καὶ αὐτομάτως φυόμενον [ βρότο ς· αἷμα. ### beta 827 μολυσμός. Ἄμβροτοι θεο ί· ἄναιμοι καὶ ἀμόλυντοι. Ἄμβροτοι θεο ί· ἀθάνατοι, τῷ ἄμοιροι εἶναι βρότου, τουτέστι αἵματος καὶ μολύσματος] * βορό ν· βρωτικόν gS καταβρῶσκον Sn βορό ς· πολυφάγος, S ἄπληστος. ### beta 829 καὶ ὁ ἐκ τῶν στεμφύλων ἐπὶ τῆς ἀρυστίδος ὁλκός. Λάκωνες βοῤῥάζω ν· ψοφῶν βορρᾶ ς· [ * βρώσεως SΣ ἢ] βορέας. ### beta 831 Πλάτων (Criti. 112 b v. l.) [ βορρό ν· βροτικόν] βοῤῥο ῦ· τοῦ βορέου. ### beta 833 ἡ γενικὴ παρὰ Ἀριστωνύμῳ (fr. 8, I 669) βορσό ν· σταυρόν. ### beta 834 Ἠλεῖοι βόρταχο ς· βάτραχος βόρμο ς· ἔνιοι δὲ τὴν ἱππάκην· ἔνιοι δὲ τὴν σιτώδη πόσιν Βορυσθένη ς· ὁ Ἑλλήσποντος. ### beta 837 ἔστι δὲ 〈καὶ〉 ποταμός * βόσι ς· βόσκησις vgS βοσκημάτω ν· θρεμμάτων q βοσκόμενο ν· δαπανώμενον n * βόσκω ν· τρέφων (Ierem. ### beta 841 38,10) g βοσκά ς· φασκάς †Λίβιοι βοσκέω ν· ὁ τροφεύς βοσκ ή· τροφή βόσκομε ν· τρέφομεν Βόσπορο ς· οὐ μόνον ὁ Σκυθικός, ἀλλὰ καὶ Θρᾴκιος οὕτως ἐκαλεῖτο (Soph. ### beta 846 Ai. 884) βοστρυχοειδ ῆ· πολυκαμπῆ βοστρύχι α· στέμφυλα βοστρυχίζετα ι· κοσμεῖται * βόστρυχο ι· πλόκαμοι vgS βοστρυχῶδε ς· τὸ [θάλπον, ἢ] θάλλον βοτ ά· βοσκήματα. ### beta 852 g κατὰ πάντων δὲ καὶ χερσαίων καὶ πτηνῶν καὶ ἐνύδρων καὶ ἀγρίων ζώων λέγεται, [δὲ] ἀπὸ τοῦ βόσκεσθαι βοτεῖ ν· βόσκειν βοτῆρ α· ποιμένα (Eur. ### beta 854 Andr. 281) (vgS) βότι ς· †βόλτιον (Sophr. ### beta 855 fr. 64) * βοτοῖσ ι· βοσκήμασι (Σ 521) (S) n βοτρύδι α· ἐνωταρίων εἶδος. ### beta 857 οἱ δὲ βότρυς. ἢ Θεσμοφοριαζούσαις (Ar. fr. 320,10) [ βοτρυδιό ν· κατὰ συντροφήν] * βοτρυδό ν· ἑτέρα τῆς ἑτέρας ἐχομένη, ὡς οἱ βότρυες τὰς ῥᾶγας ἔχουσιν g πυκνάς. ### beta 859 καὶ κατὰ συστροφήν. ἢ ⸤ συνηγμένοι ὁμοῦ (Β 89) n βοτρυμό ς· τρυγητός [ βοτιανείρ η· τροφὴν ἀνδράσι παρέχουσα] [ βοτύσ ι· βοσκήμασι] * βοτῶ ν· θρεμμάτων n βο ῦ· τὸ μέγα καὶ πολὺ δηλοῖ. ### beta 864 [Λάκωνες] βοῦ α· ἀγέλη παίδων. ### beta 865 〈Λάκωνεσ〉 βουαγετό ν· ὑπὸ βοῶν εἱλκυσμένον ξύλον. ### beta 866 Λάκωνες βουαγό ρ· ἀγελάρχης, ὁ τῆς ἀγέλης ἄρχων παῖς. ### beta 867 Λάκωνες βουάκρα ι· οἱ φοίνικες, ὑπὸ Λακώνων βουβάλιε ς· οἱ βούβαλοι (Hdt. ### beta 869 4,192,1). ἢ ἀστράγαλοι βουβάλιο ν· γυναικὸς κοσμάριον (Diph. ### beta 870 fr. 59 Nicostr. fr. 33) καὶ ἄγριος σικυὸς παρὰ Ἱπποκράτει βούβαλο ς· δορκάδιον. ### beta 871 καὶ μέγα καὶ πολύ [ βουβάρα ι· μεγάλαι βούβαρ α· μεγάλα βουβάρα ς· μεγαλοναύτης, παρὰ τὴν βᾶρι ν. ### beta 874 καὶ μέγα βάρος ἔχων καὶ αὐχηματίας ἢ ὁ μέγας καὶ ἀναίσθητος ἄνθρωπος] βούβαρι ς· νεὼς ὄνομα, παρὰ Φιλίστῳ (fr. ### beta 875 56,69 J.) βούβελ α· κρέα βόεια βουβίλι ξ· σιταποχία βούβοσι ς· πολυφαγία βουβωνιασκόπο ς· ὁ βουβῶνι ἐπᾴδων βουγάϊο ς· * μεγάλως ἐφ’ ἑαυτῷ γαυριῶν. ### beta 880 gS δηλοῖ δὲ καὶ ἀναίσθητον καὶ ἀλαζόνα καὶ μεγάλαυχον ἢ ἀγλαϊζόμενον (N 824) βούβρωστι ς· μεγάλη πενία. ### beta 881 λύπη (Ω 532). ζωύφιον. * μέγας λιμός vg λύμη. φθορά. φθόνος βουγενέω ν· τῶν μελισσῶν. ### beta 882 Καλλίμαχος· ‚ἁρμοῖ γὰρ Δανάου γῆς ἐπὶ 〈βου〉γενέοσ‛ (fr. 383,4), καὶ ἡ μέλισσα βουγενή ς, ὅτι ἐκ βοείων ὀστέων γεννᾶται βούγλωσσο ν· ἰχθὺς ποιός (Epich. ### beta 883 fr. 65). καὶ βοτάνης εἶδος βουδάκ η· ἡ βούπρηστις βουδεψήιο ν· τὸ βυρσεῖον Βούδειο ν· πόλις (Π 572) S Βούδιο ς· παρὰ Λυσίππῳ τὸ ὄνομα· κύων δέ τις ἐβόα δεδεμένος ὥσπερ Βούδιος (fr. ### beta 887 8, I 702). Σέλευκος ἀποδίδωσιν ἄ〈φρ〉ων, ἀνόητος βουδόρ ῳ· νόμῳ, ᾧ βοῦς δέρουσιν· οἱ δὲ ἀσκῷ Βουζύγη ς· ἥρως Ἀττικός, ἢ πρῶτος βοῦς ὑπὸ ἄροτρον ζεύξας· q ἐκαλεῖτο δὲ Ἐπιμενίδης. ### beta 889 Καθίστατο δὲ παρ’ αὐτοῖς καὶ ὁ τοὺς ἱεροὺς ἀρότους ἐπιτελῶν βουζύγης βουθερε ῖ· ἐν ᾧ βόες θέρους ὥρᾳ νέμονται (Soph. ### beta 890 Tr. 188). καὶ † βούθοροι τὸ αὐτό βουθοίνη ς· †βούχειλος βούθουτο ν· ὅ τινες ἀνέκφορον· Ἀχαιοὶ δὲ ἰσόμοιρον. ### beta 892 Ἀριστοφάνης (p. 189,34 Nauck). Λάκωνες Βοῦθος περιφοιτᾶ ι· παροιμία ἐπὶ τῶν εὐήθων καὶ παχυφρόνων, ἀπὸ Βούθου τινὸς μετενεχθεῖσα τοῦ Πύθια νικήσαντος, ὃν ἀναγράφει καὶ Ἀριστοτέλης νενικηκότα (Cratin. ### beta 893 fr. 245) βοῦν ἱέρευσε ν· βοῦν ἔθυεν (Η 314) βουκαῖο ς· βουκόλος. ### beta 895 οἱ δὲ θεριστής (Theocr. 10,1) βουκαν ῆ· ἀνεμώνη τὸ ἄνθος. ### beta 896 Κύπριοι βουκάπα ι· τῶν βοῶν αἱ φάτναι βουκέντα ς· βοηλάτας βούκερα ς· τὸ σπερμάτιον, τῆλις Βουκέφαλο ς· ἵππος ἐγκεχαραγμένον ἔχων τοῖς ἰσχίοις βούκρανον (Ar. ### beta 900 fr. 41.42) καὶ ὁ Ἀλεξάνδρου ἵππος, ἀφ’ οὗ πόλιν ἐν Ἰνδοῖς κτίσαι λέγεται * βουκολέοντ ι· 〈βοῦς νέμοντι〉 (Ε 313) Sn βουκολητή ς· ἀπατεών βουκόλι α· ἀγέλη βοῶν (Hdt. ### beta 903 1,126,2? 1. Reg. 14,32?) βουκολί η· κακολογία βουκολίν η· κίγκλος τὸ ὄρνεον βουκολιασμό ς· μελοποιΐας τινὸς εἶδος καὶ ὀρχήσεως· ἀμφότερα δὲ ἀγροικικά. ### beta 906 καὶ Θεοκρίτῳ γέγραπται * βουκολεῖσθα ι· 〈ἀπατᾶσθαι〉 χρησταῖς ἐλπίσι, 〈πλανᾶσθαι〉 n βουκολήσομε ν· μεριμνήσομεν. ### beta 908 ἀπατήσομεν βουκόλο ι· οὐ μόνον οἱ τῶν βοῶν νομεῖς, ἀλλὰ καὶ ζῷά τινα οὕτω καλοῦνται * βουκόλο ς· βοονόμος, Sn βοοβοσκός S βουκολοῦμα ι· ἀπατῶμαι βουκολουμένα ς· ἀπατωμένας. ### beta 912 ἀπολουμένας * βουκολοῦντε ς· ἀπατῶντες SP * βουκολῶ ν· ἀπατῶν Sn σοφιζόμενος Βουκόλω Φαρσαλία ς· πόλις Θρᾴκης βουκόρυζο ς· ἀναίσθητος. ### beta 916 ἀσύνετος † βούκτησι ς· φυσητική βουλαῖ α· τὰ βεβουλευμένα βουλαχ ά· βόλου ὄνομα * βούλε ι· βούλῃ S βουλεῖ α· [ἡ τοῦ] βουλευτήρια καὶ 〈ἡ ⸤ τοῦ〉 βουλεύειν ἀρχή S [βουλείας βουλεύειν (Κ 147)] † βούλεο ν· βούλευμα βουλεύσαντ ε· βουλεύσαντες, δυϊκῶς (Α 531) βούλευμ α· αἱ βουλαί (Eur. ### beta 924 ) βουλεύσεως ἔγκλημ α· τὸ ἐπιβεβουλευκέναι θάνατον οὕτως Ἀθήνησιν ἐλέγετο βουλευτικό ν· τόπος τις Ἀθήνησιν ἐν τῷ θεάτρῳ, ὅπου οἱ βουλευτικοὶ καθήμενοι ἐθεῶντο· καὶ οὗ οἱ ἔφηβοι, ἐφηβικὸν ἐκαλεῖτο * βουλευτικό ς· φρόνιμος (Plat. ### beta 927 rep. 4,441a) vgS βουλευτό ς· ἀντὶ τοῦ βουλευτής βουλεψί η· ἡ λέξις παρὰ Ξάνθῳ (4 p. ### beta 929 629 M.). λέγει δὲ τὰς Ἀμαζόνας, ἐπειδὰν τέκωσιν ἄῤῥεν, ἐξορύσσειν αὐτοῦ τοὺς ὀφθαλμοὺς αὐτοχειρίᾳ βουλ ή· * γνώμη. ### beta 930 (Α 5) vgS θέλημα S ἢ τόπος. ἄνδρες. πρᾶγμα [βουλῆς λαχεῖν] βουλῆς λαχεῖ ν· τὸ λαχεῖν βουλευτήν, καὶ δραχμὴν τῆς ἡμέρας λαβεῖν βουληφόρο ι· καὶ ἐπιθετικῶς μὲν αἱ ἐκκλησίαι (ι 112), κυρίως δὲ βασιλεῖς (Κ 414) βουληφόρο ν· σύμβουλον· οἱ δὲ δεινὸν βουλεύσασθαι· οἱ δὲ βουλευτήν (Β 24) * βούλιμο ς· μέγας λιμός S(n) Βουλί ς· γυνὴ οὕτω καλουμένη βουλυτό ν· τὴν δείλην ὥραν, ἐν ᾗ τὸ ἄροτρον λύεται τῶν βοῶν (Π 779 ι 58) βουμανὲς καὶ † βορύπαστο ν· εἴδη βοτανῶν βουμέτρη ς· ὁ ἐπὶ θυσιῶν τεταγμένος, παρὰ Αἰτωλοῖς βούμυκο ι· φωναὶ μυκηθμῷ 〈παραπλήσιαι〉 [ βοῶνα ι· οἰκίαι] βοῦνι ς· γῆ. ### beta 941 Αἰσχύλος (Suppl. 116) βούνιο ν· πόας εἶδος βούνομ α· ἑλώδεις λειμῶνες S βούνομο ν· ὑπὸ βοῶν νεμόμενον (Soph. ### beta 944 El. 181) βουνό ς· στιβάς. ### beta 945 Κύπριοι * βουνο ί· βωμοί (Sn?) βούπαι ς· * νέος S, μέγας g, ἀφῆλιξ vgS, μέγας παῖς. ### beta 947 ἢ ἰχθύς βουπαλίδε ς· περισκελίδες Βούπαλο ν· μέγα. ### beta 949 καὶ ὄνομα βούπεινα ν· μέγαν λιμόν (Callim. ### beta 950 fr. 24,11) βούπλευρο ν· λαχάνων εἶδος [ βουόφθαλμο ς· βοτάνη τις] * βουπλή ξ· μάστιξ πέλεκυς. ### beta 953 vgSn βουκόπος (Ζ 135) vgS βουπόλο ν· βουκόλον βουπόρους ὀβελού ς· μεγάλους ὀβελίσκους (Hdt. ### beta 955 2,135,4) Βουπράσιο ν· τόπος τῆς Ἤλιδος, S ἢ κώμη ἐν Ἤλιδι (Β 615) βουπρηόνε ς· κρημνοὶ μεγάλοι, καὶ λόφοι βούπρηστι ς· λαχάνου εἶδος βούπρῳρο ν· θυσία τις ἐξ ἑκατὸν προβάτων καὶ βοὸς ἑνός· οἱ δὲ τὴν ἡβῶσαν ἢ βουάρχην· σημαίνει δὲ καὶ τὴν βουπρόσωπον (trag. ### beta 959 ad.) βούπρω ς· ἀσθένεια βούπτινο ν· βοτάνη, λεγομένη τρίφυλλον Βοῦρ α· πόλις τῆς Ἀχαΐας βουρικυπάρισσο ς· ἡ ἄμπελος. ### beta 963 Περγαῖοι βούρυγχο ς· ἰχθὺς κητώδης βούρυτο ς· ποταμὸς μέγα ῥεῦμα ἔχων S Βούσβατο ν· τὴν Ἄρτεμιν. ### beta 966 Θρᾷκες βοῦ ς· πόπανόν τι τῶν θυομένων οὕτως ἐν ταῖς ἁγιωτάταις Ἀθήνησι θυσίαις. ### beta 967 ἦν δὲ βοῒ παραπλήσιον. κυρίως δὲ βοῦς. ἢ ἀσπίς. [βάρος. ἀργός] βοῦς ἐπὶ γλώσσ ῃ· παροιμία ἐπὶ τῶν μὴ δυναμένων παῤῥησιάζεσθαι. ### beta 968 ἤτοι διὰ τὴν ἰσχὺν τοῦ ζῴου· ἢ διὰ τὸ τῶν Ἀθηναίων 〈νόμισμα〉 ἔχειν βοῦν ἐγκεχαραγμένον, ὅνπερ ἐκτίνειν τοὺς πέρα τοῦ δέοντος παῤῥησιαζομένους ἦν ἔθος βοῦς ἐν αὐλί ῳ· παροιμία ἐπὶ τῶν ἀχρήστων. ### beta 969 Κρατῖνος Δηλιάσιν (fr. 32) βοῦς ἐν πόλε ι· χαλκοῦς ὑπὸ τῆς βουλῆς ἀνατεθείς (Henioch. ### beta 970 com. fr. 2) βοῦς ἐπὶ δεσμά καὶ βοῦς ἐπὶ φάτνην καὶ ἐπὶ σφαγήν καὶ κύων ἐπὶ σῖτον καὶ ὗς ἐπὶ δεσμά βουσ ή· δούλη S [ βοῦ ς· μάστιγξ] βουσί α· γογγυλίδι ὅμοιον. ### beta 974 Θετταλοί † βουσκητήριο ν· εἰς εὐρύην εἴρηται κακοσχόλως ἐπὶ τοῦ γυναικείου αἰδοίου βοῦς Κύπριο ς· κοπροφάγος, εἰκαῖος, ἀκάθαρτος. ### beta 976 σημαίνει δὲ ἀτοπίαν τῶν Κυπρίων. καὶ Εὔδοξος ἀφηγεῖται, ὅτι κοπροφαγοῦσιν (Men. fr. 300) βοῦς πετηλό ς· ὁ ἀναπεπταμένα τὰ κέρατα ἔχων βοῦς ἐμβαίη μέγα ς· Στράττις (fr. ### beta 978 67) εἶπε παρὰ τὴν παροιμίαν τὴν βοῦς ἐπὶ γλώσσῃ βοῦς ἕβδομο ς· μνημονεύει δὲ τοῦ ἑβδόμου βοός (Euthycl. ### beta 979 I 805 fr. 2 Philem. fr. 86) ... ὅτι δὲ πέμμα ἐστὶ καὶ τῆς Σελήνης ἱερόν, Κλειτόδημος (fr. 323,12 J.) ἐν Ἀτθίδι φησί βουστροφηδό ν· οὕτως ἔλεγον, ἐπὰν ὁμοίως ἀροτριῶσι βουσὶ τὰς ἀντιστροφὰς ποιῇ τις. ### beta 980 ἔλεγον δὲ ἐπὶ τοῦ γράφειν τρόπῳ τοιούτῳ βούσυκ α· τὰ μεγάλα σῦκα βουστάν η· βοοστασία, ἡ τῶν βοῶν στάσις. ### beta 982 ἢ μάστιξ, καὶ πληγή Βουτάδα ι· γένος Ἀθήνησιν, ἀπὸ τῆς Βούτου γενεᾶς βοῦτα ι· βουκόλοι, νομεῖς, βοτῆρες [ βοῦς ἐμβαίη μέγας στραττής εἶπε παρὰ τὴν παροιμίαν τὴν Βοῦς ἐπὶ γλώσσ ῃ] βουτάν η· μέρος τι τῆς μακρᾶς νεώς. ### beta 986 ἢ μάστιξ. ἢ τάνυσις τῆς βοείας. μέρος δὲ τῆς νεώς, πρὸς ὃ τὸ πηδάλιον δεσμεύεται. δηλοῖ δὲ καὶ μάχην, ἀηδίαν βούταρο ς· ὁ παχὺς [ἢ ὁ πάχης] 〈παρὰ Λάκωσι〉 hf * βούτα ς· βουκόλους (Eur. ### beta 988 Hec. 646). βοσκήματα (Eur. Hipp. 537?) S βουτελέστη ν· θύτην βούτη ς· ὀρίγανος ὑπὸ Κυδωνιατῶν· καὶ βουκόλος· καὶ παροιμία ἐπὶ τῶν ῥᾳδίως συντελουμένων· καὶ ὁ τοῖς Διπολίοις τὰ βουφόνια δρῶν * [ βουτιανείρ η· τροφὴν ἀνδράσιν παρέχουσα (Α 155) S] βούτιμο ι· βοώνητοι, ὥσπερ ἀλφεσίβοιαι βουτο ί· τόποι παρ’ Αἰγυπτίοις, εἰς οὓς οἱ τελευτῶντες τίθενται * βούτομο ν· φυτὸν βουσὶ διδόμενον τροφή, ὅμοιον χόρτῳ (Iob 8,11) (Sn) † βούτορο ν· ψάκαστρον, νιφάδ’ ὑετοῦ. ### beta 995 βουκέντη. καὶ βούτουρος τὸ αὐτό† † βουτόω ν· ὁδὸν ἀτραπόν h βούτρωκτο ν· ὄροβον [ * βουτύπο ν· βουθύτην (Σ)] . ### beta 998 .. Ἀθήνησιν ἐκαλεῖτο, ἐκ τοῦ Θαυλωνιδῶν γένους καθιστάμενος * βουτύπο ς· ὁ βοῦν καταβάλλων 〈πελέκει〉 SΣ. ### beta 999 ἢ εἶδος ζῴου καλουμένου ἐμπίς S βούτυρο ς· βοτάνης εἶδος. ### beta 1000 Διονύσιος * βουφάγο ς· πολυφάγος vg βουφαρ ῆ· τὴν εὐάροτον γῆν· φάρος γὰρ ἡ ἄροσις. ### beta 1002 καὶ ἐπίθετον βοός βούφθαλμο ν· βοτάνη τις, ὑφ’ ἡμῶν ἐσθιομένη βουφόνι α· ἑορτὴ Ἀθήνησιν. ### beta 1004 ἐν γὰρ τοῖς Διϊπολίοις φασὶ βοῦν καταφαγεῖν τὸ παρεσκευασμένον πόπανον τῇ θυσίᾳ (Ar. Nub. 985) [οἷον πλακούντιον ἐξ ἄρτου] βουφάρα ς· γεφύρας * βουφορβό ς· βοῦς τρέφων (Eur. ### beta 1006 ) S βουχανδέ α· πολυχώρητα βουχανδέ α· τὸν μέγαν λέβητα βούρωστο ς· ἰσχυρός. ### beta 1009 [ἢ ἰξηρός] βούλευμ α· φρόνημα (Thuc. ### beta 1010 8,76,6?) [ βοῶν α· ὁδόν] βοῶ ν· τῶν τετραπόδων, τῶν βοῶν (μ 265). ### beta 1012 ἢ ἀσπίδων (Π 636). καὶ φθεγγόμενος (Β 224) βοῶνα ς· ἀγροικίας βοώνητ α· ἐπὶ ὠνῇ βοῶν δοθέντα βοώνι α· αὔλειος θύρα. ### beta 1015 Κρῆτες βοῶπι ς· * μεγαλόφθαλμος, vg εὐόφθαλμος S μεγαλόφωνος. ### beta 1016 Εὔπολις δὲ τὴν Ἥραν (fr. 403) Βοώτη ς· ὁ Ὠρίων. ### beta 1017 οἱ δὲ ⸤ φύλαξ S (ε 272) βοωτεῖ ν· ἀροτριᾶν (Hes. ### beta 1018 op. 391), ὅταν ὁ Ὠρίων δύνῃ. Λάκωνες βραβέ α· ἄρχοντα * βραβεί α· διάλλαξις (Eur. ### beta 1020 Phoen. 453) (n) * βραβεῖο ν· ἐπινίκιον, vgAS ἔπαθλον, n νικητήριον. ### beta 1021 ἀμοιβή (1. Cor. 9,24) vgAS, ἢ στάδιον * βραβεύε ι· διακρίνει. ### beta 1022 ἐπιψηφίζεται vgS μεσιτεύει. διοικεῖ n * βραβευέτ ω· μεσιτευέτω. ### beta 1023 μηνυσάτω. ἰθυνέσθω (Col. 3,15) ASw * βραβευτή ς· διαλλακτής n * βράβυλο ς· εἶδος φυτοῦ κακοῦ (Theocr. ### beta 1025 12,3) AS βρ α· ἀδελφοί, ὑπὸ Ἰλλυρίων βράγο ς· ἕλος βραγχί α· ἡ περιτράχηλος ἀλγηδών βραγχιάζοισθ ε· πνίγοισθε βραγχίο ν· τῆς καταφράκτου νεὼς τὸ κύτος βράγχο ς· νόσημά τι τῶν ἐν τῷ σώματι γιγνομένων 〈περὶ〉 τὸν βρόγχον, ὃ τὰς ὗς μάλιστα διαφθείρει (Thuc. ### beta 1031 2,49,3) βραγχῶντο ς· βρόγχοις ἁλόντος βραγχῶ ν· φλεγμαίνων, ἢ πνευμονῶν βραδανίζε ι· ῥιπίζει. ### beta 1034 τινάσσει * βραδέω ς· μελλητικῶς (2. ### beta 1035 Macc. 14,17) AS βράιδιο ν· ῥάιδιον. ### beta 1036 Αἰολεῖς βράδω ν· ἀδύνατος βράζει ν· τὸ ἡσυχῇ ὀδύρεσθαι h βράθ υ· πόα τις θεοῖς θυομένη βράκαλο ν· ῥόπαλον βράκαν α· τὰ ἄγρια λάχανα (Pherecr. ### beta 1041 fr. 13,1) βρακεῖ ν· συνιέναι βράκε ς· ἀναξυρίδες βράκετο ν· δρέπανον. ### beta 1044 κλαδευτήριον. οἱ δὲ πλῆθος βρακία ς· τραχεῖς τόπους βρακί ς· συνείς βράκο ς· κάλαμος. ### beta 1047 ἱμάτιον πολυτελές (Sapph. fr. 70) βράξα ι· συλλαβεῖν. ### beta 1048 δακεῖν. καταπιεῖν βράπτει ν· ἐσθίειν. ### beta 1049 κρύπτειν, ἀφανίζειν. τῷ στόματι ἕλκειν. ἢ στενάζειν * βράσσε ι· ζέει. ### beta 1050 ἀναβάλλει gAS βρασμοῖσ ι· τοῖς σεισμοῖς βράσσιο ς· τροχὸς κεραμικὸς ὁ †μὴ ἐῤῥωγώς βράσκ η· κράμβη. ### beta 1053 Ἰταλιῶται βράσσο ν· βραδύτερον. ### beta 1054 ἀσθενέστερον. ἢ ἑτεροκλινές, ἐπὶ τροχοῦ. ἔνιοι βράσσονα ς· ταπεινοτέρας βράσσω ν· ἐλάσσων· ἢ ἄτακτος, ἀπὸ τοῦ βρασμο ῦ, ὁ οὐ σταθερός· ‚βράσσων τε νόοσ‛ (Κ 226) * οἷον ἀκαταστατῶν, vgAS ἀσθενέστερος ὤν βρατάνα ν· τορύνην. ### beta 1056 Ἠλεῖοι βρατάνε ι· ῥαΐζει ἀπὸ νόσου. ### beta 1057 Ἠλεῖοι βρατάχου ς· βατράχους * βράττει ν· πληθύνειν. ### beta 1059 βαρύνειν AS βραυκανᾶσθα ι· ἐπὶ τῶν κλαιόντων παιδίων λέγεται, ὡς μίμημα φωνῆς βραύκα ς· ἀκρίδας hf βραύλ α· φθείρ hf βραῦλο ν· κοῖλον * βραῦν α· κήλη. ### beta 1064 κύστις. ἐντεροκήλη v βραυνί α· κοιλώματα τῆς γῆς Βραυρώ ν· τόπος τῆς Ἀττικῆς Βραυρωνίοι ς· τὴν Ἰλιάδα ᾖδον ῥαψῳδοὶ ἐν Βραυρῶνι τῆς Ἀττικῆς. ### beta 1067 καὶ Βραυρώνια ἑορτὴ Ἀρτέμιδι Βραυρωνίᾳ ἄγεται καὶ θύεται αἴξ βραυῶσ α· κεκραγυῖα hf βράχαλο ν· χρεμετισμόν * βράχ ε· ἐψόφησε (Μ 396 etc. ### beta 1070 ) n ( * ) βραχεῖ ν· ἠχῆσαι (Sn) ψοφῆσαι (n) † βραχιόν α· τὸν τράχηλον * βραχεῖ ς· ὀλίγοι (Psalm. ### beta 1073 104,12) vgAS βράχιστο ν· ἐλάχιστον (Soph. ### beta 1074 fr. 172) βραχίω ν· βραχύτατος Βραχμᾶνε ς· οἱ παρ’ Ἰνδοῖς Γυμνοσοφισταὶ καλούμενοι βραχ ύ· ἀντὶ τοῦ οὐδέν (Eur. ### beta 1077 Tro. 1248) ὀλίγον, * μικρόν (Eur. Phoen. 738) g [ βραχυτελό ν· μικρόν] a) βραχύλο ν· . ### beta 1079 .. b) * βραχυτελ ῆ· μικρόν (Sap. 15,9) vgAS βραχμάζουσα ι· χρεμετίζουσαι * βραχέα ἄττ α· ὀλίγα τινά Aps βραχώδη ς· τραχύς βράψα ι· συλλαβεῖν. ### beta 1083 ἀναλῶσαι. κρύψαι. θηρεῦσαι Βρέ α· Κρατῖνος (fr. ### beta 1084 395) μέμνηται τῆς εἰς Βρέαν ἀποικίας. ἔστιν δὲ πόλις Θρᾳκίας, εἰς ἣν Ἀθηναῖοι ἀποικίαν ἐξέπεμπον [ βρέγμ α· τὸ μέσον τῆς κεφαλῆς] βρέγμ α· τὸν βρεγμόν Βρέκυ ν· τὸν Βερέκυντα, τὸν Βρίγα. ### beta 1087 Βρίγες γὰρ οἱ Φρύγες Βερεκύνδα ι· δαίμονες. οἱ Φρύγες * βρέμε ι· ἠχεῖ. ### beta 1088 ASg φωνεῖ. σίζει. ⸤ ταράσσει. ASg ἀπειλεῖ (Δ 425) AS βρεμεαίνω ν· ἠχῶν (Δ 425) * βρέμετα ι· ἠχεῖ. ### beta 1090 ASPn ψοφεῖ. n προσρήσσεται (Β 210) ASP * βρέμοντ ι· ἠχοῦντι. ### beta 1091 ἀπειλοῦντι vgA [ βρέμβο ς· ἔμβρυον] vgA βρεμούσα ς· ἠχούσας (Diog. ### beta 1093 trag. fr. 1,4 p. 776?) βρενθύετα ι· δυσχεραίνει. ### beta 1094 q προσποιεῖται βρένδο ν· ἔλαφον βρενθιν ῷ· ἀνθίνῳ βρενθιν ά· ῥιζάρια τινά, οἷς ἐρυθραίνονται αἱ γυναῖκες τὰς παρειάς· οἱ δὲ ἄγχουσαν, οὐκ εὖ . ### beta 1097 ..... οἱ δὲ φῦκος παρεμφερὲς κύδει Ἀφροδίτης βρένθι ξ· θριδακίνη. ### beta 1098 Κύπριοι q βρένθο ν· μύρον τι 〈τῶν παχέων〉, ὡς βάκκαρις. ### beta 1099 οἱ δὲ ἄνθινον μύρον. καὶ ὄρνεον βρένθο ς, ὅπερ ἔνιοι κόσσυφον λέγουσι. Βρένθος καὶ ὁ τύμβος λέγεται q * βρενθύετα ι· μεγαλοφρονεῖ, ὑπερηφανεύεται, ἐπαίρεται vg βρενθύεσθα ι· θυμοῦσθαι, ⸤ ὀργίζεσθαι q. ### beta 1101 ἀναξιοπαθεῖσθαι, δυσχεραίνεσθαι ⸤ προσποιεῖσθαι q βρενθύετα ι· ἀναξιοπαθεῖ. ### beta 1102 βαρεῖται. ⸤ σεμνύνεται (Ar. Pac. 26) S βρενθυόμενο ι· ἐναβρυνόμενοι, τρυφῶντες [ βρενό ς· πυθμήν. ### beta 1104 τύμβος. καὶ ὄρνεον, ὃ καὶ βρένθο ν] Βρέντιο ι· ἔθνος ἐν Ἰταλίᾳ q βρέτας ἅγιο ν· εἰκών, ὁμοίωμα (Ar. ### beta 1106 Lys. 262?) βρεντα ί· βρονταί * βρέτα ς· ξόανα (S) εἴδωλα (vgAS) ὁμοίωμά S τι, παρὰ τὸ βροτῷ ἐοικέναι. ### beta 1108 vg(A) ὅπερ φασὶν οἱ νεώτεροι δείκηλον βρέτ η· ἀπεικονίσματα q * Βρεττανί α· νῆσος ἡ περὶ τὸν ὠκεανόν vgAS n 〈ἧς τὸ περίμετρόν φησιν Σκύμνος ὁ Χῖος (Apollon. ### beta 1110 hist. mirab. 15) σταδίων τρισμυρίων〉 AS βρέτταν α· φοβερά. ### beta 1111 [ἀκρὶς μικρὰ ὑπὸ Κρητῶν] Βρεττί α· μέλαινα 〈πίσσα〉 (Aristoph. ### beta 1112 fr. 629) ἢ βάρβαρος. ἀπὸ τοῦ Βρεττίων ἔθνους q βρεῦκο ς· ἡ μικρὰ ἀκρίς, 〈ὑπὸ Κρητῶν〉 q βρέφο ς· * ἔμβρυον (Ψ 266) AS νήπιον, παῖς (e. ### beta 1114 g. Eur. Phoen. 25) βρεχμό ν· τὸ κρανίον βρεχμό ς· q βρέγμα. ### beta 1116 τὸ μέσον τῆς κεφαλῆς (Ε 586) βρῆγμ α· ἀπόπτυσμα ἀπὸ θώρακος, παρὰ Ἱπποκράτει (morb. ### beta 1117 2,47) 〈καὶ〉 βρήσσε ι· βήσσει q βρηνεύομα ι· ἔλεγον . ### beta 1118 ... [ βρήσσε ι· βήσσει] βρῆσσα ι· βῆσσαι Βρησσαῖο ς· ὁ Διόνυσος βρήσσουσι ν· βληχῶνται. ### beta 1121 φωνεῖ τὰ πρόβατα βρητό ς· ἀλεκτρυὼν ἐνιαύσιος † βρηχανώμενο ι· φωνοῦντες. ### beta 1123 ἢ χασμώμενοι βρ ί· ἐπὶ τοῦ μεγάλου, καὶ ἰσχυροῦ, καὶ χαλεποῦ τίθεται βριαγχόνη ν· βάτραχον. ### beta 1125 Φωκεῖς βρίακχο ς· [βρίαρος] βριαρῶς [ βριάγχω ς], βαρέως ἰακχάζουσα (Soph. ### beta 1126 fr. 711) βριάε ι· θρασύνει (Hes. ### beta 1127 op. 5) βρία ν· τὴν ἐπ’ ἀγροῖς κώμην Βριάρεω ν· ἄνθρωπον ἑκατοντάχειρα (Α 403) * βριαρή ν· βαρεῖαν, vg ἰσχυράν (Λ 375 etc. ### beta 1130 ) * βριαρο ί· βαρεῖς, q ἰσχυροί vgAS * βριαρό ν· κραταιόν, ἰσχυρόν. ### beta 1132 μέγα. βαρύν. ἄγριον (AS) Βριάρεω στῆλα ι· αἱ Ἡράκλειοι λεγόμεναι (Euphor. ### beta 1133 fr. 166) Βρίγε ς· οἱ μὲν Φρύγες (Hdt. ### beta 1134 7,73) οἱ δὲ βάρβαροι· οἱ δὲ σολοικισταί. Ἰόβας δὲ ὑπὸ Λυδῶν 〈ἀπο〉φαίνεται βρίγα λέγεσθαι τὸν ἐλεύθερον βρίγκ α· τὸ μικρόν. ### beta 1135 Κύπριοι βρίγκο ς· ἰχθὺς κητώδης βριγκώμενο ν· ὀργιζόμενον. ### beta 1137 †μιμούμενον βρίζε ι· ἐσθίει. ### beta 1138 πιέζει. κύει. καθεύδει· ‚ἔνθα οὐκ ἂν βρίζοντα ἴδοισ‛ (Δ 223) Βριζ ώ· μάντις, ἐνυπνιομάντις βρίζ ω· καθεύδω * βρίζοντ α· νυστάζοντα. ### beta 1141 vgAS κοιμώμενον (Δ 223) gAS βριήπυο ς· μεγαλόφωνος. ### beta 1142 ST μέγας. δεινός (Ν 521) βριηρό ν· μεγάλως κεχαρισμένον * βρίθε ι· βαρύνει. ### beta 1144 (Sap. 9,15) αὔξει. SP ἢ εὐθηνεῖ. gP διατρέφει βρίθετα ι· βαρύνεται καρπῷ (Aesch. ### beta 1145 fr. 116,2?) βρίθει ν· γέμειν (Eur. ### beta 1146 Tro. 216) βρίθοντ α· βαροῦντα * βριθοσύν η· βάρος (Ε 839) (AS) * βρίθουσα ν· λάμπουσαν. ### beta 1149 n βαροῦσαν (Σ 561) βριθ ύ· ἰσχυρόν. ### beta 1150 μέγα. ⸤ βαρύ (Ε 746) S βρίθω ν· γέμων. ### beta 1151 κομῶν ὑπὸ καρπῶν βρίκελο ι· οἱ μὲν τοὺς ἱστόποδας, ἀπὸ τοῦ βάρους καὶ τοῦ ξύλου· οἱ δὲ βαρβάρους· Δίδυμος δὲ τὰ τραγικὰ προσωπεῖα, παρὰ Κρατίνῳ, οἷον βροτῷ εἴκελοι, ἐν Σεριφίοις (fr. ### beta 1152 205) βρικίνν η· εἶδος βοτάνης βρικίσματ α· ὄρχησις Φρυγιακή βρικο ί· πονηροί βρικό ν· ὄνον, Κυρηναῖοι. ### beta 1156 βάρβαρον βριμάζε ι· ὀργᾷ εἰς συνουσίαν. ### beta 1157 Κύπριοι * βριμάζω ν· τῇ τοῦ λέοντος χρώμενος φωνῇ vgAS βριμῶ ν· ἀπειλῶν βριμαίνετα ι· θυμαίνεται, ὀργίζεται βρίμ η· ἀπειλή. ### beta 1161 καὶ γυναικεία ἀῤῥητοποιΐα * βρίμημ α· ἐπίπληξις AS 〈ἀπειλητική〉 AS βριμήσασ α· δεινή, χαλεπή βριμό ς· μέγας. ### beta 1164 χαλεπός * βριμοῦσθα ι· θυμοῦσθαι g ὀργίζεσθαι * Βριμ ώ· ἰσχυρά (Clem. ### beta 1166 Al. protr. 2,15,1) A (S)n † βρινδεῖ ν· θυμοῦσθαι. ### beta 1167 ἐρεθίζειν † βρίννι α· τὰ ἄρνεια κρέα βρίξα ι· ὑπνῶσαι, νυστάξαι βρῖσα ι· βαρῦναι. ### beta 1170 ὁρμῆσαι. καὶ Νύμφαι βρισθεί ς· ὑπνώσας βρίσαντ α· ἰσχύσαντα. ### beta 1172 βαρύναντα βρί ξ· θριδακίνη. ### beta 1173 καὶ εἶδος ἄνθους. οἱ δὲ περιστερεῶνα βρίτο ς· ἔτος Βριτόμαρτι ς· ἐν Κρήτῃ ἡ Ἄρτεμις (Call. ### beta 1175 h. 3,190) βριτ ύ· γλυκύ. ### beta 1176 Κρῆτες †[ βρόγχο ς· βάτραχος] βρογχιάζε ι· καταπίνει βρόδ α· Αἰολεῖς ῥόδα (Sapph. ### beta 1179 fr. 98,13 D ..) * βρόγχο ς· [ῥούφισμα. ### beta 1180 ] ὁ λάρυγξ. ὁ καταπότης gS βρόκο ι· ἀττέλεβοι. ### beta 1181 ἀκρίδες βροκό ς· μωρός· Ἕλληνες † βρομέο ν· ὀζόμενον * βρομέωσι ν· ἠχῶσιν (Π 642) (vg)AS βρομήσε ι· φυσήσει. ### beta 1185 ψοφήσει Βρόμιο ς· παρὰ Τηλεκλείδῃ (fr. ### beta 1186 55) ὁ Σάτυρος, * ἢ ὁ Διόνυσος (Eur. Bacch. 115) vgAS * βρόμο ς· βοτάνη ὁμοία σίτου ASn, μὴ ἔχουσα γόνατα AS βρόμο ς· ἰδίωμα ἤχου. ### beta 1188 ἦχος (Ξ 396). καὶ ὁ τόπος, εἰς ὃν ἔλαφοι οὐροῦσι καὶ ἀφοδεύουσι. καὶ σπέρμα λεπτῆς κριθῆς. καὶ ὀσμή. καὶ χόρτος βροντάζω ν· βροντῶν βρόντημ α· ὁ ἐμβρόντητος βρόξα ι· ῥοφῆσαι βρόκω ν· ἀμαθής, ἀπαίδευτος, οἷον βόσκημα βρόσσονο ς· βραχυτέρου βρόταχο ς· βάτραχος (Xenoph. ### beta 1194 fr. 40) * βροτέη ς· ἀνθρωπίνης (Greg. ### beta 1195 Naz. c. 1,1,18,37 [37,485]) S * βροτήσι α· ἀνθρώπεια n καὶ ἀνθρώπινα (Eur. ### beta 1196 Andr. 1255) * βροτόεντ α· ᾑμαγμένα gS οἱ δὲ τὰ λαμπρά (Ζ 480) βροτοδαίμω ν· ἡμίθεος * βροτολοιγ έ· ἀνθρωποφθόρε (Ε 31) S * βροτολοιγό ς· ἀνθρωποκτόνος. ### beta 1200 vg(AS) αἱμοφθόρος (Ε 518 ..) [ βροτήσει α· ἀνθρώπεια] βροτο ί· γυναῖκες * [ βρότο ς· αἷμα] βρότο ν· τὸ αἷμα gAS ὀξυτόνως μὲν ἄνθρωπον AS· παροξυτόνως δὲ σημαίνει τὸν ἐκ φόνου λύθρον * βροτό ς· φθαρτός, n ἢ γηγενὴς S ἄνθρωπος (Iob 4,17) gAS βροτόφηλο ς· ἀνθρώπους φηλῶν, τουτέστιν ἀπατῶν βροῦκο ς· ἀκρίδων εἶδος, Ἴωνες. ### beta 1206 Κύπριοι δὲ τὴν χλωρὰν ἀκρίδα βρούκα ν. Ταραντῖνοι δὲ ἀττέλεβον. ἕτεροι ἀρουραίαν μάντιν βροῦνο ς· ἐνεὸς ἢ μαινόμενος βρού ξ· τράχηλος. ### beta 1208 βρόγχος βροῦλο ς· πόα ἔνυδρος βρο ῦ· πιεῖν βροῦτο ς· ἐκ κριθῶν πόμα βρούχετο ς· βάραθρον. ### beta 1212 βάτραχον δὲ Κύπριοι βρούχαλο ν· ἕρμα βροχέως [ἢ βρουκέω ν·] σαφῶς. ### beta 1214 συντόμως. Αἰολεῖς (Sapph. fr. 2,7) βροχμώδη ς· ἡ νοτερὰ καὶ ἁπαλή. ### beta 1215 Δημόκριτος (fr. 133) * βροχμό ν· τὸ βρέγμα vgS βρόχο ι· ἅμματα (Eur. ### beta 1217 Or. 1315 ..) * βρόχο ς· [ἀγκοίλη. ### beta 1218 Δημόκριτος]. ἀγχόνη (Eur. Hipp. 770), vgAS δεσμός (Eur. Andr. 556 ..) βρύ α· ἃ γίνεται μὲν ἐπὶ πετρῶν, λέγεται δὲ καὶ σφακὸς ἢ † σκαφί ς· ἐπετίθετο δὲ ἁγνισμοῦ χάριν * βρυάζε ι· θάλλει. ### beta 1220 τρυφᾷ vgAS βρυάζει ν· γαυριᾶν. ### beta 1221 ἥδεσθαι βρυαζούσης λέαι ν ’ ὥ ς· ἐν Ἀθάμαντι (trag. ### beta 1222 ad. fr. 1). ἀκμαζούσης ἢ ἐγκύμονος βρυαθμό ν· βρυασμόν βρυαλιγμό ν· ψόφον, ἦχον βρυαλίζω ν· διαῤῥήσσων βρυαλίκτα ι· πολεμικοὶ ὀρχησταί· ‘ μενέδουποι ‘ Ἴβυκος καὶ Στησίχορος (fr. ### beta 1226 79) βρυανιῶ ν· μετεωριζόμενος καὶ κορωνιῶν βρυάσομα ι· ἀναβακχεύσομαι μετά τινος κινήσεως βρυγμό ς· κατανάλωσις. ### beta 1229 καὶ νόσος, ἀπὸ τοῦ βρύχειν, ὅ ἐστι τοῖς ὀδοῦσι πιέζοντα ψόφον ἀποτελεῖν, ὡς ἐν ῥίγει συμβαίνει (Hippocr. diaet. 3,84). * ἢ ἀκόνησις μύλων. vgAS ἢ τρισμὸς ὀδόντων (Matth. 8,12 ..) vg(AS) βρυγκό ς· ἄφωνος. ### beta 1230 νεκρός βρύκουσ α· δάκνουσα. ### beta 1231 κατεσθίουσα (Ar. Lys. 367) βρυγχό ς· βρόχος * βρύε ι· ῥέει ⸤ πηγάζει P, ἀναβλύζει. ### beta 1233 πηδᾷ. AS (Jac. 3,11) ἀνθεῖ. gn ἀνίησιν. αὔξεται (Ρ 56) βρύθακε ς· οἱ χιτῶνες βομβύκινοι. ### beta 1234 ἢ γένος ἰθαγενῶν βρύκαινα ι· ἱέρειαι. ### beta 1235 ὑπὸ Δωριέων βρυκανήσομα ι· βοήσομαι βρυκεδανό ς· πολυφάγος. ### beta 1237 οἱ δὲ †μακρός βρύκει ν· λάβρως ἐσθίειν. ### beta 1238 ἀπὸ τοῦ τρίζειν τοὺς ὀδόντας. * οἱ δὲ μασᾶσθαι (gA) βρυκετό ς· ταυτὸν τῷ βρυγμ ῷ. ### beta 1239 καὶ βρυκηθμός ὁμοίως Δωριεῖς βρυκό ς· κῆρυξ. ### beta 1240 οἱ δὲ βάρβαρος. οἱ δὲ ἀττέλεβος βρυκταί α· εἶδος βοτάνης βρύκω ν· συνερείδων τοὺς ὀδόντας μετὰ ψόφου βρυδαλίχ α· πρόσωπον γυναικεῖον. ### beta 1243 παρὰ τὸ γελοῖον καὶ αἰσχρὸν †ὄρρος τίθεται †ὀρίνθω τὴν ὀρχίστραν καὶ γυναικεῖα ἱμάτια ἐνδέδυται. ὅθεν καὶ τὰς †μαχρὰς βρυδαλίχας καλοῦσι Λάκωνες βρυδακίζει ν· ἐκτείνειν βρυλλιχιστα ί· οἱ αἰσχρὰ προσωπεῖα περιτιθέμενοι γυναικεῖα καὶ ὕμνους ᾄδοντες βρύλλω ν· ὑποπίνων (Ar. ### beta 1246 Eq. 1126) βρῦ ν· πιεῖν (Ar. ### beta 1247 Nub. 1382) βρύματ α· μηρύματα βρύο ν· θάλλον (Aesch. ### beta 1249 fr. 350,6) [βρύσμα] βρυνχό ν· κιθάραν. ### beta 1250 Θρᾷκες βρύξα ι· δακεῖν. ### beta 1251 καταπιεῖν βρύοχο ν· κήρυκα βρύγδη ν· χύδην [ Βρύσι α· πόλις] Βρυσια ί· κρημνοί. ### beta 1255 καὶ πόλις κρημνώδης (Β 583) βρύταν α· κονδύλους βρυτιγγο ί· χιτῶνες βρυττα ί· τὰ λείψανα βρύτε α· στέμφυλα. ### beta 1259 ἔνιοι εἶδος σκορόδου βρύττει ν· ἐσθίειν βρύττιο ν· πόμα ἐκ κριθῆς βρύττο ς· εἶδος ἐχίνου πελαγίου, ὥς φησιν Ἀριστοτέλης (h. ### beta 1262 an. 4,530b5) οἱ δὲ ἰχθύν. οἱ δὲ τρισυλλάβως. ‘〈ἄμ〉βρυττον, ἤν, Λάχης ποιεῖ‘ 〉βρύχ α· ὑποβρύχιον. ### beta 1263 βυθιζόμενον (ε 319) * βρύχαν α· σάλπιγγι g καμπύλῃ βρυχετ ῶ· πυρεταίνω βρυχηθμό ς· στεναγμός. ### beta 1266 οἰμωγή βρυχί ς· κλῆμα βρυχμο ί· ψόφοι βρυχήσασθα ι· ὡς λέων * βρύχιο ν· βυθιζόμενον vgAS Βρύχω ν· ποταμὸς περὶ Παλλήνην Βρυτίδα ς· γένος παρὰ Ἀθηναίοις βρυτίν η· ἐν Μαλθακοῖς· ‚ἄμοργιν ἔνδον βρυτίνην ἠθεῖν τινα‛ (Cratin. ### beta 1273 fr. 96). ἔπαιξε πρὸς τὸ πόμα τὸ βρύτινον. ἔστι δὲ καὶ ζῶον βρύτον ὅμοιον κανθάρῳ, καὶ τὸ ἀπ’ αὐτοῦ βρύτινον πήνισμ α, ὅπερ ὑπ’ ἐνίων βομβύκινον λέγεται βρυτίνη ν· βυσσίνην βρῦτο ν· πᾶν τὸ ἐκ κριθῆς ποτόν βρυτονί α· ῥίζα τις οὕτως καλουμένη βρύτιχο ι· βάτραχοι μικροὶ ἔχοντες οὐράς * βρύχετα ι· μαίνεται n βρυχό ς· κήρυξ * βρυῶδε ς· δυσῶδες Σ c * βρωμᾶσθα ι· ὀγκᾶσθαι vgAS * βρώμη ν· βρῶσιν (κ 460 . ### beta 1282 .) (g)AS βρωμωμένο υ· ὀγκωμένου * βρωτό ν· βρώσιμον (Iob 33,20) vgAS * βρωτύ ν· βρῶσιν. ### beta 1285 τροφήν (Τ 205) S [ βρυατ ά· βεβυσμένα αὕτη] βυβὰ ταῦτ α· ἐπὶ τοῦ μεγάλου τάσσεται (Sophr. ### beta 1287 fr. 115) * βυβλί α· βιβλία vASn † βυγ ή· πηγή βύβλιο ι· οἱ τῶν τάφων φύλακες, παρὰ Κυπρίοις. ### beta 1290 καὶ πόλις Φοινίκης Βύβλος [ βυδο ί· οἱ μουσικοί. ### beta 1291 ἢ κροῦμά τι. σοφῶς Κρησίν] βύε ι· καμμύει. ### beta 1292 φράσσει τὰ ὦτα † βύζαντε ς· πλήθοντες Βυζαντί α· εἶδος ὁρμιᾶς * Βυζάντιο ς· Κωνσταντινουπολίτης (g) A * βύζη ν· ἱκανῶς. ### beta 1296 * ἀθρόως. vgAS δαψιλῶς. * πυκνῶς. ἐπαλλήλως. ἢ πληροῦν (Thuc. 4,8,7) vgAS βύζει ν· τὸ πεπιασμένως κατέχειν βυζό ν· πυκνόν. ### beta 1298 συνετόν. γαῦρον δὲ καὶ μέγα * βύθιο ς· φόσσα vgAS βυθίζω ν· ποντίζων ἐν βυθῷ. ### beta 1300 Σκύθαις (Soph. fr. 508) [ βυθμό ς· ἄντρον. ### beta 1301 πυθμήν, καὶ βυθμήν] βυκανιστα ί· †εἰκασταί βυκήη ς· ὑπνηλός βυκό ς· δασμοφόρος βυκτ ά· σχέτλια, δείλαια βυκτάω ν· πνεόντων, φυσητῶν (κ 20) βύκτη ς· ὁ ἐκ βυθοῦ ταράσσων. ### beta 1307 φυσῶν βυλλ ά· βεβυσμένα [ βυλλίχα ι· χοροί τινες ὀρχηστῶν, παρὰ Λάκωσι βυλλίχη ς· χορευτής βυλλιχίδε ς· †ῥαχίδες] βύν η· θάλασσα. ### beta 1312 (Euphor. fr. 127 P.?) πεύκη. [b) βύθαλο ν· βύσμα. c) βύ ξ· βυθός. d) βυνεύ ς·] σκεύασμά τι κρίθινον βυννεῖ ν· τὸ ἐν τῷ στόματι κατέχειν τι βύπτει ν· βαπτίζειν βύρθακο ς· βάτραχος βυρικόμενο ς· πνιγόμενος. ### beta 1316 τραχηλιζόμενος βυριόθε ν· οἴκοθεν (Cleon. ### beta 1317 eleg. II 263 B.) βύριο ν· οἴκημα βύρμακα ς· μύρμηκας βυρμό ς· σταθμός βυρσάτονο ς· τύμπανον (Eur. ### beta 1321 Bacch. 124) Βυρσίνη ς· Μυρσίνης· ἦν δὲ αὕτη γυνὴ Ἱππίου τοῦ τυράννου. ### beta 1322 ἐν τοῖς Ἱππεῦσι (Ar. Eq. 449) βυρσί ς· δέρμα βυῤῥό ς· κάνθαρος. ### beta 1324 Τυῤῥηνοί βυρσαίετο ν· Ἀριστοφάνης ἀπὸ τῆς βύρσης καὶ τοῦ ἁρπάζειν τὸν Κλέωνα εἶπε (Ar. ### beta 1325 Eq. 197) Βύρσα ν· πόλιν θεῶν Ἀριστοφάνης ἐν Δράμασι παίζων ἔφη (fr. ### beta 1326 292) βυρσιμώλου ς· βυρσοδεψίμους * βυρσοδέψη ς· σκυτοδέψης, ⸤ βυρσεύς (Plat. ### beta 1328 conv. 221 e?) P βυρσόκαππο ν· τὸν Κλέωνα (Com. ### beta 1329 ad. fr. 61) * βύουσα ν· κρύπτουσαν (P) βῦσα ι· ἐπιθεῖναι. ### beta 1331 φορτῶσαι. κρύψαι βύσα ς· πλήσας. ### beta 1332 φράξας βύρτ η· λύρα βυσαύχη ν· ὁ συνέλκων τὸν τράχηλον καὶ τὸν αὐχένα μικρὸν ποιῶν καὶ τοὺς ὤμους ἀνέλκων (Xenarch. ### beta 1334 com. fr. 1,4) βύσσαλο ι· βόθροι [ βύσσινο ν· πορφυρόν] βυσσαλεύοντ ι· τῷ βυθῷ ἐφικνουμένῳ βυσσοβαρ ῆ· μεγάλα. ### beta 1338 ἀπὸ τῶν καταφερομένων εἰς βυθὸν διὰ τὰ βάρη βυσσοδομεύε ι· ἐνθυμεῖται. ### beta 1339 μηχανᾶται. ἀποκεκρυμμένως βουλεύεται, καὶ ἐκ βάθους βυσσοδομεύει ν· ἐνθυμεῖσθαι. ### beta 1340 κατὰ βυθοῦ δομεῖν, ἤγουν οἰκοδομεῖν (θ 273) * βύσσιν α· πορφυρᾶ (Exod. ### beta 1341 28,39) AS βυσσό ς· * βυθός (Hdt. ### beta 1342 2,96,5). vg ἄντρον. πυθμήν. καὶ χρῶμα ἀντὶ τῆς ὕσγης παραλαμβανόμενον † βυσσοφαρε ῖ· μεγαλοφαρεῖ βυσσόφρω ν· κάτωθεν ἐκ σπλάγχνων βουλευόμενος. ### beta 1344 καὶ ἐκ βυθοῦ φρονῶν (Aesch. Cho. 652) * βύσωσ ι· φράξωσι vgAS βύσταγ α· πώγωνα βυστίχοι ς· τοῖς ἐν θαλάττῃ βρόχοις βῦστρα ι· αἱ τῶν λαχάνων ἐνθέσεις. ### beta 1348 ἔνιοι δὲ τοὺς ἐκ τῶν λαχάνων ψωμούς (Anaxandr. fr. 23. Antiph. fr. 180) βύτθα ν· τὸν ψᾶρα βυτθό ν· πλῆθος βύταν α· κονδύλοι. ### beta 1351 οἱ δὲ βρύτανα βυτίν η· λάγυνος, ἢ ἀμίς. ### beta 1352 Ταραντῖνοι [ἤγουν σταμνίον] βύττο ς· γυναικὸς αἰδοῖον * βύων τὰ ὦτ α· ἐπιφράττων (Ps. ### beta 1354 57,5) AS * βυούση ς· πληρούσης. ### beta 1355 καλυπτούσης. ASn κωφωθείσης (Ps. 57,5) AS † βυωτή ν· τὴν ἄρσιν * β ῶ· ἐπιβῶ P βωβό ς· πηρός. ### beta 1359 * βωβού ς· χωλούς βωβύζει ν· σαλπίζειν Βωβ ώ· οὕτως ἡ Μάκρις ὠνομάζετο βώδιο ν· βοίδιον βωθεῖ ν· ὁμιλεῖν. ### beta 1363 βοηθεῖν * βωθέοντε ς· βοηθοῦντες gAS βωθύζει ν· βοᾶν. ### beta 1365 θωύσσειν βῶκ α· θύννον (Epich. ### beta 1366 fr. 60) † βωκό ς· τρυφερὸς χιτών Βώκαρο ς· ποταμὸς ἐν Σαλαμῖνι ἐκ τοῦ Ἀκάμαντος ὄρους φερόμενος βωλάκιο ν· χωρίον βώλους ἔχον * βῶλα ξ , βῶλο ς· S(n) γῆ βωλί α , βωλί ς· μάζης εἶδός τι ἐν ταῖς θυσίαις βωλίνα ς· καλιάς. ### beta 1372 ἢ πλινθίνας οἰκίας βωλόνα ι· οἱ μὲν κολώνας· οἱ δὲ τὸ Κίλλαιον ἀκούουσι, διὰ τὸ ἀνακεχῶσθαι, παρὰ Σοφοκλεῖ (fr. ### beta 1373 933) [ βῶλο ι· γῆ] βωλώρυχ α· τὴν σῦν. ### beta 1375 Λάκωνες βωμακεύμασ ι· βωμολοχεύμασι. ### beta 1376 παραλογισμοῖς. πανουργήμασι κολακευτικοῖς βώμα ξ· βωμολόχος. ### beta 1377 καὶ ὁ μικρὸς βωμός, ὑποκοριστικῶς βώμευσι ς· βωμοῦ ἵδρυμα βώμηνε ν· ὤμοσε * Βώμιο ι· οἱ περὶ τοὺς λόφους τοὺς Βωμοὺς καλουμένους οἰκοῦντες (Thuc. ### beta 1380 3,96,3) AS [ βώμενο ς· βωμός] βωμίδα ς· ἀναβάσεις (Hdt. ### beta 1382 2,125,1) βωμίσκο ι· ἀριθμοὶ ἄνισοι βωμοῖ ς· βαθμοῖς * βωμοῖσ ι· βάσεσι (Θ 441) n βωμο ί· ἔμβολοί τινες οὕτω λεγόμενοι βωμολοχί α· γένος κολακείας φορτικὸν καὶ γελωτοποιόν * βωμό ς· ἱερόν. ### beta 1388 τέμενος (Θ 48) vgAS * βωμολόχο ς· σκώπτης. ### beta 1389 vgASn ἱερόσυλος· παρὰ τὸ λοχεῖν εἰς τοὺς βωμούς, ὅ ἐστιν ἐνεδρεύειν. vgAS πανοῦργος. ἀσεβής. ἀπατεών (Greg. Naz. or. 5,18) (vgA)S * βῶ ν· βοῦν. ### beta 1390 ὅπλον (Η 238) AS * βωνίτα ς· τοὺς ἐν ἀγρῷ. ### beta 1391 οἱ δὲ βουκόλους (n) ἢ ἀγροίκους (Call. fr. 251) βώνημ α· †εἴρημα. ### beta 1392 Λάκωνες Βωρθί α· Ὀρθία Βῶρμο ν· θρῆνον ἐπὶ Βώρμου νυμφολήπτου Μαριανδυνοῦ * βῶρο ι· ὀφθαλμοί (AS) * Βῶρο ς· ὄνομα κύριον (Ε 44 . ### beta 1396 .) AS βῶ ς· ἀσπίς. ### beta 1397 πέλτη. βύρσα. καὶ ποιὸς ἰχθύς * βώσομα ι· βοήσομαι, ⸤ ἐπικαλέσομαι S βῶσο ν· κάλεσον, βόησον (Cratin. ### beta 1399 fr. 396) βώσαντ ι· βοήσαντι (Μ 337) [ βωστῆρε ς· νομεῖς] βωστρεῖ ν· βοᾶν. ### beta 1402 καλεῖν. ἐπικαλεῖσθαι (μ 124) βωσόμεθ α· μαρτυρώμεθα. ### beta 1403 ἐπικαλεσώμεθα (Κ 463) * βωσσοῦσ ι· βομβοῦσιν S ἠχοῦσι (ν 106) βωτάζει ν· βάλλειν βωτιάνειρ α· τοὺς ἄνδρας τρέφουσα (Α 155) βωτίο ν· σταμνίον βώτορε ς· βωτῆρες. ### beta 1408 νομεῖς. ποιμένες (ξ 302 ..) * βώ χ· βοτάνης εἶδος S * βωῶμε ν· ὀμόσωμεν S [ γάαθο ν· ἧσσον] γαβαλά ν· ἐγκέφαλον, ἢ κεφαλήν S γάβαθο ν· τρυβλίον γάβεν α· ὀξυβάφια, ἤτοι τρυβλία γαβεργό ς· 〈ὁ〉 ἀγροῦ μισθωτής. ### gamma 5 S Λάκωνες γαγγαλᾶ ν , γαγγαλίζεσθα ι· ἥδεσθαι S γαγγαλίδε ς· γελασῖνοι γάγγαλο ς· ὁ εὐμετάθετος καὶ εὐρίπιστος τῇ γνώμῃ καὶ εὐμετάβολος S γαγγαμεύ ς· ἁλιεύς, S ὁ τῇ γαγγάμῃ ἐργαζόμενος γαγγάμ η· σαγήνη ἢ δίκτυον ἁλιευτικόν. ### gamma 10 καὶ σκεῦος γεωργικὸν S ὅμοιον τῇ κρεάγρᾳ γάγγαμο ν· δίκτυον. ### gamma 11 (Aesch. Ag. 361) καὶ τὸ περὶ τὸν ὀμφαλὸν S τῶν ὑποχονδρίων γαγγαμουλκο ί· σαγηνευταί γαγγαίνει ν· τὸ μετὰ γέλωτος προσπαίζειν γαγγλιωδέω ν· γαγγλίοις ἐοικότων. ### gamma 14 Γαγγλίον δὲ νεύρου συστροφή (Hippocr. art. 40) [ γαγγίας ἢ γαγγαλία ς· οἱ μὲν γελασῖνον· οἱ δὲ τὴν τῶν νεύρων συστροφήν. ### gamma 15 ἄλλοι ὑποστάθμην] * Γάγγη ς· Φεισὼν ποταμός (Gen. ### gamma 16 2,11) * γάγγραιν α· φαγέδαινα· S οἱ δὲ καρκίνος, vgAS πολυδιάχυτον h ἐν τῷ σώματι πάθος (2. ### gamma 17 Tim. 2,17) ASPh(vg) ( * ) 〉γαλλιᾶ ν· χαίρειν (Luc. ### gamma 18 1,47 ..) γαδεῖ ν· χαρίσασθαι γαδε ώ· χαρά γάδεσθα ι· ἥδεσθαι γάδετα ι· ἥδεται * Γάδειρ α· νῆσος ἔξω τῶν Ἡρακλείων στηλῶν 〈ἡ πρότερον ἐκαλεῖτο Κοτινοῦσα〉 n Γάδειρ α· τὰ περιφράγματα. ### gamma 24 Φοίνικες Γαδειρικὸν τάριχο ς· τὸ ἀπὸ Γαδείρων κομιζόμενον· ἐκεῖθεν γὰρ ἐκομίζετο (Eupol. ### gamma 25 fr. 186; Antiph. fr. 77) † γαδ ή· κιβωτός ( * ) Γαδείρω ν· χώρας ὄνομα (Greg. ### gamma 27 Naz. or. 43,24 p. 588 C) γάδιξι ς· ὁμολογία γάδοντα ι· εὐφραίνονται γᾶδο ς· γάλα s, ἄλλοι ὄξος γάδου ἀΐδω ν· . ### gamma 31 ...... (Corinn. fr. 17) Γάζ α· πόλις, παρὰ δὲ Πέρσαις βασίλειον. ### gamma 32 ἢ οἱ ἐκ τῶν πολλῶν φερόμενοι φόροι, ἢ τὰ τίμια γάζα ν· πλοῦτον γάζα ς· ἰχθὺς ποιός γάζης κεκορεσμένο ς· . ### gamma 35 ....... (Callim.? fr. 764) * γαζοφυλάκιο ν· θησαυροφυλάκιον (Marc. ### gamma 36 12,42) vgPnq βαλάντιον. σκευοφυλάκιον (En. Ioh. 8,20?) γᾶθε νάο ν· ἐκ γῆς ῥέον γάθι α· ἀλλάντια Γαθιάδα ς· ἥρωος ὄνομα, ὃς καὶ τοὺς καταφεύγοντας εἰς αὐτὸν ῥύεται ἐκ θανάτου γαῖ α· ἡ κόνις (Aesch. ### gamma 40 Sept. 735). * καὶ ἡ γῆ (Β 95 ..) np † γαιάδα ς· ὁ δῆμος, ὑπὸ Λακώνων γαιαλόχο ς· ἠπειρώτης γαῖα χάνο ι· καταπίοι ἡ γῆ (Ζ 282) γαιᾶτα ι· κερτομεῖ. ### gamma 44 καταμωκᾶται γαίει ν· χαίρειν. ### gamma 45 γαυριᾶν. σεμνύνεσθαι q γαίεσκο ν· ἔχαιρον q Γαιηΐδ α· τὴν Φοίβην. ### gamma 47 Ἀντίμαχος (fr. 116 Wyss) Γαιήϊο ν· τὸν γῆς υἱόν, Τιτυόν (η 324) * γαίη ν· τὴν γῆν. ### gamma 49 g τὸ χῶμα γαιήοχο ς· ὁ τὴν γῆν συνέχων, Sn ἢ ἐπὶ τῆς γῆς ὀχούμενος. ### gamma 50 (α 68 ..) ἢ ὁ ἱππικός, ὁ ἐπὶ τοῖς ὀχήμασιν 〈ἢ〉 ἅρμασι χαίρων. q Λάκωνες Γαλιλαί α· κατακυλιστή Γαλλί μ· κεκριωμένον ἤγουν [κριῶ] κριῶν (Esai. ### gamma 52 15,8) γαιηόχ ῳ· τῷ τὴν γῆν ὀχοῦντι, καὶ συνέχοντι (Ι 183) γαίῃ Θεσπρωτῶ ν· ἡ Ἤπειρος μοίρας ἔχει τέσσαρας Θεσπρωτοὺς Χάονας Μολοττοὺς Κασσωπαίους (ξ 315) † γαίνετα ι· ἀνύει [ γαῖντ α· σπλάγχνα] γαιθυλλάδα ι· ἀμπελόπρασα γαιογράφο ι· τὰ ἐν τῇ γῇ γράφοντες γάϊο ς· ὁ ἐργάτης βοῦς. ### gamma 59 καὶ ὁ ἀπόγειος ἄνεμος qS γαίουσ α· ὑπερφρονοῦσα q γαῖσο ς· ἐμβόλιον ὁλοσίδηρον 〈τριήρων〉. ### gamma 61 q καὶ ὄνομα ποταμοῦ. (ps) οἱ δὲ μισθόν. q ἢ ὅπλον ἀμυντήριον γαῗτα ι· γεωργοί (ps) γαίω ν· γαυριῶν (Α 405) q * γαισό ς· μακροκέντης. ### gamma 64 ἢ κοντός, gAS λαμβάνων ... (Ios. 8,18) S γακέ α· ἡδέως * Γαιώ ν· ποταμός. ### gamma 66 παρ’ Ἕλλησι Νεῖλος (Gen. 2,13) γακεῖα ι· γλυκεῖαι γακίνα ς· σεισμὸς γῆς γακινία ν· τὸν σεισμόν γακο ύ· ἡδύ, γλυκύ γακούδι α· ἡδύσματα γακουπώνη ς· ἡδυπότης γακτύ ς· κλάσμα * γαλαθηνό ν· ὑποτίτθιον. ### gamma 74 vgA νέον (1. Reg. 7,9) (n) q [ γάλ α· ἡδέως] γαλακτοκόμο ς· ποιμήν q γαλακτώδη ς· οἶνός τις q γαλακτιῶντε ς· γάλακτος μεστοί * γαλακτοφάγων ἀβίω ν· γάλα ἐσθιόντων καὶ τόξα μὴ ἐχόντων (Ν 6) AS Γαλάξι α· ἑορτὴ 〈Ἀθήνησι μητρὶ θεῶν ἀγομένη〉 ἐν ᾗ ἕψουσι γαλαξίαν. ### gamma 80 ἔστι δὲ πόλτος κρίθινος ἐν γάλακτι q γαλαρία ς· ἰχθύς, ὁ ὀνίσκος q γάλα ς· γῆ, παρὰ Εὐκλίτῳ γάδασμο ν· ἐνηρόσιον Γαλαά δ· πόλεως ὄνομα. ### gamma 84 ἢ μέτοικος (Ose. 6,8) Γαλαλ ά· πόλις 〈ἔνθα〉 ἔθυον (Ose. ### gamma 85 4,15. 12,12) γαλατμό ν· λάχανον ἄγριον [ γαλερό ν , γαληνό ν· ἱλαρόν. ### gamma 87 q εὔδιον] Γαλεο ί· μάντεις. ### gamma 88 (Archipp. com. fr. 15) οὗτοι κατὰ τὴν Σικελίαν ᾤκησαν. καὶ γένος τι, ὥς φησι Φανόδημος (fr. 23 M) καὶ Ῥίνθων Ταραντῖνος (fr. 17) γαλεώτη ς· ὁ ἀσκαλαβώτης. ### gamma 89 vgAS 〈Ἀττικῶσ〉 vg καὶ ἰχθύς. καὶ ζῷον χερσαῖον γάλ η· ἐξέδρας εἶδος. ### gamma 90 καὶ †ἐν * ἢ γαλέα gAS τὸ ζῷον AS γαλήν η· τὸ ἐπιπολάζον ἐν τῇ μεταλλείᾳ τοῦ ἀργύρου χωνευομένου γαληνό ν· * ἥσυχον. ### gamma 92 vgAS ἱλαρόν. εὔδιον γαληρό ν· τὸ αὐτό, καὶ ⸤ γαλερόν (p) γαλῆ Ταρτησί α· ἡ Ταρτησὸς ἔξω τῶν Ἡρακλείων στηλῶν, ἧς Ἀργανθώνιος ἐβασίλευσεν. ### gamma 94 ἔστι δὲ ἡ πόλις αὕτη πρὸς τῷ Ὠκεανῷ, μεγάλη λίαν· ὡς οὖν ἐκεῖ μεγάλων γινομένων γαλῶν εἶπε q Γαληψό ς· παίζει μὲν Εὔπολις (fr. ### gamma 95 404) παρὰ τὸ λαμβάνειν· ἔστιν δὲ καὶ πόλις. καὶ βοτάνης εἶδος q γάλ ι· ἱκανόν γαλιάγκω ν· ὁ τὸν βραχίονα ἐλάττονα ἔχων q (n) [ γαλία ι· οἱ ὀνίσκοι] Γαλήν η· ὄνομα κύριον ἑταίρας (Philet. ### gamma 99 com. fr. 9) γαλιδέω ς· Κρατῖνος (fr. ### gamma 100 265). λέγει δὲ ὡς γένει εὐτελῆ καὶ ὡς γαλῶν παῖδα γαλιδέα γάλινθο ι· ἐρέβινθοι. ### gamma 101 οἱ δὲ γάλιθοι [ γαλιό ς· παράδεισος] γάλι ς· †γαλαός γαλιώση ς· ἀκολασταινούσης γάλλαρο ς· Φρυγιακὸν ὄνομα [παρὰ Λάκωσι] γάλλι α· ἔντερα γάλλο ι· ἧλοι γαλλιῶτα ι· ἀσκαλαβῶται. ### gamma 108 Λάκωνες γάλλο ς· ὁ ἀπόκοπος, ἤτοι ὁ εὐνοῦχος (p) γαλόω ς· ἡ τοῦ ἀνδρὸς ἀδελφή (Γ 122) vgASn γαλωνί ς· χρῶμα ἵππων τὸ ὀνοειδές γάλω ς· ἡ τοῦ ἀνδρὸς ἀδελφή, καθάπερ Κασάνδρα τῇ Ἀνδρομάχῃ (Ζ 378) γαμάλ η· κάμηλος, παρὰ Χαλδαίοις † γάμβριο ν· τρυβλίον γάμβρι α· δῶρα ἢ δεῖπνα γαμβροῦ * γαμβρό ς· ὁ ἀνὴρ τῆς θυγατρός (Ι 142 . ### gamma 116 .) AS γαμέσσετα ι· εἰς γάμον ἄξει (Ι 394) γαμήλι α· φερνή, εἰς γάμον παρασκευή, καὶ δεῖπνον, ὃ τοῖς φράτορσιν ἐποίει ὁ γαμῶν γαμήλιο ς· ὁ εἰς τοὺς γάμους πεσσόμενος πλακοῦς q Γαμηλιώ ν· ὁ 〈ζʹ〉 τῶν μηνῶν, τῆς Ἥρας ἱερός γαμησείει ν· γαμητικῶς ἔχειν. ### gamma 121 καὶ γαμεῖται μὲν ἡ γυνή, γαμεῖ δὲ ὁ ἀνήρ * γ ’ ἄμμορο ι· ἀμέτοχοι. ### gamma 122 ἐστερημένοι (Eur. Hec. 421) gA γάμο ι· ἡ πρώτη ἡμέρα τῶν γάμων. ### gamma 123 ἡ δὲ δευτέρα ἐπαυλία γαμοτελεῖ ν· γάμους ἐπιτελεῖν γαμόρο ι· οἱ περὶ τὴν γῆν πονούμενοι. ### gamma 125 ἢ μοῖραν εἰληχότες τῆς γῆς. ἢ οἱ ἀπὸ τῶν ἐγγείων τιμημάτων τὰ κοινὰ διέποντες γαμφηλα ί· γνάθοι, σιαγόνες. ### gamma 126 〈Ὅμηρος δὲ ἐπὶ ἀλόγων〉 γαμφαί [ γναμφα ί]· γνάθοι [Ὅμηρος δὲ ἐπὶ ἀλόγων] * γαμφηλῆισ ι· σιαγόσι (Π 489) gAS [ Γάμψηλο ι· πόλις Μακεδονίας] * γαμψό ν· ποικίλον, καμπύλον, ἐπικαμπές (AS) γαμψωλ ά· καμπή (p), οἱ δὲ ἄκρον, ἢ περιφέρεια * γαμψώνυχα ς· ἐπικαμπεῖς ὄνυχας ἔχοντας (Π 428) vgAS γάμων ἔθ η· τὰ προτέλεια καὶ ἀπαρχαὶ καὶ τριχῶν ἀφαιρέσεις τῇ θεῷ πρὸ μιᾶς τῶν γάμων τῆς παρθένου † γᾶ ν· ἀγγεῖον, σκύφῳ παραπλήσιον γάν α· χέρσος. ### gamma 135 γῆ γᾶνα ι· περιπτίσαι γανάσσα ι· σμῆξαι, πλῦναι. ### gamma 138 γανάσσα ς· καλῶς 〈...〉 * γαναυγέα ς· τέλειος ἐν τῷ ὁρᾶν AS [ γανδᾶν ἢ ] γανᾶ ν· λάμπειν γανδάνει ν· ἀρέσκειν Γάνδαρο ς· ὁ ταυροκέρατος, παρ’ Ἰνδοῖς γάνδιο ν· κιβώτιον γάνδομ α· πυροί γανδόμη ν· ἄλευρα γάνδο ς· ὁ πολλὰ εἰδὼς καὶ πανοῦργος. ### gamma 146 τινὲς δὲ γάσος γάνε α· κήπους γανεῖ ν· λευκαίνειν γανῖτα ι· δάπανοι. ### gamma 149 ἄσωτοι γάνο ς· παράδεισος. ### gamma 150 S χάρμα. φῶς. αὐγή. λευκότης. * λαμπηδών, (ASn) ἡδονή (Eur. Bacch. 383) vgASn καὶ ἡ ὕαινα, ὑπὸ Φρυγῶν καὶ Βιθυνῶν * γανόωντε ς· λελαμπρυσμένοι gAS, λάμποντες (Ν 265) S * γάνυμα ι· χαίρω vgS * γανύμενο ς· χαίρων g γανυρό ν· λευκόν. ### gamma 154 ἡδύ. ἱλαρόν γανύρματ α· ἀρτύματα q γανύσσετα ι· χαρήσεται, S διαχυθήσεται, αὐξηθήσεται, εὐφρανθήσεται q (Ξ 504) γάνυτα ι· * χαίρει. ### gamma 157 qASP εὐφραίνεται. ASP λαμπρύνεται. SPn καὶ γελᾷ. ἥδεται (γ 405) q † γανυτελεῖ ν· [γανυπελεῖν] ἡδύσματα ποιεῖν γανωθεί ς· λαμπρυνθείς γανῶσα ι· λαμπρῦναι γάπεδ α· ἄγροικοι καὶ οἰκεῖαι γαπελεῖ ν· ἀμελεῖν γάπο ς· ὄχημα. ### gamma 163 Τυῤῥηνοί γάραβο ς· ὀλολυγών γάργ α· αἴγειρος γαργαίρει ν· λάμπειν (Sophr. ### gamma 166 fr. 30?), πληθῦναι (Cratin. fr. 290), κινεῖσθαι, σπαίρειν γάργαλ α· πλῆθος. ### gamma 167 πολλά γαργαρισμό ς· κνῆσις σώματος (Heges. ### gamma 168 com. fr. 1,16) * γαργαρίζε ι· ἐρεθίζει vgAS γαργαλισμό ς· γαγγαλισμός, ἡδυπάθειά τις· τὸ δὲ αὐτὸ καὶ γάργαλος καὶ γαργάλη (Ar. ### gamma 170 fr. 175. Diphil. fr. 25) γαργαρί ς· θόρυβος γαργαρεώ ν· κιονίς, ἡ καὶ σταφυλίς (Hippocr. ### gamma 172 progn. 23) q Γάργαρο ν· * ἀκρωτήριον ὄρους Ἴδης (Θ 48) AS καὶ πόλις Τροίας πλησίον Ἀντάνδρου γάργασι ς· γαργάλη ὑπὸ †σταθμοῦ γαργάρτα ι· λίθοι αὐτοφυεῖς γαρέλαιο ν· γάρος καὶ ἔλαιον Γαργηττό ς· δῆμος Ἀθήνησι 〈Αἰγηΐδοσ〉 φυλῆς, ὅπου δοκεῖ κεῖσθαι τὸ σῶμα Εὐρυσθέως Γαρίμαντα ς· τοὺς βαρβάρους. ### gamma 178 οἱ δὲ ἔθνος Λιβυκόν (Hdt. 4,174) γάρκα ν· ῥάβδον. ### gamma 179 Μακεδόνες [γαρμαφών. ### gamma 180 λευκότης. λαμπηδών] γάρνο ν· τὸ ἔσω τῆς πλήμνης σιδήριον, ὃ τὸν ἄξονα τρίβει q γάρρ α· ῥάβδος γάρρη ς· ἄῤῥης γαρρία ι· γάμοι γαρριώμεθ α· λοιδορούμεθα γάρσαν α· φρύγανα. ### gamma 186 Κρῆτες γᾶ ς· χῶρας, γῆς (Eur. ### gamma 187 Hec. 940 ..) γᾶσσα ν· ἡδονήν γάσο ς· ὁ ἀπατεών. ### gamma 189 ὁ πολλὰ εἰδὼς καὶ πανοῦργος [ὡς Ἡσίοδος ἐν τῇ Θεογονίᾳ] γαστέρες οἶο ν· τροφῆς μόνης ἐπιμελούμενοι q, 〈ὡς Ἡσίοδος ἐν τῇ Θεογονίᾳ〉 (26) γαστερόχειρες καὶ ἐγχειρογάστορε ς· οἱ ἀπὸ τῶν χειρῶν ζῶντες q γαστέρι μάργ ῃ· τῇ γαστριμαργίᾳ (ς 2) γάστρ α· γογγυλίς. ### gamma 193 ἢ κράμβη γάστρα ι· τὰ ὀπίσθια τῶν μηρῶν γαστρία ν· στρόφον ἢ διάρροιαν γάστριδε ς· οἱ τὰς ἕλμινθας ἔχοντες. ### gamma 196 γίνονται δὲ ἐν ταῖς κοιλίαις αὗται, ὥσπερ τὰ θηρία ... q * γαστρίζεσθα ι· λαβρότερον τρέφεσθαι ὑπὲρ τὴν χρείαν, ἤγουν γαστριμαργεῖν vgAS γαστρίμαργο ι· τῇ κοιλίᾳ μαινόμενοι. ### gamma 198 ἀκρατεῖς. q ἄπληστοι. (s) πολυφάγοι (sd) γάστριο ν· πέμμα σησαμῶδες, παρὰ Κρησί q γάστρι ς· ὁ πολυφάγος, ἢ ἀκρατὴς περὶ τὴν γαστέρα (Ar. ### gamma 200 Av. 1604 ..) qp γαστρίσα ι· εἰς γαστέρα πλῆξαι (Ar. ### gamma 201 Vesp. 1529). ἢ χορτάσαι γαστροοίδη ς· προγάστωρ. ### gamma 202 καὶ γαστροπίων γαστρόπτη ς· σκεῦός τι μαγειρικόν γαστραί α· ἡ γογγυλίς. ### gamma 204 Λάκωνες γατειλα ί· οὐλαί † γάστρ ι· τὰ σπαρθέντα πρὸς τὸ λιστρευθῆναι. ### gamma 206 οἱ δὲ κύαμοι 〈ἢ〉 ῥάφανοι, οἷς ἀντὶ κόπρου χρῶνται, ὅταν αὐξηθέντα λιστρευθῇ γαυλό ς· [ * ὁ ἐξ ἀλλοτρίων ζῶν vgAS] ἢ κάδος, q ἐν ᾧ τὰ πλοῖα ἀντλεῖται γαυλο ί· τὰ ποιμενικὰ τοῦ γάλακτος ἀγγεῖα (ι 223) S καὶ τὰ Φοινικικὰ πλοῖα γαῦλοι καλοῦνται (Hdt. ### gamma 208 8,97 ..) καὶ γαυλικὰ χρήματα τὰ ἀπὸ τῶν πλοίων (Xen. Anab. 5,8,1). τινὲς δὲ καὶ τὰς χύτρας γαυλοὺς καλοῦσι (Antiph. fr. 224,5) q γαύρη ξ· ὁ γαυριῶν (Alcae. ### gamma 209 fr. 37 B) γαύρη ς· ὁ σεμνυνόμενος * γαυρι ᾷ· σεμνύνεται. ### gamma 211 χαίρει (Iob 39,21 ..) SPn * γαυρίαμ α· καύχημα. ### gamma 212 n ἔπαρμα. P φρύαγμα (Sirac. 43,1 ..) * γαυριῶ ν· χαίρων. ### gamma 213 ἀγαλλόμενος. ἐπαιρόμενος. ἀλαζονευόμενος AS γαῦρο ς· αὐθάδης. ### gamma 214 σεμνός. μεγαλοπρεπής. ἢ μετέωρος. q Εὐριπίδης Φιλοκτήτῃ (fr. 788) * γαύρ ῳ· μεγάλῳ. ### gamma 215 vgAS ἀκαταπλήκτῳ gAS γαυσάδα ς· ψευδής γαυσαλίτη ς· ὄρνεον, παρὰ Ἰνδοῖς γαυσό ν· σκαμβόν, στρεβλόν (Hippocr. ### gamma 218 artic. 77 ..) q γαυσῶσα ι· περιελάσαι. ### gamma 219 κάμψαι γαφάγα ς· σκώληξ, ὃν ἡμεῖς γῆς ἔντερον λέγομεν. ### gamma 220 Συρακούσιοι q γάφυτο ν· γηγενές γάχυτο ν· ἐκ γῆς ῥέον [ δούπησε ν· ἐψόφησεν] γέα ρ· ἔαρ † γεβοῦ ς· ζυγά [ γεάγι α· κουράλλια] γεγάασ ι· γεγενημένοι εἰσίν (p), ὑπάρχουσι (Δ 325 . ### gamma 227 .) * γδοῦπο ν· ψόφον (S) γεγακώ ς· γεγενημένος [ γεγάλημα ι·] γεγαλήνισμα ι· διακέχυμαι * γεγανωμέν η· λελαμπρυσμένη vgAS γεγαυῖ α· 〈ἐκ〉γεγενημένη (Γ 418) s * γεγαώ ς· γεγονώς n, ὑπάρχων * γεγαῶτ α· γεγονότα, ὑπάρχοντα (Ι 456) (vg) * † γέγγε ι· βρέχει gAS γέγηθε ν· * χαίρει (Θ 529). ### gamma 236 vgAS ἥδεται. γελᾷ (Eur. Hipp. 631) * γεγηθότε ς· χαίροντες (Greg. ### gamma 237 Naz. c. 2,2,7,74 [37,1556]) Sn * γεγηθώ ς· χαίρων (Dem. ### gamma 238 18,291 ..) P(ps) γενειάτα ς· τρίγλας. ### gamma 239 (Sophr. fr. 31) οἱ δὲ τράγον γεγλάφατα ι· κεκοίλανται † γεγλύποντα ι· ἀντεγκλέονται γεγραμμένο ι· ἐξωστρακισμένοι. ### gamma 242 ἢ ἐζωγραφημένοι γεγριφώ ς· ὁ ταῖς χερσὶν ἀλύων γεγυναικωμέν α· πέμματά τινα, ὧν γυνὴ ἥψατο, καλεῖται οὕτω γεγυρωμένο ν· κεκαμμένον, ἠτονηκότα τῷ σώματι (q) γεγωνα ί· αἱ ὁμιλίαι γεγωνεῖ ν· μεγαλοφωνεῖν. ### gamma 247 ἤδη δὲ ⸤ φθέγγεσθαι (Plat. Hipp. mai. 292 d) q γεγωνοκώμ η· ἡ μέγα κεκραγυῖα . ### gamma 248 .. (p) * γεγωνό ν· τὸ ἐξάκουστον. ### gamma 249 gAS μεγαλόφωνον γεγωνό ς· μεγαλόφωνος γεγωνέει ν· ἐξάκουστον βοῆσαι (Μ 337) * γέγονεν ἐν καλ ῷ· ἐν καλλίστῳ 〈διέπρεψεν〉 AS(vg) γεγωνήσ ω· βοήσω * γεγωνέμε ν· ἐξάκουστον φωνεῖν (Θ 223 . ### gamma 254 .) AS γεγωνίσκε ι· λέγει γεγωνώ ς· κράξας (Θ 227) γεγωνώ ς· κραυγάζων, s βοῶν (Λ 275) p * γεγώ ς· γεγονώς, ὑπάρχων (Eur. ### gamma 258 Phoen. 123 ..) AS * γέ ῃ· τῇ γῇ vgAS * γεηπόνο ς· γεωργός AS [ γειγνοῖ α· γείτονα] γειναμέν η· ἐνεγκαμένη, ἡ πατρίς, ἀφ’ ἧς ὑπάρχει (Eur. ### gamma 262 Tro. 825) γειναμένοι ς· γονεῦσι (Xen. ### gamma 263 Apolog. 20) * γείνατ ο· ἐγέννησε (Α 280) AS γείνεα ι· γεννήσεις (υ 202) γεῖθρο ν· ἔνδυμα γεῖσ α· τὸ ἐν ταῖς οἰκίαις, ἢ τειχῶν ἐξέχον κυμάτιον (Eur. ### gamma 267 Phoen. 1158). οἱ δὲ πρὸ τῶν θυρῶν στέγασμα. καὶ τὰς ὤας τοῦ ἐνδύματος γεῖσα λέγουσιν (Ar. fr. 762) q * γειοκόμο ν· γεωργόν (AS) * γείσα ς· ἐξοχὰς τῶν οἰκοδομῶν AS * γείσ η· ἐκθέματα AS γεισηποδίζει ν· τὸ προσβάλλειν τὰ γεῖσα ἐν τοῖς τοίχοις q * γεῖσο ν· στεφάνωμα οἴκου (Eur. ### gamma 272 Or. 1570) gAS γείσωσι ς· τὸ τῆς στέγης ἐξέχον q [ γείτ η· βάμματα ἐξ ἐρίων] γειτνί α· πλησιασμός s * γειτνιῶντε ς· πλησιόχωροι AS * γειτνιῶ ν· ἐγγίζων n ( * ) γειτνία ι· γειτονίαι ( * ) γειτνιᾶ ν· γειτονεῖν γείτο ν’· ἐγγύς q [καὶ γεῖτος γράφεται αὐτό] * γειτόνημ α· γειτνίαμα AS * γειώρα ς· γείτονας ἐξ ἄλλου γένους κολλωμένους τῷ Ἰσραήλ, ASn(vg) προσηλύτους. ### gamma 282 q (Exod. 12,19) ἢ τοὺς περὶ τὴν γῆν διαπονουμένους (nΣ) γέκαλο ν· ἥσυχον γέκαθ α· ἑκοῦσα γέλα ν· αὐγὴν ἡλίου γέλανο ι· εἶδος ἵππων δυσγενῶν καὶ εἰς πόλεμον οὐκ εὐθέτων γελαρή ς· γαληνή. ### gamma 287 Λάκωνες γέλαρο ς· ἀδελφοῦ γυνή, Φρυγιστί † γελαιώ ς· ὁ γέλως γέλα ς· αὐγάς γέλγε ι· βαπτίζει. ### gamma 291 χρωματίζει γέλγ η· * ὁ ῥῶπος AS καὶ βάμματα. ### gamma 292 (Eupol. fr. 304) ἄτρακτοι. καὶ κτένες γελγοπωλεῖ ν· ῥωποπωλεῖν. ### gamma 293 παντοπωλεῖν (Hermipp. fr. 13) γέλγι α· πήνη. ### gamma 294 σπάθη. κουράλια γέλγιθε ς· αἱ τῶν σκορόδων κεφαλαί p γελγιθεύει ν· ἀπατηλογεῖν [ γέλε α· τέλεα] γελεῖ ν· λάμπειν. ### gamma 298 ἀνθεῖν γέλενο ς· ἀσφοδελός. ### gamma 299 νάρκισσος γέλι ν· ὁρμιάν γελανδρό ν· ψυχρόν γέλινθο ι· ἐρέβινθοι γελλίζει ν· γαργαλίζειν γέλλα ι· τῖλαι γελίκ η· ἕλιξ γελλίξα ι· συνειλῆσαι Γελλ ώ· εἴδωλον Ἐμπούσης τὸ τῶν ἀώρων, τῶν παρθένων Γελλώ δαίμων, ἣν γυναῖκες τὰ νεογνὰ παιδία φασὶν ἁρπάζειν γελοδυτί α· ἡλιοδυσία * γελοίϊο ν· γέλοιον, ⸤ γέλωτος ἄξιον (Β 215) n γελοῖο ς· ἱλαρός. ### gamma 311 γελοιαστὴς καὶ ὁ καταγέλαστος ἄνθρωπος καὶ λοίδορος γέλω ν· γέλωτα. ### gamma 312 [ἢ γέλιον] (ς 350? Eur. Med. 383 ..?) γέλουτρο ν· ἔλυτρον, ἤγουν λέπυρον γελσό ν· ἀτυχές Γελχάνο ς· ὁ Ζεύς, παρὰ Κρησίν † γελυνμάξα ι· γελοιάσαι γέλως Μεγαρικό ς· ὁ σκωπτικός (Ar. ### gamma 317 Vesp. 57) γελωτῖνο ς· καταγέλαστος γέμματ α· ἱμάτια γέμει ν· κύειν (Eur. ### gamma 320 fr. 106) γεμπό ς· κοῖλος γέμο ς· γέμισμα, πλήρωμα (Aesch. ### gamma 322 Ag. 1221) γεμπύλου ς· τοὺς ἰχθύς, τὰς πηλαμύδας * γενάρχο υ· πατρός vgAS * γένεθλ α· γενήματα (Eur. ### gamma 325 Hipp. 62 ..) nhd γενε ά· φυλή. ### gamma 326 ⸤ ἐπὶ διαστήματος χρόνου τῶν μὴ κατ’ αὐτὸ βεβιωκότων. q τῷ δ’ ἤδη δύο μὲν [γὰρ] γενεαὶ μερόπων ἀνθρώπων (Α 250) ⸤ τὴν δὲ γενεὰν ὑφίστανται ἐτῶν οἱ μὲν κʹ, οἱ δὲ κεʹ, οἱ δὲ λʹ. q * γενε ή· ἡλικία. ### gamma 327 (Α 250) vgAS εὐγένεια. (Δ 60) συγγένεια (Ζ 211) (s) ἢ πρότερος (Ο 166) προγενέστερος (Ι 161) q * γενέθλη ς· γενεᾶς, γένους (Ε 270) n γενέθλι α· τὰ ἐπὶ τῇ πρώτῃ ἡμέρᾳ δῶρα. ### gamma 329 καὶ ἡ εὐωχία (Plat. Alc. I 121c ..) γένεθλο ν· τέκνον (Eur. ### gamma 330 Andr. 1274) γενειάδε ς· αἱ περὶ τὸ γένειον τρίχες (π 176) γενειά ς· ἴουλος (Theocr. ### gamma 332 2,78?) γενειήτη ς· πωγωνίας (Call. ### gamma 333 Dian. 90) * γένει ὕστερο ς· νεώτερος (Γ 215) AS † γενέο ς· εἶδός τι πελέκεος p γενεολογί α· . ### gamma 336 .... γενέσι α· ἑορτὴ πένθιμος Ἀθηναίοις. ### gamma 337 οἱ δὲ τὰ νεκύσια. q καὶ ἐν ᾗ ἡμέρᾳ τῇ γῇ θύουσι * γένεσι ν· πατέρα AS ἢ μητέρα (Ξ 201) γένεσις Κύπρο υ· ἡ σπονδή, παρὰ Κυπρίοις ( * ) γενεσιουργί α· . ### gamma 340 ..... * γενέτα ν· πατέρα AS καὶ γενέτην (Eur. ### gamma 341 Or. 1011) γενέτα ς· ἔκγονος (Soph. ### gamma 342 O. T. 470) Γενετυλλί ς· γυναικεία θεός, πεποιημένου τοῦ ὀνόματος παρὰ τὰς γενέσεις, ἐοικυῖα τῇ Ἀρτέμιδι. ### gamma 343 διὸ καὶ ταύτῃ ἐκείνας προσετίθεσαν. ἔστι δὲ ξενικὴ ἡ θεός. καὶ ἑορτὴ τῶν γυναικῶν (Ar. Thesm. 130) * γενετῆρ ι· πατρί vgA γενετυλλίδα ς· δαίμονας * γέν η· διαφοράς (1 Cor. ### gamma 346 12,10) AS ἢ γενεᾷ (Act. Ap. 7,13) ἢ βλαστήματα (2. Cor. 9,10?) γενηΐδ α· ἀξίνην, πέλεκυν (Soph. ### gamma 347 Ant. 259) [ γενιᾶ ς· ἔκγονος] * γενικα ί· γενναῖαι * γενικό ν· τὸ καθόλου περιεκτικόν vgAS * [εὐγενεῖς] γεννάδα ι· εὐγενέστατοι, γενναιότατοι vgAS * γεννάδα ς· γενναῖος q. ### gamma 352 ASP ἀνδρεῖος. ⸤ εὐγενής Pn συγγενής. μέγας γενναῖο ν· τὸ εὐγενές. ### gamma 353 n καὶ τὸ τῆς γενέσεως ἀρχηγόν. καὶ συγγενικόν (Ε 253) * γενναῖο ς· ἀνδρεῖος q. ### gamma 354 P εὐγενής q. s [ γέννα ς· μητρὸς ἀδελφός] γέννημ α· S παιδίον (Soph. ### gamma 356 Ant. 628) γεννῆτα ι· οἱ τοῦ αὐτοῦ γένους μετέχοντες καὶ ἄνωθεν ἀπ’ ἀρχῆς σχόντες κοινὰ ἱερά. ### gamma 357 οἱ δὲ ὁμογάλακτας, καὶ φράτορας, συγγενεῖς τοὺς γεννήτας q γεννησιουργό ς· δημιουργός (Sap. ### gamma 358 13,5) γεννήτορε ς· γονεῖς γεννητό ς· γνήσιος υἱός (Plat. ### gamma 360 leg. 11,923 e) γεννήτορ ε· γονεῖς, δυϊκῶς γέμοις ν υ· λαβέ. ### gamma 362 Κύπριοι. καὶ κάθιζε γενούστη ς· ἐπὶ τοῦ θεοῦ ἐννοίας. ### gamma 363 ὁ γεννητικός (Plat. Phileb. 3od) q Γεννο ί· οἱ Γυμνοσοφισταί γεννό ν· ἀρχαῖον γεννό ς· κοῖλον * γεννικῶ ς· ἰσχυρῶς. ### gamma 367 γενναίως gP * γενοίατ ο· γένοιντο (Β 340) S * γένυ ν· σιαγόνα (λ 320 v. ### gamma 369 l.) vgAS * γένυ ς· γένειον. ### gamma 370 vgAS πέλεκυς (p) μάχαιρα Γεννισαρέ τ· παράδεισος ἀρχόντων * γένυσσ ι· ταῖς σιαγόσιν, h ἢ γνάθοις. ### gamma 372 (Λ 416) [ἢ μητέρες] † γενύσθη ν· γένοιντο, δυϊκῶς * γένυσ ι· σιαγόσι (Eur. ### gamma 374 Phoen. 32) A * γέντ ο· ἔλαβεν. ### gamma 375 gSn ἀνέλαβεν (Θ 43 ..) [ γένσιμο ς· ἄκρον τοῦ ἁλιευτικοῦ καλάμου] γέντ α· κρέα. ### gamma 377 σπλάγχνα (Callim. fr. 322) † γεντελιστα ί· οἱ ἐργάζοντες, καὶ παίζοντες γεντιαν ή· ῥίζα τις οὕτω καλουμένη, χρήσιμος οὖσα εἰς τὰς ἀντιδόσεις γέντινο ι· οἰκεῖοι γέντινο ς· ὕπνος * γέντε ρ· ἡ κοιλία s [ γένυ ξ· πέλεκυς] γενύω ν· τῶν παρειῶν (ψ 688) * γεοῦχο ς· ὁ τὴν γῆν ἔχων vgAS * γέρ α· τὰ τίμια (Thuc. ### gamma 386 1,25,4) S * γέρ α· αἱ τιμαί [τιμά] (Β 237 . ### gamma 387 .) vgAS γεραιά ς· * ἐντίμους γυναῖκας, (vgA) SP τὰς γέρας τι ἐχούσας (Ζ 270) † γέραδο ς· αἰγιαλός (Φ 319) γέρα ϊ· τιμῇ * γεραίρει ν· τιμᾶν, (g) p σέβειν (Η 321 . ### gamma 391 .) * γεραλέο ν· γέροντα. ### gamma 392 (gAS) ἢ ἀσθενῆ * γεραρό ν· ἔντιμον. ### gamma 393 n [ἱλαρόν.] μεγαλοπρεπῆ (Γ 170) * γεραίροντε ς· τιμῶντες, εὐφημοῦντες vgASPn γεραιό ς· πρεσβύτης (Α 35) * γεραιῶ ν· γερόντων. ### gamma 396 ἐντίμων. AS [ἢ τιμῶν, ἢ σεβῶν] γεραίρετα ι· τιμᾶται * γεραίρε ι· τέρπει. ### gamma 398 τιμᾷ Σ γεράνδρυε ς· αἱ παλαιαὶ δρύες. ### gamma 399 καὶ τὰ παλαιὰ δένδρα γεράνδρυα Γερανεῖδα ι· οἱ τὴν Φωκικὴν οἰκοῦντες γεράνιο ς· βοτάνης εἶδος γεραρα ί· ἱέρειαι κοινῶς. ### gamma 402 ἰδίως δὲ αἱ τῷ Διονύσῳ τῷ ἐν Λίμναις τὰ ἱερὰ ἐπιτελοῦσαι, τῷ ἀριθμῷ ιδʹ q γέρανο ς· ὄρνεόν τι. ### gamma 403 καὶ 〈ποιά τισ〉 ὄρχησις. καὶ ὄργανον ξύλινον, ἐν ᾧ κόπτουσιν οἱ ἀλφιτοποιοὶ τὰ ἄλφιτα, 〈ὅθεν καὶ γεράνια τὰ ἄλφιτα καλεῖσθαι. γέρανος καὶ ἐν τῇ σκηνῇ ἅρπαξ κατεσκευασμένος ὑπὸ τοῦ μηχανοποιοῦ, ἐξ οὗ ὁ [ἐσκευασμένος] ὑποκριτὴς τραγῳδεῖ〉 q γερανουλκό ς· ὁ τοῦ χοροῦ τοῦ ἐν Δήλῳ ἐξάρχων * γεραρώτερο ς· ἐντιμότερος. ### gamma 405 πρεσβύτερος (Γ 211) nh γέρα ς· * τιμή, vgAS σέβας. ### gamma 406 ἆθλον ἀρετῆς. * ⸤ ἀμοιβή. vgAS [θέαμα. ASh] δωρεά (Α 120 ..) P (vgAS) γεράσμιο ν· τίμιον (Eur. ### gamma 407 Phoen. 927) * γερασφόρο ς· ὁ τὰς τιμὰς φέρων (Pind. ### gamma 408 Pyth. 2,81?) AS [ Γέραντε ς· Αἰθίοπας] γέργαν α· ἐργαλεῖα γέργερ α· πολλά γεργέριμο ς· ἐλάας εἶδος. ### gamma 412 τὸ τῆς ἐλάας ῥυσόν [ Γεργεσηνό ς· διάβολος] γέργερο ς· βρόγχος γεργέλο ψ· ζῷον Γέργιθε ς· πόλις [ Γεργῖνο ς· διάφορος. ### gamma 417 διάβολος] γέργυπε ς· νεκροί γέργυρ α· αὐλή. ### gamma 419 δεσμωτήριον (Hdt. 3,145) * γέρδιο ς· ὑφάντης vgAS † γερέρ α· ἐτίμου, ἐτίμησα * Γέρεστο ς· ἀκρωτήριον τῆς Εὐβοίας (γ 177) gA γέρη ν· [ἔντιμος. ### gamma 423 οἱ δὲ] γέρανος * γερήνιο ς· ἔντιμος. ### gamma 424 γέρων (Β 336 ..) vgAS [ γερῆρα ν· ἐτίμητο] γεραράδε ς· αἱ τῶν ἀρίστων ἀνδρῶν γυναῖκες. ### gamma 426 〈καὶ αἱ τὸ τῆς Ἀθηνᾶς ἐν Ἄργει ἄγαλμα ἐνδύουσαι〉 q † γερθυρεό ν· ἱλαρόν [ γέρινθο ι· ἐρέβινθοι] γερητηρί α· ἀπώλεια [ γεροιτά ν· πάππον. ### gamma 430 Κρῆτες] * Γερμανικό ς· ἔθνος AS γέρω ν· πρεσβύτερος (Α 33) γεροντία ς· πάππος * γερουσί α· πρεσβυτέριον (Act. ### gamma 434 ap. 5,21), ⸤ πλῆθος γερόντων (Exod. 3,16) AS γέροντε ς· ἔντιμοι (Ι 574) * γερούσιο ν· τὸ τοῖς ἐντίμοις κατὰ γέρας διδόμενον (Δ 259) n γερῶ α· γεροντία. ### gamma 437 ἦν γὰρ σύστημα γερόντων γέρω ν· ἐπὶ μὲν τοῦ ἐντίμου· ‚κίκλησκεν δὲ γέροντας ἀριστῆασ‛ (Β 404) γέρας γὰρ ἡ τιμή· ἐπὶ δὲ τῆς ἡλικίας· ‚ὦ γέρον‛ (Θ 102) γέρα ἢ γέρε α· τιμάς (Hdt. ### gamma 439 7,104,2) γέῤῥ α· τὰ σκεπάσματα πάντα ἢ τὰ δερμάτινα σκεπάσματα γέῤῥ α· * τὰς σκηνάς (Dem. ### gamma 441 18,169). n καὶ τὰ γυναικεῖα καὶ ἀνδρῷα ⸤ αἰδοῖα S γέῤῥα (Epich. fr. 235) * γεῤῥάδι α· στρωτηρίδια gAS * γέῤῥ α· τὰ ἀπὸ καλάμων ἢ παπύρων ἐργαστήρια (Dem. ### gamma 443 18,169) AS γέῤῥ ω· ἀπόλωλα γέρσιμο ν· ἄκρον ἁλιευτικοῦ καλάμου γέρυ ς· γέρων γερύτα ς· γέρων † γεροάκτα ι· οἱ δήμαρχοι, παρὰ Λάκωσιν [ γερωνί α] γεροντί α· παρὰ Λάκωσι [καὶ Λακεδαιμονίοις] καὶ Κρησί † γερώνοιο ν· κοῖλον, κενόν ( * ) γέρω ς· τιμήματος, οἷον τιμῆς (Xen. ### gamma 451 Ages. 1,5) [ γέσμ α· γεῦμα] [ γέστ α· γογγυλίς] γέστρ α· ἔνδυσις, στολή, ἱμάτια [ γέστρ α· στολή] † γέτι ς· ἐλπίς γέτο ρ· ἔτος γέτο ς· ἐνιαυτός γεῦμ α· γεῦσις. ### gamma 459 ἔδεσμα * γούνω ν· γονάτων (Α 407) AS † γε ῦ· γυνὸν τὶ ἄρα γεύσασθα ι· πειρᾶσαι. ### gamma 462 ἅψασθαι (υ 181) γεύσε ι· ἀποπειράσει γευστρίνη ν· γαυλόν γεύλοφα ἢ γεώλοφ α· ὄχθαι, τινὲς δὲ ὄρη γεώδη q γευσώμεθα ἀλλήλω ν· πεῖραν λάβωμεν (Υ 258) Sn * γέφυρ α· διάβαθρα Sn ὁδός, n στράτα, πέραμα, διάβασις (Ε 88) S γεφύρα ς· διόδους. ### gamma 468 τάξεις. ὑπεροχάς. τὰ μέσα τῆς φάλαγγος (Δ 371) q γεφυρί ς· πόρνη τις ἐπὶ γεφύρας, ὡς Ἡρακλέων. ### gamma 469 ἄλλοι δὲ οὐ γυναῖκα, ἀλλὰ ἄνδρα ἐκεῖ καθεζόμενον 〈ἐπὶ〉 τῶν ἐν Ἐλευσῖνι μυστηρίων συγκαλυπτόμενον ἐξ ὀνόματος σκώμματα λέγειν εἰς τοὺς ἐνδόξους πολίτας γεφυριστα ί· οἱ σκῶπται· ἐπεὶ ἐν Ἐλευσῖνι ἐπὶ τῆς γεφύρας τοῖς μυστηρίοις καθεζόμενοι ἔσκωπτον τοὺς παριόντας * γεφύρωσ ε· διαβατὴν ἐποίησε Sn τὴν ὁδόν (Ο 357) † Γεώγου ς· ὁ Ἡρακλῆς γεώδου ς· πηλώδους S * γεωμέτρη ς· ὁ τῆς γῆς μετρῶν s τὰ μόρια * γεωμόρο ς· γεωργός S(n) * γεωμόριο ν· τὸ τῆς γῆς μόριον gS [ γέων α· ὓς θηλεία. ### gamma 477 Λάκωνες] γεωνόμα ι· οἱ ἐν ταῖς ἀποικίαις διαιτώμενοι κληροῦχοι καὶ νέμοντες τὴν γῆν γεωπεῖνα ι· οἱ γῆς πεινῶντες, καὶ ἀπορούμενοι (Hdt. ### gamma 479 2,6,2) γεωργίτη ς· γεωργός * Γέωρε ς· γεωφύλακες. ### gamma 481 μέτοικοι. πάροικοι (Exod. 12,19) S γεωφάνειο ν· μέταλλον τῆς κεραμίτιδος ἢ ἄλλης ἐργασίας q γηγενεῖ ς· ἄνδρες. ### gamma 483 γυναῖκες (Psalm. 48,3) * γηγενέτα ι· γῆς †αἱρεταί Sg γηγενέται ς· γηγενέσι * γηγενή ς· ὁ ἐκ τῆς γῆς τὴν γένεσιν ἐσχηκώς (Eur. ### gamma 486 Phoen. 931) vgS * γηγενῶ ν· τῶν τὰ γέϊνα ἐργαζομένων, καὶ ἁμαρτανόντων. ### gamma 487 κατὰ κοινοῦ δὲ καὶ πάντες 〈οἱ〉 ἄνθρωποι νοοῦνται γηγενεῖ ς· καθὸ τὴν ὑπόστασιν ἀπὸ γῆς ἔχοντες (Prov. 2,18) vgS † γηγγήλι ξ , γήλιγρο ς· ὁ ἄγριος μῦς † γηγυρίδα ι· οἰκτροί [ γῆθε ν· χαίρη] * γήθησε ν· ἐχάρη (Α 330) vgS * γηθῆσα ι· ἡσθῆναι, ⸤ χαρῆναι A * γηθήσε ι· χαρήσει (Θ 378) n * γηθόσυνο ι· χαίροντες (Η 122) γήθι α· ἤθη * γηθόσυνο ς· χαίρων, ASn περιχαρής (Δ 272) Sn * γηθόσυνο ν· χαίροντα, g ἱλαρόν, χαροποιόν * γηθοσύν η· χαρά gS τέρψις, ἡδονή (Ν 29 . ### gamma 498 .) * γήθου ς· χαρᾶς vgS γήθυ α· ἀμπελόπρασα, S οἱ δὲ γηθυλλίδας, οἱ δὲ μεγάλα κρόμμυα, ἄλλοι χλωρά (Phryn. ### gamma 500 com. fr. 12) γηΐτη ς· ὁ τὴν γῆν ἐργαζόμενος, γεωργός (Soph. ### gamma 501 Trach. 32) * γηλεχέε ς· χαμαικοῖται (Callim. ### gamma 502 h. Del. 286) (g) † γηλιᾶσθα ι· κατέχεσθαι γηλουμένου ς· συνειλημμένους γηλιώμενο ι· κατεχόμενοι γῆμ α· ἱμάτιον γῆμα ι· συνοικῆσαι (φ 72) γημαμέν η· συνοικήσασα (λ 273) γήμασθα ι· γαμηθῆναι (β 128) † γήνει α· ὅσα ἐκ τῆς γῆς ὠφέλιμα [ γήνεσθα ι· κατέχεσθαι] γηοῦχο ς· ὁ τὴν γῆν συνέχων q γήπεδ α· χωρία. ### gamma 513 κτήσεις * γηπόνο ς· γεωργός p γεωμόρος (Greg. ### gamma 514 Naz. c. 1,2,2,468 [37,615]) γήρα ϊ· τῷ γήραι (Ε 153 . ### gamma 515 .) γηράλιο ν· δριμύ. ### gamma 516 μέλαν γηράλιο ς· γέρων, γηρανθείς γηράμω ν· †γράζα * γηρᾶνα ι· γηρᾶσαι (Soph. ### gamma 519 O. C. 870) hdΣ γηράνιο ν· γεραν〈ογέρων〉 [[ γηράσα ς ] γήρα ς· γηράσας, κατὰ συγκοπήν] γηρά ς· γηράσας· ‚γηράς. ### gamma 522 ἀλλ’ οὐχ υἱὸς ἐν ἔντεσι πατρὸς ἐγήρα‛ (Ρ 197) * γηράσκε ι· φθίνει, ns λήγει (η 120) γηράσκοντα κομίζ ω· γηροκομῶ (Ω 541) γῆρα ς· ὄφεως δέρμα † γηρεῖν ποίοις γηρο ί· γεωλόχοι γήρει α· τὰ τῆς ἀκάνθης ἐξανθήματα, ἅπερ ἔνιοι πάππους λέγουσι * γηροβοσκ ῶ· γηροτροφῶ (Eur. ### gamma 529 Alc. 663 ..) vg γηροκόμο ς· γηροτρόφος (Hes. ### gamma 530 Theog. 605) S γηρουχεῖτα ι· ὑπὸ γήρως ὀχεῖται, ἢ γέρας τῆς ἀρχῆς ἔχει * γηρύεσθα ι· φθέγγεσθαι g λέγειν * γηρύοντε ς· φωνοῦντες, λέγοντες n * γῆρυ ν· φωνήν (Eur. ### gamma 534 Phoen. 960 ..) q. vgn γῆρυ ς· φωνή. ### gamma 535 ὅθεν καὶ κήρυ ξ, τοῦ κ πρὸς γ συγγένειαν ἔχοντος (Δ 437?) γηρωπίζετα ι· γεροντεύεται γῆς ὀμφαλό ς· ἡ Πάφος. ### gamma 537 καὶ Δελφοί (Eur. Med. 668. Soph. O. R. 899 ..) γήτει α· κρόμμυα vgSn, ἃ καὶ γήθυα καλοῦνται (Ar. ### gamma 538 Eq. 677) γητικ ά· παρὰ Ἀλεξάνδρῳ Ἐπιστολαῖς, ποτήρια οὕτω καλούμενα γηφάγο ι· πένητες, ἄποροι, ὡς τὰς ἐκ γῆς βοτάνας σιτίζεσθαι τροφῆς ἀμοιροῦντας. ### gamma 540 q Καλλίμαχος ἐν Ἑκάλῃ (fr. 290) γήχυτο ν· τὸ ἁπαλὸν τῆς γῆς (Hippocr. ### gamma 541 ?) γί α· ἄνθη S * γία ι· ὀδύναι S γία ρ· ἔαρ S † γιγαλί α· ἡ γῆ S * γίγα ς· δυνάστης. ### gamma 546 ⸤ ἰσχυρός (Gen. 10,8) s Γιγαντί α· ἡ Λυκία τὸ πρότερον. ### gamma 547 καὶ οἱ κατοικοῦντες Γίγαντες q. S γίγαντο ς· μεγάλου. ### gamma 548 ἰσχυροῦ. q ὑπερφυοῦς (Aesch. Ag. 692) γιγαρτί ς· σταφίς S * γίγαρτο ν· τῆς σταφυλῆς τὸ ἔνδον (Num. ### gamma 550 6,4) vgSn * γιγγλισμό ς· γαργαλισμὸς ἀπὸ χειρῶν, γέλως vgS * γιγγλισμοῖ ς· κιχλισμοῖς Sh(n) γιγγλία ν· κάλυμμα κεφαλῆς ἐρεοῦν γίγγλο ς· νᾶνος γίγγλυμο ς· ὁ στρεφόμενος γόμφος ἐπὶ τῶν θυρῶν. ### gamma 555 καὶ ἐπὶ τοῦ θώρακος οἱ στροφεῖς. καὶ φιλήματος εἶδος q γιγγρασμό ς· ἦχος γιγγρ ί· ἐπιφώνημά τι ἐπὶ καταμωκήσει λεγόμενον. ### gamma 557 καὶ εἶδος αὐλοῦ γιγγρία ι· αὐλοὶ μικροί, ἐν οἷς πρῶτον μανθάνουσιν γίγγρο ς· αὔλημά τι, ὅπερ ἔνιοι γίγγρο ν· οἱ δὲ αὐλοῦ γένος Γιγγρώ ν, οἱ δὲ Γιγῶ ν· Πάταικος ἐπιτραπέζιος. ### gamma 560 οἱ δὲ Αἰγύπτιον Ἡρακλέα γίγνωσκ ε· ἐγίγνωσκε (Ζ 191) S γιλό ς· ἑτερόφθαλμος [ γίμασα ι· σιαγόνες] γιμβάνα ι· ζεῦγλαι γί ν· σοί γνί ς· γέρανος. ### gamma 566 Τυῤῥηνοί γίννο ς· 〈ζῷον οὗ〉 ὁ πατὴρ ἵππος, ἡ δὲ μήτηρ ὄνος ps, νόθη γῖξα ι· χωρῆσαι γί ο· αὐτοῦ (Rhinth. ### gamma 569 fr. 13) γῖπο ν· εἶπον γί ς· ἱμάς. ### gamma 571 [καὶ γῆ.] καὶ ἰσχύς γισάμε ν· εἰδέναι γίσα ς· φθείρας γίσγο ν· ἴσον * [ γίσιο ν· μικρὸν τεῖχος] vgSn γιστί α· ἐσχάρα γιστία ι· ἱστουργοί γιστι ῶ· παύσομαι γισχύ ν· ἰσχύν γιτέ α· ἰτέα γίτονα ς· τὰ δύο αἰδοῖα * 〉γλαγέα ς· γεγαλακτωμένας (Π 642) (S) * γλαγγάζε ι· πτερύσσεται. ### gamma 583 κέκραγε vgSnh * γλάγο ς· γάλα (Β 471) vgAS γλάμο ς· μύξα S γλάματ α· ἀστράγαλοι γλαμυρό ν· γλαμῶδες. ### gamma 587 ἔνυγρον. ὑπόδακρυν γλαισμο ί· λόφοι γλαινο ί· τὰ λαμπρύσματα τῶν περικεφαλαίων, οἷον ἀστέρες γλακκό ν· γαλαθηνόν γλακῶντε ς· μεστοὶ γάλακτος γλαμῶντε ς· λημῶντες * γλαμῶ ν· λημῶν (Ar. ### gamma 593 Ran. 588) pΣ [ γλαμά ν· λειμῶνα] Γλαμί α· πόλις. ### gamma 595 Κρῆτες γλαμυξιᾶ ν· γλαμᾶν. ### gamma 596 ⸤ λημᾶν p γλανί ς· ἀργός. ### gamma 597 καὶ ⸤ εἶδος ἰχθύος. p οἱ δὲ γλάνιος γλανο ί· ἀχρεῖοι γλαμψο ί· χαλινοὶ στόματος S γλάμπτει ν· πίνειν γλαρί ς· ὄρυξ (Callim. ### gamma 601 fr. 512) γλαυκ ή· ἰσχυρά. ### gamma 602 φοβερά. λευκή (Π 34) γλαυκία ἢ γλαύκιο ν· βοτάνη τις γλαυκίζει ν· ἀμβλυωπεῖν γλαυκιόω ν· καταπληκτικός, ἔμπυρον καὶ φοβερὸν βλέπων (Υ 172) * γλαυκό ς· λευκός vgAS γλαυκοφόρβιδα ς· ἵππους εὐγενεστάτας γλαυκῶπι ς· φοβερὰ ἐν τῷ ὁρᾶσθαι. ### gamma 608 λαμπρόφθαλμος. * εὐόφθαλμος (Α 206 ..) vgAS * γλαῦ ξ· νυκτόβαϋς. ### gamma 609 πετεινὸν νυκτερινόν vgS γλαῦ ξ· νόμισμα Ἀθήνησιν τετράδραχμον. ### gamma 610 ἐλέγετο δὲ καὶ ὄρχησίς τις. καὶ ὄρνεον. καὶ φυτόν γλαυσό ν· * λαμπρόν. ### gamma 611 g θρασύ. ἰταμόν γλαύσσε ι· λάμπει, (s) φαίνει, φαύσκει [ γλαυρό ν· σεμνόν] γλαῦ κ ’ Ἀθήναζ ε· παροιμία ἐπὶ τῶν μάτην τι πραττόντων, ὥσπερ 〈εἰ〉 γλαῦκας Ἀθήναζε ἄγοι. ### gamma 614 πληθύουσι γὰρ ἐνταῦθα γλαῦκες (Ar. Av. 301) γλαῦκες Λαυριωτικα ί· Ἀριστοφάνης Ὄρνισιν (1106), οἱ ἀργυροστατῆρες· ἐν Λαυρίῳ γὰρ τὰ μέταλλα τὰ ἀργυρεῖα· γλαῦξ δὲ τὸ ἐπιχάραγμα τοῦ στατῆρος Γλαύκου τέχν η· παροιμία ἐπὶ τῶν ῥᾳδίως κατεργαζομένων· Διονυσόδωρος δὲ τὴν περὶ τὸν σίδηρον κόλλησιν· Γλαῦκος γὰρ Χῖος σιδήρου κόλλησιν εὗρεν (Plat. ### gamma 616 Phaed. 108d) γλαῦξ ἐν πόλε ι· παροιμία. ### gamma 617 ταῖς ἀληθείαις ἀνέκειτο γὰρ ὑπὸ Φαίδρου ἐν τῇ ἀκροπόλει γλαῦξ ἔπτατ ο· πρὸ τῆς μάχης ἐν Σαλαμῖνι γλαῦκά φασι διαπτῆναι τὴν νίκην προσημαίνουσαν (Ar. ### gamma 618 Vesp. 1086) q γλάφε ι· γλύφει. ### gamma 619 ὀρύσσει. * κοιλαίνει (g) Sn γλάφ υ· σπήλαιον. ### gamma 620 ἄντρον (Hes. op. 533) * γλαφυρα ί· κοῖλαι. ### gamma 621 gS βαθεῖαι (Β 516) S γλαφυρᾶ ς· ἀνθηρᾶς, ἄλλοι δὲ κοίλης ἢ βαθείας * γλαφυρό ν· τερπνόν SP κοῖλον. ### gamma 623 vgSP ἡδύ. βαθύ vgPn * γλαφυρό ς· ἀνθηρός. ### gamma 624 S(P) λαμπρός. τερπνός. s κοῖλος. ἡδύς. βαθύς S γλάψα ι· κοιλᾶναι. ### gamma 625 γλύψαι. ἐκτρῖψαι. σκαλεῦσαι. βαθῦναι γλευκήσα ς· 〈ὑπὸ〉 γλεύκους γενόμενος ἔκλυτος καὶ παρειμένος, ἀπὸ τῶν οἴνῳ ν〈έῳ μεθυσθέντων〉 * γλεῦκο ς· τὸ ἀπόσταγμα τῆς σταφυλῆς, q πρὶν πατηθῇ (Act. ### gamma 627 ap. 2,13) vgSP γλεῦξι ς· οἶνος ἕψημα 〈ἔχων〉 * † γλέβ α· ἀξίωμα συγκλήτου S γλέφαρ α· βλέφαρα. ### gamma 630 sp ὀφθαλμοί γλήνε α· . ### gamma 631 .. οἱ δὲ ποικίλματα καὶ γληνὸν τὸ ποικίλον· καὶ ζῴδια, ἀγάλματα· ἔνιοι κήρινα πλάσματα ἀξιοθέατα (Ω 192) * γλῆνο ς· φάος n γλήν η· * κόρη ὀφθαλμοῦ. ### gamma 633 (Ξ 494) vgPn καὶ παίγνιον. οἱ δὲ τὸ οὐδενὸς ἄξιον. καὶ τὴν πεπλασμένην κόρην. πρόσοψιν. καὶ γλήνας τὰ κηρία τῶν μελισσῶν. * ἢ κόρη (Θ 164) gP γληνῶσα ι· 〈διαφθεῖραι〉 n 〈 γληχυλί ς·〉 †πονηρά np γληχωνοειδέ ς· δίκταμνον γλίο ν· εὔτονον. ### gamma 637 ἰσχυρόν γλί α· κόλλα p * γλοιό ς· ῥύπος (Hdt. ### gamma 639 3,112) vg γλίσχρα ι· κνῆμαι γλίσχρο ν· ἐνήλατον * γλίσχρο ς· φειδωλός. ### gamma 642 σκνιφός. λίαν ῥυπαρός. gSPn [ἐνήλατος.] κολλώδης (n) * γλίσχρω ς· ὀλισθηρῶς S * Γλισᾶ ς· πόλις 〈ὡς Τρύφων〉 (Β 504) n γλιᾶτα ι· παίζει. ### gamma 645 ἀπατᾷ γλιττό ν· γλοιόν γλίχε ι· ἐπιθυμεῖς (Ar. ### gamma 647 fr. 102) * γλίχετα ι· [παίζει. ### gamma 648 ] ἐπιθυμεῖ. S προθυμεῖται (Dem. 18,207) * γλιχόμενο ι· ἐπιθυμοῦντες (Hdt. ### gamma 649 4,152,2) PS † γλιχόμενο ς· ἐπιθυμῶν (Pl. ### gamma 650 Phaed. 117a) vg † γλιχύτη ς· ἀτυχής. ### gamma 651 ἢ ἐπίπονος. ἢ ἐρωτική γλιχό ς· φειδωλὸς καὶ γλίσχρος, οἱ δὲ πολυπράγμων, περίεργος † γλίδου χοάνα ι· εἰς οὓς τύπους κατέρχεται τὸ ἐν τῇ χώνῃ διὰ τῶν κεντημάτων. ### gamma 653 ἦσαν δὲ πήλινοι. Σοφοκλῆς (fr. 32) γλοία ς· ἡ κακοήθης ἵππος καὶ πολυδήκτης παρὰ Σοφοκλεῖ (fr. ### gamma 654 935) καὶ γλοίης τὸ αὐτό γλοιάζει ν· τὸ καταφερόμενον εἰς ὕπνον [καὶ] ἐπιμύειν τοῖς ὄμμασι καὶ κατιλλώπτειν, οἱ δὲ διεγγελᾶν q γλοίητ α· κακοήθη * γλοιό ς· νωθρός. ### gamma 657 ⸤ ἀσθενής (g) ῥυπαρός vgn γλοιωδῶ ς· νυστακτικῶς γλούρε α· χρύσεα. ### gamma 659 Φρύγες 〈καὶ〉 γλουρό ς· χρυσός * γλουτο ί· τὰ τῆς κοτύλης σφαιρώματα (Ε 66) vgSn γλουτό ν· τὸ περὶ τὰ ἰσχία * γλουτό ς· σφαίρωμα S γλυκεῖ α· ἡ γλυκύῤῥιζος γλυκίω ν· ἡδίων (Α 249 . ### gamma 664 .) [ γλυκύωνο ν· ἔμπυρον καὶ φοβερὸν βλέπων] γλύκ η· βοτάνη τις ἐδώδιμος γλυκίννα ς· διὰ γλυκέος οἴνου πλακοῦς γλυκερῷ Σιδωνί ῳ· (Com. ### gamma 668 ad. fr. 1317) δρᾶμα δέ ἐστιν, ἐν ᾧ τῆς †θεμέλης ἄρχεται οὕτως· ‚Σιδώνιον ἄστυ λιπόντες καὶ δροσερὰν Ἄραδον‛ (Phryn. fr. 9). διεβεβόητο δὲ τὸ μέλος τοῦτο. a) γλύκιο ν· ἥδιον. ### gamma 669 (ι 34) b) γλυκύ ς· ἡδύς (Α 610) γλύκκ α· ἡ γλυκύτης γλυκκό ν· γλυκύ γλυκεῖα ν· τὸ γάλα, καὶ τὴν χολήν (Eubul. ### gamma 672 fr. 95) γλυκ ύ· μελιχρόν * γλυκυδερκέ ς· ἡδὺ ἐν τῷ ὁρᾶσθαι gSnh γλυκυθυμί α· ἡδονή q γλυκύθυμο ς· ἀνειμένος. ### gamma 676 ἡδύς. * ἁπαλόψυχος. vgS ἤπιος. προσηνής. γλυκύς (Υ 467) γλυκυσίδ η· φυτὸν ποιόν, συντελοῦν πρὸς ἀτόπημά τι τῶν γυναικῶν γλυκύφαιο ν· τὸ ἐρυθρόδανον. ### gamma 678 Κρῆτες † γλυκύφρουρο ι· τὰ ἐν οἴκῳ φρουροῦντες καὶ ἔνδον μένοντες γλύκω ν· ὁ εὐήθης γλύξι ς· ὁ ἀνειμένος οἶνος καὶ ἄτονος, ὃν ἔνιοι μὲν ἁπαλόστομο ν, οἱ δὲ γλεῦξιν Γλυφεῖο ν· ἄντρον τι καὶ ὄρυξ γλυφίδε ς· αἱ χηλαὶ τοῦ βέλους, * ἀπὸ τοῦ γεγλύφθαι καὶ κεκοιλάνθαι Σ, εἰς ἃς ἡ νευρὰ ἐντίθεται τοῦ τόξου. ### gamma 683 * ἐνίοτε δὲ καὶ τὰς τῶν ἀκίδων χηλὰς gΣ λέγει Ὅμηρος (Δ 122). καὶ αἱ θαλάμαι γλύψα ι· ξύσαι. ### gamma 684 χαράξαι γλυκὺς ἀγκώ ν· παροιμία, ἥν φησιν εἰρῆσθαι ἀπὸ τοῦ λεγομένου μακροῦ ἀγκῶνος ἐν τῷ Νείλῳ, κατ’ ἀντίφρασιν. ### gamma 685 εἶναι γὰρ δυσκόμιστον διὰ τὸ ῥεῦμα καὶ ἀηδῆ· ὅθεν λέγεσθαι τὴν παροιμίαν ἐπὶ τῶν αἰσχρόν τι δοκιμαζόντων, ἐπαινούντων δὲ ὡς καλόν. ἢ 〈ἐκ〉 τοῦ ἐναντίου σπουδαῖον μὲν ἡγουμένων, χλευαζόντων δὲ ὡς φαῦλον. Κλέαρχος (fr. 6 M) δέ φησιν 〈τοὺς Λυδοὺσ〉 ἐξυβρίζειν εἰς τὰς τῶν καταδεεστέρων γυναῖκας καὶ παρθένους, καὶ τὸ χωρίον, ἐν ᾧ ταῦτα ἔδρων, ὀνομάσαι Γλυκὺν ἀγκῶνα Γλῶ ς· ὄνομα Αἰγυπτίου τινός * γλωσσαλγί α· φλυαρία (Eur. ### gamma 687 Med. 525 ..) vgAPn γλῶσσα ι· φωναί. ### gamma 688 καὶ σημεῖα ἐπὶ τοῦ ἥπατος, παρὰ τοῖς θύταις γλώσσα ς· τὰς γλωσσίδας τῶν αὐλῶν, καὶ τῶν ὑποδημάτων. ### gamma 689 καὶ τὰς λαλιάς γλώσσαργο ν· στόμαργον. ### gamma 690 ταχύγλωσσον (trag. ad. 562?) (p) * γλωσσόκομο ν· σορός A, θήκη ξυλίνη τῶν λειψάνων vgAn γλωσσοστροφεῖ ν· περιλαλεῖν, καὶ στωμύλλεσθαι (Ar. ### gamma 692 Nub. 792) [ γλών η· οὐδενὸς ἄξιον] † γλωρεῖ ν· χρονίζειν † γλωρό ν· νόμον γλωττοκομεῖο ν· ἐν ᾧ οἱ αὐληταὶ ἀπετίθεσαν τὰς γλωσσίδας. ### gamma 696 καὶ τὸ γυναικεῖον αἰδοῖον (Eubul. fr. 142) γλωττοποιό ς· ὁ τὰς αὐλητικὰς γλωσσίδας ποιῶν γλωχῖν α· τὴν γωνίαν τοῦ βέλους (Ω 274) καὶ ‚ τριγλώχινας ὀιστούς ‛ (Ε 393 . ### gamma 698 .) καὶ γλῶσσαν. καὶ ἄκρον. κυρίως δὲ γλωχῖνες αἱ τῶν ἀκίδων ἐξοχαὶ καὶ αἱ τοῦ ζυγοῦ γωνίαι (Ω 274) γλῶσσαν οὐκ ἐμπήξετ ε· οὐκ ἂν καταφάγοιτε, οὐκ ἂν γεύοισθε (trag. ### gamma 699 ad. fr. 205?) γλωσσάσπιδα ς· τοὺς τῇ γλώσσῃ ὅπλῳ χρωμένους ὥσπερ ἀσπίδι. ### gamma 700 μεταφορικῶς * γναθμο ί· γνάθοι. ### gamma 701 AS σιαγόνες (π 175) S γναθμό ν· τομώτατον καὶ διαιρετικώτατον γνάθους θηλεία ς· ἢ γυναῖκας γναθοῦ ν· τὸ εἰς γνάθους τύπτειν (Phryn. ### gamma 704 com. fr. 28) Γνάθω ν· παράσιτος h γναμπτ ά· καμπύλα. ### gamma 706 πλεκτά. ὑγρά γναμπτῆισι ν· ἀνακεκλασμέναις. ### gamma 707 ἐπικαμπέσι (Λ 416) γναμπτό ν· εὔπειστον. ### gamma 708 ἔνυγρον. εὔγναμπτον (Ω 41) * εὐμετάβολον n γναφέω ς· καθαίροντος ῥύπον γναμπτού ς· χαλινούς γνάμψα ι· κάμψαι. ### gamma 711 κλάσαι. πεῖσαι γνάψε ν· ἔξεσεν. ### gamma 712 ἤμυξεν * γναπτὰς ἕλικα ς· τὰ καμφθέντα ψέλια (Σ 401) vgAS γνάπτε ι· κάμπτει 〉γνατα ι· ἀκταί [ γναφάδιο ν ] γναφάλλιο ν· βοτάνη γνάφαλλο ν· τύλη. ### gamma 717 λέγεται δὲ καὶ διὰ τοῦ κ κνάφαλλο ν· καὶ ὁ γναφεὺς κναφεύς γνάφαλλο ς· πτίλον γναφεύ ς· εἶδος ἰχθύος γναφῆνα ι· κλασθῆναι. ### gamma 720 καμφθῆναι γνήσιο ς· ὁ ἐξ ἰσονόμων, ἴδιος, οἰκεῖος * γνοῖε ν· μάθοιεν (Σ 125) vgAS γνοίη ς· †ψεύδῆς (S?) 〉†γνοιΐσα ι· ἰγνοῦσαι γνόφεο ν· μέλαν * γνόφο ς· συννέφεια. ### gamma 726 δῖνος. ἄνεμος. vgAS ἀχλύς s σκοτομηνία (Deut. 4,11) γνώμην δίδωμ ι· συμβουλεύομαι (1. ### gamma 727 Cor. 7,25) γνύθο ι· βόθροι. ### gamma 728 (ps) κοιλώματα. ⸤ σπήλαια (g) θαλάμαι. καὶ τὰ ἐν τῷ βαδίζειν προσκόμματα. ἔνιοι γνυθούς γνυπτῶ ν· νωθραίνων * γνύ ξ· ἐπὶ τὰ γόνατα (Ε 68 . ### gamma 730 .) vgAS γνυπτεῖ ν· ἀσθενεῖν. ### gamma 731 μαλακίζεσθαι γνυπτήσε ι· [εἰς] γονυπετήσει * γνυπετό ν· ἀργόν. ### gamma 733 οἱ δὲ ἔκλυτον q. g γνύπετο ι· ἐκτεταμένοι. ### gamma 734 δειλοί. ἄλλοι δὲ κατηφεῖς. καὶ κατεγνυπτῶσθαι κατεστυγνᾶσθαι q γνυπτοῦντ ι· ἀσθενοῦντι γνύπωνε ς· στυγνοί. ### gamma 736 κατηφεῖς. ἄτολμοι. παρειμένοι. καὶ μαλακοί, ἀπὸ τοῦ εἰς γόνυ πεπτωκέναι γνυφα ί· νάπαι * γνώριμο ι· μαθηταί vgAS γνωρίμ ω· γινωσκομένω, δυϊκῶς (Xen. ### gamma 739 Mem. 2,3,1) γνώριμο ς· οἰκεῖος. ### gamma 740 ⸤ γινωσκόμενος (π 9) p γνωρίσματ α· τὰ συνεκτιθέμενα τοῖς παισὶ ἔξω τῶν περιδεραίων (Men. ### gamma 741 Epitr. 86) ( * ) γνωρίσα ι· φανεροποιῆσαι (Ephes. ### gamma 742 6,19. Rom. 9,22) γνῶθι σαυτό ν· ἀπόφθεγμα Χείλωνός φασι q γνῶμ α· τὸν βαλλόμενον ὀδόντα, δι’ οὗ τὰς ἡλικίας ἐγνώριζον τῶν τετραπόδων. ### gamma 744 καὶ ὁ κατηρτυκὼς ἤδη λειπογνώμω ν. λέγεται δὲ καὶ γνῶσις γνῶμα ι· τὰ ψηφίσματα q * γνώμ η· διάθεσις ποιά τις. ### gamma 746 p qΣ [καὶ γνώμη.] καὶ ἐπιστήμη q γνωμοτυπί α· γνωμολογία (g) 〈 γνώμω ν· ὁ〉 ἀκριβής, ἀπὸ τοῦ γνῶναι. ### gamma 748 λέγεται καὶ τὸ ἐν τοῖς ἡλιοτροπίοις κέντρον. καὶ τὸ παρὰ τοῖς τακτικοῖς * γνώμω ν· συνετός. ### gamma 749 pΣ Σοφοκλῆς (fr. 936) γνῶνα ι· κρῖναι. ### gamma 750 καὶ τὸ συνουσιάσαι (Men. fr. 558) q γνωσιμαχῆσα ι· τινὲς μὲν τὸ γνῶναι τὴν ἑαυτοῦ ἀσθένειαν τήν τε τῶν ἐναντίων ἰσχύν· (Hdt. ### gamma 751 3,25,5 ..) ἄλλοι τὸ γνόντα, ὅτι πρὸς κρείττονα ἔχοι αὐτῷ 〈ἡ〉 μάχη, ἡσυχάσαι (Ar. Av. 555) * ἢ μετανοῆσαι gASP γνῶσι ς· σύνεσις, εἴδησις, νόησις * γνωτ ή· ἀδελφή· (Ο 350) Σp ἢ ἐρωμένη * γνωτο ί· ἀδελφοί. ### gamma 754 (Γ 174) (vgAS) γνωστοί γνωτό ν· εὐεπίγνωστον. ### gamma 755 (Η 401) ποτὲ δὲ ἀδελφόν (Ξ 485) γόβαλ α· τὸ ὅριον. ### gamma 756 Φοίνικες γοβρία ι· φανοί, λαμπτῆρες γόγγρο ς· ἰχθύος εἶδος. ### gamma 758 καὶ ἡ γογγρώδης τῆς ἐλαίας ἔκφυσις, τὸ κάτω τοῦ στελέχους γογγρύζει ν· τονθρύζειν. ### gamma 759 τὸ ὡς ὗς φωνεῖν, ὅπερ ἔνιοι γογγύζει ν. τὸ αὐτὸ καὶ γρυλίζειν λέγεται γογγρύσα ι· ὡς χοῖρος φωνῆσαι γογγρών η· ἀπόστημα ἐν φάρυγγι (Hippocr. ### gamma 761 epid. 6,3,6) γογγύζει ν· φθέγγεσθαι. ### gamma 762 τονθρύζειν γογγύλο ν· στρογγύλον. ### gamma 763 p σκληρόν (Soph. fr. 363,2) γογγύλλει ν· συστρέφειν (Ar. ### gamma 764 Thesm. 56) γογγυλόσκηνο ς· στρογγύλον ἔχων τὸν οἶκον, ἢ τὸ σῶμα γογγυλεύματ α· στρογγυλεύματα γογγυλωπ ά· στρογγύλα. ### gamma 767 εὔτονα. γοργά γόγγω ν· μωρός γόλ α· ἔντερα. ### gamma 769 Μακεδόνες γοᾶνα ι· κλαίειν. ### gamma 770 Κύπριοι γόδατο ς· θήρα γοδό ν· γόητα * γοεραῖ ς· θρηνώδεσι, πενθικαῖς (Eur. ### gamma 773 Hec. 84) (gn) * γόη ς· μάγος, κόλαξ, περίεργος (Eur. ### gamma 774 Hipp. 1038) vgAS * γοητεύε ι· ἀπατᾷ. ### gamma 775 μαγεύει. n πείθει. φαρμακεύει. ἐξᾴδει γοησίοδο ς· ᾠδός, ἀπατεών γοητικό ν· ἀπατηλόν. ### gamma 777 μαγικόν. τὸ δι’ ἐπαοιδῶν ἐσκευασμένον γο ί· αὐτῷ γοῖδα †φάρυ ξ· οὐκ οἶδα γοιδύε ς· ῥυτῆρες γοίδημ ι· ἐπίσταμαι γοιδοῦλο ς· λαλιός. ### gamma 782 οἱ δὲ γοδοῦλος γοίνακε ς· βλαστοί γοῖνο ς· οἶνος γοιναῦτι ς· οἰνοχόη γοινέε ς· κόρακες γοῖσο ς· μέλαν. ### gamma 787 πλατύ γοῖτ α· οἶς † γοιτα ί· κριθαί. ### gamma 789 γράστις γοῖτο ς· ῥύπος. ### gamma 790 (s) πάτος Γοιτόσυρο ν· τὸν Ἀπόλλωνα. ### gamma 791 Σκύθαι (Hdt. 4,59) γολοιν ά· χλωρά. ### gamma 792 ἢ γολονά γολομέν η· βοτάνη γολύριο ν· κέλυφος. ### gamma 794 οἰκεῖον Ταραντίνοις γολμο ί· στολμοί γόλμι ς· ψὰρ τὸ ὄρνεον γολαμό ς· διωγμός γόλαν α· ἀγκύλη. ### gamma 798 ἀντιλαβεύς γόλησι ς· κακοδαιμονία γολλάκιο ν· λάκκον γόμο ς· θωμός [ γόμν η· ὀρίγανον] * γομφία ἤγουν γομφωτήρι α· ξύλα εἰς γόμφους AS * γομφιασμό ν· συνθλασμόν, AS ἢ συντριμμόν, ἢ αἱμωδιασμὸν ⸤ ὀδόντων (Am. ### gamma 804 4,6) AS * γόμφο ι· μύλοι. ### gamma 805 σφῆνες. δεσμά. ἄρθρα. σύνδεσμοι. vgAS καὶ ὀδόντες vg γόμφιοι γόμφοι ς· ταῖς τῶν ξύλων ἁρμογαῖς (ε 248) * γόμφου ς· ὀδόντας. ### gamma 807 καὶ τοὺς συνδέσμους τῶν ξύλων. AS ἢ μύλους S γομφωτήρι α· ἧλοι Γόμοῤῥ α· [ * μέτρον] n(p) στάσις * γόμφοισ ι· σφηναρίοις (ε 248) n γομφοπαγ ῆ· συνηρμοσμένα (Ar. ### gamma 811 Ran. 824) γομφῶσα ι· συμπῆξαι γονάδε ς· μητέρες γον ᾷ· κύει, γεννᾷ, φύει. ### gamma 814 ‖ καὶ γυναικεῖον αἰδοῖον γονά ρ· μητέρα Λάκωνες γονά ς· τέκνα (Eur. ### gamma 816 Med. 717 ..) * γονορρυή ς· οὗ ἡ γονὴ φέρεται ἀκουσίως (Lev. ### gamma 817 15,4 ..) vgAS γονόρροι α· πάθος περὶ τὴν γονήν γόνο ς· * υἱός. ### gamma 819 (Eur. Phoen. 283 ..) vgAS γέννημα. φυλή. καὶ ὁ ἀπόγονος παρ’ Ὁμήρῳ (Ν 449) γόνοι ς· τέκνοις * γόνυ κάμψα ι· ἀναπαύεσθαι (Η 118) S γον ή· γένεσις. ### gamma 822 μήτρα καὶ τὸ σπέρμα s (Hippocr. epid. 2,1,6 ..) γονή ς· νάρκισσος τὸ φυτόν γονίμη ἡμέρ α· ἡ περισσὴ καὶ μὴ ἄρτιος (Hippocr. ### gamma 824 epid. 2,6,8) γόνιμο ς· γνήσιος υἱὸς γεγονώς, ὁ οὐκ εἰσποιητός γόνιμο ν· εὔκαρπον γονία ς· εὐχερής. ### gamma 827 Αἰσχύλος Ἀγαμέμνονι (Choe. 1068?) γονοειδέ ς· γόνῳ ἐοικός (Hippocr. ### gamma 828 epid. 2,3,11) Γονόεσσ α· πόλις (Β 573) γόν υ· ἀγκών γονοτύλ η· τὸ τετυλωμένον 〈ἐν〉 τῷ γόνατι. ### gamma 831 Τύλας γὰρ λέγουσιν, ἃ ἡμεῖς τυλώματα † γουνουνί α· σάμψυχος γονύκροτο ι· ἤτοι βλαισοί, οἷς τὰ γόνατα συγκρούει. ### gamma 833 ἢ δειλοί. (Anacr. fr. 144) ὑπὸ γὰρ δέους ἔσθ’ ὅτε συγκρούουσι τὰ γόνατα 〈ἢ ἡ μεταφορὰ ἀπὸ τῶν γερόντων μηκέτι σθένειν δυναμένων τοῖς γόνασι〉 * γονυπετε ῖ· παρακαλεῖ. ### gamma 834 δέεται. ἱκετεύει (Matth. 17,14 ..) vgAS Γονόεσσ α· πόλις Πελοποννήσου † γόνυγρο ν· τὰ ἄκαρπα καὶ ξηρὰ πεδία (Hdt. ### gamma 836 3,4,3) [ἢ ἡ μεταφορὰ ἐπὶ τῶν γερόντων μηκέτι σθένειν δυναμένων τοῖς γόνασι] † γόνο ν· μίτον γονών η· ὀρίγανος * γόοι ο· θρήνου (δ 103) S * γόο ν· θρῆνον (Ε 156) Sn * γόο ς· θρῆνος (κ 398) vg ἢ θρηνητικός AS * γοόωσ α· θρηνοῦσα (Ε 413) S Γοργάδω ν· ἁλιάδων. ### gamma 843 Δαιδάλῳ Σοφοκλῆς (fr. 166) γόργει α· προσωπεῖα p Γοργίδε ς· αἱ Ὠκεανίδες γοργόνε ς· αἰγίδες. ### gamma 845b οἱ δὲ τὰ ἐπὶ τῶν αἰγίδων πρόσωπα γοργολόφα ς· ἀπὸ τοῦ λόφου τῆς περικεφαλαίας, καὶ τῆς [ἀσπίδος] Γοργόνος ἣν ἐπ’ αὐτῆς 〈τῆς ἀσπίδοσ〉 εἶχεν ὁ Λάμαχος, ἵνα τὸν Λάμαχον εἴπῃ (Ar. ### gamma 846 Ach. 567) ... γόργευσο ν· τάχυνον, σπεῦσον * γοργό ς· εὐκίνητος, vgAS ταχύς p, σκληρός, λιπαρός, εὐτραφής (Eur. ### gamma 848 Andr. 458) gAS γοργῶπι ν· φοβερόφθαλμον (Soph. ### gamma 849 fr. 760,2) * γοργωπὸν ἕδρα ν· φοβερὰν [καὶ] καθέδραν. ### gamma 850 ἢ ὄψιν (Eur. Rhes. 7) AS Γοργῶπι ς· Κρατῖνος ἐν Πυλαίᾳ· (fr. ### gamma 851 178) λίμνην φασὶ εἶναι ἐν Κορίνθῳ, εἰληφέναι δὲ τοὔνομα διὰ τὸ Γόργην ἐμπεσεῖν εἰς αὐτήν γοργωπό ν· πικρὸν τὴν βλέψιν, [καὶ † γορδελίζει ν· ἀδολεσχεῖν] αὐστηρόν (Aesch. ### gamma 852 Prom. 356?) γοργ ώ· γοργότης. ### gamma 853 πέπλασται δὲ ὥσπερ τοῖς ἄλλοις ποιηταῖς [ὡς] Ζηλώ, Χρυσώ. τὰ γὰρ περὶ τὴν Δανάην καὶ τὰ 〈περὶ〉 Περσέα καὶ τὰς Γοργόνας Ὅμηρος οὐκ οἶδε. (Λ 36) γοργώψατ ο· πικρὸν ἔβλεψε γοργείην κεφαλή ν· οὐ τὴν Γοργόνα ἐκληπτέον, ἀλλὰ γοργότητά τινα καὶ φόβητρον. ### gamma 855 Ἡσίοδος δὲ πλανηθεὶς ἀνέπλασεν ἐκ τούτων τὰ περὶ τὸν Περσέα, ὅτι ἀπέτεμε τὴν κεφαλὴν Γοργόνος (Theog. 280. λ 634. E 741) γοργοτάτ ω· γοργότατοι, δυϊκῶς γοργύρ α· ὑπόνομος, δι’ οὗ τὰ ὕδατα ὑπεξῄει pq † γοράπιε ς· ῥάφανοι Γόρτυν α· πόλις (Β 646) s γόρτυ ξ· ὄρτυξ γόρυνο ς· μικρὸς βάτραχος γοτά ν· ὗν. ### gamma 862 Μακεδόνες * γορό ς· κυρτός vgn [ γόρυτο ς· θήκη τόξου] * γοῦ ν· τοίνυν vgAS † γοράτο υ· ἠφινόν. ### gamma 866 οἱ δὲ ῥανῶ γουναζέσθη ν· ἐλιτάνευον (Λ 130) γουνάζομα ι· ἱκετεύομαι (Ο 665 . ### gamma 868 .) γουνούμενο ς· ἱκετεύων (Ι 583) γουνοῦσθα ι· . ### gamma 870 ...... γουνιαῖος τόπος * γουνῶι ἀλωῆ ς· ἐν τῷ γονιμωτάτῳ τῆς ἁλωνίας (Ι 534) AS * γούνω ν· τῶν γονάτων (Α 407) Sn γουν ῷ· γονίμῳ τόπῳ (Σ 57 . ### gamma 873 .) * γοῶσ α· θρηνοῦσα Sn [ γοργ ώ· κατάπληξις. ### gamma 875 φόβος. πικρία. αὐστηρία. καὶ γοργοί, δυϊκῶς. τὰ λοιπὰ ζήτει ὄπισθεν (γ 853) εἰς ἕτερον Γοργ ώ] γρ ᾶ· φάγε. ### gamma 876 Κύπριοι γράβα ν· σκαφίον. ### gamma 877 βόθρον Γραῖ α· πόλις. ### gamma 878 (Β 498) γῆ. καὶ Δημήτηρ γραῖα ν· †κάρδοπον γραιβία ἢ γραιτί α· πανήγυρις. ### gamma 880 Ταραντῖνοι Γραικιστ ί· Ἑλληνιστί Γραικό ς· Ἕλλην Sd(p) γραίνει ν· ἐσθίειν g γραιωπία ς· γραίᾳ ἐμφερής γραιολέα ς· πονηράς, ἢ ὀλεθρίας γραίας γράμματ α· τὰ γεγραμμένα. ### gamma 886 καὶ συλλαβαί. καὶ τὰ ζωγραφήματα. καὶ τὰ ἐν ταῖς δικαστικαῖς ψήφοις. καὶ ὑ〈ποτελῶν〉 ἀπογραφαί (Plat. leg. 12,955 d) γραμμα ί· ἐν τῇ ὀρχήστρᾳ ἦσαν, ὡς τὸν χορὸν ἐν στοίχῳ ἵστασθαι γραμματία ι· γραμματευτά * γραμματία ς· περιεσπασμένους AS γραμματεύει ν· γράφειν. ### gamma 890 ἀναγινώσκειν * γραμματεύ ς· ὁ ἀναγνώστης. ### gamma 891 q γράμματα εἰδὼς καλῶς (1. Cor. 1,20) AS γραμματίδιο ν· ὁτὲ μὲν τὸ πινακίδιον, ὁτὲ 〈δὲ〉 ὅμοιον γλωσσοκόμῳ. ### gamma 892 λέγεται δὲ καὶ ἐπιστόλιον γραμματιστή ς· γραμματοδιδάσκαλος γραμμ ή· ἡ ἐπὶ τοῦ δρόμου, ἧς ἐπέβαινον οἱ δρομεῖς (Ar. ### gamma 894 fr. 619?) γραμμὴ μακρ ά· εἰώθει ὁ δικαστὴς καταδικάζων ἐν τῷ γραμματιδίῳ μακρὰν γραμμὴν ἕλκειν, ὁ δὲ ἀπολύων μικράν (Ar. ### gamma 895 Vesp. 106) γράμμα θ ’ ἑπτ ά· δραπέτα γραμματικό ς· πεπαιδευμένος. ### gamma 897 καὶ παιδευόμενος † γρανθέων α· γέροντα γράμμα δημόσιο ν· ἡ διαθήκη γρα ο͂ ς· γραῦς, γυνὴ γηράσασα γράπι ν· γῆρας τέττιγος, ἢ ὄφεως, καὶ τῶν ἐκδυομένων. ### gamma 901 καὶ εἶδος ὀρνέου. καὶ ῥυσσόν, ἀπὸ τοῦ γραμμὰς ἔχειν τὰς ῥυτίδας. ὅθεν καὶ ἡ γραῦς ἠτυμολόγηται [παρὰ τὸ εἰς γῆν ῥέειν] γραπίνη ς· οἶνος τραχύς γραπτῦ ς· τὰς ἀμυχὰς καὶ καταξύσεις τῶν ἀκανθῶν (ω 228) γράσο ς· δυσοσμία (Eupol. ### gamma 904 fr. 242) * γράσω ν· μωρέ, ἀνούστατε vgASn γραύκαλο ς· ὄρνις τεφρός γραῦ ς· τὸ συναγόμενον καὶ ἐπιπηγνύμενον ἐπάνω, ὅταν γάλα ἕψηται, τοιοῦτον ὑγρόν. ### gamma 907 καὶ ἡ ἐν τοῖς χείλεσι τῶν ποτηρίων γραμμή. καὶ βόλος τις ἀστραγάλων γραῦς Ἔριφο ς· Ἀπολλόδωρός (244,301 J. ### gamma 908 ) φησιν, ὅτι ἔστι τις παροιμιώδης λεγομένη Ἐριφία γραῦς· εἶναι δὲ αὐτὴν οἷον γραῦν ἔριφον, τὴν ἐν παρθενίᾳ καταγεγηρακυῖαν. οἱ δὲ ἀπὸ τῆς ἀκρίδος· τὴν γὰρ ἀρουραίαν ἀκρίδα ὑπό τινων μάντιν λεγομένην 〈κατὰ Σικελίαν γραῦν ἔριφον καλεῖσθαι〉 * γράφετα ι· ἀντιγράφει. ### gamma 909 ἢ κατηγορεῖ vgAS γραφεύ ς· ζωγράφος (Dem. ### gamma 910 21,147) * γραφὴ 〈καὶ ἔγκλημα 〉· κατηγορία vgAn 〈καὶ ἔγκλημα〉 vgAS γραφ ή· ἡ δημοσία δίκη, ὡς ὅταν ἢ ψηφίσματος ἢ νόμου τις κατηγορῇ. ### gamma 912 καὶ ἡ ἐπὶ δίκην κλῆσις. καὶ ἡ παράγραφος γραφή. καὶ ἐπίκλημα [κατηγορίαν καὶ ἔγκλημα] γράψα ι· ξύσαι, S χαράξαι, ἀμύξαι * γρηῒ καμινο ῖ· ἐπεὶ εὔλαλοι αἱ γρᾶες· διὰ τὸ παντοδαποῖς ἀνδράσιν ὁμιλεῖν (ς 27) S γρήιο ν· παλαιόν (Callim. ### gamma 915 fr. 490) γρήν η· ἄνθη σύμμικτα Γρήνικο ς· ποταμός (Μ 21) γρίντη ς· βυρσεύς p γρῖνο ς· δέρμα γριπίζε ι· ἁλιεύει γριπεύ ς· ὁ ῥάπτων τὰ ἁλιευτικὰ λίνα. ### gamma 921 καὶ ὁ ἁλιεύων γριπώμεν α· συνελκόμενα. ### gamma 922 καὶ σπασμωδῶς συμπαθοῦντα. οἱ δὲ ἐγγίζοντα (Hippocr. Prorrhet. 1,100) Γρίσω ν· ὗς. ### gamma 923 (p) Ἀριστοφάνης (fr. 97 Nauck) δὲ ὄνομα δρομέως νενικηκότος ἐν Ὀλυμπίᾳ στάδιον γριφᾶσθα ι· γράφειν, οἱ δὲ ξύειν καὶ ἀμύσσειν· Λάκωνες. ### gamma 925 γριφεύει ν· αἰνίττεσθαι * γρῖφο ι· τὰ ἐν τοῖς πότοις 〈προ〉βαλλόμενα ζητήματα (q) ASPn * γριφοειδέ ς· δυσεύρετον (gn) γρῖφο ς· τὸ δίκτυον pn καὶ συμποτικὴ ζήτησις αἰνιγματώδης· καὶ πρόστιμον τῷ μὴ λύσαντι τὸν γρῖφον, ἐκπιεῖν τὸ συγκείμενον, ἤτοι ἄκρατον, ἢ ὕδωρ, τουτέστι κάδον ὕδατος * γρίφου ς· ζητήματα v(g) AS γριφώμεν α· γραφόμενα. ### gamma 930 ἢ ἐπανειλούμενα * γρομφά ς· ὗς παλαιά, σκρόφα. ### gamma 931 vgASn ὁμοίως καὶ ἡ γρόμφις γρόνθω ν· ἀναφύσησις, ἣν πρώτην μανθάνουσιν αὐληταὶ καὶ κιθαρισταί γρονθωνεύετα ι· θυμοῦται † γρόσυνο ν· τάραξον γροῦμο ς· στρόβιλος γρούσσετα ι· μηρύεται, ἤγουν ἐκτείνεται γροφεῖ ς· οἱ ζωγράφοι γρ ῦ· * ὁ ὑπὸ τῷ ὄνυχι ῥύπος. ### gamma 938 Ap ἤδη δὲ καὶ τὸ ἐλάχιστον. καὶ ἡ γρύτη. καὶ ⸤ τὸ βραχύ p γρυβό ς· γρύψ γρύζει ν· φθέγγεσθαι, λέγειν (Ar. ### gamma 940 Plut. 454) γρυήλιο ν· ῥωχμὴν δρυός γρυλίω ν· ὁ χοῖρος γρυλίζοντ α· γρύζοντα γρυλίζει ν· γογγύζειν γρύλλ η· ὑῶν φωνή * γρύλλο ς· χοῖρος AS [ γρύμν η· ἄνηκος] γρυμέ α· [ἐσθής. ### gamma 948 καὶ] ἀγγεῖον, ⸤ σκευοθήκη, p ἐν ᾧ ἡ γρύτη (Diph. fr. 127) , ἤδη δὲ καὶ τὰ λεπτὰ σκευάρια, ⸤ ἃ καὶ γρύτην λέγομεν (Sapph. fr. 156) q γρυμπάνει ν· γρυποῦσθαι. ### gamma 949 συγκάμπτειν γρῦνο ς· ὁ γρύψ * γρύ ξ· ὁ ῥύπος τοῦ ὄνυχος AS * γρύξα ι· ἠρέμα κράξαι vgAS, ἢ ἠρέμα φθέγξασθαι, (Jos. ### gamma 952 10,21) Σ ἢ ὑλακτῆσαι (Exod. 11,7) n γρύπα ι· αἱ νεοσσιαὶ τῶν γυπῶν· οἱ δὲ γύπαι γρυπάλιο ν· γερόντιον. ### gamma 954 ἢ γρυπάνιον γρῦπε ς· μέρος τῶν τῆς νεὼς σκευῶν, καὶ ἄγκυραι. ### gamma 955 καὶ εἶδος ζώου πτερωτοῦ, ὃ καλοῦσι γυπονέμεσιν † γρυπνό ν· στυγνόν, κατηφές * γρυπό ς· τὰ ἔξω τοῦ στόματος 〈ἐπικαμπῆ ἔχων〉 S καμπυλόρρις AS ὁ ἐπικαμπῆ τὴν ῥῖνα ἔχων (Xen. ### gamma 957 Inst. Cyr. 8,4,21) gAS [ γρυπό ν· γρύψ κατηφῆ, στυγνόν] (S) γρύπτει ν· γρυποῦσθαι. ### gamma 959 συγκάμπτεσθαι * γρῦτα ι· σκεύη AS(gh) γρυτεύετα ι· παρασκευάζεται s γρωθών η· σαπρὰ γραῦς. ### gamma 962 οἱ δὲ τὴν παλαιὰν ὄνον ἢ σῦν γρωθύλο ι· γωλιοί. ### gamma 963 σπήλαιον γρωνάδε ς· θήλειαι σύες γρώνου ς· τοὺς ἀκούοντας, καὶ τοὺς μὴ λαλοῦντας. ### gamma 965 καὶ παλαιὸν ἀγγεῖον σκύτινον. καὶ 〈τὸ〉 κοῖλον τοῦ δίφρου, οὗ 〈αἱ〉 λόγχαι κεῖνται. ἄλλοι δὲ τὴν ὀπὴν τῆς πέτρας, δι’ ἧς τὰ σχοινία πρὸς τῶν νεῶν στάσιν ἠσφαλίζοντο γύα ι· ὁδοί. ### gamma 966 * πλέθρα vg γύαι α· ἀπόγεια σχοινία, τὰ πρυμνήσια, ἐπίγυα ‖ ποτήρια. ### gamma 967 πτυχαί * γύαλ α· θησαυροί. ### gamma 968 ταμεῖα. κοῖλα. (Eur. Phoen. 237) gAS γύαλο ν· κοῖλον, ἄλλοι περίβολον. ### gamma 969 (Eur. Andr. 1093) ἄλλοι τὸ κύτος τοῦ θώρακος· (Ν 507) τιθέασι δὲ καὶ ἐπὶ τοῦ κοιλώματος. (Hes. Theog. 499) καὶ δηλοῦται διὰ περιφράσεως ὁ πᾶς θώραξ γυβ ᾷ· κολυμβᾷ Γυγ ᾶ· Ἀθηνᾶ ἐγχώριος † γυγα ί· πάμποι * γύα ς· γῆς AS 〈μέτρα〉 (Eur. ### gamma 973 Alc. 687) S Γυγαίη λίμν η· ἐν Λυδίᾳ (Β 865) S * † γυγαίη νύ ξ· ἡ σκοτεινή [γῆ] s * γυλομένο ς· 〈ὀλέθριοσ〉 s γυέλιο ν· κόλπον γυήτη ς· χωλός * γύ η· μέτρον πλέθρου AS γύη ς· τὸ κατώτατον μέρος τοῦ ἱστοβοέως ἐν τῷ ἀρότρῳ· αὐτόγυον (Hes. ### gamma 980 op. 433) δὲ τὸ μὴ σύνθετον, ἀλλ’ ἐξ ἑνὸς ξύλου. δηλοῖ δὲ καὶ μέτρον γῆς ‚ δίγυον ‛ καὶ ‚ πεντηκοντόγυον ‛, (Ι 579), καὶ αὐτὴν τὴν γῆν. ἔτι δὲ καὶ ἡ τῶν ἀστραγάλων σύνθεσις γύη ς· Διονύσιος (av. ### gamma 981 2,16?) αὐτὴν γύτης εἴρηκε γυθίσσω ν· διορύσσων γυῖ α· * μέλη. ### gamma 983 (Γ 34 ..) vgASPn χεῖρές τε καὶ πόδες * καὶ τὰ λοιπά vg γυιώσ ω· χωλώσω p ἐκλύσω. ### gamma 984 χωλοὺς ποιήσω, πηρώσω (Θ 402) γυι ή· [ὄρυξ. ### gamma 985 ὀργυιά.] χωλή. ἀσθενής γυιό ς· χωλός. ### gamma 986 νοσώδης. πηρώδης γυλλίσκο ι· ἰχθύες ποιοί Γυλιό ς· ὁ Ἡρακλῆς. ### gamma 988 καὶ ἀγγεῖον ὁδοιπορικὸν εἰς ἀπόθεσιν τῶν ἀναγκαίων, ᾧ ἐχρῶντο οἱ στρατιῶται (Ar. Pac. 527?) * γύλλιο ν· ἀγγεῖον πλεκτόν vgASn γυλλά ς· εἶδος ποτηρίου, παρὰ Μακεδόσιν γύλλιν α· ἐρείσματα. ### gamma 991 γεῖσοι γυλλό ς· κύβος, ἢ τετράγωνος λίθος γυλλο ί· †στολμοί * γυμνάζετα ι· ἀσκεῖται AS γυμνασί α· ἄσκησις. ### gamma 995 ⸤ μελέτη ps γυμνασιάρχη ς· ἄρχων τοῦ ξυστοῦ. ### gamma 996 AS ἢ βόλου ὄνομα γυμνάσιο ν· τόπος, ἐν ᾧ ἀγωνίζονται γυμν ή· ἄνηβος γυμνηλο ί· οἱ ἀκτήμονες, καὶ πένητες γυμνῆτε ς· οἱ μὴ ἔχοντες ὅπλα· οἱ δὲ τοὺς σφενδονητάς· οἱ δὲ τοὺς γυμνοὺς μαχομένους (Eur. ### gamma 1000 Phoen. 1147?) γυμνό ν· ἀνυπόδητον. ### gamma 1001 ἢ ἀπεσκυθισμένον, ὡς Ἀρχίλοχος (fr. 161) Γυμνοπαίδι α· ἔνιοι μὲν ἑορτήν φασι Σπαρτιατικήν, ἐν ᾗ τοὺς ἐφήβους κύκλῳ περιθεῖν τὸν ἐν Ἀμυκλαίῳ βωμὸν τύπτοντας ἀλλήλων τὰ νῶτα. ### gamma 1002 ταῦτα δέ ἐστι ψευδῆ. ἐν γὰρ ἀγορᾷ ἑορτάζουσι· πληγαὶ δὲ οὐ γίνονται, ἀλλὰ πρόσοδοι χορῶν γεγυμνωμένων γυμνότερος λεβηρίδο ς· Ἀριστοφάνης (fr. ### gamma 1003 35) φησὶ τυφλότερος λεβηρίδο ς. ἔστι δὲ λεβηρὶς τὸ τοῦ ὄφεως γῆρας, διὰ τὸ λέπος εἶναι. κενὸν δὲ τελέως ἐστὶ τοῦτο καὶ τυφλόν. τὰς γὰρ ὀπὰς μόνας ἔχει τῶν ὀφθαλμῶν. τάττουσι δὲ τὴν λέξιν ἐπὶ τέττιγος, καὶ συνόλως ἐπὶ τῶν ἀποδυομένων τὸ γῆρας. Τριχῇ δὲ ἀναγράφουσι τὴν παροιμίαν. καὶ οἱ μὲν τυφλότερος λεβηρίδο ς, οἱ δὲ κενώτερο ς, οἱ δὲ γυμνότερος γυμνῷ φυλακὴν ἐπιτάττει ν· παροιμία ἐπὶ τῶν 〈μὴ〉 δεομένων προστάξεως, διὰ τὸ ἀναγκαίως καὶ χωρὶς ἐπικελεύσεως τοῦτο πράττειν. ### gamma 1004 Φερεκράτης Τυραννίδι (fr. 144) γυναικεῖ α· τὰ ἔμμηνα. ### gamma 1005 καὶ οἱ γυναικεῖοι τόποι (s) γυναικίσκιο ν· παιδίσκιον * γυναικωνῖτι ς· οἶκος γυναικῶν AS * γύναι ξ· γύναι s γύναιο ν· γυνή γυναιμανέ ς· γυναικομανές. ### gamma 1010 ἐπὶ γυναιξὶ μεμηνώς, ἢ τὰς γυναῖκας ἐκμαίνων· * ἢ ἐπὶ γυναιξὶ μαινόμενος gSn ἢ γυναῖκας εἰς μανίας ἄγων διὰ τὸ κάλλος (Γ 39) γυναίο υ· γυναικείου (s) γυναίων εἵνεκα δώρω ν· διὰ γυναικῶν δωροδοκίαν (λ 520) S γυναῖκες εἰλίποδε ς· διὰ τὴν δέσιν τῶν σκελῶν καὶ πλοκὴν τὴν κατὰ τὴν συνουσίαν. ### gamma 1013 (Eupol. fr. 161) καὶ Ἀνακρέων (fr. 164) πλέξαντες μηροῖσι πέρι μηρούς γυν ή· ἡλικία τις παρὰ Πυθαγόρᾳ. ### gamma 1014 * ἡ ἄνθρωπος AS γύννι ς· δειλός, ἄνανδρος, γυναικώδης· Ἀριστοφάνης (Thesm. ### gamma 1015 136). * γύννιδα ς· μαλακούς AS γυναικὸς ἄρ’ ἀντὶ τέτυξ ο· ἀντὶ γυναικὸς ἄρα γεγένησο (Θ 163) γῦπε ς· ὄρνεα σαρκοφάγα καὶ νεκροφάγα (Δ 237 . ### gamma 1017 .) γύπα ς· καλύβας, καὶ θαλάμας. ### gamma 1018 οἱ δὲ γυπῶν νεοσσιάς, ἄλλοι στενὰς εἰσόδους. οἱ δὲ τὰς κατὰ γῆς οἰκήσεις. οἱ δὲ σπήλαια. καὶ γυπάρια τὰ αὐτά. οἱ δὲ ἀζώστους, ἀνασεσυρμένους γύπ η· κοίλωμα γῆς. ### gamma 1019 θαλάμη. γωνία γυπό ν· μακρόν γυπὸς σκι ά· παροιμία, ἐπὶ τῶν μηδὲν ἄξιον ὑπὸ φθόνου πραττόντων Γυρά ς· ὄρος ἐν Τήνωι γύργαθο ν· σκεῦος πλεκτόν, ἐν ᾧ βάλλουσι τὸν ἄρτον οἱ ἀρτοκόποι (Ar. ### gamma 1023 fr. 217) Γυρῇσι πέτρηισι ν· οὕτω καλοῦνται Γυραὶ πέτραι ἐν τῷ Ἰκαρίῳ πελάγει πρὸς Μυκόνῃ τῇ νήσῳ (δ 500) γῦρι ς· παλή, καὶ σποδός γυρίτα ς· αὐτοπύρους ἄρτους γυρό ν· κατακεκαμμένον. ### gamma 1027 * ⸤ κυρτόν, στρογγύλον. (τ 256) (vgAS) κυκλοειδῆ γύρινο ν· τὸ ἐκ τοῦ βατράχου παιδίον γυρτό ν· κυφόν [γυρτόν· σκυφόν] γῦρο ι· βόθροι γυρτεύ ς· †ἀνακρωτόφονον Γυρτών η· πόλις ἐν Θεσσαλίᾳ (Β 738) γυρῶσα ι· πληρῶσαι γ ῷ· ἑαυτῷ. ### gamma 1034 ἰδίῳ. καὶ ᾧ [ γωγών η· φάρυγξ] γωγγάμ η· ἐν ᾧ οἱ ἁλιεῖς συνάγουσι τὰ ὄστρεα. ### gamma 1036 εἴρηται καὶ γαγγάμη γωλειο ί· σπήλαια. ### gamma 1037 (p) s καὶ αἱ πρὸς θάλασσαν καταδύσεις γωνιασμό ς· τοίχων συμβολὴ ἐγγώνιος. ### gamma 1038 οἱ δὲ γεωμετρικὸν θεώρημα. Ἀριστοφάνης Βατράχοις (956) γῶνο ρ· γωνία. ### gamma 1039 Λάκωνες * γῶν ὁρίσματ α· [γνωρίσματα] τοποθεσίαι (Greg. ### gamma 1040 Naz. c. 2,1,39, 102 [37,1336]) w γῶνο ς· γουνός. ### gamma 1041 ἕδος. καὶ παιδιά τις παλαιστρική. οἱ δὲ κώπη [ * 〉γώνυμο ς· φερώνυμος vgAS] γῶο ς· μνημεῖον γῶπα ς· κολοιούς. ### gamma 1044 Μακεδόνες γωροῦτα ι· σαρκοῖ. ### gamma 1045 Λάκωνες γωρυτό ς· τοξοθήκη. ### gamma 1046 (φ 54) gAS θύλακος. οἱονεὶ χωρυτός † δαάνα ι· διάζεσθαι, ὅσον εἰς τὴν χρείαν τοῦ στήμονος μεριζόμενον καθάπτεσθαι δαβ ῇ· καίηται. ### delta 2 Λάκωνες δαβελό ς· δαλός. ### delta 3 Λάκωνες δαβού λ· ἡ ἄρκτος. ### delta 4 Χαλδαῖοι † δάγμνο ς· οἰκτρός. ### delta 5 πένης. ἐλεεινός δάγκλο ν· δρέπανον † δαγνό ν· πυκνόν δαγόμενο ν· ἐρρωμένον * δᾷδ α· λαμπάδα vAS * δᾷδα ς· λαμπηδόνας (g) SP * δᾷδε ς· λαμπάδες g [ δαδαίνει ν· ἀντέχειν. ### delta 12 ἀτενίζειν. μεριμνᾶν. φροντίζειν. ἀθρῆσαι] [ δαδεῦντα ι· διαιροῦσιν. ### delta 13 εὐωχοῦνται] * δᾳδουχε ῖ· λάμπει, φέγγει. ### delta 14 φωτίζει. ⸤ φαίνει vgS * δᾳδουχία ς· λαμπαδηφορίας AS λυχναψίας. ### delta 15 φωτισμοῦ (2. Macc. 4,22) * δᾳδοῦχο ς· λυχνάπτης. ### delta 16 ⸤ λαμπαδηφόρος SP * δᾳδουχοῦντα ι· φαίνονται AS * δᾳδουχῶ ν· διαλάμπων. ### delta 18 SPn φωτίζων SP δαδύσσεσθα ι· ἕλκεσθαι. ### delta 19 ⸤ σπαράσσεσθαι (Sophr. fr. 117) (pn) δαεί ω· οἶδα, ἐπίσταμαι (Φ 61 . ### delta 20 .) δαεί ς· μαθών (δ 396?) S δάει ν· κακουργεῖν δάειρ α· δαέρα γὰρ εἶναι . ### delta 23 ... τὸν τοῦ ἀνδρὸς ἀδελφὸν δηλοῖ. [καὶ δαήμων ἔμπειρος.] δαῖσα ι· χορτάσαι σιτίων (Eur. ### delta 24 Or. 15 ..) δᾶε ρ· ἀνδράδελφε (Ζ 355) * δαεί ω· μάθω (Κ 425) AS * δᾶερ ἐμεῖο κυνό ς· τοῦ ἀνδρός μου ἀδελφὲ τῆς ἀναιδοῦς (Ζ 344) AS [ δαεινό ν· κλαύσιμον] † δάελο ν· διάδηλον δαερό ν· μέλαν. ### delta 30 καὶ τὸ καιόμενον * δαέρω ν· τοῦ ἀνδρὸς ἀδελφῶν (Ω 762 . ### delta 31 .) AS Δαήλη ς· ἱερεὺς Ἀρτέμιδος * a) δαήμενα ι· 〈μαθεῖν〉 (Ζ 150) S b) * 〈 δαήμονες 〉· ἔμπειροι vgA γυναῖκες ( * ) δαήμω ν· ἔμπειρος τεχνίτης * δαήμονο ς· ἐμπείρου τεχνίτου (Ο 411) S δαήμω ν· εἰδήμων, ⸤ ἐπιστήμων r * ἔμπειρος Σ * δαῆνα ι· μαθεῖν (δ 493) g δαηρό ν· θερμόν, καυματηρόν, λαμπρόν, προφανές δάη ς· μάχης μεγάλης * δάητα ι· καίηται (Υ 316) S † δάθε α· ἅρπη φρεατία. ### delta 41 Ταραντῖνοι * δαίδαλ α· κατασκευάσματα ποικίλα (Ε 60) vgAS δαιθμό ν· ἐμπρησμόν * δαΐ α· μεγάλη, ἄπειρος s σεμνή, φοβερά † δαΐα ν· τὴν ἀρουμένην σεμνήν * δ ’ αἰάζ ω· ἀναβοῶ. ### delta 46 στενάζω (Eur. Or. 80) gASP * δαιδαλέη ν· ποικίλην (Σ 612) AS Δαιδάλει α· Ἀριστοφάνης τὸν ὑπὸ Δαιδάλου κατασκευασθέντα ἀνδριάντα, ὡς διὰ τὸ ἀποδιδράσκειν δεδεμένον * δαιδαλέοισι ν· εὖ πεποικιλμένοις (Ν 331 . ### delta 49 .) AS * δαιδάλεο ν· ποικίλον S εὐεργές (Χ 314) * δαιδάλω ν· ποικίλων (r) AS * δα ί· δέ, n ‚τίς δαί‛ (Eur. ### delta 52 Med. 1012 ..) S * δαΐδε ς· λαμπάδες. ### delta 53 g λύχνοι * δαΐδω ν· λαμπάδων (Σ 492) S Δαιδάλου ποίημ α· . ### delta 55 .. καὶ τὸ κοσμούμενον ὑπὸ Πλαταιέων ξύλον δαιδήσσουσ ι· βασανίζουσι δαιδύσσεσθα ι· ἕλκεσθαι δᾳδῶχο ρ· λυχνία * δαῖ ε· [διεμέριζεν] ἔκαιεν (Ε 4) gAS δαίει ν· καίειν (P) φλέγειν [δαιεμῶν· δαιμόνων] δαΐζο ι· διαμερίζοι * δαίετα ι· διαμερίζεται s καίεται g (α 48) [αἰσχύνεται δικάζεται s] δαιέλιξ ι· τοῖς πεπυρακτωμένοις ξύλοις κατὰ τὸ ἀρχαῖον μετὰ προσβολῆς πυρσῶν, παρὰ Ἀργείοις * δαϊζόμενο ς· κατακοπτόμενος. ### delta 65 κατακαιόμενος AS * δαΐζω ν· διακόπτων (Η 247 . ### delta 66 .) ASg δαιθμό ς· διαίρεσις, μερισμός * δαῆσα ι· διδάξαι rg δαῖμ α· σπιθαμήν. ### delta 69 καὶ τὸ ἔγκωλον τοῦ σχοινίου. στήμονα δὲ Ταραντῖνοι δαιμον ᾷ· ὑπὸ δαίμονος κατέχεται (Aesch. ### delta 70 Choe. 566) r(p) † δαιμο ί· οἱ καταδικασθέντες τὰς οὐσίας εἰς βασιλέως δαιμόνιο ν· θεῖον. ### delta 72 μόρσιμον (Eur. Phoen. 352) δαίμονε ς· οἱ θεοί, δαήμονές τινες ὄντες, r οἷον ἔμπειροι· ἢ ὅτι πάντα μερίζουσιν, ἀπὸ τοῦ δάσασθαι * δαιμόνι ε· μακάριε. ### delta 74 (r) vgAS κακόδαιμον (Β 190 ..) (r) Sn δαιμονίζει ν· τὸ δαίμονα ἡγεῖσθαι, καὶ ἀποθεοῦσθαι (Soph. ### delta 75 fr. 173) δαιμονίη ν· μακαρίαν. ### delta 76 θειοτάτην * δαιμονί η· μακαρία (Γ 399) S δαιμονητι ᾷ· δαιμονίζεται. ### delta 78 Κρῆτες δαίμω ν· δαήμων. ### delta 79 θερμόφρων. ἢ ⸤ θεός (Γ 420 ..) s † δαιμοδί α· ἡ τῶν ἀρίστων ἐπιβολή r * δαίν υ· ἑστίασιν, εὐωχίαν ⸤ παρασκεύαζε (Ι 70) S * δα ΐ· μάχῃ, A ὡς γραῦς γραΐ, καὶ ναῦς ναΐ (Ν 286) δαΐ ν· μάχην. ### delta 83 νίκην λαμπάδων (Callim. fr. 518) [ δαϊνό ν· πυκνόν. ### delta 84 καύσιμον] * δαίνυντ ο· εὐωχοῦντο (Α 468) Sn δαίνυσθα ι· εὐωχεῖσθαι. ### delta 86 vgAS τρέφεσθαι (Ε 805) AS δαιομένω ν· μεριζομένων δαϊζόμενο ς· μεριζόμενος. ### delta 88 τὴν γνώμην διαιρούμενος. (Ξ 20) * δαΐξα ς· κατακόψας vgAS δάϊξ ε· κατέκοψε [ δαΐζομα ι· διελεύσομαι] * δάϊον τέρα ς· τὸ πολεμικὸν σημεῖον (Eur. ### delta 92 Phoen 1023) gAS * δαιόμενο ν· καιόμενον (Θ 75) (S) μεριζόμενον δαίμονα δώσ ω· λείπει κακό ν, ἵνα 〈ᾖ〉 κακὸν δαίμονα δώσω (Θ 166) * δαϊκταμένω ν· ἐν πολέμῳ ἀναιρεθέντων (Φ 146) AS δαΐζε ι· διασπᾷ. ### delta 96 τέμνει. σχίζει. θάπτει. πορθεῖ. σκυλεύει. † δαίε λέμυθο ν· δίελε. ### delta 97 σαφήνισον δαίνυντα ι· ἑστιῶνται. ### delta 98 θερμαίνονται δάϊο ν· ἰσχυρόν. ### delta 99 ἀγαθόν Δαῖρ α· ἡ αὐτὴ τῇ Δαείρᾳ (Aesch. ### delta 100 fr. 277) † Δαῖρο ι· Θάσιοι δα ί· σύνδεσμος ἴσος 〈τῷ〉 δέ συμπλεκτικῷ παρὰ τῷ ποιητῇ (α 225 . ### delta 102 .) δαί ς· πεύκη, λαμπάς [εὐωχία. ### delta 103 ἢ μάχη καὶ σώφρων] δαί ς· Σοφοκλῆς, ‚ἦλθε δὲ Δαὶς θάλεια πρεσβίστη θεῶν‛ (fr. ### delta 104 548) ἡ δι’ ἐράνων εὐωχία· ἔνιοι δὲ τὰς Μούσας. Τριπτολέμῳ. * δαῖτ α· εὐωχίαν (Α 424) vgAS δαίσιμο ν· ἐδώδιμον r δαιταλεύ ς· * ὁ ἐπὶ τὰ δεῖπνα πορευόμενος. ### delta 107 Tnw δαιτυμών (Aesch. Prom. 1024) * [ δαιτα ί· λαμπάδες] s Δαισιανό ς· δρομεύς ἐστιν ἐπὶ βραδυτῆτι καὶ πενίᾳ κωμῳδούμενος (Com. ### delta 109 ad. fr. 822) * δαίτα ς· μεριστάς Sn 〈Μακεδόνεσ〉 nw δαίτηισι ν· εὐωχίαις (Κ 217) * δαιτό ς· εὐωχίας, εὐφρασίας (Α 468 . ### delta 112 .) AS δαιτὸς ἀκουάζεσθο ν· ἐν εὐωχίᾳ τιμῆς ἀξιοῦσθε, ἢ οὐ πρῶτοι καλεῖσθε; (Δ 343) * δαιτρο ί· μερισταί Σ * δαιτὸς ἐΐση ς· τῆς ἐξ ἴσου μεριζομένης εὐωχίας, AS ἤτοι τροφῆς (Α 468 . ### delta 115 .) * δαιτρεύει ν· διαιρεῖν, n(g) διανέμειν (Λ 704) δαιτρό ν· μεμετρημένον πρὸς μέρος. ### delta 117 (Δ 262) 〈οἱ〉 μὲν διαιρετόν, μεριστόν, οἱ δὲ μάγειρον (α 141) * δαιτρό ς· μάγειρος διαιρῶν gn τὰ κρέα, n ἢ ὁ ἐν τραπέζῃ κόπτων τὰ μέρη (α 141) AS Δαὶς γὰρ ἡ εὐωχία S δαιτροπόνο ς· σιτοπόνος, σιτοποιός δαιτυμόνε ς· * σύνδειπνοι. ### delta 120 Sn ἀριστηταί. vg(A) εὐωχούμενοι. (δ 621) Sn ἢ μάγειροι δαΐφρονο ς· συνετοῦ vgAS περὶ τὸν πόλεμον (Β 23 . ### delta 121 .) * δαΐφρω ν· συνετός S πολεμικός, AS πολεμικὰ φρονῶν (Β 875 . ### delta 122 .) [ Δαὶς γὰρ [μάχη] εὐωχία A] καὶ σώφρων [ δαΐ ω· μάθω] δαίω ν· καίων S * δαί ω· καίω ἐξάπτω vgAS δάκ ε· ἐλύπησε (Ε 493) ( * ) δακέθυμο ν· λυποῦντα τὴν ψυχήν (Greg. ### delta 127 Naz. c. 2,1,13,25 [37,1229]) δάκετο ν· θηρίον (Callim. ### delta 128 fr. 515) (p) * δάκ η· θηρία (Eur. ### delta 129 Hipp. 646) gS καὶ δάκο ς· ἑρπετόν δάκι α· τὰ ἄγρια ὀρνιθάρια * δάκνε ι· λυπεῖ (Eur. ### delta 131 Hipp. 1313) s δακνί ς· ὀρνέου εἶδος δαιῶσα ι· πορθῆσαι δακρυόεντ α· κλαίοντα δακρυόεσσα ν· δακρύειν ποιοῦσαν (Ζ 455) δακρυοέσση ς· δακρύων παραιτίου (Ν 765) (S) δακρυπλώει ν· πλημμυρεῖν τοῖς δάκρυσιν (τ 122) * δακρυροῶ ν· δάκρυα ῥέων vgS δακρυώτατο ν· ἀτυχέστατον δακτύλιο ι· οἱ τετρημένοι λίθοι, ἐξ ὧν τὰ ἀπόγεια σχοινία ἐξάπτεται. ### delta 140 καὶ τῆς θύρας τὸ ἐπίσπαστρον 〈καὶ τοῦ πηδαλίου τὸ ἄκρον δακτύλιοσ〉 δακτύλιο ς· Ἀττικῶς διέστελλεν (Ar. ### delta 141 fr. 320,12). καὶ τὸ μὲν ἁπλοῦν δακτυλίδιον ἐκάλουν, τὸ δὲ γλυφὴν ἔχον σφραγίδιο ν. [καὶ τοῦ πηδαλίου τὸ ἄκρον δάκτυλο ς] δακτύλιος φαρμακίτη ς· ὃν οἱ φαρμακοπῶλαι εἰώθασι πιπράσκειν ἀντιφάρμακον. ### delta 142 (Eupol. fr. 87) δάκτυλο ς· οὕτω καλεῖται ῥυθμοῦ εἶδος καὶ κρούματος. ### delta 143 χρῶνται δὲ αὐτῷ μάλιστα οἱ αὐληταί (Ar. Nub. 651) δακτυλοδείκτω ν· . ### delta 144 .. (Aesch. Ag. 1332) δακτυλωτὸν ἔκπωμ α· ἔνιοι τὸ κέρας. ### delta 145 ἄμεινον δὲ τὸ ξυστρωτὸν λεγόμενον. ἢ διὰ τὸ ὦτα ἔχειν ἔξωθεν καὶ δύνασθαι τοῖς δακτύλοις κρατεῖσθαι, οἱ δὲ ὅτι ἔξωθεν οἱ δάκτυλοι ἐνείροντο (Ion trag. fr. 1) † δάλ α· ἄμπελος * δάκω φρέν α· λυπήσω τὴν διάνοιαν (Eur. ### delta 147 Phoen. 383) S δαλάγχα ν· θάλασσαν δάλα ν· λύμην δάλεμο ν· δηλήμονα δάλεστο ν· ὄνον. ### delta 151 Κρῆτες δαλ ῇ· κακουργῇ δαλήσασθα ι· λυμήνασθαι, ἀδικῆσαι † δαλίδα ς· τὰς μεμνηστευμένας δαλίο ν· δαλόν. ### delta 155 ἐν ταῖς ἱεροποιΐαις εἰώθασι τὸν δαλὸν ἐμβάλλειν εἰς τὴν χέρνιβα καὶ περιῤῥαίνειν τὸν βωμόν (Ar. Pac. 959) δαλιοχεῖ ν· τὸ παιδὶ συνεῖναι. ### delta 156 Ἀμπρακιῶται. τινὲς δὲ τὸ μοιχεύειν δαλιοχό ς· μοιχός S 〈 δαλιοχεῖο ν· ὁ τόπος τῆς μοιχείασ〉 s δαλή ς· μωρός S δάλλε ι· κακουργεῖ δαλλ ώ· ἡ ἀπόπληκτος. ### delta 160 οἱ δὲ τὴν ἔξωρον παρθένον, ἢ γυναῖκα [καὶ] πρεσβυτέραν, ὅταν συμπαίζῃ ταῖς παρθένοις. ὑπερῆλιξ δᾶλο ν· ζῆλον. ### delta 161 * ἢ λαμπάδα, ἢ ξύλον κεκαυμένον, (Ν 320) δαλίον ἡμίφλεκτον (ε 488) S(vg) δαλό ς· μελάνουρος ἰχθύς S * ἢ λαμπάς, vgS ἢ ξύλον κεκαυμένον, vg τὸ ἐξημμένον ξύλον· S παρὰ τὸ δαίεσθαι ἤγουν καίεσθαι (Ο 421) † δαλμᾶνα ι· εἰκάσαι † δαλοῦ ν· σύντομον [ δαλ ῶ· ὑπερῆλιξ. ### delta 165 νεώτερος] δάλτιο ν· πινάκιον. ### delta 166 οἷον γραμματίδιον * δαμ ᾷ· δαμάζει (Α 61) vgS δαμ ᾷ· δαμάζων. ### delta 168 δαμάζει, ὑποτάσσει δάμαλι ς· μόσχος. ### delta 169 καὶ κατὰ παντὸς νέου δαμάλη ν· τὸν ἔρωτα. ### delta 170 ἤτοι τὸν δαμάζοντα. ἢ ἀγέρωχον (Anacr. fr. 2,1) δαμάλλοντε ς· δαρδάπτοντες * δάμα ρ· γυνὴ vgSP ἔχουσα ἄνδρα (Ξ 503 . ### delta 172 .) [ δάμαρη ς· ὀχετός] δαμαρίππεω ς· εἶδος ἰσχάδων. ### delta 174 Εὔπολις (fr. 407) δαμαρούσιο ς· ὀχετὸς δημόσιος * δάμαρτ ι· γυναικὶ Sn γαμετῇ (Γ 122) * δάμαρτο ς· τῆς γαμετῆς (Eur. ### delta 177 Or. 361 ..) S δάμασσε ν· ἀνεῖλεν (Ε 106) δαμάσσετ ο· ἐδάμασε (Ε 278) δαμάσ ῃ· ἀποκτείνῃ (ε 468) Δαμασικόνδυλο ν· Εὔπολις, ὡς ἂν τὸν Δαμασίστρατον, ὄντα Χῖον παλαιστήν, οὕτως λέγει (fr. ### delta 181 408) Δαμασκό ς· αἷμα σάκκου Δαμάστη ς· οὕτως ὁ Προκρούστης ἐκαλεῖτο δαματρίζει ν· τὸ συνάγειν τὸν Δημητριακὸν καρπόν. ### delta 184 Κύπριοι δαμάτριο ν· ἄνθος ὅμοιον ναρκίσσῳ Δάμει α· ἑορτὴ παρὰ Ταραντίνοις * δαμεί ς· δαμασθείς S ἐν πολέμῳ ἀναιρεθείς (Γ 429) δαμεῖσ α· δαμασθεῖσα (Aesch. ### delta 188 Prom. 602?) δαμεῦσα ι· αἰσχῦναι. ### delta 189 κοινοποιῆσαι δαμῆνα ι· δαμασθῆναι S ἐπὶ γυναικός (γ 262), ἀναιρεθῆναι ἐπὶ ἀνδρός (δ 397 . ### delta 190 .) * δαμήμενα ι· ὑποταχθῆναι (Κ 403) (g) S δαμιουργο ί· αἱ πόρναι * δάμν α· ἐδάμαζε (Π 103) Σ δαμάσαιμ ι· δαμάζοιμι (δ 637) * Δανά η· θυγάτηρ Ἀκρισίου (Ξ 319) S δαμνάμενο ι· δαμαζόμενοι, βιαζόμενοι (Ν 16 . ### delta 196 .) δάμνατα ι· ἕλκει. ### delta 197 βιάζεται. φθείρει (Hes. Theog. 122) * δαμνᾶ ι· δαμάζει (λ 221) vgS * δάμνησ ι· δαμάζει (Ε 746) S (Σ) δάμνητα ι· δαμάζηται δαμνάμενα ι· δαμαζόμεναι † δαμνό ν· δεινόν δάμνο ς· ἵππος. ### delta 203 Τυῤῥηνοί δαμνῆτι ς· δαμάζουσα. ### delta 204 τιμωρός δάμνι α· θύματα, σφάγια (γ 444 v. ### delta 205 l.) † δαμοσόνιο ς· εἶδος βοτάνης † δαμοῦα ι· οἱ ἐπὶ †Μελαντίας πεμπόμενοι. ### delta 207 Λάκωνες δαμοῦχο ι· οἱ τὸν δῆμον ἔχοντες (Soph. ### delta 208 O. C. 1087). ἦσαν δὲ καὶ κατά τινας πόλεις ἀρχαὶ ἀποδεδειγμέναι δημούχων δαμοφανή ς· τὸ ἱμάτιον. ### delta 209 οἱ Λάκωνες δαμπό ν· τὸ πυρίεφθον [Λάκωνες]. ### delta 210 Κρῆτες † δαμώσικτο ν· δεδοκιμασμένον. ### delta 211 Λάκωνες δαμώματ α· κοινώματα, δημοσιώματα (Ar. ### delta 212 Pac. 797 = Stesich. fr. 37) δαμώμενο ς· ἀγαλλόμενος. ### delta 213 οἱ δὲ παίζων δαμώδει ς· δημόται. ### delta 214 ἢ οἱ ἐντελεῖς, παρὰ Λάκωσι δά ν· μακρῶς, ἢ πολὺν χρόνον. ### delta 215 Ἠλεῖοι [καὶ χώρα περὶ Δαμασκὸν καὶ Σιδῶνα] * δαν ά· ξηρά, sp καύσιμα ⸤ ξύλα (ο 322) p [ δαιν ά· ἢ δή, ὡσδί] * Δαναο ί· οἱ Ἕλληνες (Α 42 . ### delta 218 .) sp δανάκ η· νομισμάτιόν τι βαρβαρικόν, δυνάμενον πλέον ὀβολοῦ ὀλίγῳ, Γʹ. ### delta 219 ἐλέγετο δὲ καὶ ὁ τοῖς νεκροῖς διδόμενος ὀβολός (Callim. fr. 278) δάνα ς· μερίδας. ### delta 220 Καρύστιοι δανδαλίδε ς· κάχρυες. ### delta 221 κριθαί. ἢ σῖτος πεφρυγμένος δάνδαλο ς· ὁ ἐριθακός, τὸ ὄρνεον δανδαρίκα ι· οἱ †βολευταί δανδαίνει ν· ἀτενίζειν. ### delta 224 φροντίζειν, μεριμνᾶν δανδαλίδα ι· αἱ δοῦλαι. ### delta 225 Ταραντῖνοι δανειστή ν· καὶ τὸν δανεισάμενον † δανέ ς· ἀληθές. ### delta 227 —ἢ δῶρον. ἢ μερίδα. ἢ ἰσχύν. γέρας. ἢ δάνειον δανήλοφ α· μακροτράχηλα, ἐκτεταμένους ἔχοντα τοὺς λόφους. ### delta 228 ἢ ὑψηλοτράχηλα, μετεώρους ἔχοντα τοὺς λόφους. ἢ πίονας Δανιή λ· κρίσις p Θεοῦ. ### delta 229 ἑρμηνεύεται δὲ ἡ δὰν κρίσις [ δανιεῖ ν· κακουργεῖν· οἱ δὲ δανίζειν] ( * ) δανίζε ι· μεταδίδει τοῖς ἐνδεέσι. ### delta 231 κιχρᾷ (Psalm. 36,26) ( * ) δάνειο ν· ὄφλημα, χρέος. ### delta 232 (Matth. 18,27) ⸤ δῶρον p * δαν ῷ· ξηρῷ g(S) h 〉δάντ α· ζυγά (Θ 69) [ δάνυντ ο· εὐωχοῦντο] δανῶ ν· κακοποιῶν. ### delta 236 κτείνων. Μακεδόνες δάξ α· θάλασσα. ### delta 237 ps Ἠπειρῶται δᾴωι νόσ ῳ· ἐπικρατεῖ νόσῳ δαναιό ν· πολυχρόνιον (s) δάοχο ς· μοιχός snw δάο ς· * φῶς, S δᾷδα. ### delta 241 (δ 300) πῦρ, φλόξ, φέγγος, αὐγή. καὶ ὑπὸ Φρυγῶν λύκος * Δᾶο ς , Σαγγάριο ς· δούλων ὀνόματα S [εἰ καὶ ἐλεύθερος. ### delta 242 καὶ] εἰς κωμῳδίαν εἰσαγόμενα S [ δάρπακε ς· θαυμάλωπες] δάπαν α· ἀναλωτικά, ἢ τὰ δαπανώμενα δαπάν η· τροφή (Thuc. ### delta 245 3,31,1) δαπέδοι ς· οἴκοις, ἐρειπίοις (Eur. ### delta 246 Hipp. 230) * δάπεδο ν· ἔδαφος, vgs γῆ. ### delta 247 d (κ 227) [δριματόψυχος]. ἢ οἶκος, s ἐρείπιον (Eur. Or. 330) * δάπι ς· τάπης (Ar. ### delta 248 Plut. 527 ..) s * δάπτει ν· ἐσθίειν (Λ 481 . ### delta 249 .) S δάπιδε ς· ποικίλα ὑφάσματα. ### delta 250 τάπητες δάπτη ς· δεινός * δάπτουσι ν· ἐσθίουσιν (Π 159) S δάπτομα ι· διασπαράσσομαι. ### delta 253 κατεσθίομαι. τρύχομαι (Aesch. Prom. 437) * δάπτω ν· κατεσθίων (Greg. ### delta 254 Naz. c. 2,1,1,32 [37,972]) δ ’ ἄ ρ’· δή S ‘〈Ἰνώ〉‘ (ε 461) δ ’ ἄρ α· ὡς δή. ### delta 256 Εὐριπίδης [Ἰνοῖ] (Bacch. 166) * Δαρδανί η· χώρα (γ 216) (S) † δάρα ι· θυμῷ δάρδ α· μόλυσμα Δάρδανος ἀνή ρ· ὁ πατὴρ τοῦ Δαρδάνου (Β 701 . ### delta 260 .) δαρδαίνε ι· μολύνει Δαρδάνιαι πύλα ι· αἱ τῆς Ἰλίου, ἤτοι ἀπὸ Δαρδάνου κληθεῖσαι, 〈ἢ〉 διότι ἐπὶ τὴν Δαρδανίαν χώραν ἔφερον. ### delta 262 τὰς δὲ αὐτὰς καὶ Σκαιὰς Ὅμηρος καλεῖ (Ε 789 ..) * δαρδάπτει ν· λάβρως ἐσθίειν. ### delta 263 vg σπαράσσειν (Λ 497 ..) * δαρδάπτουσι ν· ἐσθίουσι, gSn σπαράττουσιν, Sn μετὰ σπαραγμοῦ κατεσθίουσιν· PS κυρίως μὲν ἐπὶ θηρίου (Λ 497), λέγει δὲ Ὅμηρος καὶ ἐπ’ ἀνθρώπων· ‚χρήματα δαρδάπτουσι‛ (ξ 92) διασπῶντες ἀναλίσκουσι. ### delta 265 δαρδάψα ι· ῥῆξαι. σπαράξαι. [ταράξαι] Δαρεῖο ς· ὑπὸ Περσῶν ὁ φρόνιμος, ὑπὸ δὲ Φρυγῶν ἕκτωρ· καὶ ἀστραγάλων δέ τις βόλος οὕτως καλεῖται δαρεικο ί· οἱ χρυσοῖ στατῆρες· ἐκλήθησαν δέ, ὥς τινές φασιν, ἀπὸ Δαρείου τοῦ τῶν Περσῶν βασιλέως δάρι ρ· τὸ ἀπὸ τοῦ μεγάλου δακτύλου ἐπὶ τὸν μικρὸν διάστημα δάρι ν· σπιθαμήν. ### delta 269 Ἀρκάδες δάρκε ς· δέσμαι δαρό ν· μακρὸν χρόνον, καὶ ἐπιπολύ (Eur. ### delta 271 Or. 55). —καὶ ἑορτήν. καὶ ἄρτον τινὲς τὸν ἄζυμον δάρο ς· τὸ βουτύπιον δάρπ η· σαργάνη. ### delta 273 κόφινος Δάῤῥω ν· Μακεδονικὸς δαίμων, ᾧ ὑπὲρ τῶν νοσούντων εὔχονται δάρτινο ν· πέπλον λινοῦν δάρυλλο ς· ἡ δρῦς, ὑπὸ Μακεδόνων δαρχμά ς· δραχμάς δας —· ἐπὶ τοῦ πολλοῦ καὶ μεγάλου. ### delta 278 * ἢ [λαμπάδας. ἢ] λαμπάς gSΣ δάσσαντ ο· ἐμερίσαντο (Α 368) * δάσασθα ι· μερίσασθαι (Σ 511 . ### delta 280 .) S * δασάμενο ι· μερισάμενοι (Hdt. ### delta 281 7,119,2) vgS δασάσκετ ο· ἐμερίζετο (Ι 333) * δασέω ς· πυκνῶς S δασθῆνα ι· διαιρεθῆναι, μερισθῆναι δασκάζε ι· ὑποφεύγει δάσκιο ν· μεγάλως σκιάζον διὰ τὸ σύνδενδρον καὶ δασύ (ε 470 . ### delta 286 .) [ δασκό ν· δασύ] δάσματ α· διαμερίσματα δάσμευσι ς· διαίρεσις (Xen. ### delta 289 Anab. 7,1,37?) δασμολογε ῖ· ἐπιμερίζει * δασμολόγο ι· φορολόγοι. ### delta 291 μερισταί vgS δασμολογοῦσ ι· φορολογοῦσι * δασμό ν· μερισμόν Sn τέλος (Soph. ### delta 293 O. R. 36) S * δασμό ς· φόρος. ### delta 294 μερισμός (Α 166) Σ * δασμού ς· μερισμούς. ### delta 295 φόρους (v) S * δάσοντα ι· βρώσονται. ### delta 296 μεριοῦνται (Χ 354) g δασμοφόρο ι· μερισταί δάσο ς· σύνδενδρος τόπος, ὑλώδης, δασύτης δασπέταλο ν· πολύφυλλον δασπλή ς· μεγάλων κακῶν ἀναπιμπλαμένη. ### delta 300 πολλοῖς πλησιάζουσα. οἱ δὲ ἄπληστος, τιμωρητική, καὶ χαλεπή. ἐπὶ τῆς Ἐρινύος δάσπλητ α· πολυμιγῆ. ### delta 301 καὶ τολμηρόν (Simon. fr. 38) δασπλῆτι ς· δυσχερὴς τοῖς προσπελάζουσι. ### delta 302 δυσπροσπέλαστος. (o 234) πολλοὺς μισοῦσα, ἢ μετιοῦσα. τολμηρά, θρασεῖα δάσσ α· λάχανα δασσάσκετ ο· διενείματο. ### delta 304 ἔτρωγεν, ἔφαγε δασ ύ· τραχύ. ### delta 305 πυκνόν (ξ 51) S συνεχές δασύ ς· †παράγωγος δασύπου ς· λαγωός (Levit. ### delta 307 11,5) (vg)S δατεῖτα ι· νέμει. ### delta 308 s διαιρήσει δατέεσθα ι· μερίζεσθαι (Greg. ### delta 309 Naz. c. 2,2,4,169) δατέ ν· ζητεῖν δατε ῦ· λάβε s δατεῦντ ο· ἐπορεύοντο ‚ποσὶ δατεῦντο‛ (Ψ 121) δάτησι ς· διαίρεσις, μερισμός Δᾶτι ς· στρατηγὸς Περσῶν δατό ς· ὁ τρυγητός, ‖ ἢ πόλεως ὄνομα, ἐπὶ λίαν εὐδαιμόνων δατούμενο ι· μεριζόμενοι Δατύλλου ἡμέρ α· ἐπὶ Πανδίων φησί δατύ ς· κουράλλιον. ### delta 318 νύμφη λευκόκηρος (Theocr. 2,110) δατύσσει ν· λαφύσσειν. ### delta 319 ἐσθίειν δατῶνα ι· ζειαί δαύακε ς· θυμάλωπες δαύει ν· κοιμᾶσθαι (Sapph. ### delta 322 fr. 83) † δανά ς· μέλαινα. ### delta 323 καὶ πονηρά δαῦκο ς· ὁ θρασύς. ### delta 324 καὶ βοτάνη τις Κρητική Δαυλίαν κορώνη ν· ἀντὶ τοῦ ἀηδόνα. ### delta 325 οὕτως δὲ [ἀηδὼν] ἐλέχθη 〈ἀπὸ τοῦ τὰ περὶ τὸν Τηρέα ἐν Δαυλίᾳ τῆς Φωκίδος συστῆναι〉 (Ar. fr. 716) Δαῦλι ς· ἑορτὴ ἐν Ἄργει, μίμημα τῆς Προίτου πρὸς Ἀκρίσιον μάχης Δαυλί ς· πόλις δαῦλο ν· δασύ. ### delta 328 ‖ ἡμίφλεκτον ξύλον δαυμάσα ι· ἐκκαῦσαι δαῦτ α· λάχανα. ### delta 330 οἱ δὲ χλωραί δαυχμό ν· εὔκαυστον ξύλον δάφνης [ δαῦγο ς· δασύς] Δαφνίτη ς· Ἀπόλλων, παρὰ Συρακουσίοις δαφοινο ί· λίαν φοίνιοι (Λ 474) δαφοινό ν· μέλαν. ### delta 335 δεινόν. ποικίλον. ἐρυθρόν, πυῤῥόν (Κ 23) δαφνοπώλη ν· τὸν Ἀπόλλωνα λέγουσιν, ὡς Ἀριστοφάνης (fr. ### delta 336 764) δάψα ι· * σπαράξαι g καταφαγεῖν μετὰ σπαραγμοῦ. ### delta 337 τὸ δὲ αὐτὸ καὶ δαρδάψαι * καὶ διακόψαι. g καὶ ῥῆξαι * δαψιλέστατο ς· πολυ〈τελέστατοσ〉. ### delta 338 λέγεται δὲ καὶ ἐπὶ 〈τῶν〉 ῥευμάτων, καὶ 〈ἐπὶ τῶν〉 μεγαλοψυχούντων vgS δαψιλ ῇ· πολλῆι (Hdt. ### delta 339 3,130 v. l.) (S) δαψιλῶ ς· ἀφθόνως * δαῶμε ν· μάθωμεν (Β 299) ns δέ α· θεά, ὑπὸ Τυῤῥηνῶν. ### delta 342 ‖ καὶ δείματα, φόβοι δέατα ι· φαίνεται, δοκεῖ δεάμη ν· ἐδοκίμαζον. ### delta 344 ἐδόξαζον δέατο ς· δέους. ### delta 345 Σοφοκλῆς Κηδαλίωνι (fr. 305) δέγμενο ς· προσδεχόμενος n, προσμένων (Β 794) δεγμό ν· ὅρμον 〉δεγμώ ν· χρόνος δέδαε ν· ἐδίδαξεν. ### delta 349 (ζ 233) ἐπίσταται. φαίνεται δεδάηκα ς· ἔμαθες, ἔγνως (θ 146) δεδάηκε ν· ἔμαθεν, s μεμάθηκεν, ἔγνω (θ 134) † δέδαλο ι· προμαχῶνες † δεδάλα ς· δεσμάς δεδάμωτα ι· ἐπιτετήδευται δέδαο ν· ἔδειξαν. ### delta 355 ἐδίδαξαν δεδάρδαφ ε· καταβέβρωκε * δέδαστα ι· διῄρηται, ⸤ μεμέρισται (Α 125) SPp δεδάμαστα ι· ὑποτέτακται δεδαυμένο ν· περιπεφλεγμένον (Semon. ### delta 359 ? fr. 30) * [ δ έ· δέ ‚τί δέ‛] S [ δέδει α· φοβοῦ] δεδεγμένο ς· [διακεκομμένος (Τ 211 . ### delta 362 .) n] ἐπιτηρήσας. ἐκδεχόμενος (Δ 107) (g) S δεδέητα ι· ἐν χρείᾳ καὶ ἐν ἐνδείᾳ γεγένηται (Xen. ### delta 363 Anab. 7,7,14) * δεδέημα ι· δέομαι. ### delta 364 S ἐδεήθην (3 Reg. 8,59) vgS δεδέξο〈μαι 〉· ἐνεδρεύσω (Ε 238) δεδεια ί· δειλίαι (Dem. ### delta 366 4,8?) * δὲ δεῖσα ι· φοβῆσαι vA * δείδεσθα ι· εὐλαβεῖσθαι, nw φοβεῖσθαι w * δεδιττόμενο ς· ἐκφοβῶν (Plat. ### delta 369 Phaedr. 245 b) hdSΣ * δέδειχ α· ἔδειξα (Deut. ### delta 370 4,5) vgS ( * ) δεδείχασ ι· κατέδακον. ### delta 371 ἐλύπησαν (Greg. Naz. c. 2,1,35,8 [37,1323]) * δεδιώ ς· φοβούμενος (Dem. ### delta 372 18,263) vgS * δεδεκώ ς· δήσας vS δέδεξ ο· ὑπόμεινον (Ε 228) (S) δεδέξομα ι· δέξομαι (Ε 238) δεδήε ι· ἐφλέγη (Μ 466) δέδηε ν· ἔλαμπεν (Υ 18) * δεδήσετα ι· δεθήσεται (Plat. ### delta 378 rep. 2,361 e) S δεδῇσθ ε· δεδεμένοι εἴητε * δεδήε ι· ἐξεγήγερτο. ### delta 380 διεκέκαυτο (Β 93) Snp δεδήιωτα ι· πεπόρθηται δεδηνῶσθα ι· ἐνεχυράσασθαι, ἐνδήσασθαι ἐνεχύροις δεδηγμένο ς· βεβλημένος. ### delta 383 Ταραντῖνοι δεδμήατ ο· δεδαμασμένοι 〈ἦσαν ἢ〉 κατεσκευασμένοι (Γ 183) δεδιακόνηκ ε· διῴκηκε. ### delta 385 διηκόνησε (Archedic. com. fr. 3,8) † δεδιαλμένο ν· κεκοσμημένον. ### delta 386 διατεταγμένον δεδείκελο ν· ἀεὶ φοβούμενον, δειλόν δεδίνητα ι· εἴληται * a) δεδίξασθα ι· ἐκφοβῆσαι Σ διῶξαι (Σ 164) Σs b) 〈 δεδίξεσθα ι·〉 τὰ παιδία ἀπὸ φρέατος εἰς δέος ἄξειν. ### delta 389 (Υ 201) δεδίσκετ ο· δίδωσιν (ς 121) ‖ ἐκφοβεῖ δεδίσκητα ι· ἔῤῥιπται * δεδίσσεσθα ι· εὐλαβεῖσθαι. ### delta 392 φοβεῖσθαι (Β 190) g * δέδιθ ι· εὐλαβοῦ. ### delta 393 φοβοῦ (Ε 827) n † δεδμάω ν· κριὸς ἡγεμών δεδμήατα ι· κρατοῦνται δεδμήατ ο· ὑποτεταγμένοι εἰσί (Γ 183) * δεδμημένο ι· [δεδοκιμασμένοι. ### delta 397 ] δεδαμασμένοι. (Ζ 245) ᾠκοδομημένοι (Κ 2) SP * δεδμήμεσθ α· δεδμημένοι ἐσμέν (Ε 878) (Σ) ( * ) δεδμῆσθα ι· κρατεῖσθαι. ### delta 399 (Ω 678) οἰκοδομεῖσθαι. (Ζ 249) ὑποτετάχθαι (Ε 878) * δέδοικε ν· ἐφοβήθη (Eur. ### delta 400 Phoen. 959 ..) (vgP)S * δεδοκημένο ς· ἐπιτηρῶν (Ο 730) S (Σ) δεδόκητ ο· ἐπεθύμει. ### delta 402 προσεδόκα. ἐσκοπεῖτο * δέδοκτα ι· ἐφάνη. ### delta 403 (Eur. Med. 1236) vgS ἐψηφίσατο. διέγνωστο * δέδορκ ε· βλέπει (Χ 95) SPΣ δεδορκότε ς· ὁρῶντες, ἰδόντες (Eur. ### delta 405 Hipp. 1193?) δεδορκώ ς· βλέπων, ὁρῶν (τ 446? Eur. ### delta 406 Phoen. 377 ..?) δέδουπ ε· τέθνηκεν, ὡς ἐπὶ τὸ πλεῖστον ἐν πολέμῳ * δεδουπότο ς· τεθνηκότος. ### delta 408 πεπτωκότος (Ψ 679) p † δεδρίομε ν· †ῥέξομεν δέδρακα ς· ἐποίησας (Eur. ### delta 410 Hec. 1048) † δεδροικώ ς· δοικώς δεδυημέν η· κεκακωμένη * δέδυκε ν· ὑπεισῆλθε (Ε 811) gΣ * δέε ι· φόβῳ. ### delta 414 (Thuc. 1,26,2?) vn [χρείᾳ] * δέε ι· χρῄζεις (Ar. ### delta 415 Nub. 493 ..) s * δέει ν· χρείαν ἔχειν S * δέει ς· ἀπέχεις (Isocr. ### delta 417 11,5?) S δέελο ν· δῆλον, φανερόν (Κ 466) δέελο ς· δεσμός. ### delta 419 ἅμμα † δεήλαδε ς· φύλακες δέημ α· ἐρώτημα, ἀπὸ τοῦ δεῖσθαι (Ar. ### delta 421 Ach. 1059?) δέημο ς· νόμος. ### delta 422 ἢ δεσμός δέησι ς· παράκλησις. ### delta 423 r ἢ χρεία s δεθέντ α· δεσμευθέντα * δε ῖ· πρέπει. ### delta 425 χρή. χρεία ἐστίν. δεσμεύει Σ δεί α· ἔνδεια r δείασθε ν· ἐδόκουν Δεῖγμ α· τόπος ἐν Ἀθήναις οὕτως καλούμενος (Ar. ### delta 428 Eq. 979) δειδέχατ ο· ἐδεξιοῦντο, ἐφιλοφρονοῦντο (Δ 4) δειδεγμένο ι· δεξιούμενοι δείδεκτ ο· ἐδεξιοῦτο. ### delta 431 διὰ φιλίας ἠσπάζετο καὶ λόγων (Ι 224) δειδέχατα ι· ἤσπασται. ### delta 432 διαδέχεται (Call. fr. 87) δειδήμονε ς· φοβεροί. ### delta 433 αἰσχυντηροί. ⸤ εὐλαβεῖς s δειλοί (Γ 56) (sr) * δείδι α· [φοβοῦ δειλαίνου] δέδοικα. ### delta 434 φοβοῦμαι (Ν 49 ..) S * δειδίξεσθα ι· φοβήσειν (γ 201) nS * δείδιθ ι· εὐλαβοῦ n. ### delta 436 φοβοῦ. (Ε 827 ..) ASn * δειδίσσεσθα ι· εὐλαβεῖσθαι, φοβεῖσθαι n. ### delta 437 φεύγειν (Β 190) * δείδοικ α· φοβοῦμαι (Α 555 . ### delta 438 .) S * δείδ ω· φοβοῦμαι (Κ 39) Sr δειδίσκετ ο· ἐδεξιοῦτο (υ 197) δειελιήσα ς· τὴν δειλινὴν ὥραν διατρίψας. ### delta 441 ἢ τὸ δειλινὸν ἔμβρωμα λαβών. οἷον δειπνήσας (ρ 599) δειελιῆσα ι· πληρωθῆναι τοῦ δειλινοῦ δείελος ὀψὲ δύω ν· ὁ ἑσπέριος ἀστήρ. ### delta 443 ἀπὸ τοῦ ὑστερεῖν καὶ δεῖσθαι αὐτὸν τοῦ ἡλίου ἀπολειπόμενον ἐν τῇ δύσει. οὕτω γὰρ καὶ ἡ ἑσπέρα δειλινὴ καὶ δείλη ὠνόμασται (Φ 232) † δείεμ α· βρῶμα * δείλαιο ι· μάταιοι. ### delta 445 ἄθλιοι S Δεηβώ ν· κρίσις ἑρμηνεύεται. ### delta 446 ἔστι δὲ τόπος, ἔνθα ἵδρυται ἱερὸν Μωαβιτῶν (Esai. 15,2) δεικανᾶσθα ι· δεξιοῦσθαι [ δεικεῖ ν· ἀφεῖναι. ### delta 448 ῥῖψαι] * δείκελο ν· φάσμα AS ὁμοίωμα gAS 〉δεικέ ς· λαμπρόν. ### delta 450 S περιφανές. ‖ καὶ γὰρ 〈 δείκανα 〉 τὰ ποικίλα ὑφάσματα καὶ μορφὰς ἔχοντα· καὶ γὰρ τὰ πρόσωπα 〈δείκανα καὶ δείκηλα〉 * δεικανόωντ ο· ἐδεξιοῦντο (Ο 86) S δείκηλ α· εἰκόνες, ὁμοιώματα. ### delta 452 ἢ κατ’ εἶδος ὅμοια τοῖς πράγμασι (Democr. fr. 123) καὶ προσωπεῖα δεικηλιστα ί· μιμηταὶ παρὰ Λάκωσι [ δείκηλ α· τὰ ὁμοιώματα] δεικνύμενο ς· δεξιούμενος (Ι 196) * δεικνῦσ ι· δεικνύουσιν AS σημαίνουσιν. ### delta 456 δεξιοῦνται δεικνύμενο ς· φωνῇ ἀσπαζόμενος. ### delta 457 (Ι 196) ἢ δωρούμενος. (δ 59) καὶ ἐπιδεικνύμενος. καὶ δεξιούμενος (Ψ 701) δείλαιο ν· μάταιον (P) r ἀχρεῖον. ### delta 458 δειλόν, ἄναλκες δειλάκρ α· δειλαία (Ar. ### delta 459 Plut. 973) δειλακρίω ν· ἐλεεινός, ταλαίπωρος (Ar. ### delta 460 Pac. 193) δειλανθεί ς· κλεφθείς. ### delta 461 ἀπατηθείς δειλάσα ι· δειλιάσαι δειλιῶ ν· φοβούμενος (r) [ δείληθ ι· φοβοῦ] δειλήμονε ς· εἰδήμονες. ### delta 465 εὐλαβεῖς. ἢ δειλοί, καὶ ἄτολμοι (Γ 56 v. l.) δείλη ὀψί α· περὶ δύσιν ἡλίου (Thuc. ### delta 466 3,74,2 ..) s (gn) δειλίη ν· δειλότητα (Hdt. ### delta 467 8,26,2) δείλη πρωΐ α· ἡ μετ’ ἄριστον ὥρα (Hdt. ### delta 468 8,6,1) r δειλοκοπήσα ς· ἐξαπατήσας p ἐκφοβήσας (Hermipp. ### delta 469 fr. 88) δειλό ς· δείλαιος (ε 299) δειλό ν· πονηρόν. ### delta 471 ἀνάλγητον. ἀσθενῆ. κακόν δειλ ώ· δειλαίους, ἀθλίους, δυϊκῶς (Ε 574) * δεῖμ α· δέος, A φόβος, vA φόβητρον (Ε 682) δεῖμα ι· οἰκοδομῆσαι r Δειμάλωτ α· τὰ λεπτὰ τῶν βοσκημάτων. ### delta 475 οἱ δὲ Λάκωνες νεκρά δειμαλέο ν· φοβερόν * δειμαίνε ι· ἐκφοβεῖται gAS * δειμαίνω ν· φοβούμενος (Eur. ### delta 478 Or. 6 ..) vgS * δειμαλέο ς· ὁ εὐλαβής vgAS * δειμάμενο ι· οἱ οἰκοδομοῦντες, ἢ ⸤ οἰκοδομήσαντες vgSP * δείμασ ι· φόβοις (Eur. ### delta 481 Hec. 70) vgS * δείμασθα ι· †φοβεῖσθαι (gΣ) * δείματ α· φοβήματα (Sap. ### delta 483 17,8) gSn * δειματοῦτα ι· φοβερὰ λέγει, gAS ἢ ἀκούει. ### delta 484 ἢ φοβεῖται A δειματούτ ω· φοβείτω, ταραττέτω δειματουμέν η· φοβουμένη, (v)r εὐλαβουμένη (Eur. ### delta 486 Andr. 42) r δειματώδε ι· φοβερῷ (gΣ) * Δεῖμο ς· Φόβος (Δ 440) rgA * δειμάτω ν· φόβων PΣ * δείμομε ν· οἰκοδομήσωμεν (Η 337) nΣ δεῖ ν· δεσμεύειν καὶ δέον r [καὶ δέησιν καὶ ⸤ τὸ πνεῖν s φέρειν εὑρίσκειν. ### delta 491 ] καὶ στρέφειν. Κύπριοι * δεῖ ν· χρή. ### delta 492 ἀναγκαῖον vg πρέπον, ⸤ ἢ προσῆκον (vg) δειν ά· καταπληκτικά, φοβερά (Β 321) * δεῖνα ι· αἱ τῶν ὑδάτων συστροφαί (gAS) * δείναι ς· συστροφαῖς (Eur. ### delta 495 Tro. 83) n * δείνα ς· κινήσεις. ### delta 496 ⸤ τὰ κοιλώματα τῶν ὑδάτων (Iob 28,10 v. l.) AShd δεινεύε ι· κυκλεύει δεινεύει ν· βουλεύεσθαι κακά * δείν η· συστροφή vgAS δεινὰ δ έ· φοβερὰ δέ (Soph. ### delta 500 O. R. 1267) δεινήεντ α· περιστρεφόμενα. ### delta 501 (Φ 206 ..) [φοβερά] δεῖνο ς· τὸ περιστρεφόμενον δείνησι ν· κίνησιν. ### delta 503 S συστροφήν Δεινιάδε ς· ὑποδημάτων εἶδος ἀνδρείων δεινο ί· σπουδαῖοι περὶ τὸ πρᾶγμα * δείνοι ς· κινήσεσι AS * δεινοπαθε ῖ· δεινῶς ἔχει. ### delta 507 χαλεπῶς ἔχει, ἢ καὶ πάσχει χαλεπῶς vgAS δεῖνο ς· δείνησις. ### delta 508 εἶδος δέους. φοβερά. καὶ εἶδος ἐκπόματος (Stratt. fr. 34 ..) καὶ ὄρχησις (Apolloph. fr. 1) ἢ δέους ἄξιος δεινό ς· κακός. ### delta 509 φοβερός. ἐστραμμένος. ⸤ δυνατός * s ‖ πανοῦργος. ἱκανό ς. ἀκολάκευτος q. vgAS * δεινότατο ς· πάνυ φρόνιμος vgAS δεινοῖσ ι· φοβεροῖς (Κ 254) δεινὼ δέ ο ἱ· δεινῶς δὲ αὐτῷ (Α 200) * δεῖν ᾠήθη ν· ἀναγκαῖον ἐλογισάμην, δέον εἶναι ὑπέλαβον (Dem. ### delta 513 29,11?) vgAS * δεινωπο ί· δειματώδεις. ### delta 514 φοβεροί gAS a) * δεινῶ ς· πάνυ s b) * 〈 δείνωσις 〉· σκότωσις. ### delta 515 δεινότης Σ * δείνωσι ν· δύναμιν. ### delta 516 vAS δεινότητα. συστροφήν gAShd δεινωτή ν· πεποικιλμένην ἐν κύκλῳ, ἢ τετορνευμένην, ἢ τὴν ἱμᾶσι διειλημμένην (Ν 407). ### delta 517 χρῆται γὰρ Ὅμηρος ἐπὶ τῆς κοίτης τῇ λέξει (Γ 391) δεινωτοῖ ς· κυκλοτερέσι [πεποικιλμένην] (Γ 391) δεῖξα ι· δηλῶσαι, ⸤ φανερῶσαι r (Γ 452 . ### delta 519 .) † δειομέν η· δεισομένη Δειπάτυρο ς· θεὸς παρὰ Στυμφαίοις δειπνήεντ α· δειπνοφόρα, εὖ δυνάμενα τρέφειν ἡμᾶς δειπνηστύ ν· τὴν τοῦ δείπνου ὥραν δειπνολογί α· οἱ περὶ δείπνου λόγοι * δεῖπνο ν· τὸ καθ’ ἡμᾶς ἄριστον. ### delta 525 (Σ 560) r. gPn ἢ τροφὴν ἑσπερινήν δεῖπνον ἕλοντ ο· ἐδείπνησαν (Β 399) δειπνοφόρο ι· παρὰ Ἀθηναίοις καθίστανται ἐν τῇ τῶν Ὠσχοφορίων ἑορτῇ αἱ δειπνοφόροι (Hyperid. ### delta 527 ap. Harp. 52,23) δειρ ά· †δείμοιρα. ### delta 528 τράχηλος. διαίρεσις δειράδα ς· ἐξοχάς, κορυφάς (Soph. ### delta 529 Ant. 832) δειράζει ν· κλέπτειν δειράδε ς· αὐχένες * καὶ ⸤ τραχηλοειδεῖς 〈τόποι〉 τῶν ὀρῶν. ### delta 531 Σ καὶ ἐξέχοντα μέρη * ἢ τὰς νάπας ἢ τὰς φάραγγας vgA δειρά ρ· κορυφή * δείραντε ς· ἐκδείραντες (Act. ### delta 533 ap. 5,40) AS δείρει ν· ἐκδείρειν r * δειρ ή· τράχηλος r vgS αὐχήν s * δειρή ν· αὐχένα, ⸤ τράχηλον (Γ 371) n δειριᾶ ν· λοιδορεῖσθαι. ### delta 537 Λάκωνες † δειρεῖο ι· λοίδοροι. ### delta 538 οἱ αὐτοί δεῖρο ς· λόφος. ### delta 539 καὶ ἀνάντης τόπος δειροτομῆσα ι· διατεμεῖν, διατεμῆσαι (χ 349) * δεῖσα ι· εὐλαβηθῆναι, φοβηθῆναι. ### delta 541 δέος γὰρ ὁ φόβος S δεισίλο ς· δειλός r δεισιάδ α· τὴν μοῖραν. ### delta 543 οἱ δὲ διμοιρίαν δεισιδαίμω ν· * ὁ τὰ εἴδωλα σέβων SP εἰδωλολάτρης. ### delta 544 ‖ ὁ εὐσεβὴς p καὶ δειλὸς περὶ θεούς * δεισιδαιμονί α· φοβοθεΐα (Act. ### delta 545 ap. 25,19) n * δεῖτα ι· δέεται, g χρῄζει gAS * δειφήσαντε ς· ψηλαφήσαντες n ( * ) δειφόμενο ς· ψηλαφήσας * δειφῶ ν· ζητῶν δίκην τοῦ προσήκοντος gAp δεκάδ α· τάξιν τινά δεκάβοιο ν· ἀριθμὸς ποσός. ### delta 551 καὶ σταθμὸς ποσός, ἐφ’ ᾧ τετύπωτο βοῦς. ἔνιοι δὲ Δηλίων τὸν βοῦν νόμισμα εἶναί φασι δεκαδάρχα ι· οἱ τῶν δεκάδων ἡγεμόνες, οὓς καὶ δωδεκάρχους ἔλεγον. ### delta 552 ἦσαν γὰρ σὺν τῷ δεκάρχῳ δώδεκα q δεκάδαρχο ς· οἱ μὲν ἀπὸ τοῦ δεκαδαρχεῖν. ### delta 553 οἱ δὲ ἀπὸ τοῦ δεκάζειν, ὅπερ ἐστὶ τοὺς δικαστὰς πείθειν δώροις. ἦν δὲ καὶ ὄνομα. καὶ ὁ τελώνης δεκάδε ς· οἱ ἐκ τῆς τάξεως τῶν δέκα στρατιωτῶν συνεστῶτες (Β 123) δεκάδρομο ι· οἱ δέκα 〈ἔτη〉 ἐν τοῖς ἀνδράσι 〈δρόμου μετ‐〉 εσχηκότες, ὑπὸ Κρητῶν * δεκάζει ν· διαφθείρειν χρήμασιν ἢ δώροις q gAS * δεκάζεσθα ι· δωροδοκεῖσθαι SΣ δεκάζω ν· ὁ εἰς δέκατον ἀριθμὸν ἥκων. ### delta 558 ἔλεγον δὲ οὕτως καὶ τὸ κατὰ δέκα διαφθείρειν τὸν δικαστήν, ἢ τοὺς κριτάς· καὶ ἁπλῶς τὸ διαφθείρειν δικαστήν (Isocr. 8,50) δεκανᾶτα ι· ἀσπάζεται δεκάπουν στοιχεῖο ν· οἱ ἐπὶ δεῖπνον κληθέντες τὰς ὥρας οὕτως ἐξελάμβανον, πρὸς τὴν σκιὰν ἀναμετροῦντες (Ar. ### delta 560 Eccles. 652) * δεκασθεί ς· δωροδοκηθείς, ἐπιτιμηθείς AS, ἐντραπείς S δεκάτ α· τάξις. ### delta 562 ἄθροισμα. καὶ ἡ τῶν ηʹ ἁρμάτων τάξις δεκατεύει ν· τελωνεῖν, δεκάτην εἰσπράττεσθαι (Ar. ### delta 563 fr. 455). ἔλεγον δὲ καὶ τὸ ἀρκτεύειν δεκατεύειν, ἐπεὶ ἔπρασσον αὐτὸ αἱ παρθένοι περὶ τὸν δεκαετῆ χρόνον οὖσαι (Lys. fr. ap. Harp. 54,6) q δεκατευτα ί· τελῶναι, (p) οἱ τὴν δεκάδα ἢ δεκάτην ἐκλέγοντες. ### delta 564 ὡς ⸤ τὸ δεκάζειν δεκατεύειν q (Antiph. orat. fr. 10 Bl.) δεκάτ η· τὸ δέκατον μέρος τῆς οὐσίας δεκατηλόγο ι· τελῶναι (Dem. ### delta 566 23,177) δεκάτην θύομε ν· τῇ δεκάτῃ ἡμέρᾳ τὰ ὀνόματα τοῖς βρέφεσιν ἐτίθεσαν. ### delta 567 ὁ δὲ Ἀριστοτέλης τῇ ἑβδόμῃ φησί δεκάτη προτέρ α· ἡ πρὸ εἰκάδος· ὡς ὑστέρ α· ἡ μετ’ εἰκάδα δέκα τοὐβολο ῦ· 〈ἐπὶ〉 οὐδενὸς ἀξίου. ### delta 569 βέλτιον δὲ εἰς μικρότητα τίθεσθαι αὐτό (Com. ad. fr. 763) δεκαδώρῳ ἁμάξ ῃ· ἧς ἡ διάμετρος τῶν τροχῶν δέκα δώρων. ### delta 570 Δῶρον δέ, ὡς μέν τινες, ἡ παλαιστή, ὡς δὲ ἕτεροι, ὅταν τοὺς τέσσαρας δακτύλους συστρέψας ἐγείρῃς τὸν ἀντίχειρα, ὡς Πλούταρχος (Hes. op. 424) δεκάφυι α· δεκαπλάσια (Callim. ### delta 571 fr. 162), δίφυια δὲ διπλάσια † δεκάχειλ ε· πρὸς ἀποδοχὴν ἐπιτήδειον δεκάχειλο ι· δεκακισχίλιοι (Ε 680 v. ### delta 573 l.) (A) δεκάχοι α· δεκαπλᾶ * δεκέτε ς· δεκαετές AS * δεκέτη ς· δεκαετής S δεκτ ή· χλαῖνα, χλανίς δεκτῆρε ς· ὑποδοχεῖς p δέκτη ς· πτωχός, ἐπαίτης. ### delta 579 ἀπὸ τοῦ δέχεσθαι (δ 248) * δεκτό ν· εὐπρόσδεκτον (Esai. ### delta 580 61,2 ..) vgAS ( * ) δεκτό ς· ἀρεστός (Luc. ### delta 581 4,24) δέκω ν· ὁ δεκαζόμενος * δελεάζε ι· ἐξαπατᾷ AS * δελεαζόμενο ς· παγιδευόμενος (Iacob. ### delta 584 1,14) AS * δέλεα ρ· ἀπάτη, δόλος (Eur. ### delta 585 Tro. 700) gAS * δελεασθεί ς· ἀπατηθείς (Ios. ### delta 586 b. Iud. 5,120?) AS δελεδών η· ὁ μύλλος ἰχθύς δελέαστρ α· παγίδες (Nicoph. ### delta 588 com. fr. 4) p δέλετρο ν· φανός, ὃν οἱ νυκτερεύοντες φαίνουσι Δελέφα τ· ὁ τῆς Ἀφροδίτης ἀστήρ, ὑπὸ Χαλδαίων δελῆτ ι· δελέατι δελήτιο ν· [βελήτιον] 〈τὸ δέλεαρ〉 (Sophr. ### delta 592 fr. 118) p [ δελί α· δάφνη] δελιχρ ά· τὰ †ἡμίχοιρα δέλλε ι· βάλλει A δέλλιθε ς· σφῆκες. ### delta 596 ἢ ζῷον ὅμοιον μελίσσῃ δελλίθι α· ἀνθρήνια. ### delta 597 οἱ δὲ κηρία Δέλκο ς· λίμνη ἰχθυοφόρος περὶ τὴν Θρᾴκην δελφάκιο ν· χοιρίδιον. ### delta 599 οὕτως ἔλεγον καὶ τὸ γυναικεῖον δελφακοῦσθα ι· τελειοῦσθαι τὰς ὗς (Ar. ### delta 600 Ach. 786) δελφίνιο ν· εἶδος βοτάνης Δελφικὸν τρίποδ α· τὸν τοῦ Ἀπόλλωνος ἐν Δελφοῖς Δελφικὴ μάχαιρ α· ἀπὸ κατασκευῆς, λαμβάνουσα ἔμπροσθεν μέρος σιδηροῦν, ὡς Ἀριστοτέλης δελφῖνε ς· πολεμιστήριον μηχάνημα ἐν ναυμαχίαις. ### delta 604 καὶ ἡ ἔχουσα αὐτὸ δελφινοφόρος ναῦς (Pherecr. fr. 12?) οἱ δὲ διὰ τὰ κρεμαννύμενα βάρη, δελφίνων σχῆμα ἔχοντα, ἃ ταῖς λῃστρικαῖς ναυσὶν ἐμβάλλεται Δελφύ ς· * μήτρα A καὶ ὁ ἐν Δελφοῖς δράκων δελφύω ν· γαστέρων * δέλτο ς· πινακίδιον (Eur. ### delta 607 Hipp. 856) Phn ἢ πλάκες δέμ α· σχοινίον * δέμα ς· σῶμα gASn μορφή. ### delta 609 (Α 115 ..) ἰδέα. τρόπος (Λ 596 ..) n [στρῶμα] * δέμας πυρὸς αἰθομένοι ο· τρόπον πυρὸς S καιομένου (Λ 596 . ### delta 610 .) * δέμε ι· οἰκοδομεῖ AS [ δέμε ι·] ὁδός δεμελεῖ ς· βδέλλαι * δέμνι α· στρώματα. ### delta 614 κοῖται (λ 188) vgAS * δεμνίοι ς· κοίταις. ### delta 615 στρωμναῖς (Eur. Or. 35 ..) AS δεμνιοτήρη ν· ἔγκοιτον. ### delta 616 τὰ δέμνια τηροῦντα h δεμνιοτήρη πόνο ν· Αἰσχύλος Ἀγαμέμνονι. ### delta 617 καθόσον οἱ νεοσσοὶ ἔτι τοιοῦτοί εἰσιν, ὡς τὰ δέμνια τηρεῖν καὶ κατέχειν, μηδέπω πέτεσθαι δυνάμενοι· πόνον δὲ τὰ περὶ τὴν τροφὴν αὐτῶν (Aesch. Ag. 53) [ δεμῶ ν· χρόνος] * δεννάζω ν· λοιδορῶν (Soph. ### delta 619 Ai. 243) (gAh) δενδρέ ῳ· τῷ δένδρῳ (Γ 152) δενδαλίδα ς· οἱ μὲν ἄνθος τι, ἄλλοι τὰς λευκὰς κάχρυς, οἱ δὲ τὰς ἐπτισμένας κριθὰς πρὸ τοῦ φρυγῆναι, οἱ δὲ τὰς ἐκ κριθῶν μάζας γενομένας (Nicoph. ### delta 621 com. fr. 15) δενδίλλε ι· σκαρδαμύττει. ### delta 622 διανεύει. σημαίνει. ἀτιμάζει. σκώπτει * δενδίλλω ν· τοῖς ὀφθαλμοῖς διανεύων (Ι 180) vgAS † δένεμο ρ· γῆ τις πετρώδης, εὔθρυπτος, παρὰ Λάκωσιν δενναστό ν· καταγέλαστον. ### delta 625 λοιδορούμενον μετὰ καταγέλωτος Δενδυρίτη ς· κροκόδειλος δενδρυάζει ν· ταπεινῶς ὑποδύνειν καὶ ὑπὸ τὰς δρῦς παραφεύγειν, προστρέχειν σκέπῃ Δένθι ς· οἶνος. ### delta 628 Λάκωνες (Alcm. fr. 117) δεννό ν· κακολόγον † δεντ ή· δέλεαρ δεξαμενα ί· ὑδάτων δοχεῖα. ### delta 631 καὶ 〈αἱ〉 ἐν τῷ σώματι φλέβες· Δημόκριτος· (fr. 135) καὶ †ἐπισκίαι δέξασθα ι· λαβεῖν. ### delta 632 παρὰ τῷ ποιητῇ (Α 112) Δεξιάδη ν· οἱ μὲν ὄνομα κύριον, [οἱ δὲ] Δεξιοῦ παῖδα. ### delta 633 οἱ δὲ ἐπιῤῥηματικῶς ἐκ δεξιῶν, δεξιῶς. (Η 15) [ἐπεὶ ἐκδεξιὼν θεῶν βροτοὶ ἐπὶ δεξιμήλου] * δεξιά ς· συνθήκας (Eur. ### delta 634 Med. 21) AS δεξια ί· αἱ γινόμεναι κατὰ συνθήκας ἐπαφαὶ τῶν δεξιῶν χειρῶν, εἰς σύμβολον τοῦ βέβαια ἔσεσθαι, καὶ ἦν μετὰ τὰ συντιθέμενα (Β 341) δεξιμήλοι ς· ἐπηκόοις καὶ ἱλαροῖς θεοῖς· ⸤ ἀπὸ τοῦ δέχεσθαι τὰ θυόμενα μῆλα p καὶ δεξίμηλοι ἐσχάραι (Eur. ### delta 636 Andr. 1138) * δεξιό ς· συνετός (p) ἀγαθός, vgP καλός. ### delta 637 P ἐπιδέξιος. εὔθετος * δεξιοῦτα ι· προσάγεται vgAS δεξιότοιχο ι· ἐρέται οἱ κατὰ τὸ δεξιὸν μέρος. ### delta 639 τίθεται δὲ καὶ ἐπὶ χορευτῶν δεξιότερο ν· δεξιόν (Ε 393) δέξι ς· τῶν ἐν τῷ ἥπατι μερῶν παρὰ τοῖς θύταις 〈ἡ〉 καλουμένη δοχή δεξιώσασθα ι· ἐγγυήσασθαι γυναικί δεξιό ν· †εἶδος μέρους Δεξ ώ· ὁ Κρατῖνος (fr. ### delta 644 401) ὠνοματοποίησεν ἀπὸ τοῦ δέχεσθαι δῶρα δεξιωσάμενο ς· δεξάμενος δέοιμ ι· δεσμεύοιμι (θ 253) † δέομα ι· δοκῶ δεόμενο ι· χρῄζοντες. ### delta 648 δεσμοῦντες [ δεόμενο ς· καιόμενος] * δεομένω ν· χρῃζόντων AS [ δεόμενο ς· νόμος. ### delta 651 δεσμός] δέο ν· εἰς [δέησις] δέον. ### delta 652 ⸤ οὕτω Περικλέα φασὶ λογιζόμενον εἰς τὸ δέον προσγράφειν, ὃ σημαίνει εἰς προδοσίαν δεδομένον χρῆμα (Ar. Nub. 859) q * πρέπον, AS ἀναγκαῖον (Dem. 18,288) * δέοντ α· χρῄζοντα. ### delta 653 ASn λείποντα (Hdt. 1,14,4 ..) n πρέποντα (Dem. 18,108) AS * δέοντ ο· ἐδεσμεύοντο (Σ 553) gS δεόντω ν· δεσμευέτωσαν (μ 54) * δεόντω ς· προσηκόντως vgAS δέο ς· * φόβος. ### delta 657 (Hebr. 12,28) vgAS ἢ θεός * δέουσ ι· δεσμεύουσιν (Hdt. ### delta 658 4,72,4) vgAS ἀπέχουσι (Dem. 24,142 ..) AS * δέπα ς· ποτήριον. ### delta 659 gASnT παρὰ τὸ δέχεσθαι τὸ πόμα (Δ262) nT δεπάεσσ ι· ποτηρίοις (Δ 3) δέρ α· ὑπερβολὴ ὄρους. ### delta 661 οἱ δὲ τὰ σιμὰ τῶν ὀρέων δέρα ι· αἱ †συνάσκιαι. ### delta 662 Λάκωνες δέραι α· περιτραχήλια (Men. ### delta 663 Epitr. 86). παίγνια. τὸ αὐτὸ καὶ δέραιοι δέρα ς· δέρμα προβάτου (Eur. ### delta 664 Med. 5 ..) * δέργμ α· ὀφθαλμός. ### delta 665 r. s ὅρασις (Eur. Med. 187) δέργματ α· ὄμματα (Eur. ### delta 666 Hec. 1265) * δεργμάτω ν· ὄψεων, AS ὀμμάτων (Eur. ### delta 667 Phoen. 660 ..) καὶ δεργμῶν δέρεθρο ν· λίμνη ἀποχώρησιν ἔχουσα δέρ η· * τράχηλος. ### delta 669 g (AS) αὐχήν * δέρι ς· τράχηλος gPn δερία ι· λοιδορίαι † δερίπιο ν· φλοιόν * δέρκει ν· βλέπειν, vgA ὁρᾶν δέρκεσθα ι· ὁρᾶσθαι (Ρ 675) δερκομένο υ· ὁρῶντος (Ξ 141 v. ### delta 675 l.) * δερκομέν ῳ· ὁρῶντι, βλέποντι (Ξ 141) AP [ δερκύλλει ν· αἱμοποτεῖν. ### delta 677 ἄλλοι δερμύλλειν διὰ τοῦ μ] * δέρκω ν· βλέπων, ὁρῶν (g) δέρμ α· πήρα [καὶ δέσμη] δέρμ α· δορά * δέρμ η· ὁδός A 〈καὶ δέσμη〉 δέρμα Λιβυκό ν· ὡς κάλλιστον δέρμητε ς· οἱ ἐξ ἐφήβων περίπολοι δερμηστή ς· ὁ σκώληξ, ἢ ὁ σὴς ὁ τὰ δέρματα ἐσθίων. ### delta 684 Ἀρίσταρχος ὄφιν (Soph. fr. 411) δέρξιο ς· ὄψεως * δέρο ς· δέρμα (Eur. ### delta 686 Phoen. 1120) r. AS δερμύλλε ι· αἰσχροποιεῖ. ### delta 687 οἱ δὲ ἐκδέρει (p) δέῤῥει ς· τὸ παχὺ ὕφασμα, ᾧ εἰς παραπέτασμα ἐχρῶντο. ### delta 688 ἴσως δὲ καὶ δερματίνοις ἐχρήσαντο †περὶ τῶν αὐλῶν δεῤῥιδόγομφο ι· πύλαι δέῤῥεις ἔχουσαι, παραπετάσματα (Com. ### delta 689 ad. fr. 858) * δέῤῥι ς· δέρμα. ### delta 690 βύρσα (Zach. 13,4) r. AS δερριστή ρ· περιδέραιον ἵππου * δερριστή ρ· συνάγχη περιαυχένιος (vgASn) * δέῤῥιο ν· τρίχινον σακίον r. ### delta 693 AS δέρτρ α· τύμπανα r δέρτρο ν· δέρμα. ### delta 695 s ὑμήν. λαπάρα. ἦτρον. ἐπιγάστριον. Ἄμεινον δὲ τὸ περιτόναιον ἀκούειν. ἢ ὑμένα, ⸤ ἐπίπλουν (λ 579) p δεσαύχενε ς· ἀσκοί, διὰ τὸ ἐκ τῶν αὐχένων δεδέσθαι * δ ’ ἐς βρωτύ ν· δεῖπνον (Τ 205) gAS δεσμ ά· πέδαι (Eur. ### delta 698 Bacch. 447 ..) δέσματ α· ἐπιδέσμια (Χ 468) * δεσμεῖν ἀμάλλα ς· δεσμεῖν τὰς δεσμὰς τῶν σταχύων AS δεσμ ή· †ὁδός δεσμο ί· ἧλοι (A) δεσμοὶ Τυῤῥηνικο ί· οἷς ἐχρήσαντο Ἀθηναῖοι δεσμίη ς· μαστιγίας 〈ὃσ〉 ἄξιός ἐστι δεσμῶν δεσμό ν· οὐδετέρως Ἀττικοί. ### delta 705 καὶ σημεῖον παρὰ τοῖς θύταις δεσμό ς· [σῶμα. ### delta 706 μορφή.] ἧλος. [εἶδος] δεσποίνα ς· γυναῖκας. ### delta 707 Θεσσαλοί δεσπότην κεκαρμένο ι· ἔνιοι μὲν ἵππου κουρᾶς εἶδος εἶναί φασιν. ### delta 708 ἐκαλεῖτο δὲ ἀπὸ τοῦ κείρειν τοὺς αὐχένας, ἐπειδὰν ὁ δεσπότης τοῦ ἵππου τελευτήσῃ. βέλτιον ἦν δέ· δεσπότην πενθοῦντες· ἐπειδὴ καὶ τοὺς ἵππους ἀπέκειρον ἐπὶ τοῖς θανάτοις τῶν δεσποτῶν (trag. ad. fr. 206) [ * δετρό ς· μάγειρος vgAS] † δέτι ς· παλάνθη δετα ί· λαμπάδες (Λ 553) S καὶ αἱ πέδαι. ### delta 711 καὶ τὰ δράγματα, παρὰ τὸ συνδεῖν [ δέτρο ν· δέρμα τοῦ ἥπατος ἢ ⸤ διάπυρον. ### delta 712 διαφανές] AS Δευάδα ι· οἱ Σάτοι, παρὰ Ἰλλυρίων Δεύα ς· τοὺς κακοὺς θεούς, Μάγοι δεύἁσθα ι· γεύσασθαι δεύει ν· μαλάττειν. ### delta 716 τύπτειν * δεύε ι· μίσγει. ### delta 717 ⸤ βρέχει (Β 471) Ss φύρει (s) ἐνδεῖ δεύεσθα ι· βρέχεσθαι. ### delta 718 ἐπιδεῖσθαι (Ν 310) * δεύετα ι· βρέχεται s * δευθέντ α· βραχέντα (gAS) Σ Δευκαλίδα ι· οἱ Σάτυροι * δεύκε ι· φροντίζει g δευκέ ς· [λαμπρόν. ### delta 723 ] ὅμοιον [ δευλό ν· πονηρόν. ### delta 724 ἀχρεῖον] δευοίατ ο· ἐπιδέοιντο (Ε 202) δευοίατ ο· ἐπιδεεῖς γένοιντο (Β 128) δευόμεν α· δεόμενα δευομέν α· δεομένη (Eur. ### delta 728 Tro. 276) * δευόμενο ς· δεόμενος. ### delta 729 (Χ 492) βρεχόμενος AS χρῄζων (S) δεύοντ ο· ἐδέοντο. ### delta 730 ἔχρῃζον. (Β 709) ⸤ ἐβρέχοντο S * δεῦρ ο· ἐνθάδε gSΣ ἐλθέ dΣ εἰς τοῦτον τὸν τόπον AS ἢ ἐπὶ τοῦ παρόντος, vgAS ἢ νῦν. ### delta 731 vg ἢ παρακελευστικῶς· δεῦρό νυν, ἢ τρίποδος περιδώμεθα (Ψ 485) * δεύρ ω· δεῦρο (Γ 240) n Δεύ ς· Ζεύς (Ar. ### delta 733 Ach. 911?) δεῦσαι * βρέξαι. ### delta 734 vgAS βάψαι (Eur. Phoen. 224) μαλάξαι (Xen. Oecon. 10,11) δευσοποιό ν· τὸ ἔμμονον καὶ μὴ ἐκπλυνόμενον βάμμα. ### delta 735 οἱ δὲ τὸ γνησίως βεβαμμένον, ἤτοι πορφύρα, ἢ ἄλλο τι (Plat. rep. 4,429 e) * δεύσ ω· βρέξω SP * δευσοποιό ς· βαφεύς vgAS δεῦ τ ’ ἄγετ ε· δεῦτε φέρετε (Η 350) * δεύτατο ς· ὕστατος, ⸤ ἔσχατος, gAS μεθ’ ὃν οὐκ ἔστιν ἕτερος (Τ 51) δεύτερα ἄλφιτ α· τὰ δευτερεῖα καὶ εὐτελῆ * δευτεραγωνιστή ς· δεύτερος ἀγωνιζόμενος (Dem. ### delta 741 19,10) AS δευτέρα φθίνοντο ς· ἀπὸ τῆς τριακάδος δευτερία ς· †καλλιπος οἶνος εὐτελής (Nicoph. ### delta 743 com. fr. 20) δευτερίνα ρ· ὁ μετὰ τὸ ὕδωρ ἐπιχεθῆναι εἰς τὰ στέμφυλα οἶνος † δεῦρολαὸ ς· ὁ ἐξ ἐφήβων Ἀθηναίων δευτερόποτμο ς· ὁ ὑπό τινων ὑστερόποτμο ς. ### delta 746 οὕτω δὲ ἔλεγον, ὁπόταν τινὶ ὡς τεθνεῶτι τὰ νομιζόμενα ἐγένετο, καὶ ὕστερον ἀνεφάνη ζῶν. ὁ δὲ Πολέμων (p. 93 Pr.) καὶ ἀπειρῆσθαι τοῖς τοιούτοις εἰσιέναι εἰς τὸ ἱερὸν τῶν Σεμνῶν φησι Θεῶν. ἢ ὁ φημισθεὶς ἐπὶ ξένης τετελευτηκώς, ἔπειτα ἐπανελθών. ἢ ὁ δεύτερον διὰ γυναικείου κόλπου διαδύς· ὡς ἔθος ἦν παρὰ Ἀθηναίοις ἐκ δευτέρου γεννᾶσθαι δευτέρων ἀμεινόνω ν· παροιμία ἐπὶ τῶν θυομένων ἐκ δευτέρου, ὅταν αὐτοῖς τὰ πρότερα ἱερὰ μὴ καλὰ ὀφθῇ, καὶ ἐπὶ δεύτερα τραπῶσι λέγοντες ‚ δευτέρων ἀμεινόνω ν. ### delta 747 ‛ Μνημονεύει Πλάτων (leg. 4,723 d) δέχεσθα ι· λαμβάνειν (Eur. ### delta 748 Rhes. 192?) (r) ἀσπάζεσθαι (Eur. Alc. 775) † δέγμ α· νόμιμον δέχθα ι· λαβεῖν (Α 23 . ### delta 750 .) * δέχμενο ς· [προς] διαδεχόμενος (Ι 131 v. ### delta 751 l.?) ASn δέχομα ι· ὁμολογῶ δεψήσα ς· μαλάξας (μ 48) r δ ή· οὖν. ### delta 754 σύνδεσμος r † δηγῆ καὶ σιωπᾷ δήλ η· τάχα καὶ φθορὰ δένδρων † δήβοιλο ι· κιθαρῳδοί δὴ γά ρ· ἤδη γάρ (α 194) [ * δηγῆρε ς· στρουθοί gAS] * δηγο ῖ· πληροῖ AS * δῆγμ α· [παράδειγμα. ### delta 761 καὶ] σπάραγμα ὀδόντων (Xen. Mem. 1,3,12) AS * δήετ ε· εὑρήσετε (Ι 418) S * δῄει ν· πολεμεῖν. ### delta 763 φονεύειν g δήει ς· εὑρήσεις. ### delta 764 r. S ὄψει. μαθήσῃ (Ν 260) * δηθ ά· πολὺν χρόνον. ### delta 765 (Β 435) ASn συνεχῶς (φ 131) n δηθαγόρο ν· ἐπὶ πολὺ λέγουσαν * δηθαίωνα ς· μακραίωνας. ### delta 767 μακροβίους (vg) An δηθάκ ι· r πυκνῶς, πολλάκις (p) * δηθὰ ματεύσομε ν· ἐπιπολὺ ζητήσομεν (Ξ 110) AS δηθά τε καὶ δόλιχο ν· ἐπὶ πολὺν καὶ [δῆθεν ὡς δὴ] μακρὸν χρόνον (Κ 52) δῆθε ν· * ὡς δή [ἢ] φησιν. ### delta 771 (Eur. Or. 1320 ..) vgAS ἢ ἐντεῦθεν r * δῆθε ν· ὡς μάλιστα P ὡς δή. ### delta 772 vgAS ἐξεπίτηδες δηθύνει ν· ἐγχρονίζειν (ρ 278) * δηθύνοντ α· χρονίζοντα, AS βραδύνοντα (r) (A 27) (p) [ δηθυρεῖ ν· σχολάζειν (p) διατρίβειν] δηϊάλωτο ι· αἰχμάλωτοι (r) * δήϊο ι· πολέμιοι (Ι 76) r. ### delta 777 vgAS δηΐοι ο· καυστικοῦ (S) πολεμικοῦ. ### delta 778 φθαρτικοῦ (Β 415) δηϊοτή ς· πολεμικὴ διάθεσις. ### delta 779 * μάχη. vgAS παρὰ τὸ δήϊον * δηϊοτῆτο ς· μάχης (Ε 348) Σ δηίοισ ι· τοῖς πολεμίοις (Δ 373) δηίου ν· ἐμάχοντο. ### delta 782 ἐπορθοῦντο (Λ 71) δηιοῦσ ι· πολεμοῦσιν [ δηίεσθα ι· διώξατο (Μ 276)] δηιωθέντω ν· αἰκισθέντων (Δ 417) * δηιῶ ν· διακόπτων (Ρ 65) AS * δηιώσα ς· κατακόψας (Ξ 518) SΣ * δηλαδ ή· φανερόν vg ἐστιν. ### delta 788 r ἢ δηλονότι (Eur. Or. 789) r. vgAS δηλαίνουσ ι· παίζουσι s δηλαινομέν η· βλαπτομένη (r) * δηλαϊστ ή· ἐλεεινή (Ezech. ### delta 791 5,15 v. l.) gAS * δηλάτω ρ· κατήγορος AS. ### delta 792 r * δηλαυγῶ ς· ἄγαν φανερῶς (Marc. ### delta 793 8,25 v. l.) S δήλεσθα ι· θέλειν, βούλεσθαι δήλ ῃ· βούλῃ * [ δηληγατιῶ ν· ἀφορίζων AS] † δηληθήσοντα ι· θεωρηθήσονται δηλήματ α· βλαπτικά (μ 286) δηλήμονα ς· * βλαπτικούς, κλέπτας. ### delta 799 AS κακούργους. λυμεῶνας δηλήμω ν· κακοῦργος. ### delta 800 λυμαντήρ, λυμεών. [κακῶς] διαπραττόμενος [ δηλήσα ς· καμών. ### delta 801 [διαπραξάμενος]] δηλήσασθα ι· * βλάψαι. ### delta 802 gAS διακόψαι. φθεῖραι (Δ 67) δηλήσατ ο· ἔβλαψεν. ### delta 803 ἐφθείρετο. ἐκακοποίησε (χ 278) δηλήσει ς· στάσεις (s) * δηλήσητα ι· βλάψῃ. ### delta 805 φθείρῃ (Γ 107) g δήλησι ς· ὀργή s λώβησις. ### delta 806 κακουργία. φθορά * δηλήσοντα ι· ψεύσονται. ### delta 807 βλάψουσι AS * δηλητήριον φάρμακο ν· βοτάνη θανάσιμος r. ### delta 808 vgAS Δηλιαστα ί· οἱ εἰς Δῆλον πεμπόμενοι θεωροί (Lycurg. ### delta 809 fr. ap. Harp. 55,14) p [ δήλιο ι· οἱ ἀδελφὰς γεγαμηκότες] * δῆλο ν· φανερόν, vgAS ὁρατόν. ### delta 811 (υ 333) καὶ τὸ τοῦ Ἀπόλλωνος ἱερόν (ζ 162) δηλονότ ι· φανερὸν ὅτι (Dem. ### delta 812 18,130) δήλοντα ι· θέλουσι * δήλω ν· ὁράσεων gAS ἐνυπνίων (Ose. ### delta 814 3,4) S (Σ) δήλω ς· ἀπερικαλύπτως * δηλῶσα ι· φράσαι. ### delta 816 δεῖξαι. σημᾶναι (Soph. O. R. 1041) vgAS Δηλιακὸς βωμό ς· τὸ περιτρέχειν κύκλῳ τὸν ἐν Δήλῳ βωμὸν καὶ τύπτειν· ἤρξατο τούτου Θησεύς, χαριστήριον τῆς ἀπὸ τοῦ λαβυρίνθου φυγῆς * δημαγωγε ῖ· στρατηγεῖ r. ### delta 818 gP (.r) * δημαγωγία ς· ὀχλοποιήσεις AS * δημαγωγό ς· ἄρχων, ἐκ τοῦ τὸν δῆμον ἄγειν καὶ διοικεῖν vgAS [δημόσιος] * δημαγωγοῦντ α· στρατηγοῦντα ASn Δημαρέτειο ν· νόμισμα ἐν Σικελίᾳ, ὑπὸ Γέλωνος κοπέν, ἐπιδούσης αὐτῷ Δημαρέτης τῆς γυναικὸς εἰς αὐτὸ τὸν κόσμον * δημαρχί α· ὅτε δῆμος ἄρχει gAS δήμαρχο ι· οἱ πρότερον καλούμενοι ναύκραρο ι· ἄρχοντες δὲ ἦσαν καὶ ἠνεχύραζον οὗτοι τοὺς ὀφείλοντας (Ar. ### delta 824 fr. 484?) * δήμαρχο ν· τὸν ἐνεχυραστήν vgAS * δημαστρεύεσθα ι· ἐπιπολὺ ὑπερτίθεσθαι (Ο 512) gAS δημεῖα ι· αἱ τῶν δήμων συστάσεις * δημελέητο ς· ἐλεεινός gAS δημεύει ν· τὸ οὐσίαν τινὸς δημοσιῶσαι. ### delta 829 καὶ τὸ ἐνδημεῖν. ἔνιοι τὸ δημαγωγεῖν λέγουσι q δημεύσει ς· ἁρπάσεις * δημεύσα ς· δημοσιεύσας (g) AS δημεχθηλό ς· μισούμενος ὑπὸ τοῦ δήμου r * δημηγορῆσα ι· ἐν δήμῳ λαλῆσαι vgAS * δημηγορῶ ν· εἰς τὸν δῆμον λέγων (Dem. ### delta 834 19,10) SPn Δήμητρ α· τὸν σῖτον· Γλαύκων Δημητριά ς· κριθὴ ἑξάστιχος Δημήτριο ς· τραγῳδῶν ὑποκριτής· καὶ ἴσως ὑπεκρίθη τὸν Ἀγαμέμνονος θάνατον, πελέκει κατὰ πολλοὺς γενόμενον (Com. ### delta 837 adesp.) δήμι α· * δημόσια. ### delta 838 (Ρ 250) S καὶ δημιόπρατα Δημίασι πύλαι ς· κοιναῖς, ἐπεὶ προεστήκεσαν ἐν ταῖς πύλαις αἱ πόρναι. ### delta 839 ὁ δὲ Ἀντίπατρος τὸ γυναικεῖον μόριον δημόσιον ἔφη. οἱ δὲ τὰς Κεραμεικὰς πύλας· πρὸς γὰρ αὐτάς φασιν ἑστάναι τὰς πόρνας. μήποτε οὖν ἀντὶ τοῦ Διομῇσι πύλαις Δημίασιν εἶπεν διὰ τὴν ἐγγύτητα τῶν ὀνομάτων (Com. ad. fr. 805) * δήμιο ν· κοινόν. ### delta 840 ⸤ δημόσιον gΣ πολιτικόν (β 32) δημίην Κύπρι ν· πόρνην. ### delta 842 δημιόπρατ α· τὰ δημευθέντα κτήματα, καὶ ὑπὸ δήμου πιπρασκόμενα (Ar. Eq. 103) δήμιο ς· ὁ τοὺς καταγνωσθέντας ἀναιρῶν, * ἢ ὁ ὑπηρέτης τῶν βασάνων (Aeschin. ### delta 843 2,126) r. AS * δημιουργε ῖ· τὰ μὴ ὄντα ποιεῖ (Plat. ### delta 845 Soph. 219 c) AS δημιουργεῖο ν· χαλκεῖον. ### delta 846 ἐργαστήριον δημιουργό ς· * χειροτέχνης. ### delta 847 vgAS κατασκευαστής δημιουργό ς· ὁ ἥλιος, ὅτι πάντα πέσσει καὶ τελειοῖ δημιουργό ς· ἐπὶ μὲν τῶν ἀνδρῶν τὸ ἔθνος ἐκλήθη, ὅτι χειροτέχναι ἦσαν καὶ βάναυσοι· καὶ παρὰ τοῖς Δωριεῦσιν οἱ ἄρχοντες, τὰ δημόσια πράττοντες, ὥσπερ Ἀθήνησιν οἱ δήμαρχο ι. ### delta 849 Λέγονται καὶ οἱ τεχνῖται καταχρηστικώτερον. λέγεται δὲ καὶ γυνὴ δημιουργό ς, ἣ ἐν τοῖς γάμοις πέμματα πέσσει (Men. fr. 518,12? Antiphan. fr. 225,3) δημιουργῶ ν· τὸν δῆμον διοικῶν δημοαδ ῆ· περιβόητον δημοβόρο ς· ὁ τὰ κοινὰ τοῦ δήμου κατεσθίων S * ἢ ὁ τὰ δημόσια Σ (Α 231) * δημογέροντε ς· οἱ τοῦ δήμου ἐντιμότατοι (Γ 149) pΣ δημοειδέο ς· δημώδους, ὀχλικῆς (Hippocr. ### delta 854 art. 78) Δημήτερος ἀκτ ή· τὸ ἀκρότατον καὶ ἐξοχώτατον τῶν Δημητριακῶν καρπῶν, τῶν πυρῶν. ### delta 855 μεταφορικῶς ἀπὸ τῶν ἀκρωτηρίων καὶ τῶν ἐξεχόντων τόπων τῶν παραθαλασσίων. ἢ ἄλευρον (Ν 322 ..) † δημοθέσεσ η· ἐθεώρει δημοθεέ ς· θεωρούμενον * a) δημοθοινί α· ἡ τοῦ δήμου εὐωχία. ### delta 858 vgAS b) δημοθοινία ἡ τοῦ δήμου θυσία gAS δημοκαλλία ς· τοὺς περὶ τὰ δημόσια ἀναστρέφοντας (Com. ### delta 859 ad. fr. 69) * δημόκοινο ν· δημόσιον AS δημόκοινο ς· δημόσιος βασανιστής q πόρνος. ### delta 861 καὶ δήμιος (Soph. fr. 712) * δημοκόμπο ς· δημηγόρος. ### delta 862 S δήμῳ ἐπαιρόμενος r. AS * δημο ν· λίπος. ### delta 863 (Φ 127) ἢ ὄχλον r. AS δημοκώκυτο ς· ἀθρήνητος. ### delta 864 ⸤ ἀνελεήμων r * δημωδέστερο ν· ἀσχημονέστερον, διὰ τὸ ἐν ὄψει πάντων γινόμενον vAS δημό ς· ὁ ἐπίπλους τοῦ ἱερείου, ἀπὸ τοῦ εὐκέατος εἶναι, δαϊμός τις ὠνομασμένος. ### delta 866 καὶ τὸ λίπος, 〈ὀξυτόνως·〉 προπερισπωμένως δέ τι πολιτικὸν σύστημα δῆμον ἐόντ α· [ὀξυτόνως] δημότην, καὶ ἕνα τῶν πολλῶν (Μ 213) δῆμον Ἐρεχθῆο ς· τὰς Ἀθήνας, περιφραστικῶς (Β 547) Δημοκλεῖδα ι· οἱ ξένοι καὶ μοιχοί, ἀπὸ Δημοκλείδου τοιούτου ὄντος, (Com. ### delta 869 ad. fr. 71) καθάπερ καὶ τοὺς ἡταιρηκότας Τιμάρχους ἔλεγον, (Aeschin. 1,157) τοὺς δὲ πονηροὺς Εὐρυβάτους, Κιλλικῶνας δὲ τοὺς προδότας (Ar. Pac. 363?) Δημονήσιος χαλκό ς· δύο εἰσὶ πρὸς τῷ Βυζαντίῳ νῆσοι, κοινῇ μὲν Δημόνησοι λεγόμεναι, ἰδίᾳ δὲ διαλλάττουσαι· ἡ μὲν γὰρ Χαλκῖτις, ἡ δὲ Πιτυοῦσσα δημόσσου ς· τὸν δῆμον σώζων. ### delta 871 ἢ ὁ δημοδίωκτος δημοσιεύει ν· τὸ δημοσίᾳ ὑπηρετεῖν ἐπὶ μισθῷ (Ar. ### delta 872 Ach. 1030?) δημοποίητο ν· ὁ κατὰ ψήφισμα δήμου ⸤ γεγονὼς πολίτης, p ξένος ὢν φύσει * δημόσιο ν· δεσμωτήριον (Thuc. ### delta 874 5,18,7) s δημοστροφεῖ ν· ἐν δήμῳ ἀναστρέφειν Δῆμος καλό ς· Πυριλάμπους υἱὸς ἦν οὗτος Δῆμος ὄνομα καὶ τὴν ὥραν κάλλιστος· ἔθος δὲ ἦν τοῖς ἐρασταῖς ἐπιγράφειν πανταχοῦ τὰ τῶν παίδων ὀνόματα δημολάλητο ς· δημοβόητος δημοτελῆ ἱερ ά· καὶ δημοτελῆ μέν, εἰς ἃ θύματα διδῷ ἡ πόλις· δημοτικὰ δέ, εἰς ἃ οἱ δῆμοι δημοτεύεσθα ι· τὸ μετέχειν δήμου καὶ πολιτείας κατὰ νόμον δημότη ς· ὁ ἐκ τοῦ δήμου. ### delta 880 δηλοῖ δὲ καὶ ἰδιώτην δημοτικ ά· τὰ τοῖς πολλοῖς ἐμπρέποντα δήμου ἄνδρ α· δημότην ἄνδρα (Β 198) δημοῦσθα ι· εὐφραίνεσθαι, εὐθυμεῖσθαι δημοσίᾳ, ⸤ παίζειν (Plat. ### delta 883 Theaet. 161 e) ps δημοῦτα ι· παίζει. ### delta 884 θωπεύει δήμου τ ’ ἄνδρ α· δημότην ἄνθρωπον (Β 198) δήμο υ· πόλεως (Ζ 158 . ### delta 886 .) δήμου ἀρίστ ω· δημότας ἀρίστους, δυϊκῶς (Λ 328) [ δημοφάλιο ν· ἑτεροῖον, ἀλλοῖον] δημόφαντο ν· δημόσιον δημώδη ς· παιδιώδης δημώδ η· δημόσια δημώματ α· παίγνια p * δημωφελή ς· δῆμον ὠφελῶν vgAS * δή ν· ἐπὶ πολὺν χρόνον (Α 512) n δηναιό ν· πολυχρόνιον, (gAS) ἀρχαῖον δηναι ά· ἀχρεῖα καὶ ἄφορα δένδρα * δηνάριο ν· τὸ νόμισμα r. ### delta 897 vgAS ἢ εἶδος ἀργυρίου (Matth. 20,9 ..) SPn † δηνάσα ς· διεξελθών. ### delta 898 διεξῆλθες δὴν δ ’ ἄνε ω· ἐπὶ πολὺ ἀχανεῖς, ἥσυχοι, ἄφωνοι (λ 30) * δήνε α· βουλεύματα (Δ 361) pn δῆνο ς· βούλευμα r δὴν ἧστ ο· ἐπὶ πολὺ ἐκαθέζετο (Α 512) * δήξετα ι· δάκνει (Eur. ### delta 903 Med. 1370) AS * δήξομα ι· λυπήσω vgAS, ἀνιάσομαι (Eur. ### delta 904 Bacch. 351) AS δῆο ς· βωβός. ### delta 905 Κρῆτες * δῃουμέν η· ἀπολλυμένη. ### delta 906 ἠρημωμένη. καταστρεφομένη. πορθουμένη AS δῃουμένω ν· ἀναιρουμένων * δῃοῦ ν· πορθεῖν vgAS δ ή· οὖν· χρὴ δ ή· [ἢ] χρὴ οὖν δῃοῦντε ς· διακόπτοντες. ### delta 910 καίοντες. ἐλαττοῦντες. πολεμοῦντες δῃούντω ν· ἀνελόντων δήποθε ν· λέξις συναπτική, ὡς καὶ τὸ δήπου δήποθε ν· λέξις συναπτική, ὡς καὶ τὸ δήπου * δηπορτᾶτο ς· ἐξορισιμαῖος AS δή ῥ α· ἄρα δή. ### delta 915 ἤδη δηράδε ς· βουνοί δή ῥα δ ή· ὡς δή * δ ’ ἠριγένει α· ἡμέρα (Α 477) (r. ### delta 918 ) ASh δῆρι ν· μάχην (Ρ 158) (r. ### delta 919 ) vgAS [ * δηρ ή· τράχηλος (S)] * δηρίσασθα ι· μαχήσασθαι (Ρ 734 v. ### delta 921 l.) AS δηρίττει ν· ἐρίζειν (r) [ δηρότη ς ] δηρό ν· ἐπὶ πολὺν καιρόν (Β 435 . ### delta 923 .) r. AS † δηρότ η· κακουργία † 〉δῆσα ι· ῥῖψαι δῆσαι πρὸς σανίδ ι· Ἀττικῶς· βασανίσαι ἐν τῷ δεσμωτηρίῳ (Ar. ### delta 926 Thesm. 940?) δησάντω ν· δησάτωσαν (μ 50) δήσαντ ι· ὁμοίως * δῆτ α· οὕτως. ### delta 929 vgAS ἢ τοίνυν S † δητό ς· ὕστερος δηττα ί· αἱ ἐπτισμέναι κριθαί δὴ τότ ε· καὶ τότε δή (Α 476) * δηφένσω ρ· ἔκδικος r. ### delta 933 ASp Δη ώ· Δημήτηρ r δῃωθέντ ω· ἀναιρεθέντων. ### delta 935 (Δ 417) * ⸤ καυθέντων (Greg Naz. arc. 1,483) g δῄωσα ν· κατέκοψαν. ### delta 936 AS ἔπρησαν. ⸤ ἠφάνισαν (r) δῃώσαντε ς· * πραιδεύσαντες. ### delta 937 vgAS πορθήσαντες. καταπολεμήσαντες (Π 158) (Sn) δῄωσ ε· κατέκοψε. ### delta 938 ἐφόνευσε δῃώσωσ ι· κατακόψωσι. ### delta 939 φονεύσωσι. καταπολεμήσωσιν (Δ 416) * δι α· τὸν Δία AS. ### delta 940 [ἢ εὐγενής.] ⸤ καὶ πρόθεσις. S ἐνδοξοτάτη, rs καὶ ἀγαθή διάβαθρ α· εἶδος ὑποδήματος γυναικείου διαβάλλε ι· καταγινώσκει. ### delta 942 ὑβρίζει. παραπατᾷ. παραλογίζεται (Dem. 18,24) διάβασι ς· πορεία. ### delta 943 r γέφυρα. πέραμα (Xen. Anab. 2,3,10) διαβάτη ς· ὄργανόν τι τεκτονικόν. ### delta 945 διαβάσιμο ς· διαβατός * διαβαίνε ι· διαπερᾷ vgAS διαβεβαιοῦται οὐδέ ν· ἀντὶ τοῦ ἀσύμφωνον ( * ) διαβήματ α· πορείας. ### delta 948 περιπατήματα (Psalm. 84,14) διὰ βίο υ· διὰ παντός r, ἀεί * διαβιῶσα ι· ζῆσαι (Exod. ### delta 950 21,21) ASn διαβόητο ς· ἐπὶ καλῷ φήμην ἔχων, ἢ κακῷ διαβολ ή· λοιδορία. ### delta 952 ἢ διαβολ ή· ὑπόπτευσις. ἢ ὑπόληψις διαβολία ν· διαβολήν [ διάβουλο ι· διπλοῖ. ### delta 954 δίβουλοι] διαβούλι α· ἀμφιβολία. ### delta 955 AS ἐνθυμήματα, vgAS διαλογισμοί Ose. 4,9 ..) AS διαβολεύ ρ· ὁ ἐν τοῖς ἱστοῖς πρόβολος. ### delta 956 Λάκωνες † διαβουνί ν· τὸ ἐν τοῖς πότοις τράγημα μεταξὺ ἐσθιόμενον * διαβριθ ῆ· βαρέα ASw * διαβριθοῦ ς· ἰσχυρᾶς AS διαβρόχου ς· βεβρεγμένους * διαβύσε ι· διακαμμύσει AS διαγέγραπτα ι· διακέκοπται (Ar. ### delta 962 Nub. 774) διάγει ν· παρέλκειν. ### delta 963 ἐξαπατᾶν (Thuc. 1,90,5?) * διαγγέλλε ι· ἀπαγγέλλει. ### delta 964 vAS διαδραμεῖ (Rom. 9,17) AS διαγγέλλ ω· ἀπαγγέλλω, διέξειμι τῷ λόγῳ διάγε ι· διατρίβει (Dem. ### delta 966 8,26?) AS * [ διαγενή ς· εὐγενής] (AS) † διάγγαρο ν· δικέφαλον διαγλαίνει ν· διαλυμαίνεσθαι διαγλάψα ς· διαγλύψας. ### delta 970 διασκαλεύσας (δ 438) διάγματ α· διακλάσματα * διαγνού ς· διακρίνας. ### delta 972 δίκαιον αἰσθόμενος. AS ἐπιγνούς, συνιείς, νοήσας * διαγνῶνα ι· ἐπιγνῶναι (Η 324) n * a) διάγνωθ ι· νόησον vgAS b) 〈 διαγνώμη 〉· διάγνωσις (Thuc. ### delta 974 1,87,6 ..) Σs Διαγόρα ς· Διόδωρος ὁ Ταρσεὺς ἀναγινώσκει περισπῶν δ ι ’ ἀγορᾶ ς , διὰ τὸ τοὺς μύστας βακχάζει ν , τουτέστιν ἄιδειν τὸν Ἴακχον δ ι ’ ἀγορᾶς βαδίζοντας ( A r . ### delta 975 Ra n . 32 0 ) * διαγορεύε ι· θεσπίζει. ### delta 976 (r) vgAS διαγγέλλει (Sus. 61) vgAS διάγραμμ α· διάταγμα. ### delta 977 ψήφισμα διαγραμμισμό ς· παιδιά τις ἑξήκοντα ψήφων λευκῶν καὶ μελαινῶν ἐν χώραις ἑλκομένων. ### delta 978 τὸ δὲ αὐτὸ καὶ γραμμὰς ἐκάλει (Philem. fr. 209) διάγραπτος δίκ η· ἥτις καὶ ἐξεσμένη ἐλέγετο διαγραφα ί· αἱ συνθῆκαι διαγράφει ν· διαξύειν. ### delta 981 ἀπαλείφειν. ἀκυροῦν διαγραφ ή· ἐπὶ ζωγραφικοῦ πίνακος εἴρηται ( * ) διαγραφάριο ς· ὁ ἀπαιτῶν δημόσια διαγράφ ω· ἀποδοκιμάζω (Ar. ### delta 984 Lys. 676) διαγωγά ν· διαίρεσιν. ### delta 985 διανομήν. διέλευσιν διαγωγ ή· ἀναστροφή r a) * δ ι ’ ἃ δ ή· δι’ ἅπερ gAS b) * διαδέχετα ι· 〈κληρονομεῖ〉 s * διάδηλο ι· φανεροί (Thuc. ### delta 988 4,68,5) AS * διάδημ α· στέμμα βασιλέως, AS κεφαλῶν κόσμος· ἤγουν στέφανος ἢ βασιλέως σύμβολον (1. ### delta 989 Macc. 13,32) SPn a) * διαδιδράσκε ι· διαφεύγει gΣ b) * διαδιδράσκετ ε· 〈διαφεύγετε〉 ASPn διαδικαιοῦ ν· φανερῶς ἀποφαίνεσθαι (Thuc. ### delta 991 4,106,2) διαδικασί α· ἡ ἐπίκρισις S τοῦ ἐπιτηδείου πρὸς λειτουργίαν καὶ πρὸς τὰ ἄλλα. ### delta 992 * ἢ ἀμφισβήτησις. κρίσις (Aeschin. 3,146) AS διὰ δίκη ς· τὸ εἰς δίκην καλεῖν. ### delta 993 Ἀττικοί (Soph. Ant. 742) διαδοιδυκίζει ν· ὀρχεῖσθαι ἀσχημόνως. ### delta 994 (Com. ad. fr. 973) [διάδοχος] διαδοκί ς· οἱ μὲν [ὑπόθεμα τῶν δοκῶν, πλάγιον ὑπόθεμα,] ἡ τὰς ἄλλας δοκοὺς ἀναδεχομένη· οἱ δὲ δοκῶν πλάγιον ὑπόθεμα διαδέλλει ν· διασπᾶν * διάδρ α· διάφυγε SPn διαδοῦναι δίκα ς· τὸ τοῖς ἀδικουμένοις ἀποδοθῆναι τὸ δίκαιον ὑπὸ τῶν ἀδικησάντων διὰ δουρό ς· διὰ τοῦ ξύλου, καὶ δόρατος (Γ 61) * διαδράκο ι· θεάσοιτο (Ξ 344) AS * διαδρᾶνα ι· διαφυγεῖν vgAS * διὰ δρυμ ά· δι’ ὕλην (Λ 118) n διαδύε ι· διαφθείρεται * διαδύνει ν· διαφυγεῖν AS [διὰ τὰ οἰκήματα] διὰ δώματ α· 〈διὰ τὰ οἰκήματα〉 (Α 600 . ### delta 1005 .) διαείσετα ι· διαγνώσεται (Θ 534) διαειπέμε ν· διαλεχθῆναι (δ 215) * διάζευξι ς· διαχώρισις r. ### delta 1008 vg * διάησ ι· διαπνεῖ (Hes. ### delta 1009 op. 517) AS διαείδετα ι· φαίνεται (Ν 277) p † διέζετ ο· διεσχίζετο * διαθέε ι· διαφεύγει. ### delta 1012 Sn διατρέχει AS διαθέντ ε· διαθέμενοι. ### delta 1013 δυϊκῶς * διάθεσι ς· σχῆμα. ### delta 1014 ἀγάπη (vgAS) ἀπόδοσις s προαίρεσις S(A) διάθεσι ν· διακόσμησιν * δῖα θεάω ν· ἀντὶ τοῦ διοτάτη (α 14 . ### delta 1016 .) A [ διαθλέοιμε ν· διαγωνιζοίμεθα, κάμοιμεν, ἐργαζοίμεθα· ἆθλος δὲ τὸ ἔργον καὶ τὸ ἀγώνισμα καὶ τὸ ἐπαθλεῖν] διαθήκ η· συνωμοσία· ἑνικῶς, οὐ πληθυντικῶς τὰς διαθήκας ἔλεγον· δηλοῖ δὲ καὶ διάστασιν, διαίρεσιν, διάκρισιν, διάθεσιν διαθήσει ς· νοήσεις * διαθήσε ι· τιμωρήσεται, κολάσεται, †πράσει vgAS * διαθήσομα ι· συντελέσω AS † διάθοντα ι· διαθρήσαντα· διϊδόντα διαθρυλλ ῶ· διαομιλῶ. ### delta 1023 διαψιθυρίζω * διαθρύψει ς· συγκόψεις (Lev. ### delta 1024 2,6) AS διαίνετα ι· * βρέχεται. ### delta 1025 r(Sn) δακρύει [διαίνεσθαι] διαιολᾶ ν· ἐξαπατᾶν. ### delta 1026 ποικίλλειν διαιρεῖ ν· διακρίνειν. ### delta 1027 ἐξακριβοῦν. * ⸤ διαμερίζειν (vgAS) διαιρῶσ α· διαιροῦσα * διαίρεσι ς· τομή, ⸤ μερισμός (1. ### delta 1029 Cor. 12,4) g δίαιτ α· θεσμός. ### delta 1030 * διαγωγή, τροφή A, ἢ καθημερινὴ τροφή AS * δίαιτα τοῦ ἀνθρώπο υ· τὸ φαγεῖν, τὸ πιεῖν (Iob 5,3) AS διαιτητα ί· Ἀθήνησιν ἕτεροί τινες τῶν δικαστῶν, οἷς ἐπέτρεπον οἱ ἀμφισβητοῦντες τὰ ἐγκλήματα, καὶ αὐτοὶ διῄτων· εἰ δὲ μή, ἀνέπεμπον ἐπὶ τοὺς δικαστάς. ### delta 1032 οἱ δὲ περὶ ξʹ ἔτη γεγονότες διῄτων * διάιττει ν· διατρέχειν. ### delta 1033 (v) A διανύειν διαιτητή ς· κριτής. ### delta 1034 r βασανιστής διαιτητό ς· ὁ μὴ κατὰ κλῆρον δικαστής * διαιτωμέν η· τρεφομένη r. ### delta 1036 AS * διαιτό ς· κριτής r. ### delta 1037 s * δίαιθρο ν· διαφανές. ### delta 1038 καθαρόν. r. A δίυγρον [ δίαιτρο ν· δίοπτρον διαφανές] διαίνετα ι· βρέχεται, ὑγραίνεται. ### delta 1040 διαχεῖται, ὑπὸ ὄμβρου βρέχεται διὰ καλάμας ἄρνε ς· παρὰ Ῥοδίοις ἔριφοι οὕτως εἴρηνται ἐν νόμῳ τινὶ οἱ τὴν καλάμην τῶν σπερμάτων ἐπιβεβοσκημένοι [ διάκινο ν· δυσκίνητον. ### delta 1042 Κρῆτες] διακαυνιάσα ι· διακληρώσασθαι· p καυνὸς γὰρ ὁ κλῆρος (Ar. ### delta 1043 Pac. 1081) * διὰ κενῆ ς· ματαίως (Psalm. ### delta 1044 24,3) vgAS * διακέν ῳ· κούφῳ (Num. ### delta 1045 21,5) AS * διακεισομένω ν· διακειμένων ASn διακεκριμένα ι· διακεχωρισμέναι (ι 220) (sp) διακεκρίσθ ω· ἀφοριζέσθω διακέρσα ι· διακόψαι pw παραβῆναι (Θ 8) * διακεχειρίσθα ι· πορθεῖσθαι AS διακεχλοιδώ ς· διαρέων ὑπὸ τρυφῆς (Archipp. ### delta 1051 com. fr. 45) διακίγκλισο ν· διάσεισον. ### delta 1052 Κίγκλος δὲ ὄρνεον ἡ σεισοπυγίς (Ar. fr. 29) διακλιμακίσα ς· διαπαλαίσας. ### delta 1053 p Κλίμακες γὰρ καὶ κλιμακισμοὶ παλαίσματος εἶδος (Plat. com. fr. 124) * διακλῶ ν· θρύπτων vgAS διακλονῶ ν· διασείων. ### delta 1055 δονῶν * διακναιομένω ν· διαπονουμένων. ### delta 1056 AS φθειρομένων (r) (Eur. Alc. 109) διακναισθέ ν· διαφθαρέν (Hippocr. ### delta 1057 mul. aff. 1,64) διακοιρανέοντ α· βασιλικῶς ἐπερχόμενον, ἢ ὡς κοίρανον διαπορευόμενον, διέποντα (Δ 230) * διακομισθεί ς· διελθών. ### delta 1059 vgAS βασταχθείς (Plat. leg. 10,905 b) vgA * διακοσμηθεῖμε ν· διαταχθείημεν (Β 126) διάκονι ν· δυσκίνητον. ### delta 1061 Κρῆτες * διακονουμένω ν· ὑπηρετούντων ἢ ἀποκρίσεις τινὰς ἐκπληρούντων AS διακοπ ή· διαίρεσις. ### delta 1063 διαχωρισμός * διακορεῖ ς· κεκορεσμένοι (Plat. ### delta 1064 leg. 7,810 e?) (g)P διακορεύε ι· τὴν κόρην διαφθείρει διακορίζετα ι· διαπαρθενεύεται [ διακοινώνησο ν· διασείσθητι ἐν τῇ πορείᾳ. ### delta 1067 ἔνιοι πόνησον] διακονῆσα ι· κατεργάσασθαι. ### delta 1068 ἀπολέσαι. βλάψαι διακόνιο ν· μάζα ἢ ζωμός, καὶ ἡ κρηπὶς τοῦ πλακοῦντος (Pherecr. ### delta 1069 fr. 156), οἱ δὲ πέμματα ἐξαπτόμενα τῆς εἰρεσιώνης διακονί ς· ἐπὶ ὑφῆς ἱματίου ἀνωμάλου, ὅ φαμεν κονίζει ν. ### delta 1070 καὶ ἄνθρωπος ὁ μὴ πυκνός † διακονί ς· διακόσμησις διακοσμησαμέν ω· διακοσμησάμενοι. ### delta 1072 δυϊκῶς διακορίζεσθα ι· βλέπειν, ἀτενίσαι διακεχλοιδένα ι· θρύπτεσθαι διακωχ ή· ὁ μεταξὺ χρόνος, καὶ διάστημα χρόνου (Thuc. ### delta 1075 3,87,1) * διακραδαίνοιντ ο· κινοῖντο. ### delta 1076 Κραδαίνειν γὰρ τὸ κινεῖν AS Διακρεῖ ς· 〈οὐ〉 μόνον Εὐβοέων τινές, ἀλλὰ καὶ Ἀθηναίων· καὶ τόπος τῆς Ἀττικῆς καὶ ἡ χώρα Διακρί α, ἡ ἀπὸ Πάρνηθος εἰς †βαλυλῶνος δ ι ’ ἄκρια ς· κατὰ τὰς ἀκρωρείας (ι 400) * διακριβοῦ ν· ἀκριβῶς σαφηνίζειν (2 Macc. ### delta 1079 2,28) AS * διακριδό ν· ἐν διακρίσει ἄριστον (Μ 103) n διακριδὸν διαστάντο ς· χωρὶς ὄντος διακρινθέντα ς· χωρισθέντας (Υ 141) S διακρινθεῖτ ε· διακριθείητε, διαλυθείητε (Γ 102) διακρινθήμενα ι· διακριθῆναι, χωρισθῆναι (Γ 98) διακρῖνα ι· διαχωρίσαι διακρινομέν ω· διακρινόμενοι. ### delta 1086 δυϊκῶς * διακρινομένω ν· μαχομένων (AS) διακρίνουσι ν· * διαχωρίζουσιν (Β 475) (vgA) μεσιτεύουσι * διάκρισι ς· διαίρεσις. ### delta 1089 r. AS φθορά. διάλυσις διακρότω ς· σκληρῶς. ### delta 1090 ἀποκρότως * διακρούεσθα ι· ἐξωθεῖν. ### delta 1091 ἢ ὑπερτίθεσθαι, καὶ ἄλλοτε ἄλλως διαναβάλλεσθαι (Dem. 19,168 ..) vgAS * διακρουόμενο ι· διαφεύγοντες Sn * διακρούσασθα ι· ἀπορρῖψαι AS διὰ κτῆσιν δατέοντ ο· τὴν οὐσίαν διεμέριζον (Ε 158) διάκτορο ς· ἄγγελος, ἀπὸ τοῦ διάγειν τὰς ἀγγελίας· ἢ οἷον διατόρως καὶ σαφῶς διαλεγόμενος. ### delta 1095 ἄγγελος γὰρ ὁ θεός (B 103 .. ε 43) * διάκτορο ς· εἰρηνικός (Β 103) ASn * διάκτορσι ν· ἡγεμόσι. ### delta 1097 βασιλεῦσιν n * διάκτω ρ· διάκονος, ἢ ἄγγελος, ἀπαγγέλλων gAS διακυδόμενα ι· διαχεόμεναι * διακυκῶσ ι· διαταράττουσιν vgAS διακυνοφθαλμίζετα ι· διυποβλέπεται. ### delta 1101 διανεύει. ἢ ἀναιδῶς ἀνθίσταται (Com. ad. fr. 975) διακυρίττεσθα ι· ἀντιμάχεσθαι· κυρίως δὲ κριῶν * διακωδωνίσα ι· δοκιμάσαι (AS) * διακωδωνισθέντε ς· διαφημισθέντες· gAS ὡς ἐπὶ τὸ πλεῖστον δὲ ἐπὶ τῶν διαπαιζομένων vgAS καὶ χλευαζομένων S λαμβάνεται vgAS διακωμῳδ ῶ· διατραγῳδῶ διακωνῆσα ι· διακλύσαι· ἀπὸ τοῦ κωνῆσα ι, ὅπερ ἐστὶν πίσσῃ χρῖσαι † διά λ· τὴν ἔλαφον, Χαλδαῖοι διαλαβεῖ ν· παλαιστρικόν τι 〈σχῆμα〉 * διαλαβώ ν· διαγινώσκων AS, [ διαλλαγ ή· φιλία] διαχειρίσας, S δεξάμενος gSΣ [ἀγαθός, ἔνδοξος] [ διαλλακτή ς· φιλιώτης, gASP μεσίτης] διελθών διαλάμπε ι· ὡραΐζεται [ δ ι ’ ἅλ α· διὰ τῆς θαλάσσης] * δ ι ’ ἅλα πορφυροειδ ῆ· διὰ τῆς μελαίνης θαλάσσης (Eur. ### delta 1112 Tro. 124) AS διάλα ς· τὰς δήλας καὶ φανεράς διάλαυρο ς· οἰκία μεγάλη πανταχόθεν λαύραις διειλημμένη, ἡ λεγομένη περιάμφοδος διαλεγδό ν· διαφερόντως διαλέγει ν· ἀνακαθαίρειν, ᾗ δέον ἀπιέναι ἢ ἐκπλεῖν· ἀπὸ δὲ τῶν πεσόντων ἡ μεταφορά διαλέγεσθα ι· ἐπὶ τοῦ συνουσιάζειν (Hyperid. ### delta 1117 fr. 171 J.) διαληκᾶσθα ι· διασύρειν. ### delta 1118 διαμωκᾶσθαι διαλεκτικό ς· πολύλαλος * διάλεκτο ς· ὁμιλία. ### delta 1120 λαλιά AS διαλαχόντ α· κληρωσάμενα * διάλλασσ ε· διάλυε AS διαλελημμένω ν· διαδεδεμένων. ### delta 1123 ἢ διακρατουμένων ἑκατέρωθεν * διαλελοίπασι ν· ἐπαύσαντο AS * διάληψι ν· ἐνθύμησιν. ### delta 1125 ASn ἢ γνῶσιν (2. Macc. 3,32) Sn * διάλειμμ α· διάστημα r. ### delta 1126 Σp * διαλείμματο ς· τοῦ διαχωρισμοῦ AS διαληλιμμέν η· ἠλειμμένη, κεχρισμένη διαλέξα ι· διορύξαι διαλήξει ς· [διαλέξεις] διαιρέσεις κλήρου (Antiph. ### delta 1130 fr. 64) διάλεξι ς· ὁμιλία διαλλαγα ί· μεταβολαὶ καὶ διαλλάξεις, Λάκωνες ἐπὶ τῆς ἔχθρας * διαλλαγ ῶ· διαχωρισθῶ s δ ι ’ ἀλλήλω ν· . ### delta 1134 .. [ * διαλλύο ς· ὁ ἀντὶ ἄλλου διακονῶν AS] διαλογισμο ί· ἀδολεσχίαι διάλογο ς· λόγος. ### delta 1137 ποίημα δίαλο ν· φανερόν διαλουφῶ ν· διατίλλων, ὀλούφων. ### delta 1139 οἱ γὰρ Ἀττικοὶ τὸ τίλλειν. οἱ δὲ τὸ ἐκλέγειν τῶν σπορίμων τὴν πόαν διαλύγισμ α· διαπλοκή διάλυσι ς· διάκρισις. ### delta 1141 φθορά. διαχωρισμός * διαλυγίσαντε ς· κάμψαντες. ### delta 1142 περικλάσαντες AS † διαλαο ς· οἱ μὲν ἐπιμυλίδιον δαίμονα· ἄλλοι δὲ παιδιᾶς εἶδος, ἐν ᾗ διαλέγουσι τὰς ψήφους. ### delta 1143 βούλεται δὲ λέγειν ὁ Κρατῖνος (fr. 402) τὸν ἔσχατον τῶν πόρνων * διαμαρτάνε ι· ἀποτυγχάνει (AΣ) διαμαρτυρί α· δίκη τις ὁμοία τῇ παραγραφ ῇ· ταύτῃ δὲ ἐναντία ἡ εὐθυδικία * διαμαρτώ ν· ἀποτυχών, ἢ διασφαλείς (Dem. ### delta 1146 24,48 ..) AS * † διάμαστο ς· θεός AS [καὶ διάματο ς] διαμάττει ν· διαφυρᾶν τὰ ἄλφιτα πρὸς τὸ ποιῆσαι μάζας (Ar. ### delta 1148 Av. 463?) * διαμάχ η· μάχη (Phil. ### delta 1149 op. mund. 33 ..) AS [διαμελεοί· οἰκέται] διαμαξαμέν η· διασμηξαμένη. ### delta 1150 διαψησαμένη * † διαμελεο ί· οἰκέται AS * διαμέλλε ι· ἀναβολῇ χρῆται AS διαμεμετρημένην ἡμέρα ν· ἐπὶ τῶν μεγάλων δικῶν τὴν ἡμέραν ἐμέριζον εἰς διαστήματα (Dem. ### delta 1153 19,120) διάμεσο ι· οὕτως ἐλέγοντο παρὰ Ἀθηναίοις οἱ μέσοι τῶν πλουσίων καὶ πενήτων [ διαμέστα ς· ἀλαζόνα. ### delta 1155 ἐξαλλάκτην] διάμετρο ς· ὄργανον γεωμετρικόν. ### delta 1156 καὶ τὸ διδόμενον εἰς ἀπουσίας λόγον τοῖς τοὺς σιτικοὺς καρποὺς μετροῦσιν διαμετρητ ῷ· διαμεμετρημένῳ (Γ 344) * διαμευστά ς· ἀλαζόνας (AS) διαμῆσα ι· διαθερίσαι. ### delta 1159 * ⸤ διακόψαι, Σ διατεμεῖν διάμησ ε· διέκοψε, διέτεμε. ### delta 1160 διεθέρισε (Γ 359) * διαμευτή ς· ψεύστης, ἀπατεών As διαμηρίσα ι· τοῦτο καὶ ἐπὶ παίδων ἀῤῥένων (Ar. ### delta 1162 Av. 706) καὶ θηλείων (Ar. Av. 669) ἔλεγον διάμοιο ς· ὁ ἀντ’ ἄλλου διακονῶν * διαμοιρᾶσα ι· διαμερίσαι (Eur. ### delta 1164 Hec. 1077 ..) AS(n) διαμοιρωμέν α· διαιροῦσα, καὶ διαμερίζουσα * διαμπά ξ· διόλου, r. ### delta 1166 vgASP καθόλου AS διηνεκῶς (Eur. Bacch. 994), ἐξεναντίας P ( * ) διαμπείρα ς· διακεντήσας * διαμπερέ ς· διόλου r. ### delta 1168 gSn †παραγύρως. σαφῶς. τελείως διαμπάξ (Ε 112) * διαμπερέω ς· σαφῶς. ### delta 1169 τελείως AS διαμύθησι ς· παραλογισμός r διαμυλλαίνει ν· χλευάζειν. ### delta 1171 ἐπὶ τοῦ ⸤ τὰ χείλη διαστρέφειν r διαμωκᾶσθαι. διαμπερονήσε ι· διατρήσει· διατμήσει. ### delta 1172 διακόψει. διακεντήσει. προσηλώσει διαπραθέει ν· διαπορθῆσαι (Η 32) [ διαμφάδιο ν· ἀλλοῖον AS 〈μέλοσ〉 S] διαμφίδιον μέλο ς· ἀλλοῖον, διαπαντὸς κεχωρισμένον. ### delta 1175 Ἀμφὶς γὰρ χωρί ς . Αἰσχύλος Προμηθεῖ δεσμώτῃ ( 55 6 ) * διαμώμενο ι· διασκάπτοντες (Thuc. ### delta 1176 4,26,2) gnΣ * διαμῶσα ι· ζητοῦσαι (Eur. ### delta 1177 Bacch. 709) AS δῖα ν· * μεγάλην ἢ ἔνδοξον (Β 615) AS. ### delta 1178 τὸν οὐρανὸν Πέρσαι (Hdt. 1,133,2) καὶ τὴν νῦν καλουμένην Νάξον (λ 324) διᾶνα ι· σμῆξαι. ### delta 1179 πλῦναι διανακωχ ή· διανάπαυσις, οἷον ὁ μεταξὺ χρόνος * διάνδιχ α· διαφερόντως. ### delta 1181 χωρίς. S ἢ διχῶς (Α 189) gAS διαναυσθλοῦσθα ι· διαπλεῦσαι † διανδή ς· πολυχρόνιος. ### delta 1183 Κρῆτες * διανεῖμα ι· διαδοῦναι vgAS διανεκέ ς· διὰ παντός (Plat. ### delta 1185 Hipp. mai. 301 b) * διανέμετα ι· μερίζεται AS * διανεμηθ ῇ· διαδοθῇ (Act. ### delta 1187 Ap. 4,17) AS [ διανεύε ι· τρέφει. ### delta 1188 κυκλεῖ] διανείμαντ ε· διανείμαντες. ### delta 1189 δυϊκῶς * διανηξάμενο ι· διακολυμβήσαντες vgAS διαπεράσαντες S διανίζε ι· κρουνίζει. ### delta 1191 * ⸤ διακλύζει. πλύνει AS * διανίζετα ι· νίπτεται. ### delta 1192 καθαίρεται vgAS διάνιο ν· κονία διανοητικό ν· . ### delta 1194 .. * διανοηθεί ς· μεταμεληθείς. ### delta 1195 ἐνθυμηθείς (Gen. 8,21) AS διανοοῦμα ι· λογίζομαι * [ διαντεθῆνα ι· τελειωθῆναι AS] * διανυκτερεύοντε ς· ἀγρυπνοῦντες πᾶσαν τὴν νύκτα AS * διανυσθῆνα ι· τελειωθῆναι gAS διαξιφίσασθα ι· ξίφεσι διαγωνίσασθαι 〈κυρίως· ἤδη δὲ〉 καὶ 〈τὸ〉 μαχέσασθαι (Ar. ### delta 1200 Eq. 781) διὰ πάντων κριτή ς· Βοηθός φησι ἐν τοῖς περὶ Πλάτωνος, ὅτι ὁ νομοθέτης ἐκέλευσε τοῖς κρίνουσιν γράφειν τὰ κεφάλαια ἕκαστον (Plat. ### delta 1201 rep. 9,580a) διαπαρθενεύε ι· φθείρει κόρας * διαπαρατριβα ί· ἐνδελεχισμοί, ⸤ ἐνδελέχειαι (1. ### delta 1203 Tim. 6,5) vgAS διαπατταλευθήσε ι· τρόπῳ βύρσης διαταθήσῃ παττάλοις (Ar. ### delta 1204 Eq. 371) διαπεπαρμένο ν· τοῖς ἥλοις πεπηγμένον * διαπείραντε ς· διακεντήσαντες AS διαπέπλιχ ε· διαβέβηκε· πλίγματα γὰρ βήματα διαπεπλιχώ ς· διεστώς. ### delta 1208 κεχηνώς (Hippocr. mul. 2,167?) * διαπερᾶνα ι· τελειῶσαι (Plat. ### delta 1209 leg. 1,625b?) P (vgAS) * διὰ περιόδω ν· διὰ κύκλων AS διαπεττεύω ν· μεταφέρων· μετῆκται δὲ ἀπὸ τῶν πεττῶν διαπεττεύεσθα ι· πεττοῖς ἀποπαῖξαι. ### delta 1212 ἤδη δὲ καὶ τὸ συντελέσαι διαπερδικίσα ι· διαλινῆσαι. ### delta 1213 καὶ διαφυγεῖν (Com. ad. fr. 87) διαπεπλίχθα ι· διηλλάχθαι τὰ σκέλη, καὶ ἀντιβαίνειν † διαπνεύστα ς· παραλογιστικῶς διαπέφλοιδε ν· διακέχυται διαπεφρούρηται βίο ς· Αἰσχύλος Φρυξίν (fr. ### delta 1217 265) οἷον ἡ διὰ τοῦ βίου φρουρὰ συντετέλεσται, ἢ διελήλυθεν ὁ χρόνος * † διαπέφροιδε ν· †ἐγείρει. ### delta 1218 διακέχυται AS † διαπεφρυκένα ι· διεσκέφθαι. ### delta 1219 καὶ καθεωρακέναι διαπηνηκίσα ι· διακεφαλαιῶσαι. ### delta 1220 Πηνήκη γὰρ γένος περικεφαλαίας. οἱ δὲ τὸ ἀπατῆσαι, ἀπὸ τῆς πηνήκης (Cratin. fr. 282) * διαπεφωνήκαμε ν· ἀπωλόμεθα (Ezech. ### delta 1221 37,11) (vg)AS διαπιδύε ι · . ### delta 1222 . . διαπηδ ᾷ· ... (Hippocr. Hum. 11. Nat. puer. 21) διαπίνει ν· προπίνειν. ### delta 1223 Ἐπιγένης (fr. 8, II 419 K.) * διαπληκτίζοντα ι· διαμάχονται vgAS, φιλονεικοῦσι AS † διαπλήσσει ν· διέλκειν. ### delta 1225 διαπλέκειν διαπλήσσοντε ς· διασχίζοντες (Ψ 120) διαποδίζω ν· βασανίζων, ἐπιμελῶς ἐξετάζων [ διαποδισμό ς· εἶδος ὀρχήσεως, ἢ ἁλμοῦ] * † διαπονδαρίζε ι· διαναβάλλεται, διαναῤῥίπτει AS * διαπονηθεί ς· λυπηθείς (Act. ### delta 1230 Ap. 16,18) AS * διαπόρησι ς· ἀμφιβολία, ἀπορία (v) ASP * διαπορθμεῦσα ι· [πραιδεῦσαι]. ### delta 1232 διαπερᾶσαι (Hdt. 5,52,4) SPn (vg) * διαπορθμεύω ν· διακομίζων vgAS διαπρήσσει ν· κατεναντίον διελθεῖν. ### delta 1234 καὶ τάσσειν. ἢ σπεύδειν διαπορπακίσα ι· 〈τὸ〉 διὰ τοῦ πόρπακος [τῆς λαβῆς τὸ] διενεῖραι τὴν χεῖρα * διαπραθέει ν· ἐκπορθεῖν (Η 32) AS * δ ι ’ ἀπορήσεω ν· δι’ ἀμφιβολιῶν AS * διαπρέπει ν· διαφέρειν AS προκόπτειν * διαπρεπή ς· ἔκδηλος, ἐπίσημος vgAS * διαπρέψα ς· λαμπρὸς φανείς vgAS * διαπρήσσουσ α· διατέμνουσα, n διασχίζουσα (Α 483) * διαπρίζε ι· διαπερᾷ (n) p διαπρίετα ι· †διαγοράζει. ### delta 1243 ⸤ μαίνεται r * διαπρήσσε ι· τάσσει. ### delta 1244 ἀπατᾷ, ψεύδεται. AS διαπερᾷ p διαπρήσσοντε ς· διατέμνοντες. ### delta 1245 καὶ διαπερῶντες * διὰ πρ ό· 〈δι’〉 ὅλου AS διαμπάξ S, διηνεκῶς διὰ πρ ό· διαμπάξ. ### delta 1247 δι’ ἐναντίας διὰ πρὸ δ έ· διαμπάξ, δι’ ὅλου (Ν 388) διὰ πρὸ δὲ εἴσατο καὶ τῆ ς· διῆλθε δὲ καὶ δι’ αὐτῆς (Δ 138) διαπρύσιο ν· * διαπορεύσιμον. ### delta 1250 SPn μακρόν S διὰ πάντων διεξιόν ASn ἐξάκουστον r A μέγα (Θ 227) (vgAS) διάτονον * διαπτάντο ς· πετασθέντος (Sap. ### delta 1251 5,11) vgAS * διαπταῖσα ι· σφαλῆναι n [ διαπτεῖ ν· ὁρμᾶν] [ διαπτύ ς]· . ### delta 1254 .. διαπτερῶσα ι· ἀνευρῦναι. διαστῆσαι (Hippocr. acut. 58) διάπτυ ε· διαπτύε ι· . ### delta 1255 .. διαπύλιο ν· τέλος τι παρ’ Ἀθηναίοις οὕτω ἐκαλεῖτο * διαπυνθάνετα ι· ἐρωτᾷ vgASn διαπυρισθέντ α· διοργισθέντα * διαπρύσιο ς· μέγας, διαβόητος (r) vgASw * διάπυρο ς· θερμός r. ### delta 1260 g(AS) * διαρθροῦ ν· ὁμολογεῖν w (S) * διαρθρούμενο ν· ἀκριβούμενον vgAS * διαρθροῦ ν· διαδηλοῦν SPnw διαριθμουμένη ν· διαλογιζομένην διαρικνοῦσθα ι· ἐπὶ σχήματος ὀρχηστικοῦ τίθεται. ### delta 1265 ὁτὲ δὲ ἐπὶ τοῦ συνεστράφθαι (Cratin. fr. 219) διάρινο ν· τὸ σίναπυ r * διαριπίζεσθα ι· διακοντίζεσθαι AS * διαρκέ ς· ἀρκέσαι [μὴ] δυνάμενον (g) διαρκέσα ι· βοηθῆσαι [ διαρκέ ς] * διαρκ ῆ· ὠφελοῦσαν n ἢ ἐξαρκοῦσαν (Thuc. ### delta 1270 1,15,1? Dem. 3,33?) διαρκέστατο ι· πλήρεις. ### delta 1271 ἀνενδεεῖς * διαρκῶ ς· ἀσφαλῶς. ### delta 1272 δι’ ὅλου AS ἀρκούντως. δαψιλῶς vgAS ἱκανῶς gS δίαρμ α· κούφισμα np Δ ι ’ Ἅρματο ς· τόπος ἐν Πάρνηθι τῆς Ἀττικῆς διάρογχα ς· τὰ μεταξὺ τῶν ἐπιδέσεων διαστήματα (Hippocr. ### delta 1275 med. off. 7?) διαροθεῦντ α· διασοβοῦντα διαῤῥαίσε ι· διαφθερεῖ (Ι 78) διαῤῥαισθέντο ς· διαφθαρέντος (Greg. ### delta 1278 Naz. c. 2,1,1,189 [37,984]) r * διαῤῥαῖσα ι· διαφθεῖραι (Β 473) r. ### delta 1280 gAS διεῤῥαῖσθα ι· διεφθάρθαι διαῤῥαίει ν· διαπορθεῖν * διαῤῥεῖ ν· διαχεῖσθαι vgAS * διαῤῥέοντε ς· χαῦνοι, καὶ διαλελυμένοι (A) S * διαῤῥέουσ α· τρυφηλή (g) S * διαῤῥέουσα ι· διαφθείρουσαι Sn * διαῤῥήδη ν· φανερῶς. ### delta 1287 r. vgAS σαφῶς (Greg. Naz. 21,33 p. 1121 c) vg * διαῤῥήκτα ς· ἐπιβούλους AS διαῤῥήξα ς· συντρίψας. ### delta 1289 r σχίσας (Marc. 14,63) * διαῤῥήξωμε ν· ἀποῤῥίψωμεν (Ps. ### delta 1290 2,3) S(A) * διαῤῥυῆνα ι· διαφθαρῆναι r. ### delta 1291 vgAS διαρρύτου ς· διηντλημένους * διαρτᾶ ν· διασείειν s καὶ ἀπαρτᾶν * διαρτ ᾷ· κρεμνᾷ. ### delta 1294 ps διαρμόζει AS διαρταμῆσα ι· διελεῖν, κατακόψαι διάρτασο ν· διάστειλον (Aesch. ### delta 1296 fr. 318) διαρτίζω ν· ἀρτία καὶ συνετὰ φθεγγόμενος * διαρτίσα ι· ἀναπλάσαι (Iob 33,6?) vgAS * διαρτωμένω ν· καταρτιζομένων gAS διαρύτει ν· ἀντλεῖν δίαρχο ι· οἱ Ἑλληνοδίκαι διὰ ῥωπήϊα πυκν ά· διὰ χωρίων, ἐν οἷς ῥῶπες φύονται πολλοί. ### delta 1302 οἱ δὲ ῥῶπες εἶδος φυτοῦ ἱμαντῶδες. * διὰ τῶν συμφύτων τόπων AS (Ψ 122) διαρωχμία ς· διαστάσεις διασαλακώνισο ν· ἀντὶ τοῦ διασαλακώνευσον, οἷον τρυφερῶς βάδισον· τοὺς γὰρ θρυπτομένους σαλάκωνας ἔλεγον, ἴσως ἀπὸ τοῦ σαυλοῦσθαι, ὅπερ ἐστὶν θρύπτεσθαι· σαλάκωνα δέ φασιν τὸν οὗ μὴ δεῖ δαπανῶντα (Ar. ### delta 1304 Vesp. 1169) † διασάτη ρ· διαπαίζειν. ### delta 1305 Λάκωνες διασαλακώνισο ν· διάνυσον. ### delta 1306 ἀπὸ τοῦ ἐγκεῖσθαι τὸν σαλάκωνα (Ar. Vesp. 1169) διασαλακώνισμ α· ἀσελγές τι σχῆμα διασαρδονίσα ι· τὸ προσποιητῶς γελάσαι. ### delta 1308 τὸ δ’ αὐτὸ καὶ † σαρκωνίσαι διασαυλούμενο ν· διακινούμενον, καὶ ἐναβρυνόμενον, ἢ διασειόμενον (Ar. ### delta 1309 fr. 624) * διασαφε ῖ· διασαφηνίζει, ἀγγέλλει AS * διάσημο ς· λαμπρότατος r. ### delta 1311 AS ( * ) Διάσι α· ἑορτὴ r Ἀθήνησι. ### delta 1312 καὶ σκυθρωποὺς ἀπὸ τῆς ἑορτῆς ἣν ἐπετέλουν μετά τινος στυγνότητος θύοντες 〈Διὶ Μειλιχίῳ〉 (Thuc. 1,126,5) διασιλλοῦ ν· διασύρειν διασιλλοῦσ ι· διαμωκῶνται * διὰ σκαιῶ ν· διὰ τῶν ἀριστερῶν, ἢ τῶν πυλῶν τῶν οὕτω καλουμένων (Γ 263) AS διασκανδικίσῃ ς· διευριπιδίσῃς· ἡ γὰρ τοῦ Εὐριπίδου μήτηρ σκάνδικας ἐπίπρασκε· σκάνδικες δέ εἰσιν εἶδος ἀγρίου λαχάνου (Ar. ### delta 1316 Eq. 19) διασκαριφῆσα ι· ἐπὶ ὀρνέων τῶν τοῖς ὄνυξι σκαλευόντων τὴν γῆν κυρίως λέγεται διασκεδάσε ι· διασκορπίσει (r) (Esai. ### delta 1318 44,25) † διασκελίδ α· σπυρίδα, ἣν ἔνιοι † διασκάλων διασκέπτετα ι· διαλογίζεται * διασκευάζε ι· κατασκευάζει AS διάσκεψι ς· λογισμός διασκηνίψα ι· διαφορῆσαι. ### delta 1323 διασπεῖραι. διεσκηνίφθη δὲ διεσωματίσθη * διασκίδνατα ι· διασκορπίζεται r. ### delta 1324 gAS διασπαθᾶ ν· ἀσελγῶς ἀναλίσκειν * διασμήχω ν· διαξέων (r) ASdw διασπαράττε ι· διασπᾷ. ### delta 1327 διαιρεῖ, διαμερίζει * διασπάσα ι· διαιρεῖν p διασπαράξαι. ### delta 1328 ⸤ διασχίσαι A διασπᾶσθα ι· ὁμοίως διασπιδέος πεδίοι ο· ἤτοι τοῦ μεγάλου πεδίου· ἢ τοῦ περιφεροῦς παραπλησίως ἀσπίδι· ἢ ἐν ᾧ πολλαὶ μαχομένων ἀσπίδες κατέπεσαν. ### delta 1330 λέγει 〈γάρ〉 · ‘κτείνοντες ... διά τ’ ἔντεα καλὰ λέγοντες.‘ (Λ 754 sq.) διασταδό ν· κεχωρισμένον διασταθμῆσα ι· διελεῖν * διασταλήσοντα ι· ἀφορισθήσονται (Gen. ### delta 1333 25,23) AS διαστάντε ς· 〈διεστηκότεσ〉 (Μ 86) S διέστησα ν· ἐχωρίσθησαν * διαστέλλετα ι· διαμερίζεται. ### delta 1336 (Pp) ἀφορίζεται [διαστελλόμενον] * διαστελλόμενο ν· 〈διαμεριζόμενον〉 AS(gn) * διαστέλλουσ α· S ὁμοίως (1 Reg. ### delta 1338 3,1) διάστημ α· 〈χάσμα〉 r [πόῤῥω, μακράν] διαστῆσα ι· δίχα καὶ χωρὶς στῆσαι, χωρίσαι διαστησαμέν ω· διαχωρίσαντες. ### delta 1341 δυϊκῶς * διαστήτη ν· διέστησαν. ### delta 1342 δυϊκῶς (Α 6) r. gAS * διαστίχει ν· διαπορεύεσθαι, Sn διελθεῖν * διαστίχοντα ι· διαπορεύονται S * διασχόντ ι· διαστήσαντι ASn * διαστιχῶ ν· διαπορευόμενος (Eur. ### delta 1346 Andr. 1090) (vgA)Sn * διαστιχοῦσ α· διαπορευομένη, διερχομένη (gA) διαστιχοῦσ ι· διαπορεύονται διαστοιχισάμενο ς· διαταξάμενος, ἀκολούθως διαθέμενος * διαστολ ή· διάκρισις, διαίρεσις (Rom. ### delta 1350 3,22) r AS διὰ στρεπτοῖ ο· ἁλυσιδωτοῦ, ἐκ συνεστραμμένων τινῶν γεγονότος, ὑφαντοῦ (Ε 113) διαστρεφομέν η· †διαπορευομένη διαστύρακο ι· οἱ τὴν μὲν κόρην καὶ τὴν ἅλω μέλαιναν ἔχοντες, τὴν δὲ ἶριν ἔνωχρον διασυκάξα ι· διασκεδάσαι. ### delta 1354 Ταραντῖνοι διασύρε ι· ⸤ διαπαίζει, χλευάζει (r) * διασύροντε ς· χλευάζοντες, AS παίζοντες διασφάγε ς· αἱ διεστῶσαι (r) πέτραι τῶν ὀρῶν (Hdt. ### delta 1357 3,117) διάστροφο ν· στραβόν (Eur. ### delta 1358 Bacch. 1122 ..) διασφυδῶσα ι· αὐξῆσαι [ἀπὸ τοῦ σφύζειν] † διασαφῶ ν· δι’ ἑαυτοῦ παρὰ Ἱπποκράτει διάσχεσι ς· οὕτω λέγεταί τις ἐν μουσικῇ . ### delta 1361 ..., ὡς τὸ διάστημ α· Σέλευκος δὲ κροῦσμα μουσικόν * [διασχῶ] διασχώ ν· διαστήσας gPΣ διαταξαμέν ω· διαθέμενοι. ### delta 1363 δυϊκῶς διατάξεω ν· διοικήσεων διατάττε ι· διακοσμεῖ. ### delta 1365 καθηγεῖται διὰ τάχου ς· συντόμως διατέθεικε ν· εἰς συνήθειαν ἤγαγε διατεθώκητα ι· διακεχώρισται διατείνει ν· διαῤῥήδην λέγειν, 〈ἀπο〉λογεῖσθαι * διατείνεσθα ι· διαβεβαιοῦσθαι. ### delta 1370 φιλονεικεῖν r AS διατείνετα ι· ἀπολογεῖται. ### delta 1371 * ὁμοίως (An) διατείνομα ι· ὁμοίως r * διατεκμαίρετα ι· διαστοχάζει (g) S σημειοῦται διατεκμαίροντα ι· σημειοῦνται (Greg. ### delta 1374 Naz. c. 1,2,1,556 [37,564]) * διατεκμαίρομα ι· στοχάζομαι n(AS) * διὰ τέλου ς· διαπαντός vgAS διατέμνετα ι· διασπᾶται. ### delta 1377 ⸤ διακόπτεται (s) * διατερσαίνοντε ς· διαξηραίνοντες AS † διατεύοντα ι· μερίζονται * † διατεύοντ ο· ἐμερίζοντο AS διατινθαλέο ς· διάπυρος (Ar. ### delta 1381 Vesp. 329) * δια τ ί· 〈χάριν τίνος αἰτίας, ἢ ἕνεκεν τίνοσ〉 A * a) δόκησι ς· ὑπόνοια AS b) διατιμᾶτα ι· 〈δοκιμάζεται〉 g [διατειχίζεται, διατείχισμα] διατειχίζει ν· ὅταν πολέμου ὄντος συγκλεισθῶσι, τὰς ῥύμας διατειχίζουσιν, ἵνα μὴ εὐκατάληπτοι ὦσιν διατλά ς· ὑπομείνας. ### delta 1385 καρτερήσας. κακοπαθήσας διατμήξα ς· λεπτύνας. ### delta 1386 ἀφανίσας. ⸤ διελών. r διασπάσας. * ⸤ διακόψας (Φ 3) (vgAS) [ διατινθάλεο ς· διάπυρος] διάτοιχο ι· οἱ ἀπὸ τοίχου ἐπὶ τοῖχον * διατόνι α· κρίκους (Exod. ### delta 1389 35,11) AS * διάτορο ν· ἐξάκουστον gAS διατόρο ν· * ὀξύτονον gA καὶ στύραξ διάτραμι ς· διεῤῥωγὼς τὴν τράμιν, τὸν ἀπὸ ὀσχέου ἐπὶ τὰ ἰσχία τόπον· (Stratt. ### delta 1392 frg. 74) τράμις γὰρ τὰ ἰσχία· καὶ φωνὴ δέ τις οὕτω καλεῖται ὑπὸ τῶν φωνασκῶν * διατρανοῦ ν· σαφηνίζειν (r). ### delta 1393 n * a) διατρίβε ι· διάγει, παρέλκει AS b) [. ### delta 1394 ..· ἐπὶ πολὺν χρόνον διατηρήσεις] διατριβῆνα ι· ἀπολέσθαι (Thuc. ### delta 1395 8,78) διατρίβοιτ ε· παίζοιτε. ### delta 1396 παρ’ Ὁμήρῳ (Δ 42 ..) δὲ διατρίβει ν· ἐμποδίζειν. παρέλκειν. παρακρούεσθαι ( * ) διατροφά ς· βρώματα (1. ### delta 1397 Tim. 6,8) διατροχάδε ς· εἶδος ποιήματος, ὡς ἱστορεῖ Πραξιφάνης [ὄνομα κύριον] διατρύγιο ς· τρυγήσιμος, ἔγκαρπος, διὰ τὸ τὴν τρύγην ἔχειν. ### delta 1399 τινὲς δὲ ὁ διὰ μέσων ἀμπέλων κατεσπαρμένος τόπος. οἱ δὲ τόπον ἀγροῦ ἤδη πεπείρων σταφυλῶν· οἱ δὲ ἀνθοῦντα (ω 342) διατρυφέ ν· κλασθέν, ἀνατριφθέν (Γ 363) διαττᾶ ν· διασήθειν (Plat. ### delta 1401 Soph. 226 b?) * διᾴττει ν· ὁρμᾶν Sn * διᾴττειν σθένο ς· ὁρμᾶν διὰ δυνάμεως AS δ ι ’ ἀτέλεια ν· 〈διὰ〉 τὸ ἄπρακτον, παρὰ Σώφρονι (fr. ### delta 1404 140). τινὲς δὲ γράφουσι δ ι ’ ἀγγελίαν † διαττερίσα ι· διαδρᾶναι δίαττο ς· ἡ ἀλευρόττησις, τὸ κόσκινον * διᾴττοιε ν· βαδίζοιεν AS [ διᾳττοῖα ν· τρίβον] * διᾴττουσι ν· διατρέχουσι vgAS ( * ) διᾴττοιεν τρίβο ν· ὁρμήσουσιν ὁδόν * διατυποῦτα ι· διατίθεται. ### delta 1411 διαπλάττεται AS διατύψα ι· διὰ στενοῦ διελθεῖν * διαυγάσα ι· φωτίσαι (2. ### delta 1413 Petr. 1,19) AS διαυγεῖσθα ι· διορᾶσθαι * διαυγέ ς· λαμπρόν, φωτεινόν (v) P διαυλί α· ὅταν δύο ᾄδωσι [γράφεται ἄιδωσι] διαύλιο ν· ὁπόταν ἐν τοῖς μέλεσι μεταξὺ παραβάλλῃ μέλος τι ὁ ποιητὴς παρασιωπήσαντος τοῦ χοροῦ· παρὰ δὲ τοῖς μουσικοῖς τὰ τοιαῦτα μεσαύλια * δίαυλο ς· μέτρον πηχῶν 〈σʹ〉 vgAS * διαύλου ς· στενοὺς τόπους (AP) S ὁδούς AS † δίαυρος δαλό ς· διάπυρος † διαύχη ν· εὐεξίαν * διαφαίνε ι· διαδείκνυσι gAS διαφανή ς· ἐπιφανής. ### delta 1423 ⸤ ἐπίσημος r * διαφανέ ς· λαμπρόν. ### delta 1424 r διάπυρον A διαφαυσκούσ ῃ· . ### delta 1425 .. διαφαίνειν (Hdt. 3,84.9,45,2) διαφάσσει ν· διασιλλαίνειν * διαφέρε ι· ἀνήκει. ### delta 1427 προύχει, ὑπερέχει, βέλτιόν ἐστι AS * διαφέροντα ι· μάχονται AS * διαφέρεσθα ι· βαστάζειν. ### delta 1429 ἀμφιβάλλειν AS * διαφερόντω ς· ἐξαιρέτως r. ### delta 1430 vgAS διαφθέρσε ι· διαφθερεῖ (Ν 625) * διαφορᾶ ς· ἔχθρας. ### delta 1432 (Σ) βδελυρίας (Thuc. 1,81,4 ..) διάφλοισβο ι· τεταραγμένοι * διαφόρημ α· παίγνιον (Ierem. ### delta 1434 37,16) AS διάφορο ν· ἀμφίλεκτον. ### delta 1435 καὶ ἀνάλωμα διάφορον † διαφοιγοιμό ρ· ὑπὸ Λακώνων ἐπὶ πάσῃ ἡμέρᾳ τῆς τῶν φιδιτίων σιτήσεως * διαφορώτερο ν· κρεῖττον. ### delta 1437 ὑψηλότερον (Hebr. 1,4) AS * διαφοροῦντές σ ε· παίζοντές σε (Ierem. ### delta 1438 37,16) AS † διαφράγιο ν· ἀλλοῖον, καὶ διάφορον * διάψαλμ α· μουσικοῦ μέλους ἢ ῥυθμοῦ τροπῆς γινομένης, ἢ διανοίας καὶ δυνάμεως λόγου ἐναλλαγῆς (Ps. ### delta 1440 3,5) g * διαφρονέω ν· διανοούμενος g διαφλύξιε ς· ὑπερφλοισμοὶ ὑγροί [καὶ ὁ ἐν διαφορᾷ τινι γεγονώς] διαφυα ί· διακοπαί. ### delta 1443 διαλογαί διάφρυκτος κλῆρο ς· κύαμος· ὁ γὰρ κύαμος παρὰ Ἀθηναίοις φρυκτός· ἐλάμβανον δὲ οἱ δικάζοντες τοῦτον ἀντὶ ψήφου διαφυγετεῖ ν· παρ’ ἐλπίδα σωθῆναι διάφυσο ς· φασκίς διαφῦσα ι· διελεῖν διαφύσσει ν· διαντλεῖν. ### delta 1448 καὶ χωρίζειν * διαφωνεῖ ν· μὴ συμφωνεῖν (vgAS) διαχαράττ ω· ξέω διαχέα ι· διαμελίσαι † διαχεθ ῇ· διασχεθῇ διαχειρίζε ι· διοικεῖ * διαχέομα ι· ἥδομαι. ### delta 1454 vgAS χαίρω διὰ χειρὸς ἔχει ν· τὸ φυλάττειν (Thuc. ### delta 1455 2,13,2) διαχειροτονί α· ἡ τῆς χειροτονίας διάκρισις ἐν πλήθει γινομένης (Dem. ### delta 1456 22,9; 24,25) * διαχεῖτα ι· διαχέεται. ### delta 1457 χαίρει gP * διαχειρίζετα ι· φονεύει vgAS διαχεῦα ι· διακόψαι διαχο ῦ· διαχώννυε διαχρό ν· χλιαρόν διὰ χρόνο υ· διὰ παντός διαχρῆσθα ι· καταχρῆσθαι * διαχρώμενο ι· ἀναιροῦντες AS * διαχύσε ι· ἁπλώσει AS * διάχυσι ς· ἔκστασις ὕδατος. ### delta 1466 AS χαρά. vgAS σύγχυσις S διαχύτλαζ ε· διακίνει. ### delta 1467 πλάτυνε. ἢ διάχει. ἢ διακάθαιρε. ἢ διάκρινε. οἱ δὲ πολλοὶ διύγραινε διαχωρήσαντ ε· διαχωρήσαντες. ### delta 1468 δυϊκῶς [ διαψαθάλλει ν· διαστέλλεσθαι πρὸς ἔρευνα] διαψαίρει ν· διακαθαίρειν (Eur. ### delta 1470 fr. 926) διαψαίρουσ ι· διαπνέουσι. ### delta 1471 (r) καὶ ψαίρειν λέγομεν τὸ ἱστίο ν, ὅταν ἐλαφρῶς διαπνέηται (Ar. Av. 1717) διαψαλάττεσθα ι· τὸ εἰς ἔρευναν διαστέλλεσθαι διαψηφίζεσθα ι· τὸ ψηφοφορεῖν ἐν δικαστηρίοις διαψήφισι ς· ἡ ἐξέτασις τῶν πολιτῶν ἡ κατὰ δήμους γινομένη διαψοφεῖ ν· τὸ παραψοφεῖν Δῖα βάλαν α· κάρυα Ποντικά † διάβαλο ν· μέλι καὶ 〈γάλα〉, μελίκρατον [ δίβα ν· ὄφιν. ### delta 1478 Κρῆτες] δίβολο ν· r φᾶρος διπλοῦν διβόλους χλαίνα ς· οἱ μὲν διμίτους, οἱ δὲ διπλᾶς δίγαμμ α· στοιχεῖόν τι [ δίγηρε ς· στρουθοί] δίγλωσσο ν· διχόμυθον δίγονο ς· περιστερά δίγονος μάσθλη ς· ὁ διπλοῦς. ### delta 1485 ἢ δυσὶ χρώμασι κεχρωμένος (Soph. fr. 125) δίδραχμο ν· τὸ τέταρτον τῆς οὐγκίας διδασκαλί α· παραίνεσις, νουθεσία διδάσκαλος 〈 χοροῦ 〉· πᾶς ὁ ἐνεργῶν τι περὶ τὴν δραματοποιίαν καὶ 〈τὴν〉 τῶν κυκλίων χορῶν παρασκευήν q διδασκέτωσα ν· διδαξάτωσαν διδασκῆσα ι· διδάξαι (Hes. ### delta 1490 op. 64) διδέασι ν· δεσμεύουσι (Xen. ### delta 1491 Anab. 5,8,24) r δίδε ι· δεσμεύει r δίδ η· ἔδησεν (Λ 105) * δίδημ ι· δεσμεύω g διδῆνα ι· δῆσαι [ διδίσκετ ο· ἠσπάζετο] διδέντω ν· δεσμευόντων (μ 54) διδίσσετα ι· φοβεῖ [ διδήμονε ς· δημοί. ### delta 1499 ἄθλιοι] διδυμάον ε· οἱ δίδυμοι (Ε 548), ἀδελφοὶ r δὲ οἱ κεχωρισμένοι τοῖς σώμασιν ἐν μιᾷ γαστρὶ γεγενημένοι· οἱ δὲ συμφυεῖς δίδυμοι λέγονται (Ψ 641) διδράσκω ν· φεύγων (r) διδυμίου ῥίζ α· βοτάνης εἶδος. ### delta 1502 καὶ ὁ ὄρχις δὲ οὕτως λέγεται δίδυμο ι· παρὰ τῷ ποιητῇ διδύμους ἀκούουσι τοὺς διφυεῖς (Ψ 641), διδυμάονε δὲ οὓς ἡμεῖς διδύμους (Ε 548). ### delta 1503 δηλοῖ δὲ καὶ δύο * [ δίδυ ξ· τὸ τριβήδιν gS τοῦ ὀλβίου] * δί ε· ἐφοβεῖτο. ### delta 1505 ἐδεδοίκει (Ε 566) A διεβάλλοντ ο· ἐξηπάτησαν διέβ η· παρῆλθεν r ἐπέρασε διεβλήθ η· ἐξηπατήθη [ διέβ η· διὰ τέλους. ### delta 1509 ‖ δι’ ἑαυτοῦ] * διεβοήθ η· ἐνεφανίσθη (Gen. ### delta 1510 45,16) gAS διεγείρ ω· ἐξυπνίζω διεγγύησι ς· ἡ γινομένη ⸤ ἐγγύησις τῶν εἰς τὸ δεσμωτήριον ἀπαγομένων S * διέγνωκ α· κέκρικα gAS διέγνω ν· . ### delta 1513 ... [ διεγκρινισάμενο ι· διακρίνοντες] διέγραφε ν· διέξυε * διέδη ν· διὰ τέλους r. ### delta 1516 AS διεδοιδύκισ ε· διέτριψε, τὴν χεῖρα στρογγύλην 〈ποιήσασ〉 (Com. ### delta 1517 ad. fr. 974) † δέδορκ α· πόπανον παρὰ Συρακουσίοις τετρημένον δι’ οὗ ἔστιν διαβλέψαι * διέδρ α· ἀπέδρα. ### delta 1519 [καθέδρα] AS δίεδρο ς· διαφανής. ### delta 1520 ἢ λαμπρά. καθέδρα * διέζευκτα ι· κεχώρισται r. ### delta 1521 AS * 〈 διέθε ι·〉 διέθεε vgAS διέτρεχε gAS * διέθηκε ν· ἐτιμωρήσατο AS * διεθρύβ η· ἐκλάσθη. ### delta 1524 διετρίβη (Habac. 3,6) ASn * διειδέ ς· λαμπρόν r. ### delta 1525 vgAS, διαυγές. vgAS εὔδηλον διΐετα ι· διυλίζεται * διϊέντ α· διαπέμποντα Sw διεκδῦσα ι· ἀποδρᾶσαι * διϊκνείσθ ω· φθανέτω. ### delta 1529 κεχαλάσθω. ἐγγιζέτω ASn * διικνούμενο ς· διερχόμενος. ### delta 1530 vgAS διαδυόμενος vg * διεῖλε ν· ἐμέρισε (Gen. ### delta 1531 32,8 ..) r. AS * διειληφότε ς· ἀντὶ τοῦ νομίσαντες ASps * δίειμ ι· διέρχομαι vgAS [ διείρε ο· ἐρώτα] διειπετέο ς· χειμάῤῥου πληρουμένου διὰ τοῦ Διὸς ὄμβρου (Ρ 263) * διεῖπ ε· διέπει S * διεῖπ ε· περιήρχετο gΣ περιεῖπε. ### delta 1537 μετήρχετο AS διείρεα ι· διερωτᾷς (δ 492) * διείργω ν· κωλύων (g) * διείρε ο· ἐρώτα (Α 550) ASn διείρητα ι· διήγγελται διεί ς· ἀνείς. ### delta 1542 καὶ διηθήσας (Sotad. com. fr. 1,27). * ⸤ διαπέμψας. ἁπλώσας (Deuteron. 32,11) AS * δίεισ ι· προέρχεται. ### delta 1543 AS διέρχεται vgASn [ διειλοκομπάσα ς· σχιᾷ καὶ κόμπῳ ἐξηπατήσας] δίειξι ς· διάστασις διειπεῖ ν· διηγήσασθαι. ### delta 1546 διαλεχθῆναι διειρύσα ι· διαστῆσαι. ### delta 1547 διελκύσαι διεισόμεθ α· διαπορευσόμεθα. ### delta 1548 διαγνωσόμεθα διεκάναξ ε· διέσεισε. ### delta 1549 διεσάλευσε (Eur. Cycl. 158) * διεκβολή ν· δίοδον (Ierem. ### delta 1550 12,12) AS * διεκδικε ῖ· διεξέρχεται. ### delta 1551 τιμωρεῖται AS * διέκδυσι ν· ἀπόδρασιν ASn * † διεκθέστερο ν· ἀκριβέστερον AS διὲκ θυρῶ ν· τοὺς νεκροὺς οὕτω φασὶν ἑδράζεσθαι, ἔξω τοὺς πόδας ἔχοντας πρὸς τὰς αὐλίους θύρας διεκναίσθ η· ἀπώλετο διεκνημώσατ ο· διέφθειρε διεκομισάτη ν· δυϊκῶς. ### delta 1557 διεκόμισαν * διεκόρησ ε· διέφθειρε κόρην, vgAS διεπαρθένευσε S * διεκπαίσαντε ς· διεκτρώσαντες gASΣ * διέκριθε ν· διεκρίθησαν AS ἀπελύθησαν. ### delta 1560 S ἐπαύσαντο (Β 815) AS * διεκρίθ η· ἐμερίσθη. ### delta 1561 ἐδίσταζεν. AS εὐλαβήθη (Rom. 4,20) (AS) διεκρινάτη ν· διέκριναν. ### delta 1562 δυϊκῶς διεκρινάμη ν· διέστησα, διεχώρισα (S) ἐδοκίμασα (AS) * διεκρουσάμεθ α· ἐξεβάλομεν AS * διεκτελέστερο ν· ἀκριβέστερον r διελέγχοντο ς· αἰσχύνοντος. ### delta 1566 μεμφομένου * διελεγχθῶμε ν· εἰς ἔλεγξιν ἀλλήλων ἔλθωμεν (Esai. ### delta 1567 1,18) AS * διελε ῖ· μεριεῖ (Dan. ### delta 1568 11,39) ASw ἐπικρινεῖ * διέλιπε ν· ἐπαύσατο AS * διελέξατ ο· διελέγετο (Λ 407 . ### delta 1570 .) AS * διελέσθαι σκῦλ α· διαμερίζεσθαι πραῖδαν (Ps. ### delta 1571 67,13) vgAS διελέτη ν· διεῖλαν. ### delta 1572 δυϊκῶς * διελευσόμεθ α· παρερχόμεθα vgAS δειελιήσα ς· τὴν δείλην διεξαγαγών. ### delta 1574 δειπνήσας (ρ 599) [ διέλιτη ν· δόλιον, κακοῦργον, καὶ πανταχοῦ διερχόμενον] * διέλθατ ε· κυκλεύσατε AS * διέλθ ῃ· διαπεράσῃ AS ( * ) διέλθωμε ν· διαπεράσωμεν (Marc. ### delta 1578 4,35 ..) διέλθυρι ς· διάμφοδος διελκυστίνδ α· παιδιά τις οὕτω καλεῖται ὑπὸ τῶν παίδων ἐν τῇ παλαίστρᾳ διελάφυξα ς· διεφόρησας. ### delta 1581 ἀνήλωσας· (r)· λαφυγμὸς γὰρ ἡ διαφόρησις, ἢ διακένωσις (Com. ad. fr. 979?) [ διελόησα ς· τὴν δείλην διαίταν] διελομένο υ· ἐπικρίνοντος. ### delta 1583 διαχωρισαμένου [ δίελο ς· δείλη ὀψία] * διελώ ν· διαμερίσας. ### delta 1585 διανείμας AS * διεμοιρήσαντ ο· διεμερίσαντο AS διεμύλλαιν ε· τὰ χείλη διεκίνει καὶ διέστρεφε μυσαττόμενος (Ar. ### delta 1587 Vesp. 1315) διέμπληντ ο· ἐνεπεφόρηντο δίενο ς· διέτης * δ ι ’ ἐναντία ς· ἐχθρός AS διένειμε ν· διεμέρισε διενειμάτη ν· διενείμαντο. ### delta 1592 δυϊκῶς * δ ι ’ ἔνδειαν φρενῶ ν· διὰ μωρίαν gAS διενεγκόντ α· κρείττονα φανέντα, * ⸤ ἢ διαφέροντα (AS) n * διενεγυήσαμε ν· ἐνεχυρισάμεθα AS * διενηνοχώ ς· ὑπερέχων AS * διενήνοχ ε· διαφέρει r. ### delta 1597 vgAS παραλλάττει vgAS διενηνοχότω ν· διαφερόντων διελινήσατ ο· ἐξέφυγε * δίεντα ι· διώκονται (Ψ 475) S * δ ι ’ ἐντεύξεω ς· διὰ παρακλήσεως (1. ### delta 1601 Tim. 4,5) vgAS * διεξαγάγ ῃ· . ### delta 1602 .. AS διεξάγ ω· ὁδηγῶ * διεξίμενα ι· διεξελθεῖν n (Ζ 393) διαφθεῖραι AS διεξερέεσθ ε· διερωτᾶτε (Κ 432) * διέξεισ ι· διεξέρχεται vgA διεξιφίσ ω· διεμαχέσω (Ar. ### delta 1607 Eq. 781) * διεξιώ ν· λέγων, διηγούμενος (Dem. ### delta 1608 18,9 ..) r. vgAS * διεξόδου ς· ὅθεν ἐκπορεύονται 〈ἐκροιαί, ῥύακες, ὀχετοί〉 (Ps. ### delta 1609 1,3 ..) A * διεξοδικῶ ς· πλατέως r. ### delta 1610 vgAS * διεπάλυνε ν· διεσύγχευσε. ### delta 1611 διερραπίσθη (Eur. Phoen. 1159) AS διεπαλαμήσατ ο· διεπράξατο δίεπ ε· διεῖπε. ### delta 1613 διέτασσε. διεξῆλθεν (Β 207) εἰπέ (Κ 425?) S διέπε ι· διοικεῖ. ### delta 1614 (r) vgAS ἐπιστατεῖ, (r) S διατάσσει † διεπέμφρακτ ο· διέφθαρτο * διέπερσα ς· ἐπόρθησας nw * διεπεραίνετ ο· ἠνύετο vgAS * διέπεσε ν· ἀπέθανε (Deut. ### delta 1618 2,14) vgAS διεπέφραδε ν· ἐνετείλατο. ### delta 1620 διεσήμηνε (γ 340 ζ 47) ( * ) διεπληκτίζετ ο· διεμάχετο, ἐφιλονείκει † διέποντ α· πληροῖ διεπόρθμευ ε· διὰ σκαφιδίου ἔπλεε (Hdt. ### delta 1623 8,130,1 v. l.) διέπουσι ν· ἐνεργοῦσι. ### delta 1624 κατορθοῦσι. διαπονοῦσι (Α 166) * διέπρησσο ν· διεπορεύοντο. ### delta 1625 r. S(n) διήνυον. ⸤ διεπέρων (Β 785) n διεπράθομε ν· ἐπορθήσαμεν (Α 367) * διεπρίοντ ο· ἐθυμοῦντο. ### delta 1627 r. vgAS ἔτριζον vgAS τοὺς ὀδόντας (Act. ap. 7,54) S διέπρησσ ε· διεπέρασε διερ ά· ὑγρά. ### delta 1629 ἢ σεσηπότα διέργασα ι· φόνευσον (Eur. ### delta 1630 Hec. 369) διεργάθο ι· διαλύσειεν διερείξα ς· διασχίσας διερέσσοντα ς· διασείοντας. ### delta 1633 (Eur. Tro. 1258) [διασχίζοντας]. διαπερῶντας * διερέττοντ α· διὰ παντὸς κωπηλατοῦντα gAS * διερειδομέν α· στηριζομένη (Eur. ### delta 1635 Hec. 66) ASps [τοὺς ὀδόντας] S διερικνοῦντ ο· ἐκάμπτοντο· ἡ γὰρ ῥικνότης καμπυλότης ἐστίν, διὸ καὶ τὸ γῆρας ῥικνὸν λέγεται. ### delta 1636 οἱ δέ· ἐκίνουν τὰς ὀσφῦς ἀσχημόνως ὀρχούμενοι * διερρίπισ ε· διεσκέδασεν· ὡς ἐκ τῆς ῥιπῆ ς, ἥτις τὸν ἄνεμον δηλοῖ AS * † διέρκε ο· ὅρα AS * διερμηνεύω ν· σαφηνίζων AS * διερευν ᾷ· ἀναζητεῖ διερό ν· * ὑγρόν. ### delta 1641 r. gAS χλωρόν. ζωόν. ἔναιμον· ὑγρὸς γὰρ ὁ ζῶν, ὁ δὲ νεκρὸς ἀλίβας διερό ς· λαμπρός. ### delta 1642 ζῶν. περιφανής (ζ 201) διερού ς· διύγρους * διέρπε ι· διέρχεται ASn διέρχεσθο ν· διέρχεσθε. ### delta 1645 δυϊκῶς * διέρχετα ι· ἀναγινώσκει AS διερχόμενο ς· περιερχόμενος, περιάγων (Ζ 392) * διεῤῥωγότ α· διεσχισμένα (1 Regn. ### delta 1648 4,12 ..) (r). AS διερῷ ποδ ί· ὑγρῷ ἔτι ἀπὸ τῆς βάσεως ποδί. ### delta 1649 οἱ δὲ ζώντως, ἐνεργῶς (ι 43) διερυμβονήσατ ε· διεφορήσατε διεσαρδάνισ ε· διέσυρε. ### delta 1651 κατεγέλασεν. οἱ δὲ διέχανε * διεσάφησα ς· ἑρμήνευσας (vg) AS διέσεισ ε· διήγειρε. ### delta 1653 διεσάλευσε (Plat. Tim. 85 e?) δίεσθα ι· διώκειν (Μ 276) Sn τρέχειν. ### delta 1654 πορεύεσθαι. τρέπεσθαι [ζητεῖν, ἐρευνᾶν] διεσίλλην ε· διεχλεύασε * δίεσι ν· διαχωρισμόν (g) nΣ δίεσι ς· παρὰ τοῖς μουσικοῖς καλεῖται μέρος τι τόνου S διεσκεδάνν υ· διεσκόρπιζε r * διεσκέδασα ν· ἀπέῤῥιψαν (Ps. ### delta 1659 118,126) Sn * διεσκευασμένη ς· διατετυπωμένης gAS * διεσκευασμένο ι· ἡτοιμασμένοι AS ἔνοπλοι. ### delta 1661 ξιφήρεις εἰς πόλεμον (Ios. 4,12) vgAS * διεσκευασμένο ν· διατετυπωμένον Σ * διεσμιλευμένω ν· λεπτολογηθέντων AS * διεσμιλευμένω ς· ἠκριβωμένως (r) vgAS διεσοῦτ ο· διήρχετο * διεσπάρησα ν· διεσκορπίσθησαν (Gen. ### delta 1666 9,19 ..) AS * διεσπάσθησα ν· διεσχίσθησαν (Ierem. ### delta 1667 4,20) AS διεσσεύετ ο· διήρχετο διεσπλεκωμέν ῃ· διεφθαρμένῃ (Ar. ### delta 1669 Plut. 1082) διεσποδημέν η· διακεκρουμένη διεσποδήσατ ο· διέσεισε, διετίναξε * διεσταλμέν α· κατεσκευασμένα (Ierem. ### delta 1672 22,14) AS * διεστείλατ ο· διεσαφήσατο (Marc. ### delta 1673 9,9 ..) nw * διέστ η· διεχωρίσθη (Exod. ### delta 1674 15,8) vgAS * διεστήκασι ν· διεχωρίσθησαν. ### delta 1675 AS ἐμάκρυναν πόῤῥω διέστηκ ε· διακεχώρισται * διεστήσατ ο· διεχώρισεν gASn διέσσυτ ο· διεπορεύετο (Β 450 . ### delta 1678 .) * διεστῶτ α· κεχωρισμένα r. ### delta 1679 (A), πόῤῥω ὄντα διεστοιχίζετ ο· διετίθετο ἐν στοίχῳ καὶ τάξει, διῄρει ἀπὸ τῶν εἰς τοὺς σηκοὺς εἰσαγόντων τὰ ποίμνια, καὶ διακρινόντων ἐκ τῆς νομῆς ἑκάστῳ τὰ ἴδια (Aesch. ### delta 1680 Prom. 229) διεστομαχίζετ ο· ἐλοιδόρησε, κακῶς εἶπεν διεσφηκωμένο ν· διαδεδεμένον τῷ κέντρῳ, ἀπὸ τοῦ σφηκώματος, ἢ κατὰ τὸ μέσον ὄντα σφῆκα. ### delta 1682 τὸ γὰρ κέντρον ἐκεῖ ἔχουσι (Ar. Vesp. 1072) * διέσχ ε· διῆλθε (Υ 416) g διέσχ ε· διέσχισε. ### delta 1684 διέλειπε διεξῆλθε (Λ 253) Sn διεσχοινισμένο ι· διεσκορπισμένοι (r) * δίετα ι· διώκει AS διετάθ η· διέτριβε, διῆγεν διεταξάσθη ν· διετάξαντο. ### delta 1688 δυϊκῶς διεταρίστρια ι· γυναῖκες αἱ τετραμμέναι πρὸς τὰς ἑταίρας ἐπὶ συνουσίᾳ, ὡς οἱ ἄνδρες. ### delta 1689 οἷον τριβάδες (Plat. conv. 191 e) διετεινάτη ν· διέτειναν. ### delta 1690 δυϊκῶς * διετέλεσ α· διέμεινα AS διετεκτήνατ ο· ἐμηχανήσατο διετεμόμη ν· διέκοψα. ### delta 1693 διεῖλον * διέτμαγε ν· ἐχωρίσθησαν. ### delta 1694 δυϊκῶς (Α 531 ..) AS καὶ τὸ διέτμαγον (v. l.) s διετήσιο ς· δι’ ὅλου τοῦ ἔτους (Ar. ### delta 1695 fr. 766. Thuc. 2,38,1) διέτρεσα ν· διέφυγον. ### delta 1696 ηὐλαβήθησαν (Λ 481) διέτριψε ν· κατέσχεν διευθύνετα ι· κυβερνᾶται εὐθέως, καλῶς * διευκρινε ῖ· σαφηνίζει . ### delta 1699 ... λευκότερον ἢ τρανώτερον ... διετράνωσεν AS * διευκρινησάμενο ι· διακρίναντες gASP * διευκρινήσα ς· σαφηνίσας AS * διευλαβοῦντ ο· ἐφοβοῦντο (Iob 6,16) AS * δ ι ’ εὐφρόνη ς· διὰ τῆς νυκτός vgAS [ διέφερ ε· διῆγεν] * διεφέροντ ο· διεμάχοντο ASps διέφερ ε· διῆγεν. ### delta 1706 Εὐριπίδης Αὔγῃ (fr. 280) διέφθορ ε· διέφθαρκεν (Eur. ### delta 1707 Hipp. 1014) ASn * διεφόρησα ν· διεσκόρπισαν (Thuc. ### delta 1708 6,100,3) AS * διεφύγγανο ν· διέφυγον (Aeschin. ### delta 1709 3,10. Thuc. 7,44,8) AS διεφύλαξα ς· διετήρησας. ### delta 1710 ἐσκέπασας διέφυλλ ε· διέτιλλε. ### delta 1711 διέτεμεν διέχει ν· διεστάναι. ### delta 1712 διεληλυθέναι διέχευα ν· διέκοψαν. ### delta 1713 διεῖλον, διεμέρισαν (Η 316) * διεχεῖτ ο· διεχέετο vgAS διέχε ι· παρατείνει. ### delta 1715 διέλκει * διεχή ς· S διμερής διεχώλευο ν· διώδευον διεψάθαλλ ε· διέφθειρε (Com. ### delta 1718 ad. fr. 982?) * διέψευστα ι· [διεφθάρη] διεσφάλη (Dem. ### delta 1719 1,21?) vgAS a) διεψήσατ ο· διεκάθαρε. ### delta 1720 b) διεψώμισ ε· ... δίζ α· αἴξ. ### delta 1721 †Λάκωνες δίζει ν· φροντίζειν. ### delta 1722 ἐρευνᾶν, ⸤ ζητεῖν (r) ( * ) δίζετ ο· ἐπεζήτει (Greg. ### delta 1723 Naz. c. 1,1,8,59 [37,451]) * διζημέν η· ζητοῦσα (Δ 88) (AS) διζησόμεθ α· ζητήσομεν (π 239) διηγανέ ς· λαμπρόν r * διήγημ α· ἱστορία (Ezech. ### delta 1727 17,2) AS διηγκυλίσθα ι· τὸ ἐνεῖραι τοὺς δακτύλους τῇ ἀγκύλῃ τοῦ ἀκοντίου· τίθεται δὲ καὶ ἐπὶ τοῦ ἕτοιμον εἶναι (Xen. ### delta 1728 Anab. 4,3,28) * διηγορευμένοι ς· παραγγελθεῖσι (3. ### delta 1729 Esdr. 5,49?) AS * διήθε ι· διύλιζεν (AS) * διηθεῖτ ο· διυλίζετο (vgAS) * διηθήσεω ς· σειρώσεως. ### delta 1732 ἐκτήξεως AS * διηθ ῶ· ἐκθλίβω AS * διήκε ι· διέρχεται (Soph. ### delta 1734 O. C. 306) r. gAS * διήκει ν· φθάνειν AS * διηκνεῖτα ι· ‘διήκει 〈καὶ〉 χωρεῖ διὰ πάντων διὰ καθαρότητοσ‘ (Sap. ### delta 1736 7,24) AS [ διηκνούμενο ς· διαδυόμενος. ### delta 1737 εἰσερχόμενος] * διῆκο ν· διῆλθον gAS * διήκουσ α· διερχομένη, διελθοῦσα P(gAS) * διήλασε ν· διῆλθε, διεπέρασεν (Κ 564 . ### delta 1740 .) vgAS διηλάσ ω· διηγήσω. ### delta 1741 διῆλθες διηλασίη ν· δίοδον a) διηλείφθ η· διεφθάρη b) διῆλθο ν· διέβησαν, διεπέρασαν * [ διηλίτη ς· κακοῦργος. ### delta 1744 ἀπατεών] διηλκύσασθο ν· διετρίψασθε. ### delta 1745 δυϊκῶς * διήλυσι ς· δίοδος S χωρισμός AS ἐκδρομή S * διημερεύοντε ς· πᾶσαν ποιοῦντες τὴν ἡμέραν (Xen. ### delta 1747 Cyrup. 7,5,86) (vg)AS διήνεγκα ς· διήνυσας. ### delta 1748 διέστρεψας διηνεκέ ς· δι’ ὅλου (Callim. ### delta 1749 fr. 1,3?) †σκληρόν διηνεκέσι ν· ἐκτεταμένοις. ### delta 1750 μεγάλοις (Μ 297) * διηνεκῶ ς· ἀεί, s διαπαντός r. ### delta 1751 AS s πάντοτε. διόλου. διὰ βίου AS * διηνέχθ η· ἐμαχήσατο (2. ### delta 1752 Macc. 3,4) r. vgASn διήντετ ο· διάζετο ἱστόν * διήνυσα ν· διῆλθον (2. ### delta 1754 Macc. 12,17) AS * διῆρε ς· ὑπερῷον ASn ἢ κλῖμαξ (Eur. ### delta 1755 Phoen. 90) S διήρεσα ν· διενήξαντο διήρεσα χερσ ί· ταῖς χερσὶν ὡς κώπαις ἐχρησάμην. ### delta 1757 διενηξάμην (μ 444) διήρ η· διπλᾶ τὰ ἐπαμπεχόμενα ζωστά ἐστιν, οἷον τὰ δι’ ὅλου τοῦ σώματος ἡρμοσμένα, ἀναλόγως τῷ ποδήρει διήρης ναῦ ς· ἣν καὶ δίκροτον καλοῦσιν * διηρθρωμένο ν· συντεταγμένον gAS διήρικο ν· διῃροῦντο. ### delta 1761 ἐρήγνυντο * διήρκεσε ν· ἀντέσχεν (d) * διήρτησα ι· δέδεσαι (d) † διήρχθη ν· ἐκωλύθην διῆσα ν· διέρεισαν * δίητα ι· διώξει (Η 197) AS ἢ πορεύεται διητανέ ς· λιτόν. ### delta 1767 διατεταμένον † διητί α· ἡμιμέδιμνον διηυλήθ η· διεφθάρη διηύλητα ι· ἠχρείωται· λέγεται δὲ καὶ ἐξηύλητα ι, ἀπὸ τῶν γλωσσίδων τῶν ἐν τοῖς αὐλοῖς διήφυσε ν· ἐξήντλησε (τ 450) † διηχήτα ς· ἄρτου εἶδος διθυμί α· διχοστασία * διθύροι ς· διπτύχοις gAS δίθυρον γραμματείδιο ν· δίπτυχον (Men. ### delta 1775 fr. 327) * διΐετα ι· διέρχεται vgAS * διΐει ς· διέπεμψας gΣa * διϊέντ α· διαπέμποντα gn διϊθυνόμενο ι· διοικούμενοι, κυβερνώμενοι * διϊθυντή ς· διοικητής. ### delta 1780 r. AS ἰθυντής AS † διϊκαδί α· ἐπὶ ὁμοίων καὶ ἀπαραλλάκτων ἐτίθετο τοῦτο * διϊκνούμενο ς· διερχόμενος (Hebr. ### delta 1782 4,12) v gASP * διϊπετέο ς· ὑπὸ τοῦ Διὸς πληρουμένου (δ 477) AS διϊπετέο ς· ἐπὶ μὲν τῶν ἄλλων ποταμῶν· ἀπὸ τοῦ Διὸς πληρουμένων, χειμάῤῥων (π 174) ἐπὶ δὲ τοῦ Νείλου· διαυγοῦς, διαφανοῦς, ἢ διαπεπετασμένου (δ 477. ### delta 1784 P 263) Διϊπολίει α· ἑορτὴ Ἀθήνησιν, ἀπὸ τοῦ Πολιεῖ Διῒ θύειν Ἀθηναίους εἰς μνήμην τοῦ πελάνου καὶ τοῦ βοός (Ar. ### delta 1785 Pac. 420?) * διΐσταντα ι· διαχωρίζονται AS * διϊστά ς· χωρίζων gAS * διΐστατα ι· διαχωρίζεται r. ### delta 1788 vgS Διῒ Συκασί ῳ· παραπεποίηται παρὰ τὸ συκοφαντεῖν (Com. ### delta 1789 ad. fr. 77) Διῒ φίλ ε· Διῒ προσφιλέστατε (Α 74) δικαζέμε ν· δικαιοῦν. ### delta 1791 δικάζειν (Α 542) * δίκαι α· ἔννομα AS * δικαιαρχί α· ἀρχὴ δικαία AS δίκαιο ν· εὔλογον (Hippocr. ### delta 1794 nat. hom. 1) ἴσον, ὅμοιον (art. 10) παρὰ Ἱπποκράτει * δικαιοπραγεῖ ν· δίκαια πράττειν (AS) δικαιότατος Κενταύρω ν· ἀντὶ τοῦ ὁ 〈μόνοσ〉 ἐν τοῖς Κενταύροις δίκαιος (Λ 831) δικαιωτήριο ν· r κριτήριον * δικασπόλο ς· r δικαστής. ### delta 1798 gAS βασιλεύς (λ 186) δικαιοῦ ν· μαστιγοῦν. ### delta 1799 νουθετεῖν. [ δικαοζει ν· δικάζειν] δικαιούμενο ν· κολαζόμενον (Plat. ### delta 1800 leg. 11,934 b) δικαιοσύν η· ἡ χοῖνιξ μυστικῶς δικαιότητ α· δικαιοσύνην δικαιῶσα ι· κολάσαι δικαιωτήρι α· κολαστήρια (Plat. ### delta 1804 Phaedr. 249 a) δίκαν α· ποικίλα ἱμάτια δικανού ς· τοὺς περὶ τὰς δίκας διατρίβοντας δικανόωντα ι· ἐνδείκνυνται, λέγουσιν * δικασπόλου ς· δικαστάς (Σ) ἢ περὶ τὸ δίκαιον πολουμένους δικάσιμοι μῆνες οὕτως ἐλέγοντο, ἐν οἷς ἐδίκαζον (Plat. ### delta 1809 leg. 12,958 b?) δίκα ρ· τοὺς κριτάς. ### delta 1810 Ἠλεῖοι δικαμπία ς· οἶνος ὁ δύο τροπὰς ὑπομείνας δικαστήρι α· Ἀθήνησιν Ἄρειος πάγος κρίνει τὰ φονικά, εἶτα ἡ βουλὴ τῶν φʹ· ἐπὶ Παλλαδίῳ [βʹ] δὲ τῶν ἀκουσίων ἐδικάζοντο, εἶτ’ ἐπὶ Δελφινίῳ ἐδικάζετο τοῖς ὁμολογοῦσιν ἀνῃρηκέναι μέν, λέγουσι δὲ ἐννόμως· καὶ τὸ ἐν Πρυτανείῳ . ### delta 1812 .. δικαστικό ν· Ἀριστοφάνης ἐν Ὥραις (fr. ### delta 1813 574) τριώβολόν φησιν εἶναι· οὐ μέντοι ἕστηκεν, ἀλλ’ ἄλλοτε ἄλλως ἐδίδετο * [ δικάτω ρ· ὁ διπλασίαν τὴν ἀρχὴν ἔχων vg] * δικεῖ ν· βάλλειν, ῥίπτειν. ### delta 1815 AS ὅθεν καὶ δίκτυον καὶ δίσκον a) δίκελλο ν· . ### delta 1816 .. b) δικραδέ ς· τὸ ἐξ ἑνὸς 〈πυθμένοσ〉 δύο κλάδους ἔχον δικέντρω ν· βόλος τις ἀστραγάλων οὕτως ἐκαλεῖτο δίκ η· ὁ τρόπος ‘ μνηστήρων ‘ (ς 274) * 〈 δίκῃ 〉· δικαίως (Ψ 542) ἢ προνοίᾳ ASPn * δίκηλο ν· ἐκτύπωμα, ὁμοίωμα, εἴδωλον. ### delta 1820 ἀνδριάς. ζῴδιον vgAS [παρὰ Λάκωσιν] δίκηλο ν· φάσμα. ### delta 1821 ὄψις. εἴδωλον. μίμημα. ὅθεν καὶ ὁ μιμολόγος παρὰ Λάκωσι δικηλίκτας * δίκη ν· καθάπερ, ὥσπερ, ὁμοίως AS δίκην τροχοῦ S * δίκηλο ν· ἄγαλμα, ἀνδριάντος Sn 〈εἰκών〉 n δίκη πρόδικο ς· ἡ πρὸ τοῦ ἀχθῆναι εἰς δίκην ὁμολογουμένη δίκῃ τρέπε ι· φυγαδεύει * δίκη ς· τρόπου n [ὁμοίωσις] ἢ κρίσις g δικλίδε ς· αἱ θύραι * δικλίδε ς· δίθυροι (β 345) AS(n) * δίκορσο ς· δικέφαλος (vgASnp) δικράνου ς· τὰς τριόδους· δεῖ δὲ νοεῖν δικράνους τὰς ἀπὸ μιᾶς ἀρχῆς ἐπὶ δύο ἐκνευούσας, οἷον δύο τέλη ἐχούσας δίκρα ὄψι ς· ἡ διπλῆ. ### delta 1831 Αἰσχύλος Τροφοῖς (fr. 52) * δίκρατον νόμισμα [ ἢ δίκρανο ν]· AS . ### delta 1832 .. δικρόα ξύλ α· ὁμοίως. ### delta 1833 δισχιδῆ Δικταίῃσ ι· Κρητικαῖς (Callim. ### delta 1834 ep. 22,3?) δικταμνοειδέ ς· γλήχων τινές, οὐκ 〈εὖ〉· ἔστι γὰρ βοτάνη δίκταμνος * δικτάτω ρ· ὁ διπλασίαν τὴν ἀρχὴν ἔχων r. ### delta 1836 gAS δίκτυο ν· τοῦ κοσκίνου τὸ μέσον, ἐν ᾧ τὰ λεπτὰ τρήματα. ### delta 1837 καὶ τὸ ἁλιευτικὸν λίνον, * ἢ σαγήνη AS * δικτυωτ ή· καγκελλωτή (Iud. ### delta 1838 5,28) vgAS δίκτυ ς· ὁ ἰκτῖνος, ὑπὸ Λακώνων * δικτυωτὸν ὑπερῷο ν· τὸ πολλὰς θυρίδας ἔχον (4. ### delta 1840 Regn. 1,2) AS δικώ ν· βάλλων (r) (Eur. ### delta 1841 Or. 991) δίλα ξ· ἡ ἀρία, τὸ φυτόν. ### delta 1842 Λάκωνες [ δίλην ὀψεῖα ν· ἀπὸ μεσημβρίας μέχρι δύσεως] * διλητήριο ν· βλαβερόν (P) * διλίτη ς· κακοῦργος. ### delta 1845 ἀπατεών. δόλιος gASp †[ διλιχοδείρω ν· μακροτραχήλων (Β 466)] δίλογχο ν· τὴν Βενδῖν. ### delta 1847 οὕτω Κρατῖνος ἐν Θράιτταις (fr. 80) ἐκάλεσεν, ἤτοι ὅτι δύο τιμὰς ἐκληρώσατο, οὐρανίαν τε καὶ χθονίαν λόγχας γὰρ ἐκάλουν τοὺς κλήρους) ἢ ὅτι δύο λόγχας φέρει, κυνηγετικὴ οὖσα. οἱ δὲ ὅτι δύο φῶτα ἔχει, τὸ ἴδιον καὶ τοῦ ἡλίου. τὴν γὰρ σελήνην Βενδῖν καὶ Ἄρτεμιν νομίζουσιν διμάχα ι· οἱ λεγόμενοι ἅμιππο ι, οἵτινες ὁτὲ μὲν πεζῇ, ὁτὲ 〈δὲ〉 ἐφ’ ἵππων μάχονται * δίν η· συστροφὴ ὑδάτων r. ### delta 1849 (g) * διμέδιμνο ν· μέτρον χωροῦν δύο μοδίους (n) * διμοιρίτη ς· διμοιραῖος AS δίνεο ν· ἔστρεφον. ### delta 1852 ἀνεστρέφοντο (ι 384) * δινεύοιτ ο· ἀναστρέφοιτο (gS) * δινήεντο ς· [τὸ] συστροφὰς τῶν ῥευμάτων ἔχοντος (Β 877) gS * δινωτή ν· στρογγύλην, καὶ περιφερῆ (Ν 407) S * δινήσα ς· στρέψας g κινήσας (Ψ 840) δινωτοῖσι λέχεσσ ι· στρογγύλοις A ἀπὸ τῆς τῶν κλινοπόδων περιφερείας (Γ 391) Δινδυμην ή· μήτηρ θεῶν, ἀπὸ Δινδύμων ὀρῶν τῆς Φρυγίας διξό ς· δισσός (Hdt. ### delta 1859 3,32,1) * δι ό· διὰ τοῦτο r. ### delta 1860 g * διογενέ ς· εὐγενέστατε (Β 173) gAS * διογενή ς· ἀγαθός. ### delta 1862 ⸤ εὐγενέστατος (Α 488) r. S(n) Διογενίδα ι· γένος Ἀθήνησιν ἰθαγενῶν * διόδευσο ν· πέρασον AS δ ι ’ οἶκτο ν· δι’ ἔλεον. ### delta 1865 οἰκτιρμόν δυοῖν θάτερο ν· ἓν ἐκ τῶν δύο (e. ### delta 1866 g. Dem. 23,195) * διοιγνύντε ς· ἀνοίγοντες AS διοίκησι ς· ἡ ἀνάλωσις τῶν χρημάτων * διοίξα ς· ἀνοίξας AS * διοίσε ι· παραλλάξει. ### delta 1870 ἢ κάλλιον ἔσται, ἢ συμφέρον. vgAS ἢ διαφέρει gA διοίσετα ι· διακριθήσεται. ### delta 1871 ἢ διάξει, καὶ βιώσεται (Soph. Ai. 511). ἢ διαλελέξεται * διοίσουσι ν· διαφέρουσιν r. ### delta 1872 Pn * διοκωχ ή· διάστασις χρόνου τινός (Thuc. ### delta 1873 3,87,1) (Σ) δ ι ’ ὀλίγο υ· ἀντὶ 〈τοῦ〉 μετ’ ὀλίγον Δίολκο ς· ὁ ἀπὸ Λεχαίου ἕως Κεγχρεῶν τόπος διολλύε ι· ἀφανίζει, φθείρει, * διαπολλύει gAS διολουφεῖ ν· διατίλλειν. ### delta 1877 ἢ διασιλλαίνειν. οἱ δὲ κακοσχόλως * [ διολύγιο ν· ἐξηχοῦν ἐπὶ πολύ S(n)] διομανεῖ ς· ὑπὸ Διὸς μαινόμεναι· ἢ τῷ Διῒ βουλόμεναι μάχεσθαι διὰ μανίαν Διομεῖ ς· δῆμος Ἀθήνησιν, ἀπὸ τοῦ Διόμου τοῦ Κολύττου παιδός Διομήδειος ἀνάγκ η· παροιμία. ### delta 1881 Κλέαρχος μέν φησι, Διομήδους θυγατέρας γενέσθαι πάνυ μοχθηράς, αἷς ἀναγκάζειν πλησιάζειν τινάς, καὶ εὐθὺς αὐτοὺς φονεύειν· ὁ δὲ τὴν μικρὰν Ἰλιάδα φησὶ (fr. 9 Allen) ἐπὶ τῆς τοῦ Παλλαδίου κλοπῆς γενέσθαι διόμνυσθα ι· τὸ ἀπόμνυσθαι (Dem. ### delta 1882 18,286) διο ν· * ἐδιώχθην (Χ 251) n μέγα ἢ πολύ. ### delta 1883 θεῖον ἢ τὸν ἐκ Διὸς γενόμενον, ἀγαθόν διονῦ ς· ὁ γυναικίας καὶ παράθηλυς (Phryn. ### delta 1884 com. fr. 10?) δίοντα ι· διώκονται δίοντ ο· ἀνεπορεύοντο Διονύσι α· ἑορτὴ Ἀθήνησιν Διονύσῳ ἤγετο, τὰ μὲν κατ’ ἀγροὺς μηνὸς Ποσειδεῶνος· τὰ δὲ Λήναια μηνὸς Ληναιῶνος· τὰ δὲ ἐν ἄστει Ἐλαφηβολιῶνος q Διονυσιάδε ς· ἐν Σπάρτῃ παρθένοι, αἱ ἐν τοῖς Διονυσίοις δρόμον ἀγωνιζόμεναι Διονύσου γάμο ς· τῆς τοῦ βασιλέως γυναικὸς καὶ θεοῦ γίνεται γάμος Διονυσοκουροπυρώνω ν· Κρατῖνος ἐν Σεριφίοις (fr. ### delta 1890 208)· †αἰσχρῶν Ἀνδροκλέων Διονυσοκουρώνων. Ἔνιοί φασιν, ἐν τῷ αὐτῷ πέντε κωμῳδεῖσθαι, Αἶσχρον, Ἀνδροκλέα, Διονύσιον, Κῦρον, †Πυρῶν, ἁμαρτάνοντες· οὐδεὶς γὰρ Ἀθηναίων ἀναγράφεται Κῦρο ς. Δεῖ οὖν γράφειν Διονυσιοκουροπυρώνω ν· τὸν γὰρ Διονύσιον κουρέα ὄντα κωμῳδεῖ· κουρεὺς δὲ ἦν πρὸς πάππου, ὡς δηλοῖ ὁ τὰς Ἀταλάντας συνθείς (Stratt. fr. 6 = Epicharm. fr. 15) Διονυσιοφόρο ι· ἀρχή τις ἐν Συρακούσαις δ ι ’ ὀξειᾶ ν· παρὰ τοῖς Πυθαγορικοῖς (e. ### delta 1892 g. Philol. fr. 6) λέγεται. ἔστι δὲ ἐπὶ τῶν συστημάτων διόπα ι· εἶδος ἐνωτίων· τινὲς δὲ ὑποδημάτων (Ar. ### delta 1893 fr. 320,10) * διοπετέ ς· ἐξ οὐρανοῦ ἐρχόμενον (Act. ### delta 1894 ap. 19,35) (r). vgASnp * διοπετή ς· ὑπὸ τοῦ Διὸς πληρούμενος A διοπεύει ν· ἐπιμελεῖσθαι νεώς (Dem. ### delta 1896 35,20) † διοπλῆκτ α· ἰσχυροπλήκτην δίοπο ι· ἐπιμεληταί (r) (Aesch. ### delta 1898 Pers. 44 fr. 232 ..) δίοπο ς· * ἐπίσκοπος vAS ἄρχων. ### delta 1899 ναύαρχος. ἐπιστάτης. διόπτης διοπομπεῖσθα ι· καθαίρειν. ### delta 1900 ἰδίως δὲ τὸ καθαίροντας 〈πρὸσ〉 τὸν προστρόπαιον Δία 〈ἀποπέμπειν〉 διοπτεύει ν· κατασκοπεῖν (r) (Critias fr. ### delta 1901 53 D.?) * διοπτεύσω ν· κατασκεψόμενος (Κ 451) gnΣ * διοπτῆρ α· κατάσκοπον (Κ 562) (r). ### delta 1903 nsΣ διοπτή ρ· ὁ κατόπτης τὸ μηχανικὸν ὄργανον διόπτρ α· γεωμετρικὸν ὄργανον. ### delta 1905 καὶ σημεῖον ἐν θυτικῇ v διοργανώσεω ς· κατασκευῆς διορίσα ι, ὃ καὶ ἐξορίσαι λέγουσι· τὸ φυγαδεῦσαι (Plat. ### delta 1907 leg. 9,873 e ..) * διορία ν· προθεσμίαν· ἐὰν δὲ διὰ τοῦ 〈ω〉 μεγάλου, καιρὸν σημαίνει gAS * διορίζε ι· διακρίνει AS * διορίζετ ο· διεβεβαιοῦτο vgAS διισχυρίζετο (Dem. ### delta 1910 18,111) AS * διορισμό ν· χωρισμόν. ### delta 1911 μερισμόν (Plat. Tim. 38 c) AS * διοριστέο ν· διαχωριστέον vgAS δίορο ν· διαστάτην διόροφ α· δίστεγα (Gen. ### delta 1914 6,16) vgAS διορύττε ι· σκάπτει δῖο ς· ὡς ἀπὸ Διὸς τὸ γένος ἕλκων· ‚δῖος Ἀχιλλεύσ‛ (Α 7) καταχρηστικῶς δὲ ὁ ἀγαθός * Διὸς ἀμφί ς· ἑκατέρωθεν τοῦ Διός (Θ 444) AS * Διοσημεί α· τεράστιον σημεῖον Ah Διὸς ἄνθο ς· τοῦτο οὐ λάχανον, ἀλλὰ φυτὸν ἀκανθῶδές φασιν εἶναι οἱ περὶ Θεόφραστον (h. ### delta 1919 pl. 6,1,1) Διὸς ἄγγελοι ἠδὲ καὶ ἀνδρῶ ν· ἄγγελοι, ὧν τὸ γένος [ἄγγελοι] καὶ 〈Διῒ〉 ἴδιον καὶ ἀνδράσι (Α 334) Διὸς αὐγά ς· τὰς ἡμέρας, τὸ φῶς, τὸν αἰθέρα (Ν 837) Διὸς βάλανο ι· Ἕρμιππος Φορμοφόροις (fr. ### delta 1922 63,20) ‚τὰς Διὸς βαλάνους καὶ ἀμύγδαλα σιγαλόεντα‛ τὰ καστάνεια· τινὲς δὲ Ποντικὰ λέγουσιν, 〈ἢ〉 Ἡρακλεωτικά Διὸς βοῦ ς· ὁ τῷ Διῒ ἄνετος βοῦς, ὁ ἱερός. ### delta 1923 ἔστιν δὲ ἑορτὴ Μιλησίων διοσδότου ς· ὑπὸ Διὸς δεδομένους Διὸς θᾶκοι καὶ πεσσοί ( Crati n . ### delta 1925 f r . 7) · τινὲς γράφουσι ψῆφο ι. Φασὶ δὲ ἐν τῇ τῶν Ἀθηναίων διαψηφίσει, ὅτε ἠμφισβήτει Ἀθηνᾶ καὶ Ποσειδῶν, τὴν Ἀθηνᾶν Διὸς δεηθῆναι ὑπὲρ αὑτῆς τὴν ψῆφον ἐνεγκεῖν καὶ ὑποσχέσθαι ἀντὶ τούτου τὸ τοῦ Πολιέως ἱερεῖον πρῶτον θύεσθαι ἐπὶ βωμοῦ διοσκεῖ ν· διαβλέπειν συνεχῶς τὴν ὅρασιν μεταβάλλοντα. ### delta 1926 τίθεται δὲ καὶ ἐπὶ τοῦ διαφορεῖσθαι τῷ σώματι καὶ τῇ ψυχῇ (Anacr. fr. 3). [καὶ τὸ διαπολέσαι, καὶ τὸ διαφθεῖραι] Διὸς ἐγκέφαλο ς· παροιμία, ἣν Κλέαρχός (fr. ### delta 1927 5 M.) φησιν εἰρῆσθαι, οἷον ἐπὶ τῶν ἄγαν θείων Διὸς Κόρινθο ς· παροιμία ἐπὶ τῶν τὰ αὐτὰ λεγόντων καὶ πραττόντων, ὡς ὁ Πίνδαρός φησιν (Nem. ### delta 1928a 7,155) 〈 Δέχεται καὶ βῶλον Ἀλήτη ς· ἐπὶ τῶν πάντα πρὸς τὸ κρεῖττον ἐκδεχομένων〉. ### delta 1928b Ἀλήτην γάρ φασι φεύγοντα κατελθεῖν βουλόμενον εἰς Κόρινθον καὶ βουκόλου τινὸς ἀπαντήσαντος αἰτεῖν τροφήν· τὸν δὲ εἰπεῖν, τροφὴν μὲν οὐκ ἔχειν, ἄραντα δὲ βῶλον δοῦναι αὐτῷ ὡς τοῦ Διὸς ὄντα· τὸν δὲ εἰπεῖν ‚ δέχεται καὶ βῶλον Ἀλήτης ‛ Διόσκουρο ι· οἱ Ἑλένης ἀδελφοί. ### delta 1929 —Ζῆθος καὶ Ἀμφίων, Λευκόπωλοι καλούμενοι (Eur. Phoen. 606 Antiop. p. XVIII C 55 N.) —καὶ ἀστέρες, οἱ τοῖς ναυτιλλομένοις φαινόμενοι. καὶ σημεῖον ἐν θυτικῇ Διὸς κώδιο ν· οὕτως ἔλεγον, οὗ τὸ ἱερεῖον 〈Διΐ〉 τέθυται, ἐφ’ οὗ οἱ καθαιρόμενοι ἑστήκεσαν τῷ ἀριστερῷ ποδί. ### delta 1930 τινὲς δὲ τὸ μέγα καὶ τέλειον. ὁ δὲ Πολέμων (p. 140 Pr.) τὸ ἐκ τοῦ Διῒ τεθυμένου ἱερείου Διὸς μάστιγ ι· τῷ κεραυνῷ (Μ 37) [ διοτή ρ· κατάσκοπος] διοτρεφεῖ ς· οἱ ἐν βασιλείᾳ τεθραμμένοι (γ 480) διοτρεφέω ν· ἐκ τοῦ Διὸς ἑλκόντων τὸ γένος (Α 176) διοχλε ῖ· ἐκταράττει διοχλίζε ι· ἀνακινεῖ [ δίο ψ· οἰκονόμος] δίοψι ν· κατασκοπήν. ### delta 1938 ἢ δι’ ὅλου ὄψιν γινομένην, καὶ διαύγειαν δίπαιδα ς· τοὺς διδύμους γεγεννημένους * δίπλακ α· διπλῆν, μεγάλην ps διπλοΐδα, ὥστε διπλῇ χρῆσθαι (Γ 126) * δίπλακα δημό ν· διπλοῦν λίπος (Ψ 253) A διπλασιάσα ι· διπλᾶ ποιῆσαι διπλασιασμό ς· ἡ ἐν τακτικοῖς οὕτως ἐνόπλιος κίνησις διπλασμό ς· ἡ διπλῆ εἰς †πόνον διπλῆ ν· διπλασίονα. ### delta 1945 καὶ μεγάλην (Κ 134) * διπλοΐδ α· διπλουμένην χλανίδα ἐν τῷ φορεῖσθαι (1. ### delta 1946 Regn. 2,19) vgA διπλοίζει ν· διπλασιάζειν (Aesch. ### delta 1947 Ag. 835) διπλ ῆ· ὀρχήσεως εἶδος, ἢ κρούματος διπλοῦς ἄνδρα ς· τὰ δισύλλαβα ἀνδρῶν ὀνόματα. ### delta 1949 οἱ δὲ παλινβόλους [ διπλόϊδ α· διπλοΐδα] δίπνοια τρώματ α· εἰς κενὰ τραύματα (Hippocr. ### delta 1951 ) διποδί α· 〈Λακωνικῆσ〉 ὀρχήσεως εἶδος (Cratin. ### delta 1952 fr. 162) οἱ δὲ διποδισμός Διπόλι α· ἑορτὴ Ἀθήνησιν. ### delta 1953 οἱ δὲ Διϊπόλια, ὡς προδεδήλωται (gl. 1785) [καὶ εἶδος Λακωνικῆς ὀρχήσεως] δίπολο ι· διπλαῖ. ### delta 1954 Αἰσχύλος Προπομποῖς (fr. 209) δίπτυο ν· Κύπριοι μέτρον. ### delta 1955 οἱ δὲ τὸ ἡμιμέδιμνον διπτύχιξο ν· δίπλωσον (Sophro?) * δίπτυχ α· δύο περιβολὰς ἔχοντα, [ἢ διπλοῦν] ὥστε τὸ μὲν ὑπεστρῶσθαι [τὸ ἐπίπλουν], τὸ δὲ ἐπιβεβλῆσθαι (Α 461) gΣ δίπυλο ν· προστῷον δίπυροι ἄρτο ι· οἱ ἐκ δευτέρου ὀπτώμενοι (Alcae. ### delta 1959 com. fr. 5, I 717) [ διράδα ι· αἱ τῶν ὀρέων ἐξοχαί] * † δίρηγε ς· στρουθοί S * Δίρκη ς· πηγῆς (Eur. ### delta 1962 Phoen. 102. Bacch. 5) r. A δίσαλ α· ἀκαθαρσία r δισαλέο ς· ῥυπαρός r δίσδημα ι· ζητῶ δεισίθεο ς· δεισιδαίμων δισκάζετα ι· διαφέρεται δίσκελλ α· σπυρίς * δισκεύε ι· δισκοβολεῖ A δισκεῦσα ι· δίσκον ῥῖψαι, ἤτοι λιθάσαι δίσκη ν· δικεῖν. ### delta 1971 ὑπερβάλλειν * δίσκοισ ι· τοῖς δίσκοις, λίθοις στρογγύλοις (Β 774 δ 626) (r). ### delta 1972 A δίσκουρ α· ὅσον ἄν 〈τισ〉 βάλοι δίσκῳ (Ψ 431) [ δισκούρι α· ὅσον ἄν τις βάλλει δισκεύων] * δισσ ά· διττά (Eur. ### delta 1974 Alc. 760) vgA δισσό ς· δύο τρόπους ἔχων, ⸤ διπλοῦς r διστάζε ι· διχονοεῖ, ἀπορεῖ, * ⸤ ἀμφιβάλλει (r) . ### delta 1976 vgAn διστάσιο ν· τὸ πρὸς διπλῆν ἱσταμένον τὴν τιμὴν χρυσίου ἢ ἀργυρίου, ὡς ἰσοστάσιον τὸ πρὸς τὴν ἴσην (Plat. ### delta 1977 Hipparch. 231 d) † διστόσ ῃ· τῇ ἡλικίᾳ. ### delta 1978 Ἀρχίλοχος δίστομο ς· οὕτως ἡ Ἐπίδαυρος ἐκαλεῖτο, ἐπεὶ ἀμφιστόμῳ λιμένι ἐκέχρητο . ### delta 1979 .. συγγραφή διττάμενο ν· ἀρνούμενον· Κρῆτες διτταχῶ ς· διχῶς δίτοιχο ς· ἀναίσθητος ( * ) διυλίζοντε ς· διηθμεύοντες, διηθοῦντες (Matth. ### delta 1983 23,24) * διφᾶ ν· ζητεῖν (A) ψηλαφᾶν n ἐρευνᾶν (Π 747) (A) δίψακο ς· εἶδος βοτάνης δίφα ν· τὸν ὄφιν. ### delta 1986 Κρῆτες * διφασί α· διλογία. ### delta 1987 ἐκ τοῦ μὴ συμφωνεῖν τὰ λεγόμενα A (vg) * δίφατο ν· διφάσιον, δισσῶς A λεγόμενον διφαδεύσε ι· ἐξελεῖται διφένσω ρ· βασανιστής. ### delta 1990 κριτής διφθέρ α· δέρμα, ⸤ βύρσα r δέλτος, γραμματεῖον διφθεραλοιφό ς· γραμματοδιδάσκαλος παρὰ Κυπρίοις δίφορο ς· Ἔφορος Κυμαῖος, ὅτι δὶς ἐτέλεσε τῷ διδασκάλῳ Ἰσοκράτει τοὺς τῆς παιδεύσεως μισθούς δίφουρ α· γέφυρα. ### delta 1994 Λάκωνες δίφραγε ς· τινῶν στρατιωτῶν [τῶν] παρὰ Πάρθοις ταγαί δίφρα ξ· κλιντήρ. ### delta 1996 θρόνος γυναικεῖος (Theocr. 14,41?) διφρεῦσα ι· διακαθίσαι * διφρεία ς· ἁρματηλασίας A δίφρι ς· ὁ ἑδραῖος, καὶ καθήμενος ἀεί, οἷον ἀργός * δίφρο ν· ἅρμα. ### delta 2000 καθιστήριον (vg)A (n) κράββατον. ὄχημα (Γ 262 ..) διφροφόρο ι· αἳ ταῖς κανηφόροις εἵποντο, δίφρους ἐπιφερόμεναι διφροφορουμένου ς· τοὺς φορείοις φερομένους (Hdt. ### delta 2002 3,146,3) * διφυ ᾶ· διφυῆ, δύο φύσεις ἔχοντα (vg) An δίφυιον νυκτό ς· τὰ δύο μέρη, τὸ δίμοιρον * διφώνου ς· διγλώσσους (ps) * διφῶσ α· ζητοῦσα. ### delta 2006 s ψηλαφῶσα (Hes. op. 374) r. (v)A * δίχ α· χωρίς. ### delta 2007 r. AP ἐκτός, ἄνευ (Eur. Bacch. 804 ..) A * δίχα λαλῆσα ι· ἀκατάλληλα λαλῆσαι A δίχαλον ζυγό ν· τὸ ἑκατέρωθεν κεκοιλασμένον. ### delta 2009 Χηλαὶ γὰρ καὶ τὰ κοιλώματα. ἔνθεν καὶ 〈χηλὸσ〉 ἡ κιβωτὸς παρὰ τῷ ποιητῇ (Π 221 ..) * διχανδό ν· κεχωρισμένον r. ### delta 2010 A δίχα νυκτό ς· τὸ μεσονύκτιον (Arat. ### delta 2011 583) * διχ ῇ· διχῶς r. ### delta 2012 AP δισσῶς (Dem. 1,17 ..) A * διχηλοῦ ν· δύο ὁπλὰς ἔχον (Levit. ### delta 2013 11,3) vgA διχθαδία ς· δισσάς, διπλᾶς (Ι 411) * διχόθε ν· ἐκ δύο μερῶν (Thuc. ### delta 2015 2,44,2 ..) vgAn διχόμυθο ς· διάβολος r δίχολο ι· διάφοροι. ### delta 2017 Ἀχαιὸς Καταπείραι· (fr. 39) ‘ δίχολοι γνῶμαι ‘ παρὰ τὸ δίχα· ἢ δίτροποι, κατὰ μετάληψιν. Χόλος γὰρ ἡ ὀργὴ καὶ 〈ὀργὴ ὁ〉 τρόπος. Βακχυλίδης (fr. 34 Sn.)· ὀργαὶ μὲν ἀνθρώπων διακεκριμέναι μυρίαι * διχομηνί α· τὸ ἥμισυ τοῦ μηνὸς nps 〈ἢ〉 τῆς σελήνης np ὅτε πληροσέληνός ἐστι (Sir. ### delta 2018 39,12) n b) διχομηνί α, ὅτε πεντεκαιδεκαταία vgA 〈τοῦ μηνὸς ἢ τῆς σελήνησ〉 vgn † διχόνδι ς· †ἀπύγων * διχόνοι α· ἑτερογνωμοσύνη An διχοστασία (Pl. ### delta 2020 Alc. I 126 c?) r. vgP διχονοεῖ ν· διστάζειν (r) (n) διχοριάζει ν· ἐν δύο χοροῖς ᾄδειν * διχοστατε ῖ· μάχεται r. ### delta 2023 A πολεμεῖ A διχοτομί α· ἀναίρεσις r * διχοτομήματ α· τμήματα (Exod. ### delta 2025 29,17. Ezech. 24,4) vgA διψακερό ν· ταλαίπωρον δίψα ι· βλάψαι r διψάρ α· δέλτος. ### delta 2028 οἱ δὲ διφθέρα διψά ς· ἔχις. ### delta 2029 ὕδρα. καὶ σημεῖον ἐν θυτικῇ ἐπὶ τοῦ ἥπατος διψία κόνι ς· ξηρά (Soph. ### delta 2030 Ant. 246. 429) δίψιο ν· βλαπτικόν 〉δίψιον Ἄργο ς· Ἡσίοδος (fr. ### delta 2032 24 Rz) μὲν τὸ ἄνυδρον, Ἀρίσταρχος δὲ τὸ πολυπόθητον ( διψᾶν γὰρ τὸ ἐπιποθεῖν) ἢ ὑπὸ Διὸς βεβλαμμένον (Soph. fr. 274). ἶψαι γὰρ τὸ βλάψαι (Δ 171) * διψῆ ν· διψᾶν vgA 〈Ἀττικῶσ〉 vg διψυχί α· ἀπορία δί ῳ· τῷ ἐντίμῳ. ### delta 2035 τῷ ἀγαθῷ. τῷ εὐγενεστάτῳ (Β 57 ..) δίωγμ α· θυσία τις Ἀθήνησιν ἐν ἀποῤῥήτῳ τελουμένη ὑπὸ τῶν γυναικῶν ἐν τοῖς Θεσμοφορίοις. ### delta 2036 τὸ αὐτὸ καὶ ἀποδίωγμα ὕστερον ἐκλήθη * διῴδε ι· ἐφλέγμαινεν (Phil. ### delta 2037 leg. Gai. 254?) Ahp διωθεῖτα ι· ἀνατρέπεται. ### delta 2038 ἀνατρέπει * διωθεῖτ ο· ἀπεκρούετο [ἀνεκρούετο ἀπερίπτετο] ἀπέρριπτε APn διωκάθει ν· διώκειν (Plat. ### delta 2040 Euthyphr. 15 d) * δίωκ ε· ζήλου. ### delta 2041 ἐπιτήδευε (1. Tim. 6,11 ..) vgAn διώκει ν· καταλαμβάνειν φεύγοντα. ### delta 2042 ἢ κατατρέχειν ἐν κλίμακι. καὶ φεύγειν μεθ’ ὁρμῆς διώκετο ν· ἐδίωκον. ### delta 2043 δυϊκῶς. * ἢ διώκουσι (Κ 364) n * διῳκισμένο ι· κεχωρισμένοι (Dem. ### delta 2044 19,81) (r). vgAP * διωκόμενο ν· κατηγορούμενον n * διωλισθηκόσ ι· πεσοῦσι An * διωλύγιο ν· ἠχοῦν ἐπὶ πολύ A μέγα, psΣ καὶ σφοδρόν, διατεταμένον * διόμνυτα ι· ὀμνύει vgA διωμοσί α· ἡ ἀντωμοσία. ### delta 2049 ἑκάτεροι γὰρ ὤμνυον· ὁ μὲν ἐγκαλεῖν δικαίως· ὁ δὲ ἐγκαλεῖσθαι ἀδίκως δίωντα ι· διώξουσι (Ρ 110) r * διώνυμο ς· περιβόητος, ὀνομαστός (vgAn) † διώρ η· νῖκος πολέμου Ahp διωρίσαμε ν· διεζεύξαμεν, διεστήσαμεν διωρία ν· διαζυγίαν, διαχωρισμόν δίωρο ν· ἀσύμφωνον. ### delta 2055 r οἱ δὲ ἀνόμοιον, διάφωνον διῶρυ ξ· τάφρος r διῶσ ε· κατέβαλε (φ 244) r * διωσάμενο ι· ἀπωθησάμενοι, n ἐκβαλόντες r. ### delta 2058 vgAn * διωστῆρσι ν· ἀναφορεῦσι (Exod. ### delta 2059 38,10) Ahp διώττα ς· ἐργοδιώκτας † διωφέλλει ν· διορύσσειν διωχή ς· δίφρος r ὁ δυνάμενος δύο χωρεῖν (Pherecr. ### delta 2062 fr. 3) * δματέ α· δαμαστέα A * δμηθέντ ι· δαμασθέντι An * [ δμηκῶτε ς· πεπληρωμένοι ἢ δεινῶς διακείμενοι A] δμῆσι ς· δάμασις (Ρ 476) (A)p * δμήτειρ α· δαμαστική A ἢ γεννήτρια (Ξ 259) * δμήτειρ α· δαμάστρια (Ξ 259) n δμηθῆνα ι· κρατηθῆναι. ### delta 2069 διαπολέσθαι. ὑποταγῆναι δμῆσα ι· δαμάσαι. ### delta 2070 κρατῆσαι δμητό ν· †βοητόν. ### delta 2071 ἀναγκαστόν. οἰκοδομητόν Δμί α· Ὠκεανοῦ θυγάτηρ καὶ Δήμητρος . ### delta 2072 .. * δμῶε ς· δοῦλοι (δ 644 . ### delta 2073 .) r. nps * δμωῆισ ι· δούλαις (Ζ 323 . ### delta 2074 .) A * δμωΐ ς· θεράπαινα r. ### delta 2075 vgAn δούλη· vgAn ἀπὸ τοῦ δεδμῆσθαι (Eur. Andr. 137 ..) δμῶες ἀναγκαῖο ι· οἱ κατὰ ἀνάγκην δουλεύοντες, καὶ οὐ κατὰ προαίρεσιν (ω 209) * δμω ή· γυνὴ †μεγάλη v(g) A * δμώ ς· δοῦλος r. ### delta 2078 nps θεράπων (ω 256) s δνοπάλιζε ν· διὰ τῶν χειρῶν ἐδόνει καὶ ἐκίνει (r) ἀναιρῶν. ### delta 2079 Δὶς κέχρηται τῇ λέξει ὁ ποιητής (Δ 472. ξ 512) δνοπαλίξει ς· οἷον δονήσεις ταῖς χερσὶ καὶ ἐκτινάξεις. ### delta 2080 οἱ γὰρ πτωχοὶ †ἐπικρύπτουσι τὰ ῥάκη. ἢ διὰ χειρῶν ἕξεις (ξ 512) † δνο ς· ὁ κακοπλασσῶν† [ δνόσουσ ι· διακόψουσι. ### delta 2082 κακοπαθήσουσι] δνοφέ η· σκοτεινή δνοφερό ν· * σκοτεινόν r. ### delta 2084 vgAS μέλαν μ. Sn ἀπὸ τοῦ δνόφου· λέγεται γὰρ τοῖς Αἰολεῦσι δνόφος ἀπὸ τοῦ δονεῖσθαι τὰ νέφη (Ι 15) r δνό ψ· χιτῶνος εἶδος βαθέος δοάζε ι· ἀμφιδοξεῖ. ### delta 2086 ⸤ διστάζει p δικάζει δοάσσατ ο· διενοήθη. ### delta 2087 ἐβουλεύσατο. ἔδοξε (Ν 458 ..) S δοάσσετα ι· δοξάζει S ἀρέσκει, συμφέρον καταφαίνει δοάσσετ ο· ἔδοξεν (ε 474 . ### delta 2089 .) δοι ά· δύο (β 46 . ### delta 2090 .) * δοια ί· δύο (Δ 7 . ### delta 2091 .) An δισσαί. [ δοιαὶ δίκα ι· βουλαὶ δύο Ah] δοιαὶ γάρ τε πύλαι ἀμενηνῶν εἰσιν ὀνείρω ν· τὴν ἔκβασιν τῶν ὀνείρων Ὅμηρος μεταφορικῶς εἶπεν (τ 562) * δόγματ α· ζητήματα AS προστάγματα (r) † δοειδέ ς· διαφανές * δοῖε ν· παράσχοιεν (Α 18 . ### delta 2095 .) S δοιάσα ι· διστάσαι. ### delta 2096 βουλεύσασθαι [ δοῖδο ς· σπάδων] δοιδύσσει ν· . ### delta 2098 .. * δοῖδυ ξ· ἀλετρίβανος ns δ ’ οἱ δέατ ο· ἐβουλεύσατο * δοίημε ν· δῴημεν vAS * δοίη ς· δώσεις (Π 625 . ### delta 2102 .) gA * † δοίμασι ν· ἀποφάσεσι, γνώμαις AS δοιά ς· δύο δοῖτρο ν· πύελον. ### delta 2105 σκάφην δοκάζε ι· μένει. ### delta 2106 ⸤ ἐπιτηρεῖ (r) δοκεῖ. ⸤ προσδοκᾷ (r) δοκαν ά· καλά, ἄριστα, ἀγαθά δόκα ι· ἐνέδραι, παρατηρήσεις δοκά ν· θήκην δοκεῖ ν· ἐοικέναι δοκάνα ι· αἱ στάλικες, αἷς ἵσταται τὰ λίνα, ἢ κάλαμοι * δοκε ῖ· οἴεται, νομίζει vgAS * δοκεύει ν· τηρεῖν, φυλάσσειν, ἐπιτηρεῖν (r) AS προσδοκᾶν (Θ 340 . ### delta 2113 .) (r) * δοκεύω ν· ἐκδεχόμενος AS δοκήσε ι· ὑπονοήσει. ### delta 2115 ⸤ νομίσει, προσδοκήσει p δοκιμάσει. στοχάσεται δοκή ν· δόκησιν. ### delta 2116 δοχήν (r) * δόκησι ς· τὸ μὴ ὄν, νομιζόμενον 〈δέ〉, οἷον φαντασία vgAS δοκησίσοφο ς· ὁ οἰηματίας p ἐπὶ σοφίᾳ δόκησι ς· σκοπή. ### delta 2119 ἀπάντησις. * ὑπόληψις n δοκίδε ς· οἱ ἰσάκις ἴσοι ἀριθμοὶ πλεονάκις * δοκίδω ν· δοκῶν vgAS [ὑπολαμβάνων] δοκικ ῶ· ἀντὶ τοῦ δοκῶ. ### delta 2122 ἔπαιξε δὲ Ἕρμιππος ἐν Ἀρτοπώλισι (fr. 12) δοκιμαίνοντα ι· δοκιμάζουσι * δοκιμάσα ς· κρίνας, ἐξετάσας AS δοκιμασί α· ἡ ἐξέτασις τῶν ἀρχόντων q * δόκιμο ν· χρήσιμον P τέλειον (Rom. ### delta 2126 16,10?) δοκιμοῦ ν· δοκιμάζειν δοκίμωμ ι· δοκῶ καὶ οἴομαι (Sapph. ### delta 2128 fr. 37.69 Bgk) δόκο ν· τὴν ἀγχόνην (Ar. ### delta 2129 fr. 515) δοκο ς· σκοπή. ### delta 2130 προσδοκία. καὶ τὸ ἐν οἰκοδομῇ ⸤ ξύλον s δοκουμένοι ς· δοκιμαζομένοις δοκοῦντε ς· οἱ ἔνδοξοι (Eur. ### delta 2132 Hec. 295) r δοκο ί· εἶδος ἀστέρων ἐπισημασίαν τινὰ παρεχόντων θεωρεῖσθαι * δοκῶμε ν· νομιζοίμεθα (Sirac. ### delta 2134 prol. 14) (g) * δόκωσι ς· στέγη (Eccles. ### delta 2135 10,18) r. vgAS * δόα ν· ἀντὶ τοῦ δι’ ὅλου A δολάν α· μαστροπός 〈Λάκωνεσ〉 * δολερῶ ς· ὑπούλως, δολίως (Ioseph. ### delta 2138 Ant. Iud. 14,350) AS * δολεώ ν· ὁ δοθιήν AS δολίχαυλο ς· μακρὸν τὸν αὐλὸν ἔχων· αὐλὸς δὲ λέγεται τοῦ σιδηρίου τὸ κοῖλον, 〈εἰσ〉 ὃ ἐμβαίνει τὸ ὀξὺ τοῦ δόρατος (ι 156) * δόλιο ς· πανοῦργος (Eur. ### delta 2141 Rhes. 894 ..) r * δολιομῆτ α· δολιόγνωμε (r) S δόλιχο ι· ὀσπρίου εἶδος * δολιχ ά· μακρά (Δ 533 . ### delta 2144 .) * δολιχή ν· μακράν (δ 393 . ### delta 2145 .) (s) * δολιχεύωσ ι· περιοδεύωσι A (Sp) δολιχήρετμο ι· μακρόκωποι r δηλοῖ δὲ τοὺς ναυτικούς (θ 191) * δολιχό ν· 〈κύκλον〉 μακρόν r. ### delta 2148 ASP * δολιχοδείρω ν· μακροτραχήλων (Β 460 . ### delta 2149 .) (r) (nps) * δολιχό ς· μακρός ⸤ ἢ μέτρον γῆς AS δολιχόσκιο ν· μακρὰν ἔχον σκιάν r. ### delta 2151 vg, μακρόσκιον Sp ἐξ οὗ τὸ μέγα δηλοῦται· ἢ μακρὰν ἰέναι δυνάμενον (Γ 346 ..) δόλο ι· οἱ παραλογισμοί. ### delta 2152 καὶ στρατηγήματα ( * ) δολο ῖ· φθείρει. ### delta 2153 ⸤ κακουργεῖ (1 Cor. 5,6 v. l.) r δολιχόφρω ν· πολύφρων s δολιχωπ ά· μακρά s δολίσκο ς· δόλων. ### delta 2156 παραξιφίς δολίφονο ν· πέπαικται δὲ τοῦ δολοφονίου (Com. ### delta 2157 ad. fr. 1357) [ δολομά ν· μαστροπόν. ### delta 2158 Λάκωνες] δολομῆτ α· δολιόβουλε, κακότεχνε· μῆτις γὰρ ἡ βουλή (Α 540) Δόλοπε ς· ἔθνος p οἱ τὰ ἔσχατα μέρη τῆς Θεσσαλίας οἰκοῦντες (Ι 484) δόλοπ α· κατάσκοπον vgAS μαστροπόν * δολομήτε ω· δόλια βουλευομένου AS δολοπεύε ι· ἐπιβουλεύει (r) ἐνεδρεύει δόλο ς· πάσσαλος δόλου τράπεζ α· ἐπὶ τοῦ ἥπατος. ### delta 2165 σημεῖον ἐν θυτικῇ δολοπλοκία ς· τὰς τῶν λόγων πλοκάς [ δόλο ι· κατάσκοποι] δόλαντρο ν· κέρας γλοιὸν ἔχον, ᾧ ἁμαξεῖς χρῶνται εἰς τὸν ἄξονα Δολόπεσσι ν· ἔστι δὲ ὄνομα ἔθνους Θεσσαλίας (Ι 484) * δολοφρονέουσ α· δόλια φρονοῦσα Sn ἀπατῶσα (Γ 405) n δολβα ί· θύματα. ### delta 2171 οἱ δὲ μικτὰ πλακούντια δόλπα ι· πλακούντια μικρά. ### delta 2172 Κῷοι δολφό ς· ἡ μήτρα r δόλωνε ς· οἱ μικροὶ ἱστοὶ ἐν τοῖς πλοίοις. ### delta 2174 ἢ ξιφίδια ἐν ξύλοις ἀποκεκρυμμένα δολώσε ι· ἀπατήσει (Ar. ### delta 2175 Eq. 1067) δόμ α· τειχίον * δόμενα ι· δοῦναι, παρασχεῖν (Α 98) n δομέοντ ι· οἰκοδομοῦντι * δόμοισι ν· οἴκοις (Ξ 202 . ### delta 2179 .) S δομαίου ς· οἰκόπεδα. ### delta 2180 θεμελίους δομ ή· τεῖχος. ### delta 2181 εἶδος, μορφή, πρόσοψις. σῶμα. οἰκοδομή. τρόπων κατασκευή δόμορτι ς· γυνή AS * δόμο ς· οἰκία sn ἀπὸ τοῦ δεδομῆσθαι δόμος ἡμιτελή ς· ὁ ἀτελὴς οἶκος. ### delta 2184 Ἡμιτελή ς· ἡμίγαμος. Τέλος γάρ ἐστι ὁ γάμος, καὶ Ἥρα τελεία καὶ Ζεὺς τέλειος, ὅτι γαμήλιοί εἰσιν (Β 701) δ ’ ὁμώροφο ν· ὑπὸ τῷ 〈αὐτῷ〉 δόμῳ ἱδρυνθέντα δόνακ α· κάλαμον r Κρῆτες, παρὰ τὸ δονεῖσθαι. ### delta 2186 καὶ ῥαδαλὸν 〈 δονακῆ α· τὸν διάσειστον καλαμῶνα〉 (Σ 576 v. l.) δόνακα ὑπολύριο ν· πάλαι γὰρ ταῖς λύραις κάλαμος ἀντὶ κέρατος ὑπετίθετο (Ar. ### delta 2187 Ran. 233) δόνακε ς· κάλαμοι pw ‘〈δονάκεσσιν〉 ἑλώδεσιν ἢ πτελέαισ〈ιν〉‘ [δονακῆα· τὸν διάσειστον καλαμῶνα] δονακήματ α· [ἀναλήμματα. ### delta 2189 καὶ] αὐλήματα Δονάκτα ν· τὸν Ἀπόλλωνα. ### delta 2190 Θεόπομπος (Fr. Gr. Hist. 115,303 Jac.) * δονάκω ν· καλάμων AS (Σ) ἢ αὐλῶν (Σ) * δόνα ξ· κάλαμος ὁ ἁλιευτικός vgAS * δονε ῖ· κινεῖ, ταράσσει vgAS σαλεύει gh δονεῖτα ι , δονοῦντ ι , δονούμενο ι· ὁμοίως * δόξ α· φήμη AS τιμή r. ### delta 2194 gAS * δόξαν ἑλεῖ ν· δόξαν λαβεῖν vgAS * a) δοξαρίοι ς· εὐτελέσι δόγμασιν vgSPn b) 〈 δοξαρίω ν·〉 ὑπονοιῶν vg AS ὑποκοριστικῶς PS * δόξα ς· δοκήσεις AS δοξαστα ί· δικασταί (Antiph. ### delta 2198 5,94) δόξει ε· ὑπολάβοι * δόξ ῃ· φανῇ AS ἢ δοκήσει δόξη ς· δοκήσεως (Κ 324) δοξοῦσθα ι· κατοπτρίζεσθαι. ### delta 2202 φαντάζεσθαι δορ ά· * δέρμα r. ### delta 2203 vg(A) n 〈Κρῆτες δὲ καὶ τὴν δοκόν〉 * δόρατ α· λόγχαι vgAS δοράζε ι· †λογχάζει δορατιζόμενο ι· δόρασι μαχόμενοι (v) [ δόραντο ν· κέρας, ἐν ᾧ τὸν γλοιὸν φέρουσιν οἱ ζευγηλάται ὑπὸ τῇ ἁμάξῃ] [ δορυάληπτο ν· δορύληπτον S] * δοριάλωτο ς· αἰχμάλωτος, ὑπὸ δόρατος ληφθείς (Eur. ### delta 2209 Tro. 518) vgSn δόρη (Eur. ### delta 2210 Rhes. 274) καὶ δορῶ ν· ἀντὶ τοῦ δόρατα καὶ δοράτων δορίδε ς· μάχαιραι μαγειρικαί, εἰς τὸ ἐκδεῖραι τὰ θύματα ἐπιτήδειοι * δορίκτητο ς· αἰχμάλωτος S πολέμῳ κτηθείς (Eur. ### delta 2212 Hec. 478?) (vg) δορίληπτο ν· †κατηγορούμενον δορί ς· σκεῦος μαγειρικόν (Callim. ### delta 2214 fr. 75,11) (r) * δῶ ρ ’ ἄδωρ α· S (Soph. ### delta 2215 Ai. 665) ... δορκάζω ν· περιβλέπων (r) δόρκα ι· κονίδες (r) † δόρκαν α· ἀκριβῶς. ### delta 2218 Κρῆτες δορο ί· θύλακες δερμάτινοι, κώρυκοι, δέρματα (β 354) * δόρπ α· δεῖπνα (Θ 503 . ### delta 2220 .) S * δορπῆσα ι· δειπνῆσαι (η 215) AS δορπί α· ἡ τῶν ἀπατουρίων πρώτη ἡμέρα οὕτω καλεῖται δορπιάζει ν· δειπνεῖν (r) δορπηστό ς· ὥρα τοῦ δείπνου (Xen. ### delta 2224 Anab. 1,10,17) * δόρπο ν· δεῖπνον (Η 370) ns δόρπον ἑλόμεθ α· ἐδειπνοποιούμεθα (Λ 729) * δόρπο ς· βορά. ### delta 2227 ⸤ δεῖπνον r. vg * δόρποισ ι· [δόρποισι] . ### delta 2228 δείπνοις vgS δόρ υ· ὅπλον. ### delta 2229 * ⸤ λόγχη (Sirac. 29,13) g ἀκόντιον. καὶ πᾶν ⸤ ξύλον S ἢ δοκόν δορύαλλο ς· τὸ τῶν γυναικῶν μόριον, ἀπὸ τοῦ δέρει ν, ἐφ’ ὕβρει τοῦ τραγῳδοποιοῦ Δορύλλου, οὗ μέμνηται ἐν Λημνίαις (Ar. ### delta 2230 fr. 367) δορυθῆκα ι· δουροδόκαι δόρυ καὶ κηρύκειο ν· παροιμία, ἣν ἔνιοι πειθανάγκην λέγουσιν· εἴρηται δὲ ἐπὶ τῶν ἅμα παρακαλούντων καὶ ἀπειλούντων, ἀπὸ τοῦ δόρυ κατέχειν καὶ κηρύκειον δορύκνιο ν· εἶδος βοτάνης * δορυμήστορα ς· τοὺς ἐμπείρους τῶν πολέμων vgAS δορυμόλπη ς· . ### delta 2235 .. ἢ προηγούμενος τοῦ θυομένου βοὸς τῷ Διΐ δορυξεῖο ν· ὅπου τὰ δόρατα ξύεται δορυξένου ς· οὓς ἐμπεδοῦντας 〈τὰσ〉 ὁμολογίας φίλους ἐποιοῦντο καὶ προσηγόρευον δορυξένους, διὰ τὴν οἰκειότητα τῆς γενομένης πράξεως. ### delta 2237 Δηλοῖ καὶ τὸν ἁγνίζοντα φόνον, καὶ πρόξενον [ Δόρυσσ α· οὕτως ἐκαλεῖτο ἡ Σάμος] δορυσσόο ν· ἀνδρεῖον [δόρυ ὁρμᾶν] ἢ δόρατι φοβοῦντα καὶ σοβοῦντα * † δορυφί α· καρποφορία ἀγαθή Sw δορυφόνο ν· [τὸν δολοφονοῦντα]· Ἀριστοφάνης Δαιδάλῳ (fr. ### delta 2241 196) ὅτι δὲ †Φιλόκτητος τῇ λέξει ἐχρήσατο πρῶτος, δηλοῖ Τηλεκλείδης ἐν Πρυτάνεσι (fr. 29) δηλοῖ δὲ τὸν δολοφονοῦντα δορυφόρο ς· * ὁπλοφόρος r ὑπασπιστής vgSn ἢ φύλαξ τῶν τυράννων. ### delta 2242 καὶ πρόσωπον 〈κωφόν〉 δορυφοροῦντε ς· προβαδίζοντες ἔνοπλοι r δορυφόρου ς· ἀναβαστάζοντας S τὰ ὅπλα [ δόρω ν· τῶν δοράτων] δορχελο ί· ἀστράγαλοι δόσα ν· παρέσχον, ἔδοσαν (Α 162) † Δορσάνη ς· ὁ Ἡρακλῆς, παρ’ Ἰνδοῖς δοσείει ν· δοτικῶς ἔχειν * δόσι ς· ἡ δωρεά (Κ 213 . ### delta 2250 .) r. Sn * δόσκο ν· ἐδίδουν (Ι 331) S * δοτῆρ α· δότην (Greg. ### delta 2252 Naz. c. 1,1,27,66 [37,503]) S δοτή ρ· ὁ διδούς r * δούλιον ἦμα ρ· τὴν τῆς αἰχμαλωσίας ἡμέραν (Ζ 463 . ### delta 2254 .? Eur. Hec. 56?) S Δουλίχιο ν· πόλις Κεφαλληνίας (Β 629 . ### delta 2255 .?) δοῦμο ς· ἡ οἰκία, ἢ τὴν ἐπὶ τὸ αὐτὸ συνέλευσιν τῶν γυναικῶν * δουλωσάμενο ι· ὑποτάξαντες S Δούλων πόλι ς· Εὔπολις Μαρικᾶι (fr. ### delta 2258 197) ‘οὐκ ᾤμην εἶναι‘ λέγει ‘Δούλων πόλιν‘. ἔστι δὲ ἐν Κρήτῃ καὶ Λιβύῃ δού ξ· ἡγεμών, ἄρχων δουπῆσα ι· ψοφῆσαι. ### delta 2260 ἐν παρατάξει ἀποθανεῖν (Ν 426) Δούλων α· τὸν μουσικὸν Φιλόξενον, ἐπειδὴ δοῦλος ἐγεγόνει ὁ Φιλόξενος. ### delta 2261 ἦν δὲ τὸ γένος Κυθήριος (Com. ad. fr. 74) * δούπησε ν· ἐψόφησεν (Δ 504 . ### delta 2262 .) S * δοῦπον ἀκόντω ν· τὴν μάχην (Λ 364) (S) * δοῦπο ν· ψόφον (Δ 455) vgS θάνατον. ### delta 2264 ⸤ φόβον S * δοῦρ α· δόρατα s κοντά. ### delta 2265 καὶ ⸤ ξύλα (Β 135) vgAS δουράτεο ν· ξύλινον (θ 512) δουρηνεκέ ς· ὅσον δόρυ ἐκτείνεται, ἢ ἐφ’ ὅσον ἂν ἐνεχθείη βληθέν (Κ 357) δοῦρ ε· δόρατα δυϊκως (α 256) a) δουρηνηκέ ς· δόρατος μῆκος (Κ 357) b) δουρ ί· δόρατι (Α 303) ( * ) δουριαλή ς· αἰχμάλωτος (Greg. ### delta 2270 Naz. c. 2,1,1,355[37,996]) δουρικλυτό ς· ὁ κατὰ μάχην ἔνδοξος S ἀπὸ μέρους, τοῦ δόρατος (Β 645 . ### delta 2271 .) [ δουρικτῆτο ν ] δουρικτήτη ν· αἰχμάλωτον (Ι 343) (p) δουροδόκ η· δόρατος θήκη (α 128) δούριος ἵππο ς· Ἀθήνησιν ἐν ἀκροπόλει χαλκοῦς ἐστιν, καὶ ἐξ αὐτοῦ ἐκκύπτουσι δʹ * δουρὸς ἐρω ή· ὅσον δόρατος ὁρμή (Ο 358) S * δού ς· παρασχών S Δουσάρη ν· τὸν Διόνυσον. ### delta 2277 Ναβαταῖοι, ὥς φησι Ἰσίδωρος [ δού ς· δεσμευθείς] * δοῦσ ι· δεσμεύουσι S δοχεώ ν· δοχή, σημεῖον ἐν θυτικῇ * δοχή ν· ἄριστον (Luc. ### delta 2281 5,29 ..) vgSn δοχμαλό ν· χαμαίζηλον. ### delta 2282 ταπεινόν r δοχμ ή· * σπιθαμή (vgPn) S παλαιστή (Ar. ### delta 2283 Eq. 318) † δοχμῇσ ι· τὸ ἐπικάρσιον, τὸ δόχμιον, τὸ πρόσαντες δόχμι α· πλάγια, λοξά gS κεκαμμένα (Ψ 116) δοχμό ν· πλάγιον πεδίον δοχμόκορσο ι· οἱ πλαγιοχαῖται r δοχμόλοφο ι· οἱ ἐκ πλαγίου τοὺς λόφους ἔχοντες (Aesch. ### delta 2288 Sept. 114?) δοχού ς· δοχεῖα. ### delta 2289 λουτῆρας * δράγμ α· ὅσον περιλαμβάνει τῇ ἀριστερᾷ χειρὶ ὁ θερίζων vgSn † δραγμᾶνα ι· αἱ ἐν ταῖς τοῦ ἐγκεφάλου κοιλότησι . ### delta 2291 .. * δράγματ α· δέσμαι s καὶ ὅπερ ἡ χεὶρ δράξηται (Ps. ### delta 2292 128,7 ..) [ δραγκάζει ν· κρύπτειν (p)] † δραγκαλακτᾶ ν· βριμοῦσθαι δραγματολόγο ς· ὁ τὰ δράγματα συνάγων δραίνε ι· ποιεῖ. ### delta 2296 δύναται, ἰσχύει. ἐνεργεῖ. κυλίει. γυμνάζει δραίνει ς· δραστικῶς ἔχεις (Κ 96) † δραιώμ η· ὠφέλεια δραιό ν· μάκραν. ### delta 2299 πύελον [ δράκαλο ς· ἰδία τὸ συναυλίζεσθαι. ### delta 2300 Λάκωνες] δραθεῖ ν· κοιμηθῆναι (υ 143) δράκαινα ν· τὸν μάστιγα, τὸν ὑστριχίδα ὁ Ἀριστοφάνης (fr. ### delta 2302 767) [ δρακέ ν· ἐνεργεῖ, πράσσει] Δρακάνιο ν· ὄρος Ἰκαρίας Δράκαυλο ς· 〈μία τῶν Κέκροπος θυγατέρων διὰ τὸ συναυλίζεσθαι τῷ ἐν τῇ ἀκροπόλει δράκοντι,〉 ἐπειδὴ δοκεῖ ἡ Ἀθηνᾶ παρ’ αὐταῖς αὐλίσαι τὸν δράκοντα. ### delta 2305 Σοφοκλῆς Τυμπανισταῖς (fr. 585) ἢ ὅτι συνέστη Κέκροπι, 〈ὃσ〉 [ἢ ὅτι] εἰς δράκοντα μετεμορφώθη Δρακοντίδη ς· τὸν Κέκροπα Ἀριστοφάνης (Vesp. ### delta 2306 438), ἐπειδὴ τὰ κάτω δράκοντος εἶχεν δρακεῖ ν· ἰδεῖν, βλέψαι s * δρακό ς· τῆς παλάμης, τῆς χειρός (Eccles. ### delta 2308 4,6 ..) gS δράλαιν α· λαμυρά. ### delta 2309 Κῷοι * δράματ α· ποιήματα (Greg. ### delta 2310 Naz. or. 21,14,1096 c) (SP) ... πρᾶξις Sn ἢ λόγος περιέχων ὑπόθεσίν τινα SP * δραματουργεῖ ν· πανουργεῖν. ### delta 2311 συντιθέναι (Σ) πράττειν * δραματουργηθέντω ν· πραχθέντων S * δραματούργημ α· σύνθημα n * δρᾶ ν· πράσσειν vgS θύειν S * † δρᾶα ι· ποιῆσαι S ἢ φυγεῖν g δρανεῖ ς· δραστικοί. ### delta 2316 ὅθεν καὶ ἀδρανεῖς δράνο ς· ἔργον. ### delta 2317 πρᾶξις. ὄργανον. ἄγαλμα. κατασκεύασμα. δύναμις δράκοντ α· τὸ κηρύκειον. ### delta 2318 Σοφοκλῆς Φιλοκτήτῃ (fr. 638) ( * ) δρά ξ· δράκα. ### delta 2319 〈καὶ ξέστου τὸ τέταρτον〉 (3. Reg. 17,12) δράξα ι· κρατῆσαι [καὶ ξέστου τὸ τέταρτον] δράξασθε παιδεία ς· ἐπιλάβεσθε παιδείας, καὶ ἐπιστήμης (Ps. ### delta 2321 2,12) gS δραξώ ν· ἐν Σικελίᾳ 〈ἦν〉 ἱερόν . ### delta 2322 .., εἰς ὃ οἱ γεωργοὶ εὐχὰς ἔπεμπον· ὅθεν καὶ δραξόνες ἐκλήθησαν ... δραπανίδε ς· εἶδος ὀρνέου S * δραπέτη ς· φυγάς p δραπετίνδ α· δραπετικῶς * δράσα ς· ποίησας vPSn κρατήσας. ### delta 2326 ⸤ πράξας P † δράσει ν· θύειν καὶ θυσίας . ### delta 2327 .. Αἰολεῖς δρασείοντε ς· ἐνεργητικῶς ἔχοντες S δρασκάζει ν· κρύπτεσθαι. ### delta 2329 ἀποδιδράσκειν (Sol. leg. ap. Lys. 10,17) [ δράσκα ς· δρασμός] δρασείω ν· δραστικῶς ἔχων (Soph. ### delta 2331 Ai. 326) δράσκασι ς· ἡ διάδρασις. ### delta 2332 ἢ δραπετεία δρᾶστα ι· δραπέται δρασμάτω ν· πανουργημάτων * δρασμό ς· φυγή vgSn, δρασμῷ φυγεῖ ν· δραπετεύειν δρασσόμενο ι· κρατοῦντες S δραστείρα ς· τὰς θεραπαίνας, καὶ διακόνους δράστη ν· κόφινον δραστηρ ά· δραστικά δραστῆρα ς· τοὺς ὀψοποιούς, μαγείρους (ps) * δραστήριο ν· πρακτικήν SPn δράστη ς· * πράττειν δυνάμενος Sn ἢ νοηματικὸς κατ’ ἐπιβουλήν δράστι ς· ἡ βύσσος· καὶ ἐργαζόμενοι αὐτὴν δραστιουργοί δραστικό ς· κραταιός, ἰσχυρός, δυνατός δρακτ ά· φυλλάς· Σικελοί δραστιουργο ί· οἱ ἐργαζόμενοι τὴν βύσσον (ps) δρατ ά· δαρτά, ἐκδεδαρμένα θύματα (Ψ 169) δράγμ α· τὸν τῆς σταφυλῆς βότρυν καὶ τὰς φοινικίνας βαλάνους [ δράγματ α· συνθήματα] * δραχμ ή· εἶδος μέτρου vgSn, κεράτια ιηʹ S δραχμὴ χαλαζῶσ α· ἐπὶ Διοφάντου (395 / 4) τὸ θεωρικὸν ἐγένετο δραχμή. ### delta 2351 〈ἐπεὶ δὲ ἔπεσε χάλαζα τότε, ἀπὸ τοῦ ἀέρος χαλαζῶσαν αὐτὴν ἐπέσκωπτον〉 (Com. ad. fr. 314) δραχμ ή· τὸ ὄγδοον τῆς οὐγγίας δραχμὴ χρυσίο υ· ὁλκὴ νομίσματος, εἰς ἀργυρίου λόγον διδράχμων εʹ δρέχμονε ς· οἱ νεφροί δρέμμ α· κλέμμα. ### delta 2355 οἱ δὲ κλάσμα δρεπανηφόρα ἅρματ α· τοὺς Μακεδόνας φασὶ πρώτους χρήσασθαι * δρεπανηφόρου ς· ξιφηφόρους (vgSn) δρεπανί ς· κεγχρίς δρέπει ν· τρυγᾶν (s) * δρέπετα ι· τρυγᾷ vgn * δρεπόμενο ι· λαμβάνοντες. ### delta 2361 ἀπολαύοντες. vgSn τρυγῶντες vg † δρεπεῖ ς· τρυγηταί p δρεπτό ν· εἶδος φιλήματος, ὡς Τηλεκλείδης (fr. ### delta 2363 13) * δρεφθῆνα ι· τρυγηθῆναι vgS δρέψα ι· ἀφελεῖν. ### delta 2365 τρυγῆσαι. ἀποκόψαι· ὅθεν καὶ δρέπανον * δρέψα ς· ἀναλώσας. ### delta 2366 τρυγήσας. θερίσας n * δρέψασθα ι· τρυγήσασθαι vgSn ἀφελεῖν τῇ χειρί, ⸤ ἢ λαβεῖν (Hes. ### delta 2367 theog. 31) vgSn † δρῆε ς· στρουθοί (vgn) s Μακεδόνες † δρηλο ῖ· φοβεῖται δρησμοσύν η· θεραπεία, 〈ὑπηρεσία〉 δρῆστα ι· οἰκέται. ### delta 2371 p ἢ δυνατοί (S) δρηστῆρα ς· πράκτορας. ### delta 2372 θεράποντας δρηστῆρε ς· ὑπηρέται, λειτουργοί, διάκονοι, θεράποντες (π 246) δρηστῖνα ι· διάκονοι, θεράπαιναι δρί α· τόποι σύνδενδροι [τόποι] καὶ χλοώδεις † δριαλεῖ ν· ποιεῖν δριάεντ α· χλωρά δριάουσα ν· θάλλουσαν δρίκκα ι· ὄρνεα ποιά δρίλακε ς· βδέλλαι. ### delta 2380 Ἠλεῖοι * δρίμ α· ψῦχος vgSs δριμεῖα μάχ η· ἔνθερμος, καὶ ἐνεργός (Ο 696) δριμ ύ· ὀξύ. ### delta 2383 ⸤ σφοδρόν, θερμόν s ταχύ δριμύ ς· * ὀξύς vgS. ### delta 2384 στυπτικός δρίος ὕλη ς· ὄρος. ### delta 2385 χόρτος. δρυμός (ξ 353) δραχμ ή· τὸ ὄγδοόν ἐστιν τῆς οὐγγίας ἐν χαλκῷ καὶ σιδήρῳ, ἐν δὲ χρυσῷ καὶ ἀργύρῳ ὀγδοηκοστόν ἐστιν οὐγγίας· οὕτω γὰρ εὑρίσκονται οἱ εἴκοσι ὀβολοὶ δίδραχμον ἐν τῷ Λευιτικῷ (27,25) δρίο ς· σύμφυτος τόπος καὶ σύνδενδρος καὶ χλοώδης. ### delta 2387 [ἢ ὄρος. ἢ χόρτος. ἢ δρυμός, ὕλη] † δρί ς· δύναμις, 〈ἰσχύσ〉 s † δίφρακτο ς· κράββατος δρίφο ν· τὸν δίφρον. ### delta 2390 Δωριεῖς (Sophr. fr. 10. Theocr. 15,2) κατὰ συστολὴν ὡς ... Δριωδόνε ς· θεοὶ παρὰ Λακεδαιμονίοις τιμώμενοι Δρόγγιλο ν· χωρίον Θρᾴκιον (Dem. ### delta 2392 8,44) δροιό ν· καλόν. ### delta 2393 Κρῆτες δροίτ η· πύελος. ### delta 2394 σκάφη. καὶ εἶδος ὀρχήσεως * 〉δρομάδη ν· μετὰ δρόμου (Ε 80) vgS δρομαλὸς λαγωό ς· ὁ ἐν δρόμῳ ἁλισκόμενος r, εὐναῖος δὲ ὁ ἐν κοίτῃ δρομά ς· ἡ ἑταίρα r δρομάσσει ν· τρέχειν δρόμω ν· ὁ μικρὸς καρκίνος δρομιάμφιον ἦμα ρ· ἀμφιδρόμια. ### delta 2400 ἔστι δὲ ἡμερῶν ἑπτὰ ἀπὸ τῆς γεννήσεως, ἐν ᾗ τὸ βρέφος βαστάζοντες περὶ τὴν ἑστίαν γυμνοὶ τρέχουσι (Callim? fr. an. 157) δρομοκῆρυ ξ· ὁ ἐπὶ σπουδῆς πεμπόμενος τὰς ἐπικηρυκείας ποιήσασθαι, ἡμεροδρόμος (Aeschin. ### delta 2401 2,130) δρόμο ς· ἡ ὀρχήστρα τοῦ Διονυσιακοῦ θεάτρου παρὰ Ταραντίνοις δροό ν· ἰσχυρόν r Ἀργεῖοι † δροπ ά· δρεπτά. ### delta 2404 Σοφοκλῆς Παλαμήδῃ (fr. 440) δρόπι ς· τρυγητός r δροπίσκο ς· κάλαθος δροσερ ά· δροσιζόμενα. ### delta 2407 (Eur. Hipp. 226) καὶ ὄνομα πηγῆς S * δρόσο ι· ψεκάδες (Eur. ### delta 2408 Hipp. 78 ..) SPn δρόσου ς· ἀχρείους. ### delta 2409 Κύπριοι δροῦν α· ἡ ἀρχή, ὑπὸ Τυῤῥηνῶν δρυάζει ν· φλυαρεῖν (ps) δρύακε ς· 〈ἐπὶ〉 τῶν ξύλων τῶν βασταζόντων τὴν τρόπιν τοῦ πλοίου (S) 〉δρυάσα ι· κατακολυμβῆσαι δρυαστα ί· ἄπιστοι. ### delta 2414 ψεῦσται Δρυαχαρνε ῦ· ὦ δρύϊνε Ἀχαρνεῦ καὶ ἀναίσθητε. ### delta 2415 δοκοῦσι γὰρ οἱ Ἀχαρνεῖς σκληροὶ τὴν γνώμην εἶναι καὶ ἄτεγκτοι (Com. ad. fr. 75) δρύες οἰνοχίτωνε ς· αἱ ἄμπελοι, διὰ τὸ τὸν οἶνον ἔχειν. ### delta 2416 καὶ ὁ χιτὼν δὲ παρὰ τὸ κεχύσθαι ὠνόμασται (Callim.? fr. an. 158) * 〉δρύετα ι· κρύπτεται Ss δρύϊνο ς· ξύλινος (φ 43) p δρυΐτη ς· βοτάνη δρυμ ά· δρυμώδεις καὶ σύνδενδροι τόποι καὶ εὔξυλοι (κ 150) δρυμάξει ς· κυρίως μὲν σπαράξεις· χρῶνται δὲ καὶ ἐπὶ τοῦ συνέσει, καὶ προσομιλήσεις (Com. ### delta 2421 ad. fr. 986) δρυμάσσειν καὶ δρυμάξα ι· τὸ τύπτειν ξύλοις καὶ τὸ †τρέχειν δρυμίου ς· τοὺς κατὰ τὴν χώραν κακοποιοῦντας δρυφάξα ι· †δακεῖν Δρυμό ς· * δάσος. ### delta 2425 σύμφυτος τόπος, αὐτοφυὴς καὶ σύνδενδρος (Λ 118) vgSn καὶ χωρίον τῆς Ἀττικῆς καὶ φρούριον (Dem. 19,326) δρυόεντ α· δρυώδη δρυοβαφῆ ἱμάτι α· τὰ ὑπὸ τοῦ κελύφους τοῦ δρυὸς βεβαμμένα δρυοπαγῆ στόλο ν· τὸν πάσσαλον. ### delta 2428 Σοφοκλῆς Φιλοκτήτῃ (fr. 639) δρυὸς ὑψικόμοι ο· τὸ ἐν Δωδώνῃ μαντεῖον (ξ 328) δρυοτόμο ς· ὑλοτόμος S δενδροτόμος Δρυοῦσ α· ἡ Σάμος τὸ παλαιόν δρύοχο ι· τῶν σιδηρῶν πελεκύων αἱ ὀπαί, εἰς ἃς τὸ στελεὸν ἐνείρεται (τ 574) δρύο ψ· ὄρνεόν p τι διαφέρον τοῦ δρυοκολάπτου δρύπτεσθα ι· καταξύεσθαι δρυπετεῖ ς· ἀπὸ δένδρου πεπτωκυίας ὠμάς (Ar. ### delta 2435 Lys. 564?) * δρύπτετα ι· ξέεται r. ### delta 2436 Sn ὅτε τις ἑαυτὸν κατατίλλῃ ἐπὶ θρήνου (Eur. Hec. 655) Snp δρύπτουσ α· σπαράττουσα * δρῦ ς· πᾶν ξύλον καὶ ⸤ δένδρον r. ### delta 2438 (S) s (Σ) δρύπτη ν· ἀλήτην * δρυτόμο ς· ὑλοτόμος (Λ 86) Sn δρυπολε ῖ· ταλαιπωρεῖ. ### delta 2441 ὀρειβατεῖ. ⸤ πυρὶ πολιορκεῖ (p) δρύπτερι ς· βοτάνη τις, ἐμφερὴς πτέρει δρυφάδε ς· ὄνυχες. ### delta 2443 καταξύσματα δρυφάδε ς· λῦπαι, ὀδύναι. ### delta 2444 ἢ τὰ ἀπὸ πληγῶν πελιώματα δρύφακτο ι· αἱ τοῦ δικαστηρίου θύραι. ### delta 2445 ἢ ⸤ κάγκελοι (Ar. Vesp. 386) S * ἢ τὰ διαφράγματα. ἢ τὰ περιτειχίσματα vgS † δρυφαίνηκ α· τὸν οὐ μέγαν. ### delta 2446 Ἠλεῖοι δρύφει ν· περαίνειν δρυφ ή· ἀμυχή, καταξυσμή * δρύφ η· ξέσματα Snp Σ δρυφόμενο ι· φθειρόμενοι δρύ ψ ’ ἀπὸ μυώνω ν· ἀφεῖλεν, ἀπέξεσεν ἀπὸ τῶν μυῶν τῶν ἐν τῷ σώματι, ἤτοι βραχιόνων, ἢ γαστροκνημίων (Π 324) δρύψα ι· ἀφελεῖν, ⸤ καταξύσαι (S) p δρύψελ α· πέταλα δρυώδη [ δρύ ψ· ἀπὸ μυψώνων δρύψιεν ἐπιζητῶν] δρυψόπαιδ α· τὴν λαμυράν, οἱ δὲ ἁπαλόπαιδα ἢ ἐλεεινόν δρυψογέροντα ς· τοὺς ἀτόπους πρεσβύτας, καὶ οἱονεὶ ἀτίμους δροκτάζει ς· περιβλέπεις δρωμ ᾷ· τρέχει * δρωμένω ν· πραττομένων S * δρώμεν α· πραττόμενα r. ### delta 2460 vgP πανούργως δρωμίσσουσ α· τρέχουσα * δρῶντε ς· ποιοῦντες, gSn ἐργαζόμενοι (Sap. ### delta 2462 15,6) n δρωπάζει ν· ἐμβλέπειν * δρώοιμ ι· ὑπηρετοίην (ο 317) δρώπτει ν· [διακόπτειν. ### delta 2465 ἢ] διασκοπεῖν. Αἰσχύλος Ψυχαγωγοῖς (fr. 278) * δρώπτη ς· πλανήτης. ### delta 2466 πτωχός vS * δρῶσ ι· πράττουσιν (Eur. ### delta 2467 Andr. 66 ..) vgS δρώ ψ· ἄνθρωπος δρώωσ ι· διακονοῦσιν, ὑπηρετοῦσι δ ῦ· ἔδυ r, εἰσέδυ (Θ 85 . ### delta 2470 .) * [ δυάζε ι· φλυαρεῖ vhpΣ * [ δυαε ῖ· φλυαρεῖ. ### delta 2472 ] ἀλογεῖ hpΣ] Δύαλο ς· ὁ Διόνυσος, παρὰ Παίωσιν δύα ν· †κρίνην † δυαρεί α· ἡ ἐν τοῖς Τέμπεσι δάφνη. ### delta 2475 τὸ δὲ αὐτὸ καὶ †δηλεία δῦ δέ μιν Ἄρη ς· ἐπιθυμία αὐτὸν εἰσέδυ τοῦ πολεμεῖν (Ρ 210) δυερό ς· ἐπίπονος. ### delta 2477 τολμηρός (ζ 201 v. l.) * δύετα ι· δύνει. ### delta 2478 κρύπτεται r. vgSn δύ η· δυστυχία. ### delta 2479 ἢ ἔνδεια. πόνος. ταλαιπωρία (ξ 215) καὶ ἡ δυηπαθία * δῦθ ι· ἔνδυσαι (Π 64) vgS δυθμα ί· θαλάμαι. ### delta 2481 καταδύσεις δυθμαῖσ ι· δύσεσι. ### delta 2482 καταστροφαῖς δύμενα ι· δῦναι. ### delta 2483 ὑπεισελθεῖν (Ζ 185 ..) Δύμ η· ἐν Σπάρτῃ φυλή, καὶ τόπος * δῦνα ι· κατελθεῖν (Γ 322) Sn δύναμιν ἀρίστ ω· τὴν δύναμιν ἄριστοι. ### delta 2486 δυϊκῶς ( * )a) δύνασθα ι· θέλειν * b) δύναμι ς· ἰσχύς (β 62 . ### delta 2487 .) r. p δύνασι ς· δύναμις (Soph. ### delta 2488 Ant. 951 ..) s δυναστεί α· δύναμις (Dem. ### delta 2489 18,67?) δύνασαι σιωπᾶ ν· πρῶτόν φασι Φοινικίδην Μεγαρέα κωμικὸν ποιητὴν ἐν ἄστει διδάσκοντα ἀποσκῶψαι τὴν σιωπωμένην ὁμολογίαν περὶ τῶν διαλύσεων Ἀντιγόνου καὶ Πύῤῥου βουλόμενον, εἰπεῖν 〈ἐν〉 ταῖς Αὐλητρίσιν οὕτως· ‚δύνασαι σιωπᾶν; ⁚⁚ Ὥστε 〈τοὺσ〉 τὰς διαλύσεις συντιθεμένους κεκραγέναι δοκεῖν‛ (fr. ### delta 2490 1). ἄλλοι δέ φασι παροιμιωδῶς εἰρῆσθαι ἐπὶ Ἀντιγόνου καὶ Πύῤῥου τῶν βασιλέων [ὧν] τὰς ὁμολογίας ἀποῤῥήτως ποιησαμένων οὕτως, ὥστε μηδὲ τοῖς γραμματεῦσι πιστεῦσαι. * δυνατῶ ς· ἰσχυρῶς. ### delta 2491 γενναίως. ἀσφαλῶς Sn δυοδεκάτ ῃ· ἡμέρᾳ δωδεκάτῃ (Φ 46 . ### delta 2492 .) δῦν ε· ἐνεδύσατο (Ο 219) (S) δύ ο· οἱ δύο, αἱ δύο, τὰ δύο * δυοῖ ν· τῶν δύο. ### delta 2495 S τοῖς δυσί vgS * δυοῖν θάτερο ν· ἓν ἐκ τῶν δύο vg δυοῖ ς· τοῖς δύο (Hdt. ### delta 2497 7,104,3 ..) δυοχο ῖ· πωματίζει παρὰ Δημοκρίτῳ (fr. ### delta 2498 136), ἤγουν πωμάζει, σκεπάζει δυοχῶσα ι· πωμάσαι † δύουσι ν· ἀποῤῥέουσιν δύπτη ς· κολυμβητής. ### delta 2501 δύτης (Callim. fr. 522) r δύπτοντε ς· κολυμβῶντες ps δέρεσθα ι· τύπτεσθαι δύρεσθα ι· ὀδύρεσθαι. ### delta 2504 κλαίειν, θρηνεῖν (Eur. Hec. 740 ..) * δυ ς· κακῶς r. ### delta 2505 gS ἐπίῤῥημα r. S δυσάγωγο ι· δυσκόλως φερόμενοι r. ### delta 2506 S δυσάγωγο ς· δυσχερής p δυσαέο ς· χαλεπῶς πνέοντος (Ε 865) δυσαίατ ο· παραγένοιντο, εἰσίοιεν (Σ 376) (S) δυσάντητο ν· δυσπρόσιτον δυσα ῆ· δύσπνουν. ### delta 2511 χειμέριον. νοσώδη. οἱ δὲ ἄνεμον δύσαντα ἐκ νεφῶν. ἄλλοι ψυχρὸν, ἢ ἀπὸ τῆς δύσεως πνέοντα· ἐπὶ τοῦ ζεφύρου (ε 295) δυσαή ς· [δυστήνου. ### delta 2512 ] δύσπνους (ε 295) * δυσαλγή ς· δυσίατος (S) ἀσυμπαθής (vgSP) * δυσαέο ς· δυσπνεύστου (Ε 865 . ### delta 2514 .) S * δυσαλθέ α· ἀθεράπευτα (Greg. ### delta 2515 Naz. c. 2,1,1,601 [37,1014]) r gSn * δυσάλυκτο ν· μὴ ἔκφευκτον (Sap. ### delta 2516 17,16) r. gS * δυσάλωτο ν· δυσχερῶς κρατούμενον (Clem. ### delta 2517 Al. Str. 2,2,5,3?) r. vgS δυσάμμορο ς· κακόμοιρος, δύστηνος, ⸤ δυστυχής (Χ 428) S δυσάνιο ν· τὸ δυσχέρειαν χρώμενον. ### delta 2519 δυσάρεστον. τὸ δὲ ἐναντίον ἀνήνιον λέγουσιν. ἔγκειται δὲ ἡ ἀνία τῇ λέξει * δυσανασχετε ῖ· παραιτεῖται. ### delta 2520 βαρέως φέρει. δυσκόλως ἔχει. vgS δυσπετεῖ S * δυσαναφορικό ς· δυσκόλως ἀναφερόμενος (vg) S δύσαντ α· κατελθόντα * δυσάντε α· φοβερά (Greg. ### delta 2523 Naz. c. 1,1,7,75 [37,444]) Sn δυσάντη ς· τραχεῖα. ### delta 2524 χαλεπή. δυσαπάντητος r * δυσάντητο ν· δυσχερὲς vgSn ἀπαντᾶν * δυσαρεστούμενο ι· μὴ ἀρέσκοντες Sn * δυσαρεστουμένη ν· ἀπαρεσκομένην (vgS) δυσαρεστε ῖ· δυσφροντίστως 〈ἔχει〉 δυσάρεστο ς· δυσχερής (Eur. ### delta 2529 Or. 232) r * δυσαριστοτόκει α· ἐπὶ κακῷ ἄριστον τεκοῦσα. ### delta 2530 ἢ τὸν δι’ ἀριστείαν δύστηνον (Σ 54) Σ δυσαύλητο ς· δυσεγκλήμων δύσαυλο ς· δυσαύλιστος. ### delta 2532 Σοφοκλῆς Ἀλεξάνδρῳ (fr. 92) * δυσαχθέ ς· βαρύ r. ### delta 2533 S(P) n * δυσαχθή ς· πάνυ ἀηδιζόμενος SPn δύσβατο ν· * δυσχερές SP ἄβατον. ### delta 2535 δύσπορον. χαλεπόν * δυσβάστακτο ν· βαρύ. ### delta 2536 [ δυσαχθή ς· πάνυ ἀηδιζόμενος δύσπορον· χαλεπόν]. δυσφερές, δύσοιστον, ⸤ ἀφόρητον (Prov. 27,3) (n) † δυσβηρέ ς· δύσβατον S δυσχερές * δυσβουλί α· κακοβουλία (Sn) Σ ἀφροσύνη r δυσβράκανο ν· δυσχερές· βράκανα γὰρ τὰ ἄγρια λάχανα· ἔστι δὲ δύσπλυτα. ### delta 2539 Λέγει οὖν ὁ Κρατῖνος (fr. 404) δυσκατανόητον, οἱονεὶ †δυσνόητον δυσγάργαλι ς· δυσπράυντος. ### delta 2540 οὐχ ὑποτασσόμενος. δυσπρόσιτος (Ar. fr. 43) ὁτὲ δὲ δυσγαργάλιστος * δυσγένεια ν· ἀγένειαν S [ * δυσγενή ς· ἐχθρός S] * † δύσγ ω· ἀποδύω S δυσδήλιδε ς· κακοῦντες· δηλήσασθαι γὰρ τὸ κακῶσαι δυσδηνία ς· δύσνους, κακὰ βουλευομένους * δυσδιακόμιστο ν· δυσβάστακτον S δυσαιάκτο υ· δυσθρηνήτου (3. ### delta 2547 Macc. 6,31) SΣ * δυσδιάφυκτο ν· δυσχερῶς λανθάνον vgS δυσδιήλυτ α· δυσδιόδευτα * δυσδιόρθωτο ς· δυσχερῶς διορθούμενος vgS μὴ διορθούμενος S δύσε α· τοῦ τοίχου τὰ πέριξ (r) Κύπριοι δύσεα ι· ἀναλάβοις (Ι 231) * δυσειδή ς· κακὸν εἶδος ἔχων (Hdt. ### delta 2553 6,61,3) vgSn δυσείμω ν· ἀκτήμων * δυσέκλυτ α· δυσχερῶς λυόμενα SnΣ δυσέκλυτο ς· δυσεύρετος * δυσέμβατο ς· ἀτριβής, ἀπάτητος. ### delta 2557 τραχύς (Thuc. 4,10,3) Ss * δυσέμβολο ς· δυσεπιχείρητος r. ### delta 2558 SnΣ δυσεξάλυκτ α· δυσέκφευκτα * δυσεξίτητ α· δυσκόλως ἐξοδευόμενα. ### delta 2560 ἢ δυσθεράπευτα S * δυσέξοιστο ν· δυσερμήνευτον n ἢ δυσεκκόμιστον vgS δύσεο δ ’ ἀλκή ν· δῦθι, ἀνάλαβε τὴν ἀλκήν, τουτέστιν τὴν δύναμιν· οἷον ἰσχυροποίησον σαυτόν (Τ 36) * δύσερι ν· φιλόνεικον. ### delta 2563 παρὰ 〈τὸ〉 δυς καὶ τὴν ἔριν (Plat. leg. 9,864 a) vgS δυσερμί α· κακὴ συντυχία (p) δύσετ ο· κατῆλθε (Β 388 . ### delta 2565 .) S * δυσέφικτο ν· δυσκατάληπτον r. ### delta 2566 vgSPn δυσηλεγέο ς· δυσάντης, χαλεπός. ### delta 2567 ἢ δυσλεχέος, ἤγουν κακοκοιμήτου (Υ 154) δυσηλεγέ ς· κακόπαθον. ### delta 2568 χαλεπόν δυσηκ ῆ· δυσακῆ, δυσίατον δυσηβόλο ν· δυσάντητον * δυσήνεμο ν· δυστάραχον Pn τὸ κακοὺς ἀνέμους ἔχον r. ### delta 2571 vgSP * δυσήνιο ι· ἀπειθεῖς, δυσάγωγοι vgS (Σ) ἐπὶ πολὺ σκυθρωποί. ### delta 2572 ἐπὶ μικροῖς μεγάλα ὀργιζόμενοι. ⸤ ἀνυπότακτοι Σ * δυσήνυτο ς· δυσκατόρθωτος (Ios. ### delta 2573 b. Iud. 5,501?) r. vgS(n) [καὶ δυσήνυκτο ν] δυσήριστο ι· δυσέριστοι, φιλόνεικοι. ### delta 2574 ἢ ἀμφίβολοι δυσήτορο ς· δυσθύμου δυσηχέε ς· κακοὺς ἤχους ἔχοντες δυσηχέο ς· * κακοφώνου (r). ### delta 2577 Sn κακὸν ἦχον ἐπιφέροντος, διὰ τὰς γινομένας οἰμωγὰς καὶ θρήνους (Β 686) δυσθαλή ς· δυσαυξής. ### delta 2578 Κρατῖνος (fr. 405) δυσθαλπέο ς· κακοθαλποῦς, κακοῦ εἰς τὸ θάλπειν. ### delta 2579 ψυχροῦ (Ρ 549) δυσθερέα ς· δυσαλθήτους * δυσθήρατο ς· δυσεύρετος r. ### delta 2581 vgSn * δυσθύμε ι· ἀθύμει (Hdt. ### delta 2582 8,100,3) Ss * δυσκάθεκτο ι· δυσκράτητοι r. ### delta 2583 vgS δυσκόλως ἐπεχόμενοι (Greg. Naz. or. 20,36,513 D) vgS δύσκαπνο ς· ὁ φοῖνιξ ὑπὸ Θεοφράστου (h. ### delta 2584 pl. 5,9,5; de ign. 72) * δυσκάτοπτο ς· δυσθεώρητος S * δυσκέλαδο ς· δύσφωνος (Eur. ### delta 2586 Med. 420) v, κακὸν ἦχον ἀποτελῶν (Π 357) (n) δυσκηδέ α· δυσφύλακτον. ### delta 2587 χαλεπόν (ε 466) δύσκημο ν· ἄφρονα r, δυσοιώνιστον δύσκε ν· ἔδυνεν, ὑπεισήρχετο (Θ 271) δυσκλέ α· ἄδοξα. ### delta 2590 κακόδοξα (Β 115) * δυσκλεέ ς· ἄδοξον n, τὸ μὴ ἔχον κλέος (Eur. ### delta 2591 Or. 250 ..) S * δύσκλεια ν· κακοδοξίαν (Eur. ### delta 2592 Med. 218 ..) vgS δύσκλυτο ς· ἄδοξος, ἄτιμος δυσκολαίνε ι· δυσφορεῖ (r) δύσκολο ς· ἄγριος, q δυσχερής (r. ### delta 2595 ) S [ δυσκρανέ ς· αὐχμηρόν] δύσληπτ α· ἀκατανόητα δύσλοφο ν· δύσκολον, οὐχ ἁρμόζον τῷ λόφῳ· οἱ δὲ τὸ ⸤ χαλεπῶς φερόμενον (p) ἀπὸ τῶν λόφω ν, οἵ εἰσι τράχηλοι (Eur. ### delta 2598 Tr. 303) * † δυσλώσω ν· δυσχερῶν (Eur. ### delta 2599 Tr. 303) S Δύμαινα ι· αἱ ἐν Σπάρτῃ χορίτιδες Βάκχαι * δυσμενε ῖ· πολεμίῳ, ἐχθρῷ S * δυσμενεῖ ς· ἐχθροί (vg) πολέμιοι * δυσμένει α· ἔχθρα vg(S), μῖσος δυσμεναίνε ι· διεχθρεύει, πολεμεῖ * δυσμαῖς βίο υ· τῷ τέλει τῆς ζωῆς SP δυσμεναίνω ν· ἐχθρεύων (Dem. ### delta 2606 18,217) * δυσμενή ς· ἐχθρός psd, πολέμιος p, ἀντίπαλος δυσμενέω ν· πολεμίων. ### delta 2608 (Κ 221) ἐχθρῶν, ἀντιπάλων [ δυσμή ν· ἐχθρός] * δύσμηνι ς· βαρύθυμος, ὀργίλος vg, ἐχθρός δύσμητι ς· κακότεχνος r. ### delta 2611 S * δύσμορο ς· κακοθάνατος, (vg) ἄθλιος (vgS) [ἢ κακόμορφος] δυστυχής (Χ 481 . ### delta 2612 .) (S)n δύσμορφο ς· ἄμορφος, ἄσχημος. ### delta 2613 [δυστυχής] 〈ἢ κακόμορφοσ〉 δυσνοία ς· κακοβουλίας (r) δύσνου ς· ἐχθρός δυσξύμβολο ς· δυσεπίγνωστος r. ### delta 2616 (p) δυσξύνετο ς· ἀσύνετος (Eur. ### delta 2617 Phoen. 1506) * δύσοδο ν· φαύλην ὁδὸν 〈ἔχουσαν〉 S, κακήν (Thuc. ### delta 2618 1,107,3) δυσοίζε ι· δυσχεραίνει. ### delta 2619 ὑπονοεῖ. Λάκωνες δυσοίζει ν· φοβεῖσθαι. ### delta 2620 ὑποπτεύειν δυσοίζοντο ς· οἰωνιζομένου. ### delta 2621 καὶ ἄγαν ὑποπτεύοντος † δύσοι ο· φοβοῦ δύσοιμο ς· ἐπὶ κακῷ ἥκουσα. ### delta 2623 ἢ δύσοδος (Aesch. Choe. 945) * δύσοικτο ς· δυσθρήνητος Σ * δύσοιστο ς· δυσυπομόνητος (Soph. ### delta 2625 Phil. 508) (vg)S δυσόμοιο ι· ἀνόμοιοι δύσονται ἀγῶν α· εἰσελεύσονται S εἰς ἱερὸν τόπον (Η 298) δύσοπο ν· δύσφωνον, δυσόρατον δυσόργητο ν· ἀσεβῆ. ### delta 2629 ἀπηνῆ * δυσπετοῦντ α· δυστυχοῦντα, ⸤ κακῶς ἔχοντα (w) δυσοργό ς· κακοεργός S * δυσόρφναι α· μέλανα. ### delta 2632 ἀφανῆ (Eur. Phoen. 325) S * δύσοσμο ν· δυσῶδες Sn δύσουρο ν· δυσφύλακτον δυσπάθει α· κακοπάθεια r (s) δυσπαθε ῖ· κακοπαθεῖ. ### delta 2636 δυσιάτως ἔχει * δυσπαθῶ ν· πάσχων κακῶς S * δυσπαίπαλο ν· δύσβατον S σκολιόν. ### delta 2638 δυσανάβατον * δυσπάλαιστο ς· ἀκαταγώνιστος (Eur. ### delta 2639 Alc. 889) S δυσπάλαμο ν· δυσχερές. ### delta 2640 κακότεχνον δυσπαλέ ς· δυσχερές. ### delta 2641 δυστυχές. σκληρόν. δύσαντες * [ δυσπάμφαλο ς· δυστάραχος S, δυσκίνητος] (Π 748) Δύσπαρι ς· ἐπὶ κακῷ Πάρις κληθείς (Γ 39) Δύσπαρ ι· δυσώνυμε δύστηνε Πάρι, ἐπὶ κακῷ ὠνομασμένε· τινὲς δὲ τὸν Πάριν εἶπον ὠνομάσθαι ἐπὶ τοῦ ἐμ πήρᾳ ἐκτεθῆναι, ἄλλοι δὲ ἀπὸ τοῦ πηροῦν τῷ κάλλει τοὺς ὁρῶντας αὐτόν (Γ 39) δυσπέμφελο ς· ἐπὶ μὲν τῆς θαλάσσης ἡ δυσχείμερος καὶ τραχεῖα καὶ ταραχώδης (Hes. ### delta 2645 Theog. 440) ἐπὶ δὲ τοῦ κολυμβητοῦ δυσάρεστος (Π 748) [ δυσπεῖσθα ι· ὑφωρᾶσθαι. ### delta 2646 φοβεῖσθαι] * δυσπέμφελο ν· δυστάραχον (Π 748) nΣ δυσπετε ῖ· δυσανασχετεῖ. ### delta 2648 ⸤ παραιτεῖται r * δυσπετημάτω ν· ἀποτυχημάτων (2. ### delta 2649 Macc. 5,20) S δυσπετέ ς· δυσχερές δυσπετέστερο ς· δυσκολώτερος. ### delta 2651 δυσεπιτευκτότερος (Hippocr. morb. 1,22?) δύσπειστο ς· [δεισιδαίμων. ### delta 2652 δυσσεβής.] ὁ δυσκόλως πιστεύων, καὶ ἀβέβαιος καὶ ἄπιστος μένων * δυσπόριστο ν· δυσεύρετον (Ios. ### delta 2653 Ant. Iud. 19,210?) r. Sn δύσπορο ν· δύσβατον. ### delta 2654 χαλεπόν δύσποτμο ς· δυσθάνατος r δυστυχής (Eur. ### delta 2655 Tro. 289 ..) δυσπραγί α· ὅτε κακῶς ἐξάγῃ τις τὸν ἑαυτοῦ βίον δυσπρεπε ῖ· ἀπρεπεῖ. ### delta 2657 δυσμόρφῳ * δυσπρόσιτο ν· ᾧ δυσκόλως τις προσέρχεται (2. ### delta 2658 Macc. 12,21) S * δυσσεβή ς· ἀσεβής (2. ### delta 2659 Macc. 3,11 ..) Sps * δύσσειστο ν· δυσχερῶς σειόμενον S δύσστακτο ν· κακοδάκρυτον δύστακτο ν· κακότακτον (Plat. ### delta 2662 leg. 6,781 a) [ δυστάλεο ς· ῥυπαρός] * δυστεκμαρτότερο ν· δυσκαταληπτότερον S * δυστέκμαρτο ν· 〈δυσεύρετον, δυσζήτητον, δύσληπτον〉 (Soph. ### delta 2665a O. R. 109) (n)pw * 〈 δυστέρματο ν·〉 δυσχερὲς τέλος ἔχον, ἢ μὴ ἔχον τέλος S(n) w δυστηνί α· μοχθηρία r [ δύστερο ν· δυσξήθατον] δύστηνο ν· μοχθηρόν. ### delta 2668 ταλαίπωρον (Χ 59 ...) r. (vgSn) δυστήνω ν· ὁμοίως. ### delta 2669 καὶ ἀθλίων δυστυχῶν κακοδαιμόνων (Ζ 127 ..) * δυστοκί α· ἐπὶ κακῷ τὸν καθαρὸν τετοκυῖα Snw δυστοπάζοντε ς· δυσχερῶς ὑπονοήσαντες (r) * δυστόπαστο ς· δυσκατάληπτος, S δυσυπονόητος r δυσείκαστος (Eur. ### delta 2672 Tro. 885) S δυστραπελί α· κακοτροπία r, κακοήθεια δυστράπελο ς· δυσμετάθετος (Soph. ### delta 2674 Ai. 914) S Δύστρο ς· ὑπὸ Μακεδόνων μήν δύσσφαλτο ν· δύσμαχον δυσφημία ς· κακοφημίας (Soph. ### delta 2677 fr. 663,2?) * δυσφορεῖ ν· βαρύνεσθαι (vg) Sn †σιαίνεσθαι (Eur. ### delta 2678 Rhes. 425?) * δυσφόρητο ν· δυσβάστακτον r. ### delta 2679 gS δύσφορο ν· χαλεπόν δύσφυσι ν· κακὴν φύσιν δυσχαλέ α· ἄκρατον, κακόν, λίαν . ### delta 2682 .. δυσχαλέε ς· βλάσφημοι. ### delta 2683 χαλεποί δυσχάριστο ς· ἀχάριστος (Aesch. ### delta 2684 fr. 135,2) δυσχεραίνε ι· μισεῖ. ### delta 2685 ἀπειθεῖ. ὑπερηφανεῖ. καὶ δυσάρεστός ἐστι δυσχερῶ ν· μισητῶν. ### delta 2686 λυπηρῶν. ἀπειθῶν δυσχιδώτερο ν· κακοτροπώτερον. ### delta 2687 Ταραντῖνοι δυσχραή ς· δυσχερής δυσχρανή ς· αὐχμηρός * δύσχρηστο ς· κακός, εἰς οὐδὲν χρήσιμος (Esai. ### delta 2690 3,10 ..) vgS * δυσχωρί α· στενοχωρία (vg) Ss † δυσχῶτα ι· †δυσχωρῇ. ### delta 2692 διακωλύεται * δυσώδη ς· κακόοσμος r. ### delta 2693 S ἀκάθαρτος r. Sn * δυσώνυμο ς· κακώνυμος r. ### delta 2694 vgS χαλεπός (Soph. Ai. 914) δυσωπεῖσθα ι· ὑφορᾶσθαι q φοβεῖσθαι q. ### delta 2695 p δυσωρήσοντα ι· δυσφυλακτήσωσι, (r) S κακὴν νύκτα διαγάγωσι φυλάσσοντες· ὦρος γὰρ ἡ φυλακή (Κ 183) δυσωχεῖ ν· δυσχεραίνειν δύ ω· δύο (Α 16 . ### delta 2698 .) r δυῶ ν· δύο. ### delta 2699 Δωριεῖς δυωδεκάβοιο ν· δώδεκα βοῶν ἄξιον (Ψ 703) p * δ ῶ , δῶμ α· οἴκημα, Sp (Α 426 . ### delta 2701 . Α 533 ..) σπήλαιον (ε 208) r † δωα ί· δικαίως, ὁσίως δωδεκάδαρχοι καὶ δέκαρχο ι· οὗτοί εἰσιν οἱ τῶν δωδεκάδων καὶ δεκάδων ἡγεμόνες δύο πεμπαδάρχαι δωδεκᾷδε ς· θυσίαι ἐκ δώδεκα ζώων, ὡς τριττύαι ἐκ γʹ Δωδεκάκρουνο ς· Ἀθήνησιν κρήνη p ἣν ἔνιοι Ἐννεάκρουνόν φασιν, ἄλλοι δὲ Καλλιρόην καλοῦσιν (Cratin. ### delta 2705 fr. 186,2) δωδεκαμήχανο ς· πόρνη τις ἐλέγετο, διὰ τὸ τοσαῦτα σχήματα ποιεῖν συνουσίας (Ar. ### delta 2706 Ran. 1327) δωδεκάποδο ς· οὕτως ἔλεγον ἐλλειπτικῶς, στοιχείου, ἢ σκιᾶς. ### delta 2707 οὕτως γὰρ συνετίθεντο ἐπὶ δεῖπνον ἥξειν τοῦ στοιχείου ὄντος δωδεκάποδος, ὡς νῦν πρὸς ὥρας φασί (Men. fr. 364,3) Δωδεκάτ η· ἑορτὴ Ἀθήνησι ἣν Χόας ἔλεγον (Thuc. ### delta 2708 2,15,4) δωδεκεύ ς· χοεύς δωδεκῆιδ α· θυσίαν τὴν ἐκ δώδεκα ἱερείων. ### delta 2710 οἱ δὲ τὴν ἀπὸ τῶν δώδεκα μνῶν δωδεκήι ς· τέλειος θυσία, ὁμοίως Δωδωναῖ ε· ἐπίθετον Διός r, ἀπὸ Δωδώνης, διὰ τὸ ἐκεῖ τιμᾶσθαι τὸν θεόν (Π 233) Δωδωνεύ ς· Ζεύς. ### delta 2713 ὁ αὐτὸς καὶ Νᾶιος * † δωι α· ὁμοΐα 〈ᾦα〉 Σ † δῶλ α· ὦτα. ### delta 2715 Κρῆτες δωλέγγονο ς· ὑπόβλητος δωλοδομεῖ ς· οἰκογενεῖς * δώματ α· οἴκους S οἰκήματα n ταμεῖα. ### delta 2718 οἰκοδομήματα. κέλλια (Α 600 ..) (vgSn) * δωμάτι α· τὰ αὐτά, (vgSn) ὑποκοριστικῶς * δώμησι ς· οἰκοδομή vgS δωμήσουσι ν· οἰκοδομήσουσι s δωμητύ ς· κατασκευή (p) δῶ ν· δεσμεύων r δώομε ν· ἀποδῶμεν (π 184) δῶρ α· ξένια (θ 417) δωρεά ς· χάριτας (Dem. ### delta 2726 19,147) (s) * δωρητο ί· δώροις πειθόμενοι (Ι 526) (r). ### delta 2727 n Δωριᾶ ς· Δωριέας (Thuc. ### delta 2728 1,107,1) (r) * δωρίζε ι· ὡς οἱ Δωριεῖς ᾄδει Sn(vg) Δωρικ ή· ὅπλισίς τις οὕτως ἐκαλεῖτο, καὶ κατασκευή. ### delta 2730 καὶ Δώριος .. Δώριο ν· πόλις τῆς Πύλου (Β 594) δῶρ α· τὰ δωρούμενα. ### delta 2732 καὶ ἐπὶ μέτρου παλαιστή δώρα ξ· σπλήν hw ὑπὸ Μακεδόνων δωριάζει ν· γυμνοῦσθαι. ### delta 2734 ἀπὸ τῶν ἐν Πελοποννήσῳ παρθένων, αἵτινες χορεύουσαι ἱματίδιον ἐπεπόρπηντο παραφαίνουσαι τὸ πολὺ τοῦ σώματος (Anacr. fr. 59) * δωροδοκε ῖ· δίδωσι δῶρα vgS δωροδοκεῖ ν· δῶρα λαμβάνειν * δωροδοκί α· τὸ λαβεῖν ἢ δοῦναι δῶρα Sn δῶρο ν· * παλαιστή r. ### delta 2738 pn ἔνιοι τετραδάκτυλον. καὶ τὸ σύνηθες ἡμῖν. Ἑκκαιδεκάδωρα δὲ ἑκκαίδεκα παλαιστῶν (Δ 109) * δωρεῖτα ι· χαρίζεται (Eur. ### delta 2739 Or. 117 ..) r. n * δωροδόκο ς· δεχόμενος δῶρα (Dem. ### delta 2740 19,201) rq. S pnΣ δῶρο ν· παλαιστής, μέτρον δωροξενί α· τὸ ἐπὶ ξενίᾳ καλούμενον ἀποφυγεῖν δῶρα δόντα δωροφορε ῖ· δῶρα προσφέρει (r) δωροφορικὴ ἐσθή ς· οὕτω λέγεται, ⸤ ἣν βασιλεὺς Περσῶν δωρεῖται r δωροφόρου ς· τοὺς οἰκέτας. ### delta 2745 Μαριανδυνοί δώρω ν· γραφαί . ### delta 2746 .. Δωροῖ συκοπέδιλ ε· παρῳδεῖται τοῦτο ἐκ τῶν ἀρχαίων ποιημάτων (Ar. ### delta 2747 Eq. 529) [ δωρυφορεῖτα ι· βαστάζεται] δώ ς· δόσις (Hes. ### delta 2749 op. 355) * † δοτ ῇ· τορνευτῇ vgn * δώσει καὶ δώε ι· περιποιήσει, ἢ παρέχει (n) δῶσ ι· ὅταν μὲν ἑνικῶς ᾖ [δώη δὲ,] σὺν τῷ ἰῶτα (Α 129 . ### delta 2752 .) ὅταν δὲ πληθυντικῶς, ἄνευ τοῦ ι (Γ 166) δωσιάραι ς· κακὰ διδούσαις * δωτῆρε ς· δοτῆρες, δόται (θ 325) S δώτη ν· παρεκτικόν (r) * δώτειρα ν· παρεκτικήν (Greg. ### delta 2756 Naz. c. 2,1,1,224 [37,1987] n δωτῆρα ς· δότας * δωτίνηισ ι· δωρεαῖς (Ι 155 . ### delta 2758 .) Sn δωτύ ς· δώς, φέρνη δωτίνη ν· δωρεάν, δόσιν (ι 268) δωτῖνα ι· αἱ δωρεαί δωτινάζω ν· δῶρα προσδεχόμενος Δωτάδη ς· Δώτου υἱός, ὁ Λυκάμβας δωχεῖο ν· χωρίον δεκτικόν † δω ῶ· δώσω ε · δασυνόμενον μὲν καὶ ἐγκλινόμενον δηλοῖ ἀντωνυμίαν τρίτου προσώπου πτώσεως αἰτιατικῆς αὐτόν (Α 236), ὀρθοτονούμενον δὲ πάλιν τρίτον δηλοῖ ἑαυτόν ἑ· δασέως ὀρθοτονούμενον ⸤ ἑαυτὸν . ### epsilon 2 ... ἢ αὐτὴν ἢ αὐτό S ε α· ψιλούμενον καὶ παροξυνόμενον· ἤμην ἢ ὑπῆρχον, δασυνόμενον δὲ καὶ ὀξυνόμενον τὰ ⸤ ἀγαθὰ καὶ ἴδια, καὶ τὰ ἑαυτοῦ S δηλοῖ * ἔ α· ἄφες. ### epsilon 4 vg ἢ ἦν s, ἢ ὑπῆρχον (Δ 321) Ss * [ ἐαγ ῇ· κλασθῇ κατεαγῇ, θραυσθῇ nps, συντριβῇ] ἐάγ η· κατεάγη. ### epsilon 6 καὶ τὰ αὐτά (Λ 559) ἔαδε ν· ἤρεσεν S. ### epsilon 7 ἔδοξεν. [ἦρεν. ἀφεῖλεν] (Hdt. 4, 201, 2 ..) ἔα δ ή· ἄγε δή (Ar. ### epsilon 8 Thesm. 659) Sp ἑαδότ α· ἀρέσκοντα [ἀγαθά] (Ι 173. ### epsilon 9 ς 422) Sr ἑαδόσι ν· ἀρέσκουσιν, θέλουσιν S * ἑαῖ ς· ἰδίαις vgnp ἔακε ν· ἀλγεῖ sr * ἐακότε ς· ἀλγοῦντες S(p) ἐακώ ς· κακῶς ἔχων, παρειμένος, ἀναπεπαυμένος. ### epsilon 14 ⸤ ἀλγῶν r ἐαλεί ς· συσταλείς. ### epsilon 15 συστραφείς (Φ 571) * ἐάλ η· συνήχθη. ### epsilon 16 ἐστάλη S συνεστράφη (Ν 408) Sbs r † ἐαλό ν· [λυπηρόν] λυτήριον S † ἐαλό ς· τεθραυσμένος * ἑάλ ω· ἐκρατήθη rSs ἠλέγχθη (Dem. ### epsilon 19 19, 215 ..) S(p) * ἑαλωκότω ν· ληφθέντων (Dem. ### epsilon 20 23, 30 ..) vgS ἑάλωσα ν· * ἐλήφθησαν (Dem. ### epsilon 21 7, 38) vgS ἡττήθησαν. ἀπέπεσαν ἐᾶ ν· ἀφιέναι (Ο 347) ἑανηφόρος [ἡ ] ἠώ ς· παρὰ Ἀντιμάχῳ (frg. ### epsilon 23 117 Wyss) r * ἑανό ν· λαμπρὸν ἱμάτιον γυναικεῖον (Γ 419) (vg). ### epsilon 24 εὐδιάχυτον (Σ 613) (AS) ἑανό ς· πᾶν λαμπρὸν ἱμάτιον, καὶ ἔνδυμα γυναικεῖον, ὃ καὶ πέπλον λέγει Ὅμηρος· εἴρηται δὲ παρὰ τὸ ἕννυσθαι. ### epsilon 25 Ἑανοῦ δὲ κασσιτέροιο (Σ 613) τοῦ εὐδιαχύτου. Ἑανῷ δὲ λιτί (Σ 352) [περιβολῇ λιτῷ ἢ] λεπτῷ ὑφάσματι, ἢ λινῷ περιβολαίῳ ἕατα ι· κάθηνται (Γ 134) [ ἔαντ ο· ἦσαν] ἑαν ῷ· εὐώδει, ἢ λεπτῷ ἱματίῳ (Γ 419) ἑανῶ ν· [ἀγαθῶν, καλῶν S ἢ] ἱματίων λεπτῶν ἔαξε ν· ἔκλασε vgAS, συνέτριψεν (Η 270) ἔα ρ· αἷμα. ### epsilon 31 r. p Κύπριοι ἔα ρ· ὁ μετὰ χειμῶνα τριμηνιαῖος καιρός r ἐαρδάλ η· ἐπλησίασεν ἐαρίδα ς· τὰς κανθαρίδας ἐάριο ν· τὸ ῥόδον r ἑαρό ν· λουτῆρα, ἢ πρόχουν * ἐάρτερ α· ἐαρινά. ### epsilon 37 λεπτά. ἁπαλά Avg. πυκνά. ⸤ χρόνια A ἐάρτερο ς· τοῦ ἔαρος, ἢ ἐαρινοῦ . ### epsilon 38 . ἐάσαντε ς· καταλείψαντες (Thuc. ### epsilon 39 1, 67, 5 ..) b ἔασ ι· πέλουσιν, εἰσί, τυγχάνουσιν (Γ 168 . ### epsilon 40 .) † ἐᾶσα ι· κοιμηθῆναι † ἔασα ν· ηὐλίσθησαν ἔασθε ν· ἐχάρησαν * ἔασε ν· ἤφιεν (Δ 226) ASvg † ἐασφόρο ς· ἑωσφόρος r * ἕατα ι· καθέζονται ASvg ἧνται (Γ 134) [ 〈ε〉αυτ ή· ἐκλάσθη] * ἑαυτού ς· ἀλλήλους (p) Σ ἐάφθ η· ἐκάμφθη. ### epsilon 49 * ἐβλάβη (Ξ 419) AS * ἐάω ν· ἀγαθῶν. ### epsilon 50 (Ω 528) gn [τῶν ἑαυτῶν] ἔβ α· ἐπῆλθε (Eur. ### epsilon 51 Rhes. 710), καὶ ἦλθεν (Rhes. 555 ..) † ἐβαδίαστο ν· μελανόβροχον ἔβαζε ν· ἔλεγε (S) καὶ ἐκακολόγει (Eur. ### epsilon 53 Rhes. 719) ἐβάθ η· ἐγεννήθη ἐβάζομε ν· ἐλέγομεν (γ 127) * ἐβάμβαινε ν· ἔτρεμεν. ### epsilon 56 ἐδίσταζεν AS ἐβάμωσε ν· ἡττήθη ἔβαλλε ν· ἔῤῥαινεν ἔβα ν· ἐπορεύθησαν, ἐβάδισαν (Α 391) ἔβαξα ς· ἐλοιδόρησας * ἐβαρυθύμησε ν· ἐλυπήθη (Num. ### epsilon 61 16,15) Ab (vgSN) * ἐβαρυώπησα ν· ἐβαρήθησαν, ἀσθενεῖς ἐγένοντο οἱ ὀφθαλμοί (Gen. ### epsilon 62 48,10) AS ἔβα ς· ἐπορεύθης (Eur. ### epsilon 63 Phoen. 295 ..) ASn ἔβασκε ν· ἐπορεύετο ἔβασο ν· ἔασον. ### epsilon 65 Συρακούσιοι 〈καὶ Λάκωνεσ〉 * ἐβεβήλωσε ν· ἐμίανεν (g), ἐμόλυνεν, ⸤ ἀκάθαρτον ἐποίησεν (Malach. ### epsilon 66 2,11) b * ἑβδομάτ ῃ· ἑβδόμῃ (Η 248) r. ### epsilon 67 ASvg * ἐβδελύχθη ν· ἐμίσησα. ### epsilon 68 προσέκοψα * ἐβεβήκε ι· ἐπεπόρευτο (Ζ 495) Sb ἐβεβρύχε ι· ἐπήχει πως (μ 242) † ἐβέβλι ς· θήκη ἀργυρίου. ### epsilon 71 καὶ κίστη ἐβδηλάμη ν· ἀπήμελξα. ### epsilon 72 Βδάλλειν γὰρ τὸ ἀμέλγειν· ὅθεν ἡ βδέλλα τὸ ζῶον, διὰ τὸ ἀμέλγειν τὸ αἷμα ἑβδομευόμεν α· 〈δεκάτην〉 ἢ ἑβδόμην ἡμέραν ἀπὸ γενέσεως παιδίου ἑορτάζουσιν (Lys. ### epsilon 73 frg. 46 Sauppe) ἕβδομον ἡμιτάλαντο ν· τὰ ἓξ ἥμισυ τάλαντα (Hdt. ### epsilon 74 1,50,3) ἕβδομος βοῦ ς· εἶδος 〈πέμματος κέρατα ἔχοντοσ〉 ἔβ η· ἦλθεν, ἀπῆλθεν, ⸤ ἐπορεύθη (Β 47) r. ### epsilon 76 ASP ἐβῆνο ι· ἀλωπεκίδες ἔβησε ν· ἐπέβη ἐβήτη ν· ἔβησαν. ### epsilon 79 δυϊκῶς (Ζ 40) * ἐβιήσατ ο· ἐβιάσατο (Λ 558) S ἐβιάσατ ο· ἀπεστέρησεν ἐβιώσα ο· ἔσωσας. ### epsilon 82 τὸ ζῆν περιεποίησας, ἢ ἔδωκας (θ 468 v. l.) ἐβίωσ α· ἔζησα. ### epsilon 83 διῆξα ἐβλάστησε ν· ἐξέφυ (Num. ### epsilon 84 17,23) ἐβλιμάσθ η· ἐμαλάχθη (Hippocr. ### epsilon 85 epid. 5,1, V 204,4 L.) ἔβλιττε ν· ἀπεπίαζεν ἔβλυε ν· ἀνεφύσα, ἀνέζει μετὰ ποιοῦ ψόφου † ἐβλό ν· ἀπόπληκτον * ἔβλ ω· [ἔδακε. ### epsilon 89 διέσπασεν p]. ἐφάνη. ᾤχετο, ἔστη A ἐβό α· ἐκάλει ἐβόλοντ ο· ἐβούλοντο, ἐβουλεύσαντο (α 234 v. ### epsilon 91 l.) ἐβόρισε ν· ἐσίτισεν * [ ἐβραμένο ν· εἱμαρμένον] AS ἔβραπτε ν· ἔκρυπτεν. ### epsilon 94 ἐλάφυξεν ἔβρασε ν· ἀπέπτυσεν. ### epsilon 95 ἐξέχεεν (c. 1, 1, 14, 4) † ἐβρατάγησε ν· ἐψόφησεν ἔβραψε ν· ἔκρυψεν. ### epsilon 97 ἔπιεν. κατέφαγεν * ἔβραχε ν· ἤχησεν. ### epsilon 98 ἐβόησεν. [ἐβόησεν] ἐψόφησεν (Ε 859) AS ἔβρεμο ν· ἐφώνουν ἔβρισε ν· ἐβάρησεν r * ἔβριξα ν· ἐκοιμήθησαν AS vgp Ἕβε ρ· Ἑβραῖος. ### epsilon 102 καὶ ὁ [Ἑβραῖος] περάτης (Gen. 10,24) ἔβρισα ν· ὥρμησαν S. ### epsilon 103 ἐβάρυναν. [ἐπορεύθησαν] ⸤ ἐπέθεντο (Μ 346) S ἔβρο ς· τράγος βάτης. ### epsilon 104 καὶ * ⸤ ποταμὸς Θρᾴκης Sp ἐβρύαζε ν· ηὐωχεῖτο * ἐβρυάζοντ ο· εὐφραίνοντο AS v ἔβρυε ν· ἐπλήθυεν. ### epsilon 107 ἤνθει. † ἐβρύσθ η· ἔπεσεν ἔβρυχε ν· ἐψόφησεν, ἤχησεν n. ### epsilon 109 r ἐβρωμήσατ ο· βρώσεως ἐδεήθη· βρωμήσασθαι γὰρ τὸ βρώσεως καὶ βρώμης δεηθῆναι * ἔβρ ω· ἔφαγεν. ### epsilon 111 ἔδακεν. διέσπασεν A ἐβύλλω ν· ἔβρυον. ### epsilon 112 ἐπλήθυον ἐβύνου ν· τὰ αὐτά (Ar. ### epsilon 113 Pac. 645) * ἔβωσε ν· ἐκάλεσεν. ### epsilon 114 ἔκραξεν (Hippon. frg. 1 Bgk?) AS p Ἐβώ θ· πόλις Μωαβιτῶν, ἣ καὶ Ὠβώθ (Num. ### epsilon 115 33,43) † 〉εγά ν· ἐγένετο ἐγάνυσα ν· ἐκόσμησαν. ### epsilon 117 χαρῆναι ἐποίησαν * ἐγαργάλιζο ν· ἐκίνουν. ### epsilon 118 ὑπεσήμαινον. προετρέποντο AS vgp ἔγγαλο ν· πρόβατον γάλα ἔχον ἐγγαμῶ ν· ὁ τὴν οἰκίαν κεκτημένος ἐνγυητήν ἐγγανᾶτα ι· διέφθαρται ἐγγαστριμάχαιρα ν· τὴν ἐν τῇ γαστρὶ κατατέμνουσαν (Hippon. ### epsilon 122 frg. 85 Bgk) ἐγγαστρίμυθο ς· τοῦτόν τινες ἐγγαστρίμαντιν, οἱ δὲ στερνόμαντιν (Soph. ### epsilon 123 frg. 56) λέγουσι. Φησὶ δὲ περὶ τοῦ τρόπου τῆς μαντείας καὶ Πλάτων ἐν τῷ Σοφιστῇ (252 c). τοῦτον ἡμεῖς Πύθωνα νῦν καλοῦμεν * † ἔγγαυρο ν· * νοτερόν. ### epsilon 124 ὑγρόν. ἄωρον. πρόσφατον. ἐκλελυμένον. AS. ἔνικμον ἔγγαυσο ν· ἔνσκαμβον ἐγγέακλο ς· νεωκόρος ἐγγεγάασι ν· εἰσί. ### epsilon 127 γεγάασιν (Ζ 493) ἐγγεγαῶτ α· γεγεννημένα ἐγγεγωνώ ς· βοήσας ἐγγελῶσ α· καταγελῶσα (Soph. ### epsilon 130 El. 807) * ἐγγενή ς· ἐντὸς τοῦ γένους (Eur. ### epsilon 131 Rhes. 404) AS * ἔγγεο ν· ἰοῦγον AS ἐγγείνωντα ι· ἐγγεννήσωσιν (Τ 26) † ἐγγήναλο ι· ὑπογράμματοι † Ἐγγῆρυ ς· ἡ γῆ, παρὰ Ἀττικοῖς ἐγγλαυκῶσα ι· ἐμβλέψαι ἐγγλύσσε ι· ἐγγλυκάζει (Hdt. ### epsilon 137 2, 92, 3) ἐγχλοιούμεν α· ἔνωχρα. ### epsilon 138 ἄχροα (Hippocr. Prorrhet. 1,131, V 556,7 L.) ἐγκονεῖ ν· ἐνεργεῖν. ### epsilon 139 σπεύδειν ἔγγει α· τὰ ἐν τῇ γῇ r * ἔγγιο ν· ἐγγύτερον AS vgn. ### epsilon 141 r [ ἐγγυῶντα ι· γεννῶσιν] ἔγγον α· τὰ τέκνα r τῶν τέκνων * ἔγγονο ς· υἱὸς υἱοῦ ASps ἐγγοργῶ ν· φοβερῶς βλέψας ἐγοργώψατ ο· γοργὸν καὶ φοβερὸν ἔβλεψεν ἐγγρισμό ς· παροξυσμός r ἐγγριμᾶσθα ι· ἐναγίσαι τοῖς τετελευτηκόσιν ἐγγυάζω ν· ἀντιφωνῶν ἐγγύα ι· αἱ ἀναδοχαί ἐγγυαλίξα ι· ἐγχειρίσαι (Α 353), ⸤ δοῦναι εἰς χεῖρας· ἐπειδὴ τὰ κοῖλα γύαλα λέγεται. ### epsilon 151 ὁ δὲ λαμβάνων τὴν κύλικα, τῇ χειρὶ 〈κοίλῃ〉 ταύτην λαμβάνει. καλοῦνται δὲ γυῖα αἱ χεῖρες S * ἐγγυαλίζ ω· παρέχω. ### epsilon 152 (AS) χαρίζομαι AS ἐγγύα ν· ὀψωνίαν. ### epsilon 153 Λάκωνες ἐγγύδιο ν· ἔγγιον, πλησίον. ### epsilon 154 προσῆκον ἐγγύ η· γάμου ἀπογραφή. ### epsilon 155 καὶ σημεῖον ἐν θυτικῇ * ἐγγύθε ν· ἐγγύς (Ε 72) AS ἐγγυιώσετα ι· συμπλακήσεται. ### epsilon 157 ἐναγκαλισθήσεται * ἔγγυο ς· ἀνάδοχος (Hebr. ### epsilon 158 7,22) ASn ἔγγυο ν· ἐγγυητήν. ### epsilon 159 ἢ * ⸤ ἀσφαλές ASn [ ἐγγύτητ α· ‚ἀκούσας δὲ ὡς ὁμοῦ εἶεν οἱ πολέμιοι‛] * ἐγγυ ῶ· ἐκδίδωμι AS vgb * ἐγεγήθε ι· ἔχαιρεν AS vg * ἐγεγώνεε ν· ἐσήμαινεν S * ἐγείνατ ο· ἐγέννησεν (Ο 526) AS. ### epsilon 164 r ἐγερε ῖ· ἀναστήσει * † ἔγγαλα ι· χαλινοί Ah ἐγέλωτο ι· ἀστέρες ἔγεντ ο· ἔλαβεν. ### epsilon 168 (Σ 476) ἐγένετο * ἐγείρε ο· ἐγέρθητι. ### epsilon 169 ἀνάστηθι ἐγερτ ί· γρηγόρως (Eur. ### epsilon 170 Rhes. 524) ἐγείλησα ν· συνήλασαν ἐγέλλιζ ε· τὰ ἑτέρων ἑτέροις ἐδίδου 〉έγηρε γά ρ· ἐφθόνησεν (Ψ 865) ἐγήρ α· ἐγήρασεν (Η 148) ἐγείνα ο· ἐγέννησας (Ε 880) * [ἐγήγαρτος]. ### epsilon 176 ἐπίχαρτο ς· ἐπιχαρής (Prov. 11,3) ASp ἐγκαθελεῖ ν· καταβαλεῖν ἐγκαθειργμένο ς· ἐγκατακεκλεισμένος r * ἐγκάθετο ς· δόλιος 〈κατάσκοποσ〉 (Plat. ### epsilon 179 Axioch. 368e) AS vg p. r * ἐγκαθειργνύντε ς· ἀποκλείοντες AS n ἐγκακοῦμε ν· ἀψυχοῦμεν ἐγκαλεῖ ν· αἰτιᾶσθαι. ### epsilon 182 προκαλεῖσθαι (Dem. 18,76 ..) * ἐγκαλινδούμενο ς· ἐγκυλιόμενος AS. ### epsilon 183 r ἐγκαλινδεῖτα ι· ἐναναστρέφεται. ### epsilon 184 ἐνδιατρίβει ἐγκαλοσκελή ς· οἱ μὴ ἀποδιδόντες τὰ χρέα ἐν κάλοις ἐδεσμεύοντο τοὺς πόδας ἐγκαλύπτεσθα ι· διατρέπεσθαι, αἰσχύνεσθαι * ἐγκαλύπτετα ι· συγκρύπτεται ASw ἐγκάναξο ν· ἔγχεε. ### epsilon 188 ἔκπιε (Ar. Eq. 105) ἐγκανθί ς· σὰρξ ἐν ὀφθαλμῷ αὐξηθεῖσα τὸ πάθος ποιεῖ ἐγκαρπ ῆ· ἐπικαρπία ἐγκαπύε ι· ἐμπνεῖ ἐγ καρὸς αἴσ ῃ· ἐγ κηρὸς μοίρᾳ, ἐν θανασίμῳ μοίρᾳ (Ι 378) S † ἐγκαρπασθέντα ς· ἐγκριθέντας. ### epsilon 193 ἐντυχόντας * ἐγκάρσιο ν· πλάγιον AS vg(n) ἔγκαρτ α· τοὺς κεκουρευμένους πυρούς· ἀλλὰ καὶ ἔγκαρπα Φρύνιχος Δαναΐσιν (frg. ### epsilon 195 4 N.) * ἔγκασι ν· ἐντέροις AS, σπλάγχνοις (Λ 438) ἐγκαταθεμέν ω· ἐγκαταθέμενοι. ### epsilon 197 δυϊκῶς * ἐγκαταλέξε ι· ἐναριθμήσει † ἐγκατάν α· κατὰ γνώμην, κατὰ νοῦν * ἐγκατειλεγμένο ς· ἐγκαταλεγόμενος (AS) * ἐγκατειλημμέν η· ληφθεῖσα, κεκρατημένη (AS) * ἐγκατέσκηψα ν· ἐφώρμησαν (Philo vit. ### epsilon 202 cont. 2) AS vg ἐγκατέχεε ν· ἐνέχεεν ἐγκατιλλῶψα ι· ἐγκαταμυκτηρίσαι (Aesch. ### epsilon 204 Eum. 113) ἔγκαφο ς· 〈ὅσον〉 ἐγκάψαι, ⸤ ἐλάχιστον (Eupol. ### epsilon 205 frg. 330 K.) p ἐγκεραύλη ς· ὁ τοῖς Φρυγίοις αὐλῶν. ### epsilon 206 ἔχει γὰρ ὁ ἀριστερὸς προσκείμενον κέρας ἐγκεραυλῆσα ι· τὸ αὐτό· προσκειμένου γὰρ κέρατος τῷ αὐλῷ ᾖδον. ### epsilon 207 ὅθεν καὶ ὁ ἐγκεραύλης * ἔγκειτα ι. ### epsilon 208 ἐπίκειται (Dem. 18, 199) AS vg ἐγκείσθ ω· τεθείσθω ἐγκεκλάρωτα ι· ἐγκαταλέγει ἐγκέκλιτα ι· ἐπήρεισται (Ζ 78) ἐγκέκλιτα ι· ἔγκειται, ἐπήρεισται (Ζ 78) ἐγκεκοισυρωμέν η· διὰ Κοισύραν, τὴν Μεγακλέους μητέρα τοῦ Ἀλκμαιονίδου [ἔστι δὲ ἐνειλημένη καὶ κεκορδυλημένη καὶ ἐγκεκαλυμμένη (Ar. ### epsilon 213 Nub. 10) καὶ] σεμνυνομένην τῷ γένει (Ar. Nub. 48) ἐγκεκόμβωτα ι· ἐνείληται (Epich. ### epsilon 214 frg. 7 K.) AS Ἐγκέλαδο ς· ἡ Ἀθηνᾶ. ### epsilon 215 * ἢ ὄρος AS [ἢ εὔηχος] ἐγκέντροι ς· κέντροις [ὅμοιον καὶ μύωπες. ### epsilon 216 ἐγκεντρίοις] 〈οἷσ〉 οἱ ἵπποι κεντρίζονται· 〈ὅμοιον καὶ μύωπεσ〉 * ἐγκεντρωθέντε ς· ἀσφαλισθέντες AS (vg) ἐγκέφαλος φθειρίασι ς· νόσος προβάτων ἐγκέφαλος δὲ πα ρ ’ αὐλὸν ἀνέδραμ ε· ἐξεφύσησε τῷ ποτισμῷ τοῦ αἵματος (Ρ 297) ἐγκεχοιριλωμένη ν· λεπράν (Com. ### epsilon 220 adesp.) ἐγκεχρημένο ι· σπονδὰς ἔχοντες (Hdt. ### epsilon 221 7, 145,1 cod.) ἐγκέχρικε ν· ἐγκεκέντρικεν ἔγκηρο ι· θνητοί r ἐγκίκρ α· ἐγκίρνα (Sophr. ### epsilon 224 frg. 48 K.) ἐγκιλικίζετα ι· κακοηθεύεται. ### epsilon 225 κακοποιεῖ. p διεβέβληντο γὰρ ἐπὶ πονηρίᾳ οἱ Κίλικες. 〈Λέγεται καὶ ὁ Κιλίκιος ὄλεθρος 〉 ἐγκιλικίστρι α· περιαγνίστρια ἐγκίλλαφο ν· οὐρά ἔγκιλλο ν· οὐράν [λέγεται καὶ ὁ Κιλίκιος ὄλεθρος] [ ἐγκί ς· εἰς χρῶτα κεκάρθαι] ἐγκισσεύετα ι· ἐμφύεται. ### epsilon 230 πλέκεται (Hippocr. nat. oss. 14, IX 186,21 L.) * ἐγκισσήσωσι ν· ἐπιθυμήσωσιν (Gen. ### epsilon 231 30, 39) AS vg ἐγκλεφέ ς· ἐπιθυμητικόν ἐγκλεπί ς· ἐπιθυμία ἐγκλησίφωνο ς· ἐρεθιστής. ### epsilon 234 διεφθαρμένος ἔγκλημ α· πταῖσμα. ### epsilon 235 r μέμψις. (Eur. Or. 766) ἔγκληρο ν· * ἐπίκληρον AS. ### epsilon 236 πλούσιον, A ἐνούσιον * ἔγκλητο ν· τὴν 〈ἐπὶ〉 σύνοδον παραίτησιν AS vg ἐγκοακίσα ι· ἐγχέαι λάθρα [ ἔγκυο ς· ἐγγαστρωμένη γυνή] ἐγκολεήσατ ο· εἰς τὸν κολεὸν κατέθετο τὸ ξίφος * ἐγκομβωθεί ς· δεθείς AS * ἔγκομμ α· πρόσκομμα AS * ἐγκονέοντε ς· σπεύδοντες (vgn). ### epsilon 243 ἐνεργοῦντες. ἐπειγόμενοι (Greg. Naz. c. 2, 1, 13, 192) ἐγκόνω ς· ταχέως, ἐσπευσμένως * ἐγκοπή ν· ἔνεδρον. ### epsilon 245 ἐμπόδιον (1. Cor. 9,12) AS * ἔγκοπο ι· δυσχερεῖς (Eccles. ### epsilon 246 1,8) AS ἔγκοπρο ς· ἡ μὴ δεομένη κόπρου χώρα * ἐγκόπτε ι· ἀνακόπτει (Act. ### epsilon 248 ap. 24,4) AS ἐγκορδυλῆσα ι· ἐνειλῆσαι (Ar. ### epsilon 249 Nub. 10) ἐγκοσμεῖτ ε· ἐν τάξει τίθετε (ο 218) ( * ) ἐγκοσμογενεῖ ς· τοὺς ἅμα τῷ κόσμῳ ἐγκριθέντας (Synes. ### epsilon 251 h. 2, 224?) * ἐγκότημ α· ὀργή. ### epsilon 252 Sn s. r μανία (Ier. 31, 39) * ἐγκότω ς· ὀργίλως (Phil. ### epsilon 253 Flacc. 15) AS (vgn) r ἐγκουράδε ς· τὰ ἐν τῷ προσώπῳ στίγματα, καὶ οἱ ἐν ταῖς ὀροφαῖς γραφικοὶ προνωπίων πίνακες. ### epsilon 254 ἔστι γὰρ κουρὰς ἡ ὀροφή, καὶ ὁ γραπτὸς πίναξ, †ἐγκούρας δὲ ὁ †γεγραμμένος. Αἰσχύλος Μυρμιδόσιν (frg. 142) εἰ μὴ ἄρα ἰσοδυναμεῖ, ὡς κοτῶ καὶ ἐνεκότουν παρὰ Σοφοκλεῖ (frg. 940). ἐγκράτει α· ἄσκησις r ἐγκραγγάνει ν· ἐμβοᾶν p ἐγκρασίχολο ι· εἶδος ἰχθύων ἐγκρατῆσα ι· καρτερῆσαι * ἐγκρατῶ ς· καρτερικῶς. ### epsilon 259 AS vgn ὑποτακτικῶς † ἐγκρ ί· κοίλῳ καὶ κενῷ ἐγκρίδε ς· πέμμα ἐλαίῳ ἑψόμενον καὶ μελιτούμενον. ### epsilon 261 ἔνιοι δὲ ταγηνίας (Epich. fr. 52 K. Stesich. frg. 2 Bgk). ἐγκρικαδί α· συναφὴ χειρῶν εἰς τοὐπίσω ἐγκρίκι α· ξύλα κεκαμμένα * ἐγκρί ς· γλύκασμα ἐξ ἐλαίου ὑδαρές (Exod. ### epsilon 264 16,31) AS nvg * ἔγκριτο ς· ἐκλελεγμένος. ### epsilon 265 AS vg ἐξειλεγμένος ἔγκριτο ι· τὸ αὐτό ἐγκρυφία ς· ἄρτου εἶδος, * ὁ ἐν σποδῷ γενόμενος, AS vg τῷ μὴ εἶναι κλίβανον (Gen. ### epsilon 267 18,6. Hos. 7,8) S ἔγκρυπτο ς· πέμματος εἶδος ἐγκρυψαμέν ω· ἐγκρυψάμενοι. ### epsilon 269 δυϊκῶς * ἐγκυτ ί· εἰς χρῶτα κεκάρθαι (Callim. ### epsilon 270 frg. 281 Pf.) AS [ ἔγκυ α· ἔγκυον] ἔγκυο ς· γυνὴ 〈ἐγγαστρωμένη〉 r ἐγκυδέ ς· ἔνδοξον ἔγκυκλ α· τὰ ἐγκυκλούμενα τῷ βίῳ, καὶ συνήθη * ἐγκυκλήσ ω· ἐγκαλύψω AS ἐγκύκλια μαθήματ α· τὰ ἔξω * ἐγκύκλιο ν· τὸ πανταχοῦ κυκλοῦν S ἢ Ζεὺς παρ’ Ἀθηναίοις ἐγκύμον α· ἔγκυα ἐγκυσίχωλο ς· ἄνωθεν ἀπὸ τοῦ κυσοῦ χωλός (Com. ### epsilon 279 ad. frg. 6 Dem.) ἔγκυτο ν· ἔγκατον. ### epsilon 280 Λάκωνες * ἐγκωμιάζε ι· ἐπαινεῖ, καλῶς ἐξαίρει τῷ λόγῳ AS (vg) * ἐγκώμιο ν· ἔνδημον· κῶμαι γὰρ τὰ τοῦ δήμου συστήματα (Hes. ### epsilon 282 op. 344) AS n [ ἐγκωπ ή· ἐμπόδιον] [ ἔγλασα ς· ὑπέμεινας] ἔγλαψε ν· ἐσκάλευσεν ἐγλιξάμη ν· ἐπεθύμησα, ἀπὸ τοῦ γλίχεσθαι (Pl. ### epsilon 286 Com. frg. 241) ἐγγλωττογάστορε ς· οἱ ἀπὸ τοῦ λέγειν βιοτεύοντες n (p) ἔγμ α· ὀχύρωμα. ### epsilon 288 στῦλος ἐκμαγεῖο ν· ἐκτύπωμα ἐκμάγματ α· τύποι [ ἔγμε ν· ἔχειν] ἐγνάμφθ η· ἐκάμφθη. ### epsilon 292 ἐκλάσθη (Γ 348) ἔγναψε ν· ἔπεισεν. ### epsilon 293 ἔκαμψεν (Β 14 ..) r ἐγνυπτωμένο ν· ταλαίπωρον. ### epsilon 294 κατηφές ἐγνυπτώθ η· τρυφᾷ. ### epsilon 295 καὶ τὸ ἐναντίον * . ### epsilon 296 ...· ἔγνω δ’ ὡς σὺν θεῷ ... (Π 119) ἔγν ω· ὡμίλησεν ἀνὴρ πρὸς γυναῖκα (Men. ### epsilon 297 frg. 382 Koerte) ἐγνωσιμάχησε ν· ἑαυτοῦ κατέγνω, μὴ δυναμένου μάχεσθαι πρὸς τοὺς ἀντιπάλους ἐγοργωπίασκε ν· ἀτενὲς ἔβλεπεν ἐγρεμάχα ς· ἐγερσιμάχας ἔγρε ο· ἀνίστασο (Κ 159) * ἔγρετ ο· ἐγείρετο (Β 41 . ### epsilon 302 .) AS ἐγρήγορε ν· ἀγρυπνεῖ ἐγρήγορθ ε· γρηγορεῖτε (Η 371) ἐγρήγορο ς· εὐγρήγορος * ἔγρηντα ι· ᾕρηνται A † ἐγρήσασ α· μαθοῦσα ἐγρήσσοντε ς· ἐγρηγορότες (Λ 551) S p ἐγρήσσω ν· ἐγρηγορώς. ### epsilon 309 φυσῶν. ἀγρυπνῶν † ἐγρῆτ α· παρακαταβολὴν ἢ δίκης, ἢ κρίσεως ἐγροά ς· στόμα ἢ πόρου . ### epsilon 311 .. [ ἐγρόμενο ι· συλλεγόμενοι] [ ἐγρυπνε ῖ· ἀγρυπνεῖ] 〉εγύμνασμα ι· ἐγυμνήτευσα ἐγύρωσ ε· περιετείχισε πάντοθεν (Sirac. ### epsilon 315 43, 12) ἔγχαλι ς· νέον ἄκρατον [ ἐγχίδιο ν· ἔγγιον] ἔγχελυ ς· διὰ τοῦ υ , εἶδος ἰχθύος ἐγχανεῖ ν· καταχασμᾶσθαι [Λάκωνες] ἐγχαλίδε ς· διαπεπαρμένοι ἥλοις. ### epsilon 320 〈Λάκωνεσ〉 ἐγχάσκει ν· καταγελᾶν (Ar. ### epsilon 321 Vesp. 721?) ἔγχε α· δόρατα (Γ 135) ἔγχε ϊ· δόρατι (Β 389) ἐγχεία ς· δόρατα, λόγχας (Γ 345) † ἐγχεῖδα ι· τηρηταὶ δανείων ἐγχεί ῃ· δόρατι (Β 530) ἐγχείῃσ ι· δόρασιν (Β 818) * ἐγχειρία ς· [ἀδείας. ### epsilon 328 ἢ] ἐπιχειρήματα AS (r) * ἐγχειρίδιο ν· ξιφίδιον μικρόν s ἢ τμητικὸν ὄργανον (Exod. ### epsilon 329 20,25) AS vg ἐγχειρίδι α· σκεύη, καὶ ὄργανα σκευῶν. ### epsilon 330 ἤγουν δόρατα. καὶ τὰ ἐν χειρί ..... ἐγχειρίζ ω· 〈εἰς χεῖρας δίδωμι〉 r ἐγχείρισι ς· 〈ἡ εἰς χεῖρας παράδοσισ〉 r ἐγχείρημ α· τόλμημα. ### epsilon 333 ἐπιτήδευμα r ἐγχειροῦντα ς· τολμῶντας ἐγχειρογάστορε ς· οἱ ἀπὸ τῶν χειρῶν γαστριζόμενοι καὶ τῇ γαστρὶ πορίζοντες· λέγονται δὲ καὶ γαστρόχειρες Ἔγχειο ς· Ἀφροδίτη. ### epsilon 336 Κύπριοι ἔγχεο ν· ἄπαρξαι θεοῖς (Ar. ### epsilon 337 Equ. 118?) ἐγχεσίμαργο ς· ἔγχει μαινόμενος ἐγχεσίμωρο ι· περὶ τὰ δόρατα μεμορημένοι, τουτέστιν πεπονημένοι (Η 134) * ἐγχεσίμωρο ς· πολεμικός AS vg r ἐγχέσπαλο ι· οἱ τὰ δόρατα πάλλοντες . ### epsilon 341 .. * πολεμισταί (Β 131) A [ ἐγχεσίπαλο ς· πάλλοντος] ἔγχεσιν ἀμφιγύοι ς· γύον, ποῦς· ἐξ ἑκατέρου δὲ μέρους κατεπήσσετο τὰ δόρατα (Ν 147) ἐγχέσπαλο ς· πολεμικός. ### epsilon 344 δορύπαλος (Ο 605) ἔγχηλο ς· ἐπίδεσμος ἰατρικός ἐγχημώμενο ι· ἐγχάσκοντες ἐγχήροντι δύ η· ἐπιχαίρουσιν 〈λύπῃ〉 (Corinna) ἐγχλίαμ α· μύρου ὄνομα ἐγχλίε ι· ἐντρυφᾷ ἐγχλοᾶσθα ι· ἐμφῦναι † ἐγχόδι α· ἀθρόα ἔγχο ς· ἐγχειρίδιον. ### epsilon 352 * ⸤ δόρυ (Ζ 319) Σ ἔγχουσ α· ῥίζα τις, 〈ᾗ τὰσ〉 παρειὰς ἐρυθραίνουσιν αἱ γυναῖκες (Ar. ### epsilon 353 Lys. 48) ἔγχουτο ν· στεάτινον. ### epsilon 354 Λάκωνες ἔγχο ς· λόγχη. ### epsilon 355 ἀπὸ τοῦ ἐν τῇ χειρὶ εἶναι ἔγχος ἔ χ ’ ἑνδεκάπηχ υ· τὸ πλῆρες ἑνδεκάπηχ υ· (Θ 494) ὅθεν ἐκ δύο συμβεβλημένον δυοκαιεικοσίπηχυ (Ο 678) ἐγχρίε ι· τύπτει. ### epsilon 357 ἐγκεντρίζει (Plat. Phaedr. 251 d) * ἐγχρίπτω ν· προσπελάζων AS vg * ἐγχριπτᾶτα ι· ἐγγίζει, ἐμπίπτει AS r * ἐγχριμφθεί ς· ἐμπελασθείς, ἐγγὺς γενόμενος (Η 272) AS ἐγχριμφθῆνα ι· ἐνερεισθῆναι. ### epsilon 361 προσπελασθῆναι ἐγχριμφθήτ ω· ἐμπελασθήτω (Ψ 338) (S) * ἐγχρίμψα ι· πλησιάσαι. ### epsilon 363 ψαῦσαι AS ἐγγίσαι * ἐγ χρ ῶ· εἰς χρῶτα hw ἔγχρονο ς· πρόσκαιρος r ἐγχρώσα ς· χρίσας ἐγχύματ α· πλακούντων εἶδος ἐγχυτριεῖ ς· ἀποκτενεῖς· μετενήνεκται δὲ ἀπὸ τῶν ἐν ταῖς χύτραις ἐκτιθεμένων παίδων (Ar. ### epsilon 368 Vesp. 289) ἐγχυτρίζει ν· ἐκτιθέναι βρέφος ἐν χύτρᾳ ἐγχώριο ν· †τόκος. ### epsilon 370 δάνειον Ἐγχ ώ· ἡ Σεμέλη r οὕτως ἐκαλεῖτο (Com. ### epsilon 371 adesp.) ἐγὼ δέ κ ε· ἐγὼ δὲ ἄν (Α 137) ἐγὼ δὲ μέ ν· ἐγὼ δὲ ναί * † ἐγώγυο ν· ἀρχαῖον np 〈καὶ ὠγύγιον 〉 p * ἐγῷμα ι· ἐγὼ οἶμαι, νομίζω AS vg ἐγώ ν· αὐτὸς ⸤ ἐγώ (Α 76 . ### epsilon 376 .) b ἐγών η· ἐγώ. ### epsilon 377 Λάκωνες ἐγώ σου ὀναίμη ν· ἐγώ σου ἀπολαύσω (ep. ### epsilon 378 Philem. 20) ἔδαε ς· ἔδειξας. ### epsilon 379 ἔμαθες [ ἐδάη ν· ἔμαθεν] ἐδάη ν· * ἔμαθον. ### epsilon 381 ASn ἔγνων, συνῆκα, ἐνόησα (Γ 208) ἐδάη ς· ἔμαθες (Greg. ### epsilon 382 Naz. ep. 10,1) ἔδαι ε· ἔκαιε (Ι 211) S ἐδαΐζετ ο· κατεκόπτετο. ### epsilon 384 ⸤ ἐμερίζετο (Ι 8) S ἐδαίνυντ ο· ἤσθιον rS εὐωχοῦντο * † ἐδάαι α· ἐρημία, 〈σπάνισ〉 Ap ἐδάϊζ ε· κατέκοψεν (Φ 147) * ἔδαισε ν· εὐώχησεν (Eur. ### epsilon 388 Or. 15) AS vg n ἐδακτύλιζο ν· ἐδακτυλοδείκτουν † ἐδαλάχθ η· ἐδήχθη. ### epsilon 390 [ἀπώλετο] * ἐδάμ η· ἐδαμάσθη (Β 860) AS ἐδάμν α· ἐδάμαζεν. ### epsilon 392 AS ὤλλυεν (Ε 391) ἐδάμ η· ἐδαμάσθη (Υ 94) ἔδαμνο ν· ἐδάμαζον ἐδαν ά· ἐδώδιμα, βρώσιμα 〈Αἰσχύλοσ〉 (Ag. ### epsilon 395 1408) ἐδανοῖ ς· βρωσίμοις [Αἰσχύλος] ἐδάν η· εἶδος ἀμπέλου ἐδανό ν· εὐῶδες. ### epsilon 398 ἡδύ. λιτόν (Ξ 172) * ἔδαπτο ν· ἤσθιον AS ἔδαπτε ν· ὁμοίως ἔδα ρ· βρῶμα ἔδαρθε ν· ἐκοιμήθη ἐδάσθ η· ἐμερίσθη. ### epsilon 403 ἀπεκρίθη * ἐδάσαντ ο· ἐμερίσαντο (Ε 208) AS ἔδαυσε ν· ἐκοιμήθη * ἐδάφισα ν· κατέβαλαν (Ezech. ### epsilon 406 31,12 ..) AS * ἐδαφιοῦσ ι· προσκρούσουσι τῇ γῇ (Nah. ### epsilon 407 3,10) ASg ἐδαφίσθησα ν· εἰς ἔδαφος ἀνῃρέθησαν * ἔδαφο ς· γῆ. ### epsilon 409 [ἢ ἔλαφος] AS vg. r ἔδαψε ν· διέκοψεν. ### epsilon 410 r διῆλθεν (Ε 858) ἐδέγμη ν· ἐδεξάμην, b προσεδεχόμην (ι 513) * ἐδεδίει ν· ἐφοβούμην (Hyperid. ### epsilon 412 2,6) AS (bp) ἐδέατρο ς· προγεύστης βασιλέως. ### epsilon 413 ἐπιμελητὴς δείπνου (p) ἐδεδίε ι· ἐδεδοίκει. ### epsilon 414 ἢ ἐξεκέκαυτο † ἐδέτμ α· ἐδείκνυον * ἐδέδμητ ο· ᾠκοδομήθη (Ν 683) AS vg p ἐδεδίσκετ ο· ἐξεφοβήθη (Ar. ### epsilon 417 Lys. 564) ἔδεα ι· ἐσθίεις (Ω 129) ἐδαΐζετ ο· ἐπολεμεῖτο n ἐδέησέ μο υ· χρείαν μου ἔσχεν ἔδε ι· ἐχρῆν, ἔπρεπεν r * ἔδε ι· ἤσθιεν, ⸤ ἢ ἐσθίει (Ο 636) Sb * ἐδειγμάτισε ν· ἐδημοσίευσεν (ep. ### epsilon 423 Col. 2,15) AS ἐδείδιμε ν· ἐφοβούμεθα (Ζ 99) ἐδεικανόωντ ο· ἠσπάζοντο (Ο 86) ἐδηλόμα ν· ἐβουλόμην * ἔδειμα ν· ᾠκοδόμησαν, ASb ἔκτισαν (Η 436) ἔδειμε ν· ὁμοίως ἔδει ν· ἐσθίειν· παρὰ τοὺς ὀδόντας * ἐδείναζο ν· δεινῶς ἔφερον (2. ### epsilon 430 Maccab. 4,35) AS vg ἐδεινολογέετ ο· δεινοὺς λόγους ἔλεγεν (Hdt. ### epsilon 431 1,44,1 ..) ἔδεισε ν· ἐφοβήθη (Α 33) s * ἔδειρα ν· ἐξέδειραν bΣ ἐξεδερμάτισαν (Α 459) * ἐδεῖτ ο· ἔχρῃζε, χρείαν εἶχεν, AS ἐδέετο ἐδελών η· ἄνθος ἐδέ μ· τρυφὴ 〈ἑρμηνεύεται〉 p * ἐδέννασε ν· ἐχλεύασεν, ὕβρισεν (Eur. ### epsilon 437 Rhes. 925) AS(b) ἐδεξιοῦτ ο· ἐξεναγώγησεν ἕδο ς· Θεσσαλικὸς θρόνος (Hippocr. ### epsilon 439 art. 7 IV 92,10 L) * [ ἐδεοῖ ν· ἱερεῖς] Av ἔδεσθο ν· ἔφαγον * ἕδεσι ν· ἱεροῖς ASvg ἔδεσμ α· βρῶμα r * ἐδέσματ α· φάγια. ### epsilon 444 ASvg βρώματα ἐδεσμευσάσθη ν· ἐδέσμευσαν. ### epsilon 445 δυϊκῶς Ἐδεσσαῖος Ἡρακλῆ ς· ὁ ἐν Ἐδέσσῃ r * ἐδεστή ν· βρωτήν ASb ἐδεστό ς· βρώσει ὑποπίπτων καὶ τροφῇ * ἔδετα ι· ἐσθίει gn ἐδεύε ο· ἔλιπες (Ρ 142) ἐδεύησε ν· ἐνδεὴς ἐγένετο. ### epsilon 451 ἐνέλιπεν. †ἤγγισεν * ἐδεύετ ο· ἐκορέννυτο. ### epsilon 452 ἐπαύετο. ηὐφραίνετο. ἐβρέχετο. ASvg ἐνδεὴς ἦν b, ἔχρησεν (Α 468) S * ἑδέω ν· οἰκιῶν. ### epsilon 453 καθεδρῶν (Α 534) AS * ἕδ η· καθέδραι. ### epsilon 454 τὰ ἱερά. ἢ τὰ ἐδάφη AS * ἐδηδώ ν· φαγέδαινα AS ἐδηδώ ς· καταβεβρωκώς r ἔδηε ν· εὗρεν * ἐδηλήσατ ο· ἔβλαψεν, ⸤ διέφθειρεν (Greg. ### epsilon 458 Naz. c. 2, 1, 1, 69?) ASvg * † ἐδηλώσαντ ο· ἠκολούθησαν AS ἐδημηγόρησε ν· τῷ πλήθει εἶπεν, ἐλάλησεν (Dem. ### epsilon 460 19,18 ..) ἐδηλήσ ω· ἐκακοποίησας, ἔβλαψας ἔδησε ν· ἐνέδησεν (Ξ 73) ἐδήτυε ν· διεῖλεν, διῄρει ἐδητύο ς· βρώσεως AS, τροφῆς. ### epsilon 464 ἀπὸ τοῦ ἔδειν (Α 469) r * ἐδητύ ς· τροφή, βρῶσις (Greg. ### epsilon 465 Naz. c. 2, 1, 1, 345) ps. r ἐδῄωσα ν· ἐπολέμησαν (Thuc. ### epsilon 466 1, 114,2) ps ἐδίηνε ν· ἔβρεχεν S ἐμόλυνεν (Χ 495) * † ἐδίδο ν· κατέμαθον A ἐδίζησα ἐμεωυτό ν· ἐζήτησα ἐμαυτόν (Heraclit. ### epsilon 469 frg. 101) AS [ ἐδεήδιε ν· ἔβρεξεν] ἐδίηνε ν· ἔβρεχεν (Χ 495) ἐδικραιώθ η· ἴσως ἐμερίσθη (Hippocr. ### epsilon 472 ) * ἐδικανόωντ ο· ἐδεξιοῦντο (Ο 86) AS ἔδικε ν· ἔβαλεν, ἔῤῥιψεν † ἐδίκοντ ο· ἐπορεύοντο * ἐδίνευο ν· ὠρχοῦντο (δ 19) ASvg ἐδινοῦντ ο· περιεστρέφοντο ἐδινήθ η· περιηνέχθη [ ἔδινο ν· ὠρχοῦντο] * ἐδίωσε ν· ἐξέωσεν AS. ### epsilon 480 r ἔδμενα ι· ἐσθίειν (Ε 203) ἕδν α· φερνή, τὰ ὑπὸ τῶν μνηστήρων ταῖς μνηστευομέναις διδόμενα. ### epsilon 482 (Χ 472) Sr Μείλια δὲ τὰ ὑπὸ τῶν γονέων ταῖς γαμουμέναις (Ι 147) ἑδνὰς ἐδητύ ς· ἡ ἀπὸ τῶν ἕδνων r ἑδνεύει ν· ἐνεχυράζειν * ἕδνιος χιτώ ν· ὃν πρῶτον ἡ νύμφη τῷ νυμφίῳ δίδωσιν AS. ### epsilon 485 (r) ἐδνοπάλιζε ν· ἀνῄρει. ### epsilon 486 (Δ 472) ἀνέτρεπεν. ἐφόνευεν. ἐσκύλευεν. ἐκακοποίει. ἐτίνασσεν. εἷλκεν ἑδνωτή ν· ἐγγαμιστὴν νυμφίῳ ἐδόκαζε ν· ἀπεδέχετο ἐδομήθησα ν· ᾠκοδομήθησαν ἔδο ν· ἔδοσαν (Hes. ### epsilon 490 Theog. 30) * ἔδοντα ι· φάγωσιν (Δ 237) vgb * ἔδονται τὰς σάρκα ς· τὰ μέλη φάγονται (Ierem. ### epsilon 492 19,9) AS ἔδοξε ν· ἐνομίσθη ἑδοξοε ῖ· ἀγαλματοποιεῖ ἐδοξώθ η· ἐδοξάσθη (Hdt. ### epsilon 495 8, 124, 1) † ἐδοργύπευσε ν· ἔσφαξεν. ### epsilon 496 ἢ ἐπέρανεν ἐδόρπησα ν· ἐδείπνησαν· δόρπον γὰρ τὸ δεῖπνον ἕδο ς· * ἔδαφος (Δ 406) S. ### epsilon 498 γῆ. ⸤ ἱερόν vg. ἄγαλμα. θρόνος. [λόγος. φρόντισμα, ὤρα.] ἢ βάσις. βρέτας. βάθρον. τέμενος. ἀσφάλισμα. * ⸤ ἕδρασμα (Ε 360) . καθέδρα (Ι 194) AS * ἐδούπησα ν· ἐψόφησαν (Xen. ### epsilon 499 Anab. 1, 8, 18) ASvgn ἔδουσι ν· ἐσθίουσιν (Ζ 142) Σ b ἕδρ α· * βάσις. ### epsilon 501 καθέδρα Σ a ἢ συνέδρα. καὶ κατοχή ἔδραθε ν· κατεκοιμήθη (υ 143) [ἕδραι] ἕδραι βουλῆ ς, αἳ ἐγίνοντο κατὰ πενταήμερον * ἑδραῖο ι· σταθηροί, ἀσάλευτοι (1. ### epsilon 504 Cor. 15,58) ASvg ἑδραῖο ν· βάσιμον. ### epsilon 505 στερεόν (Plat. Tim. 64b?) * ἔδρακε ν· εἶδεν AS [ ἐδράκι ς· ὀλιγάκις] ἔδρακο ν· εἶδον (Eur. ### epsilon 508 Or. 1456 ..) * ἐδραματουργήθ η· ἐπράχθη ASvg ἕδρανο ν· δίφρον, καθέδραν * ἕδρασε ν· ἐκάθισεν. ### epsilon 511 Σ a ἐκόσμησεν † ἐδράσσατ ο· †βοιήσσωνας ἦγεν ἐδρασάτη ν· ἔδρασαν. ### epsilon 513 δυϊκῶς * ἑδρασθῆνα ι· παγῆναι. ### epsilon 514 AS καὶ τὰ ὅμοια (Prov. 8,25) * ἑδρασμέν η· βεβαιωθεῖσα (Sirac. ### epsilon 515 22,17) AS * ἐδρέψατ ο· ἐθέρισεν AS ἕδρῃ [προσεδρείᾳ καὶ] προεδρίᾳ (Θ 162) b † ἐδρίσ ο· κάθησο ἑδριᾶσθα ι· καθέζεσθαι (Λ 645) [ ἑδριᾶσθα ι· καθῆσθαι] ἑδρία ς· ἀεὶ πνέων ἕδρι α· συνέδρια ἑδρήεσσ α· βεβαία (Greg. ### epsilon 523 Naz. c. 2,1, 13, 150) r (T) * ἑδριόωντ ο· ἐκαθέζοντο (Κ 198) ASnps ἕδρι ς· ἑδραῖος * ἔδρω ν· ἔπραττον. ### epsilon 526 ἐπετέλουν ASvg ἐδρύμαξε ν· ἔθραυσεν. ### epsilon 527 ἔσφαξεν ἐδρύπτοντ ο· κατεσπαράσσοντο (Xen. ### epsilon 528 Cyr. inst. 3,1, 13) ἐδρύψατ ο· κατημύξατο * ἔδ υ· ὑπεισῆλθε S, κατῆλθε, ⸤ κατέδυ (Γ 36) g (AS) * ἐδεύετ ο· ἐνδεὴς ἦν (Δ 48) AS ἔδυ ν· ἔδυσαν, κατῆλθον (Λ 263) ἔδυσε ν· ἐνεδύσατο ἐδεύησε ν· ἤγγισεν. ### epsilon 534 ἐνδεὴς ἐγένετο (ι 540) ἔδυνε ν· ἐδύσατο, ἐνεδύσατο (Θ 43) ἐδύσετ ο· ἐνεδύετο (Β 578) ASvgn ἐδύσοιξ α· ὑπενόησα ἐδύτη ν· κατῆλθον. ### epsilon 538 ἢ ἀπέθανον (Ζ 19) 〉ε δύω ν· ὀψὲ δύνουσα (Υ 232) [ ἐδωγαθ ή· ἡ τροφή] ἐδωδ ή· τροφή (Θ 504) ἐδωδ ή· βρῶσις, βρῶμα ἐδώδιμο ς· τρωκτός. ### epsilon 543 ⸤ βρώσιμος S * ἐδωδίμω ν· τροφῶν, ⸤ βρωσίμων 〈ἐδωδὴ γὰρ ἡ τροφή〉 AS (vg) ἔδωκα πολλ ά· παρ’ Ὁμήρῳ οὐδεὶς εὐεργετήσας μέμνηται, πλὴν τῆς Ναυσικάας (θ 462) καὶ αὐτὴ δὲ ὡς ἄκακος παρθένος αὐτὸ ποιεῖ ἔδωκε ν· περιεποίησεν (Α 96 . ### epsilon 546 .) ἑδώλι α· τὰ τῆς νεὼς ζυγ ά, ἐφ’ ὧν οἱ ἐρέσσοντες καθέζονται. ### epsilon 547 μεταφορικῶς καὶ τὰ τῆς οἰκίας ἕδρια ἐδωλιό ς· ὀρνέου εἶδος (Callim. ### epsilon 548 frg. 425 Pf.) ἐδωλό ς· λόχος Λακεδαιμονίων οὕτως ἐκαλεῖτο * ἔδω ν· ἐσθίων sΣ [ ἐδων ά· ζυγ ά. ### epsilon 551 καταζῶμα νεώς] S ἑ έ· αὐτόν. ### epsilon 552 ⸤ ἑαυτόν. αὐτό S ἑὲ δ έ· ἑαυτὸν δέ (Ω 134) S ἐείδεσθα ι· δοξάζειν * ἐεδνωτα ί· πενθεροί. ### epsilon 555 κηδεσταί (Ν 382) S * ἐειδόμενο ς· ὁμοιούμενος (Greg. ### epsilon 556 Naz. c. 1, 2, 9, 44) A ἐεικοσόροι ο· φορτηγοῦ τελείας, εἰκοσακώπου (ι 322) ἔειπε ν· εἶπεν (Β 59) ἔεικτα ι· ὡμοίωται ἐεικοσάβοιο ν· εἴκοσι βοῶν ἄξιον. ### epsilon 560 ἢ εἰκοσαπλοῦν (χ 57) ἐεισάμενο ς· ὁμοιωθείς (Β 22) * ἐεισάσθη ν· ὥρμησαν, ἐπῆλθον (Ο 544) S ἐείσατ ο· ὡμοιώθη (Callim. ### epsilon 563 h. 6, 43) ἐΐσκει ς· εἰκάζεις, ἀφωμοίωσαι (δ 148) ἐείσ ω· ὡμοιώθης ἐέλδεσθα ι· ἐπιθυμεῖν ἐελδέσθ ω· ἐν ἐπιθυμίᾳ ἔστω (Π 494) * ἐέλδετα ι· ἐπιθυμεῖ (Ν 638) S ἐελδομένοισι ν· ἐπιθυμοῦσιν (Η 4) * ἐέλδω ρ· ἐπιθύμημα. ### epsilon 570 AS εὐτυχὲς δῶρον. ⸤ ἢ βούλημα (Α 41) ἐελμένο ι· συγκεκλεισμένοι (S), ἐληλαμένοι (Μ 38) ἐέλπετ ο· ἤλπιζεν S. ### epsilon 572 ᾤετο (Μ 407) ἐελποίμη ν· ἐλπίσαιμι 〈ἂν〉 (Θ 196) (S) ἔνδυν ε· ἐνεδύσατο (Β 42) ἐέργε ι· κωλύει S. ### epsilon 575 κατέχει (Β 617) ἐέργαθε ν· ἐχώρισεν. ### epsilon 576 (Ε 147) [ἢ φανῆναι. ἢ ὁμοιωθῆναι. δόξαι] ἐκώλυσε. [γνῶναι] * ἐέργετ ο· συνείχετο S ἔεργε ν· εἶργεν. ### epsilon 578 ἐκώλυσεν (Δ 130) * ἐεργόμενο ι· κωλυόμενοι (Ν 525) S ἐέργω ν· κωλύων. ### epsilon 580 χωρίζων. [ ἐεργιεῖ ς· κάλλος. ἐριῶ ν·] ἀφορίζων (Μ 201) ἐεργμέν α· ἐγκεκλεισμένα ἐεργμένα ι· πεφραγμέναι, ἠσφαλισμέναι (Ε 89) ἔερσα ι· δρόσοι. ### epsilon 583 ψεκάδες (Ξ 351) S(r) ἐερσήει ς· καλός. ### epsilon 584 δροσώδης. ἡ λέξις ἀπὸ τῶν δεδροσισμένων ἀνθῶν· ταῦτα γὰρ καλλίονα φαίνεται (Ω 419) ἐέρση ς· δρόσου * ἔερτ ο· ἐκρέμνα (ο 460) (S) ἐέσσατ ο· ἐνεδύσατο Sr. ### epsilon 587 περιεβάλλετο (Κ 23) † ἐέσθη ν· ἐμαράνθη ἕεστ ο· ἠμφίεστο. ### epsilon 589 ἐνεδέδυτο (Μ 464) * ἐετῶ ς· εὐχερῶς. ### epsilon 590 εὐκινήτως S † ἐεχμέν η· συνεχομένη ἐώργε ι· εἰργάσατο, πεποιήκει (δ 693) * † ἐζάνθ η· ἐξηράνθη Svg ἐζάλωσε ν· ἐμακάρισεν ἐζατωσάμη ν· διενοήθην ἐζατώθ η· ᾔσθετο ἔζελε ν· ἔβαλεν. ### epsilon 597 [ἔλαβεν] ἕζε ο· καθέζου (Ζ 354) * ἕζεσθα ι· καθέζεσθαι AS * Ἐζεκία ς· κράτησις θεοῦ ἑζέσθη ν· ἐκαθέσθησαν. ### epsilon 601 δυϊκῶς (Η 59) * ἕζετα ι· καθέζεται ps * ἕζετ ο· ἐκαθέζετο (Α 246) ASvg * ἐζήλωσε ν· ἐφθόνησεν S * [ ἐζήω ν· νέων καὶ ἀκμαίων] S ἐζείν α· ἐπεσβέννυεν * ἑζόμενο ι· καθεζόμενοι (Avg) ἕζο υ· καθέζου, κάθησο a) ἐζώγρου ν· ζῶντας συνελάμβανον b) ἐζωμένο ι· παρόντες. ### epsilon 609 ἕτοιμοι ἐζωμένο ν· [τῇ ἰδίᾳ] ἐζωσμένον ζώνῃ ε ῃ· ὑπάρχῃ. ### epsilon 611 (Κ 225 ..) 〈τῇ ἰδίᾳ〉 * ἑῆ ς· ἰδίας AS vg ἕηκε ν· ἐπαφῆκεν, προήκατο (Α 48) * ἑήλακε ν· ἐλήφθη Sp εη ν· ὑπῆρχεν (Β 217). ### epsilon 615 ἢ ἰδίαν (Ι 420) ἑῆο ς· ἑαυτοῦ. ### epsilon 616 ἀγαθοῦ. νεανίου προσηνοῦς (Α 393) S ἑῇσι ν· ταῖς ἑαυτοῦ S ἔησο ν· ἔασον ἐυτή ς· ἀγαθότης ἔθ α· πάλιν [ ἔθαγε ν· ἠπάτα] * ἐθάδα ς· ἐθίμους, ⸤ συνήθεις (Clem. ### epsilon 622 Alex. qu. div. salv. 42) Avg ἐθάδω ν· ἐθίμων * ἐθαγενή ς· ἐγχώριος, ASvg ἐντόπιος S ἔθαλπο ν· ἐθέρμαινον * ἐθαμβήθ η· ἐξεπλάγη, [ἐθαμβήθη] ASvg ἐθάμβησε ν· ἐθαύμασεν, ἐξεπλάγη ἐθάμιζε ν· ἐπύκναζεν (θ 451) ἐθά ς· εἰθισμένος r ἐθάσσατ ο· ᾠκήσατο. ### epsilon 630 ἐκάθισεν * ἔθεε ν· ἔτρεχεν ASvg. ### epsilon 631 [ὤθει] (Α 483) S ἔθε ι· φθείρει. ### epsilon 632 ἐρεθίζει. τρέχει (μ 407) ἔθειρ α· κόμη τημελουμένη ἐθείρ ῃ· ἐπιμελείας ἀξιώσῃ (Φ 347) n ἐθείρῃσι ν· θριξὶ τῆς ἐπιμελείας ἀξιουμέναις (Θ 42) ἔθει ν· ἐξ ἔθους ἔρχεσθαι (Ι 540) ἐθειρόμενο ν· κοσμούμενον r. ### epsilon 637 ἀγαλλόμενον * ἐθέλε ι· βούλεται n. ### epsilon 638 ἐπιθυμεῖ * ἔθελγε ν· ἠπάτα. ### epsilon 639 vg κατεπόνει (Φ 276) ἔθελε ν· ἐδύνατο (Φ 366) ἐθελημο ί· πρόθυμοι (Hes. ### epsilon 641 op. 118) (r) ἐθελήμω ς· προθύμως * ἔθελξε ν· εἰς μεταβολὴν ἤγαγεν (κ 318) AS * ἐθελοθρησκεία ν· ἐθελοσέβειαν (Col. ### epsilon 644 2,23) (g)S ἐθελοκάκω ν· τῶν κακὰ θελόντων ἐθελοκωφῶ ν· ἐθελόντως κωφεύων (Siracid. ### epsilon 646 19,27 v. l.) * ἐθελοντά ς· τοὺς βουλομένους (AS) (Σ) (Dem. ### epsilon 647 18,68) ἢ χορηγούς ἐθελοντῆρα ς· ἐθελουσίους, θέλοντας (β 292) * ἐθελοντή ς· ἑκουσίως, S αὐτοβουλήτως ASvg ἐθελοπρόξενο ς· ἑκὼν πρόξενος (Thuc. ### epsilon 650 3,70,3) * ἐθελουργό ς· ἕτοιμος, Σ ὁ κατὰ θέλησιν ἐργαζόμενος S * ἐθελουσίω ς· ἑκουσίως, παρὰ τὸ θέλειν (Xen. ### epsilon 652 Hier. 11,12) ASvg ἐθέλ ω· βούλομαι (Α 116) Ab * ἕθε ν· [ἐκάν] αὐτοῦ, αὐτῆς. ### epsilon 654 (Α 114 ..) [ἄνωθεν] S ἐθέμωσε ν· ἠνάγκασεν. ### epsilon 655 ἐποίησεν (ι 486) ἕθε ν· ἐγκλινόμενον μὲν αὐτοῦ, αὐτῆς, ὀρθοτονούμενον δὲ ἑαυτοῦ καὶ ἑαυτῆς r ἔθεντ ο· ἐποίησαν (Β 750) ἔθεο ν· ἔτρεχον ἐθερμάνθ η· †ἐβαπτίσθη ἐθερόμη ν· ἐθερμαινόμην * ἐθέσπισε ν· προεῖπεν S * ἔθεσα ν· ἐποίησαν (Α 290) ASpb ἔθετα ι· [καίεται. ### epsilon 663 σκοτοῖ.] πειρᾶται * ἔθετ ο· ἐποίησεν (Eur. ### epsilon 664 Or. 842 ..) Sp † ἔθ η· ἀγαθά ἐθηεύμεθ α· ἐθεωροῦμεν (ι 218) (S) [ ἔθησα ν· ἐποίησαν] ἐθήσατ ο· ἐθήλασεν (Ω 58) ἐθηήσαντ ο· ἐθεάσαντο (θ 17) * ἔθηκε ν· ἐποίησεν (Α 2) b(S) ἐθήμω ν· ἐθῶν. ### epsilon 671 ἢ ἔμπειρος. πρόθυμος. συνήθης * ἐθημοσύν η· συνήθεια Σ p. ### epsilon 672 r ἔθησε ν· ἔψισεν. ### epsilon 673 ἐθήλασεν ἔθειρα ι· τρίχες κεκοσμημέναι (Τ 382) ἐθίζε ι· ἔθος ποιεῖ [ ἐθίζοντα ς·] . ### epsilon 675 .. ἔθλασε ν· συνέτριψεν, ἔκλασεν (ς 97) ἐθλιβόμη ν· ἐστενοχωρούμην ἐθμ ή· ἀτμός, καπνὸς λεπτός, ἀτμή ἐθμο ί· πολλοί. ### epsilon 679 ἑσμοί. πλόκαμοι * ἐθνῖτα ι· οἱ ἐκ τοῦ αὐτοῦ ἔθνους Σ ἔθνε α· ἔθνη (Β 87 . ### epsilon 681 .) ἐθόαζε ν· ἐκαθέζετο * ἔθοντε ς· ἐθιζόμενοι (Π 260) (ASvgn) ἐθοινᾶτ ο· ἤσθιεν. ### epsilon 684 εὐωχεῖτο. ⸤ ἐτρύφα r ἐθόρνυτ ο· ὠχεύετο (Clem. ### epsilon 685 Alex. Strom. 5 p. 716 P.?) * ἔθορε ν· ἐπήδησεν. ### epsilon 686 ASvg [ἔβη] (Δ 79 ..) ἔθο ς· συνήθεια ἐθόωσ α· ὤξυνα (ι 327) (p) ἔθραξε ν· ἐτάραξεν. ### epsilon 689 ἔνυξεν. ⸤ συνέτριψεν (Pl. Parm. 130 d ..) sb * ἔθραυσε ν· ἔπαισεν (Exod. ### epsilon 690 15,6) ASPb ἔθρεξε ν· ἐπῆλθεν. ### epsilon 691 ἔδραμεν * ἐθρήσκευο ν· ἑτοίμως ἐσέβοντο (Sap. ### epsilon 692 11,15) (ASvg) [ ἔθρι α· εὐδία] b [ ἔθρισε ν· ἔφριξεν] r ἐθρίγκωσε ν· ἐπεγείσωσε· γεῖσος δέ ἐστι τῶν οἰκοδομημάτων ἡ ἀνωτάτω στεφανίς (Ε 10) ἐθρί ς· τομίας. ### epsilon 696 κριός ἐθρυλίχθ η· περιεδρύφθη. ### epsilon 697 ἀπεσύρη (Ψ 396) ἐθρύπτοντ ο· ἐφλυάρουν ἔθρωσκε ν· ἥλλετο, ⸤ ἐπήδα r ἔθρωσσε ν· ἐκινεῖτο † ἐθύει ν· ἄγειν † ἔθυζε ν· ἔκρουεν ἔθυιε ν· ἐνεμαίνετο. ### epsilon 703 ἔτρεχεν † ἔθυνε ν· ἐδίωκεν ἐθώκατ ι· εἰώθασιν ἐθώκισ ε· κατήρτισεν ἐθώμιξε ν· ἐπέδησεν ἔθω ν· πορθῶν. ### epsilon 708 φθείρων. [ἐθισμός·] εἰθισμένος. τῷ ἤθει ἀγόμενος, * ⸤ ἢ ἐξ ἔθους παραγινόμενος (Ι 540) Ab ἐθώπευσε ν· ἐκολάκευσεν ε ἶ· πορεύου ε ἶ· ὑπάρχεις r εἰάζω ν· εἶα ἐπικελεύων. ### epsilon 712 Εὐριπίδης Χρυσίππῳ (fr. 844) εἰα ί· ἄλετοι καὶ ἀλέσματα. ### epsilon 713 τῶν ὀσπρίων τὰ ἀποκαθάρματα (ε 368) † εἰακέ ν· ἀσθενεῖν s εἱαμενα ί· τόποι κάθυδροι 〈βοτανώδεισ〉 (Δ 483) εἱαμενό ν· νήνεμον. ### epsilon 716 κοῖλον. [βοτανώδη] εἱαμεν ή· τόπος, ὅπου πόα φύεται ποταμοῦ ἀποβάντος· ἢ ἕλος παραποτάμιον κάθυδρον. ### epsilon 717 ἢ ἀναβολὴ ποταμοῦ φυτὰ ἔχουσα εἶα ρ· αἷμα. ### epsilon 718 r. Avgp ἢ ψυχή r εἰαροπότη ς· αἱμοπότης r ψυχοπότης ἐΐ α· λέγεται δὲ καὶ δισυλλάβως εἶα. ### epsilon 720 Ἐπισκεπτέον δέ, εἰ ταυτόν ἐστιν ἤϊα καὶ ἐΐ α· ὅταν γὰρ τὸ η , γίνεται βρῶμα, ὅταν δὲ τὸ ε , οὐ βρώματα, ἀλλ’ ἢ χόρτος, καὶ ἡ παράθεσις εἱανο ῦ· εὐδιαχύτου 〈πέπλου〉 r (Σ 612) εἴατ ο· ἦσαν (υ 106) * εἰαρινῆισι ν· ἐαριναῖς (Θ 307 . ### epsilon 723 .) S * εἴασε ν· ἔασεν (Θ 125) S * εἴασκε ν· συνεχώρει (Υ 408) Avg. ### epsilon 725 r εἵατα ι· κάθηνται (Κ 422 . ### epsilon 726 .) (r) εἵατ ο· ἐκαθέζοντο (Γ 149) (r) † εἰαγχοῦ ν· βοῶσαν εἴβε ι· δακρύει. ### epsilon 729 * στάζει Avg. κλαίει. τήκεται (Τ 323) εἶβ ε· ἔσταζε. ### epsilon 730 καὶ τὰ ὅμοια (δ 153) * εἰ γά ρ· εἴθε γάρ (α 255 . ### epsilon 731 .) Avg εἴγ ε· εἴπερ (ε 206) * εἰ δ ’ ἄγ ε· ἄγε δή (Ζ 376) A. ### epsilon 733 [εἰ δ’ ἄγε δή] * εἰ δ ’ ἄγε δ ή· ἄγε δή (μ 112) Avg * εἰ δ ’ ἄγε νῦ ν· ἄγε δὴ ἄρτι (Π 667) vgb εἰδαλί ς· ὄρνις ποιός εἰδαλίμα ς· καλάς, †εὐώψεις. ### epsilon 737 ἐπὶ τοῦ εἴδους εὐμόρφους, εὐπρεπεῖς (ω 279) [ * εἰδάλλετα ι· φαίνεται s] [ εἰδαλίζετα ι, ἐναλίζεται] * εἶδα ρ· βρῶμα, rApsb σιτίον (Ε 379 . ### epsilon 740 .). ὄφελος [ εἶδα ς· εἰς αὔριον] εἴδατ ι· βρώματι * εἰδύλο ς· λόγιος Aphb(s) εἰ δὲ ἄγ ε· ἄγε δή εἰδε ῖ· ἐλαύνει. ### epsilon 745 κυλίει. κλείει. κατέχει. ἢ * κάλλει A, ἢ μορφῇ 〉είδειε ν· ἐφοβεῖτο. ### epsilon 746 ἠνιᾶτο εἰδήμω ν· γνωστικός εἰδένα ι· γνῶναι * εἰ δέο ν· εἰ πρέπον Avp εἴδεο ς· θάλπους, καύματος εἴδεος ἐνδίοι ο· καύματος μεσημβρινοῦ (Callim. ### epsilon 751 frg. 304 Pf.) εἴδεος ἧκε σέλα ς· μορφῆς ἀφῆκε φῶς (Greg. ### epsilon 752 Naz. c. 1, 1, 22,12) * εἴδετα ι· φαίνεται vgb, δοκεῖ (Α 228) * εἰ δ ’ ἐτεό ν· εἰ δ’ ἀληθές vg * εἰ δέ τ ῳ· εἰ δέ τινι Σ a εἰδεχθέ ς· ἀειδές, αἰσχρὸν τῷ ἰδεῖν, ἤτοι * ἄμορφον (A) b * εἰδεχθέστατο ς· μυσαρώτατος A, δυσειδέστατος εἴδ η· εἶδος. ### epsilon 758 [καῦμα.] χρῶμα. σῶμα. ὄψις, πρόσωπον εἰδηθμό ς· συστροφή. ### epsilon 759 φυγή † εἰδηλήγ ε· ἀναμάρτητον εἰ δὴ ὁμο ῦ· εἰ δὴ ἅμα (Α 61) εἰδημόνω ς· ἐπιστημόνως εἴδη παντοί α· ἀντὶ τοῦ ὕλη. ### epsilon 763 Αἰολεῖς 〈καὶ〉 Ἴωνες εἴδας τὰς ὕλας λέγουσι εἴδησι ς· γνῶσις (Sir. ### epsilon 764 42,18) r εἰ δή το ι· εἰ δή σοι. ### epsilon 765 ἐάν σοι (Α 294?) † εἴδιο ν· νενοτισμένον, ὑγρόν * εἰδί ω· ἱδρῶ. ### epsilon 767 ἀγωνιῶ A εἴδωλο ν· σκιάν (δ 796) εἰδομέν η· ἐοικυῖα, ὡμοιωμένη (Β 280) r * εἰδομένη ν· ὁμοιωθεῖσαν A εἰδόμενο ς· ἐοικώς, ⸤ ὁμοιωθείς (Ε 462) r. ### epsilon 771 vg εἰδοποιό ς· ἀναμορφωτής εἶδο ς· καῦμα r σῶμα. ### epsilon 773 χρῶμα εἰ δ ’ οὖ ν· εἰ δὲ οὖν [ εἰδύε ι· καθεύδει] εἰδυί ῃ· εἰδυίᾳ, ἐπισταμένῃ (Α 365) εἰδυίῃσι ν· ἐμπείροις, ἐπιστήμοσι, συνεταῖς, ἐπισταμέναις (Α 608) εἰδ ώ· φρόνησιν. ### epsilon 778 ὄψιν εἴδωλο ν· * ὁμοίωμα r. ### epsilon 779 ASvgn, εἰκών, σημεῖον χαρακτηριστικὸν * σκιοειδές (Ε 449) ASvgn * ειδωμε ν· μάθωμεν. ### epsilon 780 vgb θεασώμεθα εἰδώ ς· ἔμπειρος, * ἐπιστάμενος Avg γνούς (Α 385, Γ 202) (vg) εἴελο ς· εἴλιγγος εἶε ν· ὑπάρχοιεν (Β 372) * ἦσαν A ἢ ἄγε δή. ### epsilon 783 vg καὶ ταῦτα μὲν οὕτως rp [ἢ ἐσμέν.] ἢ ἀναφώνησις [ εἴεσθα ι· ἀκολουθῆσαι. ### epsilon 784 ὁμοιῶσθαι] * εἰ ἐτεό ν· 〈εἰ〉 ἀληθές (Β 300) AnT εἵετ ο· ἐπεθύμει. ### epsilon 786 ὥρμα (Θ 301) * † εἴε ο· ἐκπολεμιστοῦ νεανίσκου †ἀναφώνησις A * εἵζε ι· καθέζεται (Ν 281 . ### epsilon 788 .) Ab εἵζε ο· καθέζου (Γ 162) * εἴ η· γένοιτο, ASvg ἔστω (2. ### epsilon 790 Regn. 14,17) εἴ η· ἔστιν ἄφεσις. ### epsilon 791 * καὶ ἔξεστιν Ah εἶθαρ δ έ· ταχέως b δέ, * εὐθέως ASvg ἤδη κατ’ εὐθύ, ὀξέως (Ε 337). ### epsilon 792 καὶ χθές εἰθεῖ ν· μαθεῖν εἴθ ε· ὄφελον. ### epsilon 794 μακάρι. αἴθε. εὐκτικὸν ἐπίῤῥημα r † 〉ειθέσθω ν· ἐπείθοντο εἰθεῖ α· δικαιοσύνη (Ψ 580) εἶ θ ’ οὕτω ς· μετὰ ταῦτα (2. ### epsilon 797 Macc. 4,22 ..) εἰθ ύ· ἐπ’ εὐθείας (Υ 99 . ### epsilon 798 .) εἰθύοντ α· ὁρμῶντα (Hdt. ### epsilon 799 7,8 β 2) εἰθυνόμενο ν· ἐπίτονον εἰθυπτίων α· ἐπ’ εὐθείας φερόμενον (Φ 169) εἰθύφαλλο ν· τὸ ἐντεταμένον αἰδοῖον (Cratin. ### epsilon 802 fr. 14). Δημοσθένης (54,14) δὲ νεανίσκους τινὰς ἀσελγεῖς τοὺς εἰθυφάλλους εἴρηκεν. Λέγεται δὲ καὶ ποιήματά τινα ἐπὶ τῷ ἱσταμένῳ φαλλῷ ᾀδόμενα εἶε ν· ἐπορεύετο εἴημ ι· πορεύομαι εἰκαδάρχα ι· προστάται τινὸς συστήματος εἰκάδε ς· μέρη τινὰ φυλῆς εἰκάζει ν· σκώπτειν q ἐοικάζειν. ### epsilon 807 τὸ λέγειν· ὅμοιος εἶ τῷδε εἰκάζομε ν· ὁμοιοῦμεν εἰκαθέοιμε ν· παραχωρήσωμεν (Greg. ### epsilon 809 Naz. c. 2, 2, 5, 32) * εἰκαιοβουλί α· ματαιότης An (vg) * εἰκαιολογί α· ματαιολογία (Avg) s * εἰκαιομυθε ῖ· ματαιολογεῖ p φλυαρεῖ A (vg) * εἰκαῖο ν· ἀνωφελές, μάταιον, ἀργόν A μωρόν (vg) * εἰ καί τις ἄλλο ς· ὡς οὐδεὶς ἄλλος (Greg. ### epsilon 814 Naz. or. 12 p. 190 D) Avgp εἰκασί α· ὁμοιότης r εἴ κ ε· ἐάν πως (Α 66) * εἶκ ε· ὑποχώρει n, δίδου χώραν (Ε 348) [ εἰκεῆ ς· τυχούσης] [ εἴκε ι· παρεγένετο] * εἴκει ν· ὑποχωρεῖν Avgp [ε ]ἷκε ν· ἦλθεν. ### epsilon 821 [ἢ ἐάν πως] (Α 317) * εἴκελο ν· ὅμοιον (Ν 330) n (Avg) [ε ]ἱκέσθα ι· παραγενέσθαι (Α 19) [ε ]ἵκετ ο· ἦλθε, παρεγένετο (Α 362) εἴκετ ε· ὑποχωρεῖτε, δότε χώραν (Δ 509) * εἰκ ῆ· μάτην, ὅθεν καὶ εἰκαῖος ὁ μάταιος Avg ἢ ἀκαίρως, ἢ ⸤ ὡς ἔτυχεν (Eur. ### epsilon 826 Bacch. 686?) Avg εἴ κα λῇ ς· ἐὰν τολμήσῃς † εἰκλε ῖ· δειπνεῖ † εἰκλό ν· δεῖπνον † εἰκνεῖτα ι· ἄλλος αὐτὸν εἰσφέρει * εἴκο ι· ὑποχωρήσοι (ς 374) A * εἴκομε ν· ὑποχωροῦμεν, ἀναχωροῦμεν AS εἰκόν α· χαρακτῆρα, τύπον * εἰκό ς· τάχα. ### epsilon 834 ἴσως. εὔλογον. ἀκόλουθον n. ἐνίοτε καὶ σημαίνει τὸ μὴ πάντως ὄν ASn εἰκοσάβοιο ν· εἴκοσι βοῶν ἄξιον. ### epsilon 835 εἰκοσαπλοῦν (χ 57) * εἰκὸς ἦ ν· ἐνεχώρει AS * εἰκόσ ι· χαρακτῆρσιν ASvg εἰκοσινήρι τ ’ ἄποιν α· ⸤ εἰκοσαπλᾶ rS, πρὸς εἴκοσιν ἐξισούμενα. ### epsilon 838 Ἐρίζειν γὰρ τὸ ἐξισοῦσθαι (Χ 349) εἰκοσόροι ο· εἰκοσακώπου (ι 322) * εἰκότ α· ὅμοια. ### epsilon 840 πρέποντα ASvg ἁρμόζοντα Svg [ἢ ἐλθόντα] * εἰκοτολογῆσα ι· ἐστοχασμένως εἰπεῖν ASh * εἰκότω ς· πρεπόντως ASvg εὐλόγως AS δικαίως N ἐΐκτη ν· ὡμοιωμένοι ἦσαν (Α 104) εἰκού ς· εἰκόνας· ‘εἰκοὺς τῶν ἐγχέλεων‘ (Ar. ### epsilon 844 Nubb. 559). Ἀριστοφάνης τοῦτό φησι, δυσχεραίνων ἐπὶ τῷ ἄλλοις ποιηταῖς ἀφορμὰς παρασχεῖν. ἐν γὰρ Ἱππεῦσί φησιν· ‘ὅπερ οἱ τὰς ἐγχέλεις θηρώμενοι πέπονθασ‘ (864) εἰκυῖ α· ἐοικυῖα r * ὁμοία (Δ 78) Sn * εἰκ ώ , εἰκώ ν· χαρακτήρ. ### epsilon 846 ὄψις AS * εἴκω ν· ὑποχωρῶν n (S) * εἰκώ ς· ἐοικώς (Φ 254) ASn εἴλ α· ὀσπρίων καλάμη εἰλαδό ν· ἀθρόως. ### epsilon 850 * ⸤ κατὰ συστροφήν (Β 93) p * εἰλαπινάζω ν· εὐωχούμενος (Ξ 241) r. ### epsilon 851 ASgp * εἰλαπίνα ι· εὐωχίαι (Σ 491) (ASvg) * εἰλαπιναστή ς· συμπότης, συνευωχητής, ὁμοτράπεζος (Ρ 577) ASn εἰλαπίν η· θυσία. ### epsilon 854 ἑορτή. ⸤ ἀπὸ τοῦ συνειλεῖσθαι εἰς αὐτὴν πλείονας r * εὐωχία (ASvn) r * εἰλαπίνηισι ν· εὐωχίαις μεγάλαις (Κ 217) AS εἶλα ρ· ἀλέξημα. ### epsilon 856 * βοήθημα vg. φυλακή. ἀσφάλεια. * 〈ἕρκοσ〉 (Η 338 ..) Sb * εἴλα ς· ἀγέλας. ### epsilon 857 (2. Macc. 5,3 v. l.) ASgn ἢ πυκνή. ἀγαθή. σκοτεινή [ἕρκος] εἰλάτινο ν· τὸ ἐπὶ τῆς τρόπεως τοῦ ἱστοῦ ἐλάτινον ξύλον (β 424) * εἵλατ ο· ἔλαβεν AS. ### epsilon 859 ἠγάπησεν. ἠθέλησεν ASvg * εἷλε ν· κατέλαβεν (Δ 421) r. ### epsilon 860 Sg ἐχειρώσατο n * εἴλε α· †ἄθλια. ### epsilon 861 χαλινοί. δεσμοί. φιμοί. δέραια AS Εἰλειθυία ς· ἐνίοτε μὲν τὰς θεάς (Λ 270) ἐνίοτε δὲ τὰς ὠδῖνας· (Τ 119) ὁ ποιητὴς δὲ ἑνικῶς (Π 187) . ### epsilon 862 .. Ἥρα ἐν Ἄργει [ εἰλεῖτα ι· κρύπτεται. ### epsilon 863 κακουργεῖ] εἰλέοντε ς· στρέφοντες εἰλεό ς· ἡ τοῦ θηρίου κατάδυσις n καὶ στρόφος εἰλέουσ ι· συγκλείουσι συνέχουσιν εἰλεῦντα ι· συγκλείονται εἰλεσία ς· εἶδος καλάμου εἰλέτι ς· βλάσφημος * εἵλετ ε· ἐπορθήσατε AS * εἵλετ ο· ἠνέσχετο ἔλαβεν (Β 46) AS, ἀφεῖλεν * εἰλέωσ ι· συγκλείωσι rn συνέχωσιν (Β 294) b * εἰληθερῶ ν· ἡλιαζόμενος AS εἰληθερήσαντε ς· ἐν ἡλίῳ θαλφθέντες εἴλ η· ἡ τοῦ ἡλίου αὐγή, ἡ θερμασία. ### epsilon 875 (Ar. fr. 627) r ἢ καὶ τὰ ἄχυρα, καὶ τῶν ὀσπρίων ἡ καλάμη. [καὶ θερμασία] εἰληθερεῖ ν· ἐν ἡλίῳ θερμαίνεσθαι· εἴλην γάρ φασι τὴν τοῦ ἡλίου αὐγήν εἰλήθ η· ἐστράφη εἰληθερούμενο ς· ἐν ἡλίῳ θερμαινόμενος p εἰλήλουθ α· ἦλθον (Ε 204) * εἰλήλουθε ν· ἐλήλυθεν (Ο 131) (S) εἰλήϊο ν· ἐν ἡλίῳ θερμανθέν εἵληθ ι· ἵλεως γίνου (γ 380) * εἰλημμένο ν· συλληφθέντα AS * εἴλη ν· συστροφήν, AS πλῆθος A εἵληος ε ἶ· ἵλεως εἶ εἴληφε ν· ἔλαβεν, ἐδέξατο * Εἰλήθυια ι· αἱ ἐπὶ τῶν τικτουσῶν θεαί g † Εἱλήτ ι· Ζεὺς ἐν Κύπρῳ εἴληχ α· λέλογχα, ἔλαχον, εἴληφα * εἰλιγγιᾶ ν· σκοτοῦσθαι AS συστρέφεσθαι εἰλιγγιῶ ν· σκοτοδινιῶν * εἴλιγγο ν· σκότωσιν ASgn εἰλίγγου ς· σκοτοδινιάσεις [ εἰλιθιότη ς· παντελῶς ἀπόγνωσις] * εἰλικρινέ ς· καθαρόν vgp (ASP) ἄδολον, ⸤ ἀληθές. ### epsilon 895 ASP φανερόν εἶλιγ ξ· σκότωσις. ### epsilon 896 στρόφος εἱλίξουσ ι· στρέψουσιν 〉 είλιο ν· παράφερνον εἰλίποδας βοῦ ς· ἐπιθετικῶς τὰς βοῦς (Φ 448), ⸤ διὰ τὸ ἑλίσσειν τοὺς πόδας κατὰ τὴν πορείαν rp . ### epsilon 899 . τὰς αὐτὰς καὶ εἰλίποδας ἕλικας διὰ τὸ οὕτως βαδίζειν λέγουσι (Ι 466) εἰλιπόδεσ ι· ταῖς βουσί (Ζ 424) * εἰλιπόδη ς· ἐν τῇ ἑλιγῇ τοὺς πόδας ἔχων AS εἱλίχθ η· ἐστράφη εἵλκετ ο· ἐτείνετο εἱλκτή ς· αἴτιος [ εἰλτῆρε ς· ἐνώτια] εἴλλ ῃ· εἴργῃ, κωλύῃ εἰλλόμενο ν· εἰργόμενον. ### epsilon 907 Αἰσχύλος Βασσάραις (fr. 25) εἰλόμενο ι· περιειλούμενοι, συνεστραμμένοι. ### epsilon 908 ἢ συγκεκλεισμένοι. ἢ συνηθροισμένοι (Ε 782) εἰλομένω ν· συστρεφομένων ἐν πολέμῳ (Ε 203) [ εἰλό ς· πᾶν τὸ ἐπιπῖπτον βάρος. ### epsilon 910 καὶ τὸ ἐν ταῖς πάγαις ἐπιπῖπτον ξύλον] εἰλούμενο ς· συστρεφόμενος εἰλ ύ· μέλαν † εἰλύε ι· κοιμᾶται εἴλυε ν· ἐκρύπτετο εἰλύετα ι· εἰλεῖται, συστρέφεται r. ### epsilon 915 κρύπτεται. κακουργεῖ. τετραποδίζει Εἰλήθυι α· ἐπιτεταγμένη τοκετῷ εἴλυμ α· ἐνείλυμα. ### epsilon 917 ⸤ περίβλημα. σκέπασμα (ζ 179) r * εἰλύο ς· τέλματος (Φ 318) S * εἰλύ ς· [εἰλύω]. ### epsilon 919 τὸ πηλῶδες τοῦ ποταμοῦ S εἰλυόμη ν· ἐκρυπτόμην εἰλυθμό ς· ὅλκος. ### epsilon 921 συρμός εἰλυθέντε ς· καλυψάμενοι r εἰλύσθα ι· ἕλκειν εἰλυσπᾶσθα ι· τὸ παραπλησίως τοῖς ὄφεσι καὶ τοῖς σκώληξιν ἰέναι rb εἰλυσπᾶτ ο· συνεσπᾶτο * εἰλυσπώμενο ς· εἰλούμενος r. ### epsilon 926 SPn εἰλυσπῶντα ι· περὶ 〈τὸν〉 αὐτὸν τόπον στρέφονται μετὰ καμάτου εἰλύσσετα ι· εἰλεῖται εἰλύσ ω· ἐν ἰλύϊ κρύψω (Φ 319) [ εἰλύϊο ς· θηρίον ἀπὸ φρυγάνων σκωληκοειδές, ᾧ χρῶνται πρὸς δέλεαρ] εἰλυφᾶ ι· στρέφει. ### epsilon 931 ζητεῖ. τινάσσει τὴν φλόγα εἴλυτα ι· καλύπτεται * εἴλυτ ο· κατεσκεύαστο. ### epsilon 933 κατεκεκάλυπτο (Π 640) ASn εἰλυφάζε ι· εἰλεῖ S. ### epsilon 934 παραγώγως (Υ 492) * εἰλυφάζετ ο· ἑλίσσετο, συνεστρέφετο AS εἰλυφόω ν· εἰς εἴλυσιν ἄγων, ἢ συνειλῶν τὸ φῶς μετὰ συστροφῆς (Λ 156) * εἰλυφόων 〈 ἄνεμος 〉· συστρέφων ἄνεμος (Λ 156) AS * εἰλυφάζε ι· συνάγει. ### epsilon 938 ἰχνεύει. ⸤ συστρέφει p εἰλυφῶντα ι· συστρέφονται. ### epsilon 939 περιέρχονται * εἰλύ ω· περιβάλλω ASn [ εἰλ ῶ] * εἱλόμη ν· ἐδεξάμην (Eur. ### epsilon 942 Med. 396) * εἰλῶ ν· συστρέφων ASn * Εἵλωτε ς· οἱ Λακεδαιμόνιοι δοῦλοι ns, οἱ παρὰ Λάκωσι δουλεύοντες εἰμάδε ς· ποιμένων οἰκίαι ps εἱμαρμέν η· τὸ πῦρ. ### epsilon 946 ἢ βία, καὶ ἀνάγκη μεμοιραμένη * εἵμασι ν· ἱματίοις (Γ 392) nT εἰ μέμονα ς· εἰ προθυμῇ (Ι 247) * εἰ μέ ν· ἐὰν μέν (Α 135) AvN εἰμέ ν· ὑπάρχομεν. ### epsilon 950 ⸤ ἐσμέν (Ε 873) Sb εἱμένο ι· περικείμενοι. ### epsilon 951 ⸤ περιβεβλημένοι (Δ 432) n (AS) εἰ μ ή· ἐὰν μή (Β 156) εἰ μή σφα ς· εἰ μὴ αὐτούς εἰ μὴ †καὶ λαγόνεσ ι· μή τι δ’ ἂν κατ’ ἀκριβολογίαν εἴμη ν· ὄντως Avgn ὑπῆρχον ἐγώ * εἶμ ι· πορεύσομαι (Α 169) r. ### epsilon 956 gn * εἰμ ί· ὑπάρχω (Α 186) rS εἴ μι ν· εἰ αὐτόν [ε ]ἱμείρετα ι· ἐπιθυμεῖ (α 59) [ εἴμορο ς· πεπρωμένος] ἑί ν· ἀντωνυμία. ### epsilon 961 ἐκεῖνον (Antim. fr. 92 W.) AS * εἶνα ι· πεφυκέναι r ὑπάρχειν (Α 91) r. ### epsilon 962 gb εἰν ἀγορῇ σθένος ἕξομε ν· βουλευσόμεθα δυνατῶς (Σ 274) * εἰνάνυχε ς· ἐπὶ ἐννέα νύκτας (Ι 466) pb † εἴνα ξ· κάλλος† [ε ]ἶνα ς· νεῦρα εἰνάετε ς· ἐπ’ ἐννέα ἔτη (Σ 400) εἰν Ἀρίμοι ς· Ἄριμά τινες τὴν κατακεκαυμένην τῆς Φρυγίας χώραν (Β 783) εἰνάτιο ν· λοξόν * εἰνάτερε ς· αἱ τῶν ἀδελφῶν γυναῖκες S αἱ σύννυμφοι (Χ 473) ASn Εἴνατο ν· τόπος Λυκίας, καὶ Κρήτης * εἴνατο ς· ἔνατος (Β 295) r (A) * εἵνεκε ν· ἕνεκεν r AS χάριν Svg * εἰν ἐλεοῖσι ν· ἐν τοῖς μαγειρικοῖς τραπεζίοις (Ι 215) AS [ε ]ἶνε ς· νεῦρα (λ 219) εἰνεσία ι· ἐπιστολαί * εἰνὶ θρόν ῳ· ἐν τῷ θρόνῳ (Θ 199) S * εἰνοδίοι ς· τοῖς πρὸς τῇ ὁδῷ τὰ οἰκία ἔχουσιν (Π 260) SN(g) εἴνοσι ς· κίνησις r εἰνοσίφυλλο ν· σύνδενδρον. ### epsilon 980 κινησίφυλλον· ἔνοσις γὰρ ἡ κίνησις· καὶ ἐκ τοῦ παρακολουθοῦντος σύνδενδρος (Β 632) * εἴξαντ α· ὑποχωρήσαντα ASvg ὑποστρέψαντα εἶξε δ έ· ὑπεχώρησε δέ (Ω 100) * εἷ ο· ἑαυτοῦ. ### epsilon 983 n [εἰπεῖν λέγειν] (Δ 400) [ εἶο ι· ὀσπρίων τὰ καθάρσια] εἰ οἷά τ ε· εἰ δυνατά † εἰπάδεο ν· ἐπικόπτον * εἰπ έ· εὑρέ. ### epsilon 987 ἐλθέ AS εἰπέμε ν· εἰπεῖν (Η 373) εἴπερ τινέ ς· ὡς ἄλλοι τινές * εἴπερ γά ρ· ἐὰν γάρ (Α 81) S * εἴπεσκε ν· εἶπεν (Β 271) AS * εἵπετ ο· ἠκολούθει (Β 675) r ASn εἱπόμη ν· ἠκολούθουν (Eur. ### epsilon 993 Phoen. 1164) r εἵποντ α· ἀκολουθοῦντα * εἵποντ ο· ἠκολούθουν (Ε 591) ASvgn εἶπο ς· παγίς. ### epsilon 996 [πάγι] καὶ πᾶν βάρος * εἴ ποτέ το ι· εἴ ποτέ σοι (Α 39) n * εἴ ρ· λαῖλαψ ASvg * εἶρα ι· συνάψαι. ### epsilon 999 συῤῥάψαι n Εἰραφιώτη ς· ὁ Διόνυσος r παρὰ τὸ ἐῤῥάφθαι ἐν τῷ μηρῷ τοῦ Διός. ### epsilon 1000 καὶ Ἐρίφιος παρὰ Λάκωσιν * εἰράω ν· ἐκκλησιῶν, παρὰ τὸ εἴρειν ἐν αὐταῖς καὶ λέγειν (Σ 531) AS εἴργαθε ν· διεῖργεν, ἐκώλυεν, ἔφρασσε. ### epsilon 1002 διεῖλε, διέκοψεν (φ 221) εἰργάσατ ο· ἐποίησεν, ἐπράξατο (Ps. ### epsilon 1003 73,12) * εἶργ ε· κώλυε ASn κάτεχε (Eur. ### epsilon 1004 Hec. 874) * εἴργεσθα ι· κωλύεσθαι ASvgn συνέχεσθαι * εἶργμα ι· ἠρξάμην AS εἱργμό ς· κώλυσις. ### epsilon 1007 δεσμός. σύνσχεσις [ εἶρ ε· αἶρε] * εἴρεα ι· ἐρωτᾷς (Κ 416) AS [ εἴρεα ι· ἔρωτες] * 〈 εἴρει 〉· λέγει. ### epsilon 1010 σύρει. ASb ἐρεῖ εἰρέβαδ ε· εἰς ἔρεβος εἰρεθύρ η· ὀρσοθύρα. ### epsilon 1012 ὁ στροφεύς * † εἰρεῖ ς· πνίγεις S(s) [ εἴρεο ν· δουλείαν. ### epsilon 1014 αἰχμαλωσίαν] εἴρερο ν· δουλείαν (θ 529) * εἰρεσιών η· κλάδος ἐλαίας rASn * εἰρεσία ς· κωπηλασίας ASvgn εἰρεσί η· κωπηλασίη (λ 640) εἴρετα ι· ἐρωτᾷ, πυνθάνεται * εἴρετ ο· ἔλεγεν. ### epsilon 1020 ἠρώτα Σ ἐπυνθάνετο (Α 513) εἰρεῦντ α· ἐρωτῶντα εἰρεῦσα ι· λέγουσαι. ### epsilon 1022 Εἴρω γὰρ λέγω, οὗ ὁ μέλλων ἐρ ῶ. Ἡσίοδος ἐν τῇ Θεογονίᾳ (38) * εἰ μή τ ῳ· εἰ μή τινι εἴρηκε ν· εἶπεν, ἔλεγεν (Eur. ### epsilon 1024 Hec. 1178) * [ εἴρημα ι· ἐρωτῶ AS] εἰρημένο ς· λελεγμένος (Θ 524) r εἴρ η· ἐρώτησις. ### epsilon 1027 φήμη, κληδών † εἰρήδετα ι· ἐρίζεται εἰρηναῖο ν· εἰρηνικόν εἰρήν η· κόρος †τέλος εἰρηνάζε ι· κρατεῖ . ### epsilon 1031 .. εἰρηνεύσομε ν· εἰρηνικῶς διάξομεν * [ εἰρήσαντ ο· ηὔξαντο] AS * εἰρήσετα ι· λεχθήσεται (Ψ 795) r. ### epsilon 1034 AS * εἰρήσθ ω· λεγέσθω ASvg εἰρήσομα ι· ἐρωτήσω (η 237) r [ εἰρητή ς· αἴτιος] εἴρητ ο· * ἔλεγε AS λέλεκτο (Κ 540) * εἴρε ι· λέγει ASn ῥητορεύει † εἴρ η· ἡ ἐκ τοῦ ἡλίου γινομένη ταῖς νεφέλαις χρόα, τὸ καλούμενον τόξον εἷρκτα ι· ἑάλωκε, κωλύεται εἱρκτ ή· φυλακή, ἀσφάλεια. ### epsilon 1042 [ἢ κωλύει] εἱρμό ς· 〈ἀκολουθία〉 rw * εἷρξα ι· κωλῦσαι. ### epsilon 1044 κατακλεῖσαι n συγκλεῖσαι (ASvgn) * εἰροκόμ ῳ· ἐριουργῷ (Γ 387) Σ * εἰροπόκοι ς· ἔρια κειρόμενα ἔχουσι· πέκειν γὰρ τὸ ξαίνειν, κείρειν (Ε 137) Σ * εἴρομα ι· ἐρωτῶ (Α 553) ASn εἰρόμενα ι· ἐρωτῶσαι (Ζ 239) [ εἰροκοπ ῶ· εἰρουργῶ] εἴροντε ς· λέγοντες. ### epsilon 1050 συνείροντες * εἶρο ς· ἔριον (δ 135) S πτωχός (ς 6 . ### epsilon 1051 .) ASvg * εἷρπο ν· ἐπορεύοντο. ### epsilon 1052 μετὰ σχολῆς ἐβάδιζον (μ 395) Σ [ εἰρτ ή· ἀσφάλεια] † εἴρητα ι· ἡτοίμασται * εἰρύατα ι· ἀνελκυσμέναι S ἢ πεφυλαγμέναι ⸤ εἰσίν (Δ 248) S * εἰρύατ ο· εἱλκυσμέναι ἦσαν (Ξ 30) S εἰρυμένα ι· εἱλκυσμέναι (Ν 682) * εἴρυντ ο· ἐφύλασσον (Μ 454) n εἰρυόμεθ α· φυλάττομεν (Φ 588) εἰρυσαίμεθ α· εἱλκύσαιμεν * εἰρύσα ο· ἐφύλαξας (Φ 230) (As)S * εἰρύσασθα ι· φυλάξαι (Α 216) r. ### epsilon 1062 AS(s) * εἴρυσα ν· εἵλκυσαν (Λ 9) r, AS εἰρύσαιτ ο· γνοίη (Θ 143) καὶ ἐρύσασθα ι· γνῶναι εἴρυσε ν· εἵλκυσεν (Γ 373) εἰρύσατ ο· ἐκώλυσεν. ### epsilon 1066 * ἐφύλαξεν (Δ 186) r. A εἰρύσα ι· ἑλκύσαι εἴρυσθα ι· εἰδέναι· ‘χαλεπόν σε θεῶν αἰειγενετάων δήνεα εἴρυσθαι‘ (ψ 81) καὶ φυλάξαι (γ 268) εἰρύσθ η· εἱλκύσθη * εἴρω ν· ὁ ἄλλα μὲν φρονῶν, ἄλλα δὲ λέγων vg † εἰρωθέντ α· κινδυνεύσαντα. ### epsilon 1071 σαλεύσαντα * εἴρω ν· προσποιητός· μὴ ἀληθεύων. ### epsilon 1072 ἀργός. SP ἀλαζών * εἰρωνεί α· κολακεία sp ψευδολογία. ### epsilon 1073 ⸤ ὑπόκρισις. nsp ἀπάτη. ⸤ χλεύη (2. Macc. 13,3) ns εἰρωνεί α· ἔστι λόγος ἐκ τοῦ ἐναντίου τὸ ἐναντίον δηλῶν, μετά τινος ὑποκρίσεως εἰ ς· ἀντὶ μὲν τοῦ πρός· ‘εἰς Ἀγαμέμνονα‘ (Η 312) . ### epsilon 1075 .. εἰσαγαγόντ ε· εἰσαγαγόντες. ### epsilon 1076 δυϊκῶς (Μ 18 v. l.) * εἰσαγγελί α· κατηγορία AS ἐμφανισμός. ### epsilon 1077 ⸤ μήνυσις s * εἰσαγείρατ ο· ἀνεκτήσατο (Ο 240) n * εἰσαγηόχασι ν· εἰσήνεγκαν AS * εἰσαγηοχώ ς· εἰσενεγκών ASvg εἰσαγωγῆ ς· ἀρχὴ r Ἀθήνησι τῶν τὰ ἐγκλήματα εἰσαγόντων εἰς ἀγρὸν Μάνη ς· παροιμία, ἐπὶ τῶν εὐχρήστων. ### epsilon 1082 ἐμφαίνει γάρ, ὡς [ἐναγρῶς] ἐν ἀγρῷ χρησίμου μᾶλλον ὄντος τοῦ οἰκέτου εἰσαγωγικού ς· νεαρούς. ### epsilon 1083 ⸤ ἀρχαρίους (r) * εἴσαιτ ο· δόξειεν (Β 215) AS ὁμοιοῖτο [ εἴσατ ο· ὡμοιώθη] * εἴσατ ο· ὡμοιώθη n ‘εἴσατο δὲ φθογγὴν υἷϊ Πριάμοιο‘ (Β 791) * εἰς ἅλ α· εἰς τὴν θάλασσαν (Α 141) ASnsp * εἰσάμενο ς· ὁμοιωθείς (Ν 45) S (An) * εἶσα ν· [ὑπῆχον] ⸤ συνῆκαν, ἢ ἤδεισαν, ἢ ἐπεγίνωσκον AS εἴσαντ ο· ἔδοξαν. ### epsilon 1090 ⸤ ἐφάνησαν (Μ 103) r * ἐΐση ς· ἐξ ἴσου πᾶσι μεριζομένης (Ι 225) AS * εἴσατ ο· ἠμφιάσατο AS εἰσῆλθεν (Δ 138) S ἐΐσας φρένα ς· εὐκράτους, ἀγαθάς (λ 337) ἰσοτοίχους εἰσαφάσματ α· εἰσπτήματα, ἀπὸ τοῦ εἰσαφιένα ι. ### epsilon 1094 ἢ σπαράγματα. Αἰσχύλος Προμηθεῖ λυομένῳ (fr. 204) * εἰσβάλλε ι· εἰσέρχεται ASvg εἰς βοό ς· Ἀθήνησιν ἡμέρα οὕτως καλεῖται τοῦ Βοηδρομιῶνος * εἷς βροτό ς· εἷς ἄνθρωπος AS εἰς δέο ν· οὕτω Περικλῆς τὰ εἰς προδοσίαν χρήματα ἀπεγράφετο (Ar. ### epsilon 1098 Nubb. 859) εἰσδύετα ι· εἰσέρχεται * εἰς Διονύσο υ· πρὸς Διόνυσον AS * εἰσδυόμεν α· εἰσερχόμενα (r) AS * εἴσεα ι· γνώσῃ (Η 226). ### epsilon 1102 γνῶθι AS [προσήκει, πρέπει] A εἰσδύσ ῃ· εἰσελεύσει * εἰς ἕ· πρὸς ἑαυτόν (Ψ 203) S * εἰσέθε ι· εἰσέτρεχεν· θέειν γὰρ τὸ τρέχειν ASvg * εἰσίτ ω· εἰσερχέσθω ASn εἰσέδρακε ν· ἐθεάσατο (ι 146) * εἰσεκώμασε ν· εἰσῆλθεν ASgnP * εἰσελάσω ν· εἰστρέχειν μέλλων AS * εἰσελαύνοντ α· εἰσερχόμενα (A) S εἰσεμπορεύεσθα ι· τὸ εἰς πολεμίους ἐμπορίας χάριν ἀπιέναι εἰς ἐμφανῶν κατάστασι ν· ἣν ἡμεῖς καλοῦμεν ἐμφανείας ἐγγύην εἰς ἔρερο ν· εἰς δουλείαν εἷσε ν· ἐκάθισεν (Γ 382) r. ### epsilon 1114 S ἵδρυσεν (ζ 8) * εἰς ἐπίδοσι ν· εἰς αὔξησιν ASvg εἰς ἔνη ν· εἰς τρίτην (Ar. ### epsilon 1116 Ach. 172) * [ εἴσετ ο· δόξειεν AS] * εἰς εὐνή ν· εἰς κοίτην (Λ 115) ASvgN * εἰσέφρησε ν· εἰσήγαγεν r (ASvg) εἰσέφρηκε ν· εἰσεπήδησεν. ### epsilon 1120 εἰσαφῆκεν ἐΐση ς· εἰς ἴσον ἑκάστῳ μεμερισμένης [δε] ‘δαιτὸς ἐΐσησ‘ (Α 468 . ### epsilon 1121 .) εἰσηγαγέτη ν· εἰσήγαγον. ### epsilon 1122 δυϊκῶς * εἰσηγεῖτα ι· συμβουλεύει. ### epsilon 1123 νουθετεῖ AS εἰσηγήσασθα ι· τὰ αὐτά * εἰσηγήσεω ς· διδασκαλίας, παραινέσεως AS * εἰσήγησι ς· τὰ αὐτά r. ### epsilon 1126 ASvg Pn εἰσηγητήρι α· ὅταν ἄρχηται βουλεύειν, ἢ θύειν εἰσηγητή ς· * διδάσκαλος. ### epsilon 1128 Avgn παραινέτης. εἰσάκτης. σύμβουλος εἰσηγοῦμα ι· συμβουλεύω, παραινῶ διδάσκω, νουθετῶ * εἰσήλασε ν· εἰσῆλθεν ASvg * εἰσήλατ ο· εἰσεπήδησεν r. ### epsilon 1131 ASvg εἰσηλεῖ ν· εἰσάγειν. ### epsilon 1132 εἰσελαύνειν * εἰσηλύσιο ν· τίμημα εἰσόδου, ἢ τέλος AS εἰσήῤῥησε ν· εἰσεφθάρη (Ar. ### epsilon 1134 Equ. 4) (r) ἐΐση ς· ἰσομοίρου. ### epsilon 1135 ⸤ ἴσης (Α 468) S † εἴσητα ι· παύσηται εἶσθ α· πορεύσῃ, ἢ πορεύου (Κ 450) * εἰσθμό ς· εἴσοδος ὕδατος S στενή * εἶσ ι· πορεύεται n ἢ ἔρχεται (Γ 61) S εἰσ ί· τυγχάνουσιν, * ⸤ ὑπάρχουσιν (Α 153) rAS * εἰσίασι ν· εἰσέρχονται (Hebr. ### epsilon 1141 9,6) r. ASvg * εἰσείει ς· εἰσήρχου A * εἰσίοι ς· εἰσέλθοις AS * εἴσιθ ι· εἴσελθε (Eur. ### epsilon 1144 Andr. 876) r. ASvg εἰσίθμ η· εἴσοδος r στενή (ζ 264) * εἴσιμε ν· εἰσερχόμεθα (Eur. ### epsilon 1146 Or. 1119) AS εἰσίοντ ο· εἰσήρχοντο r * εἰσίουσι ν· εἰσέρχονται AS * εἰσίτ ω· εἰσελθέτω r. ### epsilon 1149 ASn Ps εἰς κάλλος 〈γράφειν 〉· τὸ καλλιγραφεῖν. ### epsilon 1150 ὅταν δὲ ἁμιλλᾶσθαι εἰσκεκριμένο ν· ἐπεισαγόμενον, ἢ * ⸤ ἐπείσακτον np ἐΐσκομε ν· εἰκάζομεν S ἐϊσκόμενο ν· εἰκαζόμενον ἐΐσκει ν· εἰκάζειν, ὁμοιοῦν, δοκεῖν † Εἰσκονιανο ί· οἱ Ἐφέσιοι. ### epsilon 1155 ὡς Ἀντίμαχος (fr. 104 W.) * εἰς κόρακα ς· εἰς τὸ σκότος ASvg * εἰσκρίνε ι· εἰσχωρίζει. ### epsilon 1157 μερίζει (ASn) εἰσκρίνοιτ ο· εἰσφέροιτο. ### epsilon 1158 κρίνοιτο S εἰσκυκλεῖσθα ι· περιφέρεσθαι * εἰσκυκλήσα ς· περιελθών AS * ἐΐσκ ω· εἰκάζω, ὁμοιῶ (Γ 197) ASn * εἰς κόνι ν· εἰς γῆν (Ps. ### epsilon 1162 21,30 ςʹ) AS * εἰς λῆξι ν· εἰς τελειότητα ASvgn εἰς μελίττας ἐκώμασα ς· παροιμία, ἐπὶ τῶν παρὰ δόξαν ἀθρόως κακουμένων εἰς νέωτ α· εἰς τὸ ἐπιόν εἰσόδι α· πρόσοδοι. ### epsilon 1166 ἀναλώματα εἰς ὁδὸν ὁρμηθεί ς· ἀντὶ τοῦ μετέωρος πρὸς ἀπόπλουν * εἰσοικίζετα ι· εἰσφέρει. ### epsilon 1168 ἢ εἰσφέρεται. ἢ ἰδιοποιεῖται (Men. fr. 765 Koe.) AS * εἰσοίσε ι· εἰσενέγκῃ (Eur. ### epsilon 1169 Bacch. 367) r. ASvgn εἰσοιχνεῦσι ν· εἰσπορεύονται. ### epsilon 1170 καὶ ἐνεδρεύουσιν (ι 120) * εἰς ὅ κε ν· ἕως ἄν (Β 332) S εἴσομα ι· * γνώσομαι (Θ 532) ASvg ὄψομαι. ### epsilon 1172 χάσομαι. ἱδρύσομαι. εἰσελεύσομαι εἰσομένα ς· γνωσομένας. ### epsilon 1173 ὁμοιωθείσας 〉εισόμενο ν· ὁδοιποροῦντα ἔισο ν· ἀγαθόν εἴσοντα ι· γνώσονται, r ASvg μαθήσονται (Eur. ### epsilon 1176 Andr. 258) * εἰσορόω ν· βλέπων (Ε 183) g * εἰς ὅ τ ε· ἕως ἄν ASv * εἰς παραβολή ν· εἰς γέλωτα (Ps. ### epsilon 1179 43,14 ..) ASvg * εἰσπεπαικότε ς· εἰσπεπηδηκότες Sn (AS) * εἰσπεποιημέν η· ἔξωθεν γεγενημένη (AS) * εἰσποιητό ν· θετόν ASvgn νόθον εἰσπράκτω ρ· ἐπαίτης εἰσπραξάμενο ς· μεθοδεύσας, ἀπαιτήσας * εἰσπράττε ι· ἀπαιτεῖ q SPn * εἷς ῥ α· εἷς δή. ### epsilon 1186 περὶ ἑνός ASn * † εἰσέ ω· ἱκετεύω (A) S εἰς τέλο ς· ἕως γήμῃς * εἷστ ο· ἐνεδέδυτο r. ### epsilon 1189 AS * εἰς τὸ ἀπηχέ ς· εἰς χεῖρον ASvg ἢ κακόν AShp * εἰσφορ ά· τέλεσμα q ASvg εἰσφρῆνα ι· εἰσάξαι, ἐνεγκεῖν εἰσφρήσασθα ι· †καυχάσασθαι. ### epsilon 1193 μετὰ σπουδῆς * εἰσενεγκεῖν (Dem. 8,15?) (AS Pn) εἰσφρήσ ῃ· εἰσαγάγῃ, εἰσάξῃ * εἰς χάο ς· εἰς ἀέρα. ### epsilon 1195 ἀντὶ τοῦ εἰς ἐρήμωσιν (Mich. 1,6) AS εἰ σφῶϊ ν· εἰ ὑμῶν (Α 257) * εἴσ ω· ἔσω, ἔνδον (Γ 322 Δ 460) r. ### epsilon 1197 ASn * εἰς ὦπ α· ἄντικρυς, ἢ [τὸ] πρὸς ὄψιν (Γ 158) Sg n εἰσωμίλε ι· ἐκολάκευεν εἰσωπο ί· ἐναντίοι, ἢ ἔσωθεν βλεπόμενοι, ἢ ἔνδον τῆς ἐπιφανείας ὄντες· ‘εἰσωποὶ δ’ ἐγένοντο νεῶν‘ (Ο 653) κατὰ πρόσωπον εἶχον τὰς ναῦς * εἶτ α· ἔπειτα, r. ### epsilon 1201 g μετὰ ταῦτα [ε ]ἰτάκειν ἐληλυθέναι εἴ τις καὶ πηγ ή· ἐπὶ τῆς Κλείτης (Greg. ### epsilon 1203 Naz. AP 8, 97,2) * εἰ τό γ ε· εἰ τοῦτό 〈γε〉 (Α 116) n εἴ τοι θυμό ς· ἐάν σου ἡ ψυχή (Α 173) * εἴτ ω· ἐλθέτω (Η 75) AS v εἰφθ ῇ· εἴβηται [ εἰχέα ι· ἐοικέναι] εἶχ ε· κατεῖχε S εἰχέσθη ν· ἐνείχοντο. ### epsilon 1210 ἐθαύμαζον [ εἴχετα ι· οἴχεται] * εἰχόμενο ς· κατεχόμενος A εἴ ω· πορεύωμαι (Sophr. ### epsilon 1213 fr. 48) r * εἴωθε ν· ἔθος ἔχει (Sir. ### epsilon 1214 37,14) r. n. εἰωθότε ς· εἰθισμένοι, ἔθος ἔχοντες (Ε 203) * εἰωθώ ς· σύνηθες ASpn ἔθος ἔχων (Ζ 508) Sn * εἵω ς· ἕως, μέχρι τινός nS εἴωσε ν· ἀπεώσατο * εἰῶσι ν· ἐῶσιν (Λ 549) n * εἵω ς· ὅπως, ἵνα, ἐφ’ ὃν χρόνον ἐ κ· καὶ ἀντὶ τοῦ πρό ἐκάδευο ν· ἐπένθουν ἑκάεργο ν· μακροβόλον, τοξότην (Α 147) * ἑκάεργο ς· ὁ μακρόθεν εἴργων ASvg τοῖς βέλεσιν (Α 479) ἕκαθε ν· μακρόθεν, πόῤῥωθεν (Β 456) ἐκάκιζο ν· ᾐτιῶντο, ἐμέμφοντο ἐκαθίσατ ο· Ἀττικοί. ### epsilon 1227 ὅταν τις ὠνούμενός τι τῶν ὑπὸ κήρυκι πιπρασκομένων, παραχρῆμα αὐτὸ μὴ ἀπάγῃ, ἵνα δὴ κυρία αὐτῷ μένῃ ἡ ὠνή. καὶ ἱδρύσατο ἐκαίνυτ ο· ἐνίκα (γ 282) * ἐκάκωσ α· 〈κακῶς διέθηκα〉 (Num. ### epsilon 1229 16,15) (nw) * ἐκαλαμήσαντ ο· ἀπεθέρισαν, ἐκ τῆς τοῦ σπόρου καλάμης (Iud. ### epsilon 1230 20,45) AS Ἑκάλειος Ζεύ ς· ὃν 〈ἐφ’〉 Ἑκάλῃ ἱδρύσατο ἑκαλί α· πόῤῥωθεν ἑκάλιμο ς· ἱερός, ἀφειμένος ἐκαλιάξαντ ο· ἐσκήνωσαν ἐκάμαξε ν· ἔσεισεν ἐκαμάτευσ ε· μετὰ κακοπαθείας εἰργάσατο. ### epsilon 1236 καὶ ἔφυγεν ἔκαμε ν· ἐπετέλεσεν, ἐποίησεν. ### epsilon 1237 ἠῤῥώστησεν. ἀπέθανεν. ἐκοπίασεν ἐκάμοντ ο· κατειργάσαντο (ι 730) * ἔκανε ν· ἐφόνευσεν ASvg ἑκανόμο ς· ἀγελαῖος φιμός * ἐκάπυσσε ν· ἐξέπνευσεν AS κάπυς γὰρ τὸ πνεῦμα. ### epsilon 1241 καὶ συνέσχεν (Χ 467) * ἐκαραδόκου ν· ἐκαρτέρουν. ### epsilon 1242 ἐπετήρουν ASn ἐκαρβάνιζε ν· ἐβαρβάριζεν· καρβὰν γὰρ ὁ βάρβαρος. ### epsilon 1243 τὸ δ’ αὐτὸ καὶ †ἐκαρβάνιζεν † ἐκάρδικε ν· οὐκ ἂν ἐπάη τὴν καρδίαν† ἐκαρίωσα ς· ἀπέκτεινας ἐκάρκαιρε ν· ἐπλήθυεν ἐκάρκαιρο ν· ψόφον τινὰ ἀπετέλουν * ἐκαρποῦτ ο· παρεκέρδαινεν ASvg ἐκαρτύνοντ ο· ὠχυροῦντο (Λ 215) 〈 ἐκαρφύνοντο 〉 ἐξηραίνοντο ἐκαρώσαντ ο· ἐλιποθύμουν ἑκὰς πόλιο ς· * μακράν ASvg, χωρίς, * ⸤ πόῤῥω r ASvg μακρὰν ⸤ τῆς πόλεως r ἑκαστάτ ω· ποῤῥωτάτω, μακροτάτω (Κ 113) * ἑκάστοι ς· ἐνίοις, θατέροις AS * ἑκάστοτ ε· ἀεί. ### epsilon 1255 παρ’ ἕκαστα ASnh ἑκαστέρ ω· ποῤῥωτέρω, κεχωρισμένως (Theocr. ### epsilon 1256 15,7) ἐκασώρευο ν· περιεφοίτων, ἐπόρνευον ἑκάται α· τὰ πρὸ τῶν θυρῶν Ἑκάτης ἀγάλματα. ### epsilon 1258 τινὲς δὲ τὰ ἐν τριόδοις ἑκατεράκι ς· δίς ἑκατερεῖ ν· τὸ πρὸς τὰ ἰσχία πηδᾶν ἑκατέραις ταῖς πτέρναις * ἑκάτερθε ν· ἑκατέρωθεν Sn τῶν δύο μερῶν (Γ 343) * ἑκάτερο ν· ἐπὶ δύο μεμερισμένον AS * ἑκατέρωθε ν· ἐξ †ὅλων τῶν μερῶν (4. ### epsilon 1263 Macc. 6,3) AS ἑκάτ η· ξύλον ἐν τοῖς φυλακίοις r ᾧ τοὺς κακούργους προσδεσμεύοντες ἐμαστίγουν * ἑκατηβελέτα ο· τοῦ μακροβόλου (Α 75) (Ap) ἑκατηβόλος καὶ ἑκηβόλο ς· ὁ ἕκαθεν βάλλων καὶ ἐπιτυγχάνων. ### epsilon 1266 τινὲς δὲ (Simonid. fr. 26 A) ἐπεὶ ἑκατὸν βέλεσι τὸν ἐν Πυθοῖ δράκοντα ἀνεῖλεν Ἀπόλλων Ἑκάτης ἄγαλμ α· τὰς κύνας οὕτω φασί, διὰ τὸ ἐκφέρεσθαι Ἑκάτῃ κύνας. ### epsilon 1267 ἔνιοι δὲ καὶ αὐτὴν κυνοκέφαλον πλάττουσιν (Eur. fr. 968. Ar. fr. 594a) ἑκάτοι ο· μακροβόλου (Α 385) Ἑκατόμβαι α· ἑορτὴ ἐν Ἄργει, καὶ ἀγὼν τελούμενος Ἑκατόμβαιο ς· ὁ Ἀπόλλων παρὰ Ἀθηναίοις· καὶ Ζεὺς ἐν Γορτύνῃ καὶ παρ’ Ἀρκάσι καὶ Κρησίν ἑκατόμβα ς· θυσίας (Β 321) Ἑκατομβεύ ς· μὴν παρὰ Λακεδαιμονίοις, ἐν ᾧ τὰ Ὑακίνθια ἑκατόμβ η· θυσία ποτὲ μὲν ἑκατὸν βοῶν, ποτὲ δὲ βοὸς καὶ προβάτου καὶ αἰγός. ### epsilon 1273 οἱ δὲ τὴν ἀπὸ παντὸς γένους θυσίαν. S ἢ θυσία †σύσκιος ἑκατὸν †βοῶν, vgA διὰ τὸ ἑκατὸν πόδας ἔχειν (Α 65) ἑκατόμβοιο ν· ἑκατὸν βοῶν, ἢ πολλοῦ ἄξιον (Φ 79) (gS) [ ἑκατομβοίδιο ν· ἑκατὸν βοῶν τιμή] ἑκατόμπεδο ν· τὸ θέατρον. ### epsilon 1276 ἢ * ἑκατὸν ποδῶν (Ψ 164) S * ἑκατόνζυγο ς· ἑκατὸν καθέδρας ἔχουσα (Υ 247) S Ἑκατοννήσου ς· αἱ περὶ Λέσβον ἑκατονκάρανο ι· ἑκατὸν αἱ ἐπιζήμιον πρασσόμεναι ἑκατόνπεδο ς· νεὼς ἐν τῇ Ἀκροπόλει 〈τῇ〉 Παρθένῳ κατασκευασθεὶς ὑπὸ Ἀθηναίων, μείζων τοῦ ἐμπρησθέντος ὑπὸ τῶν Περσῶν ποσὶ πεντήκοντα ἑκατόνπολι ν· ἑκατὸν πόλεις ἔχουσαν (Β 649) ἑκατὸν πόλεων πρυλέεσ ς ’ ἀραρυῖα ν· ἤτοι ἑκατὸν πόλεων ἔχουσαν ἄνδρας ἀριστέας ἐντετορνευμένους· ἢ ἑκατὸν πόλεων ὁπλίταις πεζοῖς ἱκανὴν ἐφαρμόσαι (Ε 744) ἑκατόνσεμνο ν· πολύ. ### epsilon 1283 μέγα ἑκατόνχειρο ν· κυρίως κατὰ τὸ μυθικόν· ἢ ἑκατόμπηχυν, διὰ τὸ μέγεθος· [ἢ νʹ πόδας] ἢ ἑκατὸν χεῖρας ἔχοντα (Α 402) ἑκατοστύ ς· ὡς χιλιοστύς. ### epsilon 1285 συγγένεια * † ἔκαχε ν· ὑπήντησεν AS ἐκβαβάξα ι· ἐκσαλεῦσαι. ### epsilon 1287 Σοφοκλῆς Ἀντηνορίδαις (fr. 135) Ἐκβατηρί α· Ἄρτεμις ἐν Σίφνῳ [ Ἐκβατάνω ν· Περσικῶν] Ἐκβατάνω ν· πόλις (Aesch. ### epsilon 1290 Pers. 16) ἐκβακχεύε ι· ἐκταράσσει. ### epsilon 1291 ἢ ἀσέμνως ἑορτάζει ἔκβασι ς· πέρας r τινὸς ὑποθέσεως. ### epsilon 1292 ἢ ἐκβλάστησις ἐκβεβόλβιστα ι· ἐξώρυκται p ἠφάνισται, ἀπὸ τῶν βόλβων (Com. ### epsilon 1293 ad. 992) * ἐκ βελέω ν· ἐκ τῶν βελῶν (Ξ 130) b ἐκβῆναι ὄρος καὶ ποταμὸν διαβῆναι ἐκβήσεται· προβήσεται. ### epsilon 1296 [ἐκβαίνει] * ἐκβιβάζε ι· ἀνύει. ### epsilon 1297 δοκιμάζει Sn ἐκβιούζε ι· θρηνεῖ μετὰ κραυγῆς ἐκβλίσα ι· ἐκθλῖψαι, ἐκπιέσαι· βλίζειν γὰρ τὰ κηρία ἐκθλίβειν ἐκβλιστέο ς· ἐκθλιπτέος ἐκβολά ς· γῆ χωστή ἐκβολβίσα ι· ἐκ ῥιζῶν ἀνασπάσαι ἐκβολὴ σίτο υ· ὁ σπόρος ἐκβολὴ λόγο υ· παράβασις, μετάβασις ἐκβασιλίζετα ι· εἰς βασιλέως ἔθη τρέπεται ἐκβόσκετα ι· διεσθίει, ἐκβιβρώσκει * ἐκβρασθεί η· ἐκβληθείη, ἀποῤῥιφείη (ASvgn) * ἐκβρασμό ς· ἔκζεσις AS ταραχή, θόρυβος gn ταραγμός (Nah. ### epsilon 1308 2,10 v. l.) * ἐκγεγάμε ν· ἐκγεγεννῆσθαι (Ε 248) (S) ἐκγελοιώσαιμ ι· ἐκχλευάσαιμι * ἔκγον α· τέκνα τέκνων r (ASg) ἐκγρυτεύσ ῃ· ἐξερευνήσῃ ἐκδαβ ῇ· ἐκκαυθῇ. ### epsilon 1313 Λάκωνες ἐκ δ ’ ἄγαγ ε· ἐξήγαγε δέ (Α 346) ἐκ δ ’ ἄγαγε πρὸ φόωσδ ε· προεξήγαγε δὲ εἰς τὸ φῶς τὸν ἀλιτόμηνον (Τ 118) * ἐκ δ ’ αἴνυτ ο· ἀφῃρεῖτο δέ (Δ 531) n * ἐκ δ ’ ἔβα ν· ἐξέβησαν (Γ 113) ASvg ἐκδεδασύνθα ι· 〈τὸ〉 σῶμα δασὺ γεγονέναι * ἐκδειματοῦντε ς· ἐκφοβοῦντες ASn ἐκδείρετα ι· ἐκδερματοῦται ἐκ δ ’ ἕλο ν· ἐξέδωκαν (Α 369) * ἐκ δεμνίω ν· ἐκ τῶν στρωμάτων (Eur. ### epsilon 1322 Or. 312) ASvgn ἔκδεξα ι· ἀνάμεινον r * ἐκδέχετα ι· προσδοκᾷ, περιμένει (ep. ### epsilon 1324 Iac. 5,7) (AS) ἐκ δὲ Χρυσηῒς νηό ς· ἐξέβη δὲ τῆς νηὸς καὶ ἡ Χρυσηΐς (Α 439) ἐκδέψητα ι· ἐκμαστιγώσηται ἐκ δὲ Καρδίη ς· Καρδία πόλις ἐν Χεῤῥονήσῳ. ### epsilon 1327 ὠνομάσθη δὲ ἀπὸ τοῦ ἁρπάσαι κόρακα καρδίαν ἀπὸ θυσίας καὶ κομίσαι εἰς τὸν τόπον, ἔνθα ἡ πόλις ἐκτίσθη (Hdt. 6, 36, 2 ..?) ἐκ δ ’ ἦλθε ν· ἐξῆλθεν (Κ 140) * ἔκδηλο ς· φανερός (Ε 2) ASPn ἢ ὑπερέχων ASP * ἐκδημε ῖ· ἀποδημεῖ AS ἀναχωρεῖ * ἐκδιαιτηθῆνα ι· διαστραφῆναι (4. ### epsilon 1331 Macc. 18,5) AS [ἢ διαπραχθῆναι] g (n) † ἐκδιᾶ ν· σπᾶν. ### epsilon 1332 καὶ κέραμον συντετριμμένον ... ἐκδιάστρ α· κλῶσμα. ### epsilon 1333 ὁ στήμων ἔκδικε ν· ἐξέβαλεν ἐκδίκησι ς· ἀνταπόδοσις (Sir. ### epsilon 1335 27,28) r ἐκδίδω ς· προδίδως ἐκ Διὸς ὕδατ α· τὰ ὄμβρια ἐκδότα ι· προδόται, ἀποδόται * ἔκδοτο ς· προδεδομένος ASn (vg) ἀποδεδομένος ἐκδούπησα ν· ἐβρόντησαν (Λ 451) * ἐκδοχ ή· προσδοκία (Hebr. ### epsilon 1341 10,27) Avgn ἕκδραχμο ν· ἑξάδραχμον ἐκδύει ν· ἐξελθεῖν ἐκδύετο ν· ἐξέδυσαν. ### epsilon 1344 δυϊκῶς * ἐκδύνε ι· ἐξέρχεται (Prov. ### epsilon 1345 11,8) AS * ἐκ δυοῖ ν· ἐκ δύο ASp † ἐκδύο ν· καλόν. ### epsilon 1347 κομψόν ἐκ δυοῖν τρία βλέπει ς· τοῦτο ἐλέγετο ἐπὶ τῶν διὰ γῆρας ἢ ἄλλο τι πάθος οὐκ ὀξυδορκούντων οὐδὲ εἰλικρινεῖς ἐχόντων τὰς αἰσθήσεις ἐκδύ ς· ἐξελθών (χ 334) ἐκδυσάμενος (ξ 460) r ἐκ δ ’ ὦσ ε· ἐξέωσε δέ (Ξ 494) ἐκέασε ν· ἔσχισεν (ε 132) ἐκέδασε ν· διεσκόρπισεν (Ε 88) [ἐκλαθέσθαι ἐποίησεν] ἐκε ῖ· μακράν, πόῤῥω [ ἐκεῖε ν· ἐκέντησεν] ἐκείν ω· ἐκεῖνοι. ### epsilon 1355 δυϊκῶς ἔκειρο ν· ἤσθιον, ἀνήλισκον (λ 578) ἐκέκαστ ο· ἐνίκα. ### epsilon 1357 ἐδοξάζετο. * ἐκεκόσμητο (Β 530) ASg ἐκεκεύθε ι· εἶχεν. ### epsilon 1358 ἀπέκρυπτεν (ι 348) [ ἐκεκήδε ι· ὑπεχωρήκει] [ ἐκέλαθο ν· ἐπελάθοντο. ### epsilon 1360 〈ἐκλαθέσθαι ἐποίησαν〉] † Ἐκελαο ί· οἱ Ἀττικοί ἐκέλευσε ν· ἠνάγκαζεν. ### epsilon 1362 ἔλεγεν (Θ 318) ἐκέκλετ ο· τὸ αὐτό (Ζ 66. ### epsilon 1363 Θ 184) [ ἔκελσε ν· ἔσχισεν, διέλυσε. ### epsilon 1364 κατέβλαψεν] ἐκέλησε ν· ἐκέλευσεν ἐκέλσαμε ν· ὡρμίσαμεν (ι 546) ἔκελσ ε· κατέλαβεν * ἐκενώθησα ν· ἐρημώθησαν (Ierem. ### epsilon 1368 14,2) ASvg μετεβλήθησαν S ἐκένωσε ν· ἐρήμωσεν (ep. ### epsilon 1369 Phil. 2,7) ἐκεράϊζο ν· ἀπώλλυον ἔκερσε ν· ἔκειρεν. ### epsilon 1371 ἔτεμεν, * ἔκοψεν (Ν 546) ASgPs ἐκερτόμεο ν· ἠρέθιζον (β 323) * ἐκεύθανο ν· ἔκρυπτον (Γ 453) ASg * ἐκεχειρί α· ἀργία ASvg ἀνάπαυσις, ⸤ ἀνοχή Svg φιλία 〈τῶν ποτε ἐχθρῶν〉 bT ἐκεχάνδε ι· ἐκεχωρήκει (Ω 192) ἐκέχειρο ν· τὸ ἀργύριον * ἔκη α· [διεσκέδασα. ### epsilon 1377 ] κατέκαυσα (Α 40) Ag (S) ἑκηβολία ι· προέσεις τῶν βελῶν, μακροβολίαι. ### epsilon 1378 εὐστοχίαι (Ε 54) * ἑκηβόλο ς· τοξότης, μακροβόλος, (Avg) εὔστοχος (Α 96) ἔκηδε ν· ἀπώλλυεν ἐκήθεο ν· ἐβοήθουν ἑκηλί α· φιλοτησία, εἰρήνη * ἕκηλο ς· ἥσυχος (AS)p πρᾷος (Ε 805) ASvg ἐκηριώθ η· ἐσκοτώθη. ### epsilon 1384 ἐπτοήθη. ἐθανατώθη. ἄμεινον δὲ ὠχρίασεν ἕκητ ι· ἕνεκα. ### epsilon 1385 r ἢ χωρίς ἔκθαμβο ς· ἔκπληκτος (1. ### epsilon 1386 Regn. 4,13 ςʹ) * ἐκθειάσα ι· ἐπαινέσαι. ### epsilon 1387 S [ἢ ἔκθεμα] ἐκθέβε ν· ἐκτρέχειν * ἔκθεσι ς· ὀφειλὴ παλαιά AS νομοθεσία r πρόσταξις, δόγμα ἔκθεσμο ι· * παράνομοι (Σ) ἄδικοι, * ἄνομοι (APn) * ἔκθετ α· ἐκριπτόμενα (Act. ### epsilon 1391 ap. 7,19) ASvgn * ἐκθηριο ῖ· μισεῖν ποιεῖ. ### epsilon 1392 διεγείρει AS [ἔκθορ] ἔκθορε ν· ἐξεπήδησεν (Π 427) [ ἔκθιβο ς· τὸ λῶμα τοῦ χιτῶνος, οἱ δὲ ἔκθροιβο ς] ἐκθορνύμενο ς· ἐκπηδῶν ἐκθοράψε ι· ἐκδιώξει. ### epsilon 1396 ἀπὸ τοῦ ἐκθορεῖν * ἐκθορεῖ ν· ἐκπηδῆσαι, ἐκδραμεῖν gp * ἐκθορώ ν· ἐκπηδῶν vg ἐκπηδήσας AS * † ἐκθόοντα ς· ἐξερχομένους AS * ἐκθρώσκε ι· ἐκπηδᾷ (Κ 59) gn ἐκθύε ι· ἐκζεῖ. ### epsilon 1401 ἐξεμεῖ (Hippocr. liqu. 6, VI 130 L.) ἐκθύεσθα ι· ἐξιλάσκεσθαι ἐκθύματ α· ἐξανθήματα (Hippocr. ### epsilon 1403 epid. 2, 2, 16, V 90,5 L) r ἐκθύμενο ς· [λῶμα. ### epsilon 1404 κόμβος.] ταχύς ἐκ θυμοῦ πεσέει ν· μισηθήσεσθαι, μὴ εἶναι ἀρεστόν. ### epsilon 1405 ἐκπεσεῖν τῆς ψυχῆς (Ψ 595) * ἐκθύμω ς· προθύμως ASps κατὰ ψυχήν (v) ἐκθύωσι ν· ἐκζέωσιν. ### epsilon 1407 ἐκπίπτωσιν ἐκίαθε ν· ἐπορεύετο ἐκίγχανε ν· ἐτύγχανεν, κατελάμβανεν, εὗρεν * ἐκίδνατ ο· διεσκορπίζετο, ἐσκεδάννυτο (Θ 1) ASg ἐκίνδαψε ν· ἔψηλεν ἐκινδάψασε ν· ὑπέψηλεν, ἀπὸ κινδαψο ῦ, ὅπερ ἐστὶν ὄργανον κιθαριστήριον ποιόν, κινδαψός * ἔκιο ν· ἐπορεύοντο (μ 138) ASgn * ἐκίσσησε ν· ἐγέννησεν (Ps. ### epsilon 1414 50,5) ASvgn * ἐκίχανε ν· ἔλαβεν, εὗρεν (Γ 383) ASgn * ἐκιχήσατ ο· κατέλαβεν (Δ 385) gn ἑκκαιδεκάδωρ α· ἑκκαίδεκα παλαιστῶν· δῶρον γὰρ παλαιστή (Δ 109) * ἐκκακοῦμε ν· ἀμελοῦμεν AS(vg) ἀκηδιῶμεν (2. ### epsilon 1418 Cor. 4,1 v. l.) S (vg) † ἐκκακ ή· ὧδε ἐκκαλάξα ι· κλῖναι τὸ ἱστίον * ἐκκαλεῖτα ι· προκαλεῖται ASgn ἐκκαλύπτω ν· φανεροποιῶν ἐκκανάξει ν· ἐκκενώσειν, ἀπὸ τοῦ κανο ῦ. ### epsilon 1423 θορυβήσειν (Eup. fr. 272) * ἐκκαπηλεύει ν· δολοῦν ASg ἐκκαυλῆσα ι· ἐπιδοῦναι ἐκκαχρύσ ω· ἐκκοκκίσω. ### epsilon 1426 ἐκτινάξω, ἢ συντρίψω. οἱ δὲ κρῖμνα ἐκκέα ς· ἐκκαύσας (Ar. ### epsilon 1427 Pac. 1133) † ἐκκεκελλήρικε ν· ἐκκέκληκεν ἐκκεκηριωμέν η· ἐκπεπληγμένη, ἔξω τῆς ψυχῆς γεγονυῖα * ἐκκεκολαμμέν α· γεγλυμμένα (3. ### epsilon 1430 Regn. 6,35) AS ἐκκεκομμένο ς· ὁ διὰ τοῦ κυβεύειν τὰ αὑτοῦ ἀπολέσας, ὅπερ νῦν ἐκκεκοττισμένος φαμέν. ### epsilon 1431 ἢ ὁ ἀποκεχωρισμένος ἐκκεκονίσθα ι· τὸ εἰς κονίαν ἀναλελύσθαι * ἐκκεκρικώ ς· ἐκκεχωρικώς ASgn ἐκκεκώπητα ι· ἐξήρτηται. ### epsilon 1434 Σοφοκλῆς Συλλόγῳ (Soph. fr. 148) ἐκ κευθμῶ ν· τῶν κοίλων τόπων (Ν 138) S * ἐκεχειρί α· ἄνεσις. ### epsilon 1436 ἀργία. συνθήκη. ἀνοχὴ πολέμου ASvg εἰρήνη (A) S * ἐκκέκυφε ν· ἀνωρθώθη (Ierem. ### epsilon 1437 6,1) AS ἐκκεχιλωμέν η· ἐψυγμένη. ### epsilon 1438 ἐκκεχερσευμένη (p) ἐκκεχοιριλωμέν η· οὐ Χοιρίλου οὖσα. ### epsilon 1439 Ἐκφαντίδῃ γὰρ τῷ κωμικῷ Χοιρίλος θεράπων ἦν, ὃς συνεποιεῖτο κωμῳδίας * ἐκκήρυκτο ν· ἀπόβλητον (Ierem. ### epsilon 1440 22,30) r. ASvg ἐκκλέπτε ι· ἐκπορεύεται ἐκκλησί α· σύνοδος, * συναγωγή ASg πανήγυρις ἔκκλητοι δίκα ι· αἱ ἐπὶ ξένης λεγόμεναι, καὶ οὐκ ἐν τῇ πόλει [τρίβοιεν] ἐκ κλίμακο ς· τοῖς πύκταις, ὁπότε χρονοτριβοῖεν, κλῖμαξ ἐτίθετο, ὑπὲρ τοῦ [μὴ] μένειν ἐπὶ τῆς αὐτῆς χώρας † ἐκκολλαβήσαντ α· ἐκλακέντα. ### epsilon 1445 ἐκφρονήσαντα† ἐκ κολεοῖ ο· ἐκ τῆς ξιφοθήκης (Α 194) * ἐκκομιδ ή· ἐκφορά (2. ### epsilon 1447 Macc. 3,7) (ASvg) ἐκκομίσα ι· ἐξελάσαι ἐκκομίζοντα ι· ἐκτρέφονται † ἐκκομοδεύει ν· τὸ ἐν ἰπνῷ φρύγειν. ### epsilon 1450 καὶ καθόλου τὸ φρύγειν * ἐκ κόπω ν· ἐκ τῶν ἀδικιῶν (Malach. ### epsilon 1451 2,5) ASg ἐκ κόρυθο ς· ἐκ τῆς περικεφαλαίας (Ε 4) ἐκκοροῦσ ι· φθείρουσιν, ἐκκαλλύνουσιν ἐκκοχύζει ν· ἐκκοιτίζειν * ἐκκόψα ι· πορθῆσαι (Ierem. ### epsilon 1455 26,13 v. l.) AS ἐκκύλιστο ι· στέφανοι μεγάλοι, ἁδροί (Archipp. ### epsilon 1456 com. fr. 40) ἐκκραγεῖ ν· ἐκβοῆσαι ἐκκρινε ῖ· χωριεῖ * ἐκκρίνετα ι· ἐκρίπτεται. ### epsilon 1459 ἐκρέει ASvg * ἔκκρισι ς· ἔκρευσις ASvg ἱδρώς. ### epsilon 1460 οὖρον. κόπρον S ἢ τὸ φέρεσθαί τινα διὰ τῶν ἄνω καὶ κάτω AS * ἔκκριτο ν· ἐπίλεκτον ASvg προκεκριμένον (Eur. ### epsilon 1461 Hec. 267) Σ * ἐκκρούε ι· ἐκβάλλει A * ἔκκριτο ς· ὁ ἐκλελεγμένος SP † ἐκκύει ς· ἐρεθίζεις. ### epsilon 1464 ἐπισείεις * ἐκκυκλε ῖ· ἐκκαλύπτει ASg [ ἐκκύματ α· ἐξανθήματα] r ἔκκυνο ι· νόσημά τι κυνῶν (Xen. ### epsilon 1467 Cyn. 7,10) † ἐκκονε ῖ· ἐγχωρεῖ ἔκλαγξα ν· ἄναρθρον ἐβόησαν, * ἤχησαν ghp ποιὸν ἦχον ἀπετέλεσαν (Α 46) AS ἀετοῦ τρόπον ἐβόησαν ἐκλακτισμό ς· σχῆμα χορικὸν ὀρχήσεως σύντονον ἐκλαμβανέτη ν· ἐλάμβανον. ### epsilon 1471 δυϊκῶς ἐκ λάρνακο ς· νόθος (trag. ### epsilon 1472 ad.) * ἐκλαχώ ν· διαλαχών AS ἐκλεανθείη ς· ἐκτριβείης * ἐκλείποντ α· δύνοντα (Iob 31,26) AS ἐκλέλαθο ν· ἐξελάθοντο * ἐκλείψε ι· ὑστερήσει AS ἀπολεῖται (AS) ἐκλέλαθο ν· ἐπιλαθέσθαι ἐποίησαν (Β 600) [ἀπέδειξαν, ἐξήλασαν] [ ἐκλελαμμένο ν· ἐξεστραμμένον] † ἐκλελαπτημένο ν· ἐκπεπονημένον ἐκλελυγισμένο ς· ἐξεστραμμένος ἔκλε ο· κλέος εἶχες (Ω 202) [ ἐκλεπε ῖ· ἐκπορεύεται] * ἐκ λεχέω ν· ἐκ τῆς κοίτης (Λ i) vg ἐκλέψα ι· ἐκλεπίσαι * ἔκλεψ ε· παρελογίσατο ASn ἠπάτησεν (Ξ 217) n * ἐκληδονίζετ ο· ἐμαντεύετο [ὁ] ἀπὸ ἀκοῆς 〈τὰσ〉 μαντείας δεχόμενος (4. ### epsilon 1487 Regn. 21,6) ASvg ἐκ Λημνίη ς· ἐκ τῆς Λήμνου ἐκληροδότε ι· . ### epsilon 1489 .. * ἐκλήτευσε ν· ἐκάλεσεν ASs ἐκλειᾶνα ι· λεπτῦναι ἐκλίθη ς· ἐτράπης ἔκλινα ν· εἰς φυγὴν ἐτράπησαν (Ε 37) ἐκλίνθ η· κατεκλίνθη * ἐκλιπαρε ῖ· λίαν παρακαλεῖ Avgn [ ἔκλογον ὄ ν· μεταξὺ λόγων] ἔκλιπε ν· ἐξέλιπεν. ### epsilon 1497 ἐμειώθη ἐκλιχάζε ι· ἐξορμᾶν ποιεῖ. ### epsilon 1498 ἐκσοβεῖ ἐκλογ ῆ· κάλαθον. ### epsilon 1499 Λάκωνες * ἐκλογιστία ν· ἀρίθμησιν (Tob. ### epsilon 1500 1,21) ASvg ἔκλογο ν· 〈μεταξὺ λόγων〉 διήγησιν. ### epsilon 1501 Αἰσχύλος Σαλαμινίαις (fr. 219) ἐκλόνεο ν· ἔφθειρον ἐκλονεῖτ ο· ἐταράσσετο· κλόνος γὰρ ἡ ταραχή ἐκλούητα ι· ἐκνίπτηται * ἔκλυ ε· ἐπήκουε. ### epsilon 1505 (Α 43 ..) S καὶ ἔκλυες AS, ἔκλυον ASvg ὁμοίως † ἔκλυρο ν· χλωρόν. ### epsilon 1506 δίυγρον, ἢ νοτερόν, ἔνικμον, ὑγρόν 〉ε κλυτό ς· ἔνδοξος, τίμιος (Θ 440) ἐλύτρωσο ν· [ἐκλύρισον] κάλυψον ἐκλωπίζε ι· λωποδυτεῖ ἐκλωτίζετα ι· ἐξανθίζεται. ### epsilon 1510 Ἀχαιὸς Οἰδίποδι (fr. 31) * ἐκμαγεῖο ν· ἐκτύπωμα. ### epsilon 1511 ὑπογραμμός. σφραγίς (Plat. Tim. 72 c) ASvg * ἐκμαγεῖσα ι· ἐκτυπωθεῖσαι ASn * ἐκμαγειωθεί ς· ἐξομοιωθείς ASvgn ἐκμάσσε ι· 〈ἀποσπογγίζει〉 (r) * ἐκ μελάθρω ν· ἐξ οἴκων (Soph. ### epsilon 1515 Phil. 147) AS * ἐκμελή ς· ἀνάρμοστος, ἄτακτος n ἄρυθμος (Greg. ### epsilon 1516 Naz. c. 1,2, 33,66) ἐκ Μελίτης μαστιγία ς· Ἀριστοφάνης ἐν Βατράχοις (501) ὑπήλλαξεν ἀντὶ τοῦ φάναι ἐκ Μελίτης Ἡρακλῆ ς· μετημφίεσται γὰρ τὴν Ἡράκλειον στολήν. ### epsilon 1517 Καλεῖται δὲ ὁ ἐν Μελίτῃ Ἡρακλῆς Ἀλεξίκακος ἔκμελο ς· ἀδύναμος r ἐκμεταιωροῦντα ι· μετεωρίζονται ἐκμαρτυρί α· ἡ τοῦ ἀπόντος μαρτυρία ἔκμισθο ι· οἱ μισθὸν μὴ λαμβάνοντες ἐκμήνιε ν· ὠργίζετο n * ἐκμηχανῶμα ι· κατασκευάζομαι ASn * ἐκμηχανώμενο ς· κατασκευάζων g * ἐκμειλίσσεσθα ι· καταπραΰνειν ASvgn * ἐκμειλιχθεί ς· ἐξημερωθείς r. ### epsilon 1526 ASn ἐκμιμούμενο ς· ὁμοιούμενος * ἔκμολ ε· ἐξῆλθεν (Λ 604) ASvgn ἐκμυζᾶ ι· ἐκπιέζει. ### epsilon 1529 [ἐκπιαίνει] 〈ἐκμυζηθ〉εί ς· ἐκπιεσθείς r ἐκθηλασθείς * ἐκμυκτηρισμό ς· χλευασμός ASvg [ ἐκνεύμυκτε ν· κατέβαλλεν] ἐκ νέα ς· ἐξ ἀρχῆς † ἐκνῆνα ι· ἐξαπατῆσαι ἐκνεύσα ς· ἐκκολυμβήσας * ἐκνενεμήκασ ι· παραδεδώκασιν n * ἐκνενέμητα ι· ἐξῆλθεν ASg ἐξῆκται * ἐκνεφία ς· 〈ἀπὸ〉 νεφελῶν τις ἄνεμος, Avg 〈ἢ〉 ὄμβρων vg βροχὴ ASn ἀπὸ νεφῶν S ἐκνημοῦντ ο· ἐφθείροντο (Hippon. ### epsilon 1539 P. Ox. 22, 2323) ἔκνιψι ς· ἀπόσμηξις. ### epsilon 1540 κάθαρσις ἐκνόμιο ν· διακριτόν ἐκνομίω ς· †καλῶς μεγάλως (Ar. ### epsilon 1542 Plut. 981) ἔκνοο ν· ἔκνουν, ἀνόητον (Greg. ### epsilon 1543 Naz. c. 2,1,45,48) (n) ἐκνοσηλεῦσα ι· ἀναῤῥῶσαι ἐκ νόσου, †ἀναληψόμεθα ἐκνοσφίσα ι· ἐκβαλεῖν ἐκοάθ η· ἐπενοήθη. ### epsilon 1546 ἐφωράθη ἐκοᾶμε ν· ἠκούσαμεν, ἐπυθόμεθα ἐκοδομεύετ ο· ἐφρύγετο. ### epsilon 1548 ἰπνεύετο [ ἐκόησε ν· ἀνέλαβεν] ἐκοινοβουλεῖτ ο· ἐκοινοῦτο * ἐκολῴ α· ἐθορύβει ASg ἠτάκτει (Β 212) S ἐκολλόπωσ ε· συνήρμοσε κόλλῃ. ### epsilon 1552 καὶ γὰρ ἡ κόλλα ἀπὸ τῶν κολλόπων. ἔστι δὲ τὰ νωτιαῖα μέρη τῶν βοῶν, ἐξ ὧν γίνονται οἱ κόλλοπες. καὶ ᾧ ἐπιτείνουσιν τὰς χορδάς, κόλλοπα ἔλεγον, διὰ τὸ δερματίνοις τὸ παλαιὸν χρῆσθαι. Ἀχαιὸς Ἴριδι (fr. 22) ἐκοοῦμε ν· εἴδομεν. ### epsilon 1553 εὕρομεν. ᾐσθόμεθα ἐκόμισε ν· ἔλαβεν. ### epsilon 1554 [ἐποίησεν, εἰργάσατο] ἐπιμελῶς ἔθρεψεν * ἐκοπίσθ η· ἠπατήθη. ### epsilon 1555 εἰς ὅρκον διεψεύσθη Avg * ἐκονδύλιζο ν· ἔτυπτον Agn κονδύλοις A ἤγουν δακτύλοις (Am. ### epsilon 1556 2,7) gn * ἐκονίετ ο· ἐπεσπάσατο κόνιν, ἢ ἐν κόνι ἔκαμνεν A ἐκόνιο ν· ἤνυον. ### epsilon 1558 [ἢ ἴδιον] ἑκόντ ε· δυϊκῶς. ### epsilon 1559 βουλόμενοι ἑκοντή ν· θελήσει. ### epsilon 1560 ἑκουσίως * ἑκοντ ί· ἐθελοντί r. ### epsilon 1561 gPn * ἐκόπασε ν· ἐπαύσατο (Ios. ### epsilon 1562 14,15) r Avgn ἐκορέσσατ ο· ἐκορέσθη. ### epsilon 1563 ἐπληρώθη (υ 59) * ἐκορθύετ ο· ὑψοῦτο. ### epsilon 1564 ἐκορυφοῦτο ASvg ἐκορίζετ ο· ὑπεκορίζετο. ### epsilon 1565 παρὰ τὸν παῖδα, ὃν κοῦρόν φασιν ἐκορυβάντιζε ν· τοῖς Κορύβασιν ἐτελεῖτο ἐκορυπτία ς· ἐγαυρίας * ἑκουσιάζετα ι· προαιρεῖται A προσφέρει (Ag) * ἑκούσιο ν· θελούσῃ διανοίᾳ (Lev. ### epsilon 1569 7,6 ..) An ἐκπάγλω ς· ἐκπληκτικῶς. ### epsilon 1570 ⸤ ἐξόχως s μεγάλως, ⸤ θαυμαστῶς s ἔξοχα (Α 268) ἔκπαγλον ἐπεύξατ ο· ἐκπληκτικὸν ἐκαυχήσατο (Ν 413 . ### epsilon 1571 .) ἔκπαγλο ν· θαυμαστόν r ἐκπαγλεῖσθα ι· θαυμάζειν r ἐκπαγλότατ ε· θαυμαστότατε. ### epsilon 1574 ἐκπληκτικώτατε (Α 146) ἔκπαγλ α· θαυμαστά. ### epsilon 1575 μεγάλα, ἔξοχα, περιττά (Γ 415) ἐκπαθέ ς· ἀπόπληκτον ἐκπάλαιστο ς· ἄνανδρος r † ἔκπαλα ι· δεινά. ### epsilon 1578 ὑπερήφανα ἐκ παλαχῆ ς· ἐξ ἀρχῆς (Nic. ### epsilon 1579 Ther. 449?) ἐκπαλέ ς· ἔξαρθρον (Hippocr. ### epsilon 1580 art. 53, IV 238 L.) ἐκπάλ η· ἐχωρίσθη. ### epsilon 1581 ἀπέστη. ἐξέπεσεν ἐκπαλήσαντε ς· ἐκπεσόντες ἐκπαλλακίδιο ι· οἱ νόθοι ἔκπαμο ν· ἀκλήρωτον ἔκπαλιν κοτεῖ ν· ἐναντιολογεῖν † ἐκπλαγότητ α· ἐξαισιότητα [ ἐκπάλτιο ν· ἔξαλλον, οὐχ ὅμοιον] ἐκ παραβολῆ ς· ἐκ παρακινδυνεύματος * ἐκ παραλλήλο υ· ἐξ ἰσότητος. ### epsilon 1589 〈ἐξ ὁμοίου〉 Avg n ἐκ παραλία ς· ἐκ παραθαλασσίας [ ἐκ παράλλο υ· ἐξ ὁμοίου] ἐκ πασέω ν· ἐκ πασῶν (Ι 330) ἐκπάτιο ν· τὸ ἔξω πάτου (Aesch. ### epsilon 1593 Ag. 49) ἐκ πάτο υ· ἐκποδών ἐκπάτιο ν· ἀνόμοιον (r) ἔκπαυμ α· ἀνάπαυμα ἐκπεκτουμέν η· κτενιζομένη. ### epsilon 1597 καὶ τίλλουσα (Plat. com.) ἐκ πεδίο υ· ἐκ τοῦ ἡπλωμένου χωρίου καταστρέψαντας (Am. ### epsilon 1598 1,5) ἐκπέλε ι· ἔξεστιν * ἐκπελλεύε ι· ἐξωθεῖ A ἐκπεπαταγμένο ς· ἐκπεπληγμένος. ### epsilon 1601 ἔκφρων (ς 327) * ἐκπεπολέμωτα ι· ἐχθραίνει A ἐκπεπότημα ι· ἐκπέπληγμαι (Eur. ### epsilon 1603 El. 177) ἐκπερδικίσα ι· τὸ διολισθῆσαι καὶ διαδρᾶναι, ἀπὸ τῶν περδίκων μεταφορικῶς· πανοῦργον γὰρ τὸ ζῷον, καὶ διαδιδρᾶσκον τοὺς θηρῶντας (Ar. ### epsilon 1604 Av. 768) [ ἔκπερ ι· ἔξεστιν] * ἐκ περινοία ς· ἐξ ἐπινοίας Avg * ἐκ περιουσία ς· ἐκ πλήθους A ἐκ τοῦ ὑπερέχοντος (Dem. ### epsilon 1607 18,3) Avgn * ἐκ περιτροπῆ ς· ἐξ ἀποστροφῆς. ### epsilon 1608 ἐκ νίκης Avg * ἐκπέρσα ι· ἐκπορθῆσαι Agn ἑλεῖν, λαβεῖν (Α 19) ἐκπέρσαντ α· ἐκπορθήσαντα (Β 113) ἐκπέρσωσι ν· ἐκπορθήσωσιν (Α 164) ἔκπεσο ν· ἐξέπεσον (Λ 179) ἐκπετρίδδη ν· παχύνειν ἱμάτιον. ### epsilon 1613 Λάκωνες ἐκπεφανωμένο ς· ἀπόπληκτος ἐκπεφάνωτα ι· ἀπο. ### epsilon 1615 .. ἐκπεφύκασ ι· βεβλαστήκασι, γεγένηνται [ ἐκπέμψα ς· ἐκγυμνώσας. ### epsilon 1617 ἢ περιβαλλόμενος] ἐκπηνιεῖτα ι· ἐκμηρύσεται (Ar. ### epsilon 1618 Ran. 578) * ἐκ πῖα ρ· λιπαρόν (Λ 550) r. ### epsilon 1619 A ἐκπιμπλάνα ι· ἀποπληροῦν ἐκπίνει ν· προπίνειν ἐκπαιφάσσει ν· ἐνθουσιᾶν. ### epsilon 1622 ἐξορμᾶν (Ε 803) ἐκπλαγεί ς· θαυμάσας r [ ἐκπιπαταγμένο ς· ἐκπεπληγμένος] ἐκπλαγούμενα ι· ἐκπληττόμεναι. ### epsilon 1625 μαινόμεναι (Eur. Hec. 1157) [ ἐκπλαγῶ ς· ἐξόχως. ### epsilon 1626 θαυμαστῶς] ἔκπλαστ ο· ἐξεπήδησεν (Υ 483) † ἐκπλήωρο ν· ἐκπεπληρωκυῖαν ἑαυτήν ἐκπλήγνυσθα ι· ἐκπλήττεσθαι φόβῳ ἔκπληξι ς· ἐκφόβησις (Eur. ### epsilon 1630 Phoen. 729 ..) r ἐκπλήξει ν· ἐκπλαγῆναι ποιήσειν, ἐκφοβήσειν ἐκπλήσσε ι· ἐκφοβεῖ, ἐκπλήττει (Eur. ### epsilon 1632 Or. 549) ἐκπλίσσοιτ ο· διάγοιτο ἔκπλυτο ν· τὸ παρά τισιν ἐξίτηλον καὶ ἀμαυρὸν βάμμα * ἐκποδώ ν· ἐκ μέσου (Eur. ### epsilon 1635 Hec. 1282) APvg ... ἐξαλείφεσθαι g (n) ἐκποίητο ς· ὁ ἐκδοθεὶς ἑτέρῳ εἰσποιήσασθαι q υἱός ἐκποκι ῶ· ἐκτιλῶ * ἐκπολιορκε ῖ· ἐκπορθεῖ, 〈κατα〉πολεμεῖ πόλιν Avg ἐκ πολίω ν· ἐκ τῶν πόλεων (Β 131) * ἔκπομ α· φιάλη, ποτήριον A (g) n ἐκπομπ ή· ἀποστολή ἐκπολεμῶσα ι· πολεμοποιῆσαι (Dem. ### epsilon 1642 1,7 v. l.) ἐκπορθε ῖ· αἰχμαλωτεύει ps * ἐκπορποῦσθα ι· φιβλοῦσθαι Sgn * ἐκπορίσα ι· ἐκλαβεῖν. ### epsilon 1645 ἐξανύσαι A ἐκπρεπέ α· ἐκπρεπῆ, ὡραῖον, περικαλλῆ (Β 483) * ἐκπρεπέ ς· ὡραῖον. ### epsilon 1647 παρὰ τὸ λίαν πρέπον AS (vg) ἐκπρεπῶ ς· ἐκδήλως ἔκπρησι ν· ἐκπύρωσιν * ἐκπρίο υ· ἀγόρασον. ### epsilon 1650 ἐλευθέρωσον (Prov. 24,11) Avgn † ἔκπροθο ν· ἐκ παλαιοῦ ἐκπροθορώ ν· ὁρμήσας (g) * ἐκπτήσοντα ι· ἐκπετασθήσονται AvgN * ἐκπύστω ν· φανερῶν. ### epsilon 1654 ἢ πολλοῖς ἀκουστῶν vg ἐκπωλεύεσθα ι· προγυμνάζεσθαι ἐκπώματ α· ἀγγεῖά τινα, ἢ * ποτήρια q ASg * ἐκραίαινε ν· ἐπλήρου, ἐτελείου (Ε 508) n * ἐκραταίωσε ν· ἐδυνάμωσεν (Ps. ### epsilon 1658 104,24 ..) Avg ἐκρατύναντ ο· ἐκραταίωσαν (Μ 415 . ### epsilon 1659 .) bs ἐκρατυνάσθη ν· ἐκράτυναν. ### epsilon 1660 δυϊκῶς. † ἔκραινω ν· ἐτίμων ἐκρᾳστωνῆσα ι· εὐχερῆ ἀποφῆναι ἐκρατηρίχθημε ν· ἐμεθύσθημεν (Sophr. ### epsilon 1663 fr. 106) ἐκ ῥεθέω ν· ἐκ τῶν μελῶν (Π 856) ἐκρήμνισα ν· ἐκρέμασαν, κατεπόντισαν ἐκρήξ ω· ἀνοίξω ἐκρήσσω ν· ἐγρηγορῶν. ### epsilon 1667 φυσῶν * ἐκρίθ η· ὡρίσθη (1. ### epsilon 1668 Esdr. 8,90) Avg ἐκρίνατ ο· ἐπελέξατο. ### epsilon 1669 ἠρίθμησεν (δ 778) * ἔκρινε ν· ἐξελέξατο. ### epsilon 1670 (Α 309) nps ἐδίκασεν ἐκρόαινο ν· ἐπεθύμουν ἐκροιή ν· ἔκρυσιν † ἔκρουε ν· ἤσθιεν ἐκρούσ ω· ἐπεκρούσω ἐκρυῆνα ι· παύσασθαι. ### epsilon 1675 παρὰ τὸ ὕδωρ τὸ ἐκρέον * ἐκσεσοβημένο ι· ἐκτεταραγμένοι (Sap. ### epsilon 1676 17,10 v. l.) Avgn * ἐκσιφωνισθεί η· διασκορπισθείη (Iob 5,5) Avg ἔκσκευ α· τὰ †παρεπόμενα πρόσωπα ἐπὶ σκηνῆς * ἐκ σπείρη ς· ἐκ τάγματος. ### epsilon 1679 ἐκ νουμέρου (Act. Ap. 10,1) Avgn * ἔκστασι ν· ὕπνον. ### epsilon 1680 (Gen. 2,21) vg φόβον (2. Chron. 29,8) ἐκστέψα ς· ὅλον γυμνώσας, ἐκκενώσας † ἐκστύψῃ ς· ἐκκαύσῃς ἐκ σῶ ν· ἐκ τῶν σῶν ἐκταθῆνα ι· ἁπλωθῆναι r ἐκταδίη ν· μεγάλην, ὥστε διπλῇ χρῆσθαι (Κ 134) ἑκταῖο ν· αἱ δέκα κοτύλαι ἑκταίου ς· τοὺς ἐκ χοινίκων ἕξ ἐκτάμνῃσι ν· ἐκτέμνει (Γ 62) (b) ἐκτονθορύζ ω· τρέμω * ἔκτα ν· ἔκτειναν (Κ 526) ἔκταλο ς· ἀκάνθης εἶδος ἐκταρβούμενο ν· ἐπτοημένον ἐκτάσσοντ α· χαράσσοντα, γράφοντα (4. ### epsilon 1693 Regn. 25,19) ἐκτεθηλυσμένο ν· ἐκτετηκός * ἐκτεθηλυσμένο ι· μαλακισθέντες. ### epsilon 1695 κεκοπιακότες. ἢ ὡς θήλειαι γενόμενοι Avg ἐκτεθυμμέν α· ἐκτετυφωμένα ἐκτεθύμμεθ α· ἐκτετυφώμεθα ἐκτείνα ς· ἁπλώσας, τανύσας * ἐκτελέουσι ν· ἐπιτελοῦσιν (Β 286) s * ἐκτείνετα ι· ἁπλοῦται S ἐκτείνο υ· ἁπλώθητι ἔκ τε κονίη ς· ἐκ τῆς κόνεως (Λ 163) ἐκτενε ῖ· ἐπιμελεῖ ἐκτενέ ς· διατεταμένον r. ### epsilon 1704 ASPn ἐκτένει α· ἅπλωσις ἐκτενί ᾳ· συνεχῶς ποιεῖν τὸ αὐτό (Act. ### epsilon 1706 ap. 26,7 ..) * ἐκτενῶ ς· προθύμως. ### epsilon 1707 ἢ διατεταμένως (Iud. 4,12 ..) S ἑκτέο ν· ληπτέον † ἔκτεμπρο ι· προσμένοντες ἐκτεταμένω ς· ἁπλωμένως * ἐκτετάφρευτ ο· ἐξώρυκτο ASvg * ἐκτετεικότα ς· ἀποπληρώσαντας. ### epsilon 1712 καταβαλόντας ASvg ἐκτετραμμένο ς· ἀπεστραμμένος * ἐκτετρυχωμένου ς· καταπεπονημένους. ### epsilon 1714 ἐκνενευρισμένους (ASvg) ἐκ τεφρωδέω ν· ἐκ τεφροειδῶν (Hippocr. ### epsilon 1715 Prorrh. 1, 156 v. l.) ἑκτήμορο ι· οἱ ἕκτῳ μέρει τὴν γῆν γεωργοῦντες * ἐκ τῆς ὀσφύο ς· ἐκ τοῦ σπέρματος (Hebr. ### epsilon 1717 7,5) ASvgn ἕκτ η , τρίτ η , τετάρτ η· νομίσματα ἀργυρίου καὶ χρυσίου καὶ χαλκοῦ * ἑκτικῶ ς· σχετικῶς. ### epsilon 1719 ἢ κατὰ ἕξιν· ἕξις δέ ἐστι δυσμετακίνητος τρόπος, ἤτοι διάθεσις ASg ἐκτῖλα ι· ἐκτινάξαι (Eccl. ### epsilon 1720 3,2) r ἐκτιλωμένο ι· συνηθισμένοι, συνήθεις. ### epsilon 1721 †ὁμοίως ἔκτιμ α· τὰ ἐπιτεταμένα τῇ τιμῇ ἐκ τιμημάτω ν· τίμημα διανέμησις τῆς πολιτείας. ### epsilon 1723 Διῄρητο γὰρ ἡ πολιτεία κατὰ Σόλωνα εἰς τέσσαρα· Πεντακοσιομεδίμνων ... * ἐκτινάξα ι· ἀποκινήσαι (2. ### epsilon 1724 Esdr. 15,13) S * ἐκτινύ ς· ἀποδιδοὺς (ASvg) τιμωρίας ἔκτισα ν· ᾤκισαν. ### epsilon 1726 κατεσκεύασαν (λ 363) * ἐκτίσε ι· ἀποδώσει (Iob 2,4) S ἐκτίσω ν· ἀποδώσων. ### epsilon 1728 * ἀποδώσας S ἐκτιστή ς· ἀποδότης r * ἐκ τοῖ ο· ἐκ τούτου (Α 493) Svgn ἔκτοθ ι· ἐκτός, * ἔξωθεν (Ο 391) Sg * ἐκ τόκω ν· ἐκ τοκετῶν (Hos. ### epsilon 1732 9,11) S * ἐκτολυπεύσα ς· τελειώσας (Hes. ### epsilon 1733 scut. 44) Sn ἐκτομαδί α· εἶδος δόρατος ἐκτομά ς· περικεφαλαία, ἧς οἱ ὀφθαλμοὶ διαλάμπουσιν ἐκτομεύ ς· τομεύς, τμητής * ἐκτομία ς· εὐνοῦχος ASvgn σπάδων ἔκτομο ν· ἐλλέβορος. ### epsilon 1738 καὶ ἄτμητος λιβανωτός ἔκ τ ’ ὀνόμαζ ε· καὶ ἔλεγεν. ### epsilon 1739 ἐπείθετο (Α 361 ..) * ἔκτοπ α· ξένα SPnps ἐκτροπά ν· ἔξοδον ἔκτοπο ν· χαλεπόν. ### epsilon 1742 ⸤ ξένον r * ἐκτοπώτατο ν· ἐξεστραμμένον (A) Sgn * ἐκτόπω ς· ὑπερβολικῶς, rS μεγάλως Sn ἀπρεπῶς Sgn Ἑκτόρειοι κόμα ι· ὡς Δαύνιοι καὶ Πευκέτιοι, ἔχοντες †τὸν ἀπ’ Ἰλίου τοῖς ὤμοις περικεχυμένην τρίχα Ἑκτόρεον δ έ· τὸν δὲ τοῦ Ἕκτορος (Β 416) ἐκ τορμῶ ν· ἀπὸ τοῦ καμπτῆρος, ἢ τοῦ σύμπαντος δρόμου ἐκτορμεῖ ν· ἐκτετράφθαι τοῦ δρόμου ἐκ τόρμη ς· ἐκ †μύθου. ### epsilon 1749 ἐκ τοῦ καθήκοντος 〈δρόμου〉 ἕκτορε ς· πάσσαλοι ἐν ῥυμῷ. ### epsilon 1750 Σαπφὼ δὲ τὸν Δία (fr. 180 L.—P.). Λεωνίδης τὸν κροκύφαντον ἐκτό ς· δίχα, πάρεξ, ἢ ἔξω ἔκτοσθε ν· ἔξωθεν (Ι 552) * ἐκ τοῦ δ ή· ἐξ ἐκείνου τοῦ χρόνου Sn * ἐκ τοὔμπαλι ν· ἐκ τοῦ ἐναντίου (Thuc. ### epsilon 1754 3,22, 5) ASvgn * ἐκ τοῦ παραχρῆμ α· ἐκ τοῦ αὐτομάτου (Plat. ### epsilon 1755 conv. 185 c) n ἐκτραγῳδε ῖ· ἀποιμώζει, ἀποθρηνεῖ [ ἕκτρα ς· ἐν ῥυμῷ πάσσαλος] ἐκτραχηλισθῆνα ι· ἐκπεσεῖν 〈τῶν ἵππων〉 ἐκτρέπει ν· ἀποστρέφειν ὕδωρ ἐκτριβῆνα ι· ἀφανισθῆναι p φθαρῆναι (Exod. ### epsilon 1760 12,13) ἐκτριβα ί· τριβαί. ### epsilon 1761 χωρισμοί. προφάσεις ἐκ τρίτη ς· λόγος . ### epsilon 1762 .. ἐκ τριτημόρο υ· ἐκ τεσσάρων ἡμιεκτέων ἐκτροπα ί· τρίβοι. ### epsilon 1764 προφάσεις. χωρισμοί. καὶ ὀφθαλμῶν τι πάθος ἐκ τροφωλέω ν· σποδοειδῶν ἐκτρόχαλο ν· ἔκτροχον ἐκτρυπῆσα ι· ἐξελθεῖν λεληθότως· τρυπῆσαι δὲ τὸ παρελθεῖν ἐκτρύχωσο ν· ἔκτριψον ἐκτρυχωθεί ς· φθαρείς ἔκτρωμ α· παιδίον νεκρὸν ἄωρον r * ἐκβολὴ γυναικός (Num. ### epsilon 1770 12,12 ..) nsp ἐκτυφῆνα ι· ἐκτυφωθῆναι ἐκ τύμβοιο θορώ ν· ἐκπηδήσας †μεγάλως ἐκ τοῦ τάφου, καὶ τῆς γαστρός (Greg. ### epsilon 1772 Naz. c. 1, 2, 15, 133) ἔκτυπ ε· ἐβρόντα (Θ 75) ἐκτύπωμ α· [ἀλλοίωμα. ### epsilon 1774 ] ὁμοίωμα (Exod. 28,32 ..) r. sp * ἐκτυπώτερο ν· κυριώτερον. ### epsilon 1775 ⸤ φανερώτερον r. A (n) ἐκυΐσκετ ο· ἐν γαστρὶ ἐλάμβανεν * ἐκυκᾶτ ο· ἐταράσσετο g ἐκύκω ν· ἐτάραττον ἐκύπταζο ν· †ἐκπλήρωτον. ### epsilon 1779 ἔκυπτον. †ἠλογήθην * ἑκυρ έ· πενθερέ (Γ 172) n ἑκυρό ς· ἀνδρὸς πατήρ. ### epsilon 1781 * πενθερός (Γ 172) Avgn ἑκυρ ά· ἡ μήτηρ τοῦ ἀνδρός. ### epsilon 1782 ⸤ πενθερά (Ω 770) r ἐκύρησ α· εὗρον. ### epsilon 1783 ἔτυχον, ἐπέτυχον ἔκυρσα ν· τὸ αὐτό ἐκύρωσα ν· ἐβεβαίωσαν ἔκυσε ν· ἐφίλησεν (Θ 371) r ἔκυψε ν· ἀπήγξατο [ ἐκφάδη ν· φανερῶς] ἐκφᾶνα ι· φανερῶσαι (Sir. ### epsilon 1789 19,25) r * ἐκφαίνε ι· δηλοῖ, ⸤ φανεροποιεῖ (Sir. ### epsilon 1790 27,6) ASvg * ἐκφάνδη ν· φανερῶς AS ἢ ἐξειπεῖν 〈φανερῶσ〉 np ἔκφαντο ν· φανερόν r ἐκφανίζετα ι· μηνύεται ἔκφαντ α· πρόδηλα ἐκφατνίσματ α· τὰ ἐκβαλλόμενα, ὅτε καθαίρωσι τὰς φάτνας ἔκφανσι ς· ἀπόδειξις * ἔκφερε ν· ἐξέφερεν (Ψ 259) n * ἐκφαντορία ς· 〈θεολογίας, θεοφανείασ〉 Avg ἐκφοινίξα ι· ἀναχρῶσαι ἐκφορά ν· ἔξοδον. ### epsilon 1800 * ταφήν. ἐκ τοῦ ἐπὶ μνῆμα ἐκφέρεσθαι (Eur. Alc. 422) Avgn ἔκφρητ ε· ἄφετε 〈ἔξω〉 ἐκφροντίζω ν· βουλευόμενος * ἐκφόρι α· καρπούς (Lev. ### epsilon 1803 25,19 ..) Ag * ἐκφορε ῖ· σπανίζει ὑπάρχοντα A * ἔκφρασι ς· ἐπιμυθία. ### epsilon 1805 λόγος ἐναργής APs * ἐκ φρυαγμο ῦ· ἐξ ἐπαρμοῦ Avg (n) * ἔκφρω ν· ἐκτὸς φρενῶν. ### epsilon 1807 μωρός ASvgn ἐκφυλάσα ι· ἐκσπάσαι * ἔκφυλο ν· τὸ μὴ συγγενές. ### epsilon 1809 ἀλλόφυλον Agn ἐκφῦνα ι· ἐκβλαστῆσαι r * γεννηθῆναι (Eur. ### epsilon 1810 Phoen. 419 ..) Agn ἐκ φυράματο ς· ἐκ σπέρματος ἔκφυσι ς· * βλάστησις r(g). ### epsilon 1812 ἔντερον 〈ὃ〉 ἔνιοι πυλωρός ἐκφυσήματ α· πέτραι ὑπερέχουσαι τῆς γῆς ἐκφοιτ ᾷ· ἐξέρχεται (Eur. ### epsilon 1814 El. 320) ἐκχαρεώ ν· μαγειρεῖον ἐκχαυνῶ ν· μεταίρων (Eur. ### epsilon 1816 Suppl. 412) * [ ἐκχείρημ α· τόλμη] (A) * ἔκχεο ν· ἔκχυσον (Ps. ### epsilon 1818 68,24) Avg * ἐκχέω ν· περιχέων (Am. ### epsilon 1819 5,8) (g) † ἐκχοίρηξε ς· ἐκχοιρηλωμένοι. ### epsilon 1820 Λάκωνες ἐκχυθήσετα ι· ἁπλωθήσεται (Hos. ### epsilon 1821 12,14) ἐκχυμωθῆνα ι· ἐκπυῆσαι (Hippocr. ### epsilon 1822 ) ἐκχύτριζ ε· ἔκβαλλε ἐκχυμώματ α· αἱ πυώδεις συλλογαί (Hippocr. ### epsilon 1824 fract. 11) † ἔκχων ε· ἔκκλινε. ### epsilon 1825 Λάκωνες * ἐκ χώρη ς· ἐκ τῆς χώρας, ⸤ ἐκ τοῦ τόπου (Ζ 516) g ἐκψύχουσ ι· λιποθυμοῦσιν (Hippocr. ### epsilon 1827 morb. 1,5) * ἐκωδωνίζοντ ο· περιβόητοι ἐγένοντο gn ἐκωδώνισε ν· ἐδοκίμασεν * ἐκωθωνίζοντ ο· εἰς τὰ μεγάλα ἔπινον vg, ἐμεθύσκοντο Avg, ἐχόρευον (1. ### epsilon 1830 Esdr. 4, 63) A * ἐκωμῴδησε ν· διέπαιζεν. ### epsilon 1831 διεθρύλησεν Avg * ἑκώ ν· θέλων, βουλόμενος (Δ 43) np ἐκών η· ἔστρεφεν r [ ἐκώπασε ν· ἐπαύσατο] ἔλ α· [ἐκρίναμεν. ### epsilon 1835 καὶ] ἥλιος, αὐγή, καῦμα. Λάκωνες. βάδιζε. λέγε [ Ἔλ α· τὸ τοῦ Διὸς ἱερόν, ἡ Δωδώνη. ### epsilon 1836 καὶ οἱ ἱερεῖς Ἐλο ί] ἐλάα ν· ἐλαύνειν (Ε 366) p ἐλάεω ς· ἀμπέλου εἶδος † ἐλάζετ ο· ἐκαλινδεῖτο ἐλαθερέ ς· ἡλιοθαλπές † ἐλαθρ ά· ἐλαφρά. ### epsilon 1841 ἢ ἐν ἐλαίῳ ἑφθά Ἐλαιοῦ ς· Διὸς ἱερὸν ἐν Κύπρῳ ἐλαί α· δίφρου Κυρηναϊκοῦ μέρος ἐλαίανε ν· ἐλέπτυνεν ἐλαιάεσσα νηδύ ς· Σοφοκλῆς Ὀδυσσεῖ ἀκανθοπλῆγι (fr. ### epsilon 1845 419)· ἤτοι λαιάεσσα ἀντὶ τοῦ σκαιά, ἀγρία, ἢ ἀπὸ τοῦ ληΐζεσθαι πάντα ληϊζομένη καὶ κατεσθίουσα, ἢ ἀπὸ τοῦ ἐλαίου λιπαρά * ἐλαΐζω ν· ἐλαιόχρους A ἐλαιοῦται θρί ξ· Σοφοκλῆς Τρωΐλῳ (fr. ### epsilon 1847 567). Ἀρίσταρχος ῥυπαίνεται, βέλτιον δὲ λαμπρύνεται ἐλαιωτ ῷ· ἐλαιοβαφεῖ ἐλαιότρυγο ν· ἀμόργη Ἐλαιοῦ ς· ἐν Κύπρῳ ὁ Ζεύς ἐλαιοχύτα ς· περιραινόμενος ἐλαιό ς· φαρμακεύς, παρὰ Ῥοδίοις ἐλαΐ ς· αἰγίλωψ * ἔλακε ν· ἐφθέγξατο (Eur. ### epsilon 1854 Or. 163) APvn ἔλακε ν· ἐψόφησεν * ἐλάμα ν· ὑπέρθυρον (Ezech. ### epsilon 1856 40,6) [ Ἐλαμῆτα ι· Πάρθοι] * ἐλά μ· ὀδός (Ezech. ### epsilon 1858 40,6, σʹ) ἔλανο ς· ἰκτῖνος † ἐλαναψεῖ ν· ἐλαύνειν ἐλαπάχθ η· συνεστάλη 〉ελάπεδο ν· τέμενος (Eur. ### epsilon 1862 Andr. 117) * εἰλαπίνῃσι ν· ἑορταῖς (Κ 217) ἔλα ρ· βοήθεια (r) ἐλάρα ι· τὰ ἐν τῷ αὐλῷ τῶν δοράτων ἁρμοζόμενα ἐλάργε ι· ἔλαβεν, ἐπόρησεν. ### epsilon 1866 καθεῖλεν ἐλάσα ι· * φθάσαι A πατάξαι. ### epsilon 1867 διῶξαι. ὀρύξαι. ποιῆσαι. ἀγαγεῖν * ἐλάσασκε ν· ἐνέπληττεν (Β 199) Avg ἔλασ ε· ἐκ χειρὸς ἔτρωσεν (Χ 326) ἔσκαψεν (Ι 349) ἔπληξεν (Λ 109) ἐλασθαίνομε ν· ἠκολασταίνομεν ἐλασί α· δίωξις r ἐλασίβροντ α· ἐλαυνόμενα ὡς αἱ βρονταί· ἐπεὶ δοκεῖ ὄχημα τοῦ Διὸς ἡ βροντὴ εἶναι (Ar. ### epsilon 1872 Equ. 626) ἔλασκε ν· [ἤλασεν. ### epsilon 1873 ] ἐκάλεσεν ἔλασμ α· ὑπέρπυρον Ἐλαμῖτα ι· Πάρθοι (Act. ### epsilon 1875 ap. 2,9) ἐλασμί η· συρμαία ἔλα πό δ ’ ὧ· ἔνρυθμον . ### epsilon 1877 .. ἔλασε ν· διέτεμεν ἔλασε ν· ἤλασεν. ### epsilon 1879 ἐπέρασεν * ἐλάσσ ω· μικρόν, ἥττονα Avg ἐλάσωσι ν· διώξωσι (Π 388) διάγωσιν ἐλάστρε ι· [ἐκακοπάθει. ### epsilon 1882 ἐσκόπει.] ἐδίωκεν. ἐκυνήγει. ἤλαυνεν * † ἐλαστριῶ ν· διαγινώσκων †g * ἐλάστρεο ν· ἤλαυνον (Σ 543) A (g) * ἐλαστροῦτα ι· ἐλαύνεται A διώκεται ἐλᾶτα ι· ἡλιοῦται ἐλάτ η· λαχάνου εἶδος (Epich. ### epsilon 1887 fr. 160?) καὶ κώπη ‘ξεστῇς ἐλάτῃσιν‘ (Η 5) καὶ αὐτὸ τὸ δένδρον, ἀφ’ οὗ ἡ κώπη. καὶ πόλις τῆς Φωκίδος μεγίστη. καὶ τοῦ φοίνικος ἡ πρώτη ἔκφυσις ἐλατή ρ· τὸ πλατὺ πόπανον, ἀπὸ τοῦ ἐληλάσθαι εἰς μέγεθος, ἢ πέμμα. ### epsilon 1888 καὶ * ἡνίοχος (Δ 145) Avgn ἐλατήριο ν· φάρμακον καθαρτικόν (Hippocr. ### epsilon 1889 epid. 5,7 V 208,1 L) Ἐλάτη ς· ὁ Ποσειδῶν, ἐν Ἀθήναις * ἐλάτῃσ ι· κώπαις, ὅτι ἐξ ἐλατίνων ξύλων (Η 5) A ἐλάτ η· εἶδος δένδρου (Ε 560) ἐλατικαὶ κύνε ς· θηρατικαί r ἐλατό ν· ἔλασιν. ### epsilon 1894 ἢ ἐληλασμένον (3. Regn. 10,16 ..) ἔλατρ α· πέμματα πρὸς θυσίαν [καὶ] πλασσόμενα ἐλατράβιζο ν· τὸ βωμολοχεύειν καὶ πανουργεῖν λατραβίζειν ἔλεγον. ### epsilon 1897 * [ ἐλάτρευον καὶ] ἐλάστρευο ν· ἐδίωκον A ἐλατρεύ ς· ὁ τρίτην πύρωσιν ἔχων τοῦ σιδήρου, παρὰ τοῖς μεταλλεῦσιν ἔλατρο ν· Εὐκράτης ἐν Ῥοδιακοῖς (Fr. ### epsilon 1899 Gr. Hist. 514,1 J.) ἔνδυμα, κατάζωσμα ἔλαττο ν· μικρόν, ἧσσον, ἧττον (Exod. ### epsilon 1900 16,18) ἐλαττούμενο ν· λειπόμενον (Sir. ### epsilon 1901 25,2) ἐλάττωσι ς· σμικρότης (Sir. ### epsilon 1902 20,11) r ἐλαύνε ι· ποιεῖ. ### epsilon 1903 παραβάλλει ἐλαύνετο ν· μακρὸν ποιεῖτε. ### epsilon 1904 [ἐλαύνητον]. ἐμποιεῖτε. κινεῖτε (Α 575) ἐλαύνοντε ς· διώκοντες. ### epsilon 1905 τύπτοντες (Η 6) εἰρεσία ν· κωπηλασίαν [ ἐλαύτατο ν· δεινότατον] ἐλαύνωσι ν· θερίζωσιν ‘ὄγμον ἐλαύνωσιν‘ (Λ 68), ἐλάσαι γὰρ τὸ ἐκ χειρὸς πλῆξαι ἐλαφία ι· οἱ τῶν ἐλάφων ἀστράγαλοι (Eupol. ### epsilon 1909 ) ἐλαφίνη ς· νεβρός ἐλάφιο ν· κώνειον * ἐλαφηβόλο ς· κυνηγός. ### epsilon 1912 APvgn ἀπὸ εἴδους ἑνὸς τῶν κυνηγουμένων (Σ 319) ἐλαφοβοσκό ς· εἶδος βοτάνης ἐλαφογενέ ς· τῆς ἐλάφου ὁ μυελός ἔλαφον κεραό ν· ἄῤῥενα. ### epsilon 1915 ὁ γὰρ ἄῤῥην ἔχει κέρατα (Γ 24) ἔλαφο ς· νεβρός ἐλάφου πηρί ς· οὗτος δοκεῖ βρωθεὶς πρὸς συνουσίαν ἁρμόζειν (Nic. ### epsilon 1917 Ther. 586?) ἐλαφρ ά· τὰ μὴ βαρέα. ### epsilon 1918 ἢ κοῦφα (Ε 122) * ἐλαφρί α· μωρία r A * ἐλαφρί α· κουφότης (2. ### epsilon 1920 Cor. 1,17) npb ἐλαφρίζω ν· παρασκευαζόμενος ῥᾳδίως (Archil. ### epsilon 1921 fr. 87 Bgk) Ἐλαφρό ς· * εὐβάστακτος A κοῦφος Avgn ἢ Ζεὺς ἐν Κρήτῃ ἐλάχαινε ν· ἔσκαπτεν. ### epsilon 1923 ὡμάλιζεν· ἀφ’ οὗ καὶ τὸ λάχανο ν. ἢ τὸ μεγάλως χαῖνον [ἢ χαῦνον] (ω 242) ἐλάχει α· μικρά. ### epsilon 1924 ἢ βαθύγειος, καὶ εὔγειος (ι 116 v. l.) ἐλαχί α· ἐδάρη. ### epsilon 1925 Κρῆτες [ ἐλαχίζε ι· πλανᾶται] ἐλάχιστο ς· μικρὸς πάνυ, ὕστερος, ἔσχατος ἔλαχο ν· ἐκληρωσάμην (Ι 367) ἐκληρώσαντο (Κ 430) ἐλαχύ ν· εὐτελῆ. ### epsilon 1929 ἢ μικρόν (Callim. fr. 525 Pf.) ἔλαψ α· διέφθειρα. ### epsilon 1930 Κύπριοι * [ ἐλγόωντα ι· ἐλπίζουσιν] A * ἔλδετα ι· ἐπιθυμεῖ (Ε 481) vg * ἔλδομα ι· [ἐλδῶ. ### epsilon 1933 ] ἐπιθυμῶ. vn θέλω (ε 219) * ἔλδω ρ· ἐπιθυμία r (A) vgn ἕλ ε· λάβε. ### epsilon 1935 κατάσχες. ἢ ἔλαβεν (Α 197) ἐλε ά· κάνεα, πλέγματα. ### epsilon 1936 [κατάκλισις. κρύψις] ἐλέαγνο ς· φυτὸν θαμνῶδες ἐλεαίρε ι· οἰκτείρει, ἐλεεῖ (Β 27) ἐλεαίρει ς· ἐλεεῖς, οἰκτείρεις (Ζ 407) ἐλεᾶ ς· ὀρνέου εἶδος (Ar. ### epsilon 1940 Av. 302) [ ἐλέατο ι· οἱ δειπνοκλήτορες] Ἐλεαλ ή· Θεοῦ ἀνάβασις, ἐν ὑπερηφανείᾳ (Isai. ### epsilon 1942 15,4) Ἐλεάτη ς· κατὰ μὲν Ἀπολλώνιον Ἐλεατικός, ἀπὸ πόλεως Ἐλέας, διὰ τὸ Φωκαέων εἶναι τοὺς Ἐλεάτας ἀποίκους ἐλλέβορο ν· δηλητήριον φάρμακον r ἤτοι βρῶμα * ἐλεγειν ή· χαλεπή (gp) ἐλεγεῖ α· τὰ ἐπιτάφια ποιήματα ἐλεγεῖα ι· εὐμέλειαι ἐλέγξε ι· βασανίσει. ### epsilon 1948 ἐτάσει (Ps. 140,5 ..) ἐλεγκτ ά· ἐπονείδιστα, ἐλέγχου ἄξια, εὐεξέλεγκτα ἐλέγξει ς· ὀνείδει περιβαλεῖς ἢ ἐλέγχῳ (Ι 522?) * ἔλεγξι ς· ὀνείδισις ASgn ἀτιμία, ὕβρις (Iob 21,4) * ἐλεγχέε ς· ἐπονείδιστοι (Δ 242) ASn ἐλεγχέμε ν· ἐλέγχειν (Greg. ### epsilon 1953 Naz. c. 2, 2, 1, 137) ἐλεγχέ ς· αἰσχρόν r [ ἐλεγχθεεῖ ς· ἐπονείδιστοι] ἐλεγχθεῖσα ι· αἰσχυνθεῖσαι ἐλεγχεί η· ὄνειδος, μέμψις, αἰσχύνη (Χ 100) (S) * ἐλέγχιστο ς· ἐπονείδιστος, ASvg αἴσχιστος (Δ 171) * ἔλεγο ι· μῦθοι. ### epsilon 1959 ᾠδαί, θρῆνοι (g) ἔνθεν καὶ ἐλεγεῖα τὰ ἐπιτάφια ποιήματα r * ἐλεε ῖ· οἰκτείρει (Ps. ### epsilon 1960 114,5) ASvgb ἐλεειν ά· οἰκτρά. ### epsilon 1961 * ⸤ οἰκτρῶς, ἐλεεινῶς (Β 314) Sn ἐλεεινο ί· ταλαίπωροι ἐλεδών η· ὁ πολύπους r * ἑλεῖ ν· λαβεῖν AS ἀνελεῖν (Ε 118) N 〉ε λεϊστ ή· ληπτή (Ι 408) Ἐλεήμω ν· ἐν Κύπρῳ καὶ Καρχηδονίᾳ Ἀφροδίτη * ἐλέηρε ν· ἠλέησεν gn † ἐλεθαινομέν η· ἀκολασταίνουσα ἐλεία ἢ ἔλ α· ἡ τοῦ ἡλίου αὐγή. ### epsilon 1969 ἢ πόμα. ἢ ὕδωρ ἅλας ἔχον καὶ εἶδός τι μέλους. καὶ Ἥρα ἐν Κύπρῳ. καὶ Ἄρτεμις ἐν Μεσσήνῃ ἐλεί η· ἀγρία νόσος r [ ἐλεήσατ ο· ἐξεχμαλώτευσεν] ἑλειθερε ῖ· εὐδίᾳ ἑλειθερεῖ ς· ἐν ἡλίῳ τιθέμενοι, ἢ θερμοί ἑλειογενέ ς· ὄρυζα S ἑλειόριζο ν· κύπειρος S ἐλειό ς· εἶδος ἱέρακος ἐλειού ς· Ἀρίσταρχός φησι γίνεσθαι ἐν τοῖς φρυγάνοις ὡς σαύρας. ### epsilon 1977 ὁ δὲ Καλλίστρατος σκωληκοειδές τι, ᾧ χρήσασθαι εἰς δέλεαρ τοὺς ἁλιεῖς· εἶναι δὲ ἐν ταῖς δρυσίν. οὐκ 〈εὖ〉 .. ἔστι γὰρ ζῷον τετράπουν ὁ ἐλειὸς καλούμενος μῦς, ὁ σκίουρος [ ἐλεινύει ν· στρατεύεσθαι] ἐλελε ῦ· ἐπιφώνημα πολεμικόν. ### epsilon 1979 οἱ δὲ προαναφώνησις παιανισμοῦ. τίθησι δὲ αὐτὸ Αἰσχύλος ἐπὶ σχετλιασμοῦ ἐν Προμηθεῖ δεσμώτῃ (877) ἐλελιζομέν η· σειομένη (Ar. ### epsilon 1980 fr. 500) ἐλέλικτ ο· συνέστραπτο (Ν 558) ἐλελιξάμενο ς· σείσας. ### epsilon 1982 * ἐπιστραφείς g συστρέψας (Β 316) S ἐλέλιξε ν· * διέσεισεν AS ἐκίνησεν (Α 530) ἐκράδανεν. ### epsilon 1983 συστραφῆναι ἐποίησεν ἐλελίστροφ ε· εὔστροφε. ### epsilon 1984 ὁλόστροφε ἐλελίσφακο ς· πόα τις ὁμοία δικτάμῳ * ἐλελιχθέντε ς· συστραφέντες. ### epsilon 1986 συναχθέντες (Λ 587) AS ἐλελίχθημ α· σεισμόν ἐλελιχθῆνα ι· συστραφῆναι, μεταβάλλεσθαι * ἐλελίχθησα ν· μεταβαλλόμενοι συνεστράφησαν (Ε 497) AS [ ἐλεμοσπέρμ α· ὅπερ ἑψῶντες Λάκωνες ἐσθίουσιν] ἕλε ν· ἔλαβεν. ### epsilon 1991 (Ε 136) ἀφεῖλεν. ἐνίκησεν (Δ 457) Ἑλένει α· ἑορτὴ ἀγομένη ὑπὸ Λακώνων ἑλένιο ν· βοτάνη τις, ἥν φασιν Ἑλένην σπεῖραι πρὸς τοὺς ὄφεις, ὅπως βοσκόμενοι ἀναιρεθῶσιν [ ἐλέννα ς· ἐχλεύαζεν, ὕβριζεν] ἑλέν η· λαμπάς, δετή ἑλένιο ς· ἀγγεῖον, χωροῦν τέταρτον [ ἐλείπανα ν· πλουσίαν ἐποίησαν] ἑλινο ί· κλήματα [τὰ] τῶν ἀμπέλων ἐλεητύ ν· ἔλειον (Ξ 82) ἐλεξάτη ν· ἐκοιμήθησαν. ### epsilon 2000 δυϊκῶς ἐλέξατ ο· ἐκοιμήθη (Ι 666) ἔλεξε ν· εἶπεν. ### epsilon 2002 ἠρίθμησεν. κατέκλινεν. ἐπέλεξεν ἐλέξ ω· διελογίσω * ἐλεόθρεπτο ν· τὸ ἐν ἕλει τραφέν n, ἢ ἑλοτρεφές (Β 776) ἐλεοῖσ ι· μαγειρικοῖς τραπεζίοις. ### epsilon 2005 καὶ οἱ μὲν δασύνουσιν, ἵνα ᾖ τοῖς ἐκ λύγων πεπλεγμένοις τῶν ἐξ ἕλους ληφθέντων· οἱ δὲ ψιλοῦσιν, ἐξ ἐλαΐνων εἶναι ξύλων τὰς τραπέζας λέγοντες (Ι 215) ἐλεό ν· μαγειρικὴ τράπεζα rp ἴκριον, κανοῦν ελεο ς· * οἶκτος ASPps ἢ ἕλους, συνδένδρου τόπου, ἢ ⸤ καθύδρου (Δ 483) S ἐλέποκε ς· ἰχθὺς ὅμοιος φυκίδι ἑλεπόδιο ν· εἶδός τι †βάναυσος ἑλεπόλει ς· * μηχανήματα, οἱ κριοί ASn ἢ οἱαδήποτε S δι’ ὧν αἱ πόλεις καθαιροῦνται (1. ### epsilon 2010 Macc. 13,43) Svg παρὰ δὲ Κρησὶ τὰ τῶν πλοίων ὄργανα ἐλέπου ν· οἷον ἐλέπιζον τύπτων καὶ μαστιγῶν * ἑλέσθα ι· θέλειν. ### epsilon 2012 λαβεῖν (Ν 268) AS ἕλεσθ ε· λάβεσθε S παρασκευάσασθε (Ε 529) † ἐλέταιο ν· ἔπαιον, ἐπάτασσον ἑλετ ή· ληπτή (g) αἱρετή (Ι 409) ἑλέτη ν· εἷλον, ἔλαβον. ### epsilon 2016 ἀπέκτειναν. δυϊκῶς (Η 8) ἕλετ ο· ἔλαβεν (Μ 102) ἀφείλετο (Ι 368) ἐλεύθεραι αἶγες ἀρότρω ν· τοῦτο παροιμιωδῶς ἐλέγετο ἐπί τινος ἀπολελυμένου ἐλεύθερον ἦμα ρ· τὴν ἐλευθερίαν. ### epsilon 2019 περιφραστικῶς (Ζ 455) Ἐλευθέριος Ζεύ ς· τὸν Μῆδον ἐκφυγόντες ἱδρύσαντο τὸν Ἐλευθέριον Δία. ### epsilon 2020 τοῦτον δὲ ἔνιοι καὶ Σωτῆρά φασι. τιμᾶται δὲ καὶ ἐν Συρακούσαις καὶ παρὰ Ταραντίνοις καὶ ἐν Πλαταιαῖς καὶ ἐν Καρίᾳ ὁ Ἐλευθέριος Ζεύς ἐλευθέριον ὕδω ρ· ἐν Ἄργει ἀπὸ τῆς Κυνάδρας πίνουσι κρήνης 〈οἱ〉 ἐλευθερούμενοι τῶν οἰκετῶν, διὰ τὸ καὶ τὸν Κέρβερον κύνα ταύτῃ διαδρᾶναι καὶ ἐλευθερωθῆναι Ἐλευθερεύ ς· Διόνυσος ἐν Ἀθήναις, καὶ ἐν Ἐλευθεραῖς * ἐλευθεροστομ ῶ· παῤῥησιάζομαι (Eur. ### epsilon 2023 Andr. 153) r. ASgn * ἐλεύσεω ς· ἀφίξεως (Act. ### epsilon 2024 ap. 7,52) AS ἐλεύθ ω· ἔρχομαι. ### epsilon 2025 Εἰλείθυια Ἐλευσίνι α· ἀγὼν θυμελικὸς ἀγόμενος Δήμητρι παρὰ Λάκωσιν. ### epsilon 2026 καὶ ἐν Σικελίᾳ τιμᾶται Ἄρτεμις, καὶ Ζεὺς Ἐλευσίνιος παρ’ Ἴωσιν ἐλευσί ω· οἴσω ἐλεύσομα ι· ἔρχομαι, ἐπανέλθω (Ζ 365) ἐλεφαίρει ν· ἀπατᾶν ἐλεφαίροντ α· ἐξαπατῶντα. ### epsilon 2030 βλάπτοντα. ἀδικοῦντα (τ 565?) ἐλεφαίρετα ι· βλάπτει. ### epsilon 2031 ἀδικεῖ ἐλεφαντίασι ς· εἶδος λέπρας ἐλεφάντιν α· τὸ ἐλεφάντινον ὀστοῦν· ‚ὡς δ’ ὅτε τις ἐλέφαντα γυνή‛ (Δ 141). ### epsilon 2033 οἱ δὲ λευκὰ ἔρια. καὶ ῥυτὸν τρεῖς χόας χωροῦν. ἔνιοι δὲ καὶ τοὺς ὀδόντας. καὶ τὸ σωματικὸν [ἢ] πάθος ἐλεφάντιν α· λευκά r * ἐλεφῆρα ι· ἀπατῆσαι AS † ἐλεφηρέ α· ἢ βάψαν. ### epsilon 2036 ἢ βλέφαρα† ἐλεφηράμενο ς· βλάψας S διαψευσάμενος (Ψ 388) ἐλέγχε ι· ψηλαφᾷ ἐλέχθ η· ἠριθμήθη ἐλεγχόμη ν· ἐξηλεγχόμην ἐλευσέα ν· τὴν βρυωνίαν * ἔλεψε ν· ἐλέπισεν (Α 236) rpΣ Ἐλεώ ν· πόλις τῆς Βοιωτίας (Κ 266) καὶ θάμνος. ### epsilon 2043 καὶ ὄφις, ὃν ἔνιοι σκυτάλην καλοῦσιν ἐλεώτερο ν· ἐλεεινότερον * ἕλ η· σύνδενδροι τόποι (Ies. ### epsilon 2045 33,9 ..) ASnvg * ἐληΐζοντ ο· διηρπάζοντο AS(gn) * ἐλήισατ ο· ᾐχμαλώτευσεν. ### epsilon 2047 διήρπασεν, ἀφείλατο ASvg ἐλῄστευσεν (Eur. Tro. 866) ἐληΐσθ η· ἐλῃστεύθη ἐληλακότε ς· διαπεράσαντες, ὁδεύσαντες (Ev. ### epsilon 2049 Io. 6,19) ἐληλαμένο ν· ἠλασμένον * ἐλήλατ ο· [ἐλήλασεν. ### epsilon 2051 ] ἢ ἥρμοστο. ἢ πεπερόνητο (Δ 135) AS ἐλήλατα ι· συνέχεται p πεπερόνηται (Π 518) * ἔληξα ν· ἐπαύσαντο (Ζ 107?) Sn (Avg) ἕλητα ι· πορθήσεται ἐλθέμε ν· ἐλθεῖν (Ο 146 . ### epsilon 2055 .) ἐλθέτω ς· ἀντὶ τοῦ ἐλθέ. ### epsilon 2056 Σαλαμίνιοι ἔλθητο ν· ἔλθητε. ### epsilon 2057 δυϊκῶς (Κ 444) ἐλθοῦσ α· ἀπελθοῦσα (Α 394) (S) ἐλιάνθ η· ἐχλιάνθη ἐλίασε ν· ἐτίναξεν ἐλιάσθ η· * ἐκλίθη, AS ἐστράφη, ἔφυγεν. ### epsilon 2061 ὤλετο. ἔπεσεν. ἀπεχωρίσθη (Ο 543) ἑλίβοτρυ ς· ἄμπελός τις μέλαινα † ἔλιγε ν· ὤλισθεν ἐλίγαινο ν· ὀξὺ ἀνεβόων (Λ 685) Ἐλυφεύ ς· Διόνυσος ἐν Σάμῳ ἑλίγματ α· ψέλλια † ἐλιγρό ν· ὑγρόν Ἐλιεύ ς· Ζεὺς ἐν Θήβαις * ἕλικ α· κύκλον AS ἐνώτια. ### epsilon 2069 ἢ δακτύλιοι. ἢ τὰ περὶ τοὺς καρποὺς ψέλλια ASvgn ἕλικα ς· ἑλικοκεράτους S ἐπικαμπῆ τὰ κέρατα ἔχοντας (Ι 466) * ἕλικε ς· τῆς ἀμπέλου τὰ κληματώδη. ### epsilon 2071 ἢ ἐνώτια. ἢ ψέλλια (Σ 401) AS ἢ δακτύλιοι S ἢ ἑλίγματα Ἑλίκ η· πόλις Βοιωτίας ἐν ᾗ Ποσειδῶν τιμᾶται (Θ 203) καὶ ἡ ἰτέα. ### epsilon 2072 τινὲς καὶ σπέρμα τοῦ ὑοσκυάμου ἑλικηδό ν· κυκλοειδὴς στροφή * ἕλικ ι· κλήματι ἀμπέλου (Gen. ### epsilon 2074 49,11) ASvgb ἑλικοβλέφαρο ς· καλλιβλέφαρος (Hes. ### epsilon 2075 Theog. 16) s * ἑλικοειδῶ ς· κυκλοειδῶς ASvg ἕλικας βοῦ ς· ἤτοι ἀπὸ τῶν κεράτων, ἢ ἀπὸ τῶν ποδῶν ἑλικοειδεῖς. ### epsilon 2077 ἑλικὸν γὰρ τὸ συνεστραμμένον (Φ 448) ἑλικο ί· οἱ ἀσφοδελοί ἑλικό ν· ὀρθόν. ### epsilon 2079 καὶ ⸤ μέλαν r περιφερές ἕλικος βοὸς ἀμφὶ φονῆισ ι· περὶ βοὸς φόνοις ἐκκειμένης (Ο 633) ἑλικτ ά· στρεβλά, σκαμβά Ἑλικώνιον ἀμφὶ ἄνακτ α· . ### epsilon 2082 .. (Υ 404) * ἑλίκωπα ς· εὐοφθάλμους A ἑλίκωπε ς· οὐλότριχες * ἑλικώπιδ α· εὐόφθαλμον ASvg εὐειδῆ (Α 98) ἑλικτῆρε ς· ἐνώτια r ἑλικτοτέρα ς· πολυπλόκους ἑλίκων ἀπὸ χειρό ς· νημάτων φερομένων ἐν τῷ ἀτράκτῳ Ἑλικώνια μουσεῖ α· ὡς †ἐπὶ τὴν γῆν ἑλίκωπας πλοκάμου ς· ἀντὶ τοῦ ἑλικούς ἑλίκωπε ς· μελανόφθαλμοι. ### epsilon 2091 ἢ ἑλικοὶ κατὰ πρόσοψιν, ἀνακεκλασμένα ἔχοντες τὰ βλέφαρα. ἢ περιφερεῖς τὰ πρόσωπα (Α 389) ἑλικῶπ ι· εὐοφθάλμῳ [ ἐλιλίχθησα ν· συνεστράφησαν] ἐλίμα ρ· κέγχρῳ ὅμοιον [ἐλινή] ἢ μελίνῃ ὑπὸ Λακώνων ἐλινύει ν· σχολάζειν (n), λήγειν, ⸤ ὀκνεῖν (Λ) , ἀναπαύεσθαι, * στραγγεύεσθαι, ἢ διατρίβειν AS(g) Ἐλινύμενο ς· Ζεὺς ἐν Κυρήνῃ * ἐλινύω ν· ἀναπαυόμενος ASn ἕλι ξ· νέος κλάδος ps μέλας. ### epsilon 2098 καὶ ὁ αἰγίλωψ. καὶ ἡ κατάγραφος καὶ ἡ ἀναγλυφὴ παρὰ τοῖς ἀρχιτέκτοσι. [καὶ ὁ καρπός]. καὶ ψέλιον. καὶ τοῦ ὠτὸς ἡ περιοχή. καὶ δεσμός τις. ἢ τύλιγμα. ἢ †παράκλησις * ἑλιξάμενο ς· ἐπιστραφείς (Μ 408) An ἑλίξα ς· πλέξας. ### epsilon 2100 ⸤ κάμψας S, στρέψας (Ψ 466) ἑλιξόκερω ς· στρεβλόκερως * ἐλίπανα ς· ἤλειψας. ### epsilon 2102 ἐφαίδρυνας r. (AS) vg πλουσίαν ἐποίησας (Ps. 23,5) g(AS) * ἐλιπάρε ι· ἠξίου, ἐκολάκευε, παρεκάλει Sgn * ἐλιπάρησε ν· ὁμοίως ASgb Ἐλιπεύ ς· ὁ Ἐνιπεὺς ποταμός [ ἔλιπε ν· ἐπιθυμητικῶς ἤσθιεν] † ἕλι ς· μόνος. ### epsilon 2107 καὶ ὅλος [ ἐλισμό ς· ἥσυχος] * ἑλυσθεί ς· ἑλίξας ἑαυτόν (Ω 510) ἑλίσσε ι· πλέκει [ ἐλίσθ η· ἔπεσεν] * ἐλίσσετ ο· παρεκάλει, ἐδέετο (Α 15) ASvgn ἑλίσσεσθα ι· στρέφεσθαι * ἑλισσομέν η· εἱλουμένη (Α 317) n ἑλισσομένο υ· εἱλουμένου ἑλίσσω ν· πλέκων. ### epsilon 2116 ψευδόμενος, οὐκ ἐπὶ εὐθείας λέγων. ἢ κινῶν. Εὐριπίδης Σισύφῳ (fr. 674) ἐλίστρευο ν· ἐτάφρευον ἐλιφαίμησε ν· ἔξαιμος ἐγένετο ἐλιχάζε ι· πλανᾶται * ἑλιχθέντω ν· συστραφέντων (Μ 74) g ἐλιχνῶντ ο· τοῦτο πέπαικται ἐπὶ τοῦ λιχνεύειν παρὰ Ἀριστοφάνει ἐν Εἰρήνῃ (756) ἑλίχρυσο ς· οἱ μὲν τὸ ἀῤῥενικὸν . ### epsilon 2122 .. οἱ δὲ τὸ ἄνθος τῆς ἑλιχρύσου βοτάνης ἑλιττόμενο ς· στρεφόμενος ἕλκαν α· τραύματα ἑλκανῶσ α· ἡλκωμένη, ἢ ἡλκοποιημένη ὑπὸ πυρός * ἕλκε α· τραύματα (Θ 405) S * ἕλκε ι· ἀνάγει, σύρει (Ω 52) gp * ἑλκέμε ν· καθέλκειν (Β 152) n ἕλκε ο· ἕλκε (Α 210) ἕλκεο ς· τραύματος (Λ 811) * ἑλκεσιπέπλου ς· ἐφελκομένας τὸν πέπλον (Ζ 442) S(g) * ἕλκετ ο· ἥλκυσεν (Α 194) n * ἑλκεχίτωνε ς· ποδήρεις χιτῶνας ἔχοντες S ἄζωστοι. ### epsilon 2133 (Ν 685) ἕλκ η· λῦπαι. ### epsilon 2134 Σοφοκλῆς Τριπτολέμῳ (fr. 557) ἑλκηΐ ς· ἡ λιθάργυρος * ἑλκηθμοῖ ο· ἑλκύσεως (Ζ 465) AS * ἕλκο ς· πᾶν τραῦμα (Δ 190) ASbps ἑλκοποιό ν· κανθαρίς ἕλκυσο ν· σῦρον (Iob 28,18) r ἑλκυστάζω ν· ἕλκων, παρασύρων (Ψ 187) ἑλκυστῆρ α· φορβεά, ἤτοι καπίστριον ἑλκυστ ῷ· λείῳ ἕλλ α· καθέδρα. ### epsilon 2143 Λάκωνες. καὶ Διὸς ἱερὸν ἐν Δωδώνῃ * ἐλλάμψεω ς· φωτισμοῦ ASvg Ἑλλά ς· πόλις ἐν Θεσσαλίᾳ. ### epsilon 2145 καὶ τὸ ἔθνος. ἡ Ἀχαΐα. (Β 683) καὶ ἡ αὐτόθεν γυνή ἐλλάσα ι· συγκλεῖσαι. ### epsilon 2146 κωλῦσαι ἐλλέβορο ς· * βοτάνη, ἣν ἐσθίουσιν οἱ †ὄρτυγες AS ἢ κόσμος γυναικεῖος χρυσοῦς (Ar. ### epsilon 2147 fr. 320,6) Ἐλλεσί η· ἡ Ἀθηνᾶ ἔλλει ν· ἴλλειν. ### epsilon 2149 κατέχειν ἐλλεδανο ί· δεσμοί, σχοῖνοι * ἐλλεδανοῖσ ι· τοῖς δεσμοῖς (Σ 553) AS ἔλλερ α· ἐχθρά, πολέμια. ### epsilon 2152 ἄδικα (Callim. fr. 283) ἐλλείχοντα τῶν Ἀθηνῶ ν· . ### epsilon 2153 .. οἱ δὲ ἀττικίζοντα, ὃ καὶ ποιοῦσιν οἱ πρόσγραφοι, ἵνα φαίνωνται ἀστοί. Ἐλλείχοντα δὲ ἐμφορούμενον, ἀπὸ τῶν τὸ μέλι λειχόντων (Com. ad. 769) Ἕλληνε ς· οἱ ἀπὸ τοῦ Διός, τοῦ Ἕλληνος. ### epsilon 2154 * ἢ φρόνιμοι (ASg) ἤτοι σοφοί * Ἑλληνοδίκα ι· οἱ κριταί, οἱ καθήμενοι εἰς τοὺς ἀγῶνας AS Ἑλληνοταμία ι· οἱ τοῦ κομιζομένου φόρου παρὰ Ἀθηναίοις ταμίαι [ ἑλληνύε ι· ἑορτάζει. ### epsilon 2157 παύεται. ἀργεῖ] Ἑλλήσποντο ς· * ποταμὸς ἐπὶ τῆς παραλίας ASn ἡ μεταξὺ Τροίας καὶ Χεῤῥονήσου θάλασσα r ἐλλίζω ν· τίλλων † ἑλλήθει ς· οὐχ αἱ ἄγριαι μέλισσαι, ἀλλὰ φυτόν, ὁ αἰγίλωψ * ἐλλόβι α· ἐνώτια r. ### epsilon 2161 ASvg * ἐλλόγε ι· καταλόγισαι (Ep. ### epsilon 2162 Philem. 18 v. l.) ASgn * ἐλλόγιμο ς· γεγραμματισμένος ASvg [ ἐλλοδάνοισ ι· δεσμοῖς] Ἑλλο ί· Ἕλληνες οἱ ἐν Δωδώνῃ S καὶ οἱ ἱερεῖς (Π 234 v. ### epsilon 2165 l.) ἐλλόμεν α· περικλειόμενα ἐλλό ν· ἀγαθόν. ### epsilon 2167 γλαυκόν. χαροπόν. ἐνθαλάττιον. ταχύ. ἄφωνον. ὑγρόν. ἔλαφον νεογνόν (τ 228) ἔλλοπε ς· ἐλλείποντες τῆς ὀπός, τουτέστιν ἄφθογγοι, ἄφωνοι 〈καὶ οἱ λεπιδωτοί. ### epsilon 2168 〉 καὶ δασεῖς. καὶ τραχεῖς. καὶ ποικίλοι ἐλλόπιδα ς· ἡ λέξις παρὰ Κρατίνῳ (fr. ### epsilon 2169 408). γέγονε δὲ παρὰ τοὺς ἐλλού ς, καὶ λέγει κοινῶς τοὺς νεβροὺς καὶ τοὺς στρουθούς· ἢ νεοττοὺς ὄφεως ἀπὸ τοῦ ἅλλεσθαι Ἐλλοπιεῖ ς· [ἄφωνοι. ### epsilon 2170 καὶ οἱ λεπιδωτοί] [ ἐλλοπί ς· εὐόφθαλμος. ### epsilon 2171 χαροπή] Ἐλλοπιῆε ς· οἱ νῦν Ὠρεῖται, παρὰ Χαλκιδεῦσιν † ἐλλοπ ῶ· ἀγαθήν ἐλόωσι ν· ἐλάσωσιν (Ν 315) ἐλλό ς· τὸ ἔκγονον τῆς ἐλάφου νεογνόν, ὁ νεβρός (τ 228), καὶ Δωδωναῖος. ### epsilon 2175 καὶ ὁ ἐνθαλάττιος † ἔλλυε ς· ζῷα ἐν τῷ †Σμαράγδῳ ποταμῷ ἔλλυσι ν· ἔκλυσιν. ### epsilon 2177 Κρῆτες ἐλλύτατο ν· οἰκτρότατον ἐλλύτη ς· πλακοῦς τις ἐλλυχᾶτα ι· πλανᾶται. ### epsilon 2180 διατρίβει Ἑλλώτι α· ἑορτὴ Εὐρώπης ἐν Κρήτῃ ἑλλωτί ς· Εὐρώπης στέφανος πλεκόμενος, πηχῶν εἴκοσι έλματ α· ὁμιλήματα. ### epsilon 2183 ἐνειλήματα. σανιδώματα ἐλμακίνη λειμῶνο ς· ἡ λεπτὴ [καὶ λευκὴ] σχοῖνος * ἕλξει ς· ἑλκύσεις ASPvgn ἑλξίν η· ἡ περδίκιος βοτάνη ἕλξ ω· ἑλκύσω, ἀνάξω ἐλογίζετ ο· ἐνοεῖτο (Thuc. ### epsilon 2188 3,83,7) * ἑλοίμεθ α· ἐπιλεξοίμεθα n λάβοιμεν (Β 127) * ἕλοι ο· ἀνάσχοιο. ### epsilon 2190 βουληθείης (υ 62) AS * ἕλοιτ ο· θέλοι (Eur. ### epsilon 2191 Alc. 464) ASn ἑλόμη ν· ἀφειλόμην (Θ 108) (S) ἕλο ν· εἷλον, ἀφεῖλον. ### epsilon 2193 ἐπόρθησαν * ἑλόντα ς· ἀφελόντας, λαβόντας. ### epsilon 2194 νικήσαντας gn [ἑλόντες] ἑλόμενο ι· ἀφελόμενοι, λαβόμενοι * ἑλόντε ς· λαβόντες AgN ἀνελόντες (Eur. ### epsilon 2196 Or. 1213) πορθήσαντες. χειρωσάμενοι APg [ ἑλόντω ν· ἐλαυνόντων. ### epsilon 2197 καὶ τὰ ὅμοια] * ἕλο ς· σύμφυτος τόπος. ### epsilon 2198 (Ο 631) AS ἢ χεῖλος ποταμοῦ n. καὶ ὁ τελματώδης τόπος. καὶ πόλις ἐν Λακεδαιμονίᾳ (Β 584) ἑλο ῦ· λάβε. ### epsilon 2199 ⸤ ἐπίλεξαι (Eur. Phoen 951) p [ ἐλούπησε ν· ἐψόφησεν. ### epsilon 2200 ἐσχίσθη] ἑλοῦσα ι· ἀρξάμεναι. ### epsilon 2201 ⸤ λαβοῦσαι (θ 436) (gn) Ἐλουσί α· Δημήτηρ παρὰ †Αλφουσίοις * 〉ε λόφο ν· τὸ ἄκρον τῆς περικεφαλαίας (Κ 573) AS ἐλόχ α· ἐνήδρευεν * ἐλοχεύθ η· ἐγεννήθη. ### epsilon 2205 [ἐγαμήθη] vg (ASPn) ἐλόχησε ν· εἰς λόχους ἤγαγεν (Hdt 1,103,1 v. ### epsilon 2206 l.) * ἔλπε ο· ἔλπιζε (Υ 201) AS ἔλπεο ν· ἤλπιζον ἔλπετα ι· δοκεῖ, * ⸤ ἐλπίζει vg προσδοκᾷ (Κ 105) ἔλπε ι· ἐλπιδοποιεῖ (β 91) * ἐλπί ς· προσδοκία g * ἔλπομα ι· ἐλπίζω (Η 199) r. ### epsilon 2212 vgn ἔλπομαι εὐχόμενο ς· καυχῶμαι ἐλπιδοποιούμενος (Θ 526 v. ### epsilon 2213 l.) * ἔλποντα ι· ἐλπίζουσιν ASvg * ἔλποντ ο· ἤλπιζον (Μ 261) AS ἕλπο ς· ἔλαιον, στέαρ. ### epsilon 2216 εὐθηνία * ἐλπωρ ή· ἐλπίς. ### epsilon 2217 r S δόκησις (β 280) * ἐλπωρῇσι ν· ἐλπίσιν (Greg. ### epsilon 2218 Naz. c. 1, 2, 2, 211) g * [ ἐλπτέοντε ς· ἐλπίζοντες] S ἔλσα ι· συσχεῖν. ### epsilon 2220 * συνελάσαι. συγκλεῖσαι (Α 409) Sn ἔλσα ν· συνήλασαν (Λ 413) ἐλύμη ν· ἐλυτρωσάμην. ### epsilon 2222 ἐλυτρώθην (Φ 80) [ ἐλσού ς· τὰς μυῖας] * ἐλυμήνατο ὗς ἐκ δρυμο ῦ· κατέφαγε χοῖρος ἐξ ὕλης (Ps. ### epsilon 2224 79,14) AS ἔλυμ α· τὸ τοῦ ἀρότρου †πέριον. ### epsilon 2225 (Hes. op. 430) νύσσα. καὶ τὸ ἱμάτιον. καὶ ἡ ἀιών Ἐλύμνιο ς· Ποσειδῶν ἐν Λέσβῳ. ### epsilon 2226 καὶ νῆσος τῆς Εὐβοίας (Soph. fr. 404. 802) ἐλύμνια ι· δοκοὶ ὀρόφιναι ἔλυμο ι· τὰ πρῶτα τῶν αὐλῶν, ἀφ’ ὧν ἡ γλωσσίς. ### epsilon 2228 οἱ δὲ ἁπλῶς αὐλούς (Soph. fr. 412). καὶ σιτῶδες σπέρμα. καὶ ἡ τῆς κιθάρας καὶ τοῦ τόξου θήκη ἔλυμο ς· σπέρμα, ὃ ἕψοντες οἱ Λάκωνες ἐσθίουσιν (Ar. ### epsilon 2229 fr. 398) n * ἐλυσάμη ν· ἀπέδωκα g ἔλυσε ν· ἀπελύτρωσεν (Λ 106) ἐλυσθεί ς· κουφισθείς. ### epsilon 2232 ἑλισθείς (Ω 510) * ἐλύσατ ο· ἐλυτρώσατο (Φ 42) r. ### epsilon 2233 ASvg ἐλύσσε ι· εἱλεῖται ἐλύσθ η· παρελύθη. ### epsilon 2235 συνειλήθη. * ἔπεσεν (Ψ 393) vg, ἐνεποδίσθη † ἔλυτα ι· ἔρχεται * ἐλύτροι ς· καλύμμασι, σκεπάσμασιν Av ἔλυστ α· ἄμπελος μέλαινα [ Ἐλύτιο ς· Ποσειδῶν ἐν Λέσβῳ] ἔλυτρ α· κυρίως τὰ ἐνειλήματα. ### epsilon 2240 ἢ τὰ καλύμματα (Soph. fr. 941) καὶ σκέπαι. καὶ σωλῆνες (Hdt. 4, 173) δέρματα ἔλυτρο ν· * δέρμα ASvg θήκη. ### epsilon 2241 (Ar. Ach. 1120) λέπυρον. S ἐνείλημα. κάλυμμα, ⸤ σκέπασμα Sh ἔλφο ς· βούτυρον. ### epsilon 2242 Κύπριοι ελ ω· κατέχω, πιάζω. ### epsilon 2243 ἐλάσω * ἐλωβήσαντ ο· ἔβλαψαν AS(vg) ἕλωμα ι· πορθήσω. ### epsilon 2245 * ἀφέλω. λάβω (Α 324) vg (A) ελω ν· ἤλαυνον. ### epsilon 2246 ἐπορεύοντο (Ω 696) * ἢ λαβών ἢ ἀρξάμενος (θ 500) ἢ ἀφελόμενος (Α 139) AS ἐλώγ η· ἔλεγεν Ἐλωό ς· ὁ Ἥφαιστος παρὰ Δωριεῦσιν r ἕλω ρ· * ἕλκυσμα v λύμη. ### epsilon 2249 ἄγρα. θοίνη· ‘μὴ δή με ἕλωρ‘ (Ε 684) * εἴλημμα. θοίναν. ἄγρευμα. AS ἕλωρ α· . ### epsilon 2250 .. (Σ 93) ἑλώρι α· ἑλκύσματα. ### epsilon 2251 καταστρέφει δὲ εἰς σπαράγματα. βρώματα (Α 4) ASvg ἐλώρ η· πελώρη Ἐλώριος ἀγώ ν· τελούμενος ἐπὶ Ἐλώρου ποταμοῦ ἐλώσθ η· ἐφοβεῖτο. ### epsilon 2254 ἐμαλακίσθη ελωσ ι· λάβωσιν (Δ 416) g ἐλαύνωσιν * Ἕλωτε ς· μισθωτοί, ἐν τῷ ἕλει ἐργαζόμενοι g ἐλώφησε ν· ἔληξεν . ### epsilon 2257 .. κυρίως ἐπὶ τῶν λόφων (r) ἐμὰ δάκρυ α· τῶν ἐμῶν δακρύων (Α 42) ἐμαίμασσ ε· [προεωθεῖτο, ἢ] προεθυμεῖτο. ### epsilon 2259 * ⸤ ἐκυματοῦτο. ἐκλονεῖτο. ἐταράττετο (Iob 38,8) AS ἐμετό ς· ἐξέραμα ἐμαλάχθ η· ἐνέδωκεν * ἔμαρψ α· κατέλαβον (Eur. ### epsilon 2262 Rhes. 681) ASvg * ἔμαρψα ς· ἐκράτησας vgn ἐμασάμη ν· εὗρον ἔμασσ ε· ἠνώχλει ἐμάσταζε ν· ἐμασήσατο ἐμάτησε ν· * ἐματαιώθη ASvgn ἐλήρησεν. ### epsilon 2267 ὑστέρησεν. ἥμαρτεν (Π 474) ἐμαραίνετ ο· ἐσβέννυτο (Ψ 228) ἐμαργήναντ ο· ἐξεμήναντο ἐμαρνάσθη ν· ἐμάχοντο (Η 301) ἐμαρυκᾶτ ο· ἐμασᾶτο ἐμαυτῷ βαλανεύσ ω· ἐμαυτῷ διακονήσω p Λέγεται δέ, ὅταν ὁ βαλανεὺς νωθρεύηται, καὶ ἑαυτῷ 〈τισ〉 λαμβάνων τὴν ἀρύταιναν διακονῇ. ### epsilon 2272 ἢ ἀπὸ τῶν τὰς βαλάνους ἐγκρυβόντων εἰς πῦρ (Ar. Pac. 1104) ἐμαυτῷ συνεπίσταμα ι· ἐν ἑαυτῷ ἐπίσταμαι * ἐμβαδό ν· πεζῇ διὰ θαλάσσης (Ο 505) ASvg ἐμβαθύνου ς· σεσοφισμένους, σοφούς [ ἐμβάδιο ν· παίζει ἐπὶ τούτου] ἐμβάδι α· τὰ ὑποδήματα * ἐμβαί η· ἐμποδὼν γένηται. ### epsilon 2278 ἐναντιωθῇ AS ἐμβακανίτη ς· τὸ μετὰ τοῦ ταρίχους καὶ στέατος σκευαζόμενον βρῶμα ἔμβαλε κύλλ ῃ· οἱ αἰτοῦντες κατὰ παιδιὰν τὴν χεῖρά πως περιάγοντες καὶ κοιλοῦντες παρακαλοῦσιν ἐμβάλλειν (Ar. ### epsilon 2280 Equ. 1083) ἐμβαλεῖ ν· κατακλῖναι. ### epsilon 2281 Λάκωνες ἐμβάλλεο θυμ ῷ· ἐνθυμοῦ κατὰ ψυχήν (Κ 447) † ἐμβάλλοντο ς· βλαισόπους ἔμβαρο ς· ἠλίθιος, μωρός r ἢ νουνεχής. ### epsilon 2284 p Μένανδρος Φάσματι (fr. 2 Koe.) ἐμβά ς· εἶδος ὑποδήματος. ### epsilon 2285 r καὶ μέρος τι τῆς χελώνης * ἐμβατεῦσα ι· τὸ κατέχειν καὶ καρποῦσθαι χωρίον ἢ οἰκίαν ἢ ὅλον τὸν κλῆρον (Ios. ### epsilon 2286 19,49 ..) AS ἢ ζητῆσαι * ἐμβατεύσα ς· ζητήσας S ἐπιβαίνων APn (vg) ἐμβατή ρ· παρὰ τοῖς ἀρχιτέκτοσι οὐδός ἐμβατήριο ν· εἶδος αὐλήματος ἐμβαφία ς· λοπάδες βαθεῖαι. ### epsilon 2290 ἀπὸ τοῦ βάπτειν ἐν βάθει ἐμβάφιο ν· ὀξύβαφον, παρὰ Ἱππώνακτι (fr. ### epsilon 2291 112 Bgk) * ἐμβεβροντημένο ς· ἀναίσθητος ASPn † ἐμβεβίωθε ν· τέθνηκεν [ ἐμβεβρυττομένο ς· ἀναίσθητος. ### epsilon 2294 ἐμβρόντητος] ἐμβεκανεῖτα ι· ἐμπέπλεκται * ἐμβεβώ ς· ἐπιβεβηκώς (Eur. ### epsilon 2296 Phoen. 2) AS ἐμβεί η· ἐμβῇ, ἐμποδίσῃ, χωρήσῃ ἐμβή ῃ· ἐμποδοστατῇ. ### epsilon 2298 ἐμποδὼν γένηται (Π 94) † Ἐμβίανο ς· Ἄρης Ἐμβλ ώ· πέπλασται παρὰ τὸ ἐμβλέπειν· ὡς ἡ Δωρὼ καὶ Δεξώ † ἐμβλωκυῖα ν· ἐν τῷ ἀνδρὶ ἡδοιοῦσαν† * ἔμβολ α· μοχλοί. ### epsilon 2302 ἀσφάλειαι (Eur. Phoen. 114 ..) Agn ἐμβολή ν· * πληθύν. ### epsilon 2303 ὁρμήν Avg ἐνθήκην. ἀπόθετον χρῆμα ἐμβολίδε ς· αἱ περιθεταί . ### epsilon 2304 .. ἐμβόλιμα ἔπ η· τὰ ὑπὸ τῶν γραμματικῶν ὡς ἀλλότρια καὶ νόθα ἀθετούμενα ἐμβόλιμο ν· τὸν μῆνα, καὶ τὴν ἡμέραν. ### epsilon 2306 [καὶ †ἀνδραποδισμόν] ἔμβολ α· Εὐριπίδης Παλαμήδῃ (fr. ### epsilon 2307 590) καὶ Σκίρωνι ( fr. 681) ἔμβολα. τὸ δὲ πολὺ ἀῤῥενικῶς λέγουσι τοὺς ἐμβόλους ἔμβολο ν· Ἀριστοφάνης ἐν Θεσμοφοριαζούσαις (fr. ### epsilon 2308 317) τὸ αἰδοῖον. [ἀῤῥενικῶς δέ φασι τὸν τῆς νεὼς ἔμβολον, τὸ χάλκωμα, τὸ περιτιθέμενον κατὰ τὴν πρῷραν. καὶ ἔμβολον τοῦ θυρίου] ἔμβολο ς· εἶδος θηρίου ἐν λαχάνοις ἐμβραμέν α· εἱμαρμένη (Sophr. ### epsilon 2310 fr. 119) (AS) ἔμβραχ υ· μικρόν. ### epsilon 2311 ἢ καθόλου, ⸤ ὅλως p ⸤ συντόμως. ἁπλῶς qs † ἔμβριο ν· θεῖον ἔμβρατα ι· εἵμαρται ἐμβρέμετα ι· ἐμπίπτει. ### epsilon 2314 ἐμφυσᾷ (Ο 621) ἔμβρεο ς· ἐνεός. ### epsilon 2315 μωρός * ἐμβριθέ ς· βαρύ A στιβαρόν Ag στερεόν gh πλατύ A * ἐμβριμήματ ι· κινήματι (Thren. ### epsilon 2317 2,6) AS ἐμβριμῆσα ι· ἐπιτιμῆσαι. ### epsilon 2318 κελεῦσαι, προστάξαι μετ’ ἐξουσίας * ἐμβριμώμενο ς· μετὰ ἀπειλῆς ἐντελλόμενος (Ev. ### epsilon 2319 Io. 11,38) ASn ἐμβροντηθέντε ς· ἐνεοὶ γενόμενοι. ### epsilon 2320 μωρανθέντες * ἐμβροντησία ς· μανίας, φρενοβλαβείας A θάμβους * ἐμβρόντητο ς· παραπεπληγμένος τὴν διάνοιαν r. ### epsilon 2322 AS μαινόμενος v (A) ἔμβρυλλα ι· ἁγναὶ ἡμέραι. ### epsilon 2323 καὶ γῆς ἔντερα * ἔμβρυο ν· νεογνὸν βρέφος rg τὸ ἐν γαστρὶ γυναικὸς n ἔτι διάπλασμα. ### epsilon 2324 Avg ἢ ὀλίγον † ἔμβαχο ν· ἔμβρυον ἐμβρόνιο ν· μικρὸν καὶ ἀπόρφυρον ἱμάτιόν τι Ἰβηρικόν ἐμβύσα ς· ἐμπλήσας ἐμέγηρ ε· ἐφθόνησεν (Ψ 865) ἐμέθε ν· ἐμοῦ (Α 525) * ἐμεῖ ο· ἐμοῦ (Α 174) ASvgn ἐμεῖ ο· ἐμοῦ ἔστι δὲ ἀσύναρθρον ἐμείρετ ο· ἐπεθύμει ἐμειδί α· ἐγέλα r * ἔμελλε ν· ἐῴκει (Β 39) g ἐμέλλετ ε· ἐῴκειτε. ### epsilon 2335 ἐφαίνεσθε. οὐδαμοῦ γὰρ ἐπὶ χρόνου κέχρηται τῇ λέξει (Λ 817) * ἐμέλησε ν· [ἐφρόνησεν. ### epsilon 2336 ] ἐφρόντισεν r. gn * ἔμενο ν· παρέμενον (Ε 522) AS * ἐμέμυξα ν· ἐπέξεσαν AS * ἐμε ῦ· ἐμοῦ (Α 88) S ἐμίν η· ἐμοί (Rhinth. ### epsilon 2340 fr. 13) ἐμήσατ ο· ἐτεκτήνατο. ### epsilon 2341 ἠπάτησεν. ἐμηχανήσατο. (ἐβουλεύσατο g ἐποίησεν (Ζ 157) ἐμηχανησάσθη ν· ἐμηχανήσαντο. ### epsilon 2342 δυϊκῶς ἐμίαινε ν· ἐκ μίξεως διέφθειρεν (Ezech. ### epsilon 2343 22,11 v. l.) ἐμεσία ς· †διαχρήματα, ἐμετούς (Hippocr. ### epsilon 2344 morb. 2,43) ἐμίγνυτ ο· ὡμίλει ἐμί ν· ἐμοί † ἐμήνυθε ν· [ἔπραθεν], ἔπρασεν† ἐμιμήσατ ο· ὡμοιώσατο ἐμίως ἐμοῦ (Rhinth. ### epsilon 2349 fr. 13) ἐμίσγομε ν· ἐμιγνύομεν ἐμίστυλλε ν· εἰς ὀλίγον διῄρει ἐμῇ πεντόζ ῳ· χειρὶ ἐμῇ ἔμιχθε ν· ἐμίχθησαν. ### epsilon 2353 πληθυντικῶς (Γ 209) ἐμείωσε ν· ἔφθειρεν ἔμμ α· ἱμάτιον. ### epsilon 2355 [ἢ καθαπτόμενον. καὶ ἀπομασσόμενον] ἐμμακεδονίξα ι· χρήσασθαι . ### epsilon 2356 .. ἐμμαλάξα ι· †ἐμμεῖναι, τῇ χειρὶ ἐπιλαβέσθαι * ἐμμαπέω ς· ἐσπουδασμένως (AS) ταχέως r ἅμα τῷ εἰπεῖν n προθύμως (Ε 836) r ἐμμανῶ ς· ὀργίλως r ἐκθύμως ἐμμάσα ι· ἐνερεῖσαι * ἐμματαιάζω ν· ματαιολογῶν ASvgn ἐμματεῖτα ι· ἐνερείδει. ### epsilon 2362 ἐνλαμβάνεται. ζητεῖ κατὰ μέρος ἐμματέω ν· ψηλαφῶν. ### epsilon 2363 φιλονεικῶν. ὁρμῶν * ἐμμελέ ς· ἐπιμελές. ### epsilon 2364 ἔμμετρον ASPp ἐμμελέεσσ ι· τοῖς φροντίζουσιν ἐμμελέστατο ς· κηδεμών ἐμμέλει α· εἶδος ὀρχήσεως. ### epsilon 2367 καὶ Πλάτων (Legg. 7,816b) ἐπαινεῖ τὴν ὄρχησιν, καί φησιν ἢ ἀπὸ τοῦ μέλους ὠνομάσθαι, ἢ ἀπὸ τοῦ πρὸς τὰ μέλη γίνεσθαι. Τραγικὴ δὲ ἡ ὄρχησις. ἀκύρως δὲ Αἰσχύλος (fr. 10?) ἀντὶ τοῦ σατυρική, ἥ ἐστι σίκιννις ἐμμελή ς· καθήκων. ### epsilon 2368 ⸤ προσηνής r ἐμμελῶ ς· προθύμως. ### epsilon 2369 ἐῤῥωμένως. * συνετῶς ASvgn * ἐμμεμαώ ς· ὁμοίως (Ε 142) AS ἐμμεμηνότ α· μαινόμενον ἐμμέμυκε ν· καταμέμυκε. ### epsilon 2372 ἢ ἐπικέκλιται. παρὰ τὸ μεμυκέναι. τινὲς δὲ ἐμνήμυκεν (Χ 491) ἐμμένε ι· προθυμεῖται * ἐμμενα ι· καθέζεσθαι A εἶναι (Α 117) †ἕως αὐτοῦ AS ἢ ἐπίμενε S * ἐμμενέ ς· ἀδιαλείπτως A πρόθυμον (Κ 361) (r) A ἐμμενέω ς· προθύμως. ### epsilon 2376 βιαίως (Hes. Theog. 712) ἐμμενέω ς· προθυμούμενος. ### epsilon 2377 ἐῤῥωμένως ἐμμεσότροπο ς· μέτριος † ἔμμετα ι· ὀρχεῖται ἐμμηλάδας αἶγα ς· τὰς μετὰ τῶν προβάτων νεμομένας (Call. ### epsilon 2380 h. Ap. 51 v. l.) ἔμμηνο ι· αἱ κατὰ μῆνα τελούμεναι θυσίαι ἐμμήρου ς· †ἐνομηρείεον ὄντας. ### epsilon 2382 παρὰ τοὺς ὁμήρους τοὺς ἐπὶ συμβάσει διδομένους ἐμμόνια ι· συνθῆκαι * ἔμμονο ς· ἐπιμένουσα AS ἀεί, ἤτοι ἀδιαλείπτως (Lev. ### epsilon 2384 13,51 ..) ἐμμόρατ ι· τετεύχασιν * ἔμμορε ν· ἔτυχεν ASn ἔλαχεν n ἐκλήρωσεν (Α 278) ἔμμορο ν· εἱμαρμένον ἔμμορο ς· τετευχώς r ἐμόρμησε ν· ἐπενόησεν ἔμμοτο ς· τραυματίας. ### epsilon 2390 νοσώδης (Hippocr.) ἐμνήμυκε ν· εἰς ὑπόμνησιν ἤνεγκεν (Χ 491) * ἐμνώοντ ο· μνήμην ἐποιοῦντο (Β 686) ASg * ἐμόγησ α· ἔκαμον, ἐκακοπάθησα (Α 162) ASvg ἐμογήσατ ο· ἐκακοπάθησεν [ ἐμο ί· ἐμοῦ. ### epsilon 2395 ἔστι δὲ σύναρθρον] ἐμοῖ ο· ἐμοῦ (Α 259) * ἔμολε ν· ἦλθεν (Eur. ### epsilon 2397 Hec. 642 ..) gn [ ἐμορίδα ι· μέτοικοι] ἔμορτε ν· ἀπέθανεν ἐμορμολύττετ ε· ἐδεδίττεσθε * ἔμπα γε μή ν· ὅμως μέντοι (Greg. ### epsilon 2401 Naz. c. 2, 2, 1, 344) S ἔμπα δ έ· ὅμως δέ, ἀλλ’ οὖν (Greg. ### epsilon 2402 Naz. ep. 18, 2 ..) ἐμπάζε ο· φρόντιζε (α 271) ἐμπάζεσθα ι· ἐπιστροφὴν ποιεῖσθαι. ### epsilon 2404 καὶ σέβεσθαι. * ἐντρέπεσθαι. (Σ) φροντίζειν (Sp) ἐμπάζετα ι· σέβεται ἔμπαιο ν· ἔμπειρον. ### epsilon 2406 μέτοχον. ἢ ἐπίσιτον (υ 379) ἔμπαι ς· ἐγκύμων (Cratin. ### epsilon 2407 fr. 287) An * ἔμπ α· ὅμως S ἐμπαίττοντα ι· ἐμπαίζουσιν * ἔμπαλι ν· εἰς τὰ ὀπίσω g ἐξ ἐναντίας (A) p ἢ ἐπὶ τὰ ἕτερα A ἐμπαλάξα ι· ἐμπλέξαι ἐμπαλάγματ α· αἱ ἐμπλοκαί (Aesch. ### epsilon 2412 Suppl. 295) ἐμπάμον ι· πατρῳούχῳ ἔμπα ν· πάντως. ### epsilon 2414 ὅμως (Pind. Pyth. 5,74?) * † ἔμπα πόλιο ς· στήριγμα τῆς πόλεως (Π 549) A * † ἐμπάρε ι· παρεκάλει As * ἐμπαροινοῦντα ς· ὑβρίζοντας r. ### epsilon 2417 A (n) ἔμπαρο ς· ἔμπληκτος ἐμπάσει ς· ἐγκτήσεις † ἐμπασέντα ς· ἀρχεῖόν τι ἐν Λακεδαίμονι ἐμπιστῆρας μύθω ν· πιστωτάς, μάρτυρας ἐμπαστήρι α· μελίπηκτα ἔμπαστο ν· κατανθιζόμενον ἔμπεδ α· ἐπιτελῆ. ### epsilon 2424 ἀληθῆ. βέβαια, ἰσχυρά. ἀμετάλλακτα. ἀσφαλῆ (Ι 335) ἐμπεδὴς γαμόρος μάρψεν Ἅιδη ς · ἔμπεδον ἔλεγεν τὸν Ἄιδην, ὡς Ἱππῶναξ ἀντὶ τοῦ †οὖνεμπέδου †χθόνιος. ### epsilon 2425 Οἱ δὲ οὕτως· ὁ Ἅιδης ἐπιμελής ἐστι γάμορος καὶ ἀσφαλής, οὐκ ἀμελῶν οὐδενός, ἀλλ’ †εἰς τὴν γῆν λαμβάνων †τὴν μερίδα, οἷον τὴν γῆν μεριζόμενος (trag. ad. 208) ἐμπεδορκεῖ ν· εὐορκεῖν. ### epsilon 2426 παίζει δὲ Ἀριστοφάνης (fr. 772) παρὰ τὰς πέδας * ἐμπεδο ῖ· διδάσκει p βεβαιοῖ, np πιστοῦται, ⸤ ἀσφαλίζεται An * ἔμπεδο ν· βέβαιον, ἀσφαλές (Ε 254) r T ἔμπεδο ς· * βέβαιος, ἀσφαλής (Δ 314) A ἀραρώς. ### epsilon 2429 ἀκίνητος ἐμπέλαν α· πόπανα ἐμπέλ α· ἐμπέλαζε. ### epsilon 2431 πρόσαγε. ἔγγιζε. * ἐμπελάσα ι· προσεγγίσαι A * ἐμπέπαιχ α· ἐνέπαιξα, ἐχλεύασα (Exod. ### epsilon 2433 10,2) ASvgn ἐμπολωρό ς· ἀγορανόμος. ### epsilon 2434 Λάκωνες ἐμπεπαρμένο ν· ἐμπεπερονημένον. ### epsilon 2435 ἐνηλωμένον ἐμπεπᾶσθα ι· ἐνυπάρχειν. ### epsilon 2436 κεκτῆσθαι † ἐμπεπειρακτα ι· ἐμπεπόδισται ἔμπεπτ α· πλακούντια πύρινα, εἰς ἃ ἐντίθεται τὰ διὰ τυροῦ 〈σκευαζόμενα〉. ### epsilon 2438 Ῥόδιοι ἔμπειρο ς· ὑπομονητικός ἐμπεσεῖ ν· ἐμπίπτειν ἐμπέραμο ν· ἔμπειρον ἐμπερή ς· ἔμπειρος. ### epsilon 2442 Σοφοκλῆς Ὀδυσσεῖ μαινομένῳ (fr. 426) ἐμπερκάζουσα ν· ὑποθάλλουσαν. ### epsilon 2443 μελανίζουσαν ἐμπερκαίνοντα ι· ἐμποικίλλονται ἐμπερονατρί ς· ἱμάτιον διπλοῦν * ἐμπερονῆσα ι· διατρῆσαι ASvgn ἐμπεσεῖ ν· εἰς δεσμωτήριον ἀχθῆναι (Isai. ### epsilon 2447 10,4) ἐμπεταλί ς· ἔδεσμα διὰ τυροῦ σκευαζόμενον ἐμπεφυυῖ α· περιπλεκομένη (Α 513) ἐμπηγό ς· ἧλος ἐμπήκτη ς· ὁ τὰ δικαστικὰ γραμματίδια παρὰ τοῦ θεσμοθέτου λαμβάνων ὑπηρέτης, καὶ πήσσων εἰς τὴν κανονίδα * ἔμπηρ α· ἀνέξοχα An ἐμπήρου ς· Δημήτριος ἐν Σικελίᾳ (fr. ### epsilon 2453 2)· ‚Λακεδαιμόνιοί θ’ ἡμῶν τὰ τείχη κατέβαλον, καὶ τὰς τριήρεις ἔλαβον ἐμμήρους· ὅπως μηκέτι θαλαττοκρατοῖντο Πελοποννήσιοι.‛ Ἔμμηροι οὖν οἱ ἐνομήρεις ὄντες· τοὺς γὰρ ἐπὶ συμβάσει διδομένους, ὥσπερ ἐνέχυρα τῶν ὡμολογημένων, ἔνθεν ὁμήρους λέγεσθαι * ἔμπη ς· ὅμως (ε 205) πάντως. ### epsilon 2454 ὁμοίως (Ξ 174) ASvgn * ἐμπίδε ς· εἶδος κωνώπων A (n) ἐμπίνει ν· πίνειν * ἐμπίπλατα ι· πληροῦται. ### epsilon 2457 χορτάζεται (Eccles. 4,8) Avg * ἐμπίπρατα ι· καίεται, ἐμπυρίζεται n ἐμπίπτω ν· ἀπορῶν ἐμπί ς· κώνωψ. ### epsilon 2460 ἢ εἶδος ζῴου παρὰ τοῖς ὕδασι γενόμενον, ὅμοιον κώνωπι, μεῖζον δέ ἐμπίσειο ν· καὶ τὸ βραχὺ καὶ τὸ δαψιλῶς πιεῖν ἔμπισο ν· πότισον ἔμπλασ τ ’ ἐρεῖ ς· ψεύσῃ ἀκρίτως ἐμπλακεί ς· περικρατήσας, περιλαβών (Eur. ### epsilon 2464 Hipp. 1236) * ἔμπλεο ι· πλήρεις (A) * ἔμπλε ῳ· [ἐμπλεῖς] πλήρεις (Agp) ἐμπλευρο ῦ· ἐνάλλου εἰς τὰς πλευράς. ### epsilon 2467 Σοφοκλῆς Αἰχμαλωτίσιν (fr. 50) ἐμπλήγδη ν· ἐμπληκτική. ### epsilon 2468 ἀκρίτως. εὐμεταβόλως (υ 132) ἐμπλήκτου ς· μαινομένους, μεμηνότας. ### epsilon 2469 εὐμεταθέτους. καταπληκτικούς ἔμπληκτο ν· εὐμετάβολον. ### epsilon 2470 μανιῶδες. καὶ τὰ ὅμοια * ἔμπλη ν· χωρίς. ### epsilon 2471 ἐγγύς, πλησίον (Β 526) An ἐμπλῆξα ι· ἐμπεσεῖν. ### epsilon 2472 ἐγγίσαι ἐμπλησμένη ν· πεπλησμένην ἐμπλόκι α· ἑορτὴ παρὰ Ἀθηναίοις. ### epsilon 2474 καὶ τὸ σὺν ταῖς θριξὶ πλεκόμενον γυναιξίν (Isai. 3,18) ἐμπνεῖ μο υ· ἐρᾶι μου, ποθεῖ με † ἐμπνε ῖ· πεπληρωμένος * ἔμπνευσε ν· ἐνέπνευσεν S ἔμπνευστο ς· ἄφρων. ### epsilon 2478 [ἢ ἀφανής] ἐμπνύθ η· ἐν αὑτῷ ἐγίνετο, καὶ [ἐφρόνησεν] 〈ἀνεβίωσεν〉 (Ε 697 v. ### epsilon 2479 l.) ἔμπνυτ ο· [ἀνεβίωσεν] 〈ἐφρόνησεν〉 (Χ 475 v. ### epsilon 2480 l.) ἔμπνοι α· ἀναπνοή ἐμποδίζει ν· μασᾶσθαι. ### epsilon 2482 οἱ δὲ ἰσχάδας μασᾶσθαι ταῖς μελίσσαις, ἢ θλίβειν τοῖς ποσὶ τὰς ἰσχάδας ἐμποδίζων ἰσχάδα ς· μασώμενος. ### epsilon 2485 τοῦτο δέ φασιν εἰρῆσθαι ἐπὶ τῶν μισθῷ ταῖς μελίσσαις ἰσχάδας μασωμένων. τοῦτο δέ φασί τινες εἶδος εἶναι παιδιᾶς (Ar. Equ. 755) ἐμποιε ῖ· κτᾶται ἐμποίνιμο ν· τὸ ἐμ ποινῇ * ἔμπυο ν· τὸ γαλακτῶδες ὑγρόν r. ### epsilon 2488 A ἐμπεδοῦσθα ι· βεβαιοῦσθαι, ἀσφαλίζεσθαι * ἐμπολ ᾷ· περιέρχεται. ### epsilon 2490 A πραγματεύεται An(g) Ἐμπολαῖο ς· ὁ κερδῷος Ἑρμῆς ἐμπολέμι α· τὰ εἰς πόλεμον εὔθετα (Plat. ### epsilon 2492 legg. 12,943 a) ἐμπολ ή· * κέρδος AS οἱ δὲ τὰ φορτία. ### epsilon 2493 ἢ τὴν ἀργυρέην ἀλλαγήν * ἐμπολήσαντε ς· πριάμενοι, ὠνησάμενοι ASvgn ἔμπολι ς· ὁ πατρίδα ἔχων (Eupol. ### epsilon 2495 fr. 137) ἐμπολόωντ ο· ἐνεπόλων. ### epsilon 2496 περιεποίουν (ο 456) * ἐμπολῶντ ο· ἐνεβάλλοντο A * ἐμπομπεύω ν· θριαμβεύων vg †καταστοχάζων ἐμπόρευμ α· πραγματεία, ἐμπορία r ἐμπορίδα ι· μέτοικοι. ### epsilon 2500 [ἐπιβάται] ἐμποριοδονήτα ς· ἐνοικίου πρακτῆρας ἐμπόριο ς· μέτοικος ἔμπορο ς· * πραγματευτής Ag καὶ ὁ ἐπ’ ἀλλοτρίας νεὼς πλέων g μισθοῦ, ὁ ἐπιβάτης· ‘ἢ ἔμπορος εἰλήλουθας νηὸς ἐπ’ ἀλλοτρίης;‘ (ω 300) * ἐμπορποῦσθα ι· φιβλοῦσθαι (1. ### epsilon 2504 Macc. 14,44) ASvg ἐμπόρπημ α· ὑφάσματος εἶδος ἐμπόρ ω· ἔμποροι. ### epsilon 2506 δυϊκῶς Ἔμπουσ α· φάσμα δαιμονιῶδες ὑπὸ Ἑκάτης ἐπιπεμπόμενον καί, ὥς τινες, ἑνὶ ποδὶ χρώμενον (Ar. ### epsilon 2507 Ran. 293) Ἀριστοφάνης (fr. 501) δὲ τὴν Ἑκάτην ἔφη Ἔμπουσαν [ ἔμπρεο ν· ἔμπειρον] ἐμπρέπο ν· ἐπιπρέπον, πρέπον. ### epsilon 2509 ὅμοιον * ἐμπρέποντ α· διαπρέποντα ASvgn * ἐμπρῆσα ι· καῦσαι (Iud. ### epsilon 2511 9,52) Agn ἐμπριόεντ α· τραχύν ἐμπύλαια ι· νυμφαῖα * ἐμ πυμάτοισι ν· ἐν ἐσχάτοις (Λ 65) A ἔμπυο ς· ὁ ἐμπυϊκὸς παρὰ Μενάνδρῳ (fr. ### epsilon 2515 843 Koe.) ἔμπυρ α· τὰ καιόμενα ἱερά * ἐμπύρευμ α· λείψανον (Greg. ### epsilon 2517 Naz. or. 4,42 ..) r. Anps ἐμπυρί α· ὅρκος ὁ δημόσιος. ### epsilon 2518 καὶ μαντεία, παρὰ Βοιωτοῖς ἐμπυριβήτη ν· τὸν ἐπιτιθέμενον τῷ πυρὶ (Ψ 702) ἐμπυριβήτη ς· οὕτως Εὖκλος 〈ὁ〉 χρησμολόγος ἐκαλεῖτο. ### epsilon 2520 λέγεται δὲ καὶ τρίπους ὁ ἐν πυρὶ τιθέμενος ἐμύλλανε ν· ἐμυκτήρισεν ἐμύδαινε ν· ἔβρεχεν ἐμύξατ ο· ἔπιεν ἔμυζε ν· ἔστενεν (Hippocr. ### epsilon 2524 epid. 5,6) ἀπεθήλαζεν (Archil. fr. 32 Bgk) ἐμυήθη ν· ἐμυσταγωγήθην r ἐμύθευε ν· ἔλεγεν ἐμυθεόμη ν· ἔλεγον (β 172) ἔμυκε ν· ἐψόφησεν. ### epsilon 2528 ἔχανεν * ἐμυκᾶτ ο· ἐφώνει (Plat. ### epsilon 2529 rep. 10,615 e?) A * ἐμύξατ ο· ἀηδίσθη ASvg ἐμύ ς· ζῷον ἐν λίμνῃ καὶ ἐν πηγῇ γινόμενον. ### epsilon 2531 οἱ δὲ χελώνην τὴν ἔχουσαν οὐράν [ ἐμυσάκτετ ο· ἐβδελύσσετο. ### epsilon 2532 ἐμυσάττετ ο] ἐμύσαττο ν· ἐσίκχαινον ἐμυσάττετ ο· ἀηδίζετο. ### epsilon 2534 ἐβδελύσσετο ἔμυσε ν· συνῆλθεν * ἐμφαίνει ν· ἐνδείκνυσθαι gn σημαίνειν (g) * ἐμφαίνω ν· δεικνύων ASvg σημαίνων * ἐμφανέ ς· φανερόν (Exod. ### epsilon 2538 2,14 ..) ASvg ἐμφανέστατ α· ἄγαν φανερώτατα ἐμφανίζω ν· φανεροποιῶν ἐμφανισθήσοντα ι· φανήσονται * ἐμφαντικῶ ς· ἐννοητικῶς ASvg ἐμφανῶ ν· δηλαυγῶν ἐμφάσει τεκμηρίων * ἐμφανῶς ἥξε ι· φανερῶς ἔλθῃ (Ps. ### epsilon 2544 49,3) Anps ἐμφαρυξάμενο ς· ἐμφαγών * ἐμφάσεω ς· [ἐννοητικῶς] ἐννοήσεως Ag * ἔμφασι ς· δήλωσις r (AS) μέγεθος Sgn (A) νόησις v (AS) [ ἐμφαντικῶ ς· ἐννοητικῶς. ### epsilon 2548 ἐμφανῶς] * ἐμφαντικό ς· ἐμφανής AS * ἐμφαντικώτερο ν· δηλωτικώτερον ASvgps ἔμφατο ν· αἰνιγματοειδῶς εἰρημένον † ἐμφάατο ν· πλακοῦντα τετυρωμένον * ἐμφερέ ς· ὅμοιον ASvgn a) ἐμφέρετα ι· ἐφίεται. ### epsilon 2554 * ⸤ φέρεται ASvg περιφέρεται. b) * 〈 ἐμφερεῖ ς·〉 ὅμοιοι ASvg * ἐμφερή ς· ὅμοιος r. ### epsilon 2555 Sn * ἐμφέρει α· ὁμοιότης r. ### epsilon 2556 ASv(gnP) * ἐμ φερέτρ ῳ· ἐν τῷ φορείῳ (Σ 236) A * ἐμφῆνα ι· δεῖξαι r. ### epsilon 2558 AS ἐμφιλοχωρε ῖ· σχολάζει ἢ * τὴν χώραν φιλῶν (Agn) * ἐμφιλοχωροῦντε ς· ἐνοικοῦντες n ἐν παραμοναῖς ἔμφορ α· προσβεβλημένα ἀγέλῃ προβάτων ἐμφόρβιο ν· τελώνημα * ἐμφορηθέντε ς· κορεσθέντες (n) χορτασθέντες, πληρωθέντες (ps) * ἐμφοροῦμα ι· χορτάζομαι, πληροῦμαι Svgn καὶ τὰ ὅμοια ἔμφραξι ς· πόνος ὤτων ἔμφρον ι· ἐχέφρονι, συνετῷ, φρονίμῳ * ἔμφρω ν· συνετός ASvn φρόνιμος v * ἐμφύλιο ν· συγγενικόν g ἢ τῆς αὐτῆς φυλῆς vgS (An) ἔμφυλο ν· τὸν ἐκ τῆς αὐτῆς 〈φυλῆσ〉· rn οὐ πολέμιον, ἀλλ’ ἐμφύλιον (ο 273) ἐμφύσημ α· πάθος περὶ τοὺς ὀφθαλμούς * ἔμφυτο ν· ἐν τῇ φύσει ASvg ἐμψηφίσα ι· ὅταν δανειστὴς ἀποδιδόντος χρεώστου μὴ εὐθέως ἀναλαμβάνῃ εἰς ὄφλημα ἐμψίουσ α· ἐρέγματα διδοῦσα (Aesch. ### epsilon 2573 fr. 51) ἐμφωλεύε ι· κρύπτεται * ἔμψυχο ν· ζῷον AS ἐμωλύνθ η· ἐπαύσατο. ### epsilon 2576 ἠμβλύνθη. [μενέων ἐμῶν ἐπιθυμιῶν ἢ προθυμῶν] ἐμῶν μενέων ἀπερωεύ ς· τῶν ἐμῶν προθυμιῶν ὁ κωλυτής (Θ 361) ἐμώσατ ο· εὗρεν. ### epsilon 2578 ἐτεχνάσατο. ἐζήτησεν ἐ ν· ἀντὶ τοῦ εἰς. ### epsilon 2579 καὶ ἀγανακτοῦντος ἐπιφώνημα. καὶ πρόθεσις ἐναβρύνεσθα ι· ὡραΐζεσθαι ἢ ἐντρυφᾶν· ἁβρὸς γὰρ ὁ τρυφερός ἐναβρύνετα ι· * μεγαλοφρονεῖ ASn ἐντρυφᾷ vgn σεμνύνεται. ### epsilon 2581 λαμπρύνεται * ἐναγέ ς· μυσαρόν, ἀκάθαρτον (n) ἐναγή ς· πονηρός * ἐναγ ῆ· μεμισημένον AS * ἐναγέ ς· μεμιασμένον (ASn) ἐναγίζει ν· τὸ χοὰς ἐπιφέρειν, ἢ θύειν τοῖς κατοιχομένοις (Hdt. ### epsilon 2586 1,167,2) ἢ διὰ πυρὸς 〈δαπανᾶν〉 ἢ φονεύειν. Ἄγος γὰρ τὸ μίασμα ἐναγίσματ α· ὁλοκαυτώματα r * ἐναγισμο ί· τὸ αὐτό ASvgn * ἐν ἀγκοίνηισι ν· ἐν ταῖς ἀγκάλαις (Ξ 213) AS ἐναγκωνιεῖ ς· ἀποκλινεῖς ἐναγοράζει ν· ἐναθροίζεσθαι * ἐναγοῦ ς· ἀκαθάρτου ASvgn Ἔναγρο ς· ἔπαγρος. ### epsilon 2593 καὶ Ἀπόλλων ἐν Σίφνῳ * ἔναγχο ς· πρώην. ### epsilon 2594 προσφάτως, A πρὸ μικροῦ, ἀρτίως ASvgn νῦν, ἐγγύς, πρὸ βραχέος ASn ἐναγῶ ν· ῥυπαρῶν * ἐν ἀγωνί ᾳ· ἐν μερίμνῃ (ev. ### epsilon 2596 Luc. 22,44) AS Ἐναγώνιο ς· ὁ Ἑρμῆς ἑνάδε ς· σύστημα [ * ἐνάδοντε ς· ἐμπεσόντες g Σ] ἐναερίζε ι· μετεωρίζει ἐνναΐζ ω· λιτανεύω πρὸς τοῖς ναοῖς r * ἐν ἀέθλω ι· ἄθλωι (Π 590) ASn ἐναθρεῖ ν· ἀτενίζειν * ἐναθύροντε ς· παίζοντες AS ἐναθύρσα ς· ἐμπαίξας * ἔναιε ν· ἔμενεν. ### epsilon 2606 ᾤκει (Ε 543) S (gb) ἐν Ἅιδ ῃ· ἐν τῷ σκότῳ * ἐν αἰθρί ᾳ· ἐν [τῷ] φανερῷ ASgn ἐν αἰν ῇ· ἐν τῇ δεινῇ (Γ 20) * ἐν αἰνίγματ ι· ἐν παρεικασίᾳ AS ἐν παραβολῇ (1. ### epsilon 2610 Cor. 13,12) [ ἐννεό ς· ἔκπληκτος] ἐναίρε ι· ἀναιρεῖ, φθείρει ἔναιρ ε· ἄνελε, * φόνευε (n), σκύλευε (Κ 481) * ἐναίρει ν· τὰ αὐτά (Φ 485) S * † ἐναιρέσε ι· ἐνθλίψει AS [ ἐναίσασθα ι· φθαρῆναι. ### epsilon 2616 γηρᾶσαι] * ἐναίσιμ α· ἀγαθά, καὶ καθήκοντα (Β 353) ASn ἐναίσιμο ι· μαντευτικοί. ### epsilon 2618 καθήκουσαι (Ω 40) ἐναίσιμο ν· καθῆκον (Ζ 519) r (g) T πρᾷον. ### epsilon 2619 ἡδύ. ⸤ αἴσιον r καλόν ⸤ ἀγαθόν r ἀληθές ἐναισιμί α· διοσημία ἐναίσιμο ς· τὰ καθήκοντα, προσήκοντα εἰδώς. ### epsilon 2621 ἢ Ζεὺς ἐν Κορωνείᾳ. καὶ καθήκων ἐναισίο υ· ἀριστεροῦ. ### epsilon 2622 [οἱ δὲ ἐνάσαρι] ἐναιχμάσα ι· ἐνμαχέσασθαι * ἐν ἀκαρε ῖ· ἐν ῥιπῇ ASvgn Ἀκαρῆ, ἀκαρί, ἐν ἀκαρεῖ· η , ι , δίφθογγον * ἐν ἀκμ ῇ· ἐν δυνάμει (Esth. ### epsilon 2625 5,1 d) ASvg * ἐν ἀλαλαγμ ῷ· ἐν εὐφήμῳ βοῇ (Ps. ### epsilon 2626 32,3 ..) ASvg * ἐνάλι α· τὰ θαλάττια ASvg (n) ἐνάλιαι κορῶνα ι· αἴθυιαι (ε 66) * ἐναλίγκιο ς· ὅμοιος r. ### epsilon 2629 S (Avb) ἐοικώς (Ν 242) ἐναλίσα ι· ἐγκυλῖσαι ἔναιμο ς· ἀνὴρ ζωός. ### epsilon 2631 συγγενής. καὶ ὁ Ζεύς ἐναλλάξα ι· δοῦναι, ἀμεῖψαι * ἐνάλλοντα ι· ἐπιπηδῶσιν AS ἐνάλλοντα ς· ἐμπηδῶντας. ### epsilon 2634 ἢ * ἐμπεσόντας. AS * ἐναλόντ α· συλληφθέντα, κρατηθέντα Avg ἐν ἅμματ ι· ἐν φλογί ἐναμμένο ς· ἐγκεκομβωμένος 〉ένανδρο ν· κενὸν ἀνδρῶν ἐναμπυκίσα ι· ἐγχαλινῶσαι ἔναντ α· φανερῶς * ἔναντ ι· ἐξ ἐναντίας r. ### epsilon 2641 Sn ἐναντίβιο ς· ἐναντίαν δύναμιν ἔχων ἐναντίοι ἀλλήλοισι ν· ἐρίζοντες πρὸς ἀλλήλους (Λ 67) * ἐναντίο ν· ἐνώπιον. ### epsilon 2644 ἐμπρός ASP ἐναντιότη ς· ἔρις. ### epsilon 2645 [καὶ ἐναντίοι ἀλλήλοι ς· ἐρίζοντες] ἔναξε ν· ἔσαξεν. ### epsilon 2646 ἐπίλωσεν. συνεπλήρωσεν. ἐπιμελῶς ἐμέστωσεν (φ 122) ἐναπείληπτ ο· ἐγκατείχετο * ἐναπερείσασθα ι· ἐμπῆξαι AS στῆσαι (2. ### epsilon 2648 Macc. 9,4) ἐναπέψυξ ε· τέθνηκεν * ἐναπειλημένου ς· διακρατηθέντας A ἐναποθέρομα ι· †ἐνδέχομαι ἐναπομάξασθα ι· τὸν τύπον ἀναλαβεῖν * ἐναπομάξετα ι· ἐναποτυπώσει AS * ἐναπομάττεσθα ι· ἀναλαμβάνειν. ### epsilon 2654 μανθάνειν AS * ἐναποματτόμενο ι· ἐντυποῦντες ASvgn ἔνα ρ· εἰς τρίτην. ### epsilon 2656 Λάκωνες ἔναρ α· ὅπλα. ### epsilon 2657 σκῦλα, λάφυρα (Ζ 480) ἐνάρα ι· ὑγιᾶναι † ἐναράνε ι· ἐντρυφᾷ * ἔναρα βροτόεντ α· τὰ σκῦλα τὰ ἀνθρωπίνῳ αἵματι μεμιασμένα (Ζ 480 . ### epsilon 2660 .) A ἐναργ ῆ· δῆλα, φανερά. ### epsilon 2661 βέβαια, ἀσφαλῆ ἐναρεῖ ν· κυΐσκεσθαι. ### epsilon 2662 διαλέγεσθαι ἐνάρη ς· ἐνηρμοσμένος ἔναρθρο ν· εὐάρμοστον. ### epsilon 2664 ἡ ὑπὸ γράμμασι δηλουμένη φωνή ἐναρίζε ι· συκοφαντεῖ ἐναρίζει ν· [συκοφαντεῖν] σκυλεύειν· ἔναρα γὰρ τὰ σκῦλα· ‘οὐδέ μιν ἐξενάριξε‘ (Ζ 417) καταχρηστικῶς δὲ ἀναιρεῖν (Χ 376) . ### epsilon 2666 .. [‘Ἤτοι βέλτερόν ἐστι κατ’ οὔρεα θῆρας ἀναιρεῖν‘ (Φ 485)] * ἐνάριζε ν· ἀνεῖλεν, ἐφόνευεν A ἐσκύλευεν (Π 731) * ἐναρίζο ι· φονεύοι An καὶ τὰ ὅμοια (Α 191) * ἐνάριζο ν· ἐσκύλευον A ἀνεῖλον (Ο 343) ἐναρίθμι α· φίλα, συνήθη ἐναρίθμιο ς· συμψηφισθείς, καταριθμηθείς (Β 202) † ἐνάρεσθα ι· ἀπολλύειν. ### epsilon 2672 φθονεῖν. ἐρείδειν. [ἀπολαύειν] ἐναρίσασθα ι· ἐξοπλίσασθαι ἐναρκε ῖ· ἐνδέχεται ἐναρκτεύε ι· φωλεύει, κρύπτεται * ἐν ἄρκυσ ι· 〈ἐν〉 δικτύοις (Greg. ### epsilon 2676 Naz. c. 2, 1, 1, 155) Avgn * ἐναράξε ι· ἐνορμήσει A * ἐναρσφόρο ς· σκυλοφόρος (Hes. ### epsilon 2678 scut. 192 v. l.) Agn ‘ ἐναροκτάντας δὲ φθογγ. ### epsilon 2679 . σκότος ὑψοῦ τέλος ἀθανάτων ἀπολείψει‘ Αἰσχύλος ἐν Νηρηΐσιν (fr. 151). οἱ ὑπομνηματισταὶ παρὰ τὸ ‘οὐχ ὁσίη φθιμένοισιν ἐπ’ ἀνδράσιν εὐχετάασθαι (χ 412)‘ ἵνα ᾖ ὁ νοῦς· ὁ δὲ ἐναροκτάντας θάνατός μοι ἐπικαυχώμενος τὸ ἐκ τῶν θεῶν τέλος ὑψοῦ ἀπολείψει, τὰ τῶν ἀθανάτων ὕψη, καὶ ἐπὶ τοὺς ἐχθροὺς ἥξει ἔναρο ς· ἔνοχος. ### epsilon 2680 ⸤ ἐπικατάρατος r * ἐνάρω ν· σκύλων An † ἐναρῶ ν· ἐπαύσατο σκύλων† ἔνα ς· εἰς τρίτην * ἐνασελγαίνω ν· πορνεύων A ἐνᾶσθα ι· φθαρῆναι. ### epsilon 2685 γηρᾶσαι ἐνάσθ η· ᾠκίσθη (Callim. ### epsilon 2686 fr. 680) r ἐνάσσατ ο· ᾠκίσατο r ἐν ἀσπίδος ἄντυγι πάλτ ο· ἐνεπλάκη τῇ ἀσπίδι (Ο 645) ἔναστρος ὥστε μαινά ς· Ἀχαιὸς Ἀλφεσιβοίᾳ (fr. ### epsilon 2689 16) ἀντὶ τοῦ Ὑάς· τὰς γὰρ Βάκχας Ὑάδας ἔλεγον * ἐν ἄστεσι ν· ἐν πόλεσιν (Avgn) ἐναστεϊζόμενο ν· ἐνοικοῦντα * ἐν ἀτόμ ῳ· ἐν ῥιπήματι. ### epsilon 2692 An ἐν τάχει (1. Cor. 15,52) A ἔναυδο ς· ἔμπνους. ### epsilon 2693 φωνήεις * ἐναυάγησα ν· ἐκινδύνευσαν (1. ### epsilon 2694 Tim. 1,19) A (vg) * † ἐναυάζε ι· ἀμφιβάλλει As * ἐναυλίζεσθα ι· ἐνδιατρίβειν A (g) * ἐναυλισθήσεσθα ι· ἐνοικισθήσεσθαι A (gs) * ἐναύλισμ α· νεωστὶ γενόμενόν τι AN οἴκημα ASvgb ἔναυλο ι· αἱ ἐπὶ τῶν χειμάῤῥων ποταμῶν καταβάσεις. ### epsilon 2699 τινὲς δὲ ποταμοὺς χειμάῤῥους (Π 71). ἢ διατριβαί * ἔναυλο ν· νέαν ἔχον τὴν εὐεργεσίαν Avgn, οὐ πρὸ πολλοῦ· ἢ διατρίβοντα A * ἔναυλο ς· ὁ ἀκουόμενος, παρὰ τὸν αὐλόν A ἐναύλου ς· ποταμούς, χειμάῤῥους Agn. ### epsilon 2702 διόρυγας (Π 71) An ἐναυλόχου ν· κατὰ πλοῦν ἐλόχων ἔναυὁ ν· ἔνθες. ### epsilon 2704 Κύπριοι * ἐναύοντε ς· ἀνάπτοντες πυρί. ### epsilon 2705 τὰ γὰρ σμήνη τῶν μελισσῶν διώκουσι διὰ πυρὸς καὶ καπνοῦ A (n) Ἔναυρο ς· ὁ Ἀπόλλων ἐναύρ ω· πρωΐ. ### epsilon 2707 Κρῆτες ἐναῦσα ι· ἐνάψαι. ### epsilon 2708 ἢ μεταλαβεῖν * ἐναύσασθα ι· ἐξάψαι Anp * ἔναυσμ α· λείψανον. ### epsilon 2710 μετάληψις AS * ἐναύσματ α· ἀρχάς. ### epsilon 2711 ἐμπυρεύματα ASvgn φαντάσματα AS ἐναυχῆσα ι· ἐνλαμπρύνασθαι ἐναυχοῦσ α· ἐλλαμπρυνομένη. ### epsilon 2713 σεμνυνομένη. καυχωμένη [ἐναφρένει θυμόν] ἐνάχθ η· ἐσάχθη. ### epsilon 2714 ἐπληρώθη. ἐπιλώθη ἐνναύω ν· πρὸς τῷ ναῷ διάγων, ἱκετεύων * ἐν βένθεσι ν· ἐν βάθεσιν (Α 358) AS * ἔνβεννο ς· ὑελοειδής Avgp * ἐν βουλ ῇ· ἐν φροντίδι (2. ### epsilon 2718 Esdr. 10,3 v. l.) ἐν συναγωγῇ. ἐν ὁδῷ (Ps. 1,1) AS ἐμβρῆσα ι· ἐν φόβῳ * ἔν γε δ ή· ἐν πρόθεσις, γ ε , δὴ σύνδεσμοι ASv(g) ἐνγείνωντα ι· ἐνγεννήσωσιν (Τ 26) ἐνγηράσασθα ι· [ἐν] γήρᾳ χρήσασθαι * ἐν γήρᾳ πίον ι· γῆρας λιπαρόν (Ps. ### epsilon 2723 91,15) Avgp † ἔνγλαυσι ν· ἐνγλαύκεσιν ἐν γούνασ ι· ταῖς φρεσί (Ρ 514 . ### epsilon 2725 .) καὶ μέλεσι * ἐνγράφε ι· ἐγχαράττει ASn ἐνδακοῦσ α· κατεσθίουσα ἐνδαμε ῖ· ἐμμένει ἐνδαναί α· ἐρημία ἐνδανδαίνε ι· ἀτενίζει. ### epsilon 2730 κατατολμᾷ † ἐνδαέ ς· ἐν διανοίᾳ ἑκάστου ἐν δ ’ ἄνεμος πρῆσε ν· ἐνέπρησε δὲ ὁ ἄνεμος. ### epsilon 2732 ἐνεφύσησεν, ἐγέμισεν, ἐκόλπωσεν (Α 481) ἐν δαπέδ ῳ· ἐν τῷ ἐδάφει (λ 577) ἐνδάπιο ν· ἐγχώριον ἐν δ’ ἄρ’ ἔβ η· ἀνέβη δέ (Γ 761) ἔνδασα ι· μέρισον ἐν δ ’ Αἴθυι α· οὕτως Ἀθηνᾶ τιμᾶται παρὰ Μεγαρεῦσιν· ἐπειδὴ εἰς αἴθυιαν ἀπεικασθεῖσα ὑπὸ τὰ πτερὰ ἔκρυψε τὸν Κέκροπα, καὶ διεκόμισεν εἰς τὰ Μέγαρα ἐνδατεῖτα ι· ἀπομερίζει (Aesch. ### epsilon 2738 fr. 350) ἐνδατουμέν η· ἐπιλαμβανομένη. ### epsilon 2739 μερίζουσα ἐνδατούμενο ς· μεριζόμενος. ### epsilon 2740 καὶ οἱονεὶ κακῶς λέγων σφοδρῶς. ἀπὸ τῆς δαιτός (Eur. Herc. 218) ἔνδαυλο ν· λοχμῶδες. ### epsilon 2741 δασύ [ ἐνδένα ι· γνῶναι] ἐν δ έ· πρὸς τούτοις δέ. ### epsilon 2743 ἐν αὐτῇ δέ (Σ 483 ..) * ἐνδεε ῖ· χρείαν ἔχοντι AS πτωχῷ (ASn) ἐνδέει ν· ἐλλείπειν [ ἐνδε ῖ· ἐντέλλεται] ἔνδει α· πενία, πτωχεία. ### epsilon 2747 πεῖνα (Prov. 6, 11) [ ἔνδεικτ ο· ἐσήμηνεν] * ἐνδείξε ι· ἐπιδείξει A ἐντελεῖ ἔνδειξι ς· ἀπόδειξις * ἐνδείξομα ι· ἀπολογήσομαι (Τ 83) ASvg † ἐνδείξ ω· ἐντινάξω ἐνδεῖ ν· * χρῄζειν, ASgN 〈ἐν〉 ἐνδείᾳ εἶναι, καὶ ἐλλείπειν ἕνδεκ α· ἄρχοντες, οἷς παρεδίδοντο οἱ θανάτῳ καταδικασθέντες ἑνδεκαδικό ρ· εἶδός τι φασκωλίου. ### epsilon 2755 〈Λάκωνεσ〉 S ἐδεκάτευσ α· τὴν δεκάτην ἐπραξάμην * ἐνδελεχε ῖ· πυκνάζει [Λάκωνες] (Sir. ### epsilon 2757 41,6 v. l.) A * ἐνδελεχισθήσετα ι· ἐνβραδυνεῖ (Sir. ### epsilon 2758 20,19 ..) A * ἐνδελεχισμό ς· ἐπιμονή (Sir. ### epsilon 2759 7,13) (Ag) * ἐνδελεχῶ ς· ἀδιαλείπτως, συνεχῶς, ἐπιμόνως (Exod. ### epsilon 2760 29,38 ..) Avgn ἐνδελιτέ ς· παντελές (Epich. ### epsilon 2761 fr. 183) ἐνδενδίλλει ν· ἐμβλέπειν Ἔνδενδρο ς· παρὰ Ῥοδίοις Ζεύς· καὶ Διόνυσος ἐν Βοιωτίᾳ ἐν δεξι ᾷ· ἐκ δεξιῶν, 〈οὐκ〉 ἐνδέξι α· εἰ μὲν προπαροξυτόνως, οὐκ ἂν ἐπενέγκαιμεν τὸ ἀντικείμενον ‘ ἔστι δὲ πόλις ἐν δεξιᾷ εἰσπλέοντι τὸν Ἰόνιον κόλπον ‘ (Thuc. ### epsilon 2764 1, 24, 1) ἐν δέοντ ι· ἐν μέρει ἐνδέοντε ς· δανειζόμενοι ἐν δέ οἱ ἦτο ρ· ἐν δὲ τοῖς στήθεσιν αὐτοῦ ἡ ψυχή (Α 188) * ἐν δ ’ ἔπεσε ν· ἔπεσεν 〈δέ〉 (Δ 134) A * ἐν δὲ ῥυτῆρσ ι· τοῖς λώροις (Π 475) A ἐν δὲ σθένος ὦρσε ν· ἕκαστον ἐῤῥώννυσεν (Β 451) † ἐνδεέ ς· συνεχές ἐνδευκέ α· ἐμφερῆ, ὅμοια ἐνδευκέ ς· ὅμοιον ἐνδεῶ ς· ἐλλιπῶς r Ἐνδηΐδε ς· αἱ νύμφαι ἐν Κύπρῳ ἔνδηλο ι· φανεροί ἐνδημί α· παρουσία r ἐνδήμο υ· συγγενικοῦ ἐνδημησάντω ν· ἐλθόντων ἔνδι α· ὀδύνη. ### epsilon 2780 λεῖψις πράγματος. ἢ μεσημβρία. διατριβή Ἐνδίαγρο ς· Ἄρτεμις ἐνδιάθετος λόγο ς· πᾶς λόγος ἐν νῷ λαμβανόμενος ἐνδιαθέτω ς· ὁλοψύχως r ἢ διηνεκῶς ἐνδιάθηκος λόγο ς· πᾶς ἔγγραπτος ἐνδιαιτᾶτα ι· σύνεστι. ### epsilon 2785 διατρίβει ἐνδιαιτ ᾷ· †ἀρκέσει ἐνδιαίτημ α· * διατριβή Pgn οἰκητήριον r οἴκημα * ἐνδιατρίβω ν· ἐπιμένων (Thuc. ### epsilon 2788 7, 81, 4) (A) ἔνδειγμ α· ἀπόδειξις (2. ### epsilon 2789 Thess. 1,5) ἐνδιάζ ω· μεσημβρίας ὥρᾳ . ### epsilon 2790 .. ἐνδιάασκε ν· διετέλεσε διάγων ἐν 〈ὑπαίθρῳ〉 (Theocr. ### epsilon 2791 22, 44) ἐνδίεσα ν· ἐπεδίωξαν, ἐπώτρυναν, ἐσπούδασαν (Σ 584) ἐνδιέ ς· ἔνυδρον ἐν δίκ ῃ· δικαίως [ ἐνδίες ἵππο ι· ἐν τῷ Ἀδρίᾳ ἵπποι· καὶ λυκοπαδεῖς καὶ λυκοφόροι] * ἔνδικο ν· ἀληθές n δίκαιον Avgn ἄξιον (Ep. ### epsilon 2796 Rom. 3,8) n * ἔνδιο ς· μεσημβρινός (δ 450) n * ἐνδίκω ς· δικαίως Avg ἀξίως (vgn) ἀληθῶς (Eur. ### epsilon 2798 Or. 505 ..) Avg ἐνδίνω ν· τῶν μελῶν. ### epsilon 2799 ἀπὸ τοῦ ἐνδύσασθαι τῷ θώρακι καὶ τοῖς ἄλλοις ὅπλοις (Ψ 806) * ἐνδίοι ς· ὀρθρινοῖς An [ ἐνδίσματ α· ἐναλίσματα] ἐνδιῶντα ι· μεσημβριάζουσιν * ἐνδοιαστό ν· ἀμφίβολον Ngp ἀμφιδοξούμενον . ### epsilon 2804 ..· ἐν δισταγμῷ, ἐν φροντίδι ἐν δοιῇ δ έ· ἐν δισταγμῷ δέ (Ι 230) ἐνδοιϊτίνα ι· οἱ ἀπὸ ἑπτὰ πατέρων καὶ μητέρων ἀστῶν κατάγοντες τὸ γένος ἐν δοκ ῇ· ἐν ἐπιβουλῇ Ἐνδοκί α· Δημήτηρ παρὰ Ἀθηναίοις ἔνδοκο ς· ἐνέδρα [ ἐνδομαρί α· ἡ κτίσις· ἢ παροιμία] ἐνδομενί α· κτῆσις. ### epsilon 2811 ἢ ἀποσκευή † ἐνδόθρα ς· τὰς ἀποκοπὰς τῶν νεοδόρων δερμάτων [ ἐνδοιέμενα ι· ὅσοι ἀπὸ ἑτέρων πατέρων καὶ μητέρων] * ἐνδομυχ ί· ἐν ἀποκρύφῳ τόπῳ vg * ἐνδόμυχο ι· κάτοικοι AP * ἔνδο ν· ἔσωθεν r. ### epsilon 2816 AP * ἐνδόσθι α· ἔγκατα (Exod. ### epsilon 2817 29,17 ..) r. A ἐνδόσιμο ν· τὸ πρὸ τῆς ᾠδῆς κιθάρισμα r ἔνδοσι ς· ὁμοίως r * ἐνδούμενο ι· ἐνδεσμεύοντες A ἢ δεσμούμενοι Agp ἐνδούπησ α· ἐνέπεσα (μ 443) ἔνδρατ α· τὰ ἐνδερόμενα σὺν τῇ κεφαλῇ καὶ τοῖς ποσί ἐν Δριώνα ς· δρόμος παρθένων ἐν Λακεδαίμονι [ ἔνδροι α· καρδία δένδρου καὶ τὸ μέσον] * ἐνδρομίδε ς· ὑποδήματα ps Ἐνδρομ ώ· Δημήτηρ ἐν Ἁλικαρνασῷ * ἔνδρυο ν· καρδία δένδρου. ### epsilon 2827 καὶ τὸ μέσον A ἐνδοιάζε ι· ἀπορεῖ. ### epsilon 2828 διστάζει (r) n * ἐνδοιασμό ς· ἀμφιβολία r δισταγμός rg καὶ ἀπορία † ἔνδυδα ν· ἕωθεν† ἐνδυκέω ς· φιλοφρόνως. ### epsilon 2831 * ⸤ ἐπιμελῶς (Ψ 90) A ἐνδύκιο ν· πιστόν. ### epsilon 2832 φίλον. ἐμφερές. βέβαιον. ἀπόκρυφον ἐνδυκέ ς· συνεχές. ### epsilon 2833 συνετόν. ἀφελές. ἀσφαλές. γλυκύ. πρόθυμον. εὔνουν. πιστόν. ἐπιμελές ἐνδῦνα ι· εἰσδῦναι. ### epsilon 2834 εἰσελθεῖν ἐνδύλ ω· ἔνδοθεν ἐνεβάτευσε ν· κατέσχεν * ἔνδυνε ν· ἐνεδύσατο (Β 42) N Ἐνδυμίωνα Κᾶρ α· Ἀριστοφάνης (fr. ### epsilon 2838 915) τὸν Ἐνδυμίωνα Κᾶρά φησι διὰ τὸ περὶ τὸν Λάτμον δοκεῖν αὐτὸν τεθάφθαι ἔνδυσι ς· κατάδυσις ἐνδύτα ς· αὐλωτὸς στάμνος ἐνδωρότερο ν· ὠμότερον. ### epsilon 2841 ἀκρατέστερον ἐνδώσ ω· ὑποσημανῶ. ### epsilon 2842 παρέξω. δηλώσω † ἐνεασμό ς· ἐμπαιγμός. ### epsilon 2843 πανουργία, δόλος * ἐνεβριμήσατ ο· ὠργίσθη r. ### epsilon 2844 APgn ἐτάραξεν (En. Io. 11,33) r. v ἐνέβριθο ν· ἐνεκύουν * ἐνέγκασθα ι· ἐνέγκαι g φέρειν ἔνεγκο ν· ἔνεγκε (Gen. ### epsilon 2847 27,4 ..) * ἐνεγκοῦσα ν· τὴν μητέρα. ### epsilon 2848 ἢ πατρίδα Avg ἢ πόλιν ἐνεγλαυκώ ς· φοβερὸς ἰδεῖν † ἐνέδεκτ ο· ἐνεσήμηνεν. ### epsilon 2850 ἐνετείλατο ἐνεδιάσθ η· [εἰς] ἐνεπλάκη * ἐνεδίδο υ· ἐχαυνοῦτο (Gen. ### epsilon 2852 8,3) A * ἐνέδρ α· ἔγκρυμμα AN δολερὸν ὑποκάθισμα Avg * ἐνεδρεύε ι· δόλον μηχανᾶται Avg ἐνκαθέζεται AN κατατηρεῖ (Ps. ### epsilon 2854 9,30) ἐνέδρ η· ἐνηδρεύθη * ἔνεγκε ν· ἤνεγκεν AS [ ἔνιε ν· ᾤκει] ἐνέεικα ν· ἤνεγκαν ἐνεείκ ω· ἐνέγκω ἐνέηκε ν· ἐνέβαλεν (Κ 89) * ἐνεθουσί α· ἐμαίνετο ASvg * ἐνέθορε ν· ἐνεπήδησεν AS ἐνειπ ή· ἀπειλή * ἐν εἴδεσι ν· ἐν διαφοραῖς ASvg ἐνέθρεξε ν· προσωρμίσθη ἐνεθρίωσα ν· θρῖον ἐποίησαν, ὅπερ ἐστὶ βρῶμα ἐνεθυμίαζο ν· ἐνεθυμούμην ἔνε ι· Ἀττικοί. ### epsilon 2868 ἔνηθεν ἐνείλητα ι· ἐζημίωται ἐνειλημμένου ς· πολιορκηθέντας ἐνειμάμη ν· ἐμερισάμην ἐνεῖκα ι· ἐνέγκαι (Σ 334) * ἔνειμε ν· ἔδωκεν (ξ 449) N ἐνειματιώ ν· ὁ τὰ †ἐνπάσματα τοῖς ἀνδριᾶσιν ἐκτιθείς ἔνειρ α· ἐνέβαλον. ### epsilon 2875 ἐνεπερόνησα * ἔνειρα ς· ἐνέρραψας. ### epsilon 2876 S ἐνέβαλας AS ἥρμοσας. συνῆψας (Iob 10,11) ἐνείρω ν· ἐναρμόζων. ### epsilon 2877 συνάπτων ἐνεί ς· ἐνθέμενος (Eur. ### epsilon 2878 Bacch. 851) ἐνείσπο ι· εἴποι (Ξ 107) * ἐνεῖχο ν· ἐχόλουν AS ὠργίζοντο (Gen. ### epsilon 2880 49,23) s (gn) ἕνεκ α· τοὔνεκα, τούτου ⸤ χάριν (Α 110) Sn [ ἐνεκέ ς· εἰς τρίτην] * ἐνσκήψαντ α· ἐφορμήσαντα ASvg ἐνεκολάβισ ε· κατέπιεν. ### epsilon 2884 ἀπὸ τῶν ἀκόλων. ἢ καὶ ἐπέρανεν, ὥς τινες. οἱ δὲ ἐνεκολήβασεν * ἐνεκοπτόμη ν· ἐνεποδιζόμην (Rom. ### epsilon 2885 15,22) AS * ἐνεκότουν μο ι· ἐμηνίαζον. ### epsilon 2886 ἐμνησικάκουν (Ps. 54,3) ASvg ἐνέκρουσε ν· προσέβαλεν. ### epsilon 2887 ἐπέσχεν ἐνεκρίκωσε ν· ἐνέδησεν (Hippocr. ### epsilon 2888 oss. nat. 18, IX 194,8 L.) ἐνέκυρσε ν· ἐνέτυχεν S ἐπλησίασεν (Ν 145) * ἐν ἐλλεδανοῖσι δέοντ ο· ἐν τοῖς δεσμοῖς ἐδέσμουν (Σ 553) AS * ἐνέλειπε ν· εἴασεν AS * ἐνέλειψ ε· παρέλειψε AS(vg) ἐνελήκησ α· ἔπλησα. ### epsilon 2893 ἐψόφησα (Cratin.?) † ἐνελήκισε ν· ἐνεκύλισεν ἐνελίπανε ν· ἔπλησεν. ### epsilon 2895 [ἔπληξεν] Ἐνελυσκί ς· Δημήτηρ ἐν Σάμῳ ἔνελο ς· νεβρός * ἔνεμε ν· ἔβοσκεν AS εἶχεν * ἐνεμέσσ α· ἐμέμφετο (Ν 16) ἢ ἐμεμψάμην AS ἐνένωτ ο· ἐνενόητο (Hdt. ### epsilon 2900 1, 77, 3) ἐνένιπε ν· * ἐπέπληξεν AS ἐλοιδόρησεν, ὠνείδισεν. ### epsilon 2901 ἠπείλησεν (Π 626) * ἐνέμοντ ο· ᾤκουν (Β 496) gn * ἐνέντο ς· ἐμβαλόντος ASN ἐνέξετα ι· ἐνσχεθήσεται ἐνεο ί· ἄφωνοι (Act. ### epsilon 2905 ap. 9,7) [ ἐνεόλκο ν· ἰσόῤῥοπον] r * ἐνεό ν· κωφόν. ### epsilon 2907 καὶ μωρόν ASn ὅθεν καὶ 〈ὁ〉 ἀμνήμων (Prov. 17,28) * ἐνεό ς· νωχελής. ### epsilon 2908 μετέωρος ASg κωφός vg μάταιος μωρός g ὃς οὔτε ἀκούει οὔτε λαλεῖ * ἐνεόχμωσε ν· ἐκίνησεν AS ἠλλοίωσεν Σ ⸤ ἐκαινοποίησεν (Avg) Σ * ἐνεπάγησα ν· ἐνηλώθησαν (Ps. ### epsilon 2910 37,2) ASvg ἐνεπαρῴνησα ν· ἐνύβρισαν ἐνεπάρησα ν· συνεπλάκησαν ἐνέπασσε ν· ἐνεποίκιλεν g ὅθεν καὶ παστός (Γ 126) [ἢ ἐνέτασεν. ### epsilon 2913 ἢ ἐπόκιλεν] * ἐνέποντε ς· λέγοντες (Λ 642) Avgn ἐνέπουσ ι· λέγουσιν (Eur. ### epsilon 2915 Or. 1461) ἐνέπε ι· λέγει. ### epsilon 2916 κελεύει. ἱστορεῖ ἐνεπιδημεῖ ν· ἔνδημον εἶναι ἐνέπνεο ν· ἐβίουν ἐνεπνύνθ η· ἀνεβίωσεν. ### epsilon 2919 ἠγέρθη (Ε 697 v. l.) ἐνέπρηθο ν· ἔκαιον (Ι 585) * ἐνεργε ῖ· πράττει ASNs ἐνέργησι ς· ἡ εἰς γλουτοὺς κάθεσις τῶν χειρῶν * ἐνεργεῖτα ι· κατασκευάζεται (1. ### epsilon 2923 Esdr. 2,20) AS * ἐνεργεῖ ν· ἑτοίμως πράττειν (Ep. ### epsilon 2924 Phil. 2,13) ASvg * ἐνεργή ς· δυνατός ASvg ἰσχυρός (Ep. ### epsilon 2925 Hebr. 4,12) Ἐνεργίδ α· Δημήτηρ ἐνεργμό ς· κροῦσμα μουσικόν· τὸ δ’ αὐτὸ καὶ ἔνερξις (Phryn. ### epsilon 2927 com. fr. 6) * ἐνεργο ί· ἕτοιμοι πρὸς ἐργασίαν AS ἢ αἱ μὴ ἀργαί * ἐνεργουμέν η· εἰσακουομένη. ### epsilon 2929 τελουμένη (S) * ἔνερθε ν· κατωτάτω, ὑποκάτωθεν (Θ 16) ASvgn ἐνερείσα ς· * ἐμπήξας ASvgn στηρίξας. ### epsilon 2931 ἢ ἐμβαλών ἐνερείσομε ν· ἐμβλέψομεν * ἐνερείδοντε ς· ἐμπηγνύντες ASn * ἐν ἕρκεσ ι· περιφράγμασι N τείχεσιν (φ 238) * ἔνερο ι· νεκροί. ### epsilon 2935 ὑποχθόνιοι n ἀσθενεῖς * ἐνέροι ς· τοῖς ὑπὸ τὴν γῆν τόποις (Ο 188) n ἔνερθε ν· κάτω ἐνέρτατο ν· κατώτατον r ἐνέρτερο ι· οὕτω λέγονται ⸤ οἱ Τιτᾶνες r διὰ τὸ κατατεταρταρῶσθαι. ### epsilon 2940 * ἐνέρτερο ς· κατώτερος vgn ἐν 〈τῷ〉 κατωτέρῳ 〈διάγων τόπῳ〉 (Ε 898) n * ἔνεσα ν· ἦσαν S ἐνῆσαν (Ζ 244) ἐνεσιάλευε ν· ἔπτυεν, ἐνέπτυεν ἐνεσίῃσι ν· ἐννοίαις, καὶ βουλῇ (Ε 894) ἐνεσκίμβηκε ν· ἐνεστήρικται. ### epsilon 2944 ἐνεσκίρωται * ἐνεσκίμφθ η· κατεπάγη (Π 612) Sgn * ἐνέσκιμψε ν· ἐνέπεσεν g * ἐνεσκιρωμέν η· ἐῤῥυπωμένη (AS) b ἐνεσκιρωμένο ν· τὸ †ἄγαν ἔχον (Isai. ### epsilon 2948 27,1 Hex.?) ἐνεσκευάσατ ο· καθωπλίσατο ἐνέστακτα ι· ἔνεστιν κατά τι μέρος (β 271) * ἔνεστι ν· ἔξεστιν. ### epsilon 2951 ἐξόν AS ἐνεστῶτ α· παρόντα. ### epsilon 2952 προκείμενον (1. Esdr. 9,6) * † ἐνέτα ς· τοὺς ἐνοικοῦντας AS Ἐνετᾶ ν· ἐκκεῖτ. ### epsilon 2954 . * ἐνετείλατ ο· παρήγγειλεν r. ### epsilon 2955 AS διετάξατο. ἐσαφηνίσατο (Gen. 2,16 ..) * ἐνέτῃσ ι· περόναις Sg ἀπὸ τοῦ ἐνίεσθα ι, ἢ ⸤ πόρπαις (Ξ 180) S [ ἐνέτησε ν· ἐπερόνησεν] Ἐνετίδας πώλους στεφανηφόρου ς· ἀπὸ τῆς περὶ τὸν Ἀδρίαν Ἐνετίδος· διαφέρει γὰρ ἐκεῖ . ### epsilon 2958 .. ἐνετό ς· ἐγκάθετος (Menand. ### epsilon 2959 ) ἐνετύλιξε ν· ἐνείλησεν (Matth. ### epsilon 2960 27,59 ..) r ἐνετύρευσε ν· ἐνετάραξεν. ### epsilon 2961 ἐνεσκεύασεν (Com. ad. 998?) Ἐνετῶ ν· τελείων. ### epsilon 2962 ἢ ἐπὶ γένους τῶν ἡμιόνων (Β 852) ἐνευναίο υ· ἐγκοιτίου ἐνεύναιον μέγα καὶ πολ ύ· ἐγκοίτιον (ξ 51) † ἐνεύνακτο ι· οἱ παρθενίαι ἔνευνο ι· ἐπιτήδειοι τόποι εἰς κύπριν * ἐν εὐσήμ ῳ· ἐν καλῇ καὶ ἀγαθῇ (Ps. ### epsilon 2967 80,4) ASp ἐν εὐφήμ ῳ· ἐν εὐβοήτῳ ἐνεύχεσθα ι· τὸ δεόμενόν τινος τυχεῖν ἐξορκίσαι τὸν ἀξιούμενον † ἐνέφε ι· ἐρείδει * ἐνέφηνε ν· ἐνέδειξεν (2. ### epsilon 2971 Macc. 3,16 v. l.) ASvg ἐνεφλεβοτόμε ι· πολλάκις διεῖλε τὰς φλέβας (Hippocr. ### epsilon 2972 nat. oss. 18,9. 194,8 L) * ἐνεφόρησε ν· ἐνεπλήρωσεν ASs * ἐνεφορεῖτ ο· ἐχορτάζετο (AS) ἐνέφραξ ε· συνέκλεισε. ### epsilon 2975 περιετείχισεν (Iud. 16,4 ..) † ἐνέφενε ν· ἐλάβετο * ἐνέχεε ν· ἐνέβαλεν ASvg * ἐνέχε ι· μνησικακεῖ. ### epsilon 2978 ἔγκειται AS * ἐνεχείρησε ν· προέθηκεν (AS) ἐν ἐχεγγύ ῳ· ἐν βεβαίῳ ἐν Ἐχελιδῶ ν· Ἔχελος ἥρως, ὡς δὲ ἔνιοι ἐπίθετον ἥρωος, ἀπὸ τοῦ ἕλος παρακεῖσθαι τῷ ἡρῴῳ. ### epsilon 2981 ἔστιν δὲ ὁ Ἀθηναίων ἱππόδρομος ἐν Ἐχελιδῶν ἐν ᾧ ἱππικοὶ ἤγοντο ἀγῶνες καὶ ναὸς Ἐχέλου * ἐνέχεσθα ι· ἐγκαλεῖσθαι. ### epsilon 2982 κρατεῖσθαι AS συνέχεσθαι ἐνέχετα ι· συνέχεται (Ezech. ### epsilon 2983 14,4) ἐν ἐχθέσε ι· ἐν ἐκρίψει (Sap. ### epsilon 2984 11,14 v. l.) * ἐνεχόμενο ι· κρατούμενοι AS ἐνεχρίμφθ η· ἐνέπεσεν. ### epsilon 2986 ἐνεβλήθη ἐνέχρισε ν· ἐνεκέντρισεν ἐνέχυρ α· ἀῤῥαβῶνες r * ἕν η· τριακάς. ### epsilon 2989 Ἀττικῶς AS * Ἐνηάτε κ· ὄνομα κύριον AS ἐνήδοιτ ο· ὠφελοῖτο. ### epsilon 2991 χαίροιτο. φαιδροῖτο * ἐνηέα ς· προσηνεῖς (ASvg) ἀγαθούς. ### epsilon 2992 συνετούς. ⸤ ἐπιεικεῖς (AS) ἐνήε ι· ἐσώρευεν ἔννεο ν· ἐκολύμβων (Φ 11) ἐνηή ς· σώφρων s ἀγαθός Ss προσηνής. ### epsilon 2995 πρᾷος r ἔνη καὶ ἔνη ς· τὸ μετὰ τὴν αὔριον ἐνηεί η· ὁμιλία. ### epsilon 2997 ⸤ ἀγαθότης r * ἐν ἠϊόσι ν· ἐν τοῖς αἰγιαλοῖς A ἕνη καὶ νέ α· ἡ τριακάς ἐνήκαμε ν· ἐνεβάλομεν (μ 401) * ἐνῆκα ς· ἐνέβαλας. ### epsilon 3001 ἐναπέθου (Ι 700) (AS) ἐνήνεικ α· ἐντέθεικα ἐνήλατο ν· μέρος νεώς † ἐνηλεγεί ς· ἐν ἐπιθυμίᾳ ὤν ἐνηχῆσα ι· δογματίσαι [ ἐνηλία ζ· ἑορτὴ τοῦ Ἐνυαλίου] ἐνηλινδήθημε ν· ἐνεκυλίσθημεν * ἐνηλινδοῦντ ο· ἐνεκυλίοντο AS ἐνηλύσιο ς· ἐμβρόντητος. ### epsilon 3009 κεραυνόβλητος ἐνηλύσι α· τὰ κατασκηφθέντα χωρία ἐνηλύσια λέγονται· ἔνιοι δὲ εὐκίνητα, παρὰ τὴν ἔλευσι ν· ἄλλοι δὲ τὰς ἐν τοῖς ἀβάτοις χωρίοις ἀφιδρυμένας †νύμφας ἐν ἡμετέρο υ· παρ’ ἡμῖν, ἐν ἡμῖν * ἐνῆ ν· χρῆν ASvg ἢ δυνατὸν ἦν g (A) [ ἐνείου ς· πρᾴους, ἢ πρᾴας] * ἐνήρατ ο· ἀπέκτεινεν (Ε 43) gS ἐνηρεία ς· συναλλαγάς * ἐνηρείψαντ ο· ἀνήρπασαν ἐκ τῆς γῆς (Υ 234) ASvg * ἐνῆρκτα ι· ἀρχὴν ἐποίησεν. ### epsilon 3017 ἐνήρξατο (Num. 16,47 v. l.) ASvg † ἐνηρκτή ν· γενναῖον * ἐνῆρσε ν· ἐνήρμοσεν r gn ἕνη ς· τριακάδος ἐνήσε ι· ἐμβαλεῖ (ο 198) ἐνήσομε ν· καθήσομεν. ### epsilon 3022 καθελκύσομεν (β 295) * ἐμβαλοῦμεν (Ξ 131) ASP * [ ἐνηυλισμένο ν· κεκαθαρισμένον AS] * ἐνῆφθα ι· ἐνηρτῆσθαι AS * ἔνηφ ι· εἰς τρίτην (Hes. ### epsilon 3025 op. 410) ASgn ἐνηχούμενο ς· κατεχόμενος * ἐνηχούμενο ς· ὁ ἑτέρωθεν ἦχον ἐκδεχόμενος AS * ἐνηχοῦντο ς· ἐπιφωνοῦντος. ### epsilon 3028 ἐμβάλλοντος ASP ἔνθ α· τότε, χρονικόν (Α 22) καὶ ἐν τόπῳ (γ 109) ἔνθ α· * ὅτε. ### epsilon 3030 ἢ ποῦ Sg ἢ ἐνταῦθα (Β 311) n ἢ ἐπὶ τόπῳ. ἢ ἐκεῖ * ἐνθάδ ε· ἐνταῦθα (Α 171) ASn ὧδε AS εἰς τοῦτον τὸν τόπον ἐνθάδιο ς· ἐντόπιος r * ἔνθα καὶ ἔνθ α· τῇδε κἀκεῖσε (Β 462) ASvgn ἐνθαλάμι α· πλάσματα ἐκ μήκωνος καὶ σησάμης * ἐν θαλάμοι ς· ἐν οἴκοις (Eur. ### epsilon 3035 Andr. 788) AS † ἐνθαλλῶ ς· οὐκ ὀρθῶς ἔν θ ’ ἄ ν· τότε (Δ 223) ἐνθαλύξα ς· σφοδρῶς πυρακτώσας ἐνθεμέν ω· ἐνθέμενοι. ### epsilon 3039 δυϊκῶς ἔνθε ν· αὐτόθεν (Δ 58) ἔσωθεν. ### epsilon 3040 ἐκεῖθεν. ἢ τότε. ἢ ὧδε. ἢ ἐκ τούτου ἐνθεναρίζε ι· ἐνχειρεῖ * ἔνθε ο· ἔνθου (Δ 410) n ἔνθεο ς· ἔνδοξος. ### epsilon 3043 ἔντιμος. θεῖος ἐνθεσίδουλο ς· ψωμόδουλος 〈Ἀριστοφάνησ〉 ἔνθεσι ς· ὁ ψωμός * ἔνθεσμο ν· νόμιμον ASgn ἔννομον r ἐνθορεῖ ν· ἐνορμῆσαι † ἔνθολκο ν· ἰσόῤῥοπον r ἐνθορίσκε ι· ἐνθρύπτει † ἐνθοργάζε ι· πονεῖ * ἔνθου ς· ἐνθουσιαστής AS μαινόμενος n πνευματοφόρος r (AS) ἐνθουσί α· ἔκπληξις r (b) * ἐνθουσιάζουσ ι· θαυμάζουσιν AS * ἐνθουσιασμός ἐστιν, ὅτε ἡ ψυχὴ ὅλη ἐλλάμπηται ὑπὸ τοῦ θεοῦ ASPvgn * ἐνθουσιῶ ν· μαινόμενος AS ὁρμῶν. ### epsilon 3055 ἢ ⸤ μανίαν ἔχων n † ἐνθραδέ ς· ἐμμανές † ἐνθρεῖ ν· φυλάσσειν † ἔνθρι α· ζῴδια ἐνθριάζει ν· παραπαίειν. ### epsilon 3059 ἀπὸ τῶν μαντικῶν θριῶν ἐνθρίακτο ς· ἐνθουσιῶν καὶ ἔνθεος. ### epsilon 3060 Σοφοκλῆς Σίνωνι (fr. 501) ἐνθρίζει ν· ἐνατενίζειν. ### epsilon 3061 νύσσειν ἐνθριμματί ς· οἱ μὲν πλείους διὰ τοῦ ι , ἔνιοι δὲ διὰ τοῦ υ · ἤτοι ἀπὸ τοῦ θρύο υ, ἢ ἀπὸ τοῦ θρύβεσθαι ἔνθρυπτ α· τὰ ἐκ πεμμάτων, ἢ τὰ ἐνθρυβόμενα βρώματα. ### epsilon 3063 εἴδη πεμμάτων. ἔνιοι δὲ ταῖς τελεταῖς αὐτὰ προσοικειοῦσι. καὶ Ἀπόλλων δὲ παρὰ Ἀθηναίοις Ἔνθρυπτος (Dem. 18,260) ἔνθρυσκο ν· λάχανον, †καρίῳ ὅμοιον. ### epsilon 3064 φέρει δὲ καὶ ἄνθος, ὥστε εἶναι καὶ βρωτὸν καὶ στεφανωτόν * ἔνθυιο ν· ἐρωτικόν AS ἐνθύμημ α· . ### epsilon 3066 .. ἐνθυιάζ ω· ἐμπίπτω. ### epsilon 3067 καὶ ἐνορμῶ * [ ἐνθυμήσιο ν· ἄπειρον. ### epsilon 3068 ἔννομον Σ] ἐνθύμιζ ε· ἐνθυμοῦ * ἐνθυμιζόμενο ι· ἐνθυμούμενοι (Thuc. ### epsilon 3070 5, 32, 1 v. l.) Anp * ἐνθύμιο ν· ἄπυρον (Ps. ### epsilon 3071 75,10) [σεμνόν] Σ ἐνθυμ ῶ· ἐνθυμοῦ ἐν θυμῶ ι· κατὰ θυμόν (Ζ 524) ἓν θυμῷ μεμαῶτε ς· ἓν καὶ τὸ αὐτὸ φρονοῦντες (Γ 9) ἐνθύριο ν· μέρος τι τῆς νεώς ἐνθύσκε ι· ἐντυγχάνει ἐνθυσκό ς· ὁ ἀσφαλός, τὸ ὄρνεον ἐνθωκεῦσα ι· ἐμφωλεῦσαι, ἐνκρύπτεσθαι * ἔν ι· ἔνεστιν ἐν τῷ A ἐν τῇ. ### epsilon 3079 ⸤ ἔνεισιν S * ἔνι α· [προσηνῆ. ### epsilon 3080 ] ἄττα [ἅτινα] τινά ASvgn ἐνιᾶσι ν· ἐμβάλλουσιν r * ἐνιαχο ῦ· εἴς τινας τόπους ASvgn ἐνὶ βένθεσι ν· ἐν τοῖς βάθεσιν (Greg. ### epsilon 3083 Naz. c. 2, 1, 1, 569) * ενὶ δαιτό ς· τῆς εὐωχίας ASn * ἐνιδρύσασθα ι· ἀσφαλῶς καθίσαι AS(n) * ἐνίδρυτα ι· ἐνκαθέζεται ASvg στερεοῦται * ἐνιεί ς· ἐπαφίων ASn * ἐνιεῖσ α· ἐμβάλλουσα ASvn [ ἐνιεμένου ς· δέροντας] * ἐνιένα ι· ἐμβάλλειν ASn ἐναποθέσθαι AS * ἐνιέντ α· ἐμβάλλοντα AS(g) ἐγκελευόμενον * ἐνίετα ι· ἐμβάλλεται gnp ἐνιέντε ς· ἐγκελευόμενοι * ἐνιζῆσα ι· ἐγκαθίσαι ASvg * ἐνιζήσαντ α· ἐγκαθίσαντα A ἐγκαθήμενον S [ ἐνιῆλα ι· κωλῦσαι] * ἐνίημ ι· ἐμβάλλω. ### epsilon 3097 ἐναποτίθημι r. AS † ἐνιηλίζει ν· τὴν Ἐνυάλιον ἑορτὴν ἄγειν [ ενίηλο ς· ἀνόητος] ἐνὶ ἤνοπ ι· ἐν κατόπτρῳ ἐνήχῳ λαμπρῷ (κ 360) * ἐνίησι ν· ἐμβάλλει ASvn ἐπιπέμπει (μ 65) ἐνικλᾶ ν· * ἐμποδίζειν AS ἐγκόπτειν. ### epsilon 3102 ἀπὸ τῶν κατασσομένων, μεταφορικῶς (Θ 408) * ἐνείκασθα ι· ἐνέγκαι ASg ἔνικε ν· ἤνεγκεν, ἔφερεν (Ο 705) * ἐνείκεο ν· ἐφιλονίκουν (Σ 498) AS * ἐνὶ καυλ ῷ· ἐν τῷ δόρατι (Ν 608) ASn * ἐνὶ Κνωσ ῷ· πόλει τῆς Κρήτης (Σ 591) AS ἐνιλλώπτει ν· κεκλασμένῳ τῷ ὄμματι ἐμβλέπειν. ### epsilon 3108 καταμωκᾶσθαι ἐνιλλώψα ς· καταμωκησάμενος· ἴλλους γάρ φασι τοὺς ὀφθαλμούς ἐνὶ μεγάροι ς· ἐν τοῖς οἴκοις (Β 137) * ἐνὶ νη ΐ· ἐν πλοίῳ (ξ 345) ASs * ἔνιο ι· τινές ASvgn ἢ φανεροί g ἐνὶ οἴκ ῳ· ἐν τῷ οἴκῳ. ### epsilon 3113 ἐν τῷ Ἄργει (Α 30) * ἐνὶ οἴνοπι πόντ ῳ· ἐν τῇ μελαίνῃ θαλάσσῃ (ε 221 . ### epsilon 3114 .) AS ἐνιπάζω ν· τύπτων * Ἐνιπεύ ς· ποταμὸς n Θεσσαλίας (λ 238) * ἐνιπ ή· ἐπίπληξις. ### epsilon 3117 λοιδορία. ὀργή n ψόφος. πληγή * ἐνιπ ῇ· τῇ διὰ λόγων ἐπιπλήξει AS ἢ ἀπειλῇ (Ξ 104) A ἐνιπῆσα ι· ἀπειλῆσαι. ### epsilon 3119 βοῆσαι * ἐνιπλήξαντε ς· ἐμπελάσαντες S πλησιάσαντες (Ο 344) ἢ ἐπιπλήξαντες ἐνὶ προδόμ ῳ· ἐν τῇ πρὸ τοῦ οἴκου στοᾷ (Ι 473) ἐνὶ προμάχοισι ν· ἐν τοῖς ἔμπροσθεν μαχομένοις (Δ 458) ἔνιπτ ε· ἐπέπλησσεν. ### epsilon 3123 ἐλοιδόρει (Γ 438) ἐνίπτει ν· κακοῦν. ### epsilon 3124 ψέγειν. λοιδορεῖν ἐνισκίμψαντε ς· ἐνερείσαντες (Ρ 437) ἐνισκίμφθ η· προσεπελάσθη, προσηγγίσθη. ### epsilon 3126 ἐνεπάγη (Π 612) ἔνισπε ν· ἐξεῖπεν, * εἶπεν (Β 80) r. ### epsilon 3127 n ἐνισπεῖ ν· εἰπεῖν, ἀγγεῖλαι (γ 93) ἐνισπέσθα ι· ὃ νῦν †μὴ καταπίνειν ἐνὶ σπλάγχνοισι ν· ἐν τοῖς ἐντέροις (Greg. ### epsilon 3130 Naz. c. 2, 1,1, 7) * ἐνισσέμε ν· ἐπιπλήττειν (Ο 198) ASn ἐνίσσω ν· * ἐπιπλήσσων ASn λοιδορῶν (Χ 497) * ἐνὶ σταδί ῃ· ἐν τῇ συστάδην μάχῃ. ### epsilon 3133 (Η 241) S ἐνιστάμενο ν· . ### epsilon 3134 .. * ἐν ἴσ ῳ· ὁμοίως AS ἐνίστασθα ι· ἀμύνασθαι * ἐνὶ στρατ ῷ· ἐν τῷ στρατοπέδῳ (Α 91) S ἐνισχημένω ν· κεκρατημένων ἐνὶ φρεσὶ θῆκ ε· κατὰ νοῦν ἔσχεν (Α 55) * ἐνὶ χηλ ῷ· ἐν τῇ κιβωτῷ. ### epsilon 3140 ἐν †τῷ πλοίῳ (Π 254) ASn ἐνὶ χώρ ῳ· ἐν τῷ χώρῳ (κ 271) ἐνίψε ι· λέξει AS ἐπιπλήξει. ### epsilon 3142 καὶ ἐρεῖ (Η 447) * ἐνίω ν· τινῶν AS ἐν καθέξε ι· ἐν κατοχῇ ἐνκάθετο ι· ἐνεδρεύοντες (Iob 19,12) * ἐνκάθετο ς· ἐνεδρεύων, ἐπιτηρῶν AP(vg) ἐντόπιος (Iob 31,9) (A) ἐν Καρὶ τὸν κίνδυνο ν· παροιμία ἐπὶ τῶν 〈ἐν〉 εὐτελέσι τὰς πείρας ποιουμένων ἐν καρὸς αἴσ ῃ· ἐν θανατηφόρῳ μοίρᾳ· b Κῆρες γὰρ αἱ θανατηφόροι μοῖραι (Ι 378) ἐνκαταμίξα ι· ἐντίμους ποιῆσαι ἐνκατακλώσαντε ς· ἐνείραντες ἐνκατασυρφάζει ν· ἐνυβρίζειν ἐνκατασκήψασα ν· ἐμπεσοῦσαν ἐνκατελέγησα ν· ἐνῳκοδομήθησαν (Thuc. ### epsilon 3153 1, 93, 2) * † ἐνκέσ ι· ἐν τύποις. ### epsilon 3154 ἐν γλυφαῖς ASgn ἐν κεφαλαί ῳ· ἐν συντόμῳ (Xen. ### epsilon 3155 Cyr. 6, 3, 18) p ἐν Κέῳ τίς ἡμέρ α; παροιμία ἐπὶ τῶν οὐκ εὐγνώστων· ‘οὐδεὶς γὰρ οἶδεν ἐν Κέῳ τίς ἡμέρα‘ (Eupol. ### epsilon 3156 ) ὅτι οὐχ ἑστᾶσιν αἱ ἡμέραι, ἀλλ’ ὡς ἕκαστοι θέλουσιν ἄγουσιν. ὅθεν λέγεται· σεαυτῷ νουμηνίαν κηρύσσεις * ἐν κημ ῷ· ἐν κουρκούμῳ (Ezech. ### epsilon 3157 19,4 ..) AS [ ἐν κηρὸς αἴσ ῃ· ἐν καρὸς μοίρᾳ] * ἐν κλήρ ῳ· ἐν μερίδι (Exod. ### epsilon 3159 6,8 ..) AS ἐν κονί ῃ· ἐν μάχῃ. ### epsilon 3160 ἢ ἐπὶ γῆς (Ε 75) * ἐνκολάψα ς· ἐγχαράξας A * ἐνκομβωθεί ς· δεθείς A ἐνκομβώσασθα ι· ἐπισωρεύσασθαι. ### epsilon 3163 An στολίσασθαι (i Petr. 5,5) Avg * † ἔνκομο ν· ἐν τομαρίῳ, ἴσον θείας κελεύσεως AS * ἐνκόπτω ν· ἐμποδίζων, διακωλύων A ἐν κόσμ ῳ· ἐν σεμνότητι (Sir. ### epsilon 3166 26,16) ἐν κοτύλῃ φέρει ν· παιδιᾶς εἶδος. ### epsilon 3167 ὁ γὰρ φέρων τινὰ ἐν κοτύλῃ, ἐποίει ὀπίσω τὰς χεῖρας, καὶ ὁ αἰρόμενος ἐνετίθει τὰ γόνατα, καὶ οὕτως ἐβαστάζετο * ἔνκτητο ν· κτώμενον (Lev. ### epsilon 3168 22,11) A ἐν λαμπτῆρ ι· ἐν τῇ λυχνίᾳ ἐνλαπιθάζεσθα ι· μαχέσασθαι Λαπίθαις. ### epsilon 3170 ἢ ἐνθυμηθῆναι ἐν λέκτροι ς· ἐν στρώμασιν (Χ 503) ἐν λιμέν ι· τῷ ἐν τῷ γυμνικῷ θεάτρῳ ἐνλιμενίζει ν· τελωνίζειν τὰ ἀπὸ λιμένων καὶ θαλάσσης (Ar. ### epsilon 3173 fr. 455) * ἐνλείπε ι· διαφωνεῖ A ἐν λευκώμασι ν· ἔθος ἦν τὰ πιπρασκόμενα χωρία ἢ σώματα δημοσίᾳ ἀπογράφεσθαι ἐν σανίσι λευκαῖς, οἱ δὲ πυξίοις κεχρισμένοις λευκῇ γῇ, τὰ ὀνόματα καὶ τῶν κτημάτων καὶ τῶν ἀνδραπόδων καὶ τῶν πριαμένων αὐτά, ἵν’ εἴ τις βουληθῇ αἰτιάσασθαι ἐπ’ ἀδείας ἔχοι ἐντυχὼν τῷ λευκώματι ἐνλόβι α· ἐνώτια * ἐν μακρύμασι ν· ἐν ἀποστασίαις (2. ### epsilon 3177 Esdr. 9,1) AS ἐνμαγαρεύει ν· ἐγκεκλεῖσθαι παρὰ γειτόνων * ἐν μεγάροισ ι· 〈ἐν〉 τοῖς οἴκοις (Α 418) n ἐν μύρτου κλάδ ῳ· ἐν μυρσίνης κλάδοις (Ar. ### epsilon 3180 Lys. 632?) [ ἐννεο ί· ἄφωνοι] ἐννέα ἄρχοντε ς· ἀρχὴ διὰ ἐννέα ἀρχόντων ἐννεάβοιο ν· ἐννέα βοῶν ἄξιον· ἢ ἐννάβυρσον. ### epsilon 3183 ὁ δὲ βοῦς νόμισμα (Ζ 236) ἐννεάκροσσο ν· πολλοὺς κροσσοὺς ἔχον Ἐννεάκρουνο ς· κρήνη Ἀθήνησι ἣν πρότερον Καλλιρόην ἔλεγον· τῶν δὲ τυράννων οὕτως αὐτὴν κατασκευασάντων ἐκλήθη Ἐννεάκρουνο ς, ὥς φησι καὶ Θουκυδίδης (1,15,5) † ἐννεάπο ν· λοξόν Ἐννέα ὁδο ί· ἡ νῦν Ἀμφίπολις (Aeschin. ### epsilon 3187 2, 31 ..) ἐννεάμυκλο ς· ἰσχυρός. ### epsilon 3188 ἐνναέτης (Callim. fr. 650) * ἐννεάχιλο ι· ἐννακισχίλιοι (Ε 860) Sn ἐννεάψυχο ς· ὁ κύων. ### epsilon 3190 παροιμιωδῶς ἔννεε ν· ἐξέτεινεν * ἐν νέμε ι· ἐν συμφύτῳ (Λ 480) AS * ἔννεπε ν· ἔλεγεν (Θ 412) ns (AS) ἐννεσίῃσ ι· βουλήσεσιν. ### epsilon 3194 ἐννοήσεσιν (Ε 894) ἐνένιπε ν· ὠνείδισεν. ### epsilon 3195 ἠπείλησεν. ἐπέπληξεν (Ο 546) ἐννέωρο ι· ἐνναετεῖς· ὦρος γὰρ ἐνιαυτός (λ 310) * ἐννέωρο ς· ἐνναετής (τ 179) ASn (vg) εννε ω· ἐν ναῷ. ### epsilon 3198 ἢ εἰς ναῦν. ἢ εἰς νεοττούς ἐνν ῆ· θʹ Κυρηναῖοι ἐνηή ς· σώφρων. ### epsilon 3200 ἀληθής. ἀγαθός. ⸤ πρᾷος p ἐννῆμα ρ· ἐπὶ ἐννέα ἡμέρας (Α 53) r. ### epsilon 3201 An ἐν νηπιέη ι· ἐν νηπιότητι (Ι 491) ἐννηπήχεες ἦσα ν· ἐπαινοῦσί τινες τὴν ἀκρίβειαν. ### epsilon 3203 τὰ γὰρ σύμμετρα τῶν σωμάτων τοῦ πλάτους τὸ μῆκος 〈καὶ〉 τετραπλάσιον ἔχει (λ 311) Ἐννησιάδε ς· Νύμφαι παρὰ Λεσβίοις † ἐννήσε ι· φθείρει. ### epsilon 3205 ὁμοιοῖ† ἐννήυσκλο ι· ὑποδήματα Λακωνικῶν ἐφήβων Ἐννήιο ς· ἐν Χίῳ ὁ Ἑρμῆς ἐννήιο ν· κώπης μέρος, τὸ ἐπὶ τοῦ σκαλμοῦ ἔνδον ἐν τῇ νηΐ ἐννοδί ῳ· ἀγκυροβολίῳ (δ 785 v. ### epsilon 3209 l.) * ἔννομο ν· ἔνθεσμον (Eur. ### epsilon 3210 Phoen. 1651) ASvg ἐνναετείρα ς· ἐνοικούσας [ ἐννόσεμε ν· ἐπιπλήττειν] † ἐννοσί α· ἀλογία. ### epsilon 3213 ἀργία * ἐννοσίγαι ε· σείων καὶ S κινῶν τὴν γῆν (Η 455) S (Ag) s ἐννοσίγαιο ς· κινησίγαιος. ### epsilon 3215 ἐπίθετον Ποσειδῶνος (Ξ 135) ἔννοσι ς· κίνησις * ἐννοσίχθω ν· ὁ τὴν γῆν σείων (Η 445) (Sg) ἐννοσίφυλλο ν· κινησίφυλλον (Β 632 v. ### epsilon 3218 l.) ἔννοι α· βουλή (Prov. ### epsilon 3219 2,11 ..) ἐννοα ί· πηγαί ἑννύει ν· ἐνδύειν r ἔννυθε ν· ἐκέχυντο * ἐννουστάται ς· φρονίμοις ἐν νύσσ ῃ· τῷ καμπτῆρι (Ψ 338) ἐννύχιο ν· διὰ τῆς νυκτός ἐννύχιον κρύπτει ς· σκοτεινῶς καὶ δολίως· τινὲς δὲ ἐμμύχιον ἐν τῷ μυχῷ * ἐννύχιο ς· νυκτερινός (Φ 37) r. ### epsilon 3227 S ἔννυχο ς· νυκτερινός rsp(g), αὐτονύχιος (Λ 716) ἕννυτ ο· ἐνεδύετο (ε 229) r ἐν ξυνοχῇσι ν· ἐν ταῖς συμβολαῖς (Ψ 330) Ἐνοδί α· Ἄρτεμις. ### epsilon 3231 καὶ κυνηγετικά. ὡς Ἀνδρομενίδης Ἐνόδιο ς· Ἑρμῆς 〈ἐν〉 Πάρῳ * ἐν ὁδ ῷ· ἐν ἔργοις. ### epsilon 3233 ἐν πίστει. ἐν βίῳ (Ps. 24,12) g ἑνοειδεῖ ς· ἑνὶ θεῷ ὅμοιοι * ἐνόησε ν· εἶδεν S κατὰ νοῦν (1. ### epsilon 3235 Regn. 4,20 ..) ἕνο ι· οἱ περυσινοὶ ἄρχοντες [ ἔνοιστρο ν· τὸ ἔσωθεν τῆς κοιλίας r ἐν ᾧ ἡ κόπρος] * ἑνο ῖ· συνάπτει, ἐκ δύο ἀποτελεῖ ἕν A ἐνοιάδε ς· αἶγες, αἳ μὴ κορύπτουσιν ἐν ὅλμῳ εὐνάσ ω· οἱ μὲν Ὅλμον μάντιν φασί· οἱ δὲ τοὺς ἐν ὅλμῳ κοιμηθέντας μαντικοὺς γίνεσθαι ἐν ὁμίλ ῳ· ἐν ἀθροίσματι. ### epsilon 3241 ἐν μάχῃ (Θ 94) ἐνομόρξατ ο· κατέμαξεν. ### epsilon 3242 ἐνέβαλεν (Greg. Naz. c. 1, 2, 14, 57 v. l.) * ἐνό ν· ἐνυπάρχον r ASvgn ἢ δυνατόν gpT ἐστι ἐν ὀνείρ ῳ· ἐν ὕπνῳ (Χ 199) * ἐνοπ ῇ· φωνῇ, βοῇ (Γ 2) (ASn) ἐνοπτιλίζει ν· ἐμβλέπειν ἐνόπλιο ν· ἔνοπλον * ἔνοπτρ α· κάτοπτρα ASvgn. ### epsilon 3248 ἔσοπτρον (Eur. Tro. 1107) (sp) [ἔνηχον] [ ἐνόπτητο ς· ἐνωπίοις] ἐνορταλία ς· τὰς νεοσσείας. ### epsilon 3250 Κρῆτες * ἐνορμισθήσομα ι· προσορμήσω AS ἔνορμο ς· ἡ ἀγορὰ παρὰ Θετταλοῖς * ἔνορχ α· ὄρχεις ἔχοντα S (Avgn) ἔφηβα (Ψ 147) ἐνόρχην λαό ν· τὸν ἐπὶ ἥβης· ἀφ’ οὗ καὶ τὸ ὀρχηδόν (Com. ### epsilon 3254 ad. 90?) Ἐνόρχη ς· Διόνυσος ἐν Σάμῳ * ἐνόρσα ς· ἐμβαλών (Ο 62) AS * ἔνο ς· ἐνιαυτός [ἐπέτιος], ἐπέτειος καρπός gT ἐνοσηλεύετ ο· νοσῶν διῃτᾶτο ἔνοσι ς· κίνησις r ἐνοσιφύλλω ν· τῆς τῶν φύλλων κινήσεως * ἐνοσίχθω ν· ὁ τὴν γῆν σείων (Η 445) * ἐνόστησα ς· ἐπανῆλθες. ### epsilon 3262 ASvgn προσέπιπτες AS * ἐνοσφίσατ ο· ἔκλεψε. ### epsilon 3263 ASvgn μετέσχεν (Act. ap. 5,2) AS ἐνοσφίσθησα ν· ἀπεστράφησαν. ### epsilon 3264 ἀπεχωρίσθησαν ἐνοσφίσ ω· ἀπηλλοτρίωσας ἐνούσιο ς· συμφυής. ### epsilon 3266 πολυκτήμων ἐν οὐχ ἑν ί· ἐπὶ τοῦ πολλοῦ λέγεται ἐν ὀφθαλμοῖσι ν· ἐν τοῖς ὄμμασιν (Α 587 . ### epsilon 3268 .) ἢ * θεαμάτων ASg ἐνοχλε ῖ· διοχλεῖ * ἔνοχο ς· χρεώστης. ### epsilon 3270 ASvgn ὑπεύθυνος (1. Cor. 11,27) ASvg. ὑποκείμενος * ἐν παλάμαισι ν· ἐν ταῖς χερσίν (Ε 558) n * ἔνπαλι ν· ἐναντίον As * ἐν παραβύστ ῳ· ἐν μυστηρίῳ gn, ἐν κρυπτῷ, λεληθότως vgp, λάθρα (Hyperid. ### epsilon 3273 fr. 57 Tur.) ἐν περάτ ῃ· ἐν τῇ δύσει τῆς γῆς (Ψ 243) ἐν πείσ ῃ· ἐν ἡσυχίᾳ. ### epsilon 3275 ἐν χώρᾳ. ἐν πεισμονῇ (υ 23) ἐν πίθῳ τὴν κεραμείαν μανθάν ω· παροιμία, ἐπὶ 〈τῶν〉 τὰς πρώτας μαθήσεις ὑπερβαινόντων, ἁπτομένων 〈δὲ〉 εὐθέως τῶν μεγάλων καὶ τελείων· ὡς εἴ τις μανθάνων κεραμεύειν, πρὶν μαθεῖν πίνακας ἢ ἄλλο τι τῶν μικρῶν πλάττειν, πίθῳ ἐγχειροίη. ### epsilon 3276 Δικαίαρχος (fr. 100 W) δέ φησι, ἕτερόν τι δηλοῦν τὴν παροιμίαν, οἱονεὶ τὴν μελέτην ἐν τοῖς οἰκείοις ποιεῖσθαι· ὡς κυβερνήτης ἐπὶ τῆς νεώς, καὶ ἡνίοχος ἐπὶ τοῦ ἵππου ἐν πέντε κριτῶ ν· ἐν ἀλλοτρίᾳ ἐξουσίᾳ ἐστίν· πέντε δὲ κριταὶ τοὺς κωμικοὺς ἔκρινον (Epich. ### epsilon 3277 fr. 229) * ἐνίσπ ῃ· εἴπῃ A ἐν πλάδ ῳ· ἐν χαλάσματι. ### epsilon 3279 καὶ ἐν ἀνέσει ἐνπλατειάσασ α· ἐν πλατείαις τύπτουσα ταῖς χερσίν. ### epsilon 3280 ἢ τρυφερευομένη ἔνπλη ν· πλησίον (Β 526) * ἐν προβλήματ ι· ἐν ὑποκρίσει ASvgn * ἐν προσχήματ ι· ἐν προφάσει. ### epsilon 3283 AS ἐν Πυθίῳ χέσα ι· Πεισίστρατος ᾠκοδόμει τὸν ἐν Πυθίῳ ναόν· τῶν δὲ Ἀθηναίων παριόντων 〈καὶ〉 μισούντων αὐτὸν . ### epsilon 3284 .., οὐδὲν ἐχόντων ποιεῖν, ἐνίους προσουρεῖν τῷ περιφράγματι καὶ πλησίον ἀφοδεύειν τῆς οἰκοδομῆς, ὥστε διοχλεῖσθαι τοὺς ἐργαζομένους ἐνραβδώσα ς· ἐγγράψας ἐνριγισκάνει ν· ἐνριγοῦν 〈Φερεκράτης Μυρμηκανθρώποισ〉 (Com. ### epsilon 3286 ad. 10 Dem.) ἐν ῥύπ ῳ· οἱ ῥυπῶντες ἐν Σάμῳ κομήτα ς· ἔνιοι Πυθαγόραν τὸν σοφόν φασι τὴν πυκτικὴν ἀσκῆσαι καὶ ἀπ’ αὐτοῦ τὴν παροιμίαν λέγεσθαι, ἁμαρτάνοντες . ### epsilon 3288 .. ἐνς ἀ ῶ· αὔριον. ### epsilon 3290 ἐνδεῦσα ι· βάψαι * ἐνσείσει ς· διασείσεις (4. ### epsilon 3291 Regn. 8,12) ἐνσημαίνετα ι· ἐπιδείκνυται * ἐν σηκοῖ ς· ἐν ναοῖς ASvgn * ἐνσείει ς· ἐπιβάλλεις AS * ἐν σικυηράτ ῳ· τόπος σικυδίων (Isai. ### epsilon 3295 1,8) A (S) * ἐνσκιρωθείση ς· ἐμπαγείσης· σκίρωμα γὰρ λέγεται τὸ ἀνίατον πάθος r. ### epsilon 3296 AS ἐνσκῆψα ι· ἐνερεῖσαι * ἐνσκήψαντε ς· ἐφορμήσαντες n ἐνσκευάσασθα ι· καθοπλίσασθαι [ ἐνσκίφθ η· ἐνεπάγη] * ἐνσκυθίζει ν· σπαράττειν A ἔνσπονδο ι· οἱ μετέχοντες σπονδῶν (Thuc. ### epsilon 3302 1, 40, 4 ..) ἔνστασι ς· ἀνταγώνισμα r ἐνστάτη ς· ἐχθρός r * ἐνιστάμενος, καὶ μὴ ἀναχωρῶν ASn * ἐν στέρνοι ς· ἐν στήθεσιν (Eur. ### epsilon 3305 Phoen. 134) ASvgb * ἐνστερνισάμενο ς· περιπτυξάμενος r. ### epsilon 3306 ASvg ἐν στερνομάντισι ν· ἐνγαστρίμυθοις. ### epsilon 3307 Σοφοκλῆς Αἰχμαλωτίσιν (fr. 56) ἐν στήθεσι ν· ἐν ταῖς διανοίαις (Α 83) ἐνστηνέ ς· ἰσχυρόν. ### epsilon 3309 ἢ σαφές ἐνστροβιλίσα ς· συστρέψας s ἐνστρωφᾶσθα ι· ἐνστρέφεσθαι ἐν σφανί ῳ· ἐν κλιναρίῳ ἐνσώ ν· ἐλθών * ἐντακεί ς· ἐμφυείς ASgn * ἐν ταλάροισ ι· τοῖς κοφίνοις, τοῖς καλαθίσκοις ASvg τοῦ τυροῦ (ι 247) S * ἐνταλθέντ α· ἐπιτραπέντα ASvg ἐνταμιευόμενο ν· ἐνθησαυριζόμενον ἔν τ ’ ἄρα ο ἱ· τότε δὲ αὐτόν * ἔν τ ’ ἄρα οἱ φῦ χειρ ί· ἐν τῇ χειρὶ κατέσχεν AS, ἢ ἐλάβετο τῆς χειρὸς αὐτοῦ (Ζ 253) * ἐν Τάραντ ι· [ἐν τόπῳ] ἐν πόλει τῆς Σικελίας. ### epsilon 3320 [καὶ] εἰσέρχονται AS ἐνταῦθ α· καὶ τὸ χρονικόν. ### epsilon 3321 καὶ τὸ ἐπὶ τόπου. καὶ ἔνθα δή, ἢ ὧδε ἐνταυθο ῖ· ἐνταῦθα (Φ 122) r [ ἐνταχεί ς· ἐμφυείς] * ἔντε α· τεύχεα. ### epsilon 3324 ὅπλα (Κ 75) AS ἔντεα δαιτό ς· σκεύη· τὰ μὲν γὰρ ἔντεα ὅπλα, τὰ δὲ ὅπλα σκεύη (η 232) * ἐν τεγέεσι ν· ἐν οἴκοις ASn * ἐντεθηλότω ς· θαλλόντως AS(gn) ἐντεθρίωκε ν· ἐνείληκεν ἢ ἐσκεύακεν, ἀπὸ τῶν θρίων. ### epsilon 3328 (Men. Sam. 241) Δηλοῖ δὲ καὶ τὸ βακχεύειν, ἴσως ἀπὸ τοῦ Διονύσου· Θρίαμβος γὰρ ἐλέγετο διὰ τὴν τῆς συκῆς καὶ τῶν θρίων εὕρεσιν * ἐντείλασθα ι· προστάξαι r. ### epsilon 3329 AS * ἐν τελαμῶν ι· ἐν τῷ ἀναφορεῖ, ἐπιδέσμῳ AS ἐν τελέεσι ν· ἐν τοῖς τῶν στρατιωτῶν τάγμασιν (Σ 298) ἐντεθετταλίσθα ι· ἐνκεχλαμυδῶσθαι. ### epsilon 3332 σύνηθες γὰρ Θετταλοῖς χλαμυδοφορεῖν (Eupol. fr. 201) ἐντέλει α· τάξις ἀρχοντική r * ἐν τέλε ι· ἄρχοντας ASvgn † ἐντεθόρυξο ν· ἔνσαξον ἐν τέλει θέσι ν· ἐν οὐρᾷ θέσιν ἐν τάγματι * ἐντελεστέρ ῳ· τελειοτέρῳ (ASvgn) * ἐντέλλετα ι· παραγγέλλει (Am. ### epsilon 3338 6, 12) ASb * ἐντελέχει α· ἐνέργεια r. ### epsilon 3339 n ἐν τέλμασι ν· ἐν βορβόροις· τέλμα γὰρ ἰλυώδης καὶ κάθυγρος τόπος ἐντεῖνα ι· πληγὰς δοῦναι ἐντελ ῆ· τετελεσμένα ἐντελέστατο ι· ἐντιμότατοι ἐντελομίσθου ς· τέλειον μισθὸν λαμβάνοντας ἐντελῶ ς· τελείως r ἐντέμνουσ ι· τοῖς ἥρωσιν ἐναγίζουσιν ἐντεομήστω ρ· ὅπλων ἔμπειρος r * ἐντεριών η· τὸ ἐντὸς ASvgn τοῦ ἀγρίου σικυοῦ S ἢ τὰ ἔνδον ἐντερόνει α· ἐντεριώνη, τὸ μεσαίτατον τῆς νεώς (Ar. ### epsilon 3349 Equ. 1185)· ἤτοι τὸ μέσον τοῦ ξύλου, καρδία, [καὶ] οἱ δὲ μυελός ἔντερον οἰό ς· αἱ χορδαί (φ 408) ἔντεσ α· ἔσωθεν ἐντεσιεργού ς· τοὺς μὴ ψιλῶς νωτοφόρους, ἀλλ’ ἅμαξαν ἕλκοντας (Ω 277) * ἐντεσιμήστω ρ· ἔμπειρος ὅπλων r * ἔντεσι ν· ὅπλοις S σκεύεσιν (Ε 220) [ὅπλοις] * ἐντεσιουργού ς· σκεύεσιν ἐργαζομένους, οὐ νωτοφόρους S † ἐντεσμένα ς· κεκοσμημένας ἐντέτατα ι· τὸ παῖσαι ἐντεῖναί φασι * ἐντέτηκε ν· ἐνκεκόλληται (4. ### epsilon 3358 Macc. 8,26) ASvg * ἐντετηκότο ς· ἐμπεπηγότος An (S) ἐντετηκώ ς· ἐμπεπηγώς ἐντετύλικτα ι· ἐμπέπλεκται. ### epsilon 3361 ἐνείληται * ἔντυ ε· παρασκεύαζε g * ἐντεῦθε ν· ἔνθεν, παραυτά ASgn, ἐκ τούτου Agn * ἔντευξι ς· ἀπάντησις κατὰ τῶν πλημμελησάντων. ### epsilon 3364 δέησις εἰς ἐκδίκησιν SP ἐντύχ ῃ· ἐντυγχάνῃ [ὥπλισται] * ἐν τῇ ἀδολεσχί ᾳ· ἐν λύπῃ (Ps. ### epsilon 3366 54,2) AS ἐν τῇ ἑτέρ ᾳ· ἐν τῇ ἀριστερᾷ * ἐν τῇ σαρκ ί· ἐν τοῖς πάθεσι τῆς σαρκός (Ep. ### epsilon 3368 Rom. 7,5) AS(n) ἐντετεύχητα ι· ὥπλισται ἐντ ί· εἰσίν ἐντίθεσ ο· ψωμίζου [ ἐντί ν· ἡμῖν] * ἐν τίσι ν· ἐν ποίοις ASvg ἐντιτό ν· ἔνδικον ἔντομ α· ὅρκια. ### epsilon 3375 καὶ καθάρματα * ἐντομία ι· 〈εὐνοῦχοι〉 g * ἐντομία ς· εὐνοῦχος ASgh * ἐντομίδα ς· σμιλάρια, ψαλίδια (Lev. ### epsilon 3378 19,28 ..) ASg(n) * ἐντομίδε ς· ξυσμαὶ ὀξέως γινόμεναι AS καὶ τοῖς [λοιποῖς] σώμασιν ἐντεμνόμεναι. ### epsilon 3379 τοιαῦτα δὲ εἰώθασι ποιεῖν ἐπὶ τοῖς νεκροῖς αὑτῶν οἱ ἄπιστοι ASvg ἔντομο ι· ἔνορκοι ἔντονο ν· ἰσχυρόν. ### epsilon 3381 ὀξύ (Eur. Hipp. 118 v. l.) ἐντό ς· ἔνδον, ⸤ ἔσω (Β 845 . ### epsilon 3382 .) n ἐντὸς ἑβδόμη ς· ἀπείρητο Ἀθήνησι στρατείαν ἐξάγειν πρὸ τῆς τοῦ μηνὸς ἑβδόμης (Callim. ### epsilon 3383 ) ἐντὸς σαρκό ς· ἐντὸς τοῦ σώματος * ἔντοσθε ν· ἔσωθεν (Δ 454) ASn ἔντο ς· ὅπλον (Archil. ### epsilon 3386 fr. 6,2) ἐντοσθίδι α· τὰ σπλάγχνα r * ἐντραγε ῖ· ἐντρυφᾷ AS ἐντραγεῖ ν· ψωμίσαι. ### epsilon 3389 ψωμίσασθαι [ ἐντραγήτονο ν· ἰσχυρόν] * ἐντραγούμενο ι· μασώμενοι AS * ἐντραγώ ν· φαγών AS ἐντρέπετα ι· μετατροπὴν λαμβάνει. ### epsilon 3393 ἐπιστρέφεται. (Ο 554) κάμπτεται. (α 60) λόγον ἔχει * ἐντρέποντα ι· αἰδημονοῦσιν AS * ἐντρεπτικῶ ς· ἐλεγκτικῶς AS ἐντρέχει ν· ἐναρμόζειν * ἐντρεχέστερο ν· γοργότερον r. ### epsilon 3397 ASvgn ἐντρέψασθα ι· τὸ εἴσω τρέψαι τὸ ἱμάτιον ἐντριβάσα ι· ἐναντίαν τύψαι * ἐντριβή ς· τετριμμένος. ### epsilon 3400 ἀκριβής r. ASvg ἐν τριόδοισι ν· ἐπὶ τῶν ἀδήλων πραγμάτων ἔλεγον, ἐπειδὴ ὁ ἐν τριόδῳ γενόμενος οὐκ οἶδεν, ποίᾳ χρήσεται ὁδῷ † ἔντριτο ν· τὸ διονίου ἔμβρωμα, ὃ Γαλάται ἔμβρεκτόν φασιν† ἔντριχο ν· ἀσθενές ἐντριχώσει ς· αἱ βλεφαρίδες τῶν ὀφθαλμῶν [ * ἐντρομίδε ς· ὑποδήματα AS] ἐντροπάδη ν· ἐναλλάξ, μεταβολῇ χειρῶν * ἐντροπαλιζομέν η· κατ’ ὀλίγον AS ἢ συνεχῶς S ἐπιστρεφομένη (Ζ 496) A (Svg) ἐντροπ ή· ἐπιστροφή ἐντροπία ς· εὐμετάβολος. ### epsilon 3409 ὀξίνης ἐντροπῶσα ι· ἐνδῆσαι ἐντρυγηφάνιο ν· ὁ δευτερίας οἶνος * ἐντυγχάνε ι· προσέρχεται AS ἔντυε ν· ὥπλιζεν (Ε 720) ἐντύεσθα ι· ὡπλίσθαι. ### epsilon 3414 κεκοσμῆσθαι * ἐντύνασα ν· κοσμήσασαν (Ξ 162) ASn ἐντύνε ι· κελεύει. ### epsilon 3416 ἑτοιμάζει. σπεύδει ἐντύνει ν· κατασκευάζειν * ἔντυνο ν· ἑτοίμασον, εὐτρέπισον (Ι 203) AS * ἐντύνοντ ο· ηὐτρέπιζον (Ω 124) AS ἔντυο ς· κόσμος r † ἐντυπαδί α· ὅταν τῷ ἱματίῳ τὴν χεῖρα πρὸς πρόσωπα κατειλημμένος στήσῃ * ἐντυπά ς· πενθικῶς, ὥστε τὸν τύπον τοῦ σώματος φαίνεσθαι (Ω 163) A ἐντυπέ ς· πύγδην. ### epsilon 3423 ἔμπληκτον ἐντυπά ς· ἐντετυπωμένος. ### epsilon 3424 ἐγκεκαλυμμένος τὸ πρόσωπον τῷ ἱματίῳ. τὴν χεῖρα ἔχων πρὸ τοῦ προσώπου. ἢ κεκυφώς (Ω 163) ἐντυπὰς ἐν χλαίν ῃ· ἐντετυπωμένος τῷ ἱματίῳ (Ω 163) * ἐντυπούμενο ν· ἐγγραφόμενον (2. ### epsilon 3426 Cor. 3,7) AS ἐντυχαλό ς· ἐντευκτική ἐντυψί ω· ἐντινάξω * ἐν τωὐτ ῷ· ἐν τῷ αὐτῷ, ὁμοῦ ASvg ἐν τῷ ῥά σφ ι· ἐν τούτῳ δὴ αὐτοῖς (Λ 637) Ἐνυάλιο ς· ὁ Ἄρης, ἢ ὁ τούτου υἱός· διὰ τὴν Ἐνυώ. ### epsilon 3431 ἢ * πολεμικός ASp, ἢ ὁ πολεμιστής (Ρ 211) vgn * Ἐνυαλί ῳ· τῷ Ἄρηϊ (Β 651) Avg ἐνυανεῖ ν· τρυφᾶν ἐνυβρίζω ν· ἐκπλήττων ἐνυγροθηρευτή ς· ἁλιεύς ἐνυδρί ς· ζῷον ποτάμιον ἀμφίβιον, ὅμοιον κάστορι (Hdt. ### epsilon 3436 4, 109,2) ἐνυδρώθ η· ὑδρωπικὸς r ἐγένετο ἐνύε ι· ἔνδον. ### epsilon 3438 Λάκωνες ἐνύλαι ς· [ὑλικὸν] ὑλικαῖς * ἐνυλισμένο ν· κεκαθαρμένον Svgn ἐνύπνιο ν· ὄναρ * † ἔνυο ν· ἔφερον AS ἔνυρε ν· ἔτρισεν ἐνυρήσει ς· θρηνήσεις * ἔνυστρο ν· τὸ μέγα ἔντερον τῶν ζῴων. ### epsilon 3445 ἡ κοιλία (Malach. 2,3 v. l.) ASPs * ἐν ὑφέσε ι· ἐν ἐλαττώσει ASn (vg) Ἐνυ ώ· πολεμικὴ θεά. ### epsilon 3447 ἢ μάχη. ἔστι δὲ πλαστὸν πρόσωπον, ὡς Φόβος, καὶ Ἔρις, καὶ Κυδοιμός (Ε 592) * ἐν φιλότητ ι· εἰς συνουσίαν (Β 232) N ἐν φρέατι κυνομαχεῖ ν· παροιμία ἐπὶ τῶν δυσφεύκτων ἐν Φρεάτο υ· ἐν τῷ δικαστηρίῳ, ἐν ᾧ ἐδικάζοντο ἐπὶ ἀκουσίῳ φόνῳ * ἐν φρεσί ν· ἐν τῇ διανοίᾳ (Ρ 111) ASvg ἕνα φρεσὶ θυμὸν ἔχοντε ς· ὁμονοοῦντες (Ν 487) * ἐν χορεί ᾳ· ἐν χορῷ (Iudith 15,13) AS ἐνχριμφθεῖσα ν· ἐμπελασθεῖσαν (Ε 662) ἐνχρίμψα ς· ἐμπελάσας (Ψ 334) ἐν χρῷ κουρ ά· ἡ ψιλή, καὶ πρὸς αὐτῷ τῷ χρωτί * ἐνχώριο ι· ἐκ τοῦ αὐτοῦ τόπου ὄντες AS * ἐν ᾧ· ἐν ᾧτινι ASvg ἢ ὅταν ἐνώλα ς· ἐν ᾧ ὁ ἴουλος ἐπιγίνεται ἑνωθεί ς· ἓν καὶ τὸ αὐτὸ γενόμενος * ἐνώμ α· ἔστρεφεν A ἐκίνει (Γ 218) ASn ἐν ὠμοῖς μάντει ς· ὅταν ἀπ’ αὐτῶν τῶν σφαγίων μαντεύωνται· οἷον οἱ ἡπατοσκοπούμενοι ἐν ὠμοῖς λέγονται μαντεύεσθαι. ### epsilon 3462 καὶ ἐνωμοτεῖν ... ἐνώμοτο ν· ὡρκισμένον, * ἢ τοῖς ὅρκοις ἔνοχον (ASvg) ἐνωμοτί α· τάξις τις διὰ σφαγίων ἐνώμοτος ἐν ὠμῷ γήρα ϊ· ἐν χαλεπῷ γήρᾳ· ὠμὸς γὰρ ὁ χαλεπός (ο 357) * ἔνωπ α· ἐν ὄψει (Ο 320) n ἐνωπ ῇ· ἐς ὄψιν, * προσόψει, φανερῶς. ### epsilon 3467 (Ε 374) ASvg ἐν μάχῃ AS [ ενώπητα ι· τεταπείνωται] ἐνώπι α· * εὐθεῖα AS οἱ καταφωτιζόμενοι τοῖχοι. ### epsilon 3469 * ἐμπρός AS ἐνώπι α· τὰ κατ’ ἀντικρὺ τοῦ πυλῶνος φαινόμενα S μέρη, ἃ καὶ διεκόσμουν 〈ἕνεκα〉 τῶν παριόντων. ### epsilon 3470 ὁ δὲ Κράτης τὰς φλιὰς ἀπέδωκεν †ἐνίνοχος (Θ 435 ..) ἐνώπιο ν· ἐν ὀφθαλμοῖς, ἐν τῇ προσόψει (ep. ### epsilon 3471 Rom. 12,17 ..) † ἐνωπάλιζε ν· ἐνέτεινεν, ἐνεδίδου ἐνωπῶ ς· ἐμφανῶς ἔνωρο ς· ἔναιμος. ### epsilon 3474 ζῶν ἐνῶρσε ν· διήγειρεν (Ζ 499) ἐνῶρτ ο· * ἐνώρμησε AS διεγήγερτο (Α 599) * ἑνώσα ς· συνάψας S ἐνώσατ ο· διενοήθη ἕνωσι ς· μῖξις. ### epsilon 3479 σύζευξις ἐνώται ς· ἐνωτίοις. ### epsilon 3480 τῇ προσῳδίᾳ ὡς φιλόπαις. Σοφοκλῆς Αἰχμαλωτίσιν (fr. 51) † ἐνωτί α· ἀμέλεια ἐνωτίζο υ· ἐν τοῖς ὠτίοις δέχου (Iob 33,1 . ### epsilon 3482 .) ἐνώτισ ε· τὰ νῶτα περιεσκέπασεν (Eur. ### epsilon 3483 Phoen. 654) Agn (S) * ἐνωχλήθη ν· ἠῤῥώστησα (1. ### epsilon 3484 Regn. 30,13) ASvg ἐ ξ· ἡ πρόθεσις ‘ἐξ ἀκαλαρείταο βαθυῤῥόου‘ (Η 422) . ### epsilon 3485 .. ἐξάγαστο ν· ἄξιον θαύματος r. ### epsilon 3486 (Snp) * ἐξάγει ν· παροξύνειν A ἐξάγγελο ς· ἄγγελος, ὁ τὰ ἔσω γεγονότα τοῖς ἔξω ἀγγέλλων ἔξαγε κούρη ν· ἔξαγε τὴν κόρην (Α 337) ἐξάγιστο ν· τὸ οὐ δεόντως εἰσενεχθὲν εἰς ἱερόν· ἢ τὸ ἀκάθαρτον ἐξαγέτη ς· καλαμίνθη ἐξάγιστ α· πάντα τὰ ἱερὰ καὶ ἀφωσιωμένα, ἃ οὐχ οἷόν τε ἐκκομίζεσθαι τῶν ἱερῶν. ### epsilon 3492 ἔνιοι δὲ ἁγνὰ ἀπέδοσαν * ἐξάγιστο ς· ἀκάθαρτος. ### epsilon 3493 πονηρός gn ἐξαγκυρῶσαι θύρα ν· ἐκστροφῶσαι * ἐξαγορεύε ι· φανεροῖ AS * ἐξαγορεύω ν· πᾶσι δηλῶν. ### epsilon 3496 λέγων ASn ἐξαγρεῖ ν· ἐξάγειν. ### epsilon 3497 ἐξαιρεῖν ἐξάγω ν· ἐκβάλλων. ### epsilon 3498 προφέρων ἐξαγκωνίζεσθα ι· . ### epsilon 3499 .. * ἐξαγωνίοι ς· ἐξ ἀγώνων πόνον ἔχουσιν S * ἐξαγώνιο ς· [τοῖς ἔξω τοῦ ἀγῶνος, ἢ] ἔξω τοῦ ἀγῶνος r Avg ὤν ἐξάγω χωλὸν τραγίσκο ν· παιδιᾶς εἶδος παρὰ Ταραντίνοις ἐξ ἀελπτίη ς· ἐξ ἀνελπίστου (Archil. ### epsilon 3503 fr. 54,4) * ἐξ ἀήτα ο· ἐξ ἀνέμου AS ἐξᾳρημένο ν· ἐξῃρημένον ἐξαθελγόμενα ι· ἐκθλιβόμεναι [ ἐξαινεῖτ ο· ἀφηρεῖτο] ἐξαίνυτα ι· ἐξαιρεῖται * ἐξαίνυτ ο· ἐξῃρεῖτο (Υ 459) S * ἐξαΐξαντε ς· ἐξορμήσαντες ASvg * ἐξαιρεῖτα ι· ἐξυφαιρεῖται AS ἐξαιρει ν· λαμβάνειν. ### epsilon 3512 ⸤ ὑψοῦν (Σ) ἐξαίρετ α· ἐπίλεκτα (vn) ἐξαιρέτα ρ· ἁρπάγη, ἢ ἅρπαξ ὁ πρὸς τὰ ἀντλήματα * ἐξαίρετο ν· ἐπίλεκτον vn προηγούμενον (Gen. ### epsilon 3515 48,22) ἐξαιρεύμη ν· ἐξαίρετα ἐλάμβανον (Ε 232) * ἐξαιρήσοντε ς· πορθήσοντες AS (vg) * ἐξαιρούμενο ς· ἀποκομιζόμενος. ### epsilon 3518 ῥυόμενος (1. Regn. 30,8 ..) ASvg ἐξαίσι α· ὑπέρμετρα. ### epsilon 3519 οὐκ ἐπιτήδεια. ἢ * παντὸς ἐπέκεινα 〈θαύματοσ〉. ὑπερβάλλοντα (Iob. 9,10 ..) ASvgn ἐξαίσιο ι· κωλυτικοί. ### epsilon 3520 ἢ πολλοί, μεγάλοι. ἀνυπέρβλητοι. * ἐπέκεινα παράδοξοι (A) ἐξαίσιος οἰωνό ς· ὁ ἀσύμφορος· ἀπέστησε γὰρ ὅλως. ### epsilon 3521 ἀλλότριος ἔξαιτο ν· ἐξαίρετον (Μ 320) r. ### epsilon 3522 n μέγα. καλόν. ἀγαθόν ἐξαίφνη ς· ἐξαπίνης r ἐξακέσαι ο· ἐξιάσαιο. ### epsilon 3524 θεραπεύσειας (Δ 36) Ἐξακεστήριο ς· ὁ Ζεύς. ### epsilon 3525 καὶ ἡ Ἥρα * ἐξάκουστο ν· περιβόητον A * ἐξακριβάζε ι· ἐξιχνιάζει (Iob 28,3?) AS ἐξάκτω ρ· ὁ ἀπαιτῶν τὰ δημόσια r † ἐξακολουθοῦσθα ι· ἐκθρούζεσθαι† * ἐξαλαπάξα ι· ἐκπορθῆσαι (Α 129) AS (nP) ἐξαλδαίνε ι· ἐκβλαστάνει * ἐξαλέασθα ι· ἐκκλίνειν (Hes. ### epsilon 3532 op. 105) AS ἐξαλέεινε ν· ἐξέκλινεν * ἐξαλείφθησα ν· ἀπώλοντο (Gen. ### epsilon 3534 7,23) AS * ἐξαληλιμμένο ς· ἀπαλειφθείς AS ἢ κεχρισμένος S ἐξαλίζετα ι· συναθροίζεται s ἐξαλῖσα ι· κυλῖσαι. ### epsilon 3537 ἐκκομίσαι (Ar. Nubb. 32) ἐξ ἀκαλαρρείτα ο· ἐκ τοῦ πρᾴως ῥέοντος (Η 422) * ἔξαλλ α· διάφορα (Sap. ### epsilon 3539 14,23) λαμπρά. ἀλλόφυλα (2. Regn. 6,14) AS ἢ ἐξόχως (Dan. 11,36) ἐξάλματ α· πηδήματα r (p) * ἐξαλοῦντα ι· ἐκπηδήσουσιν (Mich. ### epsilon 3541 2, 12 ..) ASvg ἐξάλειπτρο ν· σκεῦος ἀργυροῦν, φιάλῃ παραπλήσιον, ἐξ οὗ ἐν τοῖς συμποσίοις ἠλείφοντο μύρῳ (Ar. ### epsilon 3542 Ach. 1063) ἐξάλμενο ς· ἐξαλόμενος (Ο 571) ἐξ ἁλό ς· ἐκ τῆς θαλάσσης S ἢ ἔξω τῆς θαλάσσης (λ 134) ἐξάλφει ς· εὑρίσκεις ἐξαλύξωμα ι· φυλάξωμαι. ### epsilon 3546 Σοφοκλῆς Αἴαντι Μαστιγοφόρῳ (656 v. l.) ἐξαλφήσει ς· ἐκτιμηθήσῃ μεγάλως. ### epsilon 3547 ἀπὸ τοῦ ἀλφαίνει ν. καὶ γὰρ ἀλφηστὴς ὁ ἔντιμος· τινὲς δὲ ἐκλάμψεις ἐξάπιν α· ἐξαίφνης (Lev. ### epsilon 3548 21,4 ..) ἐξαμβλίσκε ι· διαφθείρει ἐγκυμονούμενον ἐξαμβλωθεί ς· ἐκτρωθείς ἐξαμβρακοῦτα ι· ἐκλύεται. ### epsilon 3551 ἀπὸ τοῦ ἀμβρακεύει ν, ὅ ἐστι καρτερεῖν * ἐξαμαρτάνε ι· πλημμελεῖ AS ἐξαμβλίσκοντ α· διαφθείροντα ἐξαμείψε ι· ἐκτελέσει. ### epsilon 3554 πορεύσεται. ἐναλλάξει ἐξαμοιβά ς· ἑτέροις καὶ ἑτέροις ἐξαμοῦ ν· ἐκθερίζειν ἐξ ἀμφοῖ ν· ἐξ ἀμφοτέρων ἐξαμφοτερίσα ς· τὸ ἀμφίβολον ποιῆσαι. ### epsilon 3558 καὶ τὸ δύο πραγμάτων ἐκπεσεῖν * ἐξαμβλοῦμε ν· ἐκτιτρώσκομεν (Eur. ### epsilon 3559 Andr. 356) AS ἐξανάξε ι· ἀνάξει πρὸς τὸν ἥλιον ἐξανδήρισο ν· ἐκπέρασον ἐξανδραποδίζετα ι· αἰχμαλωτίζεται ἐξανεμοῦσθα ι· ἐπαίρεσθαι. ### epsilon 3563 ἢ ξηραίνεσθαι. ἢ μετεωρίζεσθαι † ἐξανέσασ α· ἐπιστρέψασα ἐξανεχώρε ι· λεληθότως ὑπέφευγεν ἐξανθῆσα ι· ἐκζέσαι ἐξανθήσε ι· ἀνθήσει (Ps. ### epsilon 3567 102,15) ἐξανέψιο ι· ὧν οἱ πατέρες ἀλλήλων ἀνεψιοί, ἢ αἱ μητέρες [ ἐξανήσα ς· ἐξαντήσας] ἐξανίησι ν· ἀναπέμπει r [ ἐξανόμενα ι· ἐκκενούμεναι] ἐξάντε ς· ἐξεναντίας. ### epsilon 3572 ὁτὲ δὲ τὸ ὑγιές ἐξάντη ς· ὁ τῆς νόσου ἔξω ὤν ἐξαντῶ ν· ἀντιάζων. ### epsilon 3574 ... τῆς κόῤῥης καὶ τοῦ πώγωνος οἷον ὑπογενειάζων. ἢ οὕτως· ἐξαντῶν κατὰ τῆς ὑγείας αὐτοῦ ἐξορκῶν· τὸν ὑγιαίνοντα γὰρ ἐξάντη ἔλεγον * ἐξ ἀντύγω ν· ἐκ τῶν περιφερειῶν τοῦ ἅρματος (Eur. ### epsilon 3575 Rhes. 567) A (gn) ἐξανύ ω· ἐξανύσω. ### epsilon 3576 ἐκτελέσω. * ⸤ κατεργάσομαι (Λ 365) p (g) a) ἐξάν ω· ἄνωθεν b) ἐξάγ ῃ· ἐξενέγκῃ ἐξαπαλλαγ ῇ· ὑποχωρήσῃ (Thuc. ### epsilon 3578 4,28,4) ἐξαπαλλάξε ι· ἐκπορθήσει, ἐκκενώσει (Υ 30) ἐξαπατ ᾷ· χλευάζει. ### epsilon 3580 * ⸤ δελεάζει. φενακίζει As ἐξαπάτερθε ν· ἐκ τοῦ ἑτέρου ἐξαπάφ ω· ἐξαπατήσω (ψ 79) ἐξαπαφώ ν· ἐξαπατήσας * ἐξαπίνη ς· αἰφνιδίως. ### epsilon 3584 ἐξαίφνης (Ε 71) APvg ἐξαποπειρῆσθα ι· πειρᾶσθαι ἐξ ἀπίης γαίη ς· ἀλλοτρίας, ἢ ξένης. ### epsilon 3586 ἢ μακρὰν οὔσης (Α 270) * ἐξάπιν α· 〈αἰφνιδίωσ〉 r. ### epsilon 3587 g. ἐξαποινᾶσθα ι· παραλογίζεσθαι * ἐξ ἀπόπτο υ· ἐπὶ τοῦ ὑψηλοῦ τόπου Ag, ὅθεν ἔστιν περισκοπεῖν τὰ ὑποκείμενα (Greg. ### epsilon 3589 Naz. or. 3 p. 49) A ἐξαπορηθῆνα ι· ἐξαφανισθῆναι. ### epsilon 3590 ⸤ ἐν ἀπορίᾳ γενέσθαι (2. Cor. 1,8) Avg ἐξ ἀποτρόχο υ· ἐκ περιδρόμου (Ar. ### epsilon 3591 fr. 637) * ἐξ ἀπροσεξία ς· ἐξ ἀμελείας A * ἐξάπτεσθα ι· κρατεῖσθαι τοῦ ἅρματος (A) ἐξᾶρα ι· οὕτως λέγεται, ὅταν τι τῶν ὀρνέων εἰς μετέωρον ὕψος αἴρηται * ἐξαράξαντε ς· ψοφήσαντες, κρούσαντες Avgn ἐξαράξασθα ι· διῶξαι ἐξᾶρε ν· ἐκτός ἐστιν * ἔξαρθρο ς· ἐκμελής (4. ### epsilon 3598 Macc. 9,13) Avgn ἐξαρῆξα ι· ἐκφορῆσαι * ἐξαρκε ῖ· ἐπαρκεῖ (Eur. ### epsilon 3600 Hipp. 278) Avg ἐξαρκέσε ι· ἐκποιήσει ἐξαρκ ῆ· ἀρκοῦσαν ἐξ ἀρακίω ν· ἐκ φιαλῶν * ἔξαρνο ς· ἀρνούμενος APvgn * ἐξάρξατ ε· προκατάρξατε. ### epsilon 3605 καταλέξατε (Ps. 146,7) APvg ἔξαρο ν· ἆρον. ### epsilon 3606 ἐξάλειψον (Sir. 36,6) ἐξαρτηδό ν· μετὰ τοῦ ἐκκρέμασθαι * ἐξαρτίζε ι· πληροῖ. ### epsilon 3608 τελειοῖ gn ἐξαρτῆσα ι· ἐκκρεμάσαι. ### epsilon 3609 τελειῶσαι ἐξαρτύει ν· παιδεραστεῖν ἐξαρύσα ι· ἐξαντλῆσαι ἐξαρώμενα ι· ἐξ ἀγκῶνος φλεβοτομούμεναι ἑξᾶ ς· εἶδος 〈νομίσματοσ〉 παρὰ Συρακουσίοις ἐξασελγαίνωμε ν· ἀναπληρώσωμεν . ### epsilon 3614 .. ἐξαυαίνετα ι· ἀποθνήσκει (Ar. ### epsilon 3615 fr. 612) ἐξαύδ α· * ἔξειπον Av (gn), λέγε. ### epsilon 3616 (Α 363) r φώνησον. βόησον ἐξαῦσα ι· ἐξελεῖν 〈Εὔπολισ〉 (s) ἐξαυστή ρ· κρεάγρα (Aesch. ### epsilon 3618 fr. 2?) * ἐξαυτῆ ς· παραυτίκα Avgn ἐξαῦτι ς· μετὰ ταῦτα r ἐκ δευτέρου (Α 223) n ἐξαφάζω ν· ἔξω ἑαυτοῦ γιγνόμενος. ### epsilon 3621 καὶ περιβλέπων † ἑξαφολέκτη ς· ἑξαφορήσωσι ν· εὐπορίσωσιν ἐξαφύουσι ν· ἐξαντλήσουσιν ἐξέβλ ω· ἐξέτρωσεν ἐξεγένετ ο· ἐξεποίησε ἐξέγρετ ο· ἐξηγέρθη ἐξέγρη ς· ἐξηγέρθης ἐξεγρύτευσα ς· ἐξηρεύνησας ἐξεδεδιῄτητ ο· ἔξω τῆς νομίμου διαίτης ἐγεγόνει (Thuc. ### epsilon 3630 1,132,2) * ἐξεδιῄτησε ν· κακῶς διῴκησεν Avgp (b) ἐξεδίφησε ν· ἐξεζήτησεν † ἐξεδίωσε ν· ἐπόρθησε. ### epsilon 3633 κατέκοψεν * ἐξ ἑδέω ν· ἐκ τῶν καθεδρῶν (Α 533) An ἐξ ἕδρη ς· ἐκ καθέδρας. ### epsilon 3635 ἢ ἐκπρεπής (Τ 77) ἔξεδρο ν· τὸν οὐκ αἴσιον οἰωνόν, οὐκ εὔθετον ὄρνιν. ### epsilon 3636 οὐκ ἐν δέοντι τὴν ἕδραν ἔχοντα ἐξεδύοντ ο· ἀπεδίδυσκον (Γ 114) r ἐξέθανε ν· ἐλιποθύμησεν. ### epsilon 3638 〈ἐξέπνευσεν〉 * ἐξέθε ι· ἐξέτρεχεν Agn ἐξεθίαζ ε· χορείας ἐπετέλει * ἐξέθυσε ν· ἀνεῖλεν (Eur. ### epsilon 3641 Or. 191) Avgn * ἐξέθορε ν· ἐξεπήδησεν (Φ 539) Avgn [ἐξέπνευσεν] * ἐξαιθριασθέ ν· λαμπρυνθέν A (g) ἐξέθρωσκε ν· ἐξεπήδα r ἐξέθωψε ν· ἐξεθώπευσεν (Soph. ### epsilon 3645 fr. 773?) ἐξε ῖ· ἔξω. ### epsilon 3646 Λάκωνες ἕξει α· τὰ ἑξῆς ἐξειδεῖ ς· περισσοί. ### epsilon 3648 ἐκπρεπεῖς ἐξεί η· ἔξοδος. ### epsilon 3649 κέρδος * ἑξείη ς· ἐφεξῆς (Α 448) n ἐξεικάδιο ι· οἱ ἐκ τῆς αὐτῆς εἰκάδος καὶ τάγματος τοῦ αὐτοῦ * ἐξείκοιτ ο· παραγένοιτο A ἐξ †εἴκλ ω· ἀπὸ δείπνου * ἐξεικονισμένο ν· μεμορφωμένον (Exod. ### epsilon 3654 21,22) Avg ἐξείλατ ο· ἐῤῥύσατο (Sap. ### epsilon 3655 10,1 ..) ἐξειλεγμένω ν· ἐκλεκτῶν Avg (n) ἐξειλλεῖ ν· ἐκβάλλειν † ἔξειο ν· ἐπιζήμιόν τι καταδικάζειν τοῖς ἑκουσίως . ### epsilon 3658 .. οἱ δὲ ἀπόλυσιν ἐγκλήματος ἐξείπ ω· φανεροποιήσω (Ι 61) * ἐξείνισσ α· ἐξένισα (Γ 207) np ἔξειρ α· σκορπίος, ὁ ἰχθῦς * ἐξείρετ ο· ἠρώτα (Ε 756) r. ### epsilon 3662 n ἐξερεείνω ν· ἐξερευνῶν (μ 259) ἐξειρύσα ς· ἑλκύσας * ἔξεισι ν· ἐξέρχεται (Eur. ### epsilon 3665 Alc. 215) r. Avg * ἐξειλώτισε ν· ὡς ἐπὶ †τοῦ λωτοῦ †ἐξεπόρθησεν A ἐξεί ς· ἀφιείς ἔξειτ ι· ἐξελεύσεται ἐξεκαρυκεύθ η· ὠψοποιήθη καὶ συνεκόπη· καρύκη γὰρ ἔδεσμα ἐκ πολλῶν συγκείμενον * ἐξεκαλέσ ω· 〈παρῃτήσω〉 [ἐκ τῶν προμαχόνων] A ἐξεκέδασε ν· ἐξεπέτασεν ἐξεκήλησε ν· ἐξηύλησεν. ### epsilon 3672 ἔθελξεν ἐξεκηρίωσα ς· ἐξέστησας ἐξεκήρανε ν· ἐξέφθειρεν ἐξεκνημώθ η· ἐξεφθάρη ἐξεκοδόαξε ν· ἐξέχεεν [ ἐξεκδούαζε ν· ἐξήνεγκεν] ἐξεκόμπασε ν· ἐξέπληξεν † ἐξε κ . ### epsilon 3679 νόθ η· κατηντλήθη ἐξεκορήθ η· ἐξεκαλλύνθη ἐξεκκλησίασε ν· συνήθροισεν (Lev. ### epsilon 3681 8,4 ..) ἐξεκυλίσθ η· ἔπεσεν. ### epsilon 3682 ἀπεῤῥίφη (Ζ 42) r * ἐξεκώμασε ν· ἐξεπόρνευσεν Avgn ἐξελάα ν· ἐξελάσαι. ### epsilon 3684 ἀποδιῶξαι (Θ 527) * ἐξελαθῆνα ι· ἐκδιωχθῆναι A ἐξελατέου ς· ἐκδιωκτέους ἐξελάσωμε ν· ἐκβάλωμεν ἐξέχε α· ἐξήρασα ἐξέλειπε ν· ἐπαύσατο (Gen. ### epsilon 3689 18,11 ..) * ἐξελέσθα ι· σῶσαι (Isai. ### epsilon 3690 44,20 ..) As ἐξέλιπο ν· ἐξώλισθον (Ps. ### epsilon 3691 77,33 ..) * ἐξελεύθερο ι· οἱ τῶν ἐλευθερουμένων υἱοί A † ἐξελθεῖ ν· ἐξωθεῖν ἐξέλεψε ν· ἐξέγλυψεν. ### epsilon 3694 ἐξελέπισεν ἐξελιγμό ς· κίνησίς τις παρὰ τοῖς τακτικοῖς, ἡ ἐνόπλιος . ### epsilon 3695 .. * ἐξελίσσουσ ι· κινοῦσιν (Eur. ### epsilon 3696 Troad. 3) An ἐξελκόμενο ς· περιαγόμενος. ### epsilon 3697 περισυρόμενος (Ep. Iac. 1,11) ἔξελο ν· ἐξαίρετον ἔδωκαν (Λ 626) ἐξελύθ η· ἐπαύσατο τῆς ὁρμῆς (Ε 293) ἐξελύτρωσα ς· [ἐγύμνωσας] . ### epsilon 3700 .. ἐξελώπισε ν· †ἀπήνθησεν. ### epsilon 3701 ἐξεσκύλευσεν, ἐξέδυσεν (Soph. Trach. 925) * ἐξ ἐμέθε ν· ἐξ ἐμοῦ (Α 525) Agn ἐξέμε ν· ἐξαφεῖναι (Λ 141) ἐξεμέτρε ι· ἐπὶ ἅλωνος ἐμέτρει ἐξεμήμεκε ν· ἀπήρασεν. ### epsilon 3705 ἐξέχεεν ἐξέμμορε ν· ἔλαχεν (ε 335) ἐξέμολε ν· ἐξῆλθεν (Λ 603) r ἐξεμοῦντε ς· ἀποβάλλοντες * ἐξεμούσωσε ν· ἐξεπαίδευσεν (Eur. ### epsilon 3709 Bacch. 825) As ἐξέμπαλι ν· ἐπαριστέρως ἐξ ἐναντίω ν· ἐξ ἀντικειμένων (Greg. ### epsilon 3711 Naz. c. 2, 2, 8, 202) ἐξενάριξα ς· ἐσκύλευσας (Π 692) ἐξενάριξε ν· ἐσκύλευσεν. ### epsilon 3713 ἀπέκτεινεν (Ε 151) ἐξ ἐνάρω ν· ἐκ τῶν σκύλων (Ι 188) ἐξ Ἐνετῶ ν· πόλις Παφλαγονίας (Β 852) * ἐξ ἐνοπῆ ς· ἐκ τῆς μάχης vg, ἢ βοῆς (Ρ 714) An † ἐξεντισμένα ι· κεκοσμημέναι (Ar. ### epsilon 3717 Lys. 43) * ἐξ ἐπάλξεω ν· ἐκ τῶν προμαχώνων (Eur. ### epsilon 3718 Phoen. 1009) Avgn * ἐξέπαλτ ο· ἐξεπήδησεν (Α) ἐξεπατάγησα ν· ἐξεφώνησαν ἐξεπατάχθ η· ἐξεπλάγη * ἐξ ἐπαφῆ ς· ἐκ ψηλαφήσεως An ἐξέπερσε ν· ἐξεῖλεν. ### epsilon 3723 ἐπόρθησεν * ἐξεπέτασε ν· ἥπλωσεν A ἀνέῳξεν (Prov. ### epsilon 3724 13,16) ἐξέπελε ν· ἐξεγένετο ἐξ ἐπιδρομῆ ς· ἐξαίφνης ἐξέπινε ν· προέπινεν * ἐξ ἐπιπολῆ ς· ἄνωθεν g, ἄριζος ἐξεπιτά ξ· ἐξεπίτηδες ἐξ ἐπιδιφριάδος πυμάτη ς· ἐξ ἄκρας τῆς ἄντυγος τοῦ δίφρου. ### epsilon 3730 ἐκ τῆς ἐπιβάσεως τοῦ παραβάτου γάρ. τοῦ δίφρου καὶ τοῦτο τὸ μέρος (Κ 475) ἐξεπλάγ η· ἐθαύμασεν. ### epsilon 3731 ἐξέστη * ἐξέπλε ι· ἐξέπλεεν Avgp * ἐξεπολεμοῦντ ο· τὰ πολεμίων καὶ ἐχθρῶν ἔπραττον A * ἐξεπολέμωσ ε· πολεμίους εἰργάσατο Avgp ἐξεπράθομε ν· ἐξεπορθήσαμεν (Α 125) r * ἐξεπράξατ ο· ἐφόνευσεν (Eur. ### epsilon 3736 Bacch. 1161 v. l.) A ἐξεπύρωσε ν· ἐξέφλεξεν ἐξ ἐράνο υ · ἔρανος εὐωχία ἐξεργάσ ῃ· διαφθείρῃ ἐξερέεινε ν· ἠρώτησεν (Ι 672) ἐξερεείνω ν· ἐξερευνῶν (μ 259) r ἐξερέῃ ς· ἐξηγῇ ἐξερεύει ν· ἐξευρεῖν ἐξέρευκ α· ἐξηρεύνηκα ἐξερεύμη ν· ἐξαίρετα ἐλάμβανον (ξ 232) * ἐξερέ ω· λέξω (Α 212) n. ### epsilon 3746 [ἢ τὴν ἐπιθυμίαν ἐπλήρωσαν] ἐξ ἐρέβευ ς· ἐκ τοῦ σκότους (Θ 368) ἐξ ἐρέβευσφι ν· ἐκ τοῦ ἐρέβου ς, ὅ ἐστιν σκότους (Ι 572) ἐξέραμ α· 〈ὁ ἔμετοσ〉 (2. ### epsilon 3749 Petr. 2, 22) * ἐξερεύξετα ι· ἐξενέγκῃ (Exod. ### epsilon 3750 7,28) A † ἐξέρεκτ α· ἐκπέση † ἐξερίπ ῃ· ἐκπέσῃ (Ξ 414) n ἐξ ἔρον ἕντ ο· ἐξήνεγκαν τὸν ἔρωτα, τουτέστιν τὴν ἐπιθυμίαν ἐπλήρωσαν (Β 432) * ἐξερπετεῖ ν· ἐξιέναι Avgn ἐξερύσα ι· ἐξαγαγεῖν. ### epsilon 3755 ἑλκύσαι (Ε 666) ἐξέροιτ ο· ζητοίη. ### epsilon 3756 καὶ διηρώτα * ἐξερπύσα ι· ἐξολισθῆσαι A ἐξέρρο ν· ἐξεπορεύοντο ἐξέῤῥωσα ς· ἐπ’ ἐμὲ ἀφῖξαι. ### epsilon 3759 ἤτοι ἐπὶ τῶν νεύρων * ἐξερύησα ν· ἔφυγον (1. ### epsilon 3760 Macc. 9,6) (vg) ἐξερύο ι· ἐξέλκοι (Κ 505) ἐξερύσασκε ν· ἐξεῖλκεν (Κ 490) † ἐξέῤῥ ω· ἐκφῦναι * ἐξερ ῶ· ἐξάξω (Eur. ### epsilon 3764 Or. 560) (nv) ἔξεσ α· ἔξωθεν. ### epsilon 3765 Λάκωνες ἐξεσί η· ἡ κατὰ πρεσβείαν ἔξοδος (Ω 235) ἐξεσία ς· πρεσβείας ἔξεσκο ν· ὑπῆρχον ἐξεσίη ν· δημοσίαν ἐκπομπήν. ### epsilon 3769 χρείαν. ἀγοράν. λῆμα. πρεσβείαν. δημηγορίαν. ἀπαίτησιν. χρήματα (φ 20) ἐξέσμω ν· ἔσμηχον. ### epsilon 3770 καὶ ἔσμων δὲ τὸ αὐτό ἐξεστηκότ α· εἰς δίκην κεκληκότα . ### epsilon 3771 .. ἐξεστηκὼς οἶνο ς· ὁ ὀξίνης * ἐξέσσυτ ο· ἐξώρμησεν, ἐξήρχετο (Η 1) ἐξέστα ι· ἐπ’ ἐξουσίας ἔσται * ἐξέστη ν· ἐθαύμασα. ### epsilon 3775 ἐξεπλάγην (Habac. 3,2) Ag * ἔξεστι ν· δυνατόν 〈ἐστιν〉 (Eur. ### epsilon 3776 Hec. 435 ..) Avgn * ἐξέστησε ν· εἰς ἔκστασιν ἤγαγεν Avg ἐξέστρεψε ν· μετέβαλεν ἐξ ἑστίας ἄρχεσθα ι· παροιμία ἐξετάζετα ι· ἀριθμεῖται [οὐ δεόντως] ἐξέταμο ν· ἐξέκοψαν (Α 460) r * ἐξετανύσθ η· ἡπλώθη (Η 271) r Ap ἐξέτασι ς· βασανισμός (Sap. ### epsilon 3783 1,9 ..) * ἐξετασμό ς· κρίσις. ### epsilon 3784 Agbps ἐρώτησις (Prov. 1,32) ἐξετέλειο ν· ἐπλήρωσαν (Ι 492) ἐξέτειο ν· ἐκ τούτου τοῦ ἔτους, οἷον ἐπέτειον * ἐξέτηξα ς· ἀνήλωσας (Ps. ### epsilon 3787 38,11) Av * ἐξέτηξε ν· ἐλέπτυνεν (Ps. ### epsilon 3788 118, 139) r (g) * ἐξ ἔτι το ῦ· ἐξ ἐκείνου τοῦ χρόνου (Ι 106) vgn ἐξετμήθ η· διεκόπη * ἐξετόξευσε ν· ἐξέπεσεν (Eur. ### epsilon 3791 Andr. 365) A ἐξετράπησα ν· ἐξέκλιναν ἐξετρίβετ ο· σφόδρα ἐκοσμεῖτο ἐξευασμένο υ· τεθνεῶτος, γενομένου . ### epsilon 3794 .. ἐξευγενίσ ω· ἐλευθεροποιήσω ἐξευδίασε ν· εὐδίαν ἐποίησεν ἐξέτρωσε ν· ἐξήμβλωσεν, ἔῤῥιψε τὸ βρέφος ἐξ εὐετηρία ς· ἐξ εὐδαιμονίας ἐξ εὐηγεσίη ς· ἐξ εὐδαιμονίας (τ 114) ἐξευμαρίσθ η· παρεσκευάσθη ἐξευμενίσασθα ι· ἐξιλεώσασθαι, ἐξιλάσκεσθαι * ἐξευμενίσοντα ι· ἐξιλεώσονται (4. ### epsilon 3802 Macc. 4,11) Agn ἐξ εὐνῆ ς· ἐκ κοίτης (Χ 190) * ἐξ εὐπατριδῶ ν· ἐξ εὐγενῶν Avg † ἐξεύχομα ι· ἀφίξομαι * ἐξ εὐωνύμω ν· ἐξ ἀριστερῶν (Exod. ### epsilon 3806 14,22) Ag * ἐξεφαάνθ η· ἐφάνη (Δ 468) As ἐξεφάν η· φανερὸς ἐγένετο ἐξέφαινο ν· ὑπέφαινον [ ἐξέφατ ο· δεδαπάνητο] ἐξεφαύλιζο ν· ἐξευτέλιζον * ἐξ ἐφημερία ς· ἐκ τοῦ συνεχοῦς (ev. ### epsilon 3812 Luc. 1,5) ASvg ἐξέφθιτ ο· ἐξέφθαρτο. ### epsilon 3813 δεδαπάνητο (ι 163) * ἐξεφόρου ν· ἐξέφερον ASgp ἐξέφρηκε ν· ἀφῆκεν * ἐξέφ υ· ἐβλάστησεν r. ### epsilon 3816 ASvgn * ἐξεφύρθη ς· ἐμιάνθης (Ierem. ### epsilon 3817 3,2) AS(vg) * ἐξεφύσησ α· διεσκόρπισα. ### epsilon 3818 [ἐξεφυσίασα]. ἐβδελυξάμην (Mal. 1,13 ..) AS(vg) † ἐξεχαρυβδαάνθ η· ἀνεπόθη† ἐξέχεαν ὅρκι α· οἷον παρέβησαν ἐξέχει ν· ἀνατέλλειν ἥλιον ἔξε λ ’ ἐμέν α· χωρὶς ἐμοῦ. ### epsilon 3822 Λάκωνες * ἐξέχεσθα ι· ἐξέχειν AS ἐξεχύθησα ν· ἠφανίσθησαν (Lam. ### epsilon 3824 4,1) * ἐξαψάμενο ς· κατασχών. ### epsilon 3825 περιπλακείς ASgn ἐξέωσα ν· ἐξώρισαν, κατέβαλον, ἢ * ἐξέβαλον ASvgnP * ἔξηβο ς· ἔξω τῆς ἥβης. ### epsilon 3827 τριάκοντα πέντε ἐτῶν AS ἐξηγεῖσθα ι· ἡγεῖσθαι * ἐξηγήσατ ο· ἡρμήνευσε (en. ### epsilon 3829 Ioan. 1,18) AS ἐξηγητή ς· ὁ περὶ ἱερείων καὶ διοσημειῶν ἐξηγούμενος ἐξηγο ῦ· καθηγοῦ (Eur. ### epsilon 3831 Bacch. 185) * ἐξηγορία ν· ἐπαγγελίαν (Iob 22,22) ASvgn ἐξηγορηκώ ς· ἐξειρηκώς * ἐξῆπτα ι· ἤρτηται. ### epsilon 3834 κρέμαται gΣ ἐξέθυψε ν· ἐξέκαυσεν ἐξήϊ α· θυμιάματα * ἐξῃκασμένο ι· ὁμοιωθέντες (Eur. ### epsilon 3837 Phoen. 162?) ASg Ἐξηκεστίδη ς· μοχθηρὸς συκοφάντης Ἐξήκεστο ς· ἡταιρηκώς. ### epsilon 3839 ὅθεν καὶ τοὺς εὐρυπρώκτους ὁμωνύμως Ἐξηκέστους ἔλεγον Ἐξηκεστιδαλκίδα ι· παρὰ τὸν Ἐξηκεστίδην καὶ Ἀλκίδην * ἐξήμβλωσε ν· ἐξέτρωσεν gn ἐξέφθειρεν r οὐ διέ ἐξήλατο ν· εὐποίητον. ### epsilon 3841 ἢ ⸤ ἓξ πτυχὰς ἔχον (Μ 295) (b) ἐξήλατο ς· συντετριμμένος * ἐξήλεγκτ α· φανερῶς γενόμενα AS ἐξηλευθέρωται ὁ δοῦλος, ὁ δὲ πράγματος ἀπολυθεὶς ἠλευθέρωται ἐξήλατο ν· ψιλῶς μὲν ἐξ ἐλασμάτων καὶ πτυχῶν συγκείμενον· δασέως δὲ ἑξάπτυχον (Μ 295) * ἐξηλιασμένο ν· κεκαυμένον (Ag) v ὑπὸ τοῦ ἡλίου (2. ### epsilon 3846 Regn. 21,13) * ἐξ ἠλιθιότητο ς· ἐξ ἀναισθησίας ASvgn † ἐξηλήμβω ρ· ἔβλεπε. ### epsilon 3848 Λάκωνες ἐξηλοιῶμε ν· ἐξεκαθάραμεν ἐξήλυξε ν· ἐξέφυγεν (Eur. ### epsilon 3850 Hec. 1194) * ἐξημερο ῖ· πραΰνει (4. ### epsilon 3851 Macc. 1,29) ASvgn * ἐξήμβλωσε ν· ἐξέτρωσεν gn ἐξέφθειρεν r οὐ διέσωσεν * ἐξήμευσ ε· ἀπεκίνησε AS * ἐξημμένο ι· ἐκδεδεμένοι. ### epsilon 3854 ASg ἢ ἐνδεδυμένοι S(n) ἐξημερῶσα ι· ἡμεροποιῆσαι (Eur. ### epsilon 3855 Herc. 20) ἐξημοιβ ά· ἀλλακτὰ διὰ τὸ πλῆθος (θ 249) ἐξημοιβα ί· ἕτεραι * ἐξῆ ν· ἐξεγένετο. ### epsilon 3858 ἢ δυνατὸν ἦν Avg ἐξημάρευσ ε· ἐπέρασεν ἐξηνδρωμένο ν· ὀρθιάζοντα ἐξινήσαμε ν· ἐξεβάλομεν [ ἐξηνηθησάμη ν· διῆλθον. ### epsilon 3862 ἀνέγνων. ἐξεφόρησα] [ ἐξηνέριξα ς· ἐσκύλευσας. ### epsilon 3863 ἀνεῖλες] * ἐξήνιο ι· ἀλλότριοι, παρὰ τὸ ἔξω ἡνίων γενέσθαι· ἡνία δὲ τὰ λῶρα· AS(vg) ἀνυπότακτοι Svg (A) * ἐξήνιο ν· ἔξω τοῦ ζυγοῦ AP ἐξηντληκένα ι· ἐξαπαντλῆσαι (Eur. ### epsilon 3866 Med. 79) * ἐξηπάτησε ν· ἐξεπλάνησεν (Sus. ### epsilon 3867 56) ASn * ἐξήπαφε ν· ἠπάτησεν (ξ 379) r. ### epsilon 3868 AS ἐξεπέδο υ· ἔλυε τὰ πέδα ἐξηπειρῶσθα ι· ἤπειρον γενέσθαι ἐξηπέτριπτα ι· δεδαπάνηται. ### epsilon 3871 Λάκωνες [ ἐξήπιλε ν· ἐξεγένετο] ἐξηρεύξατ ο· προεβάλετο (Ps. ### epsilon 3873 44,1) r * a) ἐξηρμένη ν· ὑψουμένην Sg b) 〈 ἐξῃρημένην 〉· περιῃρημένην AS ἐξήριπε ν· ἐξέπεσεν (Hippocr. ### epsilon 3875 med. off. 12, III 314,6 L.) * ἐξῄρηντα ι· ἐξηρήμωνται ASn * ἐξηρτημένο ι· κρεμάμενοι ASg ἢ κεκοσμημένοι (Exod. ### epsilon 3877 28,7?) * ἐξηρώησα ν· ἐξώρμησαν (Ψ 468) r. ### epsilon 3878 (S) ἑξῆ ς· ἐφεξῆς * ἐξησκημένο ν· δυσνόητον n * ἐξησκληκότε ς· ξηρανθέντες AS (vg) ἐξητασμένο ς· δεδοκιμασμένος * ἐξῄτησα ν· ᾔτησαν. ### epsilon 3883 ἐδυσώπησαν. παρεκάλεσαν AS ἐξηυλημένο ν· ἄχρηστον. ### epsilon 3884 αἱ γὰρ παλαιαὶ γλωσσίδες τῶν αὐλῶν ἐξαυλίδες ἐλέγοντο, καὶ αἱ κατατετριμμέναι † ἐξήχμησα ν· ἠρήμωνται· διὰ τὸ τὰ ξόανα ἀπολελοιπέναι αὐτούς· ἢ ὅτι οὐκ ἐπέθυον αὐτόθι οἱ βάρβαροι τῷ θεῷ * ἐξηχεῖτ ο· ἐξηκούετο (3. ### epsilon 3886 Macc. 3,2) ASvgn * ἐξήχητα ι· ἐξῆλθεν. ### epsilon 3887 ἐκηρύχθη (1. Thess. 1,8) AS ἐξίατρο ς· ἐκθυτικός ἐξιεροῦ ν· χρήματα θεοῖς ἐπαγγέλλεσθαι ἐξιθυί ω· †ἔξω καθίσω ἐξιθύνε ι· ὀρθοῖ (Ο 410) (S) ἐξικνεῖσθα ι· χωρεῖν ἐξικμάζετα ι· ἐξόλλυται ἐξικνεῖτα ι· . ### epsilon 3894 .. ἐξικνούμενο ν· ἐξαρκοῦν. ### epsilon 3895 εἰσδυόμενον ἑξικό ρ· ἑκτικός * ἐξίκοιτ ο· παραγένοιτο N (p) * ἐξιλάσετα ι· προσεύξεται. ### epsilon 3898 πραϋνεῖ (Lev. 4,20 ..) AS * ἐξιλάσκεσθα ι· ἐξευμενίσασθαι (Lev. ### epsilon 3899 17,11 ..) ASPb * ἐξίλασμ α· ἀντίλυτρον. ### epsilon 3900 ἀνακτητικὸν δῶρον (Ps. 48,7 ..) ASvgn ἐξίλλει ν· ἀπείργειν, κωλύειν. ### epsilon 3901 κτείνειν. ἐκβάλλειν ASn ἐξίμενα ι· ἐξαφεῖναι. ### epsilon 3902 ἐξελθεῖν (λ 531 v. l.) [ ἐξίν ε· ἐπεσβέννυεν] ἐξινώμενο ν· ἐκκενούμενον. ### epsilon 3904 ἐκστραγγιζόμενον· λέγεται δὲ ἐπὶ τῶν χολὴν καθαιρομένων (com. ad. 1004 K.) ἐξιποῦτα ι· ἐκπιέζεται [ ἐξιπόμενο ς· καθαιρόμενος χολήν, ἢ ἐξεμῶν, ἢ ἐκρέων] ἐξιονθίζ ω· ‘ἐξιονθίζω τρίχα‘ (Soph. ### epsilon 3907 fr. 661) ἐκδίδωμι. ἔστι γὰρ ἴονθος ῥίζα τριχῶν, ἢ 〈τὸ〉 ὑπερέχον ἕξι ς· ἦθος, ἢ ἐκ τοῦ ἔχειν. ### epsilon 3908 φρόνησις. συνήθεια (Hebr. 5,14) ἐξίθμ η· ἔξοδος * ἐξιστορήσαντε ς· ἀναζητήσαντες ASvn * ἐξ ἰσοστασίο υ· ἐξ ἴσου· ἐκ τοῦ ὁμοίου AS * ἐξιστακένα ι· θαυμάσαι (Act. ### epsilon 3912 8,11) ASvg * ἐξίσταντ ο· ἐθαύμαζον (Act. ### epsilon 3913 2,7) ASs ἐξίστασθα ι· διαφθείρεσθαι ἐξίστατα ι· ἐκπλήττεται (Iob 36,28) ἐξίστ η· ἐξέπληττε ἔξιστο ν· ἔχθιστον ἐξίστιο ν· ἱερεῖον ἐξίταλ α· ἀναλώματα ἐξίτηλ α· ἀσθενῆ. ### epsilon 3920 * ἀνόητα n ἄχρηστα. * ἀδόκιμα. S ἐγγὺς ἀφανισμοῦ ASvgn * ἐξιτηλί α· μωρία (A) S ἐξίτηλο ν· ἐξολλύμενον. ### epsilon 3922 ἀμαυρόν. * ἢ τὸ ἀπολλύμενον· παρὰ τὸ ἐξιένα ι, ὅ ἐστι ἐξελθεῖν AS ἢ ἀνόητον S * ἐξίτηλο ς· ὑπερήφανος. ### epsilon 3923 βλάξ (ASPn) διεφθαρμένος S(n) ἐξιτήρι α· ἡμέρα, ἐν ᾗ τὰς ἀρχὰς ἀπετίθεντο Ἀθήνησιν * ἐξιτήριο ν· ἀποτακτικόν ASvg ἐξιτητό ς· ἐκπορευόμενος r * ἐξιχνεύε ι· ἐξερευνᾷ. ### epsilon 3927 ἀναζητεῖ (Sir. 18,4) A * ἐξιχνιασάμη ν· ἐξηρεύνησα, AS ἀνεζήτησα (Iob 5,27?) ἓξ μέτρ α· ἑξάμετρα ἐξώβλητο ν· ἐξόριστον. ### epsilon 3930 ἀπόβλητον * ἐξ οὗ δ ή· ἀφ’ οὗ δὴ χρόνου (Α 6) n ἐξοδῆσα ι· ἐξοδεῦσαι ἐξοδία ν· ἐκστρατείαν (1. ### epsilon 3933 Esdr. 4,23) ἐξόδιοι νόμο ι· δι’ ὧν πάντες ἐξελεύσονται (Cratin. ### epsilon 3934 fr. 276) * ἔξομπλο ν· ἴσον 〈ὑπόδειγμα〉 AS * ἐξονομακλήδη ν· ἐξ ὀνόματος καλῶν (Χ 415) S ἐξονομάσει ς· ὀνομάσεις * ἐξονομήνῃ ς· ἐξ ὀνόματος [εἰπών. ### epsilon 3938 ἢ] ἐξείπῃς (Γ 166) ASn * ἕξοντε ς· ἔχοντες AS ἐξ ὄνυχο ς· παροιμία ἐξοπλίσα ς· ὁπλίσασθαι κελεύσας * ἐξ ὀπό ς· ἐκ τῆς φωνῆς (Greg. ### epsilon 3942 Naz. c. 2, 1, 34, 80) nT ἐξορίζει ν· ὀρὸν ἐκπιέζειν τυροῦ [ ἐξ ὀρίο υ· ἐπιτηδείου ἀνέμου] ἐξορίζομαι . ### epsilon 3945 .. ἐξόριστο ς· τῶν ὅρων ἐκτός (Dem. ### epsilon 3946 21, 105) * ἐξορμ ᾷ· ἐκπηδᾷ. ### epsilon 3947 ἔξεισιν AS ἐκτρέχει Sb * ἐξοθύνε ι· παρορμᾷ AS ἐξορμενίζει ς· ἐκκεκαύληκας. ### epsilon 3949 ἐκκέχυσαι ἐξορύξα ι· ἐκφθεῖραι (1. ### epsilon 3950 Regn. 11,2) ἐξορχήσομα ι· χλευάσω, ὑβρίσω * ἐξοσιοῦ ν· δικαιοῦν AS * ἐξοσιούσθ ω· ὅσιος γινέσθω (Eur. ### epsilon 3953 Bacch. 70) AS * ἐξωστρακίσθ η· ἐξωρίσθη· ἐπειδὴ εἰς ὄστρακον ἔγραφον AP (S) g τὰς ἐξορίας g [ ἐξότολο ν· φανερόν] * ἐξ ο ὗ· ἀφ’ οὗ (Α 6) ASv ἐξουδένωσα ς· ἀπεδοκίμασας (Iud. ### epsilon 3957 9,38 ..) * ἐξουδενώκασ ι· κατευτέλισαν (1. ### epsilon 3958 Regn. 8,7) AS ἔξουθ α· ἐκτός * ἐξουθενε ῖ· παρακρίνει ASn ἐξουθενούμενο ι· κατευτελιζόμενοι ἐξουλά ς· ἐκβολάς ἐξουλῆς δίκ η· ἐξουλῆς δικάζεταί τις, ὅταν φάσκῃ κατέχεσθαι αὐτοῦ κτῆμά τι ἐπιβάλλον αὐτῷ· ὅπερ ἐξίλλειν λέγεται, τουτέστιν ἐκβάλλειν * ἐξ οὐρίο υ· ἐξ ἐπιτηδείου ἀνέμου ASvgn * ἕξουσι ν· ἐφέξουσιν (Ν 51) n(S) * ἐξοφρυωμένο ι· ἐπηρμένοι. ### epsilon 3966 ὑπερήφανοι ASn (v) * ἐξ ὀχέω ν· ἐκ τῶν ἁρμάτων (Γ 29) AS * ἐξοχετευόμεν α· ἐκρέοντα, ἢ ἐκτὸς ἔχοντα τοὺς ὑδρηγούς AS ἔξοχο ς· ἔνδοξος r ἢ ἄριστος (Β 480 . ### epsilon 3969 .) ἐξοχώτατο ς· ὑπέρτατος * ἐξόχω ς· ὑπερβαλλόντως ASg καλλίστως. ### epsilon 3971 ⸤ πάνυ (3. Macc. 5,31?) ASgn ἔξοχο ν· ἐκπρεπές (Ζ 194 . ### epsilon 3972 .) ἐξπέδιτο ν· . ### epsilon 3973 .. ἐχυδαροῦτα ι· ἐξυδατοῦται ἐξυδατισθέ ν· ὡς ὕδωρ ἐξ ὑμάλω ν· ἐξ ὁμοίων * ἐξ ὑπαρχῆ ς· ἐξ ἀρχῆς ASvg ἐξ ὑπερκρεμῶ ν· ἐξ ὑπεροχῆς, ἐκ κορυφῆς ἐξύπισθ α· ἐκ τοῦ ὀπίσω (Lyr. ### epsilon 3979 ad. fr. 67 Bgk) * ἐξ ὑπογύο υ· ἐκ τοῦ σύνεγγυς r. ### epsilon 3980 ASvg ἔξυ ς ’ ἀσκήσασ α· ὑφάνασα (Ξ 179) * ἔξυσε ν· ἐδημιούργησεν AS * ἐξυφήνα ς· κατασκευάσας g ἔξω ἀμέλγετα ι· ἐκθλίβεται ἐξωβάδι α· ἐνώτια. ### epsilon 3985 Λάκωνες * ἐξώγκου ν· ἔθαπτον (Eur. ### epsilon 3986 Or. 402) Sgn ἐμεγάλυνον * ἐξώγκωσε ν· ὕψωσεν ASvg † ἐξωγύρο υ· εὐκαταπρήστου AS ἔξω Γλαῦκ ε· τοὺς χειμαζομένους ἐν θαλάσσῃ φασὶ λέγειν. ### epsilon 3989 παροιμιῶδες δέ· ἐπεὶ δοκεῖ ὁ Γλαῦκος φανεὶς χειμῶνα σημαίνειν [ ἐξώδι α· ἔξοδος. ### epsilon 3990 ἐξώδια] ἐξώκοιτο ς· εἶδος ἰχθύος. ### epsilon 3991 〈ὁ〉 καὶ ἄδωνις * ἐξώκειλε ν· ἐξέπεσεν. ### epsilon 3992 r. Sn ἐκ μεταφορᾶς τῶν πλοίων AS * ἐξώκειλο ν· ἐξῆλθον S (APn) * ἐξώκοιτο ς· ἔξω κοιταζόμενος r. ### epsilon 3994 AS ἐξωλίμα ς· οὐκ αἰσίους * ἐξώλη ς· κίναιδος r. ### epsilon 3996 ASv(g) ἐξώλιγξ ε· ὤλισθεν [ἐξώλλυται ἀπόλλυται] * ἐξώμβρησε ν· ἐπήγαγεν ὀξέως AS ἢ ἐπήνεγκεν (Sir. ### epsilon 3998 1,19) (g) ἐξωμί ς· χιτὼν ὁμοῦ καὶ ἱμάτιον. ### epsilon 3999 τὴν γὰρ ἑκατέρου χρείαν παρεῖχεν· καὶ χιτῶνος μὲν διὰ τὸ ζώννυσθαι, ἱματίου δὲ ὅτι τὸ ἕτερον μέρος ἀνεβάλλετο. παρ’ ὃ καὶ οἱ κωμικοὶ ὁτὲ μὲν ἔνδυθι ὁτὲ δὲ περιβαλοῦ ... * ἔξωμο ς· χιτὼν δουλικός ASvg * ἐξωμόσατ ο· ἀπηγόρευσεν r. ### epsilon 4001 ASgn ἐξωμοσί α· ἄρνησις μεθ’ ὅρκου * ἐξ ὠνίω ν· ἔξω τῶν πρασίμων AS πραγμάτων S ἐξώπαζε ν· ἐξέπεμπεν ἐξώπιο ν· ἔκτοπον. ### epsilon 4005 ἔξω * ἐξωραϊσμένο ν· κεκοσμημένον ASn, κεκαλλωπισμένον g ἐξώργισ α· ἐξεθύμωσα [ἐξώροις] * ἐξώροι ς· γραίαις AS ἢ γέρουσιν * ἔξωρο ν· τὸν παρηκμακότα, ἄκαιρον AS, ἢ παλαιόν * ἐξώσθ η· ἐξεβλήθη r. ### epsilon 4010 AS * ἐξώσθησα ν· κατεβλήθησαν. ### epsilon 4011 κατέπεσαν g * ἔξωσο ν· ἄπωσαι, ἔκβαλε (Ps. ### epsilon 4012 5,10 ..) ASvgn ἐξώσ ω· ἀπώσω, ⸤ ἐκβαλῶ (Ioel 2,10) r ἐξώστρ α· ἐπὶ τῆς σκηνῆς τὸ ἐκκύκλημα· 〈Φρύνιχοσ〉 [ ἐξωστρακίσθ η· . ### epsilon 4015 ..] * ἔξωθε πάγη ς· ἔξω παγίδος AS ἔξω τριακάδο ς· οἱ μὴ μεταλαμβάνοντες παῖδες ἢ ἀγχιστεῖς κλήρου τελευτήσαντός τινος Ἀθήνησιν ἐκαλοῦντο ἐξωτικὰς δίκα ς· τὰς ξενικάς * ἐξ ὠτειλῆ ς· ἐκ τοῦ τραύματος (Δ 140) ASn ἐξώτρυνε ν· ἐξέπεισεν ἐξώφελλε ν· ἐπιπολὺ ηὔξησεν (ο 18) ἐξωχέτευτα ι· [ἐπιπολὺ ηὐξήθη] * ἐξῴχοντ ο· ἐξεπορεύοντο r. ### epsilon 4023 ASPn ἕ ο , ἑοῖ ο , ἕθε ν· ταῦτα ἰσοδυναμεῖ· καὶ ὀρθοτονούμενα δηλοῖ ἑαυτοῦ ἢ ἑαυτῆς, ἐγκλινόμενα δὲ αὐτοῦ, αὐτῆς S * ἔο ι· ἔσται. ### epsilon 4025 εἴη Sn, γένοιτο g, ὑπάρχοι (Ξ 333) ASvgn [αὐτοῦ, αὐτῆς] * ἔοικε ν· ὡμοίωται SPg πρέπον ἐστί n δοκεῖ. ### epsilon 4026 ἁρμόζει. φαίνεται (Α 119 ..) SPn ἔοικέ το ι· πρέπει σοι (Ι 70) * ἐοικό ς· πρέπον. ### epsilon 4028 ὅμοιον ASvg * ἐοικότ α· καθήκοντα. ### epsilon 4029 * πρόσφορα Σp ὡμοιωμένα * ἐοικώ ς· ὡμοιωμένος (Β 20) ASn * ἕοιμ ι· ἐμβάλλοιμι vgn * ἑοῖ ο· τοῦ αὑτοῦ. ### epsilon 4032 ἢ ἑαυτοῦ (Β 662) AS * ἑοῖσ ι· τοῖς ἑαυτοῦ (Α 83) ASvgn ἑοῖσι ν· ἰδίοις. ### epsilon 4034 οἰκείοις (Μ 222) ἐόλητα ι· τετάρακται. ### epsilon 4035 ἐπτόηται. ὠδύνηται † ἔολο ν· πρόσφορον. ### epsilon 4036 χρηματιστόν ἐολότω ν· εἰλημένων S * ἔολπε ν· ἐλπίζει. ### epsilon 4038 προσδοκᾷ. οἴεται (φ 317) (AS) * ἑό ν· ἴδιον gn τὸν ἑαυτοῦ. ### epsilon 4039 Sn ἑαυτόν ‘ἑὸν γένοσ‘ * ἐόντ α· ὑπάρχοντα, ⸤ ὄντα (Α 352) n * [ ἐόντε ς· ἐξ ἔθους ἐπιφοιτῶντες] A * ἔοργα ς· εἰργάσω (Γ 57) n * ἔοργε ν· ἔπραξεν ASvg εἴργασται A διέθηκεν (Β 272) ἐοργίζετα ι· τορυνᾶται. ### epsilon 4044 ἐόργη γὰρ ἡ τορύνη † ἔορτ α· ἔδοξε. ### epsilon 4045 κρεμνᾶται† ἐορτά ς· ἀρεσκούσας. ### epsilon 4046 καλάς [ Ἔορτο ς· ἢ] Ἐορδό ς· Μακεδών, ἀπὸ ἔθνους ἔο ρ· θυγάτηρ. ### epsilon 4048 ⸤ ἀνεψιός r ἔορε ς· προσήκοντες, ⸤ συγγενεῖς r ἐοσσητή ρ· ἐπίκουρος. ### epsilon 4050 τιμωρός. ἀντὶ τοῦ ἀοσσητήρ * ἑο ῦ· τοῦ ἑαυτοῦ (Α 496) AS ἐοχμό ν· 〈καθ’ ἃ συνδέδεται ὁ τράχηλοσ〉 p ἐπάβολο ς· ἐπιτυχών * ἐπαγαλλιάζω ν· ἐπιχαίρων AS * ἐπαγγείλωσι ν· κελεύσωσιν ἐπαγγεῖλα ι· ἐκκαλέσαι. ### epsilon 4056 ἐντυχεῖν * ἐπαγγελί α· ὑπόσχεσις (Rom. ### epsilon 4057 4,13 ..) AS καὶ ἐπάγγελμα (2. Petr. 3,13) ἐπαγγέλλ ῃ· κελεύεις ἐπάγε ι· ἐπιφέρει. ### epsilon 4059 ἐνποιεῖ. θηρεύει ἐπαγείρει ν· ἐπισυναθροίζειν (Α 126) r. ### epsilon 4060 b ἐπάγ η· ἐστερεώθη. ### epsilon 4061 ἐπήχθη (Κ 374) * ἐνεφυτεύθη g συνεπλάσθη. ἐγένετο. ὡς καὶ ἁρματοπηγὸς λέγεται ἐπαγίνησε ν· ἐπῆγεν ἐπαγκομίζεσθα ι· ἐπανάγεσθαι † ἔπαγλο ς· κατόθριξ† ἐπαγορίαν ἔχε ι· ἐπίμωμός ἐστιν ἔπαγρο ν· ἀγρευτικόν, ἄγριον. ### epsilon 4066 ἐν τῷ ἀγρεύειν εὐτυχῆ ἐπαγλάϊξο ν· ἄκρατον ἐπίχεον (Lyr. ### epsilon 4067 ad.) ἐπαγχάσασθ ε· ἐπαναχωρήσατε ἐπαγασσαμέν η· ἐκπληγεῖσα ἐπάγ ω· ἐπιφέρω (Gen. ### epsilon 4070 6,17 ..) 〈 ἐπαγωγ ά·〉 ἐπαγόμενα. ### epsilon 4071 τὰ ἐπαχθέντα. * ⸤ ἐφολκά g ἢ ἀπατητικά (4. Macc. 8,15) ASvg * ἐπαγωγά ς· αἰχμαλωσίας (Sir. ### epsilon 4072 10,13?) AS * ἐπαγωγ ή· συμφορά. ### epsilon 4073 πειρασμός. ἤτοι τὸ ὁπωσοῦν κακῶς ἐπαγόμενον (Sir. 3,28) ASvg ἐπαγώγιο ν· ἀνηρτισμένον ἐπαγωγ ή· αἰφνίδιος . ### epsilon 4075 .. Κασάνδρᾳ (trag. ad.?) * ἐπαγωνιεῖτα ι· φιλονικήσει r ASvgn * ἐπᾴδοντο ς· φαρμακοῦ (Ps. ### epsilon 4077 57,6) r. ASvg * ἐπαείρε ι· ἐπαίρει AS αἴρει A * ἐπαΐει ς· ἐπακούεις ASP * ἐπαειράμενο ν· ἀφαιρούμενον AS * ἐπαείρα ς· ἐπεγείρας (Κ 80?) AS † ἐπαεσσούριο ν· κατήγορον * ἐ π ’ αἶα ν· ἐπὶ γῆν (Θ 1) AS [ ἐπαΐχδη ν· ὅσον ἐπιψαῦσαι] ἐπαιγίζοντ α· σφοδρότερον πνέοντα ἄνεμον· καταιγίδες γὰρ αἱ τῶν ἀνέμων ἐμβολαί (ο 293) ἐπαιγίζω ν· ἐπικαταιγίζων, τουτέστι ἐπιπίπτων (Β 148) ἐπαιδεύσατ ο· τὸν υἱὸν ὁ πατήρ, ἐπαίδευσε δὲ ὁ διδάσκαλος ἐπαινέσαντο ς· εὐφημίσαντος ἐπαιν ή· ἐπαινετή. ### epsilon 4089 ἢ δεινή, καὶ φοβερά (Ι 457) ἐπαΐει ν· αἰσθάνεσθαι [ ἐπαία ς· μετεωρήσας] [ ἐπαίμονε ς· ἀπόγονοι] ἐπαΐξα ς· ἐπιδραμών, * ⸤ ἐφορμήσας (Β 146) (S) ἐπαίνου ς· τὰς κρίσεις. ### epsilon 4094 καὶ τὰς συμβουλίας. καὶ τὰς μαρτυρίας Σοφοκλῆς Θυέστῃ Σικυωνίῳ (fr. 231)· καὶ †ἀλκέοι ταῖς ἐπαινέταισιν ἐ π ’ Αἰνύρων ὁδό ν· Αἴνυρα χωρίον τῆς Θρᾴκης ἀπὸ Αἰνύρου ὀνομασθέν (Archil. ### epsilon 4095 p. 439 Bgk.) * ἐπαΐο ι· αἰσθάνοιτο. ### epsilon 4096 ἐπακούοι AS * ἐπαΐοντ α· ἐπακούοντα ASvg ἐπαῗρα ι· προτρέψασθαι [ ἐπαίσα ι· λαβεῖν] * ἐπαίρω ν· κουφίζων. ### epsilon 4100 ὑψῶν AS(g) ἐπαΐσα ι· αἰσθέσθαι. ### epsilon 4101 ἐπακοῦσαι. πεισθῆναι ἐπᾶισα ς· * ἔτυψας, ἐπάταξας, ἔπληξας (Iob 4,19) (ASvg) ἔδειρας. ### epsilon 4102 ᾖσας, ἔψαλας ἐπαίσιο ι· καθήκοντες. ### epsilon 4103 ἐπιβάλλοντες ἐπαΐσσω ν· ὁρμῶν. ### epsilon 4104 ἐπερχόμενος (Κ 369) ἐπάϊστο ς· φανερός. ### epsilon 4105 κατάφωρος (Hdt. 2, 119,3 ..) ἐπαϊώ ν· ἐπακούσας * ἔπαιτο ι· αἴτιοι (Α 335) n * ἐ π ’ ἀκινήτοισι ν· ἢ τάφοις. ### epsilon 4108 ἢ λίθοις (Hes. op. 750) AS Ἐπακμόνιο ς· Ποσειδῶν ἐν Βοιωτίᾳ ἐπακοντισμό ς· βόλου ὄνομα ἐπάκοο ι· οἱ μάρτυρες. ### epsilon 4111 καὶ οἱ ἐπισκοποῦντες τὰς δικαστικὰς ψήφους Ἐπάκριο ς· Ζεύς. ### epsilon 4112 ὁ ἐπὶ τῶν ἄκρων τῶν ὀρῶν ἱδρυμένος. ἐπὶ γὰρ τῶν ὀρῶν τοὺς βωμοὺς αὐτῷ ἵδρυον ὡς ἐπιπολύ ἐ π ’ ἀκροτάτ ῳ· ἐπ’ ἄκρῳ (Β 793) ἐπάκρισε ν· ἐπέδραμεν Ἐπακταῖο ς· Ποσειδῶν ἐν Σάμῳ * ἐπακτή ρ· κυνηγός r. ### epsilon 4116 ASvgbp [ ἐπακτήρεσι ν· ἀλλεπαλλήλοις, συνεχέσιν] * ἐπακτῆρε ς· κυνηγοί, οἱ τοὺς κύνας ἐπάγοντες g καὶ δίκτυα καὶ δόλους (Ρ 135) * ἐπακτό ν· ἔξωθεν (Eur. ### epsilon 4119 Phoen. 343) ASvgn Ἐπάκτιο ς· ὁ Ἑρμῆς ἐν Σικυῶνι ἐπακτὸς ὅρκο ς· 〈οὐκ〉 ἐγχώριος, ἀλλ’ ἀπὸ ξένης ἐπηγμένος· ἢ ἐφ’ ὃν ἕτερος ἄγει, οὐκ αὐθαίρετος ἐπακτού ς· ἐπηγμένους ἐπακτρίδα ς· τὰς ἁλιάδας· ἐπακτρεῖς γὰρ οἱ ἁλιεῖς καὶ καθόλου οἱ κυνηγοί. ### epsilon 4123 καὶ ἐπακτροκέλης δὲ εἶδος πλοίου ἐπακτρεῖ ς· παροιμία· δοῦναι μὲν εἰς ἐπακτρέων, λαβεῖν δὲ μή. ### epsilon 4124 [καὶ οἱ κυνηγοὶ ἐπακτρεῖ ς] * ἐπακτῶ ν· ἔξωθεν προσγινομένων. ### epsilon 4125 ἢ ἐπὶ τῶν αἰγιαλῶν ἢ τῆς πέτρας· ἀκτὴ γὰρ ἡ πέτρα καὶ ὁ αἰγιαλός AS ἐπάκτωσα ν· ἔκλεισαν, ⸤ ἐφράξαντο (Archil. ### epsilon 4126 fr. 187) r ἐπαλαζονευόμενο ν· καταθρασυνόμενον ἐπαλείφω ν· γυμνάζων (vg) ἐπαλείφοντα ς· γυμνάζοντας ἐπαλάσσετ ο· κατεπίμπλατο (Λ 169) ἐπαλλάξαντε ς· * ἐφαμματίσαντες. ### epsilon 4131 ἐπιπλέξαντες. (Ν 359) Sgp ἐναλλάξαντες AS ἐξ ἀντεμβολῆς ἐπεκτείναντες ἐπαλλαχθεῖσ α· ἐπαλλάξασα. ### epsilon 4132 Σοφοκλῆς Κολχίσιν (fr. 322) * ἐπαλλήλω ν· ὁμοίων Avgb (S) * ἔπαλλε ν· ἔσειεν n ἐπάλθημε ν· . ### epsilon 4135 .. * ἐπαληθεί ς· πλανηθείς (δ 81) AS * ἐ π ’ ἀλλοδαπῆ ς· ἐπὶ ξένης AS ἐπάμω ν· δοῦλος, λάτρις ἐπαλαστήσασ α· σχετλιάσασα, δεινοπαθήσασα, ἐπιχαλεπήνασα (α 252) ἐπαλῖνα ι· ἐπαλεῖψαι ἐπαλλακεύετ ο· παλλακῇ ἐχρῆτο ἐπάλλησε ν· ἐφθάρη ἐπάλμενο ς· πηδήσας AS, ἐφορμήσας r, ἐφαλόμενος (Η 260) s * ἐπάλξει ς· οἱ προμαχῶνες τῶν τειχῶν (Μ 258) q. ### epsilon 4144 vgnp * ἔπαλξι ς· πύργος ASvg. ### epsilon 4145 οἱ τῶν τειχῶν προμαχῶνες † ἐπαλογῆ ς· σπουδῆς. ### epsilon 4146 ἀνταποδόσεως (Sir. 2,2) Ἐπαλουσί α· ἡ Ἀθηνᾶ ἐπάλταξ ε· παλτῷ ἔβαλεν ἐπάλυνε ν· ἐλεύκανεν. ### epsilon 4149 ὕγρανεν, ἀνέδευσεν. ἢ ἐπεπάσθη. ἢ ἀπὸ τῆς πάλη ς, ἐλεύκανε χιόνι (Κ 7) ἐπᾶλτ ο· ἐφήλατο. ### epsilon 4150 ἐπέδραμεν (Φ 140) [ἐκραδάνθη. ἐσείσθη.] ἐπαμβλήδη ν· ἀναβαλλόμενος. ### epsilon 4151 ἀνακρουόμενος ἐπαμειβόμενο ν· ἐπαλλαττόμενον * ἐπαμείψομε ν· ἀνταλλάξωμεν, ἀντιδῶμεν (Ζ 230) ASn ἐπαμέτραιο ν· μέτρον τι παρὰ Κνιδίοις ἐ π ’ ἁμεροφάντ ῳ· ἐπὶ ἡμέραι φανέντι ἐπαμήσατ ο· ἐπεβάλετο (ε 482) ἐπαμησόμεθ α· ἐπιφορήσομεν ἐ π ’ ἀμνηστεί ᾳ· ἐπ’ ἀμνησικακίᾳ ἐπαμοιβαδί ς· ἐναλλάξ (ε 481) ἐπάμονε ς· [ἀπόγονοι. ### epsilon 4160 ] ἀκόλουθοι (r) * ἐπαμῦνα ι· βοηθῆσαι (3. ### epsilon 4161 Macc. 1,27) r. ASvg † ἐπαμφάδησε ν· ἐθαύμασεν. ### epsilon 4162 περιεβλέψατο * ἐπαμφιάζοντε ς· ἐπενδύοντες AS ἐπαμφιέσα ς· ἐγκρύψας * ἐπαμφίσκοντε ς· ἐνδύνοντες A (g) * ἐ π ’ ἄμφ ω· ἐπὶ τοῖς δυσίν vgn * ἐπάναγ ε· ἐπάνελθε AS. ### epsilon 4167 ἐπίστρεφε (Sir. 17,26) * ἐπάναγκες ἔχ ω· ἀνάγκην ἔχω AS ἐπαναγνῶνα ι· ἐξαναγνωρίσαι ἐπαναζεῦξα ι· ἐπανελθεῖν ἐπαναθεῖνα ι· μεταθέσθαι ἐπανακροῦσα ι· εἰς τοὐπίσω χωρῆσαι. ### epsilon 4172 ἐπὶ τῶν κωπηλατούντων, ὅταν στρέψαντες τὴν πρύμναν ἀνακρούωνται, ἵνα εἰς τοὐπίσω χωρήσῃ τὸ πλοῖον (Ar. Av. 648) * ἐπαναλήψομα ι· ἐπαναλαμβάνω ἄνωθεν ASvgp ἐπαναλύω ν· ἐπαναστρέφων ἐπαναπτήσιμο ν· ἐπαναπτῆναι θέλοντα, καὶ πορευθῆναι ἐπαναρύετα ι· μετὰ κρίσιν θύει, κρέα δίδωσιν ἐπανάστασι ς· ἐπανέγερσις ἐπανατείνε ι· ἐπανατείνεται. ### epsilon 4178 ἐφήπλωται * ἐ π ’ ἀναφορέω ν· ἐπ’ ὤμων (Num. ### epsilon 4179 4,10) AS * ἐπαναχθέντ α· ἐπανακομισθέντα (2. ### epsilon 4180 Macc. 12,4) AS(n) * ἐπανεῖτ ο· ἐνεργεῖτο AS ἐπανεῖπα ν· ἐπεκήρυξαν * ἐπανελέσθα ι· ἐπαναλαβεῖν AS ἐπανελθεῖ ν· ἀναβῆναι * ἐπανελθώ ν· ὑποστρέψας. ### epsilon 4185 δεύτερον ἐλθών (Prov. 3,28) AS ἐπανερέσθα ι· ἐπερωτᾶν (Hippocr. ### epsilon 4186 prognost. 2, II 114,8 L.) ἐ π ’ ἀνέρ ι· ἐπ’ ἀνθρώπῳ (Greg. ### epsilon 4187 Naz. c. 2, 1, 1, 236) ἐπάνεισι ν· ἐπαναστρέφει r, ἀνακάμπτει ἐπανέρχετα ι· ἐπαναστρέφει. ### epsilon 4189 ἐκ δευτέρου ἔρχεται ἐπανέστησα ν· μετ’ αὐτοὺς ἀνέστησαν (Β 85) * ἐπανέχει ν· ὑψοῦν ASgpb * ἐπάνηκ ε· ὑπόστρεψον (Prov. ### epsilon 4192 3,28) r. ASvg * ἐπανήραντ ο· ἐπανέλαβον. ### epsilon 4193 παρὰ τὸ ἆραι AS ἐ π ’ ἄνθεσι ν· ἐπὶ τὰ ἄνθη (Β 89) ἐπανθρακίδε ς· τὰ ἐπ’ ἀνθράκων ὀπτώμενα ἰχθύδια * ἐπανιτέο ν· ἐπανοδευτέον ASvgPn ἐπανιώ ν· ἐπαναστρέφων r * ἐπαντέλλω ν· ἀναφέρων AS ἀνατέλλων (Eur. ### epsilon 4198 Phoen. 105) * ἐ π ’ ἀντολαῖ ς· ἐπ’ ἀνατολαῖς (Eur. ### epsilon 4199 fr. 482) AS * [ ἐπάξιο ι· ἀκούοι AS] * ἐπάξοντα ι· ἐπιφέρουσι, βαστάζουσιν (Exod. ### epsilon 4201 28,39) AS ἐπαοιδί α· φαρμακεία, γοητεία * ἐπαοιδο ί· φαρμακοί AS, γόητες (Exod. ### epsilon 4203 7,11 ..) S(g) ἐ π ’ ἄπειρ α· δυσνόητα. ### epsilon 4204 ⸤ πολλά (b) * ἐ π ’ ἀπήνη ν· τὴν ἅμαξαν (Ω 590) AS ἐπαποδρόμιο ν· [ἡ] ἱερεία, παρὰ Κρησίν * ἐπαπόρησι ς· ἀπορία ASg ἐπάρα ς· κουφίσας. ### epsilon 4208 ὑψώσας ἐπαρά ς· κατάρας (Ι 456) * ἐπαράσα ι· κουφίσαι AS ἐπαράσασθα ι· . ### epsilon 4211 .. * ἐπαραμένο ι· οἱ παρὰ μοῖραν ἀπολλύμενοι ASP [ ἐπάρασα ς· ἀπέδυ, ἐπώλησας] * ἐπάρατο ς· ἐπικατάρατος r SPn (A) ἐπάργεμο ς· ἀποκεκρυμμένος. ### epsilon 4215 ἢ νόσος ὀφθαλμῶν. Ἐπάργεμα γὰρ λέγεται τὰ ὄμματα, ὅταν ᾖ τετυφλωμένα ὑπὸ λευκωμάτων· καὶ πάντα δὲ τὰ τυφλὰ καὶ ἀφώτιστα οὕτως λέγονται (Aesch. Ag. 1113) ἐπάργεμ α· ὄμματα τετυφλωμένα r ἐπάργυρο ν· μισθωτήν r ἐπάρ η· ἐκεντήθη * ἐπαρήγουσα ν· βοηθοῦσαν (2. ### epsilon 4219 Macc. 13,17) ASgn ἐπαρήξε ι· βοηθήσει ἐπαρήρε ι· ἐφήρμοστο (Μ 456) * ἐπαρίστερ α· κακά. ### epsilon 4222 ἀηδῆ AS * ἐπαρκε ῖ· ὑπουργεῖ. ### epsilon 4223 χορηγεῖ. βοηθεῖ AS ἐπαρκέ ς· αὔταρκες ἐπάρκιο ι· ἔμπειροι. ### epsilon 4225 βοηθοί † ἐπάρισμ α· ἀφανῆ. ### epsilon 4226 ἄσημα [ ἐπαρμένο ι· οἱ παρὰ μοῖραν ἀπολλύμενοι] ἐπαρμό ν· χῶμα κάθυγρον ἐπαρξάμενο ι· σπείσαντες (Α 471) Svgn ἐπιστάντες AS ἐπαρξόμενο ς· ἐπαρχὰς ληψόμενος ἐπάριτο ι· τάγμα Ἀρκαδικὸν μαχιμώτατον. ### epsilon 4231 καὶ οἱ παρὰ Ἀρκάσι δημόσιοι φύλακες * ἔπαρσι ς· ὑπερηφανία (Zach. ### epsilon 4232 12,7 v. l.) (AS) ἐπαρτέα ς· ἑτοίμους. ### epsilon 4233 ἀπηρτισμένους (τ 289) * ἐπαρτ ᾷ· ἐπικρεμάζει AS ἐπαρτέϊ νη ί· εὐτρεπεῖ νηί (Greg. ### epsilon 4235 Naz. c. 1, 2, 2, 224) ἐπάρουρο ς· ἐπίγειος. ### epsilon 4236 ἢ κηπουρὸς ἐπιμίσθιος (λ 488) ἐπαρτηΐα ν· παρασκευήν * ἐπαρτήσα ς· κρεμάσας ASgn * ἐπαρυστρίδε ς· ἐλαιοχύται (Zach. ### epsilon 4239 4,2) vgn ἢ ἀντλητῆρες Agn ἐπαρχί α· φυλή. ### epsilon 4240 ἢ πατρίς ἐπαρώμενο ι· καταρώμενοι * ἐπᾷσα ι· ᾆσμα εἰπεῖν γοητικόν. ### epsilon 4242 ἐπιλαλῆσαι (Ierem. 8,17 v. l.) AS * ἐπάσαντ ο· ἐγεύσαντο (Α 464) ASg ἐκτήσαντο * ἐπασθμαίνω ν· πνευστιῶν (4. ### epsilon 4244 Macc. 6,11) AS [ ἐπάσιο ι· καθήκοντες] ἐπασκεῖ ν· σέβεσθαι. ### epsilon 4246 ἁγνεύειν. ἐπασκητα ί· ἀθληταί ἐπάσκιο ν· ἡ χώνη. ### epsilon 4248 Σικελοί * ἔπᾳσμ α· 〈ᾆσμα γοητικόν〉 n ἐ π ’ ἀσπίδ α· εἰς εὐώνυμα ἔπασσε ν· ἐποίκιλλεν S. ### epsilon 4251 ὕφαινεν (Χ 441) * ἐπασσύτερο ι· ἄλλοι ἐπ’ ἄλλοις (Α 383) As * ἐπασσύτερο ν· ἀλλεπάλληλον (Δ 423) r. ### epsilon 4253 AS ἐ π ’ ἀσφαλοῦ ς· ἀσφαλεῖς ἐπάσ ω· ἐκτήσω. ### epsilon 4255 Αἰσχύλος Πρωτεῖ Σατυρικῷ (fr. 215) ἐπάταξα ν· * ἔτυψαν AS ἐτροπώσαντο. ### epsilon 4256 ἐνίκησαν (Iud. 3,29 ..) ἐπάτερθε ν· ἐπέκεινα ἐπαίτι α· ἐπιτίμια (Sol. ### epsilon 4258 legg.) ἐπαύλι α· ἡ [δὲ] δευτέρα τῶν γάμων ἡμέρα οὕτως καλεῖται, ἐν ᾗ κομίζουσι δῶρα οἱ οἰκεῖοι τῷ γεγαμηκότι καὶ τῇ νύμφῃ. ### epsilon 4259 ἴσως ἀπὸ τοῦ ἐπαυλίζεσθαι τὴν νύμφην ἔπαυλι ς· * μάνδρα βοῶν AS. ### epsilon 4260 ἢ οἴκημα. ἢ * αὐλή AS. ἢ στρατοπεδεία. καὶ ἡ ποιμενικὴ αὐλή ἔπαυλο ς· ἐπίσκηνος. ### epsilon 4261 ἔνοικος. [χαράδρα] ἐπαύλου ς· ἐπαύλεις. ### epsilon 4262 μάνδρας (ψ 358) ἐπαύρασθα ι· ἀπολαῦσαι p ἐπιτυχεῖν. ### epsilon 4263 [ἐπιτελεῖν]. ἐπιψαῦσαι ἐπαυρεθέντ α· ἐπιβάλλοντα ἐπαύρ ῃ· ἐπιτύχῃ. ### epsilon 4265 ἐπιψαύσῃ (Λ 391) * ἐπαυρεῖ ν· ἀπολαῦσαι A * ἐπαυρίσκοντα ι· ἐπιτυγχάνουσιν (Ν 733) AS * ἐπαύρο ι· ἀπολάβοι g. ### epsilon 4268 μεταλαμβάνοι ἐπαύρου ς· τοὺς χειμάῤῥους ποταμούς ἐ π ’ αὐτατῶ ν· παρ’ αὑταῖς ἐπαύρωντα ι· ἐπαίσθωνται (Α 410) ἐ π ’ αὐτοφώρ ῳ· ἐπ’ αὐτόπτῳ. ### epsilon 4272 ἐπ’ ὄψει ἐ π ’ αὐτοφανέσ ι· ἐπ’ αὐτοφώρῳ. ### epsilon 4273 * Ἐπ’ αὐτοφώρῳ δὲ ὁ φανερῶς καταληφθείς, ὑπεύθυνος γενόμενος, ἢ ἐπ’ αὐτῷ τῷ κλέμματι εὑρεθείς, ἔτι κατέχων αὐτό AS ἐπαυχε ῖ· ἐπεύχεται * ἐπαφᾶτα ι· ψηλαφᾷ ASvgPn ἐπιψαύει ASP ἐπαφῆκε ν· ἐπαπέλυσεν Avg. ### epsilon 4276 ἐπέδωκεν. ἐξέβλυσεν ἐπαφησαμέν η· ἁψαμένη ἐπάφησε ν· ἐπαφήσατο * ἐπαφίησι ν· ἐπαπολύει A * ἐπαφώμενο ς· ψηλαφῶν r. ### epsilon 4280 ASPg ἐπαχθεῖ ς· ἐπίπονοι. ### epsilon 4281 ἀηδεῖς * ἐπαχνώθ η· ἠνιάθη, ἐλυπήθη AS [ ἐπαχνώθ η· τὰ αὐτά] * ἐπάχνωσε ν· ἐλύπησεν ASP ἠνίασεν * ἔπε α· λόγοι n, ῥήματα ἔπεα πτερόεντ α· τὰ ἔπη πτηνὰ εἶπε, διὰ τὸ ταχέως προφέρεσθαι τοὺς λόγους. ### epsilon 4286 τὰ ἁρμοστά· πτερῶν γὰρ οὐδὲν εὐαρμοστότερον (Α 201 ..) * ἔπεα ηὔδ α· λόγους AS † ἐπεβάρο ς· ἐπανέκαμψεν * † ἐπέβει ς· ἐπιβάται A * ἐπέβησα ν· ἐπήρχοντο (χ 424) AS ἐπεβήσατ ο· ἐπέβη (Κ 513) ἐπέβησε ν· ἐπιβῆναι ἐποίησεν (Θ 129) ἐπέβρισε ν· ἐπεβάρησεν (Μ 414) b ἐπεγκανάξα ι· ἐπεμπιεῖν. ### epsilon 4294 ἢ ἐπιχέαι ἐπεγκλάσα ς· τοῖς ὄμμασί πως διανεύσας ἐπέγναψα ν· ἐπεκατέκλασαν. ### epsilon 4296 ἐπέγναμψαν * ἐπέγν ω· μετενόησεν AS ἐπέγραψε ν· ἐπεχάραξεν. ### epsilon 4298 * ἐπέγλυψεν AS. ἐπέξυσεν (Δ 139) * ἐπέγρετ ο· ἐπεγείρετο (Κ 124) AS ἐ π ’ ἐδάφου ς· ἐπὶ γῆς (Iob 9,8) ἐπεδέετ ο· ἐδέετο, ἔχρῃζεν ἐπέδησε ν· κατέσχεν. ### epsilon 4302 ἐδέσμευσεν (Δ 517) ἐπεζάρηκε ν· ἐπεβάρυνεν * ἐπεζάρε ι· ἐπεβάρει. ### epsilon 4304 ἐπέκειτο AS. ἐπεκράτει (Eur. Rhes. 441) ἐπεζήτε ι· ἠνώχλει. ### epsilon 4305 ἐπεχείρει. ἐπετήρει ἐπεζήτου ν· τὰ αὐτά (1. ### epsilon 4306 Macc. 7,13) ἐπεζύγωσ ε· προσέκλεισεν ἐπέθελγο ν· κατεδαπάνων * ἐπεθείαζε ν· ἐχόρευεν. ### epsilon 4309 ἐθαύμαζεν ὡς θεόν ASvgn * ἐπέθρωσκο ν· ἐπεπήδων ASvg ἐπέθεντ ο· ἐπέκειντο. ### epsilon 4311 ἀντέκειντο (Ps. 58,3) ἐπε ι· * λέγει SP. ### epsilon 4312 ὅτι. ἢ ἐπειδή (Β 115) Ag ἢ ἐπειδάν. ἢ ἐπεί τι. ἢ εἰ δὲ μή ἐπε ί· ἀφ’ οὗ χρόνου ‘ἐπεὶ Τροίης ἱερὸν πτολίεθρον ἔπερσεν‘ (α 2) ἐπεὶ ἄρ τιν α· ἐπὰν τινά (Θ 269) * ἐπεὶ ἂρ τμάγε ν· ἐπεὶ διεχωρίσθησαν (Π 374) S ἐπιβουλεύω ν· λοιδορῶν, ἐφυβρίζων ἔπειγ ε· πορεύου. ### epsilon 4317 σπεῦδε (Eur. Or. 799 ..) ἐπείγε ι· κατάγει. ### epsilon 4318 καθέλκει (Μ 452 ..) ἐπείγετα ι· σπεύδει, σπουδάζει ἐπειγωλὴ καὶ ἔπειξι ς· ἡ σπουδή r ἐπείγ ω· σπουδάζω r * ἐπὶ δὲ ᾔνεο ν· ἐπῄνουν, καὶ συγκατετίθεντο (Γ 461) AS ἐπειδήπε ρ· ἐπειδή ἐπειδ ή· ἐξ ὅτου ἐπειδὴ πρῶτα θεῶν ἰότητι δαμάσθ η· εὐθέως ἀπὸ τῆς γενέσεως ὑπὸ τῶν μοιρῶν κατεκρίθη (Τ 9) ἐπιείξ ω· ὑπείξομεν * ἐπει ή· ἐπειδή ASp ἐπείθετ ο· ἐπείσθη (Α 33) ἐπειδὴ πρῶτ α· ἐπειδὴ ἅπαξ (Α 235) ἐπειὴ πολὺ φέρτερο ς· ἐπειδὴ πολὺ κρείττων (Δ 56) * ἐπεί κ ε· ἐπειδάν (Α 168) Sn ἐπεί κ ’ ἕωμεν πολέμοι ο· ἐπειδὰν πληρωθῶμεν τοῦ πολέμου (Τ 402) * ἐπειλημμέν η· κρατοῦσα (Gen. ### epsilon 4333 25,26) ASvg ἐπεὶ μάθο ν· ἐπεὶ ἔμαθον (Ζ 444) ἐπεικτά ς· ὑπόσχεσις. ### epsilon 4334 σπουδή ἐπεί μ ’ ἔτεκε ς· ἐπειδή μ’ ἐγέννησας (Α 352) ἐπεκέκλετ ο· ἐπεκαλεῖτο (Ι 454) * Ἐπειο ί· οἱ Ἠλεῖοι (Β 619) A. ### epsilon 4337 καὶ οἱ πλησιόχωροι * Ἐπειό ς· ὁ Ἠλεῖος. ### epsilon 4338 ἀπὸ πόλεως AS ἐπεὶ οὐδὲ ἔοικε ν· ἐπεὶ οὐδὲ πρέπει (Α 119) ἐπεὶ οὐ ἕθε ν· ἐπεὶ οὐκ αὐτῆς (Α 114) ἐπεὶ οὔ ποτ ε· ἐπειδὴ οὔποτε (Ε 441) ἐπεὶ οὔτι μοι αἴτιοί εἰσι ν· ἐπεὶ οὔκ εἰσί μοι αἴτιοι (Α 153) ἐπεὶ οὔ το ι· ἐπεὶ οὐδαμῶς σοι (Α 515) ἐπείπασθα ι· ἐξειπεῖν Ἐπειό ς· οὕτως ἐκαλεῖτο Κρατῖνος ὁ Κωμικός· ἴσως διὰ τὸ ταξιαρχῆσαι τῆς Οἰνηίδος φυλῆς καὶ δειλότερος φανῆναι. ### epsilon 4345 καὶ γὰρ ὁ Ἐπειὸς δειλὸς ἦν. [σημαίνει] (Com. ad. 31) ἐπεί ῥ α· ἐπειδή (Α 458) ἔπειρα ν· ἔπηξαν (Α 465) ἐπειράτιζε ς· ἐπείραζες ἐπειρᾶτ ο· ἐπείραζεν. ### epsilon 4349 ἐδοκίμαζεν (Δ 5) ἔπειρε ν· ἐπέρα (Υ 479). ### epsilon 4350 ἐνεῖρεν. ἐκέντησεν (Ι 210) ἐπείρ η· ἐπειρᾶτο ἐπειπώ ν· ἐπιβοήσας * ἐπειρῶντ ο· ἐσπούδαζον. ### epsilon 4353 ἐβούλοντο (φ 184) AS * ἐπεισάκτο υ· ἀλλοτρίου r. ### epsilon 4354 AS(gn) ἐπεί σε λέοντα γυναιξί ν· . ### epsilon 4355 .. (Φ 483) * ἔπεισι ν· ἐπελεύσεται S. ### epsilon 4356 ἐπέρχεται (Α 29) ASPn ἐπέρχοντα ι· ἐπικαταλαμβάνουσιν (Iob 37,9) * ἐπεισκρινόμενο ν· ἐπεισερχόμενον (A) S * ἐπισπεῖ ν· ἐπακολουθοῦντας ἔχειν S * ἐπεισρεύσαντ α· ἐπεισελθόντα S(A) * ἐπεισφρήσαντε ς· ἐπεισενέγκαντες An * ἔπειτ α· μετὰ ταῦτα (Α 121) Avgn. ### epsilon 4362 τάχιστα (λ 598) A. ἀντὶ τοῦ δή Avg ἐπεὶ φίλον ἄϊον ἦτο ρ· ἐπεὶ ᾐσθόμην τῆς ψυχῆς ἀλγησάσης (Ο 252) * ἐπεῖχε ν· προσεδόκα. ### epsilon 4364 προσεῖχεν (Act. ap. 3,5) AS ἐπεί χ ’ ἕωμεν πολέμοι ο· ἐπειδὰν πληρωθῶμεν τοῦ πολέμου (Τ 402). ### epsilon 4365 παρὰ τὸ ‘ ἐξ ἔρον ἕντο ‘ (Α 469 ..) * ἐπειχθῶμε ν· σπουδάσωμεν AS * ἐπεῖχε ν· ἐπέκειτο AgP(S) ἐπέκελσε ν· ἐπώκειλεν (ν 114) * ἐπέκειν α· παρεκεῖ. ### epsilon 4369 ἀνωτέρω. ἐξωτέρω (Iesai. 18,1 ..) ASvg ἐπέκερσα ν· ἐπέκειραν (Π 394?) ἐπεκεκήκαστ ο· ἐπωνείδιστο * ἐπέκλυε ν· ἐπήκουεν (ε 150) r. ### epsilon 4372 A ἐπέκλωσα ν· ἐπήγαγον * ἐπεκλώσαντ ο· ἐπικατέκλωσαν. ### epsilon 4374 ἐπεμοιράσαντο. ἐκύρωσαν. ἐπεκλήρωσαν (Ag). ἐπεμοίραναν (α 17 ..) (ASn) ἐπεκονίθ η· κατωρύχθη ἐπεκραίαινε ν· ἐπετέλει (Β 419) ἐπεκρήηνε ν· ἐπετέλεσεν. ### epsilon 4377 ἐπεκύρωσεν, ἐβεβαίωσεν (Callim. h. Dian. 40) ἐπεκύλλωσε ν· ἐπηύξησεν. ### epsilon 4378 ἐπὶ τῶν διαρτιζόντων, 〈οἳ〉 καταλείπουσιν ...σταῖς, ἵνα τῷ δοκοῦντι μικρὸν προστίθηται. καὶ τοῦτό ἐστιν ἐπικυλλῶσαι * ἐπεκώμασε ν· ἐπεδήμησεν, ἐπῆλθεν, ἐκ μεταφορᾶς τοῦ κώμο υ, ὅ ἐστι ἐνθουσιῶντος πλήθους AS ἐπελάνθανε ν· εἰς λήθην ἦγεν ἐπελαύνει ν· ἐπιπέμπειν ἐπέκτασι ς· ἡ ἐπιπολὺ τάσις ἐπέλαχε ν· ἐκληρώσατο ἐπελέξατ ο· τὰ γεγραμμένα ἀνέγνωσεν * ἐπέλετ ο· ἐγένετο. ### epsilon 4385 ἐφάνη AS ἐπελήκεο ν· ἐκρότουν τοῖς ποσί (θ 379) * ἐπελήσθη ν· ἐληθαργήθην (Ps. ### epsilon 4387 30,12) ASvg ἐπέλιξε ν· ἐπέδραμεν ἐπέλυσα ς· ἐξείλου ἐπελώβευο ν· ἐπετίμων. ### epsilon 4390 διέπαιζον τοῖς λόγοις. ἐπέσκωπτον. ὕβριζον (β 323) ἐπεμαίετ ο· ἐφήπτετο n, ἐπέψαυεν. ### epsilon 4391 ἐπεθύμει (Ε 748) ἐπέμαρψ ε· κατέλαβεν ἐπεμάσσατ ο· συνετάραξεν (Υ 425 v. ### epsilon 4393 l.?). ἐφήψατο, ἐψηλάφησεν (π 172) * ἐπεμβάλλετα ι· τρώγει AS ἐπεμβεβαώ ς· ἐπιβεβηκώς (Ι 578) ἐπεμβαίνε ι· ἀναβαίνει ἐπέμεινε ν· ἐπεκάθισεν * ἐπεμήνατ ο· ἐμάνη (Ζ 160) gn ἐπεμάνη ν· ἠράσθην ἐπεμήνιε ν· ἐπωργίζετο (Ν 460) * ἐπέμυξα ν· ἐπεμυκτήρισαν (g) n, ἐπεμύχθισαν AS. ### epsilon 4401 ἐξεφαύλισαν (Δ 20 ..) ἐπεμύξατ ο· ἐπεστέναξεν, ἐπεγόγγυσεν ἐ π ’ ἔνα ρ· εἰς τετάρτην. ### epsilon 4403 Λάκωνες * ἐπενάσθη ν· ἐπῳκίσθην AS * [ ἐ π ’ ἐναύω ν· ἐπὶ τῶν ἀγκυρῶν] AS ἐπενδίεσα ν· ἐπηφίεσαν ἐπενδόμενο ι· ἐπερειδόμενοι ἐπενείματ ο· ἐπῆλθεν ἐπενεγκεῖ ν· ἔτι ἐνεγκεῖν * ἐπένειμε ν· ἐπέβαλλεν Ab(S) * ἐπενήνεο ν· ἐπεσώρευον AS [ἐπεσωρεύθησαν] (Η 428) ἐπενήνοθε ν· * ἐπήνθει (Β 219) AS. ### epsilon 4412 ἔπεστιν. ἐπῆν (θ 365) * ἐπενήχετ ο· ἐπεκολύμβα. ### epsilon 4413 ἐπεφέρετο ASvg * ἐπένοντ ο· ἐνήργουν (Ω 124) AS * ἐπέντυε ν· εὐτρέπιζεν (Θ 374) AS ἐπενώτισε ν· ἐφώρμησεν. ### epsilon 4416 Ἀμφιτρύωνι δευτέρῳ (Archipp. fr. 5) ἐπεξέλευσι ς· ἐκδίκησις * ἐπεξέρχετα ι· ἐκδικεῖ (Sap. ### epsilon 4418 14,31) AS * ἐπέοικε ν· πρέπον ἐστίν (Α 126) (n) * ἐπεπαιώνιστ ο· ἐπεφήμιστο AS ἐπέπαστ ο· ἐπεπλήρωτο. ### epsilon 4421 * ἐκτήσατο (Greg. Naz. c. 2, 1, 1, 172) gS ἐπέπηλε ν· ἐκλήρωσεν * ἐπέπιθμε ν· ἐπεπιστεύκειμεν (Β 341) AS ἐπέπληγο ν· πλήσσοντες ἐν τῷ τρέχειν (Ε 504) ἐπεπλήξατ ο· ἔπαισεν ἐπεπολέμωτ ο· πολεμίως διέκειτο * ἐπεπωλεῖτ ο· ἐπεπορεύετο (Δ 231) vgn * ἐπέρασ α· ἐπώλησα (Φ 78) AS * ἐπέραστο ς· ἐπιθυμητός A, ἐράσμιος ASvg * ἐπερειδόμενο ς· ἐπιστηριζόμενος (Prov. ### epsilon 4430 3,18?) APvgn [ ἐπέρεισα ν· ἐπεβάρησαν] ἐπέρεψ α· ἐπεσκεύασα. ### epsilon 4432 ἐπεκόσμησα. ἐπεστέγασα (Α 39) * ἐπερηρεισμέν α· ἐποικοδομηθέντα ASg * ἐπερείσασθα ι· ἐπιστηριχθῆναι ASPb * ἐπερείδετα ι· ἐμπήγνυται. ### epsilon 4435 εἰσβαίνει AS * † ἐπεῤῥίσσα ι· φιλοποιῆσαι (Ω 335) AS ἐπέρχομα ι· τολμῶ. ### epsilon 4437 ἐγχειρῶ [ ἐπέῤῥοο ν· ἔθαπτον. ### epsilon 4438 ἐκήδευον] [ ἐπέῤῥισε ν· ἐφεστιάσατο] ἐπεῤῥόθησ ε· [ἔσεισεν]. ### epsilon 4440 ἔκραξεν (Eur. Hec. 553 ..). [ὑγίασεν ἐποίησεν] ἐπεῤῥώοντ ο· ἤλουν· καὶ ἔστιν οἷον μετὰ ῥώμης ἐκινοῦντο καὶ ἤλουν. ### epsilon 4441 καὶ ἐπηκολούθουν (υ 107) ἐπεῤῥώσαντ ο· ἐῤῥωμένως * ἐπεσείσθησαν (Α 529) gn. ### epsilon 4442 ἢ ῥώμην καὶ ἰσχὺν ἐπέβαλον. ἢ ἐῤῥωμένως ὠρχήσαντο (Hes. Theog. 8) † ἐπεῤῥώπτη ν· ὑπηρέτην * ἔπερσε ν· εἷλεν. ### epsilon 4444 ἐπόρθησεν (α 2) n [ἔθαπτεν. ἐκήδευεν] ἐπέρτερ α· μείζω. ### epsilon 4445 καὶ ὑψηλότερα * ἐπερόνησε ν· διέτρησεν ASb [ ἔπεσα ν· ἐγεύσαντο] * ἐπέσαξε ν· ἔστρωσεν (Gen. ### epsilon 4448 22,3) ASvg ἐπεσβολία ι· λοιδορίαι. ### epsilon 4449 ἐπιτιμήσεις. πολυλογίαι. κακολογίαι (δ 159) ἐπεσβόλο ς· λοίδορος. ### epsilon 4450 πρόγλωσσος. τοῖς ἔπεσι βάλλων (Β 275) ἕπεσθα ι· ἀκολουθεῖν (Eur. ### epsilon 4451 Troad. 422) b * ἔπεσ ι· λόγοις Pvgn, λέξεσιν (Α 77) * ἐπέσκαζε ν· ἐχώλευεν (Gen. ### epsilon 4453 32,31) AS ἐπεσκεμμένω ς· συνετῶς (Greg. ### epsilon 4454 Naz. or. 6,1 p. 190 d) * ἐπέσκεψα ν· ἐπέβλεψαν, ἐπεῖδον n ἐπέσπε ν· ἠκολούθησεν ἐπέσπερξ α· ἐφώρμησα ἐπεσσεύοντ ο· ἐπῄεσαν. ### epsilon 4458 ἐφώρμων. ἐπηκολούθουν r μετὰ σπουδῆς (Β 86) * † ἐπέσσηθο ν· ἐπελέκων. ### epsilon 4459 ἐπελέπτυνον AS ἐπέσσευο ν· ἐτάβλιζον n. ### epsilon 4460 ἐδαπάνιζον ἐπεσσύμενο ς· ἐπελθών. ### epsilon 4461 ἐπορούσας, ἐφορμήσας (Ξ 147) ἐπεσσύμενο ν· πορευόμενον. ### epsilon 4462 ⸤ προθυμούμενον (Μ 388) (A) * ἐπέσσυτα ι· ἐφορμᾶται (Α 173) An ἐπέσσυτ ο· ὥρμα. ### epsilon 4464 ἐπῆλθεν (Ε 438) * ἐπεστενάχοντ ο· ἐπέστενον (Δ 154). ### epsilon 4465 καὶ ἤχουν A ἐπεστέψαντ ο· ἐπεστεφάνωσαν. ### epsilon 4466 πλήρεις ἐποίησαν, * ἐπλήρωσαν (Α 470) ASn ἔπεστι ν· ἐπέτυχεν (4. ### epsilon 4467 Macc. 1,10) * ἐπεστιασόμεθ α· εὐωχούμεθα AS * ἐπέστιο ν· ἔποικον AS. ### epsilon 4469 κατάλυμα S * ἐπεστράτευσα ν· ἐπολέμησαν (Iesai. ### epsilon 4470 29,7 ..) ASvg ἐ π ’ ἐσχαρόφι ν· ἐπὶ ἐσχάρᾳ (ε 59) ἕπ〈εται 〉· ἀκολουθεῖ ASvg. ### epsilon 4472 συνεπάγεται. πρέπει ἑπέτα ι· ἀκόλουθοι, θεράποντες. ### epsilon 4473 ἐφέτα ι· οἱ τὰς φονικὰς δίκας δικάζοντες ἐπετέτακτ ο· ἐν τάξει ἢ ὄπισθεν ἠκολούθει (Xen. ### epsilon 4474 Hell. 1, 6, 30) * ἐπέτειο ν· ἐπὶ τοῦ νῦν ἔτους (Deut. ### epsilon 4475 15,18) ASvgn ἐπέταξε ν· ἐνετείλατο (Ps. ### epsilon 4476 106,29) * ἐπέτελλε ν· ἐνετέλλετο (Δ 229) n * ἐπετέλλετ ο· παρήγγειλε ASn. ### epsilon 4478 παρετίθετο (Δ 301) An [ * ἐπετέμετ ο· παρήγγειλεν A ἐπετίμησεν] * ἐπετήδευσε ν· ἐμηχανήσατο. ### epsilon 4480 ⸤ ἐσπούδασεν (Esth. 8,12 m) AS ἐπετιμήσατ ο· τιμωρίαν ἐπέθηκεν ἐπετοξάζοντ ο· * ἐτόξευον, ἐστοχάζοντο AS. ### epsilon 4482 ἐφώρμων τόξοις καὶ δόρασι βάλλειν ἢ τιτρώσκειν (Γ 79) ἐπέτρεψε ν· ἐπέτρεπεν. ### epsilon 4483 ὑπεχώρει (Κ 116) ἐπέτριψα ν· ἦραν * † ἔπεττο ν· ἐπίτινων† AS [ ἐπέβει ς· ἐπιβάται. ### epsilon 4486 ἐπίβησαν ἐπεβήσαντ ο· ἐπήρχοντο ἐπεβήσατ ο· ἐπέβη ἐπεβῆσα ι· ἐπεβῆναι ἐποίησεν ἐπέβρυσε ν· ἐπεβάρυσεν] * ἐπετώθαζε ν· ἐπενέβη. ### epsilon 4491 ἐπέπληττεν. ἐπέχαιρεν ASPvg * ἕπε υ· ἕπου, ἀκολούθει (Κ 146) S ἐπευθόμεθ α· ἠκούομεν (S) * ἐπευκτ ή· ἐπιθυμητή (Ierem. ### epsilon 4494 20,14) r. ASvg ἐπευνακτο ί· οἱ συγκοιμηταί ἐ π ’ εὐνάω ν· ἐπὶ τῶν ἀγκυρῶν (Ξ 77) * ἐπεύξατ ο· ἐκαυχήσατο (Υ 388) n ἐ π ’ εὐρέ α· ἐπὶ τὰ πλατέα (Β 159) ἐ π ’ Εὐρυγύῃ ἀγώ ν· Μελησαγόρας (fr. ### epsilon 4499 330,2 J.) τὸν Ἀνδρόγεων Εὐρυγύην εἰρῆσθαί φησι τὸν Μίνωος, ἐφ’ ᾧ τὸν ἀγῶνα τίθεσθαι ἐπιτάφιον Ἀθήνησιν ἐν τῷ Κεραμεικῷ. καὶ Ἡσίοδος· Εὐρυγύης δ’ ἔτι κοῦρος Ἀθηνάων ἱεράων (fr. 104 Rz.) ἐ π ’ εὐσεβί ῃ· ἐπ’ εὐσεβείᾳ (Greg. ### epsilon 4500 Naz. c. 2, 1, 10, 3 ..) ἐπεύχε ο· καυχῶ (ψ 59) ἐπεύχετα ι· καυχᾶται (Ε 119) ἐπεφάν η· ἐπ’ αὐτοφώρῳ ὤφθη (ep. ### epsilon 4503 Tit. 2,11) * ἐπευφήμησε ν· ἐν εὐφήμῳ βοῇ εἶπεν (Α 22) (gn) ἐπάφεσα ν· ἐφῆκαν ἐπέφλυσε ν· βλαστῆσαι ἐποίησεν * ἔπεφνε ν· ἐφόνευσεν ASn, ἀνεῖλεν, ἀπέκτεινεν (Δ 397) ASvg * ἐπέφραδε ν· διεσάφησεν gn εἶπεν (Λ 795) g * ἐπέφραδο ν· εἶπον ASn. ### epsilon 4509 ἐπέγνωσαν (Κ 127) * ἐπέφρασα ν· διεσήμαναν AS. ### epsilon 4510 εἶπον A * ἐπεφύοντ ο· ἐπήρχοντο ASvgn * ἔπεχ ε· ἐπίκεισο ASPgn. ### epsilon 4512 πρόσεχε. κάτεχε. ⸤ ἐπίμενε (Sir. 5,1 ..) vg † ἐπεχε ρ· ἀκόλουθον * ἐπέχε ι· ἐπιμένει (Iob 27,8) ASvg ἐπέχετα ι· κωλύεται ἐπεχείρεο ν· ἐπετίθεσαν. ### epsilon 4516 ἐπεχείρουν (ω 386) ἐπεχθισμένο υ· βάρος βαστάζοντος b * ἐπέχοντε ς· κρατοῦντες (ep. ### epsilon 4518 Phil. 2,16) AS * ἐπεχωρίαζε ν· ἐπεδήμει AS * ἐπέχραο ν· ἐπεβάρησαν ASg ἐπῆλθον (β 50) ἐπέχραο ν· ἐπέθεντο. ### epsilon 4521 ὥρμησαν. ἄθροι ἐπέστησαν (Π 352) ἔπεψε ν· ἐπραΰνθη n ἐπέω ν· λέξεων, λόγων (Λ 702 . ### epsilon 4523 .) † ἐπεβαλλομέν η· ἐνθεαζομένη ἐπηβολ ή· μέρος. ### epsilon 4525 ἢ ἐπιβολή ἐπήβολο ς· * ἔμπειρος AS ἐπιστάτης. ### epsilon 4526 δεσπότης A. μέτοχος. ἐπιβολὴν ἔχων. δεσπόζων (β 319) * ἐπηβόλου ς· ἐπιτευκτικούς (gn), ἐπιτηδείους n, ἢ ἐπιτυχεῖν μέλλοντας· βάλλειν γὰρ τὸ ἐπιτυγχάνειν AS * ἐπήγαγεν 〈 λίβ α·〉 ἐπήνεγκεν 〈ἄνεμον〉 (Ps. ### epsilon 4528 77,26) AS ἐπήγαγο ν· ἐπηγαγόμην εἰς τὸ πεῖσαι (ξ 392) ἐπηγανίδε ς· †ἐπινύγματα ἐπηγγελλόμη ν· παρεκάλουν. ### epsilon 4531 ἐπέστελλον. Σοφοκλῆς Ἠλέκτραι (1018) * ἐπήγετ ο· ἐπεφέρετο ASvg ἐπηγκενίδε ς· τὰ διηνεκῆ τῆς σχεδίας ξύλα. ### epsilon 4533 αἱ εἰς μῆκος καθηλούμεναι σανίδες. οἱ δὲ τὰ παραθέματα, ἢ πλάγια (ε 253) ἐπηγμένω ς· κατασπουδαζόντως ἐπηγορία ν· ὀνομασίαν r * ἐπῄε ι· ἐπήρχετο (Eur. ### epsilon 4536 Phoen. 1164) r. ASv * ἐπῄεσα ν· ἐπήρχοντο (λ 233) r. ### epsilon 4537 Agn ἐπηετανό ν· συνεχές. ### epsilon 4538 ἀδιάλειπτον. παρατεταμένον διὰ παντὸς τοῦ χρόνου. δαψιλές (δ 89 ..) * ἐπηετανῶ ν· ἀδιαλείπτων AS † ἐπιεθανι ς· λεπτὸν πρόβατον ἐ π ’ ἤϊ α· ἐπὶ σιτία ἐπήκοο ι· κριταί. ### epsilon 4542 καὶ οἱ μάρτυρες. καὶ οἱ δικάζοντες Ἐπήκοο ς· Ἀφροδίτη ἐν Καρχηδόνι [ ἐπηκουρί α· βοήθεια. ### epsilon 4544 συμμαχία] ἐπήκρισε ν· ἐπ’ ἄκρον ἤγαγεν. ### epsilon 4545 τέλος ἐπέθηκεν (Aesch. Choe. 932) * ἐπήλεγε ν· ἐπῇρεν. ### epsilon 4546 ἐκίνησεν AS ἐπηλήθισε ν· ἠλήθευσεν ἐπῆλθ ε· κατέλαβεν ἐπῆλθέ μο ι· ἦλθέ μοι ἐπηλύγαιο ν· ἐπινεφές. ### epsilon 4550 σκοτεινόν ἐπηλυγασάμενο ς· ἐπίπροσθεν 〈ποιησάμενοσ〉 ἐπήλπιζο ν· ἠλπιδοποίουν * ἐπηλυγίζοντα ι· ἐπισκιάζονται ASn. ### epsilon 4553 ἐπικρύπτονται ἐπήλυδα ς· νεωστὶ ἐλθόντας ἐξ ἑτέρας γῆς. ### epsilon 4554 ἐπιλεκτούς. ἢ οὐκ ἰθαγενεῖς * ἔπηλυ ς· ξένος APgn, νεωστὶ ἐλθών ASn, ἄλλοθεν ἐλθών g ἐπηλυσί α· ἐπῳδὴ φαρμάκων. ### epsilon 4556 ἢ ἔφοδός τινος ἐπήλυσι ς· ἔφοδος. ### epsilon 4557 ἐπαγωγή * ἐπήλυθε ν· ἐπῆλθεν g * ἐπήλυτο ς· ἔποικος An. ### epsilon 4559 προσήλυτος r ἔπηλι ς· τὸ πῶμα τῆς λάρνακος (Soph. ### epsilon 4560 fr. 944) ἐ π ’ ἤματο ς· τὸ ἐν μιᾷ ἡμέρᾳ ποιῆσαί τι * ἐπημοιβο ί· ἐνηλλαγμένοι (Μ 456) g ἐ π ’ ἤματ ι· ἐν μιᾷ ἡμέρᾳ (Τ 229) ἐπημοιβο ί· διπλοῖ. ### epsilon 4564 παράλληλοι. ἀλλασσόμενοι ἐπημύε ι· ἐπικατακλίνει (Β 148). ### epsilon 4565 [ἐπιστενάζει. ἐπιγογγύζει.] ἐμπίπτει * ἐπήμυνο ν· ἐβοήθουν r. ### epsilon 4566 ASPn * ἐπή ν· ἐπειδάν (Α 168) r. ### epsilon 4567 Sn * ἐπῄνεο ν· ἐπῄνουν (Γ 461) AS ἐπήνθησε ν· ἐβλάστησεν [ ἐπήνιο ν· προσορμηστήριον. ### epsilon 4570 τόπος παραθαλάσσιος] ἐπήν κε ν· ἐπάν, ὅταν (Greg. ### epsilon 4571 Naz. c. 1, 2, 15, 17) ἐπήνυσε ν· ἐπετέλεσεν r ἔπηξε ν· ἔστησεν (Ν 570) r * ἐπήπυο ν· ἐπεβόων (Σ 502) ASg * ἐπήρατ ε· καλέ AS * ἐπηρᾶτ ο· ἐκρέμασεν AS ἐπήρατο ν· ἐπέραστον (Σ 512) * ἐπηράτο υ· ἐπεράστου (Ι 228) ASvgn ἐπηρεάζε ι· βιάζει ἐπήρει α· βία ἐπῆρε ν· ἀνέπεισεν (4. ### epsilon 4581 Regn. 14,10) * ἐπήρετ ο· ἐπηρώτα r. ### epsilon 4582 AS ἐπήρετμο ι· ἐπίκωποι (β 403) [ ἐπηρέσιο ν· τὸ προσκεφάλαιον] ἐπηρέσσατ ο· εὐαρέστους ἐποίησεν ἐπηρεφέα ς· ἐπεστεγασμένας [ ἐπηρεφέο ς· ἐπεστεγασμένους] * ἐπήρθ η· ὑψώθη (2. ### epsilon 4588 Regn. 5,12 ..) AS * ἐπήρκεσε ν· ἐβοήθησεν (Β 873) g ἐπῆρξ ε· κατῆρξεν * ἐπῆρσε ν· ἐφήρμοσεν. ### epsilon 4591 ἐπέρασεν (Ξ 167) AS * ἐπηρτημένη ν· ἐπικειμένην ASPg. ### epsilon 4592 ἐπικρεμαμένην SP (Av) ἐπήρτυε ν· ἐφήρμοζεν (θ 447) * ἐπήρωσε ν· ἐκάκωσεν (4. ### epsilon 4594 Macc. 18,21) AS ἐπησθεῖε ν· ἐπιχαρεῖεν * ἐπησθέντε ς· χαρέντες ASn * ἐπῄσθετ ο· 〈ἔγνω〉 AS ἐπήσκητα ι· ἐπικεκαλλώπισται. ### epsilon 4598 κεκόσμηται (ρ 266) [ ἐπιστά ν· ἐπὶ πολὺ ἀνατεταμένον] ἐπῇστα ι· ἐπιδέδεται ἐπῳδῇ ἐπητέο ς· εὐλογίστου. ### epsilon 4601 εὐγνώμονος, συνετοῦ. πρᾴου (φ 306 v. l.) ἐπητέ ς· αἴσιον ἐπητή ς· σώφρων. ### epsilon 4603 λόγιος. ἀληθής. δίκαιος. φρόνιμος. παρὰ τὰ ἔπη. πρᾷος. χρηστός (ν 332) * ἐπήτριμ α· ἄλλα ἐπ’ ἄλλοις, πυκνά (Σ 552) g ἐπίτριπτο ς· λόγιος. ### epsilon 4605 πανοῦργος * ἐπηύδω ν· ἐπεφώνουν ASPn ἐπηύρου ν· ἐπέτυχον r παρὰ τὸ ἐπαυρεῖν ἐπήορ α· κρεμάμενα. ### epsilon 4608 μετέωρα * † ἐπήωρσα ν· ἐφόρμησαν n ἔπ ι· ἔπεστιν (Α 515) S, ἔνεστι. ### epsilon 4610 καὶ ἐπὶ τόπῳ ἡ πρόθεσις ἐπί· ‘αὐτὰρ ἐπὶ κρατὸς λιμένος ῥέει‘ (ι 140) ἐπιαλέ ς· τερπνόν ἐπιάλη ς· ὁ ἐφιάλτη ς· ὃν Αἰολεῖς † ἐφέλη ν, ἄλλοι ἐπιάλλη ν, καὶ ἐπωφέλην καλοῦσιν * ἐπιαλμένο ν· ἐφαλλομένον (Η 15) S ἐπιανδάνε ι· συναρέσκει (Η 407) † ἐπιανέ ω· ἐπιτρέπω [ ἐπὶ ἂρ τμάγε ν· ἐπειδὴ ἐχαρίσθησαν] Ἐπίασσ α· Δήμητρος ἐπώνυμον ἐπίασσε ν· ἐβόησεν ἐπίαχο ν· ἐπεβόησαν (Ξ 148) * ἐπιβάθρ α· ἐπίβασις (AS) g ἐπίβαθρο ν· μισθὸς τῆς βάσεως τῆς εἰς τὴν ναῦν, τουτέστιν ναῦλον (ο 449) ἐπίβδα ι· αἱ μεθέορτοι ἡμέραι· ἀπὸ τοῦ ἐπιβιβάζεσθαι ταῖς ἑορταῖς οὐκ οὔσας ἐξ αὐτῶν. ### epsilon 4622 ἢ ἐπίδαι κατὰ πρόσθεσιν τοῦ β , διὰ τὸ ἐπὶ τῇ δαιτὶ καὶ ἑορτῇ ἄγεσθαι αὐτάς * ἐπιβαλε ῖ· ἐπιρρίψει (Prov. ### epsilon 4623 20,26 ..) AS ἐπίβαλο ι· πτέρναι ἐπιβαλλόμενο ς· ἐπιβολὴν κατὰ πρόθεσιν ἔχων. ### epsilon 4625 ἐπιθυμῶν (Ζ 68) ἐπίβαμ α· ὑποπόδιον ἐπίβασι ν· ἀνάβασιν. ### epsilon 4627 * βάδισιν (Ps. 103,3) AS ἐπιβασκέμε ν· [φθονεῖν]. ### epsilon 4628 ἐπιβιβάζειν (Β 234) ἐπιβατεύουσι ν· ἀμφισβητοῦσι q. ### epsilon 4629 ζητοῦσι ἐπιβάτη ν· τὴν πτέρναν τοῦ ποδός ἐπιβάτη ς· * ἐπὶ νῶτον βαίνων AS. ### epsilon 4631 ἢ ὁ μὴ κωπηλάτης, ἀλλὰ πλέων μαχητής (Ezech. 27,29) ἐπιβατό ν· ὁδευομένην ἐπιβήματ α· εἴδη χορικῆς ὀρχήσεως Ἐπιβήμιο ς· Ζεὺς ἐν Σίφνῳ [ ἐπιβήσε ι· ἐπιβαρήσει Sn. ### epsilon 4635 ἐπισχύσει] S ἐπιβήσομα ι· καταφύγω ἐπίβησο ν· μετασχεῖν ποίησον (Θ 285) * ἐπιβιβ ῶ· ἀναφέρω (Ose. ### epsilon 4638 10,11) AS ἐπιβατικ ά· ἃς ἡμεῖς λέγομεν παρενθήκα ς, ἐπὶ τῶν ἐμπορικῶς πλεόντων [ ἐπιβλά ς· συννεφὲς νιφετῷ] ἐπίβλημ α· πῶμα. ### epsilon 4641 ἢ ⸤ ῥάκος (Matth. 9,16) r ἐπιβλή ς· μοχλός (Ω 453) Sp ἐπιβλήτη ς· δοκός. ### epsilon 4643 μοχλός ἐπιβλύ ξ· συνεχής (Pherecr. ### epsilon 4644 fr. 130,4) ἐπιβοᾷ τὸν Μύσιο ν· ὅταν θρηνῶσιν αἱ Μυσαί, τὸν Μύσιον [τὸν] Ὕλαν ἀνακαλοῦνται ἐπιβλα ί· περόναι * ἐπιβόλαι α· ἐπιβλήματα (Ezech. ### epsilon 4647 13,18 ..) AS Ἐπιβολεύ ς· ὁ Ἡρακλῆς παρὰ Θουρίοις ἐπιβολ ή· * ὁρμή (AS). ### epsilon 4649 ἐγγραφή. * ⸤ ζημία A ἐπιβουλεύε ι· ὁρμᾷ. ### epsilon 4650 ζημιοῖ ἐπίβουλο ς· ἐχθρός (ASgn) . ### epsilon 4651 ἐπηρεάζων (A). λοίδορος (3. Regn. 5,18) ἐπιβόλω ς· φρονίμως ἐπιβότορ ι· ποιμένι S, βοσκήτορι. ### epsilon 4653 ἐνόρχει, μὴ ἐκτετμημένῳ, ἐπιβαίνοντι ἐπιβοῶντα ι· ἐπικαλοῦνται ἐπιβρέμοντε ς· ἐπηχοῦντες ἐπιβρέξα ι· ἐπαρύτειν. ### epsilon 4656 βρέξαι [ ἐπὶ βρεχμό ν]· ἐπὶ βρέγμα. ### epsilon 4657 ἐπὶ στόμα καὶ κεφαλήν (Ε 586) * ἐπιβρίσε ι· ἐπισχύσει. ### epsilon 4658 ἐπιβαρήσει (Ε 91) Ag * ἐπιβρίθω ν· ἐπιβαρῶν (Iob 29,4) ASvg ἐπιβρέμε ι· ἐπιφωνεῖ (Eur. ### epsilon 4660 Bacch. 151) ἐπιβρῖσα ι· ἐπαγαγεῖν. ### epsilon 4661 ἐπελθεῖν. ἐπιστηρίξαι. ἐπιβαρεῖν. ἐφορμῆσαι. βιάσασθαι * ἐπιβυσάτωσα ν· φραξάτωσαν ASn. ### epsilon 4662 φιμωσάτωσαν AS ἐπιβωμίζοντ ι· θύοντι ἐπιβώσομα ι· ἐπικαλέσομαι (n), ἐπιβοήσομαι (α 378) ἐπίβωτο ς· λεῖος, ὁμαλός ἐπιβώτορι μήλω ν· βοσκήτορι τῶν ποιμνίων. ### epsilon 4666 ἐπιστάτῃ. ἢ ἐφιππαστῆρι. οἱ γὰρ τῶν βασιλέων υἱοὶ πρῶτον ἐπὶ τῶν κριῶν ἱππεύειν ἐμάνθανον (ν 222) ἐπιγαμί α· * συγγένεια ASb. ### epsilon 4667 ἢ τὸ παρ’ ἀλλήλων ἄγεσθαι ἐπίγαμο ς· πατρωὸς 〈ἐπιγήμασ〉 * ἐπιγάνυσθα ι· χαίρειν AS (ng) ἐπίγαυρο ν· ἰσχυρόν (s) ἐπιγαυρωθεί ς· ἐπαρθείς ἐπιγεινομένοι ς· ἐπιγενομένοις (Κ 71) ἐπιγελαστά ς· ὁ καταγελῶν. ### epsilon 4673 Λάκωνες ἐπιγλωσσώμενα ι· ἐπιλαλοῦσαι ἐπιγλωσσ ῶ· ἐποιωνίζου διὰ γλώττης. ### epsilon 4675 Αἰσχύλος Ἡρακλείδαις (fr. 77) ἐπιγνάμψασ α· ἐπικατακλάσασα. ### epsilon 4676 συμπείσασα. στυγνάσασα (Α 569) ἐπιγνάμψ ω· ἐπικλάσω ἐπίγνωθ ι· μάθε, γνώρισον (Gen. ### epsilon 4678 31,32 ..) ἐπιγνώμ η· συγγνώμη. ### epsilon 4679 διάγνωσις * ἐπιγνώμονο ς· συνετοῦ. ### epsilon 4680 γνῶσιν ἤτοι γνώμην ἔχοντος AS ἐπιγνώμω ν· ἐπόπτης ἐπειγομένω ν· ἐπὶ πάντων σπευδόντων ἐπιγον ή· γέννημα (Am. ### epsilon 4683 7,1) ἐπὶ γούνασ ι· παρὰ γόνασιν (Ζ 92) ἐπιγουνίδ α· τὸ ἐπάνω τοῦ γόνατος g. ### epsilon 4685 Λέγει δὲ τὸν μηρόν, ἀφ’ οὗ ἐκδεκτέον τὴν τοῦ σώματος εὐεξίαν (ρ 225) * ἐπιγράβδη ν· ἐπ’ ἄκρων ξύσαι, ἐπιξεστικῶς (Φ 166) r. ### epsilon 4686 ASn ἐπιγράμματ α· αἱ ἐπιγραφαί ἐπιγραφεύ ς· ζωγράφος ἐπιγράψα ι· ἐπιτελεῖν. ### epsilon 4689 ἐπιξύσαι (Ν 553) ἐπιγράφετα ι· ξύεται, χαράσσεται. ### epsilon 4690 * ὀνομάζεται AS ἐπιγύω ν· τῶν πρυμνησίων κάλων, ἅ τινες πείσματα καλοῦσιν ἐπίδαιτρο ν· ὄψον ἐπιδαιτήσομα ι· ἐπιστελῶ. ### epsilon 4693 εὐωχηθήσομαι † ἐπιδακρυνθέντ α· ἐπιγραφέντα ἐπίδαλο ν· λοιμικόν Ἐπιδαύριο ν· τὸ Τροιζηνικόν * Ἐπιδαύριο ι· ἔθνος Πελοποννήσου AS Ἐπίδαυρο ς· πόλις ἐν Ἄργει (Β 561) ἐπιδαψιλεύσε ι· μεγαλοψυχήσει ἐπιδαψιλευόμενο ς· μεγαλοψυχούμενος. ### epsilon 4700 ἐπιχορηγὼν πλουσίως * ἐπιδε ᾶ· ἐνδεῆ. ### epsilon 4701 ἐλλιπῆ ASvgn * ἐπιδείκνυτα ι· φανεροποιεῖ AS * ἐπιδεικτιῶντ α· ἐπιδείκνυσθαι θέλοντα AS, [ἢ θέλων] ἐπίδειξι ς· ἐπιδεικτικός ἐπιδινήσα ς· συστρέψας. ### epsilon 4705 συσσείσας ἐπὶ δὲ κληῖ δ ’ ἐτάνυσσεν ἱμάντ ι· τὴν δὲ κληῖδα παρήγαγε τῷ ἱμάντι (α 442) ἐπιδεκτικό ς· ἐπίδεκτος ἐπιδέξιο ς· καλός, ἀγαθός. ### epsilon 4708 εὔμορφος * † ἐπιδεξιπολίη ς· ἐκ τῶν δεξιῶν μερῶν περιστρέψας A ἐπίδεσο ν· ἐπίστρεψον ἐπιδευεῖ ς· ἐνδεεῖς S, χρῄζοντες (Ν 622) ἐπιδεύετ ο· ἐπιδεής, ἢ ἐλλιπὴς ἦν (Ω 385) [ ἐπιδεύσ ω· ἐπικρύψω] * ἐπὶ δ ’ ἕψοντα ι· ἐπακολουθήσουσιν (Δ 63) ASn † ἐπιδεῦσα ι· ἐπιστρέψαι ἐπίλεκτο ν· ἐπίσημον. ### epsilon 4716 μέγα ἐπιχειλέα σκύφο ν· τὸν μὴ κενόν ἐπὶ Δελφινί ῳ· τοῦτο δικαστήριον, ἐφ’ οὗ οἱ ὁμολογοῦντες πεποιηκέναι φόνους ἐκρίνοντο ἐπιδεχόμεθ α· προσδοκῶμεν ἐπιδειπνί ς· Μακεδονικὸς κώθων, ἥδυσμα. ### epsilon 4720 †ἐθισμός ἐπιδημεύει ς· ἐν τῷ δήμῳ ἀναστρέφεις (π 28) ἐπιδημί α· παρουσία * ἐπιδήμιο ν· κοινόν, δημόσιον Σ ἢ ἐμφύλιον ASg ἐπιδημίο υ· ἐνδήμου. ### epsilon 4724 ἐμφυλίου. καὶ μὴ πρὸς πολεμίους γινομένου (Ι 64) ἐπίδημο ν· ὡς ἐπὶ πολὺ [ἢ] τὸν ὑπὸ δήμου τεταγμένον. ### epsilon 4725 ἢ * ἐν τῷ δήμῳ ὄν (n) ἐπὶ Δηλίῳ μάχ η· Δήλιον, τὸ ἐν Βοιωτίᾳ τοῦ Ἀπόλλωνος ἱερόν, ὃ ἐτείχισαν Ἀθηναῖοι. ### epsilon 4726 καὶ περὶ αὐτοῦ Βοιωτοῖς μαχεσθέντες ἡττήθησαν Ἱπποκράτους στρατηγοῦντος * ἐπιδικάζετα ι· ἀντιποιεῖται ASvg ἐπίδικο ς· †ἥτις οὐκ ἔστιν ἄνευ δικασίας. ### epsilon 4728 παῖς, εἰς πλείους συγγενεῖς καὶ οὐσίας ἐστὶ δικάζοντες† [ ἐπὶ δ ή· ἐπὶ πολύ] * ἐπιδίφρι α· τὰ ἐπὶ τῷ ἁρματείῳ δίφρῳ (ο 51) (r) g ἐπιδιφριάδο ς· ἐκ τῆς περιφερείας τοῦ ἅρματος (Κ 475) † ἐπίδνα ι· πέλειαι ἢ πίλαι† ἐπίδοκ α· προσδόκιμα ἐπιδοκίδε ς· προσδοκίαι ἐπίδοξ α· προσδοκώμενα * ἐπίδοξο ς· προσδόκιμος Σ * ἐπιδορατί ς· ὁ σίδηρος τοῦ ἀκοντίου, τὸ ἄνω ASvg 〈μέροσ〉 vg ἐπιδορπίσασθα ι· ἐπιδειπνῆσαι ἐπιδορπίσματ α· τραγήματα, ἐπίδειπνα ἐπίδοσι ς· ἡ προῖξ. ### epsilon 4740 καὶ * αὔξησις vS (Ag) ἐπιδούριτο ν· ἐπιπαραστροφίδα ἐπιδραμέτη ν· ἐπεδίωκον. ### epsilon 4742 ἐπήρχοντο (Ψ 418) ἐπιδράμωμε ν· ἐπιδιώξωμεν ἐπιδράττοντα ι· κρατοῦνται * ἐπιδρομάδη ν· παρέργως. ### epsilon 4745 κατὰ σπουδήν (Greg. Naz. c. 2, 2, 7,304) ASPvg ἐπιδρομ ή· ἔφοδος. ### epsilon 4746 ἁρπαγή. * ἐπίβασις (AS) ἐπίδρομο ν· κατωφερές, καθ’ ὅ ἐστιν ἐπιδραμεῖν κατερχόμενον ἀπὸ τοῦ τείχους. ### epsilon 4747 ὡς· ‘καὶ ἐπίδρομον ἔπλετο τεῖχοσ‘ (Ζ 434). καὶ τὸ ἱστίον τὸ ἐν τῇ πρύμνῃ κρεμάμενον, ὃ καλοῦσι σίφαρον καὶ ἔλασσον ἐπιδυοχεῖ ν· ἐπιπωμάζειν ἐπιδώμεθ α· ἐπιδῶμεν θεούς, ἴδωμεν (Χ 254) Ἐπιδώτα ς· Ζεὺς ἐν Λακεδαίμονι * ἐπίεζε ν· ἐξεπίασεν (Π 510) S ἐπιεικέ α· τὸν ἀστεῖον. ### epsilon 4752 ἢ τὸν ἀψευδῆ. ἄλλοι τὸν ἐγχωροῦντα καὶ πρέποντα (Ψ 246) ἐπιεικέ ς· * καθῆκον, πρέπον, προσῆκον (Α 547) ASvg, ἱκανόν. ### epsilon 4753 ἐπεοικός. προσηνές. εὔγνωμον. μέτριον. εὐφυές. σπουδαῖον. πρᾷον. ἀγαθόν * ἐπιεικτ ά· φορητά, ὑποχωρητά (θ 307) g * ἐπιεικεύσατ ο· ἠγάθυνεν (2. ### epsilon 4755 Esdr. 9,8) AS ἐπιεικῶ ς· πάνυ, λίαν πρᾴως (1. ### epsilon 4756 Regn. 12,22 v. l.) ἐπιειμέν ε· ἠμφιεσμένε, ἐνδεδυμένε (Α 149) ἐπιείξα ς· ἐπιδεικτικῶν. ### epsilon 4758 κενοδοξῶν ἐπιεισαμέν η· ἐφορμήσασα (Φ 424) S, ὁμοιωθεῖσα ἐπιείσετα ι· ἐπελεύσεται ἐπιείστορ ε· ἐπιμάρτυρας. ### epsilon 4761 δυϊκῶς ἡ λέξις * ἐπιένα ι· ἐπελθεῖν r. ### epsilon 4762 ASPvg † ἐπὶ ἐπιτοῦτ ο· ὑπέρθεσις. ### epsilon 4763 Λάκωνες† ἐπίεσσα ν· ἐπήρχοντο ἐπιέπετα ι· ἀκολουθεῖ ἐπιέσασθαι γῆ ν· ταφῆναι (Alcae. ### epsilon 4766 fr. 129,17 L.—P.?) ἐπιεσάμενο ς· λαβόμενος ἐπιέψ ω· ἐπιτελέσω † ἔπιξ α· ὄρνεα. ### epsilon 4769 Κύπριοι ἐπιζά ξ· ἐπὶ τὰ ἀριστερά. ### epsilon 4770 καὶ ἐπ’ εὐθείας. καὶ ἐπὶ τὴν σύντομον. καὶ ἐπίτηδες. ἐκ πλαγίου. ἢ συντόμως. Ἀθηναῖοι ἐπιζαφελέ ς· θυμῶδες, ὀργίλον S. ### epsilon 4771 χαλεπόν. ἰσχυρόν. ἐπίκοτον * ἐπιζαφελῶ ς· ηὐξημένως ἄγαν (Ι 512) AS ἐπιζευκτή ρ· σπεῖρα. ### epsilon 4773 καὶ σειρά ἐπιζύγιο ν· μέρος τῆς νεώς † ἐπιζυγκεῖ ν· ἐπισκαρδαμύττειν. ### epsilon 4775 ἐπιστέγειν. ἐπικατακλείειν ἐπιζυγοῦσ α· ἐπικλείουσα. ### epsilon 4776 μύουσα ἐπιζυγῶ ν· ἀπολαμβάνων. ### epsilon 4777 συνέχων ἐπηγορέω ν· κατηγορῶν ἐπίηλε ν· ἐπεξέτεινεν. ### epsilon 4779 ἔπεμψεν. ἐπήγαγεν. ἐπηύξησεν (χ 49) ἐπίηρ α· τὴν μετ’ ἐπικουρίας χάριν r μεγάλην (Α 572), ἢ ἐκ τῆς περιουσίας ὡς Ἀντίμαχος (fr. ### epsilon 4780 143 Wyss) ἐπιήραν α· ἐπικουρητικὰ τῆς ψυχῆς· ‘ποδῶν ἐπιήρανα θυμῷ ποδάνιπτρα‘ (τ 343) ἐπιήρανο ς· ἐπίκουρος. ### epsilon 4782 ἐπιθυμητός ἐπίηρο ς· βοηθός. ### epsilon 4783 χάριν ἀποδιδούς ἐπιήραν α· ἐπιχάριτα [ ἐπιθαγγάνε ι· ἐφάπτεται] Ἐπιθαλαμίτη ς· Ἑρμῆς ἐν Εὐβοίᾳ ἐπιθάλπωντ ι· ἐπιφλεγμαίνωσιν ἐπιθαλπέ ς· τερπνόν s * ἐπὶ θάτερ α· ἐπὶ τὰ ἕτερα ASvg * ἐπιθαρσύνω ν· προτρεπόμενος (Δ 183) (n) * ἐπιθάνατο ς· προσδοκώμενος ἀποθανεῖν Σ ἐπιθεάζε ι· θεοὺς ἐπικαλεῖται ἐπίθετ α· τὰ 〈μὴ〉 πάτρια ἱερὰ παρὰ Ἀθηναίοις ἐπιθειάσα ς· κατευξάμενος (Thuc. ### epsilon 4794 2, 75, 1) ἐπίθεο ς· σημεῖον ἐν θυτικῇ ἐπίθεσι ς· ὁ τῶν δύο ἀριθμὸς παρὰ τοῖς Πυθαγορικοῖς ἐπίθετο ν· ἡ στοιβή * ἐπίθεμ α· τὸ ἐπιτιθέμενον S * ἐπιθεῖνα ι· κλεῖσαι (Ε 751) g * ἐπιθέτωσα ν· ἀντικείσθωσαν AS ἐπιθήκ η· φερνή . ### epsilon 4801 .. ‘μείζων δ’ ἐπιθήκη‘ (Hes. op. 38o) * ἐπίθημ α· πῶμα (Ω 228) (ASn) * ἐπιθήσε ι· ἐπιβαλεῖ (Δ 190) AS * ἐπιθήσοντα ς· ἐποξύνοντας. ### epsilon 4804 ἐπιφέροντας AS * ἐπιθειάσα ς· τὸ θεῖον δεξάμενος ASvgn θεοφορηθείς n * ἐπιθιγγάνε ι· ἐφάπτεται ASPvgn † ἐπιθλάσα ς· συντόμως εἰπών * ἐπιθολοῦσι ν· ἐπισκοτοῦσιν. ### epsilon 4808 ταράττουσιν AS (vg) ἐπιθράνιο ν· μέρος τι τῆς νεώς ἐπιθρέξαντο ς· * ἐπιδραμόντος An, ἐπιξύσαντος (Ν 409) ἐπιθορνύμενα ι· σπερμαίνουσαι καὶ ζωογονοῦσαι· θόρος γὰρ τὸ σπέρμα ἐπιθρᾶξα ι· †ἐπιθρύξαι. ### epsilon 4812 ἐπινύξαι Ἐπιθριδάκι α· ἑορτὴ Ἀπόλλωνος ἐπιθρώσκε ι· ἐφάλλεται, ἐπιπηδᾷ * ἐπιθρώσκουσι ν· ἐπιπηδῶσιν (Ε 772) (gn) ἐπὶ θρωσμῷ πεδίοι ο· ὁδῷ πεδίου μὴ ἐπιδρόμῳ (Κ 160) ἐπιθυμελίαν ἀγῶν α· τὴν τῶν διαφραγμάτων στάσιν ἐπιθυμίδε ς· τὰ παντοδαπὰ στεφανώματα * ἐπιθυμῶ ν· ὀρεγόμενος (Luc. ### epsilon 4819 16,21) An ἐπιθύ ω· ὥρμημαι * ἐπίθωντα ι· σπουδάζουσιν. ### epsilon 4821 ἐπιτίθενται (Gen. 11,6 ..) AS [ ἐπιθωτάζοντε ς· ἐπιχλευάζοντες] ἐπιθωΰσσει ν· ἐπικελεύεσθαι [ ἐπιισθέντε ς· ἐπιχαρέντες] ἐπιείκελο ν· ὅμοιον (Α 265 . ### epsilon 4825 .) * ἐπιΐστορ α· ἔμπειρον (φ 26) vgn * ἐπικαγχάζω ν· ἐπιγελῶν ASvg ἐπὶ κά ρ· ἐπὶ κεφαλήν· δι’ οὗ δηλοῖ τὸ καταφερὲς τοῦ ῥεύματος. ### epsilon 4828 * ἐπὶ κάρα (Π 392) vgn ἐπικαρπί α· καρποφορία Ἐπικάρπιο ς· Ζεὺς ἐν Εὐβοίᾳ * ἐπίκαιρο ς· εὔκαιρος A (vg) ἐπικάρπιο ν· καρπόν ἐπικάρσι α· ‘ἐπικάρσια δὴ προπεσοῦμαι‘ (Com. ### epsilon 4833 ad. 640) πλάγια, οὐ κατ’ εὐθεῖαν φερόμενα ἐπικαρυκεύετα ι· ἀρτύει ἐπικαχλάζετα ι· διακινεῖται * ἐπεί κε λάβῃσι ν· ἐπὰν λάβῃ (Ι 324) AS † ἐπικέλι α· ἔπερα ἱμάτια ἐπικαταδαρθεῖ ν· ἀφυπνῶσαι ἐπικεῖρα ι· διακόψαι. ### epsilon 4839 διαφθεῖραι ἐπικεκλιμένα ς· ἐπικειμένας. ### epsilon 4840 ἐπικεκλεισμένας (Μ 121) ἐπικεκόνημα ι· ἐξέφθαρμαι, ἀπόλωλα ἐπικέλσαντε ς· ὁρμήσαντες, ἢ ἐπὶ τὸ ξηρὸν ἀγαγόντες τὴν ναῦν (ι 138) * ἐπικερτομέω ν· ἐπισκώπτων (Π 744) ASvgn * ἐπικεύσ ω· κρύψω (Κ 115) ASgn * ἐπὶ κεφαλή ν· ταχέως g ἐπικέφαλο ν· τὸ ἐπικεφάλιον * ἐπικεχήνασ ι· προσέχουσιν AS * ἐπικήδειο ν· ἐπιθανάτιον (Eur. ### epsilon 4848 Troad. 514) r. ASvgn * ἐπίκηρ α· ἐπίνοσα. ### epsilon 4849 μοῖρα. ἢ ἐπιθανάτια Avgn ἐπικηραίνει ν· ἐπιδυσμεναίνεσθαι * ἐπικήρα ν· ἐπιμοίραν. ### epsilon 4851 ἐπιθανατίαν A σαθράν (AS) ἐπικηρότατο ι· ἐπισαθρότατοι ἐπικηρυκεύετα ι· προκηρύσσεται ns * ἐπικίδνατα ι· σκορπίζεται g ἐφορμᾶται. ### epsilon 4854 ⸤ ἐφαπλοῦται (Β 850) An * ἐπικίδναντα ι· ἐφαπλοῦνται S Ἐπικιχράδα ς· ὁ Ζεὺς ἐν Κῷ ἐπικλασθῆνα ι· συμπαθῆσαι, ἐλεῆσαι Ἐπικλείδι α· ἑορτὴ Δήμητρος Ἀθήνησι † ἐπικλενύσα ς· ἀπελθὼν λάθρα ἐπικλέπτοιτ ο· ἐπιθυμοίη ἐπικλεηδόν α· ἐπικληδόνα ἐπίκλη ν· ἡ ἐπίκλησις παρὰ Ἀττικοῖς * ἐπίκλη ν· ἐπωνυμίαν ASg * ἐπίκλημ α· μέμψις ἢ ἔγκλημα (Eur. ### epsilon 4864 Or. 569) ASgn * ἐπίκληρο ς· ἐνούσιος γυνὴ. ### epsilon 4865 ⸤ δέσποινα Sb, εἰς ἣν κατήντησαν πολλοὶ κλῆροι ASn ἐπίκλητο ς· * ἐπίξενος ASn. ### epsilon 4866 ἔξωθεν ἐπεισερχόμενος (Am. 1,5) ASgn. δαιτυμών. καὶ οἱ σύμμαχοι * ἐπικλινή ς· ἐπιπίπτων A. ### epsilon 4867 προσρέπων An Ἐπικλόπειο ς· Ζεὺς οὕτως καλεῖται ἐπίκλοπο ς· δόλιος, πανοῦργος. ### epsilon 4869 ἢ ἐπιθυμῶν τοῦ κλέπτειν (φ 397) * ἐπίκλυσι ς· ἐπιῤῥοή r. ### epsilon 4870 AS (vg) ἐπικλυτό ν· ἐπονείδιστον. ### epsilon 4871 ἐπίδοξον ἐπὶ κοινῆ ς· ἀντὶ τοῦ κοινῇ ἐπὶ κνάφου ἕλκω ν· διαφθείρων. ### epsilon 4873 τὸ γὰρ πρότερον οἱ γναφεῖς ἀκανθῶν σωρὸν συστρέψαντες, τὰ ἱμάτια ἐπὶ τοῦ σωροῦ ἔκναπτον· ὁ δὲ σωρὸς ἐλέγετο γνάφο ς. ὁ οὖν Κροῖσος τὸν ἐχθρὸν περιέξαινε ταῖς ἀκάνθαις καὶ οὕτως ἔφθειρεν (Hdt. 1,92,4) ἐπικοιμητηριάσασθα ι· ὑπηρετικὸν ὄνομα Ἐπικοίνιο ς· Ζεὺς ἐν Σαλαμῖνι ἐπικομπῶ ν· ἐπικαυχώμενος (Thuc. ### epsilon 4876 8, 81, 3) † ἐπικόκκουρο ς· ὁ παρατηρητὴς ἐν σταδίῳ παρὰ Λάκωσιν ἐπίκοπο ς· χάραγμα ἐκ δευτέρου πληγέν ἐπίκορο ν· ἐπίκοπον. ### epsilon 4879 Πάφιοι * ἐπὶ κόῤῥη ς· ἐπὶ κεφαλῆς, ἢ γνάθου ASvg † ἐπίκοῤῥ ι· ἐπὶ κονδυλίῳ† ἐπικόῤῥιστο ν· κατακονδύλιστον ἐπίκοτ α· ἐπίμομφα, ἃ πᾶς ἄν τις μέμψαιτο. ### epsilon 4883 Σοφοκλῆς Ναυπλίῳ καταπλέοντι (fr. 395) ἐπικότω ς· ἐπιστρεφῶς * ἐπίκουρο ς· βοηθός (Eur. ### epsilon 4885 Andr. 509 ..) r. Avg * ἐπικουρία ς· βοηθείας S, συμμαχίας (Sap. ### epsilon 4886 13,18) ASb * ἐπικουρήσοντα ς· βοηθήσοντας (Ε 614) A * ἐπίκουρο ι· βοηθοί b, σύμμαχοι (Β 130) Sn. ### epsilon 4888 [ἐπίσκοποι. ⸤ καὶ ἧλοι ξύλινοι S] ἐπικράδιο ν· ἐπικάρδιον ἐπίκραν α· περικεφάλαια, καλύμματα. ### epsilon 4890 ἐπιστύλια * ἐπικρανεῖ ς· ἐπιτελέσεις. ### epsilon 4891 ἐπιμεληθήσῃ ASn ἐπικρανή ς· ἐπιμελητής ἐπικρᾶνα ι· τῇ κεφαλῇ ἐπινεῦσαι. ### epsilon 4893 τελέσαι [ ἐπίκρανο ς· ἐπιμελητής. ### epsilon 4894 ἐπίχαρις] ἐπικρατε ῖ· ἐξουσιάζει (1. ### epsilon 4895 Macc. 14,17) ἐπικρατίδιο ν· στημονικὸν κάλυμμα ἄχρι τῆς κεφαλῆς ἐπικρατύνει ν· ἐπισχύειν, ὀχυροῦν Ἐπικρήναι α· ἑορτὴ Δήμητρος παρὰ Λάκωσιν ἐπίκρηνο ν· κεφαλόδεσμον r ἐπικρήνωμε ν· ἐπιτελέσωμεν ἐπικριδό ν· ἐπίλεκτον ἐπικρίνασθα ι· ἀριθμῆσαι καθ’ ἕνα ἕκαστον ἐπίκροκο ν· σπαθητόν s ἐπίκρουμ α· ἐπίπληγμα, ἢ ἐπιχάραγμα· διὰ τὸ παρωνομάσθαι τῷ Ἄργει· ‘Ἐπίκρουμα χθονὸς Ἀργείας. ### epsilon 4904 ‘ Σοφοκλῆς Ἰνάχῳ (fr. 265) ἐπικτένι α· τὰς ἠλακάτας. ### epsilon 4905 καὶ τοῦ ποδὸς τὸ πρὸς τοῖς δακτύλοις μέρος ἐπὶ κτέρε α· ἐντάφια (Ω 38) r ἐπίκτητο ν· ἔξωθεν r ἐπανελθόν ἐπικύλλωμ α· ἐπικορύφωμα ἐπικύθριο ν· τὸ πῶμα τῆς χύτρας * ἐπικυδέστερο ς· ἐπικρατέστερος. ### epsilon 4910 ἐνδοξότερος ASvg Ἐπικυκλίδιο ς· Ζεύς * ἐπικύ ψ· ἐπικύψας AS ἐπίκωλο ς· τὸν πόδα σκάζων ἐπικωμάζ ω· χλευάζω r μυκτηρίζω † ἐπικωμάσα ς· κρατήσας ταῖς θριξίν * ἐπίκωμο ς· ὁ ἐπᾴδων τῇ φίλῃ. ### epsilon 4916 ἢ ἀπὸ οἴνου ᾄδων AS. ὑβριστής Svgn. συγχαίρων gn [ ἐπίκωπ α· ἐπίμεμπτα] ἐπικωπητή ρ· τροπωτήρ * ἐπιλαμφθέντε ς· φωτισθέντες AS ἐπὶ λεία ν· ἐπὶ λῃστείαν (Sol. ### epsilon 4920 legg.) ἐπιλεγόμενο ς· ἐπιλογιζόμενος * ἐπιλειψάση ς· καταλιπούσης. ### epsilon 4922 παρελθούσης A * ἐπιλείψε ι· καταλείψει (Hebr. ### epsilon 4923 11,32) AS ἐπιλεξαμέν η· ἐπικαλεσαμένη (Aesch. ### epsilon 4924 Suppl. 49?) ἐπιλεξάμενο ς· διαλεγείς. ### epsilon 4925 ἐνθυμηθείς * ἐπιλελησμέν η· ἐπιλανθανομένη (Prov. ### epsilon 4926 2,17 ..) AS ἐπιληΐδε ς· οὕτω τῶν ἑσπερίων . ### epsilon 4927 .. τινὲς ἐκαλοῦντο ἐπιλήμητο ς· ὁ τετυφλωμένος * ἐπιλημένο ς· κατέχων. ### epsilon 4929 τετυχηκώς A ἐπιληπτικό ς· πασχικός. ### epsilon 4930 κατεχόμενος ἐπίληπτο ς· καταφανής. ### epsilon 4931 καὶ ὁ τῇ ἱερᾷ νόσῳ συνεχόμενος * ἐπιλήπτ ῳ· ὑπαιτίῳ AS. ### epsilon 4932 δαιμονιζομένῳ A (S) ἐπὶ Ληναίῳ ἀγώ ν· ἔστιν ἐν τῷ ἄστει Λήναιον περίβολον ἔχον μέγαν καὶ ἐν αὐτῷ Ληναίου Διονύσου ἱερόν, ἐν ᾧ ἐπετελοῦντο οἱ ἀγῶνες 〈τῶν〉 Ληναίων, πρὶν τὸ θέατρον οἰκοδομηθῆναι † ἐπιλησμονεί η· ἐπιλαθείη† ἐπιλήσοντα ι· ἐπιλανθάνονται (Η 452) ἐπιλλίζουσ α· καταμωκωμένη ἐπιλλίζουσ ι· διανεύουσιν. ### epsilon 4937 ἐγκελεύονται (ς 11) ἐπιλίγδη ν· * ἐπιράγδην 〈ἐξ〉 ἐπιδρομῆς AS 〈ὅσον〉 ἐπιψαῦσαι, ἐπιξύσαι, ἐφάψασθαι [ὅσον] ἐξ ἐπιπολῆς. ### epsilon 4938 ἐπιγράβδην, ἐξ ἐπιγραφῆς (Ρ 599) Ἐπιλίμνιο ς· Ποσειδῶν ἐπιλίημ ι· ἐπιτρέπω ἐπιλινᾶ ν· ἐπιπορεύεσθαι τὰ ἑστῶτα λινὰ καὶ ἐπιβλέπειν ἐπιλιπέ ς· ἐλλιπές ἐπιλιτρί ς· τὸ μέσον τοῦ ζυγοῦ ἐπιλοβί ς· μέρος τοῦ ἥπατος ἔπιλλο ι· ὕπουλοι ἔπιλλο ς· παράστραβος, ἡσυχῆ διάστροφος· παρὰ τοὺς ἰλλού ς, οἵ εἰσιν οἱ ὀφθαλμοί· δενδίλλων εἰς ἕκαστον (Ι 180) Ἐπιλύκειο ν· ἀρχεῖον τοῦ πολεμάρχου Ἀθήνησιν [ ἐπιλύγεο ν· ἐπινέφελον, σκοτεινόν] * [ ἐπιλύ ς· ξένος] AS Ἐπιλυσαμέν η· ἐλευθερία. ### epsilon 4950 καὶ μία τῶν Εἰλειθυιῶν. καὶ ἐπώνυμον Δήμητρος, παρὰ Ταραντίνοις καὶ Συρακουσίοις ἐπὶ Λειψυδρίῳ μάχ η· οἱ φυγάδες Ἀθήνηθεν, 〈ὧν〉 οἱ Ἀλκμαιωνίδαι ἡγοῦντο, κατιέναι θέλοντες, πολλάκις ἔπταιον, καὶ Λειψύδριον τειχίσαντες . ### epsilon 4951 .. ἐπιλώγεο ν· τὸ μέγα ἄχυρον ἐπιμαίεσθα ι· ἐπιζητεῖν. ### epsilon 4953 ἐπιλαμβάνεσθαι. ἐπιψαύειν ἐπίμαλθ α· ἀγαθά. ### epsilon 4954 προσηνῆ. ἢ μαλακά. ἢ ἀσθενῆ λίαν ἐπὶ μάστακ α· τὸ στόμα. ### epsilon 4955 ἐν τῇ Ὀδυσσείᾳ (δ 287) ἐπίμαστο ν· ἐπαίτην, ἐπιζητοῦντα τροφήν. ### epsilon 4956 [ἐπὶ τοῦ μασάσθα ι] ἐνδεᾶ τῶν ἀναγκαίων. [ἐνδεής] (υ 377) ἐπίμαστον κακό ν· ἐπισπαστόν, ἐφειλκυσμένον. ### epsilon 4957 δεινόν ἐπίμαστο ς· ἐπίληπτος. ### epsilon 4958 ὀχληρός. δραπέτης. πεινητικός, τροφὴν ἐπιζητῶν, ἐνδεής (υ 377) ἐπὶ μακρὸν ἄϋσε ν· μεγάλως ἐφώνησεν (Ε 101) ἐπιμάρτυρο ς· μάρτυς ἐπὶ τοῖς γινομένοις (Η 76) ἐπιμασσάμενο ς· ἐφαψάμενος, ψηλαφήσας (ι 446) ἐπιμάσσετα ι· ἐπαύξεται ἐπὶ πλέον, ἀπὸ τοῦ μάσσονο ς, ὅ ἐστι μακροτέρου· οἱ δὲ ἐφάψεται, ψηλαφήσει (Δ 190). ### epsilon 4962 ἢ οἷον οὐ λιμώσσει, ἀλλὰ καὶ προσεπιμάσσεται πλείω. Σοφοκλῆς Αἰχμαλώτισιν (fr. 52) ἐπιμαχί α· ἡ τοῖς ἀμυνομένοις ⸤ βοήθεια (Thuc. ### epsilon 4963 1, 44,1) r ἐπίμαχο ι· ἐπίκουροι, βοηθοί ἐπίμαχο ν· χωρίον, ᾧ οὐ δύναταί τις προσιέναι μαχόμενος (Thuc. ### epsilon 4965 4, 31,2) * ἐπιμέλει α· σπουδή (Prov. ### epsilon 4966 3,22) AS ἐπιμειλίξα ι· δοῦναι ἐπιμελείας οἶκο ς· ἔνθα τὰ δημόσια ἔγγραφα ἔκειτο ἐπιμελῶ ς· συνεχῶς. ### epsilon 4969 ⸤ σπουδαίως AS ἐπιμέμφετα ι· ἐγκαλεῖ. ### epsilon 4970 ἐπιδεῖται. ἐπαιτιᾶται (Α 65) ἐπιμερή ς· ἀριθμὸς οὕτως λέγεται, ὅταν ὁ μείζων τοῦ ἐλάττονος ὑπερέχῃ μέρει τινί [ ἐπίμερο ς· μοιχεύεται] ἐπίμεστ α· πλήρη, τουτέστιν ἐπὶ κεφαλῆς, καὶ μὴ ἀπεψημένα. ### epsilon 4973 Φερεκράτης· ‘βριθομένης ἀγαθῶν ἐπίμεστα τραπέζησ‘ (fr. 190) ἐπιμάξα ς· ἐπισπάσας ἐπιμετρίδ α· τὸ ἐπίμετρον, ὃ προσάπτεται τῷ χιτῶνι ἐπὶ μήδεα κείρε ι· τὰ βουλεύματα ἐπικόπτει. ### epsilon 4976 ἢ * τὰ ἔργα ἐπιτέμνει χειρί (Ο 467) AS ἐπιμηλί ς· πόρπη. ### epsilon 4977 καὶ ἀπίου γένος ἐπιμήνιο ι· οἱ ἱεροποιοί. ### epsilon 4978 Ἐκαλεῖτο δὲ καὶ θυσία τις ἐπιμήνι α, ἡ κατὰ μῆνα τῇ νουμηνίᾳ συντελουμένη ἐπὶ μηρῶ ν· . ### epsilon 4979 .. (Gen. 50,23) * ἐπιμίλεια καὶ δώσ ω· τὰ ἀπόθετα χρήματα (Ι 147) n * ἐπιμί ξ· ἀναμεμιγμένως (Ψ 242) ASvgn ἐπίμονο ι· κάτοχοι ἐπὶ μοῖρα ν· ἐπὶ θάνατον s ἐπιμόριο ς· ἀριθμὸς ὑπερέχων ἑτέρου μέρει ἐπίμορτο ς· σπόριμος γῆ. ### epsilon 4985 ἢ ἐπιμεριστή. λέγεται οὕτω καὶ ὁ 〈ἐπὶ〉 μέρει ἐργαζόμενος (Sol. legg.). Μορτὴ γὰρ τὸ μέρος ἐκαλεῖτο καὶ ἑκτήμοροι οἱ τὸ ἕκτον τελοῦντες * ἐπιμορφάζουσ ι· σχηματίζονται (r) AS ἐπίμοχθο ν· ἐπίπονον (Sap. ### epsilon 4987 15,7) ἐπιμοχθῆσα ι· σὺν μόχθῳ ἐπιπονῆσαι ἐπιμυλίδα ς· ἐπιγονατίδας (Hippocr. ### epsilon 4989 Mochl. 1, IV 340,11 L.) ἐπίμυξι ς· στεναγμός r * ἐπιμύσα ς· καμμύσας. ### epsilon 4991 κλείσας AS † ἐπιμωρέω ν· ἀδικουμένοις ἐβοήθουν ἐπινάξα ι· ἐπιπακτῶσαι ἐπινάκτιο ν· τὸν ἐπιδιδόμενον ἔξω ναύτην ἐπινειμάτ ω· ἐπαναγνώτω ἐπινείσετα ι· ἐπελεύσεται * ἐπινέμησι ς· ἐπιμερισμός r. ### epsilon 4997 AS ἐπινένακτα ι· τέτρωται, συντέτριπται τὰς φρένας ἐπινενύχθα ι· παραφρονεῖν ἐπινενυγμένο ν· τὸ ἐπίτριπτον * ἐπινεφρίδιο ν· τὸ ἐπὶ τῶν νεφρῶν λίπος (Φ 204) Sg * ἐπὶ νῆα ς· ἐπὶ τὰς ναῦς (Α 12) n * ἐπὶ νηό ν· ἐπὶ τὸν ναόν n ἐπὶ νέωτ α· εἰς ἕτερον ἔτος † ἐπινήατα ι· ἐφέλκεται ἐπίνητρο ν· ἐφ’ ᾧ τὴν κρόκην τρίβουσιν * ἐπινίκιο ν· νικητήριον AS. ### epsilon 5007 βασιλέως σύμβολον ASPp * ἐπίνειο ν· μικρὸς λιμὴν AS. ### epsilon 5008 [λίμναι] καὶ αἱ περὶ αὐτὸν στοαί AS ἐπίνοι α· ἐπιτήδευμα (Sap. ### epsilon 5009 14,12) ἐπινομί ς· ἐν τοῖς ναυτικοῖς λέγεται ἐπίνομο ι· κληρονόμοι * ἐπινυκτί ς· φυλακὴ δοκοῦντι ἀδικεῖν AS [ ἐπινύσκει ν· διδάσκειν] † ἐπίνυσε ν· ἐσωφρόνισεν (Ξ 249) AS † ἐπιξενοδοκεῦμα ι· ἐπιμαρτυροῦμαι ἐπίξενο ς· ἐπιχθόνιος ἐπιξενοῦσθα ι· μαρτύρεσθαι. ### epsilon 5017 πορεύεσθαι. Σοφοκλῆς Ἀχαιῶν Συλλόγῳ (fr. 149) καὶ Αἰσχύλος Κρήσσαις (fr. 120) ἐπίξηνο ν· ξύλον, ἐφ’ οὗ τὰ κρέα τιθέντες ἔκοπτον, οἷον τὸ κρεωκόπον ξύλον 〈καὶ τὸ παρ’ ἐνίοις ἐπίκοπον〉 ἐπιξήνου δίκ η· ἣν συνηγορεῖ 〈ἐπὶ ἐπιξήνῳ〉, καὶ ἡττηθεὶς ἀπόλλυται ἐπίξομε ν· ἐφήξομεν ἐπίξυλο ν· [τὸ] ἐπιπαραστροφίδα τοῦ ὑφαινομένου ἱματίου. ### epsilon 5021 [καὶ τὸ παρ’ ἐνίοις ἐπίκοπον] ἐπιξύν ῳ· ἐπικοίνῳ (Μ 422) [γάρ ἐστιν τὸ ξανθόν] ἐπὶ ξυρο ῦ· * ἐπὶ κινδύνου ASvgn. ### epsilon 5023 ἢ ἐπὶ τοῦ ὀξυτάτου, ἢ ἀκροτάτου (Κ 173) [ Ἔπιο ι· οἱ Ἴλιοι A] ἐπίορ α· χωρίου μέρος ἐν Σικελίᾳ † ἐπιοραντέ ς· τερπνόν. ### epsilon 5026 ἁρπαλέον ἐπιορκί α· ψεῦσμα (Sap. ### epsilon 5027 14,16) r ἐπίορκο ν· ὅρκου μὴ φροντίζοντα ἐπιορεξάμενο ς· ἐπιδούς ἐπιόσσομα ι· ἐφορῶ. ### epsilon 5030 προαγορεύω. ἐπισημαίνομαι ἐπίουρ α· ὅρια (Κ 351) ἐπίουρο ι· ἐπίσκοποι. ### epsilon 5032 καὶ ἧλοι ξύλινοι ἐπίουρο ς· εἰ μὲν προπερισπωμένως περισσὴ ἡ πρόθεσις· οὖρος γὰρ ὁ φύλαξ. ### epsilon 5033 εἰ δὲ προπαροξυτόνως πάλιν ὁ φύλαξ, ἀπὸ ξυλίνου ἐπιούρου (Ν 450) * ἐπιοῦσ α· ἐπερχομένη (Prov. ### epsilon 5034 3,28 ..) r. Ag ἐπιοψάμενο ς· ἐπιδών. ### epsilon 5035 ἐπιλέξας ἐπιόψοντα ι· προχειρίσονται. ### epsilon 5036 προΐδωσιν. ἐπιλέξονται ἐπίπαγο ς· τὸ ἐπὶ τῶν ἑψομένων, ἡ γραῦς ἐπιπαιδειάζει ν· τὸ μὴ 〈ἐν καιρῷ〉 θύειν φρατρίαν. ### epsilon 5038 Λάκωνες ἐπίπταιμ α· ἐπίπταισμα, πρόσκομμα ἐπιπαιωνίζουσ α· ἀλαλάζουσα ἐπὶ Παλλαδί ῳ· δικαστήριον, ἔνθα ἐδίκαζον οἱ ἐφέται τοῖς ἀκουσίων φόνων δικαζομένοις ἐπιπαματίδ α· τὴν ἐπίκληρον ἐπιπά ξ· συντόμως. ### epsilon 5043 ἐπίτομος ὁδός, καὶ ἡ ἐπ’ εὐθείας. καὶ εἰκῇ. ἢ ἐπὶ τὰ ἀριστερά ἐπίπαππο ς· ὁ τοῦ πάππου πατήρ ἐπὶ παρατάξεω ς· ἐν πολέμῳ ἐπιπαστά ς· ἑταίρας ἐπώνυμον ἐπίπαστ α· τὰ ἐπιπασσόμενα τῷ ἔτνει ἄλφιτα. ### epsilon 5047 οὕτως γὰρ ἤσθιον αὐτά (Ar. Equ. 103) [ ἐπίπαστο ν· τὸν βρόχον· ὅταν γὰρ ἐπισπασθῇ σχοινίον, συνάγεται καὶ ἀποπνίγει] * ἐπίπεδο ν· ἐπὶ τὴν γῆν. ### epsilon 5049 χαμόγαιον ASvg. ἰσόπεδον ἐπιπείθητα ι· πεισθῇ (Α 218) ἐπιπεῖ ν· καταλαβεῖν ἐπὶ πείρα ι· ἐπὶ διαπείραι ἢ ἐπὶ λῃστείαι καὶ πειρατικῇ βλάβῃ (Ar. ### epsilon 5052 Av. 583) ἐπιπείρε ι· μοιχεύεται, ἢ μοιχεύει ἐπιπελάνια ι· ὀλαί. ### epsilon 5054 καὶ πόπανα * ἐπὶ παιπαλοέσσ ῃ· ἐπὶ τραχείᾳ (Μ 168) AS † ἐπίπετα ι· φθίνει καὶ συμπίπτει ἐπίπετρο ν· εἶδος βοτάνης παρὰ Θεοφράστῳ (h. ### epsilon 5057 pl. 7, 7,4) ἐπιπήχ η· τῶν πηχῶν τὰ ἄνω ἐπιπίσσει ν· ἐπιπάσσειν ἐπιλίσσασ α· σείσασα. ### epsilon 5060 διατινάξασα ἐπιπειθεί η· ἀναπεισμονή· †σα (Semon. ### epsilon 5061 fr. 1,6?) * ἔπιπλ α· ἱμάτια γυναικεῖα A. ### epsilon 5062 ἢ χρήματα AS, ἢ σκεύη, τὰ S μὴ ἔγγεια, ἀλλ’ ⸤ ἐπιπόλαια S * † ἐπίπλαδο ν· φέρεσθαι †AS * ἐπὶ πλακό ς· ἐπὶ μνήμης πάσης (Prov. ### epsilon 5064 3,3 v. l.) ASg ἐπίπλατο ρ· πλακοῦντος εἶδος ἐπιγλέπο ι· ἐπόψεται * ἐπιπλε ῖ· ἐπιπλέει A ἐπίπλευρ α· τὰ παρὰ τοῖς μαστοῖς ὑπὸ τὰς μασχάλας ἐπιπλήξει ν· ἐπελθεῖν. ### epsilon 5069 ἐπιτιμῆσαι (Ψ 580). ὑβρίσαι ἐπίπλοο ν , ἐπίπλοιο ν· ὁ πιμελώδης ὑμὴν ἐπὶ τῆς κοιλίας καὶ τῶν ἐντέρων, ἐπίπλους λεγόμενος (Philet. ### epsilon 5070 com. fr. 17) ἐπιπλομένω ν· κυκλουμένων. ### epsilon 5071 πληρουμένων. * ἐπερχομένων (Hes. scut. 87) (Sg) * ἐπιπλώσα ς· πλεύσας (Γ 47) r. ### epsilon 5072 Avgn ἐπιπνείητα ι· ἐπιθυμῇ ἐπιπνείουσ ι· ζῶσι. ### epsilon 5074 πνέουσιν (Hes. Theog. 872) n ἐπιπνεῦσα ι· ἐφορᾶν, ἐπισκοπεῖν ἐπιπνεύω ν· ἐπιβλέπων. ### epsilon 5076 Αἰολικῶς. καὶ Ἀλκαῖος. ἤπου σύναγ’ ἄνδρων †δὰσμενον στρατὸν νομισμένοι† πνέοισα (Alcae. fr. 382 L.—P.) * ἐπιπνοία ς· ἐπιπνεούσης AS ἐπίπνο ι· οἱ ὑπὸ θεοῦ κατεχόμενοι ἐπιποθ ῶ· ἐπιθυμῶ (ep. ### epsilon 5079 Rom. 1,11) Ἐπιπολαί α· οὕτως ἐν Λακεδαίμονι ἡ Δημήτηρ ἱδρυμένη τιμᾶται * ἐπιπολάζε ι· ἐπιπλέει APvgn * ἐπιπολαιοτέρω ν· τῶν μὴ βαθέων AS * ἐπιπολάσαντε ς· ἐπάνω τοῦ ὕδατος περιφερόμενοι AS ἐπιπόλαιο ν· τὸν ἐπίπλουν ὑμένα (Eubul. ### epsilon 5084 fr. 95) ἐπιπολῆ ς· ἀνωτάτω. ### epsilon 5085 * 〈τὸ〉 ἐπάνω ἐπιπλέον vg Ἐπιπολίαιο ς· Ἑρμῆς ἐν Ῥόδῳ, ὡς Γόργων ἱστορεῖ (515 fr. ### epsilon 5086 21 J.) ἐπιποληΐδε ς· αἱ περόναι, αἷς αἱ γυναῖκες περονῶνται ἐπιπόλισο ν· ἐποικοδόμησον * ἐπίπονο ν· καματηρόν (Sir. ### epsilon 5089 7,15) ASvg. [ἢ Ζεὺς ἐν Μιλήτῳ] Ἐπιποντί α· ἡ Ἀφροδίτη ἐπιπόρπαμ α· τὸ ἐπάνω τῆς πόρπης. ### epsilon 5091 καὶ τῶν ἱππέων ἡ τὰς χλαμύδας συνέχουσα πόρπη. [ἐπειδὴ τῆς πόλεως ἐπίσκοπον ..] ἐπὶ πότμ ῳ· ἐπὶ θανάτῳ * ἐπιπρηνέ ς· ἐπικάτω κατεστραμμένον (A) ἐπιπρηνή ς· ἐπὶ στόμα. ### epsilon 5094 λοξός. ἐπικλινὴς * ἐπ’ ὄψιν n ἐπιπρητή ν· αἰγὸς ἡλικία ἐπιπρίω ν· τοὺς ὀδόντας τρίζων ἐπιπροίηλε ν· ἐξέτεινε. ### epsilon 5097 παρέθηκεν (Λ 627) ἐπίπροικο ς· ἐπὶ προικὶ ἐκδοθεῖσα ἐπίπροικ α· τὸ δεύτερον ἐπὶ προικὶ δῶρον † ἐπακού η· ἐπικαλοῦ ἐπιπροσθε ῖ· ἀντιπίπτει ἐπὶ πρύμνῃσι ν· ἐπὶ ἄκραις (Ν 762) ἐπιπρῴρου ς· τὰς μὴ κατὰ πρύμναν προσεσχηκυίας ἐπιπτάρνυμα ι· μετακαλῶ. ### epsilon 5104 κατέχω· ἐπισχετικὸν γὰρ ὁ πταρμὸς πολλάκις ἐπιπτέσθα ι· ἐπιπτῆναι (Δ 126) ἐπιπτύξα ι· ἐπερεῖσαι Ἐπιπυργῖτι ς· ἡ Ἀθηνᾶ οὕτως ἐν Ἀβδήροις ἐκαλεῖτο * ἐπιπωλεῖτα ι· ἐπιπορεύεται (Γ 196) n ἐπίρεγμ α· ἐπίθυμα ἐπιρέκω ν· ἐπισπεύδων ἐπιρέζεσκο ν· ἐπετίθεσαν. ### epsilon 5111 ἔθυον (ρ 211) Ἐπιρνύτιο ς· Ζεὺς ἐν Κρήτῃ ἐπιρέξα ι· ἐπιθῦσαι. ### epsilon 5113 ἐπαγαγεῖν ἐπιρρέπ ῃ· * ἐπιβαρῇ (S) b. ### epsilon 5114 ἐπικρατῇ. ἐπιστήκῃ. ἐπικρέμηται (Ξ 99) ἐπιρρεπή ς· ἐμβριθεστέρα ἐπίρρημ α· ποιημάτιον τετράμετρον ἐπιρρήματ α· οὕτω προσαγορεύεται τὰ μετὰ τὴν παράβασιν τασσόμενα τετράμετρα, ὑπὸ τοῦ χοροῦ λεγόμενα μηδέπω τοῦ ἑξῆς μέλους ἐπεληλυθότος. ### epsilon 5117 ἄλλοι δὲ ἐπῴδια μεταξὺ τῶν χορικῶν μελῶν ἰαμβεῖα βραχέως ἐπιλεγόμενα καὶ ἐφύμνια ἐπιρρήξα ς· ἐπαγαγών ἐπὶ ῥηγμῖν ι· ἐπὶ τῷ αἰγιαλῷ (Α 437) ἐπιρρήσσε ι· ἐπικλείει ἐπιρρήσεσκο ν· ἐπεσπῶντο. ### epsilon 5121 ἐπεβάλλοντο. ἐπέκλειον μεθ’ ὁρμῆς (Ω 454) ἐπίρρησι ς· ψόγος (Archil. ### epsilon 5122 fr. 8 Bgk.) * ἐπιρρησσέσκοντ ο· ἔπραττον A. ### epsilon 5123 ἐπέκλειον † ἐπίρρητα ι· ἐπικάτακται * ἐπίρρητο ν· ἐπίψογον. ### epsilon 5125 αἰσχρόν (ASvgn) * ἐπίρρητο ς· ἐπὶ κακῷ λεγόμενος, ἐπ’ αἰσχρότητι ASn [ ἐπιρριείσκοντ ο· ἔπραττον] * ἐπιρροή ν· ἐπίρροιαν ὑδάτων ASvg ἐπιρροιζεῖ ν· ἐπισίζειν. ### epsilon 5129 ἐπισεύειν. ἐπεγκελεύειν * ἐπιρρόθησα ν· ἐπήχησαν An, ἐπεβόησαν (Eur. ### epsilon 5130 Hec. 553 v. l.?) A ἐπιρρόθητ α· ἐπίψογα * ἐπίρροθο ς· ἰσχυρός AS. ### epsilon 5132 ἐπίκουρος A. βοηθός (Δ 390) ASn ἐπιρρόγανο ν· ἀπόμακτρον ἐπὶ ῥοπῆ ς· ἐπὶ μικροῦ ἐπιρρύσασ α· ἐπιθεμένη. ### epsilon 5135 ἐπιστάξασα * ἐπιρρωγολογοῦσ ι· καλαμωμένοις ἀμπελῶνα AS * ἐπιρρωννύ ς· ἐνισχύων r Avg, ἐκ τῆς ῥώσεως ἢ ῥώμης A * ἐπιρρώννυσι ν· ἰσχυροποιεῖ r. ### epsilon 5138 ASvg ἐπίρρωσι ς· * βεβαίωσις. ### epsilon 5139 διόρθωσις AS. ὑγεία r * ἐπιρρυθμίζε ι· διατυποῖ. ### epsilon 5140 ἐπανορθοῦται AS ἐπιρύσμιο ν· ἐπιρέον ἐπιρύζειν κύνα ς· ἐπαφιέναι. ### epsilon 5142 καὶ παρορμᾶν ἐπιρρώπι α· εὐτελῆ ἐπιρρωσθῆνα ι· ἐπιθέσθαι. ### epsilon 5144 ἐπισωθῆναι. ἐπείγεσθαι [ ἐπίσακτο ν· ἀλλότριον] ἐπίσαλο ν· ἡ ἐξ . ### epsilon 5146 .. ἐπικινουμένη ἐπίσαμο ν· λευκόν † ἐπισαχθή ς· χρεωφειλέτης ἐπισείει ν· ἐκφοβεῖν. ### epsilon 5149 ἀνατείνεσθαι ἐπισειούση ς· ἐπικελευομένης. ### epsilon 5150 ἀπὸ τῶν τὰς ἡνίας ἐπιχαλώντων. Σοφοκλῆς Ἀχαιῶν Συλλόγῳ (fr. 150) ἐπίσειο ν· ἐφήβαιον. ### epsilon 5151 καὶ τὸ αἰδοῖον ἀνδρός τε καὶ γυναικός ἐπίσειστο ς· εἶδος κουρᾶς † ἐπισέπτυλο ν· ἐπίταξον ἐπισέλην α· πόπανα μηνοειδῆ (Plat. ### epsilon 5154 com. fr. 174,10) ἐπίσημ α· τὰ ἐπὶ προσώπῳ σημεῖα. ### epsilon 5155 * ἢ εὔφωνα. ἢ εὔμορφα AS * ἐπίσημο ς· ἐπιφανής. ### epsilon 5156 ἔνδοξος ASvg. προφανέστερος (Eur. Hippol. 103 ..) [ ἐπισθέντε ς· ἐπιχαρέντες] ἐπίσθμιο ν· σκέπασμα περὶ τὸν τράχηλον ἐπίσιγμ α· ἐπεγκέλευμα κυσίν [ ἐπισίδιο ν· ἐπισιτιζόμενον] [ ἔπισι ν· ἐπέρχεται. ### epsilon 5161 ἐπιτρέχει. ἐπινικᾷ] ἐπισινέ ς· βλαβερόν ἐπισινή ς· ἀσθενής r ἐπισίνιο ς· ἐπίβουλος r ἐπισίξα ι· ἐφορμῆσαι * ἐπισίξα ς· ἐπαφεὶς ἐπὶ ὁρμήν S. ### epsilon 5166 ἢ ἐπιτάξας AS ἐπισίτιο ς· ὁ τροφῆς χάριν ἐργαζόμενος (Plat. ### epsilon 5167 rep. 4,420 α) * ἐπισιτισμό ν· ἐφοδιασμόν (Gen. ### epsilon 5168 42,25 ..) AS ἐπισίττει ν· κυνηγετικῶς παρορμᾶν ἐπισίφλιο ν· αἰσχρόν. ### epsilon 5170 μωμητόν ἐπισκαλμί ς· τὸ ὑπὸ τῷ σκαλμῷ σανίδιον ἐπισκαφεύ ς· ὁ μετὰ τὸν ἀροτῆρα ἐπισκάπτων Ἐπισκάφι α· ἑορτὴ παρὰ Ῥοδίοις * ἐπὶ σκέλο ς· εἰς τὰ ὀπίσω AS * ἐπισκέπτε ι· ἐπιβλέπει, ἐφορᾷ n * ἐπισκευασάμενο ι· εὐτρεπισθέντες (Act. ### epsilon 5176 Ap. 21,15) AS Ἐπίσκην α· ἑορτὴ ἐν Λακεδαίμονι * ἐπισκήνιο ν· τὸ ἐπὶ τῆς σκηνῆς καταγώγιον AS * ἐπισκήπτε ι· σημειοῦται. ### epsilon 5179 μέμφεται ASPg. προνοεῖται. ἐντέλλεται S. ἐπιτιμᾷ gn * ἐπισκηπτέτ ω· ἐπιμεμφέσθω An ἐπισκήπτ ω· ἐπαρῶμαι. ### epsilon 5181 καὶ ἐνερείδω τὴν γνώμην, ἐπισκηρίπτω (Eur. Phoen. 774?) ἐπισκήψασθα ι· ἐπιβαρῆσαι * ἐπισκηψάμενο ν· ἐπισημειωσάμενον (ASvg) ἐπισκιασμό ν· κάλυμμα ἐπίσκοιο ς· ἐπίσκοτος ἐπίσκοπ α· τυγχάνοντα τοῦ σκοποῦ * ἐπισκοπ ή· ἐκδίκησις (Lev. ### epsilon 5187 19,20 ..) (A) S * ἐπίσκοπο ς· βασιλεύς. ### epsilon 5188 ἐπήκοος. φύλαξ. ἐπόπτης ASn(g). κατάσκοπος (Κ 342 Ω 729) An (g) * ἐπισκύζοντα ι· ὀργίζονται (Ι 370) gnp * ἐπισκυκλεῖ ν· εἰσφέρειν AS. ### epsilon 5190 συνάπτειν S (vg) * ἐπισκυκλήσα ς· συνάψας AS ἐπισκύνιο ν· * τὸ ἐπάνω τῶν ὀφθαλμῶν ὀφρύδιον AS, ἢ τὸ μεσόφρυον (Ρ 136) ἐπίσκυρο ς· ὁ μετὰ πολλῶν σφαιρισμός. ### epsilon 5193 [καὶ ἄρχων, βραβευτής. βοηθός. ἐπίσκοπος, ἔφορος, ἐπήκοος] † ἐπισμηγεῖ ν· ἐπικόπτειν. ### epsilon 5194 ἐπικωλύειν ἐπισμ ῇ· ἐπιτρίβει, ἀπὸ τοῦ σμήχειν ἢ τρίβειν ἢ πλύνειν· λοιδορεῖ, πλήττει. ### epsilon 5195 σμῶξαι γὰρ τὸ πατάξαι (Ar. Thesm. 389). ἔνθεν σμῶδιξ αἱματόεσσα (Β 267) ἐπισμυγερῶ ς· ἐπιπόνως (δ 672) ἐπισμυκτό ν· ἐπιμυκτηρισμόν ἐπίσπαστο ν· αὐθαίρετον, ὅπερ ἑαυτῷ τις ἐπισπᾶται κακόν (ς 73) * ἐπίσομα ι· ἐπελεύσομαι (Λ 367) AS ἐπὶ σο ί· κατὰ σοῦ (Ε 244) ἐπισπάσε ι· ἐπιτεύξεται. ### epsilon 5201 Σοφοκλῆς Ἀτρεῖ ἢ Μυκήναις (fr. 137), ἀπὸ τῶν ταῖς λίνοις λαμβανόντων * ἐπισπάσθ ω· ἑλκυέτω τὸ δέρμα (1. ### epsilon 5202 Cor. 7,18) ASvgnp * ἐπισπᾶτα ι· 〈ἐφέλκει〉 A [ ἔπισπ ε· εἰπέ] ἐπίσπαστρο ν· βρόχον r ἐπὶ σπείρας σχοινίο ν· τὸ ἀναγκαιότατον. ### epsilon 5206 ἐν γὰρ χειμῶσι τοῖς σχοινίοις πιστεύουσι. δηλοῖ οὖν τοὺς ἀναγκαίους φίλους * ἐπισπέρχει ν· ἐπισπεύδειν AS. ### epsilon 5207 ἐπείγειν (S) ἐπισπέρχουσα ι· ἐπισπεύδουσαι. ### epsilon 5208 ἐπειγόμεναι ἐπισπερχῶ ς· μετὰ σπουδῆς ἐπισπέσθα ι· ἐπακολουθῆσαι (Ξ 521) * ἐπισπομέν η· ἐπακολουθοῦσα (Sn) ἐπίσπ ῃ· ἐπισπάσηται. ### epsilon 5212 πληρώσῃ. * καταλάβῃ (Β 359) ASn ἐπίσπορ α· τὰ λάχανα ἔπισσ α· ὕστερον γενομένη. ### epsilon 5214 νεωτέρα (Hecatae. 1, 363 J. Callim. fr. 735) ἐπισσεύα ς· ἐφορμήσας (ξ 399) ἐπισσεύουσ α· παρακελεύουσα ἔπισσο ν· τὸ ὕστερον γενόμενον ἐπισσο ῦ· ἐφώρμησας ἐπίσσοχο ν· ἀκόλουθον † ἐπισσυτέρ η· ὁρμητικωτέρα. ### epsilon 5220 ταχεῖα. †τομωτέρα ἐπίσσωτρ α· τὰ ἐπικείμενα τοῖς τροχοῖς σιδήρια, ἐπὶ τὴν γῆν σοούμενα (Ε 725) ἐπισταδό ν· ἐφεστῶτες (μ 392). ### epsilon 5222 ἢ ἐφιστάμενοι ἐμπείρως. ἢ κατὰ τάξιν ἑστῶτες ἐπισταδό ν· * ἐφεστηκώς. ### epsilon 5223 ἢ προστασία AS ἢ κατὰ τὸ ἑξῆς (ν 54) ἐπισταθμί α· ὑποδοχὴ ξένων ἐπίσταμα ι· δύναμαι. ### epsilon 5225 οἴομαι * ἐπιστάμεθ α· δυνάμεθα (Ν 223) S ἐπισταμένω ς· ἐμπείρως (Η 317). ### epsilon 5227 δυνατῶς. ἐπιστημόνως, συνετῶς * ἐπιστασία ν· προστασίαν AS. ### epsilon 5228 παραμονήν S (An) ἐπίστασι ς· * γνῶσις ASg. ### epsilon 5229 ἢ μέρος τι τῆς νεώς ἐπιστατέο ν· ἐπανοδευτέον. ### epsilon 5230 γνωστέον ἐπιστάτ ῃ· μεταίτῃ. ### epsilon 5231 ἀπὸ τοῦ ἐφίστασθαι τῇ τραπέζῃ (ρ 455) ἐπιστατή ρ· τὸ στόμα τῆς νεώς ἐπιστατῆρε ς· ἀγορανόμοι. ### epsilon 5233 καὶ οἱ τῶν ποιμνίων νομεῖς Ἐπιστατήριο ς· Ζεὺς ἐν Κρήτῃ ἐπιστάτη ς· ἐφέτης ἢ ἐπαίτης, ἀπὸ τοῦ ἐφίστασθα ι. ### epsilon 5235 ἢ ἐπίτροπος. ἢ διδάσκαλος. καὶ ὁ τακτικός. καὶ ὁ βραβευτής. καὶ ἄρχων τις Ἀθήνησι. καὶ ὁ ἐφεστηκώς ἐπιστ ῇ· ἐφιστῇ * ἐπιστείβοντε ς· πατοῦντες n * ἐπιστελε ῖ· [μέμψει ἢ] πέμψει AS ἐπιστέφε ι· κεραννύει. ### epsilon 5239 οἰκοδομεῖ ἐπιστεφέας οἴνοι ο· ἐπεστεφανωμένους (Θ 232) ἐπιστεφέ ς· πλῆρες. ### epsilon 5241 κεκραμένον * ἐπίστ ῃ· εἰδῇς (Gen. ### epsilon 5242 47,5 ..) ASvg * ἐπίστηθ ι· γνῶθι ASPn ἐπίστημ α· στήλη (Isae. ### epsilon 5244 fr. 159 Tur.) * ἐπιστήμη ς· γνώσεως (Exod. ### epsilon 5245 31,3 ..) AS (g) * ἐπιστημονικώτατο ς· ἀκριβής. ### epsilon 5246 εἰσηγητής. ὑφηγητής ASvg * ἐπιστήμω ν· σοφός (Sir. ### epsilon 5247 10,25 ..) r. AS (vg) ἐπιστῆνα ι· φανῆναι. ### epsilon 5248 ἐπικηδεύειν * ἐπίστητα ι· γινώσκηται (Π 243?) ASn ἐπισίγματ α· ἐπικελεύσματα. ### epsilon 5250 Σοφοκλῆς Ἀθάμαντι (fr. 8). ἐπιστάλματα ἐπισίξα ι· ἐφορμῆσαι ἐπὶ στίχα ς· κατὰ τάξεις. ### epsilon 5252 ἢ κατὰ τὸ ἑξῆς (Γ 113) ἐπίστιο ν· οἴκημα. ### epsilon 5253 κατάλυμα (Hdt. 5, 72,1) ἐπίστιο ν· ἐποίκιον (ζ 265) ἐπιστολα ί· ἐντολαί, ἐπιταγαί. ### epsilon 5255 Αἰσχύλος Προμηθεῖ(3). διαγράμματα. καὶ ἐπιστάλσεις ἐπιστομίζω ν· φιμῶν. ### epsilon 5256 ἐλέγχων ἐπιστιχθεῖσα ν· παρασημειωθεῖσαν στιγμῇ ἐπίστρατ α· ἀποπίπτοντα τῶν πεμμάτων. ### epsilon 5258 καὶ ἕρματα * ἐπιστραβὴς ὄχη μ ’ ἀκινδύνως φέρων AS ἐπὶ στρατό ν· ἐπὶ στρατιάν ἐπιστροφάδη ν· * ἐπιστρεφόμενος AS. ### epsilon 5261 ἰσχυρῶς. ἢ ⸤ μετὰ ἐπιστροφῆς g τοῦ σώματος, οἷον ἐπεστραμμένως. καὶ ἐνεργῶς (Κ 483) ἐπιστρέφομα ι· πλανῶμαι. ### epsilon 5262 * φροντίδα ποιοῦμαι (g) ἐπίστροφο ς· ἐπιστροφὴν ποιούμενος, καὶ φροντίζων. ### epsilon 5263 ἢ εἰς ἑαυτὸν ἐπιστρέφων τοὺς ἀνθρώπους. ἢ ἐπιμελητής ἐπιστροφα ί· διατριβαί. ### epsilon 5264 δίαιται. Αἰσχύλος Φρυξίν (fr. 271) ἐπιστροφί ς· τρίχες συνεστραμμέναι. ### epsilon 5265 ἢ ὅταν ἡ ὀσφὺς ᾖ στρεβλή † ἐπιστύξ ῃ· ἐπαφῇ † ἐπιστυνιή ς , ἐπισυνιή ς· ἢ ἐπιμελητής† ἐπισυρόμενο ι· προκυλινδούμενοι * ἐπισύστητ ε· συνάχθητε (Ierem. ### epsilon 5269 20,10) ASvg ἐπιστώθ η· ἐπείσθη. ### epsilon 5270 ἐπληροφορήθη (Ps. 77,8) * ἐπισφαλή ς· βλαβερός (Ag) s(p). ### epsilon 5271 ἐπικίνδυνος r. Anps ἐπίσφατο ν· ἐπιμωμητόν. ### epsilon 5272 ἢ †συνομιλητόν. ἢ ἐπὶ κακῷ ὠνομασμένον ἐπισφελίτη ς· ὁ θρανίτης· σφέλας γὰρ τὸ ταπεινὸν διφρίον, τὸ ὑποπόδιον. ### epsilon 5273 τοιοῦτος δὲ καὶ ὁ θρᾶνος. ἔχει δὲ τὴν ἄνω ἕδραν * ἐπισφοραῖ ς· δῶρα, ξένια. ### epsilon 5274 * καταδίκαις ASn ἐπισφύρι α· τὰ καλύπτοντα τὰ σφυρά (Γ 331) ἐπισφραγίζ ω· σφραγίζω * ἐπεισφρήσα ς· ἐπεισενεγκών n ἐπίσχει ν· κρατεῖν. ### epsilon 5278 ἢ κωλύειν (Ρ 465) ἐπίσχε ο· ἐπέχου ἐπίσχε ς· ἀπέχου (Eur. ### epsilon 5280 Phoen. 92 ..) ἐπισχεδό ν· σύνεγγυς. ### epsilon 5282 ἐπισχερ ώ· ἐφεξῆς Sgn, κατὰ τὸ ἑξῆς (Λ 668) ἐπισχεσί η· πρόφασις (φ 71) * ἐπισχοίη ς· ἐπιβάλοις (Ξ 241) S ἐπισχόμενο ν· καταστοχαζόμενον (χ 15) ἐπισχύρου ς· ἐπικούρους ἐπισχώ ν· προσάγων (Ι 489) ἐπίσωτρ α· ἡ ἔξω τοῦ τροχοῦ ἐπιφάνεια (Ε 725) * ἔπειτ α· εἶθ’ οὕτως. ### epsilon 5289 ἢ μετὰ ταῦτα † ἐπιτάδιο ς· ὁ ἐραστής r ἐπὶ τὰ καν ᾶ· τοῖς ἐπιτηδείοις ἐπιταδό ν· πολυχρόνιον ἐπιταλαιπωρεῖ ν· ἐπικάμνειν. ### epsilon 5293 ἢ ἐπιπονεῖν (Thuc. 1, 123, 1) ἐπὶ τὰ Μανδροβούλο υ· παροιμία ἐπὶ τῶν ἀεὶ ἐπὶ τὸ χεῖρον τρεπομένων, ἀπὸ Μανδροβούλου τινός (Plat. ### epsilon 5294 com. fr. 54) † ἐπιταξίδι ς· σιδηραῖ τινες, ὡς ἄγκυραι ἐπιτάρροθο ς· ἰσχυρός. ### epsilon 5296 * βοηθός ASvg σύμμαχος (Ε 808) * ἐπὶ τὰ πρόσ ω· ἐπὶ τὰ ἔμπροσθεν Av ἐπίταρχο ν· ἐπιτάφιον, ἐντάφιον [ ἐπίταυρο ν· ἰσχυρόν] ἐπεὶ τὰ χερείον α· ἐπεὶ τὰ κακά (Α 576) ἐπιτελή ς· ὡραία γαμεῖσθαι ἐπιτεῖλα ι· ἐντείλασθαι (Δ 64) ἐπίτειλο ν· ἔντειλον, ἐπίταξον, πρόσταξον (Ω 112) r ἐπιτεθυμμένω ν· ἐκκεκαυμένων ἐπιτειμήτω ρ· ἔκδικος r, τιμωρός (ι 270) ἐπιτεῖνα ι· μεγαλῦναι, μακρῦναι * ἐπιτείνετα ι· ἐπὶ τῷ ὄντι πλεονάζει, ἢ αὔξει AS, ἢ εἰς ἐπίδοσιν ἄγεται (Sap. ### epsilon 5307 16,24) S * ἐπιτειχίζουσι ν· ἐποικοδομοῦσιν A (vg) ἐπιτεκταντῆρε ς· οἱ παρασκευασταί ἐπιτέλλε ι· ἐντέλλεται. ### epsilon 5310 ἐπέρχεται ἐπιτέλλει ν· ἐντέλλεσθαι ἐπιτέλλε ο· ἐντέλλου (Α 295) ἐπιτελέωμ α· τὸ ἐπὶ θυσίᾳ γινόμενον ἐπιτελεῶσα ι· ὅπερ νῦν ἀφιερῶσαι λέγομεν ἐπιτελείωσι ς· αὔξησις ἐπιτερ ῆ· ἐκπιάσματα ἐλαιῶν r ἐπιτέρενα ι· εἶδος ἄρτων ἐπιτέρμιο ν· ἐπὶ τοῦ τέρματος, οἷον ἐπὶ τοῦ τέλους (Aesch. ### epsilon 5318 Niob. PSI 1208, 5) Ἐπιτέρμιο ς· Ἑρμῆς * ἐπιτετανύσθα ι· ἡπλῶσθαι AS ἐπιτέτραπτα ι· ἐπ’ ἐξουσίας ἐστίν (Ε 750) * ἐπιτετράφατα ι· ἐπιτετραμμένοι εἰσίν (Β 25) r g * ἐπιτέτατα ι· αὔξει S * ἐπιτέτατ ο· ηὔξανεν. ### epsilon 5324 ἤκμαζεν (Ο 413) S ἐπιτέτροφε ν· ἐπιπέπηγεν * ἐπιτετυφωμένο ν· ἐπικεκαυμένον ASgn * ἐπίτευγμ α· ἐπιτυχία r. ### epsilon 5327 ASgn * ἐπίτευκτα ι· ἐν ἐπιτυχίᾳ ἐστί AS * ἐπιτευξόμενο ς· ἐπιτυχών AS ἐπιτεχνήσεω ς· μηχανῆς (Thuc. ### epsilon 5330 1, 71,3) ἐπίτηδε ς· ἑκούσιον. ### epsilon 5331 ἐπιμελές. ὀξυτόνως δὲ καὶ ἐπιτηδείους (Α 142) ἐπιτήδειο ν· ἕτοιμον. ### epsilon 5332 ὠφέλιμον ἐπιτήδειο ς· ὁ φίλος g ἀνεπιτήδειος ὁ ἐχθρός * ἐπιτηδείω ς· ἐπιμελῶς. ### epsilon 5334 ἁρμοδίως AS ἐπιτήδευμ α· ἐπίνοια. ### epsilon 5335 ἔργον, ποίημα ἐπὶ τῇ ἐμῇ αἰτί ᾳ· ὃ νῦν τῷ ἐμῷ κινδύνῳ ἐπιτιμ ᾷ· τιμωρεῖται. ### epsilon 5337 ἢ τὴν τιμὴν αὔξει ἐπιτιμήτορ α· βοηθόν. ### epsilon 5338 τιμωρόν * ἐπίτειλο ν· παράγγειλον (Ω 112) ἐπιτίμιο ν· πρόστιμον. ### epsilon 5340 τιμωρία (Antiph. 3 α 4) ἐπίτιμο ν· * πλούσιον Σ. ### epsilon 5341 τιμωρόν. τιμητόν ἐπιτμήγει ν· ἐπιτέμνεσθαι. ### epsilon 5342 σπεύδειν ἐπίτονο ς· δεσμός, ᾧ κατησφάλισται . ### epsilon 5343 .. τὸν ἱστὸν τῆς νεώς (μ 423) ἐπὶ τὸ αὐτ ό· ὁμοῦ, εἰς τὸν αὐτὸν τόπον * ἐπιτοθάζε ι· κολακεύει. ### epsilon 5345 χλευάζει, ἐπιγελᾷ n ἐπιτολ ή· ἀνατολὴ ἄστρου, ἢ * φανερώσεως Σ ἐπὶ τοῦ ἐνεστῶτο ς· ἐπὶ τοῦ παρόντος, ἢ τοῦ ἐνισταμένου ἐπὶ τούτοι ς· πρὸς τούτοις ἐπιτραπεζώματ α· τὰ ἐπιτιθέμενα ταῖς τραπέζαις βρώματα (Plat. ### epsilon 5349 com. fr. 74) ἐπιτραπεζίδιο ς· ὁ παράσιτος ἐπὶ τραφερή ν· ἐπὶ τὴν ξηρὰν γῆν (Ξ 308) ἐπιτρέχω ν· συντόμως ἐπιτρέψα ι· ἐπιτροπὴν δοῦναι. ### epsilon 5353 (φ 279). [ἢ ἀπολέσαι] ἐπιτρίβετα ι· ἐπιφέρεται * ἐπιτριβόμενο ι· ἐπαιρόμενοι (An) g * ἐπιτρίμματ α· ποικίλματα A * ἐπιτριμμο ί· ἀλλεπάλληλοι (Σ 211) AS * ἐπιτρίψει ς· συντρίψεις. ### epsilon 5358 συντελέσεις (Ps. 92,3 v. l.) ASg ἐπιτροπάδη ν· ἐπιθέτως. ### epsilon 5359 οὐκ ἐκ ψυχῆς. [ἐπεσπευσμένος] ἐπιτροπ ή· ἔφοδος ἐπίτροπο ς· ὁ προστατῶν χωρίων καὶ ὅλης τῆς οὐσίας καὶ ὀρφανῶν * ἐπιτροχάδη ν· ταχέως (Γ 213) ASvg ἐπιτρόχαλο ν· πυκνῶς. ### epsilon 5363 καὶ ταχέως ἐπίτροχο ν· ῥᾴδιον. ### epsilon 5364 ἕτοιμον. γοργόν ἐπιτρύζουσι ν· ἐπιγογγύζουσιν. ### epsilon 5365 ἐπιλέγουσιν (Callim. fr. 1,1) ἐπιτρύσσει ν· ἐπίμεινον. ### epsilon 5366 Λάκωνες ἐπιτυφ ῇ· ἐπικαῇ. ### epsilon 5367 ἐπιπυρωθῇ (Ar. Lys. 221) ἐπιτυφ ῶ· ἐπαπολύω. ### epsilon 5368 Συρακούσιοι ἐπιτυφῶσ α· ἐπιπυριάσασα ἐπιτυχόντω ν· εὐτελῶν ἐπὶ τῷ δήμ ῳ· ἐπὶ τῇ τοῦ δήμου καταλύσει (Sol. ### epsilon 5371 legg.?) ἐπιτωθάζοντε ς· * χλευάζοντες AS, ἐπιγελῶντες. ### epsilon 5372 [ἢ ἡμεροῦντες] ἐπὶ Φαληνίο υ· τὸν Ἀλκιβιάδην φησὶ ὁ Ἀριστοφάνης (fr. ### epsilon 5373 554) ἐπὶ Φαληνίου γεγενῆσθαι, σκώπτων παρὰ τὸν φάλητα· ἐπασχητία γάρ [ὁ φαλής] ἐπιφάμενα ι· συγκαταθέσθαι * ἐπίφατο ς· ὁ πρὸς εὐμορφίαν φαινόμενος. ### epsilon 5375 ἐπιθέτης AS ἐπιφάτνιο ς. ### epsilon 5376 ὁ ἑωσφόρος ἀστήρ * ἐπιφαύσκοντ α· ἀνατέλλοντα AS, φαίνοντα (Iob 31,26) ἐπιφημισμοῖ ς· ὀδυρμοῖς (s) ἐπιφερομένου ς· ὡρμηκότας ἐπιφέρε ι· προσήκει ἐπιφέρετα ι· ἀλαζονεύει ἐπιφημητῆρε ς· οἱ εὐφημοῦντες. ### epsilon 5382 ἢ ἐπιφωνοῦντες. ἢ συγκατατιθέμενοι ἐπιφημίζουσ α· εὐφημουμένη. ### epsilon 5383 ἐπιφημιζομένη ἐπιφημίσμασι ν· οἰωνίσμασιν (Thuc. ### epsilon 5384 7,75,7) ἐ π ’ ἰφθίμ ῳ· ἐπὶ τῇ ἰσχυρᾷ (Γ 336) ἐπιφλέγε ι· ἐπικαίει (Β 455) * ἐπιφοιτ ᾷ· παραγίνεται ASgps * ἐπιφοιτήσεω ς· ἐπελεύσεως ASvgn. ### epsilon 5388 παρουσίας * ἐπιφορά ς· καταδίκας (g) ἐπιφορήματ α· τραγήματα μετὰ τὸ δεῖπνον (Ar. ### epsilon 5390 fr. 774) ἐπιφόριμ α· ἐπίδρομα ἐπίφορο ν· τὴν φέρουσαν σῦν, ἔγκυον. ### epsilon 5392 Λάκωνες. καὶ ἀμπέλου ὄνομα ἐπίφορο ς· τοῦ τεκεῖν ἐγγὺς οὖσα ἐπιφράγματ α· τὰ ὑπὸ τὸ στόμα ἐπιφραδέστερο ν· [συντομώτερον]. ### epsilon 5395 συνετώτερον r * ἐπιφρασαίμεθ α· σκεψαίμεθα (Ν 741) AS ἐπιφράσασθα ι· ὑπονοῆσαι. ### epsilon 5397 ἢ ἐπινοῆσαι ἐπιφράδμω ν· ψευδολόγος ἐπίφρεν α· ὑποχόνδρια ἐπὶ φρεσ ί· ἐν ταῖς διανοίαις (Α 55 . ### epsilon 5400 .) ἐπίφρον α· φρόνιμον, ⸤ συνετόν (π 242) n ἐπιφρονέουσι ν· ἐπακούουσιν (α 351 v. ### epsilon 5402 l.?) ἐπιφροσύν η· σωφροσύνη r ἐπιλογισμός (ε 437) * ἐπίφρω ν· φρόνιμος (g) ἐπιφυέσθ ω· βλαστησάτω * ἐπιφυλλί ς· βοτρύδιον μικρόν r. ### epsilon 5406 vg, ἐπὶ τέλει βλαστάνον (Iud. 8,2) * ἐπιφύοιντ ο· ἐπιγίνοιντο AS ἐπιφωνε ῖ· βοᾷ, κράζει ἐπιχαλκίδ α· τὴν τὸ κανοῦν φέρουσαν εἰς τὰς θυσίας θεράπαιναν ἐπιχαλκῖτα ι· ὁπλῖται ἐπίχαλκον στόμ α· τὸ τῶν αὐλητῶν, διὰ τὴν φορβειάν, οἱονεὶ ἐπιστομίδα (Alcae. ### epsilon 5411 com. fr. 20) ἐπίχαλκο ς· ἀσπίς· ἔχει γὰρ χαλκῆν τὴν ἐπιβολήν· ἔνιαι δὲ βόειαί εἰσιν (Amips. ### epsilon 5412 fr. 17) ἐπὶ Χαριξένη ς· ἐπὶ μωρίαις ἡ Χαριξένη διεβεβόητο, ἀρχαία οὖσα· ἔνιοι δὲ καὶ ποιήτριαν αὐτὴν ἐρωτικῶν λέγουσιν. ### epsilon 5413 Ἔστι δὲ καὶ παροιμία οἷα τὰ ἐπὶ Χαριξένης (Ar. Eccl. 943) ἐπίχαρι ς· ἡ παρὰ Ἀττικοῖς ἅβρα ἐπίχαρμ α· * χάρμα, ᾧ τινι χαίρει τις (Iud. ### epsilon 5415 4,12 ..) AS. καὶ ὁ ἐπίχαρτος ἐπιχαίρει ν· συγχαίρειν [ ἐπιχατα ί· ἐνδεεῖς] ἐπίχειρ α· τὰ ὑπὲρ τὸν μισθὸν διδόμενα τοῖς χειροτέχναις * ἐπεχείρεο ν· ἐπετίθεσαν ἐπιχειρε ῖ· τολμᾷ ἐπίχειρο ν· ἀνταπόδοσις * ἐπιχειρονομοῦντε ς· ταῖς χερσὶν ὡς νόμοις χρώμενοι (Phil. ### epsilon 5422 leg. spec. 4,215) AS † ἐπιχερί α· χάριν ἐπιφέρουσα ἐπιχητία ς· ἐνδεής † ἐπιχιλάδιο ν· τὸ χιλιοστόν ἐπιχειλέ ς· τὸ ἐλλιπές ἐπιχειλοῦντε ς· πληροῦντες ἐπίχνου ν· ἐπεσκοτισμένον * † ἐπιχθεῖσθα ι· βεβαιοῦσθαι AS * ἐπὶ χθον ί· ἐπὶ γῇ (Α 88) Avgn ἐπιχο ά· κατάχυσις ἐπίχρονο ς· ἐπίχαρτος ἐπιχρίσα ς· περιχέας ἐπιχριστα ί· ἐπιχρωννύμεναι ἐπιχρώζ ω· χρίω * ἐπίχυσι ς· κονίασις AS ἐπίχυτο ν· εἶδος πέμματος, καὶ νομίσματος ἐξ ἀργύρου καὶ μολύβδου κεχυμένον ἐπιχώνι α· κάρυα ἐπιχώρησο ν· ὕπαγε. ### epsilon 5439 μείωσον ἐπιχώρι α· συκοφαντικά. ### epsilon 5440 εἰς τοῦτο γὰρ Ἀθηναῖοι κωμῳδοῦνται (Ar. Ach. 523) * ἐπὶ χώρα ς· ἐπὶ τόπου (Exod. ### epsilon 5441 14,27) ASvg * ἐπιχωρε ῖ· ἐπιγειτνιᾷ AS ἐπὶ ψαμάθοι ς· ἐπὶ ταῖς παραθαλασσίαις ψάμμοις (Α 486) * ἐπιψαῦσα ι· ἐφάψασθαι ASPn ἐπιψαύσ ῃ· ἐπιθίγῃ, ἅψηται (θ 547) * ἐπιψίσε ι· ἐπιψιεῖ. ### epsilon 5446 ἐπιψωμιεῖ ASn * ἐπιψηφιεῖτα ι· ψῆφον παρέχει καὶ νίκην 〈τοῖς ἡμετέροισ〉 AS * ἐπιψηφιζόμενο ς· ἐπικρίνων ASgn ἐπιωγα ί· οἱ ἀνειμένοι τόποι καὶ ἀλίμενοι, ὑπαγωγὰς δὲ ἔχοντες καὶ ὑποσκέπην καὶ καταγωγάς (ε 404) ἐπιωγά ς· ἀνειμένοι τόποι, ἐφ’ οὓς δύναται ἡ ναῦς ἐπέρχεσθαι (ε 404) * ἐπιώ ν· ἐπιπορευόμενος (Σ 546) r. ### epsilon 5451 An * ἐπλάγχθη ν· ἐπλανήθην AS ἐπλαζόμη ν· ἐπλανώμην ἐπλάδ α· κατέδευεν ἐπλακίζετ ο· τὰς κοιλίας ἐξεῖλεν ἐπλατάγησε ν· ἐψόφησεν, ἔνθεν τὸ πλαταγώνιον παίγνιον ξύλινον, ᾧ ψοφοῦσιν ἔπλε ι· ἐπορεύετο (Eur. ### epsilon 5457 Or. 63) s (vg) * ἔπλε ο· ἐγένου (Α 418) ASgn ἔπλετ ο· * ἐγένετο Agnps. ### epsilon 5459 ἠνύετο. ⸤ ὑπῆρχεν (Α 506) r * ἔπλε υ· ἐγένου (Ι 54) n * ἐπλήγη ν· ἐμάνην (Ps. ### epsilon 5461 101,5 v. l.) ASvg * ἔπληντ ο· ἐπλησίαζον r. ### epsilon 5462 ASn ἤγγιζον (Δ 449) * ἐπλήσθ η· ἐγεμίσθη (Υ 156) ASvg ἐπλίνθευσα ν· οἱ αἰχμάλωτοι πλίνθους ἐβάσταζον, ἕως τοῦ λύτρα εἰσενεγκεῖν [ ἐπνύθ η· ἠγέρθη. ### epsilon 5465 ἀνεβίωσεν] [ ἔπνυτ ο· ἐφρόνησεν] * ἐποβελί α· τόκος AS ἐπόγδοο ν· τόνος μουσικός r ἐπογκία ι· αἱ τοῦ πλοίου παρενθῆκαι * ἔπο ι· λέγοι A Pn [ ἐποίθετ ο· ἠρώτα] [ ἐποιθόμη ν· ἠρώτουν. ### epsilon 5472 ἐμάνθανον] Ἐποικιδί η· Δημήτηρ ἐν Κορίνθῳ ἐποικτίσα ς· οἰκτείρας r ἐποίπνυο ν· διηκόνουν. ### epsilon 5475 ἐπορεύοντο. ἐθεράπευον. ⸤ ἐνήργουν (Σ 421) r ἐποίνασε ν· λύτρον ἀπέδοτο. ### epsilon 5476 ποινὴν ἔλαβεν τοῦ νεκροῦ * ἐποίσε ι· ἐπενέγκοι (Α 89) r. ### epsilon 5477 ASgn * ἐποισθήσετα ι· ἐπενεχθήσεται ASvg (n) ε ποιπνύοντ α· ἐνεργοῦντα (Ξ 155) * ἐποίχετα ι· ἐπιπορεύεται ASvg ἐργάζεται A * ἕποιτ ο· ἀκολουθοίη (Δ 314) ASvg bs ἐποιχόμενα ι· διακονοῦσαι. ### epsilon 5482 ἐπιπορευόμεναι. ἐργαζόμεναι. ὑφαίνουσαι. αἱ γὰρ ἡρωΐδες ὀρθαὶ ὕφαινον (ε 62) ἐποιχνε ῖ· ἐπιφοιτᾷ ἐποκεῖλα ι· ἐπὶ τὸ ξηρὸν ἐλθεῖν ἔπολμι ς· εἶδος μάντεως * ἐπολυώρησα ς· πολὺ ἐφύλαξας (Ps. ### epsilon 5486 11,9) ASvg * ἐπολολύζε ι· θρηνεῖ S * [ ἐπόλι α· αἰγίδια] AS * ἑπόμενο ι· ἀκολουθοῦντες APvgn ἐποπίζε ο· ἐντρέπου. ### epsilon 5490 ἐπιστρέφου. κατασκεύαζε. φυλάσσου (ε 146) * ἔποπο ς· ὄρνεον (Zacch. ### epsilon 5491 5,9) Agn * ἐπόπτα ι· θεαταί AS [ ἐποπτεύο ι· ὑπολάβοι. ### epsilon 5493 νομίζοι] Ἐπόπτη ς· Ζεύς. ### epsilon 5494 ἢ θεατής * ἐποπτεύσαντε ς· θεωρήσαντες (1. ### epsilon 5495 Petr. 3,2) AS † ἐπορβεῖτα ι· φθονεῖ ἐ π ’ ὄρε ι· ἐπὶ τῷ ὄρει * ἔπορε ν· ἔδωκεν vgnps ἐχαρίσατο (Ζ 168) ἐ π ’ ὀργ ῇ· ἐπὶ τρόπῳ ἐπορεξάμενο ς· ἐφορμήσας. ### epsilon 5500 ἐπελθών. ἐπιλαβόμενος (Ε 335) * ἐπόρησε ν· διεπέρασεν A ἐπόρθμευε ν· ἔπλεεν * ἐπόρθου ν· κατέσκαπτον ASvg. ### epsilon 5503 ἐδίωκον (Gal. 1,13) ἐπορθρεῦσα ι· ἐπαγρυπνῆσαι ἐπόρκιο ν , ἐπορκίσε ι· ἐπιορκίσει * ἔπορσο ν· ἐφορμῆσαι ποίησον (Ε 765) ASps ἐπορσύνετ ο· ἡτοιμάζετο r * ἔπο ς· ῥῆμα, λόγος (Β 361). ### epsilon 5508 φωνή Ag * ἔπος τ ’ ἔφα τ ’ ἔκ τ ’ ὀνόμαζ ε· τόν τε λόγον εἶπε καὶ τὰ μέρη αὐτοῦ διεξῄει (Α 361) S † ἐπισσόμενο ς· προσορώμενος ἐποστρακίζει ν· ὀστράκοις παίζειν ἐποτούδιζ ε· κατέβαλλεν ἐπὶ γῆν (Sophr. ### epsilon 5512 fr. 141) ἐ π ’ ὅτε υ· διατί. ### epsilon 5513 ἢ ἐπὶ τίνος ἐποτρύνε ι· παροξύνει ASvgn. ### epsilon 5514 παρορμᾷ (Ζ 439) ἕπο υ· ἀκολούθει (Eur. ### epsilon 5515 Phoen. 1274 ..) ἐ π ’ οὖδα ς· ἐπὶ τὸ ἔδαφος (Eur. ### epsilon 5516 Med. 1195 v. l.) ἐπουδαῖο ι· ἐπιχθόνιοι * ἐ π ’ οὔρε ϊ· ἐπὶ τῷ ὄρει (Greg. ### epsilon 5518 Naz. c. 2, 1, 1, 2) ASg ἐπούρισα ς· ἐφώρμησας (Eur. ### epsilon 5519 Andr. 610) ἐπούρισε ν· ὥρμησεν. ### epsilon 5520 ἀπέπεμψεν ἔπουρο ς· εἶδος ἰχθύος ἕπουσα ν· * ἐπ’ εὐθείας ἤγαγεν APn ἢ συνεργοῦσαν (Κ 516) ἑπούσ ῃ· πονουμένῃ. ### epsilon 5523 φοιτώσῃ. [ποιουμένῃ] ἕπουσι ν· * ἐνεργοῦσιν (Ο 555) ASvg. ### epsilon 5524 ἀκολουθοῦσιν † ἐπουτί ς· θυσία παρὰ Ῥοδίοις ἐποφρύδιο ν· μέτωπον ἔποχο ι· οἱ ἐπὶ τῶν ὀχημάτων διαβαίνοντες ἐποχωτέρ α· ἐπιμονωτέρα [ ἐπόχετα ι· ἐπιπορεύεται] ἔποχο ς· ὁ ἐπὶ τοῦ ὀχήματος * ἐποχούμενο ς· βασταζόμενος r. ### epsilon 5531 ASPvgnp ἔπο ψ· ἐπόπτης. ### epsilon 5532 δυνάστης. καὶ εἶδος ὀρνέου Ἐπόψιο ς· Ζεύς. ### epsilon 5533 καὶ Ἀπόλλων * ἐπόψομα ι· θεωρήσω An * ἐπὶ τὸ σίνεσθα ι· ἐπὶ τὸ βλάπτειν AS * ἔπραθο ν· ἐπόρθησαν (Σ 454) S ἐπράνιξ ε· κατέβαλεν ἔπρασσε ν· ἐπραγματεύετο (Dan. ### epsilon 5538 6,4) ἐπρέσβευ ε· πρεσβύτατος ἦν [ ἔπρηξε ν· ἔπεσεν. ### epsilon 5540 ἐκρύβη] ἔπρηξα ς· * ἐτέλεσας (Σ 357) AS, ἐπλήρωσας, ἐφύσησας. ### epsilon 5541 ἐκύρτωσας * ἐπρίατ ο· ἠγόραζεν (Prov. ### epsilon 5542 31,16) r ASvgbp * ἔπρησε ν· ἔκαυσεν (Θ 217) ASvg * ἐπρυτάνευε ν· ἐδιοίκει nΣ * ἔπρωσε ν· ἐμοίρασεν Σ * ἑπταβόειο ν· ἑπτάβυρσον (Η 220) rg ἑπτὰ γράμματ α· τὸ ὀργίλον. ### epsilon 5547 ἢ σκληρόν. καὶ Σάραπιν ἐπτάγρυτ ο· ἐπτάρνυτο ἑπτάενο ν· ἑπταετῆ ἐπταικότ α· πεσόντα ἐπταικώ ς· σφαλείς ASvgn. ### epsilon 5551 ἢ πεπτωκώς (2. Macc. 14,17) ἐπτακένα ι· κεκρυφέναι ἑπταπόδη ν· τηλικοῦτον τῷ μεγέθει, ἑπτὰ ποδῶν 〈μέγεθοσ〉 ἔχοντα (Ο 729) Ἑπτάπορο ς· ποταμὸς ἐν Τροίᾳ (Μ 20) ἑπτάπους σκι ά· τοῖς ποσὶ κατεμέτρουν τὰς σκιάς, ἐξ ὧν τὰς ὥρας ἐγίνωσκον (Ar. ### epsilon 5555 fr. 675) * ἑπτάστομο ν· ἑπτάπυλον (Eur. ### epsilon 5556 Phoen. 287 ..) AS ἔπτατ ο· διεφορήθη. ### epsilon 5557 ἠφανίσθη (Ν 592) * ἑπτάτονο ς· ἑπτάχορδος (Eur. ### epsilon 5558 Alc. 446) AS ἕπταχ α· εἰς ἑπτὰ μέρη (ξ 434) ἑπτάχορδ α· παλαιὰ μέλη δι’ ἑπταχόρδου ᾀδόμενα (Ar. ### epsilon 5560 fr. 659) ἑπτάπεκτο ς· ἡ βαθείας τρίχας ἔχουσα * ἐπτέρνισε ν· ἐσκέλισεν (Ose. ### epsilon 5562 12,4) ASvgp ἐπτερύγ η· ἀνέπτη ἐπτερύξατ ο· προσετρίψατο ἔπτηξα ν· ἐκρύβησαν. ### epsilon 5565 ἔπεσαν. ⸤ ἐφοβήθησαν (Iob 38,17) r(p) ἔπτ η· [ἔπτηξαν] 〈ἐπετάσθη〉 (Iob 20,8) [ ἐπίστη ν· ἐξεπλάγην] ἐπτόημα ι· πεφόβημαι r (vg) ἐπτοιῆσθα ι· τὸ ὀργᾶν πρὸς συνουσίαν [ ἐπτόκασε ν· ἐκάλυψεν] ἕπτυσχλο ι· ἀνδρεῖον ὑπόδημα (Hermipp. ### epsilon 5571 fr. 67) ἐπτύσσοντ ο· ἐκραδαίνοντο (Ν 134) ἐπύθετ ο· * ἤκουεν. ### epsilon 5573 ἠρώτα. ἐμάνθανε ASvg τὸ αὐτὸ καὶ †τὸ ἐπιθμός† ἐπύκασε ν· ἐνεκάλυψεν (Sapph. ### epsilon 5574 fr. 100 L.—P.) * ἐπυλλίοι ς· στίχοις AS ἐπυστιᾶτ ο· ἐπυνθάνετο * ἐπῳάζουσ ι· νεοττεύουσιν S ἐπὶ τοῖς ᾠοῖς βοῶσιν ASg ἐπωβελί α· παραβόλιον τῆς δίκης. ### epsilon 5578 ἔστι δὲ τὸ ἀκόλουθον τῷ τῆς καταδίκης τιμήματι ὄφλημα, ὡς Δίδυμος, τὸ ἕκτον μέρος τοῦ τιμήματος· οἱ δὲ τὸ †ιτʹ ἐπῴζει ν· ἐπικαθῆσθαι τοῖς ᾠοῖς. ### epsilon 5579 Αἰσχύλος Νιόβῃ μεταφορικῶς· ἐφημένη τάφον τέκνοις ἐπῴζει ... τοῖς τεθνηκόσιν (fr. 157, PSI 1208) * ἐπῳδό ς· ἡ ἐπᾴδουσα τοῖς νοσοῦσι παισίν Σ * ἐπωμάδιο ν· τὸ ἐπὶ τῶν ὤμων r. ### epsilon 5581 g * ἐπώκειλα ν· ἐπανέπαυσαν (Act. ### epsilon 5582 ap. 27,41 v. l.) r. ASn * ἐπωμίδ α· ὡς λέντιον AS, ἱερατικὸν περιβόλαιον (Exod. ### epsilon 5583 25,7) r. Sg ἐ π ’ ὤμω ν· ἐπὶ τῶν ὤμων (Α 46) ἐπώνασθ ε· [ἐπώνυμος] . ### epsilon 5585 .. ἐπώνυμο ι· οἱ τῶν φυλῶν ἐπώνυμοι ἥρωες, οἵπερ ἦσαν δέκα * ἔποπ α· ἀλεκτρυόνα ἄγριον AS ἐπωπ ᾷ· ἐφορᾷ, ἐποπτεύει ἐπωπάζε ι· τὰ αὐτά Ἐπωπέτη ς· Ζεὺς παρὰ Ἀθηναίοις ἐπώπ ῃ· ἐπόπτῃ, ἐφορῶντι ἐπωπίδε ς· ἐπίσκοποι. ### epsilon 5592 ἀκόλουθοι. παρὰ Λακεδαιμονίοις Ἐπωπί ς· Δημήτηρ παρὰ Σικυωνίοις. ### epsilon 5593 [καὶ Ἐπωτί ς] ἐπώρεο ν· ἔθαπτον [ ἐπωρεῖ ν· πενθεῖν, κλαίειν] ἐπωρεύε ι· ὡραῖα συντελεῖ ἐπωριάζει ν· μεριμνᾶν ἐπώρουσα ν· ἐφώρμησαν (Δ 472) (r) † ἐπωρυδό ν· ἐπιρρεόντως r * ἐπωρύετ ο· ἐπένθει ἢ φωνὴ θηρίων ASn ἐπώχατ ο· ἐπικεκλιμέναι ἦσαν (Μ 340) * ἐπωρώθησα ν· ἐτυφλώθησαν (ep. ### epsilon 5602 Rom. 11,7) ASvg ἐπωστρίδε ς· αἱ κατὰ Σάμον ταῖς γυναιξὶ τὴν δεξιὰν χεῖρα ἐπέχουσαι κατὰ τὴν ὀσφύν Ἐπωφέλη ς· ὁ καλούμενος Ἐφιάλτης * ἐπῴχετ ο· ἐπορεύετο (α 143) vgn ερα ι· [εἰσπνεῖ. ### epsilon 5606 ἡ κοιλία.] γῆ. * καλὴ [γῆ] 〈καὶ〉 ποθεινή A. ἐπιθυμεῖ (Eur. Med. 974) ASvg ἐράασθ ε· ἐπιθυμεῖτε (Π 208) ἔραδο ς· παρὰ τὸ ἐρίζειν. ### epsilon 5608 †παιδίονα νῖκος συνδρομή. λοιδορία. ἀνεξικακία ἐρᾳδιούργησε ν· . ### epsilon 5609 .. ἔραζ ε· χαμᾶζε. ### epsilon 5610 * εἰς τὴν γῆν. χαμαί (Μ 156) ASvgn * [ ἔραζε ν· ἔθαζεν. ### epsilon 5611 ἐποίησεν S] ἐραίσθ η· ἀπώλετο. ### epsilon 5612 διεσκεδάσθη. διεχωρίσθη * ἔραμα ι· ἐρῶ, ἐπιθυμῶ (Γ 446) n * ἐράμενο ς· ἐπιθυμήσας AS * ἔραν α· ἐκ συνεισφορᾶς δῶρα ASg. ### epsilon 5615 ἢ †δόσις πολλῶν αὐτῶν† γινόμενα συμπόσια † ἐράνα ι· βωμοί† ἐρανέμπολο ι· οἱ ἐξ ἐράνων ἐμπολῶντες * ἐρανίζετα ι· συλλέγει ASvg ἐράνιζ ε· ἀνῄρει. ### epsilon 5619 ἐσκύλευεν * ἐράνιο ν· ἐκ συνεισφορᾶς δῶρον r. ### epsilon 5620 pΣ 〈ἢ ἀνταπόδοσισ〉 * ἐραννῆ ς· ἐπεράστου. ### epsilon 5621 καλῆς ASnT. τιμίας (Ι 531) ἔρανο ν· συνεισφορά r. ### epsilon 5622 δῶρον. εὐωχία. ἢ ἀνὰ μέρος δεῖπνον. ἢ ἐκ συμβολῆς δεῖπνον * ἐράνο υ· συλλογῆς ASb [ ἔραζ ε· εἰς γῆν. ### epsilon 5624 χαμαί] ἐράπεδ α· ἃ ἡμεῖς δαπέδα ἐράπτομε ν· ἐβουλεύομεν (π 379) [ ἐραπτή ρ· θηρευτής] [ ἐράραστο ν· ἐράσμιον] * ἔρα ς· γῆς A (Sg) ἐρᾶσα ι· κενῶσαι ἐρασιχρημάτου ς· φιλαργύρους r ἐράσμιο ν· ἐπίδοξον, ἐπέραστον, ἀγαπητόν, * ἐπιθυμητόν n ἐραστή ς· φίλος. ### epsilon 5633 ⸤ ἐπιθυμητής r. p ἢ 〈ὁ〉 παρὰ τὸν μικρὸν τοῦ ποδὸς δάκτυλος ἐρατ ά· ἐραστά. ### epsilon 5634 καλά. ἐαρινά. ἐπέραστα, ἐράσμια (Γ 64) * ἐρατίζω ν· ἐρῶν b. ### epsilon 5635 ἐπιθυμῶν (Λ 551) Sbs ἐρατειν ή· ἐρασμία. ### epsilon 5636 ἐπιθυμητή r † ἐρατεινεύει ν· στρατεύεσθαι. ### epsilon 5637 ἢ δυσφορεῖν Ἐρατινο ί· ἔθνος ὑπεράνω Ἀράβων ἐρατινό ν· ἐπέραστον. ### epsilon 5639 ἔνδοξον. ἐρατό ν· ἐράσμιον. ### epsilon 5640 ἡδύ. ποθεινόν, ἐπιθυμητόν [ ἐρατοθέ ν· ἀνεπανάσατο] ἐραχάτα ι· οἱ δεσμεύοντες ἔραχο ς· τὸ δράγμα. ### epsilon 5643 Βοιωτοί ἔρατα ι· ἐπιθυμεῖ. ### epsilon 5644 ἐρᾷ (Ι 64) † ἔρθε ι· φθέγγεται ἔρβω ς· εὔρως ἔργ α· ποτὲ μὲν τὰ περὶ τὴν ταλασιουργίαν· ποτὲ δὲ τὰ κατὰ τὴν γεωργίαν. ### epsilon 5647 ἢ ἐργάζει ἔργαθε ν· ἐκώλυσεν r Ἐργαῖο ς· ἀέριος Ζεύς r ἔργαν α· ἐργαλεῖα, σκεύη χειρῶν ἐργαλεῖο ν· ἐργαστήριον παρὰ Ταραντίνοις Ἐργάν η· ὡς δαπάνη. ### epsilon 5652 ἐργασία. [ ἐργατικ ή· †δόρυ τεχνῖτις. ἐργάτις]. παρὰ δὲ Σαμίοις ἡ Ἀθηνᾶ ἐλέγετο ὡς ... ἐργαστῖνα ι· αἱ τὸν πέπλον ὑφαίνουσαι ἐργάτα ι· οἱ παρ’ ἡμῖν ἐργαστικοὶ παρὰ Ἀττικοῖς. ### epsilon 5654 τοὺς παρ’ ἡμῖν ἐργάτας ἐκεῖνοι μισθωτούς Ἐργάτι α· ἑορτὴ Ἡρακλεῖ τελουμένη παρὰ Λάκωσιν ἐργατίνα ι· ἐργάται ἐργ ᾷ· ἐργάζῃ (Gen. ### epsilon 5657 29,27 ..) ἐργάτι ς· τὴν Νεοβουλείαν λέγει, καὶ παχεῖαν (Archil. ### epsilon 5658 fr. 184) ἐργατῶνε ς· οἱ ἐν τοῖς ἀγροῖς τόποι, ἔνθα οἱ οἰκέται κοιμῶνται, οἱ παρὰ Ἀττικοῖς † ἐργαῶνε ς· παρὰ δὲ Κρησὶν ἐργάτωνες οἱ ἐπὶ τῆς ταφῆς τῶν τεθνηκότων τεταγμένοι ἔργε ι· κωλύει ἔργεσθα ι· κωλύεσθαι [ ἐργεῖτα ι· οἱ ἐπ’ ἀγρὸν οἰκέται] ἐργέτη ν· ἐργασίαν ἔργετο ς· φραγμός ἔργμασ ι· κωλύμασι. ### epsilon 5665 περιφράγμασιν * ἔργματ α· πράγματα (Eur. ### epsilon 5666 Or. 160) (ASvg) ἔργνυσ ι· κρύπτει. ### epsilon 5667 κατακλείει s ἐργομωκῶ ν· ἐμπαίζων (r) ἔργο ν· [διόρθωμα. ### epsilon 5669 στήριγμα. βάσις. ἐνώτιον. ὄχημα.] ὁ δὲ ποιητής, ὅταν ψιλῶς λέγῃ μηδενὸς συμφραζομένου, τὸ κατὰ γεωργίαν δηλοῖ ἔργο ν· δυσχερές, * δύσκολον A. ### epsilon 5670 ἢ ποίημα ἐργότρυ ς· κατάσκοπος ἔργων r ἐργύλο ν· ἐργάτην. ### epsilon 5672 Ἴωνες ἐργῶδε ς· ὀχληρόν. ### epsilon 5673 * ⸤ δύσκολον AS * ἐργωδέστερο ν· δυσκαταληπτότερον. ### epsilon 5674 σπουδαιότερον APgn(v) . ἢ πλέον τι APSn * ἔρδ ε· πρᾶττε (Δ 29) Sg * ἔρδο ι· πράττοι (Ξ 261) Avgn ἔρδει ν· πράττειν (Ο 148). ### epsilon 5677 θύειν. [πράσσειν] ἐρδόμενο ν· θυόμενον ἐρδόντω ν· πλουτούντων. ### epsilon 5679 θυόντων. τελούντων. πρασσόντων * ἔρεα ι· ἐρευνᾷς AS ἐρέα ς· τέκνα. ### epsilon 5681 Θεσσαλοί * ἐρεβενν ή· σκοτεινή [ἐρέβη] (Θ 488) Avgn ἐρέβινθο ς· 〈εἶδος ὀσπρίου〉. ### epsilon 5683 τὸ αἰδοῖον r ἐρεβίνθινος Διόνυσο ς· οὐδενὸς ἄξιος. ### epsilon 5684 παρά τινα παροιμίαν ἐρεβίνθινος ζωμός (Com. ad. fr. 862) * ἔρεβο ς· σκότος r. ### epsilon 5685 ASvgn. ζόφος, ⸤ νύξ (Π 327) s * † ἔρε ι· ἀνιᾷ. ### epsilon 5686 ἀπολλύει AS ἐρέει ν· ἐρωτᾶν. ### epsilon 5687 ⸤ ζητεῖν. λέγειν S ἐρέεινε ν· (δ 137) . ### epsilon 5688 .. ἐρεείνω ν· . ### epsilon 5689 .. * ἐρεείν ω· ἐρωτῶ Anp(S) ἔρεζε ν· ἔθυεν (Β 400) ἔπραττεν ἐρέεσφ ι· τέκνοις ἔρεθ ε· ἐρέθιζε (Γ 414) ἐρέθε ι· ἐρεθίζει, παροξύνει * ἐρεθέντ α· ἐν ὕδατι ἀποπνιγέντα (Φ 282) AS * [ ἐρεθωτ ι· ληφθέντι] AS * ἐρέθιζ ε· παρόξυνε (Α 32) Pn ἐρεθίζε ι· παροξύνει A [νηρύεται]. ### epsilon 5698 λυπεῖ (Deut. 21,20). †μηρύεται * ἐρεθισμό ς· παροξυσμός (Deut. ### epsilon 5699 31,27 ..) n Ἐρεθίμιο ς· ὁ Ἀπόλλων παρὰ Λυκίοις. ### epsilon 5700 καὶ ἑορτὴ Ἐρεθίμια ἐρέθοιμ ι· ἐρεθίζοιμι. ### epsilon 5701 [ἐρωτήσοιμι] * 〉ερέθοντα ι· κρέμανται (Β 448) r. ### epsilon 5702 AS [ ἐρέθω ν· διακόπτων. ### epsilon 5703 κατεπείγων. ἀπὸ τούτου καὶ ἐρεγμὸς ὁ κύαμος ὁ διακεκομμένος] * ἐρε ῖ· λέγει ASn. ### epsilon 5704 ἐρωτᾷ n ἔρειδ ε· συντόμως ἔσθιε. ### epsilon 5705 ἡ μεταφορὰ ἀπὸ τῶν ἐρεσσόντων ἐρείδε ι· ἐπιστηρίζει, ὑποστηρίζει (Prov. ### epsilon 5706 29,23) * ἐρείδε ι· στηρίζει PS ἔριθο ς· ἐρεθιστής. ### epsilon 5708 παροξυντικός r * ἐρεικόμενο ς· περισχιζόμενος (Ν 441) Sg * ἔρει ο· ἐρώτησον (Λ 610) g ἐρείσματ ι· ὑποβαστακτῆρι ἐρεῖσα ι· ἐπερεῖσαι, ⸤ ἐπιστηρίξαι (Eur. ### epsilon 5712 Rhes. 487) r ἐρεισάμενο ς· ἐπερεισθείς, ἐπιστηριχθείς (Β 109) † ἐρεκρούω ν· στηρίζων * ἐρείομε ν· ζητήσομεν. ### epsilon 5715 ⸤ ἐρωτήσομεν (Α 62) r Ἐρεμβο ί· νομάδες. ### epsilon 5716 Αἰθίοπες, Ἄραβες, ⸤ Ἰνδοὶ r Ἀράβιοι (δ 84) ἐρεμν ή· σκοτεινή (AS). ### epsilon 5717 μέλαινα. οἱ δὲ ἐρεβεννὴ παρὰ τὸ ἔρεβος. καταπληκτική (Δ 167) (S) * † ἐρέμοισι ν· ἀποκλείσμασιν AS * ἔρεξ α· ἔπραξα (Ι 453) (A)n. ### epsilon 5719 ἔθυσα (n) * ἐρέοντ ο· ἠρώτων (Α 332) r. ### epsilon 5720 AS ἐρέο ι· εἴποι ἐρέουσ α· ἐροῦσα, λέξουσα, ⸤ φέρουσα (A) . ### epsilon 5722 ἀγγέλλουσα (Α 419) * † ἔρεπτ α· τροφεῖα r. ### epsilon 5723 ASgb ἐρέπτε ι· ἐρέφει ἐρεπτόμενο ι· * ἐσθίοντες ASgn. ### epsilon 5725 ἀπὸ τοῦ τῆς ἔρας τουτέστι τῆς γῆς ἅπτεσθαι r. ἐπὶ γὰρ τῶν νεμομένων τετραπόδων τάσσεται ἡ λέξις (Ε 196) * ἐρεσσέμενα ι· κωπηλατεῖν (Ι 361) * ἔρεσθα ι· πυνθάνεσθαι. ### epsilon 5727 ⸤ ἐρωτᾶν (α 405) ASvgp ἐρησιμετρίη ν· τὴν γεωμετρίαν Ἐρέσιο ς· Ἀπόλλων [ ἐρεσκί η· θρησκία] † ἐρεσμε ῖ· καταπνεῖ † ἐρεσμε ί· κώπη † ἐρεσμίονε ς· αἱ χεῖρες ἐρέσσε ι· [ ἐρεσχελοῦντε ς· φλυαροῦντες. ### epsilon 5734 ] ἐλαύνει κώπῃ ἔρεσσο ν· ἤλαυνον. ### epsilon 5735 ἐκωπηλάτουν (ι 490) ἐρεσχελε ῖ· ἀηδίζεται. ### epsilon 5736 ὀχλεῖται. ἐρεθίζει. ἀδολεσχεῖ. * χλευάζει, παίζει, σκώπτει (Σ). διαμάχεται (AP) * ἐρεσχελί α· φιλονεικία. ### epsilon 5737 φλυαρία Σ (A). ἔνστασις (A) ἑρετ ή· ἐπιθυμητή * a) ἐρέται ς· κωπηλάταις (An). ### epsilon 5739 b) 〈 ἐρευτα ί·〉 κατάσκοποι * ἐρετμαῖ ς· κώπαις g [ἐρετμαί] ἐρετμό ν· κώπη (λ 77) (Avg). ### epsilon 5741 καὶ τὸ ἀνδρεῖον αἰδοῖον ἔρετ ο· ὡρμήθη * ἐρετμῶσα ι· κώπαις ἁρμόσαι (Eur. ### epsilon 5743 Med. 4) Ag Ἐρέτρι α· πόλις 〈Εὐβοίασ〉 (Β 537) r ἐρετριάζε ι· σκώπτει. ### epsilon 5745 ἢ παίζει Ἐρετριακὸς κατάλογο ς· ἐπὶ Διφίλου ψήφισμα ἐγράφη ἐξ Ἐρετρίας καταλέξαι ὁμήρους τοὺς τῶν πλουσιωτάτων υἱούς. ### epsilon 5746 τοῦτο οὖν τὸ ψήφισμα ἔχει ἐπιγραφὴν Ἐρετριακὸς κατάλογος (Com. ad. fr. 29?) Ἐρετριέων ῥ ῶ· Ἐρετριεῖς τῷ ρ κατακόρως χρῶνται ἐρέτανε ν· ἤλαυνε τὴν ναῦν ἐρετίνη ς· ναύτης * ἐρεύγετα ι· ἀναβάλλει (Lev. ### epsilon 5750 11,10) Agn * ἐρεύγετ ο· ἐβρύχετο. ### epsilon 5751 ἔβρυεν (ι 374) A * ἐρευγομέν η· βράττουσα (Ρ 265) (n) ἔρευ ε· ἐρεύνα ἐρεύθε ι· ἐρυθρὸν ποιεῖ * ἐρεύξετα ι· βρύσεται (Osc. ### epsilon 5755 11,10 ..) g ἐρεύθετα ι· πίμπλαται. ### epsilon 5756 λάμπεται (Sapph. fr. 105a 1 L.—P.) ἐρευθιόωντε ς· ἐρυθριῶντες ἔρευθο ς· ἐρύθημα. ### epsilon 5758 αἰδώς. ἄνθος * ἐρεύθω ν· ἐρυθριῶν, ⸤ φοινίσσων, ἐρυθραίνων (Λ 394) n ἐρευνᾶ ν· ζητεῖν ἐρεῦσα ι· ἐρυθρὰν ποιῆσαι τῷ αἵματι (Σ 329), ἢ βρέξαι ἐρεύσομε ν· ζητήσομεν Ἐρεχθεύ ς· Ποσειδῶν ἐν Ἀθήναις ἐρεχθομέν η· σαλευομένη. ### epsilon 5764 †ἐλαμβανομένη. * βαρυνομένη (Ψ 317) (Avg). ὑπὸ τῶν ἀνέμων ⸤ ταρασσομένη (n) ἐρέχθω ν· διακόπτων (ε 83) . ### epsilon 5765 .. * ἔρεψ α· ἐστεφάνωσα Agn, ἔστεψα. ### epsilon 5766 ἐστέγασα gn, ᾠκοδόμησα. ⸤ ὠρόφωσα (Α 39) g * ἐρέψιμο ν· στεγάσιμον Sn(g), ἢ βοσκηματῶδες χωρίον ἐρέψομεν πρὸς αἰετό ν· στεγάσομεν πρὸς ἀέτωμα (Ar. ### epsilon 5768 Av. 1110) ἐρέ ω· λέξω. ### epsilon 5769 ἀπαγγελῶ (Β 257). σημαίνω (Ψ 226). ἐπερωτῶ ἐρέω ν· μαντευσόμενος. ### epsilon 5770 ἐρωτήσων. ζητήσων ἔρημ α· ἀφύλακτα n. ### epsilon 5771 δειλά. οἰκτρά (Ε 140) † ἔρημα ι· βούλομαι ἐρωτῆσαι ἐρήμ η· μονομερὴς δίκη, ὅταν μὴ ἀπαντήσας ὁ διωκόμενος ἐπὶ τὴν κρίσιν καταδιαιτηθῇ ἐρήμῃσι ν· νομάσιν Ἐρημήσιο ς· Ζεὺς ἐν Λέσβῳ ἐρήμωσο ν· ἀποσκέδασον ἐρημί α· ἡ ἐκπύρωσις (Eur. ### epsilon 5777 Troad. 26) * ἐρημικ ῷ· εἰς τὰς ἐρήμους διάγοντι (Ps. ### epsilon 5778 101,6) An(g) ἐρημόθωκο ς· ἐρημόδομος ἔρημο ν· μάταιον. ### epsilon 5780 καὶ τὸ πλανᾶσθαι * ἐρήμου ς· ἀπεριστάτους A ἐρήμους λόγου ς· τοὺς ἀπόρους. ### epsilon 5782 ματαίους ἐρηρέδατα ι· ἐρηρεισμέναι εἰσί (Ψ 284). ### epsilon 5783 [καὶ ἐνήρμοσται] * ἐρηρεῖσθα ι· ἡρμόσθαι. ### epsilon 5784 ἠσφαλίσθαι Avgn * ἐρίηρε ς· εὐάρμοστοι (Γ 378) r (A) [ ἐρηρετλᾶτα ι· ἐρηριασμένοι εἰσίν] ἐρήριπτα ι· πέπτωκεν (p) * ἐρήρειστα ι· πέπηγεν Avg ἐρηρεισμένο ς· ἀσφαλής. ### epsilon 5789 πεπηγμένος r ἐρήριστα ι· ἐρίζει (Clem. ### epsilon 5790 Al. Protr. p. 63 P.) * ἐρίσαντε ς· φιλονεικήσαντες (Ν 109) A ἐρήσε ο· ἐρωτήσειας * ἐρήσομαί σ ε· ἐρωτήσομαί σε (Greg. ### epsilon 5793 Naz. or. 3 p. 98 D) r. APgnps † * ἐρήτυε ν· παρεσκεύαζεν A (vg) ἐρητύει ν· παύειν. ### epsilon 5795 ⸤ κωλύειν n. πραΰνειν. ⸤ κατέχειν (Β 75) n ἐρήτυθε ν· διακατέσχον (Β 99) * ἐρήτυο ν· ἐπεῖχον. ### epsilon 5797 ἐκώλυον (Β 97) AP ἐρητύσα ι· πραῧναι r. ### epsilon 5798 ἀνακόψαι. ἀναπαῦσαι. ⸤ κωλῦσαι r ἐρ ι · πολὺ μέγα. ### epsilon 5799 ἰσχυρόν ἐριαύχενε ς· [μεγάλοι. ### epsilon 5800 ] γαῦροι. μεγαλαύχενες. μεγάλοι, ἀπὸ μέρους (Λ 159) ἐριβρεμέτη ς· μεγαλόψοφος, μεγαλόηχος ἐριβρεμέτε ω· μεγάλα βροντῶντος (Ν 624) ἐρίβοι α· νύξ r. ### epsilon 5803 καὶ μεγάλως τιμωμένη ἐρίβρομο ν· μεγαλόηχον (Greg. ### epsilon 5804 Naz. c. 1, 1, 1, 23) r ἐριβώλακ ι· μεγαλοβώλῳ. ### epsilon 5805 * εὐγείῳ (Α 155) A ἐρίβωλο ς· μεγαλόβωλος (Φ 154 . ### epsilon 5806 .) r ἐρίγδουπο ι· μεγαλόψοφοι ἐριγδούποισ ι· μεγαλοκτύποις (Greg. ### epsilon 5808 Naz. c. 2, 2, 7, 7) r * ἐρίγδουπο ς· μεγάλους ψόφους ποιῶν διὰ τῶν βροντῶν (Η 411) Avg ἐρίγηρυ ς· μεγαλόφωνος r. ### epsilon 5810 ps ἐριγνύει ν· κρύπτειν. ### epsilon 5811 κατακλείειν ἔριγε ν· ἔφριττεν ἔριδ α· ἔριν. ### epsilon 5813 μάχην (Ε 861) Ἐριδάντα ς· Ἡρακλῆς παρὰ Ταραντίνοις * ἐριδαίνωσι ν· ἐρίζωσι. ### epsilon 5815 φιλονεικῶσιν * ἐρίδετα ι· μανθάνει. ### epsilon 5816 ἐξετάζει A ἐριδήσασθα ι· ἁμιλληθῆναι. ### epsilon 5817 φιλονεικῆσαι (Ψ 792) ἔριδ ι· φιλονεικίᾳ (Α 8) Ἐριδίμιο ς· Ζεὺς ἐν Ῥόδῳ ἐριδί α· ἅμαξα ἔριδα ς· τὰς ἐν οὐρανῷ ἴριδας. ### epsilon 5821 Ἀττικῶς * ἐριδμαίνουσι ν· ἐρεθίζουσιν (Π 260) g * ἐριδόμενο ς· ἐπιστηρίζων APv. ### epsilon 5823 ἐπακολουθῶν (Prov. 30,28) A ἐρίδω ν· βαστάζων (b) Ἐριέντη ς· Ἀφροδίτης ἐπώνυμον * ἐριζέμενα ι· ἐρίζειν gn. ### epsilon 5826 φιλονεικεῖν (Α 277) n ἐριζώοισ ι· πάνυ ζῶσιν (Greg. ### epsilon 5827 Naz. c. 2, 1, 32, 18) ἐρίηρε ς· μεγάλως τιμώμενοι. ### epsilon 5828 ἀγαθοί. πρόθυμοι. εὐχάριστοι, * εὐάρμοστοι Ap n T. μεγαλωφελεῖς. [μεγάλως θάλλοντες] (Γ 378 ..) ἐριθάκ η· ἡ ὑπὸ τῶν μελισσῶν παρατιθεμένη τροφή. ### epsilon 5829 καὶ τὸ ἐγκοίλιον τῶν ἰχθύων τῶν μαλακῶν. καὶ τὰ τῶν ὑῶν ἔμβρυα ἐριθαλέ ς· εἶδος δένδρου ἐριθαλῶ ν· πολυθαλῶν ἐριθαλεῖ ς· μεγάλως θάλλοντες Ἐριθασεύ ς· Ἀπόλλων ἐν τῇ Ἀττικῇ * ἐριθεύει εἰκ ῆ· ἐργάζῃ μάτην gn ἐριθεύ ς· ὁ ἐριθακός, τὸ ὄρνεον * ἐριθηλέ α· μεγάλως θάλλουσαν (Greg. ### epsilon 5836 Naz. c. 1, 1, 27, 32) A * ἐριθηλέ ς· μεγάλως καὶ καλῶς ἢ πάνυ θάλλον (Ρ 53) rg ἐριθηλέω ν· μεγάλως θαλλουσῶν (Ε 90) * ἐριθεῖα ι· ἐργασίαι. ### epsilon 5839 ἐρεθισμοί (2. Cor. 12,20) * ἔριθο ι· οἱ γεωργοί. ### epsilon 5840 παρὰ τὸ τὴν ἔραν ἐργάζεσθαι, ἥτις ἐστὶ γῆ vgn. καταχρηστικῶς δὲ καὶ οἱ ἐριουργοί (Σ 550) ἢ μισθωτοί a) ἐρίθοισι ν· . ### epsilon 5841 .. (Σ 560) b) * 〈 ἔριθο ι·〉 ἐργάται A γεωργοί ἑρικάνη ν· φραγμόν n ἐρικά ς· ὁ ἐρεγμός, Κρῆτες δὲ †ὠστριμάς· λέγουσι δὲ οὕτως καὶ τὰ ἰτρί α. ### epsilon 5843 τὰ ὑπό τινων λάγανα ἑρίκε α· φράγματα ἐρίκε ι· σχίζει (g) πρίζει. ### epsilon 5845 ῥηγνύει. ἐσθίει ἑρίκεο ς· φραγμοῦ s Ἐρίκ η· θυγάτηρ τοῦ Ἀναγύρου ἐρικευθέ ς· πυθμήν * ἐρικνωμένο ν· ῥυτίδας ἔχον r. ### epsilon 5849 Avg ἐρικόμενο ς· σχιζόμενος (Ν 441) ἐρίκ η· εἶδος φυτοῦ * ἐρικτ ά· σῖτος πεφρυγμένος· καὶ κοπτόμενος εἰς ἄλφιτα gn. ### epsilon 5852 σχιστὰ ἄλευρα (Lev. 2,14) Avgn * ἐρικτό ν· κοπανιστόν (Lev. ### epsilon 5853 2,14) r. Ag * ἐρικυδέ α· λίαν ἔνδοξα A (g). ### epsilon 5854 μεγάλως ἔνδοξα (Γ 65) A [ ἐρίμ η· ἔξοδος] * ἐριμύκω ν· μεγαλοφώνων (Ψ 775) A. ### epsilon 5856 ἢ μυκώμενος, μεγάλως μυκῶν (A) ἐρινάδε ς· ὄλυνθοι. ### epsilon 5857 ἢ συκαῖ ἄῤῥενες ἐρινάζει ν· συκᾶς περιάπτειν τοῖς ἐρινοῖς r εἰς τελεσφορίαν † ἐρινά ς· νέας βοῦς [ ἐρινάξα ι· τὸ λεγόμενον] ἐρινάσα ι· ἀπὸ 〈τῶν〉 λεγομένων 〈ἐρινεῶν〉. ### epsilon 5860 οὕτω δὲ λέγεται συκῆ φέρουσα ὀλύνθους, ἐξ ὧν οἱ ψῆνες γίνονται. Ψῆνες δέ εἰσι τὰ ἄνθη τῶν ἐρινῶν. γίνονται δὲ ἐπὶ τῶν φοινίκων ἐρινοί ἐρινάσε ι· ἐρωτήσει. ### epsilon 5861 ἐρευνήσει ἐρίνεμο ς· ἄνεμος μετὰ συστροφῆς * ἔριν ε· ἐρώτα A * ἐρινεό ς· ἀγρία συκῆ (Ζ 433) nps 〉ερινο ν· νέφος ἐρινό ς· ὄλυνθος ἢ σῦκον ἄῤῥεν ἐρινύα ς· τὰς ἁμαρτίας νῦν n Ἐρινύ ς· * δαίμων καταχθόνιος r Avg. ### epsilon 5868 ἢ Ἀφροδίτη n ἢ εἴδωλον ἐρίξε ι· κωλύσει * ἐριο ῖ· ἐργάζεται A ἐριούνη ς· * μεγάλως ὠφελῶν An, ἢ μεγάλην ὄνησιν καὶ ὠφέλειαν τοῖς ἀνθρώποις παρέχων (Υ 34) ἐριούνιο ν· †πόρον τὸν ὑποχθόνιον ἐριούνιο ς· πολυωφελής. ### epsilon 5873 ἀγαθός (Ω 360) r ἐρίπε ι· καταβάλλει ἐρίπει α· †σκηνώματα ἐπίπεδα †καὶ τὰ ἐπὶ τὴν ἔραν [τὴν] καταπεσόντα ἐριπεῖ ν· καταπεσεῖν ἔριπε ς· δαλοί ἐρίπεσθα ι· φθίνειν ἐριποῦσ α· πεσοῦσα (Ε 357) * ἐρίπιο ν· τὸ ἡμίπτωτον οἴκημα (Eur. ### epsilon 5880 Bacch. 7) Avgn. ἢ πτῶμα An * ἐριπίω ν· πτώσεων τῶν τειχῶν Avg * ἐρίπνα ς· ὑψηλὰ μέρη . ### epsilon 5882 .. (Eur. Phoen. 1168) Ag [ ἐριποῦσ α· καταπεσοῦσα] * ἔριπ ε· κατέπεσεν (Ε 68) APvg ἐρίπνα ι· αἱ ἀπεῤῥωγυῖαι πέτραι r ἐρίπν η· κορυφή. ### epsilon 5886 ἄκρα. κρημνός ἐριπώ ν· ἀνατρέπων. ### epsilon 5887 καταπεσών (Ε 309) * ἔρι ς· φιλονικία (Α 177). ### epsilon 5888 μάχη r. vgn * ἐρίσα ι· παῖξαι A ἐρίσε ι· * ὑποστηρίξει A στερεώσει. ### epsilon 5890 παίξει. φιλονικήσει ἔρισε ν· ἔπεσεν. ### epsilon 5891 ἤρεττεν ἐρισθενέο ς· μεγαλοσθενοῦς (Τ 355). ### epsilon 5892 μεγαλοδυνάμου ἐρισθενέ ς· μέγα. ### epsilon 5893 ἰσχυρόν ἐρίσμασι ν· εἰρεσίαις * ἔρισμ α· στήριγμα (Prov. ### epsilon 5895 14,26) APv ἐρίσκηπτ α· ἱερὰ βοτάνη, εἰς ἣν ἂν εἶρις ἐπισκήψῃ ἐριστάφυλο ν· καλλιστάφυλον. ### epsilon 5897 πολύν. ἢ τὸν ἐξ εὐγενοῦς σταφυλῆς ἢ μεγάλης (ι 111) † ἐριστή ρ· μαρσίππιον, σάκκος. ### epsilon 5898 ἢ ἔρκτης καὶ πράκτης ἐρισύβ η· ὁ ὡς κονιορτὸς κατερχόμενος καὶ ἀφανίζων τὸν σῖτον (Deut. ### epsilon 5899 28,42 ..) ἐρισφάραγο ς· μεγαλόηχος. ### epsilon 5900 ὑψηλόφωνος (Pind. fr. 15?) ἐριταρβή ς· μεγάλως δειλός r ἐρίτιμο ν· ἰσχυρῶς τετιμημένον, * ἄγαν ἔντιμον Agn, μεγαλότιμον (Β 447) g [ ἑρίτ ω· λαμβανέτω] ἐριφία ς· χίμαρος ἐριφήματ α· ἔριφοι. ### epsilon 5905 Λάκωνες Ἐρίφιο ς· ὁ Διόνυσος [ Ἔριφο ς· ὁ μικρὸς αἴξ, ὁ ἐν τῷ ἔαρι φαινόμενος, ἤγουν ὁ πρώϊμος· χίμαρος δὲ ὁ ἐν τῷ χειμῶνι] * Ἐριφύλη ς· τῆς χρυσίου προδεδωκυίας τὸν ἴδιον ἄνδρα An (g) Ἐριφύλλιο ν· τὸν Ἀπόλλωνα καὶ τὸν Ἑρμῆ(ν) ἐρίφυλλος δρῦ ς· ἡ πλατύφυλλος r καὶ ἡ καλουμένη φελλός † ἔρι ψ· σωμάτιον ἐρίψα ι· ἀφανίσαι. ### epsilon 5912 στεγάσαι. καταρρῖψαι * ἐρίψιμ α· πτώσιμα APvgn ἐριωδί α· ἅμαξα ἐριώδυνο ν· μεγαλώδυνον r ἐριώδω ν· μεγάλους ἔχων ὀδόντας r ἐριῶλα ι· ἀνέμων συστροφαί, αὖραι, πνοαί ἐριώπιδο ς· εὐώπιδος [ ἐριωπιζόμη ν· ἢ τεχνητευόμην. ### epsilon 5919 ἢ σύμμικτα σχήματα εἶχον] Ἐριῶπι ς· μεγαλόφθαλμος. ### epsilon 5920 καὶ ἡ Ἀγχίσου γυνή * ἔρκαδε τεῖχο ς· ἔπιπτεν A ἐρκάζει ν· σκώπτειν ἑρκάν η· φυλακή (ps) [ ἕρκατο ς· φραγμός] * ἕρκεϊ χαλκεί ῳ· τῷ τῶν ἀσπίδων κυκλώματι (Ο 567) ἑρκεῖα ι· οἰκίαι. ### epsilon 5926 τείχη. φραγμοί. σκηναί ἑρκίοι ς· τειχίοις (b) ἑρκείου Διό ς· τοῦ ἀσφαλίου. ### epsilon 5928 ἢ τοῦ κατὰ τὴν οἰκίαν. ἔστι δὲ ἕρκειος Ζεὺς παρὰ Ἀθηναίοις (χ 334) ἕρκεσ ι· δικτύοις. ### epsilon 5929 Σοφοκλῆς Ἀθάμαντι δευτέρῳ (fr. 2) ἑρκῖτα ι· οἱ ἐν ἀγρῷ οἰκέται Ἑρκύνι α· ἑορτὴ Δήμητρος ἕρκ η· ὅπλα. ### epsilon 5932 Σοφοκλῆς Τρωίλῳ (fr. 573) * ἑρκίο ν· κύκλος αὐλῆς (ς 102) Ab. ### epsilon 5933 οἰκία. τειχίδιον Avg. στεφάνη δώματος An ἑρκόπεζ α· τὰ τῶν νεῶν ἔξωθεν περιτιθέμενα πρὸς τὸ μὴ ὑπερβατὰ εἶναι, ἀκανθώδη ξύλα ἕρκο ς· * ἀσφάλεια (Δ 299) An. ### epsilon 5935 τεῖχος Avgn. περίβολος. περίφραγμα (Α 284) Ag ὡς τῶν ὀδόντων τὰ χείλη (Δ 350) A ἕρκος ἤγουν φραγμός ‘αἱμασιὰς λέξοντες ἀλωῆς ἔμμεναι ἕρκοσ‘ (ω 224). καὶ λίνον· ‘ἕρκει ἐνιπλήξωσιν‘ (χ 469) ἕρμ α· ἔρεισμα (Δ 117) A. ### epsilon 5936 [ἢ ἕργμα]. ἢ τὸν πετρώδη καὶ ἐπικυματιζόμενον, ὥστε μὴ βλέπειν, τόπον τῆς θαλάσσης· καὶ Ἀνακρέων· ‘ἀσήμων ὑπὲρ ἑρμάτων φορεῦμαι‘ (fr. 38 Bgk) καὶ τὸ τὴν ναῦν ἔρεισμα στηρίζον. καὶ τὸ σκήνωμα τῆς νεώς ἑρμα ῖ· παραφυάδια δένδρων ἄχρηστα. ### epsilon 5937 οἷς παίζοντας ἑρμομαχεῖν λέγουσιν * ἕρμαιο ν· εὕρημα, ἢ κέρδος Avg Ἕρμαιος λόφο ς· τοὺς σωροὺς τῶν λίθων ἑρμᾶ ς, τοὺς ἐν ταῖς ὁδοῖς γινομένους εἰς τιμὴν τοῦ θεοῦ· ἐνόδιος γάρ (π 471) ἕρμακε ς· αἱ ὕφαλοι πέτραι r. ### epsilon 5940 ἢ αἱμασιαί ἕρμακο ν· ὄρνεον ἑρμάσα ι· ἐλαφρῶς περιελίξαι ἑρμάσε ι· †μαλάσσει. ### epsilon 5943 στηρίζει ἕρματ α· περιφράγματα. ### epsilon 5944 * ὑπερείσματα (Α 486). ἐνώτια r. Agn, ἀπὸ τοῦ εἴρεσθαι (Ξ 182) r καὶ ὕφαλοι πέτραι A Ἕρμειο ς· ἀπὸ δήμου. ### epsilon 5945 λέγονται γάρ τινες Ἕρμειοι τῆς Ἀκαμαντίδος φυλῆς [ ἕρμεο ν· σωρὸς λίθων] [ ἑρμ ή· ἔξοδος] ἑρμηνεύοντε ς· φράζοντες Ἕρμηνο ι· Σειληνοί * Ἑρμῆ ς· κήρυξ 〈θεῶν〉 A Ἑρμῆς ἀμύητο ς· Ἀθήνησιν ἐν τῇ ἀκροπόλει Ἑρμῆ ς· τὸν Ἑρμῆν ἐπὶ πόσεως ἰδέας ἔλεγον, καθάπερ Ἀγαθοῦ δαίμονος καὶ Διὸς σωτῆρος. ### epsilon 5952 καὶ ἐν τοῖς κλήροις· οἷον ἀγαθὸς οἰωνός. καὶ πέμματος εἶδος κηρυκειοειδές Ἑρμῆς τρικέφαλο ς· Ἀριστοφάνης ἐν Τριφάλητι (fr. ### epsilon 5953 553). τοῦτο ἔφη παίζων κωμικῶς, παρόσον τετρακέφαλος Ἑρμῆς ἐν τῇ τριόδῳ τῇ 〈ἐν〉 Κεραμεικῷ ἵδρυτο Ἑρμῆς στροφαῖο ς· ὁ παρὰ στρόφιγγι τῆς θύρας ἱδρυμένος [ ἔρμι α· πόδες κλίνης] ἑρμῖν α· πόδα κλίνης. ### epsilon 5956 ἀπὸ τοῦ ἐνείρεσθαι τῷ ἐνηλάτῳ. ἢ ἀπὸ τοῦ Ἑρμᾶς ἐγγεγλύφθαι (ψ 198) n Ἑρμιόν η· καὶ ἡ Δημήτηρ καὶ ἡ Κόρη ἐν Συρακούσαις. ### epsilon 5957 καὶ πόλις ἐν Ἄργει (Β 560). καὶ ἡ θυγάτηρ Μενελάου (δ 14) ἑρμί ς· τόρνος. ### epsilon 5958 * ποὺς κλίνης Ag ἑρμοκοπίδα ι· οἱ περικόψαντες τοὺς Ἑρμᾶς Ἀθήνησιν, ἐπὶ Ἀριμνήστου ἄρχοντος, τοῦ Πελοποννησιακοῦ ἐνεστῶτος πολέμου Ἕρμος ἢ Ἕρμο ι· δῆμος Ἀττικῆς. ### epsilon 5960 καὶ ⸤ ποταμὸς Λυδίας r Ἑρμοῦ κλῆρο ς· ὁ πρῶτος ἑλκόμενος κλῆρος Ἑρμοῦ νομίζεται (Eur. ### epsilon 5961 fr. 39) Ἑρμοχύμιος γ ῆ· ἡ Αἴγυπτος τὸ πρότερον οὕτως ἐκαλεῖτο Ἑρμοῦ ψῆφο ς· τὰ ἐν ταῖς ὁδοῖς ἕρμαια Ἑρμώνιος χάρι ς· παροιμία ἀπὸ Ἕρμωνός 〈τινος τῶν〉 τῆς Λήμνου τυράννων, 〈ὃσ〉 ἐπελθόντων τῶν Ἀθηναίων, μὴ δυνάμενος αὐτοῖς ἐναντιοῦσθαι, ἔφη τὰ προστασσόμενα ὑπ’ αὐτῶν διὰ χάριν ποιεῖν. ### epsilon 5964 τάσσεται οὖν ἐπὶ τῶν κατ’ ἀνάγκην τι ποιούντων, καὶ προσποιουμένων χαρίζεσθαι ἔρνατι ς· ἀναδενδράς ἔρν η· κέρατα. ### epsilon 5966 ἢ * βλαστήματα Av ἐρνοκόμω ν· παραδεισαρίων (Greg. ### epsilon 5967 Naz. c. 1, 2, 1,243) ἔρνο ς· * κλάδος. ### epsilon 5968 στέλεχος Avgn. δένδρον εὐθαλές. * βλάστημα Avgn. φυτόν (Ρ 53) ἔρνυγα ς· ἔρνη. ### epsilon 5969 βλαστήματα. κλάδοι ἔρξε ν· ἔπραξεν † ἔρξι ν· ἡ ἔδρια† ἔρξο ν· ποίησον, πρᾶξον (Δ 37) δῆσον. ### epsilon 5972 πνῖξον. θῦσον. κώλυσον ἐρόεντ α· ἐπέραστα ἔριο ι· †καινοί † ἐρόδαν α· ἔργον ἐρινάξει Ἐροιάδα ι· δῆμος τῆς Ἱπποθοωντίδος φυλῆς ἔροιτ ο· ἐρωτήσειεν Avg, ἐπύθετο (α 135) * ἐρόμενο ς· ἐρωτῶν g, πυθόμενος * ἐρομέν ῳ· φίλῳ A. ### epsilon 5979 ἐρωτῶντι Avgn * ἔρο ν· ἐπιθυμίαν, Αἰολικῶς. ### epsilon 5980 ἔρωτα (Α 469) n * ἐρόντι μάλ α· λίαν, πάνυ A * ἔροτι ν· ἑορτήν A * ἐροῦντε ς· λέγοντες APs (b) [Κύπριοι] ἐρού α· [πορεύου] ἀναπαύου. ### epsilon 5984 〈Κύπριοι〉 ἔρο ψ· ὄρνις ποιός * ἕρπ ε· βάδιζε (Eur. ### epsilon 5986 Hec. 1019 ..) AP ἔροτι ς· ἑορτή. ### epsilon 5987 πανήγυρις ἐρπεδόεσσ α· ἐπίπεδος * ἕρπε ι· βαδίζει τῇ κοιλίᾳ vgn περιπατεῖ A. ### epsilon 5989 παραγίνεται ἑρπετ ά· τὰ ἄποδα, παρὰ τὸ εἰς τὴν ἔραν πεπτωκέναι· καταχρηστικῶς δὲ καὶ τὰ λοιπὰ τῶν ἀλόγων ζῴων καὶ ἄνθρωποι· γήϊνα γὰρ καὶ ἐπίγεια πάντα ἑρπύζε ι · ἑρπυστάζε ι· [παρὰ τὸ πορεύεσθαι. ### epsilon 5991 ] * 〈ἐκ〉 μεταφορᾶς. βαδίζει (Agn) ἢ πορεύεται ἑρπυλλί ς· τέττιξ r ἑρπύσ ῃ· βαδίσῃ * ἑρπυσμό ς· ἡ φωνὴ τῶν χοίρων n ἔρυ ξ· τὸ ἕρκος τῶν πρασιῶν ἔρυμ α· φρούριον. ### epsilon 5996 ἀσφάλισμα. κώλυμα ἔρυμ α· ἀσφάλεια (Δ 137) ἔρρ α· ζιζάνια ἐρράγ η· ἐσπάσθη. ### epsilon 5999 ⸤ ἐσχίσθη (g) ἠνοίχθη (Num. 16,31 ..) ἐρράδατα ι· ἐῤῥασμένοι εἰσίν (υ 354) ἐρράδατ ο· ἔῤῥαντο. ### epsilon 6001 πέφυρτο (Μ 431) * ἔρρει δ έ· ἔρεε δέ Ag. ### epsilon 6002 ἐλθὲ ὧδε A ἐρραθάγε ι· ἐκρότει ἐρραθάμιζ ε· †ἐρόφη ἐρράσθαινε ν· ὕγραινεν, κατέβρεχεν ἐρραίσθ η· διεφθάρη (Π 339) ἔρρε ὡς . ### epsilon 6007 .. ταχέως [ ἐρραγέω ς· ταχέως] ἔρραο ς· κριός ἐρράχιζο ν· διέκοπτον * ἐρράπτομε ν· ἐβουλεύομεν (π 379) ἐρραχώθη ς· ὑβρίσθης, ἐρραπίσθης ἔρρ ε· * φθείρου gn ἀπαλλάσσου (Θ 164) ἔρρε ι· ἀπόλωλεν, ἔφθαρται (Eur. ### epsilon 6014 Phoen. 1272 ..). οἱ δὲ ἔρρα ἐρείδω ν· τύπτων † ἐρρεγένοντ ο· ἔρεψαν * ἔρρει ς· ἐφθάρης Agn ἔρεξ α· ἔπραξα (Ι 453) [ ἐρρέσθ η· διεφθάρη] r ἔρρετ ε· φθάρητε ἐρρετό ς· φθόρος r * ἐρρέτ ω· ἀπίτω. ### epsilon 6022 ⸤ οἰμωζέτω Ag. †ὀζεσάτω A ἐρρέξομα ι· φθέγξομαι ἐρρήεντ α· δροσώδη. ### epsilon 6024 καταψυκτικά ἐρρήσε ι· ἥξει, εἰσελεύσεται Ἑρρηφόρο ι· οἱ τῇ Ἕρσῃ ἐπιτελοῦντες τὰ νομιζόμενα ἐρρίγασ ι· φοβοῦνται, εὐλαβοῦνται (Greg. ### epsilon 6027 Naz. c. 2, 1,1,310) * ἔρριγ ε· φοβεῖται (Ag) φρίττει (Η 114) ἐρρίγο ι· φοβηθείη, φρίξειεν [ ἔρρικε ν· ἥκει] ἐρρίζωτα ι· ἵδρυται (η 122) r ἐρρικνωμένο ν· ἐσπιλωμένον r ἔρ ρ ’ ἰώ ν· εἰς φθόρον, εἰς ὄλεθρον (Eur. ### epsilon 6033 fr. 1125) * ἔρριπτ ο· ἔκειτο (2. ### epsilon 6034 Macc. 3,29) Avg ἔρρον ἐρρεντ ί· ἀπολώλασιν . ### epsilon 6035 .. Ἔρρο ς· ὁ Ζεύς * ἐρρύησα ν· ἔβρυον (Prov. ### epsilon 6037 3,20) A [ ἐρρύθημ α ] ἐρυθρ ά· πυρρά ἐρρύξε ι· κράξει b ἐρυσάμενο ς· σπασάμενος (Α 190) * ἐρύσομε ν· ἑλκύσωμεν (Α 141) A [φυλάξομεν, σώσομεν] * ἐρρώγασι ν· ἐσχίσθησαν (Ios. ### epsilon 6043 9,13) A ὑγιαίνουσιν * ἔρρωμα ι· ὑγιαίνω np νήφω (3. ### epsilon 6044 Macc. 3, 13 ..) * ἐρρωμενέστερο ν· ὑγιεινότερον APvg (n) ἐρρῶσθα ι· ὑγιαίνειν (3. ### epsilon 6046 Macc. 7,1 ..) r ἐρρωγότε ς· διεσκορπισμένοι. ### epsilon 6047 διεστῶτες * ἔρρω ν· μετὰ φθορᾶς παραγινόμενος n ἢ μόλις παραγινόμενος (Σ 421). ### epsilon 6048 ἢ φθειρόμενος ἐρρώοντ ο· κίνησιν ἐλάμβανον (Ψ 367) ἐρρωπίζομε ν· Ἴων Ὀμφάλῃ (fr. ### epsilon 6050 31). Τινὲς ῥωπίζειν ἀπέδοσαν τὸ ἀτεχνεύεσθαι καὶ †ἀματεύεσθαι, κακῶς· ἔστι γὰρ ῥῶπος ὁ λεπτὸς φόρτος καὶ ποικίλος καὶ †βέβαιος, καὶ τὰ ἐκ τῶν ῥωπῶν πλέγματα, κανᾶ καὶ σῆστρα κυρίως ἐρρώσαντ ο· ἐτάχυναν (Ω 616) * ἐρρῶσθαι φράσα ς· οἰμώζειν εἰπών Ag * ἔρρωσο 〈 ἐν κυρίῳ 〉· ὑγίαινε 〈ἐν θεῷ〉 Avgp ἔρσα ι· οἱ ἐν τῷ χειμῶνι γινόμενοι ἔριφοι. ### epsilon 6054 καὶ τὰ ἁπαλὰ τῶν προβάτων (ι 222) αἱ καὶ δρόσοι ἐρσαῖ α· ἐαρινά. ### epsilon 6055 νέα. ἁπαλά. δροσώδη ἐρσαί η· δροσώδης ἔρσε ο· διεγείρου ἔρσ η· δρόσος (Ψ 598). ### epsilon 6058 νοτία. ὁμίχλη ἔρσ ῃ· ὁρμήσῃ * ἐρσήει ς· δροσώδης (Ξ 348) r. ### epsilon 6060 A [νεαρόν] * ἐρσῆε ν· ἁπαλόν g. ### epsilon 6061 δροσῶδες. 〈νεαρόν〉 r. vg ἐρσήεντ α· καλόν. ### epsilon 6062 ἔνικμον. δροσινόν ἔρτι ς· κρημνός * ἐρυγα ί· ἐρεύξεις (r) A ἐρυγάστω ρ· μεγαλογάστωρ * ἐρυγγάνω ν· ἐρευγόμενος A ἐρυγεῖ ν· φωνεῖν * ἐρυγ ή· ἔκβρασις ASPg [ἐρυγήτωρ] φωνὴ καὶ βοή τις ἐρυγεί α· ζῷον. ### epsilon 6069 στάχυς. βοτάνη ἐρυγμήλ η· ἐπίθετον ῥαφάνου ἐρυγμαίνουσ α· ἡ βοῦς. ### epsilon 6071 καὶ ὁ ταῦρος ἐρυγμαίνω ν. ἀπὸ τῆς ἐρυγμῆς ἐρύγμηλο ν· * ἐρευγόμενον g καὶ μεγάλως μυκώμενον (Σ 580) ASg, μεγαλόφωνον (p) καὶ μέγα πρόβατον τέλειον [ ἐρυγμό ς· πόλεμος] * ἐρύεσθα ι· σῴζειν n σῶσαι (Ι 248) ἐρύει ν· ἕλκειν (Ρ 235) [πλήθειν] Ἐρυθῖνο ι· πόλις καὶ χώρα ἐν Παφλαγονίᾳ (Β 855). ### epsilon 6076 καὶ εἶδος ἰχθύος ἐρύετ ο· ἐφύλασσεν (Ζ 403) * ἐρυθαίνε ι· πυῤῥὸν ποιεῖ. ### epsilon 6078 ὅθεν καὶ ἐρύθημα ἡ ῥίζα ἡ λεγομένη ἐρυθρόδανον ASvgn * ἐρύθημ α· βαφή (Isai. ### epsilon 6079 63,1) r. An ἐρυθήνα ς· βάψας (Sap. ### epsilon 6080 13,14 v. l.) r * ἐρύθμισε ν· ἐκανόνισεν (Isai. ### epsilon 6081 44,13) ASvg Ἐρυθρ ά· πόλις ἐν Βοιωτίᾳ (Β 499) Ἐρυθρα ί· πόλις Ἰωνίας * ἐρυθραίνετ ο· ἐρυθρὰ ἐγένετο, πυῤῥά AP * ἐρυθροδανωμέν α· πυῤῥά AS. ### epsilon 6085 κόκκινα. πυροειδῆ (Exod. 25,5 ..) ἐρυΐσκετ ο· ἔῤῥεεν. ### epsilon 6086 ἐχεῖτο ἐρύκει ν· κατέχειν. ### epsilon 6087 κωλύειν * ἐρυκέμε ν· τὰ αὐτά (Θ 206) Sn ἐρύκοι ς· ἀποκωλύοις ἐρυθρόπου ς· ὀρνέου εἶδος (Ar. ### epsilon 6090 Av. 303) ἐρύκεσθα ι· κωλύειν r * ἔρυμ α· ὀχύρωμα (Eur. ### epsilon 6092 Bacch. 55). φυλακή Ag. κάλυμμα (Eur. Phoen. 983) ASn. φύλαγμα (Δ 137) Sgp Ἐρύμανθο ς· πόλις Ἀρκαδίας. ### epsilon 6093 καὶ ποταμός. καὶ ὄρος ἐρυμνό ν· ἰσχυρόν A μέγα. ### epsilon 6094 ὑψηλόν, καὶ ⸤ ὀχυρόν (AS) g. οὗ ταχέως οὐδεὶς ἐπιβαίνει A. ἢ σκοτεινόν (Ag) [ἐπιβαίνει] ἐρυμνῶδε ς· λύπην καὶ φλεγμονὴν παρέχον. ### epsilon 6095 ἢ ὑπερήφανον Ἐρυμό ς· Ζεύς. ### epsilon 6096 καὶ ζυγός. καὶ ζεύγλη [ ἐρύμυλο ν· τὸν μεγάλως μυκώμενον ταῦρον] † ἐρυνό ν· σκοτεινόν. ### epsilon 6098 ἠσφαλισμένον ἐρύξα ς· ποιήσας. ### epsilon 6099 κωλύσας * ἔρυξα ν· κατέσχον, ἐκώλυσαν (Γ 113) r. ### epsilon 6100 ASg ἐρύοντ α· ἕλκοντα (Δ 467). ### epsilon 6101 κυρίως λύοντα ἐρύουσι ν· ἐρύσουσιν. ### epsilon 6102 ἑλκύσουσιν. ἐξ οὗ τὸ κατέδονται· οὕτω γὰρ οἱ γῦπες ἐσθίουσιν (Ο 351) ἐρυκομέν η· κατεχομένη. ### epsilon 6103 κωλυομένη ἐρύσα ι· καθελκύσαι (Ρ 419). ### epsilon 6104 [κατασχεῖν] ἐρύσαιτ ο· φυλάξαιτο (Ω 584) * ἐρυσάμενο ς· ἐκσπάσας A, ἑλκύσας (Μ 190) r. ### epsilon 6106 Ag ἐρυσάρματε ς· ταχεῖς. ### epsilon 6107 ταχεῖαι. καὶ * οἱ ἕλκοντες τὰ ἅρματα (Π 370) (S) * ἐρύσατ ο· ἔσωσεν (Ε 344) Sb ἔρυσε ν· εἷλκεν (Ν 598) ἐρύσειε ν· ἑλκύσειεν. ### epsilon 6110 [φυλάξειεν] ἐρυσίβ η· νόσος τις 〈ἐξ〉 ἀέρος ἐπιγινομένη τοῖς φυτοῖς καὶ καρποῖς ἐρύσιμο ν· κάρδαμον ἄγριον r ἐρυσίπτολι ς· σωσίπολις ἐρυσίπτολ ι· ῥυομένη τὴν πόλιν, καὶ φυλάσσουσα (Ζ 305) ἐρυσμό ς· πόλεμος ἐρύσοντα ι· περιποιήσονται. ### epsilon 6116 ἑλκύσωσιν ἔρυσο ς· σπυρίς, κάλαθος ἐρύσταζε ν· εἷλκεν * ἔρυτ ο· ἐρύσατο A. ### epsilon 6119 ἔσωσεν n. ἐφύλαξεν (Ε 23) r. s ἐρύφαζ ε· κατεπάτησεν. ### epsilon 6120 ἐτόξευσεν ἔρχατ ο· καθειργμένοι ἦσαν (ι 221) ἐρχανήεντα πυλῶν α· τὸν πεπυκνωμένον, καὶ συνεχόμενον [ ἔρχα ο· ἔρχου. ### epsilon 6123 πορεύου] ἔρχατα ι· πέφρακται. ### epsilon 6124 συνέχονται (Π 481) ἔρχατο ς· φραγμός ἐρχατόωντα ι· συνέχονται (ξ 15) Ἑρχι ά· δῆμος φυλῆς τῆς Αἰγηΐδος * ἔρχε ο· ἀπέρχου n ἔρχου (Ζ 270) * ἐρχθέντ α· ἐν ὕδατι πνιγέντα (Φ 282) ASgn a) ἔρχομα ι· ἀπέρχομαι. ### epsilon 6130 b) 〈 ἔρχομαι〉 λέξω ν· μέλλω λέγειν ἐρ ῶ· λέξω, εἴπω, * λέγω r PS ἐρωάζε ι· ἡσυχάζει ἐρωγά ς· [ἐρωδιός] * ἐρῳδιό ς· εἶδος ὀρνέου (Κ 274) (A) gn * ἐρω ή· ὁρμή (Π 302) An. ### epsilon 6135 ὑποχώρησις p. ῥεῦσις. κώλυσις S ἐρωδί α· ἅμαξα r ἐρωῆσα ι· ἡσυχάσαι r. ### epsilon 6137 χωρῆσαι. κωλῦσαι. ὑποχωρῆσαι (Τ 170) ἐρωήσε ι· χωρήσει. ### epsilon 6138 ῥεύσει. καὶ τὰ ὅμοια (Α 303) * ἐρώε ι· [ὑπεχώρει] ὑποχώρει (Β 179) S * ἔρω ι· ἔρωτι AS ἐρωτίδ α· ἐρωμένην (Theocr. ### epsilon 6141 4,59) [ ἔρωκ ε· κώλυε] * ἔρωμαί σ ε· ἐρωτήσω σε ASvn ἐρώμεθ α· ἐρωτήσωμεν Avn. ### epsilon 6144 πυθώμεθα. ἀγαπώμεθα * ἐρωμέν η· ἀγαπωμένη (Av) g. ### epsilon 6145 ἀγαπηθεῖσα (A) * ἐρώμενο ς· ἀγαπώμενος r. ### epsilon 6146 A. [ἐρωτήσας] ἐρωμένου ς· * [ἐρωτῶντας An]. ### epsilon 6147 ἠγαπημένους † ἐρωμήσε ι· ῥωμαλέως βαδίσει ἐρῶ ν· ἐρωτῶν. ### epsilon 6149 * ποθῶν. λέγων A ἐρωπεύομε ν· προεπωλοῦμεν ἔρω ς· πόθος AS. ### epsilon 6151 ἀγάπη. φιλία [ ἐρώσε ι· ῥεύσει] ἔρωσι ς· ἐρώμενος * ἔρωτ ι· προθυμίᾳ S ἐρώτιο ν· ἐρώμενον. ### epsilon 6155 Ταραντίνοις ἐ ς· εἰς. ### epsilon 6156 ἐν. ἐκ. πρός. ὑπέρ ἐσαθρεῖ ν· ἐνατενίζειν ἐσανύριζε ν· ᾔκαλλεν * ἐς ἀε ί· διαπαντός Avg p ἐσάκουσε ν· εἰσήκουσεν (Θ 97) † ἐσαλάλαζε ν· ἐποτνίαζεν ἐσάμεθ α· ἐθεωροῦμεν. ### epsilon 6162 Λάκωνες ἔσα ν· ἦσαν (Β 311). ### epsilon 6163 ἐπορεύοντο [ ἔσ α· εἱμαρμένη] ἐς ἅπασα ν· εἰς ἅπασαν ἐς Αὐλίδ α· ἐς τὸν λιμένα (Β 303) * ἐς ἀ ῶ· εἰς μίαν ἡμέραν (Eur. ### epsilon 6167 Or. 1004) ASg * ἐσαώθη ν· ἐσώθην vgn * ἐσαώρα ς· εἰς καιρούς Ap ἐσάωσε ν· ἔσωσεν (Θ 500) * ἔσβ η· ἐσβέσθη (Ι 471) r. ### epsilon 6171 gn ἔσβηκ ε· πέπαυται πνέων. ### epsilon 6172 ἐσβέσθη ἔσβηνε ς· εἶδος ποτηρίου ἐς βόθυνο ν· εἶδος παιδιᾶς παρὰ Κρατίνῳ (fr. ### epsilon 6174 170) ἔς γε μία ν· κατὰ τὸ αὐτό (Β 379) * ἐς δ ’ ἄγ ε· εἰσήγαγε δέ (Λ 646) vg ἐς δ έ· εἰς δέ * ἐς δεκάδα ς· εἰς δεκανίας (Β 126) ASvg ἐς δ ’ ἐρέτα ς· εἰς ταύτην δὲ κωπηλάτας (Α 142) * ἐς δῆρι ν· εἰς μάχην (Greg. ### epsilon 6180 Naz. c. 2,1,42,15) vg ἐς δόκο ν· εἰς ἐνέδραν ἐσδραμύλιξο ν· εἴσδραμε * ἐσεβάσθησα ν· σεβάσμασι προσεκύνησαν (Rom. ### epsilon 6183 1,25) Avg Ἐσεβώ ν· διαλογισμός. ### epsilon 6184 καὶ πόλις Μωαβιτικῆς. χωρία ἄκαρπα ἐσεμάσσατο θυμό ν· καθήψατο τῆς ψυχῆς. ### epsilon 6185 * ⸤ ἐλύπησεν As εἰς τὸν θυμόν (Ρ 564) . [ἐμάστιξεν] † ἐσεμάχθη ν· ἐβλάβην. ### epsilon 6186 ⸤ ἐκολάσθην ps ἐς ἔνα ς· εἰς τρίτην ἐσεργνῦσ ι· ἐγκλείουσιν (Hdt. ### epsilon 6188 2,86,7) * ἔσεσθα ι· γενήσεσθαι (Ε 644 . ### epsilon 6189 .) Svgn ἔσευ α· ὥρμησα. ### epsilon 6190 〈ῥυῆναι〉 ἐποίησα (Ε 208). ἐδίωξα. εἰς φυγὴν ἔτρεψα ἔσευα ν· ὤρχηντο. ### epsilon 6191 * ἐσπούδαζον S † ἐπεσφάσσετα ι· λαθεῖν. ### epsilon 6192 Λάκωνες ἐσέφθη ν· ἐσεβάσθην. ### epsilon 6193 ἡσύχασα. ᾐσχύνθην. Σοφοκλῆς Δαιδάλῳ (fr. 167) ἐσέχυντ ο· ἀθρόως προσῇσαν (Μ 470) * ἔσ ῃ· γίνῃ (τ 254 . ### epsilon 6195 .) Avg ἐς ἠγάθεο ν· ἄγαν θαυμαστόν (Φ 58?) ἐσήκασθε ν· συνεκλείσθησαν, κατὰ σηκοὺς ἠλάσθησαν. ### epsilon 6197 κυρίως ἐπὶ προβάτων (Θ 131) ἐσήλατ ο· * εἰσῆλθε ASvg λαθών A. ### epsilon 6198 ἢ ἔσεισεν. κατέβαλεν. ἐτίναξε. κατέπεσεν ἐσημήναντ ο· ἐφανεροποίησαν (r. ### epsilon 6199 p) * ἐσημειώθ η· ἐτυπώθη (Ps. ### epsilon 6200 4,7) AS ἐς θατύ ν· εἰς θεωρίαν ἔσθενε ν· ἴσχυεν (3. ### epsilon 6202 Macc. 3,8) * ἐσθήματ α· ἱμάτια (Avgn) [ ἐσθῆτ α· ὁρατά] ἔσθι ε· ἀνάλισκε, τρῶγε * ἐσθλ ά· ἀγαθά (Β 272) Avgn ἐσθλα ί· ξύλινα παίγνια. ### epsilon 6207 Ἀμαθούσιοι. καὶ † λαίεσθλ α· ὀρθά [ ἔσθοντ ο· ἔγνωσαν] ἔσθορε ν· εἰσεπήδησεν (Μ 462) ἔσθο ς· περίβλημα. ### epsilon 6210 * ἱμάτιον vS. οὐδετέρως (Ω 94) * ἔσ θ ’ ὅτ ε· ἔστιν ὅτε. ### epsilon 6211 ἢ ἴσως. ἐνίοτε ASvg. πολλάκις * ἔσθω ν· τρώγων (Ω 476) ASvg ἐσιάλλοντ ι· ἐκτείνουσιν. ### epsilon 6213 ἐκπέμπουσιν * ἐσιγάθ η· ἐσιωπήθη (Eur. ### epsilon 6214 Phoen. 349) ASvgn * ἐσιώθη ν· ἐσώθην AS ἐς γωνία ν· εἰς κοπρῶνα ἐσιναμώρεο ν· ἐσίνοντο. ### epsilon 6217 †μεμωρημένοι ἦσαν (Hdt. 8,35,1) ἐσίνετ ο· ἔβλαψεν ἐσίνευσε ν· ἐσίμηνεν ἐσιτήριο ν· τὸ ἐν μέσῳ αὔλημα r ἐσιτέσκοντ ο· ἐμέτρουν τὸν σῖτον. ### epsilon 6221 ἤσθιον ἐσίχνα ι· συγχαράξαι καὶ συμπηκτεῦσαι. ### epsilon 6222 Λάκωνες * ἔσκαζε ν· ἐχώλαινεν AS * ἐς καιρό ν· εὐκαίρως (Eur. ### epsilon 6224 Phoen. 106 ..) AS * ἐσκάλευε ν· ἐκινεῖτο ASvg. ### epsilon 6225 ὤρυσσεν. ἀνελογίζετο vg * ἔσκαλλο ν· ἀνεζήτουν. ### epsilon 6226 ἀνηρεύνουν (Ps. 76,7) ASg ἐς κάλλος γράφει ν· καλλιγραφεῖν ἐσκατάμιζε ν· ἐσκάριζεν * ἔσκε ν· ἦν, ὑπῆρχεν (Γ 180) vgn ἐσκένιψ ε· διέφθειρε. ### epsilon 6230 διεσκέδασεν * ἐσκευώρησε ν· ἔβλαψεν. ### epsilon 6231 ἐπεβούλευσεν (A) Svg * ἐσκήνωσε ν· ὤκησεν (Ev. ### epsilon 6232 Io. 1,14) ASvg * ἐσκέψαντ ο· ἔγνωσαν vgn † ἐσκίδαμα ν· ἐπέτυχον. ### epsilon 6234 Λάκωνες * ἐσκίδνατ ο· ἐσκορπίζετο ASvgn. ### epsilon 6235 ἐσκεδάζετο vg ἔσκιμψε ν· ἐνέσκηψεν ἐσκίμψαντ ο· ἐστηρίχθησαν ἐσκλείε ι· εἰσάγει ἔσκλεπε ν· διέτριβεν * ἐσκληκότ α· ἀντὶ τοῦ προσλιπαροῦντα 〈προσεσκληκότα· μετῆκται δὲ〉 ἀπὸ τῶν προσξηραινομένων Σ οἱ δ’ ἀφινήσονται Νέδαν ἐσκληκότα. ### epsilon 6240 [ἐπὶ τῶν προσξηραινομένων] ἐσκλητό ρ· ὁ δοκιμαζόμενος ἔσκλητο ς· ἡ τῶν ἐξόχων συνάθροισις ἐν Συρακούσαις ἐσκνᾶσθα ι· ξυρῆσαι ἔσκο ν· ἤμην, ὑπῆρχον (Η 153) ἐσκολυμμένο ν· ἀποσεσυρμένον * ἐς κόρακα ς· εἰς ἔρημον AS. ### epsilon 6246 εἰς τὸ σκότος vg. εἰς ὄλεθρον ASvg ἐσκοράκισε ν· ἐλοιδόρησεν ἐσκορδινήθ η· ἐχασμήσατο ἐσκοροδισμένο ς· σκόροδα βεβρωκώς. ### epsilon 6249 Ἀριστοφάνης ἐν Ἀχαρνεῦσι (166) παίζει ἅμα μὲν ὅτι σκοροδοφαγοῦσιν οἱ Θρᾷκες, ἅμα δὲ ὅτι παροξύνονται οἱ ἀλέκτορες πρὸς τὰς μάχας, ὅταν ἐμφάγωσι τῶν σκορόδων ἐσκόροδο ι· τόρμοι ἐς κουλεό ν· εἰς τὴν ξιφοθήκην (Α 220) ἐσκύζοντ ο· ἐμέμφοντο ἐσκυθισμένη ς· κεκαρμένης † ἐσκύκληντα ι· διεσκεδασμένοι εἰσίν ἐσκύλατ ο· διεσπάσατο * ἐσκύλευο ν· ἐγύμνουν τῶν ὅπλων AS ἐσκύλευσε ν· ἐρήμωσεν (2. ### epsilon 6257 Macc. 9,16 ..) ἐσκύλωσε ν· ἀπὸ τοῦ σκῦλον, τὸ κεκαλύφθαι ἐσλῶ ν· ἀγαθῶν (Sapph. ### epsilon 6259 fr. 137 L.—P. ..) ἐσμασσόμενο ς· ἐμβαλλόμενος ἐσματτευόμενο ν· ζητοῦντα, ἐρευνῶντα. ### epsilon 6261 κακοπαθοῦντα (Hippocr. Art. 38) ἐς μέσο ν· τὸ δίκαιον ἐς Μενέλαο ν· εἰς Μενέλαον ἐς μέσον ἀμφοτέροισ ι· μεσολαβήσατε τὸ πρᾶγμα ἢ τὴν δίκην (Ψ 574) ἐς μέσον συνῄεσα ν· εἰς τὸ φανερὸν ἀλλήλοις ὡμολόγησαν ἐσμέ ν· ὑπάρχομεν * ἐσμιλευμένο ς· κατακεκομμένος r. ### epsilon 6267 vgn * ἑσμό ς· ὄχλος g. ### epsilon 6268 πλῆθος. συναθροισμός ASPg. κυρίως δὲ ἐπὶ μελισσῶν ἀθροίσμασιν AS ἔσμιο ν· νόστιμον ἐσμολί ω· ἐξελεύσομαι * ἑσμό ς· ὄχλος [δεσμός. ### epsilon 6271 ] πλῆθος Σ. [Κρῆτες] ἔσμυξ α· ἔφθειρα ἐσμυριγμένα ι· μεμυρισμέναι (Archil. ### epsilon 6273 fr. 30?) ἐσμυρνισμένο ν· διασμυρνισθέντα ἐσμυρνισμένο ν· χρίσματα ἔχον. ### epsilon 6275 σμύρνης ἐνεστυμμένον (Macc. 15,23) ἔσμωξε ν· ἐπάταξεν, ἔπαισεν * ἔσ ο· γενοῦ ASvg ἐς ὅ· †ἐξ ὅσου ἐσόβδη ν· εἰς ἐμφάνειαν (Callim. ### epsilon 6279 fr. 218?) ἐς ὄλεθρο ν· εἰς Ἅιδην ἐσόμεθ α· βιώσομεν * ἐσομένου ς· γενησομένους ASv * ἔσοντα ι· γενήσονται (Α 546) n * ἔσοπτρο ν· κάτοπτρον (Sir. ### epsilon 6284 12,11) ASg a) ἐσόρ α· 〈βλέπε〉 ps b) 〈 ἐσοπίσ ω·〉 ὄπισθεν, ὀπίσω ἐς ὁρμὴν ἔγχεος ἐλθεῖ ν· ἐντὸς βέλους γενέσθαι (Ε 118) ἐς ὃ ἄ ν· μέχρις ὅτου. ### epsilon 6287 ἄχρι * ἐσοφισάμεθ α· ἐτεχνασάμεθα AS ἐσπάθ α· . ### epsilon 6289 .. τὸ μὲν γάρ ἐστι σπάθῃ καθυφαίνειν· τὸ δὲ διαφορεῖν τὰ οἰκεῖα. ἔστιν οὖν διέφθειρεν. ἢ ὕφαινεν, ἀπὸ τῆς σπάθης (Ar. Nubb. 53) * ἐσπαθημένο ς· πεπυκνωμένος pΣ ἐς πάνδοκο ν· εἰς τὸν πάντας δεχόμενον (Greg. ### epsilon 6291 Naz. c. 2, 1, 1,388) ἐσπάραξα ν· διέφθειραν ἐσπαργάνωσ ε· περιετύλιξεν, ἔδησεν, ἔσφιγξε πρὸς τὴν ζώνην ἐσπάργω ν· ἐν περιστάσει ἦσαν ἐσπάρθα ι· εὖ συγκεκρίσθαι ἐσπάριξε ν· ἔσπαιρεν * ἐσπάσατ ο· εἵλκυσεν (1. ### epsilon 6297 Chron. 11,11 ..) (AS) vgp * ἐσπασμέν η· γεγυμνασμένη (1. ### epsilon 6298 Chron. 21,16) AS ἕσπε ο· ἠκολούθεις (Κ 285) ἐσπερέθοντ ο· [ἕσπερον] ἔσπειρον ἑσπέρι α· δυτικὰ p μέρη Ἑσπερίδων μῆλ α· ἐν Λακεδαιμόνι ἄβρωτά τινα μῆλα ἑσπέριον ξένο ν· τὸν ἑσπέρας ἥκοντα ἑσπέριο ς· ἕσπερος ἐσπερξάμη ν· ἠπείλησα. ### epsilon 6305 ὠργίσθην * ἕσπερον κέλευθο ν· τὴν 〈πρὸσ〉 ἑσπέραν ὁδόν (Eur. ### epsilon 6306 Or. 1003 v. l.) ASvgn ἔς περ ὀπίσ ω· εἰς τὸ μέλλον (υ 199) ἕσπερο ς· ὁ ἀστήρ r. ### epsilon 6308 S ‘ἕσπερος, ὃς κάλλιστοσ‘ (Χ 318) p * ἔσπερχε ν· ἤπειγεν g. ### epsilon 6309 ἤλαυνεν ἔσπετ ε· * εἴπατε (Β 484) AS, ἐξηγεῖσθε. ### epsilon 6310 ⸤ ἀκολουθεῖτε n. ἱστορεῖτε. ἀκούσατε * ἕσπετ ο· ἠκολούθησεν (Γ 376) AS (n) * ἔσπευσε ν· ἐτάχυνεν (Gen. ### epsilon 6312 18,7) g ἐς Πηλ ῆ ’ ἱκέτευσ ε· πρὸς Πηλέα ἀφίκετο (Π 574) † ἐσπινθεύετ ο· ἠξήροντο† [ ἔσπισ ε· προσήνεγκεν, ἔθυσεν] ἐς πλησίον ἄλλο ν· εἰς ἄλλον τὸν ἐγγύς, πρὸς τὸν πλησίον (Β 271) ἐς πό θ ’ ἕρπε ς· πόθεν ἥκεις. ### epsilon 6317 Πάφιοι ἑσπόμεθ α· ἠκολουθήσαμεν (Α 158) ἑσπόμενο ι· ἀκολουθοῦντες * ἐσπωμένο υ· ἀποσπῶντος. ### epsilon 6320 ἁρπάζοντος A † ἐσπόδηρε ν· ἠσφάλισεν † ἐσπόζετα ι· ἐκτένισεν ἐς πῦρ κορίζομε ν· εἰς πῦρ ἐξαίνομεν ἕσσα ς· καθίσας * ἑσσάμενο ς· ἐνδυσάμενος (β 3) r. ### epsilon 6325 gT ἕσσασθα ι· περιβαλέσθαι [ ἔσσεσθα ι· ἐννηνέχθαι] * ἔσσ ι· ὑπάρχεις (Α 176) n ἕσσε ν· ἐνέδυσεν (Π 680). ### epsilon 6329 εἷσεν, ἐκάθισεν ἔσσευα ν· ἐδίωκον ἐσσεύατα ι· ἔρχονται ἐσσεύοντ ο· ἔτρεχον. ### epsilon 6332 * ἐδίωκον. ὥρμων (Β 808) AS ἔσσευτα ι· ὥρμηται [ ἐσσήματ ο· ἐλύπησεν] ἐσσή ν· βασιλεύς. ### epsilon 6335 ἡγεμών ἐσσῆα ι· ἐκχέαι ἐσσεί ῃ· ἐκχεύσῃ n ἐσσήτιο ι· μάντεις ἔσσετα ι· γενήσεται (Α 239) * ἐσσεῖτα ι· ἔσται (Β 393) n [ ἐσσίνευσε ν· ἐσίμηνεν] ἐσσίταλ α· πρόσοδος. ### epsilon 6342 ἐμπολή ἕσσ ο· ἐνεδέδυσο (Γ 57) ἑσσό ν· ἱμάτιον ἐσσοημένο ν· τεθορυβημένον. ### epsilon 6345 ὡρμημένον * ἐσσομένοι ς· μεταγενεστέροις (Β 119) Sn ἐσσοῦσθα ι· ἐνηνέχθαι * ἐσσύμενο ν· προθυμούμενον (Ζ 518) (A) ἐσσυμένω ς· ταχέως. ### epsilon 6349 * προθύμως gn. ἠπειγμένως (Ο 698) ἔσσυντ ο· ἐπορεύοντο. ### epsilon 6350 ὥρμων ἔσσυτ ο· ὥρμησεν (Ξ 519) r. ### epsilon 6351 ἔθανεν ἐσσύτερο ν· ἰσχυρότερον † ἐσσυρευτό ν· βλοσυρόν. ### epsilon 6353 †δοκερόν ἐσύλ α· ἀφῄρει. ### epsilon 6354 ἐπονηρεύετο. ἐσκύλευεν. ἐγύμνου. ἐλάμβανεν (Ε 164) ἐσταθευμένο ς· ἠρέμα ὑπὸ πυρὸς ὠπτημένος. ### epsilon 6355 σταθεῦσαι γὰρ τὸ τῷ πυρὶ ἡσυχῆ χλιᾶναι κρέας ἢ ὁτιοῦν ἕστ α· ἐνδύματα * ἔστα ι· γενήσεται (Α 325 . ### epsilon 6357 .) ASn. ἢ μέχρι τέλους AS ἔσται μή ν· ἔσται δή ἕστακ ε· κεῖται (Eur. ### epsilon 6359 Phoen. 832) ἐστάλαξε ν· ἔσταξεν (Mich. ### epsilon 6360 2,11) * ἕσταμε ν· ἑστήκαμεν (λ 466) * ἐσταλμένα ι· ἐστολισμέναι ἢ φοροῦσαι . ### epsilon 6362 .. ἐς τὰ λωπί α· ἡ τῶν ἱματίων ἀγορά, ὑπὸ Ταραντίνων ἐσταλάδατ ο· ἐστολισμένοι ἦσαν (Hdt. ### epsilon 6364 7,90 v. l.) † ἐστάμενο ν· περίστειλον * ἔσταξε ν· ἔῤῥανεν S(A) * εστα ν· ἕως οὗ. ### epsilon 6367 ὅτε ἄν Avg ἢ ἔστησαν (Α 535) An ἑσταότ α· ἱστάμενον (Β 170) ἑστᾶσι ν· ἑστήκασιν (Ε 196) ἔστασα ν· ἐδάνεισαν σταθμῷ ἕστατ ο· ἐκάθητο * ἐστ ε· ὑμεῖς ὑπάρχετε ὀξυτόνως A. ### epsilon 6372 βαρυτόνως δὲ γίνεσθε ἐστείρωτα ι· συνείληται. ### epsilon 6373 συνέστραπται * ἐστείλατ ο· ἔπεμψεν (2. ### epsilon 6374 Macc. 5,1) AS ἔστειλ α· [ἔστειλα] ὁμοίως r * ἐστείλαντ ο· συνέστειλαν n. ### epsilon 6376 ἢ ἀπέστειλαν ἔστελσε ν· ἔστειλεν ἐστέλλετ ο· ἡτοιμάζετο ἐσταλμένο ν· ἐξεφθαρμένον ἐστελεχώθ η· ἐπάγη ἐστεφάνωτα ι· περιέχει (Σ 485) ἐστέφθα ι· κεκοσμῆσθαι, ἐστεφανῶσθαι ἔστ η· στολή. ### epsilon 6383 Κύπριοι. ἠγέρθη, ἵστατο (Ε 108) ἐστηλίτευτα ι· δεδημοσίευται ἐστήλωτ ο· εἱστήκει ἑστήξετα ι· σταθήσεται ἐστηρίξαντ ο· ἐνήρεισαν * ἐστηρίσατ ο· ἐστερέωσεν (Isai. ### epsilon 6388 59,16) AS ἔστησα ν· εἵλοντο * ἑστί α· βωμός. ### epsilon 6390 ἢ οἰκία Agn * ἑστιάθ η· εὐωχήθη. ### epsilon 6391 εὐφράνθη ASvgn Ἑστίαι α· ἡ πάλαι Παλλαντία ὀνομαζομένη (Β 537) Ἑστίαι θύομε ν· ἦσάν τινες θυσίαι, ἀφ’ ὧν οὐχ οἷόν τε ἦν μεταδοῦναι ἢ ἐξενεγκεῖν * ἑστιᾶ ν· τρέφειν. ### epsilon 6394 ἀριστίζειν ASgnp ἑστίασε ν· ηὔφρανεν [ἢ τροφή] ἑστίασι ς· εὐωχία. ### epsilon 6396 τροφή. [οἰκία] Ἑστίας χῶρο ς· μέρος τοῦ ἥπατος ἐν θυτικῇ ἑστιατή ρ· ὁ †δοκιμαζόμενος * ἑστιατορί α· εὐωχία (Dan. ### epsilon 6399 5,1) (Avgn) S * ἑστιάτω ρ· ὁ δειπνίζων. ### epsilon 6400 ⸤ ὁ εἰς εὐφροσύνην καὶ εὐωχίαν καλῶν AS. ἤγουν τροφεύς (Phil. Ioseph. 205) ἐστίβακ α· πεπάτηκα ἑστιᾶχο ς· οἰκουρός. ### epsilon 6402 οἰκῶναξ. καὶ Ζεὺς παρ’ Ἴωσιν ἔστιβε ν· ἐπάλυνεν ἐστιγμένην οἰκία ν· ὑποκειμένην χρεώσταις Ἑστί η· πῦρ. ### epsilon 6405 καὶ ἡ γῆ. καὶ ἡ θεός ἔστιν ἄρ α· ἔστιν ὡς ἔοικεν ἐστίχατα ι· ἔρχεται * ἔστιχο ν· ἐβάδιζον (Π 258) ASn ἐστιχόωντ ο· ἐπορεύοντο. ### epsilon 6409 * ἠκολούθουν. εἵποντο AS στοιχηδόν (Β 92) * ἑστιώμενο ι· ἐσθίοντες, εὐωχούμενοι Avg * ἑστιῶ ν· ἀριστοποιῶν g * ἑστιῶντο ς· ἀριστοποιοῦντος AN ἕστ ο· περιβέβλητο (Ψ 67) r b * ἐστοιβασμέν η· συγκειμένη σύνθεσις (Ios. ### epsilon 6414 2,6) r. ASg ἔσ τ ’ ὅκ α· ἐνίοτε παρὰ Ταραντίνοις ἐστόμφασ α· ἠλαζονευσάμην· στόμφος γὰρ ἡ ἀλαζονεία ἐστό ν· * ἐστίν An, ὑπάρχετε, ἐστέ (Α 259) ἐς τὸν λιμέν α· εἰς τὸν λιμένα. ### epsilon 6418 Ἀριστοφάνης ἐν Βαβυλωνίοις (fr. 85). παρὰ τὴν παροιμίαν· Ἀττικὸς ἐς λιμένα. οἱ γὰρ Ἀθηναῖοι συντόνως ἤλαυνον καταπλέοντες διὰ τὸ θεωρεῖσθαι ὑπὸ τῶν ἐκ τῆς γῆς ἕστορ α· τὸ κοίλωμα τοῦ ἁρματίου, ἤτοι ζυγοῦ, ἔνθα ὁ τράχηλος τῶν ἵππων ἐντίθεται, ἢ τὸν πρὸ τοῦ κρίκου τοῦ ῥυμοῦ 〈τόπον〉· οἱ δὲ κατὰ Ἀρίσταρχον τὸν πάσσαλον τὸν πεπηγότα περὶ ἄκρον τῶν ῥυμῶν, περὶ ὃν δεσμεῖται καὶ εἰλεῖται τὰ ζυγόδεσμα (Ω 272) ἐστόρεσα ν· ἔστρωσαν (Ω 648) (g) * ἐστορέσθ η· [ἐστορήθη]. ### epsilon 6421 ἐστρώθη ASvgn ἐστόρχαζο ν· ἔκλειον ἐστρέβλου ν· ἐβασάνιζον ἐστρατόωντ ο· ἐστρατοπεδεύοντο (Γ 187) [ Ἐστρῆνε ς· Σειρῆνες] ἔστυγμα ι· κατεστύγνωμαι r ἔστυγε ν· κατεπλάγη (Ρ 694) ἔστυγο ν· ἔδεισαν. ### epsilon 6428 ἐμίσησαν. κατεστύγνασαν (κ 113) ἐστυφέλιξ ε· διέσεισε (Ε 437). ### epsilon 6429 προεπηλάκισεν (ρ 234) ἐστ ω· * γενέσθω (Α 144) ASvgn. ### epsilon 6430 ἀίδιον ὑπάρχον, ὕπαρξις ἕστω ρ· σφήν. ### epsilon 6431 ἔμβολος. γόμφος. στῦλος, ἐν ᾧ ὁ ζυγὸς προσδεῖται * ἐσύλ α· ἐγύμνου. ### epsilon 6432 ἀφῃρεῖτο (Δ 105) r. n * ἐσύλευο ν· ἐσκύλευον (Ε 48) A * ἐσφάδαζο ν· διηπόρουν. ### epsilon 6434 ἐφρόντιζον AS ἐσφάλιξε ν· ἔσφηλεν. ### epsilon 6435 ἔδησε. σφαλὸς γὰρ ὁ δεσμός ἔσφαλτ ο· διημαρτήκει r ἐσφαράγιζο ν· ἐδόνουν. ### epsilon 6437 μετὰ ψόφου ἤχουν (Hes. Theog. 706) ἐσφηκωμένο ν· ἐσφιγμένον * ἐσφήκωντ ο· ἐδέδεντο ASn, ἐσφιγμένοι ἦσαν S. ### epsilon 6439 συνεσφιγμένοι (Ρ 52) Avg ἔσφηλε ν· σφαλῆναι ἐποίησεν. ### epsilon 6440 * κατέβαλεν ASvgn [ ἐσφίκωντα ι· καταπεπλεγμένοι ἦσαν, καὶ συνεσφιγμένοι] ἐς φοινικίδα 〈 καταξῆναι 〉· αἱματόῤῥυτον ποιῆσαι (Ar. ### epsilon 6442 Ach. 320) ἐς Φρεάτο υ· ἕν τι τῶν ἀρχαίων δικαστηρίων Ἀθήνησιν ἐν Φρεάτου λεγόμενον, ἔνθα ἐκρίνοντο οἱ φυγάδες οἱ δράσαντες ἐν τῇ φυγῇ ἀκούσιον φόνον ἑστῶτες ἐπὶ πλοίου † ἔσφυτα ι· εἰσπέμπεται [ * ἐσχαλά α· λυπεῖται Sg] ἐσχάρ α· βωμὸς ἰσόπεδος, οὐκ ἐκ λίθου ὑψούμενος. ### epsilon 6446 ἢ * ἱστία AS. σιδηρᾶ φακαραῖα. ⸤ τὸ πῦρ, καὶ ὁ τόπος αὐτοῦ AS. χυτρόπους ἢ πυρφόρον σκεῦος ASvgn ἐσχάρα ι· πυραί. ### epsilon 6447 * ἐπὶ ἐδάφους ἀνθρακιαί rASg καὶ αἱ τῶν γυναικῶν φύσεις. ἐξώστρας τετράγωνα [ ἐσχατογοράω ν· ἐσχρὰ ἀγορεύων, δημηγορῶν] * ἐσχαρίτη ν· ψωμίον ἐπὶ κλιβάνου (2. ### epsilon 6449 Regn. 6,19) ASvg ἐσχάριο ν· κοῖλον θυμιατήριον ἔσχαρο ς· ἰχθῦς ἐσχαρίτη ς· ἄρτος ἔγκρυπτος r ἐσχατι ά· ἄκρα, τὸ ἔσχατον μέρος ASvgn χωρίου, τὸ συνάπτον τοῖς ὄρεσιν. ### epsilon 6453 ⸤ ἐρημία ASvgn ἐσχατι ή· ἐρημία. ### epsilon 6454 ἄκρα r. τελευταία ἔσχατο ν· ἐσώτατον (φ 9) . ### epsilon 6455 πρῶτον. τελευταῖον. * ὕστερον, ὕστατον (A) ἔσχατος Μυσῶ ν· παροιμία, ἣν ἐξηγοῦνται οὕτως· Μετὰ 〈τὰ〉 Τρωϊκὰ λοιμοῦ καὶ ἀκαρπίας τὴν Ἑλλάδα κατασχόντων, μαντευομένων περὶ τούτων, χρῆσαι τὴν Πυθίαν ἐ〈πὶ τὸν ἔσχατον Μυσῶν πλεῖν〉 ἐσχάτω ς· ὑπεραγόντως. ### epsilon 6457 ⸤ ἄκρως (Men. fr. 729 Koe.) p * ἔσχε ν· ἐπέσχεν (Β 275) S * ἐσχεδιάζομε ν· ἠγγίζομεν (Bar. ### epsilon 6459 1,19 v. l.) AS ἐσχεδίασ ε· δυσχερές τι διέλυσεν. ### epsilon 6460 * ἑτοίμως εἶπεν ASn * ἔσχεθε ν· κατέσχεν (Μ 184) n ἐσχεθέτη ν· συνέσχον (Μ 461) ἔσχε ν· [ὑπέσχεν], ἐπέσχεν, κατέσχεν (Men. ### epsilon 6463 fr. 846 Koe.) ἐσχελύνασε ν· ἐφλυάρησεν ἐσχετλίαζε ν· ἤλγει. ### epsilon 6465 ἐλίσσετο * ἔσχετ ο· κατεσχέθη AS. ### epsilon 6466 ἠκολούθει S ἐς χεῖρ α· παραχρῆμα (Eur. ### epsilon 6467 Heracl. 429?) ἔσχο ν· προσέσχον. ### epsilon 6468 κατήχθησαν ἔσχοντ ο· κατεσχέθησαν. ### epsilon 6469 * ἐπαύσαντο (Γ 84) AS(vg) ἔσ ω· ἐντός, ἔνδον ἐσωληνευόμη ν· συμπεριεφερόμην ἐσομματώσασθα ι· εἰσηγήσασθαι ἔσοπτρο ν· κάτοπτρον. ### epsilon 6473 ⸤ καθρέπτην r ἐσωρῆα ἱ· ὑπουργῆσαι τοὺς αὐτούς . ### epsilon 6474 .. ἔσωσε ν· ἐῤῥύσατο, ἐλυτρώσατο (Ier. ### epsilon 6475 38,7 ..) † ἐτράβλιζο ν· ἔτρωγον ἐτ ά· ἀληθῆ S. ### epsilon 6477 ἀγαθά ἐτάζεσθα ι· ἀριθμίζεσθαι. ### epsilon 6478 κρίνεσθαι. βασανίζεσθαι ἔτα ι· * ἑταῖροι n. ### epsilon 6479 συνήθεις. * πολῖται Snp. δημόται. φίλοι. ἐπίκουροι (Ζ 239. Ι 464) * ἑταίρ α· φίλη (Ι 2). ### epsilon 6480 πόρνη ASvg. καὶ ἑταιρεύουσα Ἑταίρας ἱερό ν· τῆς Ἀφροδίτης Ἀθήνησιν. ### epsilon 6481 ἀπὸ τοῦ τὰς ἑταίρας καὶ τοὺς ἑταίρους συνάγειν * ἑταιρήσα ς· πορνεύσας r. ### epsilon 6482 ASvg Ἑταιρεῖο ς· Ζεὺς ἐν Κρήτῃ (Hdt. ### epsilon 6483 1,44,2) ἑταιρίζει ν· συνεργεῖν (p) s * ἑταιρικῆ ς· πορνικῆς A ἑταιρικό ς· πρὸς ἑταίρας εὐφυής * ἑταιρίδω ν· πορνῶν (Ose. ### epsilon 6487 4,14 ςʹ) AS (vg) ἑταιρίσαιτ ο· συνεργὸν λάβοι (Ν 456) * ἑταιρίστρια ι· τριβάδες ASvg [ ἑταιρίσοιτ ο· προσλάβοιτο] ἑταῖρο ι· φίλοι· ‘κακά περ πάσχοντες ἑταῖροι‘ (μ 271). ### epsilon 6491 καὶ συνεργοί. ναῦται (Α 179) ἑταῖρο ν· συνεργόν. ### epsilon 6492 * φίλον (Δ 491) Ag. παράνυμφον A * ἑταῖρο ς· ὁ φίλος A 〈καὶ ἕταρος ὁ αὐτόσ〉 r. ### epsilon 6494 [ ἑτερόφθαλμο ς· μονόφθαλμος] Ἐταιφίλ η· ἡ Περσεφόνη r ἐτάθ η· διέτριβεν. ### epsilon 6496 [ἐτάθη]. ⸤ ἡπλώθη r. ἐκρεμάσθη ἐταλαιπώρησ α· ἐκακοπάθησα (Ps. ### epsilon 6497 37,7) r * ἐταλάνισ α· τάλας, ἄθλιος· παρὰ τὸ ὑπομένειν A τὰ ἀβούλητα. ### epsilon 6498 ⸤ ἐθρήνησα Avg * ἐτάλασα ς· ὑπέμεινας (Ρ 166) Sb ἐτάλασε ν· ἐτόλμησεν. ### epsilon 6500 ὑπέμεινεν ἔταμο ν· ἐποιησάμην s ἔταμνο ν· ὁμοίως * 〉ε τανηλεγέο ς· μακροκοιμήτου (Θ 70) AS [ ἐτανθόριζο ν· ἔτρεμον] ἐτανό ν· ἀληθῶς. ### epsilon 6505 σφόδρα ἐτανταλίχθ η· ἐσείσθη ἐταντάλιζε ν· ἔτρεμεν ἐτανύσθ η· ἐξετανύσθη, * ἡπλώθη (Η 271) r A ἐτάρβε ι· ἐδεδίει * ἑτάρ η· φίλη ἑταίρα. ### epsilon 6510 συνεργός (Δ 441) n ἑταρίσσαιτ ο· ἑταῖρος, συνεργὸς γένοιτο (Ν 456) ἐτάρπ η· ἐπλήσθη, ἐκορέσθη ἔτα ς· τοὺς κατ’ ἐπιγαμίαν οἰκείους. ### epsilon 6513 καὶ πολίτας (Ζ 239) ἔτασι ν· ἐξέτασιν ἢ βάσανον (Iob 31,14) ἐτασμό ς· ἐξέτασις. ### epsilon 6515 ἢ ὁ ἀριθμὸς παρὰ τοῖς Πυθαγορικοῖς † ἐταυτῶ ς· ἀληθῶς ἔταφε ν· ἐθαύμασεν. ### epsilon 6517 ἐθάμβησεν ἐτε α· ἔτη p. ### epsilon 6518 ἀγαθά. ἀληθῆ (Υ 255) ἐτεὰ τύχ η· ἀγαθὴ τύχη ἐτεαὶ τύχα ι· ἀληθεῖς τύχαι ἐτεθήλε ι· ἔθαλλεν ἐτεθήπε α· ἐξεπλάγην. ### epsilon 6522 ἐθαύμασα (ζ 166) ἐτεθήπε ι· ἐξεπέπληκτο. ### epsilon 6523 ἐτεθαυμάκει ἔτει α· ἐπέτεια. ### epsilon 6524 νέα * ἔτειο ν· τὸ κατ’ ἔτος AS, ἐτήσιον (Eur. ### epsilon 6525 Rhes. 435) * ἔτειρ ε· κατεπόνει (Ε 796) ASvg. ### epsilon 6526 ἠνία ἐτεκμήραντ ο· ἐπὶ τέλος ἤγαγον (Ζ 349) ἐτεκμηρίωσε ν· ἐβεβαίωσεν ἐτεκνώθ η· τέκνον ἔσχεν (Eur. ### epsilon 6529 Phoen. 868) * ἐτεκτήνατ ο· κατεσκεύασεν r. ### epsilon 6530 Sp (Avg) ἐτεκτόνου ν· κατεσκεύαζον οἱ τέκτονες ἐτέλεθε ν· ἐγένετο * ἐτέλε ι· ἐτέτακτο ASgn * ἐτελείετ ο· συνετελεῖτο (Α 5) (An) * [ ἔτελλε ν· ἔπεσεν AS] ἐτελέσθ η· ἐγένετο (Ο 228) r * ἐτελέσθησα ν· μετέσχον ASvgn. ### epsilon 6537 ἐκοινώνησαν (Ps. 105,28) Sv ἐτέλεσε ν· ἔλαβεν. ### epsilon 6538 ἐπλήρωσεν (Δ 160) * ἔτελλε ν· ἔλεγεν ASn. ### epsilon 6539 ἐπέτασσεν, προσέταττεν (Α 25) ἐτελεσιούργε ι· ἐτελείου. ### epsilon 6540 ἔτελλεν ἐτέλε ι· ἐλάμβανεν. ### epsilon 6541 ἐπλήρου ἐτελί ς· χρύσοφρυς ὁ ἰχθῦς † ἔτεμε ν· ἤμελγεν Ἐτεοβουτάδα ι· γένος Ἀθήνησι πάνυ λαμπρόν Ἐτεόκρητε ς· οἱ αὐτόχθονες (τ 176) ἐτεό ν· * ἀληθές (Β 300) SbpsT. ### epsilon 6546 ἐπέτειον. ἢ νέον. πρόσφατον ἐτεοδμώω ν· τῶν εὖ 〈καὶ〉 γνησίως δουλευόντων (π 305 v. ### epsilon 6547 l.) ἑτεραλκέα δῆμο ν· τοῖς ἑτέροις τὴν ἀλκὴν διδοῦντα. ### epsilon 6548 ἢ τὸν παρεχόμενον ὄχλον εἰς βοήθειαν (Ο 738) ἑτεραλκέα νίκη ν· ἑτεροκλινῆ Spg, ἑτερορρεπῆ. ### epsilon 6549 τὴν τοῖς προτέροις νενικημένοις ἀλκὴν περιποιοῦσαν (Θ 171) ἑτερεγκεφαλᾶ ν· παραφρονεῖν (Ar. ### epsilon 6550 fr. 778) ἑτερήμερο ι· διηλλαγμένοι. ### epsilon 6551 παρ’ ἡμέραν ζῶντες (λ 303) * ἑτερήμερο ς· ὁ μίαν παρὰ μίαν ἡμέραν . ### epsilon 6552 .. (Greg. Naz. c. 1, 2,15,31) vgn ἑτερήρυσμο ς· οἶος, μονότροπος ἑτερήρε α· ἀμφίβολα [ ἑτερήσα ς· πορνεύσας] ἑτερόκλιτο ν· ἐφ’ ἑτέρῳ [ἕτερον] κείμενον κανόνι. ### epsilon 6556 ἑτέρωθεν κεκλιμένοι καὶ 〈οὐ〉 συνέχοντες ἑτερόγναθο ς· σκληρόστομος. ### epsilon 6557 ἀπειθής. ἐπὶ τῶν ἵππων (Xen. r. equ. 1,9) ἑτερόζυγο ι· οἱ μὴ συζυγοῦντες ἑτερογενέ ς· ἀλλογενές, ἀλλόφυλον ( * ) ἑτερόδοξο ς· ὁ αἱρετικός * ἑτεροδοξί α· τὸ ἄλλως δοξάζειν ἤπερ ἔχει ἡ ἀλήθεια Avgp ἑτερόθρου ν· ἀλλόφυλον ἑτεροῖο ν· ἀλλοῖον r (ps) * ἑτεροίω ς· ἄλλως πως ASvg ἑτεροκλινέ ς· πλάγιον. ### epsilon 6565 καταρρεπές Ἐτεοκληείη ς· τοῦ Ἐτεοκλέους (Δ 386) ἕτερο ν· ἄλλον. ### epsilon 6567 ἢ ἀλλοῖον. ἢ ἓν τῶν δυοῖν. ἢ ἀριστερόν. νέον. δεύτερον ἑτερομάσχαλο ς· χιτὼν δουλικὸς ἐργατικός· ἀπὸ τοῦ τὴν ἑτέραν μασχάλην ἔχειν ἐῤῥαμμένην ἕτερον πόδ α· τὸν ἕνα πόδα [πόδα] τὸν εὐώνυμον * ἑτερορεπέ ς· ἐπὶ τὸ ἕτερον ῥέπον καὶ βαροῦν (AS) ἑτερόρυσμ α· ἀνόμοια ἑτερομόλιος δίκ η· εἰς ἣν ἀντίδικοι οὐκ ἦλθον [ ἐτέρορε ν· ἐτρύπησεν. ### epsilon 6573 ἐνέγλυψεν. ἔτεμεν. ἔφρασεν. ἔξυσεν] * ἑτέρωσ ε· εἰς τὸ ἕτερον μέρος (π 179) r. ### epsilon 6574 ASvg ἑτερόστοιχ α· ἀσύμφωνα ἑτερουατίδ α· τρυβλίον μόνωτον * ἑτερόφθαλμο ς· μονόφθαλμος (Dem. ### epsilon 6577 24,141) ASvgn * ἑτεροφυέ ς· ἀλλοφυές vg ἑτερόφυλο ς· ἀλλόφυλος * ἐτέρσατ ο· ἐξηράνθη ASn ἔτερσε ν· ἐφόβησεν * ἐτέρσετ ο· ἐξηραίνετο (Λ 267) ns * ἑτέρωθε ν· ἀλλαχόθεν Avgn. ### epsilon 6583 ἐκ τοῦ ἐναντίου (Α 247) ἑτερώνιο ν· ὡσαύτως ἑτέρωθεν, ἀλλαχόθεν, [εἰς τὸ ἕτερον μέρος] * ἑτέρωσ ε· εἰς τὸ ἕτερον μέρος (Δ 492) ASvgn * [ ἔτεσι ν· ἑταίροις. ### epsilon 6586 πολίταις] AS [ ἐτεστράφησα ν· ἔκλιναν] * [ ἐτετα ί· οἱ πολῖται] AS ἐτέταλτ ο· ἐντεταλμένον ἦν, ἐπετέτραπτο (Β 643) * ἔτετμ ε· κατέλαβεν AS(g), εὗρεν (Δ 293) * ἐτετάχατ ο· [τετραμμένοι ἦσαν, ἢ] τεταγμένοι 〈ἦσαν〉 An (vg) * [ ἐτετάχοντ ο· ὁμοίως] S ἐτετεύχατ ο· πεποιημένοι 〈ἦσαν〉 (Λ 808) ἐτέτυκτ ο· κατεσκεύαστο. ### epsilon 6594 ἦν (Ε 78) ἐτέτυξ ο· ἐτύγχανες (Μ 164) ἐτήτυμο ν· ἀληθές (Α 558). ### epsilon 6596 ἢ ἀληθῶς ἐτεύξατ ο· ἔτυχε. ### epsilon 6597 κατεσκεύασεν * ἔτευξ ε· τὸ αὐτό (Σ 483) Ss * ἔτευχε ν· ἐποίει (Ν 209 . ### epsilon 6599 .) n * ἐτέφρισε ν· ἐνέπρησεν (AS) ἐτεωνε ῖ· ἀληθεύει ἐτεώνι α· ἀληθῆ Ἐτεωνό ς· πόλις Βοιωτίας (Β 497) ἔτ η· χρόνοι r * ἐτήσιο ν· κατ’ ἔτος γινόμενον (Eur. ### epsilon 6605 Alc. 336) g * ἐτήτυμο ς· ἀληθής (Χ 438) AS * ἐτητύμω ς· ἀληθῶς A * ἔτ ι· πάλιν S. ### epsilon 6608 ἀκμήν r. AS * ἓ ταρχύσωσι ν· αὐτὸν θάψωσιν (Η 85) AS * ἐτισε ν· ἐτίμησεν (Α 354) vg ἐτιθηνήσατ ο· ἔθρεψεν r ἐτιθήνευσε ν· ἐτρόφησεν. ### epsilon 6612 ἐτιθηνήσατο * ἐτιμησάμη ν· τιμῆς ἄξιον ἡγησάμην AS * ἐτιμογράφησε ν· ἐγγράφως καὶ ὡρισμένως αὐτοὺς ἐζημίωσεν (4. ### epsilon 6614 Regn. 23,35) AS * ἐτίναξε ν· διέσεισεν (Ν 243) S * ἐτίομε ν· ἐτιμῶμεν (Ε 467) n * ἔτισα ς· ἐτίμησας (Α 244) A * ἐτίσατ ο· ἐτιμωρήσατο (Β 743) ASvg * ἐτίταινε ν· ἔτεινεν ASn. ### epsilon 6619 εἷλκεν (Θ 69) S * [ ἐτίταλλο ν· ἔτρεφον] r. ### epsilon 6620 AS * ἐτιτίε ι· ἐτίμα AS * ἐτιτρωσκόμεθ α· ἐβαλλόμεθα AS (vg) ἐτήτυμ α· ἀληθῆ (Hes. ### epsilon 6623 op. 10). ἢ ἀλλαχοῦ ... * ἔτλη ς· ὑπέμεινας (Ρ 153) r. ### epsilon 6624 ASvgn ἔτμαγο ν· [ἐφοβήθησαν]. ### epsilon 6625 ἔτεμον r ἔτμηξε ν· διεῖλεν. ### epsilon 6626 διεσκέδασεν ἐτνήρυσι ς· ἔπαιξεν Ἀριστοφάνης (fr. ### epsilon 6627 779), ἀντὶ 〈τοῦ〉 φάναι τὴν †σανίδα τὴν ἐτνήρυσιν εἰπών· παρὰ τὸ ἔτνος. ἔστι δὲ ἐτνήρυσις ... ἐτνίτας ἄρτο ς· οὕτως ὁ λεκιθίτας ἔτνο ς· ἐρεγμός. ### epsilon 6629 ἕψημα ἀθηρῶδες p * καὶ εἶδος ὀσπρίου ASvg. [ ἔτνη δὲ πῦρ ὡσεὶ ποταμὸς χεόμενον ἐν Σικελί ᾳ ] ( ASv g ) ἕτοιμο ς· εὔτροπος. ### epsilon 6630 ηὐτρεπισμένος (Σ 96). ταχύς ἐτονθόρυζο ν· ἐψιθύριζον r * ἐτόπαζο ν· ὑπενόουν. ### epsilon 6632 ὑπώπτευον S(n) * ἔτορε ν· ἔτρησεν r AS. ### epsilon 6633 ἔτρωσεν. διέτρησεν (Λ 236) ἔτο ς· ἐνιαυτός (α 16 . ### epsilon 6634 .) ἐτό ς· μάτην r p † ἔτουσ α· σταλαγμός ἔτραπε ν· παρέτρεψεν ἀλλαχόσε (Ε 187) ἔτραπε ν· ἐνίκα * ἐτράπετ ο· ἐτρέπετο (Α 199) ἔτρεψε ν· ἐπέτρεψεν. ### epsilon 6640 ἠπάτησεν. παρέτρεψε (Δ 381) Ἀρχίλοχος (fr. 166?) ἔτρεμε ν· ἐφοβήθη (Κ 390) ἔτριβο ν· κατανήλισκον ἐτριακάδιξε ν· εἰς τριακάδας ἐνέγραψε. ### epsilon 6643 Σικελοί * ἐτρέψατ ο· ἐφυγάδευσεν (Ex. ### epsilon 6644 17,13) ASvgps ἐτρίβη ν· συνετρίβην ἐτρόπωσε ν· ἐνίκησεν, κατέβαλεν (Iud. ### epsilon 6646 20,35 v. l. ..) * ἐτροφοφόρησε ν· ἔθρεψεν (Deut. ### epsilon 6647 1,31) r. ASvg ἐτρύγ η· ἐξηράνθη, ἐπὶ λίμνης ἐτρύφ η· ἐκλάσθη. ### epsilon 6649 διέπεσεν * ἐτρύχοντ ο· ἐταλαιπώρησαν. ### epsilon 6650 κατεπονοῦντο (Sap. 11,11) ASvg * ἐτρώθ η· ἐπλήγη r. ### epsilon 6651 AS ἔτρωσε ν· ἔβλαψεν. ### epsilon 6652 ἔφθειρεν (Eur. Hipp. 392) ἔττασα ν· ἔστησαν ἐττημέν α· σεσησμένα (Pherecr. ### epsilon 6654 fr. 211) ἐττί α· ἑστία ἐττῶ ν· ἐκ τῶν ἐτύγχανε ν· ἐπετύγχανεν (ξ 231) * ἐτύθ η· ἐσφάγη r ASvg * 〉ετυκτ ο· ἐτύγχανεν ASn ἐτύλιξε ν· ἐνείλησεν r † ἐτυμᾶνα ι· σιτοποιῆσαι ἐτυμβοχόησε ν· ἔθαψεν ἐτυμόδρυ ς· ἡ τὰς γλυκείας βαλάνους ἔχουσα ἔτυμο ν· ἐτήτυμον, * ἀληθές ASnp ἐτυμώνιο ν· ἀληθές ἐτύμω ς· ἀληθῶς (Eur. ### epsilon 6666 Or. 1357) p * ἐτυμπανίσθησα ν· ἐκρεμάσθησαν ASvg. ### epsilon 6667 ἐσφαιρίσθησαν (Hebr. 11,35) S * ἐτυρώθ η· ἐσκληρύνθη (Ps. ### epsilon 6668 118,70) r. ASvg ἐτύφωσε ν· ἐνέπρησεν r * ἐτύχθ η· ἐποιήθη n. ### epsilon 6670 ἐγένετο ASvgn. κατεσκευάσθη vgn, ἐτελειώθη (Δ 470) [ἐπτοήθη] * ἐτύχθη ς· ἐγένου gn. ### epsilon 6671 καὶ τὰ ὅμοια ἔτυψε ν· ἔθιγεν * ἐτώσι α· μάταια. ### epsilon 6673 ἄπρακτα (χ 256) ASvg. [ἀληθῆ] * ε ὖ· καλῶς (Β 253) ASvg. ### epsilon 6674 ἰσχυρῶς. δασέως δὲ ⸤ αὐτοῦ S. ἢ αὐτῆς (Ω 293 ..) εὖ α· ἐπευφημιασμὸς ληναϊκὸς καὶ μυστικός. ### epsilon 6675 καὶ ἔα εὐαγγέλι α· μηνύματα. ### epsilon 6676 κηρύγματα (2. Regn. 18,25 ..) Εὐάγγελο ς· ὁ Ἑρμῆς * εὐαγέ ς· ἁγνόν vg. ### epsilon 6678 καθαρόν (s). εὐσεβές, ὅσιον vg. εὔοπτον (S). ἅγιον εὐάγκαλο ν· εὐβάστακτον r εὐπροσαγκάλιστον (Aesch. ### epsilon 6679 Prom. 350) * εὐαγοῦ ς· ὁσιωτάτης ASvgn * εὐάγωγο ν· εὐχερές Avgn. ### epsilon 6681 καλῶς, εὐκόλως ἀγόμενον ASp * εὔαδε ν· ἤρεσκεν (Ξ 340) ASn. ### epsilon 6682 ἢ ἀρέσκει εὐαέ ς· εὔπνουν (Soph. ### epsilon 6683 Phil. 828) [ εὐαδή ς· εὐήνεμος. ### epsilon 6684 οἱ δὲ εὐαή ς] εὐαε ῖ· εὐκράτῳ * εὐάζε ι· θρηνεῖ (A), καλῶς ὑμνεῖ (AS), ἐπιφθέγγεται ASbs εὐαή ς· εὐήνεμος εὐαίω ν· ἀγήρως. ### epsilon 6688 εὔμοιρος * † εὐαλῶ ς· εὐχερῶς θηρώμενος ASn εὐαλδ ῆ· εὐαυξῆ Εὐαλωσί α· Δημήτηρ, ὅτι μεγάλας τὰς ἅλως ποιεῖ καὶ πληροῖ εὐάλωτο ν· εὐθήρατον (Prov. ### epsilon 6692 24,63) r. g εὐαμερί α· θεοσημία εὐά ν· ὁ κισσός, ὑπὸ Ἰνδῶν Εὐάνασσ α· ἡ Δημήτηρ * εὐανδρεία ς· καλῆς ἰσχύος (2. ### epsilon 6696 Macc. 8,7 ..) ASvg εὐανδρί α· πλῆθος νέων a) εὐανδρίας ἀγώ ν· . ### epsilon 6698 .. b) ... βάραθρον οὕτως ἐκαλεῖτο ἐν τῇ Θεσπρωτίᾳ εὐάνθεμο ν· ἠράνθεμον * εὖ ἂν ἔχο ι· καλῶς ἂν ἔχοι Avg εὐάνιο ς· ὁ μηδενὶ ἀνιώμενος. ### epsilon 6701 πρᾷος. πειθήνιος * εὐάντητο ς· καλῶς ὑπαντῶν ASPvgn * εὐαπόδεικτο ς· φανερός ASvgp εὐάρεστο ν· πάνυ ἀρέσκοντα † εὐάρητο ς· †ὄνειρος εὔτακτος εὐαρχι ῶ· ἀπάρξομαι εὐαρχίσασθα ι· ἀπάρξασθαι [ εὐάρη ς· εὔοπτος] Εὔα ς· Διόνυσος * εὐαφέ ς· εὐμάλακτον r. ### epsilon 6710 Avg (S) * εὗ ἀφείδησε ν· †ἀφρόντισεν αὐταῖς †ἰσχυρόν A † εὐάσκετα ι· εὐωδεῖται * εὖ βεβηκότ ι· εὐσταθεῖ (ASvgn) * Εὐβοίας μυχό ν· τὸ ἐνδότατον τῆς Εὐβοίας (Eur. ### epsilon 6714 Troad. 84) AS Εὐβοεύ ς· ὁ Παλαμήδης, ὁ πολλῶν εὑρετής· ἢ ἐπίφθονος Εὐβοίη ς· ὄνομα τῆς Τυχίου μητρός εὐβοϊκ ά· τὰ καστάνια εὐβοσίη ς· εὐτροφίας * εὔβοτο ι· εὔτροφοι (Avgn). ### epsilon 6719 εὐανθεῖς (ο 406) (AS) Εὐβουλεύ ς· ὁ Πλούτων παρὰ [δὲ] τοῖς πολλοῖς, ὁ 〈δὲ〉 Ζεὺς ἐν Κυρήνῃ * εὐβουλί α· φρόνησις Ss (An), σύνεσις (Eur. ### epsilon 6721 Phoen. 721) * εὔβουλο ς· φρόνιμος s, συνετός (Eur. ### epsilon 6722 Rhes. 105) S (An) εὐγάλακτε ς· εὔτροφοι εὔγαμο ς· ἐπίθετον Ἀθηναίων * εὖγ ε· καλῶς. ### epsilon 6725 ὁσίως (Iob 31,29 ..) Avgs εὐγενή ς· ἐλεύθερος τῷ γένει (Eur. ### epsilon 6726 Phoen. 442 ..) εὐγένιο ς· εὐγενής. ### epsilon 6727 καὶ εἶδος ἀμπέλου εὐγενέστατο ς· εὐγενέστερος τῷ γένει * εὐγηρότατο ς· καλὸς γέρων ASvg εὔγματ α· καυχήματα (χ 249) * εὐγμένο ς· εὐξάμενος ASgn εὐγνάπτοι ς· καλῶς κατεσκευασμένοις (ς 294) * εὖ γνοίη ς· εὖ μάθοις AS εὐγνωμόνω ς· εὐδιαθέτως (Clem. ### epsilon 6734 Al. Strom. 5,722 P.) * εὐγνωμοσύν η· εὔνοια (Esth. ### epsilon 6735 8,12 f) vg (AS) * εὔγνωστο ς· δῆλος, φανερός (Prov. ### epsilon 6736 3,15 ..) ASn * εὐδαιμονε ῖ· εὖ πράττει (Eur. ### epsilon 6737 Andr. 420) Avgn εὐδαίμονε ς· θεῖοι. ### epsilon 6738 μακάριοι * εὐδαιμονί α· πλοῦτος. ### epsilon 6739 μακαριότης, εὐτυχία ASg * εὐδαιμονίζε ι· μακαρίζει r. ### epsilon 6740 A εὐδαίμων γ ῆ· ἔχουσα πλοῦτον, Ἀραβία Εὐδαλαγῖνε ς· αἱ Χάριτες εὐδάμα ς· εὐδάμαστος Εὑδάνεμο ς· ἰθαγενεῖς παρὰ Ἀθηναίοις εὖ δ ’ ἀσπίδα θέσθ ω· εὐθετισάτω τὴν ἀσπίδα (Β 382) εὖ δ έ· καλῶς δέ (Β 383) * εὗδ ε· ἐκοιμήθη (Κ 155) εὐδαρκή ς· εὐόφθαλμος ps εὐδείελο ν· εὔδηλον. ### epsilon 6749 εὖ πρὸς δείλην κείμενον, οἷον πρὸς δύσιν. ⸤ εὐπεριόριστον (β 167 ..) p * εὕδει ν· καθεύδειν n, κοιμᾶσθαι εὐδείπνοι ς· θυσία τις παρὰ Ἀθηναίοις ἐπ’ Ἠριγόνης. ### epsilon 6751 καὶ αἱ τοῖς νεκροῖς ἐπιφερόμεναι σπονδαί, ἤγουν χοαί (Aesch. Choe. 485) εὕδει ς· κοιμᾶσαι (Β 23) (n) εὕδῃσ ι· ἡσυχάζῃ (Ε 524) * εὔδι α· εἰρηνικά n * εὐδιάβολο ν· διαβολῆς ἄξιον Avg εὐδίαιο ν· τὸ γυναικεῖον μόριον· ἀπὸ τῶν ἐν τοῖς πλοίοις γινομένων τρημάτων διὰ τοὺς ὄμβρους. ### epsilon 6756 οἱ δὲ τὸν βρόχον ... ἢ τὸν χείμαρρον εὐφημιζόμενοι εὐδιάλλακτο ς· ταχέως καὶ καλῶς διαλλαττόμενος εὐδικία ς· δικαιοπραγίας. ### epsilon 6758 δικαιοσύνας (τ 111) * εὐδιν ά· πραέα. ### epsilon 6759 [πραέα] κατεσταλμένα ASvg εὔδιο ν· ὃν ἡμεῖς σκεπεινὸν τόπον εὐδιόωσα ν· γαληνιῶσαν n εὔδμητο ν· εὖ κατασκευασμένον. ### epsilon 6762 * εὖ ᾠκοδομημένον (Α 448) Svn (Ag) εὐδόκησα ν· ἐβούλοντο, * ἠθέλησαν (g). ### epsilon 6763 ἠγάπησαν (Iud. 19,25 v. l.) * εὐδοκί α· παρὰ τὸ καλῶς καὶ εὖ δεδόχθαι προσαγορεύεται (Sir. ### epsilon 6764 1,27) Avg εὐδοκιμε ῖ· 〈χρησιμεύει〉 r * εὗδο ν· [ἔλεγον n]. ### epsilon 6766 ἐκοιμῶντο An, ἐκάθευδον (Β 2) (g) εὕδοντι δ ’ αἱρεῖ πρωκτό ς· παροιμία ἀπὸ τῆς εὕδοντι κύρτος αἱρε ῖ. ### epsilon 6767 λέγουσι δὲ ὅτι, ὅταν τοὺς κύρτους καθῶσιν, αὐτοὶ μὲν καθεύδουσιν, ὁ δὲ κύρτος αἱρεῖ τοὺς ἰχθῦς. Κρατῖνος Ἀρχιλόχοις (fr. 4) * εὐδράνει α· ἰσχύς (Sap. ### epsilon 6768 13,19) g εὐέδρω ς· εὐθέτως. ### epsilon 6769 βεβαίως * εὖ δρῶσ ι· καλῶς ποιοῦσιν Avgn † εὐδυκήμερο ς· εὔστοχος Εὐδώρου σύλα ς· ἱερόσυλος ὁ Εὔδωρος (Com. ### epsilon 6772 ad. fr. 754) † εὔεδν α· ἀγλαΐα Εὐδωσ ώ· ἡ Ἀφροδίτη ἐν Συρακούσαις εὐέθωκε ν· εἴωθεν * εὐειδέ α· εὔμορφα (Γ 48) AS (n) * εὐΐου ς· Διονυσιακούς (Eur. ### epsilon 6777 Bacch. 238) AS εὐείκαστο ς· εὔκολος εἰς τὸ εἰκασθῆναι r * εὔεικτο ν· εὐπειθῆ r. ### epsilon 6779 ASvg * εὐεκτε ῖ· εὐρωστεῖ. ### epsilon 6780 ὑγιαίνει (Prov. 17,22) ASvg * εὐεκτικῶ ς· σχετικῶς ASvg εὖ εἱμένο ς· εὖ ἠμφιεσμένος (ο 331) εὐέλιο ν· ἐλλιπὲς ἐν ἱερείῳ εὐείρ ῳ· εὐπόκῳ † Εὐελίδη ς· αὐθάδης. ### epsilon 6785 καὶ ὁ Ζεὺς ἐν Κύπρῳ † εὐελιέστερ α· εὐάγωγος εὔελο ν· εὐήλιον * εὐέμπτωτο ς· εὐχερῶς πίπτων AS(vg) * εὖ ἐντύνασ α· εὖ κοσμήσασα (Ξ 162) A * εὐεξί α· ὑγίεια r ASvg. ### epsilon 6790 εὐφυΐα * εὔεξο ς· εὐφυής ASn * εὐεπή ς· εὔλαλος r. ### epsilon 6792 gS (Avgn) εὐεπιβούλευτο ς· ῥᾳδίως καὶ εὐχερῶς ἐπιβουλευόμενος εὐεπίγνωστο ς· εὐκατάληπτος εὐεργέ α· καλῶς κατασκευασμένα (θ 567 v. ### epsilon 6795 l.) Εὐεργεσί α· Ἥρα ἐν Ἄργει * εὐεργέο ς· εὖ εἰργασμένου (Ε 585) S εὐεργέτη ς· * ἀγαθοποιός r. ### epsilon 6798 APn. ἢ Διονύσου ἐπίθετον εὐεργί α· τορύνη. ### epsilon 6799 εὐπιστία εὐερκεία ς· ἀσφαλείας (Plat. ### epsilon 6800 legg. 6,778 c) εὐερκέο ς· εὐστίχου. ### epsilon 6801 εὐπεριβόλου (Ι 472) εὐερκέ ς· ἀσφαλές εὐερμί α· εὐτυχία. ### epsilon 6803 ἔμπαλιν δὲ δυσερμία ἡ δυστυχία εὐερμή ς· εὐτυχής * εὐερνέ ς· εὐθαλές A, καλῶς βλαστῆσαν * εὐερνέστατ α· εὐστελεχῆ AS * εὐερνεῖ ς· καλῶς βλαστάνοντες A εὐερνή ς· εὐμήκης r εὐεστ ώ· εὐθηνία· ἀπὸ τοῦ εὖ εἶνα ι. ### epsilon 6809 καὶ εὐδαιμονία· ἀπὸ τοῦ εὖ ἑστάναι τὸν οἶκον. ἢ ἀπὸ τοῦ δαψιλεῖν τὰ πρὸς τὸ ἐσθίειν. εὐετηρία * εὐετηρί α· εὐθηνία q ASvg. ### epsilon 6810 καλὸς ἐνιαυτός SPn. ἢ καλῶς διακεῖσθαι q ASvg. καλοκαιρία n [ εὐδέ ς· εὔυπνον, εὐήνεμον] εὔζηλο ς· ἐπὶ καλῷ ζηλουμένη * εὐζωΐ α· καλὴ ζωή (g) Ps * εὐζωΐο υ· καλῆς ζωῆς ASn * εὔζωνο ι· εὔοπλοι Svg ἔνοπλοι (Ios. ### epsilon 6815 4,13) εὐζώνοι ο· καλῆς n. ### epsilon 6816 ἀπὸ μέρους (Α 429) εὔζωνο ς· εὔτοκος. ### epsilon 6817 καλή εὐζώνω ς· εὐστόλως. ### epsilon 6818 μὴ ἔχων φορτίον * εὔζωρο ν· εὐκέραστον (Eur. ### epsilon 6819 Alc. 757) ASvgn * εὐηγενέο ς· εὐγενοῦς (Λ 427) ns εὐηγενέω ν· εὐγενῶν. ### epsilon 6821 εὐδαιμόνων (Ψ 81) εὐηγεσί η· εὐαρχία. ### epsilon 6822 εἰ μὲν δασέως παρὰ τὸ εὖ ἡγεῖσθα ι· εἰ δὲ ψιλῶς εὐδαιμονίας. Ἠγὸν γὰρ τὸν †εὐδαίμονα Ἴωνες λέγουσιν (τ 114) * εὐηγορεῖ ν· εὐλογεῖν (ASgns) * εὐηγορί α· καλολογία r. ### epsilon 6824 ASPps. καλορρημοσύνη ASPps * εὐήθει α· μωρία, ἄνοια r. ### epsilon 6825 ASvgn εὔηθε ς· ἁπλοῦν. ### epsilon 6826 * μωρόν, ἀνόητον ASvg. ἀσύνετον (2. Macc. 2,32) * εὐήθη ς· βλάξ. ### epsilon 6827 χρηστοήθης q ASv. ἀνόητος r. ASvg εὐήθης γύ η· καλὰς †ὑπ’ αὐτὸ ἔχουσα διατριβάς εὐήθω ς· ἀνοήτως r * εὐήκεο ς· τῆς καλῶς ἠκονημένης (Χ 319) ASn εὔηκε ς· [εὐήκοον. ### epsilon 6831 ] ὀξύ. εὐεκτοῦν. εὖ ἠκονημένον. ἀκμάζον. εὐρωστοῦν. εὔπλευρον εὐηκέστατο ι· εὖ ἥκοντες εὐήκη ς· ἀκμάζουσα. ### epsilon 6833 εὐεκτοῦσα. [εὐήκοος] εὖ ἥκω ν· πλουτῶν. ### epsilon 6834 εὖ πράττων. σῳζόμενος. εὐδαίμων εὐηλάκατο ς· περὶ βέλη ἢ ἔργα εὐπρεπής [ εὐήμικτο ν· εὐπαγές] εὐήλατο ν· * καλῶς ἐληλαμένον ASp, ἢ ἐλαυνόμενον r εὐήλατο ς· ὁ πεδεινὸς καὶ εὐάροτος χῶρος. ### epsilon 6838 εὐέλατος εὐημερί α· εὐδαιμονία r εὐημονί α· ἐμπειρία . ### epsilon 6840 .. Εὐηνίνη ς· Εὐήνου θυγατρός (Ι 557) εὐήνιο ν· * καλῶς ἡνιοχούμενον r. ### epsilon 6842 ASvg. ἐπὶ μηδενὶ ἀνιώμενον, πρᾷον * εὐηνέμου ς· εὐδινούς. ### epsilon 6843 καλούς. ἀχειμάστους AS εὐήνορ α· ἀγαθά. ### epsilon 6844 λαμπρά. ὀνήσιμα εὐήνορα χαλκό ν· τὸν εὖ εἰς ἀνδρείαν διατιθέντα ἐν τῷ καθοπλίζεσθαι. ### epsilon 6845 εὐόρατον. καλόν. λαμπρόν, στίλβοντα (ν 19) Εὔηνο ς· ποταμὸς Αἰτωλίας (Hes. ### epsilon 6846 Theog. 345) * εὐήνυτ α· εὐκατόρθωτα ASvgn εὐηπελεῖ ς· πρᾷοι. ### epsilon 6848 εὐήνιοι εὐηπελί α· εὐθηνία. ### epsilon 6849 εὐεξία (Callim. h. Cer. 136) r εὐήρεας ἵππου ς· εὐαγώγους. ### epsilon 6850 καὶ ⸤ εὖ ἡρμοσμένους S εὐῆρε ς· εὐέλαστον. ### epsilon 6851 εὖ πεποιημένον πρὸς τὸ ἐρέσσειν (λ 129) εὐηργημένο ι· τετορυνημένοι εὐηρότατο ν· εὔδιον. ### epsilon 6853 καλὴ γῆ S. εὐήροτον. * εὔγειον An εὖ ἴσθ ι· καλῶς γίνωσκε * εὖ ἤσκητα ι· καλῶς κατεσκεύασται (Κ 438) AS [ εὐητηρί α· εὐδαιμονία. ### epsilon 6856 καλὸς ἐνιαυτός] εὐήτριο ν· εὐκοίλιον εὐηφενέω ν· εὖ πλουτούντων (Ψ 81 v. ### epsilon 6858 l.) εὐηχέ ς· εὔφωνον. ### epsilon 6859 εὔφημον ps εὐήρει α· εὐχέρεια. ### epsilon 6860 εὔπλοια εὐθαλέοντ ι· εὐδαιμονοῦντι † εὐθαλεῖ ς· εὐθησαυροφύλακες† εὐθεῖ ν· ἐλθεῖν s εὐθενεῖ ν· εὐπαθεῖν εὐθενή ς· εὐπαθοῦσα. ### epsilon 6865 ἰσχυρά εὔθ ῃ· ἥκῃ εὐθέρ α· μέρος τι τῆς νεώς εὐθετίζε ι· εὖ διατίθησιν, ὀρθῶς εὐθήμον α· εὔθετον. ### epsilon 6869 εὐσχήμονα * εὐθηνῶ ν· καὶ εὐδαιμονῶν, ⸤ πλουτῶν (Iob 21,23 . ### epsilon 6870 .) AS * εὐθίκτω ς· εὐψηλαφήτως (2. ### epsilon 6871 Macc. 15,38) r A (S) * εὔθραυστ α· ἀσθενέστερα (Sap. ### epsilon 6872 15,13) AS (g) * εὐθρόοισι ν· εὐήχοις ASvg εὐθ ύ· ὀρθόν. ### epsilon 6874 ἁπλοῦν. ἐγγύς. παραχρῆμα. εἰς εὐθεῖαν * εὐθυβόλ ῳ· πλεομένῳ ἐξ εὐθείας ASn * εὐθυβόλω ς· εὐστόχως r. ### epsilon 6876 An. εὐσκόπως n εὐθύδημο ν· ἁπλοῦν δημότην. ### epsilon 6877 Εὐριπίδης Ἀντιόπῃ (fr. 227) * εὐθυεπείαι ς· ὀρθολογίαις (A) vgp εὐθύκαιν α· ἡ σχοῖνος· διὰ τὸ εὐθέως κτείνει ν. ### epsilon 6879 καὶ δύναται εἶναι εὐθύκταινα εὐθυκρέω ν· παχύς εὐθυκτέανο ν· εὖ πεφυκυῖαν, εἰς ὀρθόν εὐθυμί α· εὐθημοσύνη. ### epsilon 6882 ⸤ ἀμεριμνία n χαρά εὔθυμο ν· ἁπλοῦν. ### epsilon 6883 εὔπνουν. εὐμενῆ. καλῶς διακείμενον εὔθυμο ς· καλόψυχος. ### epsilon 6884 ⸤ εὔψυχος (Avgn) S εὔθυν α· δικαία διόρθωσις. ### epsilon 6885 ἐξέτασις * εὐθῦνα ι· ἐξετάσαι. ### epsilon 6886 διορθῶσαι ASg * εὐθύνα ς· τιμωρίας. ### epsilon 6887 δίκας ASvg. τὸ δοῦναι λόγον ἐφ’ ἑκάστῳ ἁμαρτήματι ASP. [Ἀριστοτέλης ἐν τῇ Πολιτείᾳ (rep. Ath. 56,1)· Λαμβάνουσι δὲ καὶ παρέδρους ὅ τε ἄρχων καὶ ὁ πολέμαρχος, δύο ἑκάτερος οὓς ἂν βούληται, καὶ οὗτοι δοκιμάζονται ἐν τῷ δικαστηρίῳ πρὶν παρεδρεύειν, καὶ εὐθύνας διδόασιν ἐπὰν παρεδρεύωσιν] * εὐθυνθ ῇ· δικασθῇ AS (vg) εὐθύνε ι· διοικεῖ. ### epsilon 6889 ἐλέγχει. ζημιοῖ. κυβερνᾷ * εὐθύνοιτ ο· κρίνοιτο ASvgn † εὐθύνιο ν· εὔτακτον. ### epsilon 6891 εὐπειθές εὐθύνοντα ι· κρίνονται. ### epsilon 6892 * ⸤ ἐρωτῶνται. δίκας εἰσπράττονται AS(p) , ἢ ἀπαιτοῦνται n. ἢ ἡνιοχοῦνται εὔθυνο ς· εὐθυντήρ. ### epsilon 6893 δικαστικός. ⸤ χρεώστης n. κυβερνήτης. διορθωτής εὐθυντή ς· τὰ αὐτά. ### epsilon 6894 καὶ εὐθυντήρ r εὐθυντηρί α· τὸ ἐν τῷ ἐδάφει σύμμαγμα ὑπὸ τῶν ἀρχιτεκτόνων. ### epsilon 6895 καὶ μέρος τι τῆς νεώς εὐθύν ω· τιμωροῦμαι * εὐθυρρήμω ν· ἑτοιμολόγος ASnps εὐθύ ς· ἀντίον εὐθύτριχα ς· ὀρθότριχας εὐθυφερέ ς· εἰς ὀρθὸν φερόμενον * εὐθὺ φέρεσθα ι· ἐναντίον ὁρμᾶν AS † εὔϊ α· δέδια† εὐϊάδε ς· ἄμπελοι Ss εὐϊσατί α· εὐπιστία s εὔϊρο ν· πρόβατον μαλακόν εὐΐλατο ς· ἵλεως (Ps. ### epsilon 6906 98,8) * εὐϊλατεύει ν· εὐμενῆ εἶναι (Deut. ### epsilon 6907 29,20) ASvgn * εὖ ἴσθ ι· καλῶς γνῶθι (Eur. ### epsilon 6908 Hipp. 656 ..) ASvgn * εὐΐω ν· Διονυσιακῶν (Eur. ### epsilon 6909 Bacch. 791) AS εὐκαλε ῖ· ἀτρεμίζει εὐκαλεί α· ἡσυχία. ### epsilon 6911 εὐκαμία εὔκαλο ν· ὅσιον * εὐκατάπρηστο ν· εὔκαυστον, εὐχερῶς καιόμενον (Avg) * εὐκατάτροχο ς· εὐκατάφορος AS εὐκεάτοι ο· ξηρᾶς (ε 60) εὐκέατο ν· ξηράν. ### epsilon 6916 εὔσχιστον. εὔκαυστον * εὔκηλ α· εὐπρεπῆ AS εὐκηλήτειρ α· ἡσυχάστρια (Hes. ### epsilon 6918 op. 464) εὔκηλο ς· ἥσυχος (Α 554). ### epsilon 6919 πρᾷος. σῶος (γ 263). εὐόμιλος. στάσιμος. [εὔδοξος] * εὐκλε ᾶ· ἔνδοξον (Eur. ### epsilon 6920 Phoen. 1251 ..) AS εὐκηλί α· ἡσυχία εὔκλει α· εὐδοξία, ἐνδοξότης (Eur. ### epsilon 6922 Andr. 321 ..) * εὐκληρί α· εὐημερία. ### epsilon 6923 εὐτυχία g. [εὐκαμία. ἡσυχία] A ἐὺ κληῖ ς ’ ἀραρυῖ α· εὔκλειστος καὶ ἀσφαλής (Ω 318) εὔκηλον δρυό ς· εὔσχιστον. ### epsilon 6925 εὔξυλον. εὔκαυστον (Ion trag. fr. 28) Εὐκλῆ ς· ὁ Ἅιδης. ### epsilon 6926 καὶ ὀνομαστός. καὶ εὐειδής ἐϋκλειῶ ς· ἐπιφανῶς (Χ 110) Εὐκλέο ς· Διὸς ἱερὸν ἐν Μεγάροις καὶ ἐν Κορίνθῳ εὔκυκλο ς· εὔχωρος * εὔκμητο ν· εὐπαγῆ (AS) ἐυκνήμιδα ς· * εὐόπλους A ἢ εὔοπλοι ἀπὸ μέρους τῶν ὅπλων, ἤγουν τῶν κνημίδων (Γ 156) εὔκολο ς· εὐχερής. ### epsilon 6932 καὶ ὁ ἐναντίος τῷ δυσκόλῳ. καὶ Ἑρμῆς παρὰ Μεταποντίοις εὐκολίδε ς· [εὖ] τῆς εὐκολίας ποιητικαί εὐκομιδή ς· εὖ ἠγμένος. ### epsilon 6934 εὐκόμιστος, ἐν ἐπιμελείᾳ ... εὐκόμιστο ς· ἐπιμελείας εὖ τετυχηκώς· κομιδὴ γὰρ ἡ ἐπιμέλεια εὔκομο ι· εὔτροφοι. ### epsilon 6936 καλλίκομοι εὐκλεΐζεσθα ι· ἐνδοξάζεσθαι * [ εὔηρα ξ· πλάγιον] SP εὐκρά ς· εὐκέφαλος. ### epsilon 6939 εὔκρατος (Eur. fr. 197) * εὐκρινέ ς· εὐχερές AS. ### epsilon 6940 σαφές vg. εὐδιαίρετον (vg) * εὐκριν ῆ· εὔκολα ASn εὐκρινή ς· ὁ ἐξ ἀῤῥωστίας ἀναλαμβάνων. ### epsilon 6942 καὶ ὁ νεκρός * εὐκταίω ς· ὑγιῶς ASvg εὐκτάζο υ· εὔχου εὐκταῖο ν· τὸ κατ’ εὐχὴν ἀποδιδόμενον εὐκτιτό ν· καλῶς κατεσκευασμένον, εὖ ἐκτισμένον (Β 592) ἐυκτιμέν η· εὖ οἰκουμένη (Ι 129 . ### epsilon 6947 .) ἐυκτίμενο ν· εὖ οἰκούμενον (Β 501 . ### epsilon 6948 .) * εὐκτό ν· εὐχῆς ἄξιον r. ### epsilon 6949 AS εὐκυβεῖ ν· ὅπερ νῦν εὐβολεῖ ν. ### epsilon 6950 Ἄμφις ἐν Γυναικομανίᾳ (fr. 11) * εὐκύκλου ς· στρογγύλας (Ε 453) ASn (vg) εὐλάβει α· σεμνότης r * εὐλαβεῖσθα ι· φυλάττεσθαι. ### epsilon 6953 φοβεῖσθαι (2. Macc. 8,16) ASvgn * εὐλαβεῖτ ο· ἐφοβεῖτο AS. ### epsilon 6954 ἐφυλάσσετο (Exod. 3,6) εὐλάζε ι· σαπριᾶι. ### epsilon 6955 σκωληκιᾶι S εὐλα ί· οἱ ἐν τοῖς τραύμασι γινόμενοι σκώληκες (Χ 509) Εὐλοχί α· Ἄρτεμις * εὐλά ς· σκώληκας (Τ 26) Avgn εὐλῶ ν· σκωλήκων (Hippocr. ### epsilon 6959 mul. aff. 1,75, VIII 166 L) εὐληματε ῖ· λήματος καὶ ἀνδρείας εὖ ἔχει. ### epsilon 6960 Αἰσχύλος Κερκυόνι σατυρικῷ (fr. 106) εὐληνή ς· εὐέριος n εὔληρ α· ἱμάντες, ἡνίαι. ### epsilon 6962 λέγεται παρὰ τὸ εἱλεῖσθαι ταῖς χερσίν (Ψ 481) εὔληρο ν· ἱμάς εὐληρωσίω ν· πληγῶν * εὔληπτο ν· εὐκόλως λαμβανόμενον ASg * εὐληπτότερο ν· εὐχερέστερον ASvn † εὔλητ ο· ἐπέφυρτο. ### epsilon 6967 ἐτετάρακτο * εὐλογείτ ω· ἐπαινείτω (Ps. ### epsilon 6968 144,21) ASPn * εὐλόγησε ν· ὕμνησεν (Iob 29,13 . ### epsilon 6969 .). εἴρηται δὲ παρὰ τῇ γραφῇ καὶ κατὰ ἀντίφρασιν ἀντὶ τοῦ ⸤ ἐβλασφήμησεν (3. Regn. 20,10) n εὐλογιστί α· εὐβουλία (4. ### epsilon 6970 Macc. 5,22) εὐλύτρωσο ν· ἀπάλλαξον εὐλογχεῖ ν· εὐμοιρεῖν εὔλοφο ς· ῥᾴδιος. ### epsilon 6973 εὐχερής εὔλωστο ι· εὐυφεῖς * εὖ μάλ α· καλῶς πάνυ (χ 190 . ### epsilon 6975 .) ASvgn εὐμάρει α· * εὐχέρεια g (APn). ### epsilon 6976 ἡσυχία. ἀπόπατος εὐμάριδε ς· εἶδος ὑποδήματος εὐμαρέ ς· εὐχερές. ### epsilon 6978 ὑγιές n. ῥᾴδιον. ἀσφαλές (Eur. Alc. 492) εὐμειλέ ς· εὐμείλικτον ἐυμελί ω· τοῦ εὖ ποτε τῇ μελίᾳ χρησαμένου, οἷον πολεμικοῦ· μελία δὲ εἶδος δένδρου εὐθέτου εἰς δόρατος κατασκευήν. ### epsilon 6980 ἢ καλοῦ, ἀπὸ τῶν μελῶν τοῦ σώματος. ἢ εὐκτήμονος, πολυχρημάτου (Δ 47) εὐμενέσ ι· φίλοις b εὐμένει α· φιλία. ### epsilon 6982 διαλλαγή. συγχώρησις εὐμενέ ς· ἀγαθόν. ### epsilon 6983 σπουδαῖον εὐμενέτειρ α· εὐμενής εὐμενέτῃσ ι· φίλοις. ### epsilon 6985 προσηνέσι. τοῖς οἰκείως ἔχουσι, καὶ ἰδίοις (ζ 185) * εὐμενῶ ς· πρᾴως. ### epsilon 6986 ἱλαρῶς (Sap. 6,16) ASvgP ἐυμελίη ς· εὔοπλος, ἀπὸ τῆς μελίας (Ρ 9) * εὐμελί ω· πολεμικοῦ (Δ 47) ASgn εὐμετάβλητο ν· ἀλλοπρόσαλλον Εὐμενή ς· Ἀφροδίτη εὐμεζέο ς· εὐφυοῦς τοῖς αἰδοίοις εὐμείλιχο ι· εὐμείλικτοι. ### epsilon 6992 εὐαφεῖς. μείλιχος γὰρ ὁ ἡδύς εὐμερδή ς· εὔρωστος εὐμολπί α· εὐφωνία. ### epsilon 6994 εὐυμνία n Εὐμολπίδα ι· οὕτως οἱ ἀπὸ Εὐμόλπου ἐκαλοῦντο, τοῦ πρώτου ἱεροφαντήσαντος. ### epsilon 6995 πολλοὶ δὲ γεγόνασιν ὁμώνυμοι Εὔμολποι εὐμοίρησε ν· εὐτύχησεν. ### epsilon 6996 ἐκληρώσατο εὐμόχθω ν· τῶν ἐπ’ ἀγαθῷ ἱδρώτων εὔμωλ α· εὔθετα. ### epsilon 6998 εὔοπλα εὔμωλο ς· ἀγαθὸς πολεμιστής. ### epsilon 6999 εὔοπλος εὐμωλύτατο ν· ἁπαλόν. ### epsilon 7000 νεώτατον εὐνα ί· ἄγκυραι ‘ἐκ δ’ εὐνὰς ἔβαλον‘ (Α 436) καὶ κοίτη (ξ 14) εὐναῖα ι· αἱ ἄγκυραι, ἀπὸ τοῦ εὐνάζεσθαι αὐτάς (trag. ### epsilon 7002 ad. 589). εὐναὶ ... εὐναῖο ς· λαγώς. ### epsilon 7003 Σοφοκλῆς Δόλοψι (fr. 176). κατεπτηχώς * εὐνά ς· κοίτας. ### epsilon 7004 ἢ ἀγκύρας ASvgn * εὐναστήριο ν· συνοίκησιν (Eur. ### epsilon 7005 Or. 590) AS * εὐνάτορ α· κοιμώμενον ASvgn Εὐνεῖδα ι· γένος ἀπὸ Εὔνεω κεκλημένον, τοῦ Ἰάσονος υἱοῦ, οἷον γένος ὀρχηστῶν καὶ κιθαριστῶν. ### epsilon 7007 ἐνταῦθα γὰρ ᾤκησαν οἱ ἀπόγονοι αὐτοῦ. οἱ δὲ γένος τι Ἀθήνησι κιθαριστῶν * εὖ ναιομένω ν· καλῶς οἰκουμένων n Εὔνεω ς· Ἰάσονος καὶ Ὑψιπύλης υἱός εὐν ή· * κοίτη ASvg. ### epsilon 7010 στρωμνή s, * κλίνη g. ἄγκυρα p * εὐνηθέντα ς· κοιμηθέντας (θ 292) An (gS) εὐνηθῆνα ι· κοιμηθῆναι (Ξ 331) r εὐνήτη ς· ἀνήρ s ἐΰνητο ν· εὖ κατασκευασμένον (Ω 580) εὐνήτω ν· καλῶς νενησμένων (Greg. ### epsilon 7015 Naz. c. 2, 1, 45, 248) (r) εὔνιδε ς· χῆραι εὐνικέ ς· εὐκρινές εὐνίκμητο ν· εὐλίκμητον εὐνίκ ῳ· εὐκρινεῖ. ### epsilon 7019 πολὺ νικώσῃ * εὖνι ς· ἐστερημένος. ### epsilon 7020 ὀρφανός. ἐνδεής (ι 523?) Ag * εὔνοι α· φιλία (Eur. ### epsilon 7021 Troad. 7 ..) v (ASg) * εὐνοϊκῶ ς· φιλικῶς r. ### epsilon 7022 ASvgn * εὐνομουμέν η· καλῷ, ἀγαθῷ νόμῳ διοικουμένη (Dem. ### epsilon 7023 24,139) ASvg Εὔνοστο ς· ἀγαλμάτιον εὐτελὲς ἐν τοῖς μυλῶσιν, ὃ δοκεῖ ἐφορᾶν τὸ ἐπίμετρον τῶν ἀλεύρων, ὅπερ λέγεται νόστος· ὡς Κεράω ν· ἀπὸ τοῦ κεράσαι εὔνου ν· συνετόν. ### epsilon 7025 ἢ γνήσιον φίλον (Eur. Alc. 511) εὐνουχία ι· κάλαμοι εὐνοῦχο ς· σπάδων, τομίας. ### epsilon 7027 [κάλαμος] εὐνόω ς· προσηνῶς εὖ ν υ· ἀκριβῶς δέ (Θ 32) * εὖνι ν· ἐστερημένον (Χ 44) AS εὔξατ ο· ἐκαυχήσατο (Θ 254) εὔξεινο ς· εὐμενής. ### epsilon 7032 * καὶ ὄνομα πελάγους APgn * ἐϋξέστ ῃ· καλῶς ἐξεσμένῃ (Ω 280) (n) * εὔξοο ς· καλῶς ἐξεσμένος (Β 390 . ### epsilon 7034 .) (Sgp) εὔξου ν· εὐποίητον * εὐοδί α· εὐπραξία (Prov. ### epsilon 7036 25,15 ..) AS * εὔοδμο ς· εὐώδης r. ### epsilon 7037 ASvgn εὐόδμω ν· ἡδέων * εὔοδο ς· ἀγαθή (Prov. ### epsilon 7039 11,9) AS εὐοδώσε ι· κατευθυνεῖ (Gen. ### epsilon 7040 24,40) r * εὐοδωθ ῇ· ἑτοιμασθῇ (1. ### epsilon 7041 Paral. 13,2 ..) AS * εὐοδῶτα ι· προθύμως εἰς τὸ παρέχειν (1. ### epsilon 7042 Cor. 16,2) ASn * εὑόμενο ι· φλογιζόμενοι (Ι 468) AS [ εὐοίαιο ν· οὕτως εὐφημιζόμενοι λέγουσι τὸν καλούμενον χείμαρρον, τὸ τῆς νεὼς τρῆμα] εὔομφα ὀνόματ α· . ### epsilon 7045 .. εὐόργητο ς· ὁ τῇ ὀργῇ εὖ χρώμενος εὐοργί α· εὐπειστία εὐόργοι ς· ‘ὄχλος γὰρ οὐδὲν τοῖσιν εὐόργοις’ ἔποσ‘ (Archil. ### epsilon 7048 II p. 439 Bgk) νῦν ἐπὶ ψόγου, τοῖς μὴ ὀργιζομένοις ἐφ’ οἷς δεῖ, ἀλλὰ πάντα εὖ φέρουσιν. ἔσθ’ ὅτε δὲ ἐπὶ ἐγκωμίου εὐωχεῖτα ι· εὐφραίνεται * εὐόρμο υ· ἐπιτηδείου . ### epsilon 7050 .. (Φ 23) εὐοχθεῖ ν· εὖ ἔχειν, εὐθυμεῖν. ### epsilon 7051 πλήρη εἶναι. εὐτροφεῖν· ὀχὴ γὰρ ἡ τροφή εὐπαλέ ς· ῥᾴδιον εὐπαράφορο ι· ἐξεστηκότες. ### epsilon 7053 †ὅμοιοι * εὐπαθεῖ ν· εὐεργεῖν AS * εὐπαθεία ς· εὐθαρσίας A * εὐπαθοῦντε ς· εὔρωστοι (Ps. ### epsilon 7056 91,14) AS * εὐπαρακολούθητο ι· ὀξεῖς εἰς τὰ πράγματα, καὶ οὐ νωχελεῖς ASvgn * εὐπάρεδρο ν· καλῶς παραμένον (1. ### epsilon 7058 Cor. 7,35) Avb (gS) * εὐπάροιστο ι· εὐπαράγωγοι ASvg * εὐπάρυφ α· καλῶς ὑφασμένα Sn (Avg) εὐπάρυφο ς· ἀγαθοῦ πατρὸς θυγάτηρ ἢ υἱός † εὐπαρύφω ν· εὐμεταχειρίστων εὐπατέρεια ν· ἀγαθοῦ πατρὸς θυγατέρα (Ζ 292) * εὐπατρίδα ι· αὐτόχθονες An 〈καὶ μὴ〉 ἐπήλυδες [ εὐπατρίδε ς· οἱ αὐτόχθονες οὐχὶ ἐπίλυδες] εὐπειθεῖ ς· πειθηνίους (r) * εὐτειχῆ πάγο ν· 〈πόλιν〉 καλῶς τετειχισμένην, καὶ ἐν ὄρει κειμένην (Eur. ### epsilon 7067 Andr. 1009) AS εὐπέκτω ν· εὐπόκων * εὐπερίστατο ν· εὔκολον, εὐχερῆ (Hebr. ### epsilon 7069 12,1) ASP (g) * εὐπέταστο ν· πλατύ. ### epsilon 7070 εὐρίπιστον ASn * εὐπετέ ς· εὐχερές r. ### epsilon 7071 SP (g) s * εὐπετῶ ς· εὐχερῶς Avgn. ### epsilon 7072 ῥᾳδίως g. εὐκόλως vgn. εὐθέτως g. ἀρτίως εὐπηγή ς· εὖ τεθραμμένος. ### epsilon 7073 εὐπαγὴς τῷ σώματι (φ 334) εὔπηκτο ς· εὐπαγής, καλῶς πεπηγμένη (np) εὐπιν ῆ· πεπινωμένον * ἐυπλοκαμῖδε ς· καλλιπλόκαμοι (β 119) Avg εὔπλουτον κανοῦ ν· εὖ ἔχον πλούτου, διὰ τὰς ἐπ’ αὐτῷ ὀλάς (trag. ### epsilon 7077 ad. 213). πλοῦτον γὰρ ἔλεγον τὴν ἐκ τῶν κριθῶν καὶ τῶν πυρῶν περιουσίαν· καὶ οὐλοχύτας τὰ κανᾶ, ἃ οἱ Δωριεῖς ὀλβάχνια (Dinoloch. fr. 13 K.) εὐποιο ί· εὐποιητικοί. ### epsilon 7078 δίκαιοι Εὐπορί α· ἡ Ἄρτεμις ἐν Ῥόδῳ εὐπόρητο ς· ὁ καλῶς διοικῶν εὐπραγί α· εὐποιΐα (p) εὐπότμω ς· εὐτυχῶς εὖ πράσσει ν· εὖ πράττειν, εὐτυχεῖν * εὐπρέμνοι ς· εὐστελεχέσιν ASvgn * εὐπρέπει α· εὐμορφία (2. ### epsilon 7085 Regn. 15,25 ..) (A) Sp * εὐπρεπῶ ς· εὐκόσμως (1. ### epsilon 7086 Esdr. 1,10 ..) r. ASvg εὔπρηκτο ν· ἐξεργαστικόν ἐῢ πρήσσεσκο ν· ὑπηρέτουν (θ 259) * εὔπρηστο ν· εὐφύσητον (Σ 471) gn εὔπρῳρο ν· εὐπρόσωπον. ### epsilon 7090 εὐκέφαλον * εὐπρόσιτο ι· εὐχερεῖς AS. ### epsilon 7091 εὐπρόσδεκτοι S (Avg) * εὐπρόσιτο ς· ᾧ τις εὐκόλως προσέρχεται· ἀπρόσιτος δέ, ᾧ ἀμήχανον προσελθεῖν AS εὐπροσφθέγκτου ς· εὐήχους Εὐπυρίδα ι· δῆμος καὶ τόπος Ἀθήνησιν εὔπωνος ὄμβρο ς· εὔποτος εὐρα ί· πλῆμναι * εὔπυργο ν· εὖ τετειχισμένην (Η 71) * εὔπωλο ν· καλοὺς πώλους ἔχουσαν (Ε 551) εὐρά ξ· ἐκ πλαγίου n (AS). ### epsilon 7099 ἐκ δεξιῶν (Λ 251) * εὐρεῖ α· μεγάλη n. ### epsilon 7100 πλατεῖα (Δ 182) Avn ἐυρεῖο ς· καλῶς ῥέοντος n, μεγάλως ἐυρείτα ο· τοῦ καλῶς ῥέοντος (Ζ 34) * εὑρεσιεπίαι ς· εὑρεσιλογίαις Avn (g). ### epsilon 7103 ἐτυμολογίαις * εὑρεσίλογο ς· φλύαρος r. ### epsilon 7104 ASvg [ εὐρέσφ ι· γυναιξίν] εὕρημ α· ἐπιτυχία. ### epsilon 7106 ἐπινόημα εὑρήματ α· * βουλεύματα ASvg. ### epsilon 7107 ἢ τὰ ἐν τοῖς μετάλλοις εὑρισκόμενα εὔρημο ν· καλλιεπές † εὑρήσε ι· λοιδορήσει † εὑρητοῖ ς· τοῖς ἀτιμασθεῖσιν * εὐρίζω ν· πλατύνων Avg * εὐρίζων ἀγαλλιάματ ι· καλὰς ῥίζας ἔχοντι καὶ χαροποιούς (Ps. ### epsilon 7112 47,2) A (vg) εὔρινο ς· εὔπνους r * εὐρινοτάτη ν· εὐοσφραντικωτάτην AS Εὐρίπιο ς· Ποσειδῶν εὔριπο ς· θαλάσσιος τόπος r †πολύχροος τὸ πλάτος τῆς μεσότητος †τῶν ὑδάτων. ### epsilon 7116 ἢ ⸤ ὁ εὐχερῶς μεταβαλλόμενος (Aeschin. 3,90?) r εὐρίπου ς· δοχὰς ὑδάτων [ εὐρόεντ α· πλατεῖα. ### epsilon 7118 σκοτεινά] † εὐρο ῖ· τράπεζα ἐπιμήκης, ἐν τοῖς †σκήδεσι παρατιθεμένη * εὖρο ς· πλάτος. ### epsilon 7120 καὶ ἄνεμος· ἀπηλιώτης (Β 145 ..) AvgS εὔροο ς· ἰσχυρῶς ῥέων (Φ 130) εὔροο ν· καλῶς ῥέοντα (Η 329) εὐρ ύ· μεγάλως. ### epsilon 7123 πλατέως (Ε 545) * εὐρυάγυι α· μεγάλη καὶ πλατεῖα ῥύμη ASP 〈πλατυάμφοδον〉 (Β 12) g Εὐρύαλο ς· ὁ Ἀπόλλων [πλατυάμφοδον] Εὐρυάνασσ α· ἡ Ἥβη. ### epsilon 7126 [καὶ ἡ πλατεῖα, καὶ ἡ μεγάλη ἐν τῷ πλανᾶσθαι ὁδός] Εὐρυβάλινδο ς· ὁ Διόνυσος Εὐρυβάτη ς· πανοῦργος s, ἀπατεών, ⸤ κέρκωψ s * Εὐρυβάτου πρᾶγμ α· δεινός τις ἦν ἄνθρωπος ὁ Εὐρυβάτης (Dem. ### epsilon 7129 18,24) ASn † Εὐρυθίων ι· τάφος ἐπ’ Εὐρυθίωνι. ### epsilon 7130 καὶ ἑορτὴ Δήμητρος. καὶ παιγμάτια ἐν τοῖς σκοτοταρίοις [ εὐρυκακέε ι· κωλύειν, κατέχειν] [ εὐρύκλεν α· σχοῖνος ταχέα ἔχουσα τὰ ἄκρα] Εὐρυκλῆ ς· ὁ ἐνγαστρίμυθος. ### epsilon 7133 ἦν [δὲ] δὲ γένος μάντεων, οὓς ὁμωνύμως Εὐρυκλεῖς ἔλεγον (Ar. Vesp. 1019) εὐρυκόα ς· μεγαλόνους. ### epsilon 7134 μέγα ἰσχύων. εὐήκοος. εὔνομος. εὔτονος. εὐμενής εὐρυκόωσ α· εὐρυνόμος. ### epsilon 7135 ἢ πολυάστερος νύξ. ἢ μεγάλη. ἢ πολλὰ κοιλώματα ἔχουσα· κώους γὰρ οἱ ἀρχαῖοι τὰ κοιλώματα ἔλεγον [ εὐρυκαήσσει ν· κωλύειν, κατέχειν] * εὐρυκρείω ν· μεγάλως βασιλεύων (Α 102 . ### epsilon 7137 .) vgn Εὐρυμᾶ ς· Ὠλένιος τὸ γένος, διάβολος δέ, ὅθεν ἀνῃρέθη ὑπὸ Πολυδεύκους. ### epsilon 7138 κεῖται 〈ἡ〉 ἱστορία παρὰ Φερεκύδῃ (3,164 J.) (Archil.) Εὐρυμέδω ν· ὁ Περσεύς. ### epsilon 7139 ἢ Ποσειδῶν. ἢ ἀετός. καὶ Ἑρμῆς [ εὐρύμνα ν· εὐρύχωρον] [ εὐρυμνάσα ι· ἐρευνῆσαι] * εὐρ ύ· πλατύ. ### epsilon 7142 μέγα ns εὔρυνα ν· πλατύτερον ἐποίησαν (θ 260) εὐρύνει ν· αὔξειν. ### epsilon 7144 [ἰχνεύειν] Εὐρυόδει α· μεγαλάμφοδος. ### epsilon 7145 καὶ ἡ Δημήτηρ οὕτως ἐν Σκαρφίᾳ. καὶ ἡ γῆ εὐρυοδείη ς· ὁμοίως (Π 635) [ εὐρυκακέ ω· κωλύω, ἐπέχω, κατέχω] εὐρυμέτωπο ν· πλατυμέτωπον (Κ 292) εὐρυπόροι ο· πλατεῖς πόρους ἐχούσης, ἢ μεγάλους (Ο 381) εὐρυπυλέ ς· μεγαλόπυλον (Ψ 74) εὐρυπύλ ω· πλατείας ἔχοντος πύλας εὐρυσάκη ς· ὁ μεγάλην ἔχων ἀσπίδα r καὶ γενναῖος εὐρυσθενέ α· μεγάλως ἰσχύοντα εὐρυσθενέ ς· μεγάλως ἰσχύον, μεγαλοδύναμον, μεγαλοσθενές (Η 455) Εὐρυσθεύ ς· Σθενέλου καὶ Νικίππης υἱός (Τ 123) (n) εὐρύστερνο ς· ὁ μεγάλα στήθη ἔχων. ### epsilon 7156 καὶ συνετός * εὐρυτέρ α· πλατυτέρα r. ### epsilon 7157 Avg (n) * εὐρύχωρο ν· μεγάλως πολύχωρον (Isai. ### epsilon 7158 30,23) n εὐρώεντ α· * πλατέα ASn. ### epsilon 7159 ἀναπεπταμένα. * σκοτεινά (Υ 65) ASn. καὶ ἃ περὶ τοὺς ἄρτους γίνεται εὐρώεντο ς· σκοτεινοῦ, ἀπὸ τοῦ εὐρῶτος εὐρύοπ α· μεγαλόφθαλμον. ### epsilon 7161 ἢ μεγαλόφωνον. ἢ τὸν μεγάλως ἐφορῶντα. οἱ δὲ τὸν μεγάλους ἤχους ἀποτελοῦντα διὰ τῶν βροντῶν (Α 498) εὐρωΐα ν· εὐεξίαν. ### epsilon 7162 ὑγείαν Εὐρωπί α· ἡ Ἥρα * Εὐρώπ η· χώρα τῆς δύσεως ASPn. ### epsilon 7164 ἢ σκοτεινή r εὐρῶπι ς· ἡ πατρίς εὐρωπό ν· σκοτεινόν r. ### epsilon 7166 πλατύ εὐρωστία ν· ῥῶσιν. ### epsilon 7167 ὑγείαν * εὐρώστω ς· ὑγιῶς ASvg. ### epsilon 7168 ἰσχυρῶς (Sap. 8,1 ..) * Εὐρώτα ς· ποταμός ASn εὐρωτία ν· ἰόν. ### epsilon 7170 μελανίαν * εὐρωτιῶ ν· ἠφανισμένος. ### epsilon 7171 ἐκ μεταφορᾶς τῶν ἄρτων, ὅταν ἄζυμοι ὄντες χρονίσωσιν, ἢ ὑγροὶ τῷ ἡλίῳ καὶ μὴ ξηρανθέντες (Ios. 9,5) AS * εὐρωτιῶντε ς· σαπέντες A ἐΰ ς· ἀγαθός S, καλός s μέγας. ### epsilon 7173 εὐτυχής (Β 819) εὖσα ι· καῦσαι † εὔσαμ α· ἀναφώνημα εὐαστικόν, καὶ βακχικὸν ἐπίφθεγμα. ### epsilon 7175 καὶ γὰρ τὸ βακχεύειν εὐάζει ν, καὶ σαβαῖοι βακχεύοντες εὕσαν α· χύτρα. ### epsilon 7176 ὄρυγμα, ἐν ᾧ τοὺς ὗς βυθίζουσι. καὶ τὰ ἐγκαύματα εὐσέληνο ς· εὐφεγγής εὐσέλανον Διὸς οἶκο ν· ἤτοι παρὰ τὸ σέλας, ἢ παρὰ τὴν σελήνην· ἵνα ᾖ ἀπὸ μέρους ἔναστρον εὔσελμο ς· εὔζυγος ἐϋσέλμοι ο· εὐκώπου. ### epsilon 7180 εὐκαθέδρου. εὐσανιδώτου (Β 170) * ἐϋσέλμο υ· ὁμοίως (μ 358) ASvg ἐϋσέλμω ν· τὰ αὐτά (Η 419 . ### epsilon 7182 .) εὗσε ν· ἐμάδισεν (ι 389) * εὔσημο ν· εὔδηλον, φανερόν (1. ### epsilon 7184 Cor. 14,9) AS(vg) * εὐσθένει α· δύναμις r. ### epsilon 7185 S (Agv) εὔσκαιρο ι· ταχεῖς ἐΰσκαρθμο ι· εὔποδες n, * εὐκίνητοι gn, ταχεῖς· σκαρθμὸς γὰρ ἡ κίνησις, τὸ δὲ σκαίρειν τὸ κινεῖσθαι (Ν 31) εὔσκοπο ς· ἄνετος (n) εὔσμακτο ν· εὔχαρι εὐσμερδή ς· εὔρωστος εὐσμίλωτ α· εὖ κατασκευασμένα· ἀπὸ τῆς λατυπικῆς σμίλη ς. ### epsilon 7191 δύναται δὲ καὶ τὰ σμιλάκινα εὔβαφα εὔσοι α· εὐθηνία· σωτηρία εὔσοο ι· ἀσφαλῶς σῳζόμενοι εὕσοντα ς· ἐκδέροντας εὔσου ς· ὁ διευτυχῶν. ### epsilon 7195 καὶ ἥρως ἐγχώριος. καὶ εὐκίνητος. εὐφόρος [ εὐσότρο υ· εὐδρόμου] εὐσπαλέ ς· εὐσταλές εὔσπλαγχνο ν· εὔκηλον εὐσπάρτεος ἱστό ς· οὗ μήτε ἀραιὸς μήτε πυκνὸς ὁ στήμων τυγχάνει εὔσπολο ν· εὐείμονα. ### epsilon 7200 εὐσταλέα εὐσταλε ῖ· ἀτρεμεῖ * εὐστάθει α· παγιότης. ### epsilon 7202 〈τὸ〉 ἐρηρεισμένον (Sap. 6,24) Avg * εὐσταθειῶ ν· ἡδονῶν AS ἐϋσταθέο ς· καλῶς βεβηκότος. ### epsilon 7204 εὐποιήτου (Σ 374) * εὐσταθή ς· βέβαιος r. ### epsilon 7205 AS * εὐσταθήσουσι ν· ἡσυχάσουσιν AS * εὐσταθῶ ς· ἑδραίως. ### epsilon 7207 καλῶς ἑστώς A (ps) * εὐσταλεῖ ς· καλῶς ἐσταλμένους AS * εὐσταλή ς· καλῶς ἐστολισμένος gp(n) εὐσταλέσι ν· εὐσχήμονα γὰρ ἐστολισμένα εὐστείλεο ν· καλὴν λαβὴν ἔχουσαν εὐστέφανο ς· εὐκέφαλος. ### epsilon 7212 εὔκοσμος· γυναικεῖος γὰρ κόσμος ἡ στεφάνη (Φ 511) καὶ ἐπὶ πόλεως μεταφορικῶς εὔπυργος, * εὔτειχος (g). καλὸν στέφανον ἔχων (Τ 99) A * εὐστιβέ ς· καλῶς πεπατημένον ASn. ### epsilon 7213 τετριμμένον S (Avgn) εὐστό ν· τὸ σειόμενον εὔστομο ν· ἀπὸ μέρους, εὐπρόσωπον εὕστρ α· βόθρος, ἐν ᾧ τοὺς ὗς εὕουσι. ### epsilon 7216 καὶ ὁ στάχυς, ὅταν μήπω πέπειρος ὢν ἀποφλογισθῇ ἐϋστρέπτοισιν ἱμᾶσ ι· σειραῖς δερματίναις ἐϋστρόφ ῳ· καλῶς ἐστραμμένῳ (Ν 599) εὐσύμβολο ν· εὐσυνάλλακτον * εὐσυναλλάκτω ς· εὐμεταδότως (Prov. ### epsilon 7220 25,10) ASPg(v) εὐσύνοπτο ν· φανερόν, * εὐθεώρητον, σαφές gSp (A) εὔσφυρο ς· καλλίσφυρος. ### epsilon 7222 ἀπὸ μέρους, καλή (Hes. Theog. 254) εὐσχήμονε ς· εὐσχημόνως καὶ εὖ σχήματα ἐν ὀρχήσει ποιοῦντες * εὐσχημόνω ς· εὐλαβῶς ASvg * εὐσχολ ῶ· σχολὴν ἄγω ASn εὐσωπί α· ἡσυχία εὔσωτρο ν· εὐκύλιστον· σωὴ γὰρ ἡ ἐφορμὴ καὶ φορά, ἧς εἶδος ἡ κύλισις * ἐυσώτρο υ· εὐδρόμου (Ω 578 v. ### epsilon 7228 l.) ASPg * εὖ τ ’ ἄ ν· ὅταν. ### epsilon 7229 ὁπόταν (Α 242) ASP [εὖγε] [ εὐταλε ῖ· ἀτρεμεῖ] εὐταξί α· εὐκοσμία (2. ### epsilon 7231 Macc. 4,37 ..) εὖτ ε· ἡνίκα, ὅτε. ### epsilon 7232 καὶ καλῶς εὖτε κενοῖ ο· ὁπότε †αὐτοῦ (Greg. ### epsilon 7233 Naz. c. 1, 2, 9, 124 v. l.?) εὐτέκμαρτο ν· καλῶς τυπούμενον εὐτελέ ς· ὀλίγης δαπάνης. ### epsilon 7235 καὶ σύντομον εὐτελή ς· σύντομος· πολυτελὴς γὰρ ὁ πολλὴν σκευωρίαν ἔχων χρόνου καὶ ἀναλωμάτων (Men. ### epsilon 7236 fr. 800 Koe.) εὐτέλει α· ταπείνωσις. ### epsilon 7237 πενιχρότης εὖτε πυκασθ ῇ· ὅτε σκεπασθῇ (Greg. ### epsilon 7238 Naz. c. 1, 2, 14, 13) * εὖτέ τι ς· ὁπότε τις (Greg. ### epsilon 7239 Naz. c. 2, 2, 1, 89) n εὐτεχνί α· σοφία, σύνεσις † εὐτμαδιέω ν· εὐτυχημένων * ἐυτμήτοι ς· εὖ κατασκευασμένοις (Φ 30) ASn * εὐτονί α· ἀνεξικακία S(A). ### epsilon 7243 καρτερία. ὑπομονή (Eccles. 7,8) * εὔτονο ς· εὐμενής S. ### epsilon 7244 γενναῖος r. ASvps εὐτόνω ς· ἰσχυρῶς. ### epsilon 7245 ἐλαφρῶς * εὐτραπελί α· κουφότης. ### epsilon 7246 μωρολογία Avgn (S). αἰσχρολογία (Eph. 5,4) * εὐτράπελο ς· γελοιώδης r. ### epsilon 7247 AS εὐτρεπ ῆ· ἡτοιμασμένον εὐτρεπή ς· ἕτοιμος. ### epsilon 7249 δίκαιος Εὔτρ η· πόλις Ἀρκαδίας Εὐτρηἵου ς· τοὺς ἀπὸ Εὔτρης, τῆς πόλεως τῆς Ἀρκαδίας. ### epsilon 7251 Δωρικῶς δὲ εἴρηκε Τηλεκλείδης (fr. 57). θέλει γὰρ εἰπεῖν Εὐτρησίους * ἐϋτρήτοισ ι· καλῶς τετρημένοις (Ξ 182) S εὐτρόσσεσθα ι· ἐπιστρέφεσθαι. ### epsilon 7253 Πάφιοι εὐτρόχαλο ν· εὔκυκλον. ### epsilon 7254 ταχινόν [εὐτυχές, εὐεργές] εὐτυκάζο υ· εὔτυκον ἔχε, ἕτοιμον (Aesch. ### epsilon 7255 Sept. 150) 〈 εὐτυκέ ς· εὐεργέσ〉. ### epsilon 7256 εὐχερές. εὐποίητον. ῥᾴδιον εὐτυκῶ ς· ῥᾳδίως καὶ τὰ ὅμοια εὐτυκίσω ν· εὐτυκῆ ποιήσων Εὔυπνο ς· ὁ Ζεὺς [ἢ καλὸς ὕπνος. ### epsilon 7259 ] παρὰ Δελφοῖς εὐφάλαρ α· λαμπρά [ εὔφαλο ν· ἐπιθαλάσσιον. ### epsilon 7261 βραχυθάλασσον] Εὐφάμιο ς· ὁ Ζεύς εὐφάρμακο ν· εὔχροον εὐφημία ν· σιωπήν. ### epsilon 7264 εὐλογίαν [ εὔφαπτο ν· ὑπὸ θεοῦ κατεχόμενος] εὐφεγγεῖ ς· λαμπρούς εὖ φερόμενο ι· εὐδοκιμοῦντες (Thuc. ### epsilon 7267 5, 15,2) * εὔφημ α· καλά ASps. ### epsilon 7268 ἐπαινετά * εὐφημε ῖ· καλὰ λαλεῖ, ἢ ἐπαινεῖ APvgn εὐφημῆσα ι· βοῆσαι μετ’ εὐφημίας (Α 22) Εὔφημο ς· ὁ Ζεὺς ἐν Λέσβῳ εὐφημοῦσ ι· στένουσι. ### epsilon 7272 κωκύουσι, κατὰ ἀντίφρασιν εὐφήμω ς· ἡδέως εὐφήμοις γόοι ς· δυσφήμοις, κατὰ ἀντίφρασιν. ### epsilon 7274 Αἰσχύλος Γλαύκῳ Ποτνιεῖ (fr. 40) εὔφλεκτ α· εὐκαῆ ξύλα * εὐφορί α· εὐθηνία S. ### epsilon 7276 καλὸς ἐνιαυτός A (S) εὐφορῶ ν· καλῶς φέρων a) * εὐφραδή ς· 〈καλῶς φράζων〉 vgn b) Πάταικος ἐπιτραπέζιος Εὐφράτη ς· ποταμός, παρὰ Ἰουδαίοις Ἐδδεκελ (Dan. ### epsilon 7279 10,4 θʹ). καὶ ἰχθύς εὐφρόν η· νὺξ καὶ εὐφροσύνη (Eur. ### epsilon 7280 Rhes. 518) s εὐφρονέω ν· εὖ τὰς φρένας διακείμενος. ### epsilon 7281 φρόνιμος. χαίρων εὐφροσύν η· εὐθυμία εὔφρω ν· ἡδύς n, αἰδέσιμος. ### epsilon 7283 * ἱλαρός ASvgn. καλόφρων (Ο 99?) AP * ἐϋφρονέω ν· καλῶς φρονῶν (Α 73) n εὐφυΐ α· ὀξύτης. ### epsilon 7285 γνῶσις r εὐφυή ς· ὁ ἐξ ἑτοίμου λέγων, καὶ σκώπτων. ### epsilon 7286 μέτριος. σπουδαῖος. ὡραῖος. ἐπιεικής εὐχά ς· τάγματα εὐχατῆσα ι· ἐπικαυχήσασθαι εὐχατότερο ν· πλουσιώτερον εὔχεα ι· καυχᾷ. ### epsilon 7290 αὐχεῖς. λέγεις (Λ 388) εὔχιλο ν· εὔτροφον. ### epsilon 7291 εὔχορτον εὔχε ο· ἐκαυχῶ. ### epsilon 7292 ηὔχου (Γ 430) εὐχερή ς· εὔκολος r(g) εὔστομος εὐχέρει α· κουφότης εὔχεσθα ι· ἱκετεύειν (Ζ 240). ### epsilon 7295 καυχᾶσθαι. αὐχεῖν. λέγειν * εὔχετα ι· καυχᾶται (Α 91) Avgn εὐχετάασθα ι· εὔχεσθαι (Ζ 268) εὐχετίαζο ν· ηὔχοντο εὐχήμον α· εὐχῆς ἄξιον εὐχόμεθ α· φαμέν (Δ 405) * εὐχομένη ς· καυχωμένης (Α 397) n (A) εὖχο ς· * καύχημα ASvg. ### epsilon 7302 βούλησις. νίκη (Ε 285) εὔχου ς· χώνη. ### epsilon 7303 Σαλαμίνιοι εὔχρηστο ς· χρήσιμος εὐχωλ ή· * εὐχή ASPgn. ### epsilon 7305 καύχησις (Δ 450) Sgn. θυσία sΣ b . νίκη. τέρψις. χαρά * † εὐχώλησε ν· ἐχώλησεν †Agn * εὔψυχο ς· ἱλαρός (Eur. ### epsilon 7307 Andr. 764 ..) ASvp * εὕ ω· καίω, φλογίζω r. ### epsilon 7308 AS sp * εὐώδε ϊ· εὐόσμῳ (Γ 382) n * εὐωδί α· εὐοσμία (Gen. ### epsilon 7310 8,21 ..) (A) * † εὔολο ν· συνετόν (A) εὔωνο ν· * εὔπρατον, εὐαγόραστον ASvg. ### epsilon 7312 ἢ ὃ μὴ ἄξιον λόγου Εὐώνυμο ν· * ἀριστερόν (Act. ### epsilon 7313 ap. 21,3) (Avgn)P. καὶ δῆμος φυλῆς τῆς Ἐρεχθηΐδος * εὐών ῳ· εὐτελεῖ ASPn εὐῶπ α· εὐόφθαλμον. ### epsilon 7315 φίλον εὐῶπ ι· Οὖπις θεὰ παρθενικὴ ἐν Τροιζῆνι (Call. ### epsilon 7316 h. Dian. 204) * εὐωρε ῖ· παίζει ASvg ps εὐωρεῖ ν· τὸ μηδενὸς ἔχειν λόγον, ἢ μηδενὸς φροντίζειν εὐωρί α· ὀλιγωρία, ἀμέλεια εὐωριάζει ν· ὀλιγωρεῖν, μὴ ἔχειν φροντίδα. ### epsilon 7320 παρακούειν (Soph. fr. 517) εὐώροι ο· δικαίας εὔωρο ς· καταφρονητικός. ### epsilon 7322 ἢ φροντιστής εὔωρο ς· γῆ ἡ τὰ ὡραῖα ἔχουσα. ### epsilon 7323 ἢ ὥριος. ἢ ὀλίγωρος εὔωρος γάμο υ· Σοφοκλῆς Ἔριδι (fr. ### epsilon 7324 190). ἤτοι ὥριος. ἢ ὀλίγωρος. οὕτω γὰρ λέγουσι κατὰ ἀντίφρασιν· ὡς ὁ αὐτὸς ἐν Σκυρίοις (fr. 517) χρῆται τῷ εὐωριάζειν εὐωχηθέντ α· εὐφρανθέντα * εὐωχί α· εὐφροσύνη r. ### epsilon 7326 S [ ἔφαιδο ν· διῄρουν ἱερεῖον] ἐφαιδύνθησα ν· ἱλαροὶ ἢ λαμπροὶ ἐγένοντο ἐφαίνετ ο· ἔδοξεν (Eur. ### epsilon 7329 Hipp. 1217) * ἔφαλο ν· ἐπιθαλάσσιον βραχυθαλάσσιον (Β 538) (An) ἐφαλῶ ν· προσηλῶν * ἐφαλλόμενο ς· πηδήσας AS [ ἐφαμεροφαρί ῳ· ἀνεφημέρῳ. ### epsilon 7333 Ταραντῖνοι] ἐφάμη ν· ᾠήθην. ### epsilon 7334 * ἔλεγον Avgn. ὑπέλαβον. ἐδόκουν (Γ 366) * ἐφάμιλλο ν· ὅμοιον (Dem. ### epsilon 7335 20,102?) r. ASvgn [ Ἐφάμιο ς· Ζεύς] * ἔφα ν· εἶπον (Γ 161) An (g) ἐφάπτετα ι· προσεγγίζει ἔφανε ν· ἔδειξεν, ἐφανέρωσεν ἐφαπτίδα ς· πόρπας (Ezech. ### epsilon 7340 26,16 Aqu.) ἐφαπτό ς· ὑπὸ θεοῦ κεχαρισμένος ἐφάργνυσα ν· ἔφραξαν ἐφαρδμό ν· ἀρδευτὸν πεδίον ἐφατίξαντ ο· ἐψηφίσαντο * ἔφασα ν· διηγοῦντο. ### epsilon 7345 ἔλεγον (Ο 700) ASvg * ἔφασκε ν· ἔλεγεν (μ 275) APvps (g) ἐφάτισα ν· εἶπον. ### epsilon 7347 διεφήμισαν * ἔφατ ο· εἶπεν (Α 33) A * ἐφαύλιζο ν· εὐτέλιζον ASnp * ἐφαύλισ α· ἀπέβαλον, φαῦλον ἡγησάμην (Iob 31,13) AS * ἐφαύλισε ν· ἀπεδοκίμασεν (Gen. ### epsilon 7351 25,34 ..) AS * ἐ φ ’ αὑτά ς· πρὸς αὑτάς A ἐφάψα ι· δῆσαι ἱμάντα ἐφέασθε ν· ἐγέλασαν. ### epsilon 7354 διεχύθησαν * ἐ φ ’ ἑαυτο ῦ· καθ’ ἑαυτοῦ A ἐφέβοντ ο· ἔφευγον (Ε 527) ἐφεγρήσσω ν· ὁ ἀγρυπνῶν ἐφεδέ ς· ἐπίπεδον, ταπεινόν, χαμαί ἐφεδέτα ι· ἀρχή τις ἐν Σάμῳ ἐφέδρ α· πόα τις, ἣν καὶ ἵππουριν καλοῦσι. ### epsilon 7360 καὶ κίονος μέρος. καὶ οἱ γλουτοί. καὶ ὄργανα ἰατρικὰ εἰς καταρτισμούς (Hippocr. fract. 8; 3,444 L.) ἐ φ ’ ἕδραν α· ἐφ’ ὧν καθῆντο 〈οἳ〉 τὰς λύρας ἔχουσι. ### epsilon 7361 Φρύνιχος Ταντάλῳ (fr. 7) ἐφέδριζε ν· †ἐδιέσκευεν. ### epsilon 7362 ἔπαιζεν ἐφεδρίζει ν· παίζειν τὴν λεγομένην ἐφεδριασμὸν παιδιάν, ὅταν περιαγαγὼν τὰς χεῖράς τις κατὰ νώτου, ἐκ τῶν κατόπιν βαστάζῃ τὸν νικήσαντα. ### epsilon 7363 ταύτην δὲ τὴν παιδιὰν Ἀττικοὶ ἐν κοτύλῃ λέγουσιν· ἄλλοι δὲ ... τὴν συναφὴν τῶν χειρῶν, παρὰ τὸν κρίκον * ἐφεδρήσσω ν· παρακαθήμενος (Greg. ### epsilon 7364 Naz. c. 2,1,1,87) (Ags) T ἐφεδριστῆρα ς· τοὺς ἐπικαθημένους ἐν τῇ εἰρημένῃ παιδιᾷ * ἔφεδρο ι· ἐπιτηροῦντες ASs ἔφεδρο ν· [τὶ] ὀστοῦν τι ἐν ἡμῖν ἔφεδρο ς· * ταβλιστὴς τρίτος. ### epsilon 7368 ἐνεδρεύων ASPvg. καὶ ὁ ὑφ’ ἡμῶν ἐπίκληρο ς. καὶ δίφρος τις. καὶ ὁ ἐπιδίφριος [καὶ] χειροτέχνης * ἐφέζετα ι· ἐπικαθέζεται ASvgn * [ ἐφηβί α· νεότης g] [ ἐφείλατ ο· ἐφίλησεν] ἐφεῖτ ο· ἐνετείλατο r [ἐνετέλλετο] * ἐφεί ω· ἐπενέγκω r. ### epsilon 7373 ἐπιβάλω (Α 567) n ἐφέλη ς· ἐπίαλτος ἐφελγύνοντε ς· ἀλγύνοντες [ ἔφελλε ν· ἐπεχείρησεν] ἐφέλκυσο ν· ἕλκυσον ἐφέμε ν· παρεῖναι * ἐφενάκιζο ν· ἐχλεύαζον ASPn (vg) ἐφεπτᾶσθα ι· ἐπακολουθῆσαι. ### epsilon 7380 Λάκωνες * ἐφέξε ι· σταθῇ vg. ### epsilon 7381 ἀποκαθέξει. παύσει n * ἔφεξι ν· χάριν. ### epsilon 7382 ἕνεκα. κώλυσιν. ἢ πρόφασιν AS (vg) ἔφεξι ν· [χάριν, ἕνεκα]. ### epsilon 7383 ἐποχήν. πρόφασιν. Εὐριπίδης Πειρίθῳ (fr. 599). [ἔπεξις] ἐφέξ ω· πέμψω [ ἐφέξετα ι· ἐπικαθέζεται] ἐφέπει ν· ἐπακολουθεῖν (r). ### epsilon 7386 ἐπιπορεύεσθαι ἔφεπ ε· ἐφεῖπε. ### epsilon 7387 κατήπειγεν (Λ 496) ἐφέπεσκε ν· εἷπεν. ### epsilon 7388 περιέτρεχεν ἐφέπεσκο ν· ἐπεπορεύοντο (μ 330) * ἐφεπόμενο ι· ἐπακολουθοῦντες (Avg) ἐ φ ’ ἑπταπόδη ν· ζυγὰ νεώς, ἢ θρόνον, ἢ ὑποπόδιον ἑπτὰ πόδας ἐπὶ †δώδεκα (Ο 729) ἔφεπε ν· ἐπεδίωκεν (Λ 177) s ἐφέποντε ς· ἐπερχόμενοι. ### epsilon 7393 ἐπιδιώκοντες. ἐπιπορευόμενοι (ι 121) * ἔφερβε ν· ἔτρεφεν (Eur. ### epsilon 7394 Or. 869) ASvgn * ἐ φ ’ ἕργμασι ν· ἔργοις n ἔφερσε ν· ἐκύησεν ἔφε ς· ἄφες. ### epsilon 7397 ἐπιβαλοῦ. * ἐπίπεμψον (Ε 174) gnp ἐφέσε ι· ὀρέξει ἐφέσεω ς· ἐπιθυμίας, ὀρέξεως Ἐφέσι α· ἀγὼν ἐν Ἐφέσῳ ἐπιφανής (Thuc. ### epsilon 7400 3, 104,3) Ἐφέσια γράμματ α· ἦν μὲν πάλαι 〈ςʹ〉, ὕστερον δὲ προσέθεσάν τινες ἀπατεῶνες καὶ ἄλλα. ### epsilon 7401 Φασὶ δὲ τῶν πρώτων τὰ ὀνόματα τάδε· ἄσκιον, κατάσκιον, λίξ, τετράξ, δαμναμενεύς, αἴσιον. Δηλοῖ δὲ τὸ μὲν ἄσκιον σκότος, τὸ δὲ κατάσκιον φῶς, τὸ δὲ λὶξ 〈γῆ, τετρὰξ δὲ ἐνι〉αυτός, δαμναμενεὺς δὲ ἥλιος, αἴσιον δὲ ἀληθές. Ταῦτα οὖν ἱερά ἐστι καὶ ἅγια ἐφέσασθα ι· ἐπικαθῆσθαι ἐφεσία ν· ἀντιποίησιν. ### epsilon 7403 ἐπιθυμίαν * ἐφέσιο ν· ἐγκλητεύσιμον AS * ἔφεσι ς· ἔκκλησις Ag. ### epsilon 7405 ἐπιθυμία, ὄρεξις. καὶ ἡ ἐκ δικαστηρίου εἰς ἕτερον δικαστήριον μεταγωγή ASvgn ἐφεσπερεύεσθα ι· ἑσπέρας ἐγρηγορέναι (r) * ἐφεσπόμεθ α· ἀκολουθοῦμεν S (vg) ἐφέσσατ ο· ἐπεβάλλετο (Greg. ### epsilon 7408 Naz. c. 1, 1, 8, 115) ἐφέσσα ι· ἐπικαθίσαι τῇ νηΐ (ν 274) ἐφέσσεσθα ι· ἐφέζεσθαι, καθέζεσθαι (Ι 455) * ἐφεστιασάμενο ς· εὐωχηθείς, εὐφρανθείς ASvg ἐφέστιο ι· ἔνοικοι, ὅσοι ἑστίαν καὶ οἶκον ἔχουσι. ### epsilon 7412 ξένοι, ἐπίδημοι. οἰκέται. Σκυθῶν βασιλέως ἀποστάται ἐφέστιο ς· αὐτόχθων r. ### epsilon 7413 ἢ πολίτης. ἢ * ἔνοικος (Β 125) r. n † ἐφέστ α· τὸ †ἑσπερινὸν δίκτυον * ἐφεστρί ς· χλανίς r. ### epsilon 7415 gn ἐφεστρίδε ς· τὰ ἐπιβλήματα (r) ἐφέτα ι· δικαστῶν εἶδος Ἀθήνησι, 〈ἐπὶ〉 τῶν ἐφ’ αἵματι διωκομένων ἐφέτα ς· τοὺς ἡγεμόνας τῶν Περσῶν καταχρηστικῶς (Aesch. ### epsilon 7418 Pers. 79). κυρίως δὲ οἱ τὰς φονικὰς δίκας Ἀθήνησι δικάζοντες * ἐφέτη ν· καταληπτήν AS ἐφετίνδ α· εἶδος παιδιᾶς, ὅταν σφαῖραν ἄλλῃ προτείναντες ἀλλαχῇ βάλλωσι. ### epsilon 7420 καὶ πεποίηται παρὰ τὸ φενακίζειν (Cratin. fr. 415?) ἐφετί ς· παιδίσκη. ### epsilon 7421 διάκονος ἐφετμ ή· * ἐντολή r. ### epsilon 7422 ASg. ἐπιστολή, νουθεσία, πρόσταγμα (Ξ 249) b * ἐφετμῶ ν· τὰ αὐτά (Α 495) Ag ἔφευξα ν· ἔφυγον ἐφέψε ι· καταλήψεται (S) ἐφεψιώμενο ι· ἐπιπαίζοντες, ἐπισκώπτοντες ἐφεψιόωντα ι· ἐπιπαίζουσιν. ### epsilon 7427 ἐπικαταλαμβάνουσιν. ἐφήδονται (τ 331) ἐφέωτα ι· ἐφεῖται ἔφ η· * εἶπεν Avgn. ### epsilon 7429 ἔδοξεν. ἀπεκρίθη * ἐφηβία ν· νεότητα (2. ### epsilon 7430 Macc. 4,9) ASg (r) ἔφηβο ι· οἱ ἡβῶντες. ### epsilon 7431 ἐλέγετο δὲ καὶ ἐπὶ παρθένων * ἔφηβο ς· παῖς μικρός, ἐν τῇ ἀκμῇ ASvgn * ἐφήβω ν· νεωτέρων (2. ### epsilon 7433 Macc. 4,12) n * ἐφήδεσθα ι· ἐπιχαίρειν, ἐπιτέρπεσθαι ASvgp * ἐφήδοιτ ο· τέρποιτο ASvn * ἐφηδόμενο ι· χαίροντες An [ ἐφήθ η· συνεχωρείσθη] ἐφησθεί ς· ἐπιχαρείς ἐφήκατ ο· ἐνετείλατο * ἐφῆκε ν· ἐξεκαλέσατο ASgn. ### epsilon 7440 ἐφώρμησεν. ⸤ ἔπεμψεν (Α 445) r. sn (Ag) ἐφήκε ι· ἐφορμᾷ. ### epsilon 7441 ἐπέρχεται ἐφήλιδε ς· περόναι. ### epsilon 7442 καὶ πάθος ἐπὶ προσώπου τραχύτητα 〈παρέχον〉. καὶ αἱ τοῦ ἡλίου ἐπικαύσεις, αἱ καὶ ἐφήλεις * ἔφηλο ς· [ἔφυλος] ἡλοφόρος. ### epsilon 7443 ἢ ⸤ ἐφήλιδας [ὡς ἥλους] ἔχων εἰς τὴν ὄψιν (Lev. 21,20) ASgn ἐφήλωσε ν· ἠπάτησεν (Aesch. ### epsilon 7444 Ag. 492) r. s ἐφήμερ α· μετάβολα. ### epsilon 7445 φθαρτά * ἐ φ ’ ἡμέρα ι· ἐφ’ ἑκάστης ἡμέρας AS * ἐφημερί α· ἡ τῆς ἡμέρας λειτουργία (I Esdr. ### epsilon 7447 1,2 ..) r. AS ἐφημέριο ι· ἄνθρωποι θνητοί, ἐπιθετικῶς ἐφημερίω ν· ἀνθρώπων ἐφήμερο ν· τὸ κώνειον. ### epsilon 7450 καὶ μύρον τι. καὶ ζῷον οὕτω καλούμενον, ὅπερ ζῇ μίαν ἡμέραν † ἐφημία ι· ἀγροί. ### epsilon 7451 καὶ βέλτιον ἀφημίαι * ἐφημοσύν η· ἐντολή (Ρ 697) (AS) ἐ φ ’ ἡμῶ ν· ἐπὶ ἡμῶν. ### epsilon 7453 ἐν τοῖς χρόνοις ἡμῶν [ ἐφήμω ς· εὐφήμως] * ἔφηνε ν· ἔδειξεν r. ### epsilon 7455 gn. ἐποίησε φανερόν (Β 318) r. n ἐφήσει ς· ἀναπείσεις (Α 518) ἐφῆπτα ι· περιῆπται. ### epsilon 7457 πρόσκειται. ἐπίκειται (Β 15) * ἔφησθ α· εἶπας (Α 397) ASg * ἐφησθεῖε ν· ἐπιχαρεῖεν ASvgn * ἐφήσθη ς· ἐχάρης AS (vg) * ἐφήσομα ι· ἐπιθήσομαι. ### epsilon 7461 ἐντελοῦμαι ASg. ἐπισκήψω A. ἐπισκέψομαι (Ψ 82) S. πέμψω, ἀποστελῶ APn * † ἑφθ ά· ἐμάλασσε διὰ τοῦ καίεσθαι AS * ἑφθαλέα ς· 〈ὀπτοῦ ἐξ οὗ καὶ ἑφθοῦν τὸ ὀπτᾶν〉 g Σ a * ἔφθη ς· προέλαβες. ### epsilon 7464 ἔφθασας (λ 58) (ASg) [ ἐφθι ᾶ· ἀπέθανεν] [ ἐφθίετα ι· ἔφθιται. ### epsilon 7466 τεθνᾶσιν] * ἐφθίατ ο· ἐφθάρησαν (Α 251) r (Sn) ἐφθίσθ η· ἀπέθανεν * ἔφθιτ ο· ἐφθάρη SP, ἐτελεύτησεν (Σ 100) ἑφθό ν· τὸ ὠπτημένον (Num. ### epsilon 7470 6,19 ..) r ἐφίαλε ν· ἐπεχείρησεν * ἐφιάλτη ς· ὁ ἐπιπηδῶν S (Agn) ἐφιγμένου ς· ἐπιτυχόντας ἐφιδύει ν· ὀκνεῖν * ἐφίε ι· ἐπιπέμπει ASn * ἐφιεί ς· ἐπιβάλλων, ἐπιπέμπων (Α 51) gn, συγχωρῶν ASvg * ἐφίεμα ι· ἐπιθυμῶ r. ### epsilon 7477 ASvg. καταλαμβάνω ἐφιέμενα ι· ἐνδιδόναι n * ἐφιέμενο ι· ἐπιθυμοῦντες (Eur. ### epsilon 7479 Rhes. 46) Agn ἐφιέντ α· ἐπιθυμοῦντα ἐφιέμενο ς· * ἐπιθυμῶν APs. ### epsilon 7481 ἐντελλόμενος (ν 7) ἐφιέρει α· τὰ ἐπὶ τοῖς ἱερείοις ἀποθυόμενα * ἐφιζάνε ι· ἐπικαθέζεται r. ### epsilon 7483 ASvg ἐφίημ ι· ἐφιέναι κελεύω, ἐπιτρέπω * ἐφίησι ν· ἐπιτρέπει ASgn * ἐφικέσθα ι· καταλαβέσθαι ASvgn ἐφικνεῖτα ι· καταλαμβάνει r ἐφικνούμενο ς· νοῶν. ### epsilon 7488 φθάνων. ἐγγίζων. παραγενόμενος. ἢ γνούς ἐφίκοιτ ο· παραγένοιτο r. ### epsilon 7489 * νοήσοι ASvgn * ἐφικτό ν· δυνατόν. ### epsilon 7490 καταληπτόν (2. Macc. 15,38) r. ASvgn ἐφίλατ ο· ἐφίλησεν. ### epsilon 7491 φίλον ἐποιήσατο (Ε 61) ἐφίληθε ν· ἐφιλήθησαν (Β 668) ἐφινίου ς· τὰς ἐπὶ τοῦ ἰνίου σάρκας Ἔφιπνο ς· Ζεὺς ἐν Χίῳ ἔφιππο ς· ἀγὼν γυμναστικὸς παρὰ Λάκωσιν ἐ φ ’ ἵππω ν· ἐπὶ τῶν ἵππων (Ε 249) * ἐφίεσα ι· ὁρμᾷς AS * ἐφιστάνουσι ν· ἐκζητοῦσιν Avgs ἐφιστορεῖ ν· ἐπερωτᾶν ἐφίτυσε ν· ἐγείνατο, ἐγέννησεν ἔφλ α· ἐμάλασσεν (Ar. ### epsilon 7501 Plut. 718). συνεμίσγετο. συνῆν * ἔφλεγε ν· ἔκαιεν σφοδρῶς n ἔφλιβε ν· ἔθλιψεν, ἔθλιβεν ἔφλιδε ν· διέῤῥεεν. ### epsilon 7504 ἐῤῥήγνυεν ἔφλυε ν· ἀνέβαλλεν. ### epsilon 7505 ἔστι δὲ τῶν πεποιημένων (Φ 361) ἐφλυάρε ι· ἐλήρει ἐφλυήρε ι· ἐλήρει, ἐμωρολόγει [ ἐφνιδίω ς· ἀθρόως, ἄφνω] ἐφόβε ι· εἰς φόβον ἦγεν ἐφόβηθε ν· ἐφοβήθησαν, ηὐλαβήθησαν (Ε 498) ἐφόβησα ν· ἐδίωξαν * ἐφοδευσάτωσα ν· κατασκοπησάτωσαν (Deut. ### epsilon 7512 1,22) ASvg * ἐφόδι α· ἁρμόδια ASn εἰς ὁδόν Sn Ἐφραῒμ ἀντίληψις τῆς κεφαλῆς (Ps. ### epsilon 7514 107,9) καὶ Ἐφραῒμ ὁ παράκλητος· κεφαλὴ δὲ ἡ διάνοια ἐφοδεί α· τὸ ἐπιέναι τὰς φυλακὰς τὸν ἄρχοντα ἔφοδο ς· * ὁρμή ASn. ### epsilon 7516 ἄφιξις. * ἐπιδρομή ASvg. παρουσία. * βλάβη AS * ἐφοίτησ ε· παρεγένετο n (vg) ἐφολκ ά· τὰ ἀγαγεῖν δυνάμενα (Thuc. ### epsilon 7518 4, 108,5) ἐφόλκαιο ν· ἐφολκίδα. ### epsilon 7519 πηδάλιον (ξ 350) * ἐφόλκι α· μικρὰ καράβια, παρὰ τὸ ἕλκεσθαι ὑπὸ τῶν κωπηλατῶν ἢ τῶν μεγάλων πλοίων ASvg * ἐφολκίδ α· ἐπάχθειαν. ### epsilon 7521 σκάφος (Eur. Andr. 200) An ἐφόλκιο ν· διὰ τοῦ ι τὸ πηδάλιον, ἀπὸ τοῦ ἐφέλκεσθαι ἐφομαρτεῖτο ν· ἐπιδιώκετε. ### epsilon 7523 ἐπισπεύδετε. * ἐπακολουθεῖτε (Ψ 414) n ἐφομαρτεῖτο ν· ὁμοζυγεῖτε ἐφοπλίζε ι· παρασκευάζει, ἑτοιμάζει ἐφόπτη ς· θεατής. ### epsilon 7526 αὐτόπτης Ἐφόρκιο ς· Ζεύς, ἐν †Κιτάνω τάματι ἐφορμή ν· ὅθεν ἄν τις 〈ἐν〉 πολέμῳ ἐφορμήσειεν * ἐφορμήσαντ α· ἐπελθόντα AS ἔφορο ς· ἐπίσκοπος, ἐπιστάτης, θεατής. ### epsilon 7530 * θεός Ab. ἐπόπτης ASvg ἐφόρμ ῳ· νεωλκίῳ ἐφορεύει ν· ἐποπτεύειν, ἀπὸ τῶν ἐν Σπάρτῃ ἐφόρων * [ ἐφοστρίδε ς· εἶδος ἱματίου ASv] * ἐ φ ’ ὅτ ῳ· ἐφ’ ᾧτινι, ἐπί τινι Avgn * ἐφουδ βα ρ· ἱερατικὸν ἔνδυμα ASg. ### epsilon 7535 τὸ δὲ βαρ μικρὸν λέγεται (1. Regn. 2,18 ..) S * ἐφουδ Ἑλληνικῇ ἐπωμίδι προσέοικε. ### epsilon 7536 γίνεται γὰρ τοῦτον τὸν τρόπον· ὑφανθὲν ἐπὶ βάθος πηχυαῖον, ἔκ τε χρωμάτων παντοίων, καὶ χρυσοῦ συμπεποικιλμένου, ἀπερίπτυκτον τὸ μέσον τοῦ στέρνου καταλιμπάνει, χειρῖσι τε ἠσκημένον, καὶ τῷ παντὶ σχήματι χιτῶνα εἶναι πεποιημένον Σ b . τοῦτο τὸ ἐφοὺδ ἦν, τὸ ἔχον τοὺς δώδεκα λίθους, καὶ ... εἰς αὐτὸ ἐπηρώτων, ὅτε ἀπήρχοντο εἰς πρᾶγμα ἔφρασε ν· ἐδήλωσεν ps ἐφρασάμη ν· συνῆκα, ἔγνων (ρ 161) ἐφράσθ η· συνῆκεν, ἔγνω, ἐνόησεν (Eur. ### epsilon 7539 Hec. 546) † ἔφρικ α· πεπλήρωτο. ### epsilon 7540 ἀνεγνωρίσθη† ἔφριξε ν· ὀρθὰ δόρατα ἔσχεν (n). ### epsilon 7541 ἐδειματώθη. ἐπεῤῥώσθη (Ν 339) * ἐφρύαξα ν· ἐκινήθησαν S. ### epsilon 7542 ἐπήρθησαν vgn. συνήχθησαν (Psalm. 2,1) A ἐφρύγ η· ἡμίφλεκτος ἐγένετο ἐφρυκτωρήθησα ν· ἐπυρσεύοντο (Thuc. ### epsilon 7544 3, 80,2) (r) * ἔφ υ· ἐγένετο (ψ 190) ASvgn ἔφυγον κακό ν , εὗρον ἄμεινο ν· νόμος ἦν Ἀθήνησιν ἀμφιθαλῆ παῖδα ἀκάνθαις μετὰ δρυείων στεφάνων στέφεσθαι, καὶ τὸ λίκνον ἄρτων ἀναλαμβάνειν πλῆρες, εἶτα ἐπιλέγειν· ἔφυγον κακό ν , εὗρον ἄμεινο ν· τὸ γὰρ ἐκ τῶν δρυῶν καὶ ἀκανθῶν ἅμμα κακὸν ἔλεγον * ἐ φ ’ ὑγρή ν· ἐπὶ τὴν θάλασσαν (α 97 . ### epsilon 7547 .) ASv * [ ἐφύξ α· ἐφύσα ASvg] * ἔφυδρο ς· ὕδωρ ἄγων (ξ 458) g ἐ φ ’ ὕδωρ λαχεῖ ν· λαγχάνει τις ὕδωρ παρατηρήσων τὸ ἐν ταῖς δίκαις ἐφυμνεῖ ς· ἐπάιδεις. ### epsilon 7551 Σοφοκλῆς Ἀλεάδαις (fr. 87) ἐφύμνι α· ᾠδαί * ἐφύπερθε ν· ὑπεράνωθεν (ι 383) ASvgn ἐφυπνῶσα ι· καθευδῆσαι Ἐφύρ η· ἡ νῦν Κόρινθος (Ζ 152) gn. ### epsilon 7555 καὶ Κίχυρος καλουμένη ἐν τῇ Ἠπείρῳ (α 259), καὶ ἡ Οἰνόη * ἔφυρο ν· ἔβρεχον ASvgn, ἐμόλυνον S. ### epsilon 7556 ἔπλυνον (Ω 162) Avgn Ἐφύρου ς· τοὺς Ἀκαρνᾶνας (Ν 301) ἔφυ ς· ἐβλάστησας. ### epsilon 7558 ἐγένου (Eur. Alc. 686) ἔφυρσα ν· ἐπάτησαν ἐφυσίασε ν· ἀνέπνευσεν ἐφυσίησε ν· ἀνέπνευσεν ἐφυσίησ α· ἐπυῤῥίησα. ### epsilon 7562 ἐπεῤῥώσθην Ἔφυρο ι· ἔθνος † ἐφώδε ι· ἐπέληγε. ### epsilon 7564 Λάκωνες * ἐφώδευσε ν· ἐπέρασεν (Iudith 7,7) AS * ἐφωδιάσθημε ν· τὰς χρείας τῆς ὁδοῦ ἐλάβομεν (Ios. ### epsilon 7566 9,12) AS Ἐφωδίω ν· Ἐρατοσθένης διὰ τοῦ τ Ἐφωτίων ἀναγράφει (fr. ### epsilon 7567 21 Str.) Μαινάλιον περιοδονίκην παγκρατιαστήν· ὁ δὲ Πολέμων διὰ τοῦ δ (Ar. Vesp. 1191) ἐ φ ’ ᾧ πάρε ι· ἐπὶ ποίῳ σκοπῷ πάρει, καὶ παραγέγονας ἐνταῦθα (Matth. ### epsilon 7568 26,50 v. l.) ἐφωπλίζοντ ο· παρεσκευάζοντο ἐφωράθ η· ἠλέγχθη n. ### epsilon 7570 ἐθριαμβεύθη * ἐφώρμησε ν· ἐνέσκηψεν ASn ἐφωσιωμέν α· τὰ νομιζόμενα * ἐφώτισε ν· ἐδίδαξεν (4. ### epsilon 7573 Regn. 12,3) ASs * ἐ φ ’ ὅτ ῳ· ἐφ’ ᾧ, ἢ ἐπὶ τίνι p ἔχαδ ε· κατέσχεν. ### epsilon 7575 ἐχώρησεν (Δ 24) * ἐχάζετ ο· ὑπεχώρει, ἀνεχώρει (Γ 32) n * ἐχάζετο κῆ ρ ’ ἀλεείνω ν· ἀνεχώρει τὸν θάνατον ἐκκλίνων (Γ 32 . ### epsilon 7577 .) An ἐχάλασε ν· ἐνέδωκεν. ### epsilon 7578 ἀφῆκεν ἐχαλέφθ η· ἐχαλέπηνεν * ἐχάλεψε ν· ἐκάκωσεν (Greg. ### epsilon 7580 Naz. c. 2, 1, 13, 132) n ἐχάνδανε ν· ἐχώρει (Ψ 742?) ἔχανε ν· * ἤνοιξεν (Gen. ### epsilon 7582 4,11) AS. ἐκάλει. †συνεῖχεν ἐχάν η· σκεῦός τι ὁδοιπορικόν * ἐχαράκωσε ν· ἐκύκλωσεν. ### epsilon 7584 ἐπολιόρκησεν (Ierem. 39,2) S * ἐχάραξα ν· ἤρξαντο (4. ### epsilon 7585 Regn. 17,11) AS ἐχάσατ ο· ἀνεχώρησεν. ### epsilon 7586 ἀπέστη (Ν 193) ἔχ ε· ἐγεγαμήκει (Ν 173) ἔχεα ι· συνέχῃ (ς 123) * ἐχέγγυο ς· ὁ ἀσφαλὴς ἐγγυητής vgbp ἐχεγγύ ῳ· πιστῷ. ### epsilon 7590 βεβαίῳ. ἐξ αὑτοῦ ἔχοντι τὴν ἐγγύην (Eur. Andr. 192) ἐχέγγυο ι· ἀξιόπιστοι † Ἐχεδημί α· ἡ νῦν Ἀκαδημία καλουμένη Ἐχεδωρίδε ς· αἱ νύμφαι ἔχεε ν· ἔχωσε Σ, χῶμα ἤγειρεν (Ζ 419) ἔχε ι· * κατέχει (Α 82) n, κρατεῖ. ### epsilon 7595 νέμεται. διείργει. τημελεῖ. ἀξιοῖ. βαστάζει, φέρει. ὑπομένει ἔχε ς· ἔχεις, ἢ εἶχες ἐχειμάσθη ν· ἐταράχθην. ### epsilon 7597 τὴν ζάλην ὑπέμεινα (Soph. Ant. 391) ἐχειμίω ν· ἐρίγουν. ### epsilon 7598 καὶ ἐχείμων 〈Λάκωνεσ〉 ἔχει τέλο ς· τετελεύτηκε [Λάκωνες] ἐχειρούργε ι· ἔπραττεν ἐχεκήλη ν· κηλήτην * ἐχέμε ν· ἔχειν (Δ 302) ASn * ἐχεμυθε ῖ· ἔχει ἐν ἑαυτῷ τὸν λόγον ASvg. ### epsilon 7603 σιωπᾷ (A) S ἐχενηΐ ς· εἶδος ἰχθύος r. ### epsilon 7604 p * ἐχεμυθεῖ ν· σιωπᾶν An, λόγους στέγειν ἐχέμυθο ς· ἔχων ἐν ἑαυτῷ τὸν λόγον, ἤτοι κρατῶν τὸν λόγον σιωπῇ * ἐχεπευκέ ς· ἔχον πικρίαν (Α 51) ASn ἐχέπωλο ι· ἱππικοί. ### epsilon 7608 ἱπποτρόφοι * ἐχερμάζομε ν· τὴν γῆν εἰργαζόμεθα AS ἐχεσαμί α· ὅτε θέρους ὄντος ψακάζῃ, ἢ βροντήσῃ * † ἐχέσκε ι· ἀνιᾶται AS * ἔχεσκ ε· κατεῖχεν (Γ 219) ASn ἔχεσφι ν· ἅρμασιν ἔχετα ι· ἕπεται. ### epsilon 7614 ἀντιλαμβάνεται ἐχέτλαι ς· ἀροτριάμασιν. ### epsilon 7615 αὔλαξιν ἐχέτλ η· ὃ κατέχει ὁ ἀροτὴρ τοῦ ἀρότρου. ### epsilon 7616 καὶ ἡ αὖλαξ. καὶ ἡ σπάθη τοῦ ἀρότρου ἐχετλεύει ν· ἀροτριᾶν * ἔχετ ο· ἐγαμεῖτο (Ζ 398) ASvgn Ἔχετο ς· ὄνομα βασιλέως τυράννου. ### epsilon 7619 οὗτος βασιλεὺς Ἠπειρωτῶν ὠμότατος, Αὐχήνορος καὶ Φλογίας παῖς, γνοὺς τὴν θυγατέρα ἐφθάρθαι, ἐτύφλωσε, καὶ ἠνάγκασεν ἀλεῖν σίδηρον, τινὲς δὲ χαλκᾶς κριθάς· ἐκαλεῖτο δὲ Μετώπη. καὶ εἰς τοσοῦτον ὠμότατος ἦν, ὥστε καὶ τὰ ὦτα ἀφαιρεῖν καὶ τὰς ῥῖνας καὶ τὰ αἰδοῖα τῶν παριόντων. μέμνηται καὶ Ἀπολλώνιος (4,1093) τῆς ἱστορίας (ς 85) * ἔχευα ν· ἔχεαν AS. ### epsilon 7620 κατέχυσαν (Γ 270) ἐχεύατ ο· ἐξεχύθη, * ⸤ διεχύθη (Η 63) n ἔχευ ε· κατέχυσεν (Ι 215) ἔχε φρεσ ί· μνημόνευε (Β 33) * ἐχέφρω ν· συνετός gn. ### epsilon 7624 ἔχων φρένας n, σώφρων (Ι 341) * ἔχε φύζ α· [ἐφύσα A] εἶχε φυγή (Ι 2) ASn * ἔχεω ν· ἐχιδνῶν A (vg) ἔχε ι· κατέχει (α 53 . ### epsilon 7627 .) * ἔχθε α· ἔχθρας n, μίση (Γ 416) * ἐχθαίρει ν· μισεῖν (Σ) ἔχθετα ι· μισεῖται * ἐχθειάσα ς· μεγάλως θαυμάσας SP * ἐχθοδοπήσει ς· ἐχθροποιήσεις vgn (A) * ἐχθίστω ν· μεμισημένων, μυσαρῶν ASg(v). ### epsilon 7633 ἐχθροτάτων (Σ) ἔχθιμ α· μισήματα. ### epsilon 7634 Σοφοκλῆς Τυροῖ αʹ (fr. 590) ἔχματ α· στηρίγματα r ἐχθοδοπῆσα ι· διεχθρεῦσαι (Α 518) ἐχθοδοπό ς· ὁ ἔχθραν ποιῶν r ἐχθο ῖ· ἔξω ἐχθραίνει ν· μισεῖν (1. ### epsilon 7639 Macc. 9,51) * ἔχθο ς· [πόνος. ### epsilon 7640 ] μῖσος. (Eur. Phoen. 879) r Σps ἔχθρασμ α· ἔχθρα ἐχθῦσα ι· ἐξεμέσαι ἐχθύσσ ῃ· ἐκφυσήσῃ. ### epsilon 7643 ἐκπνεύσῃ [ ἔχιγγο ς· σκότωσις] ἐχῖνο ς· μικρὸν τῆς θαλάσσης ζῷον, ἢ τὸ πετεινόν Ἐχινάω ν· νήσων, αἳ καλοῦνται Ἐχινάδες (Β 625) ἐχῖνο ι· πέμμα νησιωτικόν, ὡς πλακοῦς. ### epsilon 7647 καὶ κοιλίας μέρος τῶν μηρυκαζομένων ζώων. καὶ τῶν πτηνῶν ἡ κοιλία. καὶ σκεῦος μαγειρικόν. καὶ τῶν δρυῶν οἱ κύτταροι. καὶ τῶν πλατάνων ὁ καρπός. καὶ τῶν κιονοκράνων μέρος. καὶ τοῦ χαλινοῦ μέρος. καὶ οἱ τῶν τειχῶν ἀγκῶνες. καὶ λοπάς. καὶ ζῷον θαλάσσιον ἐδώδιμον. καὶ εἶδος ῥοιῶν. καὶ μύες. καὶ ⸤ οἱ ἀκανθόχοιροι (p) [ ἔχλυσε ν· ἔκλυσεν] ἐχμάζε ι· κωλύει. ### epsilon 7649 ἡσυχάζει. στηρίζει. κρατεῖ. δεσμεύει ἔχμασο ν· ἐπίσχες, κατάσχες ἔχματ α· κωλύματα, ἀπὸ τοῦ ἐπέχει ν, ἐρείσματα ὑδάτων (Φ 259) ἔχμενο ς· ὑποτεταγμένος ἔχναυο ν· ἐπέκνιζον ἐχνόαζε ν· πρῶτον ἤκμαζεν ἔχοιτ ο· συνέχοιτο. ### epsilon 7655 * ἀντέχοιτο ASgn * ἐχολώσατ ο· ὠργίσθη (Ο 155) r Ss * ἐχόλωσε ν· εἰς ὀργὴν ἤγαγεν (Σ 111) n * ἐχόμενα τρίβο υ· πλησίον, ἐγγυτάτω (Ps. ### epsilon 7658 139,6) ASvgp * ἐχόμενο ι· ἐγγίζοντες (Gen. ### epsilon 7659 41,23 ..) Ss ἐχόμενο ς· ἀντεχόμενος. ### epsilon 7660 * πλησίον An 〈ὤν〉 A (Num. 22,5 ..) ἐχόμη ν· ἐξειχόμην (ι 435 . ### epsilon 7661 .). ἀπειχόμην * ἔχο ν· εἶχον. ### epsilon 7662 ⸤ ἤλαυνον. ἐφύλασσον (Ε 749) n ἔχονσ ι· ἔχουσι. ### epsilon 7663 Κρῆτες * ἔχο υ· μεταποιοῦ. ### epsilon 7664 φρόντιζε AS * ἔχρα ε· ἐπεβάρησεν (ε 396) Ss * ἔχραε κήδει ν· ἐπεβάρησε πρὸς τὸ βλάπτειν (Φ 369) n ἔχραο ν· ἐπέκλυσαν. ### epsilon 7667 ἐπέθεντο. ἐβάρησαν κατὰ βίαν. ἀθρόοι προσῆλθον (β 50?) † ἔχρα ς· ἔφυ† ἔχραυσε ν· ἐπέτυχεν ἐχραύτιζε ν· ἴξευεν ἔχρῃζε ν· ἐδεῖτο. ### epsilon 7671 ἱκέτευεν * ἐχρηματίσθ η· προεφητεύθη (Act. ### epsilon 7672 ap. 10,22) AS s * ἐχρῆ ν· ἔδει. ### epsilon 7673 ἔπρεπεν S ἔχρησε ν· ἐμάντευσεν. ### epsilon 7674 ⸤ ἠθέλησεν s. * ἔδωκε χρησμόν (Eur. Hec. 1268) ASvg ἔχριμψα ν· ἔπεσαν. ### epsilon 7675 ἐπλησίασαν ἔχρισε ν· ἐκέντησεν. ### epsilon 7676 ἐπήλειψεν (γ 466) ἐχρωματίσθ η· συνεχρώισθη. ### epsilon 7677 Σοφοκλῆς Ἀθάμαντι (fr. 9) ἐχρέωντ ο· ἐλάμβανον. ### epsilon 7678 ἐξελάμβανον ἐχρωτίσθ η· ἐχρωματίσθη ἐχύ η· ἐχύθη ἐχύμισα ν· ἤρτυσαν (Ar. ### epsilon 7681 Thesm. 162) ἐχυρ ά· πιστή, καὶ βέβαιος, ἀσφαλής, ἰσχυρά, * ὀχυρά ASb ἐχυρῶσαι τῷ διὰ χειρὸς ὅρκ ῳ· συνθέσθαι. ### epsilon 7683 [καὶ κρατηθῆναι] ἐχυρό ν· δυσαντίρρητον. ### epsilon 7684 ἀσφαλές q ἐχυρόφρονε ς· αἱ σπουδαῖα φρονοῦσαι. ### epsilon 7685 ἢ ⸤ ἀσφαλεῖς ἐν φρονήσει p * ἐχυρῶ ς· ἰσχυρῶς Agn, ἀσφαλῶς r ASvgn * ἐχώλανα ν· ἔκλιναν ASvgsp ἐχώμεθ α· ἀπεχώμεθα (Ξ 129) . ### epsilon 7688 * ἀντεχώμεθα. ἀντιλαμβανώμεθα AS ἔχω ν· φέρων. ### epsilon 7689 ⸤ οἰκῶν. κατέχων (Α 14) n * ἐχώσατ ο· ὠργίσθη r. ### epsilon 7690 n, ἐχολώθη (Α 64) AS ἐψαθήλατ ο· ἐκνήσατο ἐψάκασε ν· ἔσταξεν ἐψαλάξατ ο· ἔψαυσεν. ### epsilon 7693 ἐκινήθη † ἑψάνα ι· αἱ τῶν λαχάνων δέσμαι ἑψάν η· ἑψητήριον. ### epsilon 7695 λοπάς ἕψατ ο· ἠκολούθησεν ἕψεα ι· ἐπακολουθήσεις (Ω 733) ἑψί α· παίγνια r ἑψί η· γέλως. ### epsilon 7699 παιδιά r ἕψει ν· τὸ τὰς τρίχας βάπτειν (Com. ### epsilon 7700 ad. fr. 288) ἕψημ α· ὅπερ ἔνιοι σίραιον καλοῦσιν, ἄλλοι γλυκύ (Plat. ### epsilon 7701 com. fr. 149) ἕψε ο· ἀκολούθει, ἕπου * ἕψετα ι· ἀκολουθήσει (Δ 415) ASvgn ἐψεύσθ η· ἠπατήθη. ### epsilon 7704 ἀπέτυχεν ἑψητήριο ν· ἑψάνη r. ### epsilon 7705 ἡ λοπάς rp ἑψητοῖ ς· τὰ μικρὰ ἰχθύδια . ### epsilon 7706 .. (Ar. Vesp. 679) ἑψιήσετα ι· καταπαίξεται ἑψί α· γέλως, παιδιά, χλεύη. ### epsilon 7708 ἔφοδος· ἀπὸ τοῦ ἕπεσθα ι. ὁμιλία. Σοφοκλῆς Ἀθάμαντι δευτέρῳ (fr. 3) ἑψιᾶτα ι· γελᾷ. ### epsilon 7709 ⸤ παίζει r. p γυμνάζεται ἑψιατέο ν· παικτέον r. ### epsilon 7710 p ἑψιάτιμο ν· γυμναστικόν. ### epsilon 7711 παιγνιῶδες p [ ἑψιάωντα ι· ἀκολουθήσωσιν] ἔψιδδε ν· ἔκλαυσεν ἑψιαάσθω ν· παιζέτωσαν. ### epsilon 7714 [ἀκολουθείτωσαν] (ρ 530) ἑψίοντα ι· ἀκολουθήσουσιν ἐψιλωμέν η· ἐὰν μὲν μακρῶς, ἔσται τετραμμένη καὶ ψιλή, ὅπερ ἔνιοι ἑτερόμαλλο ν· ἐὰν δὲ βραχέως, ἔσται δασεῖα παρὰ τὰ ψίλα 〈ἃ〉 τοὺς κροσσοὺς περὶ τὰ ἄκρα δηλοῖ [ ἑψίωντα ι· ἀκολουθήσουσιν] ἑψιόωντ ο· ἔπαιζον (Callim. ### epsilon 7718 h. Cer. 38) ἔψισε ν· ἐψώμισεν (Hippon. ### epsilon 7719 fr. 33 Bgk.) (p) ἐψίσθ η· ἀπέθανεν * ἑψόμενο ν· ἀκολουθησόμενον n ἔψυθε ν· ἐψεύσατο ἔψυξε ν· ἀπέπτυσεν. ### epsilon 7723 ἀπεδίωξεν * ἐψυχαγώγησα ς· παρεμυθήσω. ### epsilon 7724 ηὔφρανας AS (vgp) ἕψομα ι· ἀκολουθήσω, ὀπαδήσω (Κ 108) ἐψωμέν ω· παίζοντες * ε ω· ψιλούμενον τὸ ὑπάρχω (Α 119) ἀνατολήν ASvg. ### epsilon 7727 ἢ ἰδίῳ An ε ω· * τῷ ἑαυτοῦ (Κ 204) ASn. ### epsilon 7728 συγχωρῶ, παραχωρῶ, ἀφῶ ἐῴ α· ἀνατολή. ### epsilon 7729 καὶ ἡ τοῖς προβάτοις περιτιθεμένη διφθέρα. καὶ θυσία ἐν Κύπρῳ ἕωθε ν· 〈ἅμ’〉 ἡμέρᾳ, ὄρθρου. ### epsilon 7730 πρώϊμα ἑωθινὴ δίκ η· ὡς μέν τινες ἡ ἕως τινὸς τιμήματος· ὡς δέ τινες ἀπὸ τόπου· ἔνιοι ἀπὸ τῆς ὥρας, τῆς ἕω, ὃ καὶ βέλτιον * ἑωθινό ς· ὀρθρινός ASvgb * ἐῴκε ι· ὡμοίωτο (Β 58) r. ### epsilon 7733 ASg * ἑ ῷ· τῷ ἑαυτοῦ AS. ### epsilon 7734 τῷ ἰδίῳ. Ag ἑωλοκρασί α· χθεσινὴ μέθη. ### epsilon 7735 ἕωλος κρᾶσις, ἣ παρ’ Ἀθηναίοις κατεχεῖτο τοῖς παννυχίζουσι, διὰ τὸ μὴ δύνασθαι στέγειν τὸ παννυχίζειν (Dem. 18,50) * ἕωλο ν· χθιζόν, ἐχθεσινὸν [ 〉ο ν· ἀνατολικόν, ὀρθρινόν (b)]. ### epsilon 7736 διὰ δασέος. [δὲ] ψυχρόν Avg * ἐώλπε ι· ἤλπιζεν (Τ 328) ASn ἑῶμε ν· ἅδην ἔχωμεν, * κορεσθῶμεν (Τ 402) ASn. ### epsilon 7738 ἀφῶμεν * † ἐωμο ῦ· ἱματίου γυναικείου AS εω ν· ἰδίων αὐτοῦ δασέως (Ω 211) ψιλῶς δὲ * ὑπάρχων (Α 131) Avgb * ἐωνημένω ν· ἀγορασάντων ASvgn, ἢ ἠγορασμένων ἐῳνοχόε ι· διηκόνει. ### epsilon 7742 ἐνέχει (υ 255) ἐών πε ρ· καίπερ ὤν * ἐῶν χαίρει ν· παραπεμπόμενος AS * ἔῳξε ν· ἀνέῳξεν r ASvg † ἐώρ α· νόσος ἑῷο ς· ὀρθρινός, πρωϊνός [ ἐῶργε ν· εἴργασται] * ἐωρηθήτ ω· κρεμασθήτω ASgnps * ἐωρίζετα ι· μετεωρίζεται. ### epsilon 7750 ἀναπατεῖ AS * ἐωρούμενο ς· κρεμάμενος. ### epsilon 7751 ὑψούμενος ASvgps [ ἔωρτ ο· ἐκρέματο] * ἕω ς· ἡ πρὸ τῆς τοῦ ἡλίου ἀνατολῆς ὥρα r. ### epsilon 7753 ASvgp ἕω ς· ὄρθρος, ἡμέρα. ### epsilon 7754 ἀπὸ τοῦ ἕως ταύτης ἡμᾶς κατακεκλίσθαι, ἢ διὰ τὸ ἵεσθαι ἐν αὐτῇ ἕως ῥ ά· οὕτω δή ἔωσα ς· τὸ χαλᾶν τὸ αἰδοῖον . ### epsilon 7756 .. * ἑωσφόρο ς· ἀνατολικὸς ἀστήρ ASvg, ὁ τὸν ὄρθρον φέρων. ### epsilon 7757 ⸤ λέγει δὲ τὸν φωσφόρον (Ψ 226) (vg) Ζ α · μέγα. ### zeta 1 ἰσχυρόν. πολύ. ὅθεν καὶ ζάπλουτος ὁ μεγαλόπλουτος [ ζάβατο ς· πίναξ ἰθυηρὸς παρὰ Παφίας] ζαβάλλει ν· ἐξαπατᾶν gp ζαβλεμέω ς· μεγάλως πεποιθώς ζάβοτο ν· πολύφορβον. ### zeta 5 πολύκτηνον ζαβρό ν· πολυφάγον (p) n Ζάγκλ η· δρέπανον. ### zeta 7 Sps. καὶ ὄνομα πόλεως ζάγρ η· βόθρος. ### zeta 8 λάπαθον Ζαγρεύ ς· Διόνυσος 〈παρὰ ποιηταῖσ〉 . ### zeta 9 .... δοκεῖ γὰρ 〈ὁ Ζεὺσ〉 μιγῆναι τῇ Περσεφόνῃ, ἐξ ἧς χθόνιος Διόνυσος a) [ ζαγῶσα ι· ὑποπτεῦσαι. ### zeta 10 Δωρικὴ ἡ λέξις.] b) [ἀντὶ τοῦ ἐπισχεῖν, κατασχεῖν] ζάε ι· κινεῖ καὶ πνεῖ. ### zeta 11 Κύπριοι ζαέντε ς· πνέοντες Ζαβουλώ ν· ῥύσις νυκτερινή, τουτέστι χύσις σκότους ζαέ ς· μέγα, πολύ. ### zeta 14 λαμπρόν. ⸤ ἰσχυρόν Sp ζαὴν ἄνεμο ν· σφοδρῶς, μεγάλως πνέοντα (μ 313) p ζαή ς· μεγάλως πνέων, πολύπνους (Μ 157) * ζαθέη ν· ἄγαν θείαν ASvgn. ### zeta 17 θαυμαστήν (Α 38) vg ζάθεο ν· ἄγαν θεῖον. ### zeta 18 εὐῶδες ζαθέο υ· ἄγαν θείου. ### zeta 19 θαυμαστοῦ (Greg. Naz. c. 1, 2, 1,488) ζαθερέ ς· μεσημβρινόν. ### zeta 20 ἰσχυρῶς θερμόν q. p * ζάθεο ι· θεῖοι (Eur. ### zeta 21 Bacch. 121) ASvgn ζαιό ς· εἶδος ἰχθύος n ζακαλλέ ς· περικαλλές Sʹ ζακελτίδε ς· κολοκύνται. ### zeta 24 ἢ γογγυλίδες [ ζάικλο ν· δρέπανον] ζακόρι α· θυσία Ἀφροδίτης ζάκορο ι· νεωκόροι. ### zeta 27 * ⸤ ἱερεῖς. παρὰ 〈τὸ〉 τὸν ναὸν σαροῦν (ASvgn) ζακόρω ν· νεωκόρων. ### zeta 28 ἱερέων * ζάκοτο ν· ἄγαν ὀργίλον (Γ 220) ASvgn ζακυνθίδε ς· κολοκύνται q Sʹ. ### zeta 30 pn Ζάκυνθο ς· νῆσος. ### zeta 31 καὶ πόλις (ι 24) [ ζακρεεῖ ς· εὔχρηστοι] ζάκτ ι· †κριμνοῦ ἐν ἔτνει ἑφθῷ [ ζά λ· μέγα. ### zeta 34 ἰσχυρόν. πολύ] ζάλ α· θόρυβος ζάλαιν ε· μώραινε ζάλακε ς· ἐχῖνοι Sʹ † ζαλαύδ α· κινοῦ Ζαλείη ς· πόλις. ### zeta 39 (Δ 103) n [καὶ θάλασσα] ζαλε ῦ· μιμοῦ ζάλ η· συστροφὴ ἀνέμων μεγάλων. ### zeta 41 ἔνιοι δὲ μετὰ ὄμβρου πνοή, * ⸤ ταραχὴ ὑδάτων AS, ἢ κλόνος ζάλο ν· πηλόν Sʹ n ζαμάτιο ν· τρυβλίον Sʹ np ζάματο ς· πίναξ ἰχθυηρὸς παρὰ Παφίοις Ζάλμοξι ς· τοῦτον Ἡρόδοτος (4,95) μέν φησι τοὺς περὶ τὸν Πόντον οἰκοῦντας Ἕλληνας λέγειν δοῦλον Πυθαγόρου γενέσθαι, εἶτα ἐλευθερωθέντα καὶ πλεύσαντα ἀπελθεῖν, καὶ ἀφρονεστέραν μαθόντα . ### zeta 45 ... δίαιταν καὶ Ἑλληνικήν, τοὺς πρώτους τῶν Ἀστῶν συνάγειν καὶ εὐωχεῖν, λέγοντα, ὡς οὔτε αὐτός, οὔτε οἱ συμπόται τεθνήξοιντο. ἄλλοι δὲ 〈τὸν αὐτὸν〉 τῷ Κρόνῳ εἶναι λέγουσιν * ζαμβύκ η· μουσικὸν ὄργανον ASvgnp ζαμενή ς· [μεγάλως πεποιθώς. ### zeta 47 ] εὔψυχος. μέγα μένος ἔχων ζαμενέ ς· [μεγάλως ἔμψυχος], σφοδρῶς πνέον * ζαμενή ς· ἄγαν ἰσχυρός ASvg * † ζαμένοισι ν· σφοδροῖς n(T) ζαμήτα ς· μεγαλουργός [ Ζάμολξι ς· . ### zeta 52 ..] ζαμί α· βλάβη S. ### zeta 53 ζημία Ζά ν· Ζεύς Sʹ ζανίδε ς· ἡγεμόνες Sʹ † ζαροῦ ν· καθεύδειν Sʹ ζάπεδο ν· μέγα ἔδαφος ζαπιμελό ν· μεγάλως πῖον, λιπαρόν * ζάπλουτο ς· πλούσιος πάνυ (Eur. ### zeta 59 Andr. 1282?) (A) g S (n) ζαπότη ν· ἰσχυροπότην ζάρηκε ς· ἐπίθετον πελαργῶν Ζαρῆτι ς· Ἄρτεμις. ### zeta 62 Πέρσαι ζαρτό ς· ζωμὸς τριπτός ζατέ ς· ζητῇς ζατήσασθα ι· αἰσθέσθαι Sʹ ζατράπη ς· ὁ βασιλεύς Sʹ n ζατρεφέ ς· εὐτραφές p * ζατρεφέω ν· εὐτραφῶν gn. ### zeta 68 μεγάλως τεθραμμένων (Η 223) ζατῶσα ι· φωρᾶσαι. ### zeta 69 ⸤ [φράσαι p. ζημιῶσαι Sʹ] . ὑπονοῆσαι Ζαυάνα ς· θεός τις ἐν Σιδῶνι ζαυκίτροφο ν· τὸ σεμνόν * ζαφλεγέ ς· σφοδρῶς, ἰσχυρῶς Ab 〈λάμπον〉 b * ζαφεγγεῖ ς· λαμπροὶ καὶ ἐπιφανεῖς ASvgn πάνυ ζαφελέ ς· ἄγαν σκληρόν. ### zeta 74 ἢ μεγάλως ηὐξημένον. [πολύφλογον]. ἄγριον. θυμῶδες. ἰσχυρόν ζαφελῶ ς· μεγαλοκότως (Ι 516) ζαφλεγέε ς· σφόδρα λάμποντες. ### zeta 76 εὐθαλεῖς. μεγάλως πνέοντες ἢ μεγαλοφεγγεῖς (Φ 465) ζαφορῆσα ι· μεγάλως φορτίσαι ζαφόρο ς· πολυφόρος Sʹ † ζαγμ ά· ἡνία Sʹ ζαχραεῖ ς· ἐξαπιναίους ζαχρεέ ς· [ἰσχυρόν. ### zeta 81 ] εὔχρηστον ζαχρειῶ ν· ἰσχυρῶν ἐν ταῖς μάχαις. ### zeta 82 * ⸤ ἰσχυρῶς πνεόντων n. μεγάλως ἐμπελαζόντων (Ε 525) * ζαχρηεῖ ς· πάνυ χρειώδεις (Μ 347) ASn ζαχρειῶ ν· μεγάλως ἐπικειμένων (Ε 525) ζβί χ· λευκόν Ζέ α· ἡ †ἐκάτη παρὰ Ἀθηναίοις. ### zeta 86 καὶ εἷς τῶν ἐν Πειραεῖ λιμένων, οὕτω καλούμενος ἀπὸ τοῦ καρποῦ τῆς ζειᾶς· ἔχει δὲ ὁ Πειραεὺς λιμένας τρεῖς κλειστούς † ζενυτα ι· σέσακται ζεγερία ι· μυῶν γένος (Hdt. ### zeta 88 4, 192,3) ζε ῖ· ταράσσει. ### zeta 89 ἰσχυρῶς καίεται (Φ 362) ζέε ι· φλέγει ζει ά· οἱ μὲν σίτου εἶδος, οἱ δὲ τὰς ὀλύρας ζειγάρ η· ὁ τέττιξ παρὰ Σιδήταις ζείδωρο ς· βιόδωρος, * ⸤ ἡ 〈τὰ〉 πρὸς τὸ ζῆν δωρουμένη A (S) np γῆ. ### zeta 93 ἄρουρ α· (Β 548 ..) ζείναμε ν· σβέννυμεν Ζειποίτη ς· . ### zeta 95 ...ὁ περιχύτης r. p ζείουσα ν· ἀφρίζουσαν ζειρ ά· οἱ μὲν εἶδος χιτῶνος, οἱ δὲ ζώνην· βέλτιον δὲ ἄλλο τι ἐπιβόλαιον κατὰ τῶν ὤμων φορούμενον, ἐοικὸς ἐφαπτίδι· καὶ Ἡρόδοτος μαρτυρεῖ ἐν ζ ῳʹ (7, 69,1) καὶ Θεόπομπος ὁ Χῖος (115, 304 J. ### zeta 97 ) ζειρατί ς· ἱμάτιόν τι Σύρων ζειρί ς· ἀρωματοποιόν n ζείρ η· μίτρα. ### zeta 100 ταινία. διάδημα. †πέρα, ἤγουν ποδεᾶ† Ζειρηνί ς· Ἀφροδίτη ἐν Μακεδονίᾳ ζειρό ν· ποικίλον r. ### zeta 102 Sʹ s ζεῖρο ς· εἶδος σταφυλῆς ζειροφόρο ς· ὁ Ἅιδης παρὰ Ἀντιμάχῳ (frg. ### zeta 104 98 Wyss) q ζειροφόρου ς· ζωνοφόρους ζέλλει ν· βάλλειν Sʹ (r) * Ζέλει α· πόλις Τροίας (Β 824) r ζέλκι α· λάχανα. ### zeta 108 Φρύγες 〈καὶ ὁ πρασοειδὴς ἰχθὺς ζελκάνη 〉 Sʹ ζέμελε ν· βάρβαρον Sʹ ἀνδράποδον. ### zeta 109 Φρύγες ζέσι ς· θερμότης ζέρεθρ α· βάραθρα, ⸤ κοῖλοι τόποι Sʹ ζέσε ν· ἐθυμώθη. ### zeta 112 ὑπερεπόλασεν Ζεῦ ἄν α· ὦ ἄναξ. ### zeta 113 κατ’ ἀποκοπήν (Γ 351) ζεύγελ α· διάβροχα ξύλα. ### zeta 114 καὶ τῶν βοῶν ἢ ἡμιόνων ζευκτά. καὶ τέμαχος ἐκ πλευρᾶς ἡλισμένης * ζευγηλάτη ς· γεωπόνος AS ζεῦγο ι· βρόχοι ὀρνίθων ζευγηλάτη ς· μεταβάτης. ### zeta 117 ἡνίοχος (Soph. frg. 559) [ ζευγήτη ς· μεταβάτης] * ζευγύα ς· βοηλάτας ζευγίσιο ν· τῆς ἐν Ἀθήναις πολιτείας τίμημα οὕτω καλούμενον. ### zeta 120 ἦν δὲ διῃρημένη ἡ πολιτεία εἰς τέσσαρα τιμήματα ζεύγλα ς· ζυγοί, ἢ μέρη τοῦ ζυγοῦ. ### zeta 121 καὶ ζευκτῆρες ἱμαντόδεσμοι. καὶ τροπωτῆρες μεταφορικῶς. Εὐριπίδης Σκυρίαις (fr. 685) * ζεύγλ η· ζυγός A. ### zeta 122 ἢ τὸ ἄκρον τοῦ ζυγοῦ np, καθ’ ὃ ἐντίθησι τοὺς τραχήλους τὰ ζῷα ASvgn * ζευγλόδεσμο ν· ὁ ἱμὰς τοῦ ζυγοῦ AS ζεῦγο ς· πᾶν τὸ ἐζευγμένον. ### zeta 124 καὶ ὄχημα. καὶ ἐπὶ τριῶν, καὶ τεσσάρων ἔτασσον ζεῦγος τριπάρθενο ν· Εὐριπίδης Ἐρεχθεῖ (fr. ### zeta 125 357). καὶ Σοφοκλῆς Σισύφῳ· Χαρίτων τριζύγων (fr. 502). Ἀριστοφάνης Ὥραις καταχρηστικῶς ἐπὶ τῶν τριῶν τὸ ζεῦγος ἔθηκε· ζεῦγος τρίδουλο ν· (fr. 576). παραδέδοται δέ, ὅτι καὶ τριζύγοις ἅρμασί τινες ἐχρήσαντο· καὶ ὅτι τάσσουσι τὸ ζεῦγος ἐπὶ γʹ καὶ δʹ Ζευξαντίδα ι· γένος ἰθαγενῶν παρὰ Ἀθηναίοις ζευξίλεω ς· ζευκτὴς λαοῦ. ### zeta 127 ἢ ᾧ ὑπεζευγμένοι εἰσὶ λαοί. Σοφοκλῆς Ἀνδρομέδᾳ (frg. 129) ζεῦμα ν· τὴν πηγήν. ### zeta 128 Φρύγες Ζεὺς καταχθόνιο ς· ὁ Ἀΐδων, ἤγουν ὁ Ἅιδης ζεύσασθα ι· γεύσασθαι ζεφύρι α· ὑπηνέμια ᾠά ζεφυρί η· ἡ πνοὴ τοῦ ζεφύρου * ζέφυρο ς· ἄνεμος, ὁ καλούμενος λίψ nps [ ζηβήν η· ὁλοσίδηρον ἀκόντιον] * ζηλήμω ν· φθονερός n. ### zeta 135 ζηλότυπος (Avg) ζηλο ῖ· φθονεῖ. ### zeta 136 ἐρίζει. μισεῖ. μιμεῖται ζηλοτυπο ῖ· ζηλοῖ * ζηλοτυπί α· ἐπὶ γυναικὸς ἀντιζήλου (Num. ### zeta 138 5,15 ..) ASn * ζηλότυπο ς· ὁ ἀντιζηλῶν ASn * ζήλο υ· μίμου ASvgn. ### zeta 140 μεταδίωκε (Ps. 36,1) ζηλ ῶ· μακαρίζω. ### zeta 141 Σοφοκλῆς Φιλοκτήτῃ ἐν Τροίᾳ (frg. 640) ζηλῶ σ ε· μακαρίζω σε (Eur. ### zeta 142 Or. 1673) ASn. μιμοῦμαί σε ζηλωτή ς· ἐρεθιστής. ### zeta 143 μιμητής * ζηλωτό ς· μακαριστός (Eur. ### zeta 144 Or. 247 ..) ASvgn. r ζημί α· θυσία τις ἀποδιδομένη ὑπὲρ τῶν γινομένων ἐν Θεσμοφορίοις Ζηνὶ φόως ἐρέουσ α· σημαίνουσα τῷ Διῒ τὸ τοῦ ἡλίου φῶς. ### zeta 146 Τρεῖς δέ εἰσι σημασίαι τοῦ φωτός· ἑωσφόρου, ἡμέρας, ἡλίου (Β 49) ζητεῖ ν· βούλεσθαι. ### zeta 147 Ἀττικοί Ζητή ρ· Ζεὺς ἐν Κύπρῳ ζητόρω ν· ζητούντων· γράφουσι δὲ ἔνιοι ζητητόρων ζητρεῖο ν· τὸ τῶν δούλων κολαστήριον (Eupol. ### zeta 150 frg. 93). q. np ζητρό ν· τὸν δημόκοινον [ ζί α· κριθή, ἢ σίτου γένος] * ζιβύν η· ὁλοσίδηρον ἀκόντιον ἢ λόγχη ἢ σπάθη ἢ μάχαιρα (Isai. ### zeta 153 2,4 ..) n ζιβύνι α· r λογχίδια μικρά Ζιβυθίδε ς· αἱ Θρᾷσσαι, ἢ Θρᾷκες γνήσιοι ζίγγο ς· ὁ τῶν μελισσῶν ἦχος r. ### zeta 156 Sʹ. ἢ τῶν ὁμοίων ζίγλα ς· κῶλα ζίγνι ς· ἡ χαλκὶς σαύρα ζίετα ι· ζητεῖ r ζιγνῶσα ι· σκυθρωπάσαι Sʹ sp. ### zeta 160 r ζίλα ι· ὁ οἶνος παρὰ Θραιξί * ζιρα ί· χιτῶνες ἀνάκωλοι (Xen. ### zeta 162 Anab. 7,4,4) AS ζιτᾶν α· καταπύγονα ζοάσει ς· σβέσεις † ζόε ς· ζῇ ζόασο ν· σβέσον ζοάσ ω· σβέσω ζό η· τὸ ἐπάνω τοῦ μέλιτος ζοή ς· ἰσχυρός. ### zeta 169 ἢ σφοδρῶς πνέων [ ζοπαδασπίδα ς· λαθροφάγους] ζόρ ξ· ἡλικία ἐλάφου, ἢ δορκάς ζορωτέρ α· ἀκρατεστέρα ζούγωνε ρ· βόες ἐργάται. ### zeta 173 Λάκωνες ζούϊον ἢ ζοῦο ν· θηρίον. ### zeta 174 ἢ ἐρυσίπελας ζοῦσα ι· δραχμαί ζούσθ ω· ζωννύσθω ζόφεο ν· μέλαν. ### zeta 177 σκοτεινόν * ζοφερ ή· σκοτεινή r. ### zeta 178 As ζοφοδορπίδα ς· σκοτόδειπνος, λαθροφάγος (Alcae. ### zeta 179 frg. 429 L.—P.) r. p ζοφοειδέ ς· σκοτοειδές (r) ζοφομηνί α· ὅταν κρύβηται ἡ σελήνη q ζόφον ἠερόεντ α· τὸν 〈ἐν〉 Ἅιδου τόπον ὁμιχλώδη (Ο 191). ### zeta 182 Λέγει δὲ ὁ ποιητὴς καὶ τὸ σκότος καὶ τὴν δύσιν ζόφον (Μ 240) ζόφο ς· * σκότος Avgn, ἀχλύς, ὁμίχλη. ### zeta 183 δυσθυμία. δυσμή ζυγ ά· τὰ ἐπιτιθέμενα τοῖς αὐχέσι τῶν ζώων r καὶ οἱ πήχεις τῶν κιθαρῳδικῶν ὀργάνων, εἰς οὓς οἱ κόλλοπες ἐνίενται 〈ἔστι δὲ ἐν τῇ 〈ἐνάτῃ〉 τῆς Ἰλιάδος (187). ### zeta 184 καὶ τὸ κατὰ μετώπου 〈ἐν〉 τοῖς χοροῖς 〈καὶ〉 τοῖς στρατιωτικοῖς τάγμασι〉 ζύγαιν α· βοῦς θηλεία καὶ ἰχθὺς ποιός. ### zeta 185 [ἔστι δὲ ἐν τῇ τῆς Ἰλιάδος καὶ τὸ κατὰ μετώπους τοῖς χοροῖς τοῖς τραγικοῖς τάγμασι] ζύγαστρο ν· κιβώτιον r * ζύγαστρο ν· κιβωτός n p, σορός n †ζυγός (Soph. ### zeta 187 Trach. 692) ζυγεί ς· γαμήσας (Eur. ### zeta 188 Phoen. 338?) Ζυγί α· ἡ. ### zeta 189 Ἥρα καὶ εἶδος κώπης Ζύγιο ς· Ζεύς. ### zeta 190 καὶ ὁ ὑπὸ ζυγὸν ἵππος. καὶ ὁ τρίτος ἐρέτης † ζυγηλε ῖ· μύει. ### zeta 191 †ὁρμᾷ. σκυθρωπάζει ζυγόδεσμο ν· ὁ ἱμὰς τοῦ ζυγοῦ, ὃν ἔνιοι ζυγοδέτην (Ω 270) * ζυγομαχεῖ ν· τὸ τοῖς οἰκείοις διαφέρεσθαι ASvn. ### zeta 193 ἢ ἀπληστεύεσθαι A * ζυγόει ς· βότρυς (ns) * ζυγώθρισο ν· ζύγωσον. ### zeta 195 ἢ κινήσας διάστησον (p) ζυγό ς· τρυτάνη τοῦ ζυγοῦ. ### zeta 196 καὶ ὁ περικείμενος ἱμὰς τοῖς δακτύλοις ἐπὶ τῶν σανδαλίων * ζυγούμενο ν· ἐξισούμενον (An) S ζυγοφορούμενο ν· ἐν ζυγῷ σταθμιζόμενον ζύγωνε ρ· τοὺς ἐργάτας βοῦς. ### zeta 199 Λάκωνες ζυγώσ ω· δαμάσω. ### zeta 200 κλείσω. καθέξω. Αἰσχύλος Κίρκῃ σατυρικῷ (fr. 115) ζύθιο ν· 〈ἐξ〉 ἀλφίτου πόσις r * ζύθο ς· οἶνος ἀπὸ κριθῆς γινόμενος r. ### zeta 202 AS † ζυγητ ή· ἡ κλείς ζύμ η· φύραμα ζυμίη ς· ἄρτος. ### zeta 205 Ἀθήνησι ζυμίτης ἄρτος οὕτως καλεῖται ζωάγρι α· λύτρα θανάτου, ζωῆς ἀγρεύματα, καὶ οἷς ζωὴ ἀγρεύεται. ### zeta 206 ὅθεν καὶ κρεάγρα καὶ πυράγρα, οἷς λαμβάνεται †ὁδοῖς πῦρ, κρέα * ζωάγρια τίνει ν· τὰ ὑπὲρ ζωῆς †παρεχόμενα δῶρα παρέχειν (Σ 407) An * ζωαρκέ ς· ἀρκοῦν πρὸς ζωήν r. ### zeta 208 ASvgn * ζωᾶ ς· ζωῆς (Eur. ### zeta 209 Med. 976) ASpb ζώγ η· εἶδος βοτάνης ζωγορίτη ς· ὁ ὀπὸς τοῦ ὀποβαλσάμου ζώγρε ι· ζῶντα λάμβανε, ἄγρευε (Ζ 46) * ζωγρε ῖ· ζῶντας λαμβάνει ASvg ζωγρεῖτα ι· ζῶν πιάζεται, λαμβάνεται * ζωγρήσετα ι· †ζωογονήσεται (Deut. ### zeta 215 20,16 v. l.) AS ζωγρί α· θῆκαι νεκρῶν r * ζωγρία ν· ζῶντας . ### zeta 217 .(Deut. 2,34) A ζω ή· ἡ πρὸς τὸ ζῆν χορηγία ζῶγρο ν· ἐγρήγορον (s) ζῶγρο ς· τόπος ἐν ᾧ θηρία ἐμβάλλεται ζωγύ ς· [ἢ ζωτύ ς] θώραξ n 〈λαγαρόσ〉 ζωδιωτὸς χιτώ ν· 〈ὁ ποικίλοσ〉 r ζω ή· τὸ μέλιτι ἐφιστάμενον καὶ τῷ γάλακτι, ὃ καλεῖται γραῦς. ### zeta 223 καὶ ἡ πρὸς τὸ ζῆν χορηγία. ἢ χρόνος τοῦ εἶναι ζωή ν· οὐσίαν (ξ 208) ζωθάλμιο ν· ζώσιμον. ### zeta 225 ⸤ βιώσιμον r. ζωπυρεῖ ν· θάλλειν ποιεῖν [ ζώιλλο ς· στρόφη] * ζῶμ α· θώραξ g. ### zeta 228 χιτών (Δ 187) q ζῶμα φαεινό ν· τὸν χιτῶνα. ### zeta 229 ἀπὸ τοῦ ζώννυσθα ι. ἄλλοι τὸν θώρακα, οἱ δὲ 〈κυρίωσ〉 ζῶμα (ξ 482) ζωμεύματ α· ὑποζώματα, σχοινία κατὰ μέσην τὴν ναῦν δεσμευόμενα (Ar. ### zeta 230 Equ. 279) ζωμήρυσι ς· ζωμάρυστρον ζωμίλ η· ἄνηθον r ζώνας τε συλλαβὰς πέπλω ν· ἀντὶ τοῦ αἷς ζώννυμαι καὶ τοὺς πέπλους συλλαμβάνω (Aesch. ### zeta 233 Suppl. 457) ζών η· ὁ ὑπὸ τὴν γαστέρα τόπος (Β 479) r καὶ ὁ τόπος, 〈εἰσ〉 ὃν ζωννύμεθα. ### zeta 234 καὶ τοῦ θώρακος ἡ λεγομένη θωρακοζώνη (Λ 234) Ζώϊλο ς· ὄνομα κύριον r * ζώνιο ν· γυναικεῖον ζῶμα ASn * ζώννυσθα ι· καθοπλίζεσθαι (Λ 15) r. ### zeta 237 vgn * ζωννύσκετο μίτρη ν· ζωννύσκετο τὴν χαλκῆν λεπίδα (Ε 857) An ζωνογάστορε ς· οἱ τὰς γαστέρας ζωννύμενοι r ζώντειο ν· τὸν μύλωνα, οἷον ζεώντειον, ὅπου τὰς ζειὰς ἔκοπτον (Ar. ### zeta 240 frg. 93) qr ζωογόνο ς· ζωοποιός r * ζωοδότειρ α· ζωὴν παρέχουσα (ASvg) rp * ζωό ν· ζῶντα (Ε 515) ASn ζώοντε ς· ζῶντες (Ζ 138) ζωοπώλα ς· ὁ τὰ ἱερὰ ζῶα πιπράσκων. ### zeta 245 καὶ ὁ τόπος ζωοπώλιον * ζωοτρόφο ς· ζωοποιοῦσα AS (r) ζωοφθόρο ς· καὶ σαλαμάνδρα q. ### zeta 247 καὶ ἀγγεῖον νεκροῦ ζώπισσα ν· τὴν ξηρὰν ῥητίνην ζωπύρ α· βοτάνη, ὑπὸ ἐνίων κλινοπόδιο ν. ### zeta 249 ἢ * ⸤ ἀνθρακιά AS. [φυσητῆρα] * ζώπυρ α· φυσητῆρας ASvgn ζωτικὰς ὅθεν οἱ χαλκευταὶ τὸ πῦρ ἐκφυσῶσι (4. ### zeta 250 Macc. 8,13) vg * ζωπυρε ῖ· ἀναζῆν ποιεῖ r. ### zeta 251 ASvgn ζωπυρήσει ς· ἐκκαύσεις (Ar. ### zeta 252 Lys. 682) ζωπυροῦ ν· ἐξάπτειν ποιεῖν Ζωπύρου τάλαντ α· Κρατῖνος ἐν Πυλαίᾳ (fr. ### zeta 254 176). Ζώπυρος ὁ Πέρσης, βασιλεῖ χαριζόμενος, μαστιγώσας ἑαυτόν, τῆς ῥινὸς καὶ τῶν ὤτων ἀφελόμενος, εἰσελθὼν εἰς Βαβυλῶνα, προὔδωκε τὴν πόλιν ζωρό ν· ἄκρατον (r) ζωρό ς· ἐνεργής. ### zeta 256 ταχύς S ζωρότερο ν· * ἀκρατότερον Avgn. ### zeta 257 ἔνιοι δὲ τάχιον, καὶ ἄμεινον ἐπιστρεφέστερον νοεῖν (Ι 203) ζώσατ ο· τὴν ζώνην περὶ τὴν ὀσφὺν ἔσφιγξε. ### zeta 258 κατὰ γὰρ τοὺς Ὁμήρου χρόνους οὐδέποτε γυμνοὶ ἠγωνίζοντο, ἀλλ’ ἀπὸ τῆς ιεʹ Ὀλυμπιάδος (ς 67) * ζωστά ς· ζώνας N * ζῶ ς· ζῶντας (Ε 887) ASbp Ζώστειρ α· Ἀθηνᾶς ἐπίθετον ἐν Βοιωτίᾳ Ζωστή ρ· * ᾧ ἐπάνω τοῦ θώρακος ἐχρῶντο gp. ### zeta 262 ζώνη, ζῶμα. περίζωμα, τὸ ἀπὸ τῶν μηρῶν καὶ μέχρι τῶν βουβώνων συζευγνύμενον τῷ θώρακι (Δ 132 ..). καὶ Ἀπόλλων παρὰ Ἀθηναίοις. καὶ τόπος, ἔνθα Λητὼ ἐλύσατο τὴν ζώνην. καὶ τὸ φῦκος ζῶστρ α· τὰ ζώματα, καὶ ζώνας. ### zeta 263 ἢ χιτῶνας ζωστούς, ἢ χλαίνας ἀνδρείους. τινὲς δὲ τὰ ⸤ ἐνδύματα (ζ 38) p Ζωτεάτα ς· Ἀπόλλων ἐν Ἄργει, ἀπὸ τόπου Ζωτελιστή ς· Ἀπόλλων ἐν Κορίνθῳ ζωτικό ς· οἷός τ’ ἐνεργεῖν * ζωυφίοι ς· μικροῖς ζώοις. ### zeta 267 ἢ κνωδάλοις. ἢ πτηνοῖς. ἢ σφηξίν ASn * ζωροπότα ι· μεθυσταί. ### zeta 268 ⸤ ἀκρατοπόται (Greg. Naz. c. 1, 1, 7, 77) rN * ζωώσα ς· ζωοποιήσας vgp. ### zeta 269 r Ἦ· ψιλούμενον καὶ περισπώμενον σύνδεσμον δηλοῖ παραπληρωματικὸν ἴσον τῷ δή. ### eta 1 καὶ ἀντὶ ἀπορηματικοῦ τοῦ ἆρα. καὶ ῥῆμα ἴσον 〈τῷ〉 ἔφ η· ἦ ....... Ὅμηρος μὲν ἐπὶ προειρημένοις λόγοις ἐπιφέρει τὸ ἦ δηλοῦν τὸ ἔφη ἢ· ψιλούμενον καὶ βαρυνόμενον δηλοῖ σύνδεσμον διαζευκτικόν, καὶ συναπτικὸν 〈ἴσον〉 τῷ εἰ ἣ· δασυνόμενον καὶ βαρυνόμενον ἄρθρον θηλυκὸν προτακτικόν· καὶ ἀντωνυμίαν ἀναφορικήν· καὶ σύναρθρον τρίτου προσώπου ἀπὸ συζυγίας τῆς ἐμή, σή, δηλοῖ ᾗ· δασυνόμενον καὶ περισπώμενον ἄρθρον θηλυκὸν ὑποτακτικὸν δοτικῆς πτώσεως σημαντικόν· ἢ καὶ ἀντωνυμίαν σύναρθρον τρίτου προσώπου ἀντὶ τοῦ ἑῇ ἥ· ἥτις (Α 2 . ### eta 5 .) ἦ· εἶπεν. ### eta 6 ἀληθῶς, ὄντως. * ἦ· γένηται Avg. ἢ ἔφη. ἤμην A ἦ α· ἤμην r καὶ ἐγενόμην. ### eta 7 * ἢ ἦλθον ASvg. ἢ ὑπῆρχον rn (Ε 808) ἦα ρ· αἷμα. ### eta 8 ψυχή r. Ss * ἥατ ο· ἐκαθέζοντο (Γ 149) ASvg * ἡβ ᾷ· ἀκμάζει (Eur. ### eta 10 Or. 696) ASvgn ἠβαιό ν· * μικρόν g, οἷον ἄβαιον, 〈οὗ〉 οὐκ ἔστιν ἐπιβῆναι διὰ σμικρότητα. ### eta 11 ἢ ὀλιγοχρόνιον (Β 380) τὸ δὲ αὐτὸ δηλοῖ καὶ τὸ βαιόν ἡβᾶ ν· * ἀκμάζειν r. ### eta 12 A, νεάζειν. εὐωχεῖσθαι, μεθύσκεσθαι * ἡβάσκοντε ς· ἐκ δευτέρου νεάζοντες n, ἢ αὐξάνοντες (Greg. ### eta 13 Naz. c. 1, 2,1, 291) g ἥβ η· * νεότης, ἀκμή· r, AS καὶ δ’ ἔχει ἥβης ἄνθος (Ν 484) ⸤ καὶ ἡ θεός· r. ### eta 14 μετὰ δέ σφισι πότνια Ἥβη (Δ 2) . ἔστι δὲ Διὸς καὶ Ἥρας θυγάτηρ, γυνὴ Ἡρακλέους. καὶ ἀκολασία. καὶ ἄμπελος * ἡβήσα ς· τριχώσας (τ 410) ASvg ἡβητή ς· ἀκμάζων r, νεανίας, ἧλιξ ἠβολεῖ ν· †ἀργεῖν p ἡβητήρι α· ἑστιατήρια. ### eta 18 ⸤ καταλύσεις (p) ἤβολον ἦμα ρ· καθὸ ἀπαντῶσιν εἰς ταὐτόν. ### eta 19 ἢ εὔκαιρον. ἱερόν (Callim.? frg. 767 Pf.) * ἡβόωντ α· ἀκμάζοντα (Ι 446) Ags * 〉η βρέτα ς· ἀνδρὸς ἄγαλμα, ξόανον ASvg * ἡβώοιμ ι· ἀκμάζοιμι (Η 157) r. ### eta 22 ASn. [ἀκμάσεσιν] ἡβώωσ α· ἀκμάζουσα, θάλλουσα (ε 69) ἠγάζοντ ο· ἐθαύμαζον * ἠγαθέοισ ι· τοῖς πάνυ θείοις (Greg. ### eta 25 Naz. c. 2,2,7,5) T(g) ἠγάθεο ν· ἄγαν θεῖον r. ### eta 26 εὔδαιμον, μακάριον (Ζ 133) ἠγαλέο ν· κολοβόν. ### eta 27 κατεαγός. κοῖλον. εὔθλαστον ἠγάλλοντ ο· ἐγαυρίων (Hdt. ### eta 28 1, 143,3) ἠγάμη ν· ἀπεδεξάμην (Plat. ### eta 29 rep. 2, 367 e?) ἠγάνε α· πέμματα τὰ ἀπὸ τηγάνου ἠγανέ ς· καθαρόν. ### eta 31 νέον ἠγάνεο ς· νεανίσκος η γά ρ· τί δέ. ### eta 33 αὕτη γάρ. * ⸤ ὄντως γάρ n ἢ γὰρ 〈ἄν〉 · ἐπεὶ ἄν (Β 242) ἦ γάρ κεν δειλό ς· ὄντως 〈γὰρ ἂν〉 δειλός (Α 293) n ἦ γάρ μ ε· ὄντως γάρ με (Α 355) ἦ γὰρ ὀΐομα ι· ὑπολαμβάνω γάρ (Α 78) ἠγάσατ ο· ἐξεπλάγη (Γ 181) ἠγαλλιάσατ ο· . ### eta 39 ..... (Ps. 16,9) ἠγάσθ η· ἐθαύμασεν. ### eta 40 †ἐχάρη. δυσηρέστησεν ἤγαστ ο· ἐνεμέσησεν, ἐφθόνησεν, ὠργίσθη. ### eta 41 ἐθαύμασεν. ἐνετράπη ἠγγυᾶτο ὁ λαμβάνων [ἤγετο] ἥ γ ε· αὕτη (Α 496) n. ### eta 43 ἥτις [ ἠγειρέθοντ ο· συνηθροίζοντο. ### eta 44 ἀνήγοντο] ἡγε ῖ· ἄρχεις * ἤγειρε ν· ἀνέδειξεν n, ἀνέστησεν (Luc. ### eta 46 1,69) g ἡγεῖσθα ι· δοκιμάζειν. ### eta 47 δοκεῖν * ἡγείσθη ν· ἦρχον (Β 731 . ### eta 48 .) ASn * ἡγεῖτ ο· ηὐθέντει A, ἦρχεν (Sap. ### eta 49 7,12) Avgn ἡγέμαχο ς· πολέμαρχος * ἦγέ μι ν· ἤγαγεν αὐτόν ASvg ἡγεμονεύεσθα ι· ἄρχεσθαι (Thuc. ### eta 52 3, 61,2) Ἡγεμόν η· Ἄρτεμις. ### eta 53 καὶ Ἀφροδίτη. καὶ ναῦς τις οὕτω καλεῖται * ἡγεμονικό ν· ὁ νοῦς r. ### eta 54 ASvgn ἡγεμώ ν· ἄρχων rq. ### eta 55 ὁδηγός * ἦγε ν· ἔφερεν (Τ 273) AS ἡγεόμη ν· ἡγούμην n, ἠρχόμην (Ε 211) * ἠγερέθοντ ο· ἠγείροντο A. ### eta 58 συνηθροίζοντο (Β 304) r Sb * ἠγερέεσθα ι· συναθροίζεσθαι (Κ 127) r. ### eta 59 Anps ἤγερθε ν· συνηθροίσθησαν (Α 57) N * ἡγεσίη ς· ὁδηγίας (Greg. ### eta 61 Naz. c. 2,2,7,320) (r) g (p) ἤγεσ θ ’ ἀε ί· ἐφέρεσθ’ ἀεί ἤγετ ο· ἦρχεν. ### eta 63 ἤρξατο ἡγήλασα ν· συνήγαγον ἡγηλάζε ι· ἄγεται. ### eta 65 ἐλαύνει. ἐπιμελεῖται. θεραπεύει. ἄγει (ρ 217) ἡγηλάζει ν· ἄγειν. ### eta 66 ἐλαύνειν ἡγήσατ ο· ἦρξεν. ### eta 67 ὁδηγὸς ἐγένετο (Α 71) ἡγητηρί α· παλάθη σύκων· ἐν γὰρ τῇ ἑορτῇ [παρὰ] Πλυντηρίων φέρουσι παλάθην συγκειμένην ἐξ ἰσχάδων διὰ τὸ τοὺς αὐτόχθονας ἥμερον καρπὸν φαγεῖν πρῶτον τῶν σύκων· παρὰ τὸ ἡγήσασθαι οὖν τῆς τροφῆς κέκληται ἡγητηρία ἡγητή ρ· ἡγεμών r. ### eta 69 ἄριστος ἡγήτορε ς· ἡγεμόνες. ### eta 70 βασιλεῖς (Β 79 ..). ὁδηγοί. ἄρχοντες * [ ἠγιᾶτ ο· ἐνεκάλει] A * [ ἡγιλάζε ι· διάγει] A ἠγίνεο ν· ἦγον (Σ 493) S ἠγκάζοντ ο· ἐλάμβανον (Ρ 722) ἠγλαϊσμένο ν· φωτεινόν, ⸤ λαμπρόν r ἠγμένο ς· τεθηρευμένος. ### eta 76 πειθήνιος ἠγμένου ς· ἀγομένους * ἡγνικότε ς· καθαρίσαντες (1. ### eta 78 Petr. 1,22) ASvg ἠγνόε ι· ἠπείθει. ### eta 79 ἠγανάκτει ἠγνοίει ς· ἠπείθεις ἠγνοίησε ν· ἠπείθησεν r. ### eta 81 * ⸤ ἠγνόησεν n. ὡς [ἔφαθ’] Ἕκτωρ δ’ οὔτι θεᾶς ἔπος ἠγνοίησεν (Β 807) * ἤγνωσε ν· ὠδυνήθη † ἤγομε ν· ηὔξομεν ἠγό ν· κατεαγός ἠγωνίασε ν· ἐφοβήθη r ἤγοντ ο· ἐλαύνοντο ἠγόμη ν· διῆγον. ### eta 87 Σοφοκλῆς Θυέστῃ δευτέρῳ (frg. 233) * ἠγόρευε ν· ἐδημηγόρει (Eur. ### eta 88 Or. 898 ..) AS * ἠγορόωντ ο· διελέγοντο (Δ 1) ASgN ἡγο ῦ· παρακελευστικῶς· ἄρχε, ἡγεμόνευε, διάκρινε ἡγοῦμα ι· ἡγεμονεύω r. ### eta 91 νομίζω p, ὑπολαμβάνω r, λογίζομαι (p). προκρίνομαι ἤγου ν· ἤτοι r. ### eta 92 ἤγουν [ἠγοδαίμων βʹ] * ἤγρετ ο· ἠγέρθη (Β 41?) ASgn * ἠγροικισάμη ν· ἀγροίκως ἔπραξα ASvgn * ἥδ ω· εὐφραίνω. ### eta 95 ⸤ τέρπω AS [ ἠδαίμω ν· αἰγιδίων] ἠ δ ’ αἰγῶ ν· αἰγιδίων. ### eta 97 [ἠδαιμόνουν] (Α 41) ἠ δ ’ ἄκρα ς· καὶ τὰς ἐξοχάς ᾗ δ ’ ἄ ν· ᾗτινι δὲ ἄν ἠδαξήσατ ο· ἐκνήσατο ἠδάφωτα ι· κατῴκισται ἠδ έ· ἀντὶ τοῦ καί r ἠδ’ ἀλλοίῳ ἐπὶ ἔργῳ (Δ 258) καὶ * ⸤ αὕτη n. ### eta 102 ἔφη δή. ᾔδε α· ᾔδειν, ⸤ ἐπιστάμην (Ξ 71) S * ἠδὲ βίηφ ι· τῇ αὐτοῦ ἰσχύι (Μ 256 . ### eta 104 .) ASn ᾔδε ε· ᾔδει, ἠπίστατο vnS. ### eta 105 ᾔδεε μαντοσύνας (Β 832) [ἢ μάται] * ᾔδεε ς· ᾔδεις AS * ἥδε ι· τέρπει Avg ἢ δεῖ χελώνης κρέα φαγεῖ ν , ἢ μὴ φαγεῖ ν· τῆς χελώνης ὀλίγα κρέα βρωθέντα στρόφους ποιεῖ, πολλὰ δὲ καθαίρει· ὅθεν τὴν παροιμίαν [Δήμων φησὶ] λέγεσθαι * ἠ δ ’ ἐπίκουρο ι· καὶ βοηθοί (Β 815 . ### eta 109 .) AS ᾔδεσα ν· ἠπίσταντο, ἐγίνωσκον ᾐδέσθ η· ἐνεθύμησεν * ἥδετα ι· εὐφραίνεται vg, τέρπεται (Or. ### eta 112 1523) ASvg * ἠδὲ τοκήω ν· καὶ τῶν γονέων (Γ 140) AS ἤδ η· ἐπὶ μὲν παρῳχημένου χρόνου ἀορίστου· ἤδη γάρ ποτ’ ἐγὼ καὶ ἀρείοσιν ἠέπερ ὑμῖν (Α 260), ἐπὶ δὲ ἐνεστῶτος· ἤδη γὰρ νῦν ἔλπομ’ Ἄρηΐ γε πῆμα τετύχθαι (Ο 110) ἦ δ ή· ἀληθῶς δή n. ### eta 115 καὶ 〈δή〉 (Α 573) * ἢ δηθὰ στρεύγεσθα ι· 〈ἢ〉 ἐπὶ πολὺ ἀναβάλλεσθαι (Ο 512) AS * ἤδη μο ι· πρὸ τούτου μοι (Ζ 361) AS ἠδημόνησε ν· ἐξεκάκησεν * † ἠδημόνω ς· αἰδεσίμως ASs * ᾔδησθ α· ᾔδεις (τ 93) SN ἡδέ α· γλυκέα ἠδίκησε ν· ἔβλαψεν * ἠδικηκότε ς· ἀδικήσαντες As * ἠδίκτο ν· συνδοκτικόν ASgh * ἡδίονο ς· ἡδυτέρας AS * ἥδιστ α· ἡδέα r. ### eta 126 ἡδέως r. ASg. εὐθύμως. ⸤ γλυκέως. ἢ καταθύμιον A * ἡ δόκωσι ς· ἡ στέγη (Eccl. ### eta 127 10,18) ASvg * ἠδολέσχου ν· ἐμερίμνων g. ### eta 128 ἐμελέτων r (Ps. 76,7) ἥδομα ι· τέρπομαι. ### eta 129 ἐσθίω * ἡδον ή· ἐπιθυμία r. ### eta 130 ASvgn * ἥδοντα ι· τέρπονται ASg * ηδο ς· ἡδονή. ### eta 132 καὶ ὄφελος (Σ 80) ASvgn. καὶ ἔφη ἐκεῖνος A. καὶ ὄξος S * ἠ δ ’ ὥ ς· κατὰ τοῦτο δέ, οὕτως. ### eta 134 〈 ἦδο ς·〉 ὠφέλημα. ἥδυσμα, ἀπὸ τοῦ ἔδειν· τινὲς δὲ ἡδονήν (Α 576 ..) καὶ ὄξος ἥδρασ α· ἐθεμελίωσα, * ἐστήριξα (ps), ἔπηξα (Greg. ### eta 135 Naz. c. 2,1,34,7) * ηδ ω· ἶρις, ἤγουν ⸤ τόξον (Iob 36,30) p * ἡδυεπή ς· ἡδυλόγος (Α 248) vgn * ἡδυεποῦ ς· τοῦ γλυκεροὺς λόγους ἔχοντος A ἡδύκωμο ς· εἶδός τι ᾠδῆς ἡδυλίσα ι· συνουσιάσαι ἡδυλισμό ς· συνουσία ἥδυμο ν· ἡδύ. ### eta 142 εὐῶδες. ⸤ τερπνόν s ἡδυγέω ν· ὁ σικυός * ἡδυνθεί η· γλυκανθείη (Ps. ### eta 144 103,34) ASvg ἡδυντῆρε ς· οἱ ἅλες. ### eta 145 Ἐρατοσθένης (frg. 53 Strecker) ἡδύοσμο ς· ὁ ἀρωματίτης κάλαμος r † ἡδύπημ α· ὁ θάνατος ἡδυπαθε ῖ· μιαίνεται ἡδονῇ * ἡδυπαθή ς· φιλήδονος r. ### eta 149 ASvgn. πάθει χαίρων ASg, καὶ ἡδόμενος τῷ πάθει * ἡδυπαθῶ ν· ἐν ἡδονῇ ὤν AS ἡδυπνοΐ ς· 〈εὐώ〉δης πόα. ### eta 151 καὶ ἡ λιβανωτίς ἡδύπνου ν· νεογνὸν καὶ ἁπαλὸν πρόβατον γαλαθηνόν, τὸ μήπω πόας γευσάμενον, †η ὁ Ρέμων †φησὶν ὑπὸ τοῦ Πυθίου κληθῆναι ἡδυποτί ς· ἔκπωμα ποιόν. ### eta 153 καὶ τὸ κρόμμυον ἡδύραβδο ν· κινάμωμον r. ### eta 154 s * ἡδύ ς· γλυκύς r. ### eta 155 g ἡδύσματ α· ἀρτύματα (Exod. ### eta 156 30,23 ..) (r. ps) * ἡδυσμό ς· ἡδύοσμος (Exod. ### eta 157 30,34) AS † ἡδύτερα ι· αἱ τρυγόνες * ᾖ ε· ἤϊε. ### eta 159 (Μ 371) A ἥττ ω· ἥσσω [ἥτις αὐτόν] ἦε ς· ὑπῆρχες ἠ έ· βαρυνομένης μὲν τῆς προτέρας ἀντὶ τοῦ ἤ σύνδεσμον δηλοῖ διαζευκτικόν· ἠὲ διατμῆξαι κοῖλον δόρυ (θ 507) περισπωμένης δὲ ἀπορηματικὸς ἔσται σύνδεσμος· ἦ ἑκὼν μεθιεῖς (δ 372) ἠέ α· ἀγαθά ᾔε ι· ἐπορεύετο, ἤρχετο (Κ 286) ἠείδετ ο· ὡμοιοῦτο ἠεῖδο ς· πνῖγος ἠείδε ν· ἐγίνωσκεν ἤεικτ ο· ὡμοίωτο (δ 796 . ### eta 168 .) ἤειρε ν· ἐβάσταζεν ἠέλδετα ι· ἱμείρεται (ο 66) † ἠελέεσσι ν· ἀντὶ τοῦ ἐλεοῦσιν ἠέλμεθ α· συνήμμεθα * ἠὲ κολοιῶ ν· ἢ τῶν κολοιῶν (Ρ 755). ### eta 173 εἶδος ὀρνέου A, καὶ ἰχθύος * ἠὲ κροσσό ν· πέζαν AS ἠελίοιο πύλα ς· τοὺς κύκλους, δι’ ὧν τὰς πορείας ποιεῖ ὁ ἥλιος (ω 12). ### eta 175 οἱ δὲ ἀλληγορικῶς τοὺς ὀφθαλμούς (Pythag.) ἠελίου αὐγ ή· ὁ φωτιζόμενος ὑπὸ τοῦ ἡλίου τόπος (Θ 480 . ### eta 176 .). ὁμοίως δὲ ἔχει καὶ τοῦ πυρός 〈αὐγή〉 (Ι 206 ..) * ἠέ μι ν· ἢ αὐτόν (Χ 175) ASn * ἦε ν· ἦν, ὑπῆρχεν (Α 381 . ### eta 178 .) gS ἠέξετ ο· ηὔξετο ἢ ἔπε ι· ἢ λόγῳ (Α 395) ἠέ π ῃ· ἤ πῃ, ἤ που (Ζ 378) * ἡ ἐπιοῦσ α· ἡ αὔριον ἐρχομένη (Prov. ### eta 182 27,1) A ἠέρ α· ἀορασίαν. ### eta 183 ὁμίχλην. σκοτίαν (Θ 50) r * ἠερέθοντ ο· μετεωρίζοντο AS, ἐκρεμῶντο (Β 448 v. ### eta 184 l.) A ἠέρθ η· ἠγέρθη. ### eta 185 ὥρμησεν * ἠέρ ι· ἀορασίᾳ AS. ### eta 186 ἀέρι (Γ 381) Avgn * ἠερί η· ἑωθινή, ὀρθρινή (Α 497) AS. ### eta 187 [βλάβη] ἠέριο ι· ὀρθρινοί (ι 52) (r) ἠέριο ν· μέγα. ### eta 189 ⸤ λεπτόν. μέλαν r ἠερέθοντα ι· * μετέωροί εἰσιν N, εἰς ἀέρα αἴρονται. ### eta 190 ἢ * ⸤ ἐρεθίζονται N. ὁρμῶσιν. [ἀθροίζονται] . αἰωροῦνται. πλανῶνται (Γ 108) ἠερέθοντ ο· ᾐωροῦντο. ### eta 191 καὶ τὰ ὅμοια (Β 448 v. l.) † ἠέρεθον γά ρ· εἰς ἀέρα διαίρονται ἠεροειδέ α· μέλανα. ### eta 193 ἢ ἀναπεπταμένον. σκοτεινόν (Ψ 744) ἠεροειδέ ς· ἀερῶδες. ### eta 194 μέγα. διὰ τοῦ ἀέρος ἔκτασιν τῶν ὀφθαλμῶν μηδενὸς ἐμποδίζοντος, ὥστε καὶ τὰ διεστῶτα ἐκ πολλοῦ ὁρᾶν (Ε 770). δηλοῖ δὲ καὶ τὸ ζοφῶδες, καὶ σκοτεινόν, καὶ ἀερῶδες τῇ χροιᾷ ἠερόε ν· ἀερῶδες. ### eta 195 σκοτεινόν r ἠερόεντ α· σκοτεινόν n. ### eta 196 ἀερώδη (Θ 13) Sn ἠεροποίνα ν· ἐπιτιμῶσαν . ### eta 197 .. ἠερόπομπ α· κατὰ τὸν ἀέρα φαινόμενα (r) ἠαροπότη ς· αἱμοπότης r ἠεροφοῖτις Ἐρινύ ς· ἡ ἐν τῷ ἀέρι φοιτῶσα, ἢ ἀέρα ἠμφιεσμένη, ἢ ἀοράτως φοιτῶσα, ἢ ἀεροπλάνος. ### eta 200 οἱ δὲ ὅτι ἐν Ἅιδου ἐν σκοτίᾳ (Ι 571 ..) ἠεροφώνω ν· μεγαλοφώνων. ### eta 201 πληρούντων φωνῆς τὸν ἀέρα (Σ 505) ἤερτ ο· ἐκρέματο ἠερτίζω ν· αἴρων a) ἠέρχατα ι· 〈καθειργμένοι ἦσαν b) ἤισκ ε·〉 ὡμοίωται * ᾔεσα ν· ἐπορεύοντο ASvg, ἤρχοντο AS ἠέ τε υ· ἤ τινος (Ν 252) ἠέ τ ῳ· ἤ τινι (Ν 327) † ἠέψε α· οἱ δὲ γήτεια καρτά Ἤζακα ς· γένος στικτὸν παρὰ Πάρθοις ἠζάνθ η· ἐξηράνθη S ἤη ν· ἦν, ἤμην (Λ 808) ἠή ρ· ὁμίχλη (Hippocr. ### eta 212 aer. loc. 5 ..) ἠ ή· τὶ ἐπίφθεγμα * ἠθάδε ς· συνήθεις (ASvgn). ### eta 214 τιθασοί (Eur. Andr. 818) * ἠθά ς· τιθασός S. ### eta 215 γνώριμος r, συνήθης r. S ᾔθετ ο· ἐπεκαίετο. ### eta 216 ἐμελαίνετο ἤθ ε· μακάρι. ### eta 217 ὄφελον ἤθε α· τοὺς συνήθεις τόπους, καὶ διατριβάς (Ζ 511) 〉ήθεα διφῶ ν· ὄστρεα ζητῶν (Π 747) ἠθε ῖ’· προσφώνησις νεωτέρου ἀδελφοῦ πρὸς πρεσβύτερον. ### eta 220 οἱ δὲ ἄδελφε, ἥδιστε, φίλτατε (Ζ 518) ἠθεῖ ε· ὦ θεῖε, ὦ θαυμάσιε (Κ 37) ἠθεί η· ὡραία ἠθεῖο ς· ἀδελφός. ### eta 223 συγγενής. φίλος. ἢ καὶ πατρὸς ἀδελφός. ἢ ⸤ σεπτικὴ προσαγόρευσις πρὸς πρεσβύτερον (p) .... ἠθικῆς φιλοσοφία ς· διορθωτικῆς ἠθῶν ἠθικό ν· κατηχητικόν r ᾗ θέμι ς· ὡς δεῖ, ὡς δίκαιον, ὡς πρέπει, ὡς χρή (Β 73 . ### eta 226 .) * ἤθεο ς· ἤθους (Greg. ### eta 227 Naz. c. 2,1,1,179) g 〉ηθέσε ι· ἀηθεῖ. ### eta 228 ἀγνοεῖ. παρορᾷ * ἦ θή ν· ἀληθῶς δή. ### eta 229 ἀλλ’ ὅμως. πλήν. ἀλλ’ οὖν (Λ 365) ἠθημένο ς· διυλισμένος· 〈οὕτως Ἐπίλυκοσ〉 (frg. ### eta 230 6) * ἦ θήν μι ν· ἤπου αὐτόν (Ο 288) ASn ἠθήνιο ν· ἠθάνιον. ### eta 232 ἠθμός. [ἠθημένος] ἤθησε ν· ἐφθάρη * ἤθιρα ι· τρίχες A † ἠθλίομα ι· ἀκολάστως διαγήοχα ἠθμάριο ν· διυλιστήριον ἠθμού ς· κοσκίνους * ἠθολόγο ς· θεατριστής r. ### eta 238 ASvgn * ἠθοποιε ῖ· λόγους ἁρμόζοντας τῷ ἤθει ποιεῖ gn * ἠθοποιΐ α· πρὸς ἦθος μιμήσασθαι AS * ἦθο ς· γνώριμος τρόπος, ἀναστροφή AS (vgn) ἤθροιζε ν· [ἐθρύβει. ### eta 242 ] συνῆγεν ἤθυρο ν· ἔπαιζον r ᾔθυσσε ν· ἐρρίπιζεν. ### eta 244 ἔνυσσεν ἢ θωή ν· ἢ ζημίαν (Greg. ### eta 245 Naz. c. 2, 2, 6, 29) ἠθῶ ν· κατηχήσεων ἤϊ α· βρώματα· r θώων πορδαλίων τε λύκων τ’ ἤϊα πέλονται (Ν 103) καὶ ⸤ ἄχυρα· r ἠΐων θημῶνα τινάξῃ (ε 368) καὶ ἐφόδια (ε 266). ### eta 247 καὶ ἐπορευόμην· ἤϊα πολλὰ θεοὺς γουνούμενος (δ 433) ἠίδε ι· ᾔδει (ι 206) * ἤϊε ν· ἐπορεύετο (Α 47) ASn ἠΐδημε ν· ἠπιστάμεθα, ᾔδειμεν ἠΐθεο ι· ἄφθοροι. ### eta 251 παῖδες ἄγαμοι (Σ 567) ἠίθεο ς· ὁ ἀκμάζων νεανίας. ### eta 252 ἀγένειος (Χ 127). [πατρὸς ἀδελφὸς καὶ μητρός. φίλος.] νέος. ἄπειρος. ἄγαμος. παρθένος † ἤιθισα ς· ἔδοξας. ### eta 253 ἐπύθου † ἠΐθεσα ν· ἐπορεύοντο. ### eta 254 ἐπυνθάνοντο ἠικανό ς· ὁ ἀλεκτρυών ἤϊκτ ο· ἐφίετο. ### eta 256 ⸤ ὡμοίωτο (δ 796) rp ἠίλλοντ ο· ἐστράβιζον. ### eta 257 [ἤλλοντο] ἤϊμε ν· ἐπορευόμεθα * ἤϊξε ν· ὥρμησεν (Δ 78) Svg ἤϊο ν· ἐπορευόμην. ### eta 260 καὶ παρειάν, ἢ γνάθον ἠϊόεντ ι· ἠϊόνας ἔχοντι gp. ### eta 261 ἢ ἰοειδεῖ. ⸤ καλὰς ἔχων ἠιόνας (Ε 36) r ἠϊόν α· ἀκτήν, * αἰγιαλόν (Η 462) ASvg ἠϊόνε ς· ἀκταί, αἰγιαλοί (Ρ 265). ### eta 263 ὀφθαλμῶν τὰ ὑποκάτω. διὰ τὸ 〈δι’ αὐτῶν〉 φέρεσθαι τὰ δάκρυα, ὡς καὶ κατὰ τῶν τῆς θαλάσσης αἰγιαλῶν τὰ κύματα ἠιόνησα ς· κατήντλησας (Aesch. ### eta 264 frg. 425) ἤϊο ς· πορεύσιμος. ### eta 265 παιανιστής ἠιόσιν ἁρματεύσα ς· τῷ ἅρματι σύρας, ἐν τοῖς αἰγιαλοῖς ἐλαύνων (Eur. ### eta 266 Or. 994) A * ἥιρε ι· κατελάμβανεν (Δ 23) ASn † ἠϊερέθησα ν· ἐκρεμάσθησαν * ἤϊσα ν· ἐπορεύοντο (Κ 197) r. ### eta 269 (vg) s * ἧισι ν· ταῖς ἑαυτῶν (Σ 430) ASg ἦισε ν· ᾖσεν ἧισι ν· ἰδίαις αὐτῶν· 〈ᾗσιν ἐνὶ φρεσίν〉 (Θ 446) ἠΐστωτ ο· ἔφθιτο ἤιστωσα ς· ἀφανῆ ἐποίησας (Soph. ### eta 274 Ai. 515) ἤισχυνε ν· ἐπαροίνησεν. ### eta 275 ἐλυμήνατο. ἐπαρῴνει ἠϊχθήτη ν· ἐφάνησαν. ### eta 276 ὥρμησαν (Ω 97) ἠϊόεντ ι· ἀφρώδει (Ε 36) ἠϊώμεθ α· πεπληρώμεθα. ### eta 278 ἐπισεσιτίσμεθα * ἠϊώ ν· ἀκτή. ### eta 279 ψάμμος S. ὄχθα AS ἠισθόμη ν· ἤκουσα a) ἦκ α· πράως, ἡσύχως (Γ 155) r. ### eta 281 b) 〈 ἧκα r . A S , ἔπεμψα ( Ε 12 5 ) ASvgn ἠκάδ α· ἠνδρωμένην γυναῖκα ἠκαῖο ν· ἀσθενές * ηκε ν· ὄντως γάρ 〈ἂν〉 (Α 255). ### eta 284 ἢ ἐνέβαλεν, ἢ ἔπεμψεν (Δ 498 ..) S ἠκαῖο ς· ἀριστερίας. ### eta 285 ἰσχυρός ἤκαχε ν· ἔβλαψεν. ### eta 286 * ⸤ ἐλύπησεν (Π 822) ASn ἠκαλέον γελόωσ α· πράως, οὐκ ἐσκυθρωπακυῖα (Callim. ### eta 287 frg. 768 Pf.) * ἦ κ ε· ὄντως ἄν (Η 125) A ἠκέ α· ὀξέα ἥκε ι· ἔρχεται AS. ### eta 290 ἢ ἦλθεν A. ἢ ἠχεῖ ἧκε ν· ἀφῆκεν g, ἔβαλεν, ἔπεμψεν An, ἐπαφῆκεν (Α 382 . ### eta 291 .) Agn ηκε ς· ὀξύ. ### eta 292 ἢ ἦλθες * ἠκεσάμη ν· ἐθεράπευσα As * ἠκέσατ ο· ἰάσατο, ἐθεράπευσεν (Ε 402) r. ### eta 294 Agnp * ἠκέστα ς· ἀκεντρίστους. ### eta 295 ἀδαμάστους (Ζ 94) (r) n ἠκ ή· ἀκωκή, ἐπιδορατίς, ἀκμή * ἥκιστ α· οὐδαμῶς r. ### eta 297 ASvg, οὐδ’ ὅλως An. ἐλάχιστα gSn * ἥκιστο ς· ἐλάχιστος SN. ### eta 298 ἐλάσσων r. βραδύτατος (Ψ 531) * ἥκοντ α· παραγενόμενον, ἐλθόντα ASvg * ἠκριβωμένο ς· ἔμπειρος (r) AS * ἠκρίβωτ ο· ἀκριβῶς ᾔδει AS * ἠκρωτηριασμένο ν· τῶν ἄκρων ἀφῃρημένον (Dem. ### eta 302 18,296) (ASvg) ἡ κύων ἐν τῇ φάτν ῃ· παροιμία, πρὸς τοὺς μήτε αὐτοὺς χρωμένους, μήτε ἑτέρους ἐῶντας ἠλαι έ· μάταιε (β 243) ἠλαιθερέ ς· τὸ ἐν ἡλίῳ τεθερμασμένον ἠλαίνε ι· μωραίνει ἠλακάτ η· τὸ δεκτικὸν τῶν ἐρίων ἐργαλεῖον r. ### eta 307 ἠλακάτη τετάνυστο ἰοδνεφὲς εἶ〈ρος. ἔχουσα〉 (δ 135) καὶ ἄτρακτος· ἠλάκατα στρωφῶσα (ρ 97) καὶ τὸ βέλος, ἐν συνθέτῳ· χρυσηλάκατος κελαδεινή (Υ 70). διὰ δὲ τοῦ ε ἠλεκάτη ἠλακατῆνε ς· θαλασσίων ἰχθύων οἱ κητώδεις ἠλακάτ η· δόναξ. ### eta 309 ὁμοίως καὶ πολυηλάκατα τὰ τῶν ποταμῶν χείλη (Aesch. frg. 8). ἔνιοι δὲ κοινῶς τὰ γόνατα ἔχοντα, ὡς στάχυν, ὡς κάλαμον Ἠλακάτει α· ἀγὼν ἐν Λακεδαίμονι ἀπὸ Ἠλακάτου, ὃς ἦν ἐρώμενος [ἠρώμενος] Ἡρακλέους, ὥς φησι Σωσίβιος (frg. ### eta 310 595,16 J). ἡ Λακεδαιμονίω ν· ἡ Μεσσηνία τῇ Λακεδαιμονίᾳ προσετέθη ἡ λαλιά σο υ· ἡ λάλησις (Cant. ### eta 312 4,3 ..) ἤλαλκε ν· ἤμυνεν, ἐβοήθησεν ἠλασάμεσθ α· ἠλάσαμεν, ἐπὶ ἀπελάσεως (Λ 682) ἤλασα ν· ἔσκαψαν (Μ 6) ⸤ ἀπήλασαν (Α 154 . ### eta 315 .) r ἤλασεν ἐκ χειρὸς ἔτρωσεν (Ν 614 . ### eta 316 .). ὤρυξεν ἠλασκάζε ι· ἐκκλίνει. ### eta 317 κρύπτεται. πλανᾶται περὶ τὸν αὐτὸν εἱλούμενος τόπον (ι 457) ἠλάσκει ν· κρύπτειν. ### eta 318 ἀποδιδράσκειν. πλανᾶσθαι ἠλάσκουσ ι· περὶ τὸν αὐτὸν εἱλοῦνται τόπον, ἐν κύκλῳ πλανώμενοι (Β 470) ἠλάσκωσ ι· πλανῶνται n * ἠλάστε ι· ἐχαλέπαινεν AS * ἠλάστεο ν· ἐχαλέπαινον SN, ἐδεινοπάθουν (Ο 21) p [περιεφέροντο] ἠλᾶτ ο· ἐπλανᾶτο (γ 302) S * 〈 ἥλατο 〉· ἔδραμεν, ἐπήδησεν (Act. ### eta 324 Ap. 14,10) ASvg ἤλαυν ε· τὸν στρατὸν ἦγεν † ἠλαύνομε ν· ἐκακολογοῦμεν ἤλγησε ν· ὠδύνησεν, ἐλύπησεν ἤλδανε ν· ἠλλοίου. ### eta 328 ηὔξανεν (ς 70) ἠλδόμενα ι· ἐφιέμεναι (Ψ 122) ἤλεγξε ν· ᾔσχυνεν ἠλε έ· †τὸ ἐκ †‘ φρένας ἠλεέ ‘ μωρέ, ματαιοποιέ (β 243). ### eta 331 ἠλεό ς , ὅσ τ ’ ἐφέηκε (ξ 464) * ἤλειτε ν· ἥμαρτεν (Ι 375) Ag * ἠλεκάτ η· ἐργαλεῖον γυναικῶν ASvg (r) * ἤλεκτρο ν· ἀλλότυπον χρυσίον Σ p ἤλεκτρο ς· μέταλλον χρυσίζον. ### eta 335 Φασὶ δὲ αὐτὸ ἀπὸ τοῦ ἐν τῇ Κελτικῇ χώρᾳ Ἠριδανοῦ τοῦτο κομίζεσθαι τῶν αἰγείρων. τὰ δάκρυα τῶν Ἡλιάδων ἠλέκτω ρ· ὁ ἥλιος ἐπιθετικῶς. ### eta 336 ἤτοι ὁ λαμπρός, παρὰ τὴν τοῦ ἠλέκτρου οὐσίαν, περὶ οὗ φησιν· χρυσοῦ τ’ ἠλέκτρου τε (δ 73). ἢ οἷον ἀλέκτωρ, ἄλεκτρος, ἀμέτοχος κοίτης (Ζ 513) ἠλέλιζο ν· ἐτίνασσον ἠλέματο ς· μάταιος r. ### eta 338 p 〉ἠλεμίστρι α· θρηνήτρια * † ἠλέμνι α· ἡ φαρμακός (Dem. ### eta 340 25,79) ASvgnps * † ἠλενομέν ῳ· ὀδυνωμένῳ AS ἠλεή ς· ἄφρων, ἠλίθιος ἠλεό ς· * ὁ μωροποιός (ξ 464) ASg. ### eta 343 μάταιος Sp, ἄφρων, ἠλίθιος ἠλεύατ ο· * ἐξέκλινεν, ἀπέφυγεν AS. ### eta 344 ἐφυλάξατο. ὑπεχώρησεν (Ν 184 ..) ἠλεώτερο ς· ὁ μάταιος [ 〉ηληθμ ῷ· κηληθμῷ] ἠλήλατ ο· ἐπεπήγει. ### eta 347 ⸤ ἐμπέπηγεν (Ε 400) AS. [ἦλθε, παρεγένετο] ἡλιάδε ς· αἱ κατάχρυσοι κλῖναι ἡλιαίη ς· θέρμης. ### eta 349 αὐγῆς ἡλιαί α· τὸ δικαστήριον r. ### eta 350 διαφέρει δὲ ἐκκλησία καὶ βουλὴ καὶ ἡλιαία ἡλιάσα ι· ἐν τῷ ἡλίῳ ἁπλῶσαι, ἢ θερμαίνεσθαι ἐν ἡλίῳ ἠλίβατο ν· ὑψηλήν, ἄβατον, ἧς ἐστιν ἀλιτεῖν βαίνοντα, δυσπρόσβατον. ### eta 352 ἄλλοι δὲ ἣν ἥλιος πρώτην βάλλει. οἱ δὲ τὴν ἁλὶ βεβηκυῖαν. Στησίχορος (frg. 83) δὲ Τάρταρον ἠλίβατον τὸν βαθὺν λέγει. ἔνιοι ἡλίφατον ἀποδιδόασιν, ἡλίῳ φαινόμενον * ἠλίβατο ς· ὑψηλή (Ο 273) gn * ἠλιβάτοισι ν· ὑψηλοῖς (Greg. ### eta 354 Naz. c. 2, 1, 1, 560) (ASv) * ἡ λιγνύ ς· ὁ καπνός r. ### eta 355 AS ἡλίζοντ ο· ἡθροίζοντο r † ἠλίηνε ν· κατέκλυσεν ἤλιθ α· ἀθρόως, δαψιλῶς, χύδην. ### eta 358 παρὰ τὸ ἅλι ς. οἱ δὲ μάτην, εἰκῆ (ε 483) ἠλίθιο ν· μάταιον, ἀναίσθητον q, * ⸤ μωρόν, ἀνόητον, ἄφρονα (Plat. ### eta 359 Phaed. 95 c) ASvg ἠλιθιότη ς· παντελῶς ἀπόγνωσις (Plat. ### eta 360 Theaet. 176 e ..) * ἥλικ α· ἴσον τῷ χρόνῳ ASn ἥλικε ς· ὄρχεις [ ἥλισκε ν· ἔπεσεν] * ἡλίκη ν· μεγάλην. ### eta 364 τηλικαύτην ASn ἡλικί α· μέγεθος σώματος r. ### eta 365 μέτρον τι (Matth. 6,27 ..) ἡλίκο ν· ποταπόν. ### eta 366 * ⸤ μέγα ASvg. ὁποῖον ἠλίνδησ ε· κατεπάλαισεν ἠλινδημέν η· γεγυμνασμένη * ἧλι ξ· ἡλικιώτης Svgn ἡλιόκαυστο ς· κεκαυμένος ἐν τῷ ἡλίῳ Ἦλι ς· ὄνομα πόλεως (Β 615) Ἥλιο ς· ὁ θεός. ### eta 372 καὶ τὸ ἄστρον. καὶ ἡ αὐγή. καὶ τόπος, ἐξ οὗ [καὶ] ὁ ἥλιος ἀνατέλλει. διὰ δὲ τὸ μέτρον τρισυλλάβως ἐνίοτε (θ 271), τὸ γὰρ πλεῖστον τετρασυλλάβως Ἠέλιος * ἠλισγημένου ς· μεμολυσμένους. ### eta 373 ἠρτυμένους (Malach. 1,7) ASvg * ἡλίσκοντ ο· ἐλαμβάνοντο. ### eta 374 εὑρίσκοντο (Thuc. 4,26,7) ASn * ἤλιτε ν· ἥμαρτεν (Ι 375) Sgn, ἠδίκησεν, ἠσέβησεν * ἠλιτήσα ς· ἁμαρτήσας AS * ἠλιτόμην α· ἐλαττούμενα τοῖς μησίν (Greg. ### eta 377 Naz. c. 1, 2,1, 649) n ἠλιτόμηνι ς· ὁ μάτην ἐγκαλῶν ἠλιτόμηνο ν· πρόωρον r. ### eta 379 ὠμόν. ⸤ οὐκ ἐν τῷ δέοντι μηνὶ τεχθέντα r. λιπόμηνον, τὸν ἀλιτόντα, καὶ διημαρτηκότα τῶν μηνῶν ἐν τῇ κυήσει (Τ 118) ἠλκάζοντ ο· ἠμύνοντο ἥλκησε ν· ἡλκοποίησεν. ### eta 381 ἥλκωσεν. καὶ ὠδύνησε τὴν ψυχήν· ἢ μετὰ βίας καὶ ὕβρεως εἵλκυσε, καὶ ἐβιάσατο (λ 580) ἤλλαξε ν· ἄλλον ἐξ ἄλλου ἐποίησεν (Eur. ### eta 382 Bacch. 438) ἥλου ς· [ἥλους] λόγχας. ### eta 383 καρφία. κέντρα ἠλό α· ἔτυπτε, δράγματα ἔτριβεν * ἧλο ι· περόναι A. ### eta 385 [ἐπίβουλοι] ἧλο ν· κατακεκαυμένον. ### eta 386 λάγνον ἧλο ι· καρφία σιδηρᾶ ἦλο ς· τόπος οὕτω καλούμενος, ἐν ᾧ οὐδὲν φύεται. ### eta 388 καὶ τὸ μαινόμενον καὶ ἐπίβουλον (Ο 128) καὶ σύμπτωμα ἐν σώματι γενόμενον ἤλυθ ε· ἐφοίτα ἠλύγ η· σκιά. ### eta 390 καὶ ἐπηλυγισμὸς ἐπισκιασμός, σκότος ἠλυγισμένο ς· κεκρυμμένος. ### eta 391 ἐπεσκιασμένος. ἠλύγη γὰρ ἡ σκιὰ καὶ ⸤ τὸ σκότος r ἠλυγίων ὀρέω ν· ἐν σκότῳ κατεχομένων † ἠλυκῦσα ι· σπαράξαι. ### eta 393 φράξαι ἤλυθο ν· ἦλθον, παρεγένοντο (Δ 221 . ### eta 394 .) ἤλυξε ν· ἐξέφυγεν g. ### eta 395 ἐξέκλινεν (Λ 476) † ἠλύξω ν· φυγών s ἠλύσθ η· ἔπεσεν (Ψ 393) ἠλυσί η· ὁδός ἠλύσιο ν· μακάρων νῆσος (δ 563) r. ### eta 399 εἴρηται δὲ ἐν ἴσῳ τῷ οὐ λύσιο ν· ⸤ ὅπου οὐ διαλύονται ἀπὸ τῶν σωμάτων αἱ ψυχαί r. καὶ οἱ μέν φασι περὶ Αἴγυπτον εἶναι, οἱ δὲ περὶ Λέσβον. Ἄλλοι κεκεραυνωμένον χωρίον ἢ πεδίον· τὰ δὲ τοιαῦτά εἰσιν ἄβατα, καλεῖται δὲ καὶ ἐνηλύσι α· Πολέμων δὲ Ἀθηναίους φησὶ καὶ ἄλλοι τινὲς τὸ κατασκηφθὲν χωρίον * ἢ ἱερόν S. Καὶ παράδεισος ASvgn ἤλυσι ς· ἔλευσις. ### eta 400 πορεία. σύνοδος ἦλφε ν· εὗρε τιμήν ἦλφο ν· εὗρον (Φ 79) * ἥλ ω· ἐλήφθη (χ 230) ASvg, ἐκρατήθη. ### eta 403 ἐφωράθη, ἐκλάπη AS. * ἥλωκε ν· ἥττηται ASps ἠλώμη ν· ἐπλανώμην (δ 91) Ἠλών η· πόλις ἐν Θεσσαλίᾳ (Β 739) ἥλωσα ν· ἐνικήθησαν. ### eta 407 ἐλήφθησαν * ἧμ α· ἀκόντισμα (Ψ 891) gp Ἠμαθί η· Μακεδονία (Ξ 226) Ἠμαθί α· τὸ αὐτό r * ἠμαθόει ς· ἀμμώδης (Β 77 . ### eta 411 .) (ASg) ἠμαθόεντο ς· τὴν ψαμμώδη, ἤτοι πολλὴν ἄμαθον ἔχοντα· ἐξ οὗ ὁ πολύαμμος δηλοῦται. ### eta 412 ἢ παρ’ ὃν ῥέει Ἠμαθόεις ποταμός. ἢ μεσημβρινοῦ. ἢ ἀπὸ Ἠμάθου ἥρωος (Β 77) ἠμάθυν ε· διέφθειρε. ### eta 413 κατέσκαψεν * ἧμα ι· κάθημαι (Σ 104) ASn ἤμαιθο ν· ἡμιωβέλιον. ### eta 415 διώβολον παρὰ Κυζικηνοῖς * ἦ μάλ α· ὄντως λίαν (Γ 204 . ### eta 416 .) Agp ἠμάλαψ ε· . ### eta 417 .. κρύψαι, ἀφανίσαι. Σοφοκλῆς Ὀδυσσεῖ μαινομένῳ (fr. 427) ἠμάλδυνε ν· ἠφάνισεν (Greg. ### eta 418 Naz. c. 2,2,7,292) r ἡμμάτιζε ν· ᾐώρει. ### eta 419 ἔπνιγεν † ἠμάλιο ν· μέγα * ἦμα ρ· ἡμέρα (Δ 164 . ### eta 421 .) ASvg * ἦ μά ν· ἀληθῶς δή (Ν 354) S ἦμαρ ἀναγκαῖο ν· τὴν εἰς ἀνάγκην δουλείας ἄγουσαν, τουτέστιν ἀναγκαίαν, ἢ κίνδυνον (Π 836) ἥμαρτε ν· ἀπέτυχεν r. ### eta 424 ἠγνόησεν ἡμάρτανε ν· ἀπετύγχανεν (Κ 372) ἡμάρταζε ν· ἐστέρησεν. ### eta 426 ἐματαίου ήμασι ν· * ἀκοντίσμασιν (Ψ 891) n. ### eta 427 ἡμέραις ήματ α· δασέως μὲν βλήματα, ῥίμματα, ἀκόντια· ψιλῶς δὲ ἡμέρας, ἡμέραι * ἤματα πάντ α· πάντα χρόνον (Θ 539 . ### eta 429 .) AS ἠματί η· δι’ ὅλης 〈τῆσ〉 ἡμέρας (β 104 . ### eta 430 .) r ἠμάτιο ι· ἡμερινοί, αὐθημερινοί * ἤματι τ ῷ· 〈ἐν〉 ἐκείνῃ τῇ ἡμέρᾳ (Β 351 . ### eta 432 .) ASg * ἤματο ς· ἡμέρας (κ 86) ASgn ἠμαυρώθ η· ἠμβλύνθη. ### eta 434 ἠφανίσθη ἤμβλυνε ν· ἐτύφλωσεν ἤμβλωκε ν· ἠγόνησεν. ### eta 436 ἐτύφλωσεν ἤμβροτο ν· ἥμαρτον (Π 336 . ### eta 437 .) ἤμβροτε ν· ἀπέτυχεν, ἥμαρτεν (φ 421) * ἤμβροτε ς· ἀπέτυχες τοῦ σκοποῦ (Ε 287) Sn ἡμέα ς· ἡμᾶς (Θ 211 . ### eta 440 .) ἡμεδαπο ί· * ἐπιχώριοι AS. ### eta 441 ὁμόφωνοι. ἐνθάδιοι (Greg. Naz. c. 2,2,3,138) ἡμεδαπῆς γῆ ς· ἡμετέρας γῆς ἡμεδαποῖ ο· ἡμετέρου (Greg. ### eta 443 Naz. c. 2, 2, 1, 90) ἡμεδαπό ν· τὸ ἀντικείμενον τῷ ἀλλοδαπ ῷ. ### eta 444 τὸ ἐπιχώριον. δηλοῖ δὲ καὶ τὸ ἡμέτερον * ἠμείβετ ο· ἀπεκρίνετο (Α 292) ASvg * ἠμείφθ η· ἠλλάχθη, ἠλλάγη ASvgn * ἤμειψ α· ἤλλαξα ASvg * ἠμελημένο ς· ῥᾴθυμος AS ἤμειβο ν· ἤλλασσον ἥμεθ α· καθήμεθα (Ο 740) ἡμεκτε ῖ· δυσφορεῖ ἦμε ν , εἶμε ν· ὑπάρχειν (Λ 698) ἡμέν η· καθημένη r (Α 358). ### eta 453 * ἐν κόλποις βαστάζουσα AS [ ἦμε ν· ἄν] ἡμένη πελειά ς· παροιμία ἐπὶ τῶν ἁπλουστάτων, κατὰ ἀντεξέτασιν τὴν πρὸς τὰς παλευτρίας πελειάδας ᾗ μὲν κλέο ς , ᾗ δὲ καὶ ἦσθ α· παροιμία ἐπὶ τῶν ὁμοίων τῇ περὶ αὐτῶν φήμῃ ἦ μέν μο ι· ὄντως μέν μοι (Α 77) ἥμενα ι , οἷά τε φύλλα μακεδνῆς αἰγείροι ο· οὕτως ἔφη, ἤτοι ἐπεὶ τὰ φύλλα τῆς αἰγείρου ἀλλήλοις ἀντέστραπται, οὕτω καὶ 〈αἱ〉 Ἀλκίνου θεράπαιναι προσεῖχον τοῖς ἔργοις πάνυ, ἀλλήλοις ἀντεστραμμέναι· ἢ ὥσπερ πυκνὰ τὰ τῆς αἰγείρου φύλλα, οὕτω κἀκεῖναι θλιβόμεναι ἐκρέκοντο (η 106) ἢ μεμάασ ι· προθυμοῦνται (Κ 208) ἥμενο ν· καθήμενον (Α 330 . ### eta 460 .) Ἡμέρ α· Ἀρτέμιδος ἐπίθετον ἡμέρ α· τὰ γενέθλια (Iob 3,3) ἡμέριο ν· ἄνθρωπον. ### eta 463 ἢ ἀνθρώπινον ἡμερί ς· ἄμπελος· ἀπὸ τοῦ ἐξημεροῦν ἡμᾶς (ε 69) rs. ### eta 464 καὶ ἡ κνίδη. τινὲς δὲ ἀναδενδράδα καὶ ἐλαίαν ἡμερίσι ν· ἀμπέλοις * ἡμερίω ν· ἀνθρώπων (Greg. ### eta 466 Naz. c. 2, 1, 45, 252) ἡμερόδρυ ς· εἶδος δρυός * ἡμεροδρόμο ς· ἀλληγορικῶς ὁ ἥλιος ASp ἡμερο ῖ· πραΰνει ἡμεροκαλλέ ς· τῶν σπορίμων ἄνθος. ### eta 470 ἢ στεφάνωμα. οἱ δὲ ἐρίου βάμμα φοινικοῦν. οἱ δὲ ἄνθος πρὸς μίαν ἡμέραν ἀκμάζον (Cratin. fr. 98). οἱ δὲ τὴν νάρκισσον βοτάνην ἡμερόκοιτο ς· ὁ κλέπτης (Hes. ### eta 471 op. 605) r(vg) ἡμερολόγιο ν· μέρος τι τῶν περὶ τὴν κύστιν ἥμερο ν· τὸ ἔλαιον r ἥμερος ὕλ η· ἡ λεπτόφυλλος δρῦς ἡμερότητο ς· πραΰτητος (Plat. ### eta 475 rep. 3, 410d) (r) ἡμεροῦ ν· Κράτης τὸ τὴν γῆν ἐξημεροῦν καὶ ἐργάζεσθαι. ### eta 476 τιθέασι δὲ καθόλου ἐπὶ τοῦ γεωργεῖν τὴν λέξιν ἤμερσε ν· ἐστέρησεν. ### eta 477 ἀφείλετο r. τὸ δὲ αὐτὸ καὶ ἡμάρτιζεν [ ἠμερτό ν· ἐπέραστον] † ἡμερωλία ς· τοὺς ἐν αὐλῇ διακόνους ἡμερωρεῖ ν· ἡμεροφυλακεῖν p ἡμερωσάμενο ι· πραΰναντες ἡμέω ν· ἡμῶν (Γ 101) * ημη ν· ἀλλ’ οὖν. ### eta 483 ἀλλ’ ὅμως. ⸤ ὄντως δή gA. ἢ ἐκαθήμην Sgn † ἥμυνεε ν· ἥμαξεν ἡμιάρτιο ν· εἶδος ἄρτου ἡμικυκλῶδες (Sophro fr. ### eta 485 27) ἠμείβετ ο· ἀπεκρίνετο (Α 292) * ἡμιδαή ς· ἡμίκαυστος (Π 294) ASg ἡμιδανάκιο ν· νόμισμα ποιόν [ ἡμιδαπό ς· ἐπιχώριος. ### eta 489 ἡμέτερος] ἡμιδε ᾶ· τὰ οὐχ ὁλόκληρα ἡμιδιπλοίδιο ν· ἱμάτιον μικρόν· οἱ δὲ ἀναβόλαιον γυναικεῖον σύμμετρον, ὅπερ ἔνδοθεν ἐφόρουν (Ar. ### eta 491 Eccles. 318) ἡμιδωδέκατο ν· τὸ ἡμίχουν ἡμίεκτο ν· τὸ τετραχοίνικον, ὅ ἐστιν ἥμισυ τοῦ ἑκτέως. ### eta 493 ὁ γὰρ μέδιμνος χοινίκων τεσσαρακονταοκτώ· οὕτως ἕκτον ὀκτὼ χοίνικες. καὶ τὸ ἡμιωβέλιον (Crates frg. 20) ἡμικόγγιο ν· μέτρον οἴνου. ### eta 494 οἱ δὲ ἡμιχοίνικον ἡμίκοπο ν· ἡμίπλευρον ἡμίκραιρ α· ἡμικεφάλαιον. ### eta 496 σιαγόνος τὸ ἥμισυ (Ar. Thesm. 227) ἡμικύκλιο ν· ἡμισφαίριον ἡμίκυπρο ν· ἥμισυ μεδίμνου (Hippon. ### eta 498 fr. 24) Ἡμιλάμιο ν· μέρος Μεσαπίων ἢ Μιμαλλόνε ς· μαινάδες νύμφαι, αἱ βάκχαι ἡμιμέγιστο ν· ἡμιμναῖον ἡμίμιτρο ν· ὕφασμα, ὃ ἐκάλυπτε τὸ . ### eta 502 ..... ἡμίν α· κοτύλη (Sophro fr. ### eta 503 105) * ἥ μιν ἀνώγε ι· ἥτις αὐτόν . ### eta 504 .. (Ν 329) AS * ἡμῖν ἀπ ό· ἀφ’ ἡμῶν (Α 67) An [ἡμῶν· ἡμῶν] λέγεται δὲ καὶ 〈ἡμῖν〉 αὐτοῖς ἡμιόγδοο ν· οἱ δύο χοεῖς ἡμιολί α· ἡ δίκροτος ναῦς. ### eta 507 * ⸤ τὸ ἥμισυ τοῦ κεφαλαίου ASvn ἡμιόλιο ν· πλοῖον μικρόν r ἡμιόλιο ς· †δρικητής. ### eta 509 καλεῖται δὲ καὶ ἀριθμός τις, καὶ λόγος ὁ τὸ ἥμισυ ἔχων 〈καὶ ἄλλο ὅλον〉 ἡμιόνιο ν· πόας εἶδος. ### eta 510 καὶ ὄρνις ποιός * ἡμίονο ς· μούσμων ἢ μοῦλα A ἡμίοπο ι· οἱ μὴ τέλειοι αὐλοί· τίθεται δὲ 〈καὶ〉 ἐπὶ ἄλλων μὴ τελείων (Aesch. ### eta 512 fr. 91) ἡμίοπο ς· αὐλὸς ὁ ὑποτεταγμένος τῷ τελείῳ. ### eta 513 μεταφορικῶς δὲ ἡμίοπος θράσος * ἡμιπέλεκκ α· τὰ μὴ ἑκατέρωθεν ἐστομωμένα (Ψ 883) AS ἡμιπέλεκκο ν· τριμναῖον ἢ τετραμναῖον ἢ πεντάμνουν· τὸ γὰρ δεκάμνουν πέλεκυς καλεῖται παρὰ Παφίοις * ἡμιπέλεκκ α· πελέκεις μονοστόμους (Ψ 883) ASgn ἡμίπολο ν· τὸ ἥμισυ τοῦ πόλου [ἤγουν τοῦ οὐρανοῦ] * ἡμισεία ς· τὸ ἥμισυ μέρος (Thuc. ### eta 518 5,20,3 ..) AS ἡμισάλευτο ς· ἐξ ἡμίσεος σεσαλευμένον. ### eta 519 σαλεύονται γὰρ αἱ κινήσεις. τάσσεται δὲ ἐπὶ τῶν μεθυόντων ἡμίσικλο ν· νομισμάτιον ἥμισ υ, †ἢ ἥμισ υ· τὸ ἡμίεκτον· καὶ συνημμένως ἥμισυ τὸ ἡμίεκτον. ### eta 521 ἔστι δὲ καὶ νόμισμά τι ἡμισύθλαστο ν· ἡμισύθραυστον ἥμισυ τρίτο ν· δύο ἥμισυ. ### eta 523 Ἀρχίλοχος (fr. 167) ἡμιτιεύ ς· ἡμισευτής ἡμίτιο ν· τετράχουν ἡμίτομο ς· ἔκπωμα ἡμιτύβιο ν· λινοῦν ἔνδυμα, ἢ σινδόνιον δίκροσσον † ἡμιτύγι α· τὰ ἡμισυδελφάδη. ### eta 528 Λάκωνες * ἡμιτυμπάνιστο ς· ἡμιθανής ASp * ἡμιφάριο ν· ἥμισυ ἱματίου ASvg ἡμίφατο ν· ἥμισυ . ### eta 531 .. ἠμ ί· φημί. ### eta 532 ἐνίημι [ ἠμίφθ η· ἠλλάχθη] * ἡμίφλεκτο ς· ἡμίκαυστος AS ἡμιφωσώνιο ν· σινδόνων ῥάκος ἡμίχ α· ἡμιστατῆρα ἡμίχου ς· μέτρον μεδίμνου 〈εἰκοστὸν〉 τέταρτον * [ ἤμιψ α· ἤλλαξα] ASvg ἡμιωβόλιο ν· τὸ ἥμισυ τοῦ ὀβολοῦ ἡμίωμο ν· ἐξωμίδα * ἡμμένο ι· συνημμένοι. ### eta 541 κατέχοντες AS * ἠμοιρηκώ ς· μὴ μετέχων ASvgp * ἥμονε ς· ἀκοντισταί ASvg. ### eta 543 ῥήτορες (Ψ 886). ὀρχησταί n ἠμορί ς· κενή. ### eta 544 ἐστερημένη. Αἰσχύλος Νιόβῃ (fr. 165) ἠμόριξε ν· ἄμοιρον ἐποίησεν ἤμορο ς· ἄμοιρος * ἦμο ς· ἡνίκα, ὁπηνίκα, ὅτε (Α 475) AS * ἤμω ν· ἐθέριζον (Σ 551) Σ ἡμοσύν η· βλῆσις, ἀκόντισις. ### eta 549 ἐμπειρία ἤματι τῷδ ε· ἐν αὐτῇ ἡμέρᾳ (υ 116) ἤμπισχ ε· περιέσχε. ### eta 551 περιέβαλεν * ἠμπέσχετ ο· ἐνεδύσατο. ### eta 552 ἐφόρησεν. περιεβάλλετο (Eur. Med. 1159) Avg ἠμπισχόμενο ν· περιβαλλόμενον ἤμπλακε ν· ἠδίκησεν. ### eta 554 ἥμαρτεν ἤμπλακε ς· * ἀπέτυχες (Eur. ### eta 555 Alc. 824) np. ἠδίκησας. ⸤ ἥμαρτες p ἠμπολημένο ν· ὠνητόν ἠμπόλησε ν· ἀπέδοτο ἠμύε ι· κλίνει AS. ### eta 558 πίπτει. πνίγει (Β 148) * ἠμύνατ ο· ἐτιμωρήσατο, ἐξεδίκησεν (Act. ### eta 559 Ap. 7,24) ASvg ἠμύνοντ ο· ὑπερεμάχουν (Μ 179) ἠμύσει ε· κλιθείη. ### eta 561 πέσειεν (Β 373) n ἠμφιγνόου ν· ἐδίσταζον ἐπιγνῶναι (Plat. ### eta 562 Soph. 236 c) ἤμυσα ν· ἐξέκλιναν (Θ 308) * ἠμφιάσαντ ο· ἐφόρησαν (4. ### eta 564 Regn. 17,9 v. l.) ASvg ἠμφίσταντ ο· περιίσταντο * ἡμωδία ν· αἱμωδίαν AN * ᾑμωδίασα ν· ἐνάρκησαν. ### eta 567 αἱμωδίασαν (Ierem. 38,29) AS η ν· ψιλούμενον μὲν καὶ περισπώμενον ῥῆμα σημαῖνον ἀντὶ τοῦ ὑπῆρχεν. ### eta 568 [ἢν] δασυνόμενον δὲ καὶ ὀξυνόμενον ἄρθρον θηλυκὸν ὑποτακτικόν· καὶ σύναρθρον ἀντωνυμίαν τρίτου προσώπου η ν· * τὴν ἑαυτοῦ Sn. ### eta 569 ἤμην. * ⸤ ἐάν ASn ἣν ἀρετὴν διαείσετα ι· τὴν ἑαυτοῦ ἀρετὴν διαγνώσεται (Θ 535) ἥνα ς· κόψας * ἤνασσε ν· ἐβασίλευσεν (Κ 33 . ### eta 572 .) S * ἣν ἄτη ν· τὴν ἑαυτοῦ Sn. ### eta 573 βλάβην (Α 412) n * ἥνδανε ν· ἤρεσκεν n, [ηὔξανεν] ὡς τὸ· ⸤ ἥνδανε θυμῷ (Α 24) ἤγουν ἤρεσκε τῇ ψυχῇ An ἦν δ ’ ἐγ ώ· ἔφην δὲ ἐγώ p ἠνδραποδίσατ ε· κεκλόφατε ἠνδρωμέν η· ἀνδρὸς πεπειραμένη· ἡ παῖς γὰρ ἔμπαις ἐστίν, ὡς ἠνδρωμένη (Cratin. ### eta 577 frg. 287) ἀντὶ τοῦ συνελθοῦσα ἀνδρί ἠνέγκατο δόξα ν· ἠγάγετο δόξαν (Ps. ### eta 578 28, 1 ..) ἠνείκαντ ο· ἤνεγκαν (Ι 127) [ ἤνει ς· ἐνιαυσίας τῇ ἡλικίᾳ. ### eta 580 ἀδαμάστους. ἀνιῶνται γὰρ δαμαζόμεναι (Ζ 94)] ἠνεκέ ς· μακρόν. ### eta 581 δι’ ὅλου (Callim. frg. 26,8 Pf.) ἠνεμοειδέ ς· ἠχῶδες ἠνεμόε ν· ὑψηλόν, μετέωρον ἠνεμόεσσ α· καταπνεομένη ὑπὸ τῶν ἀνέμων (Β 606) r ἠνεμόεσσ α· * ὑψηλή (AS). ### eta 585 καταπνεομένη ἀνέμοις (Β 606) * ἤνεμο ς· ἄνεμος n * ἡ νεοθηλή ς· νεωστὶ βλαστήσασα ASvgnp ᾔνεο ν· ἐπῄνουν r, ⸤ συγκατετίθεντο (Γ 461) n * ἠνείπαπ ε· ἐπέπληξεν (Β 245) r. ### eta 589 n * ἤνερθε ν· κάτωθεν (Λ 252) AS * ἤνεσ ε· συγκατέθετο ASn, ἢ κατέθετο (Sir. ### eta 591 47,6) ἠνέσχετ ο· κατεδέξατο (r) ἠνήνατ ο· ὑπερηφάνησεν (Σ 450 v. ### eta 593 l.) r * ἡνία ι· λῶρα χαλινοῦ (Nah. ### eta 594 2,4). ἐξουσία (1. Maccab. 6,28) A * ἠνιάθ η· ἐλυπήθη vg. ### eta 595 ἐθλίβη v * ἡνίαι ς· [χώροις. ### eta 596 τόποις. ἢ] λώροις vgn τῶν χαλινῶν v * ἡνία σιγαλόεντ α· λῶρα πεποικιλμένα (Ε 226 . ### eta 597 .) AS ἠνιδάικτο ς· ἡμιθανής * ἡνίκ α· ὅτε, ἢ ὅταν (Prov. ### eta 599 1,26 ..) ASvg * ᾐνίξατ ο· ὑπεσήμανεν (Plat. ### eta 600 Theaet. 152 c ..) ASvgn * Ἠνιοπῆ α· ὄνομα κύριον (Θ 120) ASn * ἤνοπ ι· λαμπρῷ (Π 408) AS ἤνιο ς· τελείου. ### eta 603 νέου. παρὰ τὸ ἦνις ἡνιοχάρτη ς· διδάσκαλος ἱππικῆς τῶν νέων. ### eta 604 Λάκωνες * ἡνιοχεῖ ς· ἐλαύνεις ἵππους (AS), ὁδηγεῖς ἡνιόχησο ν· διοίκησον, οἰκονόμησον, κυβέρνησον ἠνίπαπ ε· διὰ λόγων ἐπέπληξεν, καὶ καθήψατο, * ἐλοιδόρησεν (Β 245) (A) ἤνι ς· ἐνιαυσίας. ### eta 608 ἀδαμάστους (Ζ 94) ἤνοιγε ν· ἐκέλευσεν ἤνοιστα ι· προσηνέχθη, προσήνεκται ἦνο ν· ἤνυον (γ 496) ἤνοπ α· λαμπρὸν πάνυ. ### eta 612 ἔνηχον. διαφανῆ (Π 408). καὶ ὄνομα κύριον (Ξ 445) ἠνορέη ν· ἀνδρείαν, εἶδος ἀρετῆς (Ζ 156) ἠνορέηφ ι· τῇ ἀνδρείᾳ (Δ 303) [ ἠνόησε ν· ἀνδρεία] ἦνθο ν· ἦλθον * ἥν ῥ α· ἥν τινα δή (ξ 7) S ἧντα ι· κάθηνται (Eur. ### eta 617 Bacch. 38) * ἤντεο ν· ἀπήντων (Η 423) ASn (vg) ἤντετ ο· ἀπήντησε, συνήντα, ἤντησεν (Π 788) ἤντησ α· συνήντησα, ⸤ ἀπήντησα (Δ 375) r ἠντί α· ἀντεῖχεν, συνήντα * ἠντίασα ς· συνήντησας, ⸤ ἀπήντησας r. ### eta 622 AS ἤντησε ν· ἀπήντησεν (Ζ 399) . ### eta 623 ἱκέτευσε. Θουκυδίδης (2,40,4 v. l.) δὲ τὸ ἠντιώμεθα ἐπὶ τῷ ἐναντιώμεθα * ἠντιβόλε ι· παρεκάλει (Lys. ### eta 624 1,25) ASvg ἤν τιν α· ἐάν τινα (Η 39) ἧντ ο· ἐκαθέζοντο (Γ 153) * ἤν το ι· ἐάν σοι. ### eta 627 ἢ ἐάν τινά σοι (Ο 32) AS [ ἤντοτ ε· ὑπήντησεν] ἦν τοι ὅ τ ’ ἦσα ν· ἔν τινί ποτε 〈χρόνῳ〉 ἦσαν ἤ ν υ· ἢ ἄρα (ς 331) ἢ νῦ ν· ἢ ἐπὶ τοῦ παρόντος (Α 27) ἤνυσ α· πεπόρευμαι ἤνυσε ν· ἐπέρανεν, ἐπέρασεν. ### eta 633 (δ 357) ἐτέλεσεν. ἔκτεινεν. κατέβαλεν (Eur. Troad. 600) * ἤνυστρ α· αἱ κοιλίαι τῶν βοῶν AS, ἢ τὸ παχὺ μέρος αὐτῶν S ἤνυστρο ν· ἡ πρώτη κοιλία τῶν μαρυκαζομένων ζῴων (Ar. ### eta 635 Equ. 356). οἱ δὲ ὑπογάστριον ἡδυσμένον. οἱ δὲ τὸ κόλον ἤνυτο ν· ἤνυον. ### eta 636 ἐτέλουν (Eur. Bacch. 1100) ἠνώγε α· ἐκέλευον (ι 44) * ἠνώγε ι· ἐπιτάσσει, ⸤ κελεύει (Ζ 170) r. ### eta 638 AS * ἤνωγο ν· ἐκέλευον (Ι 578) An ἤνω ρ· ἄρχων 〈 ἧξι ς·〉 εἰσέλευσις, παρουσία (Eur. ### eta 641 Troad. 396 v. l.) ἡνῶσθα ι· συνῆφθαι * ἥξε ι· ἐλεύσεται. ### eta 643 ἔλθῃ (Hebr. 10,37) ASvg ἧξε ν· συνεπείσθη, ὑπήκουσεν (Sap. ### eta 644 18,25) * ἠξίο υ· παρεκάλει (Dem. ### eta 645 18,87 ..) r. ASv * ἠξίωσε ναίει ν· ἄξιον ἡγήσατο οἰκεῖν (Eur. ### eta 646 Alc. 571) ASvn ἢ ὁδό ν· ἢ ἐπὶ ὁδόν· ἢ εἰς ἐνέδραν (Α 151) ἦ ο ἵ· οἵτινες ἀληθῶς * ἠο ῖ· τῇ ἡμέρᾳ (Η 331 . ### eta 649 .) S ἠοῖα ι· ὁ κατάλογος Ἡσιόδου n ἠοίη ν· ὀρθρίαν. ### eta 651 ἢ τὴν πρὸς ἀνατολήν. ἢ ⸤ τὸν ἀπὸ πρωΐας μέχρι ἕκτης ὥρας χρόνον (δ 447) n Ἠοίη ν· τὸν Ἄδωνιν. ### eta 652 Πανύασις ᾔομε ν· πορευόμεθα. ### eta 653 ἢ ἐπορευόμεθα (κ 251 ..) ᾐόνητ ο· ἐλέλουτο. ### eta 654 καὶ ἤντλητο ᾐόνησα ς· κατήντλησας * ἠοῦ ς· ἡμέρας (Θ 508) vgn ἢ οὐχ ἅλι ς· ἢ οὐχ ἱκανόν (Ε 349) ἠπαν ᾷ· ἀπορεῖ. ### eta 658 σπανίζει ἠπανί α· ἀπορία. ### eta 659 ἀμηχανία r ἠπανε ῖ· ἀπορεῖ. ### eta 660 σπανίζει. ἀμηχανεῖ ἧπα ρ· ἔξω τοῦ σπλάγχνου ἡ βαθύγειος γῆ [καὶ ἀλήθεια] ἠπάτηντα ι· πεπλάνηνται * ἡπατικό ς· ὁ τὸ ἧπαρ ἀλγῶν r. ### eta 663 ASvg * ἤπαφε ν· ἠπάτησεν. ### eta 664 ἐχλεύασεν ng. ἐπλάνησεν (ξ 488) ἠπεδανό ς· οἷον ἀπέδανος ἤγουν ἄπους. ### eta 665 χωλός. * ⸤ ἀσθενής. ἀναίσθητος. ἠλίθιος (Θ 104 ..) ASvg ἠπέδιζο ν· ὡμάλιζον. ### eta 666 ἠδάφιζον (Clidem. 323,16 J.) [ ἤπι α· μαλθακά, προσηνῆ, ἥμερα] * ἠπείθησα ν· οὐκ ἐπείσθησαν (Rom. ### eta 668 11,31 Idt. 2,6) S * ἠπείθησε ν· ἀντεῖπεν (4. ### eta 669 Regn. 5,16) AS ἠπείλησε ν· * ηὔξατο Sn. ### eta 670 ἐκαυχήσατο r. ὡρίσατο (Ι 682) [ ἠπειόδωρο ς· ἤπεια καὶ προσηνῆ δωρουμένη κατὰ τὴν τροφήν] ἠπείροιο μελαίνη ς· τῆς Ἀκαρνανίας (ξ 97 . ### eta 672 .) ἤπειρο ς· γῆ. ### eta 673 χέρσος. πᾶσα ἡ ἔρημος. καὶ ὁδὸς ἄπειρος * ἠπειρώτη ς· ὁ ἐν γῇ οἰκῶν (Thuc. ### eta 674 1,9,4 ..) AS (vgn). r ἠπεροπεύει ν· ἐξαπατᾶν, καὶ ψεύδεσθαι, ἤτοι παραλογίζεσθαι (Γ 399 . ### eta 675 .) † ἤπε ρ· ὄπα ᾗπερ δ ή· ὃν τρόπον δή (Ι 310) ἠπερόπευε ν· ἐξηπάτα ἠπεροπεύοντ α· ἐξαπατῶντα ἠπεροπεύσα ς· ἐξαπατήσας (Hes. ### eta 680 op. 55) * ᾗ περ οὖ ν· ὡσπερεί, καθάπερ οὖν ASvg ἥπετ ο· ἠκολούθει * ἢ πέφατα ι· ἢ πεφόνευται (Ο 140) ASvg ἠπειγμένω ς· συντόμως r. ### eta 684 σπευδόντως ἦ πῄ μ ε· ἆρά με. ### eta 685 ⸤ ἦ πού με (Γ 400) n * ἤπι α· πραέα S, προσηνῆ, μαλθακά, ἥμερα AS, χρηστά (Δ 218 . ### eta 686 .) ἠπίαλο ς· ῥῖγος πρὸ πυρετοῦ r. ### eta 687 ἐκαλοῦντο δὲ οὕτω καὶ οἱ ψυχροί (Ar. frg. 332. Phryn. frg. 69) ἠπιαλῶ ν· ῥιγῶν. ### eta 688 τὸ γὰρ πρὸ τοῦ πυρετοῦ ῥῖγος ἠπίαλόν φασιν (Ar. Ach. 1164) ἠπιάργυρο ν· τὸ βάλσαμον r ἠπιήθ η· ἐταπεινώθη ἠπιόδωρο ς· ἤπια, καὶ χρηστά, καὶ ⸤ προσηνῆ δωρουμένη vg. ### eta 691 κατὰ τὴν τροφήν (Ζ 251) ἠπιόλιο ν· ῥιγοπυρέτιον * ἤπιο ν· προσηνές, πρᾷον g. ### eta 693 ἥσυχον, μαλθακόν, ⸤ ἐπιεικῆ n, ἥμερον (κ 337) ἠπίτρι α· ῥάπτρια * ἠπιότητ ι· πραότητι AS ἠπίταδε ς· ἐπίτηδες ἠπιστάμη ν· ἠδυνάμην. ### eta 697 ᾔδειν ἠπίστησε ν· ἠπείθησεν q. ### eta 698 οὐκ ἐπείσθη * ἠπίω ς· πρᾴως Avg * ἠπιώτατο ς· πραότατος A [ ἤπλακε ν· ἥμαρτεν] ἡ πληθύ ς· οἱ ἐν τῷ πλήθει. ### eta 702 ἢ ⸤ πλῆθος (Β 278 ..) n ἢ ποθέ ν· ἀντὶ τοῦ ποῦ * ἠπορεῖτ ο· ἠμηχάνει (Gen. ### eta 704 32,8 ..) ASg ἦ πο υ· ὄντως που (Γ 43) ἠπύε ι· φωνεῖ (κ 83) ἤπυε ν· ἔκραξεν, ἤχει, ἐκήρυσσεν (ι 399) * ἠπύτ α· φωνητής, ⸤ βοητής, κήρυξ ASn. ### eta 708 ⸤ μεγαλόφωνος (Η 384) n * ἣ πυμάτη θέε ν· ἥτις ἐσχάτη περιέτρεχεν (Ζ 118) AS ἤπυσε ν· ἤχησεν. ### eta 710 ἐσάλπισεν Ἠπυτίδη ς· Ἠπύτου υἱός (Ρ 324) η ρ· τὸ ἔαρ. ### eta 712 καὶ τὸ πρωΐ. καὶ ἐπὶ τοῦ ἆρα. καὶ ἦρα τὸν ἀέρα. καὶ τὴν γῆν. ἢ ἀλκή. καὶ οἶνος ηρ α· ἤτοι ὄντως. ### eta 713 ἢ χάριν, βοήθειαν, ἐπικουρίαν· πατρὶ φίλῳ ἐπὶ ἦρα φέρων Διΐ (Α 578) ἢ ἔφη ἦ ῥα ἄ ν· ἆρα ἄν (η 22 v. ### eta 714 l.?) ἠράβησε ν· ἤχησεν 〉ηραίνε ι· ληρεῖ Ἡραῖο ν· Ἡρακλέα n * ἦ ῥα κα ί· δή, οὕτως εἶπεν (Γ 310) Avgp ἦ ῥ α , καὶ ἐξ ὀχέω ν· οὕτως εἶπεν, καὶ ἐκ τῶν ἁρμάτων (Δ 419) † ἤρακε ν· ἠνίασεν Ἡρακλεία λίθο ς· ἣν ἔνιοι μαγνῆτιν λέγουσιν· οὐκ ὀρθῶς. ### eta 721 διαλλάττουσι 〈γάρ.〉 καὶ ἡ μὲν ἐπισπωμένη τὸν σίδηρον Ἡρακλεία ἐστίν, ἡ δὲ ἑτέρα παραπλήσιος ἀργύρῳ. ὥστε Πλάτων ἁμαρτάνει τὴν αὐτὴν ὑπολαμβάνων μαγνῆτιν καὶ Ἡρακλείαν ἐν Ἴωνι (533 d). καὶ γὰρ αὐτὸς ἀλλαχοῦ (Tim. 80 c) ἑτέρως καὶ ἑτέραν φησί. κέκληται δὲ οὕτως ἀπὸ Ἡρακλείας, τῆς ἐν Λυδίᾳ πόλεως. διὸ καὶ Σοφοκλῆς (fr. 732) δίαν λίθον αὐτὴν καλεῖ, οἱ δὲ σιδηρῖτιν, οἱ δὲ Ἡρακλεῶτιν Ἡράκλεια λουτρ ά· Ἡρακλεῖ πολλὰ μογήσαντί φασι τὴν Ἀθηνᾶν θερμὰ λουτρὰ ἀναφῆναι, οἷς χρήσασθαι αὐτόν· τινὲς δὲ καὶ αὐτὸν τὸν Ἡρακλέα κατασκευάσαι φασὶν ἑαυτῷ τὰ λουτρὰ θερμά· ἄλλοι δὲ Νύμφας αὐτῷ ποιῆσαι ἐν Σικελίᾳ (Ar. ### eta 722 Nubb. 1051) * Ἡράκλει ς· ὡς καλῶν τὸν Ἡρακλέα εἰς βοήθειαν [λίθον] 〈τῆσ〉 γενομένης βίας (Ar. ### eta 723 Ach. 284) A Ἡρακλέους θυσί α· παροιμία, ἐπὶ τῶν εἰκῆ ταῖς θυσίαις χρωμένων ἠρανέω ν· βοηθῶν. ### eta 725 χαριζόμενος ἠρανίσθη ν· ἔρανον συνήγαγον ἤρανο ς· βασιλεύς, ἄρχων. ### eta 727 σκοπός, φύλαξ ἤραντ ο· ἤροντο. ### eta 728 [ἠρώτων] ἦ ῥά ν υ· ἆρά γε (Δ 93 . ### eta 729 .) ἦ ῥά νύ το ι· ἀληθῶς δή σοι (Κ 401) ἤραξε ν· ἔσχισεν. ### eta 731 συνέτριψεν. ἔῤῥηξεν ἤραρε ν· ηὐφράνθη. ### eta 732 * ⸤ ἥρμοσεν r. ASn. εὐτρέπισεν (Δ 110) ἠράρομε ν· ἡρμόσαμεν. ### eta 733 ἠρήσαμεν ἤραρο ν· ἔφραξαν. ### eta 734 ἔδησαν. ἥρμοσαν * ἠρασάμη ν· ἠράσθην (Ξ 317) ASn Ἡράσιο ς· μὴν παρὰ Λάκωσιν ἦ ῥά τί μο ι· ἀληθῶς δή μοι. ### eta 737 * ⸤ ἆρά τί μοι (Ε 421) An ἦ ῥά τί ο ἱ· ἆρά τι αὐτῷ ἦ ῥά τι . ### eta 739 ..· οὐχ ὅτι δήποτε * ἠρατ ο· προπαροξυτόνως μὲν ⸤ ἔλαβεν, ἀπηνέγκατο (Ξ 510) n προπερισπωμένως δὲ * ἠρᾶτο ηὔχετο ASvn, κατηρᾶτο r [ἠρᾶτον]· ἡρέ α· τὸν στράτιον ἠργάνθ η· ἐλευκάνθη. ### eta 742 ἐπιάνθη ἠργμένο ν· ἀρξάμενον r. ### eta 743 [εἰργόμενον. κωλυόμενον] * ἠρδαλωμένο ς· λεπρός. ### eta 744 μεμιασμένος (Sir. 22,1) ASvgn [ ἠρέ α· ἡσυχῆ. ### eta 745 πρᾴως. ἱλαρῶς] * ᾕρε ι· [ἄρχει] A. ### eta 746 κατελάμβανεν (Δ 23) Sns ἣ ῥε ῖ· ἥτις ῥεῖ, ἥτις ῥέει ἤρειδ ε· σφοδρῶς κατηγόρει. ### eta 748 ἐκ μεταφορᾶς τῶν ἐλαυνόντων * ᾑρεῖτ ο· ἠγάπα (1. ### eta 749 Regn. 19,1) AS * ἠρέμ α· ἀτρέμα. ### eta 750 ἡσύχως. σχολαίως ASvgn * ἠρεμε ῖ· ἡσυχάζει ASvgn * ἤρεμο ν· ἥσυχον. ### eta 752 πρᾷον AS, ἥμερον (1. Tim. 2,2) ἠρεμῶ ν· ἡσυχάζων * ἦρε ν· ἐπῆρεν (Iud. ### eta 754 9,48 v. l. ..) ASp ἤρεσε ν· ἐμείλισσεν † ἤρεσθα ι· κόπτεσθαι, τὰς τρίχας . ### eta 756 .. Ἠρεσίδε ς· κόραι αἱ λουτρὰ κομίζουσαι τῇ Ἥρᾳ * 〉η ῥ ’ ἐτεόν γ ε· ὄντως [μεγάλως] μετ’ ἀληθείας (Ο 53) vn * ᾑρετισάμη ν· ἠγάπησα AS, ἐπεθύμησα, ἠθέλησα, ἠράσθην (Ps. ### eta 759 118,30 ..) * ἤρετ ο· ἠρώτα ASvgn, ἐπύθετο (Thuc. ### eta 760 3, 113,3 ..) n * ἠρεύγετ ο· ἐμυκᾶτο AS. ### eta 761 ἔβρυξεν ἠρέχθετα ι· πλανᾶται. ### eta 762 ἀμηχανεῖ * ᾑρήκασι ν· [εἶπον] πεπορθήκασιν ASg * ᾑρηκότω ν· πεπορθηκότων An(g). ### eta 764 [εἰπόντων] * ᾑρηκώ ς· νενικηκώς AS. ### eta 765 [εἰπών] * ᾑρημένο ι· ἐκλελεγμένοι (ASvg). ### eta 766 θελήσαντες (n). ἐπικριθέντες (ASv) g(n) † ἤρηντ ο· ἁρμόστως πράττειν a) ἠρήρε ι· 〈ἐπεπύκνωτο (Μ 56) b) ᾕρε ι·〉 ἐκράτει * ἠρήρειστ ο· ἥρμοστο gn. ### eta 769 ἤριξεν. ⸤ ἐπέπηκτο (Γ 358 ..) r. gn † ἤρη ς· ἄφρων ἠρήσατ ο· * ηὔξατο (Α 351) gS. ### eta 771 κατηράσατο * ἤρθρωσα ς· ἐτράνωσας AS (vg) ἦρ ι· πρωΐ. ### eta 773 αὔριον (Ι 360 ..) * ⸤ ἔαρι vgn ὄρθρῳ * ἠρί α· μνημεῖα AS ἠριγένει α· ἡ τὴν ἡμέραν γεννῶσα· r ἢ τῷ ὄρθρῳ, ἢ τῷ ἦρι γεννωμένη (Α 477 . ### eta 775 .) καὶ παρ’ Αἰσχύλῳ (fr. 426) ἡ λέαινα ἠριγένεια ἢ ἡ ἐν τῷ ἀέρι τίκτουσα, ἢ ἡ ἐν τῷ ἔαρι ἠριγένιο ν· τὴν ἠρύγγιον πόαν Ἠριδανό ς· ποταμός r ἠριεργή ς· τυμβωρύχος r ἠριεύ ς· νεκρός r * ἠριθεύετ ο· εἰργάζετο (Tob. ### eta 780 2,11) AS ἠριθευμένω ν· πεφιλοτιμημένων ἤρικε ν· ἐῤῥάγη, ⸤ διεσχίσθη (Ρ 295) Sn [ἔπεσεν] Ἠρικεπαῖο ς· ὁ Διόνυσος * ἦρι μά λ’· ὄρθρου (Ι 360 . ### eta 784 .) An ἠρινό ν· νέον (Eur. ### eta 785 Hipp. 77 v. l.) ἠρινό ς· ὀρθρινός r [ ἤριν ε· χώριζε] ἠρισάλπιγ ξ· ὀρνέου τι εἶδος Ἦρι ν· τὴν Ἶριν ἠρινόθερμο ν· τὸ ἄνθεμον ἠρινολόγο ι· οἱ τέττιγες ἠρινοτόκο υ· ἀπὸ τῶν ποιμνίων τῶν κατ’ ἔτος φόρους τελούντων ἔαρι * ἠρινῶ ς· ἐαρινῶς Sn * ἠρίο ν· μνῆμα r. ### eta 794 ⸤ τάφος (Ψ 126) vgs * ἤριπ ε· κατέπεσεν (Δ 462) ASn ἠριπότη ν· ἡμέραν ἐξ ἡμέρας . ### eta 796 ..... [ ἤρισε ν· ἔσχισεν, ἔῤῥηξεν. ### eta 797 ἔπεσεν. * ἠγάπησεν. συνέζευξεν AS, ἥρμοσεν] A 〉ηρισμένο ς· ἐστηριγμένος ἠρίστριο ν· ἱμάτιον ἠρινόν [ἠπίστρεον] ἠρίφακο ν· θαμνίσκον. ### eta 800 Λάκωνες ἤριψε καὶ ἤριξε ν· κατέβαλε. ### eta 801 κατέπεσεν ἠρίχθ η· ἐῤῥάγη ἠρίομε ν· ἐζητοῦμεν * ἤρκεσε ν· ἐβοήθησεν An καὶ ἤρκεσεν * ἦρκτα ι· ἤρξατο (Iob 13,15) ASvgn ἡρμαλώσατ ο· συνέλαβεν † ἠρμανίζετ ο· οὐκ ἦν ἁρμόζον ἥρμαζε ν· ἐσκέπασεν. ### eta 808 ὠχύρωσεν ἠρμένο ς· [ἐπικριθείς]. ### eta 809 κρεμασθείς ἡρμοσμένο υ· εὖ κατεσκευασμένου ἤρξατ ο· συνεφώνησεν ἤρνευε ν· ἐκυβίστα ἤρνυντ ο· ἐποίουν † ἠροικάκα ι· κοιλώματα τῆς γῆς † ἠροίησε ν· ἀπεσόβησεν * ἠρόμη ν· ἠρώτησα (Eur. ### eta 816 Or. 1183) AS (vp. r) ἦρο ν· εἰρήνην * ἤροντ ο· ἠρώτων ASvg [ ἠροπᾶν ἦμα ρ· δι’ ὅλης τῆς ἡμέρας] ἦρο ς· συνθήκη. ### eta 820 ἐκεχειρία. * ἔαρος p * ἤροσ α· ἠροτρίασα ASg Ἠροσάνθει α· ἀνθολογία. ### eta 822 ἑορτὴ γυναικεία λαμπρά, ἀγομένη ἐν Πελοποννήσῳ κατὰ τὸ ἔαρ ἤροσε ν· ἐγέννησεν (Soph. ### eta 823 O. R. 1497) ἠρόχι α· τὰ θεοδαίσια. ### eta 824 οἱ δὲ ἑορτήν· οἱ δὲ ἱερά * ἤρο υ· ἠρώτησας (Eur. ### eta 825 Or. 1072) Avgp ἠρ ῶ· κατηρῶ ἠρούσταζο ν· ἐνήδρευον ἠροῦτ ο· ἠροτριᾶτο. ### eta 828 ἐσπείρετο Ἡροφίλ η· Σιβύλλης ὄνομα ἦῤῥε ν· ἀπώλλυτο ἤῤῥηκε ν· ἥκει. ### eta 831 ἀφῖκται. παρ’ Ὁμήρῳ δὲ μετὰ δυσχερείας· ἔρρ’ ἐκ νήσου θᾶσσον, ἐλέγχιστε ζωόντων (κ 72) ἦρσε ν· ἥρμοσεν r ἦρσα ν· ἐπότισαν. ### eta 833 [ἥρμοσαν] ἤρτ α· ἐκρεμάννυεν ἠρταλέοντ ο· ὡπλίζοντο ἠρτάμησε ν· ἐσπάραξεν. ### eta 836 διοίκησεν. ἤρτυσεν * ἤρτητα ι· κρέμαται ASvg ἠρτιάζομε ν· ἐπαίζομεν (Ar. ### eta 838 Plut. 816 v. l.) ἠρτήσαντ ο· ἐτάξαν. ### eta 839 ἡρμόσαντο ἤρτιστα ι· ἥρμοσται. ### eta 840 ἀνήρτηται * ἦρτ ο· ἀντὶ τοῦ ἐπῆρτο r. ### eta 841 S ἤρτυ ε· παρεσκεύασεν (γ 152) S ἠρτύνετ ο· * παρεσκευάζετο (Β 55) g (AS). ### eta 843 ἡτοιμάζετο. ἡρμόζετο. κατηρτίζετο (Κ 302) ἠρτυλημένο ς· ἠρτυμένος † ἠρύγμα ι· αἱ καμπυλότητες τῶν σκελῶν. ### eta 845 καὶ πόας εἶδος ἠρυγγαίνετ ο· δεδάσυντο ἠρύγγιο ν· λεπτόν τι κάρφος ἀκανθῶδες, ὃ καὶ ἐπὶ τοὺς σωροὺς εἰώθασιν ἐπιτιθέναι τοῦ σίτου * ἤρυγε ν· ἐμυκᾶτο (Υ 403) ASn. ### eta 848 ἔπτυεν * ἠρύγετ ο· ἐπτύετο. ### eta 849 ⸤ ἐμυκᾶτο AS † ἠρυγκήμεθ α· ἐμπεφορήμεθα. ### eta 850 εἰλήφαμεν * [ ἠρύγω ν· μυκώμενος] AS [ ἠρυθεύετ ο· ἐφιλονείκει (Tob. ### eta 852 2,11) S] * ἠρυθροδάνωτα ι· πεπύρρωται. ### eta 853 κεκοκκίνωται ASvg * ἠρύκακε ν· ἐκώλυεν (Φ 594) r. ### eta 854 S Ἡρακύλο ν· τὸν Ἡρακλέα Σώφρων (frg. ### eta 855 142) ὑποκοριστικῶς * ἤρυκε ν· ἐκώλυεν Ag Ἥρυλλο ν· ὑποκοριστικῶς τὸν Ἡρακλέα (trag. ### eta 857 adesp. 590) * ἠρύσατ ο· ἤντλησεν r. ### eta 858 ASvg [ ἤρυσε ν· ἐβόησεν ἢ ἐβόα. ### eta 859 ἐμυκᾶτο. ἰδίωμα φωνῆς] [ ἤρυτ ο· ἐρύσατο] ἤρυτε ν· ἐπὶ τῶν λουομένων. ### eta 861 ἤντλει ἤρχατ ο· καθεῖρκτο ἦρχε ν· * ἡγεῖτο r. ### eta 863 v. κατῆρχεν. ὠφέλει ἦρχε ν· ἐπὶ τοῦ ἤρξατο, χειρῶν ἀδίκων Ἡρῷσσα ι· αἱ λεγόμεναι †Ἔννοιαι (Callim. ### eta 865 frg. 66,1 Pf.) ἡρῶιο ν· μνημεῖον ἥρωε ς· οἱ διαφέροντες ἀρετῇ. ### eta 867 * ⸤ ἡμίθεοι ASvg. ἄνδρες γενναῖοι Sg ἠρώησα ν· ἀνεχώρησαν, ⸤ ὑπεχώρησαν r, ἐξεχώρησαν (Ψ 433) [ ἠρωήσουσι ν· μεθύσουσιν] (Ξ 101) † ἡρώπτε ι· σκοπεῖ * ἥρω ς· * δυνατός AS, ἰσχυρός. ### eta 871 * ⸤ γενναῖος n. σεμνός ἥρως ποικίλο ς· ἐπὶ τῶν μεμαστιγωμένων. ### eta 872 ἢ ὄφεις ἠρώτιζο ν· ἠρώτων ἡρώω ν· πάντων τῶν κατ’ ἐκεῖνον χρόνον ἀνδρῶν· τοῖσι δὲ κρατῆρα κεράσατο Μούλιος ἥρως (ς 423) ἧ ς· ἄρθρον θηλυκὸν ὑποτακτικόν, ἀντὶ τοῦ τῆς σύναρθρον ἀντωνυμίαν δηλούσης· ἧς τε πλείστην μὲν καλάμην χθονὶ χαλκὸς ἔχευεν (Τ 222) καὶ τῆς ἑαυτοῦ καὶ τῆς ἑαυτῆς· ὡς οὐδὲν γλύκιον ἧς πατρίδος, οὐδὲ τοκήων (ι 34) ἧσα ι· †παύσαι. ### eta 876 καθέζῃ (Β 255) * ἦσα ν· ὑπῆρχον AS [ἐκάθισαν E. ### eta 877 ἢ ἔασαν] ἦσάν πο τ ’ ἦσαν ἄλκιμοι Μιλήσιο ι· παροιμία ἀπὸ χρησμοῦ ἐπὶ τῶν προγεγονότων (Anacr. ### eta 878 fr. 85) * ἧσα ς· ἥδυνας S. ### eta 879 [ἢ ἰάσασθαι καὶ θεραπεῦσαι]. ⸤ ἢ χάριν ἐποίησας ASg ἥσατ ο· [ἔκτισεν, ἱδρύσατο. ### eta 880 ἐκήδετο, ἐτεχνάσατο.] ἥσθη, εὐφράνθη, διεχύθη (ι 353) * ἥσει ν· πέμψειν (θ 203) AS [θεραπεύειν]. ### eta 881 ⸤ ἀφήσειν S [τέρψειν. κορέσαι] ᾖσε ν· ὕμνησεν ἦσε ν· εἴασεν * ἦσθ α· ἦς, ὑπῆρχες (Ε 898) r. ### eta 884 ASvgn [ἐκάθισεν] ἧσθ ε· [ὑπήρχετε]. ### eta 885 καθέζεσθε (β 240) * ἡσθεί ς· τερφθείς, χαρείς ASvg ᾔσθετ ο· ἐπειράσθη. ### eta 887 * ⸤ ἔγνω (Eur. Med. 26) v. ἐθεώρει * ἥσθη ν· ἐχάρην (Ar. ### eta 888 Ach. 2 ..) ASv. ἐκαθέζοντο S, δυικῶς (Δ 21) ᾔσθο υ· ἐνόησας, ἔγνως a) ἠσὶ ἢ φησ ί· λέξει, b) * 〈 ᾖσι 〉· ὑπάρξῃ (θ 580) AS * Ἡσίοδο ς· ποιητοῦ ⸤ ὄνομα r (AS) ἤσκαιρε ν· ἐσκίρτα ἤσκε ι· ἐθεράπευεν. ### eta 893 ἐπονεῖτο. ἐκόσμει, [ἐμελεῖτο] ἐπεμελεῖτο. εἰργάζετο [ ἤσκει ν· ἐργάζεσθαι, ἐπιμελεῖσθαι] * ἠσκημένο ς· μεμελετηκώς. ### eta 895 πεπαιδευμένος r. ASvg Ἠσιονεῖ ς· οἱ τὴν Ἀσίαν οἰκοῦντες r Ἕλληνες (Callin. ### eta 896 fr. 5) ἠσίπεπο ν· εὐτραφές ἤσιχε ρ· δαψιλής * ἠσμένισα ν· ἐχάρησαν (1. ### eta 899 Regn. 6,19) ASvg [ ἠσμ ά· νόστιμα] * ἧσ ο· καθέζου (Δ 412) r. ### eta 901 S ἦ σο ί· ἆρα σοί ἤσπαιρε ν· ἐσκάριζεν. ### eta 903 [ἔστιλβεν, ἔλαμπεν. †ἀπέπνιγεν]. ἔσπαιρεν (Ν 571) * 〉ησπικότε ς· βοηθήσαντες AS * ἡσσήθ η· ἡττήθη (Eur. ### eta 905 Andr. 917) (ASg) ἡσσόνω ν· ἐλαττόνων (Iob 5,4) * ἡσσωμένω ν· ἐλαττόνων A. ### eta 907 ἡττόνων AS. ὑστέρων (Eur. Phoen. 1258) * ἧσσο ν· ἧττον, χεῖρον (1. ### eta 908 Cor. 11,17) Avg. ὕστερον * ἡσσόνω ν· ἐλαχιστοτέρων (Iob 5,4) Avg ἧς οὔτι χάριν ἴδ ε· παρ’ ἧς οὐδὲ μίαν χάριν ἔσχεν, οὐδὲ παιδοποιίας, οὐδὲ συμβιώσεως (Λ 243) ἤστη ν· [ἐκαθέζοντο]. ### eta 911 δυϊκῶς ὑπῆρχον (Ε 10) Avg ἠστηνεῖ ν· ἐρᾶν. ### eta 912 ἐρᾶσθαι ἡστό ν· ἡδύ (r) p ἧστ ο· ἐκαθέζετο (Α 512) r ἠστόχησε ν· οὐκ ἐπέτυχεν (1. ### eta 915 Tim. 6,21) ἡσυχί α· γαλήνη. ### eta 916 ἠρεμία (Eur. Alc. 77) ἥσυχο ς· ἀπράγμων (Eur. ### eta 917 Bacch. 636) ἤστραψε ν· ἔλαμψεν (Soph. ### eta 918 fr. 520) * ἥ σφι ν· ἥτις αὐτοῖς (Δ 444 . ### eta 919 .) n ἡσυχαῖο ν· τὸ μεθ’ ἡσυχίας (Soph. ### eta 920 fr. 855,6) r Ἡσυχίδα ι· γένος Ἀθήνησιν ἰθαγενῶν ἤσχαλο ν· ἐλυποῦντο (Hdt. ### eta 922 9,117 v. l.) r * ἠσχάτισε ν· ὑστέρησεν (Iud. ### eta 923 5,28) ASvg ἠσχολήθημε ν· σχολὴν ἐποιήσαμεν ἡσσόνω ν· ἡσσωμένων ἥσ ω· ἀφήσω. ### eta 926 ἐάσω. ἀκοντίσω ἠτάκτησε ν· μετὰ ἀταξίας ἔπραξεν * ἢ τὰν ἢ ἐπὶ τ ᾷ· ἢ ταύτην 〈ἢ〉 ἐπὶ ταύτῃ Avg ἤτᾳ ς· ἤλγυνας ἦ τ ’ ἄ ν· ἐπεὶ ὥς (Ε 201 . ### eta 930 .) * ἤτασε ν· ἐβασάνισεν (Gen. ### eta 931 12,17 ..) ASvg ἦ τάχ α· οὕτως γὰρ ἴσως (ς 73) ἦ τάχα κε ν· ἦ τάχα ἄν, ἴσως ἄν (Greg. ### eta 933 Naz. c. 1, 1, 7, 92) ἥ τ ε· ἥ τις (Γ 287 . ### eta 934 .) * ᾔτεε ν· ᾔτησεν (Ε 358) ASn ᾔτε ι· παρεκάλει r ἢ τεό ν· ἢ τὸ σόν (Α 138). ### eta 937 〈εἰ〉 ἀληθές (Β 300) ἡτέρα στροφ ή· ἐπὶ τῶν ἐξ ἀνάγκης ἑπομένων ἐν τοῖς μέλεσιν ἡ τετράγωνος ἐργασί α· οἱ ἑρμαῖ (Thuc. ### eta 939 6,27,1) ἦ τ ’ ἐφάμη ν· ὑπέλαβον (Γ 366) † ἠτιγώνιο ν· τέττιγι ὅμοιον. ### eta 941 καὶ ἡ κερκώπη † ἠτίηθ ι· ἐκνίσθη † ἠτίζουσι ν· αἰτιῶνται. ### eta 943 ἐπιφημίζουσιν ἠτίμωσε ν· ἄτιμον ἐποίησεν * ἠτιμωμένο ν· ἠφανισμένον (1. ### eta 945 Regn. 15,9) AS (vg) ἠτίμασε ν· ἠτίμασεν. ### eta 946 ὕβρισεν (Α 11) ἥτιο ς· βολῆς ἥτι ς· ὅστις ἤτο ι· σύνδεσμος ἰσοδυναμῶν τῷ δέ. ### eta 949 τινὲς δὲ καὶ ἀντὶ τοῦ μὲν χρῶνται ἤτο ι· καὶ δὴ οὕτως ἤτοι ὅ γ ε· οὗτος δέ (Α 68) ἤτοι ὁ μέ ν· καὶ δὴ οὗτος (n) ἦτο ρ· * ἡ ψυχή (Α 188) r. ### eta 953 ASvg, θυμός. στῆθος ἠτρεμε ῖ· ἡσυχάζει * ἦτρο ν· ὁ περὶ τὸ ὑπογάστριον τόπος g, τὸ ὑπὸ τὸν ὀμφαλὸν 〈μέροσ〉 ASvgn * ἤτριο ν· ὑμενῶδες ἔνδυμα g ἢ τρὶς ἕ ξ , ἢ τρεῖς κύβο ι· παροιμία ἐπὶ τῶν ἢ ἐπιτυγχανόντων ἢ ἀποτυγχανόντων. ### eta 957 πάλαι γὰρ τρισὶν ἐχρῶντο πρὸς τὰς παιδιὰς κύβοις, καὶ οὐχ, ὡς οἱ νῦν, δύο. ἔστι δὲ ὁμωνυμία ἧττ α· ἡ τροπή r * ἧττο ν· μικρότερον vg. ### eta 959 ἀντὶ τοῦ οὐδ’ ὅλως * ἥττονε ς· καταδεέστεροι (Iob 20,10) ASvgn ἥττοσι ν· ἐλάσσοσι. ### eta 961 καταδεεστέροις ἠ ΰ· ἀγαθόν. ### eta 962 ἰσχυρόν. (Ρ 456 ..) [τάσσεται δὲ καὶ ἐπὶ τοῦ ὡ ς] * ηὔγε ι· ἔλαμπεν (Iob 29,3) Avg * ἠϋγένειο ς· μέγα τὸ γένειον ἔχων. ### eta 964 ἢ εὔτονος. [ἢ εὔγονος] ἢ εὐγενής ASg. ἢ καλογένειος (Ο 275 ..) * ηὔδ α· ἔλεγεν Ag, εἶπεν (Α 92 . ### eta 965 .) g ηὐδάξατ ο· ἔχρησεν (Hdt. ### eta 966 2,55,2). εἶπεν (Hdt. 5,51,2) * ηὐδόκησε ν· ἐθέλησεν (Iud. ### eta 967 11,17 v. l.) A ἠυθεμείλιο ν· εὐθεμείλιον * ηὐθύνθ η· ὑπὸ ἔγκλημα ἔπεσεν (Iud. ### eta 969 14,7 v. l.) [ηὔθυνεν] ἠΰκομο ς· καλὴ, ἀπὸ μέρους. ### eta 970 εὔκομος, καλλιπλόκαμος (Α 36). [εὔκομος, καλή] ηὔλητα ι· πεφύσηται. ### eta 971 [λελύπηται] τετάρακται. στρέφεται * ἠϋκόμοι ο· καλλικόμου (Β 689) S * ηὐλίσθησα ν· ἐσκήνωσαν. ### eta 973 ᾤκησαν (Nehem. 23,20) vg * ἠΰ ν· ἀγαθόν g, καλόν (Ε 628) * ηὔνασα ς· ἐκοίμισας. ### eta 975 ἔπαυσας g * ηὐπόρησε ν· ἐπλούτησεν (Sap. ### eta 976 10,10) AS * ἠΰ ς· καλός S, ἀγαθός ASvg. ### eta 977 μέγας v. ⸤ γενναῖος vg. ἀνδρεῖος (Β 653 ..) ἢ ὕστερο ν· μετὰ ταῦτα (Α 27) ἠΰτ ε· * καθάπερ ASvg. ### eta 979 ὥστε. ὥσπερ, ὡς. ὅτε. καθά (Β 87) * ἠΰ θ ’ ὁμίχλ η· καθάπερ ὁμίχλη, σκοτία, ὑδατώδης ἢ παχὺς ἀήρ (Α 359) * ηὐτομόλησα ν· προσέδραμον τοῖς πολεμίοις (Ios. ### eta 981 10,1) Avg ηὔχε ι· ἤλπιζεν Ἡφαιστί α· Ἀθηνᾶ. ### eta 983 καὶ πόλις τῆς Λήμνου Ἡφαιστιάδα ι· Ἀθηναῖοι ἡφαιστόδαπτ α· πυρίκαυτα Ἡφαίστοι ο· τοῦ πυρός (Β 426) Ἥφαιστο ς· ὁτὲ μὲν ὁ θεός· Ἥφαιστος ποίησεν ἰδυίῃσιν πραπίδεσιν (Α 608), ὁτὲ δὲ μετωνυμικῶς τὸ πῦρ. ### eta 987 παρά τισι δὲ ὁ ἥλιος ἤφασσε ν· ἐψηλάφα (Hdt. ### eta 988 3,69,6) * ἠφειδηκότε ς· μὴ φεισάμενοι ASvg. ### eta 989 καταπτύσαντες gp ἠφείδου ν· οὐκ ἐποιοῦντο φροντίδα, οὐκ ἐφείδοντο (Thuc. ### eta 990 2,51,5) * ἠφείθ η· εἰάθη. ### eta 991 συνεχωρήθη ASvg * † ἠφερήφω ν· ἐξ ἀμφοτέρων τῶν μερῶν στεγάζων AS(g) ἠφίαλε ν· ἐπεχείρησεν * ἠφίε ι· ἔπεμπεν. ### eta 994 ἀπέλυεν AS * ἠφίεσα ν· ἔπεμπον A εἴων [ ἡφιστοῖ ο· τοῦ πυρός] * ἠφρονεύσαντ ο· ἐμώραναν (Ierem. ### eta 997 10,21) (r) ASvg ἠφυσάμη ν· ἐφειλκυσάμην (η 286) ἤφυσε ν· διέτεμεν κόλον. ### eta 999 ἀπήντλησεν. διέκοψεν (Ν 508). ἔπιεν. ἐξεφύσησεν. * ⸤ ἐξήνθησεν AS ἡ χάραξ τὴν ἄμπελο ν· παροιμία (Ar. ### eta 1000 Vesp. 1291) ἤχανε ν· ἐπένετο p ἠχε ῖ· φωνεῖ, ψοφεῖ ἠχεῖο ν· τὸν χαλκόν. ### eta 1003 οἱ δὲ μουσικοὶ τὸ πρὸς τῇ μαγάδι χάλκωμα * ἠχέτ α· ἠχητικός (Greg. ### eta 1004 Naz. c. 2, 1, 55,19) A (S) ἠχέτα ι· ἡδύφθογγοι τέττιγες * ἠχ ή· φωνή, ἦχος Avg, βοή S (Eur. ### eta 1006 Phoen. 1378 ..) ἤχησε ν· ἐψόφησεν ἠχήεσσ α· ἠχώδης, εὔηχος. ### eta 1008 θορυβώδης (Α 157) ἠχητα ί· κήρυκες. ### eta 1009 κράκται. ᾠδοί. [τέττιγες ἡδύφθογγοι] ἠχήεντ α· εὔηχα (δ 72) ἠχῆνε ς· κενοί. ### eta 1011 ⸤ πτωχοί (g) ἦχθα ι· τεθηρεῦσθαι * ἤχθαιρε ν· ἐμίσει (Ρ 270 v. ### eta 1013 l.) ASp. r ἤχθηρε ν· ἐμίσησεν (Ρ 270 v. ### eta 1014 l.) r ἤχθετ ο· ἔβριθεν. ### eta 1015 ἔτεμνεν. ἠνιᾶτο. * ⸤ ἐβαρύνετο (Eur. Hipp. 1402) AS (vg) ἠχθισμένη ν· βεβαρημένην ᾗχ ι· * ὅπου gp. ### eta 1017 ἵνα. ἐνθάδε, ἐν ᾧ τόπῳ (Α 607) † ἤχλα ν· τὴν λυπηράν ἤχλυσε ν· * ἐσκότισεν (Greg. ### eta 1019 Naz. c. 1, 2, 14, 113) g. ὁμίχλης ἐπληρώθη, ἐκαλύφθη ἀχλύι (μ 406) ἤχθετ ο· ἐλυποῦτο. ### eta 1020 ἐθυμοῦτο ἦχο ς· φωνή. ### eta 1021 κτύπος. * ⸤ ἐκφώνησις Avg [ ἤχο υ· ἐνθάδε] ἠχ ώ· μακρὰ φωνή, ἀνακλωμένη ἀπὸ στεῤῥῶν καὶ ἀντιτύπων, ἐπὶ τὸν προέμενον πάλιν ἐπανιοῦσα ᾗ χροι ῇ· τῷ ἑαυτῆς χρωτί (Ξ 164) ἠχὼ πετραίαν χυτρόπωλι ν· λέγει [οἱ] δὲ τὴν Αἴγιναν, ἐπειδὴ ἐκεῖ ὄστρακα πολλά ἐστι· νῆσος γὰρ ἡ Αἴγινα (Com. ### eta 1025 ad. frg. 669) ἥψατ ο· ἐλάβετο. ### eta 1026 προσέφυγεν (Α 512). παρεκράτησεν ἡψήσατ ο· ἑψητῷ βάμματι ἐβάψατο * ἥψησε ν· ἐμαγείρευσεν (1. ### eta 1028 Regn. 9,24) ASvg ἠώ α· ἡ κέδρος, ἐθνικῶς * [ ἠωήματ ι· μίᾳ ἡμέρᾳ] (Ζ 422) AS ἠῶθε ν· πρωΐ, ἅμα ἡμέρᾳ, * ⸤ ὄρθρῳ (Η 372 . ### eta 1031 .) ASvg ἠῶθι πρ ό· ὑπ’ αὐτὸν τὸν ὄρθρον. ### eta 1032 πρὸ ἡμέρας, πρὸ τῆς ἀνατολῆς (Λ 50) * ἠώκοιτο ν· ὀρθρινὸν ὕπνον ASg ᾐώ ν· παραθαλάσσιος 〈τόποσ〉 ἠῷο ς· ὀρθρινός r * ᾐωρεῖτ ο· ἐκρέματο r. ### eta 1036 ἐκινεῖτο g ἤωρτ ο· ἀπεκρεμνᾶτο. ### eta 1037 ἀπήρτητο ἠώ ς· ἡμέρα, τὸ πρῶτον φῶς, [ἤγουν αὖγος. ### eta 1038 ] φῶς. * ὄρθρος g. [τὸ αὖγος] ἀνατολή Avg. ἡμέρα. καὶ ὁ ἀπὸ ἀνατολῆς μέχρι μεσημβρίας χρόνος· ὄφρα μὲν ἠὼς ἦν καὶ ἀέξετο ἱερὸν ἦμαρ (Θ 66), καὶ ὅλη ἡμέρα· ἥδε δέ μοι νῦν ἠὼς [ἡ] ἑνδεκάτη (Φ 155) καὶ τὸ λυκόφως· παννυχίη μέν ῥ’ ἥ γε καὶ ἠῶ πεῖρε κέλευθον (β 434) Θάασσε ν· ἐκαθέζετο (Ι 194) S(n) θαάσσε ι· κάθηται. ### theta 2 διατρίβει θάβακο ν· θᾶκον. ### theta 3 ἢ θρόνον Θαβώ ρ· ὄρος Συρίας (Hos. ### theta 4 5,1 ςʹ) θάγ ῃ· θήξῃς θάε ο· θεώρει * 〉θαζόμενο ς· σκώπτων (Plat. ### theta 7 rep. 5,474a) AS θαίβε ι· ἐλαύνει † θαιμό ς· οἰκία. ### theta 9 †σπόρος, φυτεία θαιροδύτα ι· οἱ ἐν τῷ ζυγῷ δακτύλιοι, δι’ ὧν οἱ ῥυτῆρες . ### theta 10 .. θαιροδύτη ς· ὁ δακτύλιος τοῦ ζυγοῦ θαιρό ς· ὁ διήκων ἀπὸ τοῦ ἄνω μέρους ἕως κάτω στροφεὺς τῆς θύρας (Μ 459), ἢ ἄξων. ### theta 12 Σοφοκλῆς Τριπτολέμῳ (fr. 539) * θακεύουσ ι· κάθηνται εἰς τὰς χρείας ASn * θᾶκο ς· καθέδρα, θρόνος AS (vg) θαλάμ η· τρώγλη, [θυρὶς] κατάδυσις (ε 432) p θαλάμα ι· στῆλαι ἐπικείμεναι τοῖς αἰδοίοις τῶν ἀποκόπων θαλαμηπόλο ς· ἡ περὶ τὸν κοιτῶνα ἢ περὶ τὸν θάλαμον διατρίβουσα ἢ ἀναστρέφουσα. ### theta 17 Ἀπίων δὲ κοιτωνοφύλαξ, νυμφαγωγός, τοῦ θαλάμου ἐπιμελουμένη (η 8 ..) θαλάμιαι κῶπα ι· p αἱ κατωτάτω. ### theta 18 καὶ οἱ ταύτην ἔχοντες τὴν χώραν θαλαμιοὶ λέγονται θαλαμιό ς· [ὁ κατωτάτω θαλάμιος] ἐρέτης ὁ κατωτάτω ἐρέσσων ἐν τῇ νηῒ θαλαμιὸς λέγεται, ὁ δὲ μέσος ζύγιο ς, ὁ δὲ ἀνώτατος θρανίτης θαλάμοιο νέοι ο· κατασκευασμένου νεωστί· ὑπὸ γὰρ τῶν γάμων αὐτὰς τὰς ἡμέρας θαλάμους ἐπήγνυον· ὡς οὐκ ἔκπαλαι αὐτοῦ γεγαμηκότος (Ρ 36) θάλαμο ς· * οἶκος Agn. ### theta 21 μυχός. νυμφικὸς οἶκος θαλάμων ἄνασσ α· Ἀφροδίτη θάλασσα κοίλ η· ἡ χειμέριος. ### theta 23 καὶ τὸ θέατρον (Com. ad. fr. 864 K.) θαλασσεύ ς· ἁλιεύς θαλάσσια ἔργ α· ναυτικά (Β 614) θαλάσσιος Ζεύ ς· ἐν Σιδῶνι τιμᾶται θαλασσωθεί ς· ἁγνισάμενος θαλάσσι α· τὰ τῆς θαλάσσης (Β 614) θαλαττοκοπεῖ ς· ματαιολογεῖς p θαλαττοπορῆσα ι· πλεῦσαι διὰ θαλάσσης θαλέθε ι· θάλλει, ἀνθεῖ θαλέεσσ ι· πιότητι, λιπαρίαις (Callim. ### theta 32 fr. 337) * θαλέθοντε ς· θάλλοντες (Ψ 32) ASgn θαλέθοντ α· θάλλοντα, βλαστάνοντα, ἀνθοῦντα. ### theta 34 εὐτροφοῦντα * θαλεί α· 〈ὡσ〉 παιδεία. ### theta 35 ⸤ εὐθυμία n. ἡδονή. καὶ ⸤ ἡ Μοῦσα n θαλεία ς· πότους, μέθας. ### theta 36 †λινᾶς πήρας θαλί ῃ· εὐδαιμονίᾳ, εὐθηνίᾳ. ### theta 37 ἀκμῇ. εὐφροσύνῃ (Ι 143) * θαλεῖο ν· καθαρόν g θαλερα ί· οἰκτραί * θάλλε ι· ἀκμάζει S, ἀνθεῖ (Eur. ### theta 40 Phoen. 812) θαλερο ί· ἀκμάζοντες, ἀνθοῦντες (Γ 26). ### theta 41 πολλοί. πρόσφατοι. ἀθρόοι. ὑγροί. οἰκτροί θαλερὸν δάκρυο ν· τὸ πολὺ καὶ 〈μὴ〉 ξηραινόμενον, ἀλλ’ ἐπὶ τῶν ὀφθαλμῶν ἀεὶ θάλλον (Β 266 . ### theta 42 .) * θαλερό ς· ταχύς. ### theta 43 ἰσχυρός ASn [ θαλέω ν· τῶν θάλλειν ἐπιτηδείων] θαλέω ν· τῶν * ⸤ θάλλειν ποιούντων n ἡδονῶν. ### theta 45 παιγνίων. ἡδέων. * ⸤ τῶν πρὸς τὸ θάλλειν ἐπιτηδείων (Χ 504) S θαλί α· εὐθηνία. ### theta 46 εὐωχία. πανήγυρις. τέρψις, εὐφροσύνη * θαλί η· τὰ αὐτά (Ι 143) An θαλλικοποιο ί· οἱ τὰ σκυτούμενα κιβώτια, καὶ τοὺς δερματίνους ῥίσκους ἐργαζόμενοι Θαλλιγόνου ς· οἱ πολλοὺς καὶ ἐνδόξους ἔχοντες 〈ἐκγόνουσ〉 g, ἢ γένος ἐν ὅπλοις ἔνδοξον θάλλικ α· σάκκου εἶδος θαλλί ς· μάρσιππος μακρός * θαλλό ν· ὃ ἐσθίουσιν οἱ βόες (ρ 224) AS * θαλλό ς· κλάδος ἐλαίας. ### theta 53 ⸤ ἄνθος AS. γέννημα S. καὶ πᾶν τὸ θάλλον. κυρίως δὲ κλάδος ἐλαίας ASvg, ἢ φοίνικος ⸤ βλάστημα An * θάλλουσ α· αὐξάνουσα (Gen. ### theta 54 40,10) A θαλλοφόρο ς· ὁ πομπεύων Ἀθήνησι, καὶ ἐλαίας κλάδον φέρων. ### theta 55 λέγουσι δὲ καὶ γέροντας θαλλοφόρους, πρὸς οὐδὲν ἄλλο χρησίμους ἢ πρὸς τὸ θαλλοφορεῖν (Ar. Vesp. 544) [ θάλπε ι· ἀκμάζει, ἀνθεῖ] * θαλπιώ θ· ἐπάλξεις (Cant. ### theta 57 4,4) θάλπο ς· * καῦμα ([Plat. ### theta 58 ] Ax. 366 d) S παραμυθία θάλπ ω· * θερμαίνω An. ### theta 59 παραμυθοῦμαι θαλπωρ ή· * παραμυθία Sn. ### theta 60 σκέπη. * χαρά ASvg. σωτηρία S ἡδονή. * ⸤ θάλψις ASvg. ἐλπίς. ἀσφάλεια. * ⸤ ἢ διάχυσις ASvg (Ζ 412) θαλυκρέοντα ι· ψεύδονται S θαλυκρό ν· ἰταμόν (S). ### theta 62 λαμπρόν. βλοσυρόν. ἀναιδές. ⸤ πανοῦργον. θερμόν (S) . χλιαρόν (Callim. fr. 736?) θαλύνει ν· θάλπειν. ### theta 63 †ποιεῖ θαλύεσθα ι· φλέγεσθαι (S) * θαλύσι α· αἱ τῶν καρπῶν ἀπαρχαί (Ι 534) ASvgn θαλύσιος ἄρτο ς· ἀπὸ τῆς ἅλω πεττόμενος πρῶτος θαλυσσόμενο ς· φλεγόμενος θαλύψα ι· θάλψαι. ### theta 68 πυρῶσαι * θάλωμε ν· βλαστήσωμεν An. ### theta 69 βλαστάνωμεν * θαμ ά· θαμινά, ⸤ συνεχῆ P θαμάκι ς· πλειστάκις, ⸤ πολλάκις S * θαμ ά· τὰ πυκνά AS. ### theta 72 καὶ θαμέα τὰ αὐτά θαματροχε ῖ· οὐχ ἡσυχάζει θαμβαλέο ν· φοβερόν. ### theta 74 θαυμαστόν * θαμβε ῖ· ἐκπλήττει (n) θάμβο ς· θαῦμα. ### theta 76 * ⸤ ἔκπληξις (Γ 342 ..) Avgnp * θαμέα ς· πυκνούς, συνεχεῖς (ξ 12) A * θαμέες ( Κ 26 4 ) Sn καὶ θαμεια ί· (Α 52) S τὰ αὐτά· καὶ θαμειάς (Τ 383) * θαμίζει ς· συνεχῶς ἔρχῃ ASgn, πυκνάζεις (Σ 386) (v) Σ θαμίζετα ι· ὁμιλεῖ (Soph. ### theta 80 fr. 462,3) θαμίζε ι· συνεχῶς διατρίβει καὶ παραμένει 〈τὴν〉 ἑαυτοῦ ναῦν φυλάσσων * θαμιν ά· πυκνά ASvg, πολλά * θαμινῶ ς· συνεχῶς, πυκνῶς Sg (n) θάμι ξ· ἀλώπηξ θάμνου ς· δενδρώδεις τόπους, δασεῖς (ε 476) θάμνισο ν· ἀποκάλυψον * θάμνο ι· δασέα καὶ πυκνὰ δένδρα. ### theta 87 καὶ οἱ σύνδενδροι τόποι (Λ 156) ASn θάμνο ς· πυθμὴν δένδρου. ### theta 88 ἢ ῥίζα πολλοὺς κλάδους ἐκπέμπουσα. ἢ καθ’ ἕνα τόπον τῆς ὕλης συντροφὴ καὶ ἡ συνεχὴς φυτεία. καὶ ἡ περιοχὴ τῆς ἐλαίας. καὶ ὄρμενοι. καὶ οἱ σύμφυτοι ἢ δενδρώδεις ..... * ἢ βάτος. ἢ ξύλον ἀκανθῶδες ASvg θαμύντερα ι· πυκνότεραι θάμυρι ς· πανήγυρις, σύνοδος, ἢ πυκνότης τινῶν. ### theta 90 καὶ ὁδοὺς θαμυρὰς τὰς λεωφόρους. ἔστι δὲ καὶ κύριον ὄνομα θαμυρίζε ι· ἀθροίζει, συνάγει Θάμυρις μαίνετα ι· παροιμία, ἐπὶ τῶν κατὰ σύνεσιν παράλογόν τι πραττόντων θανάτοιο μέλαν νέφο ς· περιφραστικῶς αὐτὸς ὁ θάνατος (δ 180) θάνατο ς· ὅ τε θεός· καὶ ὃ πάσχομεν, τέλος ἔχοντος τοῦ βίου. ### theta 94 ὁ χωρισμὸς τῆς ψυχῆς ἀπὸ τοῦ σώματος. καὶ ὁ σωματοειδὴς θεός. καὶ ἡ δυσωδία * θανατῶ ν· θανάτου ἐπιθυμῶν (Ios. ### theta 95 b. Iud. 3,208) ASvg * θανεῖσθα ι· ἀποθανεῖσθαι (Eur. ### theta 96 Troad. 430) AS * θάνοιε ν· ἀποθάνοιεν (Eur. ### theta 97 Troad. 391) Avg θᾶξα ι· μεθύσαι θαέοντ α· διδασκόμενον. ### theta 99 θεωροῦντα θαεῦντα ι· ὁμοίως θάπα ν· φόβον θάπτρ α· μνῆμα. ### theta 102 Κρῆτες * θαῤῥαλέω ς· εὐθαρσῶς ASg. ### theta 103 ἀνδρείως (3. Maccab. 1,4 ..) g Θαργήλι α· Ἀπόλλωνος ἑορτή. ### theta 104 καὶ ὅλος ὁ μὴν ἱερὸς τοῦ θεοῦ. ἐν δὲ τοῖς Θαργηλίοις τὰς ἀπαρχὰς τῶν φυομένων ποιοῦνται, καὶ περικομίζουσι· ταῦτα δὲ θαργήλιά φασι· καὶ μὴν θαργηλιώ ν. καὶ τὴν εὐετηρίαν ἐκάλουν θάργηλο ν. καὶ Ἀρχίλοχός φησιν· †ὡς φαίε† νῦν ἄγει Ταργήλια (frg. 113) καὶ ὁ θάργηλος χύτρα ἐστὶν ἀνάπλεως σπερμάτων. [καὶ παρὰ Μιλησίοις ᾀδομένη ἐπὶ φρονήσει] Θαργηλί α· ἔστιν ἡ Θαργηλία Μιλησία μὲν τὸ γένος, εὐπρεπὴς δὲ τὴν ὄψιν, καὶ τἆλλα σοφή, ὥστε στρατηγεῖν πόλεις καὶ δυνάστας. ### theta 105 διὸ καὶ πλείστοις ἐγήματο τῶν διασημοτάτων θάργηλο ς· χύτρα ἱεροῦ ἑψήματος θαρνύε ι· [ὀχλεύει]. ### theta 107 ὀχεύει. σπείρει. φυτεύει θαῤῥι ά· τρασιά θάρνυσθα ι· ὀχεύειν θάρνυτα ι· μετεωρίζεται· θάρνυσθαι γὰρ τὸ συγγίνεσθαι. ### theta 110 τοῦτο δὲ νῦν δηλοῖ τὴν διὰ λόγων ἔντευξιν καὶ ὁμιλίαν. σημαίνει δὲ καὶ ⸤ ὀχεύει S [ θαρσύνετα ι·] , περὶ συνουσίαν ὁμιλεῖ * θάῤῥο ς· θάρσος Agn ( * ) θαρσαλέο ν· ῥᾴδιον * θαρσαλέω ς· ῥᾳδίως (ASg) * θάρσο ς· [ ἢ θάργο ς]· τὸ θράσος. ### theta 114 ἀνδρεία. δυναστεία (Ε 2 ..) θαρσύ ς· θρασύς * θάρσυνο ς· τεθαῤῥηκώς (Ν 823) Σ θάρσε ι· θάῤῥει. ### theta 117 θράσει (Ζ 126 ..) θαῤῥ ῶ· θρασύνομαι Θασία ἅλμ η· εἰς ἣν ὄψα ὀπτώμενα ἔβαπτον. ### theta 119 καὶ ῥαφάνου εἶδος. οἱ δὲ βάμμα τι † θάσωμε ν· καθήμεθα Θάσιος παῖς Ἀγλαοφῶντο ς· . ### theta 121 .. . ### theta 122 ..· ἔστι δὲ σεμίδαλις, ἐπὶ τοῖς ἔργοις γενομένη, ἀπὸ Ἀγλαοῦ, τοῦ ἐξ ἀρχῆς ποιήσαντος, Θασίου ὀνομασθεῖσα * θᾶσσ ε· κάθισον s * θᾶσσο ν· θᾶττον, ⸤ τάχιον S, ταχύτερον (An) * θάσσονα ς· ταχίονας (Ν 819) AS * θάσσοντα ς· καθημένους (ASg) * θάσσουσ α· σπεύδουσα (ASvg) * θάσσ ω· παρακαθέζομαι (Eur. ### theta 128 Or. 85 ..) AS * θάσσω ν· ταχύτερος (Ο 570) ASgn. ### theta 129 καθεζόμενος Ag * 〉†θαστρεύεσθα ι· ἀναβάλλεσθαι (Ο 512) AS θᾶτα ς· θῆτας, τοὺς δούλους. ### theta 131 Κύπριοι * θάτερ α· τὰ ἄλλα AS, ἑκάτερα, ἕτερα μέρη ( Eur. ### theta 132 Bacch. 1129) * θατέρο υ· ἑνός gS θατῆρα ς· θεατάς * θᾶττο ν· εὐθύς, ⸤ τάχιον, ταχέως gn θᾶττον ἢ Βούτη ς· παροιμία ἐπὶ τῶν 〈ῥᾳδίως ἐπιτελουμένων, ὅτι τῶν〉 ἐν τῇ στοᾷ μαχομένων τις ἦν, ᾧ ἐπεγέγραπτο Βούτης 〈οὗ ἐφαίνετο τὸ κράνος καὶ ὁ ὀφθαλμός. ### theta 136 〉 Τάσσεται οὖν ἡ παροιμία ἐπὶ τῶν ῥᾳδίως συντελουμένων· καὶ γὰρ ὁ Βούτης ῥᾳδίως κατεσκεύαστο, ἅτε οὐχ ὁλοκλήρου τοῦ σώματος γεγραμμένου [ θαυλακίζει ν· μετὰ βοῆς ἀπαιτεῖν τι. ### theta 137 〈Ταραντῖνοι〉] Θαύλι α· ἑορτὴ [Ταραντῖνοι] ἀχθεῖσα ὑπὸ Κτεάτου· παρ’ ὃ καὶ θαυλίζειν λέγειν τοὺς Δωριεῖς . ### theta 138 .. Θαυλωνίδα ι· γένος ἰθαγενῶν Ἀθήνησι θαυμάζει ν· θεᾶσθαι. ### theta 140 καὶ μανθάνειν θαῦμ α· ἔκπληξις. ### theta 141 ξένισμα θαυμαίνε ι· θεωρεῖ. ### theta 142 θαυμάζει θαυμαλέο ν· φοβερόν. ### theta 143 θαυμαστόν Θαυμακί η· πόλις (Β 716) θαυμανέοντε ς· θεώμενοι, ὀψόμενοι· ἀέθλια θαυμανέοντες (θ 108). ### theta 145 τὸ δὲ καθ’ ἡμᾶς θαυμάζειν θηεῖσθαι λέγει· θηεῖτο δὲ κούρη (ζ 237) 〈καὶ〉 θηητὸς ὁ θαυμαστός θαυμάσιο ς· θαυμαστός θαύματ α· ἃ οἱ θαυματοποιοὶ ἐπιδείκνυνται (Plat. ### theta 147 rep. 7,514b) θαυματίζομα ι· ἐκπλήττομαι Θαύλιος ἢ Θαῦλο ς· Ἄρης Μακεδόνιος θαῦνο ν· θηρίον θαυλέ α· οὐρά, κέρκος θαυσίκριο ν· θεωρεῖον θαχθῆμε ν· θωρηχθῆναι. ### theta 153 Δωριεῖς θάψα ι· κατορύξαι. ### theta 154 καῦσαι, ἀπὸ τοῦ θάλπεσθαι (Eur. Alc. 729 ..) θάψινο ν· τὸ ξανθόν, ἀπὸ τοῦ ξύλου τῆς θάψου, [ὃ βάπτει] ᾧ ξανθίζουσι τὰ ἔρια καὶ τὰς κεφαλάς. ### theta 155 τοῦτό τινες (Sapph. frg. 210 L.—P.) Σκυθικὸν λέγουσι. καὶ ὁ ποταμός, παρ’ ᾧ φύεται τὸ ξύλον, Θάψος καλεῖται. ἔστι δὲ καὶ ῥίζα θαψία καλουμένη * θε ά· ὦ Μοῦσα (Α 1) n * θέ α· σκόπει (ASvgn) θεώρει, ⸤ ὅρα n * θεάμονα ς· θεατάς ASvgn θέα ν· * ὄψιν. ### theta 159 θεωρίαν (Eur. Hipp. 825) n. ὄμματα θεαγγελεῖ ς· οἱ τὰς πανηγύρεις ἐπαγγέλλοντες θεαγή ς· ὅσιος, ⸤ θεοσεβής r θέαγο ν· τὸ θεῖον, ᾧ καθαίρουσι. ### theta 162 Σαλαμίνιοι θέαμ α· θεώρημα (Eur. ### theta 163 Med. 1167 ..) θεανὴ νόσο ς· ἡ ἐκ θεοῦ, θεία. ### theta 164 Σοφοκλῆς Τυροῖ αʹ [ῥοιτοῦ] (fr. 589) θεανῶστα ι· οἱ ξυστῆρες ὑπὸ Θετταλῶν θέα πα ρ ’ αἰγείρ ῳ· τόπος αἴγειρον ἔχων, ὅθεν ἐθεώρουν. ### theta 166 εὐτελὴς δὲ ἐδόκει ἡ ἐντεῦθεν θεωρία· μακρόθεν γὰρ ἦν καὶ εὐώνου ὁ τόπος ἐπωλεῖτο (Cratin. fr. 339) θεατό ν· τὸ ἐκλεκτόν. ### theta 167 ⸤ ὁρατόν (n) , καὶ θεωρητόν θέατρο ν· θέαμα (1. ### theta 168 Cor. 4,9). ἢ σύνταγμα * θέε ι· τρέχει (Ν 141) ASv * θεείο υ· θείου (Θ 135) ASn * θέει ν· τρέχειν, δραμεῖν (Β 183) Avgs θέε ν· ἔτρεχεν (Ζ 118) * θεηγόρω ν· θείων. ### theta 173 ἢ ἐκ θεοῦ †λαμβάνων AS(v) gp θεήλατο ν· ὑπὸ θεοῦ πεπληγμένον, ἢ * ⸤ πεμφθέν (Eur. ### theta 174 Or. 2 ..) ASvg * θέῃσ ι· τρέχῃ (Χ 23) AS * θειαζόντω ν· μαινομένων ASvg * θίασο ς· χορός v θειασμο ῦ· [εὐωχίας] ἐνθουσιασμοῦ θειασμ ῷ· [εὐωχίαις] μαντείαις (Thuc. ### theta 179 7, 50,4) * [ θειασῶτα ι· χορευταί] ASv [ θεῖ α· ἴγδια. ### theta 181 καὶ θεοῖς ἐοικότα. Κύπριοι] * θέειν δρομαῖ ς· . ### theta 182 ...AS θείη ς· ποιήσεις (Ω 661) θειητό ν· θαυμαστόν (Hes. ### theta 184 Theog. 31) r θειλόπεδ α· ὁ τόπος, ἐν ᾧ ξηραίνεται ἡ σταφυλή. ### theta 185 εἴρηται δὲ ἀπὸ τοῦ θέρεσθαι ἐν τῷ ἡλίῳ καὶ τῷ πέδῳ (η 123) r † θεῖνι ν· δραμεῖν ἢ ὁ αἰγιαλός * θειμωνεια ί· οἱ σωροὶ τῶν δραγμάτων AS * θεῖνα ι· ποιῆσαι (Δ 26) r. ### theta 188 n * θείνα ν· βρῶσιν, ἀνάλωμα (Sap. ### theta 189 12,5) AS θείνε ι· [ποιεῖ. ### theta 190 τρέχει]. κτείνει. * ⸤ παίει (ς 63) s * θεῖνε ς· οἱ σωροί, ἤτοι βουνοὶ τῆς ψάμμου ASvgn * θεινομένη ν· τυπτομένην (Α 588) ASn * θεινῶ ν· αἰγιαλῶν A * θείομε ν· ποιήσωμεν (Ψ 486) ASn * θεῖον ἄπυρο ν· θεάφιον (Avn) ἄκαυστον θεῖός μο ι· ἐκ θεοῦ μοι (Β 56) θεῖος νόος με υ· ἐκ θεοῦ μοι νοῦς θεῖος ὄνειρο ς· θεόπεμπτος (Β 22) θεῖον δύσονται ἀγῶν α· τὸ τῶν θεῶν ἄθροισμα, ἐν ᾧ αὐτῶν τὰ ἱερά (Η 298) θειοῦτα ι· θείῳ καθαίρει (ψ 50) θεῖο ν· τὸ ἐκ θεοῦ ἀφιγμένον. ### theta 201 καὶ τὸ ἄξιον λόγου, ὥστε θαυμάζεσθαι (Δ 192). καὶ τὸ θεάφιον θείου πλῆτ ο· τοῦ κεραυνίου πυρὸς λέγει. ### theta 202 ὀδμὴν γὰρ ἔχει ὁ κεραυνὸς θείου (μ 417) † θεῖτα ι· ᾄδεται. ### theta 203 †κομίζει [ θειάσ ω· καθάρω] θειώσ ω· καθαρῶ (χ 482) † θέκλεο ν· θαυμαστόν (Ψ 107) θέλγε ι· * ἀπατᾷ. ### theta 207 θάλπει ASg, ἀπὸ τοῦ εἰς τὸ θέλειν ἄγειν. μαλάσσει. κηλεῖ. τέρπει (Ω 343 ..) * θέλγητρ α· εἰς ἡδονὴν ἄγοντα (Eur. ### theta 208 Or. 211) ASvg θέλγμ α· θαῦμα Θελγῖνε ς· οἱ Τελχῖνες. ### theta 210 ⸤ γόητες s, πανοῦργοι, φαρμακευταί * θελγόμενο ν· ἀπατώμενον. ### theta 211 λέγεται δὲ ἐπὶ τῶν ἡδυνομένων τοῖς ᾄσμασι ASv θέλει ν· δύνασθαι (Φ 366?) θελεμό ν· [οἰκτρόν. ### theta 213 ] ἥσυχον (Aesch. Suppl. 1028) (g) θελεμῶ ς· ἡσύχως [οἰκτρῶς] θέλυμνο ν· ὅλον ἐκ ῥιζῶν (Empedocl. ### theta 215 frg. 21,6?) † θελερό ν· θελεκτόν. ### theta 216 †καὶ τὸ θέλγον τὰ ὄμματα ἐπὶ κακώσει * θελητή ς· προαιρετικός (Mich. ### theta 217 7,18) ASvg θέλκα ρ· θέλγμα θέλκτρο ν· φίλτρον. ### theta 219 χαρά. θαυμαστόν. καὶ τὸ ἐφηδῦνον μετά τινος ἀνάγκης * θελκτήριοι 〈λόγο ι·〉 θεραπευτικοί ASvgn, ἄγοντες εἰς ἀπάτην S (Eur. ### theta 220 Hipp. 478) θέλξα ς· καταπραΰνας Θελξινό η· Ἥρα τιμᾶται παρὰ Ἀθηναίοις θέλ ω· χρῄζω. ### theta 223 βούλομαι. εὐδοκῶ θέμ α· ἕξις. ### theta 224 τόπος. στάσις. μνῆμα * θεμά ν· ἄνεμος AS νότος ASvgn. ### theta 225 ἢ ἀνατολή (Ezech. 21,2) θεματίζε ι· * ἀποτίθεται AS. ### theta 226 κυβερνᾷ θέμεθλ α· ἕδραι. ### theta 227 βάθρα. θεμέλια Avg θέσεις. ⸤ ῥίζαι (Ξ 493) Avg θέμειλ α· θεμέλιοι θεμελιωθέντ α· ἐκ ῥιζῶν ἀρθέντα θέμενα ι· καταβαλοῦσαι θέμενο ς· ἐνθείς. ### theta 231 καταβαλών θεμερ ή· βεβαία. ### theta 232 σεμνή. εὐσταθής θεμερό ν· σεμνόν. ### theta 233 ἀφ’ οὗ καὶ τὸ σεμνύνεσθαι θεμερύνεσθαι θεμερόφρονα ς· συνετούς, σώφρονας θεμερῶπι ς· ἐρασμία Ἁρμονίη (Empedocl. ### theta 235 fr. 122,2). * θέμι ς· δίκαιον ASvg. ### theta 236 ἄξιον. πρέπον Svg. καὶ δίκη n, ἢ ⸤ προσήκει. καὶ ἡ τιμή. καὶ τὸ ἀξίωμα. καὶ τὸ ἁρμόζον· S ᾗ θέμις ἐστί (Β 73) . καὶ ⸤ νόμος n θεμισσέτ ω· μαστιγούτω, νομοθετείτω. ### theta 237 Κρῆτες * θέμισι ς· δικαιοσύνη AS. ### theta 238 παραμυθία θέμιστ α· ἔννομα r, νόμιμα * θέμιστα ς· νόμους S. ### theta 240 δίκας (Α 238) AS θέμιστε ς· μαντεῖα, χρησμοί (π 403). ### theta 241 δίκαια. νόμοι (ι 112) θεμιστεύε ι· ἄρχει, κελεύει ἃ βούλεται, δικάζει (ι 114) θεμιστευτό ν· νομοθετητόν θεμιστεύοντ α· δικάζοντα (λ 569) * Θέμιστ ι· τῇ Δίκῃ (Ο 87) An Θεμιστιάδε ς· Νύμφαι (Pherecyd. ### theta 246 ) θεμίστειο ν· δίκαιον * θεμιστό ς· δίκαιος Ag [βασιλεὺς ὅσιος] † θεμινήσασ α· πρακτική, ἀνυσίμη, ἀποτελεσίμη * θεμιστισί α· ὁσία s θεμιστοπόλο ι· ἄρχοντες. ### theta 251 δίκαιοι (Hes. fr. 7?) θεμιστόρω ν· συνετῶν (r) θέμηλ α· [θεμέλαι] ἕδραι, βάθρα, θεμέλια * θένα ρ· τὸ κοῖλον τῆς χειρός (Ε 339), καὶ τοῦ ποδός ASvg θεμού ς· διαθέσεις. ### theta 255 παραινέσεις † θεμῶ ν· θελήμων θέμωσε ν· ἤγγισεν. ### theta 257 ἐγγίσαι ἐποίησεν, ἠνάγκασεν (ι 486) θεναρίζε ι· τύπτει [ θένε ι· κόπτει, τύπτει] θένιο ι· οἱ προσήκοντες θεοβλάβεια ν· οὕτως Αἰσχίνης εἶπεν (3,133) * θεοδέκτρι α· θεὸν δεδεγμένη AS Θεοδαίσιο ς· Διόνυσος θεοδμήτω ν· ὑπὸ θεοῦ ᾠκοδομημένων Avg δεδομημένων, ⸤ θεοκτίστων AS (Θ 519) θεοδόσι α· ὑπὸ θεοῦ δεδομένα θεόθυτ α· ἱερόθυτα (Cratin. ### theta 266 fr. 417) Θεόδωρο ς· Θεοδώρους ἔλεγον οἱ κωμικοὶ τοὺς εὐρυπρώκτους, ἀπὸ Θεοδώρου τινὸς οὐκ εὖ τὴν ἑαυτοῦ ὥραν χρησαμένου (Com. ### theta 267 adesp. 310) * θεοειδεστέρα ς· θεῖον εἶδος ἢ ὁμοίωμα 〈ἐχούσησ〉 ASvg θεοειδή ς· καλός, θεοῦ εἶδος ἔχων (Β 623) s θεοείκελ α· θεῖα, θαυμαστά, * ⸤ θεοῖς ὅμοια (ASvg) * θεόθε ν· ἐκ θεοῦ (π 447) r. ### theta 271 ASvg † θεοεπεῖ ς· ἐκ θεοῦ ἑπόμενοι, ἢ λεγόμενοι θεοὶ Μολοττικο ί· ἤτοι 〈ὅτι〉 διάφοροι οἱ κύνες οἱ Μολοττικοί· ἢ ὅτι ψυχοπομπεῖόν ἐστιν ἐν Μολοσσοῖς θεοίνι α· θυσία Διονύσου Ἀθήνησι. ### theta 274 καὶ θεὸς θέοινος Διόνυσος θεοὶ ξενικο ί· παρὰ Ἀθηναίοις τιμῶνται, οὓς καταλέγει Ἀπολλοφάνης ἐν Κρησί (fr. ### theta 275 7) θεοῖ ο· τοῦ θεοῦ (Α 28) Θεοκήρυκε ς· γένος τὸ ἀπὸ Ταλθυβίου, παρὰ Ἐλευθερίοις * θεοκλυτεῖτα ι· παρὰ θεοῦ ἀκούει AS * θεοκλυτήσαντε ς· θεοῦ ἀκούσαντες. ### theta 279 θεὸν ἐπικαλεσάμενοι Agn θεοκλυτοῦσα ι· θεὸν ἐπικαλούμεναι θεοκόλο ς· ἱέρεια * θεοκυδ ῆ· δόξαν θείαν ἔχουσαν AS * † θεομητε ῖ· θεοφορεῖται, θεῖα φρονεῖ AS (vg) θεόμορο ς· σώφρων * θέοντε ς· τρέχοντες (Ψ 387) vgn θεοξένι α· κοινὴ ἑορτὴ πᾶσιν τοῖς θεοῖς . ### theta 286 .. θεόπαιστο ς· ὑπὸ θεοῦ παιόμενος ps. ### theta 287 ἢ κιθάρα ὑπὸ θεοῦ ἐνδιδομένη [ θεοπί ς· ἀληθής. ### theta 288 ἡδεῖα. ἀγαθή. ἰσχυρά] θεοπλάγκτου ς· δεισιδαίμονας θεοπομπεῖ ν· ἐνθουσιᾶν θεοπρεπεῖ ς· θεῷ ἁρμόζοντας (p) * θεοπρόπιο ν· μαντεῖον ἐκ θεοῦ (Α 85) r. ### theta 292 ASvgn * θεοπρόπο ι· προφῆται, μάντεις ASn, ἐκ θεοῦ προλέγοντες * θεοπτία ν· θεοφάνειαν (r) gn * θεοπτία ς· θείας θεωρίας Avg θέορτο ς· ὁ ὑπὸ θεοῦ παρορμώμενος * θεόρρυτο ν· ἐκ θεοῦ προϊόν, προχεόμενον (r) ASvgrv θεό ς· σημεῖον [ἢ ἀρχή] θεόσδοτο ς· ἐκ θεοῦ δεδομένος (Hes. ### theta 299 op. 320) r θεό ς , θεό ς· ἔθος ἦν, ὅτε κατάρχοιντό τινος, λέγειν θεὸν ἐπιφημιζομένοις θεόσεπτο ν· εἰς σεβασμόν . ### theta 301 .. * θεοσέπτω ρ· θεοσεβής (Eur. ### theta 302 Hipp. 1364) ASvgn † θεοσκνε ῖ· θεοὺς τιμᾷ s * θεοστυγεῖ ς· μισούμενοι ὑπὸ θεοῦ (Rom. ### theta 304 1,30) A (Sn) * θεοτερπέο ς· θεοὺς τέρποντος ASn * θεότευκτο ν· θεοκατασκεύαστον r. ### theta 306 Avgn * θεουδέ α· θειώδη (Greg. ### theta 307 Naz. c. 1, 1, 8, 60) g θεουδή ς· * δίκαιος s. ### theta 308 εὐσεβής ns. εὐγνώμων. θεοῖς ἀρέσκων θεόσσυτο ν· θεοτίμητον θεουδή ς· θεῷ ἀρέσκων (ζ 121 . ### theta 310 .) T θεοῦ δόσεσ ι· 〈ὑπὸ〉 θεοῦ δεδομένοις * θέουσ α· τρέχουσα (Ζ 394 . ### theta 312 .) (A) θεουργικ ή· θεοὺς ποιοῦσα 〈ἀπαντᾶν〉 θεοφάντορα ς· [ὑπὸ θεοῦ πεφημισμένους] ⸤ θεολόγους (r) [ θεώμεν α· ἐκ θεοῦ μένοντα] θεόφατ α· ἐκ θεοῦ σημαινόμενα (r) θεόφατ α· λόγια, πεπρωμένα. ### theta 317 πολλά. ἄφατα. ὑπὸ θεοῦ πεφημισμένα θεοφατίζε ι· μαντεύεται. ### theta 318 περιττολογεῖ θεόφιν μήστωρ ἀτάλαντο ς· θεοῖς ἴσος ἐν τῷ βουλεύεσθαι (Η 366) θεόφι ν· ⸤ θεοῖς S. ### theta 320 ἐκ θεοῦ. τὸ γὰρ σχῆμα τοῦτο πληθύει· πασσαλόφι ν , ζυγόφιν θεόφοβο ς· θεοσεβής θεοφραδί α· θεοῦ r γνώμη s, ἢ ⸤ φράσις r θεοφραδίαι ς· θεοῦ γνώμαις, λόγοις, φράσεσι * θεόφρονο ς· θείου (Greg. ### theta 324 Naz. c. 2, 1, 17, 103) AS θεοφροσύν η· αἱ περὶ τὸ θεῖον διατριβαὶ καὶ [οὐ] μαντεῖαι (s) * † θεπτάνω ν· ἁπτόμενος (Eur. ### theta 326 Bacch. 1318) AS * θεραπαινί ς· δούλη r. ### theta 327 AS (v) g θέραπε ς· ὁμιλητῆρες θεραπευσί α· θεραπεία. ### theta 329 ἱκετεία θεραπευτή ς· ἰατρός (Plat. ### theta 330 rep. 1, 341 c ..) s θεραπί ς· θεραπεύουσα θεραπηΐα ς· τὰς βωμολοχίας θεράπνα ι· αὐλῶνες. ### theta 333 σταθμοί (Eur. Bacch. 1043) θεραπαινίδε ς· ἔριθοι (s) Θεραπνατίδει α· ἑορτὴ παρὰ Λάκωσι θεράπν η· θεραπαινίς, δούλη θεράπνιο ν· θεραπαινίδιον, δουλίδιον θεράποντες Διό ς· βασιλεῖς (λ 255) θεράποντε ς· οἱ ἐν δευτέρᾳ τάξει φίλοι· ἀπὸ τοῦ θεραπεύειν· * ⸤ δοῦλοί τε καὶ ὑπηρέται (Ε 48 . ### theta 339 .) A θέρα ψ· θεράπων, οἰκέτης, δοῦλος, ἀκόλουθος θέρε ι· πρωΐ. ### theta 341 * ⸤ θερμαίνει PA Θερελίμνιο ν· τόπου ὄνομα. ### theta 342 καὶ Ἀπόλλων. καὶ Ζεύς θέρεσθα ι· θερμαίνεσθαι, καίεσθαι r, θάλπεσθαι, πρὸς ἥλιον χλιαίνεσθαι θερέσιμο ν· θεριστικόν θερήγανο ν· μέρος τῆς ἁμάξης· οἱ δὲ τὴν ἅμαξαν τὴν ἄγουσαν τὰ θέρη θέρηγνο ν· τὸ ἐπὶ τῶν ἁμαξῶν παράπλεγμα, τὸ ἐπὶ τῇ ἀσταχύων παρακομιδῇ γινόμενον * θέρητα ι· [θέρεται. ### theta 347 ] ⸤ καίηται (Ζ 331) n θερίζε ι· ἐνδιατρίβει τῷ θέρει, καὶ ἀλοᾷ * θερίκλειο ν· ποτήριον gns. ### theta 349 κόνδυ θεριν ή· θέρος θερίσα ς· τὸ θέρος ἀγαγών θέριστρο ν· λεπτὸν ὕφασμα, * θερινὸν ἱμάτιον (Gen. ### theta 352 24,65) ASvg * Θερσίτη ς· ὄνομα κύριον (Β 212) ASn θερσίχθω ν· θερμαίνων γῆν, καίων θέρμ α· πυρετός (Aristoph. ### theta 355 frg. 690) s. ἄδεια. καὶ ἐκεχειρία θερμαστρῆθε ν· ἐκ καμίνων [καὶ τὸ ἐπάνω ἐν τῇ κλίνῃ πάντων] [ θέρκτα ρ· θέλγμα] θερμάστρα ι· κάμινοι (Callim. ### theta 358 h. Del. 144) θερμαστρί ς· σκεῦος παραπλήσιον καρκίνῳ, ᾧ χρῶνται οἱ χρυσοχοῖ. ### theta 359 καὶ ὄρχησις ἔντονος καὶ διάπυρος τάχους ἕνεκα θέρμε ι· θερμαίνει θέρμεσθα ι· θερμαίνεσθαι θέρμη ς· ὁ θέρους πνέων θέρμο ν· τὸ θέρος. ### theta 363 Βυζάντιοι θερμόπλ α· ἵππου νόσημα περὶ τοὺς πόδας * θερόμενο ς· θερμαινόμενος An θέροντα ι· καίονται. ### theta 366 χλιαίνονται, θερμαίνονται θέρο ς· σῖτος. ### theta 367 τοῦ θερίζειν ἡ ὥρα (λ 192) θερσόμενο ς· θερμανθησόμενος. ### theta 368 ἀπὸ τοῦ θέρω ἐνεστῶτος (τ 507) † θερουρότερο ς· ὁ χλωρὸς σῖτος ἀμηθείς † * θερτήρι α· ἑορτή τις AS [ θέσα ι· θησαυρίσαι] [ θεάσατ ο· ἐνεδύσατο] θέσθα ι· ὑποθέσθαι (Hyperid. ### theta 373 fr. 198 Tur.). θησαυρίζεσθαι (ν 207) * θέσθ ω· εὐτρεπιζέσθω (Β 382) np θέσκελ α· * θαυμαστά Avg. ### theta 375 θεοείκελα. ἢ θεοκέλευστα. ⸤ θεῖα Avg. θαυμάσια (Γ 130) θέσει ς· πράξεις. ### theta 376 καὶ θεῖναι ποιῆσαι (Δ 26) * θέσμιο ν· δίκαιον (Eur. ### theta 377 Troad. 267) ASvgn. r θεσμοθέτα ι· ἄρχοντες. ### theta 378 * ⸤ νομοθέται. νομοφύλακες ASn, οἱ τῶν νόμων ἐπιμεληταί * θεσμό ν· θεῖον νόμον ASn. ### theta 379 ἔθος, νόμον (ψ 296) n * θεσμοῖ ς· νόμοις (Sir. ### theta 380 28,19 v. l.) (r. gs) * θεσμοποιεῖ ς· νομοθετεῖς (Eur. ### theta 381 Phoen. 1645) ASvg (n) θεσμού ς· * νόμους g θείους. ### theta 382 ἢ τὰς συνθέσεις τῶν ξύλων * θεσμοφόρι α· τὰ μυστήρια τῆς Δήμητρος An. ### theta 383 ἢ ὄνομα ἑορτῆς ASgn * θεσμοφόρο ς· ὁ θεσμοὺς φέρων, ἤτοι νόμους AS (vg) θέσπι ν· θείαν φωνήν (α 328) r θεσπέσιο ν· θεῖον, παραγώγως. ### theta 386 ὅταν δὲ λέγῃ· γνώσεαι εἰ 〈καὶ〉 θεσπεσίῃ πόλιν οὐκ ἀλαπάξεις (Β 367) τῇ θεότητι λέγει, εἰ μὴ κατὰ συνεκδοχὴν ἀκούοιμεν θεσπεσί ῃ, τῇ ἐκ θεῶν βουλήσει * θεσπέσιο ς· θεῖος. ### theta 387 θαυμαστός r. ASvg (n) θεσπεσί ῃ· μεγάλῃ, πολλῇ. ### theta 388 θείᾳ. τῇ ἐκ θεοῦ βουλήσει (Β 367) * θεσπεσιώτερο ν· ἀξιολογώτερον ASgn θεσπιαοιδό ς· ποιητής θεσπέσιο ι· θεῖοι θεσπιδαέ ς· θείως καιόμενον, ἢ δαιόμενον * θεσπιδαὲς πῦ ρ· τὸ θείως καιόμενον πῦρ (Μ 177 . ### theta 393 .) ASn θέσπιδε ς· θυσίαι. ### theta 394 θεοσέβειαι * θεσπίζε ι· μαντεύεται, προφητεύει, ἐνθεάζει. ### theta 395 νομοθετεῖ AS θέσπι ν· θείαν, ἡδεῖαν, θαυμαστὴν φωνήν (α 328. ### theta 396 Eur. Med. 425) θεσπιόφημο ν· . ### theta 397 .. παροιμίαν τινά ... θεσπίσα ι· προστάξαι. ### theta 398 μαντεύσασθαι * θέσπισμ α· θεῖον δόγμα Avgn. ### theta 399 νομοθεσία r. n θεσπίσματ α· μαντεύματα. ### theta 400 καὶ τὰ ὅμοια (Eur. Or. 1666 ..) θέσπι ς· ἀγαθή. ### theta 401 ἀληθής. ἰσχυρά. ἡδεῖα θεσπιῳδό ς· ἀληθὴς μάντις (Eur. ### theta 402 Hec. 677) Θέσπιο ς· ποταμὸς n Βοιωτίας Θεσπρωτο ί· ἔθνος περὶ Θεσσαλίαν Θεσσαλα ί· αἱ Κῷαι παρὰ Φιλήτᾳ (fr. ### theta 405 16 K.) καὶ αἱ φαρμακίδες * Θεσσαλὸν 〈νόμισμα 〉· τοῦτο παροιμιῶδες, τασσόμενον ἐπὶ ἀπάτης Σ † θεσσαλώπα ς· ἐναγισμός τις παρὰ Λάκωσι θέσσαντ ο· ἐξῄτησαν. ### theta 408 [ἐκάθισαν.] ἱκέτευσαν. [ἐνεδύσαντο] θέσσεσθα ι· αἰτεῖν. ### theta 409 [καθῆσθαι.] ἱκετεύειν θεσσόμενο ς· δεόμενος. ### theta 410 ζητούμενος. ἱκετεύων * Θεστορίδη ς· Θέστορος παῖς n ὁ Κάλχας (Α 69) r θέσφατ α· θεόφατα. ### theta 412 μαντεύματα ἐκ θεοῦ λεγόμενα. εἱμαρμέναι ἐκ μαντείας λεγόμεναι (Ε 64) θέσφατο ν· πολύφατον. ### theta 413 ὑπὸ θεοῦ πεφατισμένον. θεῖον. μέγα. * ἀργόν. ἄπρακτον An. τὸ ἐκ θεοῦ μάντευμα. προφητεία (Θ 477) ASvg θεσφατοῦτα ι· θεσφατίζει, μαντεύεται. ### theta 414 περισσὰ λαλεῖ θετ ή· ποιητὴ θυγάτηρ θετή ρ· τολμητής. ### theta 416 πράκτης θέτη ς· ὁ προθέμενός τι * θετικῶ ς· τὸ ὀφειλόμενον γενέσθαι AS Θέτι ς· ἡ μήτηρ Ἀχιλλέως. ### theta 419 καὶ ἡ θάλασσα. ἡ δὲ αὐτὴ λέγεται Τηθύς * θετό ν· εἰσποιητόν, οὐ γνήσιον Avgn Θετταλικὰ πτερ ά· τοῦτο εἴρηται διὰ τὸ πτέρυγας ἔχειν τὰς Θεσσαλικὰς χλαμύδας. ### theta 421 Πτέρυγες δὲ καλοῦνται αἱ ἑκατέρωθεν γωνίαι διὰ τὸ ἐοικέναι πτέρυξι Θετταλικὴ ἔνθεσι ς· ἡ μεγάλη (Hermipp. ### theta 422 fr. 41) Θετταλικὸς δίφρο ς· διάφοροί εἰσι τῷ κάλλει οἱ Θετταλικοὶ δίφροι· ἴδιον γάρ τι γένος αὐτῶν κατεσκεύασται (Eupol. ### theta 423 fr. 58) θετταλί ς· ὑπόδημα ποιόν. ### theta 424 [Κρῆτες] (Lysipp. fr. 2 K.) Θετταλὸν σόφισμ α· παροιμία ἐπὶ τῶν σοφιζομένων λεγομένη καὶ μὴ εὐθυμαχούντων (Eur. ### theta 425 Phoen. 1408) θε ῦ· δεῦρο. ### theta 426 τρέχε θεύγεσθα ι· θέλγεσθαι. ### theta 427 Κρῆτες θευμορί α· ἀπαρχή. ### theta 428 θυσία. ἢ ὃ λαμβάνουσιν οἱ ἱερεῖς κρέας, ἐπειδὰν θύηται. θεοῦ μοῖρα θευμοριαζέτ ω· θεῷ γέρας ἀναφερέτω Θευξένι α· Ἀπόλλωνος ἑορτή * θεύσεσθα ι· δραμεῖσθαι AS. ### theta 431 διώξεσθαι (Λ 701) * θεύσεα ι· δραμεῖ (Ψ 623) (S) n θευσόμεθ α· δραμούμεθα. ### theta 433 φευξόμεθα. πλευσόμεθα θεῦτι ν· †σκαράδιν. ### theta 434 Ἱππῶναξ (fr. 115 Bgk.) * θέω ν· βαδίζων, ⸤ τρέχων (Ζ 54 . ### theta 435 .) AS. r θεώματ α· τὰ περικαθαρτήρια θεῶν ἀγορ ά· παροιμία ἐπὶ τῶν τολμώντων λέγειν ἐν τοῖς τοσοῦτον ὑπερέχουσιν, ὅσον οἱ θεοὶ τῶν ἀνθρώπων. ### theta 437 καὶ τόπος Ἀθήνησιν ἀπὸ τοῦ συναγερθῆναι προσαγορευθείς θεῶν ἐπὶ Καλλικολών ῃ· τόπος ἐστὶ τῆς Τροίας ὑψηλός (Υ 53) θεῶν ἐν γούνασι κεῖτα ι· παράκειται τῷ θεῷ, καὶ ἐν τῇ δυνάμει αὐτοῦ καὶ ἐξουσίᾳ κεῖται (Ρ 514) θεωρί α· ὄψις, ⸤ θέα r θεωρίδε ς· αἱ περὶ τὸν Διόνυσον Βάκχαι (trag. ### theta 441 ) θεωρικὰ χρήματ α· τὰ εἰς θεῶν τιμὰς καὶ ἑορτὰς διδόμενα ἐν τοῖς Παναθηναίοις καὶ Διονυσίοις. ### theta 442 ἅτινα ἐν τῷ θεάτρῳ ἐδίδοτο, καὶ ἐκ τοῦ θεάτρου συνήγετο ἀπὸ †μισθομένου τόπου θεωρικὸν ἀργύριο ν· τὸ εἰς θεῶν τιμὴν καὶ ἑορτὴν διδόμενον, θεωρίας ἕνεκα, τοῦ καὶ τοὺς πένητας μετέχειν τῶν θεωριῶν. ### theta 443 καὶ πάντα τὰ διανεμόμενα θεωρικὰ ἐλέγετο θεωρικῶ ς· ὡς θεωρὸς ἐστεφανωμένος· θεωροὺς δὲ ἐκάλουν τοὺς τοῖς θεοῖς τὰς ἀπαρχὰς ἀπάγοντας. ### theta 444 ἐστεφάνουν γὰρ οὗτοι τὰς ἀπήνας Θεώριο ς· ὁ Ἀπόλλων r Θεωρί ς· κύριον ὄνομα. ### theta 446 καὶ θεωρία. καὶ ἡ Σικυωνία τὸ γένος 〈Σοφοκλέουσ〉 ἐρωμένη θεωρο ί· οἱ θεοπρόποι. ### theta 447 καὶ οἱ θεώμενοι, ἢ οἱ φροντίζοντες περὶ τὰ θεῖα. λέγουσι δὲ καὶ τὴν ὁδόν, δι’ ἧς ἴασιν ἐπὶ τὰ ἱερά, θεωρίδ α· καὶ τὰ διανεμόμενα ἀργύρια ἐν ταῖς ἑορταῖς 〈 θεωρικά 〉 * θεωρού ς· θεωρητάς (2. ### theta 448 Macc. 4,19) AS ἐπόπτας * Θηβαῖο ι· ἔθνος 〈Βοιωτίασ〉 ASn Θήβανι ς· ἄνεμος Θηβάνα ς· [θήρα] ἐκ τοῦ Πλακίου κόλπου πνέουσα 〈ζάλη〉 * Θήβ η· πόλις Βοιωτίας (Δ 378 . ### theta 452 .) r. n [καὶ κιβώτιον (Exod. 2,3 v. l.)] θῆβο ς· θαῦμα Sʹ s θηγάνε ι· ὀξύνει (Aesch. ### theta 454 Ag. 1535) θηγάνεο ν· ὀξύ, ⸤ ἠκονημένον r θηγάν η· ἀκόνη rp. ### theta 456 λέγουσι δὲ καὶ ⸤ θήγανον 〈τὸ αὐτό〉 r θήγει ν· ἀκονᾶν, ὀξύνειν (Eur. ### theta 457 Or. 1036) (n) † θήγει α· θαυμαστά. ### theta 458 ψευδῆ † θηγ ή· θήκη. ### theta 459 ⸤ θέσις. τάξις Sʹ s θηγό ν· . ### theta 460 .. οἱ δὲ ὀξύ, ἀκονητόν * θήγε ι· ἀκονᾷ ASg, ὀξύνει (Ν 475) g θηεῖσθα ι· θαυμάζειν p θηεῖτ ο· ἑώρα. ### theta 463 ἐθαύμαζε (ε 75) * θηεύμενο ι· θεωροῦντες (Hdt. ### theta 464 7, 146,3) n * θηεῦντ ο· ἐθαύμαζον (Η 444 . ### theta 465 .) r. ASgn θή ῃ· ποιήσῃ (ο 51 . ### theta 466 .) θήῃ ς· ποιήσῃς (Ζ 432 v. ### theta 467 l.) Sʹ † θήημο ς· ἔθιμος † θηήμω ν· ἐθίμων θηήσασθα ι· θεάσασθαι. ### theta 470 θαυμάσαι θηήσετα ι· θαυμάσεται θηητή ρ· θαυμαστής r. ### theta 472 θεατήρ (φ 397) θηητή ς· [ἀπατεών. ### theta 473 ] θεωρός θηητό ν· θαυμαστόν. ### theta 474 καλόν. καταθύμιον. περικαλλές. σύμφορον θηητό ς· θαυμαστός r θῆκα ι· οἱ ἀπόθετοι τόποι (Eur. ### theta 476 Hec. 1147). * ⸤ ἢ σοροί AS (g) * θήκατ ο· ἐπέθηκεν (Κ 31) g s θηκί α· τὰ ἐντάφια r. ### theta 478 δηλοῖ δὲ καὶ θησαυρόν. καὶ τάφον. καμψίον. γλωσσοκομεῖον θηκτό ν· ὀξύ, ⸤ ἠκονημένον (Eur. ### theta 479 Med. 40) p θηλα ί· τῶν μαστῶν τὰ ἄκρα [τῶν μαστῶν]. ### theta 480 καὶ τῶν χειλῶν τὰ ἐκπτυσσόμενα θηλαμίνο υ· νεογνοῦ θηλαμώ ν· τροφός r. ### theta 482 ns θήλαντ ο· ἐθήλασαν s θηλάστρι α· τροφός r. ### theta 484 ἔστι δὲ Ἰακόν. Σοφοκλῆς Ἀλεξάνδρῳ (fr. 94) θήλε α· ἱμάντων τὰ τετρημένα, εἰς ἃ διωθεῖται τὰ ὀξέα. ### theta 485 καὶ τῶν σπονδύλων τὰ κοῖλα * θηλ ή· μαστός r. ### theta 486 ASvgn [ θηλητή ρ· κυνηγός] * θῆλ υ· ἀσθενές (Eur. ### theta 488 Med. 928). γυνή ASn θηλυγενή ς· ὁ ἐναντίος τῷ ἀῤῥενωπῷ * θηλυδρία ς· ὁ τεθηλυμμένος r. ### theta 490 ASvgn θηλυδριῶδε ς· τὸ κατακεκλασμένον (Ar. ### theta 491 Thesm. 131) * θηλυμανεῖ ς· πόρνοι (Ierem. ### theta 492 5,8) (AS) vg * [ θηλύματ α· μέλιτι βεβρεγμένα ἄλφιτα] AS θηλύνε ι· μαλάσσει θῆλυς ἐέρσ η· ἡ τὰ φυτὰ θάλλειν ποιοῦσα δρόσος, καὶ θρεπτική (ε 467) θηλύτερα ι· αἱ γυναῖκες (Θ 520) θηλυτεράω ν· θηλειῶν, τῶν μόνων ἐγκυμόνων πλησιαζουσῶν ἀνδράσι. ### theta 497 μόναι γὰρ αἱ γυναῖκες ἔγκυοι οὖσαι πλησιάζουσιν ἀνδράσι, τῶν δὲ ἄλλων ζῴων οὐδέν (λ 386 ..) θηλυφόνο ν· τὸ ἀκόνιτον θηλ ώ· τροφός, τήθη θῆμ α· θήκη. ### theta 500 τάφος r. ἀνάθημα. Σοφοκλῆς Σαλμωνεῖ (fr. 498) * θημωνια ί· οἱ σωροὶ τῶν δραγμάτων (A) S (vg) θημωνι ά· ἀπόθεσις θημώ ν· πᾶν τὸ σεσωρευμένον, οἷον ἀχύρων ἢ πυρῶν (ε 368) θημῶνε ς· θημωνιαί Sʹn θή ν· δή (Θ 448) n, ἤ που (Ρ 29) * † θήνιο ν· γάλα (Iob 15,7) Aps θῆξα ι· ὀξῦναι, ἀκονῆσαι † θῆξι ς· ῥοπή. ### theta 508 στιγμή. τάχος θηπαλέο ς· βωμολόχος θήπε ι· ψεύδεται θηπητή ς· ἀπατεών s θηπό ν· καταθύμιον. ### theta 512 ⸤ θαυμαστόν r θήπ ω· ἐπιθυμῶ. ### theta 513 ⸤ θαυμάζω r. s θήπω ν· ἐξαπατῶν, κολακεύων (Hippon. ### theta 514 fr. 14) . θαυμάζων θή ρ· θηρίον. ### theta 515 ὁ λέων· ἀπὸ τοῦ θοῶς ὀρούειν * θήρ α· κυνηγία ASgn, ἄγρα AS * θήραμ α· εὕρεμα ASvgn 〈ἄγρευμα〉 Avgn θηρᾶ ν· ζητεῖν. ### theta 518 εὑρεῖν. μηχανᾶσθαι θῆρα ς· τοὺς σατυρίσκους * θήρατρο ν· δέλεαρ. ### theta 520 ⸤ ἄγκιστρον (Xen. Mem. 3, 11,7) ASvgn * θηράτρω ν· θηρατικῶν AS [ θήραυλο ς· ἀγρός τις] Θηραῖον πέπλο ν· τὸ ποικίλον 〈ἱμάτιον〉 s οἱ Ἀττικοί· δοκεῖ δὲ ἀπὸ Θήρας τῆς νήσου προσηγορεῦσθαι θηρί α· τὰ ζῷα s. ### theta 524 καὶ ἐπὶ τῶν ἵππων οὕτω λέγουσι * θηρητή ρ· κυνηγός (Λ 292) (r. ### theta 525 n) * θηρ ί· λέοντι (Γ 449) n Θηρίκλειο ς· κυλίκων εἶδος· ἀπὸ Θηρικλέους κεραμέως θηρίο ν· πάθος τι σώματος, ὃ καὶ καρκίνος καλεῖται (Hippocr. ### theta 528 loc. hom. 29 ..) Θηρίτα ς· ὁ Ἐνυάλιος παρὰ Λάκωσιν θηριώδη ς· ἀγριαινόμενος (Hippocr. ### theta 530 Epid. 2, 1,3) θηροειδεῖ ς· ἐφαπτίδες ποικίλως διηνθισμέναι θηροθῆρα ι· θηρευταί s * θηρολέξη ς· ὁ τὰς λέξεις θηρώμενος r. ### theta 533 ASvgp θηρολέτη ς· κυνηγός (Greg. ### theta 534 Naz. c. 2,1, 87,7) Sʹ θηρό ς· λέοντος (Κ 184) θηροσύνα ς· κυνηγίας θηρότι ς· θηρεύτρια θηροφόνο ς· θηροκτόνος ps. ### theta 538 Ἄρτεμις * θηρώμενο ι· θηρῶντες A, ἀγρεύοντες ASvgn θή ς· δοῦλος rs, μισθωτός p. ### theta 540 παράσιτος. ἢ ὁ τὴν μισθαρνικὴν ἐργαζόμενος παρὰ Ἀθηναίοις * θὴρ ὥ ς· ὡς θήρ (Eur. ### theta 541 Hec. 1173) θῆσα ι· θρέψαι, θηλάσαι θησαίατ ο· θαυμάσειαν (ς 191) θησάμενο ι· αἰτησάμενοι. ### theta 544 Κρῆτες * θήσαντ ο· ἐθαύμασαν (Ο 682 . ### theta 545 .) AS θήσασθα ι· θεάσασθαι. ### theta 546 θηλάσαι. * ⸤ εὐωχηθῆναι. μεθυσθῆναι AS θησάσθ ω· κοιμηθήτω * θῆσσαν 〈 τράπεζα ν·〉 δουλικὴν 〈τροφήν〉 (Eur. ### theta 548 Alc. 2) AS θήσατ ο· ἐθήλασεν (Ω 58) θησαυρίσασα ν· συνάξασαν θησαυρό ς· εἰς ἀγαλμάτων καὶ χρημάτων [ἢ] ἱερῶν ἀπόθεσιν οἶκος θήσε ι· ὑποθήσεται. ### theta 552 ποιήσει (λ 101) Θησεῖ α· ἑορτὴ Ἀθήνησι Θήσειο ν· νεὼς Θησέως, ἐφ’ ὃν οἱ ἀποδιδράσκοντες κατέφευγον. ### theta 554 δηλοῖ δὲ καὶ φυτόν τι ποιόν· καὶ τὸ δεσμωτήριον παρὰ Ἀθηναίοις θήσετα ι· ποιήσεται θήσ ω· [ἥσω. ### theta 556 ] αἰτήσω. Βοιωτοί θησόμενο ι· αἰτησόμενοι * θήσ ω· ποιήσω (Eur. ### theta 558 Hec. 869) A † θηταλ ά· θαυμαστά, ψεύδεσιν ὅμοια * θητεῖα ι· μισθώσεις A, 〈ἐπὶ〉 μισθῷ δουλεῖαι (Σ a ) * θητεύε ι· δουλεύει μισθῷ (Eur. ### theta 561 Alc. 6) (A) Sn θητικό ν· τὸ ἔσχατον τίμημα παρὰ Ἀθηναίοις θητό ν· βωμόν (s) * θῆτα ς· μισθωτούς r [ θίασ ε· χόρευσε] θιαγόνε ς· ἄρτοι, οἳ παρετίθεντο τοῖς θεοῖς [ θιάκχ α· ἄνθη ἐν Συκιῶνι] [ θιάλλα ι· θῆμνες] θιάρατο ς· εὐκτός † * θιάσα ι· χορεῦσαι ASn θιασεῦσα ι· σπεῖσαι. ### theta 571 προσενέγκαι θίασο ν· εὐωχίαν. ### theta 572 καὶ πλῆθος, οὐ μόνον τὸ Βακχικόν, ἀλλὰ καὶ τὸ ἐρανικόν θίασο ς· * χοροῦ σύστασις ASn, ἢ σύλλογος Ap. ### theta 573 καὶ τὸ ψιλὸν πλῆθος· ἔσθ’ ὅτε δὲ καὶ τὸ Βακχικόν· ἢ ἑσμὸς γυναικῶν (Eur. Bacch. 56 ..) θιασῶνε ς· οἶκοι, ἐν οἷς συνιόντες δειπνοῦσιν οἱ θίασοι * θιασῶτα ι· χορευταί (r). ### theta 575 AS(g) n Θίβει ς· γόητές τινες * θίβι ς· πλεκτόν τι AS κιβωτοειδές S, ὡς γλωσσοκομεῖον (Exod. ### theta 577 2,3 ..) Ss θίβωνο ς· κιβωτοῦ. ### theta 578 Κύπριοι θιβρή ν· φιλόκοσμον, καλλυντικήν, ὑπερήφανον, καταφερῆ, καὶ θρασεῖαν (Euphor. ### theta 579 fr. 93 Scheidw.) καὶ παρὰ μὲν Νικάνδρῳ τὴν ἔμπυρον, καὶ καυστικήν (Ther. 35). ⸤ τινὲς δὲ χαλεπήν (s) θιβρό ν· τρυφερόν. ### theta 580 καλόν. σεμνόν. ἁπαλόν * θιγεῖ ν· ψαῦσαι p. ### theta 581 ἅψασθαι n, ἅπτεσθαι (Eur. Alc. 1117) ASvg θιγμάτω ν· μιασμάτων [ θίγωνο ς· κιβωτοῦ] θίημ ι· ποιῶ, 〈φιλῶ〉 s θιδρακίν η· θίδραξ καὶ * θρίδαξ AS θήϊο ν· θεῖον τὸ ὀρυκτόν. ### theta 586 Κρῆτες θιῆσα ι· ποιῆσαι. ### theta 587 φιλῆσαι θίκελι ν· τὴν γογγυλίδα. ### theta 588 Λάκωνες θίλ α· ὁ θημών * [ θιμῶνε ς· θιμωνίαι] AS θί ν· ὁ αἰγιαλός, ἀπὸ τοῦ θείνεσθαι. ### theta 591 καὶ θῖν’ ἁλὸς (Α 316 ..) πολλάκις τὸ αὐτὸ λέγει. καὶ ἀρσενικῶς Ὅμηρος ὁ θί ν, καὶ ὁ σωρός· πολὺς δ’ ἀμφ’ ὀστεόφιν θίς (μ 45) καὶ ἄμμος * θῖνε ς· ψάμμοι. ### theta 592 ὑψηλοὶ τόποι. ⸤ καὶ αἱ τῶν καρπῶν συγκομιδαί (AS) * θιν ί· αἰγιαλῷ (Δ 248) gn * θινομέν η· τυπτομένη (Α 588) ASn * θινῶ ν· αἰγιαλῶν. ### theta 595 ἢ σωρῶν A πυρῶν (Gen. 49,26. Iob 15,7) * θίξεσθα ι· ἅψεσθαι ASs θίξι ς· ἔφαψις θιό ς· θεός. ### theta 598 Κρῆτες θιπόβρωτος [κακῶς δίχα τοῦ ρ λέγεται] καὶ θριπόβρωτο ς· ὁ ὑπὸ σητῶν βεβρωμένος θί ς· ὄχθος. ### theta 600 ⸤ βουνὸς ἀμμώδης (S) . ⸤ αἰγιαλός Snp. θάλασσα s. σωρὸς p κυμάτων. τὸ κάτω βάθος τῆς θαλάσσης. ἢ ὀστέων σωρός θιγάνα χῶμα σωροειδές θισπῶσα ι· εἰκάσαι * θλαδία ς· εὐνοῦχος (Deut. ### theta 603 23,2) . Anp [καὶ οἱ τῆς ψάμμου σωροί g (n)] θλάσα ς· κλάσας, συνθλάσας θλάσπι ς· πόα ἣν ἔνιοι σαύριον θλίβε ι· ὠθεῖ, * ⸤ πιέζει r Σ * θλίβετα ι· πατεῖται. ### theta 607 τοῦτο δὲ ἐπὶ σταφυλῆς. λέγεται γὰρ καὶ ὅτε τις ὀλιγωρεῖ AS πιέζεται θλιβία ς· θλαδίας. ### theta 608 σπάδων θλῖψι ς· στένωσις. ### theta 609 λύπη (Prov. 1,27 ..) * 〉θνάνα ι· ἀποθανεῖν Avg θνησίδι α· νεκριμαῖα (p) θνήσκοντα ς· ἀποθνήσκοντας (Α 56) θοάζε ι· * τρέχει. ### theta 613 μαίνεται (Eur. Troad. 307) AS. σκιρτᾷ. †κτείνει. σπεύδει. * ⸤ ταράττει Ans. κάθηται. ⸤ χορεύει A. ἀνύει. ἥδεται. τελεῖ. πλάττει. φοβεῖται. πλανᾶται. θεοφορεῖται (Eur. Bacch. 65) Θόαξο ς· Ἀπόλλων . ### theta 614 .. 〈τῆς Λακωνικῆσ〉 * θοα ς· ὀξείας. ### theta 615 ⸤ ταχείας [τῆς Λακωνικῆς] ὁρμάς ASvgn. ἢ ἡγεμὼν Αἰτωλίας (Δ 527) A [ἢ ἐπὶ νῆα ς, ἢ τὰς ταχείας ναῦς (Α 12 ..)] * θο ή· ταχεῖα ASvg. ### theta 616 ἡ νὺξ μέλαινα S. δεινή. ⸤ ὀξεῖα ns. ἰσχυρά θοὴν διὰ νύκτ α· θείαν. ### theta 617 ταχεῖαν. ὀξεῖαν (Κ 394) θοὴν ἀλεγύνετε δαῖτ α· τὴν ἀγαθήν (θ 38) * θοηρό ς· τεταραγμένος [ἐστίν] AS θοῇσ ι· ταχείαις· νηυσὶ θοῇσιν (Ι 435 . ### theta 620 .) ὅταν δὲ εἴπῃ· νυκτὶ θοῇ (Μ 463 ..) ταῖς †τιναῖς, ἢ ταχείαις· ἔνιοι δὲ κατὰ σχῆμα ὀξεῖα. τῆς γὰρ γῆς σκιά ἐστιν· αὕτη γὰρ κωνοειδής. τὸ δὲ θοὸς ὀξύνεται θοί α· ζεῦγος ἡμιόνων p * θοἰμάτιο ν· 〈τὸ〉 ἱμάτιον Avgps * θοινᾶτα ι· εὐωχεῖται ASn * θοινᾶσθα ι· εὐωχεῖσθαι (Eur. ### theta 624 Alc. 542) n * θοίν η· εὐωχία vg, τροφή n, καὶ τρυφή vg. ### theta 625 ἢ τράπεζα (Sap. 12,5) s (AS) * θοινητήριο ν· κατάβρωμα, τροφή (Eur. ### theta 626 Rhes. 515) Anp θολί α· πέτασος εἰς ὀξὺ συνηγμένος. ### theta 627 σκιάδιον θολερεῖ ν· ταραχίζεσθαι θολερό ν· * ταραχῶδες vg. ### theta 629 ἀκάθαρτον, βορβορῶδες, * ⸤ τεταραγμένον vgAS θολερῶς προβαίνει ς· μὴ καθεσταμένην καὶ ἀσφαλῆ πορείαν ἔχων, ἀλλ’ ἀστάτως καὶ τεταραγμένως προϊών (Com. ### theta 630 ad. 865?) † θολερόφρο ν· μέγα . ### theta 631 ..... θ ’ ὁλκάζε ι· χαλιναγωγεῖ θολό ν· τεταραγμένον 〈ὕδωρ〉 * θολο ς· στρογγυλοειδὴς οἶκος ASvg, δι’ ὀστράκων †εἰλημμένος (A) S. ### theta 634 ἢ τὸ τῆς σηπίας μέλαν S θόλο ς· κυρίως μὲν καμάρα· καταχρηστικῶς δὲ οἶκος εἰς ὀξὺ ἀπολήγουσαν ἔχων τὴν στέγην κατασκευασμένος· ἢ ὅπου οἱ πρυτάνεις καὶ ἡ βουλὴ συνεστιῶντο. ### theta 635 θηλυκῶς δὲ ἔλεγον τὴν θόλον. καὶ τόπος, ἐν ᾧ τὰ συμποτικὰ σκεύη ἀπόκειται * θολοῦσ α· σκοτοῦσα ASvgn θολῶσα ι· πληρῶσαι. ### theta 637 στεγάσαι. * ⸤ ταράξαι. σκοτίσαι (As) † θονανί α· ὀξεῖα θοό ν· ὀξύ. ### theta 639 λαμπρόν. σκοτεινόν. ἰσχυρόν. * ⸤ ταχινόν ASvg [ θορ ᾶ· κατεπήδησεν] θόρανδ ε· τὸ ἔξω Πάφιοι . ### theta 641 . Θοράτη ς· Ἀπόλλων παρὰ Λάκωσιν * θόρ ε· ἐπήδησεν (Θ 320 . ### theta 643 .) ASgn θορεῖ ν· πηδῆσαι, ὁρμῆσαι. ### theta 644 ὀχεῦσαι θορηνεύ ς· ὁ ξιφίας ἰχθύς Θορικό ς· δῆμος τῆς Ἀκαμαντίδος φυλῆς. ### theta 646 ὠνομάσθη δὲ ἀπὸ Θορίκου [Κύπριοι] Θόρνα ξ· ὑποπόδιον. ### theta 647 ἢ ἱερὸν Ἀπόλλωνος ἐν τῇ Λακωνικῇ, ἀπό τε Θόρνακος Θορνάκιος Ἀπόλλων θόρνυσθα ι· γεννᾶν, μίγνυσθαι. ### theta 648 ὀχεύεσθαι, σπερμαίνειν [γεννᾶν] θόρισμ α· δέλεαρ ἰχθύσι θορό ς· βάτης, ἀφροδισιαστής. ### theta 650 * ὀχεία, ⸤ ἡ ἔκκρισις τοῦ σπέρματος ASvg θορροῖ ο· ὀχετοῦ θόρυβο ς· ζάλη, ⸤ ταραχή r * θορώ ν· πηδήσας, ὁρμήσας n(p) , δραμών θο ῦ· θές. ### theta 654 ἐπίστησον (Ps. 140,3?) Θουκυδίδη ς· ἱστοριῶν συγγραφεύς. ### theta 655 ὄνομα κύριον θοὐλκότατο ν· βαρύτατον θουμό ς· [λόγος, μῦθος] ἑστίασις θουρά ς· ἡ ὀρεκτικῶς ἔχουσα, καταφερής. ### theta 658 καὶ †θουραι θουραίη ν· ἀνδρείαν. ### theta 659 θρασεῖαν. ἰσχυράν θουρήεντο ς· λάγνου θοῦρι ν· βάτην θουρήτιε ς· αἱ τῶν ζῴων μίξεις θούρητρ α· ὀχεῖα θούριδε ς· νύμφαι. ### theta 664 Μοῦσαι. Μακεδόνες θούριδος ἀλκῆ ς· τῆς πολεμικῆς S. ### theta 665 ἀπὸ τοῦ θορεῖν, ὅ ἐστι πηδῆσαι (Δ 234 ..), ἀφ’ οὗ καὶ θοῦρος Ἄρης (Ε 507) θουριομάντει ς· τοὺς περὶ Λάμπωνα. ### theta 666 φασὶν γὰρ εἰς Σύβαριν τὴν ἀποικίαν Λάμπωνα ἀγαγεῖν· τινὲς δὲ ... μάντιν ὄντα (Ar. Nubb. 332) θουριῶ ν· ἐνεργῶν θοῦρο ν· * πηδητικόν vgAn, ὁρμητικόν An, πολεμικόν g (Ε 30 . ### theta 668 .). θρασύ. μέγα. ἐῤῥωμένον (Eur. Rhes. 492) θούσχοινο ι , ἢ θοόσχοινο ι· ἁρπάγαι, ἀντλητῆρες [ θοωθεί ς· πλασθείς] * θοώκου ς· συνέδρια (Greg. ### theta 671 Naz. c. 2,1,1,153) gn θοωθεί ς· [πλησθείς. ### theta 672 ἑστιαθείς]. παροξυνθείς. [εὐωχηθείς] θοῶ ς· σφοδρῶς. ### theta 673 * ⸤ ταχέως (Γ 325 ..) ASns Θόωσ α· μήτηρ Κύκλωπος (α 71) θοῶσα ι· ὀξῦναι. ### theta 675 λαμπρῦναι. ποιῆσαι. πυρῶσαι θοώτατο ς· ταχύτατος, τάχιστος θραίει ν· λοιδορεῖν. ### theta 677 Λάκωνες Θραικί α· Ἀφροδίτη † θραννομέν η· προορῶσα [ θρανεύετα ι· συντρίβεται S] θρακτικό ν· πορευτόν † θραμβό ν· καπυρόν θράμι ς· κριός θρανία ι· θρόμβοι θρανίο ν· δίφρος. ### theta 685 ὑποπόδιον. πάσσαλος. θρόνος. καὶ τὸ ὑπὸ τοῖς φατνώμασι σανίδωμα. καὶ λάσανα. καὶ νεὼς μέρος. καὶ τὸ ὑπὸ τὴν δοκὸν †τι ... θρανογράφου ς· τοὺς εὐτελεῖς τοιχογράφους θράνω ν· δίφρων θρανίτιδες κῶπα ι· αἷς οἱ θρανῖται χρῶνται ἐν ταῖς καταφράκτοις ναυσί θρᾶξα ι· ταράξαι. ### theta 689 λυπῆσαι. Εὐριπίδης Πειρίθῳ (fr. 600) θραξεῖτα ι· ταράξεται. ### theta 690 πορεύσεται θρασεῖα ν· ὀξεῖαν * [ θράσι ς ] θραῦσι ς· φθορά. ### theta 692 θάνατος. ἀῤῥωστία. ἧττα ἐν πολέμῳ ASvg θράσκει ν· ἀναμιμνήσκειν † θρασύτη ν· τὸ ἀποδημοῦντα θρασύνεσθαι θράσο ς· δαίμων. ### theta 695 ἀλαζονεία, φρύαγμα. ὀξύτης. μάχη * θρασυκάρδιο ς· εὔτολμος ASvg, θρασύς (A), τολμηρός (Κ 41) Anps θρασυμέμνον α· θρασὺν κατὰ τὸ μένος. ### theta 697 γενναῖον. εὔτολμον, τολμηρόν (Ε 639). 〈 θρασύστομο ν·〉 ἀλαζόνα. ### theta 698 τραχύν. σκληρόν. ἀπηνῆ. φλύαρον, ταραχώδη. ὑβριστήν * θράττει ν· ἐνοχλεῖν Σ, ⸤ ταράττειν pΣ † θράττη ς· ὁ λίθος ὑπὸ Θρᾳκῶν * θράττεύομα ι· συντρίβομαι A, συγκόπτομαι AS θράττο ν· ὕπερον. ### theta 702 [κόλουρον] * θραύε ι· συντρίβει Avgs θραῦλο ν· κόλουρον. ### theta 704 †ἄπυρον θραῦρο ν· †ῥαγανόν. ### theta 705 θραυόμενον θραύσε ι· [θραύει] ἀμήσει. ### theta 706 ἀπολεῖ (Num. 24,17) a) * θραῦσι ς· * ὀργή. ### theta 707 πληγή (Num. 17,12) ASvgn b) 〈 θραύστη ς·〉 σφῦρα ἡ τοὺς βώλους θραύουσα θραῦσμ α· λύπη. ### theta 708 πληγή. κατάπτωμα γῆς. καταστολή (Nah. 2,10(11)). παῦσμα (A), παῦσις θραχθεί ς· ταραχθείς * θρεκτικώτατο ς· ὀξύτατος 〈ἐν δρόμῳ〉 A θρέκτο ς· δρόμος ταχινός s. ### theta 711 ἀπὸ τοῦ θρέξαι καὶ δραμεῖν θρέει ν· θροεῖν θρεομέν η· θρηνοῦσα (Eur. ### theta 713 Med. 51) S θρέμματ α· βοσκήματα, * πρόβατα gn. ### theta 714 τέκνα ps θρέξαντε ς· ἐλαφρῶς ἐπελθόντες (Ν 409) θρεόμενο ν· ὀλοφυρόμενον * θρέπτρ α· τροφεῖα p. ### theta 717 τροφῶν ἀμοιβάς (Δ 478) AS θρεπτῆρε ς· τρέφοντες (r) θρέπτειρ α· τροφός (Eur. ### theta 719 Tro. 195) AS θρεπτό ς· τρόφιμος, ὑπὸ τῶν τρεφουσῶν θρεκτοῖσι νόμοι ς· ἀντὶ τοῦ τροχαίοις Σοφοκλῆς Ὀδυσσεῖ μαινομένῳ. ### theta 721 ἔνιοι δὲ κρεκτοῖς (fr. 425) † θρέξατ ο· ἐφυλάξατο. ### theta 722 ἐσεβάσθη θρεσκ ή· ἁγνή. ### theta 723 πάντα εὐλαβουμένη θρεσκό ς· περιττῶς δεισιδαίμων θρέττ ε· τὸ ἀνδρεῖον. ### theta 725 ἢ θρασύ (Ar. Equ. 17) p θρεφθῆνα ι· τραφῆναι (Eur. ### theta 726 Hec. 600) r. παγῆναι θρέψα ι· πῆξαι (ι 246). ### theta 727 καὶ τὸ σύνηθες. ἐκτρέφειν (Eur. Phoen. 804) * θρηνε ῖ· πενθεῖ, ὀλολύζει A, ὀλοφύρεται (Eur. ### theta 728 Hec. 675) * θρῆνυ ν· ὑποπόδιον (Ξ 240) ASgn θρήικι α· ὑποδημάτων εἶδος ps Περσικῶν θρῆνο ς· γόος [ θρή ς· ἡμίονος] θρῆνυν ἐ φ ’ ἑπταπόδη ν· τόπος τῆς νηὸς βάσιν ἔχων (Ο 729) θρῆνυ ς· ὑποπόδιον. ### theta 734 καὶ ἡ ἐν τῷ μέσῳ πλοίου σανίς, ἀπὸ τοίχου εἰς τοῖχον n θρησκεί α· σέβασμα (Ep. ### theta 735 Iac. 1,26) θρησκεύε ι· σέβεται S, θεραπεύει. ### theta 736 προσεδρεύει. * ⸤ ὑπηρετεῖ τῷ θεῷ Avg, λατρεύει S * θρησκό ς· ἑτερόδοξος r. ### theta 737 ASvgn. εὐσεβής (Ep. Iac. 1,26) θρήσκ ω· νοῶ r † θρησόμενο ς· θερισόμενος. ### theta 739 θερμανθησόμενος [ θρήττανο ν· τῆς ἁμάξης, ἐφ’ ᾧ τὰ ἀγόμενα ἐπιτίθεται] θρῖ α· φύλλα συκῆς, ἢ ἀμπέλου r. ### theta 741 ASvn 〈ὡς Ἀπολλόδωροσ〉 n καὶ τὰ ἐν αὐτοῖς δεσμούμενα βρώματα θριάζει ν· φυλλολογεῖν. ### theta 742 ἐνθουσιᾶν, ἐνθουσιάζειν. Εὐριπίδης Λικυμνίῳ (fr. 478) καὶ Σοφοκλῆς Ὀδυσσεῖ μαινομένῳ (fr. 428) θρια ί· αἱ πρῶται μάντεις. ### theta 743 καὶ νύμφαι. καὶ αἱ μαντικαὶ ψῆφοι θριαμβεῦσα ι· θορυβῆσαι. ### theta 744 βοῆσαι * θριαμβεύσα ς· πομπεύσας (Col. ### theta 745 2,15) ASvgn θρίαμβο ς· * πομπή. ### theta 746 ἐπίδειξις νίκης ASvg. ἢ Διονυσιακὸς ὕμνος, Ἴαμβος † θριάτιο ν· ἁπαλωτέρα τροφή Θριάσια ι· πύλαι οὕτω καλοῦνται Ἀθήνησιν θριγκό ς· * ἡ στεφάνη Avg τοῦ τείχους. ### theta 749 ⸤ περίφραγμα AS καὶ ⸤ περίβολος Sn (η 87) . ἤγουν τὸ ἀνώτατον 〈τῆσ〉 τοῦ τείχους οἰκοδομῆς ἐφ’ οὗ καὶ ἡ στέγη κεῖται. καὶ ὁ ὑπὸ τὸν κλινόποδα τοῦ τοίχου τόπος. ἢ περιχαράκωμα. καὶ τριγχός * θριγκοῖ ς· φραγμοῖς (ρ 267) gn θριδακίνα ι· εἶδος μάζης παρὰ Ἀττικοῖς. ### theta 751 καὶ αἱ παρ’ ἡμῖν θρίδακες, ⸤ ἤτοι μαρούλια np θριῆσα ι· μαντεῦσαι † θριλιδεῖ ν· θρυλλεῖν θριήβολο ι· ἱερεῖς Θρινακί α· ἱερὰ Ἡλίῳ, ἡ νῦν Σικελία, τρία ἄκρα ἔχουσα (λ 107 . ### theta 755 .) [Λιλύβαιον, Πάχυνον, Πελωριάδα· ἐν ᾗ φασι τὰς Ἡλίου βοῦς εἶναι] θρῖνα ξ· * πτύον σίτου ASvgn. ### theta 756 ἢ τρίαινα θρινί α· ἄμπελος ἐν Κρήτῃ † θριμμό ς· γογγυσμός θρῖο ν· * βρῶμα σκευαστόν ASgn. ### theta 759 διττὴ αὐτοῦ ἡ σκευασία· ἡ μὲν διὰ ταρίχου, ἡ δὲ διὰ ᾠῶν ἐπιχεομένου μέλιτος. συκῆς δὲ φύλλα οὐχ ἁπαλὰ ἐπετίθετο· ἔχουσι γάρ τινα ὀσμήν. διὸ καὶ θρῖον ἐκλήθη Θριοῦ ς· δῆμος φυλῆς Οἰνηΐδος θριπόβρωτο ς· οἱ Λάκωνες σφραγῖσιν ἐχρῶντο ξύλοις ὑπὸ σητῶν βεβρωμένοις, κατασημαινόμενοι ὁπότε βούλοιντο. ### theta 761 Φιλοστέφανος δέ φησι πρῶτον Ἡρακλέα χρήσασθαι † θρίσκει ν· τὸν θροῦν * θρησκεί α· λατρεία p [ θρό α· ἄνθη. ### theta 764 ἀπὸ τοῦ θορεῖν ἄνω] θριπήδεστο ν· ξύλον ⸤ ὑπὸ θριπῶν βεβρωμένον r. ### theta 765 οἱ γὰρ ἐν τοῖς ξύλοις σῆτες οὕτως ἐκαλοῦντο [ θρίττ ε· ἀνδρεῖον. ### theta 766 θρασύ. ἔστι δὲ ἀμετάφραστον] θρί ψ· γλίσχρος, φειδωλός Θρι ώ· δῆμος. ### theta 768 ἑορτὴ Ἀπόλλωνος· καὶ ἡ σύντροφος αὐτοῦ Θριῶζ ε· εἰς Θριάσιον πεδίον θροε ῖ· λαλεῖ. ### theta 770 ψοφεῖ. θορυβεῖ. ἠχεῖ 〈 θροεῖτα ι·〉 ἐκπλήττεται r † θρόδακ α· θρίδακα. ### theta 772 †Κύπριοι * θρόμβοι 〈αἵματο ς ·〉 αἷμα παχὺ πεπηγὸς, ὡς βουνοὶ 〈αἵματοσ〉 (Luc. ### theta 773 22,44) ASn θρόν α· ἄνθη. ### theta 774 καὶ τὰ ἐκ χρωμάτων ποικίλματα (Χ 441) S θρονίτι ς· πρώτιστος Θρόνιο ν· πόλις 〈Λοκρίδοσ〉 (Β 533) r θρόνον τετράπου ν· . ### theta 777 .. καὶ τὸν ἱερὸν δίφρον. καὶ ἐκπεποικιλμένον θρόνο ς· ἀνάκλιτος ⸤ δίφρος r θρόνωσι ς· καταρχὴ περὶ τοὺς μυουμένους (Plat. ### theta 779 Euthyd. 277d) θρόο ς· σκληρὰ φωνή. ### theta 780 λαλιά. θροῦς. θόρυβος (Δ 437). φθόγγος. ψόφος. ἢ τεθραυσμένη φωνή θρώισκε ι· πηδᾷ, σκιρτᾷ (r) θρωσμό ς· ὑψηλὸς τόπος (Κ 160 . ### theta 782 .) r (ASvg) * θροῦ ς· ὁ διὰ στόματος ἦχος n. ### theta 783 λαλιά ASvg. ψιθυρισμός (Sap. 1,10) θρυαλλί ς· ἐσχάρα. ### theta 784 λύχνος. ἀκτίς. καὶ τῶν φυομένων τι, ἐξ οὗ ἐλλύχνια γίνεται. ἢ στυππίον ἐκ βοτάνης. ἤγουν * τὸ ἐλλύχνιον ASvgn θρίαμβο ι· τρόπαια θρυλισμό ς· φωνή θρυγαν ᾷ· κνᾶται. ### theta 787 ξύει θρυγανί ς· ψίαθος [ θρύδεσ α· ἀπὸ τῆς Θρύου πόλεως] [ θρυλλε ῖ· ταράσσει, ὀχλεῖ] θρυλλήματ α· ἄσημοι φωναί θρυλλίχθ η· συνετρίβη. ### theta 792 ⸤ συνεθραύσθη r. n. ἀπεδρύφθη (Ψ 396) * θρύλλο ι· ψιθυρισμοί. ### theta 793 ὁμιλίαι ASvgn θρυμματί ς· ἡ ὑφ’ ἡμῶν ἐνθρυμματίς θρυμί ς· ἰχθὺς ποιός θρύμματ α· κλάσματα ἄρτου r Θρύο ν· πόλις ἐν Ἀρκαδίῃ (Β 592), ἣν Θρυόεσσαν Ὅμηρος λέγει (Λ 711) n. ### theta 797 καὶ εἶδος βοτάνης (Φ 351) [ Θρυόνιο ν· πόλις Λοκρίδος. ### theta 798 ἢ Θρόνιον] θρύπτακο ν· κλάσμα ἄρτου. ### theta 799 Κρῆτες * θρύπτετα ι· μαλακίζεται, τρυφᾷ, στρηνιᾷ. ### theta 800 κλᾶται ASn θρυπτεύετα ι· ὑπερηφανεύεται θρύψα ι· θραῦσαι. ### theta 802 κόψαι. κλάσαι. καὶ ἀνακλάσαι. μαλάξαι 〉θρύσκ α· ἄγρια λάχανα θρύψιχο ς· τρυφερός r, μαλακός. ### theta 804 αἰσχρός. ⸤ χαῦνος r θρυψίχρω ς· τρυφερός θρώσκε ι· πηδᾷ, ἀφάλλεται. ### theta 806 κολυμβᾷ [ Θρ ῶ· λιμός] θρῶνα ξ· κηφήν. ### theta 808 Λάκωνες θρώπτε ι· σκώπτει (r) θρώσκε ι· * πηδᾷ ASgn. ### theta 810 σκιρτᾷ. τρέχει. ⸤ ἅλλεται n. πίπτει. ὀχεύει, ἔγκυον ποιεῖ, γεννᾷ θρῶσι ς· διαίρεσις. ### theta 811 σπαρτίον, σειρά. καὶ ἡ κάτω σχοῖνος τοῦ δικτύου θρώσσε ι· γεννᾷ. ### theta 812 φοβεῖται θρώσκω γνώμα ν· Καλλίστρατος ἀντὶ τοῦ αἰσθάνομαι νοῦν κεῖσθαι λέγει. ### theta 813 τινὲς δὲ ἀντὶ τοῦ ὀροῦσαι κατὰ τὸ πληθυντικόν θρώσκων κνώδαλ α· ἐκθορίζων, καὶ σπερματίζων. ### theta 814 γεννῶν. Αἰσχύλος Ἀμυμώνῃ (fr. 15) θρωσμό ς· ὑψηλὸς τόπος r. ### theta 815 ASvgn βουνοειδής n, ἀφ’ οὗ καταβαίνοντα θορεῖν ἔστι (Λ 56) * θόωσο ν· ὄξυνον AS θύ α· ἀρτύματα. ### theta 817 Κύπριοι. ἔνιοι τὰ ἀρώματα. Καλλίμαχος (fr. 564). Εὔπολις (fr. 108,2) τὰ πέμματα. λέγεται δὲ καὶ τὰ θυόμενα ταῖν θεαῖν θυαλοῦ ν· τὸ θυτοῖς διαλαβεῖν. ### theta 818 θυμιᾶσαι θυάματ α· τὸ θύμον. ### theta 819 καὶ θυμιάματα θυᾶ ν· καπρᾶν. ### theta 820 ἐπὶ ὑός θύανο ν· τὴν θυώνην. ### theta 821 πέμμα δέ ἐστιν ἀντὶ βοός θυάρπα ξ· ἱερόσυλος s † θύα ς· πηδήσας m * θυγατριδ ῆ· ἐγγόνη. ### theta 824 θυγάτηρ θυγατρός ASpm θυγατριδο ῖ· τέκνα θυγατρός θύε ι· μαίνεται. ### theta 826 [ἀπάρχεται] ἐνθουσιᾷ (Α 342) n † θύειτα ι· εὐθύνει. ### theta 827 †εὐφραίνεται. [θύειται] θυήει ς· τεθυωμένος. ### theta 828 ⸤ τεθυμιαμένος (Θ 48) m * θύελλ α· ἀνέμου συστροφή r. ### theta 829 ASvgn. καὶ ὁρμή, ⸤ ἢ καταιγίς (Ζ 346) S θύελλα ι· τῶν ἀνέμων καταιγιδώδεις πνοαί, καὶ συστροφαί (ζ 171) * θύεσσ ι· θυσίαις. ### theta 831 ἢ θυμιάμασι (Ι 499) AS θύεστο ν· ποτὸν τὸ ἀπὸ ἀρωμάτων r [ὡς Ἡρόδοτος] θύετα ι· ἱεροσκοπεῖ 〈ὡς Ἡρόδοτοσ〉 (9,33,1 . ### theta 833 .) θυέω ν· θυσιῶν (ο 261) θύ η· θύματα n. ### theta 835 ἀρώματα θυηέντω ν· εὐόδμων r θυηλά ς· * ἀπαρχάς (Ι 220). ### theta 837 ASvgn. ἢ τὰς διὰ θυμάτων μαντείας θυηκόο ι· ἱερεῖς θυηλή ν· θυσίαν θυλήματ α· τὰ ἐπιφερόμενα ἄλφιτα εἰς θυσίαν n * θυηπόλο ς· ὁ περὶ τὰς θυσίας ἀναστρεφόμενος ASvgn ἱερεύς (Greg. ### theta 841 Naz. c. 1, 1, 2,75) vgn Θυιά ς· Βακχίς· οἱ δὲ μαινάς Θύϊο ς· Ἀπόλλων ἐν Μιλήτῳ θυιόε ν· πλῆρες θυιόεντε ς· ἀνθοῦντες θυιωθεί ς· μανείς. ### theta 846 ὁρμήσας * θυλάκι α· ἀσκοὶ δερμάτινοι (Tob. ### theta 847 9,5) ASn θυλακίζει ν· τὸ ἀπαιτεῖν τι ἑπόμενον μετὰ θυλάκου. ### theta 848 Ταραντῖνοι θύλα ξ· προσκεφάλαιον r θυλακοτρώ ξ· μῦς. ### theta 850 οἱ δὲ ἀκρίς θυλακοφόρο ι· οἱ μεταλλεῖς, θυλάκοις περιφέροντες τὰ βρώματα καὶ πήραις· ὅθεν ἐκαλοῦντο καὶ πηροφόροι (Aristoph. ### theta 851 fr. 789?) * θυλήματ α· βεβρεγμένα μέλιτι ἄλφιτα ASn, ἢ θυμιάματα ἐπὶ βωμῶν n θυλίδε ς· οἱ θύλακοι θύλλ α· κλάδους, ἢ φύλλα. ### theta 854 ἢ ἑορτὴ Ἀφροδίτης θυλλί ς· θύλακος. ### theta 855 γωρυτός. ἔλυτρον * [ θύλο ν· ὀλέθριον. ### theta 856 ὥριμον] AS θῦμ α· ἱερεῖον, σφάγιον, ὁλοκαύτωμα * † θυμαδέω ν· ἀθυμῶν AS θυμαίνε ι· ὀργίζεται s * θυμαλγέ α· λυπηρά, τὴν ψυχὴν ἀλγεῖν ποιοῦντα ASvgn, χαλεπόν (Δ 513) θυμάλωπε ς· οἱ ἀπὸ τῆς θυμιάσεως σπινθῆρες θυμάλω ψ· ἡ λιγνυώδης τοῦ πυρὸς ἀναφορά r. ### theta 862 τινὲς δὲ ξύλον κεκαυμένον, δαλόν θυμαμοργά ς· ἡ νόσος. ### theta 863 Ἐρετριεῖς * θυμαρέ α· τῇ ψυχῇ ἀρεστήν (Ι 336) ASn(r) θυμαρέ ς· εὐάρεστον r. ### theta 865 εὔκρατον (ρ 199) θυμάρμενο ν· καταθύμιον. ### theta 866 ἡδύ θύματ α· σφάγια. ### theta 867 ἀπαρχαί. ἱερεῖα. ὄργια Θύμβρ α· τόπος τῆς Ἰλίου παρὰ τὸν Θύμβρον λεγόμενον ποταμὸν οὕτως ὀνομασθεὶς τῆς ἀρχαίας πόλεως ἀπέχοντα σταδίους δέκα, ὅπουγε καὶ ἱερὸν Ἀπόλλωνος Θυμβραίου (Κ 430. ### theta 868 Eur. Rhes. 508) Θυμβραῖο ς· Ἀπόλλωνος ἐπίθετον ἀπὸ τόπου (Eur. ### theta 869 Rhes. 224) * Θύμβρι ς· ὄνομα ποταμοῦ r. ### theta 870 ASn θυμβροφάγο ς· ἀντὶ τοῦ δριμυφάγος· ἡ γὰρ θύμβρα δριμύ ἐστι βρῶμα (Ar. ### theta 871 Ach. 254) θυμέλα ι· οἱ βωμοί. ### theta 872 καὶ τὰ ἄλφιτα τὰ ἐπιθυόμενα θυμέλ η· οὕτως ἔλεγον ἀπὸ τῆς θυηλῆς τὸν βωμόν. ### theta 873 οἱ δὲ τὸ ἐπίπυρον, ἐφ’ οὗ ἐπιθύουσιν, ἢ * ⸤ ἔδαφος ἱερόν ASs θυμηγερέω ν· ἀνακτώμενος τὴν ψυχήν, καὶ τὸν θυμὸν συλλέγων (η 283) θυμηδέ α· θυμῷ ἁνδάνοντα (π 389) * θυμηδί α· ἡδύτης, τέρψις Sp, ἀρέσκεια. ### theta 876 παρὰ τὸ ἡδύνειν (AS) * θυμηρέ α· καταθύμια g, ἀρέσκοντα Θυμαιτάδα ι· δῆμος φυλῆς Ἱπποθοωντίδος τῆς Ἀττικῆς * θυμῆρε ς· ἡδύτερος (Sap. ### theta 879 3,14), ἀρέσκον ψυχῇ· ASgn θυμὸς γὰρ ἡ ψυχή (ρ 199) Ag θύμιζ ε· προθυμοῦ. ### theta 880 ὀργίζου * θυμικώτερο ς· ὀργιλώτερος S μετὰ θυμοῦ (A) θυμιχθεί ς· πικρανθείς θυμοβόρο ν· χαλεπόν. ### theta 883 ὑπὸ τοῦ θυμοῦ ἐσθιόμενον, ἢ τὴν ψυχὴν κατεσθίοντα θυμοβόροι ο· ψυχοφθόρου (Η 301) (r) θυμοδακή ς· [λεοντόψυχος] ἁψικάρδιος. ### theta 885 λυπῶν τὴν ψυχήν (θ 185) θυμοειδή ς· ὀργίλος. ### theta 886 θυμώδης r θυμολέοντ α· γενναῖον, ἤτοι ἀνδρεῖον κατὰ τοὺς λέοντας, ἢ λεοντόθυμον (Ε 639) θυμόμαντι ς· ὁ τὸ ἀποβησόμενον συλλογιζόμενος καὶ προγινώσκων. ### theta 888 ψυχόμαντις. καὶ συνετῶς προορῶν τὰ ἀποβησόμενα (Aesch. Pers. 224) θυμὸν ἔδω ν· λυπούμενος πάνυ, καὶ δακνόμενος τὴν ψυχήν (κ 379) * θυμὸν ἀχεύω ν· τὴν ψυχὴν λυπούμενος (Ε 869 . ### theta 890 .) Avgn θυμοραιστέω ν· τῆς ψυχῆς φθαρτικῶν. ### theta 891 ἀνθρωποφάγων (Π 591) θυμοραιστή ς· θυμοφθόρος· ῥαῖσαι γὰρ τὸ φθεῖραι καὶ ῥῆξαι (Ν 544) * θυμό ς· ψυχή ASvgn. ### theta 893 ἢ προαίρεσις gn ὀξύτης. πνεῦμα. ⸤ ἐπιθυμία. ὀργή. λογισμός v θύμο ν· τὸ σκόροδον * θυμόσοφο ς· ὁ ἐκ φύσεως εὐμαθής, καὶ εὐφυής ASg, ὀξυμαθής, ἐκ φύσεως σοφός * θυμοφθόρ α· τὰ τὴν ψυχὴν διαφθείροντα (Ζ 169) ASvg θυμ ῷ· ἐν ψυχῇ (Α 24) θυμώδη ς· θυμῷ παρείξας καὶ ἰσχυρῶς θυμούμενος (Prov. ### theta 898 11,25 ..) * † θυνάσα ι· τέμνειν A, κόπτειν ἀφειδῶς AS θυνᾶτα ι· εὐωχεῖται. ### theta 900 κατεσθίει * θῦν ε· ὥρμα. ### theta 901 ἤγαγε (Ε 87) ASm θύνε ι· ὠθεῖται. ### theta 902 φέρεται. τρέχει. †χαίρει. ὁρμᾷ θυννάδε ς· τεμάχη ταρίχου θυννάζοντε ς· κεντοῦντες. ### theta 904 τοὺς γὰρ μεγάλους θύννους τριόδουσιν ἐλάμβανον (Ar. Vesp. 1087) * θυνᾶσα ι· ἀπολαῦσαι. ### theta 905 ἐνθουσιάσαι S θυννίδε ς· θύννων τεμάχη, ὑποκοριστικῶς θύννο ν· τὸν ὅρκυνον r λέγουσι· τὴν δὲ ⸤ πηλαμίδα θυννίδα r θῦνο ν· ἔσπευδον. ### theta 908 ἔτρεχον (Β 446 ..) θῦνο ς· πόλεμος. ### theta 909 ὁρμή. δρόμος * θυοδόκο ι· βωμοί, οἱ τὰ θυμιάματα δεχόμενοι (Eur. ### theta 910 Andr. 1157) (An) Θυόει ς· χωρίον ἐν Εὐβοίᾳ * θυόε ν· εὐῶδες AS. ### theta 912 τεθυμιαμένον (Ο 153) θυόεν νέφο ς· ἀνεμῶδες. ### theta 913 * ⸤ τεθυμιαμένον AS, εὐῶδες (Ο 153) * θυοκοχθεῖ ς· μάντεις A θύο ν· ὄνομα δένδρου (ε 60) θύο ς· ἱερεῖον. ### theta 916 θῦμα θυοσκεῖ ν· ἱεροῖς * παρέζεσθαι, ἢ θεοῖς (Aesch. ### theta 917 Ag. 87) θυοσκόο ς· εἶδος μάντεως διὰ σπλάγχνων τὸ μέλλον δηλοῦντος. ### theta 918 οἱ δὲ τὸν δι’ ἐμπύρων ἱερῶν τὰ σημαινόμενα νοοῦντα (φ 145 ..) * θυοσκόπο ς· ὁ διὰ τῶν σπλάγχνων ἢ θυμάτων μαντευόμενος A θύπτη ς· ὁ τυρός * θύραθε ν , θύρασι ν· ἔξωθεν, ἔξω vg θύραζ ε· * τὰ ⸤ ἔξω τῆς θύρας (Ε 694) Avgps, ἐπὶ θύρας, ἢ ⸤ εἰς τὴν θύραν r. ### theta 922 [ἢ ⸤ εἰς τὴν γῆν n] θύραζε Κᾶρε ς , οὐκέ τ ’ Ἀνθεστήρι α· παροιμία, ἥν οἱ μὲν διὰ τὸ πλῆθος οἰκετῶν Καρικῶν εἰρῆσθαί φασιν, ὡς ἐν τοῖς Ἀνθεστηρίοις εὐωχουμένων αὐτῶν καὶ οὐκ ἐργαζομένων * θύραθε ν· ἔξωθεν (Eur. ### theta 924 Andr. 952) vgA * θυραί α· ἀλλοτρία, ξένη vgn AS θυραί α· . ### theta 926 .. καὶ ἡ μεταξὺ δύο οἰκιῶν θύρα * θυρεό ς· εἶδος ἀσπίδος (AS). ### theta 927 καὶ 〈 θυραῖος 〉 ὁ ξένος AS ὁ ἀλλότριος, καὶ ὁ ἐξωτικός n θυραίω ν· ἀλλοτρίων, καὶ μὴ συνοίκων (Eur. ### theta 928 Alc. 814) θυράγματ α· ἀφοδεύματα θύρα ν· τὴν πτύχας ἔχουσαν [ θύρα ξ· πύργος. ### theta 931 χιτών] θύραυλο ι· τῶν ποιμένων οἱ ἀπόκοιτοι [ θυράξα ι· ἔξω τῆς θύρας] * θυραυλοῦσ ι· πρὸ θυρῶν διατρίβουσι (Philo Agric. ### theta 934 37) AS θυργανᾶ ν· κνήθειν Θυργωνίδα ι· δῆμος . ### theta 936 .. τῆς Ἀττικῆς θύρδ α· ἔξω. ### theta 937 Ἀρκάδες Θυρεατικο ί· στέφανοί τινες παρὰ Λακεδαιμονίοις * θύρεθρ α· θύραι. ### theta 939 [θυρεός] (Β 415) (AS) θυρεό ς· * ἀσπίς, ἢ σκουτάριον vg(A) Sp. ### theta 940 καὶ ὁ ἐπικείμενος τῇ θύρᾳ τοῦ Κύκλωπος λίθος ἀντὶ θύρας (ι 240) * θύρετρ α· θυρώματα (Β 415) ASn [ θύρετρα ι· θύραι] θυρετρεᾶς φλιᾶς θυρηβόλιο ν· τὴν ἐπ’ ἀγρῷ οἴκησιν θύρη θ ’ ἔ α· ἔξω ἤμην (ξ 352) θυρί ς· ὀπὴ μικρά. ### theta 946 θυρίδας Ἀττικοὶ τὰς τῶν γραμματείων πτυχάς. καὶ δίθυρον λέγουσιν, οὐ τρίθυρον, ἀλλὰ τρίπτυχον θυροιγό ν· θυρωρόν θυροκοπιστικὸν ἢ θυροκοπικό ν· οὕτως ἐκαλεῖτο . ### theta 948 ... Θυροποιό ς· οὕτως ἐκαλεῖτο Ἀριστομένης, ὁ κωμικὸς ποιητής, σκωπτικῶς (Com. ### theta 949 ad.) * θυραυλεῖ ν· ἔξω θυρῶν αὐλίζεσθαι A θύρσο ς· * ⸤ ῥάβδος ASn, βακτηρία * ⸤ βακχική, ἢ κλάδος ASn. ### theta 951 καὶ αὐλητὴς οὕτως ἐκαλεῖτο θυρσοπλῆγε ς· οἱ ἐν τοῖς Βακχείοις ἐνθεαζόμενοι Θύρσο ς· αὐλητὴς ἦν γυναῖκα ἔχων ἑταίραν Θύρσου γυν ή· Ἀριστοφάνης ἐν Νήσοις οὐ τοῦ αὐλητοῦ μνημονεύων, ἀλλ’ ἀντὶ τοῦ φύλλα εἰπεῖν καὶ κλάδους (fr. ### theta 954 396) * θύρσο ι· κλάδοι, λαμπάδες, λύχνοι (Idth. ### theta 955 15,12 ..) (AS) θυρῶνα ς· τὰς σανίδας. ### theta 956 καὶ τὰς εἰσόδους θυρωρό ς· ὁ παράνυμφος, ὁ τὴν θύραν τοῦ θαλάμου κλείων (Sapph. ### theta 957 fr. 110 L.—P.) θῦσα ι· ἀπάρξασθαι. ### theta 958 θυμιᾶσαι. θυσιάσαι (Ι 219) θύσανο ι· * κροσσοί (Avg). ### theta 959 κόρυμβοι (Β 448) θυσάνουρο ς· δασύκερκος. ### theta 960 ἄρσην θύσθλ α· αἱ κράδαι. ### theta 961 ἔνιοι μὲν τὰ φερόμενα τοῖς βωμοῖς Βακχικά. οἱ δὲ τὰ φύλλα τῆς ἀμπέλου. ἄλλοι κλάδους. * οἱ δὲ ῥάβδους, ⸤ νάρθηκας n, θύματα, χοάς (Ζ 134) θυσιάδε ς· ἔνθεοι. ### theta 962 τὴν τῶν Βακχῶν φωνὴν θυσιάδα φασί. ἐλέγοντο δὲ καὶ αἱ τῇ Περσεφόνῃ ἱερούμεναι θύσκ α· κυρτία θυσπολία ι· θυηπολίαι * θυσανόεσσ α· κροσσωτή. ### theta 965 αἰθερία· θύσανος γὰρ ὁ κροσσός (Ε 738) r. AS * θυσάνοι ς· κροσσοῖς (Ξ 181) n [ θύσσ α· ὅπλα νήϊα] 〉θύσσετα ι· τινάσσεται 〉θυσσόμενα ι· σειόμεναι, τινασσόμεναι Θύστ α· Θυῖα * † θυσσῶ ν· θηριωδῶς ὁρμῶν (Eur. ### theta 971 Bacch. 871) A Θυστάδε ς· Νύμφαι τινές. ### theta 972 αἱ ἔνθεοι. καὶ Βάκχαι θύστα ς· ὁ ἱερεὺς παρὰ Κρησί * θυτηρίοι ς· θυμιατηρίοις AS(vg) * θύστινο ν· τρίχινον. ### theta 975 οἱ δὲ μεσοτριβῆ θύτη ς· μάντις, ἱεροσκόπος θῦψα ι· τὸ ἐπικαῦσαι· ἀφ’ οὗ τὸ τεθυμμένον. ### theta 977 ἄλλοι τυφῶσαι, καῦσαι θύψαντ α· πῦρ καύσαντα θυώδε α· εὐώδη, εὔοσμα, θυμιάματος ὀσμὴν ἔχοντα (ε 264) θυῶε ν· εὐῶδες θύωμ α· μύρον. ### theta 981 ⸤ ἄρωμα (Hdt. 2, 40,3) r * θύω ν· σπεύδων (Φ 234), θυσιάζων ASn [ θυωθεί ς· εὐωχηθείς] Θυών η· ἡ Σεμέλη Θυωνίδα ς· ὁ Διόνυσος παρὰ Ῥοδίοις. ### theta 985 τοὺς συκίνους φάλητας [ θυωρεῖσθα ι· θυωθεῖσθαι. ### theta 986 ⸤ εὐωχεῖσθαι r] θυωρίτη ς· τραπεζίτης θυωρό ν· τράπεζαν τὴν τὰ θύη φυλάσσουσαν. ### theta 988 καὶ τοὺς ἱερεῖς καὶ μυρεψοὺς οὕτω Θωμᾶ ς· ἄβυσσος. ### theta 989 ἢ δίδυμος θωα ς· [ * ταχείας AS. ### theta 990 ] ζημίας. * ⸤ θῆρας ἐξ ὑαίνης καὶ λύκου γεννωμένους (ASvgp) * θῶες ὄρεσφι ν· θηρία μικρὰ 〈ὅμοια μεγάλων〉 ἐν τοῖς ὄρεσι (Λ 474) An θω ή· ζημία, βλάβη, ὅθεν ὁ ἀζήμιος ἀθῷος r. ### theta 993 θωθῆνα ι· φαγεῖν. γεύσασθαι θωκε ῖ· κάθηται. ### theta 994 ὁμιλεῖ * θῶκο ς· καθέδρα An, θρόνος Sn, σύλλογος (Θ 439) θῶμ α· θαῦμα θωμένου ς· θοινωμένους, εὐωχουμένους θωμεῦσα ι· συμμῖξαι. ### theta 998 συνταγεῖν θῶμιγ ξ· λεπτὸν σχοινίον r. ### theta 999 p θώμιγγε ς· δεσμοί, ὁρμιαί, σχοινία, χορδαί, * ⸤ σπαρτία κανάβινα (g) † Θῶμι ς· ὁ Κάνωπος, πόλις . ### theta 1001 .. θωμίζε ι· νύσσει. ### theta 1002 δεσμεύει † θώμισσο ν· τὸν μισθόν θωμιχθεί ς· μαστιχθείς s θωμό ς· σωρὸς σταχύων r, ἢ κορμός θῶντα ι· θοινῶνται, εὐωχοῦνται. ### theta 1006 εὐθηνοῦνται † θῶξα ι· μεθύσαι. ### theta 1007 πληρῶσαι. * θηριωδῶς βοῆσαι (Eur. Or. 168) A θωό ς· ὄρνις ποιός * θῶπε ς· κόλακες rg. ### theta 1009 εἴρωνες (Greg. Naz. c. 2,2,1,5) * θωπικό ς· κολακευτικός r. ### theta 1010 ASvg * θωπεί α· κολακεία AS (vg) n θώπτε ι· σκώπτει. ### theta 1012 θεραπεύει * θωρηκτάω ν· ὁπλιτῶν (Μ 317 . ### theta 1013 .) ASg θώρα ξ· * ὅπλον. ### theta 1014 πύργος. χιτών. στῆθος. σῶμα. λωρίκιον ASvg. σφραγιδοφύλαξ. καὶ ἔρεα στέμματα. καὶ τὸ στῆθος ἡμῶν θώρηκε ς· τὰ αὐτά (Ν 265) θώρηκος γύαλο ν· περιφραστικῶς τὸν θώρακα (Ε 99). ### theta 1016 * ⸤ τινὲς δὲ τὸ κοῖλον τοῦ θώρακος, ἢ τὸ κύτος n. Γύαλον δὲ λέγεται τὸ κοῖλον. [ θωρηκτῇσ ι· τεθωρακισμένοις] Ζητοῦσι δέ, πῶς πληγέντος κατὰ τοῦ ὤμου τοῦ Διομήδους φησί· θώρηκος γύαλον; πρὸς οὓς λεκτέον, ὅτι πᾶν τὸ γύαλον λέγεται. τὸ δὲ θώρηκος γύαλο ν, ὅτι ἁλυσιδωτοί, ἢ λεπιδωτοί. ἀνάγκη γὰρ τοὺς λεπιδωτοὺς καὶ κοίλους λέγειν· τόν ῥ’ ἐφόρει γυάλοισιν ἀρηρότα, θαῦμα ἰδέσθαι (Ο 530) θωρηκτῇσ ι· τεθωρακισμένοις (Φ 429) θώρηξι ς· οἰνοποσία. ### theta 1018 καθόπλισις θωρήσσεσθα ι· καθοπλίζεσθαι r, ἀπὸ μέρους τοῦ σώματος. ### theta 1019 μάχεσθαι. ἑτοιμάζεσθαι (Λ 715) * θωρηχθῆνα ι· καθοπλισθῆναι (Α 226) pn Θωρυκίω ν· οὗτος τελώνης ἦν (Ar. ### theta 1021 Ran. 363) θώ ς· εἶδος θηρίου, λύκῳ ὅμοιον θώσασθα ι· εὐωχηθῆναι. ### theta 1023 [μεθυσθῆναι] θῶσθα ι· δαίνυσθαι. ### theta 1024 θοινᾶσθαι. εὐωχεῖσθαι. Αἰσχύλος Δικτυουλκοῖς θωστήρι α· εὐωχητήρια καὶ ὄνομα 〈ἑορτῆσ〉 (Alcm. ### theta 1025 fr. 23,81) θωτάζε ι· ἐμπαίζει, ⸤ χλευάζει s θῶτα ι· εὐθηνεῖται. ### theta 1027 θοινᾶται. [τρέχει] * θωΰσσει ν· βοᾶν (s) μέλπειν. ### theta 1028 ⸤ κηρύσσειν (s) θηριωδῶς ὁρμᾶν (S) θωχθεί ς· θωρηχθείς. ### theta 1029 ⸤ μεθυσθείς r. Σοφοκλῆς Διονυσίσκῳ (fr. 175) θώ ψ· κόλαξ A, ὁ μετὰ θαυμασμοῦ ἐγκωμιαστής θώψει ς· θωπεύσεις. ### theta 1031 Αἰσχύλος Σισύφῳ πετρακυλιστῇ (fr. 234) θώω ν· εἶδος θηρίου, ὡς λύκος (Ν 103) ι α· * μία ASgn, καὶ μόνη S, καὶ αὕτη ASg. ### iota 1 καὶ φωνή (Eur. Rhes. 553) p, καὶ βοή. καὶ τὰ ἄνθη τὰ πορφυροειδῆ. * ἢ ⸤ βέλη ASvgn Ἱ ά· δασυνόμενον τὸ ἄλφα, καὶ ὀξυνόμενον τὸν θεὸν σημαίνει καθ’ Ἑβραίους Ἰάκωβο ς· πτερνιστής. ### iota 3 πόνος. καὶ Ἰωάννης καὶ Ἰάκωβος Βοανεργὲς ἐκαλοῦντο, ὅ ἐστιν υἱοὶ βροντῆς Ἰακά ρ· ὁ κύων ἀστήρ [ ἰάγχετο ν· στεφάνωμα] [ ἰάδε ι· καθεύδει] [ ἰάδο ς· στρεβλός] ἴ α· εἶδος [ἄνθος] βοτάνης * [ι] ἄειρ ε· πρόσφερε (Ζ 264) ASgp † ιάζετ ο· ἵδρυτο Ἰαζή ρ· ἰσχύς † ἰακλητ ί· πλευρά ἰαθενε ῖ· διαπορεῖ ἐπί τινι κακῷ. ### iota 13 Κῷοι ἴαθο ς· πρόθυμος ἰαθμό ς· κοίτη. ### iota 15 ὕπνος. καὶ ὅπου τὰ κτήνη κοιμᾶται. καὶ αὐλή. οἱ δὲ ἰαυθμός ἰαίνεσθα ι· διαχεῖσθαι ἰαίνετα ι· χολοῦται, πικραίνεται. ### iota 17 παρὰ τὸν ἰό ν. Φρύνιχος Αἰγυπτίοις (fr. 1) * ἰαίνομα ι· εὐφραίνομαι (τ 537) m (p) 〉ιαιφόνο ς· μιαιφόνος (Ε 844) * † ἰακαῖ ς· βοαῖς (Eur. ### iota 20 Tro. 337 ..) AS ἰάκχ α· στεφάνωμα εὐῶδες ἐν Σικυῶνι ἰακχάζε ι· φυλλολογεῖ. ### iota 22 καταβοᾷ Ἴακχο ν· τὸν Διόνυσον ASn . ### iota 23 . ἢ μίαν ἡμέραν τῶν μυστηρίων, ἐν ᾗ τὸν Ἴακχον ἐξάγουσι. καὶ ἡ ᾠδή, ἣν οἱ μεμυημένοι ᾄδουσι· καὶ ἥρως, 〈οὗ〉 καὶ ναὸς ἐν τῇ Ἀττικῇ καὶ ἄγαλμα. τινὲς δὲ καὶ αὐτὸν τὸν Διόνυσον οὕτως ἔλεγον ἰᾶλα ι· εὑρεῖν, ἐντυχεῖν, ⸤ πέμψαι r † ἰάλασ ι· δεσμοῖς (Ν 572) ἰαλεμίζει ν· θρηνεῖν (r) ἰάλεμο ι· θρῆνοι. ### iota 27 ὀρφανοί, στερόμενοι. * ⸤ θρηνητικοί (ASn) . ἄνανδροι (ASvgn). δυστυχεῖς * Ἰάλεμο ς· υἱὸς Καλλιόπης. ### iota 28 καὶ ὁ κακοδαίμων. καὶ ὁ καλός καὶ ὁ στερόμενος καὶ ὀρφανός. ἔνιοι δὲ οὐδενὸς ἄξιος Σ [καὶ ἰάλεμος χρόα. οἱ δὲ οὐδενὸς ἀξία] * ἰαλεμώδ η· ψυχρά, οὐδενὸς ἄξια p. ### iota 29 Σ. καὶ παροιμία· ψυχρότερος καὶ οἰκτρότερος Ἰαλέμου * ἰαλέμω ν· θρήνων. ### iota 30 δυστήνων gn, ἀθλίων (Eur. Or. 1390) † ἰαλί α· φωνή. ### iota 31 Κρῆτες ἰάλιο ν· ἐρέβινθον. ### iota 32 ἢ τὴν θάλασσαν. Κρῆτες ἰαλλί ς· χιὼν ἐθνικῶς * ἴαλλ ε· προὔπεμπε (ο 475) Sn ἰάλλε ι· παρέχει. ### iota 35 ἐκτείνει. πέμπει. ἐπιβάλλει. εὑρίσκει. δίδει ἰάλλοι ς· ἐμβάλλοις. ### iota 36 πέμποις (Greg. Naz. c. 2, 1, 54,14) * ἴαλλο ν· ἔπεμπον ASn. ### iota 37 ἔκτεινον S ἐξέτεινον (Ι 91) Sn † ἰάλο ι· θάλαμοι Ἰαλύσι α· τὰ ἐν Ἰαλυσῶι νομίσματα * ἰάλλ ω· προπέμπω r . ### iota 40 . ASvg (n) ἴαμ α· θεραπεία r. ### iota 41 ASg ἰαμβαυλεῖ ν· τὸ δι’ αὐλοῦ παριαμβίζειν ἅμα τῇ κιθάρᾳ καὶ ᾠδῇ Ἰάμβ η· γυνή τις, ἐφ’ ᾗ ἡ Δημήτηρ ἐγέλασε πενθοῦσα. ### iota 43 ἀφ’ ἧς ἰαμβίζειν ἰαμβίζει ν· τὸ λοιδορεῖν, κακολογεῖν· ἀπὸ Ἰάμβης τῆς λοιδόρου ἰαμβύλο ς· λοιδορητικός ἰαμβί ς· Αἰσχύλος Θεωροῖς (fr. ### iota 46 81). τοῖς κιθαρίζουσιν ὁ αὐλὸς συνῄει· καὶ αἱ τοιαῦται κιθαρίσεις ἐλέγοντο παριαμβίδες (Epich. fr. 109) ἴαμβο ι· ῥυθμοί τινες, καὶ μέλη, καὶ δάκτυλοι . ### iota 47 .., καὶ * ⸤ στίχοι. εἶδος ποιήματος ASn † * Ἴαμβρο ς· ὄνομα πόλεως περὶ Τροίαν AS ἰαμβῦκα ι· ὄργανα μουσικά 〈τρίγωνα〉 ἐν οἷς τοὺς ἰάμβους ᾖδον (r. ### iota 49 ) p. ἡ δὲ σαμβύκη ἕτερον ὀψὲ εὑρημένον † ἰάμε ι· ἐβόα ἰαμενα ί· οἱ ὑλώδεις καὶ ἔνυδροι τόποι, καὶ πόαν ἔχοντες· ἀπὸ τοῦ ἀνιέναι τὴν ὕλην. ### iota 51 τενάγη, τέλματα ἰαμενά ς· τὰς ποώδεις . ### iota 52 .. ἰαμεν ῇ· καθύδρῳ τόπῳ (Δ 483) ἴαμνο ι· θάμνοι. ### iota 54 κοῖται. νομοί ἱαν ά· τὰ βαλλόμενα· ἀπὸ τοῦ ἱέναι * ἰάνθ η· ἐχάρη. ### iota 56 διεχύθη. ηὐφράνθη (Ο 103) Avgm * ἰάνθην S, ἰάνθη ς· An τὰ αὐτά (Ψ 47 . ### iota 57 .) ἴανθο ν· ἄνθος r, καὶ χρῶμά τι πορφυροειδές Ἴαιν α· ἐν μὲν Αἰχμαλώτισι Σοφοκλέους (fr. ### iota 59 53) ἀπέδοσαν Ἑλληνική, ἐπεὶ Ἰᾶνας τοὺς Ἕλληνας λέγουσιν· ἐν δὲ Τριπτολέμῳ (fr. 560) ἐπὶ γυναικός, ὡς καὶ ἐν Ποιμέσι (fr. 476), τινὲς δὲ τὴν Ἑλένην. ἐπιεικῶς δὲ οἱ βάρβαροι τοὺς Ἕλληνας Ἴωνας λέγουσι †μεν καὶ ἐν Τρωΐλῳ (fr. 574) βάρβαρον θρήνημα τὸ ιαι. ἢ ὄνομα γυναικός ἰανοκρήδεμνο ς· ἰοῖς ὅμοιον τὸ ἐπικράνισμα . ### iota 60 .. ἰανόκροκ α· λεπτά (p) ἰανό ν· 〈λεπτὸν〉 ἱμάτιον r Ἰαξάρτη ς· ὁ Τάναϊς ποταμός p. ### iota 63 ἔστι δὲ τῆς Σκυθίας, ἐμπίπτων εἰς Μαιῶτιν λίμνην Ἰάονε ς· Ἀθηναῖοι. ### iota 64 οἱ Ἴωνες r. n, ἀπὸ Ἴωνος, καὶ οἱ ἄποικοι αὐτῶν. ἔνιοι καὶ τοὺς Θρᾷκας καὶ Ἀχαιοὺς καὶ Βοιωτούς [Ἕλληνας] (Ν 685) Ἰαπετό ς· ἐπὶ διασυρμῷ, πρεσβύτερος, ἀρχηγός (Ar. ### iota 65 Nubb. 998) ἰάπτει ν· σπαράσσειν, ⸤ αἰκίζεσθαι S †βοᾶν. ### iota 66 βλάπτειν * ἰάπτει ς· βλάπτεις AS * ἰᾶπυ ξ· ἄνεμος ἐλαφρός r. ### iota 68 ASvgnps ἶα ρ· αἷμα. ### iota 69 ἢ μοῖρα Ἰάκωβος Ἀλφαίο υ, ὁ καὶ Θαδδαῖος, καὶ Λευὶ παρὰ τῷ Μάρκῳ (2,14) παρὰ δὲ τῷ Ματθαίῳ Λεβαῖος (10,3) παρὰ δὲ Λουκᾷ (6,16) Ἰούδας Ἰακώβου Ἰασού β· ἐπιστρέφων ἱάρα ξ· ἰχθὺς ποιός, Δωρικώτερον· διὰ τὸ ἐοικέναι τῷ πτηνῷ. ### iota 72 καὶ λύχνος ὁ πρὸς τὰ ἱερά Ἰάρδανο ς· ποταμὸς ἐν Πελοποννήσῳ, ἢ Ἀρκαδίας, ἢ Ἠλείας, . ### iota 73 . παραῤῥέει τὴν Πυλίων χώραν (Η 135) ἱαρεῖο ν· πρόβατον. ### iota 74 βοῦς ἱαριγμό ν· χαράν. ### iota 75 καὶ θροῦν. Κρῆτες [ ἰαροπότη ς· αἱμοπότης] ἰαροχρεία ν· τὴν ὀσφῦν. ### iota 77 Ἰταλοί ἰαροχρή ς· καθαρός. ### iota 78 θύσιμος † ἰαρπάλαμο ς· ἀκρόχειρος ἱάρωμ α· κοσμάριον παιδικόν. ### iota 80 μηνίσκοι, καὶ τὰ τοιαῦτα † ἰάσθω ν· ἀφελόμενος ἰάσιμ α· δυνατὰ . ### iota 82 .. ἴασι ν· [ἴσασιν] οἴχονται (Π 160) ἴασι ς· θεραπεία r. ### iota 84 [γνῶσις] ἰάσκει ν· ἄγειν Ἴασον Ἄργο ς· ἡ Πελοπόννησος· ἀπὸ Ἰάσου βασιλέως. ### iota 86 καὶ ἡ Ἀχαΐα (ς 246) ἰάσπιδο ς· εἶδος λίθου 〈ἡ〉 ἴασπις r ἰασσεῖ ν· θυμοῦσθαι. ### iota 88 δάκνειν Ἰαστ ί· Ἑλληνιστί r. ### iota 89 p Ἰασ ώ· παρὰ τὸ ἰᾶσθα ι· φησὶ δὲ Ἀριστοφάνης καὶ ⸤ Ἀμφιαράου θυγατέρα r εἶναι Ἰασώ (fr. ### iota 90 21) ἰατυ ῖ· θεραπείαι ἰατταταιάξ 〈καὶ ἰατταταῖ 〉· φεῦ r ἰᾶτα ι· θεραπεύει (Lev. ### iota 93 14,3) r ἴατρ α· μισθοὶ θεραπείας ἰατρο ί· νύμφαι τινὲς καλοῦνται περὶ Ἠλείαν καὶ θεραπεύοντες Ἰατρό ς· θεραπευτής. ### iota 96 ἢ ἐφαπτίς, ἢ ἥρως Ἀθήνησιν ἀρχαῖος. καὶ ὁ Ἀπόλλων * ἰαύε ι· κοιμᾶται (Eur. ### iota 97 Rhes. 740) Avgn ἰαυθμο ί· ὅπου τὰ κτήνη αὐλίζεται. ### iota 98 καὶ κοίτη. καὶ ὕπνος ἰαύει ν· ἀναστρέφεσθαι. ### iota 99 κοιμᾶσθαι. διατρίβειν. νυκτερεύειν (Τ 71) ἴαυο ν· ἐκοιμῶντο (Ι 470 . ### iota 100 .) ἢ ἐκοιμώμην (τ 340) ἰαύεσκο ν· ἀνεπαύοντο. ### iota 101 ηὐλίζοντο (ι 184) ἴαυο ς· κοίτη r. ### iota 102 ἀπὸ τοῦ ἰαύειν ἰαύω ν· * κοιμώμενος ns. ### iota 103 διάγων, διατρίβων (Σ 259) ἰαφθεί ς· φθαρείς r ἰαφθῆνα ι· ἀποθανεῖν. ### iota 105 πεσεῖν. φθαρῆναι ἴαχ ε· φώνει, ψόφει, ⸤ ἤχησε (Α 482) m † ἰάχεο ν· θαλπεινόν. ### iota 107 σαπρόν * ἴαχε ν· ἤχησεν, ἐβόησεν ASvgn, ἐκραύγασεν (Ν 822 . ### iota 108 .) * ἰαχήσ ω· θρηνήσω (Eur. ### iota 109 Tro. 515 ..) r. ASn ἰαχρό ν· εὐδινόν ἰάψα ι· φθεῖραι r ἰάψειε ν· προβάλοι. ### iota 112 φθείρειεν ἴαψ ε· προὔθηκεν. ### iota 113 [ * ἰαχῆ ς· φωνῆς, βοῆς, κραυγῆς A.] ἔπεμψεν. ἔβαλεν. ἔδωκεν (Α 3). ἔδεισεν. ἔφθειρεν. ἐνίκησεν ἰάψετα ι· νικήσει. ### iota 114 βλάψει Ἰαωλκό ς· πόλις Θεσσαλίας (Β 712) [ ἴβ α· σιώπα] ἰβαν ᾷ· ἀντλεῖ s ἰβανατρί ς· σχοινίον ἱμητήριον ἰβάν η· κάδος. ### iota 119 ἀντλητήριον ἴβανο ν· κάδον, σταμνίον, χαλκίον [ ἴβη ν· σορόν] ἰβάρβιο ν· χαλεπόν. ### iota 122 ἀνυπόστατον ἰβῆν α· τὸν οἶνον Κρῆτες. ### iota 123 οἱ δὲ βήλα ἴβηνο ι· [σοροί, θῆκαι ὀστράκιναι. ### iota 124 κιβωτοί.] εὔθυμοι. νοεροί ἴβηνο ς· πλησμονή ἴβη ρ· χερσαῖόν τι θηρίον· ἀφ’ οὗ καὶ Ἴβηρες † ἰβίβυο ς· παιανισμός * ἰβυκτή ρ· ἦν παρὰ Κρησὶν Ἵβρίας g ἐμβατήριον ποιησάμενος, ὅπερ ὁ ἄιδων οὕτω καλεῖται * ἴβινο ς· ἀετός s * ἰβρίκαλο ι· χοῖροι (gps) ἰβ ύ· τινὲς τὸ βοᾶν· οἱ δὲ τὸ πολύ. ### iota 131 ἔστι δὲ Λυδῶν * ἰβυλῆνα ς· τοὺς εὐφημοῦντας· ἰβὺς γὰρ ἡ εὐφημία gw ἰβύε ι· τύπτει. ### iota 133 βοᾷ ἰβύκ η· εὐφημία ἰβυκηνίσα ι· ἐπευφημῆσαι, βοῆσαι (r) ἰβυκηνίσαντες . ### iota 136 ..· ἀπὸ γὰρ τοῦ ἰβὺ παρῆκται ἡ λέξις. καὶ ἔστιν Ἰωνικὸν ἐπίῤῥημα, καὶ δηλοῖ τὸ πολὺ καὶ μέγα. τινὲς δὲ τὸ βοᾶν· οἱ δὲ τύπτειν. οἱ δὲ εὐφημεῖν. οἱ δὲ δηλοῦν. ἔστι δὲ καὶ ὅρκος Ἰωνικός (Teleclid. fr. 58(?)) ἰβύκχ α· σεμνότης s. ### iota 137 ἢ σωρὸς κρεῶν ἶβυ ξ· ὀρνέου εἶδος r. ### iota 138 καὶ ἶβις ἴβυ ς· εὐφημία. ### iota 139 στιγμή ἰβῶ ν· εὐφημῶν. ### iota 140 στάζων ἵγ α· σιώπα s. ### iota 141 Κύπριοι ἵγγι α· εἷς. ### iota 142 Πάφιοι * ἴγγι τιν ί· ἐπιθυμίᾳ τινὶ ἑλκομένη A ἴγδη ν· ἄρσην ἴγδι ς· θυία ἰγδόλη ς· ὁ ἐπὶ μέρει γεωργῶν. ### iota 146 [ἢ ἰκμαλός]. ἴγκρο ς· ἐγκέφαλος * ἰγμαλέη ν· ὑγρήν, δίυγρον A (vg) pw ἰγμ ή· βοή Ἴγνητε ς· οὕτως ὠνομάζοντο οἱ μετὰ τοὺς Τελχῖνας ἐποικήσαντες τὴν Ῥόδον * ἰγνύ α· ψύη (Av). ### iota 151 ἢ τὸ τοῦ γόνατος ὄπισθεν r. gSn μέρος n * ἰγνύι καὶ ἰγνύ ῃ· τὸ αὐτό r. ### iota 152 ἤγουν τὸ ⸤ ἀντικνήμιον n * 〉 ιγνυντ ο· ἠνοίγοντο (Β 809) AS ἴγνη ν· ἄρσην † ἴδ α· τὸ εἰκὴν ἐν τῷ ἀστρωγαλίζειν † ἴδ α· μάχη Ἰδαί α· ἡ Δινδυμηνή, ἀπὸ τῆς Ἴδης Ἰδαῖοι Δάκτυλο ι· οἱ μὲν ἀπὸ τῆς Φρυγίας, οἱ δὲ ἀπὸ τῆς Κρήτης αὐτοὺς ὠνομάσθαι φασὶν Ἴδης Ἰδαῖο ς· ἐπιθετικῶς οὕτως ἐλέγετο Ζεύς, ἀπὸ Ἴδης τοῦ ὄρους Τρωϊκῆς (Π 605). ### iota 159 καὶ κύριον ὄνομα τοῦ Τρώων κήρυκος (Γ 248 ..). καὶ τοῦ Δάρητος, τοῦ ἱερέως τοῦ Ἡφαίστου, υἱοῦ (Ε 11) * ἰδάλιμο ν· εὐειδές (ω 279) Avgn * ἰδάλιμον καῦμ α· τὸ ἱδρωτοποιόν (Hes. ### iota 161 op. 415) n ἰδάλιο ς· ὄρνις s ποιός * [ ἰδάλλετα ι· φαίνεται (Ψ 460) gs] * [ ἰδάλτ α. ### iota 164 ἴδιά τινα gA] ἰδαν ή· τρυφερή. ### iota 165 ⸤ εὐπρεπής (Callim. fr. 114,9) s ἰδανό ν· εὐειδές. ### iota 166 καὶ τὸ ἡδύοσμον. καὶ †ἀχίλιον ῥιζίον ἶδα ρ· βρῶμα (Ε 369) Ἰδάρνα ς· ὁ ἐκτομίας. ### iota 168 οἱ δὲ βάρβαρον· οἱ δὲ μάντεως ὄνομα· οἱ δὲ πόλιν τῆς Καρίας εἶναι Ἰδάρνη ν, καὶ ἀπὸ ταύτης τοὺς μάντεις λέγεσθαι ἴδα ς· εἶδος. ### iota 169 καὶ πάντα τὰ ὑψηλά ἴδ ε· ἰδού (Ρ 179) ⸤ ἐθεάσατο (Ε 241) r ἰδέ α· ἡ ὁμοιότης, ⸤ μορφή s εἶδος. ### iota 171 καὶ τὸ ἐλάχιστον σῶμα. * ⸤ θεωρία r (AS) ἰδ έ· ἀντὶ τοῦ ὅπως. ### iota 172 καὶ ⸤ σύνδεσμος ἴσος τῷ καί (Ε 3) r ἰδέατο ς· καλὸς ἀνήρ. ### iota 173 Σικελοί ἴδε ν· [ἰδεῖν] ἐθεώρησεν (Β 82 . ### iota 174 .) ἴδεο ς· πνίγους (Callim. ### iota 175 fr. 304) * ἰδὲ νυο ί· σύννυμφοι (Ω 166) ASgn ἴδε πῦρ ἀφύ η· παροιμία. ### iota 177 τάττεται δὲ ἐπὶ τῶν ὀξὺ τέλος λαμβανόντων· ἐπειδὴ καὶ τὴν ἀφύην τάχιστα ἕψεσθαι συμβαίνει * ἰδέρω ς· ὁ ἅμα τῷ ἰδεῖν ἐρῶν pΣ a * ἰδέσθα ι· ὁρᾶσθαι AS, ἰδεῖν (Γ 194) ἴδεσκε ν· ἔδερκεν (Γ 217) (n) ἰδέ σο ι· καὶ σοί ἰδέ ω· γνώσομαι (π 236) † ἰδέω ν· φαινόμενος. ### iota 183 καὶ εἶδος ἀετοῦ ἰδ η· θεάσῃ (Δ 98). ### iota 184 ἢ ὄρος Τροίας. ἢ ὕλη. [παρὰ δὲ Ῥοδίοις τὸ ξηροκόπιον]. δηλοῖ δὲ καὶ τὸν ὑψηλὸν τόπον. [καὶ μορφήν.] Ἴωνες δὲ δρυμῶν ὄρος (Hdt. 4,109,2) ἴδημ α· ὅραμα s ἰδήμω ν· ἔμπειρος, γνωστικός Ἰδουμαί α· τόπος. ### iota 187 φησὶν γὰρ ‚ ἐπὶ τὴν Ἰδουμαίαν ἐκτενῶ τὸ ὑπόδημά μο υ, τουτέστιν· ἐπὶ τὴν ἐκλείπουσαν οἰκουμένην ποιήσομαι τὴν πορείαν (Ps. 59,10) ἰδήρατο ς· καλός, ὡραῖος 〈καὶ ὁ ἡδυλάλος, διὰ τῆς διφθόγγου〉 ἴδηφι ν· ἴδαις· Βοιωτοί. ### iota 189 [καὶ ὁ ἡδυλάλος διὰ τῆς διφθόγγου] * ἰδεχθή ς· ἀπρεπής Ss ἀσθενής ἴδι α· τὰ ἰδιωτικά ἰδίω ν· ἰδιωτικῶν ἰδιάζετα ι· νοσφίζεται. ### iota 193 μόνῳ προσφωνεῖ ἰδίαζο ν· κατ’ ἰδίαν ὡμίλουν * ἰδιαίτατο ς· ἴδιος, ὑπερθετικῶς r. ### iota 195 AS ἰδιάσα ι· κατ’ ἰδίαν ὁμιλῆσαι ἰδ ι ’ ἄττ α· ἴδιά τινα S ἰδίε ι· ἱδροῖ. ### iota 198 ἀγωνιᾷ. δέδοικεν ἰδίει ν· ἱδροῦν * ἰδικῶ ς· καὶ 〈ἰδίωσ〉 καταμόνας r. ### iota 200 AS ἰδιόκοιτο ν· ἰδιόρρυθμον ἰδιόξενο ι· οἱ κατ’ ἰδίαν ξένοι τινῶν, ἢ πάλαι, ἢ ἀπὸ πατέρων ὄντες ξένοι * ἴδιο ν· οἰκεῖον (δ 314?) r. ### iota 203 AS * ἰδιόξενο ς· ἴδιος φίλος ASp * ἰδιοπραγε ῖ· τὰ ἴδια πράσσει. ### iota 205 ἡσυχάζει ASg ἰδιόρρυθμο ν· ἰδιότακτον (r) ἰδιοσυστάτω ς· καθ’ ὑπόστασιν ἰδίαν ἰδιωτεία ς· ἀγροικίας. ### iota 208 ἀμαθίας (r) ἰδῖσα ι· ἱδρῶσαι r * ἰδίω ς· ἰδικῶς AS ἰδιώτα ς· πολίτας (Thuc. ### iota 211 2,60,2). [ὁπλίτας] ἀπείρους, ἰδίους (q) . ### iota 212 ....· ἀφρονεστάτους [ ἴδιο ς] ἰδιῶτι ς· αὐτή. ### iota 213 Πολυΐδωι (Soph. fr.) * ἴδμα ι· γινώσκω AS. ### iota 214 οἶδα * ἴδμε ν· οἴδαμεν (Α 124 . ### iota 215 .) r. nps * ἴδμενα ι· εἰδέναι (Ν 273) vg ἰδμή ν· φρόνησιν (s) ἰδνῶ ν· κάμπτων ἴδμω ν· ἐπιστήμων, ἵστωρ ἰδνώθ η· ἐτανύσθη. ### iota 220 * ⸤ ἐκάμφθη (Β 266) r. vgn ἰδνωθεί ς· * καμφθείς ASgn. ### iota 221 τανυσθείς (Μ 205) † ἴδο ι· ὀφθαλμοί† ἰδοίατ ο· βλέψαιεν (Σ 524) [ . ### iota 224 ιδοιδοπε ῖ· ταράσσει] ἰδομαλίδα ι· οἱ τὰς ὄψεις κοσμούμενοι (Alcae. ### iota 225 fr. 150 Bgk.) [ Ἰδουμαία ν· τόπον] ἰδόμη ν· ἐθεασάμην (Κ 47) ἴδοντα ι· φαίνονται r ἶδο ς· †ὁδός. ### iota 229 σῶμα * ἰδρεί ῃ· ἐμπειρίᾳ (Π 359) ASns ἴδρ η· σοφία r * ἴδρι ς· ἐπιστήμων r. ### iota 232 s, ἔμπειρος (Eur. Med. 285) r. Avgn ἴδριε ς· ἔμπειροι (η 108) r * ἴδρι ς· ἔμπειρος (ζ 233) Avgn * ἵδρυ ε· κάθιζε ASn, ἕδραζε (Β 191) S ἱδρύεσθα ι· ἐπὶ τῇ ἱδρύσει στῆσαι χύτραν (Ar. ### iota 236 Pac. 923?) * ἱδρύετα ι· καθέζεται An, ἑδράζεται A, ἀνακαλεῖται n ἱδρύματ α· καθίσματα (Eur. ### iota 238 Bacch. 951) * ἱδρυμένου ς· τεθεμελιωμένους ASvgn * ἱδρυμέν α· ἀνατεθέντα. ### iota 240 ἢ ἠσφαλισμένα An. τεθεμελιωμένα. κατεσκευασμένα (Ps. 143,12 v. l.) ἱδρ ῶ· ἱδρῶτα κατ’ ἀποκοπήν· r ἱδρῶ ἀπεψύχοντο (Λ 621) [ ⸤ ἱδρῶτα] r ἱδρῶ ν· κοπιῶν (4. ### iota 242 Macc. 3,8) ἰδυῖο ι· μάρτυρες. ### iota 243 ἢ οἱ τὰς φονικὰς δίκας κρίνοντες. οἱ δὲ συνίστορας * ἰδυίησι ν· ἐπιστημονικαῖς (Α 608) n † ἰδύβολα ι· προφαίνεται ἰδύλευμ α· μάθημα s * ἰδύα ι· τρίχες n ἰδυναγή ς· μάντις * ἰδυίου ς· μάρτυρας. ### iota 249 συνίστορας 〈παρὰ Ἀθηναίοισ〉 n ἰδώ ν· θεασάμενος (Α 330 . ### iota 250 .). ἀποψηφισάμενος * ἴδωμα ι· θεάσωμαι (Α 587) ASvgn ἰδωνό ν· ὅμοιον ἴδωντα ι· φαίνωνται † ἴ ε· βάδιζε, πορεύου (Γ 390 . ### iota 254 .) ἵε ι· ἀφίει. ### iota 255 ἀπέπεμπεν (Δ 397) r. (S)n ἰεί η· πορεύοιτο, διὰ ψιλῆς (Τ 209) ἱεΐα ς· τὰς κυρίας. ### iota 257 οἰκογενεῖς. [ἢ ἀπέπεμπεν] ἱεί ς· βάλλων. ### iota 258 ἢ πέμπων (Α 51) r * ἱεῖσ α· ἀποβάλλουσα (Eur. ### iota 259 Phoen. 231?) ASn * ἱέζε ο· ἐκαθέζου (Ζ 354?) ἴελο ς· ὁ τῶν ἐντέρων ταραγμός ἵεμα ι· προθυμοῦμαι r, βούλομαι. ### iota 262 ὁρμῶ. τὰ αὐτὰ καὶ ἱεμένη ἱεμένη πε ρ· καίπερ ⸤ προθυμουμένη r, ὁρμωμένη, [καθημένη] (χ 409) ἵε ν· [ὑπάρχοιεν] ἵεσαν (Μ 33) * ἰένα ι· πορευθῆναι (Α 227) ASvgn * ἱέντ α· πέμποντα gn † ἰενν ά· πορφυρᾶ * ἵεντα ι· ὁρμῶσιν (χ 304) ASp * ἰένεσθα ι· εὐφραίνεσθαι (n) ἱέντα ς· * ἀφιέντας ASn. ### iota 270 ἐξάγοντας. ἀκοντίζοντας. [ἢ παραγινομένους] ἱερ ά· * θυσία S. ### iota 271 κειμήλια. ἢ συκῆ ἐν τῇ εἰς Ἐλευσῖνα ἀγούσῃ ὁδῷ ἱεράγγελο ι· θεωροί, ἀγγέλλοντες τὰς πανηγύρεις ἱερόθυτ α· ἅγια ἐπιθύματα, μηρία καὶ ὅμοια, θυσίαι θύματα ἱερα ί· †ἄρχουσαι ἱεράμοιβο ι· προφῆται θεῶν ἱερὰ νόσο ς· ἐπιληψία ἱεραοιδό ς· ποιητής ἱερὰ παρθένο ς· ἡ Δήμητρος 〈ἱέρεια〉 [ ἱέρα ς· σημεῖον] * ἱερά ς· ἁγίας (Ios. ### iota 280 6,8) AS * ἱερᾶσθα ι· ἱερουργεῖν Avgn. ### iota 281 καὶ τὸ ἱερωσύνην ἔχειν ἱερᾶτα ι· ἱεροσκοπεῖ ἱερεῖ α· θύματα (n) ἱέρει α· ἁγία, ᾗ οὐ θέμις ἰέναι πρὸς ἄνδρα, παρθένος * ἱερεία ν· θυσίαν A, θῦμα (4. ### iota 285 Regn. 10,20) * ἱερεῖο ν· πᾶν τὸ θυόμενον θεῷ S 〈θῦμα〉 Sn ἱερῖτι ν· καθαρμοῦ δεομένην. ### iota 287 ἱκέτιν. Αἰσχύλος Ἰξίωνι (fr. 93) * [ ἱερέν α· ἁπαλά] ἱερεύε ι· σφάζει ἱερεύ ς· ὁ διὰ θυσιῶν μαντευόμενος (Α 370) * ἱερεῦσα ι· θυσιάσαι g ἱερεὺς Διονύσο υ· Εὔπολις Αἰξὶν Ἱππόνικον, σκώπτων ὡς ἐρυθρὸν τῇ ὄψει (fr. ### iota 292 19) ἱέρευσε ν· ἔθυσεν n, ἐθυσίασεν (Β 402) r * ἱερῶσα ι· ἀφιερῶσαι θεῷ * ἱερ ή· μεγάλη sp. ### iota 295 ἀγαθή (π 476 ..) s * ἱερῆ α· ἱερέα (Α 23) n ἱερὴ ἲς Τηλεμάχοι ο· ὁ Τηλέμαχος. ### iota 297 εἴρηται δὲ περιφραστικῶς (β 409) * ἱερή ν· ἱεράν AS. ### iota 298 μεγάλην (Α 99 ..) ASvgn * ἱερήϊο ν· κώδιον (Χ 159) * ἱερῆε ς· ἱερεῖς (Ω 221) ASvg [ ἱερε ῖ· ἀέρι] * ἱερεῖα ι· θυσίαι A * ἱεροῖ ς· θείοις (κ 426) ἱερόμαο ς· τῶν ἱερῶν ἐπιμελούμενος ἱεροῖο δόμοι ο· ναοῦ. ### iota 305 μεγάλου οἴκου (Ζ 89) ἱερομηνί α· ἑορτάσιμος ἡμέρα. ### iota 306 * ⸤ ἱερὰ ἑορτὴ κατὰ μῆνα ASvg ἱερόλα ς· ἱερεύς. ### iota 307 Σοφοκλῆς Αἰχμαλώτοις (fr. 54) . ὡς καὶ τὸν γέροντα †γεροιδὰν ἢ γεροῦντας† λέγει * ἱερομνήματ α· ὀχυρώματα AS ἱερομνήμονε ς· οἱ πεμπόμενοι εἰς Πυλαίαν ἱερογραμματεῖς * ἱερομύστα ς· ἱερὰ μυομένους ASm ἱερό ν· ἔνυγρον. ### iota 311 ἀγαθόν. μέγα. θεῖον. καὶ ναός ἱερὸν ἡ συμβουλή ’στι ν· παροιμία, ἐπὶ τῶι δεῖν καθαρῶς συμβουλεύειν (Aristoph. ### iota 312 fr. 33) ἱερὸν ἰχθύ ν· τὸν μέγαν καὶ ἄνετον n λέγει· ἱερὸν γὰρ τὸ μέγα (Π 407) ἱερὸν ὀστοῦ ν· τὸ ἐν τῷ σώματι ἡμῶν μετὰ τοὺς σπονδύλους κείμενον * ἱερὸν μένος Ἀλκινόοι ο· ὁ Ἀλκίνους (η 167) ἱεροποιο ί· ἐπιμήνιοι ἱερὸν πόλεμο ν· ὃν ἐπολέμησαν Λακεδαιμόνιοι πρὸς Φωκέας ὑπὲρ τοῦ ἐν Δελφοῖς ἱεροῦ. ### iota 317 ἐβοήθησαν δὲ Φωκεῦσιν Ἀθηναῖοι καὶ παρέδοσαν τὸ ἱερόν (Ar. Av. 557) ἱεροπρεπῶ ς· θεοπρεπῶς r Ἴεσσ α· γεγονυῖα ἐντολὴ καθ’ ὑπόκρισιν (Isai. ### iota 319 15,4) ἱερό ς· σεμνός. ### iota 320 †ἥμερος. ἀγαθός ἱερὸς ἀκτ ή· ἄλφιτα (Hes. ### iota 321 op. 466) Ἱερὸς γάμο ς· ἑορτὴ Διὸς καὶ Ἥρας ἱερὸς λόχο ς· ἐν τοῖς τακτικοῖς ἡ πρώτη †ἀπολογή * ἱερόσυλο ς· τὰ ἱερὰ κλέπτων r (Svg) * ἱεροσυλημάτω ν· τῶν κλοπῶν τοῦ ἱεροῦ (2. ### iota 325 Macc. 4,39) A (S) ἱερώτατο ς· θειότατος. ### iota 326 ἅγιος * ἱερουργε ῖ· θύει. ### iota 327 ἱερὰ ἐργάζεται ASvgn * ἱερουργοῦντ α· προσφέροντα θυσίαν (Rom. ### iota 328 15,16) ASg * ἱεροφάντη ς· μυσταγωγός ASvg ἱερεὺς AS ὁ τὰ μυστήρια δεικνύων (Greg. ### iota 329 Naz. or. 5,30) r. S [ ἱερομνήματ α· ὀχυρώματα] ἱέρωμ α· τὸν κόννον Λάκωνες, ὅν τινες μαλλὸν 〈ἢ〉 σκόλλυν * ἱερώματ α· θυσίαι θεῖαι, θαυμασταί (2. ### iota 332 Macc. 12,40) AS (g) ἱερωμέν η· ἱερατεύουσα ἱερῶ ν· * θείων AS Ἀττικῶς ἐπὶ τῶν μελλόντων 〈βουλεύεσθαι ἐν〉 βουλῇ καὶ ἐκκλησίᾳ λέγεται. ### iota 335 ἱερῶν δάν η· ἀπὸ τῶν θυσιῶν μερίς ἱερῶσθα ι· θύειν καθαροὺς ὄντας (Thuc. ### iota 336 5,1) ἱερώσυν α· τὰ τῷ ἱερεῖ διδόμενα ἱερεῖα r * ἴεσα ν· ἐπορεύθησαν (Κ 197 . ### iota 338 .) ASvgn ἴεσσ α· βαδίζουσα * ἵεσθα ι· προθυμεῖσθαι. ### iota 340 χωρεῖν AS * ἱέσθη ν· ἐπεθύμουν (Σ 501) (Snp) * ἵετα ι· βαδίζει. ### iota 342 ⸤ προθυμεῖται. πορεύεται n. θέλει. ἐπείγεται. ⸤ ὁρμᾶται (β 327) m ἰέττα ς· πατέρας. ### iota 343 Κρῆτες. ἢ τοὺς ἀγρίους τράγους ἱζάνε ι· ἐπικάθηται (Κ 92) (np) ἵζανο ν· ἐπέσπιπτον. ### iota 345 ἐκάθιζον (ω 209) * ἵζε ι· καθίζει (Ν 281) Avgn * ἷζε ν· ἐκάθισεν (Ι 218 . ### iota 347 .) n ἰζέλ α· ἀγαθῇ τύχῃ. ### iota 348 Μακεδόνες ἰζέλο ς· ὁ θαλάττιος σκορπίος s * ἵζε ο· καθέζου (Γ 162) r. ### iota 350 ASvgn ἰζίνε ς· οἰωνοί, ὄρνιθες, προχόοι, λέβητες, τρίποδες * ἱζήσαντ α· καθίσαντα ASvgn ἰζοῦν α· βοόστασις S * ἵζε υ· κάθισον (Γ 162) m * 〉ϊζύομε ν· . ### iota 355 .. καὶ ὑπομένομεν 〈κακά〉 (Ξ 89) A * † ἰζῶ ς· σχῆμα ὀρχήσεως AS * ἴ η· μία Sgn. ### iota 357 μόνη (Greg. Naz. c. 1, 2, 15, 93) ἰ ή· φωνή, ⸤ βοή S † ἰηγορεῖ ν· ἐγρηγορέναι. ### iota 359 Λάκωνες ἰηδονέ ς· εὐφροσύνη. ### iota 360 ἐπιθυμία. χαρά ἰηθενέουσ α· ἐκπεπληγμένη, καὶ ἀποροῦσα [ ἰήθεο ς· ἔφηβος. ### iota 362 ἄγαμος] ἰήϊο ς· δασέως μὲν ὁ Ἀπόλλων ἀπὸ τῆς ἀφέσεως καὶ τῆς τοξείας. ### iota 363 ψιλῶς δὲ ἀπὸ τῆς ἰάσεως· ἰατρὸς γὰρ ὁ θεός. Ἀλλὰ καὶ θρῆνον σημαίνει, ὡς Σοφοκλῆς Τρωΐλῳ (fr. 575) καὶ Ἴων Εὐρυτίδαις (fr. 12)· ὡς αἴλινον, ἰάλεμος ἰῄους καμάτου ς· τοὺς κατὰ τὸν τόκον, ἐν ᾧ ἱᾶσι φωνὰς διὰ τοὺς πόνους καὶ τὰς ὠδῖνας αἱ τίκτουσαι. ### iota 364 τινὲς δὲ τοὺς θρηνητικοὺς πόνους· ἀπὸ τοῦ ἰαλέμου. Σοφοκλῆς Οἰδίποδι Τυράννῳ (173) * ἴηλ α· [ἀκρόδρυα] 〈ἐπέβαλον〉 (Ο 19) S ἴηλε ν· ἐπέβαλεν. ### iota 366 περιέβαλεν. ἔδησεν. ἔγραψεν. ἔπεμψεν (θ 447) ἰηλεμιστρία ς· θρηνητρίας (Aesch. ### iota 367 Choe. 424) ἰηλενέ ς· πορφυροῦν. ### iota 368 μέλαν * ἰῆ ς· μιᾶς (Π 173) Avgn ἰήλ ω· ἐπιβάλω (β 316) * ἰήν ῃ· διαχέῃ. ### iota 371 ⸤ εὐφράνῃ (Ω 119) Sn * ἰότητ ι· βουλήσει (Ε 874) AS ἴῃσι ν· ἀπίῃ (Ι 701) (p) * ἰητή ρ· ἰατρός (Δ 190) r. ### iota 374 nps * ἰητῆρο ς· ἰατροῦ (Δ 194) r. ### iota 375 ASvgn ἱήτη ς· τοξότης r, ἰοβόλος ἰήτω ρ· ἰατρός ἰητορί η· ἰατρική (n) ἴθ α· ἡ θηλία τῶν ὑδάτων φύσις. ### iota 379 καὶ ὀρθή. μακρά. στενή. δικαία * ἰθαγενή ς· αὐτόχθων. ### iota 380 γνήσιος r. ASvgn ἰθαγενέεσσ ι· γνησίοις τέκνοις καὶ καθαροῖς, οὐκ ἐκ παλλακίδος (ξ 203) ἰθαίνει ν· †εὐφρονεῖν Ἴθακος καὶ Νήριτος καὶ Πολύκτω ρ· υἱοὶ Πτερελάου (ρ 207) ἴθαν α· σχοινία s 〈λευκέαι〉 ἴθα ρ· εὐθέως, ταχέως (Μ 353) s ἰθαραῖ ς· [ταχέσιν] ἱλαραῖς. ### iota 386 καλαῖς. καθαραῖς. κούφαις. [λευκείαις. ταχείαις] Ἴθα ς· ὁ τῶν Τιτήνων κῆρυξ. ### iota 387 Προμηθεύς. τινὲς Ἴθαξ * ἰθεῖ α· ὀρθή (Ψ 580) r. ### iota 388 vgn ἰθεί η· ἁμαξιτός. ### iota 389 Θεσσαλοί * ἰθέω ς· ὀρθῶς (Hdt 2,121 β 2 . ### iota 390 .) ASvgn * ἰθείη ν· εὐθεῖαν. ### iota 391 θαυμαστήν n ἰθ ή· εὐφροσύνη * ἴθ ι· πορεύου, ἧκε, ἔρχου (Prov. ### iota 393 6,6) ASvg ἰθίτα ς· ὁ βλέννος καὶ μωρός ἰθμαίνω ν· ἀσθμαίνων * ἴθματ α· ὁρμάς. ### iota 396 βήματα ASvg. ἀπὸ τοῦ δι’ αὐτῶν ἰέναι. καὶ ⸤ ἴχνη (Ε 778) Sp ἰθμί α· ἡ τῶν μελισσῶν ἐρυθρὰ κόπρος ἴθμιο ν· περιστόμιον. ### iota 398 περιτραχήλιον. ἢ στεφανίς ἰθαίνεσθα ι· θερμαίνεσθαι ἴθρι ς· σπάδων, ⸤ ἐκτομίας r εὐνοῦχος ἰθ ύ· εὐθέως (Υ 99) r * ἰθύ ς· ἐπ’ εὐθείας. ### iota 402 καὶ εἰς ὀρθόν, μεθ’ ὁρμῆς (Ε 506) [ ἰθυγενέ ς· εἰς εὐθύτητα τεταμένον] ἰθύε ι· βούλεται. ### iota 404 ἐφορμᾷ, φέρεται (Λ 552) ἰθυκτέανο ν· τὸ ἰθὺ πεφυκὸς καὶ ὀρθὸν δένδρον ἴθυμβο ς· γελοιαστής. ### iota 406 καὶ τὸ σκῶμμα. ἀπὸ τῶν ἰθύμβων, ἅτινα ποιήματα ἦν ἐπὶ χλεύῃ καὶ γέλωτι συγκείμενα. καὶ ᾠδὴ μακρὰ καὶ ὑπόσκαιος ἰθύ ν· ὀρθόν. ### iota 407 φρόνησιν. τρόπον. ὁρμήν. βούλησιν. διάνοιαν (Ζ 79 ..) ἰθύνε ι· ἀπορθοῖ, ἐξισοῖ. ### iota 408 διοικεῖ, εὐθύνει, κυβερνᾷ (Ρ 632) ἰθυνομένω ν· κατ’ εὐθὺ προϊεμένων, καταστοχαζομένων (Ζ 3) ἰθυνοῦμε ν· εὐθυνοῦμεν * ἰθὺν πετεῖ ν· ἐπ’ εὐθείας ὁρμῆσαι A * ἰθύντατ α· ὀρθότατα, δικαιότατα (Σ 508) AS * ἰθυντή ρ· χαλινός. ### iota 413 πηδάλιον. ὁδηγός ASvg. ὁρμητής p. n. καὶ εἴ τι ἰθῦνον, ⸤ κανονίζον, καὶ ἰσότητα παρέχον ASvg * ἰθυνθήτη ν· ἐπ’ εὐθείας ἐγένοντο (Π 475) (b) * ἰθυπτίων α· τὴν ἐπ’ εὐθείας πετομένην S καὶ καταντικρύ. ### iota 415 καὶ ὀρθόβολον, κατ’ εὐθὺ φερομένην (Φ 169) ἰθυντήριο ν· ὃ φέρουσιν οἱ μάντεις σκῆπτρον ἀπὸ δάφνης † ἰθύ ρ· τὸ σιδήριον τοῦ ἄξονος τὸ τριβόμενον [ ἰθύ ς· εἴθε, μακάρι, αἴθε] ἰθύ ς· εὐθύς. ### iota 419 ὀρθός r * ἴθυσε ν· εἰς ὀρθὸν ὥρμησεν (Π 582 . ### iota 420 .) (g)n ἰθὺς νηῶ ν· εὐθεῖαν (Μ 254), ὡς . ### iota 421 ... ἐπὶ τὴν πόλιν (Φ 540) * ἰθὺς τετραμμένο ς· ἐπ’ εὐθείας ὁρμῶν (Ρ 227) AS * ἰθυτενέ ς· ἐπ’ εὐθεῖαν τεταμένον Avgn * ἰθύφαλλο ι· οἱ ἐπίκροτοι καὶ ἀκολουθοῦντες τῷ φαλλῷ, γυναικείαν ἔχοντες στολήν. ### iota 424 λέγεται δὲ ὁτὲ μὲν τὸ ἐντεταμένον αἰδοῖον· ὁτὲ δὲ τὸ ποίημα τὸ ἐπὶ τῷ ἱσταμένῳ φαλλῷ ᾀδόμενον Σ ἰθύ ω· ἐπιβάλλομαι ἰθώ ν· πυγή. ### iota 426 λαγαρός. καὶ πρωκτός. ἄλλοι δὲ τὰ γλουτά Ἰθώμ η· πόλις r Θεσσαλίας (Β 729) ἰκάζε ι· στοχάζει. ### iota 428 ἀπολαμβάνει * ἵκαν ε· παρεγένετο (Β 17) S * ἱκάνε ι· καταλαμβάνει (Α 254 . ### iota 430 .) ASn ἱκανέμε ν· ἱκετεύειν * ἵκανε ν· κατελάμβανεν r. ### iota 432 n. ἤρχετο n, παρεγένετο g Sn, ἀφίκετο (Α 431 ..) gn ἱκάνετο ν· ἀφίκεσθον (Ι 197) ἱκάν ῃ· λάβῃ. ### iota 434 παραγένηται ἱκανή ν· ἀρκοῦσαν. ### iota 435 πολλήν (Sir. prol. 7) ἱκάνομα ι· ἱκετεύων ἀφῖγμαι (Σ 457) * ἱκανό ν· διαρκές ASn. ### iota 437 δόκιμον ἵκανο ν· παρεγένοντο (Γ 345) * ἱκανότη ς· δύναμις, ἰσχύς (2. ### iota 439 Cor. 3,5) ASvg [ ἱκανοῶ ν· ἐπιθυμῶν] ἵκαντ ι· ἥκουσιν ἴκατι ν· εἴκοσιν (Callim. ### iota 442 fr. 196,32) s ἱκάν ω· καταλαμβάνω. ### iota 443 ἱκετεύω (ε 147) ἱκανῶ ς· δυνατῶς. ### iota 444 * ⸤ ἀρκετῶς (Iob 9,31) ASvg ἴκα ρ· ἐγγύς, καὶ παρ’ ὀλίγον τοῦ ἐφικνεῖσθαι Ἰκαριεῖ ς· δῆμος Ἀθήνησι, φυλῆς Αἰγηίδος * Ἰκαρίοι ο· ὄνομα πελάγους (Β 145) ASg Ἴκαρο ς· υἱὸς Δαιδάλου rT. ### iota 448 [οὗτος, φασίν, ἐτεχνάσατο τὴν τεκτονικήν· ἐποίησε δὲ τῷ υἱῷ αὐτοῦ πτερὰ ξύλινα, καὶ ἐκόλλησεν αὐτὰ κηρῷ, καὶ ἐπετάσθη κατὰ τοῦ ἡλίου, καὶ ἐθέρμανεν ὁ ἥλιος τὸν κηρόν, καὶ ἔλυσεν αὐτόν, καὶ ἔπεσεν εἰς τὸ πέλαγος, καὶ ἐπνίγη. ὅθεν ἐκλήθη ὁ τόπος Ἰκάριον πέλαγος.] ἰκασθεί ς· ὁμοιωθείς (Eur. ### iota 449 Bacch. 1253) ἵκατ ο· ἐλάβετο ἵκε ι· ἥκει (Θ 192 . ### iota 451 .) ἵκει ν· ἐληλυθέναι (ν 325?) * ἰκέλ η· ὁμοία (Δ 86 . ### iota 453 .) ns * ἴκελο ν· ὅμοιον (Ε 450 . ### iota 454 .) (vn) ἰκενά ς· ὀρχήσεις * ἰκεολογία ς· ματαιολογίας n * ἱκέσθα ι· παραγενέσθαι (Α 19) ASn. ### iota 457 ἱκετεῦσαι AS ἱκεσία ς· πρεσβείας. ### iota 458 ἱκετηρίας. * ⸤ παρακλήσεις, δεήσεις g ἱκέσιο ς· ἱκέτης r. ### iota 459 s. πρόσφυγος, ὡς ἱερὸν καταφεύγων δοῦλος ἱκέτευσε ν· μετῳκίσθη. ### iota 460 ἱκέτης ἐγένετο (Π 574) * ἱκέτη ν· πρόσφυγα, ἀξιοῦντα, δεόμενον (Ω 570) AS [ ἱκέτη ς· παῖς, δοῦλος. ### iota 462 παράσιτος] * ἱκετηρί α· παράκλησις (2. ### iota 463 Macc. 9,18) ASvg ἱκετήσιο ς· ὁ ἐπὶ τῶν ἱκετῶν Ζεύς· ἢ ὁ τοὺς ἱκέτας ἐλεῶν (ν 213) * ἵκετ ο· παρεγένετο ASvgn. ### iota 465 ἥψατο (Λ 352) [ ἱκετορεύσομε ν· ἱκετεύσομεν] ἱκετώσυν α· καθαρτήρια, λυτήρια. ### iota 467 ἱκέσια * ἵκηα ι· παραγένῃ (Θ 478) n Ἰκιάδε ς· αἱ ἐξ Ἴκου τῆς νήσου (Callim. ### iota 469 fr. 185?) * . ### iota 470 .〉ι κιώ ν· πορευθείς (Δ 251?) ASvg * ἰκμάδ α· σταγόνα, ὑγρασίαν (Ierem. ### iota 471 17,8) ASg * ἰκμάζε ι· κατασκιάζει g [κατασκελετεύει] † ἰκμάζει ν· κατασκελετεύειν * ἰκμαζομένη ν· ὑγραινομένην (AS). ### iota 474 μαλασσομένην ἰκμαίνε ι· ὑγραίνει. ### iota 475 μαλάσσει ἰκμαλέο ν· χλωρόν. ### iota 476 ὑγρόν. στερεόν 〉ικμᾶ ν· λικμᾶν, σῖτον καθαίρειν ἴκμα ρ· ἐγγύς * ἰκμά ς· νοτίς, ⸤ ὑγρασία, ὑγρότης, ὑγρὰ σταγών (Ρ 392) ASvg * ἰκμασί α· ὁ ἔνδροσος ἀήρ, ὑγρασία ASn ἰκμάσα ι· ἐφορμῆσαι ἴκμενο ν· εἰ μὲν δασέως τὸν ἱκτικὸν λέγει, οἷον πορευτικόν, τὸν ἱκνεῖσθαι ποιοῦντα, ὅ ἐστιν πορεύεσθαι. ### iota 482 εἰ δὲ ψιλῶς τὸν ἰκματώδη καὶ ἔνικμον, οἷον ἔνυγρον (Α 479) ἴκμ η· φυτόν τι γενόμενον περὶ τὸν Ὀρχομενόν ἰκμῶντ ο· ἐσείοντο. ### iota 484 ἐπνέοντο [ ἰκν ά· τροφεῖα] * ἱκνεῖτα ι· ἔρχεται r. ### iota 486 Avg. νοστεῖ. ⸤ καθάπτεται Avgn. δεῖται, ⸤ ἱκετεύει (n) ἰκνεία ν· τροφεῖα. ### iota 487 [κονίαν] ἴκνειο ς· τροφεύς. ### iota 488 Ῥόδιοι ἰκνοτέρου ς· ἐσταλμένους * ἱκνοῦμα ι· ἱκετεύω AvgΣ a . ### iota 490 ἔρχομαι vgΣ a . παρακαλῶ (Eur. Or. 671 ..) g ἱκνουμένω ς· προσηκόντως (Hdt. ### iota 491 6, 65,3) ἵκωμα ι· ἱκετεύσω (Χ 123) ἴκνυο ν· κονίαν. ### iota 493 σμῆμα ἵκοιτ ο· φθάσοι. ### iota 494 * ⸤ παραγένοιτο (Γ 233) n * ἱκόμα ν· παρεγενόμην n ἱκόμενο ν· ἱκετεύοντα, παραγενόμενον 〉ἴκοντε ς· ὑπακούοντες. ### iota 497 παραχωροῦντες ἵκοντ ο· ἱκέτευον. ### iota 498 * ⸤ παρεγένοντο (Α 484) r. gnΣ a 〉ἰκό ς· τάχα, ἴσως 〉ἰκόσι ν· εὐπρεπέσιν ἴκρι α· ἡ καθέδρα τοῦ κυβερνήτου. ### iota 501 οἱ δὲ τὰ πλάγια καὶ τὰ μακρὰ σανιδώματα τῆς νεώς. ἢ τὰ ἐπὶ τοῖς ξύλοις κατασκευαζόμενα θεωρεῖα. καὶ τὰ ὀρθὰ ξύλα, τὰ ἐπὶ τῆς πρύμνης καὶ πρῴρας, καὶ τὰ καταστρώματα αὐτῆς, καὶ τὰ ξύλινα οὕτως ἐλέγοντο Ἀθήνησιν, ἀφ’ ὧν ἐθεῶντο, πρὸ τοῦ τὸ ἐν Διονύσου θέατρον γενέσθαι * ἰκρίο ν· σανίδωμα A. ### iota 502 ἢ ξύλον, ἐν ᾧ οἱ κακοῦργοι ξέονται Avgs ἷκτα ι· ἥκει, ⸤ ἦλθεν r (n) ἰκταίνοντ ο· ἐσφάλλοντο (ψ 3) ἴκτα ρ· ἐγγύς. ### iota 505 ἀπὸ τοῦ ἱκνεῖσθαι. πρόσφατον, ἄρτι, ταχέως. πυκνῶς. ἐξαπίνης. καὶ παροιμία· οὐδ’ ἴκταρ βάλλει (Plat. rep. 9,575 c) ἰκτάρ α· ἐθνικῶς ἰχθύς ἰκτέ α· ἀκόντιον * ἴκτερο ς· πόνος ὠχροειδής, ἀπὸ θυμοῦ ἐπεγειρόμενος Avg † ἴκτε υ· κρατεῖς. ### iota 509 Λάκωνες ἱκτῆρε ς· ἱκέται. ### iota 510 θαλλοί (Soph. O. R. 143) ἵκτη ς· ὁ ἱκέτης, πτωχός. ### iota 511 ἔπηλυς. οἱ δὲ ἱκτήρ ἰκτί ς· αἴλουρος r Περγαῖοι ἱκτορεύσομε ν· ἱκετεύσομεν. ### iota 513 Σοφοκλῆς Αἰχμαλώτοις (fr. 55) ἵκωμα ι· [ἱκετεύω. ### iota 514 ] παραγένωμαι· ὁ δέ κεν κεχολώσεται ὅν κεν ἵκωμαι (Α 139) καὶ ἱκετεύσω· μή μιν ἐγὼ μὲν ἵκωμαι ἰών· ὁ δέ μ’ οὐκ ἐλεήσει (Χ 123) † ἰλάγματ α· ἱμάτια * ἰλαδό ν· ἀθρόως. ### iota 516 ⸤ κατὰ τάξιν g. κατὰ σύστημα A ἐπορεύοντο (Β 93) g ἱλάειρα σελήν η· (Empedocl. ### iota 517 fr. 40 D.) ἵλαο ς· ἱλαρός (Τ 178) * ἱλάοντε ς· ἐξευμενιζόμενοι, ἐξιλεούμενοι A ἱλασμοῖ ς· λιταῖς ἵλαο ν· ἵλεων, εὐμενῆ (Ι 639) ἱλάοντα ι· ἱλάσκονται (Β 550) (p) * ἵλαο ς· ἵλεως Avgn, ἱλαρός, εὐμενής gn ἱλαότ ι· ἱλαρῷ, ἱλέῳ * ἰλαπίνα ς· θυσίας. ### iota 525 ἑορτάς (Eur. Med. 193) Av * ἶλα ρ· ἀσφάλεια Agn. ### iota 526 κώλυμα. φυλακή ps * ἱλαρό ς· περιχαρὴς τῇ ὄψει (Isai. ### iota 527 5,1) A ( * ) ἱλαρῶ ς· εὐθύμως. ### iota 528 φαιδρῶς (Iob 22,26) * ἱλάσκεσθα ι· ἐξιλεοῦσθαι (Α 386) g * ἱλασμό ς· εὐμένεια. ### iota 530 συγχώρησις r. vg. διαλλαγή ASgn, καταλλαγή A. πρᾳότης (Ps. 129,4) vg * ἱλάσσεα ι· ἐξιλεώσῃς (Α 147) m * ἱλαστήριο ν· καθάρσιον (Rom. ### iota 532 3,25). ⸤ θυσιαστήριον (Amos 9,1 ..) r. Avg Ἱλάω ν· ἥρως, Ποσειδῶνος υἱός, ἀφ’ οὗ Ἀριστοφάνης ἐν Τριφάλητι (fr. ### iota 533 555) Ἱλάονας ἔφη τοὺς φάλητας μεταφέρων, ὡς ὑπερβάλλοντας τῷ μεγέθει· ὡσεὶ ἔλεγε Τιτυοὺς ἤ τινας τοιούτους. ἄλλοι δὲ θεὸν πριαπώδη φασίν ἰλέοντ ο· ἐστρέφοντο ἵλεο ν , ἵλαο ν , ἵλεω ν· τριχῶς, τὸ ἱλαρόν [ ἰληθμό ς· ἀθροισμός s] ἴλα ξ· ἡ πρῖνος, ὡς Ῥωμαῖοι καὶ Μακεδόνες * ἵλεω ς· εὐμενής r. ### iota 538 Ag(v). ἱλαρός (Exod. 32,12 ..) A (v) ἵλεο ι· εὐμενεῖς. ### iota 539 καὶ σταφυλῆς εἶδος ἰλεό ς· θηρίου φωλεός. ### iota 540 τίθεται ἡ λέξις καὶ ἐπὶ ἀλωπεκιῶν. ἢ ⸤ ὁ τῶν ἐντέρων σπαραγμός r. s ἰλικρινεῖ ς· καθαροί ἰλέωσι ν· ἴσχωσιν Ἰλήϊο ν· τὸ ⸤ Ἰλιακόν s, ἀπὸ Ἴλου· τὸ τῆς Ἰλίου πεδίον (Φ 558) ἵληθ ι· χαῖρε, ἵλεως ἴσθι (γ 380) ἱλήκοι ς· ἵλεως εἴης r. ### iota 545 p ἱλήκο ι· ἐν εὐμενείᾳ ἔστω [ ἴλιλο ν· ἀθρόον. ### iota 547 ἀθρόως] ἴλη ν· ὄχλου συναναστροφὴν ἐν τάξει ἱππικῇ ἴλι α· δῶρα γυναικεῖα Ἰλιάδη ς· ὁ Ἰλέως παῖς (Ν 203 v. ### iota 550 l.) Ἰλιά ς· τὸ Ὁμήρου σωμάτιον. ### iota 551 καὶ ὄρνις, ἡ κίχλη· Ἀριστοτέλης (h. an. 9 p. 617a 22) [ ἰλίγγ η· συστροφή. ### iota 552 καὶ τὰ ὅμοια] ἰλιγγιᾶ ν· τὸ ἐσκοτῶσθαι. ### iota 553 καὶ δοκεῖν περιφέρεσθαι, κύκλῳ συστρέφεσθαι * ἰλιγγιᾶ ν· συστροφοῦσθαι g. ### iota 554 bp. σκοτοῦσθαι g. v ἴλιγγος καὶ ⸤ ἶλιγ ξ· ὁ τῆς κεφαλῆς σκοτισμός r. ### iota 555 g. ὁ γὰρ τῶν ἐντέρων θόρυβος ἰλεός λέγεται r, ὁ σπαραγμός. λέγουσι δὲ οὕτω καὶ τὴν τῶν πραγμάτων ταραχήν * 〉 ι λιγύφθογγο ι· ἡδύφωνοι (Β 50 . ### iota 556 .) Agp Ἰλίει α· ἑορτὴ ἐν [Ἀθήναις. ### iota 557 ἐν] Ἰλίῳ Ἀθηνᾶς Ἰλιάδος καὶ πομπὴ καὶ ἀγών ἰλικρινέ ς· ἄμικτον * ἶλιγ ξ· συστροφὴ ὑδάτων r. ### iota 559 An * Ἰλιόθι 〈 πρό 〉· πρὸ τῆς Ἰλίου n πόλεως (Θ 561) ἴληο ι· θηρία διὰ φρυγάνων, ἢ σκώληκες ἐν ταῖς δρυσίν, οἷς χρῶνται εἰς δέλεαρ. ### iota 561 Ἀντίγονος δὲ ὁ Καρύστιος ἐν τῷ περὶ ζῴων τὸν καλούμενον μῦν ἐλειόν * Ἴλιον εἴσ ω· εἰς Ἴλιον εἴσω (Α 71) n ἴλιο ν· τὸ τῆς γυναικὸς ἐφήβαιον δηλοῖ. ### iota 563 καὶ κόσμον γυναικεῖον παρὰ Κῴοις ἴλιο ς· μῦς τις [ἰλίς] ἰλικρινῶ ς· ψιλῶς. ### iota 565 οὐ καλυψάμενος [ ἰλίσσα ι· κατωχῆσαι] ἰλισπῶντε ς· συνειλοῦντες ἰλιτενή ς· κισσὸς ἄκαρπος ἰλιμένο ι· διωκόμενοι ἴλκ α· γλοιός. ### iota 570 ῥύπος ἰλλάδας γονά ς· ἀγελαίας. ### iota 571 καὶ τὰς συντρόφους. Εὐριπίδης Φρίξῳ (fr. 837) καὶ Σοφοκλῆς Ἀκρισίῳ (fr. 67) ἰλλάδα ς· σειρὰς ἐξ ἱμάντων ἢ σχοίνων. ### iota 572 παρὰ τὴν εἴλησιν (Ν 572) ἴλλα ι· τάξεις. ### iota 573 συστροφαί. δεσμοί. ἀγέλαι ἰλλάζε ι· δεσμεύει. ### iota 574 συστρέφει. ἀγελάζει [ ἰλλαοιδό ς· ἐπιμυλίδιος ᾠδός] ἴλλικο ν· τὸν τραγίσκον. ### iota 576 ἐθνικῶς ἰλλί ς· στρεβλή, διεστραμμένη * ἰλλό ς· στρεβλός, στραβός (Avgn), διεστραμμένος ἰλύε ι· στρέφει. ### iota 579 κρύπτει Ἰλλυρὶς γον ή· ἀντὶ τοῦ Ἰλλυρὶς γενεά. ### iota 580 γράφεται δὲ καὶ γυν ή. ὁ δὲ Καλλίστρατος γύη, ἀντὶ τοῦ γῆ· χρῶνται γὰρ οὕτως. Σοφοκλῆς Τριπτολέμῳ (fr. 544) ἰλλώπτει ν· στραβίζειν, ἀπὸ τῶν ἴλλων τῶν ὀφθαλμῶν. ### iota 581 ἐμβλέπειν. τὸ καταμύειν (Com. ad. fr. 1019) [ ἰλό ς] ἰλύ ς· βόρβορος. ### iota 582 γλοιός r ἰλούμενο ς· περιστρεφόμενος Ἴλου σῆμ α· Ἴλου μνῆμα (Λ 166) ἰλύατα ι· περιειλημένοι 〈εἰσίν〉 (υ 352) ἰλιγγιζόμενο ν· συστρεφόμενον ἰλύα ι· ἔνθα τὰ θηρία αὐλίζεται, φωλεοί ἰλύε ι· [κοιμᾶται. ### iota 588 ] κρύπτει. συστρέφει. [διατρίβει] ἰλύθματ α· πέταλα ἰλύμενο ν· ἐρχόμενον, προβαίνοντα * 〈 ἰλυόεσσι ν·〉 ἰλυώδεσι ⸤ βορβορώδεσιν (Greg. ### iota 591 Naz. c. 2,1, 1,36) g ἰλύωμα ι· ἐῤῥύπωμαι * ἰλύ ς· πηλός Avg. ### iota 593 ὑποστάθμη ἰλύο ς· πηλώδους ὑποστάθμης ποταμοῦ (Φ 318) (n) ἰλύσα ι· κρύψαι, καλύψαι ἰλυσπᾶσθα ι· τὸ ⸤ παραπλησίως τοῖς ὄφεσιν ἢ σκώληξιν ἰέναι, κυλίεσθαι r, εἰλεῖσθαι ἰλύσ ω· ἰλύϊ περικαλύψω, κρύψω (Φ 319) ἴλυτα ι· κέκρυπται, καλύπτεται (Μ 286 v. ### iota 598 l.) * ἱμαλί ς· ἡ ἐπιμύλιος ᾠδή. ### iota 599 ἢ σταφυλῆς εἶδος ἱμαῖο ς· ᾠδὴ ἐπιμύλιος, καὶ ἐπάντλιος, καὶ ἐπίνοστος (Callim. ### iota 600 fr. 260,66) ἱμαλι ά· τὸ ἐπίμετρον τῶν ἀλεύρων. ### iota 601 ἐπιγέννημα ἀλετρίδος. [ἱμαλίην· ἱκανήν] καὶ ὁ ἀπὸ τῶν ἀχύρων χνοῦς καὶ περιουσία ἱμαλίοι ο· πολλοῦ, δαψιλοῦς ἱμάλιο ν· πολυφόρον. ### iota 603 καρποφόρον. νόστιμον. καὶ σταφυλῆς εἶδος ἱμαλί ς· νόστος. ### iota 604 δύναμις s. ἐπικαρπία. ἡδονή, ἀπαρχὴ τῶν γινομένων * ἱμᾶ ν· ἀντλεῖν Agn· ἱμονιὰ γὰρ τὸ ἄντλημα ἱμαντάρι α· ἐν ταῖς ναυσὶν οὕτω καλεῖταί τινα . ### iota 606 .. ἱμάντε ς· * λῶροι Avgn, κάλοι ναυτικοί. ### iota 607 καὶ ἔθνος οὕτως προσαγορευόμενον. καὶ τὰ κύκλῳ τῶν τροχῶν σιδήρια ἱμάντιο ν· τῆς ἐν τῷ στόματι κιονίδος ἔκτασις * ἱμάντωσι ς· σύνδεσμος τῶν κορριγίων τοῦ ὑποδήματος (Sir. ### iota 609 22,16) A ἱμαοιδό ς· ὁ πρὸς τῇ μύλῳ καὶ τῷ ἀντλήματι ἄιδων ἵμασ ο· πάταξον ἱμά ς· λῶρος· οἱ δέ τ’ ἔνερθεν ὑποσείουσιν ἱμάντι (ι 385) καὶ ἐπὶ τοῦ κανονίου τοῦ συνέχοντος τὴν θύραν· παρὰ κληῗδος ἱμάντα (δ 802). ### iota 612 ἐπὶ τῶν μυρμήκων· δῶκεν ἱμάντας ἐϋτμήτους βοὸς ἀγραύλοιο (Ψ 684) καὶ τὰ ὅπλα, οἷς τὸ κέρας ἀνάγεται τῆς νεώς * ἵμασε ν· ἐμάστιξεν (ε 380) Avgn * ἱμάσθλα ς· μάστιγας (An) g (T) ἱμάσθλ η· μάστιξ s. ### iota 615 ἀπὸ τοῦ ἱμάσσει ν, ὅ ἐστι τύπτειν τῷ ἱμάντι * ἱμᾶσ ι· λώροις (Ψ 363) n * ἱμάσα ι· πατάξαι, πλῆξαι (g), μαστίξαι † ἱμάσσ α· μάστιξ ἵματ α· ἱμάτια * ἱμάσσ ω· ἱμάντι πατάξω As. ### iota 620 ἐλάσω (Ο 17) ἴμβηρι ς· ἔγχελυς. ### iota 621 Μηθυμναῖοι Ἴμβριος καὶ Λήμνιο ς· οἱ τὰς διαίτας ὑποφεύγοντες ἐσκήπτοντο ἐν Λήμνῳ ἢ ἐν Ἴμβρῳ εἶναι. ### iota 622 Ἴμβρος δὲ νῆσος Θρᾴκης (Com. adesp. III p. 71) ἱμείρε ι· ἐπιθυμεῖ, θέλει ἱμείρετα ι· ἐρᾷ, * ⸤ ἐπιθυμεῖ Avg, ποθεῖ (α 59) ἱμέρου ς· ἔρωτας, πόθους * ἱμερόεντ α· ἐπέραστα (Γ 397) n ἱμερτο ί· ποθεινοί Avb, ἐπιθυμητοί. ### iota 627 ἀγαθοί. ἐραστοί, ἀγαπητοί. ἀγαστοί * ἴμε ν· βαδίζειν, ⸤ πορευθῆναι (Α 170 . ### iota 628 .) n †ἴμενος· πολύσαρκος† * ἱμερτό ν· ἐπέραστον, καλόν, ποθεινόν, ἐπιθυμητόν gn, ἐράσμιον (Β 751) Ἱμερτ ή· τὸ πάλαι ἡ Λέσβος ἱμερτῶ ν· ἐρασμίων, ποθεινῶν ἵμερ α· τὰ πρὸς τοὺς καθαρμοὺς φερόμενα ἄνθη καὶ στεφανώματα ἰμέσιτο ς· δίκη [Σικελή] ἱμητό ν· ἀντλητόν r ἱμῆσα ι· ἀντλῆσαι. ### iota 636 ἑλκύσαι ἱμίν α· χοῖνιξ ἡμίνη· κοτύλη 〈Σικελοί〉 ἰμιτραιο ν· ὑπόζωστον. ### iota 638 Πάφιοι ἰμβού ς· βοῦς. ### iota 639 Λυδοί ἱμονι ά· ᾗ χρῶνται πρὸς τὰς ἀνιμήσεις τῶν ὑδάτων. ### iota 640 Κύπριοι δὲ ἵμα ς, ἤγουν * ⸤ τὰ σχοινία τῶν ἀντλημάτων (Agn) † ἴμορο ι· πόλεμοι ἰμπάταὁ ν· ἔμβλεψον. ### iota 642 Πάφιοι ἰμπόλη ς· λήμπτης ἰμφθεί ς· βλαφθείς. ### iota 644 λωβηθείς. νυχθείς ἴμψα ς· ζεύξας. ### iota 645 Θετταλοί Ἴμψιο ς· Ποσειδῶν ὁ ζύγιος ἳ ν· αὐτῇ. ### iota 647 αὐτήν. ⸤ αὐτόν n. Κύπριοι * ιν α· ὅπου. ### iota 648 ὅπως. καὶ ἐπίῤῥημα. ἢ νεῦρον r. vgn ἵνα γνώωσι ν· ἵνα ἐπιγνῶσιν (Α 302) ἰναί α· δύναμις ἰν ἀκριἵα ν· εἰς ἀκρισίαν ἰν ἄμμαυἱ ν· εἰς κρίσιν. ### iota 652 [ἵνα λέγωσιν] [ἰνώδης] ἰν ἀνιάτοι ς· ἐν ἀπορίαις ἰνάρε ι· μαστεύει ἰνάρετο ς· ἱκανός. ### iota 655 ἐνάρετος ἶνα ς· νεῦρα ἰνάσσα ι· καταχέαι. ### iota 657 καταπλάσαι. καταβαλεῖν ἰνάσσατ ο· κατέχεεν. ### iota 658 ἐκάθαρεν. [ἐκαθάρθη] ἰνᾶσθα ι· ἐκκενοῦσθαι. ### iota 659 καὶ προΐεσθαι ἵνα τ ί· διὰ τί p. ### iota 660 ἐς τί (Dem. 19,257 ..) ἰνατέρω ν· συννύμφων (Ζ 378 . ### iota 661 .). λέγονται δὲ καὶ * αἱ τῶν ἀδελφῶν γυναῖκες ἰνάτερες n ἳν αὐτ ῷ· αὐτὸς αὐτῷ (Hes. ### iota 662 fr. 11 Rz.) Ἰνάχει α· ἑορτὴ Λευκοθέας ἐν †Κρήτεσιν, ἀπὸ Ἰνάχου * Ἴναχο ς· ποταμός rA 〈Θεσσαλίασ〉 A ἰνδάλλετα ι· * ὁμοιοῦται vg, φαίνεται (ψ 460) Avg, δοκεῖ. ### iota 665 στοχάζεται. * ⸤ ἰσοῦται. σοφίζεται An * ἰνδάλλετ ο· ὡμοιοῦτο (Ρ 213) r. ### iota 666 n * ἰνδάλλοντα ι· φαίνονται An καὶ τὰ ὅμοια * ἰνδάλματ α· φαντάσματα. ### iota 668 ἀφομοιώματα, εἰκόνες (Ierem. 27,39) (r) Agn ἰν δέ ᾳ· μεσημβρίᾳ. ### iota 669 Μακεδόνες * Ἰνδό ς· ὁ τὸν ἐλέφαντα ἄγων ἀπὸ Αἰθιοπίας (1. ### iota 670 Macc. 6,37) ἰνδουρό ς· ἀσπάλαξ r ἵ ν ’ ἔκδηλο ς· ἵν’ ἐπίσημος ᾖ (Ε 2) ἰνέκεσθα ι· μαθεῖν * ἶνε ς· νεῦρα (λ 219) ASgn ἰνεύε ι· τείνει ἰνηθεῖσ α· καθαρθεῖσα, κενωθεῖσα (Hippocr. ### iota 676 ) [ ἱνί α· λῶρα] ἰν ἱμίν ᾳ· ἐν ἡμίσει ἰνίο ν· τὸ ὄπισθεν τοῦ τραχήλου νεῦρον (Ε 73) r. ### iota 679 καὶ ἡ συναγωγὴ τῶν χειρῶν πρὸς ἀλλήλας. ἢ μέτρον. ἢ υἱόν † ἰνιπίσα ς· κρούματα ποιά * ἶνι ς· υἱὸς νέος, παῖς, βρέφος, ἀπόγονος νήπιος (Eur. ### iota 681 Troad. 571) ASvg ἰνκαπάταὁ ν· ἐγκατάβλεψον ἰνκαφότευ ε· ἐνκαταφύτευε ἴννη ν· κόρην μικράν· καὶ τὴν ἐν τῷ ὀφθαλμῷ ἴντυε ν· ἐκάθιζε ἰννό ς· ὁ πῶλος, ὁ ἐξ ἵππου πατρὸς καὶ μητρὸς ἡμιόνου, ἄλλοι δὲ ὄνου. ### iota 686 Ἀριστοτέλης (h. an. 6,577 b 21) δέ φησιν ἰννὸν ἡμίονον ἄρσενα, τουτέστιν ὀρέα, τὸν ἐπὶ θηλείας ἀναβαίνοντα· γίννον δὲ ἐξ ἵππου νοσήσαντος. ἄλλοι δὲ ἡμιόνιον ἢ ἱππάριον ἀναυξές. Ἀριστοφάνης δὲ τοὺς ἰννοὺς γίνεσθαι ἐξ ἵππου πατρός, ὄνου δὲ μητρός b) ἱνούλεου ς· νεβρός. ἑνικῶς * Ἰνοῦς παῖδα ς· 〈Ἰνὼ Κάδμου θυγάτηρ〉 AS [ ἰννοῦντα ι· ζῶσιν] ἰνπροαγόρα ς· ἐναντίος ἰν τυῖ ν· ἐν τούτῳ [ ιννύετα ι· κλαίει, ὀδύρεται] Ἰνυκῖνος οἶνο ς· ἀπὸ Ἰνύκου τῆς Σικελίας. ### iota 692 ἔστι δὲ πολίχνιον εὔοινον Ἰνύνι α· ἑορτὴ ἐν Λήμνῳ [ ἴνυ ξ· ὄρνεόν τι, ᾧ χρῶνται αἱ φαρμακίδες] 〉ινύρετ ο· ἐμύρετο ἰντύεσθα ι· κοσμεῖν. ### iota 696 φαιδρύνεσθαι ἰν φάο ς· εἰς τὸ φῶς ἰνῶδε ς· ἰσχυρόν r, εὔτονον, ⸤ νευρῶδες r. ### iota 698 ἰσχνόν Ἰν ώ· Κάδμου θυγάτηρ r ἰνώμενο ς· ἐξελών. ### iota 700 ἐκκενούμενος, ἐκπροϊέμενος, ἀφ’ οὗ καὶ ὑπέρινος λέγεται (Hippocr. epid. 6,5, 15 [V 320,9 L] ) ἴνωντα ι· ζῶσιν . ### iota 701 . [ ἰνώσατ ο· ἔπιεν. ### iota 702 ἐδέξατο. κατέπιεν. κατεκαύθη] ἴ ξ· θηρίδιόν τι, ἀμπέλους ἐσθίον ἷξα ι· διηθῆσαι. ### iota 704 ἥκειν ἰξαλ ῆ· αἰγὸς δορά. ### iota 705 [ἢ πηδητική] (Hippocr. fract. 29) ἰξάλο υ· πηδητικοῦ (ASvgn), ὀξέος· ἀπὸ τοῦ ἷξαι καὶ τοῦ ἅλλεσθα ι. ### iota 706 δηλοῖ δὲ καὶ ὀξέως ἁλλομένου (Δ 105) [ ἰξάνε ι· ἐπικάθηται] * ἷξ ε· παρεγένετο Sn. ### iota 708 ἐνέβαλεν. ⸤ ἦλθεν (ε 392) AS * ἰξευτή ς· στρουθοπιαστής (Amos 3,5 . ### iota 709 .) r. ASg * ἷξι ς· παρουσία. ### iota 710 ἄφιξις (Eur. Troad. 396 v. l.) r. sἱκετεία ἰξί α· κιρσὸς ὁ ἐν τοῖς σκέλεσιν. ### iota 711 ὁμωνύμως δὲ καὶ τὰ ἐν τοῖς δένδροις. καὶ πόα τις, ἣ καὶ χαμαιλέων, καὶ ἑτέρα, ἀφ’ ὧν καὶ ἰξός † ἴξιν α· νεῦρα ἰξο ί· οἱ γλίσχροι, καὶ φειδωλοί * ἵξομα ι· παραγενήσομαι (Ζ 367) AS * ἱξόμεθ α· ἱκετεύσομεν (Aesch. ### iota 715 Suppl. 159?) S ἷξο ν· ἀφίκοντο n, ἦλθον (Ε 773 . ### iota 716 .) * ἰξό ς· εἶδος φυτοῦ. ### iota 717 καὶ κάλαμος ἰξευτικός r. AS ἰξοφόρους δρύα ς· τὰς ἰξὸν φερούσας r. ### iota 718 Σοφοκλῆς Μελεάγρῳ (fr. 370) ἰξύα ς· ἰχθύς τις * ἰξυ ῖ· ὀσφύϊ. ### iota 720 ⸤ λαγόνι (ε 231) ASvg * ἰξύο ς· ὀσφύος ASs * ἰξύ ς· ὀσφύς r. ### iota 722 ASvg * [ ἴξω ν· φέρων] AS Ἰόβακχο ς· ὁ Διόνυσος, ἀπὸ τῆς βακχείας ἰόβλη ς· κάλαμος παρὰ Κρησίν [ ἰοβηλαῖο ς· χρόνοι τεσσαράκοντα ἐννέα] ἰοβλέφαρο ι· καλλιβλέφαροι ἰοβόρο ν· παλίγκοτον, ἤγουν ὀργίλον. ### iota 728 σκολιόν. ἐχθρόν ἰόβρωτο ς· ἀπὸ ἰοῦ τοὺς . ### iota 729 .. βρωτοὺς ἔχουσα ἰοβρυχέουσ α· ἀνιωμένη, πικραινομένη ἰογλήν α· μελαίνας γλήνας ἔχουσα ἰοδνεφέ ς· μέλανι ἄνθει παραπλήσιον· οἱ δὲ πορφυρίζον (δ 135) ἰοδόκο ν· τὴν φαρέτραν r, τῶν ἰῶν οὖσαν δεκτικήν (Ο 444) r. ### iota 733 S ἰοειδέ ς· μέλαν, ἢ ἀνθηρὸν ἐν τῷ ὁρᾶσθαι· πορφυροῦν ἰοειδέο ς· μέλανος (ε 56) * ἰοδόχ η· βελοθήκη ASvg ἰόζωνο ς· πορφυρόζωνος (Callim. ### iota 737 fr. 110,54) ἰο ί· τὰ βέλη. ### iota 738 ἀπὸ τοῦ ἰένα ι· ἢ ἀπὸ τοῦ ἰο ῦ. ἐχρίοντο γὰρ φαρμάκῳ τινὶ αἱ ἀκίδες αὐτῶν (Λ 387 ..) * ἴο ι· ἀπέλθοι ASvg, πορεύοιτο Sv. ### iota 739 εὐκτικῶς (Ξ 21) * ἰοῖσι ν· ἰοῖς, βέλεσιν (Γ 80) ns * ἵοιτ ο· πορεύοιτο Avgn ἰολάδ α· ἰοειδῆ χρώματα [ ἰομαλί ς· δύναμις] ἰόμωρο ι· ἰοὺς ὀξεῖς ἔχοντες, καὶ δι’ αὐτῶν ἢ ἐξ αὐτῶν μόρον, ὅ ἐστιν θάνατον, ἐπιφέροντες. ### iota 744 βέλτιον δὲ οἱ τοὺς ἰοὺς μεμορημένοι ἤτοι πεπονημένοι (Δ 242) ιο ν· ἀφίκοντο. ### iota 745 ⸤ ἄνθος r. S. [πρόβατον.] ⸤ εἷρπον S. καὶ ⸤ βέλος r. ASvgn τοξικόν. καὶ μόνον ἰονθάδος αἰγό ς· Ἀπίων τῆς ἰούσης θοῶς· ἢ ἰόνθους ἐχούσης, οἷον ἐκφύματα σκληρά (ξ 50) . ### iota 746 [ἢ σκώληξ] ἰοέντ α· 〈ἰὸν γεννῶντα〉 (Ψ 850) * Ἰόνιο ν· πέλαγος ASvg. ### iota 748 ὁ νῦν Ἀδρίας vgnp ἰόντ α· παραγενόμενον. ### iota 749 ἐπανερχόμενον (Α 27) r. n ἰοπλόκαμο ς· μελανόθριξ ἰοπλόκο ς , ἰόπεπλο ς· ἀπὸ τοῦ χρώματος (Alcae. ### iota 751 frg. 384 L.) † ἰόππ α· μιξώδης ἴορκε ς· τῶν δορκάδων ζῴων. ### iota 753 ἔνιοι δὲ ἡλικίαν ἐλάφου ἰότητ ι· βουλήσει, θελήσει. ### iota 754 αἰτίᾳ. ὀργῇ. χάριτι (Ε 874) ἰότητο ς· βουλήσεως ἰοτόκο ς· ὁ κατασκευάζων ὀργήν. ### iota 756 καὶ τὰ ἰοβόλα θηρία. καὶ ὁ τὴν οἰκείαν βουλὴν ἱστῶν * ἰο ύ· σχετλιαστικὸν ἐπίῤῥημα r. ### iota 757 ASvg, ὡς τὸ ⸤ φεῦ r. s, καὶ τὸ παπαί * Ἰουβά λ· κύριον ὄνομα τοῦ καταδείξαντος κιθάραν (Gen. ### iota 758 4,21) r. AS † ἴουκα ι· πεπόρευται ἰούγερο ν· . ### iota 760 .. Ἰούδα ς· ἐξομολόγησις θεοῦ ἴουλο ι· αἱ πρῶται τῶν 〈γενείων〉 ἐκφύσεις r. ### iota 762 vgn. ἀπὸ τοῦ ἰέναι αὐτὰς οὔλας (λ 319). Ἴουλοι δὲ καὶ οὖλοι αἱ ἐκ τῶν δραγμάτων συναγόμεναι δέσμαι. καὶ ζῷον πολύπουν, ὅπερ ἡμεῖς λέγομεν ὄνον. τινὲς δὲ καὶ τὸν ἐπὶ ταῖς ὑδρίαις γινόμενον ὄνον πολύποδα καὶ συστρεφόμενον ἴουλον καλοῦσιν * ἰούση ς· πορευομένης (Α 482) ASn Ἰοφῶσσ α· ἡ Χαλκιόπη, ὥς φησι Φερεκύδης (3,25 J. ### iota 764 ) ἰοχέαιρ α· τοξοφόρος. ### iota 765 ἢ ἰοὺς χέουσα. ἢ ἰσχυρά. ἡ βέλεσι χαίρουσα (Ε 53) Ἰόψαφο ς· Ἀπόλλωνος ἐπίθετον ἴπνασμ α· κάπνη ἶπε ς· θηρίδια σκωληκοειδῆ, ἃ κατεσθίει τὰ κέρατα καὶ τὰ ξύλα (φ 395) ἰπν ῆ· †ἐφιππίς. ### iota 769 Σικελοί ἴπνι α· τὰ καθάρματα τοῦ ἰπνοῦ p ἰπναστ ά· γαστὴρ παρὰ Ταραντίνοις ἰπνοκοδόμα ν· τὴν φρύκτριαν. ### iota 772 Κρῆτες ἰπνοκήϊο ν· φρύγιον. ### iota 773 οἱ δὲ τὴν ὑπόκαυσιν τοῦ ἰπνοῦ ἰπνό ς· * κάμινος. ### iota 774 φοῦρνος. φανός ASvgn. κλίβανος s. μαγειρεῖον. καὶ μέρος τι νεώς. Ἀριστοφάνης δὲ ἐν Κωκάλῳ (fr. 353) καὶ τὸν κοπρῶνα οὕτως εἶπεν ἶπο ς· τὸ ἐμπῖπτον τοῖς μυσὶ ξύλον (Callim. ### iota 775 fr. 177,33) ἱππαγρέτα ς· ἀρχὴ ἐπὶ τῶν ἐπιλέκτων ὁπλιτῶν ἱππάδ α· τὰ τῶν ἱππέων τιμήματα. ### iota 777 τινὲς δὲ στολὴν ἱππικήν. καὶ θυσίαν, ἣν τοῖς ἱππεῦσιν ἀπένειμον. καὶ πύλαι Ἀθήνησιν Ἱππάδες ἐκαλοῦντο ἱππάερο ν· τὸν ἐπὶ τοῖς ἵπποις ἔρωτα. ### iota 778 Ἀριστοφάνης (Nubb. 74). ἢ ἵππερον ἱππάκ η· Σκυθικὸν βρῶμα ἐξ ἵππου γάλακτος (Aesch. ### iota 779 fr. 198?). οἱ δὲ ὀξύγαλα ἵππειον, ᾧ χρῶνται Σκύθαι. πίνεται δὲ καὶ ἐσθίεται πηγνύμενον, ὡς Θεόπομπος ἐν τρίτῳ αὐτοῦ λόγῳ (115,45 J.). καὶ μάνδραν ἵππων παρὰ Λάκωσιν ἱππαλεκτρυώ ν· τὸν μέγαν ἀλεκτρυόνα, ἢ τὸν γραφόμενον ἐν τοῖς Περσικοῖς περιστρώμασι. ### iota 780 γράφονται δὲ οἷον γρῦπες. ἔνιοι γῦπα (Aesch. fr. 134) ἱππάριο ν· ὄρνεον ποιόν, παραπλήσιον χηναλώπεκι [ ἵπαρο ς· πάθος τι τῶν ὑπὸ τὸν ἴκτερον συμβαινόντων] Ἱππάρχειος Ἑρμῆ ς· Ἱππάρχειοι Ἑρμαῖ, ἃς ἀνέστησεν Ἵππαρχος στήλας ἐγγράψας εἰς αὐτὰς ἐλεγεῖα, ἐξ ὧν ἔμελλον βελτίους οἱ ἀναγινώσκοντες γίνεσθαι ἵππαρχο ς· ὁ τῶν νέων ἐπιμελητὴς παρὰ Λάκωσιν ἱππάρχου πίνα ξ· ἐπεὶ οἱ ἵππαρχοι ἐν πίναξι τὰ ὀνόματα τῶν ἀτακτούντων γράφοντες παρεσημειοῦντο ἱππά ς· παρὰ Ἀθηναίοις μερὶς τῆς πολιτείας διῃρημένης εἰς τέσσαρα, πεντακοσιομέδιμνον . ### iota 786 ..· καὶ αἱ θυσίαι δὲ αἱ περὶ τῶν ἱππέων ἐπιτελούμεναι ἱππάδες ἐλέγοντο. καὶ ἡ εἰς τὴν θυσίαν λαμβανομένη βοῦς ἱππά ς· καὶ τὸ τέλος, ὃ ἐτίθεσαν οἱ ταύτης τῆς τάξεως, ἱππάς ἐκαλεῖτο ἱππαστὶ καθίζει ν· ὅταν οἱ παῖδες ἐπὶ τῶν ὤμων περιβάδην καθέζονται ἱππία ν· τὴν 〈ἐξ〉 ἵππων. ### iota 788 ἔνιοι δὲ τὴν τόξων νευρὰν τὴν ἐξ ἱππείων τριχῶν Ἵππιο ν· τὸ Ἄργος. ### iota 789 ἀπὸ Ἵππης τῆς Δαναοῦ r ἵππιος δρόμο ς· τετραστάδιός τις Ἵππιος Ποσειδῶ ν· r φυσικῶς φασι. ### iota 791 διὰ τὸ λέγειν 〈τὸν〉 ποιητήν· αἵθ’ ἁλὸς ἵπποι ἀνδράσι γίγνονται (δ 708), ἢ κατὰ τὸν μῦθον, ὅτι ἵππους ἐγέννησε Ποσειδῶν, [ * ἱππεῖ ς· ἔφιπποι Av, ἵπποι] Ἀρίωνα Σκύφιον Πήγασον ἵππερο ν· ἱππικῆς ἔρωτα (Ar. ### iota 792 Nubb. 74) † ἱππετοῦμα ι· ἠγώνισμαι. ### iota 793 Λάκωνες ἱππεύ ς· [φυγάς. ### iota 794 ] καὶ εἶδος κοροσκομίου. καὶ ὁ [ἐπὶ] ἱππικῆς ἐπιστήμων ἱππῆες δ ’ ὀλίγον μετεκίαθο ν· οἱ γὰρ ἱππεῖς μετ’ ὀλίγον ἐπορεύοντο καὶ σχολαίως μετὰ τῶν πεζῶν (Λ 52) * ἱππέω ς· ἀναβάτου, ἐπιβάτου (Ier. ### iota 796 4,29 ..) ASvg ἱππηλάτη ς· ἵππον ἐλαύνων ⸤ ἱππικός r φυγάς ἱππικώτατο ς· εὔδρομος * 〈 ἱππήλατος 〉 · πλατεῖα r (A) n ὁδὸς rn καὶ λεία r (vg), εὐρύχωρος vg, καὶ ἡ μεμαλαγμένη (δ 607 . ### iota 799 .) ἱππημολγῶ ν· ἵππους ἐλαυνόντων, ἢ ἀμελγόντων· διὰ τὸ τροφῇ χρήσασθαι τῷ γάλακτι (Ν 5) ἱππῆ ς· Ἱππεῦσιν· ἀλλ’ εἰσὶν ἱππεῖς ἄνδρες ἀγαθοὶ χίλιοι· (Ar. ### iota 801 Eq. 225) σύστημα πολεμικῶν ἀνδρῶν χιλίων ἵππους τρεφόντων. [Λέγονται καὶ μύρμηκες οὕτως.] Φιλόχορος δὲ ἐν τετάρτῳ (fr. 328,39 J.) εἴρηκε, πότε κατεστάθησαν χίλιοι. διάφορα γὰρ ἦν ἱππέων πλήθη κατὰ χρόνον Ἀθηναίοις Ἱππί α· Ἀρσινόη, ἡ τοῦ Φιλαδέλφου γυνή ἱππίδιο ν· ἰχθὺς ποιός (Epich. ### iota 803 fr. 44) ἱππικὴ βάσι ς· ἡ νευρὰ τοῦ τόξου, διὰ τὸ ἐξ ἱππείων γίνεσθαι νευρῶν. ### iota 804 οἱ δὲ θώμιγγα νευρῶν ἱππικὴν (trag. ad. 215) καλοῦσιν ἱππικὸν τόρμο ν· ὁ καμπτήρ ἱππικὸν χλίδο ς· Ἴων Ἀγαμέμνονι (fr. ### iota 806 3). ἀντὶ τοῦ χλίδημα, φόρημα. οἱ γὰρ ἐποχούμενοι τοῖς ἵπποις ἐχρῶντο κόσμου χάριν πλατέσι χιτῶσιν, ἃς καλασίριδας καὶ ξυστίδας τινὲς λέγουσιν ἱππικό ν· τὸ στάδιον ἱππιοχάρμη ς· ὁ ἐφ’ ἵπποις χαίρων, ἢ μαχόμενος· χάρμη γὰρ ἡ μετὰ χαρᾶς μάχη (Ω 257) ἱππίσκο ς· ἐπίθεμα κεφαλῆς. ### iota 809 ἢ γυναικεῖον κόσμιον ἱππίτα ς· ἱπποφορβός ἱπποβάτη ς· ἱππεύς r ἱπποβότοι ο· ἱππικοῦ (Β 287 . ### iota 812 .) ἱππόβοτο ν· ἵππους βόσκειν δυνάμενον. ### iota 813 μεγαλόβοτον. καὶ εὔγειον. τὸ γὰρ ἵππος ὄνομα ἐπὶ τοῦ μεγάλου τίθεται (Γ 55 ..) ἱπποβουκόλου ς· τοὺς ἵππους νέμοντας (Eur. ### iota 814 Phoen. 28) ἱππογνώμω ν· ἵππους διαγινώσκων r ἐγκύους ἢ μή Ἱπποδαμάντειο ς· οἶνος ποιὸς ἐν Κυζίκῳ Ἱπποδάμει α· ἡ Βρισηΐς. ### iota 817 r καὶ Ἀφροδίτη ἱπποδάμοι ς· ἐφ’ ἵππων . ### iota 818 .. (Η 361) ἱππόδαμο ι· ἔφιπποι. ### iota 819 ἢ πωλοδαμασταί. ἢ ἵππους ἐλαύνοντες Ἱπποδάμου νέμησι ς· τὸν Πειραιᾶ Ἱππόδαμος, Εὐρυφῶντος παῖς, ὁ καὶ μετεωρολόγος, διεῖλεν Ἀθηναίοις. ### iota 820 οὗτος δὲ ἦν καὶ ὁ μετοικήσας εἰς Θουριακούς, Μιλήσιος ὤν ἱπποδασείη ς· ἱππείων λόφον ἐχούσης τριχῶν (Γ 369 . ### iota 821 .) Σ Ἱπποδέτη ς· Ἡρακλῆς ὁ ἐν Ὀγχηστῷ τιμώμενος· οἱ δὲ ἐν Θήβαις ἱπποδιώκτα ς· ἡνίοχος (Theocr. ### iota 824 14,12) r ἱπποδρομί α· ἀγὼν r Ἀθήνησι Θησεῖ ἀγόμενος † ἱπποζών η· ἡ τοὺς ἵππους θηλάσασα . ### iota 826 .. ἱππόθοο ς· ἱπποδιώκτης ἱπποθόρο ς· ὄνος ἵππους βιβάζων ἱπποθοίνη ν· τὴν μεγάλην εὐωχίαν Ἱπποθοώντειο ν· τὸ τοῦ Ἱπποθόωντος ἡρῶιον. ### iota 830 ἦν δὲ υἱὸς Ποσειδῶνος † ἱππόκαμπτο ς· στρουθίον τι ἱπποκαμπά ς· στήλην λίαν μεγάλην †ἱπποκελεκεμαίνην. ### iota 832 [οἱ δὲ ζῶον] ἱπποκέλευθο ς· ἵπποις κέλευθον 〈ποιούμενοσ〉. ### iota 833 ἱππεύς. ἢ ὁ πολλὴν ὁδὸν πορευόμενος (Π 126 ..) ἱπποκένταυρο ς· ἱππόμορφος ἀνθρώποις . ### iota 834 .. Ἱπποκλείδη ς· οὕτω κακοσχόλως τὸ τῆς γυναικὸς μόριον Ἀριστοφάνης εἶπεν (fr. ### iota 835 703) ἱπποκόμων τρυφαλειῶ ν· ἐξ ἱππείων τριχῶν τὸν λόφον ἐχουσῶν (Μ 339) * ἱπποκορυστα ί· ἵππους ὁπλίζοντες r. ### iota 837 AS, ἱππικοί (Β 1 ..) n * ἱπποκόρυστο ι· ἐν ταῖς περικεφαλαίαις τρίχας ἵππων ἔχοντες (r) An ἱπποκράτει α· τὸ τοῖς ἵπποις νικᾶν Ἱπποκούριο ς· . ### iota 840 .. ἥρωος ἱππολήμπτρ α· τὰς τριχίνους σειρὰς Πάρθοι οὕτως καλοῦσιν ἱππολούστρα ς· ἔνθα τοὺς ἵππους ἀπένιζον ἱππομανέ ς· τούτῳ χρῶνται πρὸς τὰ φίλτρα αἱ φαρμακίδες ἱππόμαχο ι· ἀπὸ τῆς κόρυθος, ἐπεὶ ἵππουρις . ### iota 844 .. (Κ 431) ἵππο ν· τὸ μόριον καὶ τὸ τῆς γυναικὸς καὶ τοῦ ἀνδρός. ### iota 845 καὶ τὸν μέγαν θαλάσσιον ἰχθύν ἱππόνομ α· μισθὸς ἱππικός, καὶ τῶν ἡμιόνων ἱπποπόλω ν· τῶν ἡνιοχούντων, ἢ * ⸤ ἐφ’ ἵπποις πολουμένων m, ἢ περὶ ἵππους ἀναστρεφομένων n, ἱππικῶν (Ν 4) † ἱππόπο ρ· τόν τε ἵππον, καὶ τὸν τετράχαλκον. ### iota 848 καὶ τῆς †ὄρνης τὸ στῆθος. Λάκωνες † ἱππόπορ ι· κοιλάς. ### iota 849 αὐλή. δῶμα ἱπποσόο ν· ἱππάστρα ἵππος Λειμώνη ς· ὄλεθρος. ### iota 851 [μάστιξ] ἱπποσύν α· τὸ ἱππεύειν ἱπποσύνῃσ ι· ταῖς ἱππικαῖς ἐμπειρίαις (r. ### iota 853 n) ἱππότ α· ἱππότης, ἱππικός. ### iota 854 οἱ δὲ νεώτεροι φυγάς. οὐκ εὖ. κάλλιον γὰρ ἐπιστήμων ἱππικῆς, * ἱππικώτατος Av (g). ἄλλοι ἱππηλάτης (Β 336) Ἱπποτάδη ς· Ἱππότου υἱός (κ 2) ἱπποτακτικ ά· ἵππων τάξεις μισθοφόρων [ ἱππουδάμο ς· ἵππους δαμάζων] Ἱππουκρήνη ς· τῆς ἐν τῷ Ἑλικῶνι, ἥτις ὠνομάσθη ἀπὸ τοῦ Πηγάσου ἵππου, ὃς διψήσας ἔκρουσε τὴν γῆν τῇ ὁπλῇ· ἡ δὲ τὴν πηγὴν ἀνῆκεν. ### iota 858 Ἡσίοδος ἐν τῇ Θεογονίᾳ (6) * ἱππότη ς· ἱππεύς r. ### iota 859 ASvg ἰποῦμε ν· πιέζομεν (Cratin. ### iota 860 fr. 91) ἰπούμενο ς· * πιεζόμενος (Ar. ### iota 861 Equ. 924) ASn. καὶ 〈ἶποσ〉 τὸ ἐμπῖπτον ξύλον τοῖς μυσίν ἵππουρι ν· ἱππείαις θριξὶ κεκοσμημένη, ⸤ ἢ τὸν λόφον ἔχουσα περικεφαλαία r τοιαύτῃ κατεσκευασμένον (Γ 337) . ### iota 862 καὶ πόας εἶδος ἵππου τροχό ς· τοῖς γεγηρακόσιν ἵπποις ἐχάραττον ἐπὶ τὴν γνάθον σημεῖον, τροχοῦ σχῆμα ἔχον. ### iota 863 ἐκαλεῖτο δὲ καὶ τρυσίππιον * ἱπποφορβό ς· ἱπποτρόφος Avgn ἱπποφόρβιο ν· καπίστριον. ### iota 865 ἢ ⸤ ἀγέλη ἵππων (Hdt. 4,110,2) n ἱπποχαίτη ν· ἐξ ἱππείων τριχῶν ἵπτ α· ὁ δρυοκόλαψ ἐθνικῶς. ### iota 867 καὶ Ἥρα * ἵπτατα ι· πέταται gSn ἱπύ α· σιπύα ἵπφαρμο ς· ἀρχή τις * ἱρ ά· θύματα Avgn. ### iota 871 [συνέδρια S. τιμαί S] θυσίαι Avgn. [θαύματα] (α 66) ἴρανε ς· οἱ εἴρενες. ### iota 872 οἱ ἄρχοντες ἡλικιώταις. Λάκωνες ἰράω ν· ἐκκλησιῶν r. ### iota 873 n. ἀπὸ τοῦ ἐν αὐταῖς εἰρεῖ ν, ὅ ἐστι λέγειν (Σ 531) ἴρερο ν· δουλείαν. ### iota 874 οἱ δὲ εἴρερο ν, διὰ τὸ κωλύεσθαι τοὺς δούλους λέγειν (θ 529) [ ἴρε ς · λόγο ι] ἴρεσσιν ἐοικότε ς· 〈οὐ〉 τῷ χρώματι, ἀλλὰ [οὐ] τῷ σχήματι. ### iota 876 ὅλοι γάρ εἰσι συνεστραμμένοι (Λ 27) ἱρεύε ι· μαγειρεύει s. ### iota 877 [λέγει] ἱρεύ ς· ἱερεύς (Ε 10) ἰρεῖ ν· λέγειν. ### iota 879 καὶ ἔρις δὲ ἀπὸ τούτου * ἴρετα ι· εἰσείρεται. ### iota 880 συνάπτεται AS * ἴρ η· [ἴρα. ### iota 881 ] ⸤ ἐρώτησις s ἴρηκο ς· ἱέρακος (Φ 494) * ἴρη ξ· ἱέραξ (Ν 62) r. ### iota 883 ASvgn * ἱρητῆρ α· ἱερέα, θύτην AS ἰρικά ν· ἵππος οἰνωπὸς χρώματι [ ἰρίνε ς· μελλέφηβοι] ἴριο ν· τράγος. ### iota 887 κριός Ἶρι ς· ἡ θεῶν ἄγγελος (Β 786 . ### iota 888 .) r. καὶ * ⸤ ἡ ἐν οὐρανῷ ζώνη Sn. καὶ ἡ ἔρις. καὶ φήμη. καὶ ποπάνου τι εἶδος. καὶ τοῦ ὀφθαλμοῦ ὁ περὶ τὴν κόρην κύκλος. καὶ τῶν λίθων τις κρυσταλλώδης. καὶ ἀρωματική τις πόα ἴρισ ι· ταῖς ἴρισι ταῖς φαινομέναις ἐν τῷ οὐρανῷ (Λ 27) † ἰρίσει ν· ἐκωλύοντο [ ἱρμό ς· ἀκολουθία] ἱρμοσάμη ν· ἐνυμφευσάμην (2. ### iota 892 Cor. 11,2) * Ἶρο ς· ἀπαγγέλλων. ### iota 893 ⸤ πτωχός, πένης vgn, γυμνός b, μηδὲν ἔχων (ς 7) Sn Ἶρος ἄϊρο ς· ὁ ἀτυχὴς Ἶρος (ς 73) Ἶρος ἀλήτη ς· Ἶρος πένης, ἐκ πλάνης τρεφόμενος (ς 25) ἰρ ῶ· ἐρῶ. ### iota 896 λέγω (β 162) † ἰρωσινοῖ ς· ᾄδοις παισίν * ἰρῶ ν· εὐχῶν AS * ἰρωνεί α· ὑπόκρισις (2. ### iota 899 Macc. 13,3) Ss ἰρωστ ί· θεοπρεπῶς (Anacr. ### iota 900 fr. 149 Bgk) * ἴ ς· ἰσχύς s, δύναμις. ### iota 901 νεῦρα ASg. βία (ς 3 ..) s ἰς ἅλ α· ἐς θάλασσαν (Α 314) [οἱ δὲ ἀγαθὴ καὶ ἴση μοῖρα] ἰσάζω ν· ἴσον ποιῶν. ### iota 903 ὁμοιούμενος ἰσαί α· μερίς. ### iota 904 〈οἱ δὲ ἀγαθὴ καὶ ἴση μοῖρα〉 * Ἰσακί ῳ· ἀνδρείῳ (4. ### iota 905 Maccab. 7,14) ASg ἴσαι ψῆφο ι· ἀπολύονται οἱ διωκόμενοι ἐν τοῖς δικαστηρίοις ἴσων γενομένων ψήφων (Aeschin. ### iota 906 Ctes. 252) ἴσαμ ι· ἐπίσταμαι. ### iota 907 Συρακούσιοι (Epich. fr. 254,1) † ἰσάμμορο ς· δύσμορος (β 351?) * ἴσα ν· ἐπορεύοντο (Γ 8). ### iota 909 ᾔδεσαν (δ 772) n ἰσάνα ν , ἰσάνιο ν· ῥητίνην * ἴσασι ν· οἴδασι (Act. ### iota 911 ap. 26,4), γινώσκουσι (Ζ 151) ASvg. [πορεύονται] * ἴσατ ο· ὡμοιώθη (Β 791) AS ἰσατέο ν· γνωστέον. ### iota 913 ἰστέον ἴσ η· μοῖρα. ### iota 914 ἢ τῆς αὐτῆς. ὁμοία * ἰσηγορε ῖ· ἐφ’ ἴσης λέγει, 〈καὶ〉 ὁμοτίμως· ἰσολογεῖ Svg ἰσῆ ι· ἰσοῖ, ἰσάζει * ἰσηγορί α· ἰσολογία (Dem. ### iota 917 21,124) r. n ἴση μοῖρ α· ἀγαθὴ μερίς. ### iota 918 [καὶ κύριον ὄνομα, ἡ τοῦ Ἡλίου γυνή] [ ἰσήμορτε ν· ἀπέθανεν] * ἴσθ ι· γίνωσκε ASvg, γνῶθι vg, ἐπίστασο (β 356) g * ἴσθ ι· [γινώσκων v] ἔσο Avg γίνωσκε (Sirac. ### iota 921 4,30) np ἰσθλ ῆ· αἰγεία μηλωτή. ### iota 922 δέρις ἰσθμιάσα ι· παροιμία ἐπὶ κακοῦ βίου. ### iota 923 ἐπίνοσος γὰρ ὁ καιρός, ἐν ᾧ τὰ Ἴσθμια ἄγεται ἴσθμ α· ἆσθμα. ### iota 924 [καὶ κόσμιον περὶ τράχηλον] ἰσθμαίνοντ α· ἀγωνιῶντα, πνευστιῶντα ἰσθμαίνω ν· ἀσθμαίνων. ### iota 926 φροντίζων, ἀνιώμενος * ἴσθμι α· περιτραχήλια (ς 300) A (v)gn * Ἴσθμια καὶ Πύθι α· πανηγύρεων ὀνόματα AS ἴσθμιο ν· περιτραχήλιον κόσμημα r. ### iota 929 * περιστόμιον AS. καὶ ⸤ γῆ στενὴ μεταξὺ δύο θαλασσῶν· q ὅθεν λέγονται τὰ τοῦ ἀνθρώπου παρίσθμια μεταξὺ ὄντα κεφαλῆς καὶ κοιλίας, αὐχήν τε καὶ τράχηλος. [καὶ στενὸν χωρίον μεταξὺ δύο θαλασσῶν] [ ἴσ ι· γνῶσιν] * [ ἰσιγέο ν· πορευτέον] A ἴσκ ε· ᾔκαζε. ### iota 932 ὡμοίου (τ 203) Ἰσινδί η· Καρίνη ἴσιο ν· ἴσον. ### iota 934 ἄμεινον. μεριστόν Ἶσι ς· ἔνιοι ὀμνύντες τὴν Ἶσιν ἐξ ἑτοίμου ἐνόσουν. ### iota 935 ὅθεν Ὠφελίων (fr. 6) 〈διὰ〉 τὸ συνεχὲς τῶν νόσων ἐχρήσατο τῇ λέξει ἰσκάνδιο ν· σαλπίγγιον ἰσκανδοτό ν· σαλπιγγωτόν * ἰσκιερῷ τόπ ῳ· σκιὰν ἔχοντι ASg ἴσκλα ι· κίχλαι. ### iota 939 [καὶ αἱ αἴγειαι μηλωταί] * † ισκό ς· κλέπτης gps * ἴσκ ω· εἰκάζω. ### iota 941 ὁμοιῶ (Γ 197) ASgn ἶσμ α· ἵδρυμα. ### iota 942 κτίσμα ἰσμαίνε ι· ἀναψύχει. ### iota 943 ὄζει. ἀποψύχει Ἴσμαρο ς· πόλις Θρᾴκης, ἡ νῦν Μαρώνεια (ι 40) r ἴσμασι ν· ἀναψύξασιν ἰσμέρ α· τὸ εἰς τοὺς καθαρμούς . ### iota 946 .. ἰσμ ή· πρόφασις. ### iota 947 σύνεσις, φρόνησις † ἰσμῆνα ι· θῆκαι. ### iota 948 ἀκόλουθοι Ἰσμήνιο ς· ὁ Ἀπόλλων r * Ἰσμηνό ς· ποταμὸς 〈Θηβῶν〉 (Eur. ### iota 950 Phoen. 347) ASn ἰσόβοιο ν· ἄνθος ὅμοιον μήκωνι ἰσοβόλω ν· ἰσοστασίων. ### iota 952 ἔνιοι δὲ διπλῶν Ἰσοδαίτη ς· ὑπ’ ἐνίων ὁ Πλούτων· ὑπὸ δὲ ἄλλων ὁ Πλούτωνος υἱός * ἰσοδίαιτο ς· ὁ 〈τοῦ〉 αὐτοῦ 〈βίου〉 κοινωνός (Thuc. ### iota 954 1,6,4) AS * ἰσόζυγιο ν· ἴσον ζυγῷ, ἀντίσηκον ASvg ἰσόθεο ς· ψυχὴ ἀθάνατος ἰς ὅ κ ε· ἕως ἄν (Β 332 . ### iota 957 .) * ἰσοκλέα καὶ ἰσοκλ ῆ· ἰσόδοξον An * ἴσομα ι· γνώσομαι (Θ 532) AvS ἰσόκτιτο ν· ἴσον κατεσκευασμένον ἰσομάτω ρ· ὁ τῇ μητρὶ ἴσος. ### iota 961 Κρῆτες * ἰσομοιρε ῖ· [ἰσάζοιτο, μερίζοιτο ἢ] μερίζεται ἐξ ἴσου καὶ ἰσότητα ἔχει (Thuc. ### iota 962 6,16,4) AS ἰσομοιροί η· ἰσάζοιτο 〈μερίζοιτο〉 ἰσομόρ ῳ· ἰσομοίρῳ [ ἰσομυθοῦντε ς· ἀκριβολογοῦντες] ἶσο ν· ὅμοιον. ### iota 966 καλόν ἶσον ἐμοὶ φάσθα ι· ἴσον ἐμοὶ εἰπεῖν (Α 187) ἶσον ἔχω γέρα ς· ἴσην τιμὴν ἔχω (Α 163) * ἰσωνί α· ἰσοτίμημα (Ar. ### iota 969 Pac. 1227) Agn ἰσονόμο ν· ἰσομερές ἴσοντα ι· ἱδρύσονται. ### iota 971 πορεύσονται ἴσο ξ· ἰχθὺς ποιὸς κητώδης ἰσοπαλεῖ ς· ἐς ἴσον ἐμμένοντας. ### iota 973 ⸤ ἴσους (Thuc. 2,39,1) m * ἰσοπαλ ῆ· ἴσα ἐν κλήρῳ· πάλος 〈γὰρ ὁ κλῆροσ〉 ASv(g) ἰσόπαλο ι· ἴσοι ἰσόπεδο ν· * ἴσον τῇ γῇ ASvg, ὁμαλὸν ἔδαφος r, ἰσόχωρον (Ν 142) ἰσοπέλεθρο ν· μέγα. ### iota 977 ἰσόμηκες ἰσόπτερο ι· ἰσότιμοι * ἰσόῤῥοπο ν· ἰσοβαρές. ### iota 979 ἴσον gn. ἐκ μεταφορᾶς τῶν μὴ ῥεπόντων ζυγῶν AS. καὶ ἰσόσταθμον Sn, ἢ ὅμοιον * ἰσοσθενέ ς· ἰσοδύναμον r. ### iota 980 (ASvgn) † ἰσόσμασι ς· συνωμοσία ἰσόσταθμο ς· ἴσος σταθμῷ * ἰσοστάσιο ν· ἴσον τῷ σταθμῷ ASvgn ἰσοστάσιον μύρο ν· ἡ στακτή, σμύρνα ἰσοστάσιο ς· ἴσος χρυσῷ κατὰ ὁλκήν, τίμιος ἰσοτάλαντο ν· ἰσόζυγον (Greg. ### iota 986 Naz. c. 2,1, 13,216) ἰσοτέλει α· . ### iota 987 .. * ἰσοτελεῖ ς· μέτοικοι A. ### iota 988 ἴσα τοῖς ἀστοῖς τέλη διδόντες q. Avg ἰσοτελή ς· ὁ ἐξελεύθερος, καὶ 〈ὁ〉 μετέχων τῶν νόμων, μετοίκιον δὲ οὐ φέρων ἰσότη ς· φιλότης, διὰ τὸ ἰσότητι τὴν φιλίαν ἕπεσθαι * ἰσουργ ά· ἴσα ἐν ἔργοις AS, ἴσα ἐργαζόμενα (Avg) ἰσοῦτα ι· ὁμοιοῦται r ἰσοφαρίζει ν· ἰσοῦσθαι (n), ἐξ ἴσου τινὶ φέρεσθαι (Ζ 101) * ἰσοφαρίζο ι· ἐξισοῖτο (Ι 390) (r) Avg ἰσοφόρο ι· ἴσον ἔχοντες, κατ’ ἴσον ἕλκοντες (ς 373) * ἰσοφυ ᾶ· ἴσα ASgn Ἴσσ α· ἡ Λέσβος τὸ πρότερον ἴσσασθα ι· κληροῦσθαι. ### iota 998 Λέσβιοι ἰσσέλ α· διφθέρα ἴσσο ς· γαλήνη Ἰσσωρί α· ἡ Ἄρτεμις. ### iota 1001 καὶ ἑορτή. καὶ τόπος ἐν Σπάρτῃ ἰστάκ η· δρέπανον. ### iota 1002 Βοιωτοί ἱστάμεθ α· δανειζόμεθα ἱσταμένοι ο· ἐνεστῶτος, ἢ ἀρχομένου (ξ 162) ἱστάνει ν· δανείζειν † ἵστακε ν· ἵστατο. ### iota 1006 ἔστη ἵστασθα ι· δανείζεσθαι ἵστασ ο· ἀνεγείρου r (n) * ἴστ ε · γινώσκετε ASvg n . ### iota 1009 οἴδατε ( Β 48 5 ) ng * ἰστέο ν· γνωστέον ASvg. ### iota 1010 [πορευτέον] * ἱστεῶν α· ἱστῶνα An † ἰστι ῶ· ἐξιῶ† ἴστημ ι· ἐξίστημι ἴτη ν· ἐπορεύοντο (Α 347) 〉ιστή ρ· σφῦρα * ἱστί α· ἐσχάρα (AS). ### iota 1016 καὶ τὰ ἄρμενα An τῆς νηός (Α 433) ἱστί α· ἡ ὑφαίνουσα γυνή. ### iota 1017 καὶ οἰκία. καὶ δεῖπνον ἱστιάτορε ς· οἱ δειπνίζοντες ἱστιατόρι α· δειπνητήριον (Hdt. ### iota 1019 4, 35,4?) † ἵστινο ς· ῥύπος * ἱστίο ν· ἄρμενον r. ### iota 1021 ASvg * ἱστιοφόρο ς· ἀρμενοφόρος. ### iota 1022 καὶ ἱστοφόρος ASgn ἱστοβοεύ ς· δεσμὸς ζυγοῦ ἐν τῷ ἀρότρῳ. ### iota 1023 ἄλλοι δὲ μέρος αὐτοῦ, ὅπερ ἐστὶν ὀρθὸν ἑστὸς ὥσπερ ἱστός (Hes. op. 429) ἱστοδόκ η· ἱστοθήκη. ### iota 1024 τὸ διὰ μέσου 〈τῆσ〉 νεὼς φράγμα, εἰς ὃ κατακλινόμενος 〈ὁ〉 ἱστὸς ἐντίθεται (Α 434) ἱστὸν ἐποιχομένη ν· ὑφαίνουσαν. ### iota 1025 ὀρθαὶ γὰρ ὕφαινον (Α 31) * ἱστοπέδ η· ξύλον ὀρθὸν ἐπὶ τῆς τραπέζης, ᾧ προσδέδεται ὁ ἱστός (μ 51) g ἵστορα ς· ἐμπείρους (n). ### iota 1027 μάρτυρας (S). συνετούς. συνθηκοφύλακας. [ἔρωτας] ἱστορε ῖ· * μαρτυρεῖ ASvg. ### iota 1028 μυθεύει. ἐρωτᾷ. †ἐρᾷ. πύθεται †ἀνακρίνει. ὁρᾷ ἱστορί α· μαρτυρία r. ### iota 1029 καὶ τὰ ὅμοια † ἰσόρκο ν· μύρου εἶδος ἱστό ς· τὸ ὀρθὸν ξύλον τῆς νεώς. ### iota 1031 καὶ τὸ ὑφαντικόν· ἀπὸ τοῦ ἑστάναι. καὶ νῆσος [ ἴστρα ξ· ὄρνις ποιός] Ἰστριαν ά· Ἀριστοφάνης ἐν Βαβυλωνίοις (fr. ### iota 1033 88) τὰ μέτωπα τῶν οἰκετῶν Ἰστριανά φησι, ἐπεὶ ἐστιγμένοι εἰσίν. οἱ γὰρ παρὰ τῷ Ἴστρῳ οἰκοῦντες στίζονται καὶ ποικίλαις ἐσθῆσι χρῶνται. Διονύσιος δέ φησιν, ἐπεὶ πρότερός τις Ἰστριανὸς λέγεται ὁ λευκός, κατὰ ἀντίφρασιν εἰρῆσθαι, ὡς καθαρὰ καὶ λευκὰ τὰ μέτωπα, τοὐναντίον δὲ νοεῖσθαι ἐστιγμένα Ἰστριάνιδε ς· αἱ Σκυθικαὶ στολαί. ### iota 1034 καὶ παρὰ Ἀθηναίοις σκεπάσματα, οἷς ἐκάλυπτον τὰ ἱερὰ κανᾶ (Soph. Euryp. col. III 11). ἰστρίδε ς· ἐσθῆτές τινες οὕτω λεγόμεναι * Ἴστρο ς· ποταμὸς ὁ καὶ Δανούβιος r. ### iota 1036 ASvg † ἰστυάζε ι· ὀργίζεται ἰσόστυλο ν· τὸ στοιχηδόν * ἴστ ω· γινωσκέτω r. ### iota 1039 ASvgn, γνωριζέτω (Κ 329) [ ἴστω ρ· συνετός, σοφός, ἔμπειρος. ### iota 1040 μάρτυρος οἰνοφύλαξ] ἰσφαίνε ι· μεριμνᾷ s. ### iota 1041 ἀγωνιᾷ ἴσφατο ν· βιαίως πεπληγμένον ἴσφωρε ς· λῃσταί. ### iota 1043 κλέπται. Λάκωνες * ἰσχιάζει ν· τὸ ἐν τῇ πορείᾳ πολὺ ἐφ’ ἑκάτερα ἐγκλίνειν, ἢ ἐν τῷ ἑστάναι Σ ἰσχαλέο ν· λεπτόν. ### iota 1045 ξηρόν (τ 233). ἰνῶδες ἰσχανό ν· ἰσχυρόν. ### iota 1046 ῥικνόν ἰσχαλεῦσα ι· θηλάσαι ἰσχαλωμένα ι· δεδερματωμέναι ἰσχανά ᾳ· ἐπιθυμεῖ (Ρ 572). ### iota 1049 ἢ ἰσχνὸν ποιεῖ. κατέχει, κρατεῖ. κωλύει ἰσχανάασθα ι· ἀπέχεσθαι. ### iota 1050 καὶ τὰ ὅμοια ἰσχανέοντα ι· κατέχονται. ### iota 1051 ἐπιθυμοῦνται. κωλύονται. καὶ τὰ ὅμοια (η 161) * ἴσχανο ν· ἐκώλυον r. ### iota 1052 An 〈ἐπεθύμουν〉 r καὶ τὰ ὅμοια * ἰσχανόωντ ο· κατείχοντο. ### iota 1053 ἐκωλύοντο (Μ 38) A * ἴσχ ε· κάτεχε r. ### iota 1054 Agn, κράτει (Eur. Hec. 1129) r. n * ἴσχει ν· κατέχειν, κρατεῖν (Ι 256) (v) g ἴσχε ο· ἀπέχου. ### iota 1056 ἀνάσχου. * ⸤ κάτεχε. κώλυε. παύου (Α 214) gn 〉ισχερ ώ· ἑξῆς (Λ 668) ἴσχεσθα ι· παύεσθαι (ς 346) ἴσχετα ι· ἐπίσχεται. ### iota 1059 〈ἴσχε γὰρ〉 αἰδὼς καὶ δέος ... ἀλλήλοισιν (Ο 657) ἰσχίο ν· ὀσφύς * ἰσχί α· τὰ ὑπεράνω τῶν μηρῶν (ASvg), καὶ τὰ κοῖλα τῶν γλουτῶν, ἐν ᾧ ἡ κοτύλη στρέφεται (Θ 340) (Avgn) ἰσχναῖ ς· λεπταῖς m. ### iota 1062 ξηραῖς [ ἰσχναλέο ν· λεπτόν. ### iota 1063 ξηρόν] [ ἰσχνεύει ν· ὑφεῖναι. ### iota 1064 θηλάσαι] * ἰσχνῆ ς· λεπτῆς ASvg. ### iota 1065 ξηρᾶς ἰσχνίδε ς· ἄγκυραι ἰσχάδες. ### iota 1066 καὶ φιλήματος εἶδος * ἰσχνομυθί α· λεπτολογία (ASv) * ἰσχνομυθοῦντε ς· λεπτολογοῦντες. ### iota 1068 ⸤ ἀκριβολογοῦντες Agn * ἰσχνόφωνο ς· λεπτόφωνος Avg. ### iota 1069 ἐπεχόμενος τὴν φωνήν (Exod. 4,10) (g) ἰσχνό ς· λεπτός. ### iota 1070 δυσθεώρητος * ἰσχυρίζετα ι· βεβαιοῦται (Thuc. ### iota 1071 3, 44,3) r. ASvg ἰσχυρό ν· στιβαρόν r. ### iota 1072 ταχύ. ⸤ βέβαιον r ἰσχύ ς· δύναμις. ### iota 1073 καὶ μύρμηξ * ἴσω ς· τάχα ASvg * Ἰταβύριο ν· ὄρος, ἔχον πηγὴν μίαν ὅθεν τὰ θηρία πίνει (Ag) Sn. ### iota 1075 ἔστι δὲ εἰς τὴν Γαλιλαίαν ἐν Ἰουδαίᾳ (Ose. 5,1) (S) ἰτέ α· εἶδος δένδρου. ### iota 1076 καὶ δῆμος φυλῆς Ἀκαμαντίδος Ἰταῖο ς· ὁ Ἄδωνις ἴταλ α· ἱστία, ἃ εἰς τοὺς ἱστοὺς διατείνουσιν Ἰταλό ς· Ῥωμαῖος r. ### iota 1079 ταῦρος ἰταλιάζει ν· ἐν Ἰταλίᾳ διατρίβειν [δεδεμένον] Ἰταλιώτη ς· Οὐδ’ Ἰταλιώτης, οὐδ’ ἀλαζὼν οὐδαμῶς (Com. ### iota 1081 ad. fr. 275) ἐπεὶ οἱ Πυθαγορικοὶ ἐν Ἰταλίᾳ διέτριβον, ἔνθα φασὶν αὐτοὺς καὶ ἐμπυρισθῆναι * ἰταμό ς· θρασύς S. ### iota 1082 ἀναίσχυντος r. ASvg. ἰσχυρός (Ierem. 6,23) Ss ἴτα ς· ὅρκος. ### iota 1083 καὶ ὁ Ἅιδης ἴτ ω· πορευέτω (Eur. ### iota 1084 Alc. 619) ἴτ ε· πορεύεσθε (Eur. ### iota 1085 Bacch. 83) * ἰτέο ν· πορευτέον (Eur. ### iota 1086 Or. 786) ASvgn ἰτέα ι· αἱ ἀσπίδες· διὰ τὸ πρώτας ἐκ ταύτης τῆς ὕλης ἐγχειρήσασθαι κατασκευασθῆναι (Ar. ### iota 1087 fr. 65) ἴτ η· συρισμός. ### iota 1088 ῥοῖζος ἴτηλο ν· τὸ ἔμμονον, καὶ οὐκ ἐξίτηλον r. ### iota 1089 Αἰσχύλος Γλαύκῳ Ποτνιεῖ (fr. 42) * ἴτη ν· ἐπορεύοντο Sg. ### iota 1090 δυϊκῶς (Α 347) g ἴτη ς· ἰταμός. ### iota 1091 θρασύς (Ar. Nubb. 445). ἰσχυρός. ἢ ἵστωρ καὶ ἐπιστήμων (Plat. conviv. 203 d) ἴτθα ι· καθίσαι ἰτθέλα ν· διφθέραν ἰτλα ί· οἷς ἐντείνουσι τὰς ὤας τοῦ ὑφαινομένου Πυγελεῖς. ### iota 1094 οἱ δὲ τοὺς μίτους ἴτρι α· δῶρα. ### iota 1095 κλάσματα. ἢ * καπυρώδη πλάσματα ( A r . Ac h . 109 2 ) AS g . [ ἢ τὰ ὑπογάστρι α] , πέμματά τε καὶ τραγήματα ( Anac r . f r . 17 Bg k ) †ἴττε ο· οὐσία. ### iota 1096 Ἠλεῖοι ἴττο ν· ἕν. ### iota 1097 Κρῆτες ἴττυγ α· ἐκπληκτικά. ### iota 1098 Αἰσχύλος (fr. 427) ἴτυλο ς· μόνος, ⸤ ὀρφανός p. ### iota 1099 νέος, ἁπαλός ἴτυ ς· ἡ ἐσχάτη ἁψίς, ἢ περιαγωγὴ τῆς ἀσπίδος, καὶ τοῦ τροχοῦ (Δ 486) , καὶ παντὸς περιφεροῦς τὸ τελευταῖον μέρος * ἴτ ω· ἔστω v γενέσθω (Eur. ### iota 1101 Or. 793). ⸤ πορευέσθω ASvg, ἀποχωρείτω Ἰτωνί α· Ἀθηνᾶ ἐν Βοιωτίᾳ Ἰυγγίη ς· ὁ Διόνυσος ἴυγγί 〈τινι ἑλκόμενα ι·〉 ἐπιθυμίᾳ 〈τινὶ ἑλκόμεναι〉 S ἰυγοδρομεῖ ν· ἐκβοηθεῖν. ### iota 1105 Βοιωτοί [ Ἰύγγυ ϊ· ὁ Διόνυσος] ἰυγ ή· φωνή, κραυγή, βοή (Soph. ### iota 1107 Phil. 752) ἰυγμό ς· τὰ τοιαῦτα καὶ αὐτά ἰυκτό ν· τορόν * ἰυγμῶι τ ε· ποιᾷ φωνῇ (Σ 572) ASvgn ἴυγ ξ· φίλτρον· ἀπὸ ἴυγγος τοῦ ὀρνέου. ### iota 1111 τὸ γὰρ ὄρνεον τοῦτό φασι εἶναι ἐπιτήδειον εἰς τὰς μαγγανείας. καλεῖται δὲ καὶ κιναίδιον. φασὶ δὲ καὶ Ἀφροδίτην αὐτῷ χρῆσθαι. ἀπὸ δὲ τοῦ ὀρνέου καὶ ⸤ τὰ κατασκευαζόμενα εἰς ἔρωτας r ἴυγγας καλοῦσιν ἰΰζε ι· κραυγάζει, βοᾷ p. ### iota 1112 ποιῶς φωνεῖ (Ρ 66?) ἴυρκε ς· αἶγες ἄγριαι. ### iota 1113 ὑστριχίδες ἰυχμ ῷ· ἰαχῇ, φωνῇ * ἶφ ι· ἰσχυρῶς r. ### iota 1115 p. μεγάλως (Α 38 ..) ἰφθίμ η· ἀγαθή. ### iota 1116 ἰσχυρά. μεγάλη. ἰσχυρόψυχος. ἀνδρεία (π 332) [ ἴφ ι· ἰσχύτης] ἴφι α· μεγάλα μῆλα ἰσχυρά. ### iota 1118 ἀπὸ τοῦ ἰέναι σφοδρῶς, ἢ σκιρτᾶν Ἰφίαλο ς· ὁ Ἐφιάλτης Ἰφιάνασσα ν· οἱ νεώτεροι ταύτην Ἰφιγένειαν λέγουσιν (Ι 145) [ Ἰφιάστα ι· δῆμος τῆς Ἀκαμαντίδος φυλῆς] Ἰφιγένει α· ἡ Ἄρτεμις Ἰφικρατίδε ς· ὑποδήματος εἶδος ἰφίμωλο ς· δυσχερής ἰφί ν· καλήν ἰφιντά ν· κρύφα λαλοῦσαν, αἰνιγματώδως ἴφιο ν· λιπαρόν ἶφι ς· ταχύς Ἰφίστιο ς· ἥρως τις Ἀθηναῖος· ἀφ’ οὗ καὶ δῆμος Ἰφιστιάδαι ἰφίτη ν· ἁγνίτην ἵφλημ α· τραῦμα ἴφυ α· ἡ λυχνίς, ἄνθος. ### iota 1132 ἔνιοι ⸤ λάχανον (p) , ὃ ἡμεῖς λαβαντίδα καλοῦμεν. οἱ δὲ ἄνθη ἄγρια τῶν σπειρομένων (Ar. fr. 560) ἰχαν ᾷ· ἐπιθυμεῖ (Ρ 572 v. ### iota 1133 l.) n ἰχανᾶ ν· ἐπιθυμεῖν, γλίχεσθαι, θέλειν, ἥδεσθαι * ἰχανόω ν· [ἀσθμαίνων, πνευστιῶν]. ### iota 1135 ⸤ ἐπιθυμῶν, γλιχόμενος (θ 288 v. l.) ASgn [ ἰχθανῶ ν· ἐπιθυμῶν] * ἰχανόωσα ν· ἐπιθυμοῦσαν (Ψ 300 v. ### iota 1137 l.) ASvgnps ἰχαν ῶ· ἐπιθυμῶ ἰχθυᾶτα ι· ἁλιεύει r ἰχθυοβολεύ ς· ἁλιεύς r. ### iota 1140 p ἰχθυά ᾳ· ἰχθύας ἁλιεύει (μ 95) * ἰχθυόεντ α· ἰχθυοτρόφον. ### iota 1142 ἰχθῦς ἔχοντα (Ι 4 ..) n * ἰχθυόκεντρο ν· τρίαιναν r. ### iota 1143 gp * ἰχθυουλκό ς· ἁλιεύς g † ἰχθυόνε ρ· ἰχθυαγωγοί ἰχθυοπτρί ς· ἐσχάρα ἱχθῦ ς· Ἀττικοὶ τὰ ἰχθυοπώλια οὕτως ἔλεγον † ἴχθο ν· ἄστρον. ### iota 1148 ἐγχειράδιον. ξυλοφάνιον† ἴχλ α· κίχλα p ἰχάλ η· ἧπαρ ὑός, ἐσκευασμένος ἰχθύς· ἢ κίχλη τὸ ὄρνεον ἴχματ α· ἴχνια ἴχνι α· ὑποδήματα. ### iota 1152 σημεῖα ἰχνᾶτα ι· ἰχνοσκοπεῖ Ἰχναίην χώρα ν· τὴν Μακεδονίαν (p), ἔνθα τὸ μαντεῖον ὁ Ἀπόλλων κατέσχε, καὶ τιμᾶται Ἰχναίη Θέμις (h. ### iota 1154 Apoll. 94) ἰχνεύε ι· ἐρευνᾷ, ζητεῖ p ἰχνευτα ί· οἱ νῦν ἰχνεύμονες λεγόμενοι (Hdt. ### iota 1156 2,67,1) * ἰχνηλατῆσα ι· ἐκ τῶν ἰχνῶν ζητῆσαί ASvgn τινα, ψηλαφῆσαι (Phil. ### iota 1157 opif. mund. 56), ἢ τὰ ἴχνη ἐλάσαι ἴχνιππο ς· ὅπου οἱ λίθοι τρίβονται. ### iota 1158 ἀκόνη ἴχνο ς· σημεῖον ποδὸς r τύπος ἰχώ ρ· * αἷμα r. ### iota 1160 AS. κατὰ συμβεβηκός S, ἔμπυον, σηπεδών (Ε 340) r ἴ ψ· εἶδος σκώληκος κερατοφάγον (φ 395) (r) ἶψα ι· φθεῖραι, βλάψαι r * ἴψαντ ο· ἔβλαψαν Agn. ### iota 1163 ἐμίσησαν * ἴψα ο· κατέβλαψας n, ἔφθειρας (Α 454) * ἶψα ς· ὠδύνησας ASvg. ### iota 1165 καὶ τὰ ὅμοια ἴψετα ι· βλάψει, κακώσει, ἐνοχλήσει. ### iota 1166 καὶ τὰ ὅμοια * ἴψετα ι· βλάψει (Β 193) n ἰψόμενο ν· φθίνοντα ἰψό ν· τὸν κισσόν. ### iota 1169 Θούριοι [ ἶψα ς· ἔβλαψας] * ἰψώ ν· δεσμωτήριον AS ἰ ῷ· ἑνί n οἱ μὲν πάντες ἰῷ κίον ἤματι (Ζ 422), καὶ ⸤ τῷ βέλει n. ### iota 1172 ἴω δὲ βαδίζω ἰ ώ· ἡ δύναμις. ### iota 1173 βοή ἰώγ α· ἔγωγε. ### iota 1174 Βοιωτοί (Ar. Ach. 898) ἰωγ ή· σκέπη rp [ἡσυχία. ### iota 1175 φωνή. πνοή. βοή.] αἰγιαλός. κάτω γῆ. εὕδειν βορέῳ ὑπ’ ἰωγῇ (ξ 533) Ἀρίσταρχος σκέπῃ [ ἰωμό ς· θόρυβος] * ἰῶ ι· βέλει (Ε 795) A * ἰω ή· ἀποφορά. ### iota 1178 πνοή (Δ 276) r. ASp. φωνή (Κ 139) ASvg. αὐγή S. ψυχή. καπνός S. ὁρμή. ⸤ κραυγή (gn) ἰῷ ἤματ ι· ἐν τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ (Ζ 422) * ἰωθεί ς· ὀξυνθείς b * ἰώθ η· ὠξύνθη. ### iota 1181 ⸤ ἐχολώθη vpb [ ἰωθῶ ς· συνήθως ἔθος] [ ἰωκ ά· δίωξις. ### iota 1183 ὁρμή] * ἰωκά ς· ὁρμάς. ### iota 1184 διώξεις (Ε 521) gp Ἰὼ καλλιθύεσσ α· καλλιθύεσσα ἐκαλεῖτο ἡ πρώτη ἱέρεια τῆς Ἀνθείας 〈Ἥρασ〉 ἰωκά ν· πολέμου ἐπιφοράν. ### iota 1186 καὶ παλινδίωκτον βοήν. πόλεμον b ἰωκ ή· δίωξις rp. ### iota 1187 μάχη. * ⸤ βοή ASvgps ἰωκα ί· διώξεις. ### iota 1188 ὁρμαί * 〉 ι ὦλκ α· αὔλακα (ς 375) np Ἰωλκό ς· πόλις Θεσσαλίας (Eur. ### iota 1190 Alc. 249) r ἴωλο ν· μέλαν r † ἰωλί α· φήμη. ### iota 1192 δειλή† * ἴωμε ν· βαδίσωμεν, πορευθῶμεν ASvgn, ἔλθωμεν ASn ἰῷ ἐμ ῷ· τῷ ἐμῷ βέλει ἰώ ν· πορευόμενος, βαδίσας, συντελικῶς ἐλθών (γ 286) Ἴωνε ς· Ἀθηναῖοι ASvgn. ### iota 1196 οἱ Ἴωνες ἀπὸ Ἴωνος καὶ οἱ ἄποικοι αὐτῶν. ἔνιοι καὶ τοὺς Θρᾷκας καὶ Ἀχαιοὺς καὶ Βοιωτοὺς Ἕλληνας. [ζήτει ὄπισθεν] * ἰωνι ά· ὥσπερ ῥοδωνιὰ λέγεται, ὅπου τὰ ῥόδα φύονται, οὕτως καὶ ἰωνιά, ὅπου τὰ ἴα φύεται SΣ. ### iota 1197 καὶ ὄνομα πόρνης S Ἰωνίδη ς· ἀπὸ δήμου. ### iota 1198 εἰσὶ γάρ τινες Ἰωνίδαι, φυλῆς Αἰγηΐδος * Ἰωνίδο ς· Ἑλληνικῆς AS Ἰωνικό ν· τρυφερόν· ἢ ἐπὶ τοῦ κατεαγότος, καὶ θηλυκοῦ. ### iota 1200 ἐπὶ τούτῳ γὰρ ἐκωμῳδοῦντο οἱ Ἴωνες ἰωνίσκο ς· ἰχθὺς ποιός [ Ἰώνιον πέλαγο ς· ὁ Ἀδρίας] ἴωξι ς· δίωξις r. ### iota 1203 S ἴωπ ι· δεῦρο. ### iota 1204 Λυδοί † ἰωπάτε ρ· τὰ ἐν τοῖς ἱματίοις σημεῖα. ### iota 1205 Λάκωνες ἰωρό ς· τὸ ὀρεινὸν χωρίον. ### iota 1206 καὶ τὸ ὄρος. καὶ οἶκος· καὶ ὁ τούτου φύλαξ ἰῶτ α· τὸ στοιχεῖον r. ### iota 1207 κεραία. καὶ γράμμα * ἰωχμό ς· μάχη ASg. ### iota 1208 δίωξις A, διωγμός ASg. θόρυβος g. ὁρμή. κοπή (Θ 89) ἴω ψ· ἰχθὺς ποιὸς παρὰ Καλλιμάχῳ (fr. ### iota 1209 460 Pf.) ἰ ῶ· θεράπευε, ἰάτρευε (Aesch. ### iota 1210 fr. 349) Ἰωάννη ς· χάρις. ### iota 1211 ἢ ἐχαρίσατο Ἰωαθά μ· Ἰαὼ συντέλεια Ἰωή λ· ἀγαπητὸς Κυρίου. ### iota 1213 ἀρχή Ἰωνᾶ ς· ἑρμηνεύεται ὑψίστου πονοῦντος. ### iota 1214 ἢ περιστερά. προφήτης παρ’ Ἑβραίοις † Κααρτία ς· βάτραχος [ καασσαύριο ν· πορνεῖον] † κλάσσετα ι· ἄρχεται. ### kappa 3 Συρακούσιοι [ κάαυκ α· περιδέραια. ### kappa 4 πλόκια] κάβαισο ς· ἄπληστος· p. ### kappa 5 κάβος γὰρ μέτρον σιτικόν (Cratin. frg. 103) καβάλλη ς· ἐργάτης ἵππος καβάλλιο ν· καβάλλης. ### kappa 7 καὶ ἡ πρώτη τοῦ τρικλίνου κλίνη, διὰ τὸ ἀνάκλιτον Κάβαρνο ι· οἱ τῆς Δήμητρος ἱερεῖς, ὡς Πάριοι (Antim. ### kappa 8 frg. 67 W.) κάββασ ι· κατάβηθι. ### kappa 9 Λάκωνες * κάββαλε ν· κατέβαλε (Ε 343) ASgn κάββλημ α· περίστρωμα. ### kappa 11 Λάκωνες Καβείρι α· ἑορτὴ ἀγομένη . ### kappa 12 .. † καββιόρνου ς· κατεσθίων Κάβειρο ι· καρκίνοι. ### kappa 14 πάνυ δὲ τιμῶνται οὗτοι ἐν Λήμνῳ ὡς θεοί· λέγονται δὲ εἶναι Ἡφαίστου παῖδες κάβειο ς· νέος. ### kappa 15 Πάφιοι κάβηλο ς· ὁ ἀπεσκολυμμένος τὸ αἰδοῖον. ### kappa 16 οἱ δὲ ὄνος Καβησό ς· πόλις Θρᾴκης, ἡ καὶ Γάργαρος. ### kappa 17 [καὶ ἄπληστος] (Ν 363) κάβηλο ς· χηλὸς πλεκτός καβλέε ι· καταπίνει κάβι ς· στενοχωρία. ### kappa 20 [κάβις] καβλ ή· μάνδαλος τῶν θυρῶν. ### kappa 21 Πάφιοι κάβο ς· μέτρον σιτικὸν καὶ οἰνικόν οἱ δὲ σπυρίδα [ καγαθῆσα ι· νεκροῖς θῦσαι] † κἄγ η· κἄν καγκαίνε ι· θάλπει. ### kappa 25 ⸤ ξηραίνει A κάγκανα ξύλ α· ξηρά An. ### kappa 26 ἐλαφρά (Φ 364) καγκαλέ α· κατακεκαυμένα κάγκαμο ν· παρ’ Ἰνδοῖς ξύλου δάκρυον, καὶ θυμίαμα καγκέ ς· πτύελος καγκομένη ς· ξηρᾶς τῷ φόβῳ καγκύλα ς· κηκῖδας. ### kappa 31 Αἰολεῖς καγρ ᾶ· καταφαγᾶς. ### kappa 32 Σαλαμίνιοι καγριλα ί· χειμεριναί καγχαλά ᾳ· χαίρει, γελᾷ, ἥδεται. ### kappa 34 ἀπὸ τοῦ ἐν χαλάσματι τὴν ψυχὴν ἔχειν καγχαλάα ν· χαίρειν. ### kappa 35 γαυριᾶν καγχαλίζετα ι· χαίρει. ### kappa 36 ἱλαρύνει κάγχαλο ς· κρίκος ὁ ἐπὶ ταῖς θύραις. ### kappa 37 Σικελοί καγχαλόωσ α· χαίρουσα (Ψ 1) καγχαλ ῶ· χαλῶμαι. ### kappa 39 ὑπὸ χαρᾶς ἀνίεμαι * καγχαλόω ν· γελῶν Avg, χαίρων (Ζ 514) An * καγχαλόωσ ι· χαίρουσι ASn, γελῶσιν (Γ 43) n κάγχαμο ς· κισσὸς ὑπὸ Κροτωνιατῶν κἄγχαρμο ν· τὸ τὴν λόγχην ἄνω ἔχον. ### kappa 43 [Μακεδόνες] καγχᾶτα ι· γελᾷ ἀτάκτως * καγχάζε ι· ἀθρόως γελᾷ mΣ καδαλίω ν· κωλοβαθριστής κάδαλο ι· καλωβάται. ### kappa 47 κωλοβάθροι κάδαμο ς· τυφλός. ### kappa 48 Σαλαμίνιοι † καδαρό ν· θολερόν * κὰδ δ έ· κατὰ δέ A. ### kappa 50 κατῆλθεν (Δ 79) AS * κὰδ δ ’ ἔθορ ε· κατεπήδησεν 〈δὲ〉 (Δ 79) An κὰδ δέ κε ν· κατὰ δὴ ἂν [ἢ] εὐχωλήν (Β 160) κάδδιχο ν· ἡμίεκτον, ἢ μέτρον. ### kappa 53 καὶ οἱ τοῖς θεοῖς θυόμενοι ἄρτοι κάδδιχοι κάδδραθ ε· κάθισον * κὰδ δ ’ εἷσ ε· κατεκάθισε (Γ 382) n * καδδῦσα ι· καταδύσασαι (Τ 25) ASgn καδδραθέτη ν· ἐκοιμηθήτην (ο 494) καδί α· Σαλαμίνιοι ὑδρίαν [Ἀττικοὶ δὲ κοιμηθῆναι] καδίσκο ι· σιπύαι, εἰς ἃς τὰ ἱερὰ ἐτίθεσαν. ### kappa 59 καὶ τὰ ἀγγεῖα, εἰς ἃ τὰς ψήφους ἔφερον Καδμεῖο ι· οἱ Πριηνεῖς, ὡς Ἑλλάνικος (fr. ### kappa 60 4,101 J.)· ἢ οἱ Θηβαῖοι ἀπὸ Κάδμου. τὴν δὲ νίκην τὴν Καδμείαν ἀποδιδόασιν ἐπὶ τῆς ἀλυσιτελοῦς νίκης. οἱ μὲν ἐπεὶ Ἐτεοκλῆς καὶ Πολυνείκης μονομαχήσαντες περὶ τῆς νίκης ἀμφότεροι ἀπώλοντο· οἱ δὲ ὅτι τῶν ἑπτὰ ἐπὶ Θήβας στρατευσαμένων πάντων ἀπολομένων οἱ υἱοὶ πάλιν ἐπιστρατεύσαντες εἷλον τὰς Θήβας, ὡς ἔχειν αὐτοῖς ἀλυσιτελῆν 〈τὴν νίκην〉 κάδμο ς· δόρυ s. ### kappa 61 λόφος. ⸤ ἀσπίς s. Κρῆτες κάδο ς· κεράμιον Κάδη ς· ἁγιασμός κάδουσ α· εἶδος σταφυλῆς καδρανέ ς· κατωφερές [ κάδρ ι· κάθισον] κάδυρο ς· κάπρος ἄνορχις [ κάει α· καλαμίνθα] Κάειρ α· Καρίνη (Δ 142) καμέτη ν· ἔκαμον (Δ 27) καέκλετ ο· κατεκελεύετο (Ζ 287) καθαγίσ ω· συντελέσω. ### kappa 72 καὶ καθιερώσω (Ar. Lys. 238). παρὰ δὲ Σοφοκλεῖ (Antig. 1081) ἐκ τῶν ἐναντίων ἐπὶ τῶν μιαινουσῶν 〈κυνῶν〉 τέτακται κάζελ ε· κατέβαλε καην ά· τὰ εὖ καιόμενα ξύλα καθαιρε ῖ· καταλαμβάνει (Aesch. ### kappa 75 Ag. 398) καθαιρεθήσοντα ι· καταστραφήσονται (Ierem. ### kappa 76 4,7) AS καθαίρεσι ς· κατάλυσις s, καταστροφή (1. ### kappa 77 Macc. 3,43) ASvgp καθαίρομαι γῆρα ς· ἐκδύομαι. ### kappa 78 Αἰσχύλος Δαναΐσι (fr. 45) καθαιρῶ ν· καθιστῶν. ### kappa 79 καταδικάζων. οἱ δὲ μαστιγῶν καθανύσα ι· συντελέσαι * καθάπα ξ· συλλήβδην Sp, παντελῶς (φ 349 . ### kappa 81 .) ASvg καθάπτεσθα ι· λοιδορεῖσθαι, * ⸤ ὀνειδίζειν (s) . ### kappa 82 πραΰνειν (Α 582). n. ἐφάπτεσθαι. ἐγγίζειν καθάπτομα ι· πραΰνω. ### kappa 83 * ⸤ ὀνειδίζω (ASvgn) . ἐγγίζω κάθαμμα λύει ς· ἐπὶ τῶν δύσλυτόν τι ἐπιχειρούντων λύειν κάθαπτο ς , τῷ τόνῳ ὡς μόναρχο ς· λέγει δὲ τὸν καθημμένον, καὶ ἐπεῤῥαμμένας τὰς δορὰς καὶ τοὺς θύρσους †ἐξεσφηκωμένους φοροῦντα (Eur. ### kappa 85 fr. 752,2) καθάρβυλος χλανί ς· ποδήρης ἕως τῶν ἀρβυλῶν (Soph. ### kappa 86 fr. 565) καθαρθῆνα ι· μαστιγωθῆναι κάθαρμ α· τὸ χοιρίδιον, ᾧ τὴν ἑστίαν ἐκάθαιρον ἐν ταῖς ἐκτροπίαις. ### kappa 88 ὁ δὲ ἐπιτελῶν δημοσίως περιστίαρχος ἐλέγετο [ Κάθαρνο ι· ἱερεῖς Δήμητρος. ### kappa 89 ἢ σωροί] καθαροποιε ῖ· σαίρει καθαρίζω ν· κομψευόμενος καθαρῶ ς· σαφῶς, ἀκριβῶς (Eur. ### kappa 92 Rhes. 35) καθαῦσα ι· ἀφανίσαι (Alcm. ### kappa 93 fr. 95 Bgk) * κάθελ ε· ἐπίδος AS κα θ ’ ἑαυτό ν· αὐτὸς δι’ ἑαυτοῦ * καθεδεῖτα ι· κάθηται (Ierem. ### kappa 96 37,18) AS * καθεδοῦμα ι· καθεσθήσομαι ASg * καθεδοῦντα ι· καθεσθήσονται (Ezech. ### kappa 98 26,16) Ag καθέδρ α· θυσία Ἀδώνιδος καθέδρα ι· πένθους ἡμέραι ἐπὶ τετελευτηκόσι καθέζεσθα ι· ἱδρυθῆναι. ### kappa 101 καὶ οἰκῆσαι [ καθειργμένο ς· κατελθών] καθήκε ι· πρέπει. ### kappa 103 ἢ ἔχασεν * καθίκε ο· καθήψω ASg. ### kappa 104 ὕβρισας (Ξ 104) AS * καθίκοντ ο· καθήψαντο (α 342) (n) κάθεικτα ι· παραγεγένηται, παρεγένετο * καθεῖλα ς· κατέλυσας A, ἀπέκτεινας. ### kappa 107 ⸤ κατέβαλας (Ps. 9,7) (n) * καθειμένο ν· [κατερχόμενον. ### kappa 108 ] κεχαλασμένον AS καθιμήσαντε ς· καθέντες * κα θ ’ οἷμο ν· καθ’ ὁδόν ASn * καθεῖνα ι· 〈ἐπὶ τὸ〉 κάτω ἀπολῦσαι Avg καθιξόμενο ν· καθαψόμενον * καθῖκτα ι· καθήψατο A * καθειργμένο ς· ἐγκεκλεισμένος AS καθείργνυτα ι· συγκλείεται (Cratin. ### kappa 115 fr. 72?) καθεῖρκτα ι· [καθήψατο. ### kappa 116 ] ἠσφάλισται * καθείρκτ ω· πεφυλακίσθω Avg. ### kappa 117 παρὰ τὴν εἱρκτήν A καθειστό ν· εἶδος φιλήματος καθεκτό ν· ἐφικτόν. ### kappa 119 ⸤ καταληπτόν (n) καθελεῖν σελήνη ν· ἐδόκουν αἱ Θετταλαὶ τὴν σελήνην κατάγειν * καθέλῃ ς· κατενέγκῃς (Gen. ### kappa 121 27,40) AS καθέλκε ι· καταβάλλει καθέλκομα ι· παρασύρομαι * καθέντο ς· καταχαλάσαντος S (n) * κάθεμ α· ὁ κατὰ στήθους ὅρμος (Ezech. ### kappa 125 16,11) (g) καθέμε ν· χαλάσαι * καθέξε ι· κρατήσει (Ο 186) ASvg καθέξομα ι· [ἀνέχομαι. ### kappa 128 ] ἀνέξομαι * κάθε ς· χάλασον ASvgn καθεσάμενο ς· χαλάσας κάθεσα ν· κατέθηκαν * κάθεσι ν· καταγωγήν. ### kappa 132 οἴκησιν AS καθεστηκότο ς· παρεστηκότος καθέστηκε ν· ἔστη (Eur. ### kappa 134 Hipp. 91) καθεστό ς· παρεστός. ### kappa 135 αὐτόθεν ὑπάρχον. μόλιβδος * κάθετ ο· κατέθετο (Ξ 223) n καθεύδει ν· κοιμᾶσθαι. ### kappa 137 ὑπνοῦν * καθηγεμώ ν· ὁδηγός (A) διδάσκαλος (2. ### kappa 138 Macc. 10,28) ASvgn * κα θ ’ ἡδυπάθεια ν· τὴν σαρκικὴν ἐπιθυμίαν AS * καθῆκα ν· κατέβαλον gn, ἐχάλασαν (A). ### kappa 140 ἐνέβαλον καθήκοντ α· προσήκοντα. ### kappa 141 * ⸤ ἀκόλουθα. ἁρμόζοντα n καθήκοντ ο· κατεβάλοντο * καθηκόντω ς· δεόντως AS, πρεπόντως gS, προσηκόντως * καθήκουσι ν· ἁρμόττουσι A καθήμενο ν· τὸ κοῖλον καὶ ὁμαλὸν χωρίον, καὶ πεδίον καθήλωσ ε· τοῖς ἥλοις ἔσφιγξεν * καθίμησ ε· κατήνεγκεν. ### kappa 147 ἢ ⸤ κατήντλησε ASg καθήπτετ ο· ὕβριζεν, ὠνείδιζεν [ καθηρῶ ν· καταστρέφων] κάθησ ο· καθέζου (Α 565) * καθῆστ ο· ἐκαθέζετο (Α 569) ASgp * καθιγμένο ν· κατελθόντα ASg. ### kappa 152 καταντήσαντα n. φθάσαντα ASg. ἢ καταγενόμενον † κάθιδ ι· ὑδρίαι. ### kappa 153 Ἀρκάδες * κάθιδρο ς· κεκμηκώς (Ierem. ### kappa 154 8,6) ASvgp * καθιδρῦσα ι· καθιερῶσαι n. ### kappa 155 στῆσαι καθιέμενο ν· κεχαλασμένον * καθιέντο ς· καταχαλάσαντος g * καθιερο ῖ· θεῷ ἀνατίθησι ASvgn * καθιζόμενο ν· καθαψάμενον ASn(ps) καθέλοιμ ι· ἀπολύω καθικέσθα ι· ἐφάψασθαι. ### kappa 161 τύψαι * καθικνεῖσθα ι· καθάπτεσθαι ASvgn. ### kappa 162 καταβαίνειν A * καθικομένοι ς· ἐλθοῦσι AS * καθίκοντ ο· καθήψαντο A. ### kappa 164 [ἐχάλασαν] καθιλύσα ς· ἀθροίσας καθιμᾶ ι· καθίησι, χαλᾷ * καθιμείσθ ω· καθιστάσθω AS καθιμονεύε ι· καθίησι * καθιμῶσ ι· χαλῶσιν ASg * καθίξεσθ ε· καθάψασθε AS. ### kappa 170 κρατήσατε (Exod. 12,22) A κάθιξο ν· κάθισον καθίπτατα ι· ἀπάνωθεν πέτεται καθίππαξι ς· πομπῆς ὄνομα παρὰ Λακεδαιμονίοις * κάθισα ν· καθίδρυσαν (Τ 280) AS καθίσατ ο· ἱδρύσατο καθιστᾶ ν· στῆσαι. ### kappa 176 ποιῆσαι (Dan. 2,21) καθιστ ῶ· δείκνυμι. ### kappa 177 ποιῶ * καθόδοι ς· ἀγωγαῖς ASvg. ### kappa 178 κύκλοις (A) καθολικ ά· γενικά. ### kappa 179 [Λάκωνες] κα θ ’ ὁμ ά· κατὰ τὸ αὐτό (Callim. ### kappa 180 fr. 1,26 Pf.) κα θ ’ ὁμό ν· κατὰ λόγον. ### kappa 181 καθ’ ὅμοιον. [καθ’ ὁδὸν τὴν προσήκουσαν] * καθοπτεύε ι· καθορᾷ AS * κάθοπτρο ν· †ἀόρατον AS * καθορίζε ι· ὁρίζει A (n) * καθόρμι α· τὰ ἐνόρμια S, περιθέματα ASvgn, ἀῤῥαβωνιακά AS, ἢ κόσμια ⸤ περιτραχήλια (Hos. ### kappa 185 2,13) gb [ κάθο ς· σπυρίς] * καθοσιωμένο ς· ἀνακείμενος ASvgnΣ κα θ ’ ὅσο ν· ὅσον (Ps. ### kappa 188 102,12) * κα θ ’ ὅσον οἷόν τ ε· καθόσον δυνατόν ἐστιν ASvg † καθουφή ν· ἀλώπεκα † καθίεψε ν· ἐξέθετο καθυλομανούντω ν· ὕλην ἐχόντων πολλήν * κα θ ’ ὕπα ρ· [κατ’ ὄναρ] 〈κατὰ τὸ φανερόν〉 g * κα θ ’ ὑπερβολή ν· ὑπερβαλλόντως (4. ### kappa 194 Macc. 3,18) AS (vg) * καθύπερθε ν· ἄνωθεν S, ὑπεράνωθεν (Β 754) vg (AS) καθυπερτέρου ς· πλεονεκτοῦντας (s) καθυπισχνεῖτ ο· ὡμολογεῖτο * καθυφεῖνα ι· ἐνδοῦναι AS. ### kappa 198 ὑποχωρεῖν. ⸤ καθυποβάλλειν (Dem. 18,107 ..) ASn * καθυφηκάμη ν· ἀφῆκα, εἴασα AS * καθυφῆκε ν· ἐνδέδωκεν ASvg καθυφεί ς· προδούς. ### kappa 201 καταλιπών καθωμηρευμέν α· καθ’ Ὅμηρον εἰρημένα * κα θ ’ ὥρα ν· ἐν πάσῃ ὥρᾳ ASn. ### kappa 203 κατὰ καιρόν (Zach. 10,1) (Avg) καθώ ς· ὥσπερ, καθάπερ καθωσίωσ ε· [κατέλυσεν] κατέθυσεν. ### kappa 205 Εὐριπίδης Μελεάγρῳ (fr. 539) καὶ ἄλλω ς· καὶ ἄνευ τούτων (Ι 698) καίοντ ο· ἐκαίοντο (Α 52) καίατ α· ὀρύγματα. ### kappa 208 ἢ τὰ ὑπὸ σεισμῶν καταῤῥαγέντα χωρία καὶ αὖτι ς· καὶ αὖθις. ### kappa 209 καὶ πάλιν (Α 140) καὶ αὐτ ῷ· καὶ ἐμοὶ αὐτῷ (Ζ 338) καὶ ἀχνύμενοί πε ρ· καίπερ λυπούμενοι (Β 270) * καὶ γάρ ῥ α· καὶ γὰρ δή (Α 113) ASn καὶ δ ή· ἐπὶ τοῦ ἤδη (Β 135) καὶ γάρ το ι· τοιγαροῦν καὶ δή μο ι· καὶ δὴ ἐμοί (Α 161) καί ἑ· καὶ αὐτόν (Γ 408) * καὶ ἐν δα ΐ· καὶ ἐν τῇ μάχῃ n * καὶ ἐπεστήρισα ς· ὠργίσθης AS. ### kappa 218 ἢ ἐπεστήριξας (Ps. 37,3) καιέτ α· καλαμίνθη. ### kappa 219 Βοιωτοί * καὶ ᾗ φησ ι· καθὼς λέγει AS † καικάσα ι· καταγελάσαι Καικίνη ς· ὁ Καικίας ἄνεμος, ἀπὸ τοῦ Καΐκου ποταμοῦ καὶ κλάε ι· καὶ αἰάζει Κάϊκο ς· ποταμὸς 〈Μυσίας, ὡς Δημήτριος καὶ Φιλόξενος μαρτυρεῖ〉 n καικύλη ν· τὴν κεφαλήν Κάϊ ν· κτῆσις * καὶ λεπτυν ῶ· συντρίψω (Ps. ### kappa 227 17,43) ASvg καίλου ς· οὐρανός. ### kappa 228 Ῥωμαῖοι * καὶ μάλ α· καὶ λίαν vg. ### kappa 229 καὶ πάνυ (Α 217) Avgn * καὶ μά λ ’ εἰκότω ς· καὶ πάνυ δικαίως (Dem. ### kappa 230 18,16 ..) vgn * καὶ μά λ ’ ἐν δίκ ῃ· δικαίως ASbs καὶ μέν με υ· καὶ δὴ ἐμοῦ (Α 273) καὶ μέντοι κα ὶ· καὶ ἔτι. ### kappa 233 καὶ μήν (Plat. Theaet. 144 c ..) καὶ μὲν τῶ ν· καὶ τούτων μέν (Ζ 27 . ### kappa 234 .) καί με πρὸς μῦθον ἔειπ ε· καὶ προσεῖπέ με τῷ λόγῳ (Β 59) * καὶ μή ν· καὶ ἔτι (λ 582) ASv * καίγ ε· καίτοι (Act. ### kappa 237 ap. 2,18) (g) * καί μι ν· καὶ πρὸς αὐτήν (Α 201) (Sn) * καίνε ι· φονεύει AS. ### kappa 239 κτείνει (Eur. Phoen. 44) καινί α· νίκη καινίσα ι· καινῶς χρήσασθαι. ### kappa 241 καὶ ἐγκαινίσαι (Eur. Tro. 889) καἱνήτ α· ἀδελφή καἱνήτα ς· ἀδελφούς, καὶ ἀδελφάς καινό ς· νέος, νεαρός καινοτάφι α· νεκροτάφια καινοτομῆσα ι· καινὸν ποιῆσαι καινοτομεῖ ν· καινὴν λατομίαν τέμνειν (Xen. ### kappa 247 vect. 4,27) 〉καινουργηκότ α· νέα πράγματα ἐργασάμενον (Hipp. ### kappa 248 vet. med. 21?) AS * καί νύ κ ε· καὶ ἄν (Θ 131 . ### kappa 249 .) An * καί νύ κε ν· καὶ δὴ ἄν (Γ 373) S καίνυσθα ι· νικᾶν. ### kappa 251 διαφέρεσθαι. σχοινεύεσθαι. μετρεῖν ἀγρόν καινυμέν α· διαφέρουσα καίνυτα ι· νικᾷ. ### kappa 253 προφέρει καινύτ ω· νικάτω (Empedocl. ### kappa 254 fr. 23,9) καιόντω ν· καιέτωσαν (Θ 521) * καὶ οὐ διεφώνησε ν· οὐ διέφυγεν (1. ### kappa 256 Regn. 30,19) ASg καὶ πολλό ν· καὶ πάνυ (Ψ 832) καί ποτέ το ι· καί ποτέ σοι (Α 213) † καίπετο ς· ἀξίνη καὶ πρόκα τε δ ή· ἀντὶ τοῦ ἄφνω (Hdt. ### kappa 260 1, 111, 5 ..) * καί ῥ α· καὶ δή gb, αὐτάρ (Α 360) καί ῥ ’ ἐπιεισαμέν η· καὶ δὴ ἐπελθοῦσα (Φ 424) καίραμ α· μέρος νεός. ### kappa 263 ἢ ἀμφίεσμα Καιράτιο ι· οἱ Κνώσιοι, ἀπὸ ποταμοῦ [ καιρατιοῦσ ι· τοῖς κέρασιν πλήξουσι] καίρι α· τὰ μέρη τὰ λεπτά. ### kappa 266 * ⸤ βέβαια. ὠφέλιμα (AS) ἢ ἐπικίνδυνα (gb), θανάσιμα· Avg ἢ ἐπιτήδεια † καιροθέοισ ι· κρατοῦσι. ### kappa 267 προτρέχουσιν καιρό ς· χρόνος r. ### kappa 268 ἢ τόπος καίριος. ἢ ὁ τῶν ἑπτὰ ἀριθμός καιροσέω ν· μεμιτωμένων· καῖρον δὲ τὸν μίτον φασίν· οἱ δὲ τὰς παρυφὰς τῶν ἀμπεχόνων. ### kappa 269 οἱ δὲ εὖ κεκαιρωμένων, τουτέστιν εὖ ὑφασμένων· καιρώματα γὰρ τὰ διαχωριστικὰ τῶν στημόνων πλέγματα (η 107) καιρότερο ν· ἐνωρότερον. ### kappa 270 Ἀχαιοί [ καιρ ῷ· ῥοπάλῳ] καίρωσι ν· τοῦ στήμονος τοὺς συνδέσμους καιρωστρίδε ς· ἐργαστρίδες. ### kappa 273 ὑφαστρίδες (Callim. fr. 640 Pf.) * καιροφυλακῆσα ι· καιρὸν ἐπιτηρῆσαι (Phil. ### kappa 274 mut. nom. 185 ..) ASvg καισάρα ι· περικεφαλαῖαι (s) † καισεκπρώπιο ν· δρέπανον. ### kappa 276 ξηροκόπιον * καὶ συμβιβάσει ς· καὶ διδάξεις (Deut. ### kappa 277 4,9) ASvg * καὶ σφῶϊ ν· καὶ αὐτοῖς (Α 338) AS καὶ τὰν στοά ν· καὶ τὸ ι. ### kappa 279 . * καὶ τί αἱρήσομα ι; καὶ τί βουληθῶ; (Ep. ### kappa 280 Phil. 1,22) ASvgn καίτοι γ ε· . ### kappa 281 ... καὶ τοὺς εἰς ἕνη ν· καὶ τοὺς εἰς τρίτην καίτρεα ι· ὅπλα Ἰβηρικά· οἱ δὲ κυρτίας * [ καὶ τῶ ν· καὶ ἐκ τῶν, κατὰ συναίρεσιν κἀκ τῶ ν] A * καὶ τὼ πόδ ε· καὶ τοὺς πόδας Avg δυϊκῶς (Ar. ### kappa 285 Vesp. 608) vg * καὶ χερσ ί· καὶ ἔργοις (Α 77) ASn καὶ ὥ ς· καὶ ὅμως (Α 116) * καὶ ὥς φησ ι· καὶ ὡς λέγει ASn κάκ α· κακία (Eur. ### kappa 289 Hipp. 161) ἢ ὄρνεον κάκαιο ι· βολβοί κάκαλ α· τείχη. ### kappa 291 Αἰσχύλος Νιόβῃ (fr. 166) [ κακαλί ς· νάρκισσος] κακὰ μήσατ ο· κακὰ ἐβουλεύσατο (Ζ 157) * κακανδρία ς· ἐπὶ κακῷ δυνάμεως AS κακίας ἐπιβάθρα ς· τοὺς τῆς κακίας ὑπηρέτας· ἐπιβεβηκότας κακείοντε ς· κατακοιμησόμενοι (Α 606) * κά κ ’ ἐλέγχε α· κακὰ ἐλέγχη (Β 235 . ### kappa 297 .) (A) * κακέμφατο ν· ἄδοξον, δυσκλεῆ AS κακεστοῦ ν· κακὴν κατάστασιν. ### kappa 299 ἢ ἀπραγίαν κάκ η· δειλία. ### kappa 300 ἢ κακία· ἀλλὰ τῆς ἐμῆς κάκης (Eur. Med. 1051), κακουχίας * κακήγορο ς· κακῶς λέγων Ag, κακολόγος (Plat. ### kappa 301 Phaedr. 254e) ASvgn * κακή ν· κάκιον (m) κακίζε ι· κακολογεῖ κακὴ κόνι ς· κακὸς ὄλεθρος * κακιζόμενο ς· ταπεινούμενος (g) κακιθ ά· λιμηρά κακιθή ς· ἄτροφος ἄμπελος κακιθέ ς· χαλεπόν. ### kappa 308 λιμηρές κακιμή ν· τὸν ἀτυχῆ κάκιο ν· εὐτελέστερον κακίωσα ι· ἱδροῦν ἀρχόμεναι. ### kappa 311 Λάκωνες κακκάβ α· πέρδιξ κακκάβ η· κρίκον. ### kappa 313 ἢ χύτρα, ἣν ἡμεῖς κάκκαβον κάκκαβο ς· ἢ λοπάς (A). ### kappa 314 [ἢ πέρδιξ] κακκάζει ν· τὰς ὄρνις τὰς πρὸς τὸ τίκτειν φθεγγομένας Ἀττικοί κακαλέ α· κατακεκαυμένα κακκεῖα ι· κατακαῦσαι (λ 74). ### kappa 317 〈κατα〉κοιμηθῆναι * κακκείοντε ς· κοιμηθέντες, ⸤ κοιμησόμενοι (Α 606) ASn κακκέρσα ι· κατακόψαι. ### kappa 319 Πάφιοι † κάκκαλο ν· κάταξον κάκκ η· κόπρος. ### kappa 321 ἢ κάθευδε. Λάκωνες κακκό ς· ὁ μικρὸς δάκτυλος s κακκώνιο ν· σκαφίον * κακορραφίῃσ ι· κακομηχανίαις (β 236) κακόβα ς· ἐπὶ κακῷ ἥκων κακοδαιμονία ν· ἀτυχίαν * κακοδαίμω ν· ὁ θεῷ ἀπεχθής (Dem. ### kappa 327 19,115) Avg κακοδεκτεύουσ α· κακῶς δεχομένη κακοδιάβολο ς· κακοικονόμος. ### kappa 329 Λάκωνες κακοεργό ς· ὁ τὰ κακὰ ἐργαζόμενος (ς 54) κακοείμονα ς· ῥακκοδύτους (ς 41) κακοηθεία ς· κακοτροπίας (Ep. ### kappa 332 Rom. 1,29 ..) AS κακο ί· ἄνανδροι, δειλοί (Λ 408 . ### kappa 333 .), δυστυχεῖς, κακοδαίμονες κακόκνημο ς· κακόφθαρτος. ### kappa 334 ⸤ κακόσιτος s κακοκτερή ς· κακόθαπτος κακολα ῆ· κακοδερκῆ κακομήτι ς· κακόβουλος (Eur. ### kappa 337 Or. 1403) * κακομήχανο ς· κακόβουλος (Ζ 344 . ### kappa 338 .) ASns κακόνοι α· ὕβρις (Dem. ### kappa 339 21,204) * κακόνου ς· κακονοῶν (Dem. ### kappa 340 8,39) A κακοπινή ς· κακός. ### kappa 341 μεθυστής [ κάκονε ς· κακὸς ὄλεθρος] s κακοπάθει α· μοχθηρία κακοπράγμω ν· πανοῦργος κακοπραγοῦ ς· κακοεργοῦ † κακόρα ς· κατακόψας. ### kappa 346 παρὰ Εὔκλῳ κακόρδαζ ε· ἀπεχώρει * κακορραφία ς· κακοσυνθεσίας vg (A), κακοβουλίας (Ο 16) n * κακορραφί ῃ· κακομηχανίᾳ AS, κακοβουλίᾳ S, κακουργίᾳ (μ 26) κακορραφέα ς· κακοποιούς, κακοπράγμονας κακοῤῥοθε ῖ· κακολογεῖ, ⸤ λοιδορεῖ, ὑβρίζει (Eur. ### kappa 351 Alc. 707) (ASvgn) κακό ς· δειλός. ### kappa 352 δεινός. πονηρός * κά κ ’ ὀσσόμενο ς· δεινῶς ἐμβλεψάμενος (Α 105) (ASn) κακοσχόλο υ· κακοῦ κατὰ τὴν σχολήν κακότατο ς· κακότητος κακότη ς· κάκωσις, βλάβη κάκουλο ι· κακοί, σκληροὶ κύαμοι κακουργε ῖ· κακὰ ἐργάζεται a) κακοῦργο ς· δόλιος, κακὰ ἐργαζόμενος. ### kappa 359 b) * κακοήθη ς· κακότροπος ASg κακουχί α· ἀσθένεια. ### kappa 360 ἀμέλεια. ἀθεραπευσία * κακόχαρτο ς· ὁ κακοῖς χαίρων (Greg. ### kappa 361 Naz. c. 1,2,9,20) vgnp κάκταν ε· φόνευε, ἄνελε, κατάκτεινε (Ζ 164) κάκτο ς· ἄκανθα, ὑφ’ ἧς ἐὰν πληγῇ νεβρός, ἀχρεῖα ἴσχει τὰ ὀστᾶ εἰς αὐλούς * κἀκ τῶ ν· καὶ ἐκ τούτων ASvgn [ κακυκί α· ὀψοφαγία] † κακῦνα ι· ὀψοφαγῆσαι κακυνε ῖ· κακώσει (vgs) κακχαδία ι· ἰσχνόφωνοι * κακχάζε ι· ἀτάκτως γελᾷ S, ἀσμένως Avg, ἀθρόως A, ἀπαιδεύτως κάκχαρτο ν· κατάχαρτον κἀκχωρε ῖ· δραπετεύει. ### kappa 371 κακουργεῖ κακώτερο ν· χεῖρον (ο 343) κακού ς· δειλούς (Δ 299) κακῶν δὲ φέρτερον εἴ η· τοῦτο τῶν κακῶν τὸ κρεῖττον (Ρ 105) κακῶ ς· δεινῶς. ### kappa 375 ταπεινῶς * κάκωσι ς· ταπείνωσις. ### kappa 376 ⸤ †δείνωσις n καλ α· ὀξυτόνως τὸ σύνηθες, καὶ ἀντὶ ἐπιῤῥήματος τοῦ καλῶς· παροξυτόνως δὲ τὰ ξύλα καλαβί ς· τὸ περισπᾶν τὰ ἰσχία (Eupol. ### kappa 378 fr. 163) καλαβῶτα ι· ἐν τῷ τῆς Δερεατίδος ἱερῷ Ἀρτέμιδος ἀιδόμενοι ὕμνοι Καλαβρία ν· τὴν Μεσαπίαν χώραν. ### kappa 380 Ῥίνθων (fr. 19) * καλαβρισθείησα ν· χλευασθείησαν (Iob 5,4) ASvgb Καλαβρό ς· βάρβαρος καλαβί ς· καλαβώτης καλαβύστα ς· τοὺς κωλώτας. ### kappa 384 Ἀργεῖοι καλαδί α· ῥυκάνη καλαβώτη ς· ἰχθὺς ποιός. ### kappa 386 καὶ σαῦρος καλὰ δὴ παταγεῖ ς· καλὰ λαλεῖς (Ar. ### kappa 387 frg. 116) καλάζε ι· ὀγκοῦται. ### kappa 388 Ἀχαιοί κάλαθ α· †λάλαβοι. ### kappa 389 οἱ δὲ ἄνθη καλάθαρβ α· παροινία καλαθηφόρο ι· οἱ τὰ μαγειρικὰ φέροντες καλαθίσκο ς· εἶδος ὀρχήσεως. ### kappa 392 καὶ σκεῦος γυναικεῖον παρὰ Μενάνδρῳ (fr. 1018) κάλαθο ς· ποτήριον, ὃ καὶ ψυκτήρ. ### kappa 393 καὶ τὰ ὑπὲρ τὸ πρόσωπον μέρη. καὶ ἀγγεῖον, ἐν ᾧ χωνεύουσι σίδηρον. καὶ γυναικεῖον σκεῦος εἰς ἐρίων παράθεσιν Κάλαϊ ς· τὸ ἱστίον, καὶ ὄνομα κύριον καλάμ α· ὄγμος. ### kappa 395 ἰχθύς καλαμαί α· εἶδος ἀκρίδος, ἣν καὶ μάντιν καλοῦσι (Theocr. ### kappa 396 10,18) * καλαμᾶτα ι· τρυγᾷ τὰ ἀνώτερα μέρη τῶν ἐλαιῶν (Deuter. ### kappa 397 24,20) AS(vg) καλάμ η· τὸ τέλος φέρειν τοὺς παροίκους. ### kappa 398 δηλοῖ δέ, ὥς τινες, καὶ ἄκαρπον ἡλικίαν. ἄλλοι ἐπὶ τῆς εὐγενείας τοῦ σώματος· ἄλλοι τι λείψανον. ἔστι γὰρ καλάμη κυρίως τὸ ξυλῶδες τῶν σταχύων, ἢ τὰ ἐκ τῶν ἀμητῶν λείψανα, ἐξ ὧν περισσευμάτων ἔστι γνῶναι πόσος ἦν ὁ καρπός (ξ 214) καλαμητρίδε ς· αἱ τὰ δράγματα συλλέγουσαι καλάμι α· τὰ στελέχια καλαμίνδα ρ· πλάτανος †ἡδονιεῖς καλαμίνθ η· πόα, ὁμοία ἡδυόσμῳ καλαμί ς· κοσμάριόν τι περὶ τοὺς πλοκάμους. ### kappa 403 ἔνιοι σύριγγα. ἄλλοι χρυσοῦν περιτραχήλιον καὶ γραφείων θήκη, 〈οἱ〉 δὲ τὸν τοῦ γάλακτος ταρσόν. καὶ ὁ ἁλιευτικὸς κάλαμος. Κερυνῆται δὲ τοὺς μικροὺς τέττιγας καλαμίδας καλοῦσι Καλαμίτης ἥρω ς· τῷ Ληναίῳ πλησίον (Dem. ### kappa 404 18,129) κάλαμο ς· ὄροφος. ### kappa 405 Κῷοι. καὶ τὸ ὑποτιθέμενον ταῖς λύραις ἠχεῖον (Soph. fr. 33). καὶ τοῦ σίτου ὁ καυλός. καὶ αὐλός καλαμοτύπο ς· ἰξευτής. ### kappa 406 Λάκωνες καλαμώμενο ν · καλαμᾶσθαι λέγουσιν, ὅταν ἐκ τῶν τετρυγημένων ἀπολείμματά τινα συνάγωσιν ἢ στάχυας (Sir. ### kappa 407 30,25) καλαμωτα ί· εἶδος ἐσχάρας καλαοίδι α· ἀγὼν ἐπιτελούμενος Ἀρτέμιδι παρὰ Λάκωσιν κάλαο ν· [καλὸν] ὑποπόδιον κ ’ ἀλαό ς· τυφλός (θ 195) κάλο ι· σχοῖνοι (ε 260) καλαρῖνε ς· ὀχετοί. ### kappa 413 Λάκωνες καλαῤῥυγα ί· τάφροι. ### kappa 414 Ἀμερίας καλάσιρι ς· χιτὼν πλατύσημος, ἢ ἡνιοχικὸς καὶ ἱππικὸς χιτών. ### kappa 415 ἔνιοι δὲ λινοῦν καὶ ποδήρη χιτώνιον ἰσχνόν. Ἀριστοφάνης Θεσμοφοριαζούσαις (fr. 320) καλασίριτ α· τὰ λώματα, ἃ καλοῦσιν ὤας καλαυνε ῖ· τρυφᾷ. ### kappa 417 ἐμπίπλαται καλαυρε ῖ· τρυφᾷ καλαυρόφι ς· βακτηριοφόρος * καλαύροπ α· ποιμενικὴν ῥάβδον ASv(g), καὶ βουκολικήν (Ψ 847) (g) καλαύροπ α· ξύλον, ᾧ τοὺς βόας βάλλουσιν * καλαῦρο ψ· ποιμενική 〈ῥάβδοσ〉 ASpb (N) κάλαφο ς· ἀσκάλαφος. ### kappa 423 Μάγνητες * κάλε α· τὸ γένειον τοῦ ἀλέκτορος (A) καλεοίμη ν· κληθείην (Α 293) κάλεο ν· ἐκάλουν (Δ 477) * καλέοντ ι· καλοῦντι ([Theocr. ### kappa 427 ] epit. Bion. 112?) g καλεό ς· ὄνομα. ### kappa 428 καὶ μοιχός καλεσαμέν η· καλέσασα (Ξ 188) καλέεσθα ι· εὔχεσθαι. ### kappa 430 καλέσασθαι (η 313) καλέσατ ο· ἐκάλεσεν (Α 54). ### kappa 431 ἀνέλαβεν ἐκ λειποψυχίας καλεύει ν· λιθοβολεῖν καλέχε ο· κατάκεισο. ### kappa 433 Πάφιοι κάληβο ς· ἀπεσκολυμμένος τὸ αἰδοῖον † καλημνε ῖ· καλεῖ σαφῶς (Callim. ### kappa 435 h. Dian. 67) καλήν τ ’ Ἐπικάστη ν· ἣν οἱ μεθ’ Ὅμηρον Ἰοκάστην καλοῦσιν (λ 271) καλήτω ρ· Ἰδαῖος κήρυξ (Ω 577) καλια ί· νοσσιαὶ ἐκ ξύλων. ### kappa 438 καὶ ξύλινά τινα ... περιέχοντα ἀγάλματα εἰδώλων. δηλοῖ δὲ καὶ σκηνήν. * οἰκίαν. κυρίως νοσσιὰν ἐκ ξύλων (ASn) καλλιγύναικ α· καλὰς γυναῖκας φέρουσαν (Β 683) καλίνδιν α· ἔντερα . ### kappa 440 .. Κύπριοι * † καλιδύ η· περιβόλαιον βαρβαρικόν (Iud. ### kappa 441 3,16) ASgn καλλιερεῖ ν· καλῶς τοῖς ἱεροῖς χρήσασθαι καλλίζωνο ι· ἀπὸ μέρους (Η 139) * καλιή ν· τὸν οἶκον. ### kappa 444 κυρίως δὲ τὸν ἀπὸ ξύλων οἶκον· κᾶλα γὰρ τὰ ξύλα (Hes. op. 374) A κάλιθο ς· οἶνος. ### kappa 445 Ἀμερίας κάλικο ν· βόθρον κάλιν α· ξύλινα * καλινδεῖσθα ι· κυλίεσθαι (ASvgn) κάλινο ι· δοκίδες καλιο ί· τὰ εὐτελῆ οἰκήματα κάλιο ν· ξυλάριον. ### kappa 451 βακτηρίδιον καλιό ς· τὸ δεσμωτήριον. ### kappa 452 καὶ ξύλον, ᾧ ἐδέοντο. καὶ οἱ μικροὶ οἶκοι καλιαὶ καὶ καλίδια καλί ς· σκέπαρνον καλιστρεῖ ν· καλεῖν καλίωμα ι· καλοῦμαι καλιῶσα ι· σπαράξαι. ### kappa 456 πατάξαι καλχαίνετα ι· φροντίζει. ### kappa 457 ταράττεται [ κάλλα ἢ] κάνν α· κάλαμος (Cratin. ### kappa 458 fr. 197) κάλλαι α· οἱ τῶν ἀλεκτρυόνων πώγωνες p. ### kappa 459 [καὶ πᾶν πορφυροειδὲς χρῶμα. ἔνιοι δὲ τὰ ποικίλα. καὶ παρ’ Αἰγυπτίοις χρῶμα καλάϊνο ν. τίθεται δὲ καὶ ἐπὶ μύρου. κάλλη τὰ βαπτὰ ἔρια] † Καλλαΐ ς· γένος ἰθαγενῶν [ καλλαρο ί· βάρβαροι] * κάλλιπ ε· κατέλιπεν (α 243 . ### kappa 462 .) ASb κάλλε ι· τῷ μύρῳ τῷ τῆς Ἀφροδίτης (ς 192) κάλλιπο ν· κατέλιπον (Ι 364) κάλλ η· * ἄνθη An. ### kappa 465 πορφυρᾶ 〈ἱμάτια〉 (Eupol. fr. 333) κάλλ η· εἶδος ἄνθους ποιὸν πρὸς βαφὴν ἁρμόζον * Καλλιρό η· κρήνη (Thuc. ### kappa 467 2, 15,5) (ASvg) † κάλλη ς· καρπίμου καλλία ρ· πίθηκος. ### kappa 469 παρὰ Λάκωσι Καλλίαρο ς· πόλις (Β 531) καλλιβάντε ς· ὅμοια σμιλίοις καὶ ψαλίσιν, ἐν αἷς τὰς ὀφρῦς κοσμοῦσιν αἱ γυναῖκες. ### kappa 471 [ἄνθη.] [ἢ γένος ὀρχήσεως ἀσχημόνως τῶν ἰσχίων κρατουμένων] Καλλιγένεια ν· οὐ τὴν γῆν, ἀλλὰ τὴν Δήμητραν. ### kappa 472 οὐδεὶς γὰρ οὕτως ἔφη τὴν γῆν καλλιγένεια ν. οἱ μὲν τροφὸν αὐτῆς· οἱ δὲ ἱέρειαν· οἱ δὲ ἀκόλουθον (Ar. Thesm. 298) * καλλιέπει α· καλλιλεξία ASvg Καλλιδώρ α· †καλλιονύμφη * καλλιερεῖ ν· θύειν Ag, ἱερουργεῖν, καλῶς τὰ ἱερὰ ποιεῖν S (gn) Καλλικολών η· χωρίον ἱεροπρεπές (Υ 53) καλλικόμω ν· εὐπρεπῶν (Ibyc. ### kappa 477 fr. 5,2. Stesich. fr. 37?) * καλλιέρημ α· θυσία εὐπρόσδεκτος vgp † καλλίκριτ α· χελώνην. ### kappa 479 οἱ δὲ φώκην κάλλιμο ς· κάλλιστος (λ 640). ### kappa 480 [ἢ λύρας τὸ ἠχεῖον. οἱ δὲ κάλαμο ς] Καλλίνικο ς· ὄνομα κύριον. ### kappa 481 καὶ εἶδος ὀρχήσεως ἐπὶ τῇ τοῦ Κερβέρου ἀναγωγῇ. ἢ * νικητής ASs καλλιναωτάτ η· κρήνη καλῶς ῥέουσα * καλλιπάρῃο ς· καλὰς παρειὰς ἔχουσα. ### kappa 483 εὐπρεπής (Α 143 ..) (AS) καλλίπρῳρο ν· εὐπρόσωπον (Aesch. ### kappa 484 Sept. 533) καλλίπυργο ν· καλὰ τείχη ἔχουσαν (Eur. ### kappa 485 Bacch. 1202) καλλίπωλ ε· ἱππότα * Καλλιρό η· κρήνη (ASvgn) * καλλιρόοι ο· καλῶς ῥέοντος (ε 441) (g) Καλλίστ η· ἡ Θήρα τὸ πρότερον (Hdt. ### kappa 489 4, 147,4). καὶ ἡ ἐν τῷ Κεραμεικῷ ἱδρυμένη Ἑκάτη, ἣν ἔνιοι Ἄρτεμιν λέγουσιν καλιστρεῖ ν· καλεῖν Καλλιστ ώ· γυναικεία θεὸς ἐρωτική, διὰ τὸ κάλλος κληθεῖσα οὕτως (Empedocl. ### kappa 491 fr. 122,3?) καλλίσφυρο ς· καλή, ἀπὸ μέρους. ### kappa 492 εὔρυθμος (ε 333) καλλιτόκο υ· καλῶς τεκούσης, εὐτόκου καλλιφεγγεῖ ς· λαμπροί καλλιχέλωνο ς· ὁ ὀβολός. ### kappa 495 εἶχε γὰρ τὸ νόμισμα χελώνην ἐπικεχαραγμένην (Eupol. fr. 141) Καλλίχορο ν· ἐν Κνωσσῷ ἐπὶ τῷ τῆς Ἀριάδνης τόπῳ καλλείψει ν· καταλείψειν (Ξ 89) καλλιώνυμο ς· εἶδος ἰχθύος. ### kappa 498 μεταφέροντες δέ τινες τὴν λέξιν καὶ ἐπὶ τοῦ αἰδοίου ἔτασσον ἀνδρός τε καὶ γυναικός κάλλο ς· τὸ τῆς Ἀφροδίτης μύρον· κάλλεϊ μέν οἱ . ### kappa 499 .. πρόσωπα (ς 192) καὶ τὸ σύνηθες * καλλύνεσθα ι· κοσμεῖσθαι (vgn) καλλωπίζεσθαι καλλυντήρι α· κοσμητήρια καλλυντή ς· κουρεύς κάλλυντρ α· σκόλοπες, χάρακες. ### kappa 503 κοσμητήρια καλλωπίζεσθα ι· κοσμεῖσθαι (Iudith 10,4 . ### kappa 504 .) † καλόϊ ς· βασιλεύς † καλλιτέα ι· φυτόν τι θαμνῶδες κάλο ι· τὰ σχοινία, δι’ ὧν ἀνασπᾶται καὶ κατάγεται τὸ κέρας, καὶ τὸ ἄρμενον * καλοκαγαθί α· ἀγαθότης (4. ### kappa 508 Macc. 1,8) ASnps κάλοι δὲ ὀρόχθου ν· σχοινία δὲ ἐτίνασσον (Greg. ### kappa 509 Naz. c. 2,1,11, 135) καλοκοπῆσα ι· ξυλοκοπῆσαι. ### kappa 510 ἢ σχοινοκοπῆσαι * κλονέοντε ς· διώκοντες. ### kappa 511 θορυβοῦντες (Ξ 14) A καλλον ή· εὐπρέπεια (Plat. ### kappa 512 conv. 206 d) καλόνη ς· εἴρων. ### kappa 513 Ῥόδιοι * κάλο ς· σχοινίον (Num. ### kappa 514 3,37) AS. καὶ καλώδιον ASvg καλωπού ς· εὐοφθάλμους καλοτίθην α· καλότροφα καλότριχο ν· τὸ ἀδίαντον καλοτύπο ς· ὁ δρυοκολάπτης * καλπάζε ι· ὀξυποδεῖ ASn σακκάζει (Ier. ### kappa 519 8,6 v. l.) S * κάλπ η· ὑδρία vgn, στάμνος (4. ### kappa 520 Macc. 3,12) κάλπη ς· ἵππος βαδιστής S. ### kappa 521 καὶ εἶδος δρόμου κάλπι ς· ποτηρίου εἶδος κάλτο ι· ὑποδήματα κοῖλα, ἐν οἷς ἱππεύουσι (Rhinth. ### kappa 523 fr. 5) καλύβ η· σκηνή. ### kappa 524 παστάς * [ καλυβό ς· παστός] AS κάλυκε ς· τὰ ἔμβρυα Καλύδνα ι· νῆσοι πλησίον Ῥόδου (Β 677) † καλυδίλ α· γέφυρα † καλύδρ α· ἡ παλαιά † καλυδναῖο ν· ἀρχαῖον, παλαιόν † καλυδναῖο ς· Ἀϊδωνεύς. ### kappa 531 καὶ πρωϊνός. καὶ ἀρχαῖος, παλαιός Καλυδώ ν· πόλις (Β 640 . ### kappa 532 .) Καλυδώνιος αἴ ξ· Καλυδώνιον 〈διὰ τὸν〉 ἔνδοξον ὗν, αἶγα δέ, διὰ τὸ ὀδωδέναι φαῦλον, δασὺν ὄντα (Com. ### kappa 533 ad. fr. 866) κάλυκ α· κάλυψιν * κάλυκα ς· ὅρμους, περιτραχηλίους κόσμους (Σ 401) ASgn καλύκειος λίθο ς· ὁ ἐν ταῖς σάλπαις γινόμενος κάλυκε ς· γυναικεῖος κόσμος καλυκίζει ν· ἀνθεῖν * καλύκω ν· μικρῶν ῥόδων AS καλύκω ν· τῶν ὀμματοφύλλων καλυκωπό ς· εὐόφθαλμος * κάλυντρ α· κόσμητρα ASvgn κάλυ ξ· * τὸ ἄνθος τοῦ ῥόδου ASg, τὸ μὴ ἐκπετασθὲν ἄνθος Sgn. ### kappa 543 ἡ νύμφη. καὶ τὸ ἐνώτιον. καὶ ἡ χρυσῆ σῦριγξ ἡ τοὺς πλοκάμους περιέχουσα (Σ 401). ἔνιοι ἔμβρυα ἀποδιδόασι κάλυκα ς, οἱ δὲ βλαστήματα. σημαίνει δὲ καὶ τὴν θαλασσίαν πορφύραν * [ καλύξει ς· ῥόδων καλύκια S] * κάλυξ ι· 〈ῥόδων ἀπανθίσμασι ἢ〉 A κόσμος τις ἐκ ῥόδων (Sap. ### kappa 545 2,8) AS καλύπτει ν· σκεπάζειν, κρύπτειν * κάλυπτρ α· κόσμητρα. ### kappa 547 ⸤ κεφαλῆς καλύμματα Sn καλύφιο ν· ξυλήφιον κάλυτρ α· σπάθαι φοινίκων. ### kappa 549 σκόλοπες, χάρακες, σταυροί (Lev. 23,40) καλχαίνε ι· ταράσσει. ### kappa 550 πορφύρει. στένει. φροντίζει. ἄχθεται. κυκᾷ. ἐκ βυθοῦ ταράσσεται Κάλχα ς· Στράττις τὸν ποταμόν φησι, ὅς ἐστι τῆς Χαλκίδος (fr. ### kappa 551 68) κάλχ η· διφθέρα. ### kappa 552 πορφύρα. βοτάνιον ἀνθοφόρον (Alcm. fr. 39 Bgk. Epich. fr. 2). μέρος κεφαλῆς κίονος * καλώδι α· σχοινία (Iud. ### kappa 553 15,14) (Avgn) p κάλω ν· κάλον. ### kappa 554 ἀπ’ εὐθείας τῆς κάλως λαμβάνεις 〈κατὰ〉 τὸ σύνηθες * κάμακα ς· κοντάρια ὀρθά, ἢ καλάμους ὀξεῖς AS καμάκασο ς· ὡσεί τις λέγει ἐν τῷ βαράθρῳ, ἢ τῷ κρημνῷ, ἢ δεσμωτηρίῳ * κάμακε ς· δοράτια ἱππικά. ### kappa 557 καὶ ὀρθὰ ξύλα ὑπὸ ταῖς ἀναδενδράσι (Σ 563) AS (g) καμακί ς· κοσμάριον, ὃ τοὺς πλοκάμους περιέχει. ### kappa 558 ἔνιοι σύριγγα κάμα ξ· δόρυ. ### kappa 559 σχίζα. καὶ τὰ ὑπὸ ταῖς ἀναδενδράσι ξύλα † καμά ν· τὸν ἀγρόν. ### kappa 560 Κρῆτες κάμαξ ι· τοῖς ὑποβαστάζουσι τὰς ἀμπέλους ξύλοις (Σ 563) καμάρ α· κοιτὼν καμάρας ἔχων καμάρα ι· ζῶναι στρατιωτικαί καμαρεύουσ α· φιλοπονοῦσα. ### kappa 564 πορίζουσα καμαρεύ ω· σωρεύω. ### kappa 565 φιλοπονῶ. πορίζω. κακοπαθῶ. συνάγω καμάρη ς· δέσμης καμάρι α· κοιτὼν καμάρας ἔχων καμαρινῶς λέγε ι· παροιμιακῶς. ### kappa 568 λέγει ἀποτόμως, ἀνδρείως κάμαρο ι· στῆλαι, ἐν αἷς ἀναγέγραπται ὁ περιορισμὸς τῆς Ἀσίας καμαρί ς· κοσμάριον γυναικεῖον [ καμά ρ· κοιτὼν καμάραν ἔχων] καμάσα ι· σεῖσαι καμάσσει ν· κραδαίνειν, τινάσσειν, σείειν †τὰ μέσω καμασῆνε ς· ἰχθύες (Empedocl. ### kappa 574 fr. 72) καμασό ς· βάραθρον καμάσσυτα ι· πτερύσσεται καμαστί ς· μέτρον τι. ### kappa 577 Ἀμερίας κάματο ς· νόσος, κόπος, μόχθος, πόνος (Δ 230 . ### kappa 578 .) καματηρό ν· ἐπίπονον, ἐπίλυπον καματώδη ς· νοσώδης (Hes. ### kappa 580 op. 584) καματῶ ν· κοπιῶν [ κάμβαλε ν· κατέβαλεν. ### kappa 582 ] [κατέλαβεν] καμβατηθεί ς· καταπονηθείς * καμμύε ι· παύεται AS καμβολία ι· κακολογίαι, λοιδορίαι * 〉κ ἂμ βρίζοντ α· ἀμελοῦντα (Δ 223) A (S) κάμε ν· ἐκοπίασεν (Β 101 . ### kappa 587 .) καμεῖ ν· κοπιάσαι. ### kappa 588 ἢ ὀκνῆσαι, νοσῆσαι. ἀποθανεῖν. ἐπιμελῶς κατασκευάσαι καμινο ῖ· καμινευτρίαι. ### kappa 589 τινὲς κεκμηκυίαι τὰς ἶνας, ἀπογεγηρακυίαι γρηῒ καμινοῖ (ς 27) * καμεῖτα ι· [κοποῖ] κοπιάσει (Β 389) n κάμετο ν· ἐκάμετον. ### kappa 591 δυϊκῶς (Θ 448) κάμινο ι· εὔπλευροι βόες, ἰσχυροὶ καὶ εὐίσχιοι κάμινο ς· μέρος τι τῆς νεώς Κάμιρο ς· πόλις Ῥόδου (Β 656) καμμάρψα ι· καταλαβεῖν κάμμαρψι ς· μέτρον σιτικόν, τὸ ἡμιμέδιμνον. ### kappa 596 Αἰολεῖς καμμάρου ς· τὰς ἐρυθρὰς καρίδας (Epich. ### kappa 597 fr. 60?) καμάστη ν· μέτρον τι κάμματ α· φύλλα δάφνης, ἐν οἷς σκέπουσι τὰ ψαιστά. ### kappa 599 ὁμοίως καὶ αἱ καμματίδες † κάμμε ι· καθέζει καμμένει ν· καταμένειν. ### kappa 601 Λάκωνες [ κάμμερο ς· ἀχλύς] * καμμονίη ν· τὴν ἐκ καταμονῆς νίκην (Χ 257) (S) κάμμορ ε· κακόμοιρε (ε 160) καμμορέω ν· κακοπαθῶν κάμνε ι· νοσεῖ. ### kappa 606 ἐργάζεται, * ⸤ κοπιᾷ g. [ὀργίζεται] . ἀποθνήσκει κάμορο ς· κλήθρα τὸ δένδρον καμπαλέα ς· καμπύλας κάμπειος δρόμο ς· δρόμοι τινὲς ἦσαν κάμπειοι οὐκ εὐθεῖς καὶ ἁπλοῖ, ἀλλὰ καμπὰς ἔχοντες καμπεσίγουνο ς· ἡ Ἐρινύς, ἀπὸ τοῦ κάμπτειν τὰ γόνατα τῶν ἁμαρτανόντων * καμπεσίγυι α· κάμπτοντα τὰ μέλη· ASg γυῖα γὰρ τὰ μέλη (Clem. ### kappa 611 Al. protr. 2, 17,2) [ καμπισήγυ α· ὁμοίως] κάμπ η· κῆτος παρὰ Ἐπιχάρμῳ (fr. ### kappa 613 194) κάμπο ς· ἱπποδρόμος. ### kappa 614 Σικελοί καμπουλί ρ· ἐλαίας εἶδος. ### kappa 615 Λάκωνες . ### kappa 616 .. καμπυλόχοι ς· ἀρότροις κάμπτει ν· τὸ ἐν τῇ ᾠδῇ καμπὰς ποιεῖν καμπτόμενο ς· ἐπικλινόμενος * καμπύλ α· ἐπικαμπῆ, στρεβλά (Prov. ### kappa 619 2,15) n κάμψ α· θήκη, γλωσσοκομεῖον καμψικίζουσ α· βαρβαρίζουσα καμψό ν· καμπύλον κἄ ν· καὶ δὴ ἄν. ### kappa 623 ἀλλά καμ ῶ· ἐργάσομαι καμψίο ν· . ### kappa 625 ..... καν ᾶ· κανίσκια κανάβι α· κυνηγετικά, ὡς γύργαθοι. ### kappa 627 ἢ ὑποδήματα ποιά κανάβιος κηρό ς· ᾧ χρῶνται οἱ ἀνδριαντοποιοὶ πρὸς πλάσιν κάναβο ι· τὰ ξύλα, περὶ ἃ τὸ πρῶτον οἱ πλάσται τὸν κηρὸν τιθέασιν. ### kappa 629 ὅθεν καὶ οἱ λεπτοὶ καὶ ἄσαρκοι κάναβοι λέγονται (Strattis fr. 20) καναδόκ α· χηλὴ ὀϊστοῦ. ### kappa 630 Λάκωνες κάναδο ι· σιαγόνες, γνάθοι † κάνακι ς· ξίφος κανάξα ς· ταράξας κάναστρο ν· ὄστρακον, τρυβλίον, κανοῦν καναφόρο ς· μεσόδμη * καναχ ή· ψόφος (Τ 365) AS. ### kappa 636 [ὄγκος] ⸤ ἦχος AS, κραυγή (ASs) καναχηδ ά· ἠχητικῶς (Hes. ### kappa 637 Theog. 367) (p) καναχίζε ι· οἰμώζει (κ 399 v. ### kappa 638 l.) s * κανάχιζε ν· ἐψόφει (Μ 36) ASs, ἐφώνει, ἐκραύγαζεν Κανδάκ η· γυνὴ ἡ Κανδάκη . ### kappa 640 .. κάνδαλο ι· κοιλώματα, βάθρα, κωλοβάθρα κάνδαρο ς· ἄνθραξ s Κανδαύλα ς· Ἑρμῆς (Hippon. ### kappa 643 fr. 1) ἢ Ἡρακλῆς κανδαροφόρου ς· μελανειμονοῦντας (s) [ κανδόχ α· κήλη. ### kappa 645 Λάκωνες] κανδύλο ς· διὰ λαγώων καὶ γάλακτος καὶ τυροῦ καὶ μέλιτος πέμμα ἐδώδιμον (Aristoph. ### kappa 646 fr. 791) * κάνδυ ς· χιτὼν Περσικός, ὃν ἐμπορποῦνται οἱ στρατιῶται AS κανδυτάναι ἢ κανδύλα ι· ἱματιοθῆκαι (s), ὅπου τὰ πολυτελῆ ἱμάτια ἔβαλλον (Men. ### kappa 648 fr. 82. Diphil. fr. 40) κάνδαλο ς· κακοῦργος, ⸤ λῃστής s κανεῖ ν· κτείνειν, ἀνελεῖν. ### kappa 650 ὅθεν τὸ κανοῦ ν, ἀπὸ τῶν καινομένων ἱερείων * κανέοισ ι· κανοῖς, μαγίσι, κανισκίοις A κάνεο ν· κανοῦν (s) κανήτιο ν· κανίσκιον s κανηφόρο ι· ἐν ταῖς πομπαῖς αἱ ἐν ἀξιώματι παρθένοι ἐκανηφόρουν, ὥσπερ καὶ ἐν τοῖς Παναθηναίοις. ### kappa 654 οὐ πάσαις δὲ ἐφεῖτο κανηφορεῖν * κανηφόρο ς· ἀναφορεύς. ### kappa 655 τῶν νυμφῶν ἡ τὸ κανοῦν φέρουσα AS κανθάρεω ς· ἀμπέλου εἶδος κανθαρί ς· χρυσοειδὴς ἰχθῦς. ### kappa 657 ἢ ζωύφιον λυμαντικὸν [ἢ] σίτου καὶ ἀμπέλου καὶ κήπων κάνθαροι Αἰτναῖο ι· μεγάλοι, ἀπὸ τῆς Αἴτνης (Aesch. ### kappa 658 fr. 233) κάνθαρο ς· ποτηρίου εἶδος, ἀπὸ τοῦ κατασκευάσαντος. ### kappa 659 καὶ ποιὸς ἰχθῦς. καὶ πλοίου εἶδος. ἢ ὁ δακτύλιος τῶν ἱερῶν κανθάρου σκι ά· παροιμία ἐπὶ τῶν φοβουμένων τὰ μὴ ἄξια φόβου Κανθάρου λιμή ν· οὕτω καλεῖται ἐν Πειραιεῖ κανθήλιο ς· [ὠμός] μωρός. ### kappa 662 * ὄνος vgn κανθήλι α· τὰ ἐν τῇ πρύμνῃ τῆς νεὼς ἐπικαμπῆ ξύλα, τιθέμενα πρὸς σκηνοπήγια. ### kappa 663 καὶ τὰ σάγματα τῶν ὄνων, καὶ τὰ τούτοις ἐπιτιθέμενα λύγινα πλέγματα. καὶ τῆς Βιθυνίας ὄρη κανθύλα ς· τὰς ἀνοιδήσεις. ### kappa 664 Αἰσχύλος Σαλαμινίαις (fr. 220) † κανθία ι· σπυρίδες κανθί ς· ὀνίς. ### kappa 666 καὶ ὄνος κανθό ς· ὁ τοῦ ὀφθαλμοῦ κύκλος. ### kappa 667 καὶ ἡ ἀναπνοὴ τοῦ καπνοῦ ἐν τοῖς ἰπνοῖς. τινὲς δὲ καπνοδόχην. καὶ μήποτε οἱ χυτρόποδες. Σικελοὶ καὶ εἰς ὃ τὰς κάχρυς φρύγουσιν * κάνθων ι· 〈τῷ ὄνῳ〉 g 〈 κάνθω ν·〉 κάνθαρος (Ar. ### kappa 669 Pac. 82) κἂν ἴσα ι· παροιμία μετενηνεγμένη ἀπὸ τῶν ἐν τοῖς δικαστηρίοις φερομένων ψήφων ἴσων. ### kappa 670 ἀπολύονται γὰρ τοῦ ἐγκλήματος, ὁπόταν ἴσαι ἐξενεχθῶσιν αἱ ψῆφοι (Ar. Ran. 685) [ κανία ς· κάλαθος] κάγκανον ὕλη ν· ξηρὰν ὕλην (Greg. ### kappa 672 Naz. c. 1, 2, 29, 107) κάνναβι ς· Σκυθικὸν θυμίαμα, ὃ τοιαύτην ἔχει δύναμιν, ὥστε ἐξικμάζειν πάντα τὸν παρεστῶτα. ### kappa 673 ἔστι δὲ φυτόν τι λίνῳ ὅμοιον, ἐξ οὗ αἱ Θρᾷσσαι ἱμάτια ποιοῦσιν. Ἡρόδοτος (4,74) ..τούτου τὸ σπέρμα θυμιῶσιν κανναβισθῆνα ι· πρὸς τὴν κάνναβιν ἐξιδρῶσαι καὶ πυριασθῆναι κάνναθρ α· ἀστράβη ἢ ἅμαξα, πλέγματα ἔχουσα, ὑφ’ ὧν πομπεύουσιν αἱ παρθένοι, ὅταν εἰς τὸ τῆς Ἑλένης ἀπίωσιν. ### kappa 675 ἔνιοι δὲ ἔχειν εἴδωλα ἐλάφων ἢ γυπῶν κάννα ι· ψίαθοι. ### kappa 676 καὶ τὰ Αἰγύπτια πλέγματα, ἀφ’ ὧν καὶ τὰ κάνναθρ α. καὶ εἶδος γῆς χρυσολίθου κάννηκε ς· πλέγματα ταρσῶν Καννωνοῦ πανδοκεῖο ν· 〈πέπαικται παρὰ τὸ〉 Καννωνοῦ ψήφισμα· εἰσήνεγκε γὰρ οὗτος ψήφισμα, ὥστε διειλημμένους τοὺς κρινομένους ἑκατέρωθεν ἀπολογεῖσθαι (Com. ### kappa 678 ad.) * κανοῦ ν· κανίσκιον ASvgn. ### kappa 679 δισκάριον (Exod. 29,3) AS κάντορε ς· οἱ κρατοῦντες κανώ ν· κτείνας. ### kappa 681 ἢ τὸ ξύλον, περὶ ὃ ὁ μίτος (Ψ 761). καὶ αἱ τῆς ἀσπίδος ῥάβδοι, ἀφ’ ὧν ὁ τελαμὼν ἐξῆπτο (Θ 193) καπανευτά ς· ὀνηλάτας [ κάο ς· ἐκαλοῦντο] καπανίζε ι· ζευγηλατεῖ καπαλα ί· [κάπηλοι] φάτναι καπάν η· τριχίνη κυνῆ καπάνι α· ἁρπεδόνες καπανικώτερ α· ἀπὸ τῆς φάτνης, χορταστικώτερα. ### kappa 688 τινὲς δὲ ἀντὶ τοῦ μείζονα. καπάνας γὰρ ἀπήνας λέγουσιν (Ar. fr. 492) καπαρδεῦσα ι· †μαντεύσασθαι κάπα ς· †μεμβρίς· ἢ φάτνας καπατάξει ς· κατακόψεις. ### kappa 691 Πάφιοι καπατά ς· καθορῶν παρὰ Εὔκλῳ * κάπιτ α· κτηνῶν τροφή AS κἀπεμβαφίζω ν· ὁ ἐπεμβάπτων κάπεσ ε· κατέπεσεν (Δ 523) καπέτι ς· χοῖνιξ * καπέτοι ο· τῆς τάφρου Sn (A), παρὰ τὸ ἐσκάφθαι (Ο 356) κάπετο ς· * τάφος g, σορός Avgs, ὄρυγμα S, βόθρος. ### kappa 698 οἱ δὲ σκαπετόν * Καπετώλιο ς· ὁ Ζεύς AS. ### kappa 699 〈καὶ Καπετώλιο ν·〉 ὄρος κάπ η· φάτνη κάπηισ ι· φάτναις. ### kappa 701 ἀπὸ τοῦ κάπτειν ἀπ’ αὐτῶν (Θ 434) καπήλ α· ἡ κρεόπωλις ἀγορὰ παρὰ Ταραντίνοις καπηλεύε ι· μεταπωλεῖ. ### kappa 703 οἰνοπωλεῖ. καὶ τὰ πρὸς τὰς τροφὰς καὶ πόσεις * καπηλεύοντε ς· πραγματευόμενοι (2. ### kappa 704 Cor. 2,17) AS * κάπηλο ς· μεταπράτης AS, ὁ τὰ πρὸς τὴν κάπην πιπράσκων· κάπη δὲ ἡ τροφή * κἀπῄνε ι· ἐπῄνει Avg καπηλοδύτη ς· ὁ ἐν τῷ καπηλείῳ ἀναστρεφόμενος * καπήλ η· ὅπου ὁ κυβερνήτης κάθηται. ### kappa 708 πάσσαλος, περὶ ὃν κατείληται τὰ σχοινία. καὶ τὸ ἐν τῇ πρύμνῃ κοίλωμα, ἔνθα οἱ ναῦται πάντα ἀποτίθενται καπήλτι α· γυναικεῖα ἱμάτια κάπη ξ· ξύλον τι ἐν τῇ πρύμνῃ τῆς νεὼς ὑπερέχον καπητό ν· παράβλημα ἀλόγων κάπι α· τὰ σκόροδα. ### kappa 712 Κερυνῆται καπίθ η· ἀγγεῖον, χωροῦν Ἀττικὰς κοτύλας δύο (Xen. ### kappa 713 Anab. 1,5,6) Καπίω ν· κιθαρῳδικοῦ νόμου ὄνομα * καπίστριο ν· φορβειὰ ὄνου A Καπνία ς· Ἐκφαντίδης ὁ τῆς κωμῳδίας ποιητὴς Καπνίας ἐπεκαλεῖτο διὰ τὸ μηδὲν λαμπρὸν γράφειν. ### kappa 716 καὶ οἶνος δὲ καπνίας λέγεται ὁ κεκαπνισμένος. καὶ κάπνιος ἄμπελος ἡ μέλαινα (Ar. Vesp. 151) * κάπνισα ν· πῦρ ἀνῆψαν (Β 399) (A) καπνίσαντε ς· καπνὸν ποιήσαντες καπνοκορθυάζετα ι· σκιρτᾷ. ### kappa 719 παρὰ Ἐπιχάρμῳ (fr. 195) καπνωμένα ς· καπνιζομένας * καπύοντ α· πνέοντα S κάποι ς· κήποις [ καπυκτ ά· πνέοντα] κάπο ς· * ψυχή S, πνεῦμα ASgn, καὶ ὁ τοῦ φοίνικος φλοιός, ἐν ᾧ κέκρυπται ὁ καρπός. ### kappa 724 καὶ ἡ πρώτη ἔκφυσις καπουστά ς· φάρυγξ κάπου τ· ἡ κεφαλή. ### kappa 726 Ῥωμαῖοι κάππ α· . ### kappa 727 .. τινὲς δὲ τὸ ἐλάχιστον. οὐκ εὖ. καὶ γὰρ παρὰ Καλλιμάχῳ (fr. 565 Pf.) γράφεται κόππ α, τὸ ἀνεστραμμένον ῥῶ †σομυκτηρισμός κάππαστο ν· ποικίλον [ καππάτι α· γυναικεῖα ἱμάτια] [ κάππε ι· κατῆλθεν] καπ πεδίο ν· κατὰ τὸ πεδίον (Ζ 201) * κάππεσ ε· κατέπεσεν (Δ 523) (A) S [ καπητήρι α· καταβατήρια] † καπήτιο ι· οἱ †πριεινεῖς τῆς κρήνης † καπητό ς· καταπεσιονημένος κάπρ α· αἴξ. ### kappa 736 Τυῤῥηνοί κάπραιν α· ἡ καταφερής, ἀπὸ τῶν κάπρων * † κάπρα ς· ἀκολασίας AS (s) [ καπρί α· εἶδος ὀρχήσεως ἐνόπλου] καπρίσκο ς· ἰχθῦς Καπερναού μ· χωρίον παρακλήσεως Καπρόντα ι· ἐκαλοῦντο οὕτως οἱ Θρᾷκες κάπρο ς· σύαγρος, ὗς ἄγριος A. ### kappa 743 ἢ τὸν φάγρον ἰχθῦν. ⸤ καὶ νόσημά τι γενόμενον ταῖς μελίσσαις A [ καπροσύρ η· περικάθαρσις] Καπροφάγο ς· Ἄρτεμις ἐν Σάμῳ καππίτν ῃ· καταπέσῃ κάπτοντε ς· ἀποδεχόμενοι. ### kappa 747 ἐσθίοντες καπύνιο ι· ἀκόλουθοι κάπυ ς· πνεῦμα. ### kappa 749 †κῆπος καπυρό ς· . ### kappa 750 ..... καπύσσω ν· ἐκπνέων κάπφαγ ε· κατάφαγε Κά ρ· θάνατος. ### kappa 753 †φθεῖρον. πρόβατον. γένος Καρικόν· * κάρ α· κεφαλή Avgn. ### kappa 754 τοῦτο Ἀττικοὶ διὰ τοῦ α λέγουσιν, Ὅμηρος δὲ Ἰακῶς κάρη κάρ α· αἲξ ἥμερος Πολυῤῥήνιοι. ### kappa 755 ὑπὸ Γορτυνίων ... ἄλλοι δὲ ἡ συκῆ. Ἴωνες τὰ πρόβατα. καὶ τὴν κεφαλήν καραβαί α· δίκρουν ξύλον καραβίδε ς· γρᾶες. ### kappa 757 Μηθυμναῖοι κάραβο ς· ἔδεσμα, ὥς φασιν, ὠπτημένον ἐπ’ ἀνθράκων. ### kappa 758 ὑπὸ δὲ Μακεδόνων ἡ πύλη. καὶ τὰ ἐν τοῖς ξηροῖς ξύλοις σκωλήκια. καὶ τὸ θαλάττιον ζῷον καραγό ς· ὁ τραχὺς ψόφος, οἷον πριόνων καραδάλ η· ἀρμενοθήκη * καραδοκε ῖ· προσδοκᾷ ASg, ἐκδέχεται AS(n). ### kappa 761 ἢ ἐπιτηρεῖ τὸ κεφάλαιον τοῦ πράγματος (Eur. med. 1117) κάρα ι· συκαῖ Καραιό ς· Ζεὺς παρὰ Βοιωτοῖς οὕτω προσαγορεύεται· ὡς μέν τινές φασι διὰ τὸ ὑψηλὸς εἶναι, ἀπὸ τοῦ κάρα κεράμ ῳ· πίθῳ (Ε 387) [ καράμ α· ἡ ἐπὶ τῆς ἁμάξης σκηνή] καράμβα ς· ῥάβδον ποιμενικήν, ἣν Μυσοὶ συκαλόβον καρανούσθ ω· τελειούσθω κάραννο ς· κεκρύφαλος. ### kappa 768 κρήδεμνον. ἢ ἔριφος. ἢ ζημία καραν ώ· τὴν αἶγα. ### kappa 769 Κρῆτες καρανώσε ι· κορυφώσει † κάρα ξ· στρώσω [ καράρ α· κεφαλή] καραρύε ς· οἱ Σκυθικοὶ οἶκοι. ### kappa 773 ἔνιοι δὲ τὰς κατηρεφεῖς ἁμάξας καρά ς· ὁ ἀποσπερματισμός [ καρατα ί· κεφαλαί] * κάρ η· ἡ κεφαλή m καρ ή· ἡ ὥρα, ἐξ οὗ καὶ ἀκαριαῖον * καρατομῆσα ι· ἀποκεφαλίσαι (AS) καρβανίζοντε ς· βαρβαρίζοντες καρβανίζε ι· Καρικῶς λαλεῖ καὶ βαρβάρως καρβανίζε ι· βαρβαρίζει κάρβανο ι· τὰ τῶν σφενδονῶν καρφία, ὡς Σέλευκος κάρβανοι καὶ περσαῖο ι· οἱ ἀλφὸν ἢ λέπραν ἔχοντες. ### kappa 783 Ἕλληνες δὲ τοὺς βαρβάρους, οἱ δὲ τοὺς Κᾶρας καρβάρεο ι· κάραβοι καρβατίν η· μονόπελμον καὶ εὐτελὲς ὑπόδημα ἀγροικικόν κάρβι ς· μαστροπός καρβίνα ι· βαρβαρικαί κάρδακε ς· οἱ στρατευσάμενοι βάρβαροι ὑπὸ Περσῶν. ### kappa 788 καὶ ἐν Ἀσίᾳ οὕτω καλοῦσι τοὺς στρατιώτας, οὐκ ἀπὸ ἔθνους ἢ τόπου κάρδαμα βλέπει ν· . ### kappa 789 .. (Ar. Vesp. 455) καρδαμάλ η· μάζα καρδαμίν η· τὸ σίον, ὅ ἐστιν ἐμφερὲς καρδάμῳ· γίνεται δὲ ἐν ὕδασι Καρδαμύλ η· πόλις (Ι 150) καρδάμυσσ ε· κατάμυε Καρδία ι· οἱ Ἕλληνες παρὰ Σκύθαις· διὰ τὸ πόλιν αὐτοὺς Ἑλληνίδα Καρδίαν διαρπάσαι καρδίας θαλάσση ς· τοῦ βυθοῦ (Ion. ### kappa 795 2,4) * καρδιαλγία ι· λῦπαι καρδίας Σ καρδί η· καὶ ὁ λογισμός (Π 435), καὶ τὸ σύνηθες καρδιοβολεῖσθα ι· λυπεῖσθαι καρδιοῦσθα ι· καρδιουργεῖν, ἐπὶ τῶν ἱερείων καρδιώττει ν· τὴν καρδίαν ἀλγεῖν. ### kappa 800 τινὲς δὲ δάκνεσθαι στόμαχον ὑπὸ λιμοῦ. τίθεται δὲ καὶ ἐπὶ τοῦ ναυτιᾶν * καρδιουλκία ι· [λῦπαι καρδίας AS]. ### kappa 801 ⸤ τὰς καρδίας εἷλκον τῶν θυμάτων SΣ καρδοπεῖο ν· τῆς καρδόπου τὸ πῶμα. ### kappa 802 * Κάρδοπος δὲ ἡ μάκτρα, Σ ἤγουν ἡ ⸤ κάμπτρα, ὅπου τὰ ἄλευρα μάσσουσιν Agnp. ἤτοι ἀβάκην καρδόπ ῳ· μάκτρᾳ †κατακαίει Κᾶρε ς· ἔθνος βαρβαρικόν καρέντ α· καταβρωθέντα κάρ η· κάρα, ⸤ κεφαλή (Β 259) (g) n καρήατ α· κεφαλαί (Ρ 437). ### kappa 807 τάξεις (Λ 309?) καρηβαρε ῖ· βαρύνεται κεφαλήν. ### kappa 808 ἐξ οἴνου μεθύει κάρην δὲ κεφαλήν καρηκομόωντα ς· τὰς κεφαλὰς κομῶντας (Β 11) * κάρην α· ἄκρα. ### kappa 810 κεφαλαί (Β 869) Ag. κορυφαί (Λ 158) An. τείχη (Β 117) A καρήνω ν· κορυφῶν. ### kappa 811 ἄκρων (Α 44) A Καρησσό ς· πόλις. ### kappa 812 καὶ ποταμός (Μ 20) * καρθμο ί· κινήσεις As 〉κάρθμοιο Μυρίνη ς· τραχὺς τόπος (Β 814) Καρῖτα ι· ἱππεῖς πειραταί. ### kappa 815 Κᾶρες Καρικὰ μέλ η· ἐλέγετό τις Καρικὸς ῥυθμὸς ἐκ τροχαίου καὶ ἰάμβου συγκείμενος (Plat. ### kappa 816 com. 69,12) Καρικ ή· ἀσύνθετος. ### kappa 817 καὶ ἄμπελος Καρικό ν· εὐτελές, μικρόν. ### kappa 818 δηλοῖ δὲ καὶ ἀφροδίσιον σχῆμα αἰσχρόν καρικάζει ν· βαρβαρίζειν Καρικοὶ τράγο ι· ὡς εὐτελῶν ὄντων. ### kappa 820 Σοφοκλῆς Σαλμωνεῖ· (fr. 497) εἰ μὴ ἄρα εἶπε συγχέων τοὺς Κιλικίους Καρικῷ πλοί ῳ· . ### kappa 821 .. Καρικῷ σχήματ ι· λέγεται δὲ ἐπὶ τῶν ἀκολάστων σχῆμα Καρικόν καριμοίρου ς· τοὺς ἐν μηδεμιᾷ μοίρᾳ. ### kappa 823 ἢ μισθοφόρους, διὰ τὸ τοὺς Κᾶρας πρώτους μισθοφόρους γενέσθαι Καρῖνα ι· θρηνῳδοὶ μουσικαί, αἱ τοὺς νεκροὺς τῷ θρήνῳ παραπέμπουσαι πρὸς τὰς ταφὰς καὶ τὰ κήδη. ### kappa 824 παρελαμβάνοντο δὲ αἱ ἀπὸ Καρίας γυναῖκες καριῶσα ι· ἀποκτεῖναι κάρκαιρ ε· ἰδίωμα ἤχου (Υ 157) καρκαίρε ι· ψοφεῖ καρκανή ρ· τάξις κάρκαρ α· †οὔλα ὁ διήτω †καὶ τὰ ποικίλα τῇ ὄψει καὶ ἐπιτυρὰ παρὰ Σιμωνίδῃ (Sem. ### kappa 829 fr. 33). ἔνιοι τοὺς μάνδρας. Ῥίνθων (fr. 20) †ταὶ τῇ οὐρανίᾳ ἦρι† καρκαρί ς· ξύλων ἢ φρυγάνων φορτίον. ### kappa 830 ἢ δεινή κάρκαρο ι· τραχεῖς. ### kappa 831 καὶ δεσμοί (Sophr. fr. 147?) καρκίνο ς· τὸ νῦν καρκίνωμα λεγόμενον. ### kappa 832 καὶ ὑποδήματα κοῖλα. καὶ δεσμός τις. καὶ ⸤ ἡ πυράγρα T. ἢ * ⸣ εἶδος ζῴου. καὶ ἄστρον A καρκινοῦτα ι· ὅταν ῥιζοῦται ὁ σῖτος, καὶ σκληρύνεται Καρκ ώ· Λαμία κάρμ α· γλεῦκος. ### kappa 835 τὸ πρῶτον ἀποθλιβόμενον διὰ τῶν χειρῶν. καὶ κούρευμα * Κάρμηλο ς· ὄρος ἐν τῇ Φοινίκῃ (Amos 1,2 . ### kappa 836 .) Ans κάρμορο ν· τὸν κηρὶ μεμορημένον Καρνεᾶτα ι· οἱ ἄγαμοι, κεκληρωμένοι δὲ ἐπὶ 〈τὴν〉 τοῦ Καρνείου λειτουργίαν. ### kappa 838 πέντε δὲ ἀφ’ ἑκάστης ... ἐπὶ τετραετίαν ἐλειτούργουν κάρν η· ζημία Καρνησσόπολι ς· Λύκτος ἡ Κρητικὴ οὕτως ἐκαλεῖτο κάρνυ ξ· τὴν σάλπιγγα Γαλάται Καρνεῖο ς· ἐπίθετον Ἀπόλλωνος· ἴσως ἀπὸ Κάρνου τοῦ Διὸς καὶ Εὐρώπης (Praxilla fr. ### kappa 842 7 Bgk) κάρνο ς· φθείρ. ### kappa 843 βόσκημα, πρόβατον * καρνοστάσιο ν· στάβλος, ὅπου τὸ κάρνον ἵσταται A (s) κάρνο ς· μεγάλη ἀκρίς s καρόπαι ς· ἔπακμος παῖς καρο ς· κωφός. ### kappa 847 οἱ δὲ σκοτόδινος. βόσκημα. ⸤ ἐγκέφαλος s. ὠνή. ⸤ καιρός s. ἢ * ⸤ φθορά AS καρὸς αἴσ ῃ· καρὸς μοίρᾳ, οἷον θανάτου μοίρᾳ. ### kappa 848 〈ἢ〉 διὰ τὸ πρώτους μισθοφόρους Κᾶρας γενέσθαι, μισθοφόρου μοίρᾳ (Ι 378) καρορύ ς· ὑδρία. ### kappa 849 Κρῆτες * κάρο υ· τοῦ ἐπὶ τὴν κεφαλὴν 〈ἐκ〉 πλησμονῆς βάρους A κάρου α· κάρυα. ### kappa 851 Λάκωνες καρούμενο ς· ὠνησάμενος καροῦσθα ι· ὠνεῖσθαι καροῦχο ς· εὐχερής, εὔκολος † καρπαλίο ν· κάρπημα† Κάρπαθο ς· νῆσος καρπαλίμοισ ι· ταχέσι (Π 342) καρπάλιμο ν· ταχύ Καρπάθιος τὸν μάρτυρ α· παροιμία δὲ Καρπάθιος λαγὼν κατ’ ἔλλειψιν τοῦ ἐπηγάγετ ο. ### kappa 859 διὰ γὰρ τὸ μὴ εἶναι λαγωοὺς ἐν τῇ χώρᾳ ἐπηγάγοντο αὐτοί, καὶ τοσοῦτοι ἐγένοντο, ὥστε τόν τε σῖτον αὐτῶν καὶ τὰς ἀμπέλους ὑπ’ αὐτῶν βλάπτεσθαι. ὁ γοῦν Ἀρχίλοχος (fr. 152) παρὰ ταύτην τὴν παροιμίαν ἔφη· Καρπάθιος τὸν μάρτυρα * καρπάσινο ι· κορτῖναι (Esth. ### kappa 860 1,6) (A)g [ καρπάτινο ν· ἀγροκικὸν ὑπόδημα μονόδερμον] † καρπεῖ ν· πληώττειν† καρπαί α· ὄρχησις Μακεδονική καρπίζεσθα ι· καθαιρεῖν κάρπ η· τὰ σπέρματα. ### kappa 865 καὶ τήγανα ὀβελίσκους ἔχοντα καρπί α· κλώνια * καρπίζεσθα ι· προσοδεύεσθαι (Prov. ### kappa 867 8,19) A * καρπίζουσ ι· ποτίζουσιν. ### kappa 868 εὔκαρπα ποιοῦσι (Eur. Bacch. 408) Agn κάρπιμ α· δένδρα καρπὸν ἔχοντα καρποβόλο ν· τὸ σιτοβόλον· Ἀργεῖοι [ κάρποδο ς· κάμπτρα, ὅπου τὸ ἄλευρον μαλάσσεται] καρποῖ ς· βλαστήμασιν καρπομανή ς· εἰς κόρον ἐξυβρίζουσα. ### kappa 873 Σοφοκλῆς Τυροῖ αʹ (fr. 591) † καρπωμέν η· καρπῷ πλήθουσα καρπὸν ἔδουσι ν· σῖτον ἐσθίουσιν (Ζ 142) καρπό ς· τὸ ἄρθρον τῆς χειρός. ### kappa 876 καὶ σῖτος. καὶ τέκνα. καὶ τὰ ἔρια καρποῦ δίκ η· τῷ βλάψαντι καρπὸν οὕτως ἐδίκαζον καρποῦμα ι· τρυγῶ [ καρπύρα ι· ξύλων ξηρῶν κοπαί] καρπ ῶ· καρπιοῦμαι καρπωθέντ α· τὰ ἐπὶ βωμοῦ καθαγισθέντα κάρπωμ α· κέρδος. ### kappa 882 γένος, σπέρμα. * προσφορά Aps, δῶρα, ⸤ θυσία (Exod. 29,25 ..) vgp κάρπωσι ς· θυσία Ἀφροδίτης ἐν Ἀμαθοῦντι καῤῥά ξ· καιρίως κάῤῥαξο ν· Πάφιοι κατάραξον καῤῥέζουσ α· καταψῶσα n, καταψαύουσα (Ε 424) καῤῥέξα ι· καταῤῥέξαι πρᾶξαι. ### kappa 887 καταψῆσαι κάῤῥο ν· βέλτιον, 〈 ⸤ κρεῖττον s ἢ ἰσχυρόν〉 κὰρ ῥόο ν· κατὰ τὸ ῥεῦμα, κατὰ τὸν ῥόον (Μ 33) κάρο ς· φυτόν. ### kappa 890 ἢ καιρόν [κρεῖττον. ἢ ἰσχυρόν] * 〉κάρσιο ν· πλάγιον (ι 70) Avgn * κάρτ α· πάνυ, λίαν, μεγάλως (Eur. ### kappa 892 Alc. 811 ..) Agn καρταίνει ν· κρατεῖν κάρταλλο ν· τὸ πλεκτὸν ἀγγεῖον, ἐν τοῖς ὀψαρτυτικοῖς. ### kappa 894 * ⸤ κλοβός (Sir. 11,30) s καρτάζεσθα ι· κρατύνεσθαι. ### kappa 895 διϊσχυρίζεσθαι. καὶ διαμάχεσθαι κάρτε ι· δυνάμει (Θ 226) Καρτεμνίδε ς· οἱ Γορτύνιοι. ### kappa 897 Κρῆτες καρτερί α· ὑπομονή (4. ### kappa 898 Macc. 8,26) καρτερό ς· κραταιός, ἰσχυρός (Α 178 . ### kappa 899 .) Avg. ἐγκρατής. κρατῶν, καὶ ἰσχύων καρτ ή· εἶδος ἱματίου παρὰ Ἰόβᾳ ἐν ιεʹ περὶ ὁμοιοτήτων † κάρτ η· τὴν βοῦν Κρῆτες. ### kappa 901 καὶ τὸν οἰκέτην οἱ αὐτοί ... [ἢ πάνυ] κάρτιστο ι· * ἰσχυροί A (n), κράτιστοι, δυνατοί, ἔνδοξοι (Α 266 . ### kappa 902 .) καρτο ί· κεκουρευμένοι καρτομιστή ς· χλευαστής καρτύνεσθα ι· ἀσφαλίζεσθαι. ### kappa 905 διϊσχυρίζεσθαι κάρυ α· τὰς ἀμυγδάλους, καὶ καστάνους. ### kappa 906 καὶ τόπος Ἀρτέμιδος καὶ ἑορτή [καρύα] Καρυάτει α· θυσία. ### kappa 907 Λάκωνες Καρυᾶτι ς· ἑορτὴ Ἀρτέμιδος, καὶ ἱερόν . ### kappa 908 .. [ καρηβοᾶ ν· τὸ ὑπὸ ἤχου καὶ βοῆς τὴν κεφαλὴν ἀλγεῖν, καὶ ἰλιγγιᾶν] [ κάρυδο ι· καρύλαλοι] καρυήματ α· κάρυα. ### kappa 911 Λάκωνες καρυκάζει ν· ταράττειν * καρυκεύε ι· ἀρτύνει, ἡδύνει (Ag) * καρυκευμάτω ν· τραγημάτων, ἀρτυμάτων πολυτελῶν Ag (vp) καρύκ η· * περίεργος ζωμός An βρῶμα Λύδιον ἐξ αἵματος καὶ ἄλλων ἡδυσμάτων συγκείμενον ἀφ’ οὗ τὸ συνταράττειν καὶ ἀναδεύειν καρυκεύειν φασί * καρυκεί α· ἡ ἡδύτης Agn τῶν ζωμῶν np, ὀψοφαγία (Greg. ### kappa 916 Naz. c. 1, 2, 8,96) καρυκείαι ς· μαγειρεύμασιν, ἀρτύμασι. ### kappa 917 ταραχαῖς καρύκινο ν· μέλαν κᾶρυ ξ· κῆρυξ. ### kappa 919 ἢ κατάγγελος καρύσσωσ ι· κηρύσσωσι † καρυστεῖνα ι· κεκραγέναι. ### kappa 921 Λάκωνες Καρύστιο ς· οἶνος (Alcm. ### kappa 922 fr. 117 Bgk.) καὶ εἶδος λίθου Κάρυστο ς· πόλις Εὐβοίας (Β 539) καρυτίζεσθα ι· εὐφραίνεσθαι καρυόχρου ς· καρυοβαφοῦς καρυώ ν· πλακοῦς ἔχων κάρυα καρφαλέ α· κατακεκαυμένα. ### kappa 927 ξηρά. ὀξέα. κατάξηρα * καρφαλέη ν· κατάξηρον (Greg. ### kappa 928 Naz. 2, 1, 45, 271) (g) καρφαματήρι α· ἐν οἷς θερίζουσι τοὺς ξηροὺς στάχυας κάρφεος κωλέ α· δέσμη χόρτου κάρφετα ι· ξηραίνεται (r. ### kappa 931 s) κάρφ η· ξύλα λεπτά, καὶ ξηρά κάρφη ν· φορυτόν [ κά ρ· φθεὶρ προβάτου εἶδος] κάρφο ς· ἄχυρον, χόρτος. ### kappa 935 κεραία ξύλου λεπτή * καρφόμενο ς· ξηραινόμενος Ag † καρφύκτο ι· φρῦνοι. ### kappa 937 Ῥόδιοι καρφύνεσθα ι· ξηραίνεσθαι. ### kappa 938 φθείρεσθαι καρφυρα ί· νοσσιαί. ### kappa 939 θάμνοι [ κάρφυρο ι· νεοσσοί] καρφυρα ί· αἱ ἐκ τῶν ξηρῶν ξύλων γινόμεναι κοῖται. ### kappa 941 Εὐριπίδης Ἴωνι (172) κάρχα ι· καρκίνοι. ### kappa 942 καὶ ὄχλοι. Σικελοί * καρχαλέο ι· κατάξηροι (Φ 541) An (gp). ### kappa 943 στρογγύλοι (s) καρχαρία ς· ὁ θαλάσσιος κύων. ### kappa 944 καὶ ἰχθύος εἶδος * καρχαρόδου ς· τραχεῖς, ὀξεῖς ὀδόντας ἔχων (Ν 198) AgΣ (np) καρχαρόδοντα ς· ὁμοίως. ### kappa 946 καὶ ἀμφώδοντα ς· ἀντεμβάλλοντας εἰς ἀλλήλους τοὺς ὀδόντας κάρχαρο ι· οἱ ἔσχατοι ὀδόντες, τραχεῖς τε καὶ ὀδόντες ὀξεῖς * † καρχήματ α· θέλγητρα An καρχήσιο ν· εἶδος ποτηρίου. ### kappa 949 καὶ τὸ ἐπικείμενον τῶν ἱστῶν ξύλον· καὶ ἐργαλεῖον τεκτονικὸν δελτοειδές * καρχήσι α· τὰ κέρατα τὰ ἐπάνω τῶν καταρτίων τῶν πλοίων (Eur. ### kappa 950 Hec. 1261) An. καὶ τὰ ἄκρα τῶν ἱστῶν (g) κάρχν η· ἀργυρῆ . ### kappa 951 .. καρχῶδε ς· τραχύ κάρψα ι· ξηρᾶναι. ### kappa 953 ῥυσῶσαι. ἀφανίσαι. γεροντοποιῆσαι * καρωθεί ς· τὴν κεφαλὴν σεισθείς Avg. ### kappa 954 μεθυσθείς. ἢ βαρηθείς (Ierem. 28,39?) vg κά ς· Κύπριοι ἀντὶ τοῦ καί [οἱ δὲ δέρμα] κάσ α· οἰκία, καλύβη, οἴκησις παρὰ Ῥωμαίοις. ### kappa 956 〈οἱ δὲ δέρμα〉 κασαλβά ς· πόρνη. ### kappa 957 αἰσχροποιός, ἀπὸ τοῦ καλεῖν, καὶ σοβεῖν κασάνει ς· ἀνύεις. ### kappa 958 Λάκωνες κάσαργ ε· τοὺς ὀφθαλμοὺς ἀνάστρεφε κασαύρ α· κασωρίς. ### kappa 960 πόρνη s κασαυρείοι ς· οἴκοις, ἐφ’ ὧν αἱ ἑταῖραι ἐκαθέζοντο· ὅθεν καὶ τὴν πόρνην κασαυράδα ἔλεγον (Ar. ### kappa 961 Eq. 1285) κασέλλ α· καθέδρα κασελλατία ἱ· καθίσαι. ### kappa 963 Λάκωνες κασεύδε ι· κοιμᾶται † κασέρηνο ν· κάθελε. ### kappa 965 Λάκωνες * κάσι ς· ἡλικιώτης (Eur. ### kappa 966 Hec. 428) A (ns) Κασθανέ α· πόλις Θεσσαλίας † κασίαλτο ς· χωρὶς σιάλου κασιγνήτοι ο· ἀδελφοῦ ἰδίου (Γ 333). ### kappa 969 καὶ κασίγνητος ὁ ἀδελφός, οἷον ὁ κατ’ ἀμφοτέρους τοὺς γονεῖς (Ζ 430) κασιοβόρο ς· ἐν κασίᾳ γινόμενος σκώληξ κάσιο ι· οἱ ἐκ τῆς αὐτῆς ἀγέλης ἀδελφοί τε καὶ ἀνεψιοί. ### kappa 971 καὶ ἐπὶ θηλειῶν οὕτως ἔλεγον Λάκωνες. καὶ Εὐριπίδης Ἑκάβῃ (361) ... κασκαλίζετα ι· γαγγαλίζεται κάσκαν α· κασσύματα κασκάνδι ξ· ἡ γηθυλλίς κασκό ς· ὁ μικρὸς δάκτυλος κάσμορο ς· δύστηνος Κάσο ς· νῆσος περὶ Κόων (Β 676) κασπέλλε ι· στορνύει κάσσα ν· κοττιστὴν πτωχὸν ὑπὸ Ἀχαιῶν Κασσάνδρ α· Ἀλεξάνδρα ἐν Λακεδαιμονίᾳ κάσσα ς· ἀμφιτάπης. ### kappa 981 καὶ πιλωτά κασίε ι· κάθες κασπολέ ω· ὑποστορέσω (Sapph. ### kappa 983 fr. 46 L.—P.) † κάσσε ι· νεοσσειᾷ κάσσο ν· ἱμάτιον, παχὺ καὶ τραχὺ περιβόλαιον κάσταν α· Διὸς βάλανοι, Εὐβοϊκὰ κάρυα * κάστελλο ς· ὄνομα τόπου A, [ἄνω φέροντος καὶ κάτω φέροντος καὶ] μερίζοντος τὸ ὕδωρ κὰς τόδ ε· καὶ τόδε κάστο ν· ξύλον. ### kappa 989 Ἀθαμᾶνες Καστόρια ι· εἶδός τι κυνῶν (Xen. ### kappa 990 Cyn. 3,1) καστορνῦσ α· καταστρωννύουσα (ρ 32) καστρήρια ι· στήρριγγες. ### kappa 992 ἐρείσματα. περιπήγματα κάστρωμ α· περισταύρωμα. ### kappa 993 κλεῖσις κάστω ρ· ζῶον. ### kappa 994 ἀφ’ οὗ ὄρχεις καστόρειοι κάσσυμ α· δέρμα κασσύα ς· ὄρκυνος. ### kappa 996 Περγαῖοι κασανδήριο ν· ἰκτῖνος κασύτα ς· Συριακὸν βοτάνιον κασφυράσσετα ι· κατασπείρει κάσχετ ο· κατέσχετο Κασωλάβ α· οἱ μὲν πόλις, οἱ δὲ κώμη. ### kappa 1001 Αἰσχύλος Ἱερείαις (fr. 88) κασωρί ς· πόρνη p κασωρεῖο ν· πορνεῖον κᾆτ α· καὶ εἶτα κατ ά· πρόθεσις, ἀντὶ τοῦ ἐξ. ### kappa 1005 καὶ ἀντὶ τοῦ ἀπό. καὶ ἀντὶ τοῦ ἐν. καὶ ἀντὶ τοῦ εἰς * κατὰ ἀγυιά ς· κατὰ ἀμφόδους (Ζ 391) A * καταβαλε ῖ· ἀποκτενεῖ g. ### kappa 1007 καταλύσει (Eur. Bacch. 202). νικήσει. ⸤ ῥίψει. ἀφῇ (Sir. 8,16) n † καταβαικ ά· Λάκωνες. ### kappa 1008 ἐκοίμησεν καταβάπτε ι· κατερυθραίνει ἐρυθρῷ βάμματι, ἢ ποντίζει * καταβάτη ς· ὁ ἀπὸ τοῦ ἅρματος ἀποβάτης (Plat. ### kappa 1010 Crit. 119b) g * καταβιβάζοντε ς· κατασπῶντες A καταβλακεύει ν· [καταβλαβεῖν. ### kappa 1012 ] ῥᾳθυμεῖν. ἢ δαπανᾶν ῥᾳθύμως καταβλέθε ι· καταπίνει g καταβλή ς· μάνδαλος g καταβλώσκει ν· κατατρέχειν, ὑποφεύγειν g καταβο ή· καταβόησις, κραυγή g καταβολάδα ς· κλάδους * καταβολ ή· θυσία, τελετή Ag κατὰ βοὸς εὔξασθ ε· εὔχεσθε κατὰ βοός καταβόσκοντα ι· τρέφονται. ### kappa 1020 νέμονται. δαπανῶσιν * καταβραβεύετα ι· κατακρίνεται An. ### kappa 1021 καταγωνίζεται (Ep. Col. 2,18) (g)ns καταβο ᾷ· κατακράζει * καταβρίξα ς· κατακοιμηθείς vg καταβρόξα ι· καταπιεῖν καταβρόξει ε· καταπίοι (δ 222) καταβωσομένου ς· περιβοησομένους (Hdt. ### kappa 1026 6, 85,1) g καταγαγεῖ ν· καταφέρειν * καταγγέλλετα ι· κηρύσσεται (Ep. ### kappa 1028 Rom. 1,8) A (n) κατάγει ν· ἐπὶ τὸν ναύσταθμον ἄγειν, ἢ καταλῦσαι καταγεῶτα ι· οἱ θάπτοντες τοὺς τελευτῶντας. ### kappa 1030 οἰκοῦσι δὲ ἔξω τῶν πόλεων καταγινώσκ ω· μέμφομαι καταγληνίσα ι· καταναλῶσαι g καταγλυπτό ν· εἶδος φιλήματος g * καταγλωττίζει ν· βλασφημεῖν (Ar. ### kappa 1034 Ach. 380) A. καὶ 〈 καταγλωττίσματα 〉 τὰ ἐρωτικὰ καὶ ⸤ περίεργα φιλήματα (Ar. Nubb. 51) Ag * κατάγματ α· μηρύματα ἐρίου ἢ κατασπάσματα (Avg) καταγνῶνα ι· ἐπιγνῶναι. ### kappa 1036 μέμψασθαι. Σοφοκλῆς Ἀθάμαντι αʹ (fr. 1) * κατάγραπτο ς· ποικίλος Agns καταγραφ ή· καὶ ἡμεῖς λέγομεν ἐν ζωγραφίᾳ κατάγραφον καὶ κατατομή κατάγρε ι· καθαιρεῖ. ### kappa 1039 καταλαμβάνει (Sapph. fr. 149 L.—P. ..) g * καταγοητεύω ν· ἀπατῶν Ags κατάγχε ι· πνίγει. ### kappa 1041 * ⸤ κωλύει. κατέχει vgn. ἀνακρούει g καταγωγ ή· κατάλυσις, * ⸤ κατάλυμα vn, πανδοκεῖον, * οἴκημα vn καταγωγί ς· ἱμάτιον ποιόν, παράπηχυ γυναικεῖον. ### kappa 1043 καὶ σκεῦος πεντηρικόν. καὶ κράσπεδον. καὶ παράλωμα * καταγωνίζετα ι· νικᾷ (Agns) * κατάγνωσι ς· 〈μώμησις, μέμψισ〉 (Sir. ### kappa 1045 5,14) s * κατὰ δάκρυον εἴβει ς· καταστενάζεις A μετὰ δακρύων. ### kappa 1046 κλαίεις (Π 11) * καταδαρδάπτουσ ι· κατεσθίουσιν Ans * καταδαρθάνοντ α· κατακοιμώμενον A * καταδαρθεῖ ν· κοιμηθῆναι (Ar. ### kappa 1049 Nubb. 38 ..) g(m) καταδε ᾶ· ἐλάχιστα s καταδεδάρθηκε ν· καθύπνωκεν καταδάψα ι· καταδαπανῆσαι (Χ 339) καταδέδαστα ι· καταβέβρωται. ### kappa 1053 καταμεμέρισται * καταδεδίττεσθα ι· καταφοβεῖσθαι An καταδέδρομε ν· κατέδραμεν * καταδεέστερο ι· ταπεινότεροι Avg. ### kappa 1056 ἐλλιπέστεροι. ⸤ μικρότεροι (g) καταδεικνύων εἰ δὴ κατέβη ς· τουτέστιν . ### kappa 1057 .. (Com. ad.) * καταδείσα ς· φοβηθείς Agn [ καταδήδωκ ε· καταβέβρωκεν] καταδημομερίσα ι· μερίσαι δήμῳ κατὰ δ ’ ἔστυγο ν· ἐμίσησαν (κ 113) κατὰ δὲ φρόνιν ἤγαγε ν· ἐμίσησε. ### kappa 1062 κατεφρόνησεν (δ 258) * καταδῃοῦ ν· κατακόπτειν Avgn κατὰ δ ’ ᾕρεε ν· κατελάμβανεν (Φ 327) [ καταδήσα ς· φοβηθείς] καταδῃώσαντε ς· πολεμήσαντες. ### kappa 1066 πορθήσαντες. πραιδεύσαντες. καταφανίσαντες κατὰ διάτασι ν· κατ’ ἔκτασιν κατὰ διάστασι ν· κατὰ χωρισμόν * καταδιελέσθα ι· καταμερίσασθαι Ags * καταδιϊστᾶσ ι· καταχωρίζουσι Agns καταδίκ η· κατάκρισις κατάδικο ς· κατακεκριμένος † καταδιχμᾶσα ι· κατασχεῖν κατὰ δίψιον εἶδο ς· καύματος . ### kappa 1074 .. * καταδουπήσει ε· καταψοφήσειε Ans καταδρύπτοντε ς· σπαράττοντες κατάδουπο ς· ὀργίλος. ### kappa 1077 * ⸤ καταῤῥάκτης An καταδράθο ι· καθυπνώσαι καταδρομ ή· ἁρπαγή g † καταδρύλη ν· κατέσχεν καταδραθέντε ς· κατακοιμηθέντες * καταδύετα ι· κρύπτεται. ### kappa 1082 βυθίζεται Avg * καταδύντο ς· βυθισθέντος. ### kappa 1083 Av καταδύμενα ι· λάθρα ⸤ ὑπεισελθεῖν N καταδυναστεύ ω· βιάζω (Exod. ### kappa 1085 21,17 ..) καταδῦσ α· εἰσελθοῦσα (Θ 375) καταδύσει ς· οἱ λάθριοι τόποι, καὶ βαθεῖς καταδυσωπῆσα ι· παρακαλέσαι * καταείμενο ι· περικείμενοι. ### kappa 1089 περιεχόμενοι. κατάσκιοι. ἢ κατάστεγοι (g) καταείνυο ν· κατεκάλυπτον (Ψ 135) καταείσατ ο· κατῆλθεν (Λ 358) καταείσατο γαί ῃ· κατέδυ, καὶ κατεπλήγη εἰς τὴν γῆν. ### kappa 1092 ἢ κατεφάνη (Λ 358) καταέσα ς· κατακοιμηθείς καταέρξα ι· κατακλεῖσαι καταζήνασκ ε· κατεξήρανεν (λ 587) καταζῶστα ι· ἱμάντες οἱ τὰ σκεύη τοῖς ἵπποις καταζωννύντες κατὰ ἤθε α· κατὰ συνηθείας (ξ 411) καταήσετα ι· καταπνεύσει † κατάητα ι· καταλελάληται * καθάπα ξ· συλλήβδην S (Avg) * κάταιθ ε· κατάκαιε A * καταθεῖ ν· κατατρέχειν Avgn καταθεῖναι τὴν τιμή ν· ἐγλυτῆσαι τὴν τιμήν καταθρυληθεί ς· λεχθείς, λαληθείς * καταθελγόμεν α· καταπραϋνόμενα An [ καταθέοιτ ο· βλέποιτο] * καταθεώμενο ι· καθορῶντες A * καταθεῷτ ο· βλέποι Avg * καταθῆξα ι· παροξῦναι n * καταθλήσαντε ς· καταγωνισάμενοι (Avg) * καταθοινήσαντε ς· καταφαγόντες (Avgn) καταθαρσύνοντα ι· κατατολμῶσι * καταθρέξα ι· καταδραμεῖν g * καταθρῆσα ι· κατασκοπῆσαι (Σ). ### kappa 1114 κατανοῆσαι. κατιδεῖν * καταθρῆσαι ῥᾷο ν· κατιδεῖν εὐχερές Avgn * καταθύμι α· ἀρέσκοντα τῇ ψυχῇ A, ἡδέα, εὔθυμα, ἢ ⸤ κατὰ νοῦν (Esai. ### kappa 1116 44,9) ps (Avg) καταθύσασθα ι· μαντεύσασθαι * καταθῶμα ι· ἀναπαύσωμαι. ### kappa 1118 ἀπερείσωμαι Σ κα τ ’ αἶσα ν· κατὰ τὸ πρέπον (Γ 59 . ### kappa 1119 .) Καταιβάτη ς· Διὸς ἱερόν . ### kappa 1120 .. καταιβολ ή· ἡ περιοδικὴ νόσος * καταιγί ς· ἐπιφορὰ ἀνέμου σφοδροῦ Avg. ### kappa 1122 καὶ ἡ τῶν ὑδάτων ζάλη vg κα τ ’ αἶγας ἀγρία ς· παροιμία λεγομένη εἰς ἀγρίας αἶγας τρέπειν 〈τὴν νόσον〉, μάλιστα δὲ τὴν ἱεράν (Callim. ### kappa 1123 fr. 75,13) * † καταιγίσα ς· κατασχίσας. ### kappa 1124 οἱ γὰρ ἀνατιθέντες ἱμάτια κατέσχιζον αὐτά, ἵνα μὴ ἀρθῶσι παρά τινων Σ καταήτα ς· καταιγίδας κα τ ’ αἰγίλιπο ς· κατὰ τῆς ὑψηλῆς, ἧς καὶ αἲξ ἀπολείπεται (Ι 15) † καταιήδεσ α· κατῄσχυνα καταιθαλωμέν α· κατεσποδημένα (Eur. ### kappa 1128 Troad. 60) καταῖθυξ ὄμβρο ς· ὁ καταιθύσσων. ### kappa 1129 γράφεται δὲ καὶ καταίφλε ξ· καταφλεγόμενος καὶ ἀναζέων (trag. adesp. 216) κατάϊκε ς· καταπνοαί καταινέσα ι· συγκαταθέσθαι κατᾶϊ ξ· κατάσεισις. ### kappa 1132 ὁρμή (Callim. h. Dian. 114) καταιονε ῖ· καταντλεῖ καταίρεσι ν· κατάλυσιν * καταίροντε ς· καταπλέοντες Avgn κα τ ’ αἶσα ν· κατὰ μοῖραν (Γ 59 . ### kappa 1136 .) καταίσι α· καταίσιμα. ### kappa 1137 ὅθεν καὶ καταισίμους ἐπευφημιζόμενοι λέγουσι τὰς ἐπ’ ἀγαθῷ μαντείας καταιτιῶμα ι· μέμφομαι * καταῖτυ ξ· εἶδος περικεφαλαίας (Κ 258) Σ (n) * κατὰ κάθετο ν· ἐξεναντίας A (n) κατακαίει ν· καταφλέγειν κατακαν ῶ· ἀποκτενῶ κατακαίριο ν· εἰς καίριον τόπον (Λ 439) κατὰ καιρό ν· κατὰ χρόνον * κατακαλλύνοιτ ο· κατακοσμοῖτο n κατακαλύπτω ν· κατακρύπτων κατακανδό ν· κατὰ θανάτου κατάκαν ε· ἀπόκτεινον κατακάνεο ν· φίλτρον κατάκαρπο ν· ἐπιτήδειον * κατάκαρπο ς· πλούσιος (Zach. ### kappa 1151 2,4) gn * κατακαρφαίρε ι· ἀφανίζει. ### kappa 1152 ξηραίνει g κατακαύσει ς· καταφλέξεις κατακάσα ι· κακοδαίμονες. ### kappa 1154 καὶ αἱ διὰ τὰ ὀνείδη ὑπὸ αἰσχύνης ἐπ’ οἰκίας μένουσαι, ἢ ἄξιαι κεκαῦσθαι * κατακαχρύσ ω· ῥήξω· ἐπεὶ αἱ κριθαὶ φρυγόμεναι ῥήγνυνται. ### kappa 1155 τινὲς δὲ συνταράξω, καταχώσω Σ * κατακεντε ῖ· τιτρώσκει (Ezech. ### kappa 1156 23,47) A * κατακερματίζε ι· ἀναλίσκει, εἰς πολλὰ διατέμνει A, ἢ λεπτύνει, ἢ ⸤ μερίζει vg * κατακερτομε ῖ· χλευάζει (gn) , φλυαρεῖ (An) κατακεχρημέν η· κατακεχυμένη κατακεχρῆσθα ι· κατακεχύσθαι 〈καὶ τὸ ἀποχρήσασθαι〉 κατακέρασο ν· κατάχεον. ### kappa 1161 [καὶ τὸ ἀποχρήσασθαι] κατακερχνοῦτα ι· τραχύνεται, διὰ τὴν οὐλότητα. ### kappa 1162 ἔνθεν καὶ κερχνῶσαι τὸ καταστίξαι, καὶ οἷον τραχῦναι· καὶ πίνακες κερχνωτο ί· καὶ ὄσπριον κέρχνος κατακείσ ῃ· κατακλιθήσῃ κατακηλούμενο ι· ἐξοιστρούμενοι, ⸤ καταθελγόμενοι (A) * κατακισσᾶ ν· προσποιεῖσθαι A κατακλῄδη ν· συλλήβδην κατάκλειστο ι· ἐν Κορίνθῳ ἑταῖραί τινες κατακλησί α· ὅταν τῶν μειζόνων τι δέῃ πρᾶγμα ἐπικρῖναι, κατακλησίας ἐποίουν τῶν ἐν τοῖς ἀγροῖς οἰκούντων κατάκλιτο ς· τελευταία κατακνῆστι ς· τυροκνῆστις κα τ ’ ἄκνηστι ν· κατὰ τὴν ῥάχιν, ἣν μὴ ἔστι κνήσασθαι ῥᾴδιον (κ 161) κατακοιμίζε ι· καταπραΰνει (Plat. ### kappa 1172 legg. 7,790d) κατακοιρανέοντ α· κατακοσμοῦντα (Ε 824 v. ### kappa 1173 l.?) κατὰ κόκκας ἢ κατὰ κίκκα ς· κατάπλασμα. ### kappa 1175 κατάκομο ν· ... (Eur. Bacch. 1187) κατακον ά· διαφθορά (Eur. ### kappa 1176 Hipp. 821 v. l.) κατακορή ς· ὀχληρός κατακορμίσα ι· κατακόψαι 〈ξύλον〉 κατὰ κόῤῥη ς· κατὰ τοῦ κροτάφου ἢ κατὰ τῆς σιαγόνος πλῆξαι κατὰ κόσμο ν· κατὰ τρόπον, ἐν τάξει, κατὰ τὸ δέον, κατὰ τὸ καθῆκον (Κ 472) κα τ ’ ἄκρας ἑλεῖ ν· τὸ ἐξ ἐφόδου, καὶ τὸ αἰφνίδιον (Thuc. ### kappa 1181 4,112,3) * κατακρατήσατ ε· νικήσατε (Ierem. ### kappa 1182 27,15) A * κατὰ κράτο ς· ἰσχυρῶς Avg. ### kappa 1183 τελείως. ἀντιστάντος † κατακρέ η· κατάκριτος. ### kappa 1184 〈καταδικασθείσ〉 * κατὰ κρῆθε ν· κατὰ κεφαλῆς (Π 548) n [καταδικασθείς] κα τ ’ ἄκρη ς· κατὰ κορυφῆς. ### kappa 1186 κατὰ κρατός (Ο 557) κατακρημνίζω ν· κατακρημνῶν κατακριδεύσε ι· καταλαλήσει· ἐπεὶ καὶ αἱ ἀκρίδες πολύφωνοί εἰσιν. ### kappa 1188 ἢ καταναστήσει· ἐπεὶ καὶ αἱ ἀκρίδες ἀναστήματα γῆς καὶ λόφοι εἰσίν. ἢ καταγελάσει (Com. adesp.) * κατάκριμ α· κατάκρισις (An), καταδίκη (Ep. ### kappa 1189 Rom. 8,1) κατακρίτ η· κατάδικος 〈 κα τ ’ ἄκρω ν·〉 ἄρδην. ### kappa 1191 φοράδην. παντελῶς. σφόδρα (Eur. Phoen. 1176) * κατακροτε ῖ· ἄγαν ἐπαινεῖ Avg, κατευφημεῖ (A) n * κατακτάμενα ι· ἀποκτεῖναι (Γ 379) n κατάκτενος κόμ η· κατεκτενισμένη κατάκτρι α· ἐριουργός κατακυνῶν ἢ κατακύω ν· ὅταν τὸ σχοινίον †ἐλίγηας τῶν ἄκρων προσκατακλείσῃς κατακυριεῦσα ι· κατακρατῆσαι (Ps. ### kappa 1197 9,31) * κατακυρωθεί ς· κατακριθείς (Eur. ### kappa 1198 Or. 1013) n * κατακωκῦσα ι· καταθρηνῆσαι Agn [ κατακωλῦσα ι· θρηνῆσαι] * [ κατακωμ ᾷ· καταγελᾷ A] καταλαβεῖ ς· πάσσαλοι καταλαβέσθα ι· κατανοήσασθαι. ### kappa 1203 φθάσασθαι. ἀφελέσθαι καταλαγνευθεί ς· εἰς ἡδονὰς κατενεχθείς † καταλαθιστα ί· ἐξηγηταί. ### kappa 1205 ἢ ἐνδεικνύοντες τὰ δημόσια * καταλαλάζει ν· κατεύχεσθαι. ### kappa 1206 ἢ πολεμικῶς βοᾶν A * κατὰ λαπάρη ν· κατὰ τὴν λαγόνα (Ζ 64) Agn † καταλαπριώσε ι· ἀποκτονεῖ. ### kappa 1208 καταδέξηται. κατατρυπήσει. ἢ καταπερίσεις† καταλοχισμό ς· τάξις καταλαλιά ν· . ### kappa 1210 .. * καταλγύνεσθα ι· λυπεῖσθαι An * καταλεάναντε ς· κατατρίψαντες A (vgp) * καταλεγεί ς· καταλεχθείς An καταλέγεσθα ι· ὀδύρεσθαι τὸν τεθνεῶτα καταλείβετα ι· καταρεῖ (Eur. ### kappa 1215 Troad. 605) * κατάλειμμ α· ὑστέρημα As. ### kappa 1216 μέρος (Gen. 45,7 ..) † καταλαγνώσα ς· καταλέξας * καταλειφθέντε ς· ὑστερηθέντες A καταλῖνα ι· καταμῖξαι καταλέξα ς· κατακοιμήσας. ### kappa 1220 καταριθμήσας. ἀπαρτίσας καταλευγαλέ α· κάθυγρος. ### kappa 1221 καταληλιμμένη * καταλεύε ι· λιθοβολεῖ (Abs) καταλεῦσα ι· ἐγκλῖναι. ### kappa 1223 λιθοβολῆσαι καταλευέσθ ω· λιθασθήτω * † καταλευόμενο ι· εἰς τὰ μέταλλα βαλλόμενοι A (n) * καταλήγε ι· παύεται n * καταληΐζετα ι· διαρπάζει Avgn * καταληϊσάμενο ς· λαφυραγωγήσας. ### kappa 1228 καταπατήσας A * καταλήξομε ν· καταπαύσομεν A (n) κατάληξι ς· 〈κατάπαυσισ〉 s 〈 κατάλειψι ς·〉 παραχώρησις καταλειαινούση ς· καταπραϋνούσης (n) * καταλειβόμενο ν· καταστάζον (Σ 109) (A) * καταλιπαίνει ν· λιπαροποιεῖν (Avg) καταλίβ ῃ· καταδύνῃ [ κατάλι ψ· μεσοδμή] καταλλαγή ν· τὴν ἀντί τινος διδομένην δωρεάν καταλλαγ ή· εἰρήνη, φιλία καταλλαγὴν δορό ς· ἀνάπαυλαν. ### kappa 1239 μεταλλαγήν. κατάλλαγμα (trag. ad. 218) * κατάλληλο ν· ἁρμόδιον An. ### kappa 1240 ὁμαλόν * κατάλληλο ς· ἁρμόζων Agp * καταλλήλω ς· ἀκολούθως Avg ἁρμοζόντως g (An) Σ * καταλογάδη ν· πεζῇ, ἢ ⸤ τὰ πεζῷ λόγῳ γραφόμενα Avg καταλογ ή· τὸ τὰ ᾄσματα μὴ ὑπὸ μέλει λέγειν καταλογή σοι εἴ η· Ἀττικώτερον· ἀλλά σε αἰδεσθεῖεν οἱ θεοί * καταλογιεῖτα ι· καταριθμήσει Agn * καταλογισμ ῷ· καταριθμήσει A κατάλογο ν· ἀρίθμησιν * κατάλογο ς· ἡ ἀναγραφὴ τῶν ὀφειλόντων στρατεύεσθαι Σ, καὶ ⸤ ἐξαρίθμησις g κατάλογο ν· τὸ μύρτον † * καταλού ς· λῃστεία Ab καταλοφάδι α· κατὰ τοῦ αὐχένος· λόφος γὰρ ὁ αὐχήν. ### kappa 1252 ἢ κατὰ κεφαλήν· ὡς κατωμάδια καὶ κατωμαδὸν καὶ κατὰ τῶν ὤμων καὶ τοῦ τραχήλου (κ 169) * καταλοχισμ ῷ· περὶ τῆς γεννήσεως (1. ### kappa 1253 Esdr. 5,39) A κα τ ’ ἀλλοθρόου ς· κατὰ τοὺς ἀλλοδαπούς, ἢ πόῤῥω ὄντας (γ 302) * καταλυγίζετα ι· δεσμεύεται. ### kappa 1255 στρέφεται A * κατάλυμ α· οἴκημα, καταγώγιον (1. ### kappa 1256 Regn. 1,18 ..) A καταλῦσα ι· * ἀπολαῦσαι, εὐωχηθῆναι. ### kappa 1257 ⸤ καταμεῖναι A (vg) . καταβαλεῖν (vg). ἢ τὸν ἀπαγξάμενον, οὐχὶ δὲ κατενεγκεῖν Σ. ἢ τὸ τὰ ἑψόμενα λάχανα ἐκπιάσαι * καταλύτο υ· ξένου, παρόδου (Sap. ### kappa 1258 5,14) A (s). καθαιρέτου * καταμαλάσσοντ α· κατασκληραίνοντα A (n) * καταμαλθάσσω ν· καταπραΰνων A κα τ ’ ἀμαξιτό ν· τὴν κατημαξευμένην ὁδόν n, καθ’ ἣν αἱ ἅμαξαι διέρχονται (Χ 146) * καταμάρψα ι· καταλαβεῖν (Ζ 364) g(n) * καταμεμυκένα ι· ἀποπτῆξαι An, κατὰ μέρος † καταμήσα ς· καθάπαξ καταμήσατ ο· ἐπεσώρευσεν n. ### kappa 1265 ἐπεσπάσατο· (Ω 165) ἄμη γὰρ τὸ σκαφίον, ᾧ ἐπισπώμεθα, καὶ ἀμητῆρες οἱ θερισταί καταμηλῶσα ι· τῇ μήλῃ χρήσασθαι, καθεῖναι καταμηνύει ν· κατακηρύσσειν. ### kappa 1267 [ζητεῖν] † καταμηγγέ ς· παρακμὴ σώματος καταμνιε ῖ· καταπίνει. ### kappa 1269 κατεσθίει. Μνιεῖν γὰρ τὸ ἐσθίειν g κατὰ μικρό ν· κατὰ βραχύ * κατὰ μόθο ν· κατὰ τὸν πόλεμον (Σ 159) gn * κατὰ μοῖρα ν· κατὰ τρόπον n, κατὰ καιρόν, ἢ νόμον (Α 286) καταμονά ς· τὰς μισθώσεις τῶν ἐργατῶν εἰς χρόνον κατάμουσο ν· κατάπτηξον καταμφωτο ί· αὐλοί τινες οὕτω καλοῦνται * καταμωκᾶτα ι· καταγελᾷ (Sir. ### kappa 1276 13,7) (gn) † καταν ᾶ· κατὰ νοῦν καταναλίσκω ν· ἐσθίων, δαπανῶν κατανάξαντε ς· ἀναζεύξαντες, εἰς τοὐπίσω ἀναχωρήσαντες * κατανδρίζεσθα ι· καταπαλαῖσαι Avgp * κατανεανιευόμενο ς· κατακαυχώμενος. ### kappa 1281 κατισχύων A (vg) κατανεμεθείση ς· καταλαβούσης κατανεῦα ἱ· κατανεῦσαι κατανένοχε ν· συνουσίακεν κατανενυγμέν α· ἀμυχὰς ἔχοντα κατάνετα ι· κατανύεται. ### kappa 1286 ἀναλίσκεται (β 58) * κατανεύοντ α· κατακύπτοντα A. ### kappa 1287 θεωροῦντα * 〈 κατανεῦσα ι·〉 συνθέσθαι. ### kappa 1288 ⸤ ἐπινεῦσαι. συγκαταθέσθαι (Α 558) Avg κατανήσ ῃ· αὐξηθῇ κατανθρακῶσα ι· κατακαῦσαι. ### kappa 1290 κατοπτῆσαι (Aesch. fr. 281,4) κατανίφετα ι· καταφθείρεται. ### kappa 1291 καταχιονίζεται κατανομεύ ς· καταμεριστής * κατανοοῦντ ι· καταβλέποντι (Ep. ### kappa 1293 Iac. 1,23) A * κάταντ α· κατωφερῆ (Ψ 116) A κάταντε ς· ἐπὶ τὰ ἐμπρός * κατάντη ς· ῥᾴδιος, εὔκολος (Eur. ### kappa 1296 Rhes. 318) g. ἢ 〈 κάταντε ς·〉 κατάκρημνον. κατωφερές gvn καταντήσα ς· λαχών, κληρώσας * καταντησάτωσα ν· φθασάτωσαν (2. ### kappa 1298 Regn. 3,29) A κατάντηστι ν· κατεναντίον (υ 387) κα τ ’ ἀντιβολία ν· κατ’ ἀντίβλησιν (Eupol. ### kappa 1300 fr. 317?) κατάντικρ υ· ἐναντίον (κ 559) [ καταντήσει ν· κατέναντι, ἐξ ἐναντίας] * κατανένυγμα ι· ἡσύχασα. ### kappa 1303 λελύπημαι (Esai. 6,5) κατανύγητ ε· ἡσυχάσατε. ### kappa 1304 λυπήθητε (Ps. 4,5) κατάνυξι ς· ἡσυχία. ### kappa 1305 ἢ λύπη (Ps. 59,5 ..) κατανύουσ ι· καταναλίσκουσι κατανύσα ι· συντελέσαι καταξανε ῖ· κατατρίψει. ### kappa 1308 βασανίσει (Iud. 8,7 v. l.) κα τ ’ ἀξία ν· κατὰ δόξαν (Eur. ### kappa 1309 Hec. 374) καταξόμεν α· καταλυσόμενα κατάορ α· κατάντη (Eur. ### kappa 1311 Troad. 1090?) * καταπαίε ι· μαστίζει, τιμωρεῖται A καταπάλμενο ς· καταπηδήσας (Λ 94) καταπάλτη ς· βέλη 〈πέμπον〉 πολιορκητικὸν ὄργανον. ### kappa 1314 καὶ τὸ ἀφιέμενον βέλος κατὰ πάντ α· ὑπὲρ πάντα κατάπαστο ς· πεποικιλμένος (Ar. ### kappa 1316 Eq. 502) καταπάγιο ν· ἀσαλές. ### kappa 1317 ἢ ἀθροῦν * καταπείραντε ς· καταδήσαντες n * κατὰ πέλλα ς· κατὰ τοῦ γάλακτος ἀγγεῖα (Π 642) A καταπελτάσοντα ι· καταδραμοῦνται. ### kappa 1320 ἀπὸ τῶν πελταστῶν (Ar. Ach. 160) * καταπέλτη ς· εἶδος βασανιστηρίου, ὡς ὅπλον χαλκοῦν vn, ἐν ᾧ ἐξαρθροῦσι τὰ μέλη οἱ δήμιοι καταπεπεμμέν α· καθειμένα καταπέπυθ α· κατεῤῥύηκα * καταπεπελτωμέν α· καταπεπιναρωμένα (Ios. ### kappa 1324 9,5 v. l.) Avg καταπεπληγώ ς· καταπεπτηχώς καταπέφν ῃ· ἀποκτείνῃ (Γ 281) (n) † κατάπεμνο ι· καθαπτόμενοι * καταπεφρικότε ς· δειλιῶντες Ag(v) καταπέψα ι· καταπραῧναι n. ### kappa 1329 ἢ ἐν αὑτῷ κατασχεῖν. μεταφορικῶς, ἀπὸ τῶν πεσσομένων σίτων (Α 81) * καταπημήνειε ν· καταβλάψειεν Agn [ καταπίε ι· καταπίνει] a) * καταπίμπρασθα ι· κατακαίεσθαι Avgn b) κατὰ Πίνδαρο ν· . ### kappa 1332 .. κατὰ πίονα μηρ ί ’ ἔκη α· κατέκαυσα τὰ λιπαρὰ μηριαῖα ὀστᾶ (Α 40) καταπειρητηρί η· . ### kappa 1334 .. τόπους βαθεῖς πειράζοντες (Hdt. 2, 5,2). καὶ ἡ λεγομένη βολίς καταπλαγέντ α· θαυμάσαντα (2. ### kappa 1335 Macc. 3,24) καταπλακώ ν· [καταπλήξας. ### kappa 1336 ] διαμαρτών καταπλεκεῖσ ι· συνδεθεῖσι, περιπεπλεγμένοις καταπλή ξ· καταπεπληγώς καταπλῆσα ι· μολῦναι καταπλήσσε ι· καταταράσσει, φοβερίζει, κατεξανιστᾷ * καταπλήττετα ι· φοβεῖται, δειλιᾷ A καταπλιγήσε ι· 〈κατακρατηθήσῃ〉· τὸ βῆμα πλίγμα λέγουσι. ### kappa 1342 τὸ οὖν κατακρατῆσαι μετάγοντες ἀπὸ τῶν κυλιομένων καὶ τοῖς ποσὶ κατεχόντων οὕτως φασί [κατακρατηθείσει] (Ar. fr. 198) * κατὰ πόδ α· πάραυτα. ### kappa 1343 κατὰ τάξιν Avg. ἢ ὀπίσω A * καταποθ ῇ· καταναλωθῇ (2. ### kappa 1344 Cor. 2,7) A καταπολεμ ῶ· νικῶ καταπονουμένου ς· πειραζομένους (3. ### kappa 1346 Macc. 2,2 ..) * κατὰ πορθμό ν· στενὴν θάλασσαν (Eur. ### kappa 1347 Troad. 102) An * κατὰ ποσό ν· πλεονάκις Ags * καταπρανοῦ ς· κατωφεροῦς Avgn καταπραϋνεῖ ς· ἡμεροποιήσεις. ### kappa 1350 σιωπήσῃ κατάπρεμνο ς· κατάκλαδος * καταπρηνέ ς· κατὰ πρόσωπον An, ἐπὶ στόμα, κατωφερές κατὰ †προΐθη ν· κατὰ πρεσβυγονίαν. ### kappa 1353 ἔνιοι τὸ κατὰ δαίμονα καταπροιξάμενο ς· καταφρονήσας, καὶ οὐκ εὐλαβηθείς, προῖκα δὲ αὐτὸ ποιήσας καταπροίξε ι· καταφρονήσεις (Agn). ### kappa 1355 ἢ δωρεὰν γελάσεις (Ar. Eq. 435 ..) * κατὰ πρόσκλισι ν· κατὰ χάριν s. ### kappa 1356 [κατὰ πρόσκλησιν] καθ’ ἑτεροβάρειαν (1. Tim. 5,21) Avgb * κατὰ πρότμηστι ν· κατὰ τὸν ὀμφαλόν (Λ 424 v. ### kappa 1357 1.) Agn κατὰ πρωτείρενα ς· ἡλικίας ὄνομα οἱ πρωτείρενες παρὰ Λακεδαιμονίοις * καταπτήσσε ι· δειλιᾷ, φοβεῖται (Sir. ### kappa 1359 35,18) Avg καταπτήτη ν· ἔπτηξαν, ἐφοβήθησαν. ### kappa 1360 δυϊκῶς (Θ 136) κατὰ πτόλι ν· κατὰ τὴν πόλιν (Β 130) κατάπτυστο ν· ἐξουθενημένον καταπτώσσε ι· φοβεῖται, ⸤ δειλιᾷ (n) . ### kappa 1363 ταπεινοῦται (Ε 254) καταπυγοσύν η· ἡδονὴ μεγάλη καταπύγο υ· κιναίδου (b), ἤγουν ἀσελγοῦς καταπύγω ν· ὁ μέσος δάκτυλος. ### kappa 1366 καὶ ὁ κατωφερής * † καταπύε ι· ἐνέπλησε. ### kappa 1367 κατεγνόει †A καταπύθετα ι· εὐρωτιᾷ καταράκτη ς· ὀχετός, ῥύαξ. ### kappa 1369 καὶ ὁ ἀετός, Σοφοκλῆς Λακόωντι (fr. 347). καὶ τὰς ἁρπυίας, ἐν Φινεῖ (Soph. (?) fr. 648) καταράξα ι· κατᾶξαι καταραπατίτη ς· Γόργων ἐν τῷ περὶ θυσιῶν (fr. ### kappa 1371 515,20 J.) * καταράσσει ν· κατακλάνεσθαι (Hos. ### kappa 1372 7,6) A καταρᾶσθα ι· ἀρᾶσθαι θεοῖς * καταραψῳδῆσα ι· φλυαρῆσαι (Α vg) καταρβύλοις χλαίναι ς· ποδήρεσιν, ὥστε καὶ ἐπὶ τὰς ἀρβύλας χαλᾶσθαι. ### kappa 1375 Σοφοκλῆς Τρωΐλῳ (fr. 565) * κατάρδει ν· εὐφραίνειν An. ### kappa 1376 ποτίζειν A κα τ ’ ἄ ρ ’ ἕζετ ο· ἐκαθέσθη (Α 68) καταρέξα ι· [καταρῆξαι. ### kappa 1378 ] καταψῆσαι (Α 361) καταράκτη ς· ὁρμητικός καταρεπέ ς· ἑτερορεπές. ### kappa 1380 ἑτεροκλινές κατάρασθα ι· καταλύειν καταριπτάζοντα ι· σκορπίζονται καταρήστη ν· †ὀρθὴν δουριστήν†, παρὰ Καλλιμάχῳ τὴν χάλαζαν (fr. ### kappa 1383 566) καταρρήσσω ν· ἐπικροτῶν, ἐπιψοφῶν κατάρξασθαι τοῦ ἱερείο υ· τῶν τριχῶν ἀποσπάσαι * καταρράσσει ν· καταρίπτειν (Ose. ### kappa 1386 7,6) (A) * καταράσσοντε ς· περικτυποῦντες (Sap. ### kappa 1387 17,4 v. l.) n καταρράξα ι· καταβαλεῖν. ### kappa 1388 [ἢ καταψῆσαι] * καταρρεῖ ν· ἀναλίσκεσθαι (1. ### kappa 1389 Regn 2,33) * κατάρρησι ν· κατηγορίαν Av, καταβόησιν (m), καταλαλιάν, ⸤ κακολογίαν (Am) * κατάρρυτ α· ἀρδεύσιμα (Eur. ### kappa 1391 Andr. 215 ..) A (vg) * καταρτίσα ι· κατασκευάσαι (gn). ### kappa 1392 τελειῶσαι. ⸤ στερεῶσαι A καταρυβδήσα ς· καταπιών. ### kappa 1393 ῥοφήσας καταρυῆνα ι· καταπεσεῖν καταρυθμίζεσθα ι· κατευθύνεσθαι, κανονίζεσθαι n † κάταρσο ν· κατάκλεισον καταρτυθεί ς· ἀσφαλής. ### kappa 1397 τέλειος καταροΐζομα ι· ῥευματίζομαι καταρῶμα ι· εὔχομαι. ### kappa 1399 προσκυνῶ καταρωγέ α· γῆν τινα πρὸς φυτείαν ἀμπέλων εὔθετον κατὰ σαυτό ν· ἐπὶ σοῦ κατὰ σ έ· ὅμοιός σοι * κατασείει ν· ταράσσειν Ans κατασβέσα ς· σβέσας κατασεσαλαγμέν α· κατασεσεισμένα * κατασημήνασθα ι· κατασημειώσασθαι Agn * κατασίνεσθα ι· καταβλάπτειν Avgn [ κατασείειε ν· καταταράσειεν] κατασκαφή ς· κατεσκαμμένος (Soph. ### kappa 1409 Ant. 891) κατασκαφόφιλο ς· καταισχύνων τοὺς φίλους (Com. ### kappa 1410 ) κατασκάψα ι· κατορύξαι κατασκεδάσα ι· καταχέαι κατασκέλλει ν· κατασκελετεύειν. ### kappa 1413 τὰς σάρκας καταφαγεῖν κατασκευ ή· διασκευή * κατασκιδναμένη ς· κατασκορπιζομένης An (gs) * κατασκῆψα ι· κατασπεῖραι (Eur. ### kappa 1416 Med. 94) A κατάσκιο ς· πάντοθεν σκιὰν ἔχων (Zach. ### kappa 1417 1,8 ..) * κατάσκοπο ι· κατοπτεύοντες. ### kappa 1418 ἐπίβουλοι (Gen. 42,9 ..) A (gn). ἢ δόλων ἐξιχνευταί. δολεροί, δόλιοι (Eur. Rhes. 645 ..) κατασμύξα ι· μαρᾶναι. ### kappa 1419 καῦσαι, ἐμπρῆσαι (Ι 653) * κατασοβεῖτα ι· καταδιώκεται Agn * κατασοφισθεῖσ α· χλευασθεῖσα Avg. ### kappa 1421 τεχνασθεῖσα (Ab) κατασπᾶ ν· χαλᾶν. ### kappa 1422 ἢ σιαλίζειν ἑτέρου ἐσθίοντος ἢ περὶ δείπνου διαλεγομένου. καταπίνειν τὸν σίαλον * κατασπαταλ ᾷ· τρυφᾷ (Prov. ### kappa 1423 29,21) A κατασπερχάδη ν· ἐπὶ τὴν οἰκίαν, ἢ ἐπὶ τὴν ἑστίαν κεκλημένον 〈κατὰ σπουδήν〉 * κατασπερχόμενο ς· ἐπειγόμενος An. ### kappa 1425 καταπλησσόμενος (vg) * κατασπιλάζω ν· μολύνων A κα τ ’ ἀσπίδ α· ἐπ’ ἀσπίδα (Γ 347) κατασπλεκῶσα ι· κατελάσαι κατασπόδησο ν· κατέλασον κατὰ στάθμη ν· κατ’ ὀρθόν. ### kappa 1430 [κατ’ ἔπαυλιν] κατάστασι ς· ἀποδοχή. ### kappa 1431 ἢ κόσμος. ἢ ἦθος καταστατήρι α· ἀποπεμπτήρια· ἐν οἵῳ τρόπῳ λέγομεν ἀπόπεμψον κατάστησο ν. ### kappa 1432 ἢ καταπαυστήρια, κατάστασιν ἔχοντα, ἀπόπεμπτα, καθεσταμένα καταστέλλε ι· περικαλύπτει καταστέξα ι· καταγαγεῖν τὸν βοῦν κατὰ στεφάνη ς· ὄρους ἐξοχῆς, ἀκρωρείας (Ν 138). ### kappa 1435 Στεφάνη γὰρ εἶδος κόσμου περὶ τὴν κεφαλήν, ἢ περικεφαλαίας. ὡς Ὅμηρος· ‘αὐχέν’ ὑπὸ στεφάνης ἐϋχάλκου‘ (Η 12) * κατάστημ α· ποίημα A στάσις. ### kappa 1436 ὁρμὴ νοός (3. Macc. 5,45) καταστίζω ν· βεβαιῶν. ### kappa 1437 καταψηφίζων. παρ’ ὅσον τῶν ἀτακτούντων τὰ ὀνόματα 〈παρέστιζον καὶ ἐζημίουν. καὶ Σώφρων κεντήματά φησι〉 (fr. 143) κατάστικτο ν· ποικίλον καταστίλβε ι· καταυγάζει. ### kappa 1439 καταλάμπει κατὰ στίχα ς· κατὰ τάξεις (Γ 326) * καταστολή ν· περιβολήν (Isai. ### kappa 1441 61,3) A (s) * κατὰ στόμ α· κατὰ τὴν ἀρχήν. ### kappa 1442 μεταφορικῶς (Ο 389) An καταστομί ς· μέρος τι τοῦ αὐλοῦ. ### kappa 1443 τὸ ἐνόλμιον * καταστοχάζετα ι· κατὰ σκοποῦ βάλλει Avgn καταστρέφε ι· σκαλεύει * καταστροφῆ ς· ἐρημώσεως (1. ### kappa 1446 Macc. 2,49) A καταστρώματ α· τῆς νεὼς μέρος, ἐν ᾧ ἑστῶτες ναυμαχοῦσιν καταστύξα ι· [κατασῦραι. ### kappa 1448 συλλέξαι.] μισῆσαι καταστυφέλο υ· καταξήρου (Hes. ### kappa 1449 Theog. 806) [ κατάστυφλο ν· κατάξηρον] καὶ ἡμεῖς δὲ τὰς ἀνεργάστους χώρας καὶ σκληρὰς στυφλὰς καλοῦμεν * κατὰ συνδυασμό ν· κατὰ κοινωνίαν. ### kappa 1450 κατὰ σύμπραξιν Avg κατὰ συγκυρία ν· . ### kappa 1451 .. (Luc. 10,31) κατασῦρα ι· ἑλκύσαι σαγήνην κατὰ σφέα ς· καθ’ ἑαυτούς (Β 366) Avgn κατὰ σφέω ν· κατ’ αὐτῶν, ἢ καθ’ ἑαυτούς [ * κατασφήκωντα ι· καθήλωνται A] κατασχάσα ι· κατατυχεῖν. ### kappa 1456 ἢ ἀμυχὰς ποιῆσαι κατασχεῖ ν· κατακρατεῖν. ### kappa 1457 κατοικεῖν κατὰ τάξι ν· κατὰ κόσμον (1. ### kappa 1458 Cor. 14,40) s κατὰ ταὐτ ό· οἷον ὁμονοοῦσιν κατατεθήπει ν· θαυμάζειν. ### kappa 1460 δειλιάζειν. ἐκπλήττεσθαι * κατατεθήπεσα ν· κατεθαύμαζον Agn * κατατεθηπότε ς· ἐκπεπληγμένοι A (vg) κατατεθηπώ ς· δειλιάσας b * κατὰ τέκ ν ’ ἔφαγ ε· κατέφαγε τὰ τέκνα (Β 317) κατατείνετα ι· ἐφαπλοῦται * κατατίθεσθα ι· συναινέσαι A * κατὰ τὸ αὐτ ό· ὁμοῦ (Act. ### kappa 1467 ap. 14,1) A κατατοξεύ ω· . ### kappa 1468 .. (4. Regn. 9,16 ..) * κατὰ τὸ κρῖμ α· κατὰ τὴν τάξιν. ### kappa 1469 ἢ κατὰ τὸ πρόσταγμα (Ps. 118,149 ..) A κατατρίχιο ν· λεπτόν κατάτροπο ν· κάταντες, πρόστροπον δὲ τὸ ἐναντίον κατατρυφ ῶ· κατασπαταλῶ κατατρύχε ι· λυπεῖ. ### kappa 1473 ⸤ καταπονεῖ (Agn) † κατατοιόντ α· κατασκευάζοντα κατατυχεῖ ν· ἐπιτυχεῖν κατὰ τῶν συῶ ν· κατὰ τῶν χοίρων καταυγάσα ς· φωτίσας κάταυλο ν· κατηυλημένον. ### kappa 1478 ἀναπεπταμένον καταῦσα ι· καταντλῆσαι. ### kappa 1479 καταδῦσαι καταύστη ς· [καταδύστης] . ### kappa 1480 .. κα τ ’ αὐτό ν· ὅμοιον αὐτῷ καταφάγ ῃ· κατεσθίῃ (Am. ### kappa 1482 4,9 v. l.) κατὰ φάλαρ α· κατὰ μετωπίδια (Π 106) * καταφάνα ι· κατειπεῖν g(n) * καταφατική ν· συγκατάθετον A (gb) [ καταφήσα ς· ἀπορήσας. ### kappa 1486 ἀνιάσας] καταφθατουμέν η· καταντωμένη. ### kappa 1487 κυρίως δὲ τὸ ἐκ προκαταλήψεως (Aesch. Eum. 398) * καταφιλοσοφήσαντε ς· διὰ τῆς σιγῆς νικήσαντες A (gb) καταφλάσα ι· κατακόψαι * καταφοιτῆσα ι· παραγενέσθαι An(vgp) καταφορή ν· ὕπνον (Hippocr. ### kappa 1491 epid. 3,6) * καταφορικό ς· γαστέρας ποιῶν 〈πολλάσ〉 A * κατάφωρο ν· ἐληλεγμένον. ### kappa 1493 ⸤ φανερόν. ὑπεύθυνον n. ἢ καταφανῆ g γενόμενον n * καταφορικῶ ς· σφοδρῶς Avg καταφράκτοις ψυχαῖ ς· ταῖς ἐπεσκοτισμέναις, καὶ μὴ τὸ μέλλον εἰδυίαις. ### kappa 1495 Ἴων Ἀλκμήνῃ (fr. 6) καὶ εἴδη πολεμικῶν †ὡς καταφράκτου * κατὰ φρέν α· κατὰ διάνοιαν (Α 193 . ### kappa 1496 .) n * κατὰ φρήτρα ς· κατὰ φατρίας (Β 362) n καταφρονε ῖ· ὑπερηφανεῖ (Eur. ### kappa 1498 Bacch. 503) καταφρονέω ν· καταβουλευόμενος καταφρυγήσετα ι· καταξηρανθήσεται καταφρύγε ι· καταξηραίνει * καταφυέ ν· γεννηθέν Agns καταφυλαδό ν· κατὰ ἔθνη b † καταφύξε ι· κατασβέσει * κατάφυτο ς· σύνδενδρος A τόπος καταφωνε ῖ· ταράσσει (Act. ### kappa 1506 ap. 22,24 v. l.?) * καταφωραθεί η· καταγνωσθείη A καταφωρᾶ ν· ἐρευνᾶν, ἐπιζητεῖν * κατάφωρο ς· φανερός Avs κατὰ φῶτ α· κατὰ ἄνθρωπον * κατὰ χαλκό ν· κατὰ βραχύ A καταχέε ι· κακολογεῖ (Iob 41,14) κατὰ χεῖρ α· ἕτοιμα, εὐχερῆ. ### kappa 1513 ἢ ὁ νῦν πρὸς χεῖρα καὶ εἰς πολλὰ χρήσιμος οἰκέτης καταχήν η· καταχάσμησις. ### kappa 1514 ⸤ κατάγελως s καταχήν ῃ· καταγελάσῃ, μυκτηρίσῃ, ἐξουθενίσῃ. ### kappa 1515 [καὶ ὑπὸ Πεισιστράτου καλαμαίᾳ ἐμφερὲς ζῶον, ἀπὸ τῆς ἀκροπόλεως προβεβλημένον, ὁποῖα τὰ πρὸς βασκανίαν] * κατὰ χθονό ς· 〈κατὰ τῆς γῆσ〉 (Γ 217) ANs . ### kappa 1517 ..· ὁ λιπαρός, ὁ τρόφιμος κατάχρεω ς· ἐπαρκῶν εἰς μαρτυρίαν καταχθόνιο ς· [κατὰ τῆς γῆς] ἢ ⸤ ὁ Ἅιδης s καταχρήσε ι· ἀρκέσει * καταχρηστικῶ ς· ὅταν καταχρήσηταί τις ἀπὸ πράγματος εἰς πρᾶγμα An καταστοχαζόντως καταχρᾶτα ι· κακῶς χρᾶται καταχρυσῶσα ι· καταλιθῶσαι (Exod. ### kappa 1523 26,29 ..) * κατάχλυσι ς· ἀήρ 〈πίλημα νεφῶν〉 A καταχύσματ α· τραγήματα. ### kappa 1525 ἔθος γὰρ εἶχον κατὰ τῆς κεφαλῆς κάρυα καὶ ἰσχάδας καταχέειν τῶν νεωνήτων δούλων παρὰ τὴν ἑστίαν καθισάντων. κατεχεῖτο δὲ καὶ τοῦ νυμφίου. λέγεται δὲ καὶ ἐπὶ ζωμοῦ κατάχυτλο ν· τὸ βαλανευτικὸν σκαφίον * κατὰ χώρα ν· κατὰ φύσιν. ### kappa 1527 ἢ ἀκίνητον (Lev. 13,23. 28 v. l.) (n) * καταψαίρουσ ι· κινοῦνται Ag καταψέφε ι· κατασκοτίζει· ψέφας γὰρ τὸ σκότος· παρὰ τὸ ψεφᾶσθα ι, τὸ μεταμελεῖσθαι καὶ οἷον σκότος περιτιθέναι τοῖς λεγομένοις. ### kappa 1529 [τὸ καταψεφεῖν] ἔσθ’ ὅτε δὲ καὶ τὸ φροντίζειν οὕτως λέγουσιν * καταψηφίζετα ι· κατακρίνει vg (As) * καταψήχω ν· κολακεύων Agn. ### kappa 1531 ἡσυχῇ τρίβων * καταψιλωθήσεσθα ι· ψιλὸν γενέσθαι A * κατεαγότ α· κατενηνεγμένα. ### kappa 1533 κατακεκλασμένα A (n) [ κατεάσα ς· κατακοιμηθείς] * κατεάχθ η· κατεθλάσθη A κατεβάλλετ ο· ἐτίθετο κατέβασκ ε· κατέβλαψεν * κατεβαυκάλησ ε· κατεκοίμισεν Σ κατέβραψ ε· κατέλαβεν * κατεβήσατ ο· εἰσῆλθεν (ο 99) κατεβρότωσε ν· ἐμόλυνεν * κατεβρόχθισ ε· κατέπιεν (Ar. ### kappa 1542 Av. 503) Agn κατεγνωσμένο ς· κατακεκριμένος (Ep. ### kappa 1543 Gal. 2,11) κα τ ’ ἔγκλησι ν· κατὰ μέμψιν. ### kappa 1544 κατὰ πταῖσμα κατεγοήτευσε ν· ἠπάτησε. ### kappa 1545 κατεμάντευσεν κατέδαπτ ε· κατήσθιε μετὰ σπαραγμοῦ * κατέδαρθ ε· κατεκοιμήθη An κα τ ’ ἐδάφου ς· ἐπὶ γῆς (3. ### kappa 1548 Macc. 2,22) κατέδευσα ς· [κατέφαγας. ### kappa 1549 ] ἔβρεξας (Ι 490) κατεγλώττιζ ε· διέβαλλε, κατηγόρει κατεγκονῶ ν· ἐπειγόμενος κατεγνυπτωμένο ν· τὸ . ### kappa 1552 .. 〈καὶ〉 κατεγνυπτῶσθαι κατέγνωσα ν· κατέλεξαν κατέγραψα ν· κατέξυσαν κατεγυμνάσατ ο· ἐπὶ γυμνασίαν ἀνάλωσεν κατεδά η· κατεκάη κατέδαρθε ν· ὕπνωσεν κατεδᾴωσ ε· κατέκαυσεν. ### kappa 1558 ἐπολέμησεν κατέδευσ ε· κατέβρεξε. ### kappa 1559 κατέφυρσε. καὶ [ὁτὲ μὲν ἁβρῶς διαιτᾶσθαι καὶ τρυφᾶν, ὁτὲ δὲ τὸ κατηφῆ εἶναι.] κατεδηδεσμένο ν· καταβεβρωμένον (Plat. ### kappa 1560 Phaed. 110 e) * κατεδήδοκ ε· καταβέβρωκε, ⸤ κατέφαγεν Ag κατεδηδοκώ ς· καταβεβρωκώς Σ κατεδῄου ν· κατέκοπτον κατέδησ α· κατεδέσμευσα. ### kappa 1564 (ε 383 ..) κατῄσχυνα * κατεδιῄτησ ε· κατέκρινεν Avg b κατέδουπε ν· τέθνηκεν κατέδουπο ν· τεθνήκεισαν κατέδραθο ν· κατεκοιμήθησαν κατεδρύπτετ ο· κατεκόπτετο. ### kappa 1569 κατεξύετο κατέδ υ· κατεπόθη, ⸤ κατεποντίσθη Ag * κατέδω ν· κατεσθίων (Ζ 202) gn κατεζώμευε ν· ἐτύρευεν, ὥσπερ ζωμὸν ἐκτροφήσας τὸ γάλα κατεδιείλοντ ο· κατεμερίσαντο (Ioël 3,2) * κατέθορ ε· κατεπήδησεν (Δ 79?) Ag κατετεθήπε ι· ἐπτοεῖτο κατεθραύσθ η· κατεκλάσθη κατέθυψα ς· †περιέπλευσας κατείβετ ο· διεφθείρετο (ε 152). ### kappa 1578 κατέρρει (Ω 794) κατειβόμενο ν· διαφθειρόμενον. ### kappa 1579 ⸤ καταρρέον (Ο 37) Ab κατεική ς· ἐπιεικής κατειλάδ α· ἡμέρα χειμερινή κατεῖλ ε· κατέλεξεν. ### kappa 1582 ἐποίκιλεν κατείλεο ν· συνέστελλον κατειλεῖ ν· κατέχειν. ### kappa 1584 καταλαβεῖν κατειληθέντα ς· συσχεθέντας. ### kappa 1585 καταληφθέντας * κατειλῆφθα ι· προκαταλαμβάνεσθαι A κατείλε α· τὰ ἐσώτερα οἰκήματα. ### kappa 1587 Ἐρυθραῖοι * κατείλοχ ε· κατέλεξεν A κατειλυσπᾶσθα ι· εἰλούμενον σπᾶσθαι κατειλυσπωμένη ν· ὁ μὲν Λυκόφρων καταρτωμένην. ### kappa 1590 Ἐρατοσθένης (fr. 63 Strecker) δὲ συγκεῖσθαι τὴν λέξιν ἐκτοῦ εἰλεῖν καὶ σπᾶσθαι (Ar. Lys. 722) κατείλυτα ι· κεκάλυπται (g) [ κατειλωπτεῖ ν· καταβλεφαρίζειν] * κάτιμε ν· κατερχόμεθα Ag κατειπώ ν· διαβαλών (Num. ### kappa 1594 14,37) κατείργε ι· ἐκώλυεν * κατειργάσατ ο· [ἐκώλυσε. ### kappa 1596 ] κατηγωνίσατο Agns * κατειργμένο ς· ἐγκεκλεισμένος gn [ κατείρ α· ἀσπίς. ### kappa 1598 πέλτη] κατεῖρε ς· κατηρτισμένον, εὐήρετμον (Hdt. ### kappa 1599 8, 21,1) κατείρηκε ν· λάθρα διαβέβληκεν * κατειρωνεύετα ι· μέγα φρονεῖ A. ### kappa 1601 ἢ δολιεύεται Σ * κάτεισ ι· κατέρχεται (Λ 492 . ### kappa 1602 .) Avg κατεκαμάρωσε ν· κατέκρυψεν κατέκανο ν· κατέκτεινον κατεκείαθε ν· κατεκοιμήθη κατεκερμάτισε ν· συνέθραυσεν κατεκήλε ε· δι’ ἐπῶν ἥδυνεν (Greg. ### kappa 1607 Naz. c. 2,1, 16,37) * κατεκήλησ ε· κατεπράϋνεν g (An) ἔθελξεν. ### kappa 1608 Κηλεῖσθαι γὰρ λέγεται τὸ ὑπὸ αὐλῶν θέλγεσθαι A κατεκλάδανε ν· ἀφεῖλεν κατεκλᾴζετ ο· κατεκέκλῃστο, κατακεκλεισμένην εἶχεν (Theocr. ### kappa 1610 18,5) κατεκλάσθ η· ἐνέδωκεν (Ν 608) * κατέκτ α· ἀπέκτεινεν (Β 662) As κατεκνίδευε ν· κατέξυεν * κατεκόπησα ν· ἐφονεύθησαν A * κατέκτα ν· ἀπέκτειναν bs [ κατέκπλησα ν· κατεπράϋναν] κατελάσα ι· κατατῆξαι † κατελεγχῶσα ι· κατελέγξαι. ### kappa 1618 καταλέξαι κατελέξαντ ο· κατεκοιμήθησαν [ κατελελίβαντ ο· κατεμερίζοντο] * κατέλεκτ ο· κατεκοιμήθη (Ι 662) g κατέλεξα ς· κατεκοίμισας. ### kappa 1622 κατέβαλες * κατέλεσ α· ἐλέπτυνα, συνέτριψα (Deut. ### kappa 1623 9,21?) A * κατέλευσα ν· λίθοις ἔβαλον (Hdt. ### kappa 1624 1, 167,1 ..) (Avgp) * κατέληξε ν· ἐπαύσατο An (vgps) * [ κατεμαξευμένη ν· κατατετριμμένην] (A) b * κατέμαρπτ ε· κατελαμβάνετο (Ε 65) An * κατέμαρψ ε· κατέλαβεν (Greg. ### kappa 1628 Naz. c. 1,2, 1, 549) n. [ἢ κατέβαλεν] κα τ ’ ἐμαυτό ν· κατὰ τὴν ἐμὴν δύναμιν. ### kappa 1629 ἢ * ⸤ κατὰ τὴν αὑτοῦ 〈δύναμιν〉 (Α 271) n κα τ ’ ἐμαυτο ῦ· κατὰ τῆς ἐμῆς δυνάμεως κατεμεγαλαυχήσατ ο· μεγάλως ἐκαυχήσατο κατενάρκησ α· ἐβάρυνα κατένασσ ε· κατῴκισεν (Hes. ### kappa 1633 op. 168) † κατενέκουσι ν· ἔρχονται * κατενεμήσατ ο· κατέφαγεν, ἀνήλωσεν (Ps. ### kappa 1635 79,13) A κατένευσε ν· ἐπένευσεν. ### kappa 1636 ὑπέσχετο (Β 112) κατενήρατ ο· ἀπέκτεινεν (λ 519) * κατεντευκτή ν· κατεντυγχάνοντα (Iob 7,20) Agn κα τ ’ ἔντευξι ν· κατ’ ἐντυχίαν * κατεντευχθέντ α· κατεντυχηθέντα Ag (v) Σ a * κατενύγησα ν· ἐλυπήθησαν (Act. ### kappa 1641 ap. 2,37) s * κατενῶπ α· κατ’ ἐναντίον. ### kappa 1642 κατ’ ὄψιν (Ο 320) A * κατεξανίστατα ι· κατεπαίρεται (Greg. ### kappa 1643 Naz. or. 1 p. 184a) Avg * † κατεξανίε ι· διεσθίει A * κατεξευμαρίζοντο ς· κατευθύνοντος n [ κατεξήνασκ ε· κατεξήρανεν] κατεπᾴδεσθα ι· καταπραΰνεσθαι κατεπᾴδ ω· γοητεύω. ### kappa 1648 ⸤ πραΰνω A κα τ ’ ἐξωλεία ς· ἔξω τῶν ὅρων κατεπάλμενο ς· καθαλλόμενος (Λ 94) κατέπαλτ ο· καθήλατο (Τ 351) κατεπάσατ ο· κατεκτήσατο κατεπείγε ι· κατασπεύδει * κατέπεφν ε· κατέσφαξε n. ### kappa 1654 κατεφόνευσε (Ζ 183) b * κατεπερπερεύετ ο· ἐχαριεντίζετο Agn κατενώπι α· κατὰ τὸ ἔμπροσθεν τῶν θυρῶν μέρος * κατεπιάνθ η· ἐλιπάνθη, ἐτράφη· πίων γὰρ ὁ λιπαρός Avg * κατεπιφύετα ι· κατατρέχει A κατεπλάγ η· κατέσκληκεν [ κατέπλατ ο· καθήλατο] κατεπλατύνετ ο· καθυπερηφανεύετο κατέπλησα ν· ἀνέπλησαν, ἀνεπλήρωσαν κατεπόθησα ν· κατεποντίσθησαν. ### kappa 1663 κατέπεσαν (Isai. 28,7 v. 1.) * κατεπτηχένα ι· φοβηθῆναι A (ps) * κατεπτήχασι ν· τῷ φόβῳ ἐταπεινώθησαν A κατεπτηχότ α· καταπτήσσοντα * κάτεργο ν· [πεπαλαιωμένον] 〈ἐργασίαν〉 (Exod. ### kappa 1667 30,16) A † κατέρεα ι· κάθισαι. ### kappa 1668 Πάφιοι κατέρεικτ α· τὰ ἐρεικόμενα ὄσπρια καὶ σχιζόμενα, οἷον κυάμους· ἔνιοι δὲ καὶ τοὺς πυρούς. ### kappa 1669 οἱ δὲ κατερρωγότα ἱμάτια [ κατέρεζ ε· καθέζου] * [ κατερέζετ ο· ἐκαθέζετο] n * κατέρεξ ε· κατέψησεν (Α 361) n κατερίκνωσ ε· . ### kappa 1673 .. κατέρειξε ν· . ### kappa 1674 .. * [ κατέροντε ς· καταπλέοντες] b κατέρραξ ε· κατέβαλεν (Sir. ### kappa 1676 46,6) * κατερρηγότα ς· διερρηγμένους (Ios. ### kappa 1677 9,4) A * κατερρινημένοι ς· εὐτελέσιν Agn κατερρινωμένο ν· καταπεπυκασμένον. ### kappa 1679 καταδεδερματωμένον (Aesch. Suppl. 747) * κατερρύηκε ν· ἐσάπη (Ierem. ### kappa 1680 8,13) Avgs κατερύκε ι· κατέχει (ο 73) κατέρυκε ν· ἐπέσχεν, ⸤ ἐκώλυσεν (δ 284) ns κἀτέρωτ α· καὶ ἄλλοτε (Sapph. ### kappa 1683 fr. 1,5) * κατερυθραίνε ι· καταβάπτει ἐρυθρῷ βάμματι An κατέσκαψ ε· κατώρυξεν * κατεσκιρωμένη ς· πεπαλαιωμένης (3. ### kappa 1686 Macc. 4,1) Ag (b) * κατεσκληκότ α· κατεσκληρωμένα A (gn) κατέσπασ ε· κατέπιεν κατεσοφίσθ η· ἐπλανήθη † κατεστάμενο ς· καταθύσας κατεστέμμεθ α· ἐστεφανώθημεν κατεστήριξεν ἀρχ ῇ· νόμον ἀπέδειξεν, [ἀπέδωκεν. ### kappa 1692 ] κατεστηλίτευσεν * κατεστιγμένο ς· πεποικιλμένος An (g) * κατεστόρεσ ε· κατέστρωσεν Avgn. ### kappa 1694 [ἐθεάσατο] * κατεστρατοπέδευσ ε· κατεπολέμησεν (2. ### kappa 1695 Macc. 4,22) (Avg) * κατέστυγ ε· κατεστύγνασεν (Ρ 694) An κατέστυγο ν· κατεπλάγησαν. ### kappa 1697 ἐμίσησαν (κ 113) * κατεστυγημένο ς· μεμισημένος g (Avp) κατέστυψε ν· ἐσάρκωσεν κατεσφηκωμένο ν· περιεχόμενον * κατεσφήκωντα ι· καθήλωνται A * κατεσφραγίσθ η· ἀπεκλείσθη A ἐσφραγίσθη (Sap. ### kappa 1702 2,5) κατέσχε ς· κατῆλθες (Eur. ### kappa 1703 Ion 551) περιεκράτησας [ κατεθήπεσα ν· ἐθαύμαζον] [ κατέταρπο ν· κατεκοιμήθησαν] κατετήρυε ν· κατεῖχεν (ι 31) κατέτλ α· κατετολμᾶτο κατετυμβοχόησ α· ἔθαψα (Antim. ### kappa 1708 fr. 156 Wyss) [ κατέτυ ξ· γένος περικεφαλαίας] * κατευγμάτω ν· καταρῶν (Eur. ### kappa 1710 Hipp. 1170) Ab * κατευθικτήσα ς· ἁψάμενος (2. ### kappa 1711 Macc. 14,43) A (g)s * κα τ ’ εὐθ ύ· κατ’ εὐθεῖαν Avgn * κατευθυνομέν η· διοικουμένη (Plat. ### kappa 1713 Tim. 44 b) A κατευκτό ν· τὴν ἐπί τινι εὐχῇ ὑπόσχεσιν * κατευμαρίζοντε ς· εὐχερίζοντες n(g). ### kappa 1715 καθιστῶντες n(A) a) * κατευμεγεθεῖ ν· καταδυναστεύειν Agn b) * 〈 κατευμεγεθήσα ς·〉 ὑπερβάλλων. ### kappa 1716 νικῶν As κατευμεγεθήσειε ν· καταδυναστεύσειεν * κατευνάζε ι· κοιμίζει ns * κατευνάζεσθα ι· κοιμίζεσθαι A (g) πραΰνεσθαι (g) κατεύξασθα ι· κατά τινος εὔξασθαι (Plat. ### kappa 1720 rep. 3,393a) * κατευρύνετα ι· μεγαλύνεται, ⸤ πλατύνεται (n) † κατευρίσκο ι· κωλύει κατεύχομα ι· καταρῶμαι (ns) κατεύχο υ· καταρῶ (Eur. ### kappa 1724 Iph. T. 536) * κατεφοίνιξα ς· ἔβαψας An κατέφ υ· ἐγεννήθη κατεφωράθ η· ἠλέγχθη * κατεφωρᾶτ ο· ἠλέγχετο Avg κατέχει ν· κρατεῖν (Eur. ### kappa 1729 Bacch. 880). κωλύειν. συνέχειν * κατεχειροῦτ ο· ἐνίκα. ### kappa 1730 ὑπέτασσεν A κατέχεσθα ι· θεοφορεῖσθαι κατέχευ ε· * κατέβαλεν A. ### kappa 1732 κατέθηκεν. ἥπλωσεν (Γ 10) * κατεχθραίνοντ α· μισοῦντα b κατεχμάσα ς· κατασχών κατέχμασο ν· καταφόνευσον * κατεωνᾶσθα ι· καταντλᾶσθαι A * κατεωνε ῖ· καταντλεῖ A † κατεωνῶσ ι· καταμάσσουσιν† * καταιώρητα ι· 〈κατακρέμαται〉 A κατέχευε ν· [δοξάζουσιν. ### kappa 1740 ] ἥπλωσεν. ἐπέβαλεν. ἐπέθετο. κατέῤῥιψεν κατηβολ ή· τὸ ἐπιβάλλον. ### kappa 1741 Εὐριπίδης Τημένῳ (fr. 750) καὶ Πελιάσιν (fr. 614). 〈λέγεται δὲ οὕτωσ〉 καὶ ἡ τοῦ πυρετοῦ περίοδος. καὶ ὁρμή. καὶ μερίς. καὶ ἱερὰ νόσος. καὶ τέλος τῶν χρεῶν. τὸ καθῆκον. θυσία. τελετή. τὰ νομιζόμενα [λέγεται δὲ οὕτως] [ κατηγάσατ ο· κατηγωνίσατο] * κατηγλαϊσμέν α· κατακεκοσμημένα (ns) * κατηγορευκότ α· κατειπόντα Agn [ κάτηδ α· καταβεβρωμένα] * κατῄδεσα αὐτό ν· αἰσχυνθῆναι ἐποίησα Avg αὐτόν A * κατῄθαλωμέν η· τεφρωθεῖσα (Eur. ### kappa 1747 Tro. 60) An [ κατηθάτη ν· καθωμιλησάτην] [ κατείθηκ α· κατέθηκα] * κατῄκιζο ν· ὕβριζον. ### kappa 1750 ἔξαινον An * κατῃκισμένου ς· βασανισθέντας A ὑβρισμένους gb κατῃκίσατ ε· εἰς τὸ σῶμα ὑβρίσατε κατῄκιστα ι· αἰκίᾳ καὶ βλάβῃ συνέχεται (π 290) * κατηλαζονεύετ ο· κατεπαίρετο αὐτοῦ A κατῆλι ψ· μεσόδμη. ### kappa 1755 μεσότοιχον. δοκός, ἢ ὑπότονος βαστάζουσα τὸν ὄροφον. οἱ δὲ ἰκρίωμα τὸ ἐν τῷ οἴκῳ· ὃ καὶ βέλτιον [ καθηλέτη ς· ἐπήκοος] κατήλυσι ς· κατέλευσις κατηλέγοντ α· φροντίδας ποιοῦντα κατηλόκιστα ι· κατατέτριπται * κατημαξευμέν α· κοινά. ### kappa 1760 ⸤ καταπεπατημένα, κατατετριμμένα g (A) κατημελή ς· κατήκοος κατήμυσσο ν· κατέξυον. ### kappa 1762 κατεσπάραττον κατημύχθ η· ἐσπαράχθη κατήναρ ε· κατέκτεινεν (Callim. ### kappa 1764 h. Ap. 101?) κατηναρισμέν α· ἀπολωλότα. ### kappa 1765 ἐκδεδαρμένα. ἐσκυλευμένα. Σοφοκλῆς Αἴαντι Μαστιγοφόρῳ (26) κατηνδράφυξα ς· κατέκτεινας κατήνοκ α· κατενήνοχα * κατηντιβόλου ν· παρεκάλουν (Ios. ### kappa 1768 b. Iud. 1,131) A (vg) κατήνυσε ν· ἀνάλωσεν (Eur. ### kappa 1769 Or. 89) * [ κατηπείθοντ ο· κατεπραΰνοντο (Ε 417) Ag] * κατηπιόωντ ο· ὁμοίως (Ε 417) An κατήραμε ν· ἤλθομεν (Greg. ### kappa 1772 Naz. c. 2,1,11,210) κατηρεγμένο ς· πεπτωκώς. ### kappa 1773 καμπτόμενος † κατηργμένο ς· †κατηπεισμένος. ### kappa 1774 κατεστιγμένος * κατηρέθετ ο· παρωξύνθη A κατηρεφέα ς· καταστέγους (Σ 589) κατηρεφέ ς· κατεστεγασμένον (ε 367) (g) κυρίως δὲ ἐπὶ τῶν ταπεινοστεγῶν κατηρεφέας (Σ 589). ### kappa 1777 οἱ δὲ πέτρας (ι 183) κατηρεφέστερο ν· κατεστεγασμένον μᾶλλον κατήρη ν· κρεμαμένην κατηρείκοντ ο· κατεσχίζοντο κατήρειξε ν· ἀνήλωσεν κατήρ η· τὸν κεκαλυμμένον καὶ κατεχόμενον (Eur. ### kappa 1782 Suppl. 110) κατήριπε ς· κατέπεσας (n) πέπτωκας * κατηρτίσ ω· ἐποίησας. ### kappa 1784 ἐτελείωσας (Ps. 10,4 ..) Ab κατήροσα ς· ἐφύτευσας. ### kappa 1785 ἐγέννησας κατῆρξ ε· συνέκλεισεν κατηρτυκώ ς· τέλειος. ### kappa 1787 κυρίως δὲ ἐπὶ τῶν ἀλόγων ζώων, ὅταν ἐκβάλῃ πάντας τοὺς ὀδόντας (Aesch. Eum. 473) κατήρυδε ς· αἱ βρίθουσαι καὶ καταρέουσαι ἄμπελοι. ### kappa 1788 λέγει δὲ τὰς χρυσᾶς ἀμπέλους, παρόσον οὐκ ἐκλαδεύοντο κατῇσ ε· κατεκήλησε. ### kappa 1789 καθωμίλησε κατῃσάτη ν· κατεκηλησάτην. ### kappa 1790 καθωμιλησάτην * κατηφέ α· κατηφῆ, ⸤ στυγνά (Avg) κατήφει α· στυγνότης An, ὄνειδος, αἰσχύνη, αἰδώς b, ἀνία (Ρ 556) κατήφησα ς· κατηνίασας κατηφήσα ς· κατανιαθείς (Χ 293) (b) κατηφί η· αἰσχύνη (Π 498), στυγνότης (Ρ 556) κατηφόνε ς· ἀναίσχυντοι n. ### kappa 1796 κατηφείας ἄξια πράττοντες (Ω 253) κατηχίζει ν· νουθετεῖν. ### kappa 1797 ἐνηχεῖν * κατηχούμενο ς· διδασκόμενος (Rom. ### kappa 1798 2,18) A * κατηχήσ ω· οἰκοδομήσω (Ioseph. ### kappa 1799 vit. 366) A * κατηχθίζετ ο· ἐμισεῖτο A (vg) * κατηχθισμένο ν· βεβαρημένον (Agn) κατηχούμενο ς· παιδευόμενος (Rom. ### kappa 1802 2,18) κάτθανε ν· ἀπέθανεν (Φ 107) κατθᾶξα ι· παρακονῆσαι. ### kappa 1804 μεθύσαι κατθέμε ν· θεῖναι (τ 4) κάτθε ο· κατάθου (Ξ 219) * κάτιδ ε· ὅρα (Deuteron. ### kappa 1807 26,15) As κατιλλάνθ η· κατεμυκτήρισεν κατιλλώπτ ω· καθορῶ κατιλύσαντε ς· περικαλύψαντες κατιμονεύε ι· καθιεῖ * [ κατιβόμενο ν· καταρεόμενον A] κἀτίναξ ε· παρέσεισε [ κατηρομάε ι· μεγαλοφρονεῖ] κατισχναινομένη ς· πεπαλαιωμένης κατίσχεα ι· κατέχῃς (Β 233) * κατισχνοῦ ν· καταλεπτύνειν Agn κατιτήρι α· ἡ ἐπὶ καθόδῳ θυσία † κατηφθείμενο ν· κατακείμενον (Eur. ### kappa 1819 Rhes. 378) κα τ ’ ἴχνο ς· κατακολουθήσας τὰ ἴχνη (Eur. ### kappa 1820 Hec. 1059) κατιώθ η· ἐρυπώθη κατίωτα ι· ἐρρύπωται (Ep. ### kappa 1822 Iac. 5,3) † κατοιβωμένο ν· κατερρυπωμένον κα τ ’ οἶκο ν· κατὰ τὸν οἶκον (Eur. ### kappa 1824 Androm. 804 ..) κατοικεῖα ι· κατάχαλκα σκεύη * κατοιμώζοντε ς· στενάζοντες Avg † κατοινύσα ι· κατακρύψαι * κατοιόμενο ς· ὁ μετὰ πληροφορίας πιστεύων. ### kappa 1828 ἢ ὁ ἐν ὑπολήψει φερόμενος A. καὶ ὁ ὑπερηφανευόμενος Σ (Habac. 2,5) n κατοίσετα ι· κατάξει (Χ 425) * κατοιχομένω ν· νεκρῶν, τεθνεώτων (Avg). ### kappa 1830 ἀπελθόντων. ἀποθανόντων Avg * κατοιόμενο ς· ὑπερορῶν (Habac. ### kappa 1831 2,5) A * κατοκωχ ή· κατοχή A κα τ ’ ὀλίγο ν· κατὰ μικρόν * κατώλισθο ν· κατέπεσον Avb κατοκώχιμο ν· κάτοχον. ### kappa 1835 ἐνέχυρον κατοπάζε ι· ἀκολουθεῖ (Hes. ### kappa 1836 op. 324) κατοπάζω ν· διώκων * κατολοφυρόμενο ι· θρηνοῦντες vgn κατόπι ν· ὕστερον. ### kappa 1839 ὄπισθεν (Avgn) * κατόπτα ν· κατάσκοπον (Eur. ### kappa 1840 Rhes. 134) n κατοπτεύ ω· ἐποπτεύω, ἐπιβλέπω [ἢ καθορᾶν] κάτοπτο ν· κάταντες. ### kappa 1842 ἢ φανερόν. ἢ ἄντικρυ κάτοπτρ α· δίοπτρον κατοπτρίζετα ι· ἐν αἰσθήσει φαντάζεται, ἢ ὁρᾷ κατοργᾶ ν· ὑπερακμάζειν [ κατοργῶ ν· πεπαλαιωμένων] † κάτορρα ἢ καταρό α· βώμενος ἐνόδειος† κατορρωδ ῶ· * φοβοῦμαι s (Avg) πτοοῦμαι, πτήσσω κα τ ’ ὀρούα ν· ἡ ἀγορά . ### kappa 1849 .. κατορυχά ς· θησαυρούς * κα τ ’ ὀρφναία ν· 〈κατὰ τὴν〉 σκοτεινήν [ποιεῖ] Abs κατορχούμενο ς· καταπαίζων * κατορώρυκτα ι· κατακέχωσται (Plat. ### kappa 1853 Euthyd. 288 e) Avg * κα τ ’ ὄσσω ν· κατ’ ὀφθαλμῶν (Eur. ### kappa 1854 Hipp. 245) A κατουδαῖο ι· νεκροί. ### kappa 1855 κατώγειοι κατουλάδ α· τὴν κατίλλουσαν καὶ εἴργουσαν. ### kappa 1856 βέλτιον δὲ τὴν κατόλεθρον, ἢ ζοφώδη, καὶ συστροφὰς ἔχουσαν ἀνέμων (Soph. fr. 400) * κα τ ’ οὐρά ν· κατ’ ὀπίσω Avgn κατουρίσα ς· ἀθρόως πάντα κάλων καθείς, καὶ μὴ διαμελλήσας κατωφρυωμένο ς· μεγαλοφρονῶν κατοχ ά· τοῦ τρυπάνου τὸ κατεχόμενον * κατόχιμο ι· κατεχόμενοι ὑπὸ πνευμάτων ἀκαθάρτων Agn κάτοχο ι· λίθοι, οἱ ἐπὶ μνήμασιν τιθέμενοι. ### kappa 1862 καὶ οἱ ἱερεῖς Ἑρμοῦ. καὶ οἱ ὑπὸ νόσων κατειλημμένοι. ἢ ἐνθουσιῶντες, ἢ ἔνθεοι (n) ( * ) κατατραχηλιᾶ ν· καταμωκήσασθαι κατρεύ ς· ὄρνις ποιός κάτροπο ν· κάταντες [ κατρό ς· κακός] * [ καταρίζε ι· οἷον ποτηρίῳ ῥίπτει A] κατράγοντε ς· οἱ βόαγροι. ### kappa 1868 Λάκωνες † κατευκανάθ η· ἐῤῥάγη * καττύει ν· συῤῥάπτειν g (Ans) * καττύετα ι· συντίθεται, [τὸ τῶν βυρσῶν περίκομμα] συσκευάζεται, ὡς ἐκ τῶν κασσυμάτων A * κάττυμ α· ἀπάτη, δόλος Agn. ### kappa 1872 συσκεύασμα. δολιότης n (A) 〈τὸ τῶν βυρσῶν περίκομμα〉 καττύ ν· ἀπότριμμα δερματίου (Aristoph. ### kappa 1873 fr. 285) * κατώδυνο ς· λυπηρά (1. ### kappa 1874 Regn. 1,10) Av (g) * κατωθήσαντο ς· καταβαλόντος n (g) * κατωθούμενο ς· ἀνατρεπόμενος g κατώκλαξα ς· ἐπὶ πτέρναν ἐκάθισας κατωκάρ α· κάτω κεφαλὴν ἔχοντα (Ar. ### kappa 1878 Ach. 945) κατωλιγωρήσαντε ς· ἀμελήσαντες [ κατώλισθω ν· καταπεσών] κατώλυψ α· κατέξανα κατωμαδίοι ο· κατὰ τοῦ ὤμου βαλλομένου (Ψ 431) * κατωμαδό ν· κατὰ τῶν ὤμων (Ο 352) An (g) [ κατώμαλο ν· κατὰ τῶν ὤμων] κατωμιστή ς· ὁ ἀπορίπτων ἐπὶ τὴν γῆν ἵππος κατώμορξε ν· κατέμαξε. ### kappa 1886 κατέψησεν κατωνάκ η· ἱμάτιον, ἔχον ἐκ τῶν κάτω μερῶν νάκος προσερραμμένον, ὅ ἐστιν μηλωτή. ### kappa 1887 Δοκοῦσι δὲ τοῦτο ἀμφιέσασθαι Ἀθηναῖοι τῶν περὶ Πεισίστρατον τυράννων ἐπαναγκασάντων, ἵνα ὑπὸ εὐτελείας μὴ κατίωσιν εἰς τὸ ἄστυ οἱ πολῖται (Ar. Eccles. 724) κατωπιάσα ι· κατηφῆσαι κάτω πόδ ε· καὶ τοὺς πόδας. ### kappa 1889 δυϊκῶς (Ar. Vesp. 608) * κατωραΐζετα ι· σεμνύνεται gn κατώρη ς· κάτω ῥέπων κατωρυγῶσι ν· ταφῶσιν (Ier. ### kappa 1892 32,19) κατώρυχε ς· κατωρυγμένοι (ζ 267) * κατωρχήσαντ ο· κατεχάρησαν (Zach. ### kappa 1894 12,10) Avg † κατωτίδε ς· ἅπερ οἱ νομεῖς κατὰ τῶν ὤμων φοροῦσι δέρματα κατωφερή ς· ὁ κάτω φερόμενος κατωχάνη ς· ὁ κάτοχος τοῦ τρυπάνου, κυρίως κατωχεύε ι· πηδᾷ. ### kappa 1898 ἐπικάθηται κατῴχοντ ο· κατέβησαν. ### kappa 1899 κατεγένοντο † καυάζοντ α· ἀποσκάζοντα καυαλέον ἢ καυαλέ ς· ὑπὸ Αἰολέων τὸ αἶθος. ### kappa 1901 ἢ κατακεκαυμένον, καπυρόν, ξηρόν, θερμόν καυαλό ς· μωρολόγος καύα ξ· λάρος καυάξα ι· συντρῖψαι (Hes. ### kappa 1904 op. 666) καυαρό ν· κακόν. ### kappa 1905 καπυρόν καυκαλία ς· ὄρνις ποιός καυκαλί ς· βοτάνη τις, ὁμοία κορίῳ. ### kappa 1907 [καὶ ὄρνις] καυκό ν· καυλίον. ### kappa 1908 καὶ ἄγριον λάχανον Καύκωνε ς· ἔθνος βάρβαρον (Κ 429 . ### kappa 1909 .) καυλό ς· τὸ ἄκρον τοῦ δόρατος pn, τὸ ἀπωξυμμένον, εἰς ὃ ἐμβιβάζεται τὸ κοῖλον τοῦ δόρατος (Ν 162). ### kappa 1910 τὸ σύνηθες, ἐπὶ τῶν φυτῶν καυλίο ν· ὃ κατανέμονται οἱ ἰχθύες. ### kappa 1911 καὶ τῶν κιόνων μέρος καῦμ α· κατάκαυμα. ### kappa 1912 ἢ θῦμα. ἢ πύρωσις καύματος εἰδαλίμο υ· τοῦ θερμοτάτου. ### kappa 1913 ἢ ἱδρωτοποιοῦ (Hes. op. 415) καυνάκα ι· στρώματα, ἢ ἐπιβόλαια ἑτερομαλλῆ Καύνιος Ἔρω ς· ἐν Καύνῳ τιμᾶται. ### kappa 1915 καὶ ὁ σφοδρός καυνό ς· κακός. ### kappa 1916 * σκληρός As. κλῆρος. * ⸤ καὶ πόλις Ῥόδου A καῦρο ς· κακός (Soph. ### kappa 1917 fr. 956) Avg καυσαλί ς· ἡ μέλαινα. ### kappa 1918 καὶ ὑπέρυθρος καυσμένη ς· ἔνυδρος καῦσο ς· ὁ πυρετός (Hippocr. ### kappa 1920 vet. med. 17) Καΰστερο ς· ποταμός n καυστειρῆ ς· καυστικῆς, θερμῆς. ### kappa 1922 ὀξείας, δριμείας. διαπύρου (Δ 342) καῦστι ς· ἡ ἔκφυσις τῶν σταχύων. ### kappa 1923 πυροὶ ἁδρυνόμενοι, καὶ χόρτος. τὸ δὲ αὐτὸ καὶ ἀμφίκαυστι ς. καὶ ἐπώνυμον Λήμητρος. Κρατῖνος (fr. 381) δὲ ἐπὶ τοῦ μορίου ἔταξεν αὐτό. καλεῖται δὲ καὶ εὕστρα, καὶ στρῶμα καὖτι ν· καὶ εἰς τοὐπίσω καυτό ν· θυσία τις, οὕτω καλουμένη. ### kappa 1925 καὶ ἐσχάρα, καὶ ἑστία, ἔνθα καίουσιν καυχαλί ς· φλύκταινα καυχᾶτα ι· κομπάζει κάφ α· λουτήρ. ### kappa 1928 Λάκωνες Καφίσιο ς· μήν καφάζει ν· γελᾶν καφάζο ι· κακχάζοι. ### kappa 1931 γελᾷ καφά ν· κηφήν κάχαρι ς· δαγύς. ### kappa 1933 καὶ πλαγγών. καὶ χρυσαλλίς, τὸ κοροκόσμιον. ἢ χαρίζεσθαι μὴ δυναμένη, ἢ οὐκ εὔχαρις (Sapph. fr. 49 L.—P.) [ καχίλ α· ἄνθη. ### kappa 1934 Κύπριοι] καχλάζε ι· ψοφεῖ. ### kappa 1935 τρύζει [ καχλαίνε ι· ἐκ θορύβου ταράσσει] καχλί ς· συμβολή * καχλάζε ι· κιχλίζει A. ### kappa 1938 ἀθρόως γελᾷ (b), ⸤ τετάρακται. γέγονε δὲ ἀπὸ τῶν κυμάτων A. ἐπαίρεται, φλεγμαίνει vg * κάχληκο ς· τοῦ κόχλου 〈ἢ κόχλακοσ〉 A [ καχνάζε ι· κακχάζει] 〈 καχρυδίας ἄρτο ς· ὁ ἐκ κριθῆς γενόμενος· Πάξαμοσ〉 p * καχρύω ν· πεφρυγμένων κριθῶν κυρίως (Ar. ### kappa 1942 Vesp. 1306), καταχρηστικῶς δὲ καὶ πάντα τὰ πεφρυγμένα. καὶ βοτάνη ἡ λιβανωτίς. καὶ τῆς πεύκης ἡ βλάστησις. καὶ πυροί τινες καχρύσ ω· συγχεῶ. ### kappa 1943 ταράξω. καὶ κατακαχρύσω ὁμοίως καψάκιο ν· γλωσσόκομον καψάνιο ς· ἐλάττωμα ἵππου καψιδρώτιο ν· εἶδος χιτωνίσκου (Com. ### kappa 1946 ad. 325) καψιπήδαλο ς· ὁ μετὰ τῶν τὰ ἄλφιτα †καὶ μὴ διδόντων ἀλλόμενος †(Com. ### kappa 1947 ad.) κάψα ι· 〈οἱ〉 τεύχη κέαρνο ς· ὄρυξ κεάζ ω· διασχίζω r. ### kappa 1950 ἢ κλῶ κέαθο ι· βοηθοί * κέα ρ· ψυχή r. ### kappa 1952 Avgn, διῃρημένως κέαρν α· σίδηρα τεκτονικά, ἢ λαξευτικά. ### kappa 1953 ἢ ἀξίνην κεάσα ι· σχίσαι. ### kappa 1954 καῦσαι (ο 322) * κεάσθ η· ἐκλάσθη (Π 412) r. ### kappa 1955 An κεάσματ α· κλάσματα, ῥήγματα, διαρρήγματα * κεάσσα ι· διελεῖν A. ### kappa 1957 συγχέαι κέατα ι· κεῖνται (Λ 659) p κεβαλ ή· κεφαλή. ### kappa 1959 κύλιξ κεβλήν η· ἡ ὀρίγανος κέβλο ς· κυνοκέφαλος. ### kappa 1961 κῆπος κέγκει ς· ἐπιδάκνῃ κεγχραμί ς· τὸ ἐντὸς τοῦ σύκου σπερμάτιον r. ### kappa 1963 (p) † κέγνωτα ι· τέτρωται † κεγνώει ν· τεθραῦσθαι. ### kappa 1965 τετρῦσθαι κεγχρανοπώλη ς· τραγηματοπώλης κεγχρίδω ν· σπερμάτων ὁμοίων κέγχρῳ κεγχρίλης κεγχρῄ ς , τριόρχη ς· . ### kappa 1968 .. (Ar. Av. 1181) [ὁ καρπός] κεγχρίν η· τὸ ἐκ κέγχρου ἕψημα κεγχρί ς· ὀρνέου εἶδος κέγχρο ς· εἶδος βοτάνης. ### kappa 1971 καὶ σπερμάτιον μελίνῃ ἐμφερές κεγχρώμασ ι· ταῖς περιφερείαις (Eur. ### kappa 1972 Phoen. 1386). καὶ τοῖς καταστρώμασιν κεδάσα ς· διασκορπίσας κέδασα ν· διεσκόρπισαν κεδᾶτα ι· σκεδάννυται κέδματ α· αἱ χρονιώτεραι διαθέσεις νοσώδεις, περὶ τὰ ἄρθρα· οἱ δὲ περὶ τὰ γεννητικὰ μόρια· [οἱ δὲ] Ἱπποκράτης (Epid. ### kappa 1976 6,5,15) κεδν ά· * ἀγαθά (vg). ### kappa 1977 συνετά n (vg), πιστά. φροντιστικά. κόσμια. * ⸤ σεμνά (s) . σώφρονα. καλά vg. τίμια (v) κέδρακ ε· ῥιγοῖ, πέφρικεν [ κεδράντη ς· τὸ πᾶν, ἢ λεπτὰ δύο, τὰ χερσαῖα] κεδρίδε ς· ὁ καρπὸς τῆς κέδρου κέδρινο ν· εὐῶδες (Ω 192) Κεδρίσιε ς· οἱ Κυδωνιᾶται κέδρο ν· Ἀττικοὶ οὐδετέρως * ⸤ [δάνειον] A κέδρο ς· ῥάβδος. ### kappa 1984 κιβωτός, λάρναξ. * ἢ δένδρον r. (A) ἄκαρπον (A) κέδροπ α· τὰ ὄσπρια (Hippocr. ### kappa 1985 nat. pueri 12, VII 488,3 L. v. l.) κεῖ α· καθάρματα κειάμενο ι· καύσαντες (Ι 234) An * [ κειανθ ί· καίοντες A] κεία ς· καύσας * κείατ ο· ἔκειντο (Λ 162) An * κένσα ι· τῇ μάστιγι νύξαι (Ψ 337) Ag [ κεθμῶνε ς· φωλεοί] [ κείδε α· κακά] (Β 15) * κεῖο ν· ἐπορεύοντο (Β 509) (A) * κεῖθ ι· 〈ἐκεῖ〉 r Avg b) 〈 κεῖσ ε·〉 . ### kappa 1995 . ἐκεῖσε r. Avg. εἰς ἐκεῖνον τὸν τόπον (Γ 410) [ κείη ε· τέθνηκεν] κεικύν η· συκάμινος κειμήλι α· τὰ ἀπόθετα χρήματα r. ### kappa 1998 ng, ἀπὸ τοῦ κεῖσθαι (Ζ 47)· καὶ τὰ ἐν παραθέσει. μεταφορικῶς δὲ καὶ ἐπὶ σώματι τίθεται κειν η· ἐκείνη (β 124). ### kappa 1999 ⸤ κενή (Γ 376) n κείνη ς· ἐκείνης (Ε 894) κεινῇσ ι· ματαίαις, κεναῖς (Δ 181) κεινό ν· κενόν. ### kappa 2002 ἢ ⸤ ἐκεῖνον (Γ 408) (gn) κεί ν ’ ὄχε α· ὅταν κενὸν 〈τὸ〉 ἅρμα ᾖ (Λ 160) κείοντε ς· κοιμηθησόμενοι (Ξ 340) [ κεῖρ α· γενεά. ### kappa 2005 ἢ ἡλικία] κείρε ι· τέμνει. ### kappa 2006 ⸤ κατεσθίει (Λ 560) g Κειριάδα ι· δῆμος φυλῆς Ἱπποθοωντίδος * κειρία ι· [κειραιαί] 〈ζῶναι εἴτουν ἱμάντες τῶν κλινῶν〉 (Ar. ### kappa 2008 Av. 816) A κειρίδε ς· [κηρία]. ### kappa 2009 ὄρνεα [ κειριόνο υ· ἐπίκερός ἐστιν ὁ τόπος] κεῖρι ς· ὄρνεον r. ### kappa 2011 ἱέραξ. ⸤ οἱ δὲ ἀλκυόνα r κείροντε ς· ἀναλίσκοντες, ⸤ ἐσθίοντες (Φ 204) n κειρύλο ς· τοῦτον ἔνιοι κηρύλον λέγουσι. ### kappa 2013 ἔστι δὲ ὄρνεον. ὁ δὲ Ἀντίγονος (Mirab. 23) τῶν ἀλκυόνων τοὺς ἄρρενας κηρύλους φησί (Ar. Av. 299) * κεῖσ ε· ἐκεῖ gn. ### kappa 2014 εἰς ἐκεῖνον τὸν τόπον κεῖσθα ι· ὑποκεῖσθαι ἐνέχυρα [ κεισιβδηλευμένο ι· νόθροι] * κείσομα ι· τεθήσομαι (χ 319) A κεισό ς· βοτάνης εἶδος κεῖσσ α· κίσσα. ### kappa 2019 Λάκωνες κεῖτα ι· ἀεὶ ἐπὶ κακοῦ τίθεται τοῦτο, ἢ θανάτου, ἢ ἀπραξίας κεῖτ ο· πεπτώκει (Ν 392 . ### kappa 2021 ..) * κειχεί ς· καταλαβών (Π 342) A κειῶδε ς· εὐῶδες (Ζ 483) κείω ν· κοιμηθησόμενος (ξ 532) r κειώσασθα ι· καθήρασθαι κεκαδησόμεθ α· διασκορπισθησόμεθα. ### kappa 2026 * ⸤ χωρισθησόμεθα (Θ 353) g κεκαδεῖ ν· χωρίσαι. ### kappa 2027 στερῆσαι. σκεδάσαι κεκαδέσθα ι· φείδεσθαι. ### kappa 2028 ἐντραπῆναι κεκαδῆσα ι· βλάψαι, κακῶσαι. ### kappa 2029 φείσασθαι. στερῆσαι (φ 153?) κεκαδώ ν· χωρίσας. ### kappa 2030 * ⸤ στερήσας Ab. φροντίσας (Λ 334) 〈 κεκαίνωτα ι·〉 κεκαινοτόμηται. ### kappa 2031 νεωτέρισται (Thuc. 1, 71,3) κεκαλαμευμένο ι· καλάμη γεγονότες κεκάλακα ς· καλὴ γέγονας. ### kappa 2033 [ἢ ἐκάλεσας] κεκαλμένο ν· ἐπὶ γῆς ἐκπεπτωκός κεκρανί ς· τράγου δορά κεκαρμένο ν· περικεκομμένον. ### kappa 2036 [ἢ κεκοσμημένον] κεκάρπωκ ε· τετελείωκε. ### kappa 2037 καὶ ἀπέκαυσεν κεκάσθα ι· κατεσκευάσθαι. ### kappa 2038 * ⸤ κεκοσμῆσθαι An κεκασμένα ι· * κεκοσμημέναι (r. ### kappa 2039 gn) δεδοξασμέναι. τετελειωμέναι κέκαστα ι· κεκόσμηται r. ### kappa 2040 κατεσκεύασται. κρατεῖ. ὑπερέχει. ὥπλισται. τέτακται. πέποιθε. δεδόξασται * κεκαυτηριασμένο ι· βεβασανισμένοι (A), μὴ ἔχοντες τὴν συνείδησιν ὑγιῆ (1 Tim. ### kappa 2041 4,2) An (g) κεκαφηότ α· ἐκπεπνευκότα r (pb), κάπυς γὰρ τὸ πνεῦμα· r καὶ κῆπος ὁ περιπνεόμενος καὶ εὐήνεμος τόπος (Ε 698). ### kappa 2042 [ἔνθεν καὶ καπιλλᾶτο ς, ἀπὸ τοῦ διασείεσθαι αὐτοῦ τὰς ἐν τῇ κεφαλῇ τρίχας ὑπὸ τοῦ πνεύματος. καὶ γὰρ καὶ αὐτὴ ἡ κεφαλὴ ὑπὸ Ῥωμαίων κάπουτ κέκληται, ἀπὸ τοῦ ὑψηλοτέραν εἶναι τοῦ ἄλλου σώματος αὐτὴν 〈καὶ〉 περιπνεῖσθαι] κεκαφηότ ι· ἐκπεπνευκότι κεκεῖν α· κισσός * κεκεπφωμένα ι· ἐπῃρμέναι A (g) * κεκερτόμητα ι· κεχλεύασται q. ### kappa 2046 Ag * κέκευθ ε· κέκρυπται (Χ 118) A vg n κέκηδ ε· φροντίζει. ### kappa 2048 ἀλγεῖ (Tyrtae. fr. 12,28 Bgk?) * κεκηλίδωσα ι· μεμίανσαι (Ierem. ### kappa 2049 2,22) Ag (v) κεκῆνα ς· λαγωούς. ### kappa 2050 Κρῆτες κεκηρωμέν η· κεκακωμένη [ κεκήσα ς· βοᾷς] κέκηφ ε· τέθνηκεν κεκιβδηλευμένο ι· ἄτιμοι. ### kappa 2054 ἀχρεῖοι. * ⸤ ἀδόκιμοι, νόθοι (Ar. Ran. 721) (Agn) κέκιλο ς· ἰσχνόφωνος [ κεκλεγμένο ς· ἐπικαλούμενος] κεκλαμένο ν· κεκλαδευμένον. ### kappa 2057 [κεκλυμμένον] ἀποκεκλασμένον (λ 194 v. l.) κέκλε ο· κάλεσον κέκληκ ε· καλεῖ. ### kappa 2059 κελεύει κέκλητα ι· 〈καλεῖται, λέγεται〉 (Κ 258) κέκλετ ο· παρεκελεύετο An. ### kappa 2061 ἐκάλει, ἐβόα. παρεκαλεῖτο (Ζ 287 ..) κεκλήατ ο· συγκεκλημένοι ἦσαν (Κ 195) κεκληγό ς· ψοφοῦν κεκληγώ ς· ψοφῶν. ### kappa 2064 βοῶν, φωνῶν, ⸤ κραυγάζων. (r. vgn) ἐπικαλούμενος (Β 222 ..) r κεκλίατα ι· συνεληλασμένοι εἰσίν (Π 68) κεκλιμένο ι· περικεκλεισμένοι. ### kappa 2066 * ⸤ περιεχόμενοι (gn) . κεκλειμένοι. προσανακείμενοι (Ο 740) [ κέκλειντα ι· κεῖνται] * κεκλόμενο ι· κελεύοντες (Λ 346 . ### kappa 2068 .) A κέκλο υ· κάλεσον κέκλυθ ι· ἐπάκουσον (Κ 284) r * κέκλυτ ε· ἀκούσατε Agn ἀκούετε (Γ 86 . ### kappa 2071 .) * κέκλυτέ με υ· ἐπακούσατέ μου (Γ 86 . ### kappa 2072 .) Av * κεκλωσμένο υ· διανενησμένου (Exod. ### kappa 2073 26,1 ..) A κέκμακ ε· κεκοπίακεν (p) κέκμηκ ε· πεπόνηκεν. ### kappa 2075 τέθνηκεν. ἀπείρηκε. κεκόπωται κεκμήκε ι· ἀπειρήκει ὑπὸ κακῶν * κεκμηκώ ς· κεκοπιακώς (4. ### kappa 2077 Macc. 3,8) r. Ag κεκμηῶτε ς· οἱ κεκοπιακότες κέκνακε ν· ὑπὸ κακῶν ἀπειρήκει κεκνιπωμένο ι· καρποὶ ὑπὸ ἐρισύβης διεφθαρμένοι. ### kappa 2080 ἢ κνιποὶ τοὺς ὀφθαλμούς ... κεκοισυρωμέν η· ἐκπεπληγμένη. ### kappa 2081 περιεσταλμένη κεκοκκυγωμένο ν· κεχρισμένον χρώματι κοκκυγίνῳ, ὅ ἐστιν πορφυροῦν· ἀπὸ κοκκυγέας δένδρου * κεκολαμμέν η· γεγλυμμένη (Sir. ### kappa 2083 45,11) Ag κεκολάσθα ι· μώλωπας ἔχειν κεκολλυρωμένο ν· λευκῷ κεχρισμένον * κεκομψευμένη ς· κομψὸν τὸ σεμνόν, ἢ ἀστεῖον· ὅθεν λέγεται τὸ ῥῆμα A κεκονδυλωμένο ν· †διηρθρωμένον † κέκοκε ν· ἔγνωκεν [ὅτι]. ### kappa 2088 κεκακούργηκεν. ἢ πεφόνευκεν * κεκονιαμένο ς· κεκονιορτωμένος (Prov. ### kappa 2089 21,9 ...) Ag * κεκόπακε ν· ἐπαύσατο (Gen. ### kappa 2090 8,8) r. Avg κέκοπα ς· ἐκόπασας. ### kappa 2091 [ἢ κονδύλους ἔχων] κεκορυθμένο ς· καθωπλισμένος r, ἀπὸ τῆς κόρυθος (Δ 495 . ### kappa 2092 .) [ κεκορυσμέν α· μεμετεωρισμένα. ### kappa 2093 ὡπλισμένα] κεκόσμητα ι· τέτακται. ### kappa 2094 κεκάθαρται κεκοτηότ ι· ὠργισμένῳ, κεχολωμένῳ (Φ 456) κεκράαντα ι· ἐπιτετέλεσται (δ 616) κεκραγήσε ι· κραυγάσει κεκραδῖνα ι· ἄγριαι θρίδακες κεκραμένα ς· [κεκαρμένας. ### kappa 2099 ἢ] εὐκράτους κέκραντα ι· τετέλεσται (Eur. ### kappa 2100 Hipp. 1255 ..) * κεκραιπαληκώ ς· εὐφραινόμενος v, ἢ εὐφραμμένος (Ps. ### kappa 2101 77,65) A κέκρητα ι· ἥρμοσται κεκριγότ α· κεκραγότα κεκριμέν η· διακεχωρισμένη. ### kappa 2104 τεταγμένη. σαφής. εὔδηλος. ἐπιλεκτή (Κ 417) κέκραγ ε· βοᾷ. ### kappa 2105 φανερῶς διαμαρτύρεται (Isai. 15,4) * Κεκροπίδα ς· Ἀθηναίους Ag, τοὺς αὐτόχθονας (Eur. ### kappa 2106 Phoen. 855) A κεκρουμέν ῳ· ἐνδεεῖ, καὶ οὐ πλήρει * [ κέκρο ψ· ἀπατεών. ### kappa 2108 ἢ πίθηκος] Avgs κεκρυμμένη ν· †ἐπιμενῶς κειμένην (Bel 12) κεκρύφαλο ς· εἶδος κοιλίας τῶν μηρυκαζομένων ζώων. ### kappa 2110 * σαβακάθιον Ag δεσμότριχον (Χ 469) κεκρυφάλου ς· τοὺς τῶν ἵππων κορυφαστῆρας, καὶ κροκυφάντους † κέκτηκ ε· τέτοκεν † κεκτισμένο ι· πεφημισμένοι. ### kappa 2113 κατεσφραγισμένοι κεκύθωσ ι· κρύψωσι (ζ 303) κεκυπτάκασι ν· ἀσχολοῦνται * † κέκυλτ α· δῶρα τὰ τῇ χειρὶ ἑλκόμενα A κεκύκ η· καμπύλη κεκυσῶσθα ι· ἐκτετμῆσθαι * κεκυφότ α· ταπεινοῦντα A (vg) κεκωδωνισμένο ι· πεπειρασμένοι, καὶ ἐξητασμένοι. ### kappa 2120 μετῆκται δὲ ἀπὸ τῶν περιπολούντων, καὶ τοῖς κώδωσι διαπειρωμένων, εἰ οἱ πρώτως 〈ἐν〉 ταῖς φυλαῖς τεταγμένοι ἐγρηγορέναι ... (Ar. Ran. 723) κεκωδώνιστα ι· πεπείρασται, ἐξήτασται, δεδοκίμασται κεκώνητα ι· πεπίσσωται. ### kappa 2122 κέκλυσται κεκώπευται στρατό ς· ὁ ἐπὶ κώπης (Soph. ### kappa 2123 fr. 148?) κεκώπητα ι· ἡ ναῦς. ### kappa 2124 [καὶ τὸ ἐν ἑτοίμῳ ἔχειν τὰ ξίφη (Eur. Or. 1288)] κελαδε ῖ· βοᾷ κελαδειν ή· κραυγή, βοή. ### kappa 2126 ἢ κυνηγὸς ἐπιθετικῶς ⸤ 〈ἡ Ἄρτεμισ〉 (Υ 70) r * κελαδεινῆ ς· θορυβώδους (Π 183) gb * κελάδησα ν· ἤχησαν (Θ 542) (g) ns * κέλαδο ς· ἦχος μουσικός A, κραυγή, βοή, ⸤ θόρυβος (Eur. ### kappa 2129 Hec. 928) Ag κελαδω ν· ἠχῶν, μέλπων (Φ 16) καὶ ποταμὸς Ἀρκαδίας (Η 133) * κελαινεφέ ς· ὁ μελαίνων τὰ νέφη (Β 412) r. ### kappa 2131 Ag κελαινεφὲς αἷμ α· μέλαν (Δ 140) [παραγώγως ἢ συνθέτως, κελαινὰ συνάγων τὰ νέφη] * κελαιν ή· μέλαινα (Ε 310 . ### kappa 2133 .) r. n κελαινιόω ν· μελαινόμενος r * κελαινό ν· μελανόν (Α 303) r. ### kappa 2135 Agsb κελαινόλοπ α· κεράσια κελαινῶπα θυμό ν· τὸν μὴ φανερόν. ### kappa 2137 τὸν δόλιον. καὶ τῇ ψυχῇ δύσνουν (Soph. Ai. 954) κελαιού ς· [ἡσύχους] ἤχους (r) κελαρύζε ι· * ἠχεῖ Avgn. ### kappa 2139 φωνεῖ. ἢ συνεχῶς ῥεῖ. ἔστι δὲ ἰδίωμα ἤχου (Φ 261) * κελαρύξετα ι· μετὰ φωνῆς ἠχήσει An κελαρύζει ν· ἰδίωμα ψόφου A † κέλ ε· τέρπε (s) κέλεα ι· κελεύεις (Α 74) r (b) κέλεαί μ ε· κελεύεις με (Α 74) κελέβ η· ποτηρίου εἶδος θερμηροῦ. ### kappa 2145 καὶ ποιμενικὸν ἀγγεῖον r κελεΐ ς· ἀξίνη [ κελεβρ ά· λεπτὰ καὶ νεκρὰ κτήνη] κελένδρυνο ν· δρύϊνον. ### kappa 2148 †κελαιόν. λέγεται δὲ καὶ μυσκέλενδρον. καὶ τὸ μακρόν * κελαινό ν· σκοτεινόν. ### kappa 2149 μέλαν (Α 303) r κελεό ν· ὄρνιν r ποιόν κελέοντα ς· [εἰς] ἱστόποδας (Ar. ### kappa 2151 fr. 795). καὶ τὰ ὁπωσοῦν μακρὰ ξύλα, δοκούς, ἱστούς, καὶ πέτευρα οὕτω φασί· Σικελοὶ γὰρ τὰ ξύλα ... Κελεό ς· ἥρως Ἀθηναῖος * κέλεται δὲ θυμό ς· παρακελεύεται ἡ ψυχή (Κ 534) A (n) * κέλευθο ι· ὁδοί (Κ 66) (An) Κελευθεία ς· τὰς ἐνοδίους δαίμονας κελευθείοντε ς· ὁδεύοντες κελευθιόω ν· πρὸς ὁδὸν ἔχων τὴν διάνοιαν (Ν 125 v. ### kappa 2157 l.) * κέλευθο ς· ὁδός r. ### kappa 2158 Avg (n) κελεύθρα ς· κελεύσεως κέλευσο ν· πρόσταξον (η 163) κέλευστρα ἢ κελεύστ α· ἅμαξα ἡμιονική κελευτιόω ν· κελευστικῶς ἔχων (Ν 125) κελεύματ α· παιδιᾶς εἶδος. ### kappa 2163 καὶ ἀγάλματα κέλετρο ν· ᾧ τοὺς ἰχθύας θηρῶσιν ἐν τοῖς ποταμοῖς * κεληθίζει ν· τοῖς ἵπποις ἐπιβαίνειν (Ο 679) A κελευσμοσύναι ς· κελεύσεσιν κέλη ς· ἵππος r. ### kappa 2167 An (g) καὶ ἱππαστής. καὶ μέρος. καὶ εἶδός τι [τῆς] νεώς. καὶ * ⸤ μονάτωρ r. An (g) κελητιᾶ ν· κελητίζειν. ### kappa 2168 ἱππεύειν κελλά ς· μονόφθαλμος κέλλει ν· τὸ εἰς γῆν ἐκτιθέναι τὴν ναῦν. ### kappa 2170 καὶ ἐξοκέλλειν † κέλλικα ς· δημότας κελλίω ν· ἡ τῶν χωλῶν βάσις κελλό ν· στρεβλόν r πλάγιον κελλῶσα ι· πλαγιάσαι κελμά ς· θέρμη. ### kappa 2175 [ἢ νεῦρον ἐλάφου] Κελμί ς· παῖς †ἢ λύκιθον† καὶ ὄνομα ἑνὸς τῶν Ἰδαίων Δακτύλων * κελοίμη ν· κελεύοιμι (Ι 517) n (A) * κελόμη ν· ἐκέλευον (Α 386) n * κέλομα ι· κελεύω (Γ 434) Ans [ * κελό ν· κελεύω [ἢ] ὅμοιον A] κέλσα ι· ἐκκεῖλαι. ### kappa 2181 ὁρμῆσαι. καταλαβεῖν. εὐτρεπίσαι. ἐξοκεῖλαι (κ 511). [συγκλεῖσαι. εἱλῆσαι] Κελτο ί· ἔθνος ἕτερον Γαλατῶν κελύφαν α· λεπίσματα κέλυφο ς· * λέπος Avgn. ### kappa 2184 κυρίως δὲ καὶ τὸ τῆς ὀπώρας, καὶ τῶν δένδρων * Κελχῶνε ς· ἔθνος Σκυθικόν. ### kappa 2185 ἢ Κελχοί Ab * κελ ῶ· ὁρμήσω Ag * [ κελωι πυρ ί· τῷ καυστικῷ] (Θ 217) A κέλω ρ· ἔγγονος, υἱός (Eur. ### kappa 2188 Andr. 1033) (Avgn). ἐκτομίας, γάλλος, σπάδων κελώριο ν· παιδίον κέλω ρ· φωνή, 〈ἀξίωμα〉 r κελωρύει ν· κεκραγέναι, βοᾶν κελωρύσα ς· φωνήσας, βοήσας κεμά ς· νεβρὸς ἔλαφος r τινὲς δὲ δορκάς (Κ 361) [ κεμασῖνα ς· ἰχθύας] † κεμαντ ά· καθαρά. ### kappa 2195 εὐώδη κέ ν· ἄν * κεμά ς· ἔλαφος g νέος κέμμερο ς· ἀχλύς, ὁμίχλη κέμμη ς· ὅριον Κέμμι ς· πόλις ἐν Αἰγύπτῳ (Hdt. ### kappa 2200 2, 91,1) † κέμμο ρ· μέγα κῆτος κεμπό ς· κοῦφος, ἐλαφρὸς ἄνθρωπος [ κεμφά ς· ἔλαφος] κέμω ν· ἑτερόφθαλμος * κεν ά· ἀπόκενα. ### kappa 2205 ἄκυρα (χ 249) A κενε ά· κενά, μάταια. ### kappa 2206 Κύπριοι δὲ ἀναδενδράδας κενέαρο ς· κενός. ### kappa 2207 ἐλαφρός * κενεαυχέε ς· μάταια καυχώμενοι nT. ### kappa 2208 καὶ κενῶς αὐχοῦντες (Θ 230) κενέβρει α· τὰ θνησίδια, καὶ νεκριμαῖα κρέατα (Ar. ### kappa 2209 Av. 538) * κενεῆ ς· ματαίας An. ### kappa 2210 κενῆς n * † κενέφα ς· σπόγγος Avg np * κενεμβατε ῖ· ματαίως πατεῖ (Avg) * κενεό ν· κενόν g. ### kappa 2213 ἄπρακτον (Β 298) (n) κενεῶν α· * τὸν περὶ τὸν λαγόνα τόπον Avg. ### kappa 2214 τὸ διάκενον μέρος τῶν ὀστῶν. ἀρσενικῶς (Ε 284) * κενὴ δόξ α· κενοδοξία (Avg bp) [ κενίσα ι· κεντρίσαι] [ κενοῖ ο· αὐτοῦ] * κενό ν· τὸ κενωθέν. ### kappa 2218 μάταιον (Eur. Or. 1043 ..) r. An * κενοφωνία ς· ματαιολογίας (1. ### kappa 2219 Tim. 6,20) Avgn κέν πω ς· ἄν πως (Τ 81?) κενῶσ ι· κενεῶσι. ### kappa 2221 λαγόσι κένσα ι· * κεντρίσαι Agn. ### kappa 2222 †κτίσαι. κελεῦσαι (Ψ 337) [ κενταυρίσκο ς· ἀγροῖκος, ἄγριος] κενταυρικῶ ς· ἀγροίκως, ἀγρίως κένταυρο ι· λῃσταί. ### kappa 2225 καὶ οἱ Τιτᾶνες. καὶ οἱ παιδερασταί, ἀπὸ τοῦ ὄῤῥου [ κένταυρο ς· ὄῤῥος] κεντήματ α· ζημιώματα (Sophr. ### kappa 2227 fr. 143) † Κενταταπίτ η· χωρίον τι κέντορε ς· κεντρισταὶ ἐν τῷ ἐλαύνειν, ἐλατῆρες (Δ 391) Κεντριάδα ι· τῶν περὶ τὰ μυστήρια κεντρῖνα ι· †φωνήν. ### kappa 2231 γένος τι ζῴου κεντρηνεκέα ς· εὐπειθεῖς, ταχεῖς, καὶ διηνεκῶς κεντριζομένους, καὶ ⸤ τοῖς κέντροις εἴκοντας r καὶ πειθομένους (Ε 752) κέντρο ν· δόρυ. ### kappa 2233 μάστιξ. καὶ τὸ ἐν σιδήρῳ ἀδαμάντινον κεντροτυπο ς· μοχθηρός. ### kappa 2234 φαῦλος. ἢ κεντροποιός. πανοῦργος * κεντυρίω ν· ἑκατόνταρχος (Marc. ### kappa 2235 15,39) r. Avg * κέντω ρ· ἡνίοχος r. ### kappa 2236 n * κενωθ ῇ· μάταιος ἀποφανθῇ (1. ### kappa 2237 Cor. 1,17) n κεραϊστα ί· κομῆται. ### kappa 2238 πολεμικοί κεραϊστή ς· κομήτης. ### kappa 2239 ἁλιεύς. εἶδος ὄφεως. καὶ ὁ κέρατα ἔχων * κενῶν φάου ς· τυφλῶν A * κέοιτ ο· κεῖτο Avgn * κέπφο ς· εἶδος ὀρνέου κουφοτάτου Agn. ### kappa 2242 περὶ τὴν θάλασσαν διατρίβοντος, ⸤ ὃ εὐχερῶς ὑπὸ ἀνέμου μετάγεται. ἔνθεν λέγεται ὀξὺς καὶ κοῦφος ἄνθρωπος κέπφος Agn * κεπφωθεί ς· ἐπαρθείς r. ### kappa 2243 Agn. ἀπατηθείς (Prov. 7,22) r. A κέρ α· κέρατα (Δ 109) s. ### kappa 2244 τρίχες κέρα ἀγλα έ· τὴν τρίχα λαμπρέ Avgn. ### kappa 2245 τῷ τόξῳ ἀγαλλόμενε (Λ 385) κεραί α· ἐν τῷ πλοίῳ οὕτω τι καλεῖται κεραΐδε ς· τῶν προβάτων τὰ θήλεα, τὰ ἔνδον ὀδόντας ἔχοντα * κεραΐζει ν· κτείνειν. ### kappa 2248 πορθεῖν. διαρπάζειν A διαφθείρειν κεραϊζετο ν· διέφθειραν (Ε 557) * κεραΐζω ν· ἀναιρῶν. ### kappa 2250 πορθῶν Avgn. φθείρων (Π 752) n * [ κεραιλέ α· τὴν κόμην καλλωπιζομένη A] κέρα τ ’ ἐλαιοῦντ α· ὁ εἰς κέρατα ἔλαιον ἀλείφων † κερέεσι ν· ἄλγεσι φθοραῖς κέραιν ε· κεράννυε n, κέρασον (Ι 203 v. ### kappa 2254 l.) κεραιοῦχο ν· δικαιοδότην. ### kappa 2255 ἀπὸ τοῦ ἐν τοῖς πλοίοις κεραιούχου κέραιρ ε· κέρασον (Ι 203 v. ### kappa 2256 l.) (r. b) κεραΐ ς· κορώνη κεραί α· σταυρός κεράμβηλο ν· κήπου προβασκάνιον. ### kappa 2259 καὶ θηρίδιόν τι, ὃ περὶ τὰς συκᾶς δεσμευόμενον ἀποδιώκει τῇ φωνῇ τοὺς κνῖπας. ἔνιοι τοὺς κανθάρους, ὡς κέρατα ἔχοντας. τὸν Κέραμβον ... κεράμβυ ξ· ζῶον κανθάρῳ ὅμοιον κεράμε α· ὁ παντοδαπὸς κέραμος κεραμεῖ α· ἔνθα τὰ ὀστράκινα σκεύη πιπράσκεται κεραμεικα ί· πλατεῖαι πληγαί. ### kappa 2263 ἀγὼν γὰρ Ἀθήνησιν εὐτελὴς ἐν τῷ Κεραμεικῷ, ἐν ᾧ τύπτουσι πλατείαις χερσὶ τοὺς μὴ τρέχοντας καὶ τοὺς ἄλλους ἀγωνιστὰς γέλωτος χάριν * κεραμεοῦ ν· ὀστράκινον r. ### kappa 2264 Agn κεραμεὺς [ὁ ] Λυκοῦργο ς· 〈ὁ Ἀθηναίων νομοθέτησ〉 (Com. ### kappa 2265 ad.) κεραμικὴ μάστι ξ· τὸν ὀστρακισμὸν λέγουσι· μάστιγα μὲν διὰ τὸ βασανίζειν τοὺς ὀστρακιζομένους καὶ κολάζειν, κεραμικὴν δὲ διὰ τὸ ἐκ κεράμου τὰ ὄστρακα εἶναι Κεραμεικό ς· τόπος Ἀθήνησιν, ἔνθα οἱ πόρνοι προεστήκεσαν q. ### kappa 2267 εἰσὶ δὲ δύο Κεραμεικοί, ὁ μὲν ἔξω τείχους, ὁ δὲ ἐντός κεραμίνα ς· πηλίνους κεραμίν ῳ· εὐτελεῖ. ### kappa 2269 ἢ ἀπὸ κεράμου κεράμιο ν· τὸ τοῦ οἴνου ἢ ὕδατος σταμνίον κέραμο ς· πίθος. ### kappa 2271 καὶ πᾶν ⸤ ὄστρακον r. καὶ δεσμωτήριον. καὶ ὀχύρωμα. καὶ πόλις Καρίας. ἤδη δὲ ἐπὶ χρώματος κερανίξα ι· κολυμβῆσαι. ### kappa 2272 κυβιστῆσαι [ κεράννυ ε· κέρασον] * κεραννύντο ς· κιρνῶντος Avg * κεραό ν· τέλειον g. ### kappa 2275 ἢ κέρατα ἔχοντα (Γ 24) * κεραοξόο ς· κερατοποιός (Δ 110) (ns) κεραὸς ἔλαφο ς· . ### kappa 2277 .. ἢ εὔκερως (Γ 24) r κέρα ς· θρίξ. ### kappa 2278 τόξον. καὶ αἰδοῖον * κέρα ς· κεφαλή (A). ### kappa 2279 θρίξ. σάλπιγξ. ⸤ δύναμις g. ἢ πολέμου μέρος Avgn. καὶ ⸤ ἡ ἐξοχή 〈καὶ ἡ τιμή〉 r κεράσα ι· μῖξαι. ### kappa 2280 * ⸤ ἑνῶσαι. συνάψαι (Avg) κερασβόλ α· * ἄκαρπα Ag, τὰ 〈μὴ〉 ἑψητὰ ὄσπρια. ### kappa 2281 οἱ †περὶ τῶν κεράτων βοῶν δεσμοί †[καὶ οἱ ἐν ταῖς ἀρχαίαις λύραις κόλλαβοι] κέρας ὄρθιο ν· ἡ νευρά. ### kappa 2282 Εὐριπίδης δὲ Αὔγῃ ... fr. 278) κερασό ς· δένδρον r. ### kappa 2283 ὃ φύεται ἐστραμμένως. σχοινίον δὲ ποιεῖ ὁ φλοιὸς αὐτοῦ, μεθ’ οὗ ἀντὶ νεύρων δεσμεύουσιν Κεραστιά ς· ἡ Κύπρος ποτέ * κερασφόρο ς· κερατοφόρος (Eur. ### kappa 2285 Phoen. 248) Avg κεράσχειλο ι· οἱ ἐπικαμπῆ ἔχοντες τὰ χείλη κέρατ α· τῆς φάλαγγος τὰ ἄκρα. ### kappa 2287 καὶ μετώπου μέρος. καὶ ἡ τῶν κεράτων χρῆσις † κερατεσσεῖ ς· οἱ τοὺς ταύρους ἕλκοντες ἀπὸ τῶν κεράτων. ### kappa 2288 καλοῦνται δὲ καὶ κεραελκεῖς κερατουργό ς· ὁ ταῖς κιθάραις κέρατα ποιῶν κέρατος φυτό ν· ὃ πρὸς τὰ τόξα ἐχρῶντο [ κερατωνί α· συκῆ Αἰγύπτου] κερατοβόλι α· τὸ λαγωβόλον κεραυνία ς· ὁ κεκεραυνωμένος κεραύνιο ς· ἐμβρόντητος. ### kappa 2294 καὶ Ζεὺς ἐν Σελευκείᾳ. καὶ ἱμάτιον ποιόν κεραυνό ς· ψόφος, κτύπος. ### kappa 2295 βροντή. ἀῤῥωστία. καὶ * τὸ τοῦ Διὸς ἀμυντήριον Avgn καὶ καύστρα κέραφο ς· χλευασμός, κακολογία κερβαλ ά· [ἀσθενῆ]. ### kappa 2297 μέταλλα κερβέριοι· ἀσθενεῖς. ### kappa 2298a φασὶ δὲ καὶ τοὺς Κιμμερίους Κερβερίου ς· καὶ τὴν πόλιν οἱ μὲν Κερβερίαν καλοῦσιν, οἱ δὲ Κιμμερίην· ἄλλοι δὲ †Κιμμη. ἔστι δὲ τόπος ἐν ᾅδου (λ 14). * Κέρβερο ς· 〈κύων μέγας Ἅιδου〉 τρικάρηνος r. ### kappa 2298b np κερβοροκίνδυνο ς· τάρταρος †ὠχρός [καὶ κύων μέγας Ἅιδου] κερβόλλουσ α· λοιδοροῦσα, βλασφημοῦσα. ### kappa 2300 ἀπατῶσα * κερδαίνε ι· πορίζεται A κερδαῖο ν· τὸ ἐπικερδὲς τοῖς παροῦσι, καθόσον ἐκβέβρασται * κερδαλέη ς· [πανοῦργος. ### kappa 2303 ἐπικερδής (ν 291) An]. συνετῆς (Κ 44) (A) κερδαλέο ν· δόλιον, πανοῦργον. ### kappa 2304 ἢ κέρδη περιποιοῦντα 〈καὶ〉 ὠφελείας (ζ 148). * ἢ ποικίλος As κερδαλεώτερο ν· ἐπικερδέστερον κερδαλεόφρω ν· ἐκ παντὸς κερδαίνειν φρονῶν διὰ δόλου. ### kappa 2306 κερδοῦς φρόνημα ἔχων, τουτέστιν ἀλώπεκος, ὅθεν ὁ δόλιος (Α 149) * κερδαλέ η· ἀλώπηξ (Archil. ### kappa 2307 89,5) r. gp κέρδε α· πανουργίας (Ψ 322) * κέρδεσ ι· πανουργίαις (Ψ 515) n † κερδείια ν· ἀλωπεκίαν κέρδιο ν· συμφορώτερον, ⸤ ὠφελιμώτερον (Γ 41 . ### kappa 2311 .) r. Avg κέρδιστο ς· συνετώτατος. ### kappa 2312 φρόνιμος. πανουργότατος (Ζ 153) An [ κέρδοπ α· ὄσπρια] κέρδο ς· σύνεσις. ### kappa 2314 τέχνασμα. ⸤ ὠφέλεια (Κ 225) r κερδοσύν η· σοφία. ### kappa 2315 τέχνη. σύνεσις. πανουργία (δ 251) * κερδ ώ· [κερδίστη A]. ### kappa 2316 ἀλώπηξ r. Avg n [ κερέ α· ἀρχή. ### kappa 2317 γράμματα] [ κέρεζ ε· πορθεῖ] κερε ῖ· ξυρεῖ * κερεῖ ς· θερίσεις (Prov. ### kappa 2320 27,25) A κερητίζε ι· βαλλίζει κέρκ α· ἀκρίς κερδάλι α· [ἐπιτάφια] 〈γυναικεῖα ἐνδύματα καὶ〉 ἐντάφια r κερκά ς· κρὲξ τὸ ὄρνεον [ κέρκα ξ· ἱέραξ] κέρκαφ α· ἐγγύη κερκέτη ς· τὸ μικρὸν πηδάλιον. ### kappa 2327 ἀπὸ τῶν εὑρόντων Κερκέτα ι· ἔθνος Ἰνδικόν κερκίδα ς· δονακίνας. ### kappa 2329 ἐπεὶ ταῖς ἀνθήλαις ἐχρῶντο εἰς κερκίδας (Callim. fr. 284) κερκιθαλί ς· ἐρῳδιός κερκί ς· ἡ τῆς πίτυος κορυφή, ἢ αἴγειρος. ### kappa 2331 καὶ εἶδος ὄρνιθος κέρκνο ς· ἱέραξ. ### kappa 2332 ἢ ἀλεκτρυών κέρκο ς· θηρίδιον τὰς ἀμπέλους βλάπτον. ### kappa 2333 καὶ * ⸤ οὐρά r. Avgn. καὶ ἀνδρεῖον αἰδοῖον. ἢ ἀλεκτρυών. ἢ ἀρουραῖος μῦς * κέρκουρο ς· εἶδος πλοίου q. ### kappa 2334 A. καὶ ἰχθῦς A κέρκω ψ· παιγνιώδης ἢ εἶδος θηρίου, μεγάλην οὐρὰν ἔχοντος κέρκ υ· διπλῆ αὕτη, καὶ διστέλεχος καὶ διθύσανος. ### kappa 2336 ἐχρῆτο δὲ αὐτῇ μᾶλλον ὁ ἐν Κῷ πρύτανις Κέρκυρ α· νῆσος Κερκυραία μάστι ξ· περιττήν τινα τὴν κατασκευὴν εἶχον αἱ Κερκυραῖαι μάστιγες. ### kappa 2338 οἱ δὲ καὶ διπλᾶς αὐτὰς ἔφασαν εἶναι. εἶχον δὲ ἐλεφαντίνους κώπας καὶ τὰ μεγέθη περιτταὶ ἦσαν. ὑπερηφάνους δὲ [καὶ] εὐπραγοῦντας τοὺς Κερκυραίους φησὶ Ἀριστοτέλης [ποιεῖσθαι, ἢ] γενέσθαι (fr. 513 R 3 Κερκυραῖοι ἀμφορεῖ ς· τὰ Ἀδριανὰ κεράμια * κέρκωπε ς· ποικίλοι. ### kappa 2340 πονηροί. ⸤ πανοῦργοι (Prov. 26,22) A * κερκωπίζοντε ς· κατασκώπτοντες (Agn) κερκώπ η· μικρὸν τεττίγιον τὸ καλαμαῖον λεγόμενον. ### kappa 2342 εἶναι γὰρ τρία γένη τεττίγων φασί. οἱ δὲ τέττιξ θήλεια μὴ φωνοῦσα κερκώπω ν· * δολίων Avgn. ### kappa 2343 πονηρῶν. σκωπτῶν. κακούργων. τεττίγων κέρματ α· χρήματα. ### kappa 2344 θραύσματα * κερματίζε ι· εἰς λεπτὰ διαιρεῖ Agn, ἤγουν εἰς μικρὰ συντρίβει κέρμηλο ς· ἀφ’ οὗ χαλκὸς γίνεται [ κέρν α· ἀξίνη] κέρνε α· τὰ τῇ Μητρὶ τῶν θεῶν ἐπιθυόμενα κέρνο ς· στεφανίς. ### kappa 2349 ἀγγεῖα κεραμεᾶ κερνοφόρο ς· ὁ τὰς θυσίας ἄγων κεροβάτη ς· ὁ Πάν· ἤτοι ὅτι κέρατα ἔχει, ἢ οἱονεὶ κερατοβάτης, τὴν βάσιν ἔχων κερατίνην 〈ἐπεὶ τὰ κάτω τράγου εἶχεν〉 (Ar. ### kappa 2351 Ran. 230) * κερόδετ α· τόξα· (Eur. ### kappa 2352 Rhes. 33) Ag † κεράμενα ι· λυπόμεναι. ### kappa 2353 καὶ ὥσπερ παιόμεναι. [ἔπειτα κατὰ τράγου ἔχειν] κεροπλάστη ς· λεπτουργός. ### kappa 2354 ἢ τριχοκοσμητής (Archil. fr. 57 Bgk) κερουλκό ς· ὁ τοῖς κέρασιν ἕλκων (p) τὸ ἄροτρον. ### kappa 2355 καὶ ὁ κεραιοῦχος κάλως κερουτιᾶ ι· γαυριᾶι. ### kappa 2356 μετενήνεκται δὲ ἀπὸ τῶν ὑψαυχενούντων ταύρων [ κερεκόψα ι, ἢ σχίσαι ξύλα] κέρσ α· Ἀσιανὸν νόμισμα κέρσα ι· κόψαι r, * τεμεῖν A. ### kappa 2359 κεῖραι. γαλλίσαι. †καὶ δραστήρια κέρση ς· γάλλος Κέρτ α· πόλις, ὑπὸ Ἀρμενίων * κερτομε ῖ· χλευάζει vg, γελᾷ, ὑβρίζει vgn * κερτομία ς· ἐρεθιστικός r. ### kappa 2363 A (n) κερτομί α· παίγνια. ### kappa 2364 προβασκάνια. ἐρεθισμοί. παραλογισμοί 〈 κερτομιστα ί·〉 ψεῦσται, καὶ γελασταί (b) κερύχρ η· εἶδος πλακοῦντος κερχαλέο ν· σκληρόν. ### kappa 2367 ξηρόν. διψαλέον (Hippocr. epid. 7,7) κέρχανα ἢ κερχάνε α· ⸤ ὀστέα (r) , καὶ ῥίζαι ὀδόντων κέρχνε ι· τραχύνει κέρχν η· τὸ ἐκ τῆς μελίνης ἕψημα. ### kappa 2370 ἢ τὰ νῶτα τῶν ἰχθύων. καὶ ὀρνέου εἶδος. καὶ ἡ μελίχρους κερχνώμασ ι· τραχύσμασι. ### kappa 2371 κυκλώμασι. γαργαλισμοῖς. καλοῦσι δὲ καὶ τὸν περὶ τὰς ἴτυς τῶν ἀσπίδων κόσμον (Eur. Phoen. 1386?) καὶ ποτηρίων ἐπὶ χειλῶν ... λέγονται δὲ καὶ †νικακίδες κερχνωτ ά· τετορνευμένα ἐπὶ τοῦ χείλους τῶν ποτηρίων, ὥσπερ χερχνώδη. ### kappa 2372 ποικίλα. τραχέα. πολύπαστα κερ ῶ· κεράσω. ### kappa 2373 τελειῶ κερωνί α· δένδρον. ### kappa 2374 ἢ συκῆ Αἰγυπτία κέρω ς· κέρατος (Thuc. ### kappa 2375 2,90,2 ..) κέρωντα ι· κιρνῶνται (Δ 260) * κέσκετ ο· ἔκειτο (φ 41) A κεσκίο ν· στυπεῖον, τὸ ἀποκτένισμα τοῦ λινοῦ Κέσκο ς· πόλις [κέσκον οὐκ ἔχουσα] καὶ 〈Νοῦσ〉 ποταμὸς Κιλικίας. ### kappa 2379 ὅθεν καὶ παροιμία γέγονε· πόλις Κέσκον οὐκ ἔχουσα. εἴρηται δὲ ἐπὶ τῶν νοῦν μὴ ἐχόντων (Com. ad. 807) καὶ Σκυβελίτης οἶνος, ἀπὸ Σκυβέλων, τόπου Παμφυλίας † κέστε ρ· νεανίας. ### kappa 2380 Ἀργεῖοι κεστὸν ἱμάντ α· * τὸν ποικίλον ἱμάντα Ag. ### kappa 2381 ἢ χιτῶνα ποικίλον n. ἢ τὸν τῆς Ἀφροδίτης ἱμάντα. καὶ ὁ διακεκεντημένος χιτών (Ξ 214) κέστρ α· ἀμυντήριον ὅπλον. ### kappa 2382 σφῦρα. καὶ εἶδος ἰχθύος κεστρεύει ν· κεχηνέναι πεινῶντα κεστρεῖ ς· τοὺς κεχηνότας καὶ πεινῶντας κεστρεῖς λέγουσι. ### kappa 2384 καὶ τοὺς Ἀθηναίους οὕτως ἔλεγον καὶ προσηγόρευον· τὸ γὰρ ζῷον αὐτὸ λαίμαργόν τέ ἐστι καὶ ἄπληστον κέστραι σιδηρᾶ ι· . ### kappa 2385 .. (Soph. fr. 19) Κεστρινικοὶ βόε ς· οἱ ἐν Χαονίᾳ. ### kappa 2386 ἡ γὰρ Χαονία πρότερον Κεστρίνη προσηγορεύετο· ἔστι δὲ μοῖρα τῆς Ἠπείρου διαφόρους ἔχουσα βοῦς κέστρο ς· ἡ πρώτη ἔκφυσις τῶν σπερμάτων. ### kappa 2387 καὶ ἀκόντισμα. καὶ ἡ ἐν τῇ γλώττῃ τραχύτης κέστρωσι ς· †βαφικὴ μιμουμένη κεστρωτὸν ξύλο ν· βαρὺ ἔχον τὸ κέντρον. ### kappa 2389 οὐκ ἔχει δὲ σίδηρον, οὐδὲ ἀκμήν. εἰώθασι δὲ οἱ βοτῆρες πυροῦν τὰ ἄκρα τῶν αὐτῶν ξύλων, ἕνεκα τοῦ πεπωρῶσθαι πυρίκαυστα * κεῦθ ε· κρύπτε (Α 363) vgn κεύθε α· κοῖλα. ### kappa 2391 κρύφια κευθμό ς· κατάδυσις. ### kappa 2392 ⸤ πυθμήν r. θησαυρός. κοῖλον, ἢ κοιλάς κευθμῶνε ς· καταδύσεις· ἀπὸ τοῦ κεύθει ν, ὅ ἐστιν κρύπτειν· * ⸤ κρύφιοι τόποι (κ 283) (n) κέφαλ α· κεφάλαιον. ### kappa 2394 ἢ κόσμος τῶν νεῶν. ⸤ ἢ κεφαλή. ἢ συναρίθμησις q. ἢ ζήτημα p ἄκρον * κεφαλαίωσον συντόμισον συνάγαγε (Sir. ### kappa 2395 32,8) Avg Κεφαλίδα ι· γένος Ἀθήνησιν κεφαλ ή· τὸ σύνηθες. ### kappa 2397 καὶ ὄνομα. σῶμα. ψυχή. ὕψος κεφαλῖνο ς· ἰχθῦς r ποιός κεφαλῖτα ι· οἱ γωνιαῖοι λίθοι Κεφαλλῆνε ς· ἔθνος r περὶ τὴν Ἰθάκην (Β 631) κέφαλο ι· τῶν κεστρέων τινὲς οὕτω καλοῦνται κέφαλο ν· μέρος ἐν τῷ πλοίῳ, ἢ κόσμος, ἢ τὰ ἐρείσματα * κεφφωθεί ς· καταγελασθείς. ### kappa 2403 εἴρηται δὲ ἐπὶ τῶν ἀλόγου δίκην ἀνοήτως συνεπαγομένων A κέχανδ ε· χωρεῖ. ### kappa 2404 [διὰ πλῆθος ψοφεῖ] * κεχανδότ α· χωροῦντα (Ψ 268) Ag (n) κεχάνια σῦκ α· τὰ αὐτομάτως κεχηνότα κεχαραγμένο ς· ὠργισμένος (Hdt. ### kappa 2407 7,1,1) * κεχάροντ ο· ἐχάρησαν [ἢ ἐχώρησαν] (Π 600) An * κεχάρημα ι· χαίρω A [ἢ χωρῶ] * κεχαρηότα θυμ ῷ· χαίροντα n τῇ ψυχῇ (Η 312) [ κεχαρειότ α· χαίρειεν n ἥσειεν] κεχαρισμέν α· ἄριστα. ### kappa 2412 προσφιλῆ (Υ 298) κεχαρισμένο ς· ἄριστος. ### kappa 2413 ⸤ προσφιλέστατος (n) . ⸤ μετὰ χαρᾶς πάντα ποιῶν (β 54) Agn κεχαροίατ ο· χαρεῖεν (Α 256) r * κεχειροτόνητα ι· προβέβληται (Dem. ### kappa 2415 21,216) Avg * κεχειρωμένο ι· ἡττημένοι. ### kappa 2416 κεκρατημένοι Avgn κεχήλωμαι πόδα ς· δέδεμαι συνερραμμένος τοὺς πόδας· χηλεύειν γὰρ τὸ ῥάπτειν, καὶ χήλινον τὸ πλεκτόν, ὡς Ἀνακρέων (fr. ### kappa 2417 37), καὶ χήλευμα τὸ ὀπήτιον. Σοφοκλῆς Πανδώρᾳ ἢ Σφυροκόποις (fr. 445) * κέχηνε ν· ἔχασκε r An, τὸ στόμα ἤνοιγεν An προσεδόκησε g. ### kappa 2418 ῥέμβεται (1. Esdr. 4,19) * κεχηνότα ς· χαύνους Ag, χαίνοντας A, ἐνεούς (vg) κεχιλιῶσθα ι· χίλια ἐζημιῶσθαι κεχλιδότ α· ἀνθοῦντα † κεχλάνδα ν· χάσκειν † κεχλαδοῦσ ι· χάσκουσι κεχληδένα ι· ψοφεῖν. ### kappa 2424 προσλαλεῖν κεχλίαγκ α· τεθέρμαγκα κέχλοιδε ν· διέλκετο κεχλοιδιάματ α· διελκυσμένους κεχμάζε ι· ἀνθίζει, ἀνθεῖ. ### kappa 2428 ἵσταται κεχολωμένο ν· πικρόν, ⸤ ὠργισμένον (Α 217) n * κεχολώσετα ι· ὀργισθήσεται (Α 139) r. ### kappa 2430 An [ κέχραμα ι· εἶδος πορνείας] κεχραμέν η· ῥερυπωμένη. ### kappa 2432 παραγαπωμένη. πικραινομένη † κεχρηματεῖσθα ι· πεφρῦχθαι. ### kappa 2433 Αἰσχύλος (fr. 429) κεχρημένο ς· ἐνδεὴς ὤν, χρῄζων (Τ 262). ### kappa 2434 ἢ πεμφθείς (ρ 421 ..) * κεχρησμῳδημέν α· μεμαντευμένα An (vg), προφητευθέντα (vgn), λεχθέντα μετὰ θείας ἀποφάσεως (Plat. ### kappa 2435 ep. 6,323 c) (n) κέχρικε ν· ἐγκέχρικεν. ### kappa 2436 ἐκονίασεν. ἢ ἐγκεκέντρικεν κεχρῖσθα ι· πεπλῆχθαι * κεχρισμέν α· ἠλειμμένα (Ierem. ### kappa 2438 22,14) Avg κεχρυσωμένο ς· τετιμημένος (Exod. ### kappa 2439 26,32) † κέ ω· σκέψει. ### kappa 2440 Λάκωνες κεώδη ς· καθαρός κεῶεν ὄζε ι· εὐωδεῖ κέω ν· κοιμησόμενος (η 342) † κεωρεῖ ν· πασχητιᾶν κεώσατ ο· καθήρατο κηδάζε ι· καθαίρει. ### kappa 2446 κηδαλίζει [ κηδαίνε ι· μεριμνᾷ] κήδαλο ν· αἰδοῖον. ### kappa 2448 κέρας. σκάλαθρον κήδε α· λῦπαι (Ε 156 . ### kappa 2449 .) κήδεε ν· ἠνία, ἔβλαψεν (Ε 400) * Κηδά ρ· πένθος A (n) κήδε α· μέριμναι, ⸤ λῦπαι r, ἀνίαι χαλεπαί, [καλὰ] ἢ * ⸤ κακά An * κῆδε δ έ· ἐλύπει δέ (Ε 400) An * κήδε ι· λυπεῖ (Ρ 550) An κηδεί α· οἰκειότης κήδει ν· κακοποιεῖν, ἀνιᾶν, λυπεῖν (Ι 615) * κηδεία ν· ταφήν (2. ### kappa 2457 Macc. 4,49) (r) Avg κήδειο ς· προσήκων. ### kappa 2458 φροντιστής κηδείου ς· τοὺς προγενεστέρους, ἢ κατ’ ἐπιγαμίαν οἰκείους, ἢ συγγενεῖς (Τ 294) κηδεμόνε ς· φροντισταί (r. ### kappa 2460 Avgn), εὐεργέται (g). καὶ οἱ κατ’ ἐπιγαμίαν οἰκεῖοι (Ψ 163) κηδεό ς· κηδεύσιμος, ὑπὸ κηδεμονίαν πίπτων, καὶ φροντίδος ἄξιος (Ψ 160) κήδεσθα ι· φροντίζειν. ### kappa 2462 λυπεῖσθαι (τ 23) κηδεστα ί· * πενθεροί (r. ### kappa 2463 An), οἱ τῆς κόρης γονεῖς. καὶ οἱ τῶν γαμούντων οἰκεῖοι ἐκδιδόντες, καὶ * ⸤ συγγενεῖς An, καταχρηστικῶς (Eur. Alc. 731) * κήδετα ι· φροντίζει, ἐπιμελεῖται Avgn. ### kappa 2464 βοηθεῖ (Β 27) vg κηδεύει ν· * φροντίζειν A, ἐνταφιάζειν r. ### kappa 2465 ἐπιμελεῖσθαι. βοηθεῖν κηδεύοντ α· ἐπιστατοῦντα, κηδόμενον (Eur. ### kappa 2466 Or. 883) * κηδεύσ ω· ἐπιμελήσομαι, θεραπεύσω (Eur. ### kappa 2467 Or. 791) Ag κηδέω ν· ἀνιῶν κήδιστο ι· φίλτατοι. ### kappa 2469 φροντιστικώτατοι. ἀναγκαιότατοι (Ι 642) κήδομα ι· * φροντίζω Avgn, οἰκτείρω, λυποῦμαι, ἀνιῶμαι, ὀργίζομαι κῆδο ς· κηδεία. ### kappa 2471 πένθος, λύπη (Ο 245). φθορά. ⸤ συγγένεια (Ν 464) r. μνηστεία. * θεραπεία g. φροντίς r κήδω ν· ἀνιῶν, κακοποιῶν (Ω 542) † κηθ α· τάφος κήθει α· κηθάρια. ### kappa 2474 τὰ ὀξύβαφα, ἐν οἷς τοὺς κύβους ἔβαλλον κηθεῖ ν· βοηθεῖν. ### kappa 2475 συντρέχειν Κηθείδη ς· διθυράμβων 〈ποιητήσ〉 κήθευο ν· συνεπορεύοντο κηθο ί· βοηθοί κήϊ α· καθάρματα κηκάδδε ι· λοιδορεῖ. ### kappa 2480 χλευάζει † κήκρα ν· ἐκεκράγεσαν κηκά ς· κακή. ### kappa 2482 τιμωρός. κακολόγος. δύσφημος (Callim. fr. 656) κῆκε ς· λάροι κηκίε ι· πηδᾷ r, πιδύει (Ν 705) κηκίει ν· ἀναφέρεσθαι καὶ διϊδροῦν κήκιε ν· ἀνεφέρετο p. ### kappa 2486 ἀνεπήδα (Η 262) r κηκί ς· ἀτμίς. ### kappa 2487 ⸤ στύμμα. καὶ ὁ καρπὸς τῆς δρυός q. Κῷοι δὲ καὶ τοὺς ἀκάρπους στάχυας καὶ στερίφους κῆλ α· * βέλη θεῖα. ### kappa 2488 σημεῖα (Α 53) n. ξύλα· ὅθεν καὶ καλόπους καὶ κηλώνειον. καὶ ἱερὰ ἀγάλματα. καὶ πυρετός κηλάδε ς· αἶγες, αἱ ἐν τῷ μετώπῳ σημεῖον ἔχουσαι τυλοειδές κηλαίνει ν· θέλγειν. ### kappa 2490 νοσεῖν κηλά ς· νεφέλη ἄνυδρος. ### kappa 2491 καὶ χειμερινὴ ἡμέρα. καὶ αἴξ, ἥτις κατὰ τὸ μέτωπον σημεῖον ἔχει τυλοειδές κηλάστρα ι· σκαφίδες, ἀγγεῖα ποιμενικά. ### kappa 2492 ἢ δένδρα κηλε ῖ· πραΰνει, * ⸤ θέλγει n, πείθει. ### kappa 2493 καταμαραίνει [ κηλάδησα ν· ἤχησαν. ### kappa 2494 ἐβόησαν] * κηλέ ῳ· καυστικῷ n, θερμῷ. ### kappa 2495 λαμπρῷ (Θ 217) κηλεί ῳ· ὁμοίως (Ο 744) κήληθρ α· φίλτρα. ### kappa 2497 παραμύθια * κηληθμ ῷ· [θέλγω, τέρπω (n)] τέρψει (n), χαρᾷ (λ 334) † κηλήν η· μέλαινα κηλήτειρ α· ἡσυχάστρια * κηλητηρίου ς· τὰς ψυχὰς θεραπευούσας (Eur. ### kappa 2501 Hec. 535) Agn κήλησι ς· ἡ δι’ ᾠδῆς ἡδονή p * κηλῖδε ς· μολυσμοί A * κηλί ς· ἕλκος. ### kappa 2504 οὐλή Avg. ὄνειδος b. ῥύπος Avg. καὶ εἶδος αἰσχρὸν ἐν ἱματίῳ κηλό ν· ξηρόν κηλο ῖ· εὔχεται θεῷ * κηλούμενο ς· [ἐν ἱματίῳ A] τερπόμενος Avg (n) κηλοῦ ν· εὔχεσθαι [ κήλυγμ α· ἀχρεῖον. ### kappa 2509 ἀσθενές] * κηλώνι α· ἀντλητήρια ξύλινα g * κηλώνειο ν· ξύλον, ἐν ᾧ ἕλκεται τὸ ὕδωρ gn κήλω ν· ὁ ἐν τῇ νηὶ λεγόμενος. ### kappa 2512 καὶ ὀχευτής (Archil. fr. 97 Bgk) πεῦσις. καὶ ἄντλημα † κήμι ψ· φλὲψ γεώδης ἐν πέτραις κημό ς· πλεκτὸν ἀγγεῖον, ἐν ᾧ λαμβάνουσι τὰς πορφύρας (Soph. ### kappa 2514 fr. 463). ἔστιν δὲ ὅμοιον ἠθμῷ, καὶ ἐν αὐτῷ τὸ δέλεαρ. δηλοῖ δὲ καὶ ⸤ τὸ ἐπιτιθέμενον τῇ τῶν δικαστῶν ὑδρίᾳ πεπλεγμένον πῶμα, παρόμοιον χώνῃ q. καὶ ὁ περιτιθέμενος τοῖς ἵπποις, εἰς ὃν αἱ κριθαὶ βάλλονται. καὶ γυναικεῖον προκόσμημα. καὶ * ⸤ εἶδος χαλινοῦ Agn κημό ς· στομὶς τῷ χαλινῷ ἐμφερής * κήμωσι ς· φίμωσις A (n) [ κήνεο ν· καθαρόν] * κηνσήτω ρ· ὁ τὴν γῆν μετρῶν A κήνου ι· ἐκεῖ 〈Κρῆτεσ〉 κηνσό ς· βοτάνη τις. ### kappa 2520 [τὸ δὲ τέλος κινσὸς διὰ τοῦ ι ] κήνυγμ α· τὸ κενὸν τοῦ σώματος, οἷον σκιά, καὶ εἴδωλον, φάντασμα, ἀσθενές, καὶ ἀχρεῖον (Aesch. ### kappa 2521 Prom. 157) ’κηνυσσόμη ν· εἴδωλον ἐγενόμην (Aesch. ### kappa 2522 Choeph. 196) [ κηνύε ι· καλεῖ] κήν ω· ἐκεῖ κή ξ· ὁ λάρος κατὰ Ἀπίωνα. ### kappa 2525 λέγεται δὲ καὶ καύηξ. τινὲς καὶ αἴθυιαν ἀποδιδόασιν· οἱ δὲ κέπφον· οἱ δὲ διαφέροντα ἀλλήλων (ο 479) Κήπιδος σκέλο ς· παροιμιῶδες ἦν τὸ Πέρδικος σκέλος (Com. ### kappa 2526 ad. 73) κηπεύω ν· [κηπεῦον] κηδόμενος . ### kappa 2527 .. κηποκόμο ς· κηπουρός r κῆπο ς· * παράδεισος παρὰ Πέρσαις An. ### kappa 2529 ἢ εἶδος κουρᾶς, ἣν οἱ θρυπτόμενοι ἐκείροντο ὡς ἐπίπαν ἐν μιᾷ μαχαίρᾳ. καὶ τὸ ἐφήβαιον τῶν γυναικῶν. καὶ ζῷον ὅμοιον πιθήκῳ κη ρ· περισπώμενον καὶ οὐδετέρως λεγόμενον ἡ ψυχή· ὀξυτονούμενον δὲ καὶ θηλυκῶς ἐκφερόμενον ἡ θανατηφόρος μοῖρα, ἢ θάνατος * κη ρ· ψυχή. ### kappa 2531 (Β 851) AΣ θάνατος (Α 228 ..) Avg κηραίνε ι· φθείρει. ### kappa 2532 μεριμνᾷ, φροντίζει. δυσθανατεῖ κηραίνοντ α· βλάπτοντα * κηραίνει ν· βλάπτειν A κῆρ ἀπινύσσω ν· παραφρονῶν (Ο 10) κῆρα ς· ἀκαθαρσίας, μολύσματα. ### kappa 2536 βλάβας κηραφί ς· κάραβος κῆρε ς· [ψυχαί. ### kappa 2538 ] συμφοραί, * ⸤ μοῖραι θανατηφόροι (Β 302) Ag κηρέσιο ν· ὀλέθριον, νοσηρόν κηρεσσιφορήτου ς· τοὺς ὑπὸ τῆς εἱμαρμένης μετενηνεγμένους ἢ ἀπωθησομένους ἐνθένδε ὑπὸ τῶν μοιρῶν (Θ 527) κηρ ί· εἱμαρμένῃ (Γ 454 . ### kappa 2541 .) κῆρ ι· ψυχῇ (Δ 46 . ### kappa 2542 .) κηρείαι ς· ἐπιθανάτια ἐντυλίγματα (Ev. ### kappa 2543 Ioan. 11,44) κηρίνα ι· μάστιγες γίνονταί τινες κηρίνα ι, ὥσπερ οἱ λεγόμενοι κηρίονες κήρινθο ς· ἡ λεγομένη ἐριθάκ η. ### kappa 2545 ἔστι δὲ τροφή, ἣν παρατίθενται ἑαυταῖς αἱ μέλισσαι. καὶ πόλις Εὐβοίας (Β 538). καὶ ἕλκος ποιόν κηρίο ν· τὸ τῶν μελισσῶν. ### kappa 2546 καὶ εἶδος πλακοῦντος κηριοῦσθα ι· ἐκπλήττεσθαι κηρίφατο ι· ὅσοι νόσῳ τεθνήκασιν κηρίῳ βύσασ α· εἰς τὸ στόμα τῶν παίδων ἐτίθεσαν κηρίον, ὑπὲρ τοῦ μὴ βοᾶν ὁπότε ὑποβάλλοιεν κηριωθῆνα ι· ὑπὸ σκοτοδίνου ληφθῆναι κηρίωμ α· κοίλωμα. ### kappa 2551 ἔστι γὰρ τὸ κηρίον, ᾧ προσεικάζει τοὺς ὀφθαλμοὺς τῶν Φινειδῶν (Soph. fr. 649) κηρόθ ι· ἐκ ψυχῆς (Ι 300) r. ### kappa 2552 np [ κηρό ν· λεπτόν. ### kappa 2553 νοσηρόν] κηροπάζουσ α· βαστάζουσα † κηροσσαίω ν· παλαιῶν [ κηρούε ι· ἐκεῖ. ### kappa 2556 Κρῆτες] Κηρουχίδα ι· γένος ἐν Μιλήτῳ, ἀπὸ Κηρούχου κηρόφι ν· ἐκ τῆς ψυχῆς κήρε α· τὰ κέρδη Κήρυκε ς· οἱ ἄγγελοι, οἱ διάκονοι, οἱ τὰς ὑπηρετικὰς ἐπιτελοῦντες πράξεις. ### kappa 2560 ἐκαλεῖτο δὲ καὶ γένος ἰθαγενῶν, ἀπὸ Κήρυκος τοῦ Ἑρμοῦ. Φανίας. καὶ τοὺς ἐρινάζοντας τοὺς ἐρινοὺς κήρυκας λέγουσι κηρυκίν η· ἡ καταρωμένη κηρύκειο ν· σκῆπτρον. ### kappa 2562 καὶ ἐφ’ ᾧ ἀναβὰς κηρύσσει [ κήρυγμ α· ἀχρεῖον. ### kappa 2563 ἀσθενές] Κηρύκειο ν· ὄρος τῆς Ἐφέσου r. ### kappa 2564 p, ἐφ’ οὗ μυθεύουσι τὸν Ἑρμῆν κηρύξαι τὰς γονὰς Ἀρτέμιδος κηρῦλο ς· ἄρσην ⸤ ὄρνις συνουσιαστικός r, τινες δὲ ἀλκυόνα κῆρυ ξ· ἄγγελος, διάκονος, πρεσβευτής (Β 184) κήρυξα ς· ἀντὶ τοῦ ἐκήρυξας κησσό ν· εὔοδμον κῆτ α· καλαμίνθη [ κήτει ναίε ι· ἐρημίᾳ. ### kappa 2570 στερήσει] κητεί α· θυννῶν φορά Κήτειο ι· γένος Μυσῶν· ἀπὸ τοῦ παραρρέοντος ποταμοῦ Κήτεος (λ 521). ### kappa 2572 ἢ μεγάλοι κητίν η· πλοῖον μέγα ὡς κῆτος b κήτειο ν· μέγαν. ### kappa 2574 [καὶ 〈εἰσ〉 ὃ τὰς ψήφους διωθοῦσιν ἐν τοῖς κληρωτηρίοις]. καὶ ἐμετήριον ἀπὸ λαχάνου ἀγρίου, ὅπερ ἀντὶ πτερῶν καθίεσαν εἰς τὸ στόμα, ὡς Κρατῖνος ἐν Ὥραις (fr. 266) σημαίνει. καὶ ἥδυσμα. καὶ τὸ νεαρὸν κρόμμυον. [ἔνιοι μέλος τι·] οἱ δὲ τὰ Ὀψαρτυτικὰ συνθέντες διὰ τοῦ γ φασὶ γήτιον κῆτο ς· θαλάσσιος ἰχθῦς παμμεγέθης (Ion. ### kappa 2575 2,1). δηλοῖ δὲ καὶ ἀπορίαν κητώεσσ α· ὑγρά. ### kappa 2576 κοίλη. ⸤ μεγάλη n. εὔυδρος. καλαμινθώδης. οἱ δέ, ὅτι ἐκεῖ ἡ θάλασσα συνεχῶς κήτη ἐκβάλλει (δ 1) κηφή ν· μυῖα ἄκεντρος, ἀργή n, μὴ γεννῶσα * κηφῆνα ς· τοὺς ἄῤῥενας τῶν μελισσῶν, ἀπράκτους (g) κηφηνώδει ς· τετυφωμένοι. ### kappa 2579 κατασεσιγασμένοι Κηφισιεῖ ς· γένος ἰθαγενῶν Κηφισί ς· λίμνη (Ε 709) Κηφισό ς· ποταμός * κηχ ί· ῥύπος vgn κήχρ α· δανείζει κῆχο ς· τόπος. ### kappa 2585 καὶ ποῖ κῆχο ς· ποῖ γῆς. ἄλλοι κῆγχος † κη ώ· σύνθεσις κηώδε ι· εὐώδει (Ζ 483). ### kappa 2587 τεθυμιαμένῳ, ἀπὸ τοῦ καίεσθαι τὰ θυμιάματα. ἔνθεν τὸ δυσῶδες κηῶδε ς· τεθυμιαμένον, εὐῶδες, εὔπνουν. ### kappa 2588 φωτεινόν κηῶε ν· μέλαν. ### kappa 2589 καθαρόν. ⸣ εὔοδμον r, τεθυμιαμένον (Γ 382 ..) Κιανί ς· ἑταίρα· Κιανὴ γὰρ ἦν † κιάντω ρ· κιναιδῶς κίασθα ι· κεῖσθαι κίατ ο· ἔκειντο κίβαλο ς· διάκονος [ κίββ α· πήρα. ### kappa 2595 Αἰτωλοί] κιβδηλιᾶ ν· ὠχριᾶν κιβδηλιῶντα ς· ὠχρούς, ὑπὸ τῆς κιβδήλεως ἐνοχλουμένους. ### kappa 2597 ἔστι δὲ ⸣ κίβδηλις ἐν τοῖς μετάλλοις σκωρία g, ἀφ’ ἧς πᾶν φαῦλον κίβδηλο ν, μοχθηρόν, [φαῦλον] ψεῦσμα, * νόθον, ἀδόκιμον (Sap. 2,16) vgSn κίβδη ς· κακοῦργος. ### kappa 2598 κάπηλος. χειροτέχνης [ κιβικία κιβίνδ α· κατὰ νότου] * κίβισι ς· πήρα Sgn. ### kappa 2600 Κύπριοι κιβλεῦρα ι· στοχάσασθαι κίβο ν· ἐνεόν. ### kappa 2602 Πάφιοι κιβώριο ν· Αἰγύπτιον ὄνομα ἐπὶ ποτηρίου . ### kappa 2603 . * κιβωτό ς· λάρναξ vg ξυλίνη. ### kappa 2604 ἢ σορός κίγκασο ς· κυβευτικός τις βόλος κιγκλίδε ς· θύραι, ἃς ἡμεῖς καγκελλωτὰς λέγομεν κιγκλίζει ν· κινεῖν. ### kappa 2607 πειράζειν κίγκλο ς· ὄρνεον πυκνῶς τὴν οὐρὰν κινοῦν r. ### kappa 2608 ἀφ’ οὗ καὶ τὸ κιγκλίζει ν, ὅ ἐστι διασείεσθαι. τινὲς δὲ σεισοπυγίδα κίγκρ α· κίρνα κιγκράμα ς· ὄρνεον † κίγκριτα ι· κνίζεται. ### kappa 2611 ὀδύρεται κιγχάνει ν· εἰσπράττειν. ### kappa 2612 λαμβάνειν * κιγχάν ω· τυγχάνω Ss * κιγχλίζε ι· σαλεύει. ### kappa 2614 μοχλεύει. κινεῖ S * κιγχλί ς· ὁ τοῦ δικαστηρίου κάγγελος Svg * κιγχλισμό ς· αἰσχρὸς ⸤ γέλως μετὰ ἀταξίας S κίδαλο ν· κρόμμυον κίδαρι ς· * πῖλος βασιλικός, ὃν καὶ τιάραν Avn· ἔνιοι δὲ κίταριν διὰ τοῦ τ Av. ### kappa 2618 ἢ στρόφιον, ὃ οἱ ἱερεῖς φοροῦσιν. ἔστι δὲ ἐκ σμύρνης καὶ λαβύζου. ἡ δὲ λάβυζός ἐστι πολυτιμοτέρα αὕτη τῆς σμύρνης καὶ ὄζει ἥδιστον καὶ θυμίαμά ἐστιν κάλλιστον παρὰ βασιλεῖ· ἐκ τούτων ἡ κίδαρις πέπλασται. ἢ ἐκ τριχῶν ὕφασμα, ἢ [περικράνιον] * περίθεμα κεφαλῆς εὐκόσμιον, καλόν. εἶδος καμελαυκίου An (g). τινες δὲ περικράνιον ASvn. πίλινον (Exod. 28,4 ..) ASv κιδαφεύει ν· πανουργεῖν· κιδάφη γὰρ ἀλώπηξ. ### kappa 2619 ἢ ἐσθίειν, ἀπὸ τῶν κιῶν κιδαφίω ν· πανούργων· κιδάφην γὰρ τὴν ἀλώπεκα λέγουσιν. ### kappa 2620 ἔνιοι δὲ παρὰ τοὺς κίας φασὶ πεποιῆσθαι τὴν λέξιν καὶ δηλοῦν τὸν διαβιβρώσκοντα κίδαφο ς· δόλιος. ### kappa 2621 καὶ 〈 κιδάφη 〉 ἡ ἀλώπηξ * κίδνασθα ι· σκεδάννυσθαι, σκορπίζεσθαι (Θ 1) (ASvgn) κιδνό ν· ἐνθάδε. ### kappa 2623 Πάφιοι 〉κιδνοτέρου ς· ἀσθενεστέρους κίδρα ι· αἱ ἐφώριοι πεφρυγμέναι κριθαί κί ε· βάδιζε (γ 17). ### kappa 2626 παρεγένετο (Ε 423) κίει ν· πορεύεσθαι κιέλλ η· φέγγος, αὐγή, φῶς. ### kappa 2628 πάχνη. ὁμίχλη κίε ν· ἐπορεύετο, παρεγένετο (Α 348) κίενε ν· ἐπετέλεσεν (Ε 508) κίε ς· θηρίδια σιτοφάγα κίθαρι ς· κιθάρα. ### kappa 2632 κιθάρισμα (Γ 54) κιθαριστήριο ι· αὐλοί τινες κίθαρο ς· στῆθος. ### kappa 2634 πλευρά (Hippocr. loc. hom. 3). καὶ ἰχθῦς κιθώ ν· πῶμα πίθου Κιθωνέ α· ἐπίθετον Ἀρτέμιδος κικαῖο ς· †ἴσον ἐλλύχνιον, τὸ τῶν καρπῶν λέπος κίκαμ α· τῷ λαχάνῳ καυκαλίδι ὅμοιόν τι * κίκ ι· φυτόν r. ### kappa 2639 AS κίκελο ς· τροχός κίκιμο ν· τῆς κορώνης τὸ κόπριον κίκερο ς· ὁ χερσαῖος κροκόδειλος κίκεῤῥο ι· ὦχροι. ### kappa 2643 Μακεδόνες [ Κικίνη ς· δῆμος τῆς Ἀκαμαντίδος φυλῆς] κικιννᾶ ς· τριχοπλάστης κικίρδη ς· συκῆ κίκιρρο ς· ἀλεκτρυών κικκάβι ν· ἐλάχιστον. ### kappa 2648 οὐδέν κίκκ α· ἀλεκτορίς κίκκασο ς· ὁ ἐκ τῶν παραμηρίων ἱδρὼς ῥέων. ### kappa 2650 καὶ βόλου ὄνομα κίκκ η· συνουσία. ### kappa 2651 ἡ ἀπὸ τῶν αἰδοίων δυσοσμία κικκίδα ι· μίνθωνες κοκκιλόνδι ς· παιδὸς ἀφόδευμα κικκό ς· ἀλεκτρυών. ### kappa 2654 κλέπτης. διαχώρησις κίκλη ν· τὴν ἄρκτον τὸ ἄστρον. ### kappa 2655 Φρύγες * κικλήσκε ι· καλεῖ (χ 397) vgp (An) [ κικλισμό ς· γέλως] Κίκονε ς· γένος Θρᾳκῶν (ι 47 . ### kappa 2658 .) (n) κικνί α· μικρὰ φθείρια † κίκνω ψ· θηρίον κικοβαυλιτίδε ς· κογχυλίου τι γένος μέλαν. ### kappa 2661 καὶ τὰ ἐκ στέατος σκωλήκια κίκου ς· ὁ νέος τέττιξ κικριβιντί ς· ἀνδράχνη κικυμωνί ς· γλαῦξ (Callim. ### kappa 2664 fr. 608) κίκυμο ς· λαμπτήρ. ### kappa 2665 ἢ γλαυκός. ὁμοίως καὶ κίκυβος κικυμωνεῖ ν· δυσβλεπτεῖν (p) Κικυννῆ ς· δῆμος τῆς Ἀκαμαντίδος φυλῆς * κῖκυ ς· δύναμις r. ### kappa 2668 gn Κίκω ν· ὁ Κίκων Ἀμυθάονος ἦν, οὐδὲν αἴσιον προθεσπίζων (Hippon. ### kappa 2669 ) [ κικλαίε ι· καλεῖ] κιλάριο ς· ὁ ἥλιος κιλία ς· στρουθὸς ἄρσην Κίλικε ς· οἱ Ὑποπλακίους Θήβας οἰκοῦντες (Ζ 397), ἢ δημόται κιλικίζεσθα ι· κακοηθίζεσθαι Κιλίκιοι ἄρτο ι· ῥυπαροί, μεγάλοι (Plat. ### kappa 2675 com. fr. 82) Κιλίκιοι τράγο ι· οὗτοι ἀναφέρονται εἰς [κύρβασιν, ἢ] κυρήβασιν. ### kappa 2676 ἢ τράγοι δασεῖς. καὶ τὰ ἐκ τριχῶν συντιθέμενα κιλίκια Κιλίκιος ὄλεθρο ς · πονηρό ς. ### kappa 2677 πονηροὶ γὰρ οἱ Κίλικες Κιλικίου ς· πικρὰς τιμωρίας Κίλικι λιμ ῷ· ὀλέθρῳ. ### kappa 2679 ἔλεγον γὰρ Κιλίκιον ὄλεθρον [ κιλιβοῦ ς, τὸ ἓν κέρας εἶχον ἀπεστραμμένον] Κίλλ α· πόλις, ἔνθα ἱερὸν Ἀπόλλωνος (Α 38) r κίλλα ι· ἀστράγαλοι. ### kappa 2682 ἢ ὄνοι κιλλακτή ρ· ὀνηλάτης, κυνηγός κιλλαμαρίζει ν· κατιλλώπτειν Κίλλει α· εἶδός τι λαχάνου. ### kappa 2685 ἢ ἀκάνθαι τῶν ἐχίνων. ἢ πηγή, ἢ κρήνη. ἢ ὄρος τῆς Ἀττικῆς. χωρίον δασύ, ὅπερ διαφόρως προσαγορεύουσιν, οἱ μὲν Κάλλιον· οἱ δὲ Κυλίαν· ἄλλοι Κύλλου πέραν (Euphron. frg. 69 Strecker) κιλλίβαντε ς· τραπεζῶν βάσεις καὶ ὑποθέματα, ἢ τρισκελεῖς τράπεζαι (Ar. ### kappa 2686 Ach. 1122) Κιλλικύριο ι· οἱ ἐπεισελθόντες γεωμόροι. ### kappa 2687 δοῦλοι δὲ ἦσαν οὗτοι καὶ τοὺς κυρίους ἐξέβαλον Κιλλίκω ν· προδότης οὕτως ἐπωνομάζετο, Ἀχαιὸς μὲν τοὔνομα, Κιλλίκων δὲ ἐπικαλούμενος, ὃς Μίλητον προέδωκε τοῖς βασιλέως στρατηγοῖς (Ar. ### kappa 2688 Pac. 363) κίλλι ξ· στάμνος. ### kappa 2689 ἢ βοῦς τὸ ἓν κέρας ἔχων διεστραμμένον κιλλό ν· εἶδός τι χρώματος φαιοῦ κίλλο ς· ὄνος. ### kappa 2691 καὶ τέττιξ πρωϊνὸς ὑπὸ Κυπρίων κιλλυρό ς· σεισοπυγίς S κίμα ι· χυμὸς πύρινος κιμαό ς· χυλὸς μορέας κιμβάζε ι· στραγγεύεται κίμβαζ ε· στραγγεύου. ### kappa 2696 [κίμβαξ γὰρ ἡ ἀσπίς r] κιμβερικό ν· χιτωνίσκου εἶδος πολυτελοῦς, ὃ λέγεται στατός (Ar. ### kappa 2697 Lys. 52) κιμβεύε ι· †ὁδοιπορεῖ κιμβικί α· πανουργία r. ### kappa 2699 ἐνδοιασμός * κιμβί α· σκνιφία. ### kappa 2700 μικρολογία r. ASn κίμερο ς· νοῦς. ### kappa 2701 Φρύγες Κιμμερὶς θε ά· ἡ μήτηρ τῶν θεῶν (trag. ### kappa 2702 ad. 221) Κιμμέριο ι· Σκύθαι r. ### kappa 2703 καὶ ⸤ ἔθνος περὶ τὸν ὠκεανόν (λ 14) T † κίμμυρο ς· μικρολόγος r [ἢ μακρολόγος] κίμψαντε ς· ἐρείσαντες, στηρίξαντες * κιμήλι α· σκεύη, δῶρα A, καὶ τὰ ἀπόθετα χρήματα ASv † κιμώσει ς· φιμώσεις (1. ### kappa 2707 Cor. 9,9) Κιμώνεια ἐρείπι α· ἔνθα ἠσχημόνουν περαινόμενοι (Cratin. ### kappa 2708 frg. 151) κιναβεύματ α· πανουργεύματα κινάβρ α· δυσωδία τῶν τράγων r. ### kappa 2710 p κίναδο ς· θηρίον qr. ### kappa 2711 S. ὄφις (Dem. 18,162 ..) κιναθία ς· κρυπτός κιναθίζει ν· ἰδιάζειν, ἀποθησαυρίζειν κατὰ μικρὸν συλλέγοντα. ### kappa 2713 ἔνιοι μινυρίζειν. καὶ κινεῖν κινάθισμ α· κίνημα πλήθους, παραγώγως· ἐξ οὗ πλῆθος παραγινόμενον ὑπακούεται (Aesch. ### kappa 2714 Prom. 124) κιναίδιο ν· ὄρνεον, ἴυγξ r * κίναιδο ς· ἀσελγής, πόρνος r ASvgp [ κινάκεσθα ι· μικρολογεῖν] [ κινάνδρ α· ἀλώπηξ] κίναρχο ς· ἄψυχος κιναρύζεσθα ι· θρηνεῖν μετὰ τοῦ γογγύζειν. ### kappa 2720 καὶ κινεῖσθαι κινουρίδε ς· ἰχθῦς κιναύρου ψῦχο ς· τὸ ἅμα ἡμέρᾳ. ### kappa 2722 Κύπριοι κιναφεύει ν· πανουργεύεσθαι κιναιδί α· πορνικὴ ἀσχημοσύνη κίνδα ξ· εὐκίνητος κίνδακα ς· εὐκινήτους κινδαύε ι· κινεῖται. ### kappa 2727 κερατίζει κινδάφ η· ἀλώπηξ r κινδαφίω ν· πανούργων. ### kappa 2729 ἀλωπέκων κινδαψο ί· ὄρνεα r. ### kappa 2730 καὶ ὄργανα κιθαριστήρια. καὶ Ἰνδοί κίνδυνος ἡ ἐν πρῷρᾳ σελί ς· οἱ πολέμιοι γὰρ τὴν πρῴραν εὐθέως ἐφάλλονται. ### kappa 2731 Σελὶς δὲ ἡ καθέδρα κίνερμο ι· οἱ μικροὶ ἰχθύες κίνημ α· κίνησις r, ταραχή, ὁρμή. ### kappa 2733 χόλος, κότος, ἢ ὀργή [ κινῆδο ς· ἀσελγής] * κιννάβαρ ι· εἶδος χρώματος ἀληθινοῦ, ὃ λέγομεν κόκκινον r. ### kappa 2735 AS· καὶ παρὰ τοῖς ζωγράφοις κιναβρεύματ α· ἀποκαθάρματα ὄζοντα κιναθίδ α· χρῖσμα γυναικεῖον κιννάμωμο ν· * ἓν τῶν λιβανωτῶν, ἢ τῶν ἀρωματικῶν (Ex. ### kappa 2738 30,23 ..) (AS), λιβάνιον. καὶ ὄρνις. καὶ πόα εὐωδεστάτη κιννυρίδε ς· τὰ μικρὰ ὀρνιθάρια κινούρα ς· τοὺς κακούργους ἵππους * κινηθέντο ς· ὀργισθέντος (Α 47) * κίνσο ς· εἶδος νομίσματος. ### kappa 2742 ἐπικεφάλαιον (Matth. 22,19) * κινύρ α· ὄργανον μουσικόν, κιθάρα ASvg (1. ### kappa 2743 Regn. 10,5 ..) οἰκτρά AS Κινυράδα ι· ἱερεῖς Ἀφροδίτης Κινύρα ς· Ἀπόλλωνος καὶ Φαρνάκης παῖς, βασιλεὺς Κυπρίων * κινύρεσθα ι· θρηνεῖν (ASn), κλαίειν κινυρ ή· ἁπαλή, νέα. ### kappa 2747 λεχώ. οἰκτρά, * ⸤ θρηνητική (Ρ 5) n κινυρό ν· λεπτόν. ### kappa 2748 καπυρόν. ὀξύ. οἰκτρόν κίνυσθα ι· κινεῖσθαι. ### kappa 2749 ἐγείρεσθαι. ἄρχεσθαι. ἰδεῖν. διανοεῖσθαι. αἰδεῖσθαι. ὁρμᾶν κίνυτα ι· τὰ αὐτά † κινύτιδο ς· [κιντικός] χαραδριός Κινύφιο ν· τὸν Ἀνταῖον. ### kappa 2752 ἀπὸ Κινύφου τοῦ ποταμοῦ κιν ώ· κίνησις. ### kappa 2753 Δωριεῖς (Empedocl. fr. 123,2) r † κίνωσι ς· χρύσοφρους * κινώπετ α· κνώδαλα, ⸤ θηρία Ag κιξάλλα ι· κλέπται κιξάλλη ς· φώρ, κλέπτης. ### kappa 2757 ἀλαζών (Democr. fr. 260) κιξαλλί α· πᾶσα κακοτεχνία κίξαντε ς· ἐλθόντες. ### kappa 2759 πορευθέντες κίξατ ο· εὗρεν. ### kappa 2760 ἔλαβεν. ἤνεγκεν κίξιο ς· τέττιξ κιονίδ α· σταφυλήν * κίουρο ς· ἐμβολεὺς οἰσύϊνος, κόφινος, ᾧ τὸν σῖτον ἀναβάλλουσιν οἱ ναυτικοί. ### kappa 2763 ἢ μέτρον τι [ κίρ α· ἀλώπηξ. ### kappa 2764 Λάκωνες] κίραφο ς· ἀλώπηξ 〈Λάκωνεσ〉 κίρβ α· πήρα, διφθέρα 〈Αἰτωλοί〉 Κιρβιαῖο ν· ἔθνος ἐχόμενον Λυδῶν [ κίρετα ι· φθείραται. ### kappa 2768 δαπανᾶται] κίρι ς· λύχνος Λάκωνες. ### kappa 2769 ὄρνεον. ἢ Ἄδωνις. 〈Κύπριοι〉 κίρκασμ α· τοὺς βότρυας κίρκο ι· κρίκοι. ### kappa 2771 ἁρπάγαι. πάντα τὰ ἐπικαμπῆ κίρκοι λέγονται κίρκο ς· κρίκος. ### kappa 2772 * ⸤ ἱέραξ vg. κωπηλάτης Avg. καὶ τῆς αἰγείρου ἡ βλάστη * κιρν ᾷ· οἰνοχοεῖ A κιῤῥ ά· ἰχθῦς ποιός * κιῤῥό ν· πυρρόν ASgn. ### kappa 2775 ἐρυθρόν. ⸤ ξανθόν S κίῤῥο ς· ὀρός. ### kappa 2776 καὶ αἷμα. καὶ πόμα γάλακτος. Λάκωνες * κίρυλο ς· ἰχθὺς ποιός. ### kappa 2777 καὶ ὀρνέου εἶδος κιρσό ς· πάθος τι περὶ τὸ σῶμα, ὅπερ τινὲς ἰξίαν καλοῦσιν· ἄλλοι κρισσόν κίρω ν· ἀδύνατος πρὸς συνουσίαν. ### kappa 2779 καὶ αἰδοίου βλάβη. καὶ ἀπεσκολυμμένος. καὶ κυρίως μὲν ὁ σάτυρος, καὶ ἐντεταμένος, ὁ γυναικίας, καὶ μὴ δυνάμενος χρῆσθαι κί ς· ζωύφιον ἐν τοῖς ξύλοις καὶ τῷ σίτῳ γινόμενον (Ar. ### kappa 2780 Geryt. fr. 21 Demianczuk) S κίσθο ς· θάμνος, ἧς τὸ μὲν ἄῤῥεν, τὸ δὲ θῆλυ κίσιρνι ς· ὄρνις ποιός κίσπρ α· πικρὰ τὸ ἦθος, παλίγκοτος. ### kappa 2783 Κῷοι κίσσ α· ἐπιθυμία. ### kappa 2784 ⸤ ὄρνεον r. καὶ ἰχθῦς ποιός. καὶ γυναικεῖον πάθος Κισσθήν η· πόλις καὶ ὄρος ἐν Θρᾴκῃ Κίσσιο ι· ἔθνος Περσῶν (Aesch. ### kappa 2786 Pers. 119) * κίσσηρι ς· †βούνευρον ASvgp 〈ἢ εἶδος ὁμαλιστηρίου〉 p κρισσό ς· ὁ κιρσός. ### kappa 2788 Ἀχαιοί Κισσοέντιο ι· οἱ Κνώσιοι κισσό ς· εἶδος φυτοῦ r ἢ * βλάστημα ἑλισσόμενον AS Κισσοῦ ς· ὄρος ἐν Μακεδονίᾳ. ### kappa 2791 καὶ πόλις Θρᾴκης Κισσηΐ ς· Κισσέως θυγάτηρ (Ζ 299) † κισσουάλλ α· κισάλα. ### kappa 2793 κρόμμυα κισσύβιο ν· τὸ ἐκ κισσίνου ξύλου ποτήριον. ### kappa 2794 καὶ ὁ σκύφος (ι 346) † κίσταμ α· τόξευμα. ### kappa 2795 ὀϊστός κιστέρν α· λάκκος φρέατος r. ### kappa 2796 βάραθρα. ἢ βυθός κίστα ς· κυρτός κίστ η· †τέλη κίστ η· ἀγγεῖον πλεκτόν, εἰς ὃ βρῶμα ἐνετίθετο καὶ ἱμάτια. ### kappa 2799 κιβωτός. (Σ a ) [ἢ] ἅπαξ 〈εἰρημένον〉 (ζ 76) κιτρίο ν· τὸ Ἰνδικὸν μῆλον r κιττα ί· πρόγονοι κιττᾶ ν· γλίχεσθαι S· ἐπὶ τῶν γυναικῶν· ⸤ ἐπιθυμεῖν S κίτταλο ς· μυῤῥίνη κιττάναλο ν· ἡ κρησέρα κίττανο ς· ἡ κονιακὴ τίτανος κίτταρι ς· διάδημα, ὃ φοροῦσι Κύπριοι. ### kappa 2806 οἱ δὲ τὰ διαδήματα φοροῦντες κίτταροι λέγονται κιττέ α· †ἄκιτος. ### kappa 2807 Λάκωνες κιττό ν· καλόν. ### kappa 2808 Λάκωνες κίττυλ α· τὰ κελύφη τῶν καρπῶν κιττ ῷ· καλῷ, χρηστῷ, ἀγαθῷ † κιτύμιν α· γλαυκά * † κιφφό ς· μανικός AS κιχάνει ν· εὑρίσκειν. ### kappa 2813 καταλαμβάνειν. εἰσπράττειν κιχεῖ ν· κιχῆσαι. ### kappa 2814 ⸤ καταλαμβάνειν (S) εὑρεῖν. ἐνέγκαι * κιχεί ς· καταλαβών (Π 342) An κιχεί ω· τὸ καταλαμβάνω r. ### kappa 2816 n καὶ καταλήψομαι (Α 26) κιχῆλα ι· αἱ κίχλαι, τὰ ὄρνεα (Epich. ### kappa 2817 fr. 157) κιχῆνα ι· κιχήσασθαι. ### kappa 2818 λαβεῖν (π 357) * κιχήσατ ο· εὗρε. ### kappa 2819 ⸤ κατέλαβεν (Δ 385) Avgn * κιχήσεσθα ι· καταλήψεσθαι (Ζ 341) An κίχησι ς· ἡ λῆψις κιχητό ς· 〈εἰσ〉 ὃ ἐμβάπτεται ὁ λιβανωτός. ### kappa 2822 Κύπριοι κίχλ η· ἰχθὺς θαλάσσιος. ### kappa 2823 καὶ ⸤ ὄρνις r κιχλίζουσ ι· γελῶσι, μειδιῶσιν κιχληβῶτι ς· ἀνδράχνη * κιχλισμό ς· γέλως σφοδρός r. ### kappa 2826 Avg κιχόρι α· λαχανίδια ἄγρια * κιχρήσε ι· δανείσει (Sg) κιχυβεῖ ν· δυσωπεῖν νυκταλωπεῖν † κίψε ι· κακοποιεῖ κίω ν· ὁ στῦλος. ### kappa 2831 καὶ τὸ ἐν τῷ στόματι, ὃ καλεῖται σταφυλή κιώ ν· ἐλθών, βαδίζων, * ⸤ πορευθείς r. ### kappa 2832 ASsb κλαγγ ή· φωνή, ἠχή (Α 49) , βοή. ### kappa 2833 * ⸤ ἢ κλαγγὴ ὀρνέων (Γ 3) ASvg * κλαγγηδό ν· μετὰ κραυγῆς (Β 463) Ab κλαγγεῖ ν· κλάγξαι, φθέγξασθαι * κλάγξαντο ς· κράξαντος (Κ 276) A (b) κλάγο ς· γάλα. ### kappa 2837 Κρῆτες κλάδ α· κλάδον. ### kappa 2838 ῥάβδον κλαδε ῖ· σείει, κινεῖ κλαδαρόμματο ι· εὔσειστοι τὰ ὄμματα κλαδαρῶ ν· κλάδων . ### kappa 2841 .. κλαδαρόρυγχο ς· τροχίλου εἶδος κλαδάσα ι· σεῖσαι κλάδε α· ῥᾶχοι, φραγμοί κλᾷδε ς· ζυγά. ### kappa 2845 Αἰολεῖς κλαδόνε ς· κλάδοι κλάδο ς· ὄζος [ κλαδε ῖ· λοιδορεῖ. ### kappa 2848 φθέγγεται] κλάε ι· δακρύει. ### kappa 2849 κλαίει (Eur. Alc. 201) Κλαζομένιο ι· οὕτω κωμῳδοῦνται. ### kappa 2850 δοκοῦσι γὰρ ἐπικύπτοντες προστιλᾶν Κλαζομένιο ς· οὗτος Ἡρακλείδης ὁ Κλαζομένιός τε καὶ [ὁ] βασιλεὺς καλούμενος (Com. ### kappa 2851 ad. fr. 76) * κλάζοντε ς· κραυγάζοντες (Π 429) ASn κλάζω ν· βοῶν. ### kappa 2853 [διασχίζων] [καίων] ἢ κελεύων· ἀντὶ τοῦ σημαίνων τῷ ψόφῳ τὴν πορείαν (Soph. Ant. 112) κλαήσε ι· κλαύσεται (Dem. ### kappa 2854 19,310 ..) † κλαιό ν· τὸ κανοῦν. ### kappa 2855 καὶ† κλᾶι ς· μοχλός κάβακο ς· ὁ κάχληξ κλᾶισα ι· κλεῖσαι κλαμαρά ν· πλαδαράν. ### kappa 2859 ἀσθενῆ κλαμμί ς· ἀναδενδράς κλαμυστῆσα ι· βοῆσαι, καλέσαι κλᾶ ν· κάμπτειν. ### kappa 2862 ἐμποδίζειν. τέμνειν ἀμπέλους, ὅπερ ἡμεῖς κλαδεύειν * κλανί α· ψέλλια βραχιόνων ASvgn κλαπάζει ν· χρονίζειν † κλαραγείω ν· ἐλαφρῶς καθεύδει. ### kappa 2865 Σικελοί κλάρα ς· φοίνιξ, τὸ δένδρον κλάρε ς· αἱ ἐπὶ ἐδάφους ἐσχάραι κλαρί α· κληρία S. ### kappa 2868 κλήματα ἀμπελόφυλλα. ἢ * ⸤ χωρίων κλῆροι AS κλάριο ν· ἀμπελόφυτον. ### kappa 2869 καὶ ἐπίθετον Ἀπόλλωνος κλάριο ι· κλάδοι. ### kappa 2870 [δοῦλοι] [ κλαρ ά· ψελία] κλαρῶτα ι· εἵλωτες, 〈δοῦλοι〉 † κλάσθεο ν· κλεῖθρον κλάσματ α· συντρίμματα. ### kappa 2874 θρύμματα (Lev. 2,6) κλαστήριο ν· δρέπανον S. ### kappa 2875 τὸ τῆς ἀμπέλου 〈φύλλα τέμνον〉 κλάστη ς· ἀμπελουργός * κλαυκτόω ν· λαμπρυνόμενος 〈κατὰ〉 τὰς ὄψεις (Υ 172) AS * κλαυθμυριζομένω ν· κλαιόντων AS (gs) κλαυμυριόμενο ν· κλαίοντα. ### kappa 2879 Ταραντῖνοι κλαυμυρεῖτα ι· [ἢ] κλαίει κλαῦσι ν· ἀγῶνα. ### kappa 2881 ἄνθος τι * † κλαυτά ν· ποιὰν φωνήν (Eur. ### kappa 2882 Tro. 146) AS κλέ α· τὰς ἀνδραγαθίας (Ι 189). ### kappa 2883 Κλέος γὰρ ἡ δόξα, καὶ ἡ φήμη, καὶ ὁ λόγος † κλεαγη ς· βοηθήματα. ### kappa 2884 ῥήματα [ κλεαινό ν· ὀνομαστόν κλεαινῶ ν· ὀνομαστῶν, ἐνδόξων] κλεῖδ α· ὑποδήματος εἶδος. ### kappa 2887 Κρῆτες Κλεῖδε ς· ἄκρα τῆς Κύπρου (Hdt. ### kappa 2888 5,108,2) * κλειθ ῇ· περιτραπῇ AS * κλεῖθρ α· μοχλοί. ### kappa 2890 ἀσφάλειαι vgAS. πύλαι (Eur. Or. 1366 ..) AS κλέε ι· νεοσσεία (Hes. ### kappa 2891 op. 301) κλεηδόν α· κληδόνα, φήμην, δόξαν (δ 317) κλε ῖ· ἐπαινεῖ, ὑμνεῖ κλειδοῦχο ς· γυνή (Eur. ### kappa 2894 Hipp. 541) † κλού ς· κλεινάριον μικρόν. ### kappa 2895 Λάκωνες † κλειμάζει ν· παλαίειν. ### kappa 2896 σκελίζειν. ἀπατᾶν Κλίμακ α· χωρίον Εὐβοίας κλιμακτή ρ· κλῖμαξ, βαθμός (Ezech. ### kappa 2898 40,22 ..). ἢ χωρίον [ κλείματ α· ὑποδήματα] * κλεινό ς· ὡραῖος. ### kappa 2900 ⸤ ἔνδοξος gn (AS) , ὀνομαστός (Eur. Andr. 456) * κλεῖ ν· κλεῖδα AS. ### kappa 2901 λέγειν, ἐπιφημίζειν κλεινο ί· οἱ εἰς τὰ παιδικὰ ἐπὶ κάλλει ἁρπαζόμενοι παῖδες κλείοιμ ι· ἄιδοιμι κλείομα ι· ἐπικαλοῦμαι κλείουσα ι· ὑμνοῦσαι † κλειόω ν· πυλῶν, ὅπου ζεύγεσιν ἦν τόπος εἰς στάσιν (Ψ 112) (n) κλείπου ς· κόσμος τις τοῦ καλουμένου γείσου κλεῖθρο ν· κλειδίον r κλείσατ ε· εἴπατε * κλεισί η· ἡ σκηνή (Α 329) AS κλισμό ς· θρόνος. ### kappa 2911 κλίνη, κλιντήρ (Θ 436 ..) † κλείτ α· μέρη. ### kappa 2912 καὶ ἡ οὐράνιος ἄρκτος Κλειταγόρ α· ᾠδῆς τι εἶδος. ### kappa 2913 καὶ 〈ποιήτρια〉 Λεσβία τὸ γένος (Ar. Lys. 1237) κλεῖτα ι· λέγεται, ⸤ ὑμνεῖται, ᾄδεται s κλειτόεν ὕδω ρ· ποταμὸς Ἀρκαδίας. ### kappa 2915 † κλείταιόν φασιν εἶναι οἱ †Κρῆτες * κλείτ η· κλίματα. ### kappa 2916 γωνίας (Exod. 25,12 ..) AS (g) ἢ ἀγαθὴ δόξα (AS). ἢ ὀνομαστή κλειτορί ς· τοῦ γυναικείου αἰδοίου ἡ ὑποδορίς, ἔνθεν καὶ τὸ κλειτοριάζειν τὸ ψηλαφᾶν * κλειτό ς· ὁ ἔνδοξος (Γ 451 . ### kappa 2918 .) vs (g) κλέζ ω· καλῶ, φωνῶ † κλέθο ς· κληδόνα κλεμμάδιο ν· κλοπαῖον (Plat. ### kappa 2921 leg. 12,955 b) κλέμμι ν· δίφρον ἀνακλιτόν κλεμμύ ς· χελώνη † κλεμμύει ν· κηρύσσειν κλέομα ι· ἐπικαλοῦμαι. ### kappa 2925 εὔχομαι * κλέο ς· δόξα r. ### kappa 2926 ASgn, τιμή s φήμη n ἀγαθή. [ὄνειδος (Ar. fr. 796)] ὅ ἐστιν ⸤ ἔπαινος ps κλέπα ς· νοτερόν, πηλῶδες, ἢ δασύ, ἢ ὑγρόν κλέπτε ι· πονηρεύεται. ### kappa 2928 ἐπιθυμεῖ. ἐξαπατᾶται κλέπτεσθα ι· †θέλειν. ### kappa 2929 ἐπιθέσθαι. πονηρεύεσθαι. ζητεῖν. ἐπιθυμεῖν κλέπο ς· [ὑψηλόν. ### kappa 2930 ] [νοτερόν. δασύ. καὶ] φώριον, κλέμμα κλέπτ ε· παραλογίζου (Α 132) * κλέπτε νό ῳ· παραλογίζου τῇ διανοίᾳ (Α 132) AS * κλεπτομένο υ· χλευαζομένου g κλεύθωμα ι· κελεύθωμαι. ### kappa 2934 παραγένωμαι, ὁδεύω (Ψ 244 v. l.) [ κλεύσομα ι· κελεύθωμαι. ### kappa 2935 ὁδεύσω] κλευσόμεθ α· ἀκούσομεν. ### kappa 2936 φθεγξόμεθα † κλευτό ν· τλευτόν κλέψα ι· κλέπτειν τὸ τῶν ἀλλοτρίων ἐπιθυμεῖν κλεψίαμβο ι· Ἀριστόξενος, μέλη τινὰ παρὰ Ἀλκμᾶνι κλεψίῤῥυτον ὕδω ρ· τὸ τῆς κλεψύδρας. ### kappa 2940 αὕτη δέ ἐστιν κρήνη Ἀθήνησιν, ἀπὸ τῆς ἀκροπόλεως ἐπὶ σταδίους εἴκοσιν ὑπὸ γῆν φερομένη, εἰς ἣν τὰ ἐμβαλλόμενα πάλιν θεωρεῖται ἀρχομένων τῶν ἐτησίων (Callim? fr. 771 P.) Κλεψύδρ α· κρήνη, ἥτις τὸ πρότερον Ἐμπεδὼ προσηγορεύετο. ### kappa 2941 ἔχει δὲ τὰς ῥύσεις ἀνατελλούσας εἰς τὸν Φαληρέων δῆμον. 〈σημαίνει δὲ καὶ τὸ σκεῦος.〉 ὡρολόγιον, * ὄργανον, ἐν ᾧ αἱ ὧραι μετροῦνται ASvgn Κλεωναῖα ι· ῥαφανίδων τι γένος· ἀπὸ τοῦ ἐν Κλεωναῖς εἶναι † κλήδε α· φραγμοί κλήδη ν· καλεῖν ἐξ ὀνόματος (Ι 11) r. ### kappa 2944 N κλήδη ν· ἐλθόντα ἐπὶ τὴν ἑκάστου σκηνήν. ### kappa 2945 τὸ καλέσαι πρός τινα ἐλθόντα καὶ δημοσίᾳ κηρύσσοντα (Ι 11) κληδό ν· σωρόν κληδονίσα ι· ἀκοῦσαι r φήμην τινά, ⸤ μαντεύσασθαι r * κληδόνο ς· πρεσβείας (Eur. ### kappa 2948 Andr. 561) ASn κλῃδοῦχο ς· γυνή, ἀπὸ τοῦ τὰς κλεῖς τῆς οἰκίας ἔχειν (trag. ### kappa 2949 ad. 222) * κληδόσ ι· φήμαις g κληδώ ν· κλέος, δόξα, ⸤ φήμη r * κληῖδα ς· τὰς κλεῖδας r. ### kappa 2952 AN κλήθρ η· δένδρου εἶδος (ε 64) r κληῖδε ς· τῆς νεὼς τὰ ζυγά, ἐφ’ ὧν οἱ ἐρέσσοντες κάθηνται. ### kappa 2954 ἐνίοτε δὲ καὶ ἡ κλεὶς κληΐ ς, καὶ θύραι· παρὰ τὸ ἐπικλείεσθαι. τάσσεται δὲ καὶ ἐπὶ τοῦ ἀνθρωπείου μέρους. καὶ παρὰ Ἐφεσίοις τῆς θεοῦ τὰ στέμματα * κληῖδ α· τὴν κατακλεῖδα (Ε 146) AS * κληιζόμενο ς· φημιζόμενος r. ### kappa 2956 g κληῖσ ι· ταῖς κατακλείσεσι τῶν περονῶν (ς 294) κληϊστα ί· κλεισταί. ### kappa 2958 ἢ κλείθροις ἠσφαλισμέναι (β 344) [ κλῆμ α· ὑπόδημα] κλημακόεσσα ν· τραχεῖαν, καὶ ὀρεινήν (Β 729 v. ### kappa 2960 l.) κληματίδε ς· αἱ ἐκ τῶν κλημάτων δέσμαι κληνίδιο ν· κράββατος, ὑποκοριστικῶς * κλήνιο ς· ἔνδοξος vg * κλήομα ι· καλοῦμαι ASg * κληπικο ί· ἰσχυροί ASn. ### kappa 2965 καὶ †ἄσιτοι AS κληροδοσί α· κλῆρος. ### kappa 2966 μερίς (1. Macc. 10,89) r * κληροδοτήσετ ε· λαχμῷ δώσετε (2. ### kappa 2967 Esdr. 9,12 v. l.) AS κλῆρο ς· τὸ βαλλόμενον εἰς τὸ λαχεῖν. ### kappa 2968 ἢ ψῆφος. ἢ * οὐσία ASg. ἢ μέρος. καὶ σκωλήκιόν τι 〈ἐν〉 σμήνεσι γινόμενον κληροῦτα ι· διαιρεῖται κληρουχί α· δεσποτία (2 Esdr. ### kappa 2970 21,20) κληροῦχο ς· ὁ δεσπότης r, καὶ ὁ γεωργός (Hdt. ### kappa 2971 5, 77,2) * κλήρω ν· μερίδων (Ios. ### kappa 2972 19,1 ..) AS * κληρώσε ι· μερίσει (Esai. ### kappa 2973 17,11) As * κλησιάδα ς· τὰς θύρας τῆς σκηνῆς AS * 〉κλησίασο ν· σύναξον (Lev. ### kappa 2975 8,3 ..) A * κλησιάω ν· σκηνῶν (Β 91) AgN κλήτεσ ι· ταμείοις. ### kappa 2977 σκηναῖς (Ps. 127,3) * κλητεύε ι· καλεῖ εἰς δικαστήριον ASg κλητεύει ς· μαρτυρεῖς κλητή ρ· ὁ εἰς δίκην καλῶν, ὁ κλητεύων, καὶ μαρτυρῶν τοῖς καλοῦσιν εἰς δίκην κλητῆρ α· τὸν καλέσαντα. ### kappa 2981 Ἴων Φρουροῖς (fr. 49) κλητεύω ν· μαρτυρῶν τοῖς καλοῦσι δικάσασθαι † κλητ ή· νεοσσεία * κλητῆρε ς· μάρτυρες ASvg κλητό ν· κεκλημένον * κλητό ς· ὁ ἐξ ὀνόματος κεκλημένος (Ι 165). ### kappa 2986 ἢ ὁ ἔνδοξος (Γ 451 ..) (g) κλητρο ί· κλήτορες κλητό ν· καλούμενον. ### kappa 2988 κληθέντα κλήτω ρ· κήρυξ r. ### kappa 2989 ἄγγελος. ὑπηρέτης. μάρτυς κλιδί α· τάριχος . ### kappa 2990 .. κλίμακε ς· πάλης εἶδος (Soph. ### kappa 2991 Trach. 520) κλιμακοφόρο ς· ὁ ἐπὶ κλιμακίου τιθεὶς τὸν νεκρόν † κλιμακία ς· . ### kappa 2993 .. τις τῶν πυρῶν κλιμακισμο ί· πάλαισμα ποιόν κλιμακτῆρε ς· οἱ τῆς κλίμακος βαθμοί (Aristoph. ### kappa 2995 fr. 277) r [ κλίματ α· ὑποδήματα] κλῖνα ι· τροπαὶ τῶν μαχομένων. ### kappa 2997 καὶ τὸ περιέχεσθαι ἔξωθεν ὑπό τινος. καὶ τὸ σύνηθες κλῖνα ν· ἐτρέψαντο, ὑπεχώρησαν κλίνθ η· κατεκλίθη. ### kappa 2999 ἐπέκλινεν (Ψ 232) κλινθῆνα ι. ### kappa 3000 ἀνακλιθῆναι. ἀνακλῖναι (Ψ 335) κλινί ς· ἐπὶ τῆς ἁμάξης νυμφικὴ καθέδρα κλίνῃσι τάλαντ α· μεταβάλλῃ τὰ ζυγά (Τ 223) κλινθήτη ν· ἐκλίθησαν (Κ 350) [ κλῖθρο ς· εἶδος δένδρου. ### kappa 3004 ἢ μοχλός] * κλινοπετεῖ ς· ἐπὶ δίφρου καθήμενοι r. ### kappa 3005 AS (g) κλεινό ς· ἔνδοξος. ### kappa 3006 ἀγαθός, καλός † κλινόστριχνο ν· τὴν ψαλίδα κλιντή ρ· δίφρος r. ### kappa 3008 ἀνακλιτός. 〈φορεῖον〉 r κλιντῆρε ς· δίφροι, κλῖναι κλίν η· κράββατος r κλινίδιο ν· r ὑποκοριστικῶς τὸ αὐτό * κλισί α· κλίνη A. ### kappa 3012 σκηνή r. Abs * κλισιάδε ς· αἱ δίπτυχοι θύραι vgnp. ### kappa 3013 κλισίαι κλισία ι· αἱ αὔλειοι πυλῶνες κλισί η· σκηνή. ### kappa 3015 καθέδρα (δ 123) καὶ ἡ ἔπαυλις (π 159)· ἀπὸ τοῦ κλίνεσθαι ἐν αὐτῇ τὰ θρέμματα. καὶ πρόθυρον. Νίκανδρος κλισί α· στήλη. ### kappa 3016 οἱ δὲ κρηπῖδα, ἐν ᾗ οἱ θρόνοι ἔκειντο. Διονύσιος δὲ Ποσειδῶνος οἶκον κλισίο ν· πανδοχεῖον r. ### kappa 3017 s. ἢ βάσις, ἐφ’ ᾗ τίθεται ⸤ ὁ θρόνος (ω 208) r κλισίο ν· προστάς. ### kappa 3018 πρόστῳον. καὶ βοῶν στάσις καὶ εἴσοδος. ἔνιοι τὰς τοῦ πυλῶνος θύρας πλατείας, εἰς ἃς δύναται ζεῦγος βοῶν εἰσελθεῖν * κλισμο ί· θρόνοι [ἢ] ἀνάκλιτα 〈ἔχοντεσ〉 ASgn κλίσι ς· ὀνομασία κλίτ α· στοαί. ### kappa 3021 ἢ σέλλας εἰς τὸ κατακλίνεσθαι κλίτο ς· τόπος ⸤ κατωφερής r κλιτῦς καὶ κλιτύε ς· τὰ ἀποκλίματα τῶν ὀρῶν. ### kappa 3023 ἢ τὰ καταφερῆ τῶν ὑδάτων. ἢ κλίμακες. ἢ ὀρῶν λόφοι. καὶ αὐλῶνας. καὶ φάραγγας (Π 390) † κλιμαδό ν· ὁ δερμάτινος δίφρος κλοιό ς· μέρος τι τῆς νεώς. ### kappa 3025 ἢ * περιτραχήλιος δεσμός r ASg, κολλάριον S(A), ἤτοι μανιάκης (Gen. 41,42 ..) † κλοῖστρο ν· κλῶστρον† κλοιωτ ά· δεσμοῖς διεξειλημμένα. ### kappa 3027 Κλοιὸς γὰρ εἶδος δεσμοῦ περιτραχηλίου κλοιώτη ς· ὁ δεσμώτης r * † κλοιτοιμωγεῖ ς· ἀκουσταὶ θρήνου AS κλοιῶ ν· εἶδος ὀρνέων (ρ 755) κλονε ῖ· ταράσσει. ### kappa 3031 φθείρει. φοβεῖ κλονεῖτα ι· φθείρεται. ### kappa 3032 εἴργεται * κλονέοντα ι· ταράττονται (Ξ 59) A (g) κλονέοντ ο· ἐθορυβοῦντο, * ⸤ ἐταράσσοντο Sgn. ### kappa 3034 καὶ τὰ ὅμοια (Ε 8) κλόνε ς· αἱ ἐκφύσεις τῶν δένδρων κλόνι ν· ἰσχίον. ### kappa 3036 ῥάχις. ὀσφύς. κοτύλαι, γλουτὰ καὶ τὰ ὅμοια * κλόνο ς· ταραχὴ πολέμου ASvg ἢ σεισμός n * κλονούμενο ς· ταρασσόμενος A (v) gn κλοτοπεύει ν· παραλογίζεσθαι. ### kappa 3039 ἀπατᾶν. κλεψιγαμεῖν. * ⸤ στραγγεύεσθαι (Τ 149) ASn κλονιστή ρ· παραμήριος μάχαιρα. ### kappa 3040 παρίσχιον κλοτοπευτή ς· ἐξαλλάκτης. ### kappa 3041 ἀλαζών [ κλύδιο ν· πέλαγος] κλύδω ν· †χώρα. ### kappa 3043 καὶ ἡ τοῦ ὕδατος φορά, ἢ * ⸤ κυμάτων σφοδρότης r (ASn) * κλυδωνίζετα ι· ταράττεται A. ### kappa 3044 παρακρούεται (Isai. 57,20) AS κλυδώνιο ν· πέλαγος. ### kappa 3045 χειμών. καὶ θόρυβος πραγμάτων (Eur. Hec. 48?) * κλύε ι· ἐπακούει (Eur. ### kappa 3046 Hec. 1093) ASvgn κλύει ν· ἀκούειν, αἰσθάνεσθαι· μάλιστα δέ 〈τ’〉 ἔκλυον αὐτοί (ζ 185) κλύζε ι· πλημμυρεῖ, ῥέει. ### kappa 3048 βρύει * κλῦθ ι· ἄκουσον r. ### kappa 3049 gnps Κλύμενο ς· ἰατρὸς ἀφυής, ὃν Ἀριστοφάνης (fr. ### kappa 3050 704) φησὶν ἀναμεμίχθαι τῷ Μορσίμῳ διὰ τὸ καὶ τὸν Μόρσιμον ἰατρὸν εἶναι ἀφυῆ. ἦν δὲ καὶ τραγῳδοποιὸς ἀφυὴς ὁ Μόρσιμος. λέγεται δὲ καὶ ὁ κισσός, ὡς Ἀντίμαχος· κισσοῦ τε κλυμένοιο καὶ ἀμπελίνης (fr. 85 W.) [ κλύοι ς· δεσμοῖς] * κλῦθί με υ· ἐπάκουσόν μου (Α 37) gnp κλυτα ί· ἔνδοξοι. ### kappa 3053 ἀγαθοί, καλοί. τίμιοι. πολλοί. ἢ * πανταχοῦ κηρυττόμενοι (AS) Κλυτίδ η· Κλυτοῦ παῖ (ο 540) * κλυτοπώλ ῳ· ἐνδοξοπώλῳ A. ### kappa 3055 ἱππεὺς ἀγαθός (Ε 654) * κλυτοτόξ ῳ· τῷ κατὰ τὴν τοξείαν ἐνδόξῳ (Δ 101) A κλυτὸς ὄρνι ς· ὁ ἀλεκτρυών * κλυτοτέχνη ς· περιβόητος διὰ τὴν τέχνην (Α 571) (ASgn) κλύω ν· ἐπακούων κλωγμό ς· ὁ διὰ τῆς γλώττης περὶ τὸν οὐρανίσκον ψόφος r. ### kappa 3060 S, ὃν λάκησίν τινές φασιν, οἷον οἱ ὀνηλάται ποιοῦνται κυρίως † κλῶδι ς· κλέπτης Κλώδωνα ς· τὰς Μιμαλλόνας, μαινάδας, βάκχας κλώζει ν· τὸ ἐκβαλεῖν ἐκ τῶν θεάτρων· κλωγμοὺς γὰρ ἔλεγον κατὰ μίμησιν τῶν γινομένων ἐν τοῖς στόμασι ψόφων, οὓς πρὸς τὰς ἐκβολὰς ἐχρῶντο τῶν ποιητῶν (Dem. ### kappa 3063 21,226) κλώθε ι· κατασπᾷ g νήθει. ### kappa 3064 ⸤ ἐπιμερίζει ns. [βλαστάνει, καλῶς αὔξεται] Κλῶθε ς· Μοῖραι (η 197 v. ### kappa 3065 l.) κλωκυδ ά· τὸ καθῆσθαι ἐπ’ ἀμφοτέροις ποσίν κλωμακόε ν· κρημνῶδες. ### kappa 3067 δύσβατον r κλωμακόεσσα ν· πολλὰ ἀποκλίματα ἔχουσαν· ἀφ’ οὗ τὴν τραχεῖαν καὶ ὀρεινὴν σημαίνει, ἢ κρημνώδη, ἢ ⸤ δύσβατον (Β 729 v. ### kappa 3068 l.) (r) κλῶ ν· συντρίβων. ### kappa 3069 κατασπῶν κλώνακ α· ῥάβδον. ### kappa 3070 [καὶ τὰ κλιμακώδη χωρία] κλῶνα ξ· κλάδος κλῶντε ς· σπῶντες. ### kappa 3072 συντρίβοντες r κλωπᾶσθα ι· ἐπιθυμεῖν. ### kappa 3073 θέλειν. καὶ τὸ λάθρα καὶ ἀψοφητὶ ἰέναι καὶ πράσσειν, καὶ κλέπτεσθαι κλωπεί α· ὄρχησίς τις, ὡς Ἰόβας ἐν τετάρτῳ Θεατρικῶν * κλῶπε ς· κλέπται (Eur. ### kappa 3075 Rhes. 645) Sgb κλωπωμέν η· λάθρα καὶ ἀψόφως περϊοῦσα. ### kappa 3076 καὶ ἐφιεμένη παρὰ τὸ κλέπτεσθαι. [δὲ οὕτως] τὸ προθυμεῖσθαι δὲ οὕτως ἔλεγον κλώσκω ν· ἐπικλώθων κλωστή ρ· τὸ κεκλωσμένον ῥάμμα (Ar. ### kappa 3078 Ran. 1349) * κλώ ψ· κλέπτης (Greg. ### kappa 3079 Naz. c. 2,1, 55,3) AgNp 〉κμητ ά· πεποιημένα, πεπονημένα. ### kappa 3081 κναδάλλετα ι· κνήθεται * † κνάξε ι· βοήσει ASvgN κνακό ς· ψαρὸς ἵππος κνακό ν· λευκόν. ### kappa 3084 πυρρόν κνάμπτε ι· κάμπτει. ### kappa 3085 καταξαίνει. κατίσχει † κνά ξ· γάλα †λευκόν κνάμπτομα ι· κακοῦμαι. ### kappa 3087 καταπονοῦμαι. καταξύομαι κνάπτειν κελεύω γλῶσσα ν· συνέχειν ἐντὸς τῶν ὀδόντων κελεύω τὴν γλῶτταν (trag. ### kappa 3088 ad. 224) κναπτόμενο ν· ξαινόμενον κνᾶσα ι· ὀλέσαι. ### kappa 3090 λυπῆσαι 〈Λάκωνεσ〉 [ κναστήριο ν· ἐνήλατο. ### kappa 3091 Λάκωνες] * κνάφο ι· ἄκανθαι, αἷς κνάπτεται τὰ ἱμάτια AS κνάφου δίκη ν· ὅταν ἐν κύκλῳ οἱ κναφεῖς περιέλκωσι τὰ ἱμάτια περὶ τὸν λεγόμενον κνάφο ν. ### kappa 3093 ἔστι δὲ τοῦτο φυτὸν ἀκανθῶδες * κνεομένω ν· πονουμένων ASg κνέφαλλο ν· τύλη. ### kappa 3095 ἣν δὲ ἡμεῖς τύλην, Ἀττικοὶ τυλεῖον. καὶ †πιλός, καὶ προσκεφάλαιον, * ἢ τύλη ASg κνέφα ς· ἑσπέρα, σκοτία νύξ, κενὴ φάους * κνέφα ς· σκότος (Α 475) r. ### kappa 3097 nps κνέωρο ν· φυτόν τι, ὃ τοῖς Θεσμοφορίοις ὑποστόρνυται, καὶ ὃ εἰς κάθαρσιν χρῶνται. ### kappa 3098 καὶ γυναικεῖον μόριον κν ῆ· ἔκοπτεν (Λ 638) r (n) κνηθμό ς· κνησμός * κνηθόμενοι τὴν ἀκοή ν· ζητοῦντές τι ἀκοῦσαι καθ’ ἡδονήν (2. ### kappa 3101 Timoth. 4,3) AS κνηκί ς· κνηκοειδὴς τοῦ ἀέρος κατάστασις r. ### kappa 3102 καὶ δέῤῥις λεπτή. καὶ νεφέλιον λεπτόν. καὶ μελανία. καὶ ἔλαφος κνηκὶς ἐπενήνοθ ε· μελανία τις τῷ σώματι. ### kappa 3103 ἄλλοι δὲ ἐπὶ τῶν νεφῶν εἶπον κνηκό ν· τὸ κροκίζον χρῶμα, ἀπὸ τοῦ ἄνθους· ὅτε δὲ ἀπὸ καρποῦ, τὸ λευκόν κνῆκο ς· λευκός. ### kappa 3105 καὶ εἶδός τι σπέρματος. καὶ πυρρός κνῆμα ι· τὰ διερείδοντα ξύλα τὴν χοινικίδα τοῦ τροχοῦ. ### kappa 3106 αἱ κερκίδες. αἱ τῶν τροχῶν ῥάβδοι χάλκεα ὀκτάκνημα (Ε 723) καὶ ὁδοὶ ἀνώμαλοι καὶ ἀναντώδεις. καὶ ἡμῶν κνῆμαι, ἤγουν τὰ σκέλη· ὑπὸ δὲ κνῆμαι ῥώοντο ἀραιαί (Υ 37). κνήμαργο ς· κνημώδης, ⸤ παχύκνημος r * κνήμ η· μέρος ποδός A * κνημοῖσ ι· τοῖς τραχέσι ⸤ τόποις καὶ δυσβάτοις (Β 821 . ### kappa 3109 .) n κνημία ι· φθοραί. ### kappa 3110 καὶ τὰ ὀρθὰ ξύλα τῶν θρόνων, ὅπου ἐστὶν ἐπικλίνειν κνημία ς· τὰ ἀντικνήμια. ### kappa 3111 καὶ τὰ ἐπὶ τῶν θρόνων ἑκατέρωθεν ξύλα διὰ τὴν καθέδραν πεπηγότα. καὶ τὰ ἐν τοῖς ἁρματείοις τροχοῖς. καὶ τὰ τῆς ἁμάξης περιθέματα κνημοῦμα ι· φθείρομαι κνημού ς· δασεῖς, τραχεῖς καὶ δυσβάτους τόπους (δ 337) κνημωθῆνα ι· φθαρῆναι r κνημῶσα ι· περιχῶσαι, φράξαι. ### kappa 3115 φθεῖραι. κλεῖσαι. περιελθεῖν κνηστή ρ· φθορεύς r ὀλετήρ * κνῆ ν· κνήθειν AS κνῆστι ς· κοπὶς σιδηρᾶ. ### kappa 3118 ξυστήρ, ἐν ᾧ ξύουσι τὸν τυρόν (Λ 640). τινὲς δὲ καὶ τὴν ῥάχιν ἀκούουσιν. ἔνιοι τὸ †ἀκνεῖν κνηστό ς· ἄρτος. ### kappa 3119 Ἀρτεμίδωρος κνῆστρο ν· τὸ κνέωρον (Hippocr. ### kappa 3120 mul. aff. 1,80) κνίδα ι· ἀκαλῆφαι. ### kappa 3121 καὶ πόα τις κνιδᾶτα ι· δάκνεται. ### kappa 3122 ἴσως ἀπὸ τῆς πόας * Κνίδο ς· νῆσος 〈ἐγγὺσ〉 Ῥόδου ASn κνίζε ι· λυπεῖ (Eur. ### kappa 3124 Med. 599) κνιδοῦντε ς· κνίδῃ μαστιγοῦντες * κνίζω ν · [ ἢ κνιζίω ν. ### kappa 3126 ] λυπῶν. ἢ συκάμινα τέμνων (Amos 7,14) gSn κνιπ ή· πτιλή κνιπεῖ ν· σείειν, ξύειν [μέλαθρα καὶ δοκούς] κνῖπε ς· ὄμματα περιβεβρωμένα. ### kappa 3129 καὶ ζωύφια τῶν ξυλοφάγων κνιπίδε ς· πέρασμα δορᾶς κνῖσ α· ἀτμός, καπνὸς τῶν θυσιῶν (Α 317). ### kappa 3131 καὶ τὸ λίπος τοῦ ἱερείου (ς 45) καὶ ὁ ἐπίπλους (γ 457) κνίσσα ι· φθεῖραι, ὀλέσαι. ### kappa 3132 λυπῆσαι κνισαλέ ῳ· περικαπνιστῷ * κνίσης τ ε· τῆς ἀναθυμιάσεως. ### kappa 3134 ἢ τοῦ λίπους (ς 45) ASn κνισῆε ν· εὐῶδες (κ 10) r κνισμός * ζηλοτυπία r . ### kappa 3136 A S . ἢ μέλος τι κνισμῷ αὐλούμενον κνισολοιχό ς· λίχνος (Antiph. ### kappa 3137 fr. 64 ..) κνιστὰ λάχαν α· συγκεκομμένα (Ar. ### kappa 3138 fr. 79) κνίφε α· κνίδας * κνί ψ· ζῶον πτηνόν, ὅμοιον κώνωπι S(A) κνοῦ ς· ὁ ἐκ τοῦ ἄξονος ἦχος. ### kappa 3141 λέγεται δὲ καὶ κνο ή. καὶ ὁ τῶν ποδῶν ψόφος, ὡς Αἰσχύλος Σφιγγί (fr. 227). τινὲς δέ φασιν κνοῦν μὲν ἦχον, χνόην δὲ περὶ ὃ μέρος τοῦ ἄξονος, ἡ χοινικίς κν ῦ· τὸ ἐλάχιστον κνύει ν· κνήθειν, ξύειν (Men. ### kappa 3143 frg. 859 Körte) κνύζ α· [κνυζηθμός S, ἀπὸ τοῦ κνυζᾶσθα ι· ἐπὶ τῶν κυνῶν. ### kappa 3144 καὶ] ἡ κόνυζα κατὰ συγκοπήν κνύζεσθα ι· μοχθεῖν. ### kappa 3145 κλαίειν. †ἀφανίζεσθαι κνυζηθμό ς· ἰδίωμα ἤχου φωνῆς (π 163), καὶ * ⸤ κλαυθμός κνυζό ν· ἀέρα ἐπινέφελον καὶ πνευματώδη (r) rp κνυζο ί· οἱ τὰ ὄμματα πονοῦντες (r) κνυζούμενο ν· στένοντα. ### kappa 3149 [ἢ φωνὴ κυνῶν [ἢ] κνυζηθμὸς γοερὸν φθεγγομένων] κνυζώσ ω· συσπάσω. ### kappa 3150 κακώσω (ν 401) κνύζω ψ· λάχανον, ὅμοιον σελίνῳ κνυθό ν· σμικρόν κνυπώσ ω· θριγκώσω κνύφο ς· ἄκανθα μικρά r κνώδακε ς· οἱ ἐν τοῖς φυσητῆρσιν ἀσκοί S * κνώδαλ α· κυρίως, τὰ θαλάττια θηρία· ASvgn κινώδαλα γάρ ἐστιν τὰ ἐν τῇ ἁλὶ κινούμενα (r) Ὅμηρος δὲ ἐπὶ χερσαίου φησὶν (ρ 317) * κνώδαλο ν, θηρίον, ἢ ζῷον μικρόν (Sap. ### kappa 3156 11,16) vgn κνώδα ξ· κέντρον ἄξονος, γνώμων. ### kappa 3157 ὄργανον χρυσοχοϊκόν. καὶ χαλινόν κνώδ η· χωρία. ### kappa 3158 θηρία κνώδω ν· ἡ ἀκμὴ τοῦ ξίφους καὶ τοῦ δόρατος (Soph. ### kappa 3159 Ai. 1025) κνωσμό ς· ἡσυχία πάντων κνώσσει ν· ὑπνοῦν, καθεύδειν, κοιμᾶσθαι. ### kappa 3161 ῥέγχειν * κνώμενο ι· κνηθόμενοι ASvg κνωπεύ ς· ἄρκτος. ### kappa 3163 ἔνιοι κνουπεύς * Κνωσσό ς· πόλις 〈Κρήτησ〉 (Β 646) gSn * κνώσσοντ ι· καθεύδοντι (Greg. ### kappa 3165 Naz. c. 2, 1, 45,229) (gn) Κνώσια κῶλ α· τὰ ὁρμητικά (trag. ### kappa 3166 ad. 225?) κο ᾷ· ἀκούει. ### kappa 3167 πεύθεται κοάλεμο ς· ἠλίθιος, ἀνόητος † κοαλδδεῖ ν· Λυδοὶ τὸν βασιλέα † Κοαλιδεῖ ν· βάρβαρον ἔθνος † κόαλο ι· βάρβαροι κόα ξ· βάτραχος r. ### kappa 3172 S. κόαρο ν· ἐλάχιστον κοᾶσα ι· αἰσθέσθαι [ κοάχλικα ς· ἄρτους] κόβακτρ α· κοβαλεύματα, ⸤ πανουργήματα n κόβαλο ς· * πανοῦργος ASvgn. ### kappa 3177 κακοῦργος. στωμύλος, λάλος, ἀφ’ οὗ καὶ ὁ κομψός. ἔνιοι μάταιος. ἄλλοι κροταφιστής, ἄσωτος, τωθαστής, ἀπατεών. κακόλαλος κόβαρο ς· ὄνος κόβειρ α· γελοῖα κόβειρο ς· γελοιαστής, σκώπτης, λοιδοριστής κοβελίσκο ν· τρυβλίον [ κόγκαλο ς· κονιορτός] κογκυλεύοντε ς· κογκύλιον ἐκπιάζοντες κόγ ξ· ὁμοίως πά ξ. ### kappa 3184 ἐπιφώνημα τετελεσμένοις. καὶ τῆς δικαστικῆς ψήφου ἦχος, ὡς ὁ τῆς κλεψύδρας παρὰ [δὲ] Ἀττικοῖς βλόψ κογχαλίζει ν· πεποίηται ἀπὸ τοῦ ἤχου τῶν κόγχων κόγχα ς· καὶ χήμας καὶ τὸ μέτρον [ κόγχνα ι· αἱ ὄγχναι] κόγχην διελεῖ ν· παροιμία ἐπὶ τοῦ ῥᾳδίως τι ποιῆσαι (Teleclid. ### kappa 3187 fr. 19) κόγχης ἄξιο ν· ἐπὶ τοῦ εὐτελοῦς ἐτίθεσαν κογχίτη ς· εἶδος λίθου κόγχον διεῖλε ς· ἴσον ἐποίησας κόγχο ς· κοχλίας κογχυλαγόνε ς· γυναῖκες, νύμφαι κογχύλα ι· κηκῖδες κογχύλι α· τὰ ὄστρεα. ### kappa 3194 καὶ πορφύραι (r) κογχυλίας λίθο ς· σκληρός, ἔχων ἐν ἑαυτῷ κογχυλίου τύπους (Ar frg. ### kappa 3195 193) κόδαλ α· ἰχθῦς, κεστρεύς κοδαλεύεσθα ι· ἔνδον διατρίβειν κοδαλεύομα ι· ἐνδομυχῶ κοδαλευομέν η· ἀρεσκευομένη. ### kappa 3199 ἀπραγοῦσα κοδομεῖα ι· φρυκτωρίαι κοδράντη ς· τὸ πᾶν, ἢ τὸ τέταρτον τῆς φόλλεως, ἢ λεπτόν· τὸ δὲ λεπτὸν ἑξακισχιλιοστὸν ταλάντου, ὅ ἐστι νουμμίον ἕν, ἢ κοκκία τρία. ### kappa 3201 τὸ δὲ τάλαντον λίτραι ἑκατὸν εἰκοσιπέντε. ὁ δὲ κοδράντης νουμμία τρία. ὁ δὲ ἔσχατος κοδράντης τὸ τέταρτον τῆς φόλλεως κοδομεύε ι· φρύγει τὰς κριθάς. ### kappa 3202 καὶ 〈τὸ〉 ἔργον κοδομεία κοδομεύει ν· τὸ ἐν ἰπνῷ φρύγειν, ἤ τινι ἀγγείῳ κοδομεύ ς· ὁ ἐπιπάσσων τῷ φρυγεῖ, τὰς κριθὰς φρύγων κοδομ ή· ὄνομα θεραπαίνης. ### kappa 3205 ἀπὸ τοῦ κοδομεύει ν, ὅπερ ἐστὶν ἐν ἰπνῷ φρύγειν † κοδομί α· ὑπνία. ### kappa 3206 φρυκτία. ἀλετρία * κοδράντη ς· τὸ πᾶν, ἢ λεπτὰ δύο· ASvgn τὸ δὲ λεπτὸν ἑξακισχιλιοστὸν ταλάντου (Marc. ### kappa 3207 12,42 ..) Κόδρου ς· οὓς ἡμεῖς λέγομεν Κρονικούς τινας, τὸ ἀρχαῖον αὐτῶν ἐμφανίζοντες * 〈 Κόδρος 〉· Ἀθηναῖος, λαμπρὸς τῷ γένει AS κοδύμαλο ν· τὸ στρουθίον μῆλον. ### kappa 3210 οἱ δὲ κυδώνιον. οἱ δὲ ἄνθους εἶδος. οἱ δὲ κόσμος περιτραχήλιος κοδώνε α· σῦκα χειμερινά. ### kappa 3211 καὶ καρύων εἶδος Περσικῶν † κοθε ῖ· αἰσθάνεται, νοεῖ κόθημ α· ἐπὶ τοῦ αἰδοίου. ### kappa 3213 καὶ κότιλον ὁμοίως * κόθορνο ς· ὑπόδημα ἀμφοτέροις τοῖς ποσὶ πεποιημένον ASvg. ### kappa 3214 τινὲς δὲ καὶ ἀνδράσι καὶ γυναιξὶν ἐφαρμόττειν φασὶ τὸ ὑπόδημα τὸ κόθορνον (n) κοθοῦρι ν· ἀλώπεκα κόθουρο ς· ἀργός, ἄκεντρος. ### kappa 3216 κολόβουρος. σιτοκοῦρος. ἀχρεῖος. κακοῦργος (Hes. op. 304). [ἀλώπηξ] [ κοθ ώ· βλάβη] Κοθωκίδα ι· δῆμος 〈Οἰνηίδοσ〉 * κωθωνίσα ι· μεθύσαι ASvg. ### kappa 3219 Κώθων γὰρ τὸ μέγα ποτήριον (ASg) κώθω ν· περιφερὲς καὶ μέγα ποτήριον r † κοί α· κλέψημα κοῖ α· τὰ κοῖλα κοιάζε ι· ἐνεχυράζει κοία ς· σφαίρας. ### kappa 3224 ἢ λίθους (Antim. fr. 89 Wyss) κοίασο ν· σύνθες κοιᾶτα ι· ἱερᾶται κοίελο ς· τὸ ἐν τοῖς κυάμοις θηρίδιον κοΐζει ν· τὰ χοιρίδια μιμητικῶς λέγεται [ κοίημ α· γέννημα] κοίη ς· ἱερεὺς Καβείρων, ὁ καθαίρων φονέα. ### kappa 3230 οἱ δὲ κόης κόϊκε ς· ἐν Αἰθιοπίᾳ φοινίκων εἶδος. ### kappa 3231 καὶ τὰ πεπλεγμένα ἐκ τῶν φύλλων τοῦ δένδρου σκεύη, φορμοί κοικύλλει ν· περιβλέπειν· κύλα γὰρ τὰ ἐπάνω τῶν ὀφθαλμῶ ν . ### kappa 3233 οἱ δὲ τὸ περιστρέφεσθαι καὶ διατρίβειν περιβλεπόμενο ν . ἄλλοι φθονεῖν ( A r . Thes m . 85 2 ) κοιλάδε ς· πεδία. ### kappa 3234 λιβάδες (Mich. 1,4) κοιλά ς· τὸ εὔδιον. ### kappa 3235 * καὶ ἡ βαθεῖα γῆ r. ASvgn * κοίλῃσ ι· βαθείαις (Α 26) n Κοιλί α· ὀχετὸς ἐν Κυρήνῃ. ### kappa 3236 [καὶ τὸ ἐκ ξύλων οἴκημα] Κοίλ η· δῆμος Ἀττικῆς κοιλίσκο ν· κοῖλον . ### kappa 3238 .. * κοιλώμασ ι· ταπεινώμασιν AS κοῖλον τοῦ ποδὸς δεῖξα ι· ἐπὶ τῶν εἰς φυγὴν τρεπομένων κοῖλον λόχο ν· τὸν δούριον ἵππον (δ 277) κοιλότερ α· βαθύτερα † κοιλοπίτυ ξ· †ὁπλίτης. ### kappa 3243 τινὲς δὲ ὀϊστός † κοιλῶπα ν· περίζωμα κόϊλο ν· κοῖλον κοῖλος θυρεώ ν· οὐκ ἔχων θύρας κοῖλ υ· τὸ κοῖλον [ κοιλώτε α· δένδρον τι] κοίμαστρο ν· κοιτών κοιμηθέντ ι· κατακλιθέντι, οὐ πάντως ὑπνώσαντι (υ 4) κοιμηθῆνα ι· κατακλιθῆναι. ### kappa 3251 ὑπνῶσαι (η 343) κοιμίζε ι· κατακλίνει a) κοιν ά· χόρτος. ### kappa 3253 b) * κοιν ῇ· δημοσίᾳ AS * κοινεῖο ν· πορνεῖον r. ### kappa 3254 ASvg κοινοβούλω ς· τοὺς συνέδρους κοινοδήμιο ν· τὸ δημόσιον. ### kappa 3256 ἢ τὸ δικαστήριον * κοινολογεῖτα ι· κοινῇ διαλέγεται (1. ### kappa 3257 Macc. 15,28) ASvg κοινοκατθέτα ς· συνθηκοφύλακας r * κοινό ν· βδελυκτόν, ἀκάθαρτον (Rom. ### kappa 3259 14,14) ASn κοινό ς· δεσπότης. ### kappa 3260 καὶ μέρος τι τῆς νεώς. δῆμος. ἀδελφός. Σοφοκλῆς Ἀντιγόνῃ· ὦ κοινὸν αὐτάδελφον Ἰσμήνης κάρα (1) καὶ ἐν Ὑδροφόροις· πολύκοινον Ἀμφιτρίτην (fr. 612) κοινῶνα ς· κοινωνούς κοινῶσα ι· προσανενεγκεῖν * κοινὸς Ἑρμῆ ς· παροιμία ἐπὶ τῶν κοινῇ τι εὑρισκόντων AS κοῖο ν· ἐνέχυρον r κοιόλη ς· ὁ ἱερεύς [ κοιοφόρο ς· ἔγκυος, ἐγγαστρωμένη] † κοιπποίβ α· πᾶν σπέρμα. ### kappa 3267 Ἀχαιοί κοιρανέω ν· κοίρανος καθιστάς. ### kappa 3268 ἢ τὰ τοῦ ⸤ κοιράνου ἔργα ἐπιτελῶν n, κελεύων βασιλικῶς ἢ βασιλεύων (Β 207) κοίρανο ς· ὁ ἐπικρατῶν, καὶ ἡγεμονεύων, * ⸤ βασιλεύς (Β 204 . ### kappa 3269 .) ASvgn † κοίσκα ι· δίκαιοι † κοισσο ί· κορμοί * κοῖτα ι· γυναικῶν ἐπιθυμίαι (ASvg) κοιτάσα ι· κατακοιμῆσαι κοίτ η· κίστη, ἐν ᾗ τὰ βρώματα ἔφερον. ### kappa 3274 αἱ δὲ μικραὶ κοιτίδες κοιτί ς· ἡ μικροτέρα κίστη, ἐν ᾗ 〈ὁ〉 γυναικεῖος κόσμος ἀπετίθετο * κοῖτον ἰαύε ι· εἰς τὴν κοίτην ἐγκοιμᾶται (Eur. ### kappa 3276 Rhes. 740) Agn κοῖτο ς· ὁ ἐν τῇ κοίτῃ ὕπνος. ### kappa 3277 (η 138) καὶ θηλυκῶς ἡ κοίτη κοιτώ ν· τὸ δωμάτιον κοιφό ν· κοῖλον κοιώσατ ο· ἀφιερώσατο, καθιερώσατο κόκκαλο ς· ῥόμβος. ### kappa 3281 στρόβιλος. πεύκη (Hippocr. vict. acut. 2,10, II 456 L.) κοκκίδ α· αἴγειρον κοκκόα ξ· κορώνη r κοκκοῦσ α· συκῆ κοκκοβάγ η· γλαῦξ r κοκκοθραύστη ς· ὄρνις ποιός κόκκονο ι· οἱ πυρῆνες τῶν ἐλαιῶν κόκκο ς· ἐξ οὗ τὸ φοινικοῦν βάπτεται. ### kappa 3288 καὶ αὐτὸ τὸ χρῶμα r. καὶ τὸ γυναικεῖον μόριον. καὶ ὁ τοῦ σίτου κόκκος κόκκο ν· τὴν τοῦ σίτου κεγχραμίδα r. ### kappa 3289 [καὶ ἐπιβόημα οἰονόμου] κοκκοχλύζει ν· συλλαβίζειν κοκκοποιό ν· κοκκοβαφές κόκκ υ· τὸ ἐλάχιστον (Ar. ### kappa 3292 Av. 507) Κοκκυβία ς· ὄνομα κύριον κόκκυγες 〈γε γʹ 〉· ἐπὶ ὑπονοηθέντων πλειόνων εἶναι, καὶ ὀλίγων ὄντων (Ar. ### kappa 3294 Ach. 598) κοκκυγία ν· ἄνεμον, οἱ Κροτωνιᾶται κοκκύζε ι· ταράσσει. ### kappa 3296 ⸤ φωνεῖ ὀξέως r κοκκύμηλ α· ὁ καρπός . ### kappa 3297 .. κόκκυ ξ· τὸ ζῷον. ### kappa 3298 ἢ τὸ ⸤ ὄρνεον r. καὶ ἡ βοτάνη. καὶ ὁ πρόβολος. καὶ τοῦ ἱεροῦ ὀστέου τὸ πρὸς τοῖς ἰσχίοις. καὶ λόφος, καὶ ⸤ περικεφαλαία r [ κόκκυ ς· λόφος] κόκκωνε ς· οἱ κόκκοι τῆς ῥοιᾶς. ### kappa 3300 καὶ ὅθεν ἰξός (Solo fr. 40 B.) † κοκρύνδακο ι· κυλλοί κοκρύδω ν· λῃστῶν. ### kappa 3302 κλεπτῶν κοκύα ι· οἱ πάπποι καὶ οἱ ⸤ πρόγονοι (p) a) [ κῶλ α· ὀστᾶ. ### kappa 3304 μέλη. ἢ ὅπλα. καὶ] b) ....· εἶδος ὀρχήσεως, ὃ καὶ ξιφισμός κολαβρίζει ν· σκιρτᾶν κολαβρευομέν η· κώλοις ἁλλομένη κόλαβρο ν· τὸ χοιρίδιον κολάζει ν· περαίνειν, †ὀγκᾶσθαι Κολακοφωροκλείδη ς· Ἱεροκλείδης, ὃν ἐπὶ πονηρίᾳ κωμῳδοῦσιν, Ἕρμιππος μὲν ἐν Κέρκωψι (fr. ### kappa 3309 38), Φρύνιχος δὲ ἐν Κωμασταῖς (fr. 17). ὁ δὲ Ἀσκληπιάδης Κλεώνυμον εἶναι ὑπέλαβεν, οὐδὲ τὸ τέλειον τοῦ ὀνόματος ἐπιστήσας κολάττη ν· κόλακα Κολακώνυμο ς· Κλεώνυμος λέγεται Κολακώνυμος· κόλαξ γάρ (Ar. ### kappa 3311 Vesp. 592) κολάπτε ι· κλώθει πρὸς τῷ γόνατι, ἢ * γλύφει ASvg κόλασι ς· τιμωρία r [ κολασσί α· ἀνδριάντος σκιά. ### kappa 3314 καὶ τὸ εἰς ὕψος ἀνάστημα] κολαφιζόμενο ς· ῥαπιζόμενος κόλαφο ς· κόνδυλος r. ### kappa 3316 παρὰ δὲ Ἐπιχάρμῳ ἐν Ἀγρωστίνῳ καὶ παιδοτρίβου ὄνομα (fr. 1) κολέ α· ποιά τις ὄρχησις κολεάζοντε ς· ὠθοῦντες [κολούοντες] περαίνοντες [ κολεάμο ς· ματαιόφρων] κολεασμό ς· τὸ περαίνεσθαι. ### kappa 3320 πεποίηται δὲ ἀπὸ τοῦ κόλου καὶ ἀπὸ τοῦ καθιέναι εἰς τὸ κόλο ν· τοῦτο δὲ κολεάζειν ἔλεγον κολέαρχο ς· κακόσχολον ὄνομα [ κολεῖ ν· ἐλθεῖν] κολεκάνο ι· τοῦτο ἐπὶ μήκους σὺν λεπτότητι ἐτάσσετο. ### kappa 3323 Στράττις δὲ ἔν τῳ φορτικῷ δραματίῳ· Ποῦ ’στιν; οὐκ ἄξει τις ἔξω τὴν †ἀποῦσαν μητέρα τῶν διδύμων †κολέκαν λέγων †(fr. 64) κολεό ς· * ἡ θήκη τοῦ ξίφους ASvgn. ### kappa 3324 καὶ λάρναξ. καὶ ὑδρία κόλερ α· [νόθα] νωθρά (Aristoph. ### kappa 3325 ). ἔνιοι δὲ πρόβατα τραχέα ... [ κολεάσ α· ἀναθήματα] Κολαινί ς· Ἄρτεμις ἀπὸ Κολαίνου τοὔνομα λαβοῦσα κολετρῶσ ι· καταπατοῦσι. ### kappa 3328 ἀπὸ τῶν τὰς ἐλαίας πατούντων, ὃ δὴ λέγουσι κολετρᾶ ν. ἔνιοι δέ· ἐνάλλονται εἰς τὸ κόλο ν, ὃ δηλοῖ εἰς τὴν γαστέρα (Ar. Nub. 552) κοληβάζε ι· ἐσθίει. ### kappa 3329 καταπίνει κολί α· ὀρχήσεως εἶδος. ### kappa 3330 καὶ ἐπικήδεια. καὶ μέτρον τι· καὶ τὸ ἡμικόλιον. καὶ τὰ ἐκ μέλιτος τρωγάλια † κολιᾶ ν· ἐρίζειν. ### kappa 3331 ἀγνωμονεῖν κολιάσα ι· ὀρχήσασθαι κόλλε α· περιτμήματα δερμάτων, ἀφ’ ὧν ἕψεται ἡ κόλλα τοῦ βοός [ κόλλ α· τοῦ βοὸς τὸ νωτιαῖον δέρμα, ἐξ οὗ τὸ κολλᾶν] κόλλοπε ς· οἱ κόλλαβοι, περὶ οὓς αἱ χορδαί· τὸ γὰρ νωτιαῖον, τὸ τραχηλιαῖον τοῦ βοός, κόλλο ψ, διὰ τὸ εἰς κόλλαν εὐθετεῖν. ### kappa 3335 καὶ τοὺς σκληροὺς δὲ καὶ παρηβηκότας παῖδας ἐντεῦθεν κόλλοπάς φασιν κολλήεντ α· †κακῶς ⸤ κεκολλημένα n, ἢ τὰ ἐκ συμβλημάτων ⸤ ἡρμοσμένα (Ο 389) n κολλητὰς σανίδα ς· τὰς θύρας, τὰ θυρώματα (Ι 583) Κολλίδα ι· γένος ἰθαγενῶν † κόλι ξ· τὸ γαρδούμιον p κόλλικα ς· εἶδός τι ἄρτου κόλλικος νόμο ν· τὸν κόρδακα κόλλικα λέγουσι καὶ κορδακίσματα . ### kappa 3341 .. κόλλοπι κολλάβῳ (φ 407) κολλοπίζει ν· καθέλκειν κολλοπῶσα ι· κατακολλῆσαι κολλούρα ς· ἄρτος κόλλο ψ· τοῦ νώτου ἡ φορίνη, καὶ τῆς λοφιᾶς τὸ ἄκρον κόλλυβ α· τρωγάλια (r) κολλυβιστή ς· * τραπεζίτης· κόλλυβος γὰρ εἶδος νομίσματος (Ev. ### kappa 3348 Marc. 11,15) r. ASgn, καὶ ὁ ἐν τῷ χαλκῷ κεχαραγμένος βοῦς κολλύρ α· Θεόφραστος ἐπὶ τῶν ἐκ τέφρας πεπλασμένων, ἢ ἔγχουσα κολλυρίω ν· ὄρνις ποιός κολλύχνιο ν· καρύου λέπισμα κολοβάφιν α· τὰ κολλοβαφῆ * κολοβο ῖ· ἐπικόπτει ASvg κολοβό ς· κοντός r. ### kappa 3354 σμικρός. ὀλιγοστός. ἢ ἐστερημένος. καὶ νόμος τις κιθαρῳδικός [ κολοιβάζει ν· ἀτάκτως ἐσθίειν] κολοίδιο ν· παραξιφίδιον κολοίδορο ν· ξύλον μάχας ποιούντων ἐπεισφερόμενον κολοι ή· φωνή . ### kappa 3358 .. κολοιο ί· σκῶπες, μικραὶ κορῶναι * κολοιό ς· 〈πετεινὸν〉 ὃ οὐ ταχὺ ὁρᾶται ἐν Ἀλεξανδρείᾳ ASn κολοίπρημ α· ἄπληστον κάθαρμα κολοιτέ α· δένδρον τι κολοιτύπο ι· κακοί κολοίφρυ ξ· Ταναγραῖος ἀλεκτρυών. ### kappa 3364 καὶ ὄρος Βοιωτίας κολοκάνο ι· εὐμήκεις καὶ λεπτοί κολοκτρυώ ν· ἀπὸ τοῦ κολοβοῦ 〈καὶ〉 ἀλεκτρυόνος μεγάλου γέγονεν (Ar. ### kappa 3366 Ran. 935 v. l.) † κολοίστιο ν· ξηρόν κολόκυμ α· τὸ τυφλὸν κῦμα r. ### kappa 3368 οἱ δὲ τὸν σκώληκα καλούμενον, τὸ μακρὸν κῦμα κολοκώνα ς· τὰς βαλβῖδάς τινες κόλο ν· κολουστόν, μέγαν τράγον κέρατα οὐκ ἔχοντα. ### kappa 3370 καὶ ἡ τῶν κεράτων ἔκφυσις αὐτὸ μόνον ἔχον τὸ ζῷον, καὶ μηδέποτε εἰς τὸ τέλειον κερασφοροῦν. ταύτας δὲ καὶ στολόκρους ἔλεγον. δηλοῖ δὲ καὶ τὸ ἔντερον, καὶ τὸ κολοβόν. παρὰ δὲ Ὁμήρῳ (Π 117) τὸ κολοβόν, τὸ κεκολοβωμένον κόλο ς· κολοβός. ### kappa 3371 ἢ μάχη ἄκερος. [θόρυβος]. νοσώδης. πηρός. * κολοβός (A) s κολοσσο ί· ἀγάλματα ὑπερμεγέθη. ### kappa 3372 ἀνδριάντες * κοιλόσταθμο ς· ἔπαυλις, καμαρωτὸν ἔχουσα τὸν πυλῶνα (Agg. ### kappa 3373 1,4) ASn κολοσσί α· ἀνδριάντος σκιά. ### kappa 3374 καὶ τὸ εἰς ὕψος ἀνάστημα κολοσυρτε ῖ· θορυβεῖ (r), ταράσσει κολοσυρτό ς· θόρυβος. ### kappa 3376 συρφετός. κονιορτός. ὄχλος. ἀναφύραμα κολουᾶ ν· θορυβεῖν κολούε ι· καταστέλλει. ### kappa 3378 σάττει. κωλύει. ἐμποδίζει. κολοβοῖ (θ 211) κολούετα ι· ἐλαττοῦται κολουραί η· κολοβή. ### kappa 3380 νεωτάτη (Callim. fr. 235 Pf.) κολουρί ᾳ· τῇ ἀποτομίᾳ κολουρῖτις γ ῆ· . ### kappa 3382 .. Σικελοί κόλουρο ν· κολοβόν r. ### kappa 3383 μάστιγα * κόλου κώδιο ν· Λάκωνες [ κολουμβ ᾷ· θορυβεῖ] 〉κόλου ς· ψωμούς (ρ 222) * κολοῦσθα ι· κολοβοῦσθαι ASg κολούσματ α· κλάσματα κολούω ν· μειῶν, ἐλαττῶν κολοφώ ν· ὁ κολιός. ### kappa 3390 καὶ ἰχθῦς ποιὸς θαλάσσιος. ἢ * τὸ μέγα καὶ ὑψηλὸν ἀκρωτήριον. καὶ ἐπὶ παθῶν, ἤτοι συμφορῶν, λαμβάνεται AS. ἢ τὸ ὄνομα πόλεως. * κεφάλαιον A, καὶ τὸ τέλος, ἤγουν τὸ πέρας τοῦ πράγματος AS Κολοφώνι α· ὑποδήματα κοῖλα (Rhint. ### kappa 3391 fr. 4) καὶ μεταλλικόν τι κολόχει ρ· χείραργος κόλπον ἀνιεμέν η· τὸ κατὰ τὸ στῆθος μέρος ἀνέλκουσα, ἵνα τὸν μαστὸν δείξῃ (Χ 80) * κόλπο ς· κοῖλος τόπος παραθαλάσσιος r. ### kappa 3394 ASn κόλσασθα ι· ἱκετεῦσαι κόλυβο ς· ἔπαυλις [ κολυκρίζοντε ς· ἐκτελοῦντες] κολυμβητά ς· τοὺς ἐκ τῶν φρεάτων ἀναπέμποντας τοὺς κάδους κολυμβί ς· ὄρνις ποιός (Ar. ### kappa 3399 Av. 304) κόλυμβο ι· αἱ κολυμβάδες, τὰ ὄρνεα (Ar. ### kappa 3400 Ach. 876). ἢ ζωΰφια ἐν κολυμβήθραις κολύρα ς· ἀρτίδια μικρά, καθάρεια S [ κολύμφατο ς· φλοιός. ### kappa 3402 λεπίδιον] κολυφίζοντε ς· ἐκκενοῦντες Κολυττό ς· ὄνομα δήμου κολύφανο ν· φλοιός. ### kappa 3405 λεπύριον κολυφρό ν· ἐλαφρόν κολ ῶ· κολάσω Κολῶνα ι· ἡ πόλις Τροίας κολωμένου ς· κολάσοντας (Ar. ### kappa 3409 Vesp. 244) Κολωνό ς· παροιμία· ὀψὲ ἦλθες, ἀλλ’ εἰς τὸν Κολωνὸν ἵεσο· ἐλέγετο δὲ ἐπὶ τῶν μισθαρνούντων κολωνί α· τάφος. ### kappa 3411 Ἠλεῖοι * κολών η· τόπος ὑψηλός n (g), καὶ ἐπανάστημα γῆς b βουνοειδές (Β 811). ### kappa 3412 ἢ ⸤ πόλις μεγάλη ASgn * κολωνό ς· τόπος ὕψος ἔχων Avg * κολῷον καὶ κολῶιον ἢ κολῳό ς· * θόρυβος (An) , ἀταξία (n), ταραχή (r). ### kappa 3414 ἡ μεταφορὰ ἀπὸ τοῦ ζώου (Α 575) Κολωνο ῦ· τόπος ἐν τῷ ἄστει † κόλω ψ· ἀμφιάτωρ† [ κολωφώ ν· πέρας, ἔσχατος τέλος] [ κολοτέ α· δένδρον τι] * κομ ᾷ· γαυριᾷ, μεγαλοφρονεῖ. ### kappa 3419 ἢ χλοηφορεῖ Avgn. ἢ ἀγάλλεται κόμα ι· τρίχες (Ρ 51) Κομαίθ α· ἡ τυχοῦσα γυνή [ κομαίοντα ι· κοιμηθήσονται] κομάκτω ρ· ἡ λέξις παρὰ Ῥίνθωνι ἐν Μηδείᾳ (fr. ### kappa 3423 9) † κομανία ν· πορνί. ### kappa 3424 δαψιλιά ἀνίαν† κόμαρο ς· φυτόν τι, ὅπερ φέρει καρπὸν μιμαίκυλον κομά ς· θεραπείας. ### kappa 3426 καὶ τὰ συοφόρβια κόμβ α· κορώνη. ### kappa 3427 Πολυῤῥήνιοι κομβακεύετα ι· κόμπους λέγει κόμβαλ α· πήγματά τινα Κόμβ η· Κουρήτων μήτηρ r * κόμβησα ν· ποιὸν ἦχον ἀπετέλεσαν (Π 118) ASn κομβολύτη ς· βαλλαντιοτόμος * κόμβωμ α· στόλισμα. ### kappa 3433 σκίρωμα A κομβίζω ν· φυσῶν κόμβο ς· κόσυμβος. ### kappa 3435 τὸ ἔκπωμα [ κόμβου ς· ἄδοντας γομφίους] κομβώματ α· τὰ ἐν ταῖς ῥάβδοις μικρὸν †χρόνον ἔχοντα ὑπὸ †πεταλαίων * κομβώσασθα ι· στολίσασθαι AS κομεῖ ν· ἐπιμελείας ἀξιοῦν κομέει ν· κομεῖν. ### kappa 3440 ἐπιμελεῖσθαι, θεραπεύειν (λ 250). ὅθεν καὶ κόμη καὶ ἱπποκόμος * κομενταρήσιο ς· τὰς ἐγγραφὰς τῶν ἐγκλημάτων δεχόμενος AS * κόμα ι· αἱ τρίχες τῆς κεφαλῆς. ### kappa 3442 καὶ * χωρίον g * κομιδ ή· ἡ ἐπιμέλεια N, θεραπεία κόμη ς· ἄρχων r. ### kappa 3444 ἡγεμών κομβῆσα ι· ἀναλαβεῖν κομῆτ α· αὐχητά κομήτη ς· εὔθριξ r, καλὰς τρίχας ἔχων. ### kappa 3447 * ἢ ἀστήρ r. vgs [ κομί α· εὐωχία] * κομίατο ν· ἐξαίτησιν λαμβάνειν τοῦ ἀφεθῆναι ASvgn * κομιδ ῇ· ἄγαν, πάνυ, σφόδρα S n, παντελῶς An. ### kappa 3450 ἢ συλλογή. ἢ λῆμψις. ἢ ἐπιμέλεια (Ψ 411) r AS(vgb) * κόμιζ ε· ἐπιμελείας ἀξίου (Ζ 490) ASn(g) κομίζετα ι· νομίζεται. ### kappa 3452 λέγεται. ὅπερ ἐστὶν †ἢ Τυμπανιστρίαις κομίζω ν· βαστάζων, ἐπιφέρων (Eur. ### kappa 3453 Andr. 1259) κομίσα ι· φέρειν, σῶσαι. ### kappa 3454 θρέψαι. ἀναλαβεῖν. ἀναγαγεῖν. ἐπιμελείας ἀξιῶσαι κομιστά ς· ἐπιμελητάς κομίστρι α· ἐπιμελήτρια. ### kappa 3456 τροφός qr. [ἐμπλέκτρια] κομιούμενο ς· ὠνησόμενος κομιστ ά· τροφή κόμητ α· ἕνα τῶν ἑπτὰ . ### kappa 3459 .. κόμμα καινό ν· οὐ μόνον ἐπὶ τοῦ νομίσματος, ἀλλ’ ἤδη καὶ ἐπὶ τῶν καινῶν πολιτῶν (Ar. ### kappa 3460 Ran. 890?) [ κομμάραι ἢ κομάρα ι· καρίδες. ### kappa 3461 Μακεδόνες] [ κομμαρεύω ν· θηρεύων. ### kappa 3462 μοχθῶν] * κόμμο ι· [ὀδόντες γόμφιοι, ἢ κόμποι] ἢ κοπετοί ASn * 〈 κόμμος 〉 κρότος, * ⸤ κόσμος ASvg κομμοῦ ν· ὡραΐζειν τὸ σῶμα † κομμ ῶ· πλεκτάναι r. ### kappa 3466 AS κομμωθεῖσ α· κοσμηθεῖσα * κομμώτρι α· ἡ ἐμπλέκτρια r. ### kappa 3468 ASvgbs κόμμωσι ς· ὁ τοῦ σώματος ὡραϊσμός r. ### kappa 3469 καὶ ὑπὸ τῶν μελισσουργῶν ἡ τοῦ σμήνους διάχρισις κομμῶσα ι· κοσμῆσαι * κομμώτρι α· ἡ κοσμοῦσα τὰς τρίχας καὶ ψιλοῦσα κούρισσα ASvg κομπάζε ι· καυχᾶται r. ### kappa 3472 s κόμπαλο ς· παλαιστροφύλαξ κομπολακήσε ι· προσαλαζονεύσει κομπάζει ν· . ### kappa 3475 .. καὶ καταλαζονεύειν κομπε ῖ· μεγαλορημονεῖ. ### kappa 3476 ψοφεῖ κόμπο ι· ὀδόντες γόμφιοι κομποῖ ς· ὑπερηφάνοις * κόμπο ς· ψόφος An. ### kappa 3479 κτύπος g, ἦχος ὀδόντων (Λ 417) ASn κομπῶδε ς· ἀλαζονικόν (Thuc. ### kappa 3480 5,68,2?) r κομψ ά· τὰ στρογγύλα (Eur. ### kappa 3481 Troad. 651) κομψεί α· ποικίλη λαλιά, καὶ ⸤ πανουργία r. ### kappa 3482 Ss. [ἢ οἱ σκόλυμοι. ἔνιοι τὰ τῶν κοσσύφων κρέα. οἱ δὲ γένος λαχάνων, ὅπερ τινὲς ἱπποσέλινο ν· καὶ σμυρνίο ν] * κομψεύετα ι· κολακεύει. ### kappa 3483 σεμνύνεται. πιθανοποιεῖ AS * κομψό ν· ἔντιμον. ### kappa 3484 σπουδαῖον gn. γελοιαστήν. τωθαστήν. πανοῦργον. λάλον. στωμύλον. σκωπτικόν (g). ἐπιχαρῆ (ASs) * κομψότερο ν· βελτιώτερον AS. ### kappa 3485 ἐλαφρότερον (Ev. Io. 4,52) A * κομψού ς· βελτίστους. ### kappa 3486 πανούργους A. σπουδαίους. ἐντίμους. καλούς [ κομωδοῦντε ς· θριαμβεύοντες. ### kappa 3487 πομπεύοντες] * κομῶσ α· γέμουσα ASs * κοναβῆσα ι· ἠχῆσαι (ASn), ψοφῆσαι (Β 334 . ### kappa 3489 .) (n) * κόναβο ς· ἦχος, ψόφος ASvgn κρότος κονα ί· φόνοι κονάριχο ν· γλαφυρόν κοναρό ν· εὐτραφῆ, πίονα. ### kappa 3493 δραστήριον κοναρώτερο ν· δραστικώτερον * κονιάσουσι ν· κονιορτὸν ἐγείρουσιν AS κόνδο ι· κεραῖαι. ### kappa 3496 ἀστράγαλοι κόνδ υ· ποτήριον βαρβαρικόν r, κυμβίον S κονδούκτω ρ· μισθωτής * κονδυλίζε ι· κολαφίζει AS κόνδυλο ς· ἕτερόν τι τοῦ κολάφου κονδυλούμενα ι· ἀνοιδοῦσαι· καθάπερ ἐπὶ τῶν βρασσομένων ὑπὸ τοῦ πυρὸς ὑδάτων κόνε ι· σπεῦδε, τρέχε κονεῖ ν· ἐπείγεσθαι r. ### kappa 3503 [αἰσθάνεσθαι]. ἐνεργεῖν Κονεῖδα ι· γένος ἰθαγενῶν Κονείδη ς· Θησέως παιδαγωγός καὶ μαΐστωρ κόνι ς· τέφρα, σποδός (ω 316) κονητα ί· θεράποντες [ κονθηλα ί· αἱ ἀνοιδήσεις] κονί α· σμῆμα. ### kappa 3509 σποδός κονία ν· μαζονόμον * κονίασι ς· ἀσβέστωσις r (AS) * κονιατα ί· ἀσβεστάριοι AS, καὶ οἱ χρῖσται κονίζεσθα ι· κυλίεσθαι. ### kappa 3513 φθείρεσθαι. * ⸤ κονιορτοῦσθαι ASvg κονί η· κόνις n, ἄμμος (Β 150) . ### kappa 3514 μάχη (Γ 55). ⸤ ἀκαθαρσία (Am. 2,1 ..) (AS) κόνιν αἰθαλόεσσα ν· τέφραν. ### kappa 3515 [μάχην. ἀγήν. καὶ] σποδός (Σ 23) κονίοντε ς· ἀνύοντες λευκαίνοντες (Ν 820 . ### kappa 3516 .) s κονίποδε ς· ὑποδήματα πρεσβυτικά. ### kappa 3517 κονιορτόποδες. ἀγροῖκοι. ἐργάται κόνι ς· κονιορτός καὶ τὰ ὅμοια (Ι 385) κονῖσα ι· ἀνύσαι κονισάλεο ς· κεκονιορτωμένος (Antimach. ### kappa 3520 fr. 39 Wyss?) r Κονίσαλο ι· ἀφροδισιακοί κονίσαλο ς· * κονιορτός (Γ 13) r. ### kappa 3522 Ag(n). σκίρτησις σατυρικὴ ἡ τῶν ἐντεταμένων τὰ αἰδοῖα κονίσασθα ι· ἀγωνίσασθαι κονίσουσ ι· κονιορτοῦ πληρώσουσιν (Ξ 145) [ κόνν α· σποδός] κονάβησα ν· ἤχησαν (Β 334) κοναβίζε ι· ἦχον ἐπιτελεῖ. ### kappa 3527 †δεσμεύει κόνναρο ν· καρπὸς δένδρου ὅμοιος παλιούρῳ κοννεῖ ν· συνιέναι, ἐπίστασθαι (Aesch. ### kappa 3529 Suppl. 117) * Κοννᾶ ς· αὐλητὴς πενίαν ἔχων καίπερ ὢν ἄριστος AS κόννο ς· ὁ πώγων, ἢ ὑπήνη. ### kappa 3531 ἢ χάρις κοννοῦσ ι· γινώσκουσιν κοννοφορῶ ν· σκόλλυν φορῶν Κόννου ψῆφο ν· παροιμία ἐπὶ τῶν μηδενὸς ἀξίων (Ar. ### kappa 3534 Vesp. 675) † κοννοειδ ῆ· εἰς ὀξὺ λήγων (Ag) † κοννόφροσι ν· ἄφροσιν * κονσιστώριο ν· θεῖον συνέδριον ASvg * κονσουλάριο ς· ὑπατικός ASg κοντίλο ς· εἶδος ὀρνέου, ἢ ὄρτυξ. ### kappa 3539 ἔστι δὲ καὶ ὄφις Κοτινοῦσ α· τὰ Γάδειρα οὕτως ἐκαλεῖτο κοντό ς· δόρυ κοντουβερνάλιο ς· συστρατιώτης κοντῷ πλεῖ ν· προσηκόντως ζῆν κόνυζ α· βοτάνη r. ### kappa 3544 p ἄφυλλος. τινὲς δὲ φυτόν τι εὔφυλλον ἱκανῶς. διὸ καὶ στιβάδας ἐξ αὐτοῦ ἐποίουν. ἔστι δὲ ὅτε ἐν ταῖς στέγαις ἐπέβαλον ἐξ αὐτῆς ἀντὶ σωλήνων. καὶ ἐπὶ τὰ σαρώματα [ κονωεῖ ν· συνιέναι, ἐπίστασθαι] κόο ι· τὰ χάσματα τῆς γῆς, καὶ τὰ κοιλώματα κοπάδε ς· τὰ ἐπικεκομμένα δένδρα κόπανο ν· ξύλον. ### kappa 3548 ὄργανον ἐρεοπλυτικόν r * κόπασο ν· ἡσύχασον (Ierem. ### kappa 3549 14,21) (r) AS κόπελλ α· αἰδοῖα, καὶ τὰ ὀστώδη τοῦ σώματος κοπετό ς· κομμός. ### kappa 3551 * θρῆνος μετὰ ψόφου χειρῶν (Ps. 29,12 ..) ASvgn κόπηθρο ν· φυτὸν λαχανῶδες ἄγριον * κοπήσοντα ι· φονευθήσονται (Ierem. ### kappa 3553 26,5) ASs † κοπία ι· ἡσυχίαι κόπιε ς· κέντρα ὀρνίθεια κοπίζει ν· ψεύδεσθαι 〉κοπιῆ ς· ὑψηλοῦ τόπου (Δ 275) κοπί ς· μερίς, δεῖπνον, μάζα, ἄρτος, κρέα, λάχανον ὠμόν, ζωμός, σῦκον, τράγημα, θέρμος κοπτα ί· μελίπηκτα † κομπάτιο ν· μονόφθαλμον (r. ### kappa 3560 s) κοππατία ς· ἵππος κεκαυμένος, ἐντετυπωμένον ἔχων σημεῖον τὸ κόππα, ὅ ἐστι ἀπεστραμμένον Ρ [καὶ Ϲ] κόπο ς· κοπανισμός κοπρευτα ί· φυτευταί κόπρο ς· ἥ τε τῶν κτηνῶν ἡ εἰς τοὺς κήπους βαλλομένη ‘τέμενος μέγα κοπρήσαντας (ρ 299)‘ καὶ ἡ στάσις τῶν βοῶν. ### kappa 3564 καὶ ἡ κόνις· ‘κυλινδόμενος κατὰ κόπρον‘ (Χ 414) κοπροσύρ α· τὰ συρόμενα κόπρια κόπτε ι· πενθεῖ κόπτε δὲ δεσμού ς· τοὺς ἥλους κατεσκεύαζε καὶ ἐνήργει (Σ 379) κόπρο υ· τῆς βουστασίας, ἣν ἔνιοι μάνδραν καλοῦσιν (Σ 575) κοπτ ή· θαλάσσιον πράσον Κόπριο ς· τῆς Κόπρου (Ar. ### kappa 3570 Equ. 899) κόπριο ν· θάκων σκύβαλον κοπτομένο υ· ταλαιπωρουμένου κόπτω ν· τύπτων, ἐλαύνων κοραγεῖ ν· τὸ ἀνάγειν τὴν Κόρην κορακεύ ς· εἶδος ἰχθύος κορακία ς· ὁ μέλας [καὶ] κολοιός, καὶ κορακῖνος ὁμοίως κορακῖνο ι· εἶδος ἰχθύος p Κόρακος πέτρ η· τόπος ἐν Ἰθάκῃ κληθεὶς ἐντεῦθεν· ὁ Κόραξ παῖς ἦν Ἀρεθούσης· διο. ### kappa 3578 ..〉θανεν. οὐ φέρουσα δὲ τὴν λύπην ἡ μήτηρ αὐτοῦ ἀπήγξατο. καὶ ἀπὸ τούτου Κόρακος πέτρα ὠνομάσθη, ἀπὸ δὲ τῆς μητρὸς κρήνη τῆς Ἰθάκης Ἀρέθουσα (ν 408) Κορακοφοροκλείδ η· . ### kappa 3579 .. ἔστι γὰρ Ἱεροκλείδης * κοράλλιο ν· λίθος θαλάσσιος ἐρυθρός ASvbs † Κόραννο ς· βασιλεὺς Μακεδονίας κόρα ξ· τὸ γινωσκόμενον ζῷον r, καὶ ἕτερον στεγανόπουν, καὶ ἰχθῦς ποιός. ### kappa 3582 καὶ τῶν ἀλεκτρυόνων ἄκρα ῥύγχη κοράξα ι· ἄγαν προσλιπαρῆσαι. ### kappa 3583 πεποίηται παρὰ τοὺς κόρακας Κοραξο ί· Σκυθῶν γένος (Hecat. ### kappa 3584 1 fr. 210 J.) καὶ τὸ γυναικεῖον αἰδοῖον κόραξ ὑδρεύσε ι· παροιμία ἐπὶ τῶν δυσχερῶς τινων τυγχανόντων κόρα ς· ὀφθαλμούς (Eur. ### kappa 3586 Hec. 1117 ..) κοράσσε ι· †ὀρχεῖται. ### kappa 3587 καὶ ἄκλητος ἐλήλυθε κοράττει ν· κορακεύεσθαι [ κοραύλ η· ἀπόστημα. ### kappa 3589 κορύνη. ῥόπαλον] κόραφο ς· ποιὸς ὄρνις κόρμ α· ἡ τοῦ κόρματος καὶ κορυβαντίας αἰτία κόρδα ξ· εἶδος ὀρχήσεως ἀσέμνως κινούσης 〈τὴν ὀσφῦν〉 * κορδακίζει α· αἰσχρὰ ὀρχεῖται ASgn κορδακισμο ί· τὰ τῶν μίμων γελοῖα, καὶ παίγνια [ κορδαξία ς· ὀρχήσεως] κορδύλ η· κορύνη. ### kappa 3596 ῥόπαλον. ἢ τὸ ἐπάνω τῆς κάσιδος. [ἢ πανοῦργος] κορδύλο ς· ἰχθῦς ποιός [ κορδύ ς· πανοῦργος] * † κορέζ ε· πόρθει AS κορέε ι· πληροῖ, ⸤ χορτάσει (Θ 379) S Κόρει α· [θεραπεύεται, καλλύνει ἢ] θυσία τῇ Κόρῃ τελουμένη * κορεῖ ν· κοσμεῖν, καθαίρειν AS κορεῖο ν· περικράνειον [ κόρε ν· κορυφή, ἔπαλξις καινή] κορέννυτα ι· χορτάζεται (s) κορέσα ι· διεργάσασθαι. ### kappa 3606 πληρῶσαι, χορτάσαι κορέω ν , κορέσκω ν· ἐξυβρίζων κόρζ α· καρδία. ### kappa 3608 Πάφιοι κόρ η· νύμφη, ἣν ταῖς παρθένοις ἔπεμπον. ### kappa 3609 καὶ παρθένος. καὶ ἡ ὄψις κόρη ν· παρθένον ASn. ### kappa 3610 ὀφθαλμόν. (b) καὶ παῖδα ASn [ κορθέλα ι· συστροφοί. ### kappa 3611 σωροί] κόρημ α· κάλλυντρον, ὅ τινες σάρον κορθίλας καὶ κόρθι ν· τοὺς σωρούς. ### kappa 3613 καὶ τὴν συστροφήν * [ κορθέλα ι· συστροφαί AS. ### kappa 3614 σωροί] κόρθιλο ς· ὄρνις, ὅν τινες βασιλίσκον κόρθυ ς· σωρός κόρθυα ς· τὰ κατ’ ὀλίγον δράγματα κορθύετα ι· * διεγείρεται r. ### kappa 3618 A. καὶ εἰς ὕψος αἴρεται, μετεωρίζεται, φρίσσει, * ὑψοῦται (Ι 7) r. Agn [ κορθύεσθα ι· αἴρεται εἰς ὕψος] κορθ ώ· βλάβη κοριάλα ι· τρίγλαι, ἰχθύες κορίαννο ν· τὸ κόριον, καὶ γυναικεῖον κοσμάριον χρυσοῦν κορίζομα ι· ὑποκορίζομαι κόρ ι· τὸ κορίανδρον, ἢ μᾶλλον κορίαμβλον * κορικῶ ς· γυναικικῶς, ὡς κόρη An κορινθιάζει ν· μαστροπεύειν, ἑταιρεῖν (Ar. ### kappa 3626 fr. 354) Κορίνθια ι· αἱ πέδαι, καὶ αἱ ἀπὸ Κορίνθου τῆς πόλεως γυναῖκες * Κόρινθο ς· πόλις Ἑλλάδος AS Κορίνθιος ξένο ς· ἐπὶ τῶν τὰς λάταγας ῥιπτούντων (Ar. ### kappa 3629 Thesm. 404). [ * κορίννουσ ι· κονιορτὸν ἐγείρουσιν A] ἀπὸ τῆς παρ’ Εὐριπίδῃ Σθενεβοίας τῷ Βελλεροφόντῃ ἀποχευούσης (fr. 664 N.), ὡς δὲ Ἄτταλος ἐν τῷ περὶ παροιμιῶν, ἐπὶ τῷ ... διὰ κάλλος ὡς ὁ Βελλεροφόντης κοριοειδέ ς· κορίῳ ἢ κόρῃ ἐοικός * κόριο ν· μικρὸν κοράσιον r. ### kappa 3631 Avgn, ἢ κορίδιον. τὸ λάχανον AS κόρι ς· ἰχθῦς ποιός. ### kappa 3632 ἢ πόα, ἣν ἔνιοι χαμαίπιτυν * κορίσα ι· ὑψῶσαι ASs κόρι ψ· νεανίσκος κοριῶντ α· γαυρούμενον r κόρκορ α· ὄρνις. ### kappa 3636 Περγαῖοι † κορκόδρυ α· ὑδρόρυα κόρκορο ς· εἶδος ἰχθύος. ### kappa 3638 ἢ λάχανον ἄγριον (Ar. Vesp. 239) κορκορυγ ή· κραυγή, βοή, ταραχὴ μετὰ θορύβου Κορκυραία μάστι ξ· δοκεῖ ἐκείνη χαλεπωτάτη εἶναι κατὰ 〈τῶν〉 παιδευομένων [μάστιξ] κορκυρεύετα ι· ἀπονοεῖται n κορμάζει ν· τέμνειν, πρίζειν κορμητα ί· κοσμηταί κορμό ς· πλάτη, ἀπὸ τοῦ εἰς ὀλίγον κεκορμάσθαι· πλάτη δὲ εἶδος πλοίου. ### kappa 3644 καὶ ἕδρα. καὶ κώπη. καὶ ⸤ τὸ εἰς βραχὺ συντετμημένον ξύλον r † κορκούτη ς· αἰδοῖον ἀνδρῶν κόρνο ς· κεντρομυρσίνη. ### kappa 3646 Σικελοί κορνώπιδε ς· κώνωπες [ κοροή ν· τὸ ἄκρον τοῦ τόξου, ἢ κρικίον] Κόροιβο ς· ἠλίθιος καὶ ⸤ μωρός p. ### kappa 3649 Ἐπὶ γὰρ τοῦ μωραίνοντος ἔταττον τὸν Κόροιβον, ⸤ ἀπὸ Κοροίβου τινὸς p μωροῦ καὶ ἠλιθίου μετάγοντες, ὃν οἴονται τὸν Μυγδόνος εἶναι παῖδα τοῦ Φρυγός [ κοροῖτι ς· ἀλώπηξ] * κοροκόσμι α· τῶν παρθένων 〈κοσμήματα〉 Σ κορωνίδας κακῶ ν· κεφάλαια κακῶν. ### kappa 3652 καὶ αἱ εἰς ἀγαθὸν ὑπεροχαί ... κόρο ς· * πλησμονή, χορτασία rg, τρυφή. ### kappa 3653 παῖς. κάλλυντρον. καὶ μέτρον τι σιτικόν. καὶ πλέγμα μυρσίνης πεποιημένον (Lysipp. com. fr. 9) * [ κορούετα ι· ὑψοῦται, κορυφοῦται] gΣ κόρο ς· †πλῆθος ἀνθρώπων. ### kappa 3655 καὶ τὰ νέα βλαστήματα. καὶ μέτρον * κόρρ η· τράχηλος g, ἢ τὸ ὀπίσω τοῦ τραχήλου, ἢ ⸤ κρόταφος gs [ κόῤῥιο ν· μικρὸν κοράδιον] κορσεύ ς· κουρεύς κορτάφοι ς· 〈κροτάφοισ〉 ὑπὸ Περγαίων κόρσα ι· αἱ τῶν ὀφρύων τρίχες καταφέρουσαι εἰς τοὺς ὀφθαλμούς. ### kappa 3660 ἢ γνάθοι. ἢ κορυφαί. Ἀχαιοὶ δὲ κεφαλίδας, ἐπάλξεις, προμαχῶνας. στεφάναι πύργων. ἢ κρόταφοι. ἢ κλίμακες κόρσακι ς· τράγος παρὰ Κρατίνῳ (fr. ### kappa 3661 338). Δίδυμος ἤκουεν ἀπὸ τῆς κόρσης· ... Κόρσαι γὰρ τῆς Κιλικίας * κόρσ η· κεφαλή. ### kappa 3662 ἔπαλξις. κλῖμαξ. κρόταφος gS (An) † κορσίπιο ν· ῥίζα τις, ἢ νόμισμα παρ’ Αἰγυπτίοις τὸ κερσαῖον λεγόμενον † κορσί ς· πυγή κορσό ν· κορμόν κορσοῦ ν· κείρειν κορτεῖ ν· κροτεῖσθαι κορσωτήριο ν· κουρεῖον κορτερ ά· κρατερά, ἰσχυρά κόρτη ν· Πάρθοι ἐσθῆτα καλοῦσιν, ἣν λαμβάνουσι παῖδες εἰς ἄνδρας ἀφικόμενοι κόρτο ς· ὁ ἐν τοῖς κυσὶ κρότων Κορτύνιο ι· οἱ Ἀρκάδες· ἡ γὰρ Κόρτυς τῆς Ἀρκαδίας [ κόρ υ· περικεφαλαία] κορυβαντι ᾷ· ἐν τελετῇ 〈ὀρχεῖται〉 * κορυβαντιούση ς· μαινομένης AS, ἢ ἐπιθετικῶς ⸤ δαιμονιζομένης A (vg) * κορυβαντισμό ς· καθαρισμὸς μανίας ASgn * Κορύβα ς· Ῥέας ἱερεύς ASn * κορυπτεῖ ν· κερατίζειν ASg † κορύγη ς· κήρυξ. ### kappa 3679 Δωριεῖς κορυδαλλό ς· ἢ πτηνὸν ζῷον. ### kappa 3680 καὶ δῆμος τῆς Ἀττικῆς. ἢ κόρυδος παρ’ ἐνίων Κορυδεύ ς· ὄνομα κύριον. ### kappa 3681 οὗτος ἐκωμῳδεῖτο ἐπὶ δυσμορφίᾳ, καὶ οἱ παῖδες αὐτοῦ * κόρυζ α· μύξα ns, κατάῤῥους Ag. ### kappa 3682 περὶ κεφαλὴν πάθος κορυζ ᾷ· †ξαίνει. ### kappa 3683 μωραίνει * κορυζῶ ν· μεμωραμένος ASgb * κόρυθ α· περικεφαλαίαν (Λ 375) ASvgb κορυθάϊκ ι· τῷ τὴν περικεφαλαίαν εὐκίνητον ἔχοντι, ἢ σείοντι, οἷον ⸤ πολεμιστῇ (Χ 132) (S) κορυθαίολο ς· μαχητής, ἀπὸ τοῦ αἰολεῖν τὴν κόρυν r, ὅ ἐστιν ἐπισείειν. ### kappa 3687 ἢ * ποικίλην ἔχων περικεφαλαίαν. ἢ εὐκίνητος (Β 816) AS κορυθαλί α· δάφνη ἐστεμμένη. ### kappa 3688 τινὲς τὴν εἰρεσιώνην. ἄλλοι δὲ †ὑπερορίθεον κορυθαλίστρια ι· αἱ χορεύουσαι τῇ Κορυθαλίᾳ θεᾷ κόρυθα περίδρομο ν· τὸν περιβόλαιον στέφανον κόρυθε ς· περικεφαλαῖαι παρὰ τὸ κάρα Κορυθί α· αὐλήτρια [ κόρυθο ι· περικεφαλαῖαι] † κόρυθο ς· εἷς τις τῶν τροχίλων† κόρυθος φάλο ν· περικεφαλαίας 〈ἀνάστημα〉 (Γ 362) * κόρυθο ς· περικεφαλαίας A κορύθω ν· ἀλεκτρυών. ### kappa 3697 †αἱ νεανίδες κορυλλίω ν· ὄρνιθος εἶδος [ κόρυκο ς· θυλάκιον, ἢ πήρα] κόρυμβ α· τὰ ὑπ’ ἐνίων ἄφλαστα, τὰ ἀκροστόλια, τὰ ἄκρα τῶν πρυμνῶν. ### kappa 3700 τὰ ἀπεξυσμένα πρὸς κόσμον τῶν νεῶν ἄκρα, καὶ ἐπικεκαμμένα, ἅ ἐστι 〈κατὰ〉 τὴν πρύμναν καὶ κατὰ τὴν πρῶραν (Ι 241) κόρυμβο ν· τὴν ἀκρόπολιν, ἐπειδὴ ἐφ’ ὕψους ἐστί. ### kappa 3701 τὴν ἐπὶ τῆς κεφαλῆς τοῦ ὄρους ὕλην. καὶ καθόλου πάντα τὰ μετέωρα, καὶ εἰς ὕψος ἀνατείνοντα κορύμβους λέγουσιν, ὅθεν κόρυς, κύρβις, κυρβασία κόρυμβο ς· ὁ καυλὸς τοῦ ἀσπαράγου AS κορυμβάσ ι· περιδρόμοις, δι’ ὧν συσπᾶται γύργαθος καὶ κεκρύφαλος καὶ δεσμοί (Antimach. ### kappa 3703 fr. 173 Wyss?) κόρυμν α· κόσμος τις γυναικεῖος περιτραχήλιος [ κορύνα ι· μύξαι] κορύν η· ἑτεροβαρὲς ξύλον. ### kappa 3706 οἱ δὲ * ῥόπαλον r. ASvgn. οἱ δὲ κολόροβον. ⸤ οἱ δὲ ξύλον ἐπικαμπές (Η 141) ASv κορύνησι ς· βλάστησις κορυνήτη ς· κορυνομάχος, ῥοπαλομάχος (Η 9) r κορυνθεύ ς· κόφινος, κάλαθος. ### kappa 3709 ἀλεκτρυών κόρυνθο ς· μάζης ψωμός κορυνῶδε ς· ὀζῶδες [ κόρυ ξ· νεανίσκος] [ κορυπτόληπτὸ ν· κερατιστήν] κορυπτόλη ς· κερατιστής (Theocr. ### kappa 3714 5,147) † κόρυ ρ· θριγκός * κόρυ ς· περικεφαλαία r. ### kappa 3716 ASn κορύσσε ι· κρύπτει. ### kappa 3717 μάχεται. ταράσσει. αὔξει. καθοπλίζει κορύσσεσθα ι· ἐπαίρεσθαι * κορύσσετα ι· καθοπλίζεται (Η 206). ### kappa 3719 ὑψοῦται (Δ 424) n κορυσσαμέν η· καθοπλισαμένη κορύσσω ν· ὁπλίζων n. ### kappa 3721 καὶ τὰ ὅμοια (Β 273) κορυστή ς· . ### kappa 3722 .. ἀγαθός, ἢ * ὁπλίτης (Δ 457) (ASgn Σ a ) Κορύστιο ι· οἱ Γορτύνιοι. ### kappa 3723 [ἢ ὁπλῖται] κορυστό ν· τὸ ἐπίμεστον [ κορύτε ι· τῇ κεφαλῇ] κορυφ ᾷ· κορυφῇ, ἀκρωρείᾳ κορύφαιν α· ποιὸς ἰχθῦς κορυφαῖο ς· τέλειος. ### kappa 3728 ἡγεμών r. [κόρυμβος· οἱ δὲ μαλλόν, τὰ τῶν παιδίων κορυφάνια] * κορυφ ή· κεφαλή Agn. ### kappa 3729 λόφος, ⸤ ἀκρωτήριον A κορυφιστή ς· κόσμου γυναικείου τὸ περὶ τὴν κεφαλὴν χρυσίον, καὶ κεκρυφάλου τὸ μέσον ῥάμμα κορυφο ῖ· κατερέφει κόρυφο ς· κόρυμβος γυναικεῖος, 〈οἱ δὲ μαλλόν, τὰ τῶν παιδίων σκολλύφια〉 * κορυφοῦτα ι· αὔξεται r. ### kappa 3733 ὑψοῦται r. ASgn Σ a κορυφώσασα ι· ἐκτελέσασαι * † κορφῶ ς· ἐλαφρῶς (Eur. ### kappa 3735 Med. 449) ASs κόρχορο ν· λάχανον ἄγριον (AS). ### kappa 3736 καὶ στέαρ κορων ά· ὑψηλά κορώνεω ς· ἀμπέλου ἢ συκῆς εἶδος (Ar. ### kappa 3738 Pac. 628?) κορών η· κόραξ. ### kappa 3739 καὶ τὸ ἄκρον τοῦ τόξου, εἰς ὃ ἡ νευρὰ δέδεται (Δ 111). καὶ ὁ κρίκος τῆς θύρας (α 441). καὶ τὸ ζῷον. καὶ ὄρνεον. καὶ ἰχθῦς. καὶ λάρος. καὶ εἶδος στεφάνου (Sophr. fr. 163) κορώνη τὸν σκορπίο ν· παροιμία ἐπὶ τῶν δυσχερέσι καὶ βλαβεροῖς ἐπιχειρούντων κορῶνα ι· ἁλίαι αἴθυιαι, κολυμβίδες. ### kappa 3741 τὰ περιφερῆ σχήματα * κορωνί ς· τὸ τελευταῖον τῆς οἰκοδομῆς ἐπίθεμα ASvg 〈ἀκρώρεια. ### kappa 3742 τέλοσ〉 ASgb Κορωνεί α· πόλις Βοιωτίας (Β 503). ### kappa 3743 [ἀκρώρεια. τέλος] κορωνίδε ς· καμπυλόπρυμνοι ναῦς (Β 392). ### kappa 3744 καὶ οἱ ἐκ τῶν ἴων πεπλεγμένοι στέφανοι. κυρίως δὲ τὰ βλαστήματα κορωνιδεύ ς· ὁ τῆς κορώνης νεοττός (Cratin. ### kappa 3745 fr. 179) κορώνιο ς· μηνοειδῆ ἔχων κέρατα βοῦς * κορωνί ς· καμπυλόπρυμνος (S). ### kappa 3747 ἢ στεφανίς r. n κορωνιστα ί· οἱ τῇ κορώνῃ ἀγείροντες, καὶ τὰ ἀιδόμενα ὑπ’ αὐτῶν κορωνίσματα κορωνιῶ ν· γαυριῶν (r) † κορωνό ν· πονηρός† κορωνόπου ς· πόα τις, ἣν καὶ κορακόποδα λέγουσιν κορωνό ς· ὀρθόκερως ταῦρος (Archil. ### kappa 3752 fr. 39 B.) κορών η· τὸ ἐπικεκαμμένον τοῦ ῥυμοῦ [ κόσα ι· κριθαί] κόσαβο ς· σκεῦος συμποτικόν, ἐφ’ οὗ τὰς λάταγας ἔβαλλον ἐρίζοντες † κοσάλανο ν· τὸ βραχύ, καὶ τὸ δίκαιον† [ κοσάλεφο ι· κόλαφοι, ἢ κοσάλεφοι] κοσκινόριπο ς· εἰς κοσκίνου κατασκευὴν ῥίπος [ κόσκικο ι· οἱ κατοικίδιοι ὄρνιθες] * κοσκυλμάτι α· τὰ τῶν βυρσῶν περικομμάτια ASgb κοσκυλματίοι ς· κολακευματίοις. ### kappa 3761 ἢ παραλογισμοῖς (Ar. Eq. 49). λείμασι δορᾶς [ κοσμᾶ ν· ἐρίζειν. ### kappa 3762 ἀγνωμονεῖν] κοσμεῖ ν· διατίθεσθαι κοσμῆσα ι· διατάξαι. ### kappa 3764 στῆσαι (Β 554). στεῖλαι * κοσμησάμενο ς· παραταξάμενος (Β 806) g κοσμητή ς· κουρεύς. ### kappa 3766 ἐνταφιαστής * κοσμήτορε ς· ἡγεμόνες (Α 16 . ### kappa 3767 .) ASgn * κοσμίου ς· ἀνεπιλήπτους (1. ### kappa 3768 Tim. 2,9 v. l.) (ASg) * κοσμιωτάτ η· εὐκαλλώπιστος ASvg κόσμο ς· * καλλωπισμός rA, κατασκευή, * ⸤ τάξις gs, κατάστασις. ### kappa 3770 στρατηγὸς κεκοσμημένος. κάλλος κόσμου ἐκπύρωσι ς· ὄρχησις. ### kappa 3771 ἢ ὑπόθεσις κοσσάβου ς· κοττάβους (Eur. ### kappa 3772 fr. 562,3 ..) * κοσυμβωτό ν· κροσσωτόν (Exod. ### kappa 3773 28,4) AS(gn) κοσύμβ η· * ἀνάδεσμα ASvgn, ἢ ἐγκόμβωμα. ### kappa 3774 καὶ ὅπερ αἱ Κρῆσσαι φοροῦσιν, ὅμοιον ἀσπιδίσκῃ. καὶ περίζωμα Αἰγύπτιον. καὶ τὸ ἐγκομβοῦσθαι ... * κόσσυφο ς· ὄνομα πτηνοῦ AS 〉κοστα ι· κριθαί κόστο ς· εἶδος ἀρώματος κοστία ς· κοιλίας, κόμορος † κόσβατο ι· οἱ ἐπὶ θυσιῶν τεταγμένοι [ κοσσύμβη καὶ κόσσυμβο ς· ἐγκόμβωμα. ### kappa 3780 καὶ περίζωμα Αἰγύπτιον. καὶ τὸ ἐγκομβοῦσθαι] κοσώλυφο ς· βόθυνος, ὄχθος, ἀνάστημα γῆς. ### kappa 3781 ἢ σπέρμα κοτέε ι· ὀργίζεται. ### kappa 3782 καὶ ὑφορᾷ (Hes. op. 25) κοτεῖ ν· διεχθραίνειν, χαλεπαίνειν κοτεῖτα ι· ζηλοῦται, ἐπιθυμεῖται * κοτέοντε ς· ὀργιζόμενοι (Γ 345) ASgn * κοτέω ν· ὀργιζόμενος (Δ 168) As κοτεσσάμενο ς· μεμψάμενος, ⸤ χολωθείς (Ε 177) r κοτέσσετα ι· χολωθείη (Ε 747) κοτήει ς· [στέφανος ἐξ ἐλαίας]. ### kappa 3789 ἢ ⸤ ὀργίλως διακείμενος (Ε 191) (r) (pN) κοτιε ῖ· φθονεῖ, ζηλοῖ κοτικᾶ ς· ἀλέκτωρ r [ κοτήλλουσ α· τήλλουσα] * κότινο ς· ἀγριέλαιος AS. ### kappa 3793 ἢ ὁ ἐξ ἀγριελαίας στέφανος Sp Ὀλυμπιακός (Ar. Plut. 586). φασὶ γὰρ αὐτὸν κότινον εἶναι κότιξι ς· μέλους τι εἶδος κοτίλλιο ν· αἰδοῖον ἀνδρός [ κοτί ς ] κότο ς· * ὀργή, ἔχθρα ASn, χόλος, ἔρις ἔμμονος, καὶ ἡ ἐγκειμένη ὀργὴ εἰς κακοποιΐαν (Ν 517) κοτταβεῖ α· πλινθία, ἢ ἀκρωτήρια. ### kappa 3797 ἄμεινον δὲ νοεῖν ἔπαθλον τῷ ἄριστα κοτταβίσαντι. ἔπαιζον γὰρ τὸ καταλειπόμενον ἐν τῷ ποτηρίῳ ἐκχέοντες καὶ πειρώμενοι ψόφον ἀποτελεῖν. ὁ δὲ ἐπιτυχὼν μάλιστα τῷ ψόφῳ ἐνίκα (Callim. fr. 227,6) * κοτταβίζε ι· οἶνον ποτηρίῳ ἀναῤῥιπτεῖ Ag κοτταβί α· οὐλόθριξ κοττάβινο ς· ὑπόθεμα, Λάκωνες . ### kappa 3800 .. ἐν ᾗ οἱ κότταβοι ἐγίνοντο κότταβο ς· λάταξ. ### kappa 3801 Εὐριπίδης Πλεισθένει (fr. 631) καὶ παιδιὰ παρὰ Ἀττικοῖς, ἀπὸ Σικελίας παραδοθεῖσα κότταν α· εἶδος σύκων μικρῶν. ### kappa 3802 καὶ ἡ παρθένος παρὰ Κρησὶ κόττανον κοττάρι α· τὰ ἄκρα τῆς κέγχρου κόττει ν· τύπτειν, †δορατεῖν [ κόττικο ι· αἱ περικεφαλαῖαι] κοττίδικ α· πλαταγή, κρόταλον κοττοβολεῖ ν· τὸ παρατηρεῖν τινα ὄρνιν κοττανάβαθρο ν· ἔνθα οἱ ὄρνιθες κοιμῶνται κόττο ς· ὄρνις. ### kappa 3809 καὶ ἵππων δέ τινας οὕτως ἔλεγον † κοττυλειο ί· κατοικίδιοι ὄρνεις κοττύβ η· τὸ φυόμενον ἐμφερὲς μύκητι * κοτύλαι α· μικρά· παρὰ τὴν κοτύλην AS * κοτύλ η· εἶδος μέτρου g. ### kappa 3813 καὶ τρώγλη (A). ἢ τὸ κοῖλον τῆς χειρός rASp, καὶ πᾶν κοῖλον· ὅθεν καὶ (An) εἰς ὅπερ ἡ τοῦ μηροῦ κεφαλὴ ἐμβαίνει κοτύλη καλεῖται (g) κοτυληδώ ν· πόας εἶδος * κοτυληδόνε ς· αἱ τοῦ πολύποδος πλεκτάναι r. ### kappa 3815 ASg κοτυληδονόφι ν· ἐπὶ τοῦ πολύποδος τῶν πλεκτανῶν. ### kappa 3816 αἱ γὰρ ἐν τοῖς ποσὶν αὐτοῦ κοιλότητες κοτυληδόνες λέγονται (ε 433) * κοτυλήρυτο ν· πολύ AS, ὥστε κοτύλῃ ἀρύσασθαι (Ψ 34) Σ (g) κοτυλίσκο ς· κρατηρίσκος, ᾧ χρῶνται οἱ μύσται (Ar. ### kappa 3818 fr. 380). καὶ τὸ κοίλωμα. τινὲς τὰ μόνωτα ποτήρια. καὶ πλακοῦντος εἶδος. ἢ βόθρος, εἰς ὃν τὸ αἷμα τῶν τῇ γῇ θυομένων ἐνέβαλλον κότυν α· σκύβαλα Κοτυττ ώ· ὁ μὲν Εὔπολις κατ’ ἔχθος τὸ πρὸς τοὺς Κορινθίους φορτικόν τινα δαίμονα διατίθεται (fr. ### kappa 3820 83) κοῦ α· ἐνέχυρα κούαγμ α· σμῆμα κουάνι α· μέλανα. ### kappa 3823 Λάκωνες κουάσα ι· ἐνεχυριάσαι κουβηζό ς· στιβεύς κουκᾶν α· †πάππον. ### kappa 3826 ἢ κυκεῶνα κουλεό ν· Ἰακῶς τὸ κολεόν (Α 220) * κουλεό ς· ξιφοθήκη (Α 220 . ### kappa 3828 .) (S)p κουλυβάτεια ν , κλύβατι ν· τὴν σιδηρῖτιν πόαν, ἣν ἑλξίνην ἔνιοι κουλιβό ς· ἡ πίτυς κουμάσιο ν· τὸ τῶν ὀρνίθων οἴκημα † κούνημ α· κόκων, ἢ ὁ κύων κούνουπε ς· κώνωπες κουπήϊο ν· καμάρα, ἡ ἐπὶ τῶν ἁμαξῶν γινομένη κοῦρα ι· κόραι (Β 598 . ### kappa 3835 .) κουράνι α· ἐκ μελίνης ἄλφιτα κουρά ς· ἡ ἐν τοῖς ὀροφώμασι γραφή. ### kappa 3837 ὀροφικὸς πίναξ. παρὰ δὲ Αἰσχύλῳ ἐν Μυρμιδόσιν (fr. 142) ἀμφιβάλλεται ἐνκουράδ ι. ἔστι δὲ ἐγκουρὰς ὀροφικὸς πίναξ * κουρότερο ι· νεώτεροι (Δ 316) AS κουράτω ρ· τροφεύς, παιδοκράτωρ * κουράω ν· παρθένων. ### kappa 3840 θυγατέρων (ζ 122) g κούρεω ν· τὸν [ἀκουντίτην] νακοτίλτην κουρεύ ς· ὄρνις ποιός, ἀπὸ τοῦ φθέγγεσθαι ἐμφερὲς ἤχῳ γναφικοῦ μαχαιρίου κουρεῶτι ς· μηνὸς τοῦ Πυανεψιῶνος ἡμέρα, ἐν ᾗ τὰς ἀπὸ τῆς κεφαλῆς τῶν παίδων ἀποκείροντες τρίχας Ἀρτέμιδι θύουσιν * κούρ η· κόρη A (gb) Κουρῆτε ς· τῆς μὲν δευτέρας συλλαβῆς περισπωμένης οἱ τὴν Πλευρῶνα κατοικοῦντες (Ι 529), διὰ τὸ κουρικῶς ἀναδεδέσθαι τὰς κόμας. ### kappa 3845 Κούρητες δὲ προπαροξυνομένου τοῦ ὀνόματος νεανίαι (Τ 248). καὶ ἔθνος Κρητῶν Κουρήτεσ ι· Κρησίν (Ι 551?) * Κουρήτω ν· ἔθνος A. ### kappa 3847 Κρητῶν (Eur. Bacch. 120) Κουρήτων στόμ α· ἐδόκουν εἶναι μάντεις, 〈οἷον〉 θεσπιῳδὸν στόμα (trag. ### kappa 3848 adesp. 580) κουριᾶ ν· κομᾶν. ### kappa 3849 κουρᾶς ἐπιδεῖσθαι [ κουρία ς· ὀροφικὸς πίναξ] κουρίδε ς· καρίδες, ἢ τὰς μικρὰς ἐγχλώρους, τὰς δὲ ἐρυθρὰς καμμάρους (Sophr. ### kappa 3851 fr. 26 ..) * κουριδίη ς· ἐκ παρθενίας γαμετῆς (Α 114) n κουρίδιο ν· παρθένιον, καὶ τὸν ἐκ παρθενίας ἄνδρα (Ε 414). ### kappa 3853 Λάκωνες δὲ κουρίδιον καλοῦσι 〈τὸν〉 παρὰ [δὲ] αὐτοῖς τετράχειρα Ἀπόλλωνα κουρί ξ· τῆς κόμης (χ 188) * κουρίζω ν· ἀκμάζων, νεάζων (Σ), ⸤ νέος ὑπάρχων (χ 185) g κουριζόμενο ς· ὑμεναιούμενος, διὰ τὸ γαμουμέναις λέγειν· σὺν κούροις τε καὶ κόραις (Aesch. ### kappa 3856 fr. 43) ὅπερ νῦν παρεφθαρμένως ἐκκορεῖν λέγεται κουρὶξ αἰνυμένου ς· τῆς κόμης λαμβανομένους. ### kappa 3857 ἢ νεανικῶς, παρὰ τὸν κοῦρο ν· ἢ τῶν τριχῶν, παρὰ τὴν κουρά ν· ἢ τῆς κόμης ἀπρὶξ δράξασθαι, λίαν, καὶ βίᾳ. τινὲς δὲ ἀνδρικῶς καὶ νεανικῶς (Callim. fr. 772 Pf?) κούριξα ν· ἀπέκειραν κούρειο ν· Σοφοκλῆς Ἀνδρομέδᾳ· (fr. ### kappa 3859 122) ἡ 〈δ’〉 ἔκθυτον κούρειον ᾑρέθη πόλει· νόμος γάρ ἐστι [τοῖς] βαρβάροις θυηπολεῖν βρότειον ἀρχῆθεν γέρας. τῷ Κρόνῳ κουριῶ ν· κουρᾶς δεόμενος. ### kappa 3860 καὶ διαφέρειν φασὶ κομᾶν καὶ κουριᾶ ν. τὸ μὲν γὰρ κομᾶν ἐστιν ἐπιμελούμενον τρίχας ἔχειν· κουριᾶν δὲ τὸ κατὰ συμφορὰν ἄλλως καθιέναι κόμην κοῦρο ι· νέοι Avgn, παῖδες ἄῤῥενες (Α 470) (vg) κοῦρο ς· παῖς, νέος, υἱὸς ἄῤῥην, νεανίας, νήπιον (Δ 321 . ### kappa 3862 .) κουροτέροισ ι· κούροις, ⸤ νέοις (φ 310) n * κουρότερο ς· νεώτερος (Δ 316) (AS) κουροτρόφο ς· * παιδοτρόφος (ι 27) ASvg. ### kappa 3865 ὑφ’ ἑτέρων ἡ Δημήτηρ * κουρῶ ν· πόκων (Deut. ### kappa 3866 18,4) AS * κουστωδί α· βοηθεία στρατιωτική ASN * κουστωδία ς· τοῦ τῷ δεσμωτηρίῳ ἐπικειμένου στρατεύματος AS(g), ἢ συναγωγῆς (Matth. ### kappa 3868 27,65 ..) κούταρο ν· τῶν ὀπισθίων τοῦ βοὸς ἡ σὰρξ ὑπὲρ τὰ ἄρθρα κουτίδε ς· συκαλλίδες κουτίδι α· δίκτυα τὰ πρὸς τὰς συκαλλίδας κοῦφ α· τὰ μὴ βαρέα (Eur. ### kappa 3872 Alc. 1029) κουφίζε ι· μετεωρίζει κόφινο ς· μέτρον χωροῦν χοᾶς τρεῖς κουφικὸν τρόπο ν· τὴν †κομητικὴν ὄρχησιν κουφολογί α· φλυαρία (Thuc. ### kappa 3876 4,28,5) κοῦφο ν· ἄκοπον. ### kappa 3877 μετέωρον * κοῦφο ς· ἐλαφρός ASvn. ### kappa 3878 ταχύς (2 Regn. 2,18 ..). ⸤ γοργός AS. εὐχερής * κουφόσκευο ς· οὐ βαστάζων τὴν πανοπλίαν AS κοὐχ ί· καὶ οὐχί κοχλία ι· τὰ ἐσθιόμενα ζῷα. ### kappa 3881 καὶ τὰ ἐν τοῖς ὀργάνοις ξύλινα κόχλο ς· τοῖς θαλαττίοις ἐχρῶντο πρὸ τῆς τῶν σαλπίγγων εὑρέσεως. ### kappa 3882 καὶ ὁ στρόμβος κοχ ύ· πολὺ πλῆθος κοχὺ δ ’ ἔρρε ι· ἰσχυρῶς καὶ μετὰ ψόφου καὶ λάβρως κοχυδεῖ ν· ὑπερχέειν κοχῶνα ι· τὸ ἱερὸν ὀστοῦν τὸ τῆς ῥάχεως r. ### kappa 3886 πρὸς τῷ δακτυλίῳ. οἱ δὲ τοῦ ἱεροῦ ὀστέου τὰ ἑκατέρωθεν μέρη. τίθεται δὲ καὶ ἐπὶ τοῦ ἰσχίου κοχών α· τὰ ἰσχία, καὶ τὰ ὅμοια κόψ α· ὑδρία κόψεν α· παραστάτης, χαλκός κόψε ν· ἔπληξεν (Μ 204) . ### kappa 3890 ἐπάταξε τὴν θύραν, ἔκρουσε. κατέαξεν κοψί α· χύτρα * κόψεσθ ε· προσοχθιεῖτε (Ezech. ### kappa 3892 20,43) (n) κόψιχο ς· εἶδος ὀρνέου, ὃ κόσσυφος παρ’ ἐνίων λέγεται. ### kappa 3893 τάσσεται δὲ καὶ ἐπὶ τοῦ θαλασσίου κο ῶ· αἰσθάνομαι κοε ῖ· αἰσθάνεται [ κό ν· εἰδός] κοῶ ν· εἰδώς κράανο ν· τέλεσον (n) κραἅρ α· κόσκινον. ### kappa 3899 ἢ ὄρυγμα κράβο ς· ὁ λάρος κράγιο ν· σύντριμμα ἐν κεφαλῇ κραγό ν· κραυγήν (Ar. ### kappa 3902 Equ. 487) Κράγο ν· βόημα. ### kappa 3903 καὶ ὄρος (Eur. fr. 669?) κραγγώ ν· ἔνυδρον ζῷον. ### kappa 3904 καὶ εἶδος καρίδος κραγγώ ν· κίσσα κραδαίνει ν· κραδεύειν, σείειν, τινάσσειν * κραδαίνε ι· σείει, τινάσσει AS κραδαινόμενο ν· * σειόμενον AS, τινασσόμενον, ταρασσόμενον (Ρ 524) * κραδαίνω ν· ὁμοίως (2. ### kappa 3909 Macc. 11,8) AS κράδαλο ι· κλάδοι συκῆς * κραδάω ν· σείων (Η 213) n κράδεμνο ν· κάλυμμα. ### kappa 3912 στεφάνη. μίτρα. τὸ ἐπικράνιον στεφάνωμα (Eur. Phoen. 1490) κράδ η· συκῆ ASvgn. ### kappa 3913 κλάδος. καὶ ἀγκυρίς, ἐξ ἧς ἀνήπτοντο οἱ ἐν ταῖς τραγικαῖς μηχαναῖς ἐπιφαινόμενοι (Com. adesp.) κραδησίτη ς· φαρμακός, ὁ ταῖς κράδαις βαλλόμενος (Hippon. ### kappa 3914 fr. 96 B.) * κραδία καὶ ⸤ κραδί η· καρδία (Γ 60) gs κραδίην ἐλάφοι ο· δειλότατον (Α 225) κραδίη ς· καρδίας (Κ 10) κραδίης νόμο ς· νόμον τινὰ ἐπαυλοῦσι τοῖς ἐκπεμπομένοις φαρμακοῖς, κράδαις καὶ θρίοις ἐπιραβδιζομένοις (Hippon. ### kappa 3918 fr. 96 B.) κραδίης τυρό ς· ὁ ὑπὸ τοῦ ὀποῦ τῆς κράδης πησσόμενος κραδοφάγο ς· * συκοφάγος ASgn, ἰσχαδοφάγος. ### kappa 3920 σημαίνει δὲ καὶ τὸν ἀγροῖκον [ κραιάρ α· κεφαλή. ### kappa 3921 καὶ ἀκροστόλιον] κραίνει ν· τιμᾶν. ### kappa 3922 βασιλεύειν * κραίνουσ ι· πληροῦσι ASg, παρέχουσι S. ### kappa 3923 τιμῶσι AS, βασιλεύουσιν (Eur. Alc. 1160 ..) g κραίνω ν· ὁμοίως * κραιπάλ η· ἡ ἀπὸ τῆς χθιζῆς μέθης κεφαλαλγία (Luc. ### kappa 3925 21,34) (AS) κραιπαλήσα ς· μεθύσας * κραιπν ά· ταχέα ASn, ὀξέα (Ε 223) * κραιπνό ν· ταχύ (An) ὀξύ * κραιπνοῖσ ι· ταχέσιν A, ὀξέσιν (Ζ 505) κραιπνότερο ς· ὀξύτερος, ταχύτερος (Ψ 590) * κραῖρ α· ἡ κεφαλή, [ἢ κραέρα. ### kappa 3931 ] καὶ ἀκροστόλιον AS κραῖρα ι· στόλοι νεῶν. ### kappa 3932 μέτωπα. κεφαλαί Κρακαλίδα ι· τῶν Κρισσαίων βασιλεῖς. ### kappa 3933 ἢ διάφορον γένος (Aeschin. 3,107) * κράματ α· κεράσματα (An) † κραμβατέλο ς· ξηρὸς καὶ καπυρός κράμβαλ α· μνημεῖα κραμβαλίζουσι ν· καπυρίζουσιν. ### kappa 3937 κατασείουσιν κράμβ η· ῥάφανος, καὶ ἕτερα λάχανα * κρᾶμ α· κέρασμα Avgn. ### kappa 3939 καὶ εὔκρατον N κραμβίο ν· τὸ κώνειον (Hippocr. ### kappa 3940 mul. aff. 1,63, VIII 130,1 L.) κραμβό ν· καπυρόν τινα γέλωτα καὶ ξηρόν φασιν. ### kappa 3941 [ἢ τὴν κράμβην] κραμβότατο ν· καπυρώτατον (Ar. ### kappa 3942 Eq. 539) κράμβωτο ν· ἰκτῖνος τὸ ζῶον [ κράν α· κεφαλή] κρᾶνα ι· κρῆναι τέλειαι καὶ αἱ τῶν ὑδάτων 〈ἀγωγαί〉. ### kappa 3945 καὶ ἐπιτελέσαι * κραναῆ ς· τραχείας (Γ 201) ASgn † κραναοίκορο ν· μοῖρά τις τοῦ ἱερείου κραναό ν· ὑψηλόν. ### kappa 3948 τραχύ Κραναοῦ υἱό ς· Ῥαρός Κραναὴν πόλι ν· τὰς Ἀθήνας ἀπὸ Κραναοῦ κράνεα χηλευτ ά· πλεκτὰ ἐκ σχοίνου, ἢ ἄλλης τινὸς ὕλης μαλακῆς (Hdt. ### kappa 3951 7,89,3) κρανί α· τὰ προσκεκολλημένα συρίγγια, εἰς ἃ τὰ πτερὰ ἐμβάλλεται κράνει α· λεπτοκάρυα * κρανέεσθα ι· τελέσαι, ⸤ τελειῶσαι (Ι 626) * κράνεσ ι· περικεφαλαίαις ASn * κρανέ ω· ἐπιτελέσω g(n) κράνεο ς· περικεφαλαίας κρανί α· τόξον. ### kappa 3957 εἶδος δένδρου. περικεφαλαία κρανίξα ι· ἐπὶ κεφαλὴν ἀποῤῥῖψαι Κράνιο ι· τῆς Κεφαλληνίας αὗται τέσσαρες 〈πόλεισ〉 . ### kappa 3959 .. Κράνιοι Κρανίο ν· [πλατύ, ὑψηλόν. ### kappa 3960 σεμνόν. ἰσχυρόν, ὀχθῶδες.] καὶ ἡ κεφαλή. ἢ. γυμνάσιον * κράνο ς· περικεφαλαία Avgps κράντω ρ· βασιλεύς (Eur. ### kappa 3962 Andr. 507) κραντῆρες ὀδόντε ς· οἱ ὕστερον φυόμενοι, οἱ λεγόμενοι σωφρονιστῆρες. ### kappa 3963 [οἱ δὲ τόπον Κεφαλληνίας] † κραντήριο ι· οἱ κραίνοντες, καὶ ἐπιτελοῦντες κράξα ι· βοῆσαι b, ἠχῆσαι κράο ς· ἐν ᾧ τὴν γῆν σκάλλουσι. ### kappa 3966 καὶ ἡ σκαλευομένη [ἀμπελών ἢ] ἄμπελος Κράπαθο ς· ἡ Κάρπαθος (Β 676) [ Κράπαθ α· τὴν Κάρπαθα]. ### kappa 3968 νῆσον Ῥόδου κραπαταλία ς· ἀνεμώδης, καὶ ἀσθενής. ### kappa 3969 καὶ ἀνίσχυρα λέγων. ἄμεινον δὲ ληρώδης κραπαταλλο ί· ἰχθύες τινές κραπαταλό ς· παρὰ πολλοῖς ὁ μωρός. ### kappa 3971 ἢ νόμισμα (Pherecr. fr. 99) καράρ α· πέπονθε τὴν κεφαλήν. ### kappa 3972 οἱ δὲ βοῶν πυρετός. καὶ ἀκροστόλια νεῶν κρᾶ ς· κρέας. ### kappa 3973 τινὲς δὲ κεφαλή κράσβολ α· κόλλαβοι δερμάτινοι † κρασσέ α· ἀλευρωτίς† κρασί ν· κεφαλαῖς (Κ 152). ### kappa 3976 καὶ κράτεσφιν (Κ 156) * κρᾶσι ς· κέρασμα ASs κράσπεδ α· τὰ ἐν τῷ ἄκρῳ τοῦ ἱματίου κλωσμένα ῥάμματα, καὶ * ⸤ τὸ ἄκρον αὐτοῦ (Num. ### kappa 3978 15,38) A (S)nps [ κραστῆνα ι· διάκονοι γυναῖκες] κραστήρι α· τῶν ἐνηλάτων αἱ κεφαλαί, καὶ συμβολαί, καὶ τὰ ἄκρα κράστι ν· Ἀττικοί. ### kappa 3981 διὰ τοῦ γ οἱ νῦν γράστιν φασίν· ἔστι δὲ ὁ χλωρὸς χόρτος [ κραστόδετο ν· σφενδόνην δεδεμένην· τὰ γὰρ ἄκρα τῆς σφενδόνης κεφαλὰς ἐκάλουν] * κρᾶτ α· κεφαλήν (θ 92) ASgn * κραταιᾶ ς· ἰσχυρᾶς (Sir. ### kappa 3984 46,5) AS κραταίγονο ν· βοτάνη μεθ’ ἧς πλέκουσιν κραταιγό ς· δένδρον κραταιγύαλο ι· στεῤῥοὶ κατὰ κύτη, [τουτέστιν τὰ ὅπλα] (Τ 361) Κράταιϊ ς· προπαροξυτονεῖται, τὸ κύριον ὄνομα τῆς μητρὸς τῆς Σκύλλης (μ 124) τὸ δὲ προπερισπώμενόν ἐστιν ἐπὶ τοῦ Σισύφου προσηγορικόν (λ 597) κραταίλεω ν· ἔδαφος ἐκ σκληροῦ λίθου γεγονός κραταίλεω ν· ἡ Νιόβη (Aesch. ### kappa 3990 fr. 167?) κραταιό ν· ἰσχυρόν (Ios. ### kappa 3991 24,4) (Np) κραταίπεδον οὖδα ς· λιθόστρωτον ἔδαφος. ### kappa 3992 [ἢ λιθόστρωτον ἔδαφος] (ψ 46) κρατε ῖ· [μένει. ### kappa 3993 κρύπτει]. κυριεύει. ⸤ δυνάμει ἄρχει b κράτε ι· δυνάμει. ### kappa 3994 [κεφαλή] (Η 142) κρατέε ι· κρατεῖ, καὶ ἄρχει (Ε 175) κρατέοντ α· κρατοῦντα, ἰσχύοντα * κρατερό ν· ἰσχυρόν ASvgn, δυνατόν (Α 25 . ### kappa 3997 .) [ κρατεροφόρο ς· γενναῖος] κρατερόφρονο ς· βουληφόρου κρατερόδοντε ς· καρτερούμενοι κρατερώματ α· μίξις χαλκοῦ καὶ κασσιτέρου * κρατερώνυχε ς· ἰσχυροὺς ὄνυχας ἔχοντες (Ε 329) (gn) κρατευτα ί· ὀβελίσκοι κρατευτάω ν· τῶν βάσεων, ἐφ’ ὧν οἱ ὀβελίσκοι τίθενται πρὸς ὄπτησιν (Ι 214) κράτε ι· νίκῃ. ### kappa 4005 ἀρχῇ, ἐξουσίᾳ * κρατῆρε ς· σιτλία, σκυφία (Exod. ### kappa 4006 25,33) ASn κρατηρίσκο ι· οἱ τοῦ ὀφθαλμοῦ, 〈οἳ〉 καὶ μήκωνες λέγονται κρατ ί· κεφαλῇ (Γ 336) κράτιστ α· καλά. ### kappa 4009 κρατούμενα κρατιστεύε ι· δυναστεύει, κυριεύει κράτιστο ς· ἰσχυρότατος, δυνατώτατος κρατόδετο ν· 〈σφενδόνην δεδεμένην〉 τὰ 〈γὰρ〉 ἄκρα τῆς σφενδόνης 〈κεφαλὰς ἐκάλουν〉 κρατό ς· τῆς κεφαλῆς (Α 530) κράτο ς· βασιλεία. ### kappa 4014 ἰσχύς, ⸤ δύναμις. δόξα. ἐξουσία (Hebr. 2,14) n κρατὸς λιμένο ς· τῆς ἀρχῆς τοῦ λιμένος (ν 346) κρατύνε ι· κρατεῖ (Eur. ### kappa 4016 Alc. 596) κρατύνεσθα ι· ὀχυροῦσθαι κρατυνάμενο ς· ὀχυρωσάμενος * κρατυνθέ ν· κρατηθέν, βεβαιωθέν (Sap. ### kappa 4019 14,16) ASg κρατυντήρι α· κατισχύοντα (Democr. ### kappa 4020 fr. 8 b?) * κρατύ ς· [ἄρχει, ἐξουσιάζει] 〈κρατερός, ἰσχυρόσ〉 (Π 181) ASn [ κραναίνε ι· φροντίζει, ἐπιθυμεῖ] [ κραύγα ρ· ὁ ἰσχυρός] κραυγ ή· βοή. ### kappa 4024 ἢ γοήτευμά τι παιδίοις ἐπιφερόμενον, ὃ καταβλάπτει [τοῖς παιδίοις.] καὶ γὰρ ἡ γραῦς Σεριφία ἀκρίς ἐστιν ἡ λεγομένη βασκανία κραυγία ς· ἵππος, ὁ ὑπὸ κραυγῆς καὶ ψόφου ταρασσόμενος κραυγάζε ι· βοᾷ, καλεῖ κραυγό ς· δρυοκολάπτου εἶδος [ κραυγό ν· ποιὸς ὄρνις] * κραυρότερο ν· ξηρότερον (Plat. ### kappa 4029 Tim. 60 d) AS κραῦρο ς· νόσος μελισσῶν, ὅταν σκώληκας καὶ †ῥάχνας ποιήσῃ † κραῦσο ν· τὸ πῦρ κράφ α· ᾧ οἱ κηπουροὶ τοὺς βώλους ἀπάγουσιν * κρεάγρ α· ἐν ᾗ αἴρεται τὰ κρέα ASn. ### kappa 4033 ἁρπάγη, καὶ λύκος AS, ἐν ᾧ τὰ ἐκ τῶν φρεάτων ἀνέλκουσι † κρεάνα ς· ἐλπίδας κρέα ς· καὶ τὸ σῶμα ἔλεγον (Ar. ### kappa 4035 Ran. 191), καὶ τὸ διδόμενον τοῖς Ἀρεοπαγίταις. ἡ γὰρ ἐξ Ἀρείου πάγου βουλὴ κρέας ἐλάμβανεν κρέατ α· κρέα κρέασ ι· συμποσίοις (Μ 311) κρεῖο ν· * ἀγγεῖον r. ### kappa 4038 gn. εἰς ὃ κρέα βάλλεται (Ι 206) * κρείουσ α· καλλιστεύουσα (Χ 48) ASgn κρεῖσσο ν· κρεῖττον, * ⸤ βέλτιον AS, κάλλιον (ζ 182) r κρείττονα ς· τοὺς ἥρωας οὕτω λέγουσιν. ### kappa 4041 δοκοῦσι δὲ κακωτικοί τινες εἶναι. διὰ τοῦτο καὶ οἱ παριόντες τὰ ἡρῶια σιγὴν ἔχουσι μή τι βλαβῶσι. καὶ οἱ θεοὶ δέ. Αἰσχύλος Αἴτναις (fr. 10) κρειττόνω ν· ἐναρέτων κρείω ν· * βασιλεύων ASg, ἄρχων Agn, κρατῶν gn, ἰσχύων, ἡγεμονεύων (Α 130 . ### kappa 4043 .) * κρέκε ι· κιθαρίζει A κρέκελο ς· θρῆνος κρέκοντ α· κερκίζοντα * κρεμό ω· κρεμάσω (Η 83) n κρέμω ν· ἐκρέμασα κρεμβαλιάζει ν· κογχύλια καὶ ὄστρακα συγκροτοῦντας ἔνρυθμόν τινα ἦχον ἀποτελεῖν τοῖς ὀρχουμένοις (Hermipp. ### kappa 4049 fr. 31) κρέμβολ α· ἐφ’ οἷς τὰς κρόκας ἐντυλίσσουσιν αἱ γυναῖκες κρέμυο ν· κρόμυον κρέ ξ· κορυφαία. ### kappa 4052 καὶ ὄρνεόν τι, ὃ τοῖς γαμοῦσιν οἰωνίζονται (Callim. fr. 428). τάσσεται δὲ καὶ ἐπὶ τριχός (Callim. fr. 288). * κρήγυο ν· ἀγαθόν gn, ὠφέλιμον r, ὑγιές (Α 106) ASvg κρήδεμν α· τὰ χείλη * κρήδεμνο ν· ἐπιβόλαιον, ὅ ἐστι ⸤ κεφαλόδεσμος r. ### kappa 4055 ASvgn. ᾧ χρῶνται αἱ γυναῖκες (Ξ 184) . ⸤ κατὰ μεταφορὰν καὶ τὰ τείχη ASgn λέγεται κρήδεμνα (Π 100) . ⸤ στεφανίς. καὶ κόσμος n κρήδεσμο ν· κεφαλόδεσμον * κρήηνο ν· τέλεσον r. ### kappa 4057 ASn, ἐπιτελείωσον (Α 41) AS * κρήηνε ν· ἀπετέλεσεν AS, ἐτελείωσεν κρηθεῖ ν· κακολογεῖν κρῆθμο ν· λάχανον κρήϊ α· ζῴδια κρήϊνο ν· κρεοθήκη κρήϊο ν· ἐπίκοπον. ### kappa 4063 ⸤ κρεοδόχον λέβητα (r) † κρημνοβάτη ς· νευροβάτης (Greg. ### kappa 4064 Naz. c. 2,17,80) vg κρημνό ς· ὄχθος, ἐξοχὴ πέτρας, καὶ ὄρους βάθος, χάος κρηναρχί η· ἀρχὴ ἐπὶ τῆς ἐπιμελείας ὕδατος κρηνῶ ν· πηγῶν * Agn, ὑδάτων κρήν η· * πηγή r. ### kappa 4068 ASvgn, ὕδωρ ἀγώγιμον * κρήηνον ἐέλδω ρ· τελείωσον τὸ ἐπιθύμημα (Α 41) Κρηνιᾶ ς· τοὺς Κεφαλλῆνάς τινες κρηνιῶ ν· καρηβαρῶν r κρηνοφύλα ξ· ὁ τὴν κρήνην φυλάσσων * κρηπίδων [καὶ] βάθροι ς· βωμῶν (Eur. ### kappa 4073 Troad. 16) AS κρηπί ς· * ὑποβάθρα, θεμελίωσις, ὑπόδημα ASvgn. ### kappa 4074 λέγεται δὲ καὶ τὸ περίθεμα τῶν ἐγχύτων πλακούντων. καὶ περὶ τὴν ἀρχιτεκτονίαν 〈τὸ〉 τῆς κτίσεως, ἐφ’ οὗ οἱ στυλοβάται. ἀπὸ ταύτης οἱ ποιηταὶ τὰς καταρχὰς καὶ θεμελίους λέγουσιν κρῆσα ι· κεράσαι, ἐπιχέαι κρησία ι· καλλίονες † κρησίπαιδ α· ἐν Σαμιακῇ θυσίαι ἡ λέξις φέρεται. ### kappa 4077 δῆλον ὅτι μέρη ἱερείων λέγεται * Κρήσσα ς· Κρητικάς Sn, ἀπὸ Κρήτης * κρησφύγετ α· τὰ πρὸς τοὺς χειμῶνας στεγνά. ### kappa 4079 καὶ ὀχυρώματα Σ. σπήλαια. ⸤ διαλανθάνοντες τόποι AS Κρῆτα τρόπο ν· τὸ παιδικοῖς χρῆσθαι Κρήτηθε ν· ἀπὸ Κρήτης (Γ 233) r. ### kappa 4081 p κρητή ρ· ὁ φάρυγξ. ### kappa 4082 καὶ τὸ οἰνοχόον ἀγγεῖον * κρητῆρα ς· [τοὺς κρατοῦντας] 〈κρατῆρασ〉 AS(vg) n κρητῆρα στήσασθαι ἐλεύθερο ν· 〈ὃν〉 εἰώθασι τῷ Διῒ ὑπὲρ ἐλευθερίας ἱστάναι τοὺς πολεμίους ἀπωσάμενοι (Ζ 528) κρητήριο ν· ἐπίχυσις· κατακρῆσαι γὰρ τὸ καταχέαι κρητίζει ν· ἐπὶ τοῦ ψεύδεσθαι καὶ ἀπατᾶν. ### kappa 4086 ἔταττον δὲ τὴν λέξιν ἀπὸ 〈τοῦ〉 τοὺς Κρῆτας ψεύστας εἶναι Κρητικό ν· ἱματίδιον λεπτὸν καὶ βραχύ. ### kappa 4087 τὰ γὰρ τοιαῦτα Κρητικὰ ἔλεγον (Eupol. fr. 311). καὶ γένος ὀρχήσεως Κρητικὸν μέλο ς· οὕτω Κρῆτες ῥυθμοὶ ἐλέγοντο ἀπὸ Κρητῶν (Cratin. ### kappa 4088 fr. 222). καὶ γένος ὀρχήσεως κρ ῖ· κριθή. ### kappa 4089 εἶδος ὀσπρίου. ἢ ἄλφιτα. ἢ γένος τι κριδδέμε ν· γελᾶν. ### kappa 4090 Βοιωτία δὲ ἡ λέξις (Stratt. fr. 47) κριβάνα ς· πλακοῦντάς τινας (Alcm. ### kappa 4091 fr. 20) κρίβανο ς· ὁ βαῦνος τῶν κριθῶν. ### kappa 4092 κριθαῖς γὰρ τὸ πρότερον ἐχρῶντο, καὶ βαύνους τὰς καμίνους ἔλεγον. καταχρηστικῶς δὲ καὶ ὁ λέβης κρίγδανο ν· πέλτη, ἀσπίς κριγ ή· ἡ γλαῦξ. ### kappa 4094 οἱ 〈δὲ〉 δαίμονες, εἴδωλα (Hippon. fr. 54) κρίδιο ν· ὁ μικρὸς κριός r † κρίε ς· ἡ χελιδών κρίζε ι· ὀξὺ αὐλεῖ κρίζει ν· κεκραγέναι [ κριζό ν· ἐπίλεκτον, διάφορον] κρίζαο ς· ψώρα. ### kappa 4100 κρίζα κρῖθ α· κριθήν. ### kappa 4101 καὶ ἵππου ἀῤῥώστημα κριθ ή· πυρόν. ### kappa 4102 ἢ τὸ τοῦ ἀνδρὸς μόριον (Ar. Pac. 965). ἢ ὀφθαλμῶν ἐπανάστασις παρὰ ἰατροῖς (Hippocr. Epid. 2, 2, 5) κριθόγιτο ν· ἀφέψημα κριθῆς κριθόκανο ν· σπέρμα μελανθίῳ ὅμοιον κριθοφυλακί α· ἀρχὴ ἐπὶ τῆς ἐξαγωγῆς τῆς κριθῆς ἢ σίτου κρίθω ν· ἐπώνυμον ἀνδρὸς μοιχαλίου κρίκ α· κρίκον κριθῶν ὄχλο ς· ἐν Τροφωνίῳ (Cratin. ### kappa 4108 fr. 227)· παρέθηκε δὲ παίζων τὸ ἀργύριον κρικαδί α· τὸ ἐναλλάξαι τοὺς δακτύλους ὥσπερ κρίκους κρίκε ν· ἐψόφησεν, ἔτρισεν (Π 470) * κρίκο ς· κίρκος AS, ἔνθα ἡ κώπη εἰσέρχεται AS * κρῖ λευκό ν· κριθὴν λευκήν (Ε 196) n * κρίμ α· ἀνταπόδοσις θεοῦ (Ep. ### kappa 4113 Rom. 3,8) AS κρίματ α· ψῆφοι, δίκαι (1. ### kappa 4114 Cor. 6,7) (ns) κριμνίτη ς· πλακοῦντος εἶδος κριμνού ς· λευκάς τινας βοτάνας κρίμνο ν· ἡ κριθή r. ### kappa 4117 p. [ κριμυε ῖ· ῥίγε, πέφυκεν] κρίν α· ἄνθη καλλίπνοα εὐωδιάζοντα. ### kappa 4119 ἢ μάζα. ἄμεινον δὲ θυμιάματα ἢ †τὸ μέλι φυρατὸν ἡδὺ τὸ λευκόν† κρῖνα ι· τάξαι. ### kappa 4120 χωρίσαι. δοκιμάσαι. δικάσαι. ἐπιλέξασθαι κρίναιμ ι· ἐπιλέξαιμι κρινάμενο ι· ἐπιλεξάμενοι * κρινάμενο ς· ἐπιλεξάμενος (Ι 521) Sn * κρίνα ς· ἐπιλέξας vgn. ### kappa 4124 χωρίσας (Ζ 188) n κρίνατ ο· ἐπελέξατο. ### kappa 4125 ἐδίκασεν * κρῖν ε· δίκαζε A. ### kappa 4126 καὶ τὰ ὅμοια κρίνει ν· ἀριθμεῖν. ### kappa 4127 χωρίζειν. ἀνακρίνειν, συγκρίνειν. ἔνιοι κρινόμεθα ἀντὶ τοῦ μαχόμεθα. ἢ διαλεγόμεθα κρινεῖ ς· διαχωρίσεις κρίνθ η· διεκρίθη. ### kappa 4129 ἐχωρίσθη * κρινθέντα ς· χωρισθέντας (A) S(g) κρίν η· κνίδη * κρίνομα ι· δοκιμάζομαι (Ierem. ### kappa 4132 2,35) A κρινόμεθ α· μαχόμεθα. ### kappa 4133 διαλυόμεθα κρινομένου ς· ἀναιρομένους, ἀποθνήσκοντας κρίνο ν· τὸ ξηρόν. ### kappa 4135 τάσσεται καὶ ἐπὶ πτωχοῦ, καὶ νεκροῦ, καὶ ἐκπεπτωκότος. καὶ σχῆμα χορικῆς ὀρχήσεως (Apolloph. com. fr. 2) κρίνοντε ς· διαχωρίζοντες (Β 446) b κρίξα ι· ἠχῆσαι, φωνῆσαι [ κρίο ν· ἀγγεῖον] [ κριόντω ν· βασιλευόντων] κριό ς· ῥόπαλον πολιορκητικόν. ### kappa 4140 καὶ ὁ τῶν προβάτων ἄρσην. ὄργανον ἀσπίδων. Ἀθηναῖοι δὲ τὰς τραχείας κόγχας καλοῦσι κριού ς. καὶ παρὰ Ταραντίνοις 〈εἰσ〉 τὰ μεταλλικὰ ἀναγράφεται κριό ς. καὶ παρὰ τοῖς ἀρχιτέκτοσι μέρος τι τοῦ Κορινθίου κίονος κριὸς ἀσελγόκερω ς· ἦν ἐν τῇ ἀκροπόλει κριὸς ἀνακείμενος μέγας χαλκοῦς. ### kappa 4141 ἀσελγόκερων δὲ αὐτὸν εἶπε Πλάτων ὁ κωμικὸς (fr. 210) διὰ τὸ μέγαν εἶναι, καὶ συναριθμεῖ αὐτῷ τόν τε δούριον ἵππον ....... τὸ γὰρ ἀσελγὲς οὐ μόνον ἐπὶ τοῦ ἀκολάστου ἔταττον οἱ παλαιοί, ἀλλ’ ἔστιν ὅτε καὶ ἐπὶ τοῦ μεγάλου· καὶ γὰρ ἄνεμον ἀσελγῆ λέγουσιν, ὡς Εὔπολις (fr. 320). ἄμεινον δὲ τὸν ἀσελγόκερων δέχεσθαι εἶναι τὸν κυρίττοντα, καὶ οἱονεὶ ἐξυβρίζοντα τοῖς κέρασιν κριὸς τροφεῖα ἀπέτισ ε· παροιμία ἐπὶ τῶν ἀχαρίστων, ἐπεὶ τὰς φάτνας [γὰρ] οὗτοι πλήττουσιν [οἱ κριοί] κριοῦ διακονί α· ὅταν προστάσσωμεν παιδίῳ διακονῆσαι, λέγομεν· δώσω σοι εἰ τύχοι ἀστραγάλους, ἢ ἰσχάδας. ### kappa 4143 καὶ ὁ κριὸς οὖν εἶπε· καταλείψω τοὺς ἀστραγάλους σοι [δώσω] κριοφάγο ς· θεός τις, ᾧ κριοὶ θύονται Κρῖσ α· πόλις Φωκίδος (Β 520) r Κρίσαμις Κῷο ς· ἦν πολυθρέμματος. ### kappa 4146 τούτῳ φασὶν ἔγχελυν ἐπιφαινομένην κατ’ ἔτος τὸ κάλλιστον τῶν προβάτων ἀφαρπάζειν. καὶ τὸν Κρίσαμιν ἀνελεῖν. φαινομένην δὲ αὐτῷ ὄναρ κελεῦσαι καταθάψαι αὐτήν, τὸν δὲ μὴ φροντίσαντα παγγενεὶ ἀπολέσθαι * κρίσεω ς· δοκιμασίας (Num. ### kappa 4147 27,11 ..) Avg κρισία ι· τάξεις ἱππικαί * κρίσι ν· ἀκολουθίαν (Deut. ### kappa 4149 17,11) AS κρίσι ς· ἀνάκρισις (Exod. ### kappa 4150 21,8) κρισσό ς· ἡ ἐν ταῖς δρυσὶ γινομένη διάφυσις, ὅθεν ῥέει ὁ ἰξός. ### kappa 4151 ἢ ἡ ἐν τοῖς ἄρθροις διάφυσις σκληρὰ καὶ ὀζώδης κρίσμιο ν· φυλάκιον κριτά ν· κριτήν κρίτανο ς· τέρμινθος κριτά ς· ὀδόντας κριτήριο ν· δοκιμαστήριον, δικαστήριον (Exod. ### kappa 4156 21,6 ..) * κριτικὸς ἐνθυμήσεω ν· διακρίνων λογισμούς (Hebr. ### kappa 4157 4,12) * κριτό ς· ἄριστος. ### kappa 4158 ἐπιλελεγμένος, ⸤ ἐπίλεκτος (Η 434) gns Κριῶθε ν· ἀπὸ δήμου. ### kappa 4159 ἔστι γὰρ ὁ Κριωεὺς δῆμος φυλῆς τῆς Ἀντιοχίδος * κροαίνω ν· τοῖς ποσὶ κρούων ASvgn. ### kappa 4160 ὁ ἐπιθυμῶν (Ζ 507) gn † κροβάντιο ν· πόλιον Κρόβυζο ι· γένος Θρᾳκῶν (Hecat. ### kappa 4162 fr. 170 J.) [ κρόβαλο ς· ὁ ὁμαλὸς τῶν παίδων, καὶ αἱ τρίχες τῶν αἰδοίων] κροιό ς· νοσώδης, ἀσθενής Κροίσειοι στατῆρε ς· τινὰ . ### kappa 4165 ..... κρόκα ἢ κρόκ η· . ### kappa 4166 .. κρόκ η· πέμματος εἶδος. ### kappa 4167 ἢ * ⸤ ῥοδάνη ASb κρόκα ι· παραθαλάσσιοι ψῆφοι κρόκαλα ι· ψῆφοι. ### kappa 4169 ἀκταί. ἄμμος [ κροκαλεῖ τ ο· πανοῦργον παιδίον] κροκόδειλο ς· τὴν τύλην, καὶ τὸ ζῷον, καὶ τὸ ἐν τῷ Νείλῳ, καὶ ⸤ τὸ χερσαῖον r κροκόπεπλο ς· κροκοειδῆ ἱμάτια ἔχουσα (Θ 1 . ### kappa 4172 .) (r) κρόκο ς· τὸ φυτόν. ### kappa 4173 καὶ ἀλεκτρυόνες οἱ τὸν τράχηλον τοιοῦτον ἔχοντες. κρόκη κροκόττα ς· ζῷόν τι τετράπουν Αἰθιοπικόν κροκύδε ς· γνάφαλα κροκυλεγμό ς· τὸ κολακευτικῶς τὰς κροκύδας ἀπολέγειν τῶν ἱματίων Κροκύλει α· πόλις (Β 633) n κροκύ ς· ἐχῖνος ἡ βοτάνη κροκώδη ς· τινὲς ὡς δυσλύτων ὄντων τῶν ἐκ τῆς κρόκης δεσμῶν, ἔνιοι δέ, ὡς κρόκου φυομένου ἐκεῖ. ### kappa 4179 τινὲς δὲ κροκώδη, ἐκ κροσσῶν συνεστραμμένων κρολίαζ ε· πλησίαζε θᾶττον κρόμβο ς· ὁ κόνδυλος. ### kappa 4181 καὶ ὁ καπυρός κρομβότατο ν· καπυρώτατον. ### kappa 4182 κατακεκονδυλωμένον κρόμμυ α· τὰ κρομυοπώλια (Eupol. ### kappa 4183 fr. 304) * κρόμνον πότωι ὄψο ν· τῷ πότῳ προσφάγιον· A ἐρεθιστικὸν τοῦ οἴνου S, τὸ δριμὺ κρόμμυον (Λ 629) A Κρόνι α· ἑορτὴ Ἑκατομβαιῶνος μηνὸς Κρόνῳ Κρονίδα ρ· πολυετής κρονικαὶ λῆμα ι· παρὰ τὴν παροιμίαν γέγονε, τὴν χύτραις λημᾶν καὶ κολοκύνταις (Ar. ### kappa 4187 Nubb. 327), ἐπὶ τῶν ἀμβλυωττόντων (Ar. Plut. 581) Κρόνιο ν· [ἑορτήν]. ### kappa 4188 ἢ ⸤ παλαιόν r κρόνιππο ν· παλαιόν (Ar. ### kappa 4189 Nubb. 1070) Κρονίωνα ς· παλαιοὺς ἀνθρώπους κρονικώτερ α· ἀρχαιότερα (Plat. ### kappa 4191 Lys. 205 c v. l.) Κρόνο ι· παλαιοί Κρόνου πυγ ή· τὸ ἀρχαῖον καὶ ἀναίσθητον †κέρας. ### kappa 4193 ἀπὸ τοῦ Κρόνου * κροντ ᾷ· κατασήπεται AS Κροντίδα ι· μάντεων γένος Κρόντωνα ς· ὁμοίως κρό ξ· κρόκη κρόπιο ν· ἀξίνη δίστομος [κρόσσαι] κρόσσα ς· κλίμακας np, ἄλλας ἐπ’ ἄλλαις. ### kappa 4199 τινὲς δὲ τὰς κεφαλίδας τῶν τειχῶν, ἢ προμαχῶνας, ἢ στεφάνας τῶν πύργων, ἢ τὰ κρηπιδώματα. καὶ γὰρ κροσσοὺς ἄχρι νῦν, τὰ κατώτατα τῶν ἱματίων. ὃ καὶ βέλτιον. καὶ γὰρ τὸ ὄνομα τῆς κλίμακος ἐγίνωσκεν ὁ Ὅμηρος, καὶ οὐδέπω ἦν πολεμικὰ ὄργανα (Μ 258) κροσσού ς· τὰ κάτω τῶν ἱματίων τὰ ῥαμματώδη * κρόσταλλο ς· εἶδος ὑέλου AS κρόστιν α· φυλακτήρια * κρόσσας πύργω ν· τὰς ἀναβαθμίδας τῶν τειχῶν (Μ 258) n κροταλίζε ι· κρούει ταῖς χερσίν κρόταλο ν· περίτριμμα. ### kappa 4205 κρότημα κροταφί ς· σιδηρᾶ σφῦρα. ### kappa 4206 διπλῆ 〈ἐκ〉 τοῦ ἑτέρου ὀξὺ ἔχουσα, ἐκ δὲ τοῦ ἑτέρου κρόταφον * κροτε ῖ· κρούει ASb κρόταφο ς· κόῤῥη κρότημ α· ἐπὶ τῶν δολίων τάσσεται (Eur. ### kappa 4209 Rhes. 499) * κροτήσα ς· κτυπήσας ταῖς χερσίν (g) * κροτήσατε χεῖρα ς· ἐπαινέσατε ταῖς χερσίν (Ps. ### kappa 4211 46,1) Av * κροτήσουσι ν· ἐπαινέσουσι (Ps. ### kappa 4212 97,8) A κροτητ ά· ἐκγεγλυμμένα. ### kappa 4213 εὐτίνακτα. * ἐπιτετριμμένα AS κρότο ι· εὐφημίαι, ἔπαινοι κρόττονε ς· ὁμοίως κρότονο ι· κρότονες Κροτωνί α· σταφυλή. ### kappa 4217 †αὐλίς κρότω ν· οὕτω καλεῖται, ὅ τινες κίκι Αἰγύπτιον, οἱ δὲ σησάμην ἀγρίαν. ### kappa 4218 καὶ τὸ ζῷον τὸ ἐν κυσὶ καὶ βουσὶ γινόμενον. ἄλλοι δὲ πυρσός κροτών η· τὸ ἐπιγινόμενον τοῖς δένδροις, μάλιστα τῇ ἐλαίᾳ κρότωνος ὑγιέστερο ς· . ### kappa 4220 ..... (Men. fr. 263 Koe.) κρουερ ῶ· τοῦ φοβεροῦ κροῦμα ι· μύξαι κροῦνα ι· τὰ ἄφορα δένδρα κροῦνα ι· κρῆναι τέλειαι κρουνο ί· ῥεῖθρα, ὀχετοί, ὑδάτων ἐκβολαί κρουνοφόρο ν· οὕτω καλεῖταί τι τῶν ἐν ταῖς ναυσίν * κρουνῶ ν· ῥευμάτων (Δ 454) gn κρούπαν α· ξύλινα ὑποδήματα. ### kappa 4228 καὶ κλεῖς. καὶ κρουπέζια καὶ κρουπεζοφόρο ς, (Cratin. fr. 310) ὁμοίως κρουπαλία ς· κλεῖδας κρουπεζούμενο ς· τὰ ξύλινα σανδάλια κρουπέζια λέγεται, καὶ ὑποδήματα ξύλινα, μεθ’ ὧν τὰς ἐλαίας πατοῦσι. ### kappa 4230 θέλει οὖν δηλοῦν, τοὺς τραχεῖς πόδας ἔχοντας κρούπετ α· ὑψηλὰ ἢ ξύλινα ὑποδήματα, ἢ γυναικεῖα [ κρύπτε ι· σκώπτει] κρουσιδημῶ ν· κρουσιμετρῶν. ### kappa 4233 ἀπὸ τῶν ἐν τῷ μετρεῖν ἀπατώντων (Ar. Equ. 859) κρουσιμετρεῖ ν· ἐλλιπῶς μετρεῖν καὶ ἐνδεῶς. ### kappa 4234 οἱ γὰρ φαύλως μετροῦντες συνέκρουον τὰ μέτρα εἰς τὸ ἀποπίπτειν τὰ μετρούμενα. ἐντεῦθεν καὶ τὸ παραλογίζεσθαι παρακρούεσθαί φασιν κρουσίη ς· ἐλλιπής κρουσίθυρο ν· μέλος τι οὕτως ἐκαλεῖτο κροῦσι ν· τὴν ὑπόκρισιν, τὸν παραλογισμόν. ### kappa 4237 καὶ μουσικὸν ὄνομα. καὶ ὅταν πρὸς τὸ λέγειν ἐν ταῖς ζητήσεσιν ὑποκρούωνται κροῦσι ς· τὴν πρὸς τὸ λεγόμενον ἐν ταῖς ζητήσεσιν ἀντίῤῥησιν καὶ παράκρουσιν οὕτω φασί κρουτεῖτα ι· κοκκίζει κρυβάζε ι· ἀποκρύπτει * κρύβδ α· κρυφιμαίως (Σ 168) ASb * κρύβδη ν· λάθρα (λ 455) r. ### kappa 4242 vg np κρυβηλό ς· κρυπτὸς πύργος [ κρύβε ς· νεκροί] κρυβήσι α· νεκύσια κρυβήτα ς· τετελευτηκότας κρυερή ν· ψυχράν r. ### kappa 4247 κρυσταλλώδη κρυερό ν· * φρικτόν r. ### kappa 4248 Anps. μισητόν. ἀναιδές. * ⸤ φοβερόν ps. ἐλεεινόν, οἰκτρόν, δεινόν, χαλεπόν. πονηρόν, κακόν, δυσχερές κρύμ α· εὕρημα [ κρυμνός ἢ ] κρυμό ς· πάγος, ψῦχος, μέγα ῥῖγος κρυμώσσε ι· ῥιγοῖ, πέφρικε * κρυόεσσ α· φρικτή g. ### kappa 4252 μισητή. ⸤ τραχεῖα ASn * κρυόεσσα ἰωκ ή· ἡ φρικτὴ καὶ φοβερὰ βοή (Ε 740) n * κρύο ς· ῥῖγος, ψῦχος Avg κρυπταδί ῃ· λαθραίᾳ, κρυφιμαίᾳ (Ζ 161) (b) κρυπτεύομα ι· ἐνεδρεύομαι * κρυπτάδιο ς· λαθραῖος r. ### kappa 4257 n * κρύσταλλο ς· τὸ πεπηγὸς ὕδωρ ASvg ὑπὸ κρύους (Χ 152) r. ### kappa 4258 AS [ κρύφαλο ν· σαβάκανον] κρυφανδό ν· κρυφίως r * κρυφ ῇ· λάθρα AS, ἀδήλως, ⸤ κρυπτῶς (1. ### kappa 4261 Regn. 19,2 v. l.) r [ κρυφίνου ς· ὑπούλους] * κρυψίνου ς· δόλιος, πανοῦργος (Xen. ### kappa 4263 Cyr. 1,6,27) r. ASvgp (n) κρυώδου ς· φρικώδους (r) * κρόβο ν· δρέπανον κρωβύλο ς· ὁ μαλλὸς τῶν παίδων ASvn, ἢ ὁ κόρυμβος τῆς ἐμπλοκῆς. ### kappa 4266 ἔστιν γὰρ ἀνηνεγμένη ἀπὸ μέσου τοῦ μετώπου ἐπὶ τὴν κορυφήν. οὕτω δὲ καὶ ὁ ῥήτωρ Ἡγήσιππος †καὶ δήγγος †ἐκαλεῖτο (Aeschin. 1,64). Κρωβύλος καὶ ὁ μαλλὸς τῶν αἰδοίων Κρωβύλου ζεῦγο ς· παροιμία ταττομένη ἐπὶ τοῖς ὑπερβαλλούσῃ κεχρημένοις πονηρίᾳ. ### kappa 4267 μετενήνεκται δὲ ἀπὸ πορνοβοσκοῦ τινος * κρώζει ν· ὡς κόραξ κράζειν (ASvg) κρεωδαίτη ς· ὁ δαιτρός κρωκαλέο ν· παιδίον πανοῦργον κρωμακόε ν· κρημνῶδες r κρώμα ξ· σωρὸς λίθων r. ### kappa 4272 s 〈τάφος, μνῆμα〉 s Κρῶμν α· πόλις Παφλαγονίας (Β 855), καὶ Θεσσαλίας κρώζε ι· κράζει n κρώπιο ν· δρέπανον. ### kappa 4275 τινὲς δὲ διὰ τοῦ β κρόβιον (Pherecyd. 3,154 J.) κρωσσο ί· ὑδρίαι, στάμνοι, λήκυθοι † κρωτάνερο ι· βάναυσοι. ### kappa 4277 πολῖται. καὶ ἐξελεύθεροι. ἰδιῶται 〉κτ α· ἔκτεινε (λ 324 . ### kappa 4278 .) [ κτᾶ ν ] κτάνα ι· φονεύειν, ἀνελεῖν κτανεῖ ν· κτείνειν (Eur. ### kappa 4280 Andr. 407 ..) κτάνθε ν· ἀπώλοντο (Ε 558 . ### kappa 4281 .) κτάρ α· ἰχθῦς βραχύτερος πάντων * κτάσθα ι· ἀναιρεθῆναι. ### kappa 4283 κτανθῆναι (Ο 558) An κτᾶτα ι· ὠνεῖται [ κτάτεσ ι· κτήμασι] κτατ ο· ἐκτήσατο. ### kappa 4286 ἀπέθανεν κτεανήχη ς· πένης κτέανο ν· κτῆμα r. ### kappa 4288 S * κτεάνω ν· κτημάτων (Hes. ### kappa 4289 op. 315) v κτέα ρ· δῶρον r. ### kappa 4290 * κτῆμα ASvgp. γέρας. σκεῦος * κτεάτεσ ι· κτήμασι Sgn. ### kappa 4291 χρήμασιν (Ε 154) g * κτείνε ι· φονεύει A, ἀναιρεῖ (Eur. ### kappa 4292 Phoen. 1601 ..) (vg) p * κτεί ς· κτένιον r. ### kappa 4293 AS 〈αἰδοῖον〉 r. A κτεατίσασθα ι· κτήσασθαι (Π 57?) (b) κτένα ς· τοὺς τῶν χειρῶν καρποὺς καὶ τῶν ποδῶν καὶ τὰ τιτθία μεταφέροντες ἀπὸ τῶν εἰς τὰς τρίχας ἐπιτηδείων κτενῶν. ### kappa 4295 λέγουσι δὲ καὶ τὰς νωτιαίας πλευράς κτένι α· τῶν κιθαρῶν οἱ ὑπερέχοντες ἀγκῶνες λέγονται κτενώμεθ α· ἀναιρούμεθα κτενωτ ή· ὑφαντή r κτενωτὴν τρίχ α· τὴν ἐφαπτίδα. ### kappa 4299 κτενωτὴν τὴν ὑφαντήν, τρίχα δὲ ἐπεὶ τὰ ἔρια τρίχες εἰσὶν τῶν προβάτων * κτέρα ς· κτῆμα (Κ 216) ASn κτέρε α· ἐντάφια (Ω 38) r. ### kappa 4301 S κτέρε ς· νεκροί s. ### kappa 4302 καὶ ἀκτέριστοι οἱ ἄταφοι * κτερεΐζ ω· κτῶμαι. ### kappa 4303 σκυλεύω AS. ἐνταφιάζω r(g) κτερίσαι s. ### kappa 4304 καὶ κτερίξα ι· ⸤ θάψαι, ἐνταφιάσαι s κτερίσα ι· πάντα τὰ εἰς τιμὴν τοῖς κατοιχομένοις ἐπιφερόμενα . ### kappa 4305 .. κτηδώ ν· τριόδους κτήματ α· πάντα τὰ ὑπάρχοντα (Act. ### kappa 4307 ap. 2,45 ..) κτήνε α· χρήματα κτήν η· βοσκήματα (Gen. ### kappa 4309 26,14 ..) * κτηνωδέστερ α· ἀλογώτερα· κτήνη γὰρ τὰ ἄλογα (r) (Ag) κτησάμενο ς· λαβών. ### kappa 4311 ἔχων κτῆσι ς· πλοῦτος r. ### kappa 4312 p κτήτορες οἰκιῶ ν· κτῆται (Act. ### kappa 4313 ap. 4,34) κτιδέ α· γένος περικεφαλαίας. ### kappa 4314 καὶ κτὶς δέ ἐστι ζῷον ὅμοιον γαλῇ, οὗ τὸ δέρμα εὔθετον εἰς περικεφαλαίας. τινὲς δέ φασι δορὰν λύκου κτιλεύσασθαι ἢ κτιλώσασθα ι· συληθῆναι κτίλο ς· τιθασός. ### kappa 4316 πρᾷος. ἡγεμών κτίλο ν· συνήθη * κτίλο ς· ὁ προηγούμενος τῆς ποίμνης κριός (Γ 196) r. ### kappa 4318 gn κτιμέν η· κατῳκισμένη. ### kappa 4319 καὶ πόλις Θεσσαλίας κτίμενο ν· τὸ οἰκούμενον (Β 501 . ### kappa 4320 .) κτίσα ι· ἱδρῦσαι. ### kappa 4321 οἰκίσαι. ἄρξασθαι κτίσμ α· ποίημα, ⸤ οἰκοδόμημα (Sir. ### kappa 4322 38,34) r κτίστη ς· ποιητής, πλάστης (2. ### kappa 4323 Macc. 1,24) κτίτω ρ· κτίστης κτίτα ι· κτίστορες (Eur. ### kappa 4325 Or. 1621) κτίσ ω· θήσω. ### kappa 4326 ἀπάρξομαι. ποιήσω * κτυπε ῖ· τῇ χειρὶ κρούει An κτυπέω ν· κτυπῶν. ### kappa 4328 βροντῶν (Η 479) κτυπί α· ὁ ἐπιθαλάμιος κτύπος (r) κτυπιῶ ν· τῶν ἐπικρουμάτων τοῦ θαλάμου, ἃ ἐπικτυποῦσιν ἔξωθεν, ὅταν συγκατακλίνηται τῷ νυμφίῳ ἡ γημαμένη * κτύπο ς· ψόφος. ### kappa 4331 βροντή Agn [ κτύναι ἢ] κτοῖνα ι· †χωρήσης προγονικῶν ἱερῶν. ### kappa 4332 ἢ δῆμος μεμερισμένος ... * κτωμένοι ς· κεκτημένοις AS * κύαθο ς· στάγιον, μικρὸν μέτρον n. ### kappa 4334 ἢ ἀντλητήριον r. ASg (n) * κυάθου ς· σκαφιόλια. ### kappa 4335 ὠάρια σιδηρᾶ, οἷα κύαθος. δέχεται ὑγροῦ τινος οὐγγίας δύο (Exod. 25,28 ..) AS κυαίνω ν· ἔγκυος ὤν * κυαιστεωνάριο ι· βασανισταί AS (g) κύαμο ς· ὄσπριον. ### kappa 4338 * φάβα μέγα ASn. ἢ ὁ κλῆρος. καὶ τὸ ὑπὸ τὴν θηλὴν τοῦ μαστοῦ πρῶτον συνιστάμενον γάλα. καὶ τὸ Αἰγύπτιον κιβώριον λεγόμενον καὶ κολοκάσιον κυαμοτρώ ξ· ἐν ταῖς διαψηφίσεσι κυάμοις ἐχρῶντο καὶ ἐλάγχανον κυάμῳ, καὶ τοὺς τὸν λευκὸν κύαμον λαβόντας εἰληχέναι ἐνόμιζον (Ar. ### kappa 4339 Equ. 41) κυάμῳ δικαστικ ῷ· ψήφῳ Κυαμίτη ς· †ὁ πάγκος καλούμενος κυαμεύει ν· κληροῦσθαι κυάμῳ πατρί ῳ· Σοφοκλῆς Μελεάγρῳ (fr. ### kappa 4343 371), ὡς καὶ τῶν Αἰτωλῶν τὰς ἀρχὰς κυαμευόντων. διεκλήρουν δὲ αὐτὰς κυάμῳ καὶ ὁ τὸν λευκὸν λαβὼν ἐλάγχανεν. ἀνάγει δὲ τοὺς χρόνους, ὡς καὶ ἐν Ἰνάχῳ κυαμοβόλον δικαστήν (fr. 266) κυανέ ῃ· μελαίνῃ, φαιᾷ (Ε 345) * κυανέῃσ ι· φαιαῖς, ⸤ μελαναῖς (Α 528) ASn a) κυάνεο ς· μέλας, σκοτεινός b) * 〈 κυάνεος 〉 ἐλέλικτο δράκω ν· μέλας ἐν τῷ ἀναφορεῖν (Λ 38) A * κυανέω ν· Μαύρων, ⸤ Αἰθιόπων (Hes. ### kappa 4347 op. 527) ASvn (g) * κύανο ν· εἶδος χρώματος οὐρανοειδές (η 87) AS (nT) * κυανόπεζ α· μελανόπους (Λ 629) AS (n) κύανο ς· θαλάττιον ὕδωρ A. ### kappa 4350 καὶ ὄρνις * κυανοχαίτη ς· μελανόθριξ. ### kappa 4351 Ποσειδῶν (Ξ 390) Avg κύα ρ· τὸ τῆς ῥαφίδος τρῆμα (Hippocr. ### kappa 4352 morb. 2,33, II 516 L) καὶ τὸ τῆς κώπης τοῦ μύλου Κυάρ η· ἡ Ἀθηνᾶ † κυβάβδ α· αἷμα. ### kappa 4354 Ἀμαθούσιοι Κύβαβο ς· θεός κυβαΐζοντε ς· λάσωνες κύβον τὸν ἐνθουσιῶντα, ἢ τὸν Ἑρμῆν κυβάσα ι· καταστρέψαι κύβα ς· σορός κύββ α· ποτήριον κύβεθρ α· τὰ τῶν μελισσῶν 〈σίμβλα〉 r (g) κυβεῖο ν· τόπος, εἰς ὃν συνῇσαν κυβεύσοντες· ὃ νῦν τόπον δεξιόν Κύβελ α· ὄρη Φρυγίας. ### kappa 4363 καὶ ἄντρα. καὶ θάλαμοι * Κυβέλ η· ἡ μήτηρ τῶν θεῶν (Eur. ### kappa 4364 Bacch. 79) r. g κυβερν ᾷ· ἰθύνει. ### kappa 4365 διοικεῖ κυβερνήσει ς· προνοητικαὶ ἐπιστῆμαι καὶ φρονήσεις (1. ### kappa 4366 Cor. 12,28) [ κύβεσις ἢ κίβυσι ς· πήρα] κυβεῦσα ι· * παῖξαι. ### kappa 4368 ταβλίσαι gn. χλευάσαι κυβευτή ν· σοφὸν κυβευτήν, ἀλλὰ μὴ στένειν τύχην (Soph. ### kappa 4369 fr. 861) τὸν τοῖς κύβοις χρώμενον. ἐπιστήμην γάρ τινα ἐδόκουν τὸ [δὲ] δεξιῶς χρῆσθαι. ἐπιστημονικωτέραν τὴν πεττείαν τῆς κυβείας ἐνόμιζον κυβέβι ς· γάλλος. ### kappa 4370 κίναιδος. μανιῶν κυβηβᾶ ι· θεοφορεῖται, κορυβαντιᾷ Κυβήβ η· ἡ μήτηρ τῶν θεῶν. ### kappa 4372 καὶ ἡ Ἀφροδίτη [καὶ ὑποδήματα παρὰ Ἀρκάσιν] 〈ὑπὸ Λυδῶν〉 [η] καὶ Φρυγῶν παρ’ ὃ καὶ Ἱππῶνάξ (fr. 120 Bgk) φησι· καὶ Διὸς κούρη Κυβήβη καὶ Θρεϊκίη Βενδίς. ἄλλοι δὲ Ἄρτεμιν. κύβηβο ς· ὁ κατεχόμενος τῇ μητρὶ τῶν θεῶν (Cratin. ### kappa 4373 fr. 82) κυβηλικὸν τρόπο ν· 〈τῷ πελέκει κακουργῆσαι〉 κυβηλιστά ς· καὶ κοβάλους. ### kappa 4375 τοὺς κακούργους λέγει κύβηλι ς· μάχαιρα. ### kappa 4376 ἄμεινον δὲ πέλεκυν, ᾧ τὰς βοῦς καταβάλλουσι κυβηλίσα ι· πελεκίσαι· κύβηλις γὰρ ὁ πέλεκυς * κυβιστῆρα ς· πηδητάς ASgn, τινὲς ὀρχηστὰς ποικίλους (Eur. ### kappa 4378 Phoen. 1151) κυβεί α· κυβευτικὴ πραγματεία. ### kappa 4379 κύβευμα κύβηλι ς· τινὲς τὴν τυροκνῆστίν φασιν. ### kappa 4380 ἔπαιξεν δὲ ὁ Κρατῖνος (fr. 315) παρὰ τό· χαλκίδα κικλήσκουσι θεοί, ἄνδρες δὲ κύμινδιν (Ξ 291) κυβ ῆ· κυβευτήν κύβην α· σκήνωμα κυβῆναι ς· γλαῦξαις [ κυβησία ν· πήραν] κυβησίνδ α· ἐπὶ κεφαλήν, ἢ τὸ φορεῖν ἐπὶ νώτου, ἢ κατὰ νώτου κυβισί ς· κήλη κυβητίζ ω· ἐπὶ κεφαλὴν ῥίψω κυβιτίζ ω· τοῖς ἀγκῶσι πλήττω (Epich. ### kappa 4388 fr. 213) κυβιτό ν· ὁ ἀγκών * κύβο ν· 〈λίθον〉 τετράγωνον AS κύβο ς· * πᾶν τετράγωνον ASvg. ### kappa 4391 ἢ σχῆμα γεωμετρικόν r. καὶ ἀριθμός τις. καὶ ᾧ οἱ κυβευταὶ χρῶνται. ἐκαλεῖτο δὲ τοῦ βόλου σχῆμα. καὶ 〈ὁ〉 παρὰ τοῖς μεταλλικοῖς κύβος. καὶ οἱ Σαλαμίνιοι λέγουσι κύβον τὸ τοῦ ἱματίου σημεῖον, Πάφιοι δὲ τὸ τρύβλιον κύβωλ α· κῶλα. ### kappa 4392 ἢ ὀσφύς. ἢ μεγάλα ὀστᾶ, καὶ ὀλέκρανα * Κυδαθήναιο ς· ἔνδοξος Ἀθηναῖος AS Κυδαθηναιεύ ς· δῆμος [τῆς] τῆς Πανδιονίδος φυλῆς ἐν ἄστει Κύδαθο ν· ὁμοίως κυδάγχα ς· μάχας. ### kappa 4396 λοιδορίας κυδαγχόμεν α· λοιδορούμενα κυδάσσε ι· ταράσσει. ### kappa 4398 λοιδορεῖ κυδάζεσθα ι· λοιδορεῖσθαι κυδαζόμεν α· λοιδορησόμενα κυδαίνε ι· τιμᾷ. ### kappa 4401 ἀξιοῖ. θαυμάζει. ἐγκωμιάζει (Ξ 73) [ κυδάνα ν· τὴν γλαῦκα] * κυδαίνετα ι· δοξάζεται, σεμνύνεται ASb * κυδαλίμ η· ἔνδοξος, τιμία (Avg) Κυδαντίδα ι· δῆμος τῆς Πτολεμαΐδος φυλῆς [ κυδά ϊ· ἀρετῇ] κύδα ρ· τάφος κύδαρο ς· νεὼς εἶδος κυδάττει ν· ἐπιφωνεῖν κύδεϊ γαίω ν· τῷ καθ’ ἑαυτὸν ἀξιώματι (Α 405) κύδηνε ν· ἐδόξασεν (n). ### kappa 4411 ἐμετεώρισε κατὰ διάνοιαν (Ψ 793) * κυδιάνειρ α· μεγάλους καὶ ⸤ ἐνδόξους τοὺς ἄνδρας ποιοῦσα (Α 490) r. ### kappa 4412 gp * κυδιανείρ ῃ· τῇ τοὺς ἄνδρας δοξαζούσῃ (Ζ 124) AS (gp) κυδία ς· τὰ ἄνθη τῶν ὀδόντων κύδιμο ς· ἔνδοξος, σεμνός, τίμιος * κυδίμω ν· τὰ αὐτά ASgn κύδιο ν· κρεῖττον, αἱρετώτερον (Eur. ### kappa 4417 Alc. 960 ..) κυδιόω ν· σεμνυνόμενος r. ### kappa 4418 * χαίρων. δόξῃ ἐπαιρόμενος (Β 578 ..) ASvg κύδιστ ε· ἐνδοξότατε n, σεμνέ, τιμιώτατε (Α 122) κύδνο ς· κύκνος κυδοιμό ς· πόλεμος (g). ### kappa 4421 θόρυβος, ταραχή (Κ 523) Avg κυδοιδοπ ᾷ· ταράσσει, θορυβεῖ, κυκᾷ (Ar. ### kappa 4422 Pac. 1152) * κυδοιμῶ ν· θορύβων AS, ταραχῶν (Iob 38,25) S κυδο ς· * δόξα ASvgn, ἀρετή, νίκη, τιμή, ἀριστεία (Α 279). ### kappa 4424 λοιδορία S, κακολογία κυδρ ή· * ἔνδοξος r. ### kappa 4425 ASn, σεμνή, τιμία, ἔντιμος (Σ 183) κυδρό ς· ἔνδοξος, καὶ τὰ ὅμοια. ### kappa 4426 γαυριῶν. πεποιθώς. Εὐρυτίδαις (Ion fr. 13) συγκοπὲν δ’ ἐκ τοῦ κυδαρός [πεποιθώς] [ κυδύλιο ν· ἔνδοξον] Κύδωνε ς· ἔθνος (γ 292) κυδώνιο ν· μέγα, καὶ ἀξιόλογον. ### kappa 4429 ἢ ἀπατηλόν, δόλιον. λοίδορον. καὶ τὸ μῆλον. Κυδωνία δὲ πόλις Κρήτης. καὶ τὸ φυτόν * κυέε ι· ἐγκυμονεῖ, ἐν γαστρὶ ἔχει AS * κύε ι· ἐγκύμων ἐστί ASn, γεννᾷ ASvg κυέουσα ν· ἔμβρυον ἐντὸς ἔχουσαν (Ψ 266) b [ κύεσσα ν· κύουσαν] * κυζηθμό ς· ἡ ἀσαφὴς τῶν κυνῶν βοή r. ### kappa 4434 ASvgn Κυζικηνοὶ στατῆρε ς· διεβεβόηντο ὡς εὖ κεχαραγμένοι. ### kappa 4435 πρόσωπον δὲ ἦν γυναικὸς ὁ τύπος κύημ α· τὸ κατὰ γαστρός. ### kappa 4436 καὶ ἡ προβολὴ τῶν φυτῶν κυηρό ν· ἔγκυον. ### kappa 4437 ἁπαλόν, βλαστόν κύησε ν· ἐν γαστρὶ ἔσχεν κύθε ν· ἔκρυψεν, ἐκάλυψεν (γ 16) Κυθέρει α· ἡ Ἀφροδίτη. ### kappa 4440 καθ’ Ὅμηρον μέν, οὐχ ὅτι ‘προσέκυρσε Κυθήροισ‘ (Hes. Theog. 198), ἀλλ’ ὅτι κευθόμενον ἔχει ἐν ἑαυτῇ τὸν πάσης ἐρωτικῆς φιλίας ἐξηρτημένον [τὸν] κεστὸν ἱμάντα (Ξ 214), ἤγουν τὸν ποικίλον. ἢ ὅτι οἱ ἐρῶντες ἐν αὑτοῖς κρύπτουσι τὸ ἐρωτικὸν πάθος (θ 288) κυθηγενέεσσ ι· κρυφογενέσιν Κύθηρ α· νῆσος Κρήτης. ### kappa 4442 καὶ πόλις Θεσσαλίας r. τινὲς δὲ νῆσον πρὸ Μαλέου. Μάλεον δὲ ἀκρωτήριον τῆς Λακωνικῆς Κυθηρί ῳ· τῷ ἐκ Κυθήρων (Κ 268) Κυθηροδίκη ς· ἀρχή τις τὰ ξενικὰ διοικοῦσα (Thuc. ### kappa 4444 4, 53,2) Κύθηρο ς· δῆμος τῆς Πανδιονίδος φυλῆς * Κυθήρω ν· Ἀφροδίτης ἡ πόλις (ι 81) Avg κυθνώλη ς· ἐξώλης. ### kappa 4447 ἔνιοι δὲ πεποιῆσθαι τὴν λέξιν φασὶ ἀπὸ Κύθνου τῆς νήσου· ἀπολέσθαι γὰρ αὐτὴν ὑπὸ Ἀμφιτρύωνος κυθωνύμο υ· αἰσχρὸν κλέος ἔχοντος. ### kappa 4448 ἢ οὗ ἄν τις ἐπικρύψειε τὸ ὄνομα διὰ τὰς συμφορὰς καὶ τὰς πράξεις. ἢ ἀξίου κεκρύφθαι κυθνό ν· τὸ ἄκυον φάρμακον. ### kappa 4449 καὶ πολύκυθνα πολύσπερμα. κυθνὸν γὰρ τὸ σπέρμα κυθώδεο ς· δυσόσμου * [ κυΐντατ α· οἰκτρότατα S] κυΐσκε ι· συλλαμβάνει κυΐσκετα ι· ἔγκυος γίνεται κυκ ᾷ· * ταράσσει r. ### kappa 4454 ASvgn. ἢ τὰ κάθυγρα ἄλφιτα ... Κύκαλ α· δῆμος τῆς Αἰαντίδος φυλῆς * κυκε ῶ· κυκεῶνα (κ 290) AS * κυκει ῶ· πόμα ἐκ πολλῶν βοτανῶν συγκείμενον φαρμακίας (Λ 624), ποτὸν δηλητήριον ASvg [ κυκε ῖ· ταράσσει] κύκημ α· τάραχος r * κυκηθήτη ν· ἐταράχθησαν, δυϊκῶς (Λ 129) Anps * κύκηθρο ν· ταραχήν (Ar. ### kappa 4461 Pac. 654) ASvgn κυκε ῶ· κυκεῶνα. ### kappa 4462 ἐξ οἴνου καὶ μέλιτος καὶ ὕδατος καὶ ἀλφίτων ἀναμεμιγμένον πόμα. κατὰ ἀποκοπὴν τῆς να συλλαβῆς. τὸ δὲ αὐτὸ καὶ μετὰ τοῦ ι κυκειῶ (κ 290) κυκήσεω ν· ταραχῶν κυκλήσομε ν· ἐφ’ ἁμαξῶν ἄξομεν (Η 332) κύκκαρο ς· τὸ ἐλάχιστον κύκλ α· οἱ κύκλοι. ### kappa 4466 τροχοί (Ε 722). ἢ χοροί κυκλάζε ι· κύκλῳ περιέρχεται κυκλαίνε ι· στρογγυλοῖ κυκλάμινο ς· πόα τις ὑπὸ τῶν ῥιζοτόμων (p) * [ κύκλετ ε· ἀκούσατε AS] [ κύκλευο ν· εἶδος πόματος ἐξ εἰδῶν συγκείμενον] κυκλήσομε ν· ἀνάξομεν, ἐφ’ ἁμαξῶν κομιοῦμεν (Η 332) κύκλιοι αὐλο ί· οὕτω τινὲς ἐκαλοῦντο. ### kappa 4473 εἶεν δ’ ἂν οἱ χορικοί κυκλιοδιδάσκαλο ν· κύκλιον χορὸν διδάσκοντα (Ar. ### kappa 4474 Av. 1403) κύκλιοι χορο ί· . ### kappa 4475 .... Κυκλοβόρο ς· ποταμός. ### kappa 4476 τινὲς δὲ χαράδραν μετὰ ψόφου ῥέουσαν (Ar. fr. 636?) κύκλο ι· * τροχοί ASgn. ### kappa 4477 ὀφθαλμοί κύκλο ς· περίβολος. ### kappa 4478 καὶ ἐν ἀγορᾷ τόπος, ἔνθα σκεύη καὶ σώματα πιπράσκονται. καὶ ἐν ταῖς κωμῳδίαις ὑπότροχόν τι κατασκεύασμα. καὶ παρὰ τοῖς γεωμέτραις ἐπίπεδον σχῆμα ὑπὸ μιᾶς γραμμῆς περιεχόμενον. καὶ εἶδος ἱππασίας κυκλοτερέ ς· περιφερές r. ### kappa 4479 ἐπικαμπές (Δ 124) κύκλους καὶ τροχού ς· τὰ τείχη. ### kappa 4480 τροχὸν δὲ τὸ τεῖχος, ὡς Σοφοκλῆς Ἡρακλεῖ· Κυκλώπιον τροχόν (fr. 207) κυκλοφορούμενο ς· κατὰ κύκλον φερόμενος AS κυκλοχανῶ ν· γλίσχρων, σμικρολόγων Κυκλώπων ἕδο ς· ἐπειδὴ Κύκλωπες ἐτείχισαν τὰς Μυκήνας Κυκλώπω ν· χαλκέων * κύκνο ς· ὄρνεον r. ### kappa 4485 AS [ κυκοία ς· προγόνους] κυκύιζ α· γλυκεῖα κολόκυντα κύκυο ν· τὸν σικυόν κυκῶ ν· ταράσσων. ### kappa 4489 ἀναζέων. [θρηνῶν] * [ κυκοῦντο ς· θρηνοῦντος] (ASs) * κυκλοστάθμοι ς· ὑψηλοῖς (Hagg. ### kappa 4491 1,4) κύλ α· τὰ ὑποκάτω τῶν βλεφάρων κοιλώματα r. ### kappa 4492 τὰ ὑπὸ τοὺς ὀφθαλμοὺς κοῖλα. τὰ ὑπώπια κυληβί ς· κολοβή κυλίκει α· παιδιά τις παρὰ πότον. ### kappa 4494 Ἰόβας (fr. 275,99 J.) κυλικήρυτον αἷμ α· ὡς τὸ κοτυλήρυτο ν, οἷον πολύ (Callim. ### kappa 4495 ? fr. 773 Pf.) Κυλικράνω ν· Πολέμων φησί, ὅτι τοὺς ὤμους κεχαραγμένοι ἦσαν κύλικας. ### kappa 4496 οἱ δὲ τοὺς ὑπὸ τῇ Οἴτῃ Ἡρακλεώτας ἀπό τινος 〈Κύλικος Λυδοῦ〉 ὠνομάσθαι * κυλίνδε ι· ἐπιφέρει. ### kappa 4497 κυλίει (Ρ 688) Ag * κυλίνδεσθα ι· ὁμοίως (Λ 147) (n) κύλινδρο ι· †ὄφεις. ### kappa 4499 καὶ σφραγῖδος εἶδος. καὶ ὅλμοι. καὶ λίθοι στρογγύλοι * κυλινδούμενο ς· κυλιόμενος, περιστρεφόμενος ASn κυλίνθιο ν· προσωπεῖον ξύλινον * κύλι ξ· κοτύλη, ⸤ ποτήριον gns(p) κυλίχν η· φιάλη. ### kappa 4503 καὶ ἡ ἰατρικὴ πυξίς κυλιχνίδε ς· πυξίδες. ### kappa 4504 ἄλλοι λιβανωτρίδες. ἕτεροι ἀγγεῖα κεραμεᾶ. ἄλλοι κύλικας. ἄλλοι πυξίδας ἰατρικάς κύλλα ς· σκύλαξ. ### kappa 4505 Ἠλεῖοι κύλλαβο ι· ὑπώπια [ κυλλαίνε ι· θυμαίνει] κύλλαιο ς· βόστρυχος κυλλάραβι ς· δίσκος. ### kappa 4509 ἢ γυμνάσιον ἐν Ἄργει κυλλᾶστι ς· ἄρτος τις ἐν Αἰγύπτῳ ὑποξίζων ἐξ ὀλύρας [ κυλλατού ς· τοὺς ὀφθαλμούς] κύλληβι ν· κολοβόν[τα]. ### kappa 4512 οἱ δὲ τὰ κέρατα κολόβια παρ’ Ἱππώνακτι (fr. 122) κυλαίνων κάτ ω· Σοφοκλῆς Φαίδρᾳ. ### kappa 4513 τὰ ὦτα καταβαλών, ἅπερ οἱ σαίνοντες 〈κύνεσ〉 ποιοῦσιν· ‘ἔσαινεν οὐρὰν ὦτα κυλλαίνων κάτω‘ (fr. 625). οἷον· οὐρῇ μέν ῥ’ ὅγ’ ἔσηνε καὶ οὔατα κάββαλεν ἄμφω (ρ 302) * Κυλλήν η· ὄρος Ἀρκαδίας (Β 603) ASg Κυλλήνιο ς· ὄνομα κύριον ⸤ 〈ὁ Ἑρμῆσ〉 (ω 1) r κύλλι α· ὑπώπια μελανά κυλίνδεσθα ι· κυλίεσθαι * κυλλοποδίω ν· χωλός (Σ 371) ASn. ### kappa 4518 [μονόχειρ] κυλλό ς· χωλός ps. ### kappa 4519 καμπύλος † κόλλοβο ς· ξηρὰ συκῆ κύλλου πήρ α· ζητοῦσι διὰ 〈τί〉 τὸ πορνεῖον Κύλλου πήραν Ἀριστοφάνης εἴρηκεν ἐν Δράμασιν ἢ Κενταύρῳ· ‘τὸ δὲ πορνεῖον Κύλλου πήρα‘ (fr. ### kappa 4521 273). ἔστι γὰρ χωρίον Ἀθήνησιν ἐπηρεφὲς καὶ κρήνη. ἀντὶ δὲ τοῦ Πέραν πήραν ἔφη Κυλώνειον ἄγο ς· ἀπὸ ἱστορίας. ### kappa 4522 τοῦτο δὲ λέγει σαφῶς Θουκυδίδης (1,126,3) κῦμ α· ὕδατος ἐπιδρομὴ βιαία. ### kappa 4523 καὶ τὸ ἔτι ὂν ἐν τῇ κοιλίᾳ. καὶ τὸ γεννώμενον κύημα κυμάδα ς· ἐγκύους [ κυμάγχ η· ἡ εἱρκτή] * κυμαίνετα ι· ταράσσεται ASvg κυμαίνουσ α· ταράσσουσα. ### kappa 4527 οἰδαίνουσα. ὑπερβλύζουσα (Isai. 17,12 ..) κύμαρο ς· κόμαρος. ### kappa 4528 βόστρυχος κύματι κωφ ῷ· ἀήχῳ (Ξ 16) * κυμάτι α· τὰ χείλη, διὰ τὸ κυμαίνειν AS. ### kappa 4530 ἢ αἱ ὑπεροχαί g. παρὰ τέκτοσι καὶ λιθοποιοῖς (Exod. 25,10 ..) Σ κύματι κωφ ῷ· τῷ μὴ ἠχοῦντι S, ἀλλ’ ἀρχομένῳ μεγεθοῦσθαι (Ξ 16) κυματοφορτίδε ς· κόγχοι κυματωγ ή· ῥαχία. ### kappa 4533 αἰγιαλοῦ ὑπαγωγή (Hdt. 4, 196,1) κύματ α· ὑδάτων ἐπιδρομαὶ βίαιοι. ### kappa 4534 κυήματα. τὰ γεννώμενα. καὶ τὰ ἐν ταῖς κοιλίαις ἔτι ὄντα· καὶ δένδρα. καὶ ὄρη κύμβα ι· ὄρνιθες (Empedocl. ### kappa 4535 20,7) κύμβαχον ἀκρότατο ν· . ### kappa 4536 .. (Ο 536) [ κυμβαλικὸς τρόπο ς· τῷ πελέκει κακουργῆσαι] κύμβαλο ν· * βακύλιον. ### kappa 4538 βαβούλιον Avgn. εἶδος ὀργάνου μουσικοῦ (1. Cor. 13,1) r κύμβα ς· ὄρνιθας. ### kappa 4539 καὶ ... κοίλας καὶ περιφερεῖς. καὶ εἴδη ποτηρίων * κύμβαχο ς· ἐπὶ κεφαλῆς 〈πεσὼν〉, καὶ ἄνω τοὺς πόδας 〈ἔχων〉 (Ε 586) vgS. ### kappa 4540 καὶ τὸ ἀνώτατον μέρος τῆς περικεφαλαίας (Ο 536) rS κύμβ η· νεὼς εἶδος (Soph. ### kappa 4541 fr. 123). καὶ ὀξύβαφον. καὶ πήρα * κυμβίο ν· εἶδος ποτηρίου, καὶ πλοίου AS κύμβο ι· τὰ ἐμπολήματα † κύμβινο ν· τοῦτο ἐπὶ μικρολόγου ἔταττον κύμβο ς· κοῖλος μυχός. ### kappa 4545 ⸤ βυθός r. καὶ κεραμίου πυθμήν κυμβαγρευτα ί· ὀρνιθευταί κύμηχ α· κύαμον κύμινδι ς· εἶδος ὀρνέου (Ξ 291) † κυμίνδαλ α· καταστροφή. ### kappa 4549 Ταραντῖνοι κυμινοπρῖστα ι· οἱ φειδωλοί. ### kappa 4550 ὁμοίως καὶ καρδαμογλύφοι κυνάγχ η· τέχνη, μηχανή. ### kappa 4551 ἔνιοι τὸν διὰ χειρῶν δεσμόν. οἱ δὲ τὸ κυνάγχα ἀντὶ τοῦ κλέπτα. καὶ νόσημα κυνῶν. καὶ ἀνθρώπων πνιγμός. καὶ εἱρκτή κυμοῤῥόο ν· τὸν ὑπὸ τῶν κυμάτων ῥοῦν κυνάδ α· κυνόσβατον, ἢ φυτόν, ὅπερ τὰς αἶγας νέμεσθαί φασιν κυνάδε ς· αἱ ἀπομαγδαλιαί Κυνάδης Ποσειδῶ ν· Ἀθήνησιν οὐ τιμᾶται . ### kappa 4555 .. κυνάδη ς· ἀνελεύθερος κυναναιδή ς· λίαν ἀναιδής (Sophro fr. ### kappa 4557 169c K 2 ) κυνάκτα ς· ἱμάντας. ### kappa 4558 οἱ ἐκ βύρσης τοῦ σφαγιασθέντος Τετράχειρι Ἀπόλλωνι βοὸς ἔπαθλα διδόμενοι † κυναλοπιεντ α· κυνοφθόρον. ### kappa 4559 οἱ δὲ διελόντες κύνα ἄδικον ἀπέδοσαν κυναλώπη ξ· Φιλόστρατον λέγουσιν οὕτως τὸν Ἀθηναῖον κωμῳδοῦντες (Ar. ### kappa 4560 Eq. 1069). ἢ 〈ὅτι〉 ἐξ ἀλώπεκος καὶ κυνὸς τοὺς Λακωνικοὺς κύνας φασὶ γίνεσθαι κυνάμυι α· ἀναιδής, ἰταμή, καὶ θρασεῖα. ### kappa 4561 ὁ μὲν γὰρ κύων ἀναιδής· ἡ δὲ μυῖα θρασεῖα (Φ 394) κύναρος 〈ἄκανθα 〉· φυτόν τι. ### kappa 4562 καὶ μήποτε ἡ κυνόσβατος, διὰ τὸ τραχὺ 〈καὶ〉 ἀκανθῶδες· κύνα γὰρ ξυλίνην τὴν κυνόσβατον ὁ θεὸς λέγει (Soph. fr. 651) κύνας ἀργού ς· λευκούς, ἢ ταχεῖς κύνας (Α 50) κυνδάλ η· παιδιά τις. ### kappa 4564 καὶ οἱ μὲν ὑπομνηματισταὶ κυνδάλας τὰς σκυτάλας ἀπέδοσαν, οἱ δὲ τὰ γεωμετρούμενα σχήματα, κακῶς. Κυνδάλους γὰρ ἔλεγον τοὺς πασσάλους καὶ κυνδαλοπαίστην τὸν πασσαλιστήν κυνδό ς· ἄπαικτος. ### kappa 4565 ἀπαράλλακτος Κύνδω ν· ποταμὸς ἐν Ἑλλησπόντῳ. ### kappa 4566 οἱ δὲ ἐν Πελοποννήσῳ κυνεάγα ς· κυδώδων κυνεγκέφαλο ς· ὁ 〈διὰ〉 τῆς ῥάχεως ἀπὸ κεφαλῆς εἰς τὰ αἰδοῖα φερόμενος γόνος κυνέ η· κυρίως μὲν ἡ ἐκ κυνείου δέρματος περικεφαλαία . ### kappa 4569 .. (Κ 257 ..). καὶ ἡ οἰκία 〈παρὰ τοῖς Τυρρηνοῖσ〉 * κυνε ῖ· φιλεῖ. ### kappa 4570 προσκυνεῖ (Eur. Med. 1207 ..) Ags κύνειον θάνατο ν· ἄγαν φοβερόν (Ar. ### kappa 4571 Vesp. 898?) κυνελφε ῖ· κρύπτει r κύνεο ν· ἐφίλουν (φ 224) κύνεο ς· ἀναιδής (Ι 373) S † κυνέπασα ν· ἐξέδοσαν· ἔνιοι κυνέπασαν τὸ αἰδοῖον †ἐπιτάνσπονδον οἷον ἐπέπασαν† [ κυναιρίο υ, ἢ] Κυνουρίο υ· Ἀργολικοῦ κύνε ς· τοῦ ἵππου τῆς ὁπλῆς μέρος. ### kappa 4577 καὶ ἧλοι. καὶ ἀναιδεῖς. καὶ οἱ δράκοντες κύνεσσ ι· τοῖς κυσί (Α 4) Κυνετία ν· ἤτοι Ἄρεως κόρην. ### kappa 4579 ἢ Ἀθηνᾶν. ἢ Πειθώ (Callim.?) [ κυνζηθμό ς· ἡ ἀσαφὴς τῶν κυνῶν βοή] κυν ῆ· περικεφαλαία. ### kappa 4581 πέτασος. πῖλος Ἀρκαδικός. ἢ οἰκία κυνῆ Βοιωτί α· ἐγένοντο γὰρ διάφοροι. ### kappa 4582 ἀλλ’ αἱ ἐν Βοιωτίᾳ καλαὶ κυναῖ, ἃς οἱ κατ’ ἀγρὸν ἐφόρουν ([Dem.] 59,94?) * κυνηδό ν· ὡς κύων r. ### kappa 4583 Av(g) κυνθάνε ι· κρύπτει (r) κύνθιο ν· προσωπεῖον r ξύλινον κυνία ς· πῖλος. ### kappa 4586 ἢ †χείρ κυνίζε ι· μετὰ βλακείας περιπατεῖ κυνίξει ς· ἀκροβολισμοί κυνίσφειλο ν· ἀπατητικόν Κύνν α· ὄνομα πόρνης (Ar. ### kappa 4590 Vesp. 1032 ..) Κύννειο ς· Ἀπόλλωνος ἐπίθετον Κυννίδα ι· γένος Ἀθήνησιν, ἐξ οὗ ὁ ἱερεὺς τοῦ Κυννείου Ἀπόλλωνος κυνοβάμω ν· ἵππος τις οὕτω προσαγορεύεται κυνόβλωπε ς· κύνειον ὁρῶντες κυνόγλωσσο ν· πόα τις (Epich. ### kappa 4595 fr. 44) κυνοδέσμ η· δεσμὸς ἀκροποσθίας κυνοειδεῖ ς· ἀναιδεῖς. ### kappa 4597 κυνῶπας κυνοθαρσή ς· ἀναιδής (Theocr. ### kappa 4598 15,53) κυνόκεντρο ν· πόα τις κυνοκεφάλιο ν· πόα τις, ἥν τινες ἀνεμώνην καλοῦσιν κυνόμαλ α· τὰ κοκκύμηλα * κυνόμυι α· ἀναιδής, καὶ ἰταμή, καὶ θρασεῖα. ### kappa 4602 τοιαῦτα γὰρ τὰ ζῷα ὁ κύων καὶ ἡ μυῖα (Exod. 8,21?) Ap κυνόπρηστι ς· ζῷόν τι * κυνοραιστα ί· κροτῶνες, οἱ τοὺς κύνας πιπιλίζοντες AS (vg) (p) κυνοραιστέω ν· τῶν κροτώνων· ἀπὸ τοῦ ῥαίειν, ὅ ἐστι φθείρειν (ρ 300) κυνόροδο ν· κρίνον, ὅμοιον ὑακίνθῳ κυνορχία ς· βόλου ὄνομα κυνο ς· τυφλοῦ S. ### kappa 4608 ἢ * πόλις 〈Λοκρίδοσ〉 (Β 531) g Κυνόσαργε ς· τόπος ἱερός. ### kappa 4609 ὠνομάσθη δὲ ἀπὸ τοιαύτης αἰτίας. Διόμου φασὶ θύοντος Ἡρακλεῖ, κύων ἁρπάσας τὰ μηρία ἔφευγε διωκόμενος. ἐκλήθη δὲ ὁ τόπος οὕτως, ἢ ἀπὸ τῆς λευκότητος τοῦ κυνός, ἢ τοῦ τάχους κυνὸς μέλ η· τὸ ὠρύεσθαι κυνοσσόο ι· θηρευταί κυνό ς· ἀναιδοῦς Κυνόσουρ α· φυλὴ Λακωνική· καὶ ἄκρα τοῦ Μαραθῶνος, πρὸς τὴν Εὔβοιαν τετραμμένα. ### kappa 4613 καὶ ἡ μικρὰ ἄρκτος. καὶ πᾶς χερσοειδὴς τόπος. καὶ οἱ Κυδωνιασταὶ οὕτω καλοῦνται κυνόλφ η· σίλφη κυνοῦπε ς· ἄρκτος. ### kappa 4615 Μακεδόνες κυνοῦρα ι· ἀστράγαλοι κυνουρί α· ὅπου μετὰ χειμῶνος κῦμα ἐκβάλλει κυνοῦχο ς· θυλάκιον, βαλάντιον, ἢ μαρσίππιον κυνοφθαλμίζετα ι· ἀναιδῶς ἐμβλέπει κυνόφαλο ι· Κορίνθιοι φυλή κύντατ α· οἰκτρότατα κύντατο ν· ἀναιδέστατον. ### kappa 4622 οἰκτρότατον. αἰσχρότατον (Κ 503) κύντερο ν· ἀναιδέστερον. ### kappa 4623 χαλεπώτερον (Θ 483) r. p. χεῖρον κυνεῖ ν· τὸ ἀσπάζεσθαι κυνύπισμ α· τὸ ἀπὸ στεμφύλων ποτόν. ### kappa 4625 Κύπριοι [ κυνήρ η· θρηνητική] κυν ώ· †ἀσφάλειά τις. ### kappa 4627 καὶ οἷον ἀποκεκύνωται κυν ώ· ἡ ἀναιδεστάτη κυνώλη ς· ἐξώλης r * κυνῶπε ς· ἀναιδέστατοι AS(gs) * κυνώπιδο ς· ἀναιδοῦς g ὄμμασι (Γ 180) κυνῶπι ς· ἀναιδής r, ἰταμή κύο ς· κύημα [ἔγκυος]. ### kappa 4633 τὸ ἐν γαστρί κύπα ι· εἶδός τι νεώς. ### kappa 4634 καὶ αἱ ἐξ ὕλης καὶ χόρτου οἰκήσεις κύπαλο ν· κεκοιλαμμένον Κυπάρ α· ἡ ἐν Σικελίᾳ κρήνη Ἀρέθουσα κυπαρίσσι α· εἶδος ἀλεκτρυόνων Κυπαρισσήει ς· καὶ Κυπάρισσο ς. ### kappa 4638 πόλις (Β 593. 519). καὶ τὸ ⸤ δένδρον r [ κύπαρο ς· κυπάρους τὰ κοῖλα ἔλεγον ἀγγεῖα καὶ χωρητικά. ### kappa 4639 διὰ τοῦτο καὶ τὰς τῶν σφηκῶν κατατρήσεις, καὶ τὰς τῶν αἰδοίων βαλάνους, ἐκ μεταφορᾶς κυπάρους λέγουσιν. ὁ δὲ Θεόφραστος (h. pl. 3,7,3) προάνθησίν τινα τῆς πεύκης καὶ τῆς πίτυος κύπαρον προσαγορεύει] κύπασσι ς· περίζωμα. ### kappa 4640 καὶ χιτῶνος εἶδος (Ion fr. 59) κυπάτα ι· κίναιδοι, μαλακοί * κύπελλ α· ποτήρια (Γ 248) (Avgn) κύπελλο ν· εἶδος ποτηρίου διώτου κύπερ α· τὰ σχοινία ἐκ κυπείρου πεπλεγμένα κύπειρο ν· ἄνθος ἵπποις ἐδώδιμον κύπειρο ς· φυτόν, ὃ καὶ ἐρυσίσκηπτρον κύπ η· τρώγλη Κυπρία πάλ η· ἣν ἔνιοι πάμμαχον καλοῦσιν, οἱ δὲ ἄγροικον καὶ ἀπάλαιστρον· διὰ τὸ τοὺς ἐν Κύπρῳ ἀτέχνως παλαίειν * κυπρίζουσα ι· ἀνθοῦσαι (Cant. ### kappa 4649 2,15) ASvgn κυπρῖνο ς· ἰχθῦς ποιός (r) κύπριο ν· τὸ ἀρνόγλωσσον Κύπριος βοῦ ς· ἐπὶ κοπροφάγου εἰκαίου τάσσεται τοῦτο, ἐπειδὴ οἱ Κύπριοι βόες κοπροφαγοῦσιν (Men. ### kappa 4652 fr. 214 Koe.) Κύπρι ς· πόρνη Κυπρογενέος προπόλο ν· προαγωγόν κύπρο ς· μέτρον σιτηρόν (Alcae. ### kappa 4655 fr. 312 L.—P.). ἢ κεφάλαιον ἀριθμοῦ κυπτάζει ν· διατρίβειν, στραγγεύειν. ### kappa 4656 καὶ †ἐναισχύνειν. ἐπικύπτειν. καὶ χρονίζειν κύπτε ι· κάμπτει, ἑαυτὸν κλίνει * κύπτο ν· ταπεινούμενον (Baruch 2,18) A κυρβάδδωμε ν· κρύψωμεν Κύρβαντε ς· Κορύβαντες κυρβασί α· 〈τὴν〉 ἐπὶ πλέον κροῦσιν κυρβασί α· ὀρθὴ τιάρα. ### kappa 4662 ταύτῃ δὲ οἱ Περσῶν βασιλεῖς μόνοι ἐχρῶντο. καὶ * κορυφὴ ἀλέκτορος (Ar. Av. 486) ASvgnps κυρβάσα ι· ἀποσκιρτᾶν κύρβι ς· στήλη τρίγωνος, ἢ ξύλινος ἄξων, ἐν ᾧ τὸ παλαιὸν οἱ νόμοι ἐγράφοντο κῦρ ε· ἐπιτυχεῖν ἐστοχάζετο (Ψ 821) * κυρε ῖ· ὑπάρχει, τυγχάνει (Eur. ### kappa 4666 Hec. 690) ASs † κυρεῦσα ι· φυτεῦσαι κυρήβι α· τῶν κριθῶν τὰ ἀποβρέγματα, καὶ κυάμων λέπυρα, καὶ τὰ τῶν κέγχρων ἄλφιτα [ κυρῆνα ι ] Κυρηναῖοι λίβε ς· . ### kappa 4669 ...... Κυρήν η· πόρνη τις ἥτις ἐκαλεῖτο δωδεκαμήχανο ς, διὰ τὸ τοσαῦτα σχήματα ἀφροδισίων ποιεῖν (Ar. ### kappa 4670 Ran. 1328) κυρία ἐκκλησί α· μία κυρία ἐκκλησία ἤγετο Ἀθήνησιν, ἐν ᾗ τὰς ἀρχὰς ἐπιχειροτονεῖν ἔδει κυριάζει ς· ἀποκακεῖς * κυρία ς· τῆς κατὰ φύσιν ὑπαρχούσης δυνάμεως (Isai. ### kappa 4673 40,10 ..) ASn(G) κυρηβάζεσθα ι· λοιδορεῖσθαι. ### kappa 4674 διαμάχεσθαι κυρηβάσασθα ι· διαμαχέσασθαι. ### kappa 4675 ἀπὸ τῶν κριῶν καὶ τῶν τράγων (Cratin. fr. 462) ἔνθεν καὶ τὸ κυρίσσειν κυρηβάτης καὶ κύρηβο ς· ὁ ἀσελγὴς ἐν τῷ λοιδορεῖν κυρίζεσθ ε· τρίβεσθε κύριθρ α· προσωπεῖα ξύλινα κυρίξειν [ ἢ κυρίζ η]· κέρασι μάχεσθαι (Aesch. ### kappa 4679 fr. 23) * κύριο ν· ἴδιον A, αὐθεντικὸν γραμμάτιον Κύρι ς· ὁ Ἄδωνις r. ### kappa 4681 ἢ πλέγμα τι, σχοινίον. ἢ κυρτίς κυρίσσε ι· κερατίζει, τύπτει μετὰ τῆς κεφαλῆς. ### kappa 4682 [ἢ βοᾷ] † κύριθο ν· τὴν σφαῖραν κυριττο ί· οἱ ἔχοντες τὰ ξύλινα πρόσωπα κατὰ Ἰταλίαν, καὶ ἑορτάζοντες τῇ Κορυθαλίᾳ γελοιασταί κυρίττει ν· πλήσσειν κυρίττολο ς· κορύπτης. ### kappa 4686 πλήκτης [ κυρίττο ν· ἐν γαστρὶ ἦν] κυρίττοντε ς· κερατίζοντες, κεφαλαῖς πλήσσοντες κυρίω ς· βεβαίως, ἰσχυρῶς, ἀσφαλῶς κυριότη ς· ἡμέρα, ἐν ᾗ τελειοῦται τὰ συμφωνηθέντα καὶ εἰσενεχθέντα κυρκαν ᾷ· κυκᾷ, ταράσσει κύρμ α· κύρημα, ἐπίτευγμα (Ε 488) n. ### kappa 4692 πολλοῖς ἐγκεκυρηκὸς πρᾶγμα κύρν α· κρανία Κυρνία γ ᾶ· ἐπεὶ Κύρνον ᾤκησαν Τυῤῥηνοί Κυρνικ ά· κώδια κύρνο ι· οἱ νόθοι κυρο ῖ· βεβαιοῖ, πιστοῖ κῦρο ν· οὔτ’ εἶπον οὐδὲν πρὸς 〈σὲ〉 κῦρον, ὦ γύναι (trag. ### kappa 4698 ad. 226) σοὶ ἀνῆκον, εἰς σὲ τεῖνον * κῦρο ς· ἐξουσία r. ### kappa 4699 ASvgn ἢ παῖς A Κῦρο ς· ἀπὸ τοῦ ὑπὸ κυνὸς τεθράφθαι. ### kappa 4700 ἢ ἀπὸ τοῦ ἡλίου· τὸν γὰρ ἥλιον οἱ Πέρσαι κῦρον λέγουσιν. ἄλλοι βόθυνον. καὶ προσῆκον. καὶ ὄνομα ποταμοῦ. καὶ κύριον Κυῤῥάν η· ὄνομα γυναικείας θεοῦ (Men. ### kappa 4701 fr. 865 Koe.) * a) κύῤῥασι ν· τοῖς κέρασιν ἐπιτυχεῖν AS. ### kappa 4702 b) ...· κρούσαντος * κύρσα ι· ἐπιτυχεῖν (Eur. ### kappa 4703 Alc. 472) AS κύρσα ν· ἐνέτυχον (Greg. ### kappa 4704 Naz. c. 2, 1, 1, 436) [ κυρσανίας Λακωνικῆς] κυρσάνιο ι· τοὺς μειρακίσκους οὕτως ἔλεγον 〈Λάκωνεσ〉 κύρσα ς· ἐπιτυχών r. ### kappa 4707 n. εὑρών n, κύριος γενόμενος (Γ 23) κυρσερίδε ς· τὰ τῶν μελισσῶν ἀγγεῖα. ### kappa 4708 κυψελίδες κύριο ς· ἄρχων, βασιλεύς κυρσίο ν· μειράκιον κύρτ α· οἰδοῦντα. ### kappa 4711 μεμισημένα. ἔνιοι δὲ οὐκ ἀγαθά. ὑπὸ δὲ τῶν Ταραντίνων κόπρον καὶ τὰ ἔντερα τὰ δεκτικὰ κόπρων καὶ σκυβάλων τῶν βρωμάτων κυρτεύ ς· ἁλιεύς r Κυρτιάδα ι· δῆμος τῆς Ἀκαμαντίδος φυλῆς κυρσεῖ ν· [τοῖς κέρασιν ἐπιτυχεῖν] εὑρεῖν. ### kappa 4714 ⸤ εὑρίσκω b κυρτία ς· Κελτοὶ τὰς ἀσπίδας κυρτί ς· ὀρνιθοτροφεῖον κυρτό ν· τὸ κυρίως κυρτόν. ### kappa 4717 καὶ τὸ ὑψηλὸν καὶ μετέωρον κῦμα (Δ 426) κύρτο ς· ἀγγεῖον σχοινῶδες, ᾧ οἱ ἁλιεῖς χρῶνται. ### kappa 4718 καὶ τάλαρον * κυρ ῶ· τυγχάνω (Eur. ### kappa 4719 Troad. 685) n [ κυρῶδ α· ὀλέκρανα] * [ κυρώκ ω· θυλάκω] A κυρ ῶ· κρατύνω, βεβαιῶ κυρωτῆρε ς· ἄρχοντες κύσα ι· τῷ στόματι φιλῆσαι κυσαμέν η· κυήσασα· ἄκυθον γὰρ τὸ ἀτόκιον κυσανίζε ι· ὁμιλεῖ * κύσα ς· φιλήσας r. ### kappa 4727 vgp κύσε ν· ἐφίλησεν (π 21) N κυσέρ η· πυθμήν. ### kappa 4729 χάσμα [ κυσήγ η· ῥοιά] κυσθοκορών η· νύμφη κυσιᾶ ι· πασχητιᾶι κυσοβάκκαρι ς· ἤτοι τὸν κυσὸν μυρίζων· ἢ τῷ κυσῷ μυριζόμενος κυσοδακνι ᾷ· ψωριᾷ κυσολάκω ν· Ἀρίσταρχός φησι τὸν Κλεινίαν οὕτω λέγεσθαι 〈ὡσ〉 τῷ κυσῷ λακωνίζοντα. ### kappa 4735 τὸ δὲ τοῖς παιδικοῖς χρήσασθαι λακωνίζειν ἔλεγον (Ar. (?) frg. 907) κυσολαμπί ς· ἡ περιλαμπομένη ταῖς νυξὶ κανθαρίς κυσονίπτα ι· πόρνοι· ἀπὸ τοῦ παρακολουθοῦντος κυσό ς· ἡ πυγή. ### kappa 4738 ἢ γυναικεῖον αἰδοῖον κυσοχήν η· εἶδος δεσμοῦ. ### kappa 4739 οἱ δὲ εὐρυπρωκτίαν. οἱ δὲ ξύλον [ἓν] ἐν ᾧ ἁμαρτάνουσαι αἱ πόρναι ἐδεσμεύοντο κύστερο ι· ἀγγεῖα τῶν μελισσῶν S. ### kappa 4740 καὶ τυρίσκοι * κύστ η· ἄρτος σπογγίτης AS κύστιο ν· τὸ ἁλικάκκαβον κύστι ς· ἡ φῦσα (Ar. ### kappa 4743 Nubb. 405) * κύτ η· μεγέθη An κύτινο ι· τῆς ῥοιᾶς τὰ πρῶτα ἐξανθήματα S κύταρο ν· ζωμήρυσις κύτταρο ι· οὕτω ⸤ τὰς τρήμας τῶν κηρίων S ἔφη Ἀχαιός (fr. ### kappa 4747 50) . τινὲς δὲ σφηκιάς. καὶ τὰ τῆς πεύκης καὶ πίτυος προανθοῦντα στροβίλια. καὶ πυθμένες. καὶ τῶν αἰδοίων αἱ βάλανοι. καὶ ⸤ τῶν βαλάνων τὰ ἀγγεῖα (Ar. Vesp. 1111) S * κύτο ς· σῶμα. ### kappa 4748 ὄγκος. χώρημα n. βάθος gn * κυττο ί· τὸ δεκτικὸν χώρημα, καθὼς ποτήριον. ### kappa 4749 ἢ εἶδος ἄνθους Διονυσιακοῦ AS Κύτωρο ν· πόλιν Παφλαγονίας (Β 853) r κύφελλ α· τὰ νέφη r. ### kappa 4751 νεφέλη γνοφώδης, ὁμίχλη, ὁμιχλῶδες κατάστημα (Callim. fr. 20) κύφερον ἢ κυφή ν· κεφαλήν. ### kappa 4752 Κρῆτες κυφό ν· καμπύλον. ### kappa 4753 κυρτόν. διὰ γῆρας ἐπικεκυρτωμένον (β 16). ἢ ξύλον βασανιστικὸν κολαστήριον, ᾧ †κατέτεμνον τοὺς θανάτῳ κατακεκριμένους κύφω ν· ὅπερ ἔνιοι συνάγχην καλοῦσιν. ### kappa 4754 δηλοῖ δὲ καὶ δεσμὸν ξύλινον. τάσσεται δὲ καὶ ἐπὶ πάντων τῶν δυσχερῶν καὶ ὀλεθρίων. ἔστι γὰρ καὶ χιτῶνος εἶδος. καὶ κυφωνισμὸς ἐπὶ τῶν τιμωριῶν. καὶ ἐπικεκαμμένη ῥάβδος κύφων κύχραμο ς· εἶδος ὀρνέου κύψα ι· ἀπάγξασθαι (Archil. ### kappa 4756 fr. 35) κυψέλαι καὶ κυψελίδε ς· ὁ ἐν τοῖς ὠσὶν ῥύπος συνιστάμενος. ### kappa 4757 καὶ τὰ σιτηρὰ ἀγγεῖα. καὶ τὰ κενὰ σμήνη. καὶ τοῦ ὠτὸς τὸ ἔγκοιλον. καὶ τῆς καμίνου μέρος τι q * κυψέλ η· πλεκτὸν ἀγγεῖον μελισσῶν r. ### kappa 4758 ASg * κυψελίδε ς· μελισσοφάτναι AS(n) s * κυψελί ς· ὁ ἐν τοῖς ὠσὶ ῥύπος r. ### kappa 4760 ASn * κυψέλη ν· κυβέρτιον μελισσῶν Σ κύψελο ς· ὄρνις ποιός, ὅμοιος χελιδόνι κύω ν· ὁ ἐλαυνομένου τοῦ σιδήρου τοῦ ἀργοῦ ἐξαλλόμενος σπινθήρ. ### kappa 4763 οἱ δὲ τὴν Ἐρινῦν. οἱ δὲ τὴν νόσον τὴν οὕτω λεγομένην κύνα. δηλοῖ δὲ καὶ τὸ ἀνδρεῖον μόριον. καὶ τὸ ὑλακτοῦν ζῶον. καὶ τὸν ἀναιδῆ. καὶ τὸ ἄστρον. καὶ τὸ θαλάσσιον ζῶον. καὶ ὑπὸ τῶν κυβευτῶν βόλον τινά, ὃς Χῖος καλεῖται κύων ἐπὶ δεσμ ά· παροιμία ἐπὶ τῶν ἑαυτοὺς εἰς κολάσεις ἐπιδιδόντων. ### kappa 4764 λέγεται δὲ καὶ βοῦς ἐπὶ δεσμά κύων πα ρ ’ ἐντέροισ ι· παροιμία ἐπὶ τῶν μὴ δυναμένων ἀπολαύειν τῶν παρακειμένων q κῷ α· ἐνέχυρα κῳάζει ν· ἀστραγαλίζειν. ### kappa 4767 ἐνεχυράζειν κῳασθεί ς· ἐνεχυρασθείς κῶα ς· κώδιον. ### kappa 4769 τάπητα. ὀφθαλμούς [ κώβαλ α· πανουργήματα] κώβαλο ι· κύτινοι ῥοιῶν κῶβα ξ· ὁ μέγας τέττιξ κωβήλ η· συνουσία. ### kappa 4773 καὶ βελόνη κωβηλίν η· ἠπήτρια κωβῖτι ς· ἡ λευκὴ ἀφύη Κωδάλου χοῖνι ξ· παροιμία, ὡς μείζοσι μέτροις κεχρημένου ἀγορανόμου (Hippon. ### kappa 4776 ) [ κωδί α· κωδίς. ### kappa 4777 κεφαλὴ χωρὶς σώματος] * κωδίκιλλ α· σύμβολα χάρται AS κώδιο ν· σκύλον, * ἢ δέρμα προβάτου ASvgn. ### kappa 4779 χωρὶς σώματος AS κώδι ξ· βιβλίον νόμιμον * κώδει α· ἡ τῆς μήκωνος κεφαλή (Ξ 499) r. ### kappa 4781 An [ Κωδειῆ ς· γένος ἰθαγενῶν Ἀθήνησιν] * κωδωνίσα ς· πειράσας. ### kappa 4783 ἠχήσας AS κωδωνίσα ι· δοκιμάσαι. ### kappa 4784 διαπειράσαι. ἀπὸ τῶν φυλάκων, οἳ τοὺς κώδωνας ἐκρότουν ἐπὶ πειρασμῷ τῶν γρηγορούντων κωδωνίσ ω· δοκιμάσω g. ### kappa 4785 ἀπὸ τῶν ἵππων, ἢ ὀρτύγων (Ar. Ran. 79) κωδωνοφορῶ ν· οἱ περιπολάρχαι ἐπὶ τοὺς φύλακας ἐρχόμενοι, κώδωνα διέσειον, καὶ οὕτως ἐξεπείραζον τὸν καθεύδοντα. ### kappa 4786 ἀπὸ δὲ τῶν ὀρτύγων ἡ χρῆσις. τοὺς γὰρ ὑπομείναντας τὸν ἦχον τοῦ κώδωνός φασιν ἐπιτηδείως ἔχειν πρὸς μάχην. φασὶ δὲ καὶ τοὺς ἵππους τοῖς κώδωσιν ἐξετάζεσθαι (Ar. Av. 842) κώδω ν· σάλπιγξ p. ### kappa 4787 ἠχεῖον r. κύμβαλον. μήκων. κάλυξ κῶθ α· ποτήρια κῶθο ς· κωβιός κωθύλου ς· ὄνους (r) * κώθω ν· ἄτακτος. ### kappa 4791 μέθυσος S. μονόωτον ποτήριον AT. κεράμειον. ⸤ εἶδος ποτηρίου r. ASgb * κωθωνίσα ι· μεθύσαι r. ### kappa 4792 ASvgn κῷο ι· ἀστράγαλοι κῶιο ν· ἐνέχυρον. ### kappa 4794 καὶ ἱμάτιον r κώκαλο ν· παλαιόν r. ### kappa 4795 καὶ εἶδος ἀλεκτρυόνος * κωκύε ι· βοᾷ p. ### kappa 4796 θρηνεῖ, κλαίει (θ 527) S * κωκύσασ α· θρηνήσασα (Σ 71) As * κώκυσ ε· μετὰ θρήνων ἀνεβόησε (Χ 407) ASn * κωκυτό ς· κοπετός, θρῆνος, ὀδυρμός (3. ### kappa 4799 Macc. 6,32) vg * † κωκυτοιρεῖ ν· θρηνεῖν An * κωκυτό ς· θρῆνος Agb, καὶ τὰ ὅμοια. ### kappa 4801 καὶ ὄνομα ποταμοῦ AS ἐν ᾅδου· A Κωκυτὸς ὃς δὴ Στυγὸς ὕδατός ἐστιν ἀποῤῥώξ (κ 514) κῶλ α· πόδες. ### kappa 4802 σκέλη. ὀστᾶ. μέλη. κερκίδες κωλαβο ί· λάσταυροι κωλαβρισθείησα ν· κωπηθείησαν. ### kappa 4804 ποδοκοπηθείησαν (Iob 5,4) κωλακρέτα ι· ἀργυρικοὶ ταμίαι, οὕς τινες οἴονται μόνου τοῦ δικαστικοῦ προΐστασθαι κῶ λ ’ ἀνεμιζόμενο ι· τάχει χρώμενοι, ἀνέμοις ἴσῃ * κῶλα πεσεῖ ν· τὰ ἄρθρα 〈πεσεῖν〉 (Hebr. ### kappa 4807 3,17) ASb [ κωλαρία ς· τοὺς ἐκ τῆς ἀγέλης παῖδας] κωλέ α· * μέρος κρέατος (1. ### kappa 4809 Regn. 9,24) ASg. ἀγκαλίς. δέσμη χόρτου. τινὲς σκέλος ὑὸς ὀπίσθιον. ἢ Περσικῆς τὸ ἐδώδιμον κωλί ρ· τὸ προτιθέμενον ἆθλον τοῖς ἀγωνιζομένοις κωλετίναι ς· ἀσκαλαβώταις * κωλή ν· κωλεός AN κωλῆνε ς· ἀκροκώλια κώληπ α· ἰγνύαν rSn. ### kappa 4814 τὴν γαστροκνημίαν. τὴν κνήμην Κωλιά ς· ἀκτὴ εἰς θάλασσαν ἐξέχουσα· καὶ ἴσως παρὰ τὸ κῶλον Κωλιά ς· Ἀφροδίτης ἐπὶ Κωλιάδος ἐστὶν ἱερὸν ἐν τῇ Ἀττικῇ. ### kappa 4816 ὁ δὲ τόπος λέγεται Κωλιάς, ἐπεὶ ἐκκείμενός ἐστιν, ὅμοιος ἀνθρώπου κώλῳ. ἔστι δὲ καὶ Δήμητρος ἱερὸν αὐτόθι πολύστυλον (Ar. Lys. 2) Κωλιεῖ ς· γένος Ἰθαγενῶν, ὅπερ ἐκ τῆς Κωλιάδος κωκαλικ ή· Σικελική κωλύμασ ι· ἐμποδίοις κωλύμ η· μεμφωλή (Thuc. ### kappa 4820 1,92,1 ..) Κωλυσανέμα ς· ὁ Ἐμπεδοκλῆς οὕτω καλεῖται, ὡς ὑπισχνούμενος ἐφέξειν τοὺς ἀνέμους κωλύσ ω· λυπήσω κωλυτή ρ· σημεῖόν τι ἐν θυτικῇ. ### kappa 4823 καὶ θυσία τις κωλυτήρια * κωλώτη ς· ἀσκαλαβώτης ASvgn. ### kappa 4824 ἔλεγον δὲ αὐτὸν καὶ ⸤ γαλεώτην vgn. δοκεῖ δὲ αὐτὸς εὐστόχως ἅλλεσθαι περὶ τὰς μυίας κῶμ α· κοίμημα (Ξ 359) n, ὕπνος rp. ### kappa 4825 ληθώδης καταφορὰ ὕπνου βαθέος κωμάδδει ν· ὀρχεῖσθαι * κωμάζε ι· κῶμον . ### kappa 4827 .. ἢ ᾄδει ASvg. ὑβρίζει Agn μετὰ μέθης ASn κῶμα ι· ἀγυιαί, ῥῦμαι κωμαίνε ι· νυστάζει κώμακο ν· ἀρωματικόν τι * κωμαστή ς· τρυφῶν μετ’ ᾠδῆς vgn * κωμαστο ῦ· τοῦ κωμάζοντος, τερπομένου AS μετ’ ᾠδῆς † κωμᾶτα ι· μαγεύει κώμ η· ἄμφοδον, ⸤ χωρίον r. ### kappa 4834 p * κωμικ ή· Ἀττική ASvg(n) κωμαίνεσθα ι· κοιμᾶσθαι κωμῆτι ς· γείτων. ### kappa 4837 Κῶμαι γὰρ τὰ ἄμφοδα (Ar. Lys. 5) [ κωμμωνί α· κοροκοσμία] * κῶμο ι· ἀσελγῆ ⸤ ᾄσματα πορνικά S, συμπόσια, ᾠδαί (2. ### kappa 4839 Macc. 6,4) (ASgN) * κῶμο ς· εἶδος ὀρχήσεως ἢ μέλους τινός (Eur. ### kappa 4840 Phoen. 791) g κώμυθ α· δάφνην, ἣν ἱστῶσι 〈πρὸ〉 τῶν πυλῶν. ### kappa 4841 δηλοῖ δὲ καὶ ⸤ δέσμην χόρτου (p) , καὶ τὰ †κατολίγον τῶν δραγμάτων (Cratin. fr. 299?) κωμῳδο ί· κωμικοί, τραγῳδοί, καὶ χορευταὶ τραγῳδοί, οἱ τραγικοὶ ποιηταὶ διδάσκαλοι κωμῳδούμενο ι· παιζόμενοι παρὰ τὴν τραγῳδίαν κωμῳδοῦντε ς· θριαμβεύοντες, πομπεύοντες Κῶ ν· νῆσος πρὸς τὴν Ῥόδον, μία τῶν Κυκλάδων, ἢ τῶν Καλυδνῶν (Β 677) κών α· βέμβιξ κωνᾶ ν· περιδινεῖν, δίνῳ περιέρχεσθαι κωνεί α· νάρθηκα. ### kappa 4848 καὶ πόας εἶδος κωνῆσα ι· πισσοκωνῆσαι· καὶ κύκλῳ περιενεγκεῖν p. ### kappa 4849 καὶ πισσοκώνητον μόρον λέγουσιν, ὅταν πίσσῃ καταχρισθέντες τινὲς ὑπὸ πυρὸς ἀποθάνωσιν· Αἰσχύλος Κρήσσαις (fr. 118) καὶ Κρατῖνος (fr. 364). Πισσοκωνίαν Ἄρη νῦν φησι, διότι 〈πίσσῃ〉 χρίουσι τὰ παρίσθμια τῶν προβάτων κώνητε ς· θύρσοι κώνειο ν· * δηλητήριον r. ### kappa 4851 Sn, ἤτοι ⸤ θανάσιμον Avgn. βοτάνη Sn, νάρθηξ (Callim. fr. 191,57?) κωνί ς· ὑδρίσκη * κωνοειδ ῆ· τούτου τοῦ σχήματος Σ κῶνο ι· οἱ θύρσοι. ### kappa 4854 καὶ * στρόβιλοι ASvg. καὶ οἱ στρόμβοι κῶνο ν· περικεφαλαία. ### kappa 4855 καὶ ⸤ ὁ τῆς πίτυος καρπός r. καὶ παρὰ τοῖς γεωμέτραις σχῆμά τι στερεόν. καὶ ⸤ στρόβιλος r. p Κῶνο ς· τόπος ἐν Κλαζομεναῖς (Hippon. ### kappa 4856 ?) κῶνος ἄρτον ξύε ι· 〈ἐπὶ τῶν ἀνταποδιδόντων〉 κωνοφόρο ν· στροβιλοφόρον κωνωποθήρα ς· ὄρνις ὁ κώνωπας θηρεύων κῶο ν· ἱμάτιον. ### kappa 4860 ἢ ἐνέχυρον r Κῶος Χῖο ν· ὁ Κῶος ἀστράγαλος, ὁ ἕξ. ### kappa 4861 ὁ μὲν γὰρ Χῖος ἐδύνατο ἕν· ὁ δὲ Κῶος ἕξ Κωπαΐδε ς· ἐν τῇ Κωπαΐδι λίμνῃ ἐγχέλεις μέγισται γίνονται. ### kappa 4862 ταύτας οὖν τὰς ἐγχέλεις Κωπαΐδας λέγουσι (Ar. Ach. 880) Κῶπα ι· πόλις τῆς Βοιωτίας (Β 502) κώπης τὸ ἄνω κώπαιο ν, τὸ δὲ κάτω πλάτην κωπεῖ ς· τὰ εἰς κώπας εὔθετα ξύλα (Ar. ### kappa 4865 Lys. 422) q κωπέτα ς· σφονδύλους μεγάλους ἰχθύων [ κωπετό ς· θρῆνος] r κώπ η· * ἡ τοῦ ξίφους λαβή ASg, καὶ ἐγχειριδίου, καὶ ἡ τῆς κώπης τῆς νεώς κωπηλάτα ι· οἱ ταῖς κώπαις περιστρέφοντες τὸ πλοῖον (Ezech. ### kappa 4869 27,8 ..) κωπητή ρ· ὁ σκαλμὸς τῆς κώπης r κωπηλ ά· κωπώδη. ### kappa 4871 μακρά † κώρ α· ὕβρις κωράλιο ν· παιδάριον, κόριον κωραλλεῖ ς· οἱ ἀναλέγοντες τὸ κουράλιον περὶ Σικελίαν κωραλίσκο ν· μειράκιον κωρέ α· ἄκρα. ### kappa 4876 ἀρχή. δέσμη κωρί α· κουρίς, κουρεύτρια κωριδάμνα ς· ἀκρίς κωρίδε ς· γρᾶες. ### kappa 4879 ζῶον θαλάσσιον (Epich. fr. 89) † κωρίθιο ν· χόρτον κωρί ς· ψαλίς Κωρυκαῖος ἠκροάζετ ο· παροιμία 〈παρὰ〉 τοῖς κωμικοῖς, ὡς θεοῦ τινος ἐπακροωμένου (Men. ### kappa 4882 fr. 137 Koe.) κωρυκίδιο ν· ὅπερ οἱ τοξεύοντες δερμάτινον κοίλωμα τῷ εὐωνύμῳ πήχει περιτιθέασιν κώρυκο ς· θυλάκιον. ### kappa 4884 ἔστι δὲ δερμάτινον ἀγγεῖον, ὅμοιον ἀσκῷ. οἱ δὲ πλοῖον· οἱ δὲ κόγχην Κῶ ς· νῆσος. ### kappa 4885 καὶ δέρμα. εἱρκτή, δεσμωτήριον κωτίλλε ι· δολίως ἀπατᾷ * κωτίλλουσ α· κολακεύουσα (Hes. ### kappa 4887 op. 374) ASs κωτίλλ ω· κολακεύω r. ### kappa 4888 N κωτίλ η· λαλιστάτη κωτίλο ν· ἡδύ. ### kappa 4890 τρανές. λάλον, εὔστομον * κωτίλο ς· πανοῦργος Avn, ἀπατηλός, ⸤ κολακευτής vp, ἀπατεών ASvnp, δόλιος. ### kappa 4891 λάλος [ κωφ ᾷ· πληροῖ] κωφά ν· κωφήν, ἀναίσθητον κωφε ῖ· κακουργεῖ, βλάπτει. ### kappa 4894 κολούει. πηροῖ (Callim. fr. 195,34) † κῶφε ς· νεκύσια. ### kappa 4895 κωφά * κωφεῦσα ι· ἀναισθητῆσαι. ### kappa 4896 ἡσυχάσαι gb, σιωπῆσαι (Iud. 18,19 ..) κωφ ή· ἀναίσθητος. ### kappa 4897 νεκρά κωφῆσα ι· κολοῦσαι κώφησι ς· κόλουσις κωφητέο ς· βλαπτέος κωφία ς· ὄφεως εἶδος, ὁ καὶ τυφλίας S κωφό ν· ἀναίσθητον. ### kappa 4902 μωρόν. τὸ ῥοῖζον μὴ ποιοῦν (Ξ 16) κωφό ς· οὔτε λαλῶν οὔτε ἀκούων. ### kappa 4903 ἐννεός. ἀσθενής (Hdt. 1,34,2) * κωχεύε ι· μετεωρίζει. ### kappa 4904 φέρει v κουφίζει. ⸤ τὸ δὲ αὐτὸ καὶ κωφεύει v κωχεύουσι ν· ὀχοῦσι. ### kappa 4905 μετεωρίζουσι. Σοφοκλῆς Καμικίοις· πιστοί με κωχεύουσιν ἐμ φορᾶι δέμας (fr. 304) Λ α · ἐπὶ τοῦ μεγάλου καὶ τοῦ λίαν ἐτάσσετο. ### lambda 1 ὅθεν καὶ λακάνη ἡ μεγάλως κεχηνυῖα λαα ν· * λίθον (Eur. ### lambda 2 Phoen. 1157) Avgn. ἢ ὁρᾶν. ῥηγμίν. πόλις καὶ θυλάκιον, ἐν ᾧ οἱ ἡνίοχοι τὰς μάστιγας ἀποτίθενται (S), τινὲς δὲ μάστιγα [καὶ λίθον] λαἅν α· ἐπίστατον * λᾶα ς· λίθος Avgb πέτρα, ἢ πέτρος (Δ 521) † λαβ ά· σταγών * λαβά ς· ἀντιλήψεις AS(vg) λαβάβη ρ· λακανίσκη λάβδ α· ὅπλον. ### lambda 8 ἢ στοιχεῖον ὑγρὸν καὶ ἀμετάβολον λάβε ν· ἔλαβεν (Α 387) * λάβε γούνω ν· λαβοῦ τῶν γονάτων (Α 407) n * λαβ ή· ἀφορμή AS. ### lambda 11 ὁρμή. καὶ ἡ τοῦ ξίφους A λαβή * λαβή ν· αἰτίαν AS λαβήροι ς· ποτιστηρίοις λάβιρο ς· βόθυνος λαβί ς· σκεῦος χρυσοχοϊκόν (Exod. ### lambda 15 38,17 ..) * λαβόμενο ς· δραξάμενος (2. ### lambda 16 Macc. 12,35) ASvgb * λαβραγορεῖ ν· σφοδρῶς δημηγορεῖν (AS) g(n) λαβραγόρη ς· λάβρος ἐν τῷ λέγειν, προπετὴς ἐν τοῖς λόγοις. ### lambda 18 τινὲς ἄκαιρον ἐν τῷ δημηγορεῖν (Ψ 479) λαβράζε ι· λάβρος γίνεται. ### lambda 19 ἀκολασταίνει. προπετεύεται λαβρεί α· ἡ τοῦ λόγου †ἔκληψις λαβρεύοντα ι· ῥέουσι μεγάλα βουλεύονται. ### lambda 21 θορυβοῦσι σφόδρα λαβρεῦσα ι· λάβρως καὶ ἀθρόως λαλεῖν (N) λαβρεύεα ι· μεγαληγορεῖς. ### lambda 23 προγλωσσεύῃ. ἀθρόως λέγεις, ἀμέτρως (Ψ 478) λάβρο ν· ἅθρουν. ### lambda 24 προπετές, ταχύ (Ο 625). μαινόμενον. βορόν λαβρώνιο ν· εἶδος ποτηρίου πλατέος (Men. ### lambda 25 fr. 24) (S) * λάβρο ς· πολύς Sb, ⸤ σφοδρός (Β 148) vSps (A) λαβροσιάω ν· χορτασμῶν ἀκόσμων λαβροστομί α· ἡ δύσχρηστος λαλιά * λαβρότατο ς· σφοδρότατος n (S) [ λαβρόϊο ν· εἶδος ποτηρίου] λαβρύσσε ι· λαβρεύει λαβρύσσε ι· δειλαίνει * λαβύρινθο ς· κοχλιοειδὴς τόπος. ### lambda 33 λέγεται δὲ ἡ λέξις ἐπὶ τῶν φλυάρων, παρὰ τὸ πολλοῖς κύκλοις λόγων κεχρῆσθαι ASvgn λαγαρίττετα ι· μετριεύεται λαγαρό ν· τὸ μὴ ναστόν * λάγαν α· εἶδος πλακουνταρίου, ὡς καπυρώδη, ἀπὸ σεμιδάλεως ASvgn ἐν ἐλαίῳ τηγανιζόμενον S, καὶ ἄρτοι βραχέντες ἐλαίῳ (Num. ### lambda 36 6,5) (ASvgn) λαγαριζόμενο ι· σκαλεύοντες. ### lambda 37 δηλοῖ δὲ τὸ πρὸς τὰς λαγόνας τὸν ἀγκῶνα προσάγειν, πυκνὰ διατείνοντα τὴν χεῖρα (Pherecr. fr. 121) † λαγαγε ῖ· ἀφρίζει λαγάσσα ι· ἀφεῖναι λαγβατό ν· ἀνατετραμμένον. ### lambda 40 οἱ δὲ λάγδην ἐμβάλλοντες λάγγ α· ἡ τῇ τροφῷ διδομένη μερίς λαγγάζε ι· ὀκνεῖ. ### lambda 42 οἱ δὲ λαγγεῖ (Antiph. fr. 37?) λαγγανώμενο ς· περιϊστάμενος. ### lambda 43 στραγγευόμενος λαγγάσα ι· περιφυγεῖν λαγγεύε ι· φεύγει λαγηί ς· δόρυ λαγγάζε ι· ἀποδιδράσκει * † λαγγώ ν· μετάβολος, ἔμπορος AS λαγερό ς· σμῖλαξ Λάγεσι ς· θεός. ### lambda 50 Σικελοί λαγέτη ς· ἡγεμὼν ὄχλον συναγαγών [ λαγειν ά· δεινά] † λάγκε ι· ἐῴκει [ λαγή ς· ὁ εἰς τὰ ἀφροδήσια καταφρής] λαγύναρχο ς· ὁ ἐξουσίαν ἔχων τοῦ οἴνου λάγν α· κάμπτρα. ### lambda 56 κιβωτός S * λάγνη ς· καταφερὴς πρὸς τὰ ἀφροδίσια AS(vg) * λάγνο ς· ὁ αἰσχρός Avg, περὶ πορνείαν ἐπτοημένος (A), πόρνος vg λαγοθήρα ς· ἀετοῦ εἶδος * λαγόνε ς· σχίσμα γῆς AS λαγόριε ς· ἐκκλησίαι [ λαγόσ ι, λαγόνας] λαγρονίτη ς· εἶδος πλακοῦντος λαγρόν ἢ λαγρό ς· κραββάτιον λαγχάνει ν· κληροῦν λαγωϊδίη ς· ὄρνις ποιός * λαγώ ν· ὁ κενεών. ### lambda 67 τὸ ἰσχίον AS λαγώει α· λαγωοῦ κρέα λαγώ ς· ὁ χερσαῖος, λαγός δὲ ὁ θαλάσσιος καὶ ποτάμιος λαγὼς καθεύδω ν· παροιμία ἐπὶ τῶν προσποιουμένων καθεύδειν λαγὼς περὶ τῶν κρεῶ ν· δειλὸν ἄγαν τὸ ζῷον ὁ λαγώς. ### lambda 71 ἐλέχθη δέ, ἐπεὶ ἐκωμῴδουν ἐπὶ δειλίᾳ τοὺς Ῥηγίνους. καὶ ἐλέχθη ἐπὶ τῶν διακινδυνευόντων τὰς ψυχάς, καὶ πρὸς τοῦτο καρτερῶς ἀγωνιζομένων λάδανο ν· τὸ μὲν ἀπὸ τῶν πωγώνων τῶν αἰγῶν [καὶ τὸ κρέας]. ### lambda 72 τὸ δὲ ἀπὸ τῆς βοτάνης λήδου λάδα ς· ἔλαφος νεβρίας λάδδοιτ ο· λαμβάνοιτο † λάδομα ι· γνώμην τίθεμαι Λαδωγενή ς· ἡ Ἀφροδίτη S. ### lambda 76 ὅτι ἐπὶ τῷ ἐν Ἀρκαδίᾳ ποταμῷ Λάδωνι ἐγεννήθη Λάδω ν· ποταμὸς Ἀρκαδίας λά ε· ἐψόφησεν. ### lambda 78 οἱ δὲ ⸤ ἐφθέγγετο S. ‘ὁ μὲν λάε νεβρὸν ἀπάγχων‘ (τ 230) * λάεσσ ι· λίθοις (Γ 80) Sn λάετ ε· σκοπεῖτε, βλέπετε. ### lambda 80 S † λαεντιάριο ς· λιθοξόος λάζει ν· ἐξυβρίζειν λάζεσθα ι· λαμβάνειν * λάζετο μῦθο ν· ἐλάμβανε τὸν λόγον (Δ 357) n(AS) λαζίνη ς· χαραδρίας, καλλαρίας ἰχθῦς * λαζοίατ ο· λαμβάνοιντο (Β 418) N 〉λαζώ ν· ἀλαζών * λαζύμενα ι· λαμβάνουσαι ASn λαήμενα ι· φθέγγεσθαι S † λάητα ι· βούληται λαθάδα ν· λάθρα λάθαργο ι· σκώληκες. ### lambda 92 ἢ τὰ ξυόμενα ἀπὸ τῆς βύρσης ὑπὸ τῶν ἀρβήλων. ἢ κύνες κρυφίως δάκνοντες λαθάργ ῳ· λαθραίῳ λαθασμονί η· λήθη. ### lambda 94 λησμοσύνη λάθε ι· ἀκηδίᾳ λαθεῖ ν· ἑκόντα παραπέμψασθαι A. ### lambda 96 ἢ ὅλως εἰς νοῦν οὐκ ἦλθεν. διὸ ἐβλάφθη λαθήβα ς· γέροντας λαθικηδέ α· λανθάνειν ποιοῦντα. ### lambda 98 * ⸤ λήθην τῶν κακῶν ἐμποιοῦντα ASn τοῖς παισίν (Χ 83) λαθικηδέ ς· λυσίκακον. ### lambda 99 παυσίλυπον λαθίποινο ν· οὐ τιμωρούμενον λαθίνοστο ς· ὁ βραδύνων ἐπανελθεῖν λαθίφρω ν· ἄφρων. ### lambda 102 ἐπιλήσμων λάθρ α· κρυφίως, ἠρέμα, ἡσύχως (ev. ### lambda 103 Ioan. 11,28 ..) λαθραῖα ι· ἰδικαί. ### lambda 104 Ἠλεῖοι λαθρακτάζω ν· χαλιναγωγῶν. ### lambda 105 Σικελοί λαθρέω ς· ἀγνώστως λάθριο ς· λαθραῖος, κρύφιος, μύχιος λαθροῦ ν· κλέπτειν S λάθυρο ς· εἶδος ὀσπρίου λαθώ ν· ἀγνώστως πράξας τι (Eur. ### lambda 110 Bacch. 840 ..) λα ί· ἐπὶ τῆς αἰσχρουργίας * λαι ά· ἀριστερά ASg λαία ν· [ἐκκλησίαν] κτῆσιν. ### lambda 113 Δωριεῖς ἐπὶ τῆς λείας [ λαιάνα ι· λεπτύναι] λαία ς· ἀσπίδας. ### lambda 115 Κρῆτες λαίβ α· ἀσπίς. ### lambda 116 [τρίβος] πέλτη † λαῖγμ α· περικεφαλαίας κόσμος λάϊγγε ς· λίθοι, ὑπὸ ὕδατος λελειασμένοι. ### lambda 118 ἔνιοι φράγγες. ἄλλοι χάλικες, μικροὶ λίθοι (ε 433) λαίγματ α· πέμματα. ### lambda 119 οἱ δὲ σπέρματα. ἱερὰ ἀπάργματα λαίγυιο ς· λάσταυρος [ λαίδιο ν· ἀριστερόν, εὐώνυμον] λᾶιδο ς· λῆδος. ### lambda 122 τριβώνιον (Alcm. fr. 97) λαιδρ ή· [ἀριστερά. ### lambda 123 ] θρασεῖα λαιδρό ς· λαμυρός. ### lambda 124 ἀναιδής. δεινός. θρασύς. ταχύς (Callim. fr. 75,4?) [ἀριστερός] λαίει ν· φθέγγεσθαι λαίετα ι· καταλεύεται. ### lambda 126 ἀπὸ τοῦ λᾶος [ λαίετα ι· [καὶ] κατελεύσεται] λαι ή· ἀριστερά λαιθάργῳ ποδ ί· λαθραίῳ (trag. ### lambda 129 ad. 227) λαίθαργο ι· κύνες κρύφα δάκνοντες (Hippon. ### lambda 130 ?) λαιθαρύζει ν· λαμυρῶσαι. ### lambda 131 διαπράξασθαι. [ ληκαστή ς· ὁ πόρνος. καὶ ληκάστρι α· ἡ πόρνη] [ λαιλάξα ι· τὴν γλῶσσαν ἐξελεῖν] λαιλαπετό ς· ὅταν συννεφὴς καὶ ἀνεμώδης ὁ ἀήρ ἐστιν λαίλα ς· ὁ 〈μὴ ἐκ γένουσ〉 τύραννος S, ὑπὸ Λυδῶν λαίλα ψ· καταιγίς, ⸤ ἀνέμου συστροφὴ ps μετὰ ὑετοῦ (Iob 21,18 . ### lambda 135 .) λαιμ ά· λαμυρά λαιμᾶ ι· εἰς βρῶσιν ὥρμηται (Hippon. ### lambda 137 ) λαιμάζουσι ν· ἐσθίουσιν ἀμέτρως [ λαιμαλαιό ν· ῥυσόν] λαιμᾶ ν· ἐσθίειν ἀμέτρως λαιμάζει ν· ὁμοίως * λαίμαργο ς· φάγος Avg, ἄπληστος ἐπὶ τὸ φαγεῖν ASn, καὶ μανιώδης Avg λαιμό ς· ὁ φάρυγξ. ### lambda 143 ὁ τράχηλος. ὁ λάρυγξ. ὁ βρόγχος * λάϊνο ν· λίθινον (Γ 57) Ag †πελαργόν (AS) ἢ ⸤ πύργος λίθινος (A) λαινόχει ρ· σκληρόχειρ λᾶιο ν· καὶ ἡ σιτόσπορος γῆ. ### lambda 146 καὶ * ⸤ ἀριστερόν Avg λαιό ς· ἀριστερός. ### lambda 147 καὶ λαός λαῖπο ς· κίναιδος r, λάσταυρος † λαιπτύηρο ν· ἀναπεπλασμένον, ἰσχυρόν λαισηιοφόρο ς· ὁπλοφόρος λαισά ς· ἡ παχεῖα ἐξωμίς † λαίσε α· μήλη λαισήϊ α· θυρεοῦ γένος λαισήϊ α· ἐπεὶ δασέα ἐστὶ τῷ βύρσαις αἰγείαις περιβεβλῆσθαι. ### lambda 154 Πτερόεντα [εἶναι] , ἢ πάνυ κοῦφα, ὡς καὶ τῇ λαιᾷ χειρὶ δύνασθαι βαστάζεσθαι. ὅπλα λάσια, ὅπερ ἐστὶ δασέα, αἰγείαις βύρσαις περιβεβλημένα ἔτι τὰς τρίχας ἐχούσαις (Ε 453) λαίσιτο ς· κίναιδος. ### lambda 155 πόρνη λαισκάπρα ν· λαμυράν λαίσπαι ς· βούπαις. ### lambda 157 Λευκάδιοι Λαισποδία ς· ὄνομα κύριον. ### lambda 158 ἔνιοι δὲ τὸν Ἀλκμαίωνα ᾠήθησαν λέγεσθαι. οἱ δὲ τὸν δρεπανώδεις πόδας ἔχοντα (Eupol. fr. 102) λαΐσασθα ι· κτήσασθαι [ λαῖστρο ν· ξυστῆρα. ### lambda 160 πτύον (r)] Λαιστρυγόνε ς· οἱ νῦν Λεοντῖνοι (κ 119) Λαιστρυγονί η· ἡ τῶν Λαιστρυγόνων πόλις (κ 82) λάϊτο ν· τὸ ἀρχεῖον S λαΐτω ν· τῶν δημοσίων τόπων λαῖτ α· πέλτη λαῖτμ α· * πέραμα gb. ### lambda 166 γέφυρα. * ⸤ οἱ μὲν ὅρμημα ASn. οἱ δὲ τὸ κύτος An. ἄλλοι τὸ διάστημα τοῦ πελάγους, ἐξ οὗ τὸ μέγα καὶ πλατύ. καὶ * ⸤ τὸ κῦμα (Τ 267 ..) ASgn λαῖτμ α· κῦμα p σφοδρὸν ὅρμημα· ἀπὸ τοῦ θοοῦ [ λαῖτο ς· ἀκήρατος. ### lambda 168 καὶ ὄνομα κύριον] λαῖφ α· ἀσπίς λαιφα ί· ἀναιδεῖς. ### lambda 170 θρασεῖς. στυγναί. τολμηραί λαίφι α· ῥάκη * λαιφάσσοντε ς· ψηλαφῶντες AS λαίφεσι ν· ἀρμένοις (Greg. ### lambda 173 Naz. c. 1, 2, 1,279) T λαῖφο ς· τὸ ἱστίον (g), ἤγουν τὸ ἄρμενον (ν 399) p λάφυ ξ· δάπανος S ἢ βορός λαιψηρό ν· ταχύ (Φ 264) (np) * λαιψηρ ά· ταχέως n, ἢ ταχέα (Κ 358) λαιψηρῶ ς· ταχέως. ### lambda 178 ταχὺ γὰρ τὸ λαιψηρόν λακάζε ι· λέληκε, βοᾷ, ἀπὸ τοῦ λακεῖν Λάκαιν α· κυλίκων τι εἶδος (Ar. ### lambda 180 fr. 216) [ λακάρτ η ] λακάρ η· δένδρον τι λάκα ς· φάραγγας [ λακκατήσα ς· πατήσας] λάκ ε· ἰδίωμα ἤχου. ### lambda 184 ἐθλάσθη, συνετρίβη. * ⸤ ἤχησεν (Ν 616) n † λακεδάμ α· ὕδωρ ἁλμυρὸν ἄλικι ἐπικεχυμένον, ὃ πίνουσιν οἱ τῶν Μακεδόνων ἀγροῖκοι * Λακεδαίμω ν· ἡ Σπάρτη. ### lambda 186 καὶ ποτὲ μὲν [ἡ Πελοπόννησος] ἡ χώρα πᾶσα· ποτὲ δὲ πόλις ὁμώνυμος τῇ χώρᾳ (Β 581) λακεῖ ν· ψοφῆσαι λακερό ν· εἰκαῖον λακέρυζ α· κράκτρια. ### lambda 189 λοίδορος. φλύαρος. * μεγάλα κράζουσα κορώνη (Hes. op. 747) ASvgn. ἢ λάλος λακερύζεσθα ι· τὰ αὐτά λακερωτά ν· συνεσταλμένον λάκ η· ῥάκη s. ### lambda 192 Κρῆτες λακιδίξα ι· διαῤῥῆξαι λακηθμό ν· ὃν οἱ Ἀττικοὶ γλωσσοκόμον καλοῦσιν λακῆσα ι· πατάξαι s Λακιάδα ι· δῆμος τῆς Ἀττικῆς, ῥαφανίδας φέρων, ὃν ἐπιβοῶνται κατὰ τῶν μοιχῶν (Posidipp. ### lambda 196 fr. 4) † λακίδα ι· βάλλει λακίδε ς· σπαδόνες. ### lambda 198 σπαράγματα ἱματίων λακιδαίμονο ς· ψοφοῦντος, ἠχοῦντος (Com. ### lambda 199 ad. 1068) * λακίδε ς· τὰ λεπτὰ τῶν ἀρμένων σχίσματα AS λακιδοφορῶ ν· οὐχ ὑγιής λακίζε ι· θωπεύει. ### lambda 202 ῥηγνύει. ῥήσσει λακιναρίδιο ν· Ῥωμαῖοι, ὑπόδημα λακί ς· ῥαγάς. ### lambda 204 ἐμβολή. ῥαφή. τραῦμα. σχίσμα * λάκισμ α· τὰ αὐτά (Eur. ### lambda 205 Troad. 497) ASvg λακισθῆνα ι· ῥαγῆναι λακὶς χθονό ς· χάσμα γῆς (trag. ### lambda 207 ad. 228) λακκόπεδ α· τοῦ σκελετοῦ· 〈Εὐφρόνιόσ〉 φησιν διαχαλασθὲν τὸ ὄσχεον καὶ τῶν διδύμων κρεμασθέντων καλεῖσθαι λακκόπεδ α· τοὺς δὲ διαπαντὸς καθειμένον ἔχοντας αὐτὸ λακκοσχέα ς· [Εὐφρόνιος] ἐπεὶ ὄσχεα λέγεται τὸ ἀγγεῖον, ὅπου οἱ δίδυμοι ἐμβέβληνται· ἀπὸ μέρους τὸ μόριον. ### lambda 208 οὐκ εὖ. φασὶ γάρ, τοῦ ὀσχέου πάντοθεν καθειμένου λακκοσχέας προσαγορεύεσθαι τοὺς τοιούτους λακκοσκάπερδο ν· λακκόπρωκτον λακκόπλουτο ς· ὁ Καλλίας ὑπὸ τῶν κωμικῶν, διὰ τὸ περιτυχεῖν χρυσῷ εἰς φρέαρ βεβλημένῳ [ λακέμενα ι· φαγέσθαι] λακοπεῖ ν· πυνθάνεσθαι λακόπιο ν· †πυθίον λακόπο ι· ἀρχή τις, ἔνθα οἱ κλέπται κρίνονται λάκο ς· ἦχος, ψόφος λακπατῆσα ι· λακτίσαι. ### lambda 216 καταπατῆσαι. ἀνατρέψαι Λακρατίδη ς· Ἀριστοφάνης (Ach. ### lambda 217 220) φησὶ παλαιὸν Λακρατίδην, τὰ ψυχρὰ βουλόμενος δηλοῦν· ψυχροὶ γὰρ οἱ γέροντες [ λακρίς καὶ] λάκτι ς· κώταλις. ### lambda 218 τορύνη (Callim. fr. 286) Λακτίδε ς· αἱ τῆς Δήμητρος ἱέρειαι· ἀπὸ τόπου λάκτημ α· λάκτισμα λάκυρο ς· στεμφυλίας οἶνος Λάκω ν· εἶδος . ### lambda 222 .. παρὰ τακτικοῖς. ἢ * ὁ Σπαρτιάτης ἄντικρυς τῶν Ἀθηνῶν ASvgn Λακωνικὸς χιτώ ν· λεπτὴ ἐσθὴς διαφανής λακωνίζει ν· παιδικοῖς χρῆσθαι (Ar. ### lambda 224 frg. 338) Λακωνικα ί· ὑποδήματα ἀνδρεῖα, ἃ καλεῖται Ἀμυκλᾷδες (Ar. ### lambda 225 Thesm. 142) Λακωνικὸν τρόπο ν· τὸ περαίνειν, καὶ παιδεραστεῖν. ### lambda 226 〈ἢ〉 τὸ παρέχειν ἑαυτὰς τοῖς ξένοις. ἥκιστα γὰρ φυλάττουσι Λάκωνες τὰς γυναῖκας * Λακωνικό ς· στερρός. ### lambda 227 ἀνδρεῖος ASvgn λάλαγε ς· χλωροὶ βάτραχοι S περὶ τὰς λίμνας, οὓς ἔνιοι †κεμβέρους. ### lambda 228 οἱ δὲ ὀρνέου εἶδός φασι λαλαγεῦσα ι· λαλοῦσαι. ### lambda 229 ἀθρόαι οὖσαι λαλαγ ή, καὶ † λαλαγῆ ς· θόρυβος, κραυγή λαλαγητή ς· ματαιολόγος λάλαζ ε· βόα (Anacr. ### lambda 232 fr. 90) λάλλα κόνι ς· ψηφώδης S κόνις λάλαμι ς· λαῖλαψ, 〈οἱ δὲ〉 ἀντὶ τοῦ λαλαμίς λαιμάτμησις γράφουσιν λαλάψα ι· τὴν γλῶσσαν ἐξέχειν λαλάξαντε ς· βοήσαντες λαλεῖ ν· λέγειν. ### lambda 237 βλέπειν. λαμβάνειν λάληθρο ν· λάλον * λαλίστατο ν· κατὰ λόγον σοφόν AS(vgn) * λαλίστερο ν· ἀδολεσχέστερον AS(g) λάλλα ι· λάλλας λέγουσι τὰς παραθαλασσίους καὶ παραποταμίους ⸤ ψήφους (S) λάλο ς· φλύαρος λαλούμενο ν· λαλοῦντα· . ### lambda 243 .. [ λαλύνε ι· πάσσει. ### lambda 244 πατεῖ] λαλῶ ν· φθεγγόμενος (Ps. ### lambda 245 100,7 ..) λάμα ς· μῦς λάμαχο ς· ἄμαχος, ἀκαταγώνιστος Λάμι α· Ἀριστοφάνης (fr. ### lambda 248 700 b) φησὶν, [ὡς τηκούσης] ἐν τῇ ἀγορᾷ τινος λαμιώδους γυναικὸς ἐνδιατριβούσης 〈ὄνομα〉. τινὲς δὲ ἐν τῇ ἀγορᾷ περδομένην γυναῖκα 〈Λαμίαν εἶναι〉 (Cratet. fr. 18) * Λάμι α· θηρίον. ### lambda 249 καὶ γυνή τις ἀρχαία οὕτως καλουμένη Λίβυσσα (Isai. 34,14 Sym.) Avgn λάμια ι· τὰ φάσματα. ### lambda 250 ἢ οἱ πολύφαγοι τῶν ἀνθρώπων. καὶ ἰχθῦς Λάμιος τὸν πρίονα ἢ ὁ Λάμιος πέλεκυ ς· ἦν τις Ἀθήνησιν, ὃν ἐκωμῴδει . ### lambda 251 .. λέγεται δὲ καὶ Μνησίθεός τις ἐξ ἐπιδέτου Λάμιος (Com. ad. fr. 823. 824) Λάμο ς· ἡ χώρα τῶν Λαιστρυγόνων. ### lambda 252 ἢ ἐπιχώριός τις ἥρως, ἀφ’ οὗ ἡ χώρα ὠνομάσθη (κ 81) λαμόπτη ς· ὁ ἐπιτηλείας λαμπάδε ς· ὀφθαλμοί. ### lambda 254 τινὲς ἀστέρες λαμπάδιο ν· τὴν λεπτὴν κειρίαν, ἐν ᾗ ἐπιδιδοῦσιν λαμπά ς· λαμπάδος ἀγών. ### lambda 256 καὶ ὁ νικήσας λέγεται λαμπαδηφόρος Λαμπετί η· Ἡλίου κόρη (μ 132) * λαμπετόωντ ι· λάμποντι (Α 104) n λάμπ η· τὸν παχὺν ἀφρὸν τὸν ἐπιπολάζοντα τῷ οἴνῳ φασίν λαμπηδώ ν· λαμπυρίς. ### lambda 260 σπινθήρ λαμπήν η· εἶδος ἁμάξης, ἐφ’ ἧς ὀχοῦνται. ### lambda 261 ἔνιοι ἀπήνη ( Sop h . f r . 408 ..) . ἢ * ἅρμα ἁμάξης περιφανοῦς A βασιλικῆ ς . ἢ ῥαίδιον περιφανέ ς , 〈ὅ〉 ἐστιν ἅρμα σκεπαστόν (1 . Reg n . 2 6 ,5 .. ) vg λαμπία ς· ὁ ἥλιος. ### lambda 262 †λαμπεύς. φῶς λάμπουρι ς· ἀλώπηξ (Aesch. ### lambda 263 fr. 433) S Λαμπτραὶ καθύπερθεν καὶ Λαμπτραὶ ὑπένερθε ν· δῆμοι Λαμπτραὶ Ἀθήνησιν· αἱ μὲν παράλιοι, αἱ δὲ καθύπερθεν * λαμπρείμω ν· λαμπρὰ ἱμάτια ἔχων AS * λαμπρό ν· φαιδρόν. ### lambda 266 τηλαυγές (Eur. Hipp. 178 ..) An λαμπρύνετα ι· φαιδρύνεται λαμπτή ρ· φέγγος, φῶς. ### lambda 268 λαμπάς. ἐσχάρα, ἐφ’ ἧς ἔκαιον ἐν μέσῳ τῶν οἴκων εἰς τὸ φωτίζειν αὑτοῖς ξηρὰ ξύλα καὶ δᾳδία. Ἀττικοὶ δὲ τοὺς καιομένους λύχνους λέγουσιν λαμπυρί ς· ζωύφιον ἐκ φρυγάνων γινόμενον [καὶ ἀλώπηξ] * λαμυρό ν· εὔλαλον. ### lambda 270 εὐτράπελον. καταπληκτικόν ASvg λάψῃ τὰν δώσουσι ν· λαμμωδε ῖ· δραπετεύει [ λᾶ ν· ὁρᾶν. ### lambda 273 ἢ λίθος] λανηθά ς· δευτερίας οἶνος λανθανόντω ς· κρυφαίως λανίζε ι· λαγγάνει. ### lambda 276 βρέχει [ λανὸν κῆ ρ· σοφωτάτη ψυχή S] [ λανό ν· λίθον] * λά ξ· λακτίσμα AS [ Λαξάδα ι· Ἀθήνησι] λάξα ι· λακτίσαι λάξασθα ι· κληρώσασθαι (Hdt. ### lambda 282 7, 144,1?) λαξίω ν· λήξεων, κληρώσεων (Hdt. ### lambda 283 4,21) λαξόο ι· οἰκοδόμοι. ### lambda 284 λιθουργοί * λὰξ ἐντείνω ν· λακτίσμασι τύπτων ASg * λαξευτήριο ν· λιθοτόμον n σιδήριον * λαξευτηρί ῳ· λίθῳ ὀξυτάτῳ τέμνοντι (Ps. ### lambda 287 73,6) AS λὰξ ποδὶ κινήσα ς· τῷ πλάτει τοῦ ποδὸς νύξας καὶ διακινήσας, οὐχ ὑβριστικῶς λακτίσας (Κ 158) λαοβότο ν· ἀνθρωποτρόφον Λαοδίκην ἐσάγουσ α· πρὸς Λαοδίκην πορευομένη. ### lambda 290 Λαοδίκην δὲ οἱ νεώτεροι Ἠλέκτραν λέγουσιν (Ζ 252) λαο ί· ὄχλοι, δῆμοι. ### lambda 291 δύνανται δὲ οὕτως εἰρῆσθαι ἄνθρωποι διὰ τὸ εἶναι λάλοι. ἔνθεν καὶ μέροπε ς, ἀπὸ τοῦ μεμερισμένην 〈ἔχειν〉 τὴν ὄπα, ὅ ἐστι φωνή (Α 10 ..) Λαομεδοντιάδη ς· πατρωνυμικῶς ὁ Πρίαμος· ἦν γὰρ παῖς Λαομέδοντος (Γ 250) λάσπαι ς· βούπαις λαοργό ς· ἀνόσιος. ### lambda 294 Σικελοί λαοσσόο ς· * τοὺς λαοὺς σώζουσα Sgn. ### lambda 295 ἢ σοοῦσα, τουτέστι ⸤ παρορμῶσα Sn εἰς τὸν πόλεμον· ὅ ἐστιν ἐπίθετον Ἀθηνᾶς (Ν 128) [ λαοπίζειν ἢ ] λαπίζει ν· τοὺς λαοὺς εἰς ὄπιν ἄγειν καὶ ἐπιστροφὴν διὰ τῆς ἀλαζονείας λαοφόνο ν· ἀνδρακτόνον (Theocr. ### lambda 297 17,53?) λαοφόρο ν· δημοσίαν ὁδόν, δι’ ἧς οἱ λαοὶ φέρονται, ἥνπερ ὁδεύουσι. ### lambda 298 λεωφόρον (Ο 682) λαπάγματ α· . ### lambda 299 .. ἢ λαγαρά λαπαγμῶ ν· ἐκκενώσεων λαπάζει ν· ἐκκενοῦν. ### lambda 301 ἀφ’ οὗ καὶ τὸ ὄρυγμα λάπαθο ν· ὄρυγμα (Democr. ### lambda 302 fr. 122 D.) καὶ βοτάνη λαπάξα ι· κενῶσαι S λαπάξα ι· ἀφανίσαι. ### lambda 304 ἀλαπάξαι λαπάρα ι· τὰ παρὰ ταῖς πλευραῖς τοῦ σκήνους. ### lambda 305 Διοκλῆς δὲ τὴν ἐκκεκενωμένην κοιλίαν † λαπαρα ί· κατωφερεῖς πρὸς τὰ ἀφροδίσια * λαπάρα ς· λαγόνας n. ### lambda 307 καὶ λαπάρην ὡσαύτως (Γ 359) ASvgn. ἢ κοιλίας ἐκκενωμένας λαπαρό ς· ἰσχνός. ### lambda 308 ὑπεσταλμένος * λαπάσσει ν , λαπάττει ν· κενοῦν AS * λαπάττω ν· μαλάττων (A), λαγαρὸν ποιῶν Λαπέρσα ι· Λαπέρσας Δίδυμος τοὺς Διοσκόρους· ἀπὸ Λᾶ πόλεως (Soph. ### lambda 311 fr. 871) [ λαπετεῶντ ι· λάμποντι] Λαπήθιο ν· ἡ λέξις ἀπὸ Λαπήθου πόλεως. ### lambda 313 τὸν ἠλίθιον λαπῆνα ι· λεπισθῆναι λαπίζε ι· γαυροῦται 〈οἷον〉 λαοπίζει· οἱ γὰρ Λαπίθαι ἔθνος Θεσσαλίας· ἀπὸ Λαπίθου, τοῦ Ἄρεως παιδός (Μ 128) [ λαπάθιο ν· ὄρυγμα. ### lambda 316 τὸ κενωτικόν. καὶ λάχανον ἄγριον ἐδώδιμον] λαπικτή ν· καυχητήν καὶ ἄλλα λαπιστή ς, φενακιστής, * ψεύστης ASvg, φλύαρος. ### lambda 318 τρυφηλός, μὴ ἔχων φροντίδα, ἐγγὺς τοῦ προπετοῦς (Sir. 20,7) AS * λαπίστρι α· ῥεμβομένη. ### lambda 319 μετεωριζομένη. θέλουσα εὐωχεῖσθαι ASgn [ λάπο ς· θής, δοῦλος] λαπτή ς· λαπτὴν ἔλεγον τὸν παχὺν ἀφρόν, τὸν ἐπιπολάζοντα τῷ οἴνῳ πηλώδη. ### lambda 321 ἄλλοι βόρβορον, ἰλύν. ἄλλοι τὸν ἐπὶ τῇ ἅλμῃ ἐφιστάμενον καὶ ταῖς λίμναις. οἱ δὲ τὴν ἐπὶ τοῦ γάλακτος ὑμενώδη πηλόν λάπτα ς· τοὺς ῥοφοῦντας λάπτε ι· ἀναλαμβάνει. ### lambda 323 πίνει λάπτοντε ς· πίνοντες τῇ γλώσσῃ. ### lambda 324 πεποίηνται δὲ ἀπὸ τῶν κυνῶν 〈ἢ〉 τῶν τοιούτων, οὕτω πινόντων μετὰ ψόφου (Π 161) [ λεπτυή ρ· σφοδρῶς πτύων] λαπτόμενος ἢ λάπτω ν· ἀναλίσκων. ### lambda 326 ἀπὸ τοῦ λάπτειν † λάγανο ν· ὀπὸς δριμύς λάρει ς· λάραβες. ### lambda 328 τοὺς κυρίτας Ῥωμαῖοι οὕτως Λάρισσ α· πόλις Συρίας κοίλης, καὶ Θεσσαλίας (Β 841) † λαρίεθο ς· φλόϊνον στεγάστριον λαριναῖον κύρτο ν· οἱ ἁλιεῖς τὸν ἐκ λευκέας, ἢ μέγαν λαρινευτή ς· ἁλιεύς λαρινοὶ βόε ς· εὐτραφεῖς λαρινεύεσθα ι· σιτεύεσθαι (Sophr. ### lambda 334 fr. 104) λάρινο ς· ἰχθῦς ποιός Λαρισαί η· ἡ Θεσσαλία λάρκο ν· πλέγμα φορμῷ ὅμοιον, ἐν ᾧ ἄνθρακας φέρουσιν, ὁτὲ δὲ καὶ ἰσχάδας λάρκο ς, ἀνθράκων φορμός (Ar. ### lambda 338 Ach. 333 ..) * λάρνα ξ· κιβωτός, σορός, κάμπτρα (Σ 413 . ### lambda 339 .) ASn * λαρό ν· ἡδύ, προσηνές ASvgn, γλυκύ (Ρ 572) AS, ἀπολαυστικόν, ⸤ καλόν AS. ### lambda 340 σπάνιον. ⸤ ἄπληστον AS, λάβρον λάρο ς· ὄρνις (ε 51) . ### lambda 341 καὶ ἰχθῦς ποιός * λαρυγγίζω ν· λάρυγγα θεραπεύων (Dem. ### lambda 342 18,291) AS λαρυγγό ς· ματαιολόγος [ λαρυδο ί· στῦλοι οἱ ἐν τῷ ἀρότρῳ] λαρύζε ι· βοᾷ. ### lambda 345 ἀπὸ τοῦ λάρυγγος Λάρυμν α· πόλις Βοιωτίας λαρωντίδω ν· ἐν τοῖς ἀθροίσμασιν ἔλεγον, ὡς ἐπῳδῶν λᾶ ς· λᾶας. ### lambda 348 λίθος λασία τράπεζ α· S. ### lambda 349 πληρεστάτη [ λάσαγγε ς· οἱ περὶ τὰς λίμνας χλωροὶ βάτραχοι] Λάσα ν· τὴν Λάρισσαν λάσαν α· χυτρόποδες S. ### lambda 352 καὶ τὰ ὀπίσθια τῶν μηρῶν, ἀπὸ τῆς δασύτητος. διὰ τοῦτο καὶ τὰ βάθρα, τοὺς ἀφοδευτηρίους δίφρους λασθάσθ ω· χλευαζέτω S † λάσθα ς· συμφοράς λάσθα ι· παίζειν. ### lambda 355 ὀλιγωρεῖν. λοιδορεῖν λασθαίνει ν· κακολογεῖν (Hippon. ### lambda 356 P. Ox. 2175, fr. 3,14) λάσθ η· χλεύη AS. ### lambda 357 λήθη. ὀλιγωρία. αἰσχρολογία. ⸤ αἰσχύνη p λασθό ν· αἰσχρολοίδορον (S) [ λάσθ ω· χλευαζέτω] λασθῶ ν· κακολογῶν * λάσι α· δασέα Σ λασῖνο ς· ἄφρων. ### lambda 362 ἐπιλήσμων * λάσιο ι· πολύτριχοι ASvg δασεῖς vg λασιόμαλο ν· μῆλον τὸ ἔχον χνοῦν λασίοισ ι· δασέσι ‘στήθεσι λασίοισ‘ (Α 189) ἐκδέχονταί τινες ἀπὸ τῆς ἔξωθεν ἐπιφανείας ἀνδρώδεσιν. ### lambda 365 ἄλλοι πυκνοῖς καὶ συνετοῖς † λασιδεύ ς· θρασύς. ### lambda 366 ἄπληστος λασιοκώφου ς· τοὺς κωφούς λάσιον κῆ ρ· ἡ πυκνή, καὶ σώφρων, καὶ λίαν θεία ψυχή, καὶ συνετή, ἀπὸ τοῦ περιέχοντος τὸ περιεχόμενον. ### lambda 368 τὸ γὰρ ἡγεμονικὸν τῆς ψυχῆς ἐν τῇ καρδίᾳ, ἥτις ἐστὶν ἐν τῷ στέρνῳ, ὅπερ ὡς ἐπιτοπλεῖστον δασύ ἐστιν. καὶ * ⸤ ἰσχυρόψυχον (Β 851) (Avg) λάσιο ν· ὕφος τὸ δασύ (S) * λάσιο ς· δασὺς τὸ στῆθος ASgb. ### lambda 370 ἢ συνετός (An). δασύμαλλος (S). πολύτριχος (Ω 125) * λασιουργία ς· ἱστουργίας. ### lambda 371 δημιουργίας AS Λασίσματ α· ὡς σοφιστοῦ τοῦ Λάσου καὶ πολυπλόκου λασιτό ς· κίναιδος. ### lambda 373 ἢ λεσιτό ς· πόρνη λᾶς ἰχνεύουσ α· πλανωμένη. ### lambda 374 Σικελοί Λασιώ ν· πόλις. ### lambda 375 ἢ χωρίον. οἱ δὲ δρυμοὺς λασιῶνας λασκάζε ι· φλυαρεῖ S [θωπεύει. ### lambda 376 ῥηγνύει] λάσκει ν· λέγειν, φθέγγεσθαι * λάσκει ς· λέγεις (Eur. ### lambda 378 Andr. 671) ASn λάσκουσι κύνε ς· ὑλακτοῦσιν λασκωρε ῖ· διαφεύγει [ λασταγε ῖ· ψοφεῖ] λάστα ι· πόρναι λαστάρν η· μάστιγξ λάσταυρο ι· οἱ περὶ τὸν ὀῤῥὸν δασεῖς, καὶ πόρνοι τινὲς ὄντες λᾶς τρυφαλία ς· λίθος τετριμμένος Λάστο ς· ὁ Ἀκράγας, τὸ παλαιόν· καὶ ἡ †σμῆλος λαῶ ν· λίθων λατάγ ῃ· κοττάβῳ τῷ ἀποῤῥιπτομένῳ ἀπὸ τῶν ποτηρίων, καὶ ἦχον ἀποτελοῦντι λαταγε ῖ· ψοφεῖ. ### lambda 389 κτυπεῖ λάτα ξ· ψόφος, κότταβος, ὁ ἀπὸ ποτηρίου γενόμενος λάτα ξ· τὸ πλεκτόν. ### lambda 391 αὕτη εἰσεφέρετο ἐπὶ τοῖς ἐρωμένοις. ἔβαλον δὲ αὐτὴν ἐπ’ αὐτόν. οἱ δὲ εἰς κοττάβιον, ὃ κότταβον ἔλεγον· οἱ δὲ εἰς ὀξύβαφα κενὰ ἔν τισιν ἀγγείοις, λουτῆρσιν ἐοικόσιν * Λατῖνο ι· Ῥωμαῖοι ASgn * [ λατμενεί α· δουλεία S] † Λάτμο ς· πόλις. ### lambda 394 καὶ ἥρως. καὶ ποταμός. καὶ †ἴχνη λατόμο ς· λιθοξόος λατράζει ν· βαρβαρίζειν λατραβίζει ν· ἐσπουδασμένως καὶ ἀσήμως λαλεῖν λατραβό ς· λαμυρός λατραβῶ ν· ἀλαζονευόμενος λατραπί α· λαμυρία μετὰ ἐρυθριάσεως λάτρα ψ· ὑετός S λατρεί α· δουλεία (Exod. ### lambda 402 12,26 ..) λατρεύε ι· ἐλεύθερος ὢν ⸤ δουλεύει (n) * λατρευτό ν· δουλικόν (Exod. ### lambda 404 12,16 ..) AS * λατρεύ ω· σέβω, δουλεύω As λάτριε ς· δοῦλοι (Greg. ### lambda 406 Naz. c. 2, 2, 1,26) λάτριο ν· μίσθιον λάτρι ς· μισθουργός. ### lambda 408 λειτουργός. ἢ * ⸤ μίσθιος ἐργάτης (Eur. Troad. 424 ..) S. θεραπαίνη Avgs, παιδίσκη ὑπηρετοῦσα A, ἢ δούλη (Iob 2,9) Avg λάττα ς· μυῖα. ### lambda 409 Πολυῤῥήνιοι λαταί α· παραξιφίς. ### lambda 410 καὶ ἡ περὶ ζώνην μάχαιρα λατύπ η· λίθου τὸ ἀποπελέκημα λατύσσε ι· πτερύσσεται. ### lambda 412 νήχεται. ταράσσει. τινάσσει. τύπτει. ⸤ λακτίζει S λαυκανί α· τὸ ἀπηρτημένον τοῦ γαργαρεῶνος, λαιμός, φάρυγξ * λαυκανίη ς· ὁμοίως (Χ 325) gN * λαυκ ή· φοβερά (Π 34) ASs [ λαῦξι ς· κλῆρος, μερίς] 〉λαύζε ι· [κρατεῖ. ### lambda 417 ] δαίνυται. εὐφραίνει λαυξυ ᾷ· δαρήσει. ### lambda 418 Κρῆτες λαύρ α· * ῥύμη, δι’ ἧς ὁ λαὸς εἰσέρχεται ASvgn. ### lambda 419 ἡ φλόξ. οἱ δὲ τόπους πρὸς ὑποχώρησιν ἀνειμένους. οἱ δὲ ἄμφοδα. οἱ δὲ στενωπούς. καὶ δίοδοι * λαύρ η· δημόσιος στενωπός, καὶ ἄμφοδον, ῥύμη, ὁδός, δι’ ἧς οἱ λαοὶ ῥέουσιν Σ Λαύρει α· τὰ Ἀθήνησι χρύσεα μέταλλα λεγόμενα λαύρη ν· ὁδόν, τὴν ῥύμην (χ 128) λαύρ η· ῥύμη στενή λαῦρο ν· τὴν δάφνην. ### lambda 424 [ἢ μέταλλον ἀργύρου παρὰ Ἀθηναίοις] λαυροστάτα ι· οἱ ἐν τοῖς μέσοις ζυγοὶ ὄντες ἔν τισι στενωποῖς μὴ θεωρούμενοι. ### lambda 425 οἱ δὲ χείρους μέσοι ἵστανται. οἱ δὲ ἐπιτεταγμένοι πρῶτοι καὶ ἔσχατοι (Cratin. fr. 422) † λαῦσα ι· παριππεῦσαι τοῖς δεσπόταις λαυστή ρ· μοχθηρός. ### lambda 427 ὅμοιον δὲ τῇ δυνάμει τὸ ὄνομα. ἢ οἴκου λαύρα λαύστρα ν· ὃν τινὲς λύκον, τινὲς φρέατος ἅρπαγα λαυχάν η· γλῶσσα λαυφθάσσε ι· λάβρως ἐσθίει λαυφθάζε ι· σπεύδει λαφθί α· ἡ ἀσπίς, ὅπλον λάφν η· δάφνη. ### lambda 433 Περγαῖοι * λάφονο ι· λίαν φόνιοι AS λαφό ς· ὁ ἀριστερᾷ χειρὶ χρώμενος Λαφριάδα ι· φρατρία ἐν Δελφοῖς λαφύει ν· τὸ εἰς αὑτὸν ἀσχημονεῖν λαφύξα ι· καταπιεῖν S, ἀναλῶσαι * λαφύξα ς· διασπαράξας, ἀφειδῶς θοινησάμενος vg * λάφυρ α· τὰ ἐκ τῶν πολεμίων ἔτι ζώντων λαμβανόμενα. ### lambda 440 τὰ δὲ τεθνεώτων αὐτῶν, σκῦλα vgps * λαφυροπωλε ῖ· αἰχμαλωτίζει AS * λαφύρω ν· αἰχμαλωσιῶν (1. ### lambda 442 Chron. 26,27) Sn λαφύσσε ι· μετὰ σκυλμοῦ ἐσθίει. ### lambda 443 * σπαράσσει AS. λάπτει, ⸤ καταπίνει S. σπεύδει. μετὰ θυμοῦ ἐσθίει (Λ 176 ..) Λαφύστιο ν· ὄρος τῆς Βοιωτίας. ### lambda 444 καὶ Λαφύστιο ς· ὁ ἐντεῦθεν λαχαίνει ν· ὀρύσσειν, σκάπτειν· ἀφ’ οὗ καὶ τὸ λάχανο ν· τὸ μεγάλως χαῖνον λαχάνν α· τὸ ἐπὶ τῆς ἀπήνης πεπλεγμένον, ἐν ᾧ καθέζονται λάχει α· εὔσκαφος καὶ εὔγειος· παρὰ τὸ λαχαίνεσθα ι, ὅ ἐστι σκάπτεσθαι πυκνῶς (ι 116) * λαχεῖν δίκη ν· γράψασθαι, ⸤ δικάσασθαι AS λαχ ή· λῆξις. ### lambda 449 ἀποκλήρωσις (Aesch. Sept. 914) λαχήνα ς· σκάψας λαχμί α· ἐν ὕλῃ οὖσα λαχμό ν· ἵππειον λακτισμόν (Antim. ### lambda 452 fr. 101 W.) λαχμὸν κουρᾶ ς· βάρος. ### lambda 453 [λακισμός] λαχμῷ στεινόμενο ς· τῇ δασύτητι καὶ τοῖς μαλλοῖς πεπυκνωμένος (ι 445) λάχν η· δασεῖα θρίξ. ### lambda 455 χαίτη. κόμη. ὕλη. δασύτης παρὰ τὸ λάσιον. δηλοῦται δὲ [καὶ] οὕτως καὶ ἡ κροκὺς ἡ ἐποῦσα τοῖς ἱματίοις * ⸤ τρίχωσις (Κ 134) ASvgn. ἢ ἀφρὸς τῆς θαλάσσης vgp λαχνήεντ α· * τετριχωμένα Ag, δασέα g, ἢ τριχώδη (Σ 415). ### lambda 456 ἢ ὄροφο ν, τὸν κάλαμον, ᾧ ἐστέγαζον τοὺς οἴκους, ὃς ἔχει τινὰ δασύτητα. Ὄροφος γὰρ κάλαμος· ἀπὸ δὲ τοῦ καλάμου καὶ τὸ ἐρέφειν τὸ στεγάζειν εἴρηται (Ω 451) λαχνοῦτα ι· τριχοῦται. ### lambda 457 ⸤ δασύνεται (Solon. fr. 27,6?) [ λαχνοστηνομένο ν· τοῖς μαλοῖς πεπυκνωμένον] * λαχόντ α· τυχόντα, ⸤ κληρωσάμενον (Σ 327) Avgn * λάχο ς· μέρος Sps, κλῆρος ps. ### lambda 460 ἐκ κλήρου * λαχώ ν· ὁ κληρωσάμενος (ε 40) gn λάψ α· γογγυλίς. ### lambda 462 Περγαῖοι * λάψα ι· πιεῖν τῇ γλώσσῃ ASvgn λαψάν η· τῶν ἀγρίων λαχάνων ἐσθιομένη (h) * † λαψάρω ν· τῇ χειρὶ ποτίζων, ἢ ἁπτόμενος (Iud. ### lambda 465 7,6) AS λάψ ῃ· ὑποκοιλαίνων τὴν γλῶσσαν ἀναφέρει τὸ ὕδωρ μετά τινος ἤχου (Iud. ### lambda 466 7,5) A λάψο ι· πίοι τῇ γλώττῃ λάψοντες γλώσσ ῃ· τῷ ἄκρῳ τῆς γλώσσης πίνοντες (Π 161) An λα ώ· λαός, δυϊκῶς * λάωμε ν· λάθωμεν AS λα ώ· λαούς, ὄχλους λάω ν· οἱ μὲν βλέπων, ἐξ οὗ καὶ λαός ὁ βλέπων· οἱ δὲ λάπτων τῇ γλώττῃ· οἱ δὲ ἀπολαυστικῶς ἔχων, ἐσθίων. ### lambda 472 ἀλαός γὰρ ὁ μὴ βλέπων (τ 229) * λαι ά· ἀριστερά v λεάδ α· ἡ ἐξοχὴ τῶν πετρῶν λέαινα ἐπὶ τυροκνήστιδο ς· σχῆμα συνουσίας ἀκόλαστον (Ar. ### lambda 475 Lys. 231) * λεαίνετα ι· λειοῦται. ### lambda 476 ἐξαλείφεται AS * λεαντικό ς· λειῶσαι δυνάμενος A λεαν ῶ· λεπτυνῶ (Ps. ### lambda 478 17,43) r. ASvg λέα ς· τὰς ἀπὸ τῶν ἱστῶν κρεμαννυμένας ἄγνυθας λέβ α· πόλις ὑπὸ Θρᾳκῶν Λεβάδει α· πόλις Βοιωτίας, ἔνθα καὶ μαντεῖον Διὸς [τὸ] ἱερὸν κατεσκεύαστο * Λεβήδω ν· τόπος τῶν Λεβητῶν, ἔνθα ἐθυσίαζον (Isai. ### lambda 482 15,2 v. l.) AS(vg) λεβηρί ς· * τὸ τοῦ ὄφεως γῆρας, ὃ ἀποδύεται r. ### lambda 483 AS. τινὲς δὲ ἄνδρα Λέβηριν γενέσθαι πτωχόν. οἱ δὲ τὸ λέπος τοῦ κυάμου * λέβη ς· χάλκειος ποδονιπτήρ ASg. ### lambda 484 τρίπους (Zach. 14,21) λεβία ι· τὰ λεπίδας ἔχοντα ταρίχη. ### lambda 485 καὶ ἰχθῦς λιμναῖοι (Ar. fr. 414) λεβίνθιο ι· ἐρέβινθοι λέγει ν· εἰπεῖν. ### lambda 487 οἰκοδομεῖν. ἀριθμεῖν. καὶ ὀνομάζειν. Ἀττικοί λέγεσθα ι· συνάγειν, ἀθροίζειν. ### lambda 488 ἐκλέγεσθαι * Λεβήδω ν· τόπος, ἐν ᾧ ἐθυσίαζον οἱ κατὰ τὴν Λιβανησίαν Ἀραβίαν Μωαβῖται (Isai. ### lambda 489 15,2) vgnp * λεγεώ ν· πλῆθος στρατεύματος, ἢ τάγματος, ⸤ ἓξ χιλιάδων ἑξακοσίων ἑξήκοντα ἕξ (Ev. ### lambda 490 Luc. 8,30 ..) g λέγμ α· τὸ εἰπεῖν λέγν α· τὸ ἔσχατον . ### lambda 492 .. λέγν η· τὸ παρυφαινόμενον τῇ παραστροφίδι, ὅπερ ἦν παχὺ περὶ τὴν ᾤαν ἐκ ῥάμματος † λέγνος ἄνανδρο ς· †σῖτος ὁ μὴ ἁδρός λεγνώδει ς· ποικίλας λεγνῶσα ι· ποικῖλαι * [ λέγξ ε· ποιὸν ἦχον ἀπετέλεσεν (Δ 125) AS] λεγοίμεθ α· ‘εἰ γὰρ νῦν παρὰ νηυσὶ λεγοίμεθα‘ (Ν 276) οἷον, εἴ τις τοὺς ἀρίστους εἰς μάχην διαλέγοι * λέγοιτ ο· συλλέγοιτο n λέγοντε ς· ἢ ἐκλέγοντες. ### lambda 500 ἢ συνάγοντες, ἢ συναθροίζοντες (Λ 755) * λέγοντ ο· συνήγοντο ASN. ### lambda 501 καὶ τὰ ὅμοια (Θ 547) [ λεδδ ά· ἡ ἐξοχὴ τῶν πτερνῶν] † λεδρεῖτα ι· φροντίζει. ### lambda 503 θέλει, βούλεται λέ η· ὁμοίως * λεηλασί α· αἰχμαλωσία r. ### lambda 505 ASvgn. μάχη. λῃστεία An. ἁρπαγή. ἀδικία λεηλατῶ ν· πορθῶν σφόδρα (Eur. ### lambda 506 Hec. 1143 ..) λεί α· ἡ ἀπὸ τοῦ πολέμου κτῆσις, λάφυρα (Eur. ### lambda 507 Troad. 614) λειάδε ς· οἱ λειμῶνες. ### lambda 508 καὶ κάθυγροι τόποι λεία ν· κτῆσιν λαφύρων. ### lambda 509 ἢ πόρθησιν * λειανέ ω· λείαν καὶ A ὁμαλὴν ποιήσω (Ο 261) ASn λεία ς· ὁμαλάς. ### lambda 511 εὐθείας (Isai. 40,4 ..) λείβηθρο ν· ῥεῖθρον. ### lambda 512 ⸤ ὀχετόν S. κρουνόν, καὶ τόπος ἐν Μακεδονίᾳ καὶ 〈κατὰ〉 τὸν Ἑλικῶνα Λειβῆνο ς· ὁ Διόνυσος r λείβει ν· σπένδειν ‘Διὶ λείβειν αἴθοπα οἶνον‘ (Ζ 266) καὶ δακρύειν, ὅ ἐστι τοῖς δακρύοις ῥέειν· ‘ δάκρυα λείβων ‘ (Σ 32), καὶ στάζων * λείβ ω· σπένδω r. ### lambda 515 An(gS). στάζω r(gS) p λεί η· ἡ τῶν θρεμμάτων ἀγέλη. ### lambda 516 ἢ προσηνὴς καὶ ⸤ ὁμαλή n. καὶ 〈ἡ ἐκ〉 πολέμου ὠφέλεια λεηλατεῖ ν· προνομεύειν. ### lambda 517 βιάζεσθαι (2. Macc. 2,21) λείκρικ α· σειραί, σχοινία, πλέγματα λείηναν δὲ χορό ν· τὸν τόπον, ἐν ᾧ ἔμελλον χορεύειν, λεῖον ἐποίησαν (θ 260) λεῖκν α· κανᾶ, ἐφ’ οἷς τὰ λήϊα ἐπετίθεσαν. ### lambda 520 οὕτως δὲ ἔλεγον τοὺς πυρίνους καρπούς λείκνοισι προστρέπεσθ ε· λίκνα ἱστάντες προσάγεσθε· ἅ ἐστι κανᾶ, ἐφ’ οἷς τὰ λήϊα ἐπετίθετο, ἅπερ εἰσὶ καρποὶ πύρινοι (Soph. ### lambda 521 fr. 760,3) λιλαιομένη ν· προθυμουμένην, ἐπιθυμοῦσαν (α 15 . ### lambda 522 .) λείμακε ς· νοτεροὶ καὶ ⸤ ποιώδεις τόποι r. ### lambda 523 ἔστι δὲ καὶ ζῷον ὅμοιον κοχλίᾳ, ὃ καλοῦσι λείμακα * λείμακο ς· λειμῶνος (Eur. ### lambda 524 Bacch. 867) (Sgn) * λεῖμα ξ· [χωρίον, ἐν ᾧ λειμών, ἢ χωρίον ἐπίπεδον] 〈ἀνθηρὸς τόπος, λειμών Sg〉 λειμωνοειδή ς· [ἀνθηρὸς τόπος]. ### lambda 526 [ἢ λειμών] 〈χωρίον ἐν ᾧ λειμών, ἢ χωρίον ἐπίπεδον〉 λειμώ ν· αὐλών. ### lambda 527 θάλασσα. ἢ * ἀνθηρὸς τόπος (ASg) np λειμωνιὰς †ἄρκτο ς· νύμφαι· ἐπειδὴ αἱ νύμφαι ἐν τοῖς λειμῶσιν [ λείν α· ἔρια. ### lambda 529 Κύπριοι] λειξοῦρ α· τὸ †δῶρον r. ### lambda 530 ἐκ τοῦ λείχω λειόβατο ς· ἰχθῦς τις τῶν λευκοσάρκων λειοκόνιτος S· ἡ τελείως εἰς κόνιν διαλελυμένη. ### lambda 532 λείως γὰρ τελείως λεῖο ν· ὁ σῖτος. ### lambda 533 ἢ ὁμαλόν † λειόμερο ς· ταχυδιάνοιος λείουρο ς· αἴλουρος S * λείου ς· ὁμαλούς ASvg λειούσματα ἢ λεγούσματ α· εἶδος καταφράκτου. ### lambda 537 Γαλάται [ λειπαρ ῶ· παρακαλῶ] λείπε τ ’ ἄεθλ α· ἀπετυγχάνετο (Ψ 640) λεῖπε φορῆνα ι· ἔλιπε φορεῖν (Β 107) λειπογνώμω ν· ὁ μηκέτι βόλον ἔχων· ὁ δὲ τέλειος καὶ γεγηρακώς, μὴ ἔχων γνωρίσματα τῆς ἡλικίας * λείποιτ ο· καταλείποι n λειπομορί α· δένδρον τὸ ἐκ τοῦ θωρακίου κατεαγός, ἐκ δὲ τῆς ῥίζης φέρον βλαστούς λιποτακτήσα ς· φεύγων p, ἢ φυγών r λεῖπο ν· τὸ ἐλλιπὲς r ὄν * λείρι α· ἄνθη r. ### lambda 546 Sn κρίνα S λειριόεντ α· ἁπαλά. ### lambda 547 λείριον γὰρ τὸ ἄνθος· διὰ τὴν λειότητα. διὰ τοῦτο καὶ 〈διὰ〉 τοῦ ε γραπτέον. ἢ * ποικίλον AS, εὔχρουν A. τὸ δὲ λιρό ς, ὃ δηλοῖ τὸν ἀναιδῆ, διὰ τοῦ ι . Καλλίμαχος· ‘λιρὸς ἐγώ, τί δέ σοι τόνδ’ ἐπέθηκα φόβον;‘ (fr. 74) παρὰ τὸ λίαν. ἀμέτρως γὰρ †ὁδεύονται οὗτοι. τὸ δὲ χρόα λειριόεντα (Ν 830) καὶ ὄπα λειριόεσσαν (Γ 152) τὴν προσηνῆ καὶ ἡδεῖαν † λειρώ ς· ὁ ἰσχνὸς καὶ ὠχρός. ### lambda 548 καὶ ληρίας λέγουσι κύνας τὰς κατισχνωμένας καὶ ἀποβαλούσας τὰς τρίχας. ἢ τὸν μικρὸν λαγών Λιτα ί· ἱκεσίαι (Ι 502). ### lambda 549 [ἢ συνέστηκεν] [ λείτειρα ι· ἱέρειαι] λειτῖνο ς· πέμματος εἶδος λειτό ν· βλάσφημον [ λείτορε ς· ἱέρειαι] * λειτουργεῖ ν· μοχθεῖν (S). ### lambda 554 δουλεύειν AS * λειτουργικά ς· ἱερατικάς (Exod. ### lambda 555 31,9 ..) AS(vg) λειτουργό ς· ὑπηρέτης (2. ### lambda 556 Regn. 13,8 ..) r [ λειφαιμήσα ς· ἐπιλείψας τῷ αἵματι] λείφητρ α· λείψανα λειχανό ς· φθόγγος τῆς κιθάρας r. ### lambda 559 ἀπὸ τοῦ φθόγγου λειχῆνε ς· τῆς σαρκὸς κάκωσις r. ### lambda 560 καὶ ἐπὶ τῶν πετρῶν φυκία τινά. καὶ τῶν χωρίων τὰ ψιλά λεῖψα ν· κατέλιπον λείψαν α· περισσεύματα (r) * λειψανδρί α· λεῖψις ἀνδρῶν r. ### lambda 563 AS Λειψύδριο ν· χωρίον τι ὑπὲρ Πάρνηθος, ὃ ἐτείχισαν Ἀλκμαιωνίδαι λειοκόρη ς· ὁ τελείως ἐκκεκαυμένους τοὺς ὀφθαλμοὺς ἔχων λείω ς· ῥᾳδίως. ### lambda 566 δεινῶς, σφόδρα. τελείως. καλῶς λεκανίδε ς· κεράμεαι λοπάδες. ### lambda 567 καὶ ἐν αἷς ἔνθρυπτα ἔφερον τοῖς νεογάμοις λεκανίσκ η· τὸ ἐκ πετάλων τρύβλιον. ### lambda 568 ἢ λεκάνη (Ar. fr. 805) [ λέκαιο ς· ὁ ἀποτεταλμένος] * λέκιθο ν· τὸ τοῦ ὠοῦ λεπίδιον (r. ### lambda 570 gvn) λεκί ς· παροψίς (Epich. ### lambda 571 fr. 70 ..) r [ λέκκ η· χλαίνα] † Λέκκο ν· δῆμος Ἀντιοχίδος φυλῆς λέκο ς , λεκίσκιο ν· [λυκάριον] ⸤ τρύβλιον S, οἱ δὲ λεκάνιον (Hippon fr. ### lambda 574 58. Hippocr. vict. acut. 2,30 L.) λεκρο ί· ὄζοι τῶν ἐλαφείων 〈κεράτων〉 〉λέκραν α· τοὺς ἀγκῶνας λέκρικ α· σειραί. ### lambda 577 σχοινία † λακτῆρε ς· εἶδός τι λαμνῶν λεκτο ί· ἀριστεῖς λέκτ η· χλαῖνα S λέκτ ο· ἐκοιμήθη (δ 453). ### lambda 581 ἐπελέξατο. ἠρίθμει (δ 451) * Λεκτό ν· ὡς σεμνόν. ### lambda 582 ἢ ⸤ ἀκρωτήριον 〈τῆς Ἴδησ〉 (Ξ 284) λέκτρ α· * κραββάτια ASvgn. ### lambda 583 ἢ ... κατὰ τὴν πόλιν ἐξέδρα. καὶ προσωπεῖα Λάκωνες λεκτρίτῃ θρόνῳ S· ἀνάκλισιν ἔχοντι * λέκτροισ ι· κοίταις (Χ 503) APn Σ a λελάθ ῃ· λήθην ποιήσῃ. ### lambda 586 παύσῃ (Ο 60) * λελάθοντ ο· ἐπελάθοντο (Δ 127) n * λέλακε ν· ἐβόησεν (Eur. ### lambda 588 Hec. 1110 ..) r. An (S) * λελακκωμέν η· κεκενωμένη (A) λελακυῖ α· φωνοῦσα r, βοῶσα, ἠχοῦσα (μ 85) λελαχεῖ ν· θάψαι λελάχωσ ι· * θάψωσι ASnp. ### lambda 592 λαχεῖν ποιήσωσιν, ὅ ἐστι· τυχεῖν τῶν δεόντων, καὶ νομιζομένων νεκροῖς (Η 80) λελάσθα ι· λαθέσθαι. ### lambda 593 [λαβέσθαι] (Ε 834) λελασμέν α· ἀφειμένα (Ν 269?) λέλαπτα ι· εἴληπται λέλαφα ς· πέπωκας (Ar. ### lambda 596 fr. 598) λελάχασ ι· τετεύχασι (Emped. ### lambda 597 fr. 115,5) λελάχωμε ν· λαχεῖν ποιήσωμεν λελάχνωσα ι· δασὺς εἶ λέλεγ α· εἴρηκα Λέλεγε ς· ἔθνος βαρβαρικόν (Κ 429) Λελεγηΐ ς· ἡ Λακεδαίμων πάλαι λελέγιε ς· κόχλακες, ἢ κοχλώδεις τόποι λελεπασμένο ν· εἰς πέψιν ἧκον (Stratt. ### lambda 604 fr. 77) λέλεκτα ι· εἴρηται (Eur. ### lambda 605 Alc. 706) * λελέξετα ι· λεχθήσεται (Thuc. ### lambda 606 3, 53,4 v. l.) ASvg λελεπρί ς· ἰχθῦς ποιός, ἡ καλουμένη φυκίς λελεγμένο ς· διαλογιζόμενος, ἢ διαλεγόμενος * λεληθότω ς· λανθανόντως (2. ### lambda 609 Macc. 6,11) ASg λέληκ ε· βοᾷ, φθέγγεται (Semon. ### lambda 610 fr. 7,15) * λεληκώ ς· κεκραγώς, ⸤ φθεγγόμενος, κραυγάσας ASn * λεληϊσμέν η· μεμερισμένη ASs [ λεληϊμένο ς· προθυμούμενος] † λελήϊτα ι· τεθέρμανται λελημάτωμα ι· λῆμα ἔχω εἰς τὸ ἔργον λελημένο ι· λεληϊμένοι. ### lambda 616 διανοούμενοι. ἐν τούτῳ τὸ λῆμα ἔχοντες. Λεληματίσθαι γὰρ τὸ τῇ διανοίᾳ πρὸς πᾶν ὁρμητικῶς ἔχειν * λελησμέν η· ἐπιλαθομένη An * λέληστα ι· ἐπελάθετο (Greg. ### lambda 618 Naz. c. 2,1, 1,482) Sv(g) λελιῆσθα ι· θέλειν. ### lambda 619 ὁρμᾶν. σπεύδειν * λελιημένο ς· προθυμούμενος r. ### lambda 620 np. καὶ ἔνθερμος ὤν (Ε 690) λελιημένο ι· προθυμούμενοι, ὁμοίως (Μ 106) * λελικμημέν η· κοσκινευθεῖσα, πτυισθεῖσα ἐπ’ ἀνέμῳ (Isai. ### lambda 622 30,24) AS λελικκό ς· ἰχθῦς ποιός * λελειμμένο ς· λειφθείς. ### lambda 624 νικηθείς (2. Macc. 4,45) AS * 〉λέλιξ ε· διέσεισεν (Α 530) ASb λέλογα ς· εἴρηκας λελόγχασι ν· ἔλαχον (λ 304) λέλογχ ε· ἠξίωται λελοχυῖ α· λεχὼ γενομένη (Antim. ### lambda 629 fr. 178 W.) * λελογχώ ς· τυχών (3. ### lambda 630 Macc. 6,1) ASg † λελύθμωτα ι· χωρίον ἀπεῤῥωγός λελυκωμένα πρόβατ α· τὰ λυκόσπαστα λέλυτα ι· διαλέλυται (Θ 103) λέλυντα ι· ἀσθενῆ εἰσιν (Β 135) λελώφηκε ν· ἐπέσχηκεν * λελώβηντα ι· ἐβλάβησαν (Plat. ### lambda 636 rep. 6,495d) ASn (vg) [ λέμβαρχο ι] [λιπόδερμοι] λέμβο ς· τὸ μικρὸν πλοιάριον nps(g), τὸ ἐφόλκιον. ### lambda 638 καὶ οἱ ἐφολκίοις πλέοντες 〈 λέμβαρχοι 〉 * λέμμ α· φλοιός. ### lambda 639 ⸤ λέπισμα (Plat. Tim. 76a) r. AS [ λεμό ς· λάρυξ. ### lambda 640 φάρυξ] λέμφο ι· αἱ πεπηγμέναι μύξαι * λέμφο ς· ὁ μυξώδης gn καὶ μάταιος. ### lambda 642 ⸤ δηλοῖ δὲ τὸν ἀνόητον ASn, καὶ ἀπόπληκτον [ λενλαστῶ ν· λεηλατῶν. ### lambda 643 πορθῶν] λέντιο ν· περίζωμα ἱερατικόν (Ev. ### lambda 644 Ioan. 13,4) r λεόντειος πόρο ς· ὁ Ἀλφειός· καθότι ἐπὶ ταῖς πηγαῖς αὐτοῦ λεόντων εἴδωλα ἀφίδρυται λεόντειος δορ ά· r τὸ δέρμα αὐτοῦ λεοντόκρανο ν· Ἀμαζονικὸν ὅπλον (trag. ### lambda 647 ad. 230) λεοντοφόνο ν· θηρίδιόν τι, πλανώμενον ἐν Συρίᾳ λέξα ι· εἰπεῖν, ἐπιλέξαι, ἐπειπεῖν * λέξασθα ι· ἐπιλέξασθαι (Β 125) (Sn). ### lambda 650 κοιμηθῆναι b λέξασθ ε· ἐπιλέξασθε. ### lambda 651 ἐκοιμήθητε λέξετα ι· λήξῃ. ### lambda 652 κοιμηθῇ (δ 413) * [ Λεοβίδα ς· ἀπὸ Λέσβης τῆς νήσου A] * λεοντηδό ν· ἰσχυρῶς κατὰ τὸν λέοντα (2. ### lambda 654 Macc. 11,11 v. l.) AS * λεώ ς· Ἀττικῶς, ὄχλος, λαός Ag * λεωφόρο ς· ὁδὸς λαὸν φέρουσα AS λεπάδε ς· τὰ πρὸς ταῖς πέτραις κεκολλημένα κογχύλια ὀστρέων ἐλάττω λέπαδν α· ἱμάντες πλατεῖς, οἷς ἀναδέονται οἱ τράχηλοι τῶν ἵππων πρὸς τὸν ζυγόν (Ε 730) λεπαδευόμενο ς· συνάγων λεπάδας. ### lambda 659 εἰσὶ δὲ θαλάσσιαι κόγχαι μικραί, προσφυόμεναι ταῖς πέτραις λεπανός [ ἢ λέπανθο ς]· λιπόδερμος. ### lambda 660 Ταραντῖνοι λεπάργου βοό ς· τοῦ λαπάρας λευκὰς ἔχοντος, ἢ ὅλον τὸ δέρμα λεπα ς· τὸ ἄναντες. ### lambda 662 καὶ τὸ τῇ πέτρᾳ προσσχόμενον κογχύλιον. ἢ * ὑψηλόν, ἀκρότατον. ὀρεινόν (Eur. Andr. 295 ..) An λεπαστ ή· κύλιξ λεπαστή ς· οἰνοχόη. ### lambda 664 καὶ εἶδος κύλικος λέπαστρο ν· σκεῦός τι ἁλιευτικόν * λέπει ν· τύπτειν (AS) λεπίζ ω· ἐκδέρω r [ λεπιστή ς· ψεύστης. ### lambda 668 καὶ τὰ ὅμοια] λέπο ς· λέπιον. ### lambda 669 φλοιός λέπρ α· πάγος τῆς ἐπιφανείας τοῦ σώματος (Lev. ### lambda 670 13,8 ..) Λεπρεᾶτα ι· οἱ πάλαι Καύκωνες. ### lambda 671 Λέπρεον [ἢ Λεπρεᾶτα ι·] τὴν Τριφυλίαν. οἱ δὲ τῆς Τριφυλίας, ἀπὸ Λεπρέου πόλεως ὠνομασμένοι λεπταλέο ν· ἰσχνόν, λεπτόν λεπτὰς καὶ παχεία ς· Ζάλευκος ἐν Νόμοις τὰς δραχμάς· λεπτὰς μὲν τὰς ἑξωβόλους· παχείας δὲ τὰς πλέον ἐχούσας λεπτ ή· ἀσθενής b. ### lambda 674 ἰσχνή, [λεπτή] λεπτένδυτο ν· σινδὼν λεπτή. ### lambda 675 [στενή. ἢ ἀκριβής] λεπτήκε α· λεπτῆς ἐργασίας ποιηθέντα λεπτὴν πλέκει ν· ἐπὶ τῶν πενιχρῶν τοῦτο λέγεται 〈οἷον στενὴν ἢ ἀκριβῆ〉 λεπτὴ δ ’ εἰσίθμ η· στενὴ ὁδός (ζ 264) * λεπτὴ δέ τε μῆτι ς· ἀσθενὴς βουλὴ καὶ ἡ ἐπίνοια (Κ 226) λεπτήκει ς· λεπτάς λέπ τ ’ ἠλάκατα στρωφῶσ α· λεπτὰ μηρύματα ἀπὸ τῆς ἠλακάτης νήθουσα. ### lambda 681 τὸ γὰρ ἔτυμόν ἐστιν, οἷον ἠλακάτη ἀπὸ τοῦ ἐνειλίσσειν συνεχῶς. τινὲς δὲ ἠλάκατα τὸν στήμονα (ρ 97) * λεπτόγε α· κακὸς ἀγρός. ### lambda 682 ἡ λεπτὴ γῆ An καὶ μὴ λιπαρά AS λεπτομερῶ ς· μικρομερῶς r * λεπτόμιτο ν· ἡ δασεῖα ὑφή ASn * λεπτόμιτον φᾶρο ς· λεπτὸν ἱμάτιον (Eur. ### lambda 685 Andr. 831) Agp * λεπτό ν· ἀσθενές. ### lambda 686 ⸤ ἀόρατον, ἀφανῆ A λεπτὸν ἄωτο ν· ἰσχνὸν ἄνθος (Ι 661) λεπυξί ς· ἀπὸ τοῦ λέπους, καὶ τῆς χωρίσεως λεπυριῶσα ι· ἐξαχυριῶσαι Λερναία χολή 〈καὶ〉 Λέρνη κακῶ ν· παροιμία· διὰ τὸ τοὺς Ἀργείους 〈τὰ〉 καθάρματα εἰς αὐτὴν βάλλειν· ἢ διὰ τὸ τὸν Δαναὸν τῶν Αἰγυπτιαδῶν ἐκεῖ καταθεῖναι τὰς κεφαλάς Λέρνη θεατῶ ν· παροιμία τίς ἐστιν Ἀργολικὴ Λέρνη κακῶ ν, ἣν ἀποδιοπομπούμενοι ἔλεγον. ### lambda 691 τὰ γὰρ ἀποκαθάρματα εἰς τοῦτο τὸ χωρίον ἐνέβαλλον. Λέρνην οὖν θεατῶν ἔφη ὁ Κρατῖνος τὸ θέατρον διὰ τὸ σύμμικτον εἶναι καὶ παντοδαπὸν ὄχλον ἔχειν (fr. 347) λεσβιάζει ν· πρὸς ἄνδρα στόμα μολύνειν· Λεσβιάδας γὰρ τὰς λαικαστρίας ἔλεγον * Λεσβίδα ς· ἀπὸ Λέσβου τῆς νήσου (Ι 129) nS Λέσβιος ᾠδό ς· οἱ μὲν τὸν Εὐαινετίδαν ἀκούουσι τὸν ἀπὸ Ἀντίσσης· οἱ δὲ Φρῦνιν, ὃ καὶ μᾶλλον· ὑπὸ πολλῶν γὰρ κεκωμῴδηται οὗτος, ὡς διαφθείρων τὴν μουσικὴν καὶ πρὸς τὸ βωμολοχεύειν τρέπων. ### lambda 694 καὶ παροιμία δὲ ἐντεῦθεν ἐλέχθη· μετὰ Λέσβιον ᾠδό ν. οἱ δὲ μετὰ τὸν Τέρπανδρον. μέμνηται καὶ Ἀριστοφάνης ἐν Νεφέλαις (970?) Λεσβίων 〈 ἄξια 〉· παροιμία ἐπὶ τῶν ἀπράκτων λεσβίσα ι· αἰτίας εἶχον ἀτόπους αἱ ἀπὸ Λέσβου Λέσβο ς· νῆσος. ### lambda 697 καὶ πόλις (Ι 129 ..) * [ λεσήϊα τὰ πτερόεντ α· τὰ ἀσπιδίσκια. ### lambda 698 τὰ κοῦφα AS] λέσπι ν· μεγάλην. ### lambda 699 ὑδρηλήν. Δίδυμος τὴν καταδυομένην εἰς πέλαγος πέτραν. οἱ δὲ τὴν νοτεράν. ἄλλοι δὲ σπιλάδα βαθεῖαν. οἱ δὲ λόχμην * λέσχα ι· φλυαρίαι ASg. ### lambda 700 πολλαὶ ὁμιλίαι (Eur. Hipp. 384) (n) λεσχαῖο ς· ἐξηγητής. ### lambda 701 ὁμιλητής λέσχ η· * ὁμιλία ASgN. ### lambda 702 καὶ ἡ φλυαρία gN. καὶ ὁ δημόσιος τόπος, ἐν ᾧ διέτριβον οἱ πτωχοὶ καὶ διελέγοντο ἀλλήλοις (Hes. op. 493). σημαίνει δὲ καὶ τὰ κοινὰ δειπνιστήρια, καὶ τοὺς ἐν αὐτοῖς λόγους. καὶ τοὺς ἀλεεινοὺς τόπους λέσχας καλοῦσιν λεσχηνε ῖ· ὁμιλεῖ. ### lambda 703 μυθολογεῖ λεσχηνευθέντ α· μυθολογηθέντα, ⸤ φλυαρηθέντα A [ λεσχηρε ῖ· κόπτει. ### lambda 705 ὁμιλεῖ] † λετμὸς ἀναδρήσσε ι· τὸ σῶμα μερίας φησί† λετωνῆσα ι· ἀφειδῶς παῖσαι κατὰ τῶν ἰσχίων (Ar. ### lambda 707 fr. 804) λευγαλέη ν· ὀλεθριώδη. ### lambda 708 οἰστρώδη. οἰκτρόν. κακόν, ἢ * χαλεπόν (Ag) S λευγαλέοι ο· ὀλεθρίου. ### lambda 709 δεινοῦ (Ν 97) λευγαλέ ῳ· εὐτελεῖ. ### lambda 710 καὶ τὰ τοιαῦτα (Φ 281) * λευγαλέῃσ ι· χαλεπαῖς n. ### lambda 711 καὶ τὰ ὅμοια (Ι 119) λεύγ η· μέτρον τι Γαλατικόν λευκ ά· φαιδρά. ### lambda 713 λαμπρά * λευκανθίζοντ α· λάμποντα (Lev. ### lambda 714 13,39 v. l.) AS λευκάδα πέτρη ν· διὰ ταύτης λέγεται τῆς πέτρας τὸν ὠκεανὸν φέρεσθαι. ### lambda 715 ἢ ἀλληγορικῶς, τὸ στόμα ἡμῶν τῶν ἀνθρώπων, διὰ τὸ τοὺς ὀδόντας λευκοὺς εἶναι· αἱ γὰρ ψυχαὶ τῶν τελευτώντων διὰ τοῦ στόματος ἀνέρχονται (ω 11) λεύκαινον ὕδω ρ· κατὰ συνεκδοχὴν ἀντὶ τοῦ συντόνως ἤρεσσον (μ 172) λευκαὶ φρένε ς· μαινόμεναι (Pind. ### lambda 717 P. 4,194), λαμπραί, ἀγαθαί, ἥμεροι λευκανί η· φάρυγξ Λευκάδο ς· Μένανδρος ἐν Λευκαδίᾳ· ‘εὐφημείσθω τέμενος πέρι Λευκάδος ἀκτῆσ‘ (fr. ### lambda 719 258 Koe.) λευκάσπιδ α· λευκὴν ἀσπίδα χρώμενον (Χ 294) λευκὰ ἄλφιτ α· τὰ ἐκ κέγχρων. ### lambda 721 καὶ ἡ λευκὴ κέγχρος λευκέ α· σχοῖνος λεύ κ ’ ἐλέφαντ ι· λευκὰ ὡς ἐλεφάντινα (Ε 583) λευκερίνεω ς· εἶδος συκῆς λεύκ η· πάθος τι τῶν περὶ τὸ σῶμα γινομένων (Hdt. ### lambda 725 1, 138,1). καὶ ἐν ταῖς χωνείαις ἡ ὑφισταμένη ἄμμος. καὶ δένδρον λευκὴ ἡμέρ α· ἀγαθή (Soph. ### lambda 726 fr. 5) λευκὴ θάλασσ α· ἡ κατακλυζομένη λευκὴν μᾶζαν φυρῶ σο ι· παροιμία ἐπὶ τῶν μεγάλα ὑπισχνουμένων λευκὴ στάθμ η· ἐπὶ τῶν μηδὲν συνιέντων, παροιμία. ### lambda 729 λέγεται δέ· ἐν λευκῷ λίθῳ λευκὴ στάθμ η. Στάθμη δέ ἐστι σπάρτος τεκτονική (Soph. fr. 307 (?). λευκὴ ψῆφο ς· παροιμία ἐπὶ τῶν εὐδαιμόνως ἢ δυστυχῶς ζώντων λευκοδίφθερο ι· λευκοδέρματοι λευκόζωτο ς· τῆς γῆς ἡ μὲν καλεῖται λευκόζωτο ς, ἡ δὲ μελάνζωτος Λευκοθέα ι· πᾶσαι αἱ πόντιαι . ### lambda 733 .. λευκο ί· οἱ δειλοί λευκοῖο γάλακτο ς· τοῦ φύσιν λευκοῦ καὶ ἀσκίου (ι 246) λευκόκρα ς· λευκοκέφαλος λευκόκρατε ς· ἢ διὰ τὸ τοὺς ἐν Εὐβοίᾳ βοῦς λευκοὺς εἶναι· ἢ ἴσως ἀντὶ τοῦ λαμπρούς λευκό ν· τό τε σύνηθες καὶ τὸ λαμπρόν. ### lambda 738 ἢ θεώρημά τι ἐν μουσικῇ λευκόπυγο ς· ὁ ἄνανδρος (Alex. ### lambda 739 fr. 321). ἔμπαλιν δὲ μελαμπύγους τοὺς ἀνδρείους ἔλεγον Λευκόπυρ α· τῆς Ἀντιοχίδος φυλῆς δῆμος λευκοστεφ ῆ· τὰ κεραυνόβλητα Λευκόσυρο ς· Βαβυλώνιος s. ### lambda 742 λευκόχροος Λεύκου πεδίο ν· τοῦ Μεγαρικοῦ χωρίον Λεύκοφρυ ς· ἡ Τένεδος τὸ πάλαι λευκώλενο ς· λευκόπηχυς. ### lambda 745 ἀπὸ μέρους, ὅλη h λευκὴ καὶ καλή· ὠλέναι γὰρ οἱ πήχεις (Α 55) λευκῶν πραπίδω ν· κακῶν φρενῶν h λευκωπία ς· λευκὸς ὀφθῆναι λευρ ά· λεῖα (ps) * λευρᾶ ι· †εὑρίσκω (Eur. ### lambda 749 Hec. 700?) AS λευρᾶς σωφροσύνη ς· τελείας. ### lambda 750 καὶ ταπεινῆς. κοίλης. ὁμαλῆς, μὴ τραχείας * λευρ ῷ· ὁμαλῷ (S). ### lambda 751 πλατεῖ (η 123) (ASn) * λεύσε ι· βλέψει S, θεωρήσει ASs * λεύσετ ε· ὁρᾶτε, ⸤ βλέπετε (Α 120) AS (n) λευσθεί ς· λιθοβοληθείς b (g) * λευσίμου δίκη ς· τῆς λιθοβολήτου τιμωρίας (Eur. ### lambda 755 Bacch. 356) ASn * λεύσοντε ς· βλέποντες g. ### lambda 756 †μαίνοντες * λεύσουσ α· βλέπουσα A. ### lambda 757 [τρέπουσα] (Eur. Hec. 925) λευστ ά· ὁρατά. ### lambda 758 λιθοβόλητα r λευστῆρ α· φονέα λίθοις ἀναιροῦντα * λεύσω ν· βλέπων (Ε 771) Agn λέχετα ι· κοιμᾶται (S) Λέχαιο ν· ἐπίνειον Κορινθίοις. ### lambda 762 εἰς τούτους τοὺς τόπους ἀπεδίδρασκον οἱ οἰκέται λεχεποίη ν· τὸν πολλὴν πόαν ἔχοντα καὶ βαθεῖαν, εὐαυξῆ, ἐν ᾗ ἐστι καὶ λέξασθαι, τουτέστιν κοιμηθῆναι (Δ 383) λεχέρν α· ὑπὸ Ἀργείων ἡ θυσία ἐπιτελουμένη τῇ Ἥρᾳ * λευχείμω ν· λευκὰ ἱμάτια φορῶν r. ### lambda 765 ASgb * λεχέων στυγερῶ ν· γάμων στυγνῶν (Eur. ### lambda 766 Troad. 598) ASb * λέχεσσ ι· κοίταις (Γ 391) g (Sn) * [ λεχηρ ί· πλάγια] ASN λέχ η· ἐφ’ οἷς τοὺς νεκροὺς κοσμοῦσιν λεχήρι α· ἐνήλατα † λεχῶε ν· ὑλῶδες. ### lambda 771 βοτανῶδες † λεχόε ς· κατακοιμησθείς * λέχο ς· κοίτη r. ### lambda 773 Agbs. κλίνη. ⸤ γάμος s, μῖξις, συνουσία Ags. γυνή s λεχόωντ ο· συγκάθηντο λεχμάδε ς· ἤλεκτρον λέχν η· τρόπις λεχρί η· πλαγία λέχριο ν· πλάγιον r (Ag) . ### lambda 778 λοξόν r λεχ ώ· προσφάτως τετοκυῖα r (g) * [ λεψιρ ῷ· ταχεῖ ASb] λε ῴ· λαοί. ### lambda 781 Ἀττικῶς λεώβατο ς· ὁδός. ### lambda 782 καὶ ἰχθῦς σελαχώδης λεωκόνιτος [λεωλέθριος. ### lambda 783 ] ἢ λεωκόριτο ς· παντελῶς ἐξωλοθρευμένος Λεωκόριο ν· τῶν Λεὼ θυγατέρων μνημεῖον, τὸ καλούμενον Λεωκόριον, ἐν μέσῳ τῷ Κεραμεικῷ (Dem. ### lambda 784 54,7) λεώλεθρο ς· παντελῶς ἐξωλοθρευμένος λεώλη ς· τελείως ἐξώλης λέῳμ ι· θέλοιμι ἄν λέω ν· τὸ θηρίον. ### lambda 788 καὶ παρθένος. καὶ ἰχθῦς Λεοντί ς· φυλὴ Ἀθήνησι * λεωπετρί α· λίθος λεῖος (Ezech. ### lambda 790 24,7 ..) ASg (vn) λεωργό ν· κακοῦργον. ### lambda 791 πανοῦργον. ἀνδροφόνον (Aesch. Prom. 5) * λεώ ς· Ἀττικῶς r. ### lambda 792 Agb ὄχλος n, λαός (Eur. Hec. 510 ..) Agn * λεωφόρο ς· δημοτικὴ ὁδὸς ASvgn, πλατεῖα n, λαὸν φέρουσα ASvp πολύν λ ῇ· θέλει (Epich. ### lambda 794 fr. 35 ..) † ληαρίσι ν· ἡδυτάταις. ### lambda 795 χλιαραῖς ληβόλ ε· λιθοβόλε, ἄξιε λιθασθῆναι ληβολί α· δημοσία κοπρία * λῆγ ε· παύου (Eur. ### lambda 798 Hipp. 473) bΣ * λήγ ω· παύομαι r. ### lambda 799 np † ληγείε ι· ἡδυπάτη (Ι 186) [ ληδεῖ ν· κοπιᾶν S, κεκμηκέναι] [ ληδήσα ς· κεκμηκώς, κοπιάσας] * λῄδιο ν· τριβώνιον Σp εὐτελές Σ ληθαί α· λαθραία ληθάνε ι· λανθάνειν ποιεῖ (η 221) λήθαργο ς· * ἐπιλήσμων A. ### lambda 806 ἐπίβουλος r. καὶ κύων ὁ προσαίνων μέν, λάθρα δὲ δάκνων (Soph. fr. 800). καὶ τῶν ἵππων οἱ ἀβλεμεῖς καὶ νωθροί. καὶ πάθος τι σὺν πυρετῷ ληθεδώ ν· λῆσις Σ λήθ η· ἀμέλεια ληθηκέ α· εἰς λήθην ἄγοντα φάρμακα † ληθημόνοισ ι· ληθάργοις λήθιο ς· λαθραῖος r λῆθο ν· βαλιόν * λήθ ω· λανθάνω (Α 561) r. ### lambda 813 nps * λήϊ α· κτήνη. ### lambda 814 πρόβατα AS. ἐφόδια. χρήματα ASn. ἢ σιτοφόρα χωρία (AS) ληϊάδα ς· ἐκ λείας αἰχμαλώτους συλληφθείσας (Υ 193) * [ ληϊάδη ς· αἰχμάλωτος] ASvg ληϊάνειρ α· ἡ ποιοῦσα τοὺς ἄνδρας γυναικῶν ἐρᾶν ληϊβοτείρη ς· τῆς τὸ λήϊον [πεδίον] καταβοσκομένης. ### lambda 818 νομάδος (ς 29) ληίδ α· * μερίδα Avgn. ### lambda 819 ἢ λείαν (ξ 86). τὴν ψιλὴν κτῆσιν * [ ληίδα ς· αἰχμαλώτους] A * λήιδιο ν· εὐτελὲς ἱμάτιον AS (gb) ληιδιώδει ς· τριβωνίδες * ληιζόμενο ς· σφετεριζόμενος ASn. ### lambda 823 αἰχμαλωτιζόμενος S ληί η· προνομεία. ### lambda 824 οἰκονομία. βοσκήματα λήιο ι· ἱεροί. ### lambda 825 καὶ ἄγγελοι λήιμο ς· εὔβοτος λήιο ν· σιτοφόρον χωρίον An ἀπὸ τοῦ λειαίνειν τὴν τροφήν. ### lambda 827 ἀγριοῦνται γὰρ οἱ λιμώσσοντες. βέλτιον δὲ ψιλῶς, διὰ τὴν ἐπιφαινομένην κατὰ καιρὸν λειότητα τῶν ἀσταχύων (Β 147) ληί ς· κτῆσις ἡ ἐκ τῶν λαφύρων. ### lambda 828 καὶ βούλησις ληίσασθα ι· κτήσασθαι. ### lambda 829 ἀφελέσθαι ληισθέντο ς· κλαπέντος, ἀφαιρεθέντος ληισθιῶ ν· τρεπόμενος ληισμαδί α· αἰχμάλωτος. ### lambda 832 λεληϊσμένη * ληΐσσατ ο· ἀπὸ λείας ἔλαβεν An, ἐμερίσατο, ἐλαφυραγώγησεν (Σ 28) ASn ληιστα ί· πειραταί. ### lambda 834 καὶ αἱ ἀπὸ λείας πεποιημέναι * ληϊστο ί· κτητοί (Ι 406) ASn ληιστοσαλπιγκτα ί· οἱ Τυῤῥηνοί· ἐπειδὴ πρῶτοι σάλπιγγος εὑρεταὶ γεγόνασιν (Men. ### lambda 836 fr. 869 Koe.) * ληϊστόριο ν· πτύον, ἐφ’ οὗ τὸ πῦρ φέρεται S ληϊστ ά· κτήματα ληιτεῖα ι· ἡγεμονίαι. ### lambda 839 στρατιαί. [λαφυραγωγίαι] ληίτιδ ι· λαφυραγωγῷ (Κ 460) ληιτ ή· ἱέρεια, οἱ δὲ λῃτή [ λήιτ ο· ἐπέθετο] ληιτάρχα ι· οἱ καθηγούμενοι τῶν θυσιῶν καὶ ἑστιάσεων καὶ ἀρχαὶ καὶ ἱερεῖς * ληιτουργεῖ ν· λήιτον γὰρ δημόσιον [λειτουργεῖν] ASn ληιτουργο ί· ὑπουργοί. ### lambda 845 δημιουργοί * ληίω ν· σιτοφόρων ἀρουρῶν AS. ### lambda 846 χωρίων ληκεῖ ν· . ### lambda 847 .. τὸ πρὸς ᾠδὴν ὀρχεῖσθαι ληκᾶσθα ι· περαίνεσθαι. ### lambda 848 καὶ τὰ αὐτά ληκε ῖ· ψοφεῖ. ### lambda 849 βοᾷ. ⸤ κροτεῖ (Theocr. 2,24?) S † ληκῆσα ι· [πατάξαι. ### lambda 850 ] ὑλακτῆσαι r † ληκοῦσ ι· τὰ αὐτά ληπτό ς· καταληπτός ληκυθιάδε ς· ἐνώτια ποιά [ ληθύθινο ν· τὸ εἰς λήθην ἄγον φάρμακον] * ληκύθιο ν· πυρός τις περὶ καρπὸν κάλλιστος. ### lambda 855 τὸ δὲ αὐτὸ καὶ ληκυθηδόν ληκυθιστή ς· κοιλόφωνος (Soph. ### lambda 856 fr. 960) λήκυθο ς· τὸ μεταξὺ τοῦ λαυκανίου καὶ αὐχένος ἠχῶδες 〈ὥς φησι Κλέαρχοσ〉. ### lambda 857 καὶ μυροθήκη, βησίον ὑάλινον ληκ ώ· τὸ μόριον Ληλάντου πεδίο ν· τῆς Εὐβοίας, ὠνομασμένον ἀπὸ Ληλάντου βασιλέως * λῆμ α· βουλή. ### lambda 860 ἀξίωμα. ἀνδρεία (Hdt. 5,72,4) (AS). καὶ φρόνημα ASvg λῆμα ι· αἱ περὶ τοὺς κανθοὺς τῶν ὀφθαλμῶν πεπηγυῖαι συστάσεις. ### lambda 861 ἐκρέουσαι τῶν ὀφθαλμῶν ἀκαθαρσίαι λημᾶν χύτραις 〈καὶ〉 κολοκύνται ς· παροιμία· Χύτραις λημῶ καὶ κολοκύνταις. ### lambda 862 ἐπὶ τῶν ἀμβλυωττόντων πάνυ (Ar. Nubb. 327) * λήματ α· δόγματα. ### lambda 863 ⸤ βουλεύματα (Eur. Med. 119) Sn λημάτων ὀρθρινῶ ν· θελημάτων ταχινῶν * λημάτι α· φρονήματα AS, βουλεύματα An * ληματία ν· φρονηματίαν (g) * λήματος οἴσεις βάρο ς· τοῦ φρονήματος τὰς ὑποψίας AS [ λήμβων ι· ἐν σκαφίδι, ἢ ἐν πλοιαρίῳ] * λήμ η· λευκὸν ὑγρὸν ἐν ὀφθαλμοῖς συνιστάμενον ASvgb, ἀκαθαρσία (AS) n * λῆμμ α· θράσος. ### lambda 870 δύναμις. τόλμα. ἀξίωμα AS. κέρδος. φρόνημα Avgn. ἢ δῶρον (AS) p Λήμνι α· φοβερά. ### lambda 871 μοχθηρά Λημνίᾳ χειρ ί· ὠμῇ, καὶ παρανόμῳ· ἀπὸ τῆς μοχθηρίας Λήμνιον βλέπε ι· 〈πυρῶδεσ〉, ἐπειδὴ τὸ πῦρ Λήμνιον Λήμνιον κακό ν· παροιμία, ἣν διαδοθῆναί φασιν ἀπὸ τῶν παρανομηθέντων εἰς τοὺς ἄνδρας ἐν Λήμνῳ ὑπὸ τῶν γυναικῶν λημνίσκου ς· τὰς ταινίας. ### lambda 875 Συρακούσιοι * Λῆμνο ν· νῆσον 〈οὕτω καλουμένην〉 AS * Λῆμνο ς· νῆσος τῆς Θρᾴκης g πλησίον, ἱερὰ Ἡφαίστου (Α 593) Λημυκα ί· γένος τι ἐπισήμον ἐν Μεταποντίῳ λίη ν· λίαν (Β 800) λῆνα ι· βάκχαι. ### lambda 880 Ἀρκάδες * Ληναῖο ς· Διόνυσος r. ### lambda 881 ASp Ληναιώ ν· μήν. ### lambda 882 οὐδένα τῶν μηνῶν Βοιωτοὶ οὕτω καλοῦσιν. εἰκάζει δὲ ὁ Πλούταρχος Βουκάτιον. καὶ γὰρ ψυχρός ἐστιν. ἔνιοι δὲ τὸν Ἑρμαῖον, ὃς μετὰ τὸν Βουκάτιόν ἐστιν ... καὶ γὰρ Ἀθηναῖοι τὴν τῶν Ληναίων ἑορτὴν ἐν αὐτῷ ἄγουσιν (Hes. op. 504) λήνε α· τὰ ἔρια. ### lambda 883 〈Κύπριοι〉 λήνε ι· ἐρίῳ ληνεύουσ ι· βακχεύουσιν ληνο ί· σοροί, πύελοι. ### lambda 886 καὶ τῶν ἁρματείων δίφρων αἱ κοιλότητες ληνό ς· ὅπου σταφυλὴ πατεῖται (Ioël 3,13) (r) * λῆξα ν· ἐπαύσαντο (Ζ 107) n * λήξεω ς· κληρονομίας ASvg. ### lambda 889 τελειώσεως. ⸤ μερισμοῦ (AS) ληξιαρχικὸν γραμματεῖο ν· εἰς ὃ τοὺς νέους ἐνέγραφον λῆξι ς· * τελείωσις r. ### lambda 891 vgn (A). ἀποκλήρωσις. ἢ ἐπὶ μερίδι διακληροῦσθαι ληό ν· ἔθνη. ### lambda 892 καὶ ὄχλον (Hdt. 5,42,2 v. l.) ληπτέο ς· ἐπὶ τῶν μὴ εὐαλώτων ἐλέγετο ληραίνει ν· παραφρονεῖν, φλυαρεῖν q ληρο ί· τὰ περὶ τοῖς γυναικείοις χιτῶσι κεχρυσωμένα (Com. ### lambda 895 ad.) λῆρο ς· μάταιος, * φλύαρος r. ### lambda 896 Avgnp. ψεύστης ληροπετώδ η· ληρώδη † ληρώδεις σανίδε ς· ἐν αἷς οἱ νόμοι γράφονται * λήσεσθα ι· λαθεῖν (λ 554) q An * λήσετα ι· λανθάνει (2. ### lambda 900 Regn. 18,13) AS [ λησθέω ν· στρεφόμενος] λῆσι ς· βούλησις S. ### lambda 902 αἵρεσις (Epich. fr. 182) λησμαδί α· λελῃσμένη * λήσομα ι· ἐπιλησθήσομαι (α 308) Agn λῆσο ς· ὁ ἐν τῇ ῥάχει τοῦ σκορπίου λαμπρὸς ἀστήρ λήσ ω· λάθω λήσομε ν· λανθάνομεν λῄσταρχο ς· ἀρχιλῃστής r * [ λῆτα ι· ἄνεμοι A] * λῆτο ς· λιμήν, ἢ θάλασσα [ ληάζει ν· λίαν σπουδάζειν] λῃτῆρε ς· ἱεροὶ στεφανοφόροι. ### lambda 912 Ἀθαμᾶνες λῄτειρα ι· ἱέρειαι τῶν σεμνῶν θεῶν (Callim. ### lambda 913 fr. 681) λῃτ ή· ἱέρεια λῇτ ο· ἐπελάθετο λῃτό ν· δημόσιον r ληχμό ν· λῆξιν (Antim. ### lambda 917 fr. 111 W.) 〉ληχόϊο ν· κανοῦν. ### lambda 918 οὐλοχόϊον λιάζε ι· ῥίπτει. ### lambda 919 ταράσσει. ἢ ⸤ λίαν σπουδάζει (S) * λιάζετ ο· ἡπλοῦτο (Ω 96) AS λιαζόμενο ι· σκιρτῶντες λιαμάθ ῳ· αἰγιαλῷ λίαν ἀμαθώδει * λία ν· σφόδρα gn, πολύ vn, πάνυ Avg, ἄγαν g * λίαν ἔλαβο ν· ἰσχυρῶς ἔλαβον, ἢ πραίδαν (Thuc. ### lambda 924 6,95,1) A * [ λιανέ ω· λίαν καὶ ὁμαλὴν ποιήσω S] λία ξ· παῖς ἀρχιγένειος * λιαρό ν· χλιαρόν ASn. ### lambda 927 θερμόν (Λ 477) nps. ὑγρόν. καθαρόν. ἡδύ ASgn. προσηνές vg. εὔκρατον (Λ 830) [ λιαρ ῷ· τὰ αὐτά] * λιάσα ι· χωρίσαι ASvgn. ### lambda 929 ἐκκλῖναι * λιασθεί ς· χωρισθείς AS, ἐκκλίνας (Α 349) ASvgn * λιάσθ η· ἀπεχωρίσθη, ἐξέκλινεν (Ο 520) (n) * λιβάδ α· σταγόνα ASvg. ### lambda 932 θεραπείαν λιβάδιο ν· χωρίον βοτανῶδες λιβαδίων λιπαρῶ ν· πιόνων, εὐτραφῶν λιβάζ ω· ἀπηθῶ ὑγρόν * λίβανο ς· τὸ δένδρον gSn. ### lambda 936 καὶ τὸ ὄρος Sn. ⸤ λιβανωτὸς δὲ ὁ καρπὸς αὐτοῦ, εἶδος θυμιάματος gS λιβάξει ς· ἀποῤῥυήσει, ἀποφθερεῖ. ### lambda 937 ἡ δὲ μεταφορὰ ἀπὸ τῆς λιβάδος (Ar. Av. 1467 v. l.) λιβάσα ν· στάξαν λιβάσει ς· σοβήσεις. ### lambda 939 φθαρεῖς * [ λιβδύει ν· ἀφανίζειν AS] λιβά ς· πηγή. ### lambda 941 σταγών (Eur. Andr. 116 ..) s λίβε ι· σπένδει S ἐκχύνει λιβρό ν· σκοτεινόν S, μέλαν. ### lambda 943 δίυγρον r. ἢ λιβρὸν σέλας (trag. ad. 232) λιβύα ς· τὰς μελαίνας ὑδρίας, ἐπὶ τοῖς τάφοις τιθεμένας λίβυε ς· τῶν ὄφεών τινες οὕτω καλοῦνται Λιβυκοὶ λόγο ι· Χαμαιλέων φησὶ Κυβισσὸν εὑρεῖν τοὺς λόγους τούτους Λιβυκὸν θηρίο ν· ἐπεὶ θανάσιμα ἐκεῖ ἑρπετά, καὶ ὡς 〈τῆσ〉 Λιβύης ἐχούσης θηρία. ### lambda 947 καὶ τὸν ποικιλόμορφον * λίβυρνο ν· πολεμικὸν πλοῖον gS Λίβυς τε ἀηδώ ν· αἱ γὰρ ἐν Καρχηδόνι τῆς Λιβύης κλαίουσι γυναῖκες, αἳ τὰ ἴδια τέκνα κατά τι νόμιμον ἐσφαγίαζον Κρόνῳ. ### lambda 949 τινὲς δὲ τὴν ἐρημίαν ἀπέδοσαν· οὐ καλῶς (trag. ad. 233) Λιβυάτιδε ς· τινὲς τῶν νυμφῶν οὕτω καλοῦνται Λίβυς τε λωτό ς· ὁ ἀπὸ Λιβύης αὐλός (Eur. ### lambda 951 Troad. 544) n Λιβυφοίτη ν· τὸ ἐπιμιγνύμενον Λίβυσι Νομαδικόν * λίβω ν· στάζων (Sg)n. ### lambda 953 βάλλων (Ν 658) n λίγ α· λιγυρῶς. ### lambda 954 ἡδέως. λεπτῶς. ⸤ ὀξέως S προσηνῶς. ταχέως (Τ 284) λιγαίνε ι· μέλπει. ### lambda 955 ἄιδει. †μαστιγεῖ. κηρύττει. κλαίει. ἢ ὀξέως ἐφορμᾷ λίγαινο ν· ἐκήρυσσον (Λ 685) λιγαίνω ν· μέλπων, ἡδέως ὑμνῶν (r) λιγάντω ρ· εἶδος τέττιγος. ### lambda 958 Λάκωνες λίγδ α· [ἡ ἀκόνη. ### lambda 959 καὶ] ἡ ⸤ κονία, 〈ἀλοιφή〉 S λιγδαρεοχύτα ι· οἱ ἐν τοῖς λίγδοις τὰς †σάρκας χέοντες, τουτέστιν χοάναις λιγδεύε ι· ἀπηθεῖ. ### lambda 961 [ὅσον ἐπιψαῦσαι τῆς ἐπιφανείας] λίγδη ν· ὅσον ἐπιψαῦσαι τοῦ χρωτὸς τῆς ἐπιφανείας, καὶ οὐ κατὰ βάθους. ### lambda 962 καὶ ὀλισθηρῶς. ἢ πλαγίως ‘ ἄκρον ἐπιλίγδην ‘ (Ρ 599) λίγδην ἐκλάψα ι· τὸ μὴ κατὰ βάθους, ἀλλ’ οἷον ἐπιγράφως [ λίγδο ι· οἱ προστετριμμένοι τῶν ἀστραγάλων] λίγδο ς· τόπος χοάνης, καὶ ἡ θυεία, καὶ ἐν ᾗ χωνεύουσιν (Soph. ### lambda 965 fr. 32) λίγδου χοάν η· οἱ δὲ τὰ λίκνα τῶν ἀργυρείων * λιγεῖα ι· ἡδεῖαι ASn λίγ α· ὀξέως (Τ 284) S * λιγέω ς· ὀξέως. ### lambda 969 ἡδέως. ταχέως (Γ 214) ASn [ λιγειπενέ ς· ἀσθενές. ### lambda 970 ἀγενές] * λιγεία ς· ἡδείας (vg) λιγνύ ς· ἡ τοῦ λύχνου ἀτμίς. ### lambda 972 ⸤ καπνός r. N καμίνου. ⸤ φλόξ n λίγξαντ α· ἐπιθυμήσαντα. ### lambda 973 ἠχήσαντα λίγξε ν· ἐψόφησεν. ### lambda 974 ὤλισθεν. ἤχησεν, ἦχον ἐποίησεν (Δ 125) λίγξ πλάγιο ς· καμπτήρ. ### lambda 975 πλάγιον. ἢ σχιστήρια a) † λιγρό ν· πικρόν b) λιγυρό ν· ἡδύ b, γλυκύ. ### lambda 977 λιγυροῖσι ν· ὀξέσιν καὶ τὰ ὅμοια * λιγυρίζε ι· μελῳδεῖ AS * λιγυρῶ ς· ἡδέως. ### lambda 979 ὀξέως AS. λαμπρῶς. καλῶς. καὶ τὰ ὅμοια λιγύ ς· * ὀξύς. ### lambda 980 ἡδύς (Β 246) vgn. ἐπιτρόχαλος (Γ 214). ἐπιφωνητής, οὐ τῇ φωνῇ, καθὰ καὶ αὐλοί, ἀλλὰ τοῖς ῥήμασιν. καὶ εὐεπὴς ἐν τῷ λέγειν (Α 248 ..) λιγύφθογγο ι· ὀξύφθογγοι (r. ### lambda 981 AS), ὀξύφωνοι (rns), εὐεπεῖς, εὔφωνοι (Β 442 ..) † λιδρίο ν· τρυβλίον λίζε ι· †βίσσει. ### lambda 983 στάζει†. παίζει 〉λιζο ν· ἔλαττον 〉λίζονε ς· ἐλάττονες rS λίζουσ ι· παίζουσιν λίημο ς· ψάμαθος λίηνο ς· λιθοπυργία λίηφο ς· δεινός λιθάδεσ ι· λίθοις (ψ 193) λίθακε ς· χάλικες, πέτραι λίθακι πέτρ ῃ· τῇ τραχείᾳ· ἀπὸ τοῦ συμβεβηκότος (ε 415) (S) λιθάκω ν· λίθων (Greg. ### lambda 993 Naz. c. 2,1,34,74 ..) n (S) λίθα ξ· ὀλισθηρὰ πέτρα, ἢ τραχεῖα. ### lambda 994 ἢ ψώρα * λιθόλευστο ς· λιθοβόλητος ASvgbp λιθολόγημ α· ἐκ λίθων οἰκοδόμημα λιθολόγο ι· οἰκοδόμοι (Thuc. ### lambda 997 6, 44,1 ..) λίθον ἕψει ς· παροιμία ἐπὶ τῶν ἀδύνατον ἐργάσασθαί τι θελόντων (Ar. ### lambda 998 Vesp. 280) λίθο ς· βῶλος. ### lambda 999 βωμός. καὶ βάσις. τὸ ἐν τῇ Ἀθηναίων ἐκκλησίᾳ βῆμα λιθουλκεῖ ν· τὸ μόλις τι ἕλκειν * λιθουργό ς· λιθοκόπος. ### lambda 1001 λιθογλύπτης (Sir. 45,11) ASgpb λιθόωσ α· πολύλιθος λιθωμότα ι· δημηγόροι ἐπὶ τοῦ λίθου ὀμνύντες. ### lambda 1003 ὁ δὲ λίθος τὸ ἐν τῇ Ἀθηναίων ἐκκλησίᾳ βῆμα (Com. ad. 667) λίθων χοα ί· αἱ διὰ λίθων ἐκχύσεις. ### lambda 1004 καὶ χύτρινοι. Χοὰς δὲ ἐκ λίθων ὑπονόμους καὶ χυτρίνους, οὓς καὶ διώρυγας (Eur. fr. 1007?) † λί η· κρίνα, ἄνθη, ἴα † λικερτίζει ν· σκιρτᾶν λίκηνο ν· ἀγγεῖον ὀστράκινον † λικμάζει ν· περιέχειν * λικμητα ί· διασκορπισταί r. ### lambda 1009 AS λικμητή ρ· 〈τὸ〉 ἀποχωρίζον τοὺς καρποὺς καὶ τὰ ἄχυρα 〈πύον〉 r λικμήσοντα ι· λείξουσιν λικμίζε ι· ἀλοᾷ λικμητήριο ν· πτύον s λικμ ῷ· πτύῳ (Am. ### lambda 1014 9,9) λικμῶντε ς· ἀλοῶντες, ἢ τὰ ἄχυρα ἀπὸ τοῦ σίτου διαχωρίζοντες (Isai. ### lambda 1015 17,13?) Λικνίτη ς· ἐπίθετον Διονύσου· ἀπὸ τῶν λίκνων, ἐν οἷς τὰ παιδία κοιμῶνται λίκνο ν· κανοῦν λικνοστεφε ῖ· λίκνον στεφανούμενος θρησκεύει (trag. ### lambda 1018 ad.?) λικριφί ς· * ἐκ πλαγίου AS. ### lambda 1019 καὶ κατὰ μεσότητα. ἐλαφρῶς. ὀλισθηρῶς (Ξ 463 ..) λικρο ί· οἱ ὄζοι τῶν ἐλαφείων κεράτων S [ λίκυθο ν· βῆσσα ἐλαίου] Λικυμνίοις βολαῖ ς· τῶν ἐν τῷ Εὐριπίδου Λικυμνίῳ μνημονεύοι ἂν ἴσως· κεραυνοῦται γὰρ ἡ ναῦς κατὰ τὸν ἐκεῖ λόγον· οὐχ ὡς αὐτοῦ τοῦ Λικυμνίου [τῆς Φωκίδος] κατεσκημμένου (Ar. ### lambda 1022 Av. 1242) Λίλαι α· πόλις 〈τῆς Φωκίδοσ〉 (Β 523) λιλαίεσθα ι· ἐπιθυμεῖν, ὀρέγεσθαι. ### lambda 1024 σπεύδειν (Π 89) * † λιλε ῖ· †φθονεῖ, ⸤ ἐπιθυμεῖ SN * λιλαιόμενο ι· ἐπιθυμοῦντες (Γ 133) n * λιλαιόμενο ν· ἐπιθυμοῦντα (α 315) A (g) λιλουργετ ά· ἐν τῷ σώματι ἐξανθήματα λίλ υ· τὸ ὕδωρ. ### lambda 1029 Λίβυες λιμαλέο ν· ῥυσόν. ### lambda 1030 λεπτόν λιμβό ν· λίχνον. ### lambda 1031 ἄπληστον λιμένα κλυτό ν· τὸν ἀεὶ κλυδωνιζόμενον ὑπὸ τῆς θαλάσσης λιμένα· ἐκβεβλημένου τοῦ ς , οἷον λιμένα κλυστόν. ### lambda 1032 καὶ Μεγακλείδης ἄκλυτο ν· τὸν ἀνήκουστον, περὶ οὗ μηδεὶς ἤκουσεν. ἢ τὸν ἔνδοξον καὶ ὀνομαστὸν καὶ ἀκουστόν (κ 87) λιμή ν· ἀγορά, καὶ ἐνδιατριβή. ### lambda 1033 Πάφιοι λίμ α· ὑστέρημα (Isai. ### lambda 1034 37,4 S. Th.) λίμινθε ς· ἕλμινθες h Λιμηρ ά· ἡ Ἐπίδαυρος, διὰ τὸ λιμένας ἔχειν εὐφυεῖς. ### lambda 1036 οἷον λιμενηρά λιμναγενέ ς · . ### lambda 1037 . . Λίμνα ι· ἐν Ἀθήναις δὲ τόπος ἀνειμένος Διονύσῳ, ὅπου τὰ Λήναια ἤγετο λιμναῖο ι· ἄνεμοι v ἀπὸ τῶν λιμνῶν πνέοντες h λίμν η· ἡ θάλασσα, καὶ ὁ ὠκεανός (ζ 116 v. ### lambda 1039 l. γ i) h λιμνομάχα ι· παῖδες οἱ πυκτεύοντες 〈ἐν〉 τόπῳ Λίμναις καλουμένῳ Λιμοδωριεῖ ς· οὕτως ἐκλήθησαν οἱ ἀπὸ Πελοποννήσου, ἀφορίας χαλεπῆς ἐκεῖ γενομένης, ἀποικισθέντες διὰ ταύτην τὴν αἰτίαν, καὶ κατοικήσαντες περὶ Ῥόδον καὶ Κνίδον. ### lambda 1041 Δίδυμος δὲ τοὺς περὶ τὸ Κυτίνιον κατοικοῦντας οὕτως λέγεσθαι, διὰ τὸ λιμώττειν καὶ μοχθηρὰν ἔχειν ταύτην (Eupol. fr.) Λιμοῦ πεδίο ν· τόπος τῆς Ἀττικῆς λιμφεύει ν· ἀπατᾶν λιμφό ς· συκοφάντης. ### lambda 1044 ψευδολόγος. ἢ μηνυτὴς παρανόμων λιμῷ Μηλί ῳ· παροιμία, ἐπεὶ Ἀθηναῖοι ἐκάκωσαν Μηλίους πολιορκοῦντες λιμῷ· ὡς Θουκυδίδης (5,114 sqq. ### lambda 1045 ) (Ar. Av. 186) [ λιμώ ν· ἀνθοφόρον πεδίον, εὐανθὴς τόπος, ἀνθηρός] λιμώττοντο ς· πάνυ πεινῶντος λῖ ν· λέοντα (Λ 480) λίν α· ἱστία λιναγρετουμέν η· ἐνημμένη λινά, κακοείμων. ### lambda 1050 λινεργοῦσα λίναμα ι· ἐκτρέπομαι † λιναυτι ά· . ### lambda 1052 .. [ λιγνύ ς· καπνός] λίνδεσθα ι· ἁμιλλᾶσθαι Λίνδιοι τὴν θυσία ν· παροιμία ἐπὶ τῶν δυσφήμως ἱερουργούντων Λίνδο ς· πόλις Ῥόδου (Β 656) r [ λίναι α· ἔρια] [ λίν ῳ· ἐρίῳ] λίνεο ν· τὸ λινοῦν r λινεύ ς· ὁ κεστρεὺς ἰχθῦς (Call. ### lambda 1060 com. fr. 3) λινοθώρη ξ· λινῷ θώρακι χρώμενος (Β 529) λίνοιό τε λεπτὸν ἄωτο ν· [ὅτε δὲ] λεπτὸν λινοῦν ὕφασμα· διὰ τὸ λίαν κατανενῆσθαι (Ι 661) λινοκάρυκε ς· οἱ τὰ λίνα πωλοῦντες (r) λίνο ν· ᾠδῆς ὄνομα· κατὰ μέν τινας ἀπὸ τοῦ κλωστοῦ λίνου (Σ 570). ### lambda 1064 σημαίνει δὲ καὶ τὸ ἁλιευτικόν, καὶ τὴν ὁρμιάν (Π 408). καὶ τὸ ὑποστρωννύμενον τοῖς κοιμωμένοις, ὅ τινες τύλην εἶναι νομίζουσι (ν 73). καὶ ὕμνου εἶδος λίνον λίνῳ συνάπτει ς· παροιμία ἐπὶ τῶν τὰ αὐτὰ πρασσόντων (Plat. ### lambda 1065 Euthyd. 298 c ..) λινοπλύτα ς· τριβεύς λινοπτάζε ι· λινοπτᾶι, ἐπιλινεύει, περιβλέπει λινόπτη ς· ὁ ἐν τοῖς κυνηγετικοῖς λίνοις ἑστὼς καὶ ἀποσκοπῶν τὰ ἐμπίπτοντα θηρία * † λινοπλῆγο ς· φρενοπλῆγος ASg λινοτόμο ι· οἱ τὰ λίνα διατέμνοντες, καὶ ὑγιῆ δεικνύντες λινοχίτω ν· λινόπεπλος [ λί ξ· πλάγιος. ### lambda 1072 καὶ λίθος πλατύς] [ λίξαντ α· ὁρμήσαντα] † λίξε ι· πνευμονία, νόσος λισχάσε ι· ἐκφεύγεται [ λιολεθρί ᾳ· παντελεῖ ὀλέθρῳ] [ λιοπέτριο ν· λίθος λεῖος] λίπ α· λίπος. ### lambda 1078 λιπαρὸν ἔλαιον λιπαίνε ι· λιπαρὸν ποιεῖ (Prov. ### lambda 1079 5,3 ..) AS †ζημιοῖ. ἢ κλαίειν ποιεῖ (S) λί π ’ ἀλείψασθα ι· ἐλαίῳ ἀλείψασθαι (Ξ 171 . ### lambda 1080 .) λιπανθεί ς· πιανθείς r λιπαρέ ς· δεόμενον. ### lambda 1082 καὶ τὸ παρεδρευτικόν· ἀπὸ τοῦ λίαν παρεῖναι λιπαρεῖ ν· δεῖσθαι. ### lambda 1083 κολακεύειν. προθυμεῖσθαι. φιλοτίμως δέεσθαι λιπαρέω ς· ἀφθόνως * λιπαρά ς· ἀνθηράς AS. ### lambda 1085 ἀφθόνους (Ι 156) * λιπαροῖσι ν· εὐτραφεστέροις A. ### lambda 1086 πλουσιωτέροις λιπαροῖσι πόδεσσ ι· τοῖς εὐτραφέσι, καὶ εὐσάρκοις. ### lambda 1087 ἀπὸ μέρους δὲ καὶ τὸ ὅλον σῶμα δηλοῖ. ἢ οὕτω κυρίως ἔφη, ἐπειδὴ ἠλείφοντο τοὺς πόδας οἱ ἀρχαῖοι πρὶν ὑποδήσασθαι λιπαρό ν· καλόν. ### lambda 1088 ἐλαφρόν. λευκόν, στίλβον. εὔδερμον * λιπαρ ῶ· παρακαλῶ rAvgp λιπαροὶ πόδε ς· 〈διὰ τὸ〉 τοὺς ἐκ τοῦ πολέμου παραγινομένους ἀλείφειν τοὺς πόδας λιπαρῶ ς· ἐπιμελῶς. ### lambda 1091 καὶ προσεδρευτικῶς (δ 210) λιπαυρε ῖ· αὔρα ἐπιλέλοιπεν λίπε ν· κατέλιπεν. ### lambda 1093 ἐλείφθη λίπεν αὐτο ῦ· κατέλειψεν ἐπὶ τόπου (Δ 292) λίπε ι· ἐπιλείπει λιπέρνη ς· ὁ ἐκ πλουσίου (S) πένης A (S). ### lambda 1096 ἢ ἐξ ἀγροῦ εἰς πόλιν πεφευγώς. ἢ ὁ λιπόπολις (Archil. fr. 50) λιπήμερο ι· οἱ ἐν τῷ προσήκοντι χρόνῳ μὴ γεννώμενοι λιπόβιο ι· νεκροί λιπογνώμω ν· ὁ τέλειος τῇ ἡλικίᾳ, καὶ ἀπογεγηρακώς, ὡς ἂν οὐκ ἔχων γνώρισμα τῆς ἡλικίας . ### lambda 1099 . τῶν ὀδόντων, οἷα ἀποβεβληκὼς αὐτούς * λιποζύγω ν· μοναζόντων A λιπόνεω ς· ὁ τὴν ναῦν ἀπολελοιπώς rp λίτυο ν· βακτηρία p λιπόνηρο ς· λίαν πονηρός λιποστρατί η· λιποταξία (Hdt. ### lambda 1104 5,27,2) * λιποτακτήσα ς· φυγὼν An τὴν τάξιν λιποταξίο υ· φυγῆς λιπῶμε ν· παχύνωμεν. ### lambda 1107 λιπαίνωμεν λιρ ά· ἀναιδῆ (Alex. ### lambda 1108 Aet. fr. 3,30 Pow.) * λιριόεντ α· ἡδύν (S) * λιριόεσσ α· ἡδεῖα. ### lambda 1110 λαμπρά AS * λίριο ν· κρίνον ASN (vg), ἄνθος λιραίνε ι· ἀναιδεύεται λιρό ς· ἀναίσχυντος, * ⸤ ἀναιδής Sn. ### lambda 1113 θρασύς λί ς· διὰ τοῦ ι ὁ λέων (Ρ 109) , καὶ ἡ λεία πέτρα ‘πέτρη γὰρ λίς ἐστι περιξεστῇ εἰκυῖα‘ (μ 79) ὁμαλή. ### lambda 1114 λῖν κατὰ τὴν αἰτιατικήν (Λ 480) * λὶς ἠϋγένειο ς· λέων καλὸν γένειον ἔχων (Ρ 109) ASn λίσκο ς· δίσκος λίσπα ι· οἱ ἠκρωτηριασμένοι τὰ κάτω μέρη λίσπ η· λεία, καὶ ἐκτετριμμένη (Ar. ### lambda 1118 Ran. 826). καὶ ἄπυγος λίαν λίσπο ι· οἱ ἐκτετριμμένοι τῶν ἀστραγάλων. ### lambda 1119 καὶ Ἀθηναῖοι· ἀπὸ Θησέως, ἀπὸ τοῦ ἐν Ἅιδου προσσχεθῆναι τῇ πέτρᾳ. ἀπὸ τῶν γλουτῶν † λίσσα ι· [λιάσσαι]. ### lambda 1120 ὁρμῆσαι. βρῖσαι λισσάνιο ς· ἀγαθός. ### lambda 1121 Λάκωνες λίσσε ο· λιτάνευσον (Ω 467) (s) λίσσεσθα ι· λιτανεύειν, ἱκετεύειν, παρακαλεῖν (Ι 520) λισσ ή· λεία (γ 293) (p) λίσσωμε ν· ἐάσωμεν λισσομέν η· παρακαλοῦσα r, δεομένη (Α 502) (b) λισσό ν· ἄναντες. ### lambda 1127 ἀπότομον. ὑψηλόν. ἔλασσον. ἄθλιον λισσού ς· [δεομένους. ### lambda 1128 καὶ] τοὺς ἡσυχῇ φαλακρούς * λίσσο υ· παρακάλει An λίστριο ν· τὸ ὑφ’ ἡμῶν λεγόμενον τηγανόστροφον. ### lambda 1130 οἱ δὲ μέτρον τι, μεθ’ οὗ ἐπὶ τὸ τήγανον ἄλευρον ἐπιχέουσιν λίστρο ν· ξυστήρ. ### lambda 1131 σκαφίον. πτύον σιδηροῦν. ὁμάλιστρον. ἔνιοι ἐδαφιστήριον λιστρεύοντ α· ξύοντα. ### lambda 1132 περισκάπτοντα (ω 227) λιστρωτό ν· [λιθόστρωτον] ὁμαλόν S λισφώσασθα ι· ἐλαττώσασθαι λίσχρο ι· τὰ στροφικὰ τῶν σπερμάτων * 〉λισχρῶ ς· φειδωλῶς. ### lambda 1136 σκνιφῶς AS λῖτ α· ἁπαλά. ### lambda 1137 ποικίλα. λευκά, καθαρά (α 130) * λιτάζομα ι· παρακαλῶ, δέομαι ASvg. ### lambda 1138 εὔχομαι, ⸤ ἱκετεύω s, ἀσπάζομαι, ⸤ λιτανεύω (Greg. Naz. ep. 192,1) vs λίταινο ν· ἐκήρυσσον (r) * λιταῖ ς· παρακλήσεσιν (Eur. ### lambda 1140 Phoen. 680 ..) ASvgn λιτανεῦσα ι· παρακαλέσαι. ### lambda 1141 καὶ τὰ ὅμοια λιταργίζει ν· τροχάζειν (S) λιταργιοῦμε ν· ὀξυνοῦμεν. ### lambda 1143 ταχυνοῦμεν (Ar. pac. 562) λιτῆρα ς· τοὺς ἱερεῖς (r) * λιτέσθα ι· παρακαλεῖν (Π 47) r. ### lambda 1145 A λιτ ή· λιτανευτή λιτῆρα θαλλό ν· τὸν ἱκέσιον (trag. ### lambda 1147 ad. 234) λιτὴ χθώ ν· ἀπὸ τοῦ προσκυνεῖσθαι, καὶ λιτανεύεσθαι λιτ ί· λιτῷ. ### lambda 1149 λευκῷ ὑφάσματι, περιβολαίῳ, καὶ ὑποστρώματι, ᾧ καὶ ἐπὶ τῶν νεκρῶν ἐχρῶντο (Σ 352) λιτουργό ν· κακοῦργον (Greg. ### lambda 1150 Naz. c. 2,1, 85,5) λίτρ α· ὀβολός. ### lambda 1151 οἱ δὲ νόμισμα παρὰ Σικελοῖς. οἱ δὲ ἐπὶ σταθμοῦ (Epich. fr. 40. Sophr. fr. 148). οἱ δὲ Ῥωμαῖοι διὰ τοῦ β λίβρα λιστρῆρε ς· οἱ λιστρεύοντες. ### lambda 1152 καὶ οἱ πρὸς ταῖς ὑποκαιομέναις χύτραις ἱστάμενοι σπινθῆρες λιτρί ς· πυξὶς σμηματοδόχος * λιτοῖ ς· ψιλοῖς. ### lambda 1154 εὐτελέσι ASvg ( * ) λιτοβόρο ς· εὐτελῶς τραφείς r * λιτόμη ν· παρεκάλουν AS λιτό ς· ἁπλοῦς. ### lambda 1157 εὐτελής λιτῶ ν· λιτανειῶν λίτρο ν· †κακὸν ἀναιρετικόν λιτροσκόπου ς· ἀργυραμοιβούς. ### lambda 1160 ἀπὸ τοῦ Σικελικοῦ νομίσματος, ὃ καλεῖται λίτρα (Soph. fr. 962) Λιτυέρσα ς· ᾠδῆς εἶδος. ### lambda 1161 ἔστι δὲ ὁ Λιτυέρσας Μίδου νόθος υἱὸς ἀδικώτατος λιγύριο ν· μουρρίνη (Exod. ### lambda 1162 28,19 ..) λιτῶ ς· ἀσθενῶς. ### lambda 1163 ἁπλῶς. ἢ ἀφελῶς * λιφαιμε ῖ· λείπει τῷ αἵματι, ἢ αἱμοῤῥοεῖ ASgb * λιφαιμήσα ς· 〈ἐπιλείψας τῷ αἵματι〉 A * a) λιφερνοῦντα ς· . ### lambda 1166 .. (Ios. Ant. Iud. 2,83 v. l.) AS * b) 〈〉λὰ φρονοῦντες 〉· ἐν συνδένδρῳ τόπῳ προσφιλῶς διάγοντες (Σ 567) A λιχάδε ς· ὄστρεα πάντα, οἱ δὲ λίθοι καὶ ψῆφοι καὶ κογχύλια λιχάζε ι· ἐπιθυμεῖ λίχανο ς· ὁ μετὰ τὸν μέγαν δάκτυλον r τῆς χειρός λιχάξα ι· ῥῖψαι, βαλεῖν. ### lambda 1170 Κρῆτες λιχά ς· ἀπότομος λιχμάζε ι· †θρακίζει. ### lambda 1172 περιλείχει τὸ ἴδιον στόμα λιχμά ς· θρῖναξ. ### lambda 1173 καὶ ἁπαλὴ πόα καὶ χαμαιπετής, ἣν τὰ ἑρπετὰ ἐπιλείχουσι * λιχμήσοντα ι· λείξουσι rAS λιχνάζω ν· περιλείχων τὸ στόμα * λιχνεύει ν· λιμβεύεσθαι AS * λιχνεί α· λιμβεία. ### lambda 1177 ἀπληστία r. AS * λίχνο ς· ὀψοφάγος, λαίμαργος. ### lambda 1178 λιμβός AS. πολυπράγμων S. προαπτόμενος 〈κατ’〉 ἐπιθυμίαν 〈τῶν ὄψων〉 vgA λιχνοφειδάργυρο ς· ὁ λίχνος μέν, φειδωλὸς 〈δέ. ### lambda 1179 〉 Φιλύλλιος Πόλεσιν (fr. 17) λί ψ· [ἐπιθυμία] πέτρα, ἀφ’ ἧς ὕδωρ στάζει * † λιψοπροτόνοι ς· τὰ ἄρμενα τοῖς σχοινίοις AS. ### lambda 1181 [τὰς ἐξ αἵματος ἀκαθαρσίας] A [ λιώδη ς· λιθόλευστος] [ λιωργό ς· κακοῦργος] [ λόβ α· αἰσχύνη] [ Λιψύδριο ν· χωρίον Πάρνηθος ἄνυδρον] [ λόβα ι· χεῖρες. ### lambda 1186 καὶ] λόβιο ν· τὸ ἄκρον τοῦ ἥπατος λοβο ί· τὰ ἄκρα πάντα. ### lambda 1187 κυρίως δὲ τῶν ὤτων τὰ κάτω. καὶ τὸ ἀγγεῖον. καὶ σημεῖον ἐν τῷ ἥπατι λοβοῖσ ι· τὰ αὐτά (Ξ 182) S λογάδα ς· τοὺς ἐπιλέκτους. ### lambda 1189 οἱ δὲ τὰς ὄψεις. ἄλλοι τὰ λευκὰ τῶν ὀφθαλμῶν (Sophr. fr. 49). οἱ δὲ κανθούς. καὶ ψήφους λευκάς * λογάδε ς· ἐπίλεκτοι ASvg. ### lambda 1190 καὶ πολυπράγμονες AS * λογάδη ν· ἐπιλέκτως r. ### lambda 1191 ASg λογγάσα ι· ἐνδιατρῖψαι, στραγγεύεσθαι (Aesch. ### lambda 1192 fr. 112) λογγάσι α· ἐξ ὧν τὰ πρυμνήσια δέουσι τῶν νεῶν λογγάζε ι· ὀκνεῖ, διατρίβει λογγασί η· νεὼς καὶ ἱστίου ἔρεισμα [ λογγεύει ν· βάπτειν] [ λόγγ η· τάφος] λόγι α· θέσφατα, μαντεύματα. ### lambda 1198 προφητεύματα. φῆμαι. χρησμοί * λογεῖα ι· ἐκλογαί. ### lambda 1199 καρποφορίαι ASvgn. ἐπιλογαί (1. Cor. 16,2) * λογιεῖτα ι· διαλογίζεται, ἐνθυμεῖται (Eccles. ### lambda 1200 10,3 ..) ASvg λογίζετα ι· φημίζεται (Sir. ### lambda 1201 40,19) λογίζομα ι· τῇ χειρὶ ψηφίζω λογίζομα ι· ἐνθυμοῦμαι. ### lambda 1203 φημίζω (Eur. Andr. 398 ..) λογεῖο ν· εἶδος κρατηρίσκου. ### lambda 1204 καὶ ὁ τῆς σκηνῆς τόπος, ἐφ’ οὗ 〈οἱ〉 ὑποκριταὶ λέγουσι λόγιο ς· ὁ τῆς ἱστορίας ἔμπειρος, πεπαιδευμένος (Act. ### lambda 1205 ap. 18,24 ..) [ λογούριο ν· ὕελος. ### lambda 1206 Λάκωνες] * λογιούμενο ι· ἀπαριθμούμενοι AS * λογισμοῖ ς· ψήφοις AS λογισμό ς· φροντίς, κίνησις ψυχῆς πρός τι, ἐπιθύμησις. ### lambda 1209 τάττεται δὲ καὶ ἐπὶ ψήφου [ λογίστρι α· ὀλοθρεύτρια] * λογιστή ς· κριτής r. ### lambda 1211 g. δοκιμαστής, ἐξεταστής Σ [ λογούριο ν· ὕαλος] * λογοποιήσαντε ς· πλασάμενοι λόγους ψευδεῖς AS (vgp) * λογοποιό ν· συνήγορον AS λογογράφο ς· ὁ δίκας γράφων λόγο ς· ἡ τοῦ δράματος ὑπόθεσις q * λόγχα ι· ἀπολαύσεις AS λόγχ η· λῆξις, μερίς. ### lambda 1218 καὶ ὁ τοῦ δόρατος σίδηρος λόγῳ παρθένο ι· τὰ μὴ ὄντα μέν, λεγόμενα δέ λό ε· ἔλουεν (κ 361) * λοεσσαμέν ω· λουσαμένω (Κ 577) S λοετρ ά· λουτρά. ### lambda 1222 †κρίκη (Ξ 6 ..) 〈 λοετρόν 〉· πύελος, πυρία, λουτήρ λοετροχόο ν· τὸν λέβητα οὕτως λέγει, εἰς ὃν τὰ λουτρὰ ἐγχεῖται (Σ 346) λέγει δὲ οὕτως καὶ αὐτὸν τὸν τὰ λουτρὰ παρασκευάζοντα ἄνδρα, ὃν ἡμεῖς παραχύτην λέγομεν (υ 297) [ λοῖ α· ἐκκλησία. ### lambda 1225 ἢ ὀλέθρια] λοία ξ· ὁ ξηρὸς χόρτος r * λοιβᾶτα ι· σπένδει. ### lambda 1227 θύει ASp * λοιβ ή· σπονδή. ### lambda 1228 θυσία r. vgn (AS) οἴνου λοιβίδε ς· σπονδεῖα (Antim. ### lambda 1229 fr. 26 W.) * λοίγι α· ὀλέθρια (Α 518) AS λοίγιο ν· ὀλέθριον r. ### lambda 1231 p, ἐπίφθορον, θανατηφόρον * λοιγό ς· θάνατος S, ὄλεθρος (Θ 130) AS λοιγίστρι α· ὀλοθρεύτρια † Λοιγωντία ν· φρατρίαν * λοίδορο ς· κακολόγος. ### lambda 1235 ὑβριστής (1. Cor. 5,11) AS † λοίθο ν· λιμός λοῖκο ρ· κέγχρος λοιμό ς· πάθος τι ἀερῶδες, φθοροποιὸν ζῴων, ἐκ τῶν τῆς γῆς φλεγμονικῶν ἀναθυμιάσεων, καὶ τῆς τοῦ ἀέρος ἀταξίας γινόμενον λοίσθημ α· τέλος, πέρας. ### lambda 1239 ἔσχατος * λοίσθιο ν , λοῖσθο ν· ἔσχατον (Eur. ### lambda 1240 Or. 517 ..) r. AS * λοιμεύητα ι· φθοροποιῇ (Prov. ### lambda 1241 19,19) ASg * λοιμού ς· τῆς λοιμικῆς νόσου A 〈μεταδιδομένουσ〉 (Ez. ### lambda 1242 28,7) * λοιμό ς· φθορά. ### lambda 1243 νόσος r Svg λοιμῶ ν· φθοροποιῶν. ### lambda 1244 ἢ ἁμαρτωλῶν. τῶν τοῦ κόσμου ἐμπαικτῶν (Ps. 1,1) * λοῖσθο ς· ἔσχατος (Ψ 536) vgs * [ λοίσθοισ ι· τοῖς κατωτάτοις ἄκροις τῶν ὠτίων S] * λοίσθ ῳ· ἐσχάτῳ, τελευταίῳ AS λοίσθωνα ς· τοὺς ἀκρατεῖς περὶ τὰ ἀφροδίσια λοιτεύει ν· θάπτειν λοίτ η· τάφος [ λοιτό ς· λοιμός] λόκκ η· χλαμύς, ἐφαπτίς [ λοκό ς ] 〉λοκρό ς· φαλακρός r Λοκρῶν ξύνθημ α· παροιμία [λονηῦ αὐτὸς ἀνιστῶν] ἐπὶ τῶν παρακρουομένων. ### lambda 1254 Λοκροὶ γὰρ τὰς συνθήκας τὰς πρὸς τοὺς Πελοποννησίους 〈προδόντες μετὰ τῶν Ἡρακλειδῶν ἐγένοντο〉 λολλοῦ ν· τὰ παιδία 〈τὸν〉 πόλτον· κέχρηται τῇ λέξει Ἕρμιππος (fr. ### lambda 1255 89) λομβού ς· τοὺς ἀπεσκολυμμένους λόμβα ι· αἱ τῇ Ἀρτέμιδι θυσιῶν ἄρχουσαι, ἀπὸ τῆς κατὰ τὴν παιδιὰν σκευῆς. ### lambda 1257 οἱ γὰρ φάλητες οὕτω καλοῦνται λόνδι ς· βωμολόχος. ### lambda 1258 εἴρων λοξοβάμοισ ι· πλαγίως περιπατοῦσιν (Greg. ### lambda 1259 Naz. c. 1,2,1,714) * λοξό ς· πλάγιος ASvg, ἐπικαμπής λόξωσι ς· πλαγίωσις λοπά ς· 〈Συρακούσιοι〉 τὸ τήγανον· 〈παρὰ δὲ Θεοπόμπῳ ἐν Ἀδμήτῳ (fr. ### lambda 1262 92) ἡ σορὸς καὶ παρὰ τοῖς κωμικοῖς. καλεῖται δὲ οὕτωσ〉 καὶ ὁ ἐν τῇ †αλλαδη 〈γινόμενοσ〉 λίθος h λόπιμ α· κάστανα. ### lambda 1263 οἱ δὲ Εὐβοϊκά. †λουτήλου λοπίξα ι· λαμπρῦναι S. ### lambda 1264 ἢ λεπιδῶσαι * λοπό ς· λέπισμα (τ 233) r(AS) λοπῶντ α· λεπιζόμενον, ἢ ⸤ λοπιζόμενον (Aesch. ### lambda 1266 fr. 76,6) S λορδό ν· ὑπόκυρτον, * ⸤ ἀπεξυλωμένον, συγκεκαμμένον τῷ σώματι (AS) λο ῦ· λοῦσαι. ### lambda 1268 Ἀττικοί λοῦκ α· ῥόφημα ἐξ ἀλφίτων. ### lambda 1269 ὡς Καύκωνες λουνό ν· λαμπρόν λουσό ν· κόλουρον, κολοβόν, τεθραυσμένον Λουσιεῖ ς· δῆμος Οἰνηΐδος λοῦτα ι· λούεται † λουταρίζημ α· ὅ τινες ὄλισθον λουτήρι α· λουτῆρα λουτηρία ι· λουτῆρες. ### lambda 1276 [λουτρίαι] λουτρίδε ς· αἱ περὶ τὸ ἕδος 〈τῆς Ἀθηνᾶσ〉 δύο παρθένοι, αἳ καὶ πλυντρίδες λέγονται (Ar. ### lambda 1277 fr. 841) λούτριο ν· τὸ ῥυπαρὸν ὕδωρ καὶ λελουμένον, ἤγουν ἀπόνιμμα (Ar. ### lambda 1278 fr. 306 ..) λουτρό ν· τὸ αὐτό λουτροφόρα ἄγγ η· τὰς ὑδρίας 〈ἃσ〉 τοῖς ἀποθανοῦσιν ἀγάμοις ἔπεμπον. ### lambda 1280 ἔπεμπον δὲ καὶ 〈εἰσ〉 τοὺς γάμους Λούζ α· Βαιθήλ. ### lambda 1281 ὅ ἐστιν οἶκος θεοῦ (Iud. 1,23) λουτροφόρο ς· κυρίως μὲν ἡ ὑδρία ἡ τοῖς παλαιοῖς εἰς τὰ λουτρὰ ἀπονεμομένη. ### lambda 1282 ἐκάλουν δὲ οὕτω καὶ τὸν φέροντα τὰ λουτρά. ἤδη δὲ καὶ πᾶσα ὑδρία. ἕτεροι δέ, ἐπεὶ ἔπεμπον εἰς τοὺς γάμους λουτροφόρους, καὶ τοῖς ἀγάμοις ἀποθανοῦσι τὸ αὐτὸ ἐποίουν λοφάδι α· αὐχήν. ### lambda 1283 οἷον ⸤ 〈τὰ〉 κάτω τοῦ αὐχένος (κ 169) g. ἢ χωρίον, ὃ καλοῦσι Λίβυσσα λοφ ᾷ· λόφου ἐπιθυμεῖ (Ar. ### lambda 1284 Pac. 1211) λοφαδίσκο ς· τὸ περίπτισμα. ### lambda 1285 καὶ τὸ τῆς γῆς ἔπαρμα λοφιά ν· ἀκρώρειαν (Ios. ### lambda 1286 18,19). καὶ * ⸤ ἡ ἐπὶ τοῦ λόφου θρίξ (ASn) λοφιή ν· νῶτον. ### lambda 1287 τένοντα. αὐχένα (τ 446) λοφεῖο ν· τρίχωμα τῶν ὑποζυγίων. ### lambda 1288 ἢ τὸ ἀκρώμιον. ἢ περικεφαλαίας ἔλυτρον, θήκη τοῦ λόφου (Ar. Nubb. 751). καὶ τὰ πρὸς ταῖς ἀμπέλοις φυόμενα, οἷον μύκαι λόφιο ς· ἀκρώμιον, [ἢ ἀκρώνιον] λοφί ς· περικεφαλαίας θήκη λοφνίδι α· λαμπάδια λοφνί ς· λαμπάς * λόφο ς· ὑψηλὸς τόπος r, γῆς ἐπανάστημα ASvg. ### lambda 1293 καὶ ἄκρον περικεφαλαίας. ἢ τράχηλος r. g λοφοῤῥῶγ α· τὸν ἀπεῤῥωγότα τὰς ἀκρωμίας λοφοπωλεῖ ς· οἱ τοὺς λόφους πιπράσκοντες συνεχῶς ἐπένευον ‖ εἰώθεισαν γὰρ οἱ τοὺς λόφους πωλοῦντες τούτοις ἐπισείειν, δεικνύναι βουλόμενοι, ὅτι αἱ τρίχες οὐ βέβρωνται τῶν λόφων, ἐπιτιθέμενοι αὐτοὺς πρὸς ἐπαγωγὴν τῶν ὠνουμένων (Ar. ### lambda 1295 fr. 812) 〉λοφυδνό ν· οἰκτρόν (Ε 683) r λόφουρο ς· ἐπίσημος. ### lambda 1297 Λόφος ἐπὶ τοῦ αὐχένος †νεῶν τάσσεται. ἢ ὑπερήφανος καὶ ὑψαύχην λόφ ῳ· τραχήλῳ [ λοφωσό ς· ἐπιστήμων] * λοχ ᾷ· θηρεύει, λεληθότως ἐνεδρεύει (Sap. ### lambda 1300 14,24?) ASvgn * † λοχαγενεῖ ς· ἡγεμόνες, στρατηγοί ASn, ταξίαρχοι (AS). ### lambda 1301 ἄρχοντες τῆς ἐνέδρας Sn, οἱ συνάγοντες τοὺς στρατιώτας A λοχάζετα ι· ἐνεδρεύει S λοχαῖο ς· κλινόμενος σῖτος ἀπὸ τοῦ εὐτροφεῖν (Eur. ### lambda 1303 fr. 725) (S) * λοχεύε ι· τίκτει Sn. ### lambda 1304 γεννᾷ (Σ) * λοχευομένω ν· γεννωμένων AS [ἢ γεννώντων] (Ps. ### lambda 1305 77,71) n * λοχῶντε ς· ἐνεδρεύοντες Avg λοχήσατ ο· ἐνήδρευσεν λοχι α· κρυφαία ‖ γεννᾷ. ### lambda 1308 αὔξει ‖ καὶ ἄρτος τῇ Ἀρτέμιδι γινόμενος. καὶ ἁδροὺς ἀστάχυας ἔχουσα λοχιάδε ς· αἱ ὗλαι λοχί α· μαῖα λοχία ν· τὴν εὐτραφῆ γῆν καὶ ἁδροὺς στάχυας ἢ καρπὸν φέρουσαν λοχίζε ι· ἐπιβουλεύεται * λοχισθέ ν· γεννηθέν A. ### lambda 1313 ἢ σφαλέν λοχίτη ς· ἐνεδρευτής r. ### lambda 1314 [βασιλεύς] λόχμ η· ἐνέδρα, ἐπιβουλή. ### lambda 1315 ἢ σύμφυτος τόπος (τ 439) r. ASvgn. ἢ κρύφιμος, δασεῖαν ὕλην ἔχων, ὥστε ἐνλοχίσαι * λοχείαι ς· γεννήσεσι ASvg λόχο ι· . ### lambda 1317 .. Λακεδαιμονίων φησὶν Ἀριστοφάνης (Lys. 453) τέτταρας. πέντε γάρ εἰσιν, ὥς φησιν Ἀριστοτέλης (fr. 541 R 3 ) λόχο ς· * ἐνέδρα r. ### lambda 1318 Agn. στρατηγικὸν τάγμα, * τάξις Σ, φάλαγξ s. ἀπὸ τοῦ λέχους· οἱ γὰρ ἐνεδρεύοντες κατακλίνουσιν ἑαυτοὺς ὡς ἐπὶ λέχους r. κρυπτοὶ τόποι λύ α· στάσις r λυάζε ι· φλυαρεῖ, μωρολογεῖ. ### lambda 1320 στασιάζει λύα ι· στάσεις, διαφοραί (Alcae. ### lambda 1321 fr. 36,11 .. L.—P.) λυᾶτα ι· στασιάζει, διαφέρεται λυβάζει ν· λοιδορεῖν (r) λύγαι α· τὰ περὶ ταῖς χερσὶ ψέλλια λυγαία ν· σκοτεινήν, συννεφῆ. ### lambda 1325 δόλιον. ἀφανῆ * λυγαίω ς· ἀφανῶς, ⸤ σκοτεινῶς r. ### lambda 1326 ASg, λεληθότως AS λύγδο ς· λίθος εἰς τὰ ζῶια, ἢ ὁ Πάριος Λύγδαμι ς· οὗτος ἔκαυσεν τὸν ναὸν τῆς Ἀρτέμιδος λύγδ η· τὸ δένδρον, ἡ λεύκη. ### lambda 1329 †καὶ οἱ ἄλλοι φησὶ τῶν νεῶν λύγδος† λυγγανώμενο ν· λύζοντα ἐν τῷ κλαίειν Λυγκαί η· πόλις Μακεδονίας λυγίζε ι· στρέφει, κινεῖ, κάμπτει λυγίζετα ι· συνδέδεται. ### lambda 1333 ⸤ στρέφεται (Soph. Trach. 779) * λυγιζόμενο ν· καμπτόμενον (Plat. ### lambda 1334 rep. 3,405 c) ASn * λυγίσμασ ι· συγκλάσμασι ASvgnp * λυγισμό ς· ἀνάκλασις τῶν μελῶν r. ### lambda 1336 ASn † λυγκαστήσε ι· αὔξει παραπλησίως. ### lambda 1337 ἢ λυγκάσαι, ῥεῦσαι * λύγκε ς· θηρίον οὕτως λεγόμενον ASn λυγκούριο ν· τὸ ἤλεκτρον * λυγμό ς· ὀλολυγμός g, θρῆνος, ἀνανυγμός (i. ### lambda 1340 Regn. 25,31 Aq. Th.) ASn λύγ ξ· τὸ πάθος ὁ λυγμός. ### lambda 1341 καὶ τόξον. καὶ ζῷον * λύγ ξ· πάθος ἐμποδίζον τῷ λέγοντι AS [ λυγό α· πονηρά, λυγρά, χαλεπά] λύγοισ ι· φυτῷ τινι ἱμαντώδει, ὃ ἡμεῖς κύτινον λέγομεν (Λ 105) λύγο ς· ῥάβδος ἁπαλή r. ### lambda 1345 ἄγνος. ἢ δενδρύφιον θαμνῶδες, * ἱμαντῶδες φυτόν r. ASgn λυγρά ν· λυπηράν (Eur. ### lambda 1346 Troad. 344) λυγρό ν· λυπηρόν. ### lambda 1347 ἐπίπονον, * κακόν, χαλεπόν. ἰσχυρόν. πενθικόν ASvgn λυγῶδε ς· ὄργανον, ἐν ᾧ τὰ κολλώμενα ἐμβάλλεται. ### lambda 1348 οἱ δὲ τὸ στρεβλωτήριον ὄργανον Λυδία ἐσθή ς· S τὰ Λύδια ὑφάσματα Λυδία λίθο ς· ἡ βασανίζουσα τὸν χρυσόν (Bacchyl. ### lambda 1350 fr. 14,1 Sn.) r. S Λυδίας μαχαίρα ς· S τὰς †μυεργεῖς Λυδίζω ν· χορεύων· διὰ τοὺς Λυδούς, οἳ σῴζονται μέν, διασκευασμένοι δέ εἰσιν (Ar. ### lambda 1352 Eq. 523) Λυδικὴ λίθο ς· . ### lambda 1353 .. ‘〈λίθοσ〉 σίδηρον τηλόθεν προσηγάγου‘ (Soph. fr. 732). αὕτη γὰρ τὸν σίδηρον ἐπισπᾶται. ἡ δὲ Μαγνῆτις διαπατᾷ τὴν ὄψιν, ὡς δοκεῖν ἀργύριον εἶναι Λυδο ί· οὗτοι τὰς θέας εὑρεῖν λέγονται. ### lambda 1354 ὅθεν καὶ Ῥωμαῖοι λούδους φασί Λυδίῳ νόμ ῳ· ἀντὶ τοῦ μαντικῷ. ### lambda 1355 οἱ γὰρ Λυδοὶ μάντεις ἐδόκουν εἶναι. ἢ Λυδῷ ἀντὶ τοῦ Μυσῷ. εἰσὶ γὰρ Λυδῶν ἄποικοι καὶ μαντικώτατοι. ἢ ἐπεὶ τὰς κεφαλὰς οἱ Λυδοὶ ἄμπυξιν ἐκοσμοῦντο Λυδὸς τὴν θύραν ἔκλεισ ε· παροιμία, ἐπὶ τῶν μωροκλεπτῶν Λυδὸς ἐν μεσημβρί ᾳ· παροιμιακῶς παίζει, ἐπειδὴ ἐν ταῖς τοιαύταις ὥραις οἱ αἰπόλοι ἀκολασταίνουσιν * λύε ι· λυσιτελεῖ (Eur. ### lambda 1358 Alc. 628) Agn. ἢ ἀδημονεῖ A λύθιο ς· ἠθμός. ### lambda 1359 Ἡρακλεῶται λύ η· στάσις, μάχη, διαφορά [ λυκτρό ς· λύχιος] λύζε ι· †λυθάζει. ### lambda 1362 κυλινδεῖ λύθρον μαστιγόφορο ν· [ * χῶρος αἵματος v. ### lambda 1363 ἰχώρ. τὸ ἀπὸ φόνου 〈αἷμα〉 καὶ τὸ ἐξ αἵματος καὶ κόνεως μόλυσμα AS] ὁ μεθ’ αἵματος φόνος, ἀπὸ τοῦ λύειν τοὺς ἐναντίους τοῦ θορεῖν. ἢ * ὁ ἐκ τοῦ αἵματος μολυσμός ASvg * λύθρ ῳ· φόνῳ. ### lambda 1364 ἢ τῷ ἐκ μάχης μολύσματι συνισταμένῳ δι’ ἱδρῶτος καὶ κόνεως καὶ αἵματος (Ζ 268 ..) ASvgn λυκάβα ς· ὁ ἐνιαυτός. ### lambda 1365 καὶ λυκάβαντε ς· οἱ ἐνιαυτοί. παρὰ τὸ λυγαίως βαίνει ν, ὅ ἐστι σκοτεινῶς· λεληθότως γὰρ ὁ χρόνος διέρχεται (ξ 161) Λυκαβηττό ς· ὄρος τῆς Ἀττικῆς. ### lambda 1366 εἴρηται δὲ οὕτως διὰ τὸ λύκοις πληθύειν [ Λυκαΐδε ς· παρθένοι τινές] Λυκαῖον καὶ Θυμβραῖο ν· τὸν Πύθιον. ### lambda 1368 καὶ τὸν ἐν Χρύσῃ [Λυκαῖον] λυκαιμία ς· ὁ λυκόβρωτος (Alcae. ### lambda 1369 fr. 130,25 L.—P.) r λυκοβατίας δρυμό ς· ἐν ᾧ οἱ λύκοι διατρίβουσιν Λυκαμβὶς ἀρχ ή· ὁ Κρατῖνος ἐν Νόμοις (fr. ### lambda 1371 130), τὸν πολέμαρχον δηλῶν, πρὸς ὃ〈ν〉 ἀπεγράφοντο τὰς τοῦ ἀπροστασίου δίκας. Λυκαμβίδα δὲ εἶπε τὴν ἀρχήν ... Λύκαστο ς· πόλις 〈Κρήτησ〉 (Β 647) * λυκέ η· λύκου δορά (Κ 459) r. ### lambda 1373 AS λυκεῖο ν· φοβερόν (Aesch. ### lambda 1374 Sept. 145?) Λυκεῖον ποτό ν· ἀπὸ κρήνης τῆς ὑπὸ Ἀπόλλωνος εὑρεθείσης, 〈ἢ〉 ὑπὸ λύκων πινομένης, . ### lambda 1375 .. ἀπὸ οἴνου καὶ μέλιτος (Soph. Phil. 1461) Λυκηγενέ ι· τῷ ἀπὸ Λυκίας ὄντι, ἢ γενομένῳ (Δ 101) Λυκιάδες κόρα ι· τὸν ἀριθμὸν λʹ, αἱ τὸ ὕδωρ κομίζουσαι εἰς τὸ Λύκειον †Λακεδαιμόνων λυκηλάτου ς· τὰς ἐνχαλινωθείσας Λύκειος ἀγορ ά· ἐν τῇ τῶν Ἀργείων (Soph. ### lambda 1379 El. 7) Λύκειο ν· τόπος Περικλέους ἐπιστατήσαντος τοῦ ἔργου. ### lambda 1380 ἐποιοῦντο δὲ αὐτόθι τὰς στρατιωτικὰς ἐξετάσεις καὶ συλλόγους λύκιο ς· κολοιοῦ εἶδος λυκίσκο ς· ἡ μὴ ἔχουσα ἀξονίσκον τροχιλία, τρῆμα δὲ μόνον h ἢ * ἄνοδος δώματος gn λυκοειδέ ς· τὸ πρὸς τὴν ἕω λυκοειδέος ἀοῦ ς· τοῦ λυκόφωτος λυκοειδή ς· διάλευκος λυκοθρασή ς· θρασύς λυκοδέρει α· ἐκ λυκείου δέρματος πεπονημένα λύκο ι· μάνδαλοι θυρῶν λυκοκτόνο ς· ὁ Ἀπόλλων λυκοκτόνου θεο ῦ· Σοφοκλῆς Ἠλέκτρᾳ (6). ### lambda 1390 Ἀρίσταρχος, διὰ τὸ τὸν θεὸν νόμιον εἶναι, καὶ τὴν τῶν βοσκημάτων φυλακὴν ποιούμενον τὸν Ἀπόλλωνα ἀναιρεῖν τοὺς 〈ἐπιβούλους αὐτῶν〉. οὐ καλῶς. ἔστι γὰρ ὁ λύκος ἱερὸν Ἀπόλλωνος Λυκομίδα ι· γένος ἰθαγενῶν Λυκόποδε ς· οἱ Ἀλκμαιωνίδαι, οἱ μέν τινες διὰ τὴν τῶν ποδῶν λευκότητα . ### lambda 1392 .. ἦσαν γὰρ ἀεὶ ὑποδεδεμένοι (Ar. Lys. 665) Λυκόστρατο ς· ὁ μόναρχος. ### lambda 1393 παρὰ †Ἱπποχάρμῳ† λύκο ς· τὸ τοῦ ἴρεως ἄνθος. ### lambda 1394 καὶ ποιὸς ἰχθῦς. καὶ τὸ ἐν τοῖς χαλινοῖς σίδηρον. καὶ ὁ ἅρπαξ τῶν εἰς τὰ φρέατα καδίσκων. καὶ ὁ τῆς θύρας μάνδαλος. καὶ ἀράχνιόν τι. καὶ [ὁ] εἷς τῶν Τελχίνων. ποταμός λύκος ἀετὸν φεύγε ι· παροιμία ἐπὶ τῶν ἀφύκτων λύκος ἔχαν ε· παροιμία ἐπὶ τῶν ἐλπιζόντων καὶ τῆς ἐλπίδος 〈διαμαρτόντων〉 (Ar. ### lambda 1396 fr. 337) λύκος περὶ φρέαρ χορεύε ι· παροιμία ἐπὶ τῶν πονούντων περί τι τῶν ματαίων. ### lambda 1397 καὶ ὅτι ἄπρακτος περίεισιν ὅταν διψήσῃ, [ἢ] μὴ δυνάμενος πιεῖν 〈ἢ〉 ἐπὰν διώκοντος αὐτοῦ ... ἐμπέσῃ εἰς φρέαρ λυκοσπάδε ς· ἵπποι ὑπὸ λύκων διεσπασμένοι, οἱ περὶ τὴν Ἀδρίαν Λύκου δεκά ς· παροιμιῶδες· ἐπεὶ Λύκος ἥρως πρὸς τοῖς ἐν Ἀθήναις δικαστηρίοις ἵδρυτο, τοῦ θηρίου τὴν μορφὴν ἔχων λυκόφανο ν· τὸν ἐχινόποδα. ### lambda 1400 Μεσσήνιοι λυκόφρω ν· δεινόφρων, †ὑψήφρων (S) λυκτ ά· οὐκ ἀνεκτά Λύκτο ς· πόλις (Β 647) λυκοκαρί ς· θερμὸν ἀπ’ ἀλφίτου πιεῖν [ Λύλιος ἢ Μύλλο ς· οὗτος ἐπὶ μωρίᾳ ἐκωμῳδεῖτο] λῦμ α· κάθαρμα r λυμαίνεσθα ι· καθαίρειν. ### lambda 1407 φθείρειν λυμαίνετα ι· διαφθείρεται (Eur. ### lambda 1408 Bacch. 354) * λυμεώ ν· ὀλέθριος ASvgn. ### lambda 1409 φθορεύς (Eur. Hipp. 1068) g (n) λύματ α· τὰ ῥυπάσματα τοῦ σώματος. ### lambda 1410 [τὰ γὰρ τῆς νόσου, τουτέστι] τὰ καθάρματα λύμακε ς· πέτραι * λύμα τ ’ ἔβαλλο ν· τὰς ἀκαθαρσίας ἔβαλλον (Α 314) A (n) λυμάχ η· ἡ εἰς διαφορὰν λύπη, ὕβρις * λύμ η· βλάβη, φθορά r. ### lambda 1414 ASvgn λυμηνάμενο ς· αἰκισάμενος r * λυμήναντ ι· βλάψαντι AS λυμνό ς· γυμνός [ λύμπ η· πόνος] † λύμπρωσχο ς· τὸ λυχνίον S λύ ξ· λυγμόν λύπει α· ἑταίρα S λύπ η· πόνος. ### lambda 1422 ὕβρις, φθορά, ἀπώλεια, βλάβη λυπηρό ς· ἄθυμος λυπτ ά· ἑταίρα, πόρνη λυπρὰν γῆ ν· τὴν λεπτήν S * λυπρά ν· λυπηράν, μοχθηράν (Eur. ### lambda 1426 Hec. 364) ASvg λυπρ ή· εὐτελής. ### lambda 1427 μοχθηρά. ἀχρεία. σκοτεινή. ὀλεθρία (ν 243) * λυπρῶ ς· εὐτελῶς. ### lambda 1428 λυπηρῶς (Eur. Phoen. 1207) r. Asn * λύρ α· κιθάρα r. ### lambda 1429 ASs λυρίτη ς· ζῷόν τι, ταῖς δρυσὶν ἐντίκτον Λύρκειο ν· ὄρος τῆς Ἀργείας (Callim. ### lambda 1431 fr. 307) Λυρκείου δῆμο ν· τὸ Ἄργος· ἀπὸ Λύρκου τοῦ Λυγκέως. ### lambda 1432 ἔστι δὲ καὶ ὄρος καὶ πόλις (Soph. fr. 249,6) Λυρνησό ς· ἡ Τένεδος. ### lambda 1433 καὶ Κιλικίας πόλις r λυροφοῖνι ξ· εἶδος κιθάρας * λυρῳδό ς· ψαλμῳδός, κιθαρῳδός Avg λῦσα ι· ἀπολῦσαι, ⸤ λυτρῶσαι r. ### lambda 1436 n καθελεῖν. ἀφελεῖν. τεμεῖν * λῦσα ν· ἔλυσαν (Α 305) AS. ### lambda 1437 ἐλυτρώσαντο (g) Λυσάνδρει α· πανήγυρις, ἀπὸ Λυσάνδρου ὀνομασθεῖσα. ### lambda 1438 ἤγοντο δὲ ἐν αὐτῇ ἀγῶνες καὶ θυσίαι λυσανία ς· ὁ λύων τὰς ἀνίας (Ar. ### lambda 1439 Nub. 1163). καὶ δυσάνιος γυν ή· ἡ ἐπὶ τοῖς τυχοῦσιν ἀχθομένη (Men. fr. 589 Koe.) [ λυσία ν· ὁρμήν, ἐνθουσιασμόν] λύσειοι τελετα ί· οὕτως ἐλέγοντό τινες τελεταί, ἐπεὶ καὶ Λύσιος ἐλέγετο Διόνυσος [ Λυσείει ς· δῆμος φυλῆς Οἰνήιδος] λυσίζωνο ς· γυνή, ἥτις ἐνυμφεύθη. ### lambda 1443 καὶ ἐπίθετον Ἀρτέμιδος Λυσιμάχειο ς· βοτάνη, εὑρεθεῖσα ὑπὸ Λυσιμάχου λυσιμελή ς· ἐπιθετικῶς, ὁ ὕπνος. ### lambda 1445 ἤτοι ὁ τὰ μέλη τοῦ σώματος λύων, ἢ τὰς μελεδῶνας, τὰς μερίμνας λύων, ‘μελεδήματα θυμοῦ‘ (υ 57) λύσι ς· ἡ λύτρωσις (ι 421) s * λυσιτελε ῖ· συμφέρει AS, ἐπωφελεῖ * λυσιτελή ς· ὠφέλιμος, σύμφορος (Sir. ### lambda 1448 28,21) AS (vg) † λυσιπνε ῖ· φοβεῖται 〉λυσκάζε ι· περιφεύγει (r) * λυσόμενο ς· λυτρωσόμενος (Α 13) ASb(g) λύσ ω· ἀπολυτρώσω (Α 29) λύσσ α· ὁρμή. ### lambda 1453 * ἐνθουσιασμός (Ι 239) AS * λῦσα ς· ἔλυσας, ἐλυτρώσω g. ### lambda 1454 ἔσωσας * λύσσετα ι· μαίνεται A * λύσση ς· μανίας (Eur. ### lambda 1456 Or. 401) An. ὄρεξις ἐπιβλαβής * λυσσήει ς· μανιώδης (Greg. ### lambda 1457 Naz. c. 2,1,1,52 ..) r (vg) * λυσσητῆρ α· μανιώδη r. ### lambda 1458 ASn * λυσσῶδε ς· μανικόν ASvgp λυσσῶσ ι· μαινομένοις Λυταί η· Θετταλή λυταρί ς· μήκωνος εἶδος [ λυταῶ ς· σκοτεινῶς] λυτήριο ν· φυλακτήριον λυτήριο ς· φύλαξ λύτρο ν· τίμημα r λύτρ α· καθάρματα. ### lambda 1467 λυτήρια. καὶ * πάντα τὰ διδόμενα εἰς ἀνάκτησιν ἀνθρώπων (AS) * λυτρούμενο ν· ἐξ αἰχμαλωσίας [ἀνθρώπων] λυτρούμενον A λυττε ῖ· πολλὰ λαλεῖ λύττο ι· οἱ ὑψηλοὶ τόποι λυττῶντας ἢ λυσσῶντα ς· μαινομένους λύχν α· λύχνοι (Hdt. ### lambda 1472 2,133,4) λυχναῖος καὶ λυχνεύ ς· ὁ διαυγὴς λίθος (Clem. ### lambda 1473 Al. protr. 4,47,3?) r (AS) λύχνιο ν· ἡ λυχνία * λυχνοκαΐα ν· λυχναψίαν AS λυχνοκῶσα ν· λυχνοκαυτοῦσαν (Teleclid. ### lambda 1476 fr. 60) λύχνο ς· ἡ λαμπάς s, ἡ δαΐς, παρ’ Ὁμήρῳ (τ 34). ### lambda 1477 καὶ ἰχθῦς κάλλιστος λυχνοῦχο ς· * ὁ φανός, λαμπτήρ gns. ### lambda 1478 οἱ δέ, ἐφ’ οὗ ὁ λύχνος ὀχεῖται † λύχνο ν· τράχηλον λ ῶ· θέλω * λώβα ς· βλάβας AS, ὕβρεις * λωβᾶτα ι· ἐξαπατᾷ AS. ### lambda 1482 λυμαίνεται Sg λώβ η· βλάβη. ### lambda 1483 ὄνειδος. ἀπώλεια. χλεύη. ψεῦδος. ὕβρις λωβῆσα ι· ὑβρίσαι, βλάψαι * λωβήσαι ο· βλάψειας, ὑβρίσειας (Β 242) (ASN) λωβήεντ α· βλαβερά * λωβητή ρ· ὑβριστής (Λ 385) r. ### lambda 1487 ASn (g) λωβητῆρ α· βλαπτικόν, ὑβριστικόν (Β 275) λωβητῆρε ς· λώβης ἄξιοι, ἐπονείδιστοι (Ω 239) * λωβητό ν· ἐνυβριστόν (Ω 531) AN (S) λωβεύει ν· ψεύδεσθαι (S). ### lambda 1491 καταισχύνειν λωβώμενο ς· χλευάζων λωγάνιο ν· τῶν βοῶν τὸ ἀπὸ τῶν τραχήλων χάλασμα λωγάλιο ι· ἀστράγαλοι. ### lambda 1494 ἢ ⸤ πόρνοι (r) λωγά ς· πόρνη λώγασο ς· ταυρεία μάστιξ λωγ ή· καλάμη S καὶ συναγωγὴ σίτου λώεσσα ν· τὴν ἅμαξαν (S) * λώϊο ν· λωΐτερον, βέλτιον ASvn λωισμό ν· λῶμα. ### lambda 1500 ἢ κλωσμένον * λώϊστ α· συμφέροντα ASn. ### lambda 1501 ἄριστα (Eur. Med. 127 ..) λωϊτέρ η· συμφορωτέρα [ λώλεσσα ν· τὴν ἅμαξαν] * [ λωλεύοντ α· ἀνθοῦντα ASgb] λῶλο ν· βρῶμα, ἐκ γιγάρτων καὶ σύκων γενόμενον, παιδίοις πεφωσμένον λωλ ώ· ὅταν σῦκα μετὰ γιγάρτων φωσθῇ (S) λῶμ α· ῥαφή. ### lambda 1507 κλωσμός. ἢ * εἰς τὸ κατώτερον 〈μέροσ〉 τοῦ ἱματίου 〈ἐπίβλημα ἐκ βύσσου καὶ πορφύρασ〉 ASvgnp λῶμα (Exod. 28,33 ..) [ λωπεύε ι· ψεύδεται] λώπ η· ἱμάτιον, περίβλημα λωπίζε ι· ἐκδύει, γυμνοῖ ἢ ὅπλων ἢ ἱματίων λωπιστό ς· ὁ Παλαμήδης ἐκ τῆς τῶν ἱματίων ἐπιρίψεως (Eur. ### lambda 1511 Palam.?) λωποδύτα ι· κλέπται, ἀποδύοντες, ἐν λουτροῖς κλέπτοντες * λῶπο ς· ἱμάτιον r ASvgn † λωρό ν· πικρόν λωρυμνό ν· βαθύτατα, κατώτατα λῶσ α· θέλουσα λῶστο ι· ἐραμμένοι. ### lambda 1517 φίλοι λῷστο ς· βέλτιστος Ss. ### lambda 1518 [ἢ βοτάνη. καὶ εἶδος φυτοῦ] λωτεῦντ α· ἀνθοῦντα ASgbp. ### lambda 1519 ἢ λωτὸν ἔχοντα (Μ 283) λῶτ α· ἄνθη λωτεῦσι δὲ πάχν ῃ· ἀνθεῖν ποιοῦσιν αἱ ψυχρότητες λωτίζει ν· ἀπανθίζεσθαι. ### lambda 1522 ⸤ ἀπολαύειν (S) λωτίνας ἀηδόνα ς· τοὺς αὐλούς (Eur. ### lambda 1523 fr. 931) λώτινος αὐλό ς· ἐκ λωτίνου ξύλου λώτισμ α· οἱ πρῶτοι, καὶ ἐπίλεκτοι (Eur. ### lambda 1525 Hel. 1593) λωτοβοσκὸν φῦλο ν· οἱ μὲν τὴν Θρᾴκην· οἱ δὲ τὴν Αἴγυπτον S. ### lambda 1526 ἄλλοι Σκυθίαν (trag. ad. 236) λωτό ς· τράγημά τι. ### lambda 1527 καὶ αὐλός. καὶ δένδρον. καὶ πόαν· κυρίως δὲ τὸ ἐν ταῖς λιβάσι φυόμενον. καὶ πᾶν ἄνθος. καὶ καρπὸς [τοῖς παρὰ] τοῖς Λωτοφάγοις * λώτου τ ’ ἔρωτε ς· . ### lambda 1528 .. χόρτος γλυκύς, ὅθεν αἱ γλωσσίδες τῶν αὐλῶν (Eur. Troad. 439) AS λωτρό ν· δειλινὸν ἄλειμμα. ### lambda 1529 Λάκωνες λωφ ᾷ· λήγει, παύεται λωφάξαλο ς· ἐμπηδήσας λῶφα ρ· λώφημα λωφᾶ ν· ἠρεμεῖν r. ### lambda 1533 πεπαῦσθαι λωφῆσα ι· ἀπὸ τοῦ τραχήλου τὸ ἄχθος ἀποθέσθαι. ### lambda 1534 παῦσαι, λῆξαι, ἀναπαῦσαι, ἡσυχάσαι [λωφῆσαι. καὶ τὰ ὅμοια] * λώφησι ς· ἀνάπαυσις r. ### lambda 1535 ASgn. καὶ τὰ ὅμοια λωφήσεω ν· λήξεων, ἀναπαύσεων λωϊόνω ν· ὠφελίμων * λωφῶσ ι· παύουσιν ASvgn λωφούσ ῃ· παυούσῃ λώ ψ· χλαμύς λῴω ν· βελτίων (Eur. ### lambda 1541 Med. 911) r [ Μῆδο ς· ἱκανός· ἐπειδὴ ὁ Μαδαεί, κτίστης τῆς Μηδείας. ### lambda 1542 ἑρμηνεύεται δὲ οὗτος ἐκμέτρησις, ἤγουν ἱκάνωσις (Procop. in Esai. 13,17) μεμυαλωμέν α· (Ps. 65,15) βαλλίζει ν · Λώ τ · ἐτυμπανίσθησα ν. ἐπρίσθησαν (ep. Hebr. 11,35. 37) ὕπερο ν· (Prov. 23,31) μεμαρά ς· (Iob 15,35) θυΐσκ η· (Num. 7,14) ἐμφρενώμενο ς · ἀντισήκωσι ς · ἀσπάλα ξ· [ἄσβεστος (Iob 20,26) μοιχαλίς (Prov. 18,22 )] μῦς τυφλός, ὁ τὴν γῆν τρυπῶν ( Lev. 11,30)] . Μ ά· τοῦτο Ὅμηρος ὡς συλλαβῆς τάξιν ἔχον συζεύγνυσι καὶ κατομόσει καὶ ἀπομόσει, τοῦτ’ ἔστι καὶ συγκαταθέσει καὶ ἀποφάσει, τῷ τε ναί καὶ τῷ οὔ ἐπιῤῥήμασιν. ### mu 1 ἔστι γὰρ αὐτοῖς κοινόν † μαατρό ν· μωρόν. ### mu 2 Λάκωνες μαγάδει ς· αὐλοὶ κιθαριστήριοι. ### mu 3 ὄργανον ψαλτικόν. ὅθεν καὶ τὸ ψάλλειν μαγαδίζειν λέγουσιν. Ἴων Ὀμφάλῃ· [ἢ] ‘μάγαδις αὐλὸς ἡγείσθω βοῆσ‘ (fr. 23) ἀντὶ τοῦ ὁ συνᾴδων τῇ μαγάδι μαγάδι ν· ἀρχαῖον κιθάρισμα μαγαδίδε ς· ὄργανα ψαλτικά (Soph. ### mu 5 fr. 217) μαγαρί ς· μικρὰ σπάθη μαγαρίσκο ς· πινακίσκος * μαγά ς· σανὶς τετράγωνος ὑπόκυφος, δεχομένη τῆς κιθάρας τὰς νευράς, καὶ ἀποτελοῦσα τὸν φθόγγον ASvgn. ### mu 8 [ἢ τόκον προφέρουσα μνᾶν μίαν] μάγγαν α· φάρμακα. ### mu 9 [δίκτυα]. γοητεύματα μαγγανί α· μηχανή p μάγγαν α· μηχανήματα μάγδωλο ς· οἰκοδόμημά τι μαγεύταν αὐλό ν· τὸν [τὸν] μαγεύοντα τοὺς ἀκροωμένους S μαγεύει ν· γοητεύειν (S). ### mu 14 θεραπεύειν θεούς μαγῆε ς· οἰκονόμοι δείπνου. ### mu 15 ἢ τὰ ἄλφιτα μάττοντες μάγι ν· ἀσπίδα (s) μαγίδε ς· αἷς ἀπομάττουσι καὶ καθαίρουσι. ### mu 17 καὶ μᾶζαι, ἃς καταφέρουσιν οἱ εἰς Τροφωνίου κατιόντες μαγί ς· παλαθίς, ἄρτος (Iud. ### mu 18 7,13) * μαγίστω ρ· ἐπιστάτης. ### mu 19 διδάσκαλος s * μαγίστορα ς· διδασκάλους. ### mu 20 ἐπιστάτας ASvg μαγμό ν· τὸ καθάρσιον· ἀπομάσσειν γὰρ λέγουσιν, ὅταν περικαθαίρωσι τοὺς ἐνοχλουμένους τινὶ πάθει (Soph. ### mu 21 fr. 429) Μάγνη ς· κυβευτικοῦ βόλου προσηγορία (S) . ### mu 22 ... καὶ ἄλλων πολλῶν λεγόμενα ὀνόματα βόλων Μάγνητε ς· ἔθνος Θεσσαλίας (Β 756) μαγνῆτις λίθο ς· αὕτη πλανᾷ τὴν ὄψιν, ἀργύρῳ ἐμφερὴς οὖσα. ### mu 24 ἡ δὲ Ἡρακλεῶτις τὸν σίδηρον ἐπισπᾶται (Eur. fr. 567) μάγο ν· τὸν ἀπατεῶνα. ### mu 25 φαρμακευτήν. τὸν θεοσεβῆ, καὶ θεολόγον καὶ ἱερέα οἱ Πέρσαι οὕτως λέγουσιν (Dan. 2,10) [ * μάγαρο ν· ὑπερῷον S] μαγύδαρι ς· ὀπὸς σιλφίου. ### mu 27 οἱ δὲ ἕτερον τοῦ σιλφίου εἶναι μανότερον μαγῳδί α· ὄρχησις ἁπαλή· ἀπὸ Χρυσογόνου μάγου μαδ ᾷ· ἐκρεῖ μαγδάλλε ι· τίλλει. ### mu 30 ἐσθίει μαγδάλλοντε ς· τίλλοντες. ### mu 31 ἐσθίοντες μαδάρει ς· τὰς πλατυτέρας λόγχας τῶν κεράτων. ### mu 32 Κελτοί μαδαρό ς· ἀραιόθριξ. ### mu 33 ψεδνός μάδεγμ α· δέλεαρ, πρόβλημα. ### mu 34 οἱ δὲ ⸤ μάδευμα S μάδισο ς· δίκελλα. ### mu 35 οἱ δὲ μαδιβός * μαδίσα ς· τὰς τρίχας ἀποβαλών ASn μαδό ν· πόα. ### mu 37 καὶ λεῖον μάδο ς· τὸ ψίλωθρον † μαδρυνθήσομα ι· κολασθήσομαι. ### mu 39 ἐπιτριβήσομαι μ ᾶ· πρόβατα. ### mu 40 Φρύγες * μᾶζ α· ἄλφιτα πεφυρμένα ὕδατι καὶ ἐλαίῳ ASs μαζάκι ς· δόρυ Παρθικόν μαζαγόα ς· ἐπὶ μάζῃ μεμψίμοιρος μᾶζα ν· ἀντὶ τῆς τροφῆς, καὶ τῆς μεμαγμένης †κόπρου μαζάρυγ ξ· τὰ ἐπὶ τῷ ποτῷ ἐπόντα μαζινὸς βοῦ ς· ὁ ἐξ ἀλφίτων Μαζεύ ς· ὁ Ζεὺς παρὰ Φρυξί * μάζης ὤνιο ν· ἄρτου πρᾶσις ASg μάζινα ι· μαζοί μαζίο ν· ὀλίγον . ### mu 50 .. μαζο ί , μαζῶ ν· . ### mu 51 .. μαζονόμιο ν· κοῖλον, καὶ ξύλινον πίνακα μαζοπέπτη ς· ἀρτοκόπος μαζό ς· μαστός (S) . ### mu 54 ὄχθος. τιτθός μαζοφορί ς· ὅμοιον κανῷ μαζῶντ α· τὸν μάττοντα τὰς μάζας † μαεῖτα ι· μυρολογεῖ μαθαλίδε ς· ἐκπώματά τινα. ### mu 58 οἱ δὲ μέτρα, ὡς κύαθοι (Blaes. fr. 2 Kaib.) μάθαμ ι· ζητῶ μάθα ς· μαθήσεως μαθήματ α· ἃ οἱ ὑποκριταὶ ἀνελάμβανον μάθυια ι· γνάθοι μα ΐ· μέγα. ### mu 63 Ἰνδοί μαῖ α· πατρὸς καὶ μητρὸς μήτηρ. ### mu 64 καὶ τροφός. καὶ περὶ τὰς τικτούσας ἰατρός, 〈ἣ〉 καὶ ὀμφαλοτόμος. καὶ προσφώνησις πρὸς πρεσβῦτιν τιμητική, ἀντὶ τοῦ· ὦ τροφέ (β 372) Μαίανδρο ς· ποταμὸς Μιλήτου· ἄλλοι Καρίας. ### mu 65 καὶ κόσμος τις ὀροφικός. καὶ εἶδος ἱππασίας παρὰ ἱπποδαμάσταις * μαίεσθα ι· ζητεῖν, ἐρευνᾶν (ξ 356) Ag(n). ### mu 66 καὶ μαιμάσσειν τὸ αὐτό μαιεύοντα ι· μαιοῦνται 〈 μαιεί α· ἡ〉 μαίευσις (Plat. ### mu 68 Theaet. 150 d ..) r † μαιθα ῦ· οἴμοι μαίθ η· καρδία πρὸς τοῖς ἱεροῖς. ### mu 70 καὶ ὄνομα μαιμᾶ ι· ἐνθουσιᾷ καὶ ὀξέως ὁρμᾶι, ἢ ὀρέγεται, προθυμεῖται μαῖμ α· τῶν ὀρνίθων ἡ κοιλία * μαιμώοντ ι· ἐνεργῶς κινουμένῳ S μαιμάκτη ς· μειλίχιος. ### mu 74 καθάρσιος μαιμᾶ ν· ὀρέγεσθαι, ἐπιθυμεῖσθαι μαῖμα ξ· ταραχώδης μαιμάσασ α· οἰστρήσασα * μαιμάσσε ι· σφύζει. ### mu 78 προθυμεῖται (Ierem. 4,19) ASvgn μαιμώμενο ς· ὁρμῶν. ### mu 79 ζητῶν * μαιμώω ν· ἐνθουσιῶν n * μαιμῶσ α· ὀρεγομένη AS, προθυμουμένη n. ### mu 81 κινουμένη AS [ μαιμάω ξ· κινουμένη] [ἢ ἀδελφός p] μαιμώωσι ν· ἐνθουσιῶσιν n. ### mu 83 ὀρέγονται, προθυμοῦνται (Ν 75) μαινάδε ς· αἱ Βάκχαι (Eur. ### mu 84 Bacch. 103 ..) μαινάδ ι· Βάκχῃ n. ### mu 85 μαινομένῃ (Χ 460) * μαινά ς· Βάκχη (Eur. ### mu 86 Troad. 307) Sgn μαίνετα ι· ὀργίζεται. ### mu 87 ὑλακτεῖ μαινόλη ς· παράκοπος. ### mu 88 ἔνθεος μαινομένοι ο· ἐνθουσιωδῶς κινουμένου, ἢ μανίας παρασκευαστικοῦ, μανιοποιοῦ (Ζ 132) μαινομένου Διονύσο υ· μανίας ἐμποιοῦντος. ### mu 90 ἢ ἐπὶ τοῦ οἴνου, μετωνυμικῶς· ἔκφρονας γὰρ ποιεῖ καὶ εὐκινήτους (Ζ 132) [ μαινοῶσι ν· ἐνθουσιῶσιν] Μαιονί α· ἡ Λυδία * μαιούμενο ς· ἐκλοχίζων ASn Μαῖρ α· κύων τὸ ἄστρον, ἢ ἀκμαιότατον καῦμα r. ### mu 94 οἱ δὲ τὴν σελήνην (Callim. fr. 75,35 Pf.). οἱ δὲ Προίτου θυγατέρα, Αἴθρας ἀδελφοῦ εἶναι. Ταραντῖνοι δὲ μαιριῆ ν· τὸ κακῶς ἔχειν μαίσωλο ς· ζῷον τετράπουν, γενόμενον ἐν τῇ Ἰνδικῇ, ὅμοιον μόσχῳ μαίσω ν· μάγειρον. ### mu 96 ἄλλοι βορόν· ἀπὸ τοῦ μασᾶσθαι * μαιωθήσοντα ι· λοχευθήσονται. ### mu 97 γεννηθήσονται. θεραπευθήσονται (Iob 26,5) Avgn * μαιώσασθ ε· ἐρευνᾶτε τὴν φύσιν AS Μαιωτίδ α· λίμνην. ### mu 99 Μαίονά φασιν εἶναι ποταμὸν τῆς Ἀχαΐας, καὶ Μαιῶτιν λίμνην ἐν Ἑλλάδι (Plat. com. fr. 27) μάκα ρ· μακάριε, εὐδαίμων (Γ 182 . ### mu 100 .) μάκαιρ α· τελεία. ### mu 101 εὐτυχής. τιμία μάκαρε ς· μακάριοι, εὐδαίμονες, ἅγιοι μακαρί α· βρῶμα ἐκ ζωμοῦ καὶ ἀλφίτων μακαρίν η· ἀνδράχνη * μακάριο ς· ὁ πάντοτε ἐν ἀγαθῷ ὤν, εὐδαίμων ASvg * μακαριότη ς· εὐδαιμονία (4. ### mu 106 Macc. 18,19) As μακαρίτη ς· ὁ τεθνεώς. ### mu 107 ὁ μακάριος. * ὁ νεκρός (AS) * μάκαρο ς· μακαρίου (α 217 . ### mu 108 .) g * μακάρω ν· εὐδαιμόνων n, μακαρίων (Α 339) Avg Μακάρων νῆσο ς· ἡ ἀκρόπολις τῶν ἐν Βοιωτίᾳ Θηβῶν (Armenid. ### mu 110 fr. 378,5 J.) Σ μακεδνὰ σκῦλ α· τὰ οὐράνια καὶ μεγάλα. ### mu 111 ἢ ὅτι 〈τὰ〉 τρόπαια μετέωρα ἵσταται μακεδν ή· μηκεδανή. ### mu 112 μακρά. ὑψηλή (η 106) μάκελλ α· φράγματα, δρύφακτοι μακέλλ η· δίκελλα. ### mu 114 πλατὺ σκαφεῖον ... δὲ τῆς μακέλλης ὁ στελεός μακελλῶ ν· δρύφακτος * μάκελλ α· τὰ αὐτά ASvgn μακεσίκρανο ς· ἔποψ. ### mu 117 διὰ τὸ ἔχειν ἐπὶ τῆς κεφαλῆς καθάπερ λόφον. καὶ κορυθαίολον αὐτὸν λέγουσι. πολυώνυμον δὲ [λέγεται] τὸ ζῷον· σίντην τε γὰρ αὐτὸν καὶ ἀλεκτρυόνα καὶ γέλασον λέγουσι Μακετί α· ἡ Μακεδονία μάκιστο ς· ποῤῥώτατος. ### mu 119 ὄφελος ἔχοντα μακιστή ρ· βέλος. ### mu 120 τάσσεται δὲ καὶ ἐπὶ τοῦ μεγάλου (Aesch. Pers. 698) † μάκιστ ι· λοιμός Μάκκο ς· . ### mu 122 .. βασιλεύς μάκκο ρ· ἐργαλεῖον γεωργικόν, ὡς δίκελλα μακκούρ ᾳ· χειρὶ σιδηρᾷ, ᾗ χρῶνται πρὸς τοὺς ἵππους μακκοᾶ ν· παραφρονεῖν. ### mu 125 προσποιεῖσθαι μὴ ἀκούειν μακούνιο ν· δίκτυον κιχλῶν, ὅπερ τινὲς νεφέλην μακρ ά· μεγάλη 〈γραμμή〉. ### mu 127 εἰώθασι γὰρ οἱ καταδικάζοντες ἐν τῷ γραμματιδίῳ μακρὰν γραμμὴν ἕλκειν, ὁ δὲ ἀπολύων μικράν μακραμβέ ς· τὸ εὔκυκλον * μακρηγορί α· μακρὰ διάλεξις, ἢ ὑπαγορία (ASvgn) μακρῇσ ι· μεγάλαις (Ν 782) Μάκρι ς· Εὔβοια ἡ νῆσος Μακρόβιο ι· αἱ νύμφαι. ### mu 132 Ῥόδιοι (Callim. fr. 228,62?) μακρὸν ἄϋσ ε· μεγάλως ἐβόησεν (Γ 81) * μακρὸν ὀχῆ α· τὸν μακρόν, τὸν συνέχοντα (Μ 121) AS μάκτα ι· οἱ μάττοντες τὰς μάζας μακτή ρ· ἡ κάρδοπος. ### mu 136 ἡ πυελίς. καὶ διφθέρα. καὶ ⸤ ὀρχήσεως σχῆμα (s) μακτήριο ν· †ἱλαστήρια. ### mu 137 κάλυμμα ἱερὸν κρυφίων. ἢ κύκλος ξύλινος * μάκτρ α· ἀβάκιον, ⸤ ἔνθα μάσσουσι τὸ ἄλευρον AS μακύνετα ι· μεγαλύνεται. ### mu 139 ὀρθοῦται * μακώ ν· βοήσας (κ 163) ASg [ μάλαγμ α· ἴαμα] † μάλ α· ἄθροισμα. ### mu 142 βούνισμα μάλα βούλετα ι· πάνυ, σφόδρα, λίαν, μάλιστα, ἄγαν (Ο 51) * μάλαγμ α· ἴαμα (Sap. ### mu 144 16,12 ..) n * μάλα εἰκότω ς· πάνυ πρεπόντως A (g) h μάλα ι· μασχάλαι μαλακί α· * νόσος r. ### mu 147 ASvg. βλακία. εἶδος δὲ ἰχθύων, τευθίδες καὶ σηπίαι, μαλάκια μαλακίζεσθα ι· ἀσθενῶς διακεῖσθαι (Thuc. ### mu 148 3, 37,2). * νοσηλεύεσθαι (ASn) μαλακίννη ς· παρθένος s μαλάκιο ν· γυναικεῖον κοσμάριον (Ar. ### mu 150 fr. 320,10) * μαλακὸν ἱμάτιο ν· τετριμμένον. ### mu 151 [Κῷοι δὲ εὐμετακόμιστον] ἢ πολυτελές. ἢ ἁπαλόν (Matth. 11,8 v. l.) A * μαλακὸν περὶ κῶμ α· ἁπαλὸν κοίμημα (Ξ 359) An † μαλάγα ς· ἄδησυς† θῦλαξ, ἀσκός μαλακό ς· μαλθακός. ### mu 154 ἔκλυτος. γυναικοήθης μαλακόστρακ α· καράβους καὶ καρίδας μαλακ ῷ· ἁπαλῷ, τρυφερῷ, * ⸤ ἡδεῖ (Ω 678) An μαλάνιο ν· σάκκος * μαλάντερο ν· μειλανώτερον A μαλάξα ι· πραῧναι * μάλα σαφῶ ς· πάνυ φανερῶς vg (A) μαλασσό ς· τράχηλος μαλατῆρε ς· ναῦται μαλατθ ᾷ· αἱμωδιᾷ [ μάλα τι τῶν ἀποκρύπτων] μαλαφῶ ν· ζητῶν 〈μήλῃ τι τῶν ἀποκρύπτων〉 * μαλάχ η· μολόχη Agnp μαλάχιο ς· ἰχθῦς ποιός * μάλα ἄ ν· λίαν, πάνυ (Plat. ### mu 168 Conv. 194a ..) A [ Μάλεο ι· ὅριοι] * μαλεροῖ ο· καυστικοῦ (Greg. ### mu 170 Naz. c. 1, 1, 8,7) gn μαλερό ν· * καυστικόν AS. ### mu 171 μαραντικόν (ASn). ὀξύ. λαμπρόν. ἰσχυρόν. ἀσθενές μαλερὰς φρένα ς· ἀσθενεῖς. ### mu 172 καὶ ξηράς, καυστικάς μάλευρο ν· ἄλευρον. ### mu 173 στέας (Achae. fr. 51) μάλ η· [χλαῖνα] μασχάλη ps [μαλάχη] μαλήκῳ πέδ ᾳ· μοιριδίῳ δεσμῷ. ### mu 175 τροχιλία καὶ παγὶς μαλικὰ καλοῦνται (Alcman) [ μαλητέο ν· ζητητέον] μάλθα ν· κηρὸν ἁπαλὸν ἤσθιον (Ar. ### mu 177 fr. 157) μαλθακό ν· ἀγαθόν (Ar. ### mu 178 fr. 815) (s). * μαλακόν AS. ἡδύ. προσηνές. * τρυφερόν AS. ἀσθενῆ μαλθάσσει ν· μαλάσσειν. ### mu 179 πείθειν * μάλθ η· μεμαλαγμένος κηρός q. ### mu 180 ASgb. [ἢ μαλακία. καὶ τρυφερή] μάλθ η· ῥύπος ξηρός μαλθώσ ω· μαλακώσω Μαλέ α· ἀκρωτήριον τῆς Λακωνικῆς b μαλία ν· εὔφημον, ἥσυχον, πραεῖαν μαλι ή· τὸ περὶ τὰ ὑποζύγια πάθος, ὅτε βήττῃ μαλοῖ ς· ζητεῖς μάλιο ν· μᾶλλον (Tyrtae. ### mu 187 12,6) Μάλικ α· τὸν Ἡρακλέα. ### mu 188 Ἀμαθούσιοι Μαλί ρ· γῆ κιμωλία Μαλί ς· Ἀθηνᾶ (Hippon. ### mu 190 fr. 64 Bgk.) S. λαπαρά. ἄφθα. φλεγμονή μάλιστ α· λίαν gn πάνυ n πλέον, σφόδρα, μᾶλλον μαλιωτέρ α· προσφιλεστέρα μαλκενί ς· ἡ παρθένος. ### mu 193 Κρῆτες μαλκῆ ν· τὸ ἐπικόπανον. ### mu 194 Πάριοι μαλκίει ν· τὸ ὑπὸ ψύχους συνεσπάσθαι τὰς χεῖρας μαλκίετο ν· μαλακῶς καὶ ἀσθενῶς ἔχετον. ### mu 196 ἐπιεικῶς δὲ τοὺς ὑπὸ κρύους ἐσκληκότας μαλκίειν λέγουσιν μαλκιώτατο ν· μαλακώτατον μαλκό ν· μαλακόν † μαλλαθόντε ς· ἐσθίοντες * μᾶλλο ν· πλέον ASg. ### mu 200 μάλιστα μᾶλλόν πω ς· ὅσον μαλλό ς· τὸ ἔριον. ### mu 202 καὶ ἡ καθειμένη κόμη, ὁ καὶ κρὲξ καὶ σκόλλυς. καλεῖται δὲ καὶ τὰ ποίμνια. ὅθεν καὶ μαλλῶτιν καλεῖσθαι τὴν Ἴδην, διὰ τὸ πολυπρόβατον εἶναι. καὶ λευκός μάλλυκε ς· τρίχες μαλοπάραυο ς· λευκοπάρειος Μαλόει ς· Ἀπόλλωνος ἐπίθετον, ἢ ἐπώνυμον (Thuc. ### mu 205 3, 3,3) [ μαλόσ α· ὁδὸς ᾗ τὰ πρόβατα βαδίζει] μαλουρί ς· λευκόκερκος. ### mu 207 καὶ ἥτις τὴν οὐρὰν ἔχει λευκήν (Callim. h. Cer. 110 v. l.) μάλουρο ς· λεύκουρος μαλόχιο ν· σπαθητόν * μά λ ’ ὦκ α· πάνυ ταχέως (Β 52 . ### mu 210 .) ASn Μαμάγκει α· ἐν Κλαζομεναῖς τόπος (S) μάμματ α· †ποιήματα. ### mu 212 βρώματα μαματίδε ς· ἀναδενδράδες. ### mu 213 Δόλοπες Μάμερτο ς· Ἄρης μαμᾶτρα ι· οἱ στρατηγοί, παρ’ Ἰνδοῖς μαμμάκυθο ς· μωρός S. ### mu 216 ἔστι δὲ καὶ δρᾶμα πεποιημένον Πλάτωνι Μαμβρ ή· ἀπὸ ὁράσεως μαμμᾶ ν· ἐπὶ τῆς παιδικῆς φωνῆς. ### mu 218 ἐσθίειν μάμμ η· ἡ μήτηρ τῶν γονέων. ### mu 219 ἢ ὑποκόρισμα μητρὸς ἐκ παιδίου. Ἀττικοί † μαμμικό ν· μικρόν † μάμμο ς· οἰκέτης † μαναύετα ι· πανέλκεται μανάκι ς· ὀλιγάκις, σπανίως. ### mu 223 ἢ πυκνά (Plat. com. fr. 200) μανδαλωτό ν· φίλημα ποιὸν οὕτως καλεῖται (Ar. ### mu 224 Ach. 1201) 〈ὡς δράπετον〉 μανδοτ ά· σημεῖα Μανδραγόρα ς· ὁ Ζεύς. ### mu 226 * καὶ εἶδος βοτάνης ASvgn, οἰνικὸν Svgn καὶ ὑπνωτικόν (Gen. 30,14 ..) Sn Μανδραγορῖτι ς· Ἀφροδίτη μάνδρα ι· ἕρκη, φραγμοί, αὐλαί, σηκοὶ βοῶν καὶ ἵππων * μανδύα ς· εἶδος ἱματίου ASvg Περσῶν πολεμικοῦ S. ### mu 229 [ἢ μαντείας] (Iud. 3,16 ..) (n) * μανδύ η· λουρίκιον vg [ὡς δρέπανον] μαμωνᾶ ς· θησαυρὸς πλεονεξίας μανσού ρ· κύων μανασσῆ ς· ἐπιλανθανόμενος * μανείη ν· μανῶ (Eur. ### mu 234 Hec. 1278) A (vgp) μάνη ς· εἰς 〈ὃ〉 τὰς λάταγας 〈ἠφίεσαν〉 Μάνη ς· κυβευτικοῦ βόλου ὄνομα [καὶ] βαρβαρικόν, καθάπερ Εὔβουλος (fr. ### mu 236 59) ἐν Κυβευταῖς· παρίστησι καὶ ἄλλων καταλεγομένων βόλων 〈ὀνόματα〉 Μανέρω ς· τοῦτόν φασιν Αἰγύπτιον ἀμαλογῆσαι πρῶτον παρὰ μάγων διδαχθέντα, καὶ διὰ τοῦτο πᾶσιν ἀνὰ στόμα γενέσθαι, ὡς Κλέαρχος ἐν τοῖς Περὶ παιδείας ἱστορεῖ μανί α· ὀργή, θυμός. ### mu 238 κότος * μανό ν· ἀραιόν ASvg. ### mu 239 μικρόν. ὀλίγον. ⸤ χαῦνον Sg μανοστήμοι ς· ἀραιοστήμοις (Aesch. ### mu 240 fr. 297) * μανότη ς· ἀραιότης (Plat. ### mu 241 Tim. 72 c) A * μανότατο ν· ἀραιότατον ASg * μαντευόμενο ς· χρησμοδοτῶν (Deut. ### mu 243 18,10) ASn Μαντινέ η· πόλις Ἀρκαδίας (Β 607) μαντεῖο ν· ἀντὶ τοῦ μάντευμα (Prov. ### mu 245 16,10) μάντιο ς· μάντεως μάντι ς· ὁ ἐν τοῖς κήποις βάτραχος. ### mu 247 καὶ εἶδος ἀκρίδος * μαντοσύνη ν· μαντείαν (Α 72) [ * μαντύα ς· μαντείας A] μαν ύ· μικρόν. ### mu 250 Ἀθαμᾶνες μάνυζ α· μονοκέφαλον σκόροδον, ὅπερ ἔνιοι μώλυζαν (Hippocr. ### mu 251 nat. mul. 85 mul. 1,78) * μάνυσο ν· τὰ μήκιστα δήλωσον (Eur. ### mu 252 Hec. 192) AS μανῶ ν· ἀραιῶν ματε ῖ· πατεῖ μαραναθ ά· ὁ κύριος ἦλθεν. ### mu 255 ἢ εἶδον τὸν κύριον μάραγν α· μάστιγξ, ῥάβδος, ταυρεία * μάραγνά γ ’ ἢ· ταυρεία (Eur. ### mu 257 Rhes. 817) ASN μάραγο ι· οἱ ἀπόκρημνοι τόποι Μαραθώ ν· δῆμος τῆς Ἀττικῆς· ὅθεν καὶ ποίημα ἦν Μαραθώνιον * μαργαίνε ι· μαίνεται Σ μαραινόπου ς· μεμαρασμένος τοὺς πόδας Μαράξα ς· μήν, ὁ Ἀπελλαῖος μαράσσα ι· κύνες, ὄρνιθες μαργᾶ ι· μαργαίνει. ### mu 264 ὑβρίζει. ἐνθουσιᾷ, μαίνεται. ὑβριστικαὶ γὰρ αἱ μάργαι μαργαίνω ν· μαινόμενος. ### mu 265 δεσμῶν. ὑβρίζων. δεσμὸς γὰρ ἡ μαργάς [ μαργαρίσκο ν· πινακίσκον] * Μαργέτη ς· μωρός τις ἦν μὴ εἰδὼς μίξιν γυναικός· καὶ γυνὴ προτρέπεται αὐτόν 〈εἰποῦσα σκορπίον αὐτὴν δῆξαι καὶ ὑπὸ τῆς ὀχείας θεραπευθῆναι〉 A μαργηέντω ν· λυσσώντων Μαργίτη ς· μωρός τις, μαινόμενος μαργοτάτη ν· ἐπιμανεστάτην Μαργίτο υ· ἄφρονος, μωροῦ μαργοῖ ς· μαινομένοις. ### mu 272 ὑβρισταῖς (Plat. leg. 792 e) * μαργῶντε ς· μαινόμενοι An * μάργο ς· μαινόμενος ASvgb. ### mu 274 ὑβριστής * μαργῶσαν χέρ α· μαινομένην χεῖρα (Eur. ### mu 275 Hec. 1128) Avgn Μαρεῶτι ς· εἶδος ἀμπέλου [ μαρήγε ι· λαμβάνει] † μαρηγηλλᾶ ι· ἀμφιπονεῖ. ### mu 278 στραγγεύεται Μαριανδυνὸς θρῆνο ς· δαιμονίως γὰρ περὶ τοὺς θρήνους σπουδάζουσιν. ### mu 279 ἄλλοι εἶδος ᾠδῆς τωθαστικῆς τὸν Μαριανδυνόν, ὡς Λιτυέρσαν μαριανδυνίζει ς· εἰρωνεύεις μαριζεύ ς· λίθος τις, ὃς ἐπισταζομένου ὕδατος καίεται [ μαρίει ν· ὀχλεῖσθαι· πυρέττειν] Μαρικᾶ ν· κίναιδον. ### mu 283 οἱ δὲ ὑποκόρισμα παιδίου ἄῤῥενος βαρβαρικόν μαρίλ η· ὁ χνοῦς S. ### mu 284 καὶ τὸ λεπτὸν ⸤ τῶν ἀνθράκων S μαριλοκαυτῶ ν· ἀνθρακευτῶν· μαρίλη γὰρ τὸ ἀπόψημα τῶν ἀνθράκων (Soph. ### mu 285 Indag. 34) μαρί ν· τὴν σῦν. ### mu 286 Κρῆτες μαρῖνο ς· κίθαρος. ### mu 287 ἰχθῦς θαλάσσιος. καὶ ὄνομα κύριον * μαριώ θ· ἀντιλογία (Ezech. ### mu 288 47,19 v. l.) n μάρι ς· [τὸν] ἓξ κοτύλας. ### mu 289 καλεῖται δὲ ὁμωνύμως καὶ τὸ μακρὸν πέπερι Μαριταῖο ν· τὸν Δία μάκαρ ς· μακάριος. ### mu 291 εὔμοιρος Μάρκο ς· ἐντολή * μαρμαίρε ι· λάμπει ASvgn. ### mu 293 [ἐνθουσιᾷ] μαρμάρα ι· αἱ τῷ ἐρυθροδάνῳ βεβαμμέναι μαρμάρειο ν· λευκόν, λαμπρόν. ### mu 295 ἄνθος μάρμαρ α· λαμπρά. ### mu 296 ἐρισύβη μαρμαρόεντ α· λάμποντα μάρμα ρ· στερεόν . ### mu 298 .. * μαρμαίροντ α· λάμποντα (Γ 397) ASn * μαρμαρέη ν· λαμπράν (Γ 126 v. ### mu 300 l.) g μαρμαρέῃσ ι· λαμπηδόσι μάρμαρο ς· λευκὴ λίθος (Π 735) μαρμαρυγα ί· αἱ συνεχεῖς τῶν ποδῶν κινήσεις (θ 265). ### mu 303 ἢ * λαμπηδόνες (ASvg) μαρμαρυγ ή· * φῶς. ### mu 304 ἀστραπή AS. βῆμα. πήδημα. ⸤ λαμπηδών. ASg. κίνησις ποδῶν συνεχής. ⸤ αὐγὴ ὀφθαλμῶν ASn [ μαρμαρυκ ᾷ· ἀπὸ τοῦ μαρμαίρων] * μαρμάρ ω· λίθῳ ποιῷ (Eur. ### mu 306 Phoen. 663) * μαρμάρῳ ὀκρυόεντ ι· λίθῳ τραχεῖ (Μ 380) ASn μάρμαρ α· λαμπρά μαρμαῖρο ν· λαμπρόν * μαρνάμενο ι· μαχόμενοι (Ζ 256) ASn * μάρνατα ι· μάχεται ἐν πολέμῳ (Δ 513) ASvg μᾶρο ν· ὀπός. ### mu 312 καὶ πόα μάρπτε ν· * κατελάμβανε An, συνελάμβανε. ### mu 313 καὶ μάρπτε ι, ὁμοίως (Eur. Hipp. 1188) * μάρπτῃσ ι· καταλάβῃ (Θ 405) ASn * μάρπτοντ α· κρατοῦντα (Greg. ### mu 315 Naz. c. 2,1, 1,91) g (Tn) μάρπτι ς· ὑβριστής (Aesch. ### mu 316 Suppl. 826) μάῤῥο ν· ἐργαλεῖον σιδηροῦν μάρσετα ι· κτήσεται μαρσίππιο ν· βαλάντιον n. ### mu 319 φασκώλιον (Prov. 1,14) 〈ἢ σάκκοσ〉 μαρσίπεο ι· οἱ γαστρίμαργοι. ### mu 320 [ἢ σάκκοι] μαρτυρία ι· βουλήσεις μαρτυρίῃσ ι· βουλήσεσιν, ἐντολαῖς (λ 325) μαρτύρομα ι· ἐπιφωνοῦμαι (Eur. ### mu 323 Phoen. 626 ..) μάρτυ ς· μάρτυρ * μαρυκᾶσθα ι· ἀναπέμπειν τὴν τροφὴν καὶ πάλιν αὐτὴν ἀναμασᾶσθαι AS μαρυκᾶτα ι· ἀναμασᾶται * μάρψα ι· συλλαβεῖν gn, καταλήψεσθαι (Eur. ### mu 327 Hec. 1061) (Sg) μάρψει δ’· καταλήψεται (Ο 137) * μάρψ ω· καταλάβω (Eur. ### mu 329 Alc. 847) An Μάση ς· πόλις (Β 562) μάσασθα ι· ἐφάψασθαι (λ 591). ### mu 331 καθᾶραι μάσθλη καὶ μάσθλη ς· δέρμα, καὶ ὑπόδημα φοινικοῦν (Sapph. ### mu 332 fr. 39 L—P). καὶ ἡνία. διφθέρα μάσθλητα δίτομο ν· τὰς ἡνίας. ### mu 333 καὶ γὰρ 〈ὁ μάσθλης καὶ〉 ἡ μάσθλη. Σοφοκλῆς Ἀνδρομέδᾳ καὶ Συνδείπνοις (fr. 125. 151) μάσ ι· μεγάλως μασίγδουπον βασιλῆ α· μεγαλόηχον, τὸν μέγαν ἐν ἤχῳ Μασιμάνα ς· τοὺς βαρβάρους οὕτως ἔλεγον μάσκ η· δίκελλα μάσπετ α· τοῦ σιλφίου τὰ πρῶτα πέταλα, ἢ τὸ τοῦ καυλοῦ ὀπτόν μάσσα ι· ζητῆσαι. ### mu 339 καθαρίσαι. φυρᾶσαι μάσσασθα ι· [μάχεσθαι. ### mu 340 ] λαβέσθαι. ἀφαρπάζεσθαι. ⸤ ἐφάψασθαι (λ 591) S * μάσσε ι· καθαρίζει. ### mu 341 καὶ τὰ λοιπά AS μᾶσσο ν· πλέον S, μεῖζον (θ 203). ### mu 342 μικρόν, ⸤ ἔλασσον S μασσότερο ν· ποῤῥώτερον μάστ α· ἡγεμών. ### mu 344 [ἢ μεγάλως] μαστάζε ι· μασᾶται μαστάζετα ι· διαμασᾶται S μάστακ α· τὸ στόμα (δ 287)· ἀπὸ τοῦ μασᾶσθα ι. ### mu 347 ἢ τὸ μάσημα (Ι 324). οἱ δὲ ⸤ ἀκρίδα (Soph. fr. 650) (s). ἢ σιαγόνα μαστίδε ς· ἀκίδες. ### mu 348 ἢ ἀγκύλαι [ μασταλίδε ς· χάρακες. ### mu 349 κάμακες] * μάστα ξ· ἔνθεσις. ### mu 350 ἢ ἀκρίς AS. ἢ στόμα gS μασταρύζει ν· μαστιχᾶσθαι. ### mu 351 καὶ τρέμειν. ἢ σφοδρῶς, ἢ κακῶς μασᾶσθαι (Ar. Ach. 689) μαστεύε ι· ζητεῖ S, ἐρευνᾷ, ψηλαφᾷ, ⸤ ἐπιζητεῖ n * μαστή ρ· ἐρευνητής (Eur. ### mu 353 Bacch. 986) AS * μαστῆρε ς· ζητοῦντες A, ἐρευνῶντες μάστ ι· μάστιγι (Ψ 500) * μάστιγα ς· δαρμούς A μάστι ε· μάστιζε (Ρ 622) * μαστιγία ς· ὁ μαστιζόμενος ASvg μαστίετα ι· μαστίζεται (Υ 171) μαστίζε ι· [μασᾶται. ### mu 360 ἢ] τύπτει μαστίζε ι· πληγαῖς τύπτει μαστίζω ν· [μασόμενος. ### mu 362 ] πατάσσων μάστι ν· τὴν μάστιγα (ο 182) * μάστι ξ· φραγέλλιον (Sirac. ### mu 364 40,9) ASn μαστο ί· τὰ ὑψηλὰ τῆς Ἀττικῆς μέρη μαστό ς· ποτήριον. ### mu 366 ἢ λίθον. καὶ τὰ 〈εἰσ〉 ὕψος ἀνέχοντα 〈ἐν〉 χώραις καὶ ὄρεσι μαστούς μαστούει ν· ἐπιζητεῖν μαστρεῖα ι· αἱ τῶν ἀρχόντων εὔθυναι μαστρο ί· παρὰ Ῥοδίοις ἐρευνητῆρες μαστροπό ς· δύστροπος. ### mu 370 ⸤ πανοῦργος An. ἀπατεών. * ὁ τὰς γυναῖκας ἢ ἄνδρας προσκαλῶν καὶ μαυλίζων, ἢ προαγωγός A μαστροφό ς· τὰ αὐτά s μασύντη ς· παράσιτος μασχαλέο ν· κάνεον. ### mu 373 πίναξ μασχάλην αἴρει ν· κωθωνίζεσθαι, καὶ πίνειν ‘ὡς ἄνω τὴν μασχάλην αἴρωμεν ἐμπεπωκότεσ‘ (Cratin. ### mu 374 fr. 298) ἐν τῷ μεθύειν αἴρειν ἄνω τὴν μασχάλην. εἰώθεισαν γὰρ λέγειν μασχάλην αἴρεις ἀντὶ τοῦ κωθωνίζειν, καὶ καταμωκᾶσθαι ταῖς χερσίν· οἷόν ἐστι καὶ τὸ παρ’ Ὁμήρῳ· ‘χεῖρας ἀνασχόμενοι‘ (ς 100) μασχάλ η· μέρος τι τῆς πρῴρας, ὅπου καὶ τὸ τέρθρον, ὃ καλοῦσιν ἀρτέμωνα. ### mu 375 ἢ τοῦ τῆς ἐλαίας φύλλου τὸ μέρος μασχαλῆ ν· τὸ τοῖς λευκίνοις σχοινίοις τὰς ἀγκύρας σχάσαντας περὶ τὸν ἀγκυρίτην λίθον περιθεῖναι μασχάλινο ν· φοινίκινον πλέγμα μασχάλιο ν· κάνεον φοινίκιον. ### mu 378 Μασχάλη γὰρ ἡ τοῦ φοίνικος ῥάβδος. ἢ σχοινίον μασχαλίσματ α· 〈οἱ〉 φονεύσαντες ἐξ ἐπιβουλῆς τινας ὑπὲρ τοῦ τὴν μῆνιν ἐκκλῖναι ἀκρωτηρίασαν τὰ μόρια τούτων, οἷον ὤτων, ῥινῶν, καὶ διείραντες ἐκρέμνων ἐκ τοῦ τραχήλου διὰ τῶν μασχαλῶν. ### mu 379 καὶ τὰ [τῶν] ἐπιτιθέμενα ἀπὸ τῶν ὤμων κρέα ἐν ταῖς τῶν θεῶν θυσίαις μασχαλιστή ρ· 〈ὁ〉 διὰ τῶν μασχαλῶν δεσμὸς (S) τοῦ ὑποζυγίου. ### mu 380 τὸ αὐτὸ καὶ μασχαλίς μασχαλισθῆνα ι· ἀνηρτῆσθαι ἐκ τῶν μασχαλῶν μασχαλίττε ι· ὑπὸ κόλπον καὶ ὑπὸ μάλην φέρει * μασχαλό ν· τὸν χιτῶνα (S) ματᾶ ι· διατρίβει, χρονίζει ματαιολοιχό ς· ὁ περὶ τὰ μικρὰ πανοῦργος, καὶ λίχνος (Ar. ### mu 385 Nub. 451) μάταιο ς· ἠλίθιος. ### mu 386 τάλας ματαία ν· τάλαιναν, ἠλίθιον (Esai. ### mu 387 31,2) μάταισ ι· ταῖς ματαιότησιν ματαΐσσε ι· μωραίνει ματᾶ ν· ματαιΐζειν μάτα ν· ἡ λύγξ. ### mu 391 ἔνιοι δὲ ματακὸς ἢ ματακόν μάταρο ς· στέφανος μεμαρασμένος ματε ῖ· ζητεῖ ματή ρ· ἐπίσκοπος, ἐπιζητῶν, ἐρευνητής † ματρίου ς· τοὺς ἀβελτέρους ματηρεύει ν· ματεύειν. ### mu 396 ζητεῖν μάτησε ν· ἀπέτυχεν. ### mu 397 * ⸤ μάταιόν τι ἔπραξεν n. ἠμέλησεν Sn. ἀπέσχεν (Ψ 510) ματήσετο ν· [ἑάλωσιν,] ἁλῶσιν. ### mu 398 ἀποτύχωσιν (Ε 233) AS ματί α· †μαρτυρία ματί ῃ· ματαιότητι (κ 79) μάτιο ν· τῷ τόνῳ, ὡς βέλτιον· τὸ μικρόν, καὶ ὀλίγον, καὶ μάταιον. ### mu 401 οἱ δὲ †δερμάτιον ματί ς· μέγας. ### mu 402 τινὲς ἐπὶ τοῦ βασιλέως ματῆνα ι· ματεῦσαι. ### mu 403 ζητῆσαι ματρόξενο ς· τοὺς νόθους παῖδας. ### mu 404 〈Ῥόδιοι〉 * ματρυλεῖο ν· ⸤ τόπος [τῶν πορνευόντων, τουτέστι πορνεῖον,] ὅπου οἱ μαστροποὶ [ἤτοι μαυλισταί,] διέτριβον ASgn Ματθαῖο ς· δεδωρημένος. ### mu 406 Ματθίας δὲ δόμα θεοῦ ματτάβη ς· ἀπορῶν ματταβε ῖ· περιβλέπει. ### mu 408 ἀδημονεῖ μάτταβο ς· ὁ μωρός ματταβόμενο ς· μέλλων, καὶ ἀποκνῶν [ ματύα ι· γνάθοι] ματτύη ς· ἡ μὲν φωνὴ Μακεδονική, ὄρνις. ### mu 412 καὶ τὰ ἐκ τοῦ ζωμοῦ αὐτοῦ λάχανα περιφερόμενα μὰ τὼ θε ώ· οὐ μόνον γυναῖκες, ἀλλὰ καὶ ἄνδρες ὤμνυον ματῶ ν· ματαιοπραγῶν, ἢ μάτην ποιῶν μαῦλι ν· λαοτομεῖον † μαυκυρό ν· τὸ χλιαρόν μαῦλι ς· μάχαιρα (Callim. ### mu 417 fr. 75,9). καὶ ἡ μίσθιον ποιοῦσα μαυλιστήριο ν· παρ’ Ἱππώνακτι, Λύδιόν τι λεπτὸν νόμισμα (fr. ### mu 418 126 Bgk.) μαῦρο ν· τὸ ἀμαυρόν. ### mu 419 ἀσθενές. ἢ μωρόν Μαύσωλο ς· ὄνομα δυνάστου μάχαιρ α· ξίφος. ### mu 421 καὶ παραζώνιον. καὶ οἷς ἀποκείρεται τὰ πρόβατα, καὶ ζῷα ἑρπετὰ πολύποδα, ἴουλος. καὶ ἐργαλεῖον τεκτονικόν 〉μὰ φρή ν· διάνοια (Eur. ### mu 422 Hec. 85) s μαχαιροδέτη ς· ἐν τοῖς ὁπλισμοῖς καταληπτήρ μαχᾶ ν· 〈ἀντὶ〉 τοῦ θέλειν μάχεσθαι μαχατά ρ· ἀντίπαλος μάχης ἐπὶ μήδεα κείρε ι· τὰ περὶ τῆς μάχης βουλεύματα κολοβοῖ, καὶ ἀποκείρει, ἢ κολούει (Π 120) μαχητή ς· στρατηγός (Ε 801) μαχησαμέν ω· μαχεσάμενοι, δυϊκῶς (Α 304) * μαχλάδ α· πόρνην AS * μαχλάδα ς· πόρνας (Greg. ### mu 430 Naz. c. 1, 2,29, 264) g μάχλη ς· ἀκρατής, πόρνος μαχλί ς· ἑταίρα, πόρνη μάχλο ς· ἀκρατής, καταφερής, * πόρνος gSns μαχλοσύν η· ἡ περὶ τὰ ἀφροδίσια [ὡσεὶ] καταφέρεια, * ἀκολασία ASn, πορνεία (Ω 30) ASgn μαχλῶντε ς· πορνεύοντες Avg 〈ἀκολάστωσ〉 vg † μαχλοίω ν· κρομμύων Μαχλύονα ς· τοὺς αὐτομόλους Αἰθίοπες οὕτω καλοῦσιν * μά ψ· μάτην ns, ματαίως (Β 120) ASvgn μαψαῦρα ι· αἱ μάταιαι ἄελλαι, ἢ κοῦφαι πνοαί (Hes. ### mu 439 Theog. 872) μαψίδιο ν· μάταιον vg. ### mu 440 δαψιλές. χαλεπόν. δεινόν. ἑκούσιον * μαψιδίω ς· ματαίως (γ 72) AN. ### mu 441 [μαψίφωνον] μαψίφωνο ν· ματαιόφωνον ( * ) μάψωτο ς· μάταιος * μαψώτο υ· ματαίου ASg μέγ α· μεγάλως, πολύ (Β 111) Μεγαβύζειοι λόγο ι· μεγάλοι· ἀπὸ τοῦ Περσῶν βασιλέως. ### mu 446 οἱ δὲ βαρβάρους. καὶ οἱ τῆς Ἀρτέμιδος ἱερεῖς. καὶ οἱ στρατηγοὶ τοῦ Περσῶν βασιλέως Μεγάβυζοι μέγα δικαστήριο ν· ἐν ᾧ τὰς δημοσίας ἔκρινον δίκας * μεγάθυμο ι· μεγαλόψυχοι, γενναῖοι N. ### mu 448 θυμὸς γὰρ ἡ ψυχή (AS) [γενναῖοι] (Α 123) μέγα κε ν· μεγάλως ἄν (Α 256) μεγακήτε α· μεγάλην παραγώγως, ἢ μεγάλως κοίλην. ### mu 450 ἢ μέγα θηρίον, ἢ μέγα κῆτος (γ 158) μεγαίρει ν· φθονεῖν, ζηλοῦν. ### mu 451 στερίσκειν * μεγαίρ ω· φθονῶ (Δ 54) r. ### mu 452 ASns (g) μέγα ἴαχο ν· μεγάλῃ φωνῇ ἀνέκραγον (Β 333) μεγαλαυχε ῖ· σεμνύνεται, καυχᾶται (Ep. ### mu 454 Iac. 3,5 v. l.) μεγαλήγορο ς· μεγάλως λέγων μεγάλη θεό ς· Ἀριστοφάνης ἔφη τὴν Βενδῖν (fr. ### mu 456 368). Θραικία γὰρ ἡ θεός μεγάλανδρο ι· μεγάλοι ἄνδρες. ### mu 457 ἢ μεγάλοι κατὰ τὴν ἀνδρείαν. ἢ πολυανδροῦντες μεγαλαλκή ς· μεγαλοσθενής r μεγάλαυχο ς· μεγαλόφρων, μεγαλόψυχος μεγάλην κληῖδα θυράω ν· ὅλον τὸ θύραμα. ### mu 460 τινὲς δὲ μοχλόν (Ω 455) μεγάλη νόσο ς· ἡ ἐπιληψία μεγάλης δείλη ς· οἷον ὀψίας μεγαλήτορο ς· μεγαλοψύχου (Β 547) μεγαλήτορ ι· μεγαλοψύχῳ. ### mu 464 ὑπερηφάνῳ (Ε 674) * μεγαλήτω ρ· μεγαλόψυχος r. ### mu 465 ASvgn μεγά λ ’ ἴαχ ε· μεγάλως ἤχησεν (Α 482) μεγαλίζε ο· μεγαλύνου, καυχοῦ. ### mu 467 ἢ ὑπερυψώθης (Κ 69) μεγαλίζομα ι· μεγαλύνομαι (ψ 174) Μεγάλλειο ν· μύρον [μέγεθος, ὕψος (Sir. ### mu 469 17,8)] * μεγαλομερῶ ς· μεγάλως (2. ### mu 470 Macc. 4,22 ..) AS μεγαλομήτη ρ· ἡ τῆς μητρὸς μήτηρ * μεγαλόνοι α· ὑπερηφάνεια Avg. ### mu 472 σύνεσις r. AS * μεγαλοπρεπή ς· μεγαλοφανής ASvg * μεγαλουργία ς· μεγάλας ἐργασίας v (gAS) μεγαλορρημοσύν η· μεγάλα, λαλόνων (i. ### mu 475 Regn. 2,3) μεγαλορρήμω ν· ὑπερήφανος (Ps. ### mu 476 11,3) r * μεγαλόφρω ν· μεγαλόψυχος (4. ### mu 477 Macc. 6,5) r. ASvgn * μεγαλοφυία ς· μεγαλονοίας ASn * μεγαλοφυέστερο ς· μεγαλόφρων Agn μεγαλοψυχί α· μεγαλαυχία. ### mu 480 ὑψηλοφροσύνη * μεγαλώνυμο ν· μεγαλόδοξον (Ierem. ### mu 481 39,19) ASvg μεγάμυκο ς· μεγαλομυκητής. ### mu 482 ἢ ὄνος μέγαρ α· οἱ μὲν τὰς κατωγείους οἰκήσεις, καὶ βάραθρα. ### mu 483 οἰκία. καὶ θεῶν οἴκημα. τινὲς δὲ καταστέγους οἰκήσεις. ἢ πόλιν Μεγαρέων δάκρυ α· δοκεῖ πλεῖστα φύεσθαι ἐν τῇ Μεγαρίδι σκόροδα, καθάπερ φασίν. ### mu 484 καὶ παροιμία ἐπὶ τῶν προσποιητῶς δακρυόντων * μεγαρίζοντε ς· λιμώττοντες ASgN. ### mu 485 [μεγάλα λέγοντες] (Clem. Al. protr. 14, 17,1 P.?) AS Μεγαρικαὶ σφίγγε ς· Καλλίας πόρνας τινὰς οὕτως εἴρηκεν (fr. ### mu 486 23) * μεγάροι ς· οἴκοις (Β 137) gn * μεγάροισι ν· ἐν οἴκοις (Α 396) An μέγαρο ν· πολυτελὴς οἶκος. ### mu 489 ἢ * ὑπερῷον ASvg μέγαρσι ς· φθόνος μέγαρτο ς· ἀγνώμων. ### mu 491 καὶ φθονερός r. ἀμέγαρτος δὲ ὁ ἄφθονος μεγασχιδε ῖ· μέγα σχίσμα ἐχούσῃ μέ γ ’ ἄφρονε ς· μεγαλόφρονες. ### mu 493 ἢ μεγάλως ἄφρονες μεγάσυρνο ς· εἶδος σταφυλῆς ἐν Κνίδῳ μέ γ ’ ἀχήσετα ι· μέγα βοήσει (trag. ### mu 495 ad. 237) μέγεθο ς· μεγαλεῖον r μέ γ ’ ἔξοχο ς· μεγάλως ὑπερέχων (Β 480) μεγῆρα ι· φθονῆσαι, ζηλῶσαι r * μεγήρα ς· φθονήσας n, ζηλώσας. ### mu 499 στερήσας (Ν 563) * μέγηρε ν· ἐφθόνησε ASvgn. ### mu 500 καὶ τὰ ὅμοια (Ψ 865) μεγήριτ α· τίμια. ### mu 501 μεγαλόχαρτα (Hes. Theog. 240 v. l.) μέ γ ’ ἴαχε ν· μεγάλως ἴαχεν, ἤγουν ἤχησεν (Δ 125) μεγιστᾶνε ς· οἱ ἐν ὑπεροχῇ ὄντες (1. ### mu 503 Esdr. 8,55 ..) r * μεγίστη ν· μεγάλην (Eur. ### mu 504 Hipp. 16 ..) AS μέγιστο ς· μέγας μέδε ι· ἄρχει * μεδέοντ α· βασιλεύοντα ASvg (T) * μέδοντε ς· βασιλεῖς ASgn Hom. ### mu 508 (Β 79 ..) μέδεσθα ι· ἐπιμελεῖσθαι, * φροντίζειν rgN. ### mu 509 βασιλεύειν (Σ 245) μεδέσθ ω· φροντιζέσθω (Β 384). ### mu 510 βασιλευέτω [ μεδέω ν· βασιλέων ἢ φροντιζόντων] μεδέω ν· βασιλεύων, παρὰ τὸ μέδει ν, ὅ ἐστι προνοεῖσθαι (Γ 276). ### mu 512 καὶ πόλις (Β 501) μεδιμναῖο ν· μέτρον μοδίου * μέδιμνο ν· μέτρον ASg. ### mu 514 ὅμοιον. ἢ χοινίκων τεσσαράκοντα ὀκτώ μεδίμ ῳ· ἥρωϊ μέδοντα ι· ἐπιμελοῦνται. ### mu 516 ἄρχουσι, βασιλεύουσι μέδοντ ε· ἄρχοντες δύο Μεδοντίδα ι· οἱ ἀπὸ Μέδοντος Ἀθήνησι * μέδοντ ο· ἐφρόντιζον (Ω 2 . ### mu 519 .) ASn * μεδώμεθ α· φροντίζωμεν, ἐντρεπώμεθα ASn, προνοῶμεν (Δ 418) n μέδω ν· βασιλεύων g, βασιλεύς r. ### mu 521 ps μέζο ς· αἰδοῖον * μεθεί ς· ἐάσας (Eur. ### mu 523 Rhes. 482 ..) ASvg * μέθαι ς· τοῖς σκεύεσι τοῖς θεατρικοῖς, κιθάρᾳ ἢ κυμβάλοις (Ep. ### mu 524 Rom. 13,13) AS * μεθαρμοζόμενο ς· μετερχόμενος g * μεθεῖνα ι· ἀφεῖναι r. ### mu 526 ASn, ἐᾶσαι (Eur. Hec. 554) An * μεθεκτό ς· ἐκ τοῦ μετέχειν A (S) † μεθηστα ί· ἀμεληταί * μετεκτό ν· μέρος ἔχον r. ### mu 529 g * μεθέμε ν· ἀφεῖναι (Α 283) ASn * 〉μέθε ν· ἐμοῦ (Β 26) rS * μεθέντε ς· ἐάσαντες g. ### mu 532 μὴ θελήσαντες An. ἀμελήσαντες n * μέθεξι ν· κοινωνίαν (r. ### mu 533 ) ASvgn * μέθεπ ε· ἐδίωκε (Θ 126) (r. ### mu 534 ) n μεθέπε ι· παραγίνεται. ### mu 535 ἐπακολουθεῖ. ⸤ ζητεῖ S. διώκει. ἔρχεται μεθέπει ς· παραγίνῃ. ### mu 536 καὶ τὰ ὅμοια μεθεστάνα ι· μεταβεβλῆσθαι (Thuc. ### mu 537 8, 76,3) * μεθέστηκε ν· ἀφέστηκεν, μετῆλθεν (Eur. ### mu 538 Med. 898) ASn μέθετέ 〈 με 〉· ἐάσατέ με (Eur. ### mu 539 Alc. 266 Hippol. 1373) ASN μεθέψομε ν· μετοίσομεν μεθήκει ν· τὸ μεταγαγεῖν. ### mu 541 ἢ μετελθεῖν * μεθημοσύν η· ἀμέλεια (Ν 108) r. ### mu 542 nps(S) μεθήμω ν· εὔστοχος, ⸤ συνετός s. ### mu 543 προδότης. ἔμπειρος. ⸤ ἀμελής [εἰ] (Β 241) r. n μεθῇ ς· ἐάσῃς. ### mu 544 ἀμελήσῃς μεθήσε ι· ἀμελήσει. ### mu 545 ἐάσει μέθ η· κραιπάλη. ### mu 546 σκότωσις οἴνου. ἢ θυμός μεθήσ ω· ἀφήσω (Λ 841) * μεθίε ι· ἀμέλει. ### mu 548 ἀφῆκεν AS * μεθιεμένου ς· ἀμελοῦντας S. ### mu 549 ἐῶντας ANΣ a μεθιέντ α· προϊέμενον (Ζ 330) * μεθίετα ι· μετέρχεται ASn με θ ’ ἵππω ν· ἐφ’ ἵππων * μεθίστατα ι· μεταίρει ASvg. ### mu 553 μεταίρεται μεθί ω· ἀμελήσω (Γ 414) μέθλη ν· τὸν ἄρνα * μεθοδεία ς· τέχνας (Ep. ### mu 556 Eph. 6,11) ASvg. [ἐφόδια] μεθόδιο ν· ὃ ἡμεῖς ἐφόδιον * μεθοδεύε ι· μετέρχεται ASvg. ### mu 558 ἢ διέρχεται μεθοδευσάτωσα ν· διελθέτωσαν μεθοδίτα ς· τεχνίτας με θ ’ ὁδό ν· ἐν ἴσῳ τῷ καθ’ ὁδόν μεθομίλεο ν· ὁμίλουν. ### mu 562 συνήμην, ἢ συνανεστράφην (Α 269) μεθόπιο ν· μέρος τι τῆς καλουμένης ὑπὸ τῶν ἀρχιτεκτόνων τριγλύφου * μεθόπωρο ν· 〈ὁ〉 μετὰ τὴν ὀπώραν 〈καιρόσ〉 ASvg. ### mu 564 τροπὴ μετὰ θέρος AS μεθορίζε ι· μετέχει * μεθόριο ν· τὸ μεταξὺ τῶν ὁρίων r. ### mu 566 ASg, τὸ διαχωρίζον τούς τινων ὅρους μεθορμηθῆνα ι· ἐφορμηθῆναι * μεθορμίζετα ι· μετάγεται ASvg ἀπὸ ὅρμου εἰς ὅρμον AS * [ μεθορμιζόμενο ς· μετερχόμενος AS] μεθορμίσασθα ι· μεταγαγέσθαι μέθ υ· οἶνος (Ι 469) r. ### mu 571 S. ὅθεν τὸ μεθύσκεσθαι μεθύε ι· πεπλήρωται μεθυδρίδε ς· εἶδος μικρῶν ὀρνίθων μεθύουσαν ἀλοιφ ῇ· διάβροχον τῷ λίπει, οἷον πεπληρωμένην ἐλαίου (Ρ 390) μεθύσιο ν· εἶδος ἀμπέλου μεθύσκομα ι· πληροῦμαι μεθυστάδε ς· ‘ὡς οἰνοπλῆγες 〈—〉 μεθυστάδες γάμων‘ (trag. ### mu 577 ad. 238) μεθύουσαι καὶ εἰς γάμους συνιοῦσαι, ὅθεν τὸ παρθένους λέγεσθαι ἀπέβαλον. ἢ αἱ βαρυνθεῖσαι ὑπὸ μέθης οὐκέτι παρθένοι ἦσαν μεθύω ν· ἀπὸ οἴνου μεθύων (Isai. ### mu 578 19,14 ..) Μεθών η· πόλις Θεσσαλίας (Β 716). ### mu 579 καὶ γαστήρ μεθῶμε ν· ἀφῶμεν. ### mu 580 ἀμελήσωμεν (Κ 449) μειαγωγό ς· οὕτως ἔλεγον τὸ εἰσαγαγεῖν τὸ ἱερεῖον τὸ λεγόμενον 〈μεῖον〉 ὑπὸ τῶν ἐγγραφομένων εἰς τοὺς φράτορας * μείδησε ν· ἐμειδίασεν, ⸤ ἐγέλασεν (Α 595) ASn * μειδι ᾷ· γελᾷ ASvg μειδίαμ α· γέλως r. ### mu 584 Avgp μειδιόω ν· γελῶν (Η 212) μεῖδο ς· μείδημα, γέλως † μείζοντε ς· μύοντες. ### mu 587 λαλοῦντες† μείλαν ι· μέλανι (Ω 79) μειλεῖ ν· ἀρέσκειν μείλινο ν· μελέϊνον, ἐκ ξύλου τῆς μελίας, δόρυ (Ε 655) μείλι α· μειλίγματα. ### mu 591 ⸤ χαρίσματα (Ι 147) AS μειλίγματ α· ἀπάργματα. ### mu 592 δῶρα (κ 217). καὶ ⸤ ἡ προῖξ r μείλιο ν· μείλιγμα. ### mu 593 λέγει δὲ τὴν προῖκα, τὰ χαρίσματα * μειλικτήριο ς· εὐμενιστικός AS μειλίσσε ο· φιλοφρονοῦ. ### mu 595 προσάγου (γ 96) μελισσέμενα ι· προσηνῆ, κεχαρισμένα πράττειν μείλιχ α· ἥδιστα T, ⸤ γλυκέα. ### mu 597 προσηνῆ S. ἐπιεικῆ (Hes. Theog. 84) μειλιχί α· γλυκεῖα, ἡδεῖα * μειλίχιο ν· πρᾷον. ### mu 599 καὶ τὰ ὅμοια (Κ 288) Σ a μειλιχί ῃ· ἱκετείᾳ (Ο 741) * μειλίχιο ς· πρᾷος r(vN). ### mu 601 συνετός. ἡδύς. ⸤ προσηνής r(vN) μειλιχομειδή ς· πραΰγελως. ### mu 602 ἡδύγελως. ἡδεῖα. πραΰνοος * μειξοβάρβαρο ς· οὔτε βάρβαρος, οὔτε Ἕλλην, ἀλλ’ ἀμφοτέρων μετέχων (Eur. ### mu 603 Phoen. 138) AS * μεῖο ν· μικρόν, ἔλασσον, ἔλαττον Avgn * μειονεκτε ῖ· τὸ ἧττον φέρει Avgn * μειονεκτεῖτα ι· ἐλαττοῦται A * μειονεκτούμενο ι· ἐλαττούμενοι (r). ### mu 607 g(Av) μειόφρω ν· ἐλαφρός, καὶ ἐλάττων φρενῶν, παράμωρος μείρακ α· τὴν νέαν γυναῖκα S * μείρακε ς· νέοι, νεώτεροι, γενναῖοι (4. ### mu 610 Macc. 14,6 ..) Avg μείρε ο· μερίζου. ### mu 611 λάμβανε, λάγχανε (Ι 616) μείρετα ι· στέρεται. ### mu 612 κληροῦται, ⸤ μερίζεται S * μεῖρα ξ· παῖς AS * μεί ς· μήν (Τ 117) ASN μεῖστο ν· ἐλάχιστον * μείωσι ν· ἐλάττωσιν gN μείω ν· ἐλάσσων S, μικρότερος (Β 528) μελαγκόρυφο ι· οἱ ἀποκεκρυμμένοι. ### mu 618 ἄμεινον δὲ νοεῖν οἱ ἄνθρωποι μελαγκορύφου ς· μοιχούς. ### mu 619 τοὺς γεννητικοὺς ἀνθρώπους μελάγκρανι ς· ὀξύσχοινος. ### mu 620 ἢ τὰ ἄκρα μελανίζουσα μελαγχαίτα ν· 〈Ἴων〉 μεγάλῳ δράματι. ### mu 621 ἀπὸ τῶν ἀνθρώπων· οἷον ἀκμάζουσαν (fr. 16) μελάγχλαινο ς· †ἡ διαυγής† μέλαθρ α· οἰκίαι. ### mu 623 ὑπέρθυρα. δοκὸς δὲ καὶ ἡ διάτονος * μέλαθρο ν· οἴκημα Avgn. ### mu 624 καὶ 〈. ### mu 625 ..〉· τὸ τῶν γυναικῶν μόριον μελαθρόφι ν· ἐκ τῶν δοκῶν τῆς στέγης. ### mu 626 τῶν μελάθρων, τῶν δοκῶν τῆς στέγης (θ 279) * μελάθρων λῶβα ι· τῶν οἴκων αἱ βλάβαι (Eur. ### mu 627 Hec. 649) ASn μέλαινα ν· βαθεῖαν (Α 141) * μελαίν ῃ· βαθείᾳ (Α 300) (A) μελαινῶ ν· μελανῶν. ### mu 630 καὶ ὀδυνάω ν, ὀδυνῶν μελανοποιῶν ἐπεὶ κατηφεῖς ποιοῦσι τοὺς πάσχοντας (Δ 117) μέλαιναι νῆε ς· αἱ βαθεῖαι, καὶ πισσόχριστοι (Β 524 . ### mu 631 .) μελαίνετ ο· βαθεῖα ἐγένετο μέλαιναι φρένε ς· αἱ βαθεῖαι, καὶ ἀγαθαί, καὶ πυκναί (Ρ 83), ἢ αἱ δειναί, καὶ ἰσχυραί, [καὶ δειλαί] [ μέλαιο ς· ἄθλιος. ### mu 634 μάταιος] [ μελαίοι ς· ἀθλίοις. ### mu 635 ματαίοις] μέλλακε ς· νεώτεροι μελάμβιο ς· σκοτεινὸς τὸν βίον, ἢ μελανός μελαμβίο υ· σκοτεινοῦ, ἢ μελανοῦ τὸν βίον μελάμπεπλο ς· πενθήρης (Eur. ### mu 639 Or. 457) AS. [ἢ κλῆμα μέγα] † μελαμπέραμο ν· σκοτεινήν (S) μελάμπυγο ς· ἀνδρεῖος. ### mu 641 τοὺς γὰρ δασεῖς τὰς πυγὰς ἀνδρείους ἐνόμιζον (Ar. Lys. 802) Μελάμφυλλο ς· ἡ Σάμος μέλανα βρότο ν· (ω 189) [ἄνομον. ### mu 643 ἔρημον. ἀπάνθρωπον] μελαναθή ρ· τῶν πυρῶν τις οὕτως καλεῖται [ μελανα ί· βαθεῖαι] * μελαναυγε ῖ· τῇ ῥύσει τοῦ αἵματος (Eur. ### mu 646 Hec. 153) AS [ μελανδανέω ς· ἀμπέλου εἶδος] μελάνδειρο ς· ὀρνιθάριον ποιόν μελάνδετο ν· πυκνὸν καὶ μακρόν, τὸ μέλαιναν ἔχον λαβήν, τουτέστι κερατίνην, ἢ τὸ πυκνῶς δεδεμένον (Eur. ### mu 649 Or. 821) μελάνδετ α· μελαίνας ἔχοντα λαβάς, τουτέστι κερατίνας (Ο 713) μέλαν δρυό ς· ἡ ἐν τοῖς δένδροις δασύτης. ### mu 651 καὶ ἡ τῶν ξύλων ἐντεριώνη (ξ 12) * μελάνθε ι· ἡράθρια τὰ μελάνθρια† μελανθέ ς· μέλαν (Aesch. ### mu 653 Suppl. 154) r. S μελάνοφρυ ς· λασίοφρυς. ### mu 654 βαθεῖα * μελάντατο ν· μελανόν, κατὰ ἐπίτασιν AS μελάνυδρο ς· * ἐν βάθει τὸ ὕδωρ ἔχουσα An. ### mu 656 ἢ πολύϋδρος (Ι 14) Μελάντειοι ὅρο ι· τοὺς Μελαντείους σκοπέλους (Callim. ### mu 657 fr. 19 Pf.?) μελαμψίθιο ς· οἶνός τις οὕτω καλεῖται Μελάντειος χοιρά ς· ἢ χοιράδε ς, ἤγουν σκόπελοι. ### mu 659 καὶ υἱὸς Νάξου τοῦ Παρίου Μελάντιος μέλα ς· μελανός. ### mu 660 βαθύς. ἢ ποταμός μέλδε ι· τήκει. ### mu 661 ἕψει. φθίνει. ἐπιθυμεῖ μέλδει ν· μέλδεσθαι μελδόμενο ς· μέλδων. ### mu 663 * ⸤ τήκων (Φ 363) AS(vgn). ἐπιθυμῶν. * ⸤ φθίνων AS. καὶ τὰ ὅμοια μελέαγρο ς· ἡ κατοικίδιος ὄρνις r μελεαγρίδε ς· ὄρνεις, αἳ ἐνέμοντο ἐν τῇ ἀκροπόλει † μελαια ί· ἀστράγαλοι. ### mu 666 ἢ νωθροί μελεδαίνε ι· φροντίζει (r) * μελεδήματ α· φροντίδες, μέριμναι (Ψ 62) AS * μελεδωνός καὶ μελεδώ ν· φροντιστής r. ### mu 669 (Ss), μεριμνητής An. ἐπίτροπος (N), οἰκονόμος, ⸤ προεστώς (S) , φύλαξ. καὶ ⸤ μελεδῶναι αἱ φροντίδες T. καὶ τὰ ὅμοια * μελεδωνο ί· φροντισταί. ### mu 670 καὶ τὰ ὅμοια (Clem. Al. protr. 58,1) Avg μελεδώ ν· ὁ βασιλεύς μελεδωνεύ ς· ὁ φύλαξ. ### mu 672 καὶ τὰ ὅμοια μελέ η· ματαία (ε 416) μέλε ι· φροντίζει [ μελείη ν· τὴν ἐκ μελείας, ὅπερ ἐστὶ δένδρον μελείῃσ ι· δόρασι (Β 543 . ### mu 676 .)] * μελεϊστ ί· τὸ κατὰ μέλος τι κόπτειν (Ω 409) AS * μέλεο ς· μάταιος (Ψ 795) r. ### mu 678 ASvg [ μελερό ν· μαραντικόν. ### mu 679 καυστικόν] * μελετ ᾷ· ἀσκεῖ. ### mu 680 ἐπιμελεῖται. γυμνάζεται. Μελέτη γὰρ ἄσκησις AS. καὶ τὸ μελεταίνεσθαι γυμνάζεσθαι. ἐπιμελεῖσθαι. καὶ τὰ ὅμοια μελετητήριο ν· οἶκος, ἢ ὄργανον, ἐν ᾧ τις μελετᾷ. ### mu 681 ἢ ⸤ σχολεῖον (Anaxandr. fr. 15) r μέλεο ν· μάταιον (Κ 480) S (Σ). ### mu 682 ἀτυχές (Σ). ἀσύνθετον. κακόν μελέω ν· κρεῶν μέλ η· τὰ γυῖα r. ### mu 684 καὶ ᾠδή. καὶ σκεύη μεληδώ ν· τηκεδών. ### mu 685 ⸤ φροντίς r. ᾠδή μεληδόνε ς· τηκεδόνες. ### mu 686 ἐπιθυμίαι. φροντίδες. ᾠδαί μέλημ α· οὗτινος ἄν τις φροντίζοι, ἀγάπημα (Theocr. ### mu 687 14,2) μελήματ α· φροντίδες μάταιαι μελιρύτοισι ν· ἐν πρώτοις ἡδέσι μελίρυτο ν· ἡδὺ πρώτιστον μελί α· δένδρου εἶδος, ἀπὸ Μελίας Ὠκεανοῦ. ### mu 691 ἢ * ὁδοί AS μελία ι· βέλη, ὑσσοί. ### mu 692 ἢ ⸤ δόρατα g, ἢ λόγχαι μελίας καρπό ς· τὸ τῶν ἀνθρώπων γένος [ μελίβδεσθα ι· μέλλειν] † μέλιγγας ὄλοιτο παῖς θαλάσσα ς· παρὰ τὴν μελίαν τὸ ξύλον. ### mu 695 ἀκούει δὲ ἐκ τούτου τὴν ναῦν. τινὲς δὲ τὸν αὐλόν. ἢ τὸν δι’ αὐλοῦ μελισμόν † μελίγη α· ἀκρόδρυα μελίγηρυ ς· εὔφωνος, ⸤ ἡδύφωνος (μ 187) r μελίγληνο ς· ἡδυόφθαλμος r Μελιγουνί ς· οὕτως ἡ Λιπάρα ἐκαλεῖτο νῆσος (Callim. ### mu 699 h. Dian. 48). καὶ μία τῶν Ἀφροδίτης θυγατέρων μεληδό ν· ἐπίῤῥημα, εἰς μικρὰ μέρη καὶ μέλη κοπτόμενον μελιείκελ ε· μέλιτι ὅμοιε μελίζωρο ς· γλυκεῖα μελί η· δόρυ (Τ 390 . ### mu 703 .) 〈ἢ εἶδος δένδρου〉 S μελιηδέ ς· ⸤ μελιτῶδες [ἥδιστον AS] . ### mu 704 διὸ καὶ ἐψιλοῦτο. παρήχθη γὰρ παρὰ τὸ μέλι. ἔνιοι δὲ ὡς μέλι ἡδέος. διὸ καὶ ἐδάσυνον (Δ 346) μελιηδέο ς· μελιτώδους, προσηνοῦς, ἡδέος (Δ 346) μελιηδή ς· ἡδύτατος, γλυκύτατος * μελίη ς· δόρατος (Χ 225) An * μελίη ὥ ς· ὥσπερ μελία. ### mu 708 εἶδος δένδρου, ὅθεν τὰ μέλινα (Ν 178) A † μελίκακ ι· σκεύασμά τι βρωτὸν διὰ τυροῦ . ### mu 709 .. μελίκηρ α· τὰ ὑπὸ τῶν πορφυρῶν συντελούμενα, ἐμφερῆ κηρίοις ἐν τῇ θαλάσσῃ μελικηρί ς· εἶδος ἀμπέλου. ### mu 711 καὶ πόα τις. καὶ πάθος ἔνικμον, μελιτῶδες ὑγρὸν ἔχον (Hippocr. Prorrhet. 2) μελίλωτο ς· πόα τις. ### mu 712 καὶ ⸤ λωτοῦ εἶδος r μελίνεω ς· εἶδος ἀμπέλου μελίν η· ὀσπρίου εἶδος q, ὅμοιον κέγχρῳ. ### mu 714 καὶ τοῦ πολύποδός τι μέρος * μελιοῦσ ι· κατακόψουσιν (Lev. ### mu 715 1,6) ASvg * μελίσματ α· ᾄσματα rAS μέλισσ α· ὀβολός, ὅς ἐστιν μέρος δραχμῆς Μελισσαῖο ς· ὁ Ζεύς r μέλισσα ι· αἱ τῆς Δήμητρος μύστιδες * μελισσάω ν· μελισσῶν (Β 87) ASn μελίσσειο ν· τὸ σμῆνος r(p) μελισσέμε ν· πραΰνειν, παρειπεῖν, παρηγορεῖν. ### mu 722 πρὸς ἡδονὴν λέγειν μελισσοκρά ς· ἡ γλυκεῖα †δέλτος, ἡ μέλιτι κεκραμένη * [ μελιστ ί· κατὰ μέλη N] Μελιταῖ α· ὀθόνιά τινα διάφορα, ἐκ Μελίτης τῆς νήσου μελίτταιν α· πόα τις, ἣν ἔνιοι μελίκταινα ν, ἄλλοι μελισσόφυλλον Μελιταῖο ν· κυνίδιον r. ### mu 727 μικρόν Μελιτεὺς κάπρο ς· 〈Εὐκράτησ〉, τὸν γὰρ δῆμον Μελιτεύς ἐστι. ### mu 728 καὶ σῦν αὐτὸν ἄντικρυς ἐκάλουν, ἴσως μὲν διὰ δασύτητα, ἐπεὶ καὶ ἄρκτον αὐτόν φασι πολλαχοῦ. ἴσως δὲ καὶ ὅτι μυλῶνας ἐκέκτητο, ἐν οἷς σῦς ἔτρεφεν (Ar. fr. 143) Μελιτέων οἶκο ς· ἐν τῷ τῶν Μελιτέων δήμῳ οἶκός τις ἦν παμμεγέθης, εἰς ὃν οἱ τραγῳδοὶ 〈φοιτῶντεσ〉 ἐμελέτων μελιτήμερο ν· ἡδύ, γλυκύ μελίττει α· τὰ βλιστά * Μελιτίδη ς· μωρός τις ἦν 〈μὴ εἰδὼς μετρῆσαι πλείω ἢ πέντε〉 AS μελύγιο ν· πόμα τι Σκυθικὸν μέλιτος ἑψομένου σὺν ὕδατι καὶ πόᾳ τινί μελιτέτροπ α· τὴν χλαμύδα οὕτω καλοῦσιν μελιτό ν· κηρίον. ### mu 735 ἢ τὸ ἑφθὸν γλεῦκος μελιττοπολεῖ ν· ἐπὶ τοῦ ⸤ κρούειν καὶ ψοφεῖν S ἐτάσσετο, πρὸς τὸ προσιέναι μελίσσαις (Σ) μελιτοῦττ α· μᾶζα, μέλιτι δεδευμένη. ### mu 737 τὸ δὲ αὐτὸ καὶ μελιτόεσσα * μελιτοῦντα ς· πλακοῦντας (Ar. ### mu 738 Av. 567 v. l.) A (g)n μελίφρον α· προσηνῆ, καὶ ἡδέα· διὰ τὸ γλυκαίνειν τὰς φρένας (Ζ 264). ### mu 739 καὶ * μελίφρων· τὸ αὐτό (Β 34) Ag μελίφυλλο ν· βοτάνη τις, ὃ καὶ μελισσόφυλλον καὶ πράσιον μέλκιο ν· κρήνη. ### mu 741 νύμφαι. παίγνιον μελλέβιο ς· ἡμιθανής. ### mu 742 [καὶ μὴ συνιείς, ἢ ὁ ἐκδιδαγμένος] μέλλε ι· φαίνεται, * ⸤ ἔοικε. ### mu 743 δοκεῖ (Α 564) S. ἢ μένει (Eur. Troad. 1258) μελλέποσι ς· ὁ μέλλων ἀνὴρ γίνεσθαι (Soph. ### mu 744 fr. 965) (S) μέλλετ ε· ἐοίκατε. ### mu 745 βραδύνετε, ὑπερτίθεσθε (Eur. Bacch. 1351 ..) * μελλήσα ς· ὑπερθέμενος, βραδύνας ASn μέλλει ν· βάλλειν. ### mu 747 μέμφεσθαι * μέλλησι ς· βραδυτής r. ### mu 748 q (A) vgn * μελλησμο ῦ· ὑπερθέσεως, βραδυτῆτος (g) n μελλήσ ω· * σπουδάσω ASvg. ### mu 750 ἢ ὑπερθῶμαι * μελλητα ί· ὑπερθετικοί ASvgn μελλητιᾶ ν· τὸ μέλλειν μελλείρη ν· μελλέφηβος μελλόγαμβρο ς· μελλονυμφίος μελλονικιᾶ ν· ἐπεὶ βραδὺς καὶ μελλητής. ### mu 755 ὁ Νικίας ἐλέγετο (Ar. Av. 639) μελλόντω ν· μελετώντων μελλόπαι ς· ὁ ἀπὸ δέκα ἐτῶν, προκόπτων παῖς τῇ ἡλικίᾳ [ μελεδόνο ι· φροντίδες. ### mu 758 ἐπίτροποι] * μελοθεσί α· ἡ τῶν μελῶν θέσις (AS) μέλο ς· μέλημα S. ### mu 760 ἢ μέρος τοῦ σώματος r. ἢ ἦχος ἡδύς, * ⸤ ᾆσμα, ῥυθμός AS. ἀλαλαγμός μέλπε ι· ᾄδει, παίζει, ὑμνεῖ μέλπετα ι· τέρπεται, ᾄδει. ### mu 762 καὶ τὰ ὅμοια * μέλπεσθα ι· τὰ αὐτά ASn μέλπε ι· ἀλαλάζει, ἑορτάζει. ### mu 764 καὶ τὰ ὅμοια * μέλπηθρ α· σπαράγματα ASg. ### mu 765 παίγνια gpb. ἑλκύσματα. καὶ μέλπηθρα κυνῶ ν· ὁμοίως (Ν 233) μελπῳδο ί· παίγνια μέλποντες, ὑμνοῦντες, ᾄδοντες * μέλπω ν· ᾄδων, ὑμνῶν ASvgN μέλει τάδ ε· ἐννοεῖ * μέλ ω· ἐν ἐπιμελείᾳ εἰμί (ι 20) g * μελῳδί α· ἡδυφωνία (Eur. ### mu 770 Rhes. 923) r. vg μελῳδοῦσ ι· μετ’ ᾠδῆς ὑμνοῦσιν μελώμεθ α· μελησάτω ἡμῖν μέλω ν· ἀρέσκων (Eur. ### mu 773 Troad. 842) μεμάασ ι· προτεθύμηνται (Κ 208) † μεμάθετα ι· φυλάσσεσθαι μεμαγμέν α· ἀληλιμμένα μεμακυῖ α· μεμυκυῖα. ### mu 777 βληχομένη. φωνοῦσα, ⸤ βοῶσα (Δ 435?) r μεμαλισμένου ς· μεμαλαγμένους. ### mu 778 [ἢ παραφρονοῦντας, μαινομένους] μεμάμε ν· προθυμεῖσθαι. ### mu 779 ἐπιθυμεῖν. βούλεσθαι. σπεύδειν. πεποιθέναι μεμαρπώ ς· εἰληφώς S. ### mu 780 ἡρπακώς † μεμάσωμα ι· ἐκπιάζωμαι * [ μεμάσσω ν· μεθ’ ὁρμῆς ἐξερχόμενος. ### mu 782 πρόθυμος] A μεμαχημέν η· ἀπηχθημένη μεμαώ ς· ὁρμῶν. ### mu 784 θέλων. σπεύδων. προθυμούμενος. πεποιθώς (Δ 40) μεμαῶτε ς· προθυμούμενοι. ### mu 785 θέλοντες An. σπεύδοντες. [προθυμοῦντες] πεποιθότες. ἐπιθυμοῦντες (Β 473) μεμαῶτο ς· προθυμουμένου. ### mu 786 καὶ τὰ ὅμοια (Θ 118) μεμβλάσα ι· συνδῆσαι μέμβλετα ι· μέλει. ### mu 788 φροντίζει. ἐπιμελεῖται. παραγίνεται (Τ 343) μέμβλεσθα ι· φροντίζειν. ### mu 789 καὶ τὰ ὅμοια * μέμβλετ ο· ἐφρόντιζεν (Φ 516) AS Μεμβλί ς· Μῆλος, ἡ νῆσος * † μεμβληκότω ν· τυχόντων ASN μέμβλωκ α· †νιάζω, οἴχομαι, ἔξω τοῦ βίου εἰμί μέμβλωκ ε· πάρεστι r. ### mu 794 S, μεμόληκεν, ⸤ ἐλήλυθε S, παρεγένετο (ρ 190) * μεμελημένω ς· πεπονημένως ASvg [ μεμέρ α· μερίμνης ἄξια. ### mu 796 μέρμερα] μεμεστωμένο ι· πεπληρωμένοι (Act. ### mu 797 ap. 2,13) μέμηκ ε· βοᾷ, μέμυκε, κραυγάζει μεμηκυῖα ι· φθεγγόμεναι, βληχώμεναι * μεμηκώ ς· κεκραγώς (Κ 362) ASn μέμηλε ν· ἐν ἐπιμελείᾳ ἐστίν, ἢ * φροντίδι (Β 25) An [ μεμήλ ω· φροντίζω] μεμήλωντα ι· βεβαμμένοι εἰσίν. ### mu 803 Μήλωθρα γὰρ τὰ βάμματα * μεμηλώ ς· ἐπιμελῶς φροντίζων (Ε 708) ASn μεμιασμέν α· μεμολυσμένα. ### mu 805 μεμιαμμένα * μεμισθαρνηκότ α· μισθῷ καμόντα AS(vg) μεμίχθω ν· μεμιγμένοι ἦσαν * μέμνησ ο· μνημόνευε (Eur. ### mu 808 Or. 125 ..) r. ASvg μέμνω ν· ὁ ὄνος μεμνόνει α· τὰ ὄνεια κρέα * μεμογημένο ς· μετὰ καμάτου AS. ### mu 811 κεκοπιακώς * μεμοιραμέν η· κληρωσαμένη ASn μεμολυσμέν α· καὶ τεθρασμένα. ### mu 813 ἢ πεφυρμένα (Esai. 65,4 v. l.) μέμον ε· θέλει. ### mu 814 ὁρμᾷ. καρτερεῖ. προθυμεῖται, ἢ προεθυμήθη (Μ 304) * μεμονωμένο ς· ἐγκαταλελειμμένος ASn μεμονώ ς· ὡρμηκώς. ### mu 816 ἐπιθυμῶν, προθυμούμενος μεμορημένο ν· ἠσκημένον. ### mu 817 ⸤ πεπονημένον S μεμορυχμέν α· [μεμολυμένα] μυσαρά, μεμολυσμένα, ἐῤῥυπωμένα, ⸤ ἠσβολημένα S, μεμορωμένα ἅπαντα (ν 435 v. ### mu 818 l.) † μεμόσε ι· μολύνει μεμυαλωμέν α· . ### mu 820 .. (Ps. 65,15) μεμυδότο ς· ῥέοντος * μεμύημα ι· πεπείραμαι r. ### mu 822 ASvgn μεμυθῆσθα ι· εἰρῆσθαι μέμυκ ε· σιγᾷ. ### mu 824 συνέχει. τέθνηκεν. μυκᾶται. [τέθνηκεν.] ἀνέῳκται (κ 227). ἐψόφηκεν μεμυκήκασι ν· ἐφώνησαν * μεμυκότ α· βοῶντα A, φωνοῦντα, ⸤ ἀνοικτὸν ἔχοντα στόμα (AS) . ### mu 826 βοῶντα μέμυκ ε· πεπύκνωται * μεμυκότω ν· πεπυκνωμένων, συνεσφιγμένων AS μεμύλληκ ε· διέστραπται, ⸤ συνέστραπται (S) μεμυωμένω ν· πεπυκνωκότων μέμφετα ι· αἰτιᾶται, ἐξουδενεῖ, καταγινώσκει [ μεμφίδε ς· αἱ τῶν πτηνῶν ψυχαί] μεμφωλ ή· μέμψις r μέμψι ς· κατάγνωσις (Sap. ### mu 834 13,6) r * μεμψίμοιρο ς· μεμφόμενος r. ### mu 835 ASvg τὸ ἀγαθόν r. g, ἢ φιλεγκλήμων ASvgn, ἢ φιλαίτιος An * μεμωκημένο ν· καταπεφρονημένον AS(vg) [ μενάσσε ι· μολύνει] * μένε α· [μολυσμός] 〈προθυμία, δύναμισ〉 (Β 536 . ### mu 838 .) n μενεαίνε ι· βούλεται. ### mu 839 θυμοῦ καὶ ὀργῆς πίμπλαται. προθυμεῖται (Ο 507) ⸤ λιποψυχεῖ (n) μενεαίνει ν· τὰ αὐτά * μενεαίνω ν· προθυμούμενος n. ### mu 841 καὶ τὰ ὅμοια (Γ 379) μενεδήϊο ς· ἀνδρεῖος, μένων ἐν τῇ μάχῃ (Μ 247) r μενέκτυπο ς· ὁ μὴ ψοφοδεής * Μενέλεω ς· Μενέλαος (Eur. ### mu 844 Andr. 40 ..) r. A * μένεο ς· θυμοῦ. ### mu 845 ⸤ δυνάμεως n. ἢ ὀργῆς (Ν 60 ..) ASn μενεπτόλεμο ς· κατὰ πόλεμον ὑπομονητικός A (n), κατὰ τὴν μάχην (Β 740). ### mu 846 ὁμοίως καὶ ⸤ μενεχάρμης (Ν 396) s μενέτη ν· ἔμενον. ### mu 847 δυϊκῶς (Θ 79) * μενέω ν· δυνάμεων n. ### mu 848 προθυμιῶν (Θ 361) μενθήρ η· φροντίς μενθηρι ῶ· μεριμνήσω. ### mu 850 διατάξω μενθήραι ς· μερίμναις μέννη ς· μενετικός μενοεικέα πολλή ν· προσηνῆ r. ### mu 853 δαψιλῆ (π 429) n μενοεικέ α· †φατον, τὸν τῇ δυνάμει αὐτοῦ ἁρμόζοντα (ε 166) μενοινᾶ ι· φροντίζει AS, μεριμνᾷ. ### mu 855 ⸤ προθυμεῖται ASn, ὀρέγεται (β 92 ..) μενοίνα ς· φροντίσας. ### mu 856 καὶ τὰ ὅμοια μενοινᾶ ι· προθυμεῖ, φροντίζει, βούλεται * μενοίνησ ε· προεθυμήθη ASn καὶ τὰ ὅμοια (β 36) μενοινήσωσ ι· προθυμηθῶσιν (Κ 101) μενοίνη ς· πρόθυμος r. ### mu 860 φροντιστής * μένο ς· ἰσχύς, ⸤ δύναμις ASg. ### mu 861 ὀργή g. τόλμα. βία AS. θυμός g. λῆμα. νοῦς, [ψιλὴ] ψυχή AS μένος Ἄρηο ς· πόλεμος * μενοῦ ν , τοιγαροῦ ν , μέντοιγε καὶ μενοῦνγ ε· σύνδεσμοι ASgn μέν ῥ α· ὡς δή (Β 1 . ### mu 864 .) μεντιόπο ν· χλανίδα Μενωνίδα ι· τῶν †εὐφήμων, ἐκ Μενωνιδῶν. ### mu 866 τινὲς δέ φασι τὸν Μένωνα ἐξωστρακίσθαι μέρ α· ὄμματα Μερα ί· ποταμόν μέργιζ ε· ἀθρόως ἔσθιε μέρδε ι· κωλύει. ### mu 870 βλάπτει μερεί α· φυλῆς μέρος ἐκ δέκα τριάδων συνεστός μερθεῖσ α· στερηθεῖσα. ### mu 872 ἀμερθεῖσα * μεριδαρχία ς· μεριτείας (1. ### mu 873 Esdr. 1,5 ..) ASgh 〈κατὰ δεκαρχίαν〉 gh μερίζει ν· διανέμειν μερικῶς μεριμνητα ί· οἱ φιλόσοφοι (Eur. ### mu 875 Med. 1226) * μέρμερ α· χαλεπά, δεινά, φροντίδος ἄξια (Θ 453) ASvg * μερμέρ ω· φροντίζω r. ### mu 877 ASnps μερμήρ α· ἡ εἰς ὕπνον καταφορικὴ φροντίς μερμῆρα ι· φροντίδες. ### mu 879 βουλαί. ⸤ μέριμναι (Greg. Naz. c. 2,1, 1,30) g μερμήριζε ν· ἐμερίμνα S, ἐβουλεύετο (Β 3) μερμηρικο ί· οἱ πειραταί Μερμερίδη ς· Μερμέρου υἱός (α 259) μέρμιθ α· μέρμιθον, σπαρτίον, λεπτὸν σχοινίον, ἢ ἀργυροῦν δεσμόν (κ 23) μέρμνη ς· τρίορχος μερόε ν· μεριστικόν μέροπε ς· * ἄνθρωποι· διὰ τὸ μεμερισμένην ἔχειν τὴν ὄπα, ἤγουν τὴν φωνήν (Β 285) ASvg. ### mu 886 ἢ ἀπὸ Μέροπος, τοῦ πατρὸς Φαέθοντος, Κῴου. λέγονται δὲ καὶ Κῷοι Μέροπες· καὶ ὄρνεά τινα, ὡς Ἀριστοτέλης (h. an. 9,615 b 25) μερόπω ν· ἀνθρώπων μέρος τ ι· ὀλίγον τι μέρος † μερύτη ς· ἀναιδής [ μερῶ ν· ἐλάσσων] μέρωο ν· πωλίον * μεσάγκυλ α· ἀκόντια (Eur. ### mu 892 Andr. 1133) ASn μεσαιπόλιο ς· οὐ σφόδρα πεπολιωμένος, ἀλλὰ μέσος, οὔπω γέρων (Ν 361) * μεσαίχμιο ν· μέσον αἰχμῆς. ### mu 894 ἤγουν μέσον δόρατος, ἢ δύο στρατευμάτων AS μεσαίχμιος γ ῆ· ἡ διὰ πόλεμον ἀργή. ### mu 895 καὶ μεσαίχμιον πᾶν τὸ μέσον τινός, κυρίως τῆς αἰχμῆς μέσακμο ν· κανὼν τοῦ ἱστοῦ, οἱ δὲ * ⸤ ἀντίον ASg. ### mu 896 οἱ δὲ τὸ μεσάκτων ἢ μεσάκρων (1. Regn. 17,7?) [ἢ μεσάτων τριχῶν. ἢ τὸ μέσον τῆς αὐλῆς] μεσημβρί η· μεταφορικῶς, ἐν τῇ ἀκμῇ καὶ μεσότητι τῆς ἡλικίας, μεσώριον μεσάτιο ν· μέσον. ### mu 898 καὶ μέρος τοῦ ἅρματος * μέσαυλο ν· ἔπαυλιν (Ω 29) ASn μεσαύχενε ς· Ἀριστοφάνης (fr. ### mu 900 725) φησί· μεσαύχενας νέκυα ς· ἀσκούς. διὰ τοῦ μ γραπτέον μεσαύχενε ς, ὅτι μέσον τὸν αὐχένα αὐτοῦ πιέζει, 〈ὅπου〉 παρεβάλλοντο τὸ σχοινίον. παρῳδεῖ δὲ τὰ ἐν τῷ Φιλοξένου Σύρῳ (fr. 12). ἔνιοι δὲ διὰ τοῦ δ γράφουσι δεσαύχενε ς, [καὶ] οὐ καλῶς * μεσέγγυο ν· μεσίτην (ASvgn) μεσεγγύημ α· τὸ τίθεσθαί τινι συμφωνίᾳ μισθὸν ἐπ’ ἐγγύῃ Μεσέρκειο ν· Διὸς ἐπίθετον μεσηγ ύ· κατὰ μέσον (Θ 560) μεσήει ς· μέσος b τῇ ἡλικίᾳ * μεσῆλι ξ· ἀπὸ ἐτῶν τεσσαράκοντα ἕως πεντήκοντα ASn * μεσημβρί α· τὰ τοῦ νότου μέρη AS. ### mu 907 καὶ τὸ τῆς ἡμέρας μέσον S μεσηρεύει ν· τὸ μηδετέροις συμμαχεῖν. ### mu 908 Φίλιστος (fr. 556,70 J.) [ μεσηῤῥοπῶ ν· μέσην ὁδεύων] μεσητίοισ ι· μέσοις [ μέσκο ς· κώδιον, δέρμα. ### mu 911 Νίκανδρος (Ther. 549)] μέσμ α· μέστωμα μεσογάστορα ναύτα ν· τὸν ἐν τῇ μέσῃ νηΐ. ### mu 913 βέλτιον δὲ τὸν διεζωσμένον μέσην τὴν γαστέρα, ζωνογάστορα * μεσόγειο ς· γῆ ἄνευ λιμένος (2. ### mu 914 Macc. 8,35) AS μεσόδμ α· γυνή 〈ὡς Λάκωνεσ〉 A μεσόδμαι καὶ μεσόδματ α· τὰ μεσόστυλα. ### mu 916 τινὲς δὲ τὰ τῶν δοκῶν διαστήματα (τ 37) [ μεσόδμ α· γυμνή] μεσόδμ η· ξύλον, τὸ ἀπὸ τῆς τρόπεως ἕως τοῦ ἱστοῦ (β 424 . ### mu 918 .) μεσοκόποι αὐλο ί· οἱ ὑποδεέστεροι τῶν τελείων, μέσοι μεσοκουράδε ς· οὕτω καλοῦσι δένδρα τὰ ὑπὸ ἀνέμων καταγέντα, καὶ κουράν . ### mu 920 .. μεσολάνιο ν· μεσοδόμιον * μεσομφαλί α· ἡ μέσος τῶν Δελφῶν πόλις A μεσομφάλου ς· φιάλαι. ### mu 923 Ἴων Ὀμφάλῃ (fr. 20) μέσον αἰόλο ι· ἐπὶ τῶν σφηκῶν, οἱ μέσοι στρεφόμενοι (Μ 167) μέσον ἕρκο ς· τὸ μέσον τῆς αὐλῆς * μεσοπαγέ ς· ἕως μέσου πεπηγὸς τὸ δόρυ (Φ 172 v. ### mu 926 l.) AS μεσοπαλέ ς· κραδαινόμενον ἐκ μέσου (Φ 172 v. ### mu 927 l.) μεσοπέρδη ν· μεσοφέρδην, τὸν μέσον [τὸν] φερόμενον. ### mu 928 τὸ γὰρ παλαιὸν τὸ π ἀντὶ τοῦ φ ἐχρῶντο, προστιθέντες τὸ τῆς δασύτητος σημεῖον (Com. ad. 1078 K.) μεσοπερσικα ί· ὑποδήματα γυναικεῖα * μεσοπορῶ ν· μέσην ὁδεύων (Sir. ### mu 930 34,21) ASvgn μεσόρομβο ς· δεσμός, παρὰ τοῖς ἰατροῖς μεσοστροφώνιαι ἡμέρα ι· ἐν αἷς Λέσβιοι κοινὴν θυσίαν ἐπιτελοῦσιν [ μεσοφέρδει ν· μεσολαβεῖν] μέσπλ η· ἡ σελήνη, παρὰ Σκύθαις μέσπιλ α· φυτόν τι (r) μέσσαβο ν· ἐξ ὠμοβοείων ἱμάντων, ᾗ τὸν ἱστοβοέα πρὸς μέσον τὸν ζυγὸν προσδέουσιν, ὅ τινες ἐχέβοιον (Hes. ### mu 936 op. 467) μεσσαῖο ν· τὸ ὑπὸ τοὺς τραχήλους ὑποτιθέμενον μέσαυλο ν· θυρωρόν. ### mu 938 καὶ ἡ τῆς αὐλῆς θύρα (Λ 548). καὶ ἡ ἐν ἀγρῷ οἴκησις μεσαύχενε ς· οἱ ἀπὸ μέσου τοῦ αὐχένος δεσμευόμενοι * μεσσηγύ ς· μεταξύ gN, μέσον (Ε 41) b μέσση δὲ χίμαιρ α· τὸ μέσον αἰγοπρόσωπον (Ζ 181) Μεσσηΐ ς· κρήνη ἐν Θεσσαλίᾳ (Ζ 457) Μέσση ν· πόλις Λακωνικῆς (Β 582) Μεσσην ή· ἡ Ἀρήνη μεσσίδιο ς· μέσος. ### mu 945 ἴσος μεσσογενεῖ ς· οἱ ἐν μέσῃ ἡλικίᾳ γεγονότες μεσοδόμ α· γυνή. ### mu 947 Λάκωνες μεσοικέτα ι· μέτοικοι [ἢ οἱ τὰς λαγόνας οἰκοῦντες] μέσοπ α· ἱμάντα, τὸν περὶ τὸν ζυγὸν καὶ τὸ ἄροτρον δεδεμένον [ μεσοπαλέ ς· τὸ ἐκ τοῦ μέσου κραδαινόμενον δόρυ μεσσόπλουτον προσόψημ α· . ### mu 951 .. . ### mu 952 .. · τὸ σκώληκα ποιῆσαν μεσσόρη ς· ὁ μέσος ὠκεανοῦ καὶ οὐρανοῦ τόπος μεσοτύλαρο ν· αἰδοῖον μεσόψηρο ν· ἡμίξηρον μέσσυ ϊ· ἐν μέσῳ. ### mu 956 Αἰολεῖς μέσωρο ν· μέσον μέσω ρ· μέσως μεσσωτή ρ· ὁ μεσιτεύων κατὰ τὸν ἀγῶνα * μεστ ή· γέμουσα (Nah. ### mu 960 1,10) ASs μεστό ν· πλῆρες (Esth. ### mu 961 5,2) r * μέστακ α· τὴν μεμασημένην τροφήν AS μέσφ α· ἕως r. ### mu 963 ⸤ μέχρι A καὶ ἀφ’ οἵου χρόνου μέσ φ ’ ὅτ ε· μέχρις ὅτε (Callim. ### mu 964 fr. 260,4 ..) μέσωρ α· ἐν τῇ δέκα ἐτῶν ἡλικίᾳ. ### mu 965 καὶ παρήλικα. καὶ ἀγγεῖα, καὶ παίγνια, οἷς ἔχαιρον, καὶ τὰ ὅπλα, οἷς ἐχρῶντο καὶ παῖδες ὄντες, καὶ ἔφηβοι, καὶ τελειωθέντες μετ ά· * ἔπειτα AS, μετὰ τοῦτο (Α 48) μεταβαίνε ι· στρέφει. ### mu 967 παρέρχεται. ἀναχωρεῖ * μεταβαλώ ν· μεταβάς. ### mu 968 ⸤ στραφείς (Iob 10,8 ..) ASvg * μεταβοθρεύοντε ς· μεταφυτεύοντες. ### mu 969 μετασκάπτοντες AS a) μετάβολο ι· * πραγματευταί ASvg b) . ### mu 970 ..· καὶ οἱ Μεταπόντιοι παρὰ Ἰταλοῖς † μετάβρασκο ς· μέτριος ἑρμηνεύς † * μεταβῶ ν· μετασχών (Eur. ### mu 972 Bacch. 302) ASvgn μετάγε ι· μεταδιώκει. ### mu 973 * ⸤ μετακινεῖται ASs * μεταγενή ς· μεταγενέστερος r. ### mu 974 S (Ab) μεταγνώσθ η· μετανεπείσθη μεταδαίσομα ι· μεταλάβω. ### mu 976 * εὐωχηθήσομαι (Ψ 207) (AS) n * μετὰ δέ 〈σφισιν 〉· ἐν αὐτοῖς δέ ASn (Β 93 . ### mu 977 .) † μετὰ δ ’ ἐτράπετ ο· ἐπεστράφη δέ (Α 199) n μεταδεύκεια ν· μετάνοιαν μεταδή α· μεταμελέτη μεταδήμιο ς· ἔνδημος (θ 293). ### mu 981 τιμητικός. ἢ μεταδότης μεταδόρπιο ς· δείπνου ὥρᾳ, ἤγουν 〈ἐν τῷ〉 δείπνῳ (δ 194) μεταδρομάδη ν· μετατροχάζων (Ε 80) μετάθεσι ς· μετάβασις μεταΐξα ς· μεταδιώξας (Φ 564) μεταίσιο ν· μεταχρόνιον μεταΐσεσθα ι· μετελθεῖν. ### mu 987 μεταγνῶναι * μεταίτο υ· ἐπαίτου AS μεταίφνιο ς· ἐξαπίνης † μεταιχμ ί· μοχθεῖ† μεταιχμί ῳ· τόπῳ μέσον πολεμούντων (Eur. ### mu 991 Phoen. 1361) μετακάρπιο ν· τῆς χειρὸς μέρος, τὸ μετὰ τὸν καρπόν μετάκερα ς· τὸ εὔκρατον ὕδωρ, ἢ χλιαρόν μετὰ κλέος ἵκε τ ’ Ἀχαιῶ ν· ἀκούσας τὴν κληδόνα καὶ τὴν φήμην τῆς τῶν Ἀχαιῶν στρατιᾶς †παρουσίας, ἦλθεν, ἀφίκετο (Λ 227) μετάκλησι ς· κλῆσις δι’ ἑτέρου τινός μετακλινθέντε ς· μετατραπέντες AS. ### mu 996 ἢ μεταβαλλόμενοι (Λ 509 v. l.) μετακοίνωνο ν· κοινωνόν † μετακόκκ ω· ἡμέραι μεθέορτοι 〈δι’ ὧν〉 ἑορτὴ οὐκ ἔστι μετακόνδυλο ι· [τῶν κονδύλων], τὸ μεταξὺ τῶν κονδύλων μετακύμιο ν· τὸ μεταξὺ τῶν κυμάτων (Eur. ### mu 1000 Alc. 91?) μετακοκκύγιο ν· φοινικοῦν μεταλαβεῖ ν· μεταλαχεῖν, μετασχεῖν * μεταλαγχάνει ν· μετέχειν (ASvg) n. ### mu 1003 μεταλαμβάνειν (Plat. Gorg. 447a) μετὰ Λέσβιον ᾠδό ν· 〈εἰώθεσαν οἱ Λακεδαιμόνιοι〉 τοὺς ἀπογόνους τοῦ Τερπάνδρου ἀγαθοὺς ἡγούμενοι εἶναι κιθαρῳδούς, πρώτους εἰς τὸν ἀγῶνα προσκαλεῖσθαι, 〈εἶτ’〉 εἴ τις εἴη Λέσβιος ᾠδός μεταλλᾶ ν· ἐρευνᾶν, ζητεῖν, ἐρωτᾶν μεταλλᾷ ς· ἐπιζητεῖς (Γ 177) μεταλλεῖ ς· τῶν μυρμήκων τινὲς οὕτω καλοῦνται μεταλλῖτι ς· γῆ τις * μετάλλ α· ἐπιζήτει (Α 550) b * μεταλλεύε ι· ζητεῖ. ### mu 1010 ⸤ ὀρύσσει, ἀνασκάπτει (Sap. 4,12) (ASvg) Μετάλλειον μύρο ν· Ἀριστοφάνης· (fr. ### mu 1011 536) μεταπέμπου νῦν ταῦτα σπουδῇ καὶ μύρον, εὕρημα Μετάλλου. Μέταλλος γάρ τις Σικελιώτης τὴν τοῦ Μεταλλείου μύρου κατασκευὴν εὗρεν. μνημονεύει δὲ καὶ Φερεκράτης ἐν τῇ Πετάλῃ (fr. 140) * μεταλλήξαντ ι· μεταβληθέντι ASn. ### mu 1012 παυσαμένῳ (Ι 157) * μετάλλησα ν· ἐπεζήτησαν (Ε 516) n a) * μέταλλο ς· λίθος AS b) μεταλλῶσ α· προμνήστρια * μεταλλ ῶ· ἐπιζητῶ (Α 553) r. ### mu 1015 AS μετάλμενο ς· ἐφαλλόμενος (Ε 336) * μεταμάζιο ν· τὸ μεταξὺ τῶν μαζῶν n, ἢ ὑπὲρ τῶν μαζῶν, ἢ τὸ μετὰ μαζῶν (Ε 19) * μεταμαθεῖ ν· μεταγνῶναι ASvg * μεταμείβω ν· μεταλλάσσων AS μεταμέλεια ν· μετάνοιαν (r) μεταμέμβλετα ι· μεταμελήσεται μεταμήθει α· μετάνοια μεταμορφο ῖ· τὴν μορφὴν ἀλλοιοῖ μεταμί ξ· ἀναμίξ. ### mu 1024 †μετὰ μίαν με τ ’ ἀμύμονα ς· πρὸς τοὺς ἀγαθούς (Α 423) * μεταμφίσκεσθα ι· μετενδύεσθαι τὴν ἐσθῆτα ASvg μετὰ μωλία ς· ἐκ πολέμου. ### mu 1027 μετὰ μάχην καὶ φροντίδα * μεταμώνι α· μάταια AS. ### mu 1028 ἀνεμοφόρητα. ⸤ ἀχρεῖα (Δ 363 v. l.) S μετανάστα ι· * μέτοικοι ASvgn. ### mu 1029 φυγάδες vg(An). σύμμαχοι * μεταναστεύο υ· μετέρχου n. ### mu 1030 μετοίκει ASvg. καὶ τὰ ὅμοια (Ps. 10,2) μετανεγνώσθ η· μετανεπείσθη. ### mu 1031 τὸ ἀναπεῖσαι ἀναγνῶναί φασι με τ ’ ἀνέρα ς· μετὰ τοὺς ἄνδρας (Η 209) μετάνιπτρον ἢ μετανιπτρί ς· ἡ μετὰ τὸ δεῖπνον, ἐπὰν νίψωνται, διδομένη κύλιξ· οἱ δὲ τὴν ὑστάτην πόσιν * μετὰ νῶτα βαλώ ν· τὰ νῶτα 〈δοὺς τοῖς πολεμίοισ〉 (Θ 94) n μεταξ ύ· ἐξαίφνης. ### mu 1035 μετ’ ὀλίγον. * ⸤ ἀνὰ μέσον (Α 156) r (ASvg) μετὰ πᾶσι ν· ἐν πᾶσιν (Α 516) * μεταπείσασθα ι· μεταπεισθῆναι AS μεταπεπεῖσθα ι· μεταβληθῆναι * μεταπεσεῖ ν· ἀπὸ δόξης εἰς ἀτιμίαν πεσεῖν ASvg * μεταπέμπετα ι· μετακαλεῖται, μεταστέλλεται (Thuc. ### mu 1040 8, 5,1 ..) AS μετὰ πληθύ ν· ἐν τῷ πλήθει (Β 143) μεταπλομένοισ ι· τοῖς ἐξ ἀνθρώπων γενομένοις θεοῖς μεταπόντιο ς· διαπόντιος μεταποιεῖτα ι· μετασκευάζεται. ### mu 1044 * φροντίζει (ASvg). ἀντιποιεῖται (Σ) μεταπορεύδη ν· ἐπελθών, μετελθών * μεταπρέπει ν· ὑπερβαίνειν, ὑπερλάμπειν ASn * με τ ’ ἀπρήκτου ς· ἀπράκτους (Β 376) AS * μετατροπαλίζε ο· ἐπιστρέφου (Υ 190) ASn μεταψαλάσσει ν· μετατιθέναι * μεταψαίρω ν· μεταφέρων (Eur. ### mu 1050 Phoen. 1390) A μεταψέφει ν· μεταμελεῖσθαι μεταψέφ ω· μεταβουλεύομαι μετάψυξι ς· μεταπνοή μετὰ εἶμ ι· μετὰ σὲ ἐλεύσομαι * μετίετα ι· [μεταπεποίηται, ἢ] μεταποιεῖται AS * μέτειμ ι· μετελεύσομαι (Ζ 341) ASn μετεῖνα ι· προσήκειν. ### mu 1057 διαφέρειν (Eur. Med. 886) μετεισάμενο ς· μετελθών n. ### mu 1058 ἐφορμήσας (Ν 90) μετείσασθα ι· πρὸς αὐτοὺς ἐλθεῖν * μετεκίαθ ε· μετῆλθε (Π 685) ASn μετεκίαθο ν· μετήρχοντο b, περιήρχοντο, ⸤ μετῆλθον b, ἐπεδίωξαν (Σ 532) * μετελεύσομα ι· μετακαλέσομαι ASn. ### mu 1062 ἢ μετέλθω (Ζ 280) * μέτελθ ε· ἄπελθε, μετάβα AS † μετελύει ν· μεταγινώσκειν, μετανοεῖν * με τ ’ ἐμ έ· πρὸς ἐμέ n, ὡς ἐμέ * μετεμόσχευσ ε· μετεφύτευσε ASn * με τ ’ ἐμφάσεω ς· φανερὸν ποιῶν ASn μετένδημο ς· μετάδημος μετεξέτερο ι· ὃ ἡμεῖς φαμεν ἔνιοι (Hdt. ### mu 1069 2, 36,2 ..) μετεωρίζε ι· ὑψοῖ * μετέπειτ α· μετὰ ταῦτα (Ξ 310 . ### mu 1071 .) ASvg * μετεποίησ ε· μετεσκεύασεν AS μετέπρεπε ν· ἐκπρεπὴς b ἦν (Β 579) μετερρυθμωμέν α· μετεσχηματισμένα μετέρχετα ι· ἀποδίδωσι μετέρχομα ι· ἱκανῶς ἱκετεύω. ### mu 1076 ἱλάσκομαι. ἐπεισέρχομαι μετεσσεύοντ ο· μετεδίωκον, ⸤ ἐφώρμων ASn, ἐπ〈επ〉 ορεύοντο (Ζ 296) * μετεστειλάμη ν· μετεπεμψάμην AS(vgn) * μετέσχο ν· μετέλαβον (Eur. ### mu 1079 Or. 32) AS(vg) * [ μετέπρεπε ν· εὐπρεπὴς ἐφαίνετο ASn] μετετροπάζετ ο· μετεστρέφετο μετέφ η· προεῖπεν, ἐδημηγόρησεν (Α 58) μετεωρισθήσοντα ι· ὑψωθήσονται (Mich. ### mu 1083 4,1) * [ μετέχμιο ν· ὁ μεταξὺ τῶν μαχομένων τόπος] ASv * μετέχω ν· μεταλαμβάνων (1. ### mu 1085 Cor. 10,30) ASn * μετεωρολέσχα ι· φλυαροῦντες τὰ περὶ οὐρανὸν ASvgb μετέωρα (Plat. ### mu 1086 rep. 6,489 c) μετεωρολόγο ι· μεγαλοῤῥήμονες (Plat. ### mu 1087 Crat. 396 c) * μετεωροπόλω ν· τῶν τὰ οὐράνια σκοπούντων AS(vgn) * μετέωρο ς· κοῦφος. ### mu 1089 ἐνεός AS * μετ ῇ· ἐξῇ ASb μετῄεισα ν· ἱκέτευσαν (Thuc. ### mu 1091 8, 73,5) μετῆλθε ν· ἐτιμωρήσατο. ### mu 1092 [μετεμελήθη] (4. Macc. 18,22) μετῆκ ε· μετεμελήθη. ### mu 1093 ἱκέτευσεν μετήλλαξα ν· μετήμειψαν (Rom. ### mu 1094 1,25 ..) a) μεττά ν· μέσην. ### mu 1095 b) 〈 μετῆ ν· ...〉 μετουσίαν μετήορ α· μετέωρα (Θ 26) * με τ ’ ἤχου ς· μετὰ κραυγῆς (Ps. ### mu 1097 9,7) AS μετίδοιτ ο· ὑπερίδοιτο, ἀτιμάσειεν, καταφρονήσειεν * μέτειμ ι· μετελεύσομαι AS * μετεισάμενο ς· μεταμορφωθείς (Ν 90) AS μετιτῆλα ι· αἱ ἐξ ἑκατέρου μέρους τοῦ ἅρματος ῥάβδοι * με τ ’ ὄγμου ς· τὰς ἐπὶ στίχον φυτείας ASb μετοικεσία ν· τὸ ἐκ τόπου εἰς τόπον οἰκῆσαι (4. ### mu 1103 Regn. 24,16) μετοικέτα ι· κατὰ μέσον οἰκοῦντες μετοικία ς· παροικίας. ### mu 1105 αἰχμαλωσίας (3. Regn. 8,47) μετοίκιο ν· τέλος οὕτως ἐκαλεῖτο, ὃ ἐτίθεσαν [ἐν] τῇ πόλει, δραχμὰς δώδεκα· τῷ δὲ τελώνῃ τριώβολον Σ a μέτοικο ι· οἱ ἐνοικοῦντες ξένοι ἐν τῇ πόλει Σ a . ### mu 1107 καὶ τελοῦντες ἀνὰ δραχμὰς δώδεκα τοῦ ἐνιαυτοῦ εἰς τὸ δημόσιον. * ⸤ μετανάσται (AS) . δημόσιοι * μετοίχεσθα ι· ἀπελθεῖν, πορεύεσθαι, μετελθεῖν AS * μετοκλάζε ι· γονατίζει (Ν 281) p (ASn) μέτειμ ι· λιτανεύω, ἱκετεύω μετοκωχ ή· μετοχή. ### mu 1111 ἐποχή. ἢ ὀχεία μετόπι ν· κατόπισθεν (Soph. ### mu 1112 Phil. 1189) * μετό ν· ἐξόν. ### mu 1113 προϋπάρχον ASn μετόπισθε ν· ὕστερον r, μετὰ ταῦτα Sb, ὕστερον. ### mu 1114 ἢ ὄπισθεν (Α 82 ..) μετόπωρο ν· μετὰ τὴν ὀπώραν r. ### mu 1115 p, τροπὴ μετὰ θέρος † μέτοπο ι· ἄνδρες μετόσσομα ι· περιβλέπω, ἀφορῶ, ἀποβλέπω * μετῴχετ ο· ἐπορεύετο (Ε 148) ASb * μετοχετεύσα ς· μεταγαγών ASvgn * μετοχ ή· κοινωνία AS. ### mu 1120 σχέσις (Ps. 121,3 v. l.) μετάμετρ α· ἁρμόζοντα μετρε ῖ· δανείζει. ### mu 1122 καὶ μετρεῖσθα ι· δανείζεσθαι (Hes. op. 349) * μετριάζε ι· μετριοφρονεῖ ASvg(n) μέτριο ι· * ἐπιεικεῖς (r. ### mu 1124 vg) An. μικροί, εὐτελεῖς. καὶ * ⸤ οἱ μεμετρημένην οὐσίαν ἔχοντες ASn * μετριοπαθή ς· μικρὰ πάσχων AS. ### mu 1125 ἢ συγγινώσκων ἐπιεικῶς r μέτρο ν· πέρας. ### mu 1126 ἢ ἄλλο τι ὡρισμένον μέταυλο ν· μέσαυλον μέττο ν· μεῖζον * [ μέτρι α· εὐθηνὰ ἄρχοντες γεγονότες] μετώπιο ν· τὸ μέσον τῶν ὀφρύων (Λ 95) r. ### mu 1130 g μετωπί ς· ἰατρικὸς ἐπίδεσμος [ μεύε ι· κοιμᾶται] * μέχρ ι· ἕως r. ### mu 1133 AS τινός μὴ [ ἄ ν]· ἀντὶ τοῦ οὔ μὴ ἀπώσ ῃ· . ### mu 1135 .. (Ps. 43,24) * μὴ ἀποσκορακίσῃς μ ε· μὴ ἀποδιώξῃς με ASvg. ### mu 1136 μὴ ἀποδοκιμάσῃς με (Ps. 26,9 v. l.) gn * μή δ ’ ἅζεο θοῦρον Ἄρη α· μηδὲ ἐντρέπου τὸν πηδητικὸν Ἄρη (Ε 830) A * μηδαμινό ς· ἄτιμος ASvgn μὴ ’δει ν· μὴ ἐσθίειν μηδαμῶ ς· μὴ δῆτα r [ μηδαπὴ γ ῆ· ἰδία] μὴ δαπανῶμε ν· μηδ’ εἰς δαπάνην ἐμβάλλωμεν μήδε α· βουλεύματα. ### mu 1143 ‘ἐμ πυρὶ δὴ βουλαί τε γενοίατο μήδεά τ’ ἀνδρῶν‘ (Β 340). καὶ τὰ αἰδοῖα. ‘μήδεά τ’ ἐξερύσας δώῃ κυσὶν ὠμὰ δάσασθαι‘ (ς 87) μηδὲ λόγον ἔχει ν· μὴ φροντίζειν μήδε ο· βουλεύου (Β 360) μηδὲ πόδα ς· μηδὲ τὴν ἄφιξιν καὶ τὴν παρουσίαν (Ι 523) μήδεσθα ι· τεχνήσασθαι. ### mu 1147 βουλεύσασθαι μήδετα ι· βουλεύεται. ### mu 1148 τεχνάζεται (Φ 413) μη δ ’ ἐ π ’ ἀρωγ ῇ· [μηδὲ βοηθήσῃ. ### mu 1149 ] μηδ’ ἐπαρήγοντες μηδὲ βοηθοῦντες 〈μηδετέρῳ〉 (Ψ 574) * μη δ ’ ἕτερο ς· μηδὲ εἷς AS (vg) * μήδετ ο· ἐφρόντιζεν. ### mu 1151 ἐτεχνάζετο. ἐβουλεύετο (Β 38) ASn μὴ δὴ οὖ ν· μηδαμῶς οὖν μὴ δῆτ α· μηδαμῶς r μηδόμενο ς· ποιῶν. ### mu 1154 βουλευόμενος μὴ δόξῃ σο ι· μὴ νομίσῃς [οι] * μηδοτιοῦ ν· μηδέ τί g ποτε (n) [ μηδι ᾷ· γελᾷ. ### mu 1157 καὶ ὄνομα ἡροΐδος] Μηδικοὶ ὄρνει ς· Μῆδοι ἀλεκτρυόνες Μηδικὴ πό α· ἡ τρίφυλλος. ### mu 1159 οἱ δὲ λωτὸν κτήνεσιν ἁρμόζοντα Μηδινεύ ς· Μηδεύς, [παρὰ μηδοτιοῦν. ### mu 1160 μηδαπλῶς.] παρὰ δὲ Λυδοῖς ὁ Ζεὺς [ζεῦσις] μήδιο ς· μαλακός. ### mu 1161 καὶ βοτάνης εἶδος. καὶ λίθος τις Μηδιάτης μὴ δώῃ σο ι· μὴ δῷ (Sir. ### mu 1162 11,33?) * μὴ ἐπαίρο υ· μὴ ὑπερηφανοῦ (Prov. ### mu 1163 3,5 ..) AS * μὴ ἐφικνούμενο ι· μὴ καταλαμβάνοντες (2. ### mu 1164 Cor. 10,14) ASvghp Μήθυμν α· πόλις Λέσβου (r) Μηθυμναῖο ς· ὁ Διόνυσος r Μηθώ ν· πόλις r [ μῆκ α· κέρατα] [ μηόν η· βάψει] μηκάδε ς· ἢ ⸤ αἱ μηκώμεναι αἶγες ASb, ἢ κραυγάστριαι. ### mu 1170 ἔνιοι δὲ τὰς κερατώδεις· μῆκα γὰρ τὰ κέρατα. Ἀπίων δὲ τοκάδας (Λ 383) μηκᾶσθα ι· κράζειν ὡς αἴξ μηκᾶτα ι· τοῖς ἐρίφοις ἴσως κράζει μηκεδανό ν· μακρόν (r) * μὴ κεῦθ ε· μὴ κρύπτου (Α 363) ASvgn μήκιστ α· μέγιστα, ὑπερμεγέθη, ἔσχατα μῆκο ς· μάκρος μὴ κοίνο υ· μὴ ἀφάνιζε. ### mu 1177 μὴ μίαινε. ⸤ μὴ ἀκάθαρτον νόμιζε (Act. ap. 10,15) ASvgn μῆκος δ ’ ἔπο ρ ’ Ἄρτεμις ἁγν ή· τὸ τῆς ζωῆς. ### mu 1178 αὕτη γάρ ἐστιν ἐπὶ τῶν θηλειῶν (υ 71) μὴ κοτέῃσ ι· μὴ ὀργισθῇ (Greg. ### mu 1179 Naz. c. 1,2,2,486) * μηκύνω ν· αὐξάνων, μακρύνων ASvg μήκωνε ς· πόα τις λήθην ἐμποιοῦσα ASn. ### mu 1181 καὶ τὰ τῆς πίνης περιττώματα καὶ τῶν ὁμοίων. καὶ μέρος .... καὶ ὕφασμα βύσσινον. καὶ οἱ ἄγριοι. καὶ ἡμεροπίτυς μῆλ α· κοινῶς μὲν πάντα τὰ τετράποδα· ὅθεν καὶ πᾶσα βύρσα, [ὅ ἐστι πᾶν δέρμα] μηλωτή λέγεται. ### mu 1182 κατ’ ἐπικράτειαν δὲ τὰ πρόβατα καὶ αἶγες. καὶ παντὸς δένδρου καρπός, ἐξαιρέτως δὲ τῆς μηλέας. πάντα τὰ δένδρα μηλάτα ν· τὸν ποιμένα. ### mu 1183 Βοιωτοί μηλαφῆσα ι· ψηλαφῆσαι μὴ λεαγόρε ι· 〈μὴ〉 δημηγόρει Μηλιάδε ς· νύμφαι μήλια ι· ἀστράγαλοι * μηλοβοτε ῖ· ποιμαίνει (AS) * μηλοβοτῆρε ς· ποιμένες S(An). ### mu 1189 οἱ τὰ μῆλα νέμοντες (Σ 529) * μηλόβοτο ς· τόπος ἀνειμένος προβάτων ASgn εἰς βρῶσιν AS μῆλο ν· πᾶς καρπός μηλολόνθ η· εἶδος κανθάρων, οὕς τινες χρυσοκανθάρους λέγουσι (Ar. ### mu 1192 Nub. 763) μηλονομεῖ ς· ποιμένες (r) μηλονομιαῖο ν· ἐννόμιον μήλοπ α· μηλοειδῆ τῷ χρώματι. ### mu 1195 τοιοῦτος γάρ ἐστιν ὁ πυρός (η 104) μήλοπα καρπό ν· τὸν πυρόν, ὅτι μηλοειδής. ### mu 1196 [καὶ μήλη τὸ ἐργαλεῖον, ἐφ’ οὗ τὴν κρόκην ἔτριβον]. οἱ δὲ τὸ ἔριον, ἐπειδὴ καρπός ἐστι τῶν προβάτων (η 104) μηλοσό η· ὁδός, δι’ ἧς 〈τὰ〉 πρόβατα ἐλαύνεται. ### mu 1197 Ῥόδιοι * μηλοσφαγία ι· θυσίαι προβάτων (ASvg) p μηλότα ι· ποιμένες μηλοφόρο ι· θεραπεία Περσικὴ τοῦ βασιλέως * μηλόβα ι· μηλοβάται [ποιμένες] μήλῳ βαλεῖ ν· πτοῆσαί τινα, καὶ εἰς ἔρωτα ὑπαγαγέσθαι (Ar. ### mu 1202 Nub. 997) μήλωθρ α· βάμματα. ### mu 1203 οἱ δὲ τὸ τῶν δερμάτων βάμμα. ἄλλοι τὸ παρύφασμα τῆς πορφύρας. οἱ δὲ καλλωπίσματα μήλω ν· προβάτων * μήλω ν· τὰ ἀκρόδρυα A. ### mu 1205 ἢ βάπτων (Ι 542) Μήλων Ἡρακλῆ ς· ὀνομασθῆναί φασι τὸν θεὸν οὕτως διὰ τὸ μὴ ἱερεῖα θύειν αὐτῷ τοὺς Μελιτεῖς, ἀλλὰ τὸν καρπὸν τὰ μῆλα μηλῶσα ι· τὸ τὴν μήλην καθεῖναί που. ### mu 1207 καὶ ἐν τῷ ἐμεῖν καθιέντας τι εἰς τὸ στόμα καταμηλοῦν. καὶ τὸ τὰ βαπτόμενα ἔρια πιέζειν εἰς τὸ χαλκεῖον μηλωτ ή· διφθέρα * μή μ ε· μηδαμῶς με S μὴ μὲν δὴ καθαρῷ θανάτ ῳ· 〈ὁ〉 δι’ ἀγχόνης θάνατος οὐκ ἔστι καθαρός, ἀλλ’ ὁ διὰ ξίφους. ### mu 1210 ὅθεν οὐδὲ ἐναγίζουσι τοῖς ἀπαγξαμένοις (χ 462) [ μημωτ ά· ψεκτά] * μή μ ’ ἐρέθιζ ε· μή με παρόξυνε (Α 32) b [ μήν α· τὸ μέσον τοῦ ξύλου, ὅπερ καρδία καὶ ἐντεριών η] * μηναγύρτη ς· ὁ ἀπὸ μηνὸς συνάγων (Clem. ### mu 1214 Al. protr. 24,1) r. ASvgn. [πανήγυρις] μήνατ ο· ἐμήνατο, ἐμάνη. ### mu 1215 ἤρατο μῆνε ς· ἡμέραι . ### mu 1216 .. * a) μήν η· σελήνη (Ψ 455) ASvgn. ### mu 1217 [καὶ] b) μῆνι ς· ἔμμονος n καὶ παρατεταμένη ⸤ ὀργή (Α 1) n [ μηνιάσα ς· ὀργισθείς] * μήνιγμ α· μῆνιν ASn μήνιγγ α· ἐγκέφαλον μῆνιγ ξ· ὑμὴν τοῦ ἐγκεφάλου ASvg. ### mu 1221 καὶ τὸ ὑφιστάμενον τοῖς οἰνηροῖς πίθοις ἐν τῷ οἴνῳ πρὸ τοῦ ἀνθεῖν. ἐπίπλους. καὶ δημός * μήνι ε· ὀργίζου (Α 422) A μηνίει ν· ὀργίζεσθαι * μηνιθμό ς· ὀργή (Π 62) r (ASb) μήνιμ α· μῆνις, ὀργή, χολή, κότος ἐπίμονος, μέμψις. ### mu 1225 Ἀπίων, μάνης· οἱ γὰρ ὀργιζόμενοι μαίνονται (Χ 358) * μηνίσα ς· ὀργισθείς (Ε 178) ASn μηνίσκο ι· τὰ ἐπὶ ταῖς κεφαλαῖς τῶν ἀνδριάντων τιθέμενα ἵνα μὴ τὰ ὄρνεα ἐπικαθέζηται (Ar. ### mu 1227 Av. 1114). καὶ τὰ χαλκώματα τὰ τῶν πηδαλίων. * ὑμένες. πέταλα (AS). περιτραχήλια, μανιάκια AS. περιδέραια (Iud. 8,21) A [περιτραχήλια] * μηνί ω· ὀργίζομαι Agn * μηνοειδέ ς· σεληνοειδές r. ### mu 1229 ASn (vg) * [ μῆνο ς· κότος. ### mu 1230 ἔμμονος ὀργή] Avg μηνύει ν· κηρύσσειν [ζητεῖν] μηνύεσθα ι· μηνυτρίζεσθαι μηνυθῆνα ι· βούλεσθαι μηνύετα ι· μηνυτρίζεται, μήνυτρα δίδωσι Μηνυτή ς· Ἡρακλῆς ἐν Ἀθήναις * [ μηνύριζ ε· θρηνώδης ὁ φθόγγος (Ε 889) ASn] * [ μή νύ το ι· μὴ δή σοι AS, οὐδαμῶς γάρ σοι (Α 28) P * μὴ νῶϊ ν· μὴ ἡμῶν (ς 13) ASn * Μῄονε ς· Λυδοί (Κ 431) r. ### mu 1239 ASn 〈καὶ οἱ Κύπριοι〉 r * Μῃονί ς· Λυδή An. ### mu 1240 Μῃονία γὰρ ἡ Λυδία (Δ 142) r † μηονέκτη ς· ὁ ἔλαττον . ### mu 1241 .. μὴ ὅτ ι· μήτιγε μὴ οὖσα δίκ η· οὕτω λέγονταί τινες οὐκ οὖσαι δίκαι, μὴ οὖσαι μὴ ὄφελε ς· εἴθε μὴ ὤφειλες (Ι 698) μὴ παιδὶ ξίφο ς· παροιμία μὴ πάνχ υ· μὴ παντελῶς (Ε 24) * μὴ παραζήλο υ· μὴ ὁμοιοπαθῇς (Ps. ### mu 1247 36,1) ASvgp * μὴ παραρυῇ ς· μὴ ἐκπέσῃς Avgp. ### mu 1248 ἐκ μεταφορᾶς τῶν ὑδάτων (Prov. 3,21) A μὴ ’ π ’ ἀχηνίῃ τρέπει ν· μὴ αἰτιῶ τὴν πενίαν, ὅτε δέηται . ### mu 1249 ... * μὴ ’πίσειέ μο ι· μὴ ἐπίσειέ μοι (Eur. ### mu 1250 Or. 255) ASn μήπω ς· μήποτε (Ε 250 . ### mu 1251 .) * μήρι α· τὰ ἐκ τῶν μηρῶν ἐξαιρούμενα ὀστᾶ (Α 40) n [ μήριθμο ς· δέλτος. ### mu 1253 ἢ μήρινθο ς] μήρινθο ς· δεσμός, * ⸤ σχοινίον r. ### mu 1254 vnp σπάρτης p, βρόχος (Ψ 869) μῆριγ ξ· ἄκανθα, γινομένη ἐν τοῖς ἐρίοις τῶν προβάτων μηρό ς· τόπος ἀμπέλου, καὶ ξύλον, καὶ τὸ τῆς καλάμης κῶλον. ### mu 1256 καὶ ὄρος μήρυκε ς· ἰχθύες μηρυκίζε ι· μαρυκᾶται * μήρυμ α· σπείραμα. ### mu 1259 ἢ ἐκτεινόμενον ASn * μηρίνθ ῳ· σπάρτῳ (Ψ 854) ASn (vg) * μηρυομέν η· ἐκτεινομένη (Prov. ### mu 1261 31,13) ASvgN * μηρύσαντ ο· συνέστειλαν (μ 170) * [ μήρισμ α· κάταγμα vg, ἢ σπάσμα ἐρίου] * μησαμέν η· βουλευσαμένη gn μήσατ ο· εἰργάσατο, ἐτεχνάσατο (Κ 52) μή σ ε· μηδαμῶς σε * μή σε γέρο ν· οὐδαμῶς σε πρεσβῦτα (Α 26) n [ μῆστ ο· βουλεύσατο] * μήστω ρ· βουλευτής g. ### mu 1269 ἔμπειρος Agb. πολεμιστής AN. ἐριστής. ἐπινοητικός, φρόνιμος N. μήστωρ μέν ... * μήστωρα φόβοι ο· ἔμπειρον πολέμου (Ζ 97) ASn * μήστωρες ἀϋτῆ ς· ἐργάται μάχης, κραυγῆς, βοῆς (Δ 328) μήτε α· μητίματα μήτειρ α· φρονίμη. ### mu 1273 καὶ ἡ μήτηρ 〈ὡς παρὰ Καλλιμάχῳ〉 * μὴ τέκταιν ε· μὴ ἐργάζου, μὴ κατασκεύαζε AS. ### mu 1274 [μὴ κατὰ] (Prov. 3,29 v. l.) * μητέρα θηρῶ ν· πολλὰ θηρία ἔχουσαν (Θ 47) n * μητέρα μήλω ν· πολυθρέμμονα (Β 696) (n) μή τευ μελαμπύγου τύχοι ς· μή τινος ἀνδρείου καὶ ἰσχυροῦ τύχοις (Archil. ### mu 1277 fr. 110 Bgk.) μητέρ ι· μητρί μήτη ρ· [ἡ] πρεσβυτάτη πᾶσα * μήτιγ ε· πόσῳ γε μᾶλλον (1. ### mu 1280 Cor. 6,3) ASvgn μήτι ἐγ ώ· ἆρά γε ἐγώ (Matth. ### mu 1281 26,22) μητίετα Ζεύ ς· τεχνίτης σοφός, βουλευόμενος ἄριστα (Α 175) * μητιέτη ς· βουλευτής r. ### mu 1283 AS * μητίετα ι· βουλεύσεται r. ### mu 1284 Ans * μήτ ι· βουλῇ (Ψ 315 . ### mu 1285 .) rN μητιέτη ς· βουλευτής * μητιόωσ α· φροντίζουσα, βουλευομένη (ζ 14) b μῆτι ς· σύνεσις. ### mu 1288 βουλή. τέχνη. γνώμη. δόλος, ἀπάτη. καὶ ἡ θεός * μή τι φόβον δ ’ ἀγόρευ ε· μηδέν μοι περὶ φυγῆς διαλέγου (Ε 252) Μητίχου τέμενο ς· εἴη ἂν τὸ Μητιχεῖον δικαστήριον μέγα, ἐν ᾧ προσεκληρώθησαν 〈χίλιοι〉 δικασταί μήτρ α· εἶδος σφηκός. ### mu 1291 καὶ τῶν ξύλων τὸ ἐντός, ὃ καρδίαν τινές, ἢ ἐντεριώνην καλοῦσι. καὶ ὁ κλῆρος ὑπὸ Σολέων, ὡς Κλείταρχος. καὶ ἡ τῆς γυναικός. [καὶ κεφαλῆς διάδημα βαρβαρικόν] * μητραλοία ς· ὁ τύπτων τὴν μητέρα αὑτοῦ r. ### mu 1292 Agns * μητροπάτω ρ· ὁ τῆς μητρὸς πατήρ (Λ 224) Agns μητροπόλου ς· τὰς πάλαι Μελίσσας μητρὸς μέθ υ· ἐκ τῆς ἀμπέλου (Eur. ### mu 1295 Alc. 757) μητρὸς Ἐρινύε ς· αἱ διὰ τὴν μητέρα εὐξαμένην ἐπήκοοι γενόμεναι (λ 280) μήτρωε ς· μητρὸς ἀδελφοί * μὴ ὑπερίδῃ ς· μὴ καταφρονήσῃς (Deut. ### mu 1298 22,1 ..) AS μὴ φέρει ν· ἀντὶ τοῦ μὴ λαμβάνειν. ### mu 1299 διὸ καὶ μισθοφόρους λέγουσι τοὺς μισθοὺς λαμβάνοντας καὶ μισθοὺς φερομένους * μὴ φωραθῇ ς· μὴ ἐλεγχθῇς ASvg μηχανα ί· τέχναι. ### mu 1301 ἐπίνοιαι. βουλεύματα. ἅμαξαι. συμπεράσματα. καὶ ὄργανά τινα μηχανικά, ἐν οἷς προσδεσμούμενα τὰ κτήνη ἀλήθουσιν μηχανόωντ α· βουλεύοντα (ς 143) * μηχανορράφο ς· κατασκευαστής, ἐπινοητὴς κακῶν (Eur. ### mu 1303 Andr. 1116) ASvgn * μηχανώματο ς· διαζώσματος (Levit. ### mu 1304 8,7 S. Th.) AS μῆχα ρ· μηχάνημα. ### mu 1305 ὄφελος * μῆχο ς· μηχάνημα (Β 342) r. ### mu 1306 Sgn μιαίνε ι· μολύνει (Eur. ### mu 1307 Phoen. 1050) μιαιφόνο ς· μεμιασμένος φόνῳ, μιαινόμενος τοῖς φόνοις, μεμολυσμένος, * φονεύς (Ε 844) ASvgn μιαιφόνον αἷμ α· μιαιφονικόν μιᾶι μαχαίρα ι· τὴν λεγομένην κῆπον κουρὰν μιᾶι μαχαίραι ἐκείροντο (Ar. ### mu 1310 Ach. 849) * [ Μιάνδρο ς· ποταμός AS] μία λόχμη οὐ τρέφει δύο ἐριθάκους μιαρ ά· μεμιασμένα, ἀκάθαρτα μιαραὶ ἡμέρα ι· τοῦ Ἀνθεστηριῶνος μηνός, ἐν αἷς τὰς ψυχὰς τῶν κατοιχομένων ἀνιέναι ἐδόκουν μιαρό ς· μεμολυσμένος αἵματος ἀκαθάρτου (Ω 420?) μίασμα ἢ μιασμό ς· μῶμος r, ῥύπος, μολυσμός, ⸤ ἀκαθαρσία r, μιαρότης (Sap. ### mu 1316 14,26) * μιάστω ρ· μυσαρός ASvg. ### mu 1317 λυμεών (Eur. Or. 1584 ..) S(Agn) μία χελιδώ ν· παροιμιῶδες τοῦτο, ὅτι μία χελιδὼν ἔαρ οὐ ποιεῖ. ### mu 1318 βούλεται δὲ εἰπεῖν, ὅτι μία ἡμέρα τὸν σοφὸν οὐκ ἐᾷ εἰς τελείωσιν ἐμβάλλειν, 〈ἢ〉 εἰς ἀμαθίαν μιαχρό ν· καθαρόν μίαχο ς· μίασμα. ### mu 1320 ἀσέβημα. τίθεται δὲ ἐπὶ τοῦ δυσώδους * μιγάδε ς· τὸ ἐκ πολλῶν ἄθροισμα ξένων ASvgn μιγαζομένου ς· μισγομένους * μιγά ς· μεμιγμένος r. ### mu 1323 AS μίγδ α· ἀναμίξ r, μεμιγμένως * μίγ δ ’ ἄλλοισ ι· ἀναμεμιγμέναι (Θ 437) (n) μίγδη ν· ἀναμίξ, ὁμοῦ r, ἐν ταὐτῷ (Greg. ### mu 1326 Naz. c. 2,1,1,209) μιγδηράζει ν· ὑβρίζειν μιγέωσι ν· μιχθῶσι (Β 475) n Μίδα θεό ς· οἱ ὑπὸ Μίδα βασιλευθέντες ἐσέβοντο καὶ ὤμνυον τὴν Μίδα θεόν, ἥν τινες λέγουσιν μητέρα αὐτοῦ, 〈ἣν〉 ἐκτετιμῆσθαι . ### mu 1329 .. μίδα ς· κυβευτικοῦ βόλου ὄνομα. ### mu 1330 καὶ θηρίδιον τι διεσθίον τοὺς κυάμους. καὶ ὁ πλούσιος· ἀπὸ Μίδα, τοῦ βασιλέως [ μίει ν· ἐσθίειν] * μιῆνα ι· μιᾶναι r. ### mu 1332 AS, ῥυπῶσαι (Greg. Naz. c. 1,2,2,193) * μιήν ῃ· βάψῃ (Δ 141) N. ### mu 1333 μολύνῃ, ῥυπώσῃ μιῆς χθονό ς· τῆς αὐτῆς γῆς (Greg. ### mu 1334 Naz. c. 2,1,1,81) μίθρα ς· 〈στέφανος ἢ〉 ὁ ἥλιος, παρὰ Πέρσαις n Μίθρη ς· ὁ πρῶτος ἐν Πέρσαις θεός μίθρος ἢ μίθρου ς· συνζευγνυμένους μίκα ι· λάχανα ὄμβρια μικᾶ ς· μικρολόγος † μίκλα ς· αἶγας μίκ ρ ’ ἄττ α· μικρά τινα * μικρολόγο ς· ἀκριβής ASn. ### mu 1342 φειδωλός ASvgn, [φειδωλῶ] σκιφός (Sir. 14,3) Σ * μικρόρω ξ· μικρόβοτρυς AS μικρόψυχο ς· δειλός * μικρο ῦ· παρὰ μικρόν ASvg μικύθινο ν· τὸ μικρόν. ### mu 1346 καὶ νήπιον μῖλα ξ· ἡλικία. ### mu 1347 ἔνιοι δὲ μέλλαξ. καὶ παρ’ Ἑρμίππῳ ἐν Θεοῖς (fr. 33), ἀγνοήσας Ἀρτεμίδωρος· ἐκεῖ γὰρ μῖλάξ ἐστιν. δηλοῖ δὲ τὸν δημοτικόν Μίλητο ς· δύο πόλεις Μίλητοι· ἡ μὲν Κρήτης (Β 647), ἡ δὲ Ἀσίας (Β 868). ### mu 1348 αὗται ... * [ μίλι α· τὰ ἀπόθετα χρήματα AS] μιλίγμασ ι· κολακείαις. ### mu 1350 ἐδέσμασιν † μίλιο ν· δένδρον ὅμοιον ἐλάτῃ, ᾧ τοὺς νέους στεφανοῦσιν ἐν ταῖς πομπαῖς. ### mu 1351 ἢ * μέτρον ὁδοῦ, σταδίων ζʹ AS. οἱ δὲ ζʹ ἥμισυ ποδῶν ͵ δωʹ v [ μιλίσσε ο· κεχαρισμένα καὶ ἡδέα λέγειν] [ * μιλισσόμενο ς· παρακαλῶν ASvg] [ μίλιχ α· προσηνῆ, ⸤ ἥδιστα S] [ μιλιχ ῆ· πραότητι, προσηνίᾳ] [ μιλιχί ῃ· ἱκετείᾳ] [ μιλιχίοι ς· γλυκίοις. ### mu 1357 πραϋτικοῖς] [ μιλίχιο ς· πρᾷος, ἢ πραΰς] μιλό ς· βραδύς, χαῦνος μιλτοπάρῃο ι· μιλτόπρῳροι· τὰ ἑκατέρωθεν τῆς πρύμνης καὶ πρῴρας μεμιλτωμένα ἔχουσαι (Β 637). ### mu 1360 οἱ δὲ αὐτοὶ καὶ φοινικοπάρειοι ἐλέγοντο * μίλτο ς· εἶδος ἐρυθρὸν AS Σινωπίδος Sn μιλτ ῶ· †πλύνω μιλτωρυχί α· τόπος, οὗ μίλτος ὀρύσσεται (Amips. ### mu 1363 fr. 15) μιλτῶσα ι· βάψαι r [ Μιλίτη ς· Ἀφροδίτης] μιμαίκυλο ν· ὁ καρπὸς τοῦ κομάρου. ### mu 1366 ἔστι δὲ ὡς μέσπιλον μικρόν, πυῤῥόν Μιμαλλόνε ς· Βάκχαι (Callim. ### mu 1367 fr. 503). βοηδρόμοι μιμάξασ α· χρεμετίσασα. ### mu 1368 φωνήσασα † μίμα ρ· ἀναιδές† [ μιμάρκη ς· λαγωοῦ χορδή] μίμαρκυ ς· κοιλία καὶ ἔντερα τοῦ ἱερείου μεθ’ αἵματος σκευαζόμενα. ### mu 1371 μάλιστα δὲ καὶ ἐπὶ λαγωῶν αὐτῇ ἐχρῶντο· ὁτὲ δὲ καὶ ἐπὶ ὑός. ὁ δὲ Φερεκράτης (fr. 221) παίζων καὶ ἐπὶ ὄνου φησί Μίμα ς· ὄρος †Αἰτωλίας μίμαστ α· ἄγρια λάχανα μιμαυλεῖ ν· μιμεῖσθαι. ### mu 1374 ὑποκρίνεσθαι Μίμαλι ς· ἡ νῦν Μῆλος (Callim. ### mu 1375 fr. 582) * μιμερ ά· ἡ μιμητικὴ τέχνη. ### mu 1376 καὶ ἡ μίμησις AS μιμηλάζει ν· μιμεῖσθαι * μιμηλό ν· ὅμοιον, ἐξ ὁμοίου. ### mu 1378 παρὰ τὸ μιμήσασθαι ASvg μιμιχμό ς· τοῦ ἵππου φωνή μιμνάζει ν· μένειν (Β 392) r. ### mu 1380 ASn. καὶ μίμνειν (Θ 78) r μιμνάζετ ε· μίμνετε. ### mu 1381 μένετε † μίμνησι ν· ἀνάμνησιν ποιῆς. ### mu 1382 . μιμνήσκετα ι· μνημονεύεται (ο 54) * μιμνήσκ ῃ· μνημονεύεις AS * μίμνο ν· ἔμενον (Ε 94) ASn [ μιμορτοβί α· ναῦς, ᾗ ἄνθρωποι βεβήκασιν] μί ν· αὐτόν ASvg, αὐτήν, αὐτό vg. ### mu 1387 τρία γένη δηλοῖ [ μίν α· μύρια. ### mu 1388 καὶ τὰ μικρὰ σῦκα] [ μίνα ι· προφάσεις] [ μίνα ρ· χόρδη] μινδαλόεσσ α· ἀριθμῶν σύνταξις. ### mu 1391 καὶ τὰ περὶ 〈τὰ〉 οὐράνια ... Βαβυλώνιοι μίνδα ξ· θυμίαμα ποιόν (Amphid. ### mu 1392 fr. 27,3) μίνθ α· τὸ ἡδύοσμον. ### mu 1393 καὶ ἀνθρωπεία κόπρος μῆνι ς· ἔχθρα [ μινίσκ η· ὑμένα. ### mu 1395 πέταλα] Μινύα ι· οἱ Ὀρχομένιοι, καὶ Μάγνητες μινυανθέ ς· πόα, ἀσφάλτιον. ### mu 1397 καὶ τρίφυλλον μινύζωο ν· ὀλιγόβιον r Μινυήϊο ς· ποταμὸς Πύλου (Λ 722) μινύθει ν· ἐλαττοῦσθαι r * μινύθε ι· ἐλαττοῦται ASgn, μειοῦται (Υ 242) μινύθουσ ι· φθείρουσι, ἐλαττοῦσι, μειοῦσιν, ἀφανίζουσιν μίνυνθ α· ἐπ’ ὀλίγον χρόνον, ὀλιγοχρόνιον· ‘μίνυνθα δ’ ἐχάζετο δουρόσ‘ (Λ 539), ἐπ’ ὀλίγον δὲ ἀπείχετο μάχης * μινυνθάδιο ν· ὀλιγοχρόνιον (Α 352) (r. ### mu 1404 ASn) μινυνθαδί α· ἡ σελήνη. ### mu 1405 ἀπὸ τοῦ μινύθειν μινυνθοῦσι δ έ· φθείρουσι δέ b. ### mu 1406 ἀφανίζονται δέ (Ρ 738) [ μινυνθοῦσ ι· φθείρουσιν] μινύο ν· τὸ βλίτον λάχανον, ἢ κιννάβαρι μίνυρε ς· κλίνης ἱμάντες * μινύρετα ι· κλαίει, θρηνεῖ ASvg, ὀδύρεται ἢ ⸤ * εὐφώνως λέγει (Soph. ### mu 1410 O. C. 671) ASvg μινυρίζε ι· ὀλίγῃ φωνῇ καὶ οἰκτρᾷ χρῆται μινυρομέν η· θρηνοῦσα. ### mu 1412 καὶ τὰ ὅμοια μινυρό ν· μικρόν, ὀλίγον. ### mu 1413 τῇ φωνῇ μινυρίζον μινύροντα ι· προφωνοῦσι, προλέγουσι (Aesch. ### mu 1414 Sept. 122) μινύο ν· ἀρωματικόν τι μινυώριο ς· βραχύϋπνος. ### mu 1416 ἄχρηστος. ἀδύνατος. ὀλιγοχρόνιος. ὀλίγης ὥρας ἄξιος μινῶδε ς· εἶδος ἀμπέλου * μὶν ὦκ α· αὐτὸν ταχέως (Π 672 . ### mu 1418 .) ASn * Μίνω ς· βασιλεὺς 〈Κρήτησ〉 AS * Μινώταυρο ς· Πασιφάης υἱός AS μῖξα ι· σπεῖραι. ### mu 1421 κεράσαι. συμβαλεῖν (Ο 510) μιξίαμβο ς· λοίδορος. ### mu 1422 μεμιγμένος λοιδορίᾳ. ποιηματοκόπος * μίξι ς· κοίτη, συνουσία AS [ μιξοβάρβαρο ς· ζήτει εἰς τὸ μει ] μιξοδί η· τρίοδος μίξοδο ς· ὁδός, ἣ εἰς ἑτέραν συμβάλλεται μιξοιφί α· μίξις, πλησιασμός [ μιονεκτούμενο ν· ἐλαττούμενον] [ Μίονε ς· Κύπριοι] [ μιρακύλιο ν· παιδίον. ### mu 1430 ὑποκοριστικῶς] μιργάβω ρ· τὸ λυκόφως . ### mu 1431 .. μιργῶσα ι· πηλοῦσαι. ### mu 1432 οἱ αὐτοί μίρε α· λάχανα μίρκ α· εὐανθής, ποικίλη ἄνθεσι μίργμ α· ἐπὶ τοῦ κακοπινοῦς, καὶ ῥυπαροῦ, καὶ πονηροῦ μιρό ν· ὅταν ἀπονυστάζῃ τις, λέγουσι Ταραντῖνοι μιονεξί α· ἐλάττωσις μιργούλο ν· μύσος. ### mu 1438 μίασμα † μιρύκεο ν· σχοῖνον μισγάγκει α· κοῖλος τόπος, εἰς ὃν πανταχόθεν τὰ κάτω φερόμενα ἀπὸ τῶν ὀρῶν ὕδατα μίσγεται μίσασθα ι· μιτώσασθαι (Plat. ### mu 1441 com. fr. 267) [ Μισατί ς ] Μίσ η· τῶν περὶ τὴν μητέρα τις, ἣν καὶ ὀμνύουσι * μισγάγκεια ν· τόπος κοῖλος, ὅπου συμμίγνυνται ὕδατα πολλά (Δ 453) ASn μίσγεα ι· συνέρχῃ (Β 232) μισγέσκετ ο· ἐμίγνυτο (ς 325) μισγοδί η· ὅπου ἂν ὁδοὶ μίγνυνται μισγόλα ς· θόρυβος μισγονόμο ς· οὗ πάντες νέμουσιν γῆ μίσησε ν· ἐφθόνησεν (Ρ 272) μισήτη ν· τὴν καταφερῆ λέγουσιν μισήτην· ‘μίσηται δὲ γυναῖκες ὀλίσβοισι χρήσονται‘ (Cratin. ### mu 1450 fr. 316), οἱ δὲ ἁπλῶς μισητὸν τὸν ἀνίκανον, ἢ ἄπληστον τῇ τροφῇ μισήτιζ ε· μίσει, στύγει μισητό ς· μίσους ἄξιος. ### mu 1452 ἄπληστος μισθαρνή ς· ὁ λατρεύων μισθοῦ. ### mu 1453 ἢ ὁ μισθὸν ἀφαιρῶν, καὶ * ἀντικαταλλάττων Agb * μισθαρνί α· ἡ ἐπὶ μισθῷ γινομένη ἐργασία ASvgn μισθαρχίδη ς· ὁ ἐπὶ τῇ ἀρχῇ μισθὸν λαμβάνων. ### mu 1455 ὠψωνιάζοντο γὰρ καὶ οἱ ἄρχοντες, καὶ μισθὸν ἐλάμβανον δημόσιον (Ar. Ach. 597) μισθό ς· τὸ ἔπαθλον τῶν κωμικῶν. ### mu 1456 καὶ τὸν ἀμφορέα. †ἔμμισθοι δὲ πέντε ἦσαν μισθοφορεῖ ν· τὸ ἐπὶ μισθῷ πράττειν τι q * μισθοφόρο ς· μισθῷ ἐργαζόμενος ASgn μίσκαιο ς· κῆπος μίσκε ι· ἄρχεται . ### mu 1460 .. μίσκελλο ς· εὐτελὴς καὶ μέλας οἶνος * μισογύνη ς· μισογύναιος ASs μισόκαλο ς· ὁ μισῶν τὸ ἀγαθόν (Phil. ### mu 1463 migr. Abr. 183) μιστῦλα ι· τεμεῖν, κόψαι, μερίσαι, εἰς μικρὰ διελεῖν κρέα μιστύλλει ν· τὰ αὐτά μίστυλλο ν· εἰς βραχέα κατέτεμνον (Α 465) μισσυν ή· ἡ ὀξύτης παρὰ Χαλδαίοις Μιχαία ς· ἑρμηνεία· ταπείνωσις, ἢ ταπεινούμενος μίσ υ· τῶν μεταλλικῶν τι (Hippocr. ### mu 1469 mul. 1,103) S μισυο ί· οἱ ἔχοντες τὸ ἥμισυ λευκὸν τοῦ σώματος, τὸ δὲ ἥμισυ μέλαν, οὓς ἔνιοι μίσγους μίσχ η· πιλήματα, ταινίαι, μαλλοὶ οἱ τῶν ἐρίων μίσχο ν· οὕτω λέγουσιν, ᾧ συνήρτηται πρὸς τὸ φυτὸν καὶ ὁ καρπὸς καὶ τὸ φύλλον μίσχο ς· ὁ παρὰ τῷ φύλλῳ κόκκος SN [ μιτίτριζο ν· ἐθρήνουν] * μίτρ α· ἡ χαλκῆ λεπίς g. ### mu 1475 διάδημα vgn. ζώνη ASvgb. θώραξ. ταινία (Exod. 29,6 ..) A * μίτρα χρυσ ᾶ· ὡς λεπὶς χρυσᾶ ASn, ἣ τῷ μετώπῳ φορεῖται AS μίτρ ῃ· θώρακι μίτρη ν· χαλκῆν λεπίδα (Δ 216) μιτραῖο ν· ποικίλον r μίτο ς· τάξις. ### mu 1480 σειρά. τόνος μίτυλο ν· ἔσχατον. ### mu 1481 νήπιον. Λακεδαίμονες μιχθαλόεσσ α· ἀλίμενος (Ω 753) * μιχθῆνα ι· ἀπαντῆσαι. ### mu 1483 συμμῖξαι. ὁμιλῆσαι Σ μιχωκε ῖ· ἠχεῖ μείωσι ς· ἐλάττωσις. ### mu 1485 ἀκαθαρσία * μνᾶτα ι· μνηστεύεται (π 77) ASvgn μναάδα ς· τὰς ἀμελγομένας αἶγας μναμονόο ι· Μοῦσαι. ### mu 1488 μνηστῆρες (Pind. fr. 341 Sn.?) μναμονεύθημε ν· διεκλήθημεν † μναμοσύρει ν· τὸ ἐπιτηρεῖν, ἢ μεμνῆσθαί τινι μνάμω ν· ἱερομνήμων. ### mu 1491 ἢ μνήμονες, ἢ τὰς θυσίας ἀπομνημονεύοντες μνάριο ν· τὸ κάλλυντρον. ### mu 1492 Βοιωτοί μναρό ν· μαλακόν. ### mu 1493 ἡδύ. [κόρημα] θυμῆρες (Cratin. fr. 431) μνασίο ν· μέτρον τι διμέδιμνον Μναστή ρ· τῶν μηνῶν οὕτω καλεῖταί τις [ μνᾶτα ι· μνηστεύει. ### mu 1496 μέμνηται] † μνεί ω· μνησθῶ ASvgN * μνῆμ α· μνημεῖον, ⸤ μνημόσυνον g. ### mu 1498 ἀνάθημα. ⸤ τάφος g μνημεῖ α· τὰ οἴκαδε πεμπόμενα ὑπὸ τῶν ἐν πολέμῳ τετελευτηκότων τοῖς οἰκείοις (Aesch. ### mu 1499 Sept. 49) μνήμ η· μνημόσυνον μνήμονε ς· ἀρχὴ †γυναικῶν †ἐπιμελουμένων τῶν ἱερειῶν μν ᾶ· λίτραι δύο. ### mu 1502 ὁ δὲ ἅγιος Ἐπιφάνιος λίτρας μιᾶς διμοίρου μνημοσύν η· μνήμη. ### mu 1503 (Θ 181) r. g b καὶ ἡ θεός r μνημύε ι· σκυθρωπάζει μνήμυκε ν· ὑποπτήσσει. ### mu 1505 δυσχεραίνει μνήσατ ο· ἀνεμνήσθη (α 29) μνησίκακο ν· . ### mu 1507 .. (Prov. 12,28) μνησιχάρ η· ἡδονή * μνήστει α· γάμου δῶρα r. ### mu 1509 AS μνηστευόμενο ι· ἀῤῥαβωνιζόμενοι μνηστ ή· ἡ κατὰ μνηστείαν γαμηθεῖσα r (n). ### mu 1511 ἢ ἡ ἐκ παρθενείας μείνασα νῆστις, ἤγουν ἀπείρανδρος μνηστῆρε ς· οἱ ἐπιβάλλοντες γῆμαί τινα. ### mu 1512 καὶ οἱ μεμνημένοι μνήστω ρ· ὁ δοὺς τοῦ γάμου ἀῤῥαβῶνα r μήστωρ ι· βασιλεῖ. ### mu 1514 φρονίμῳ μνῆστρο ν· ὁ τοῦ γάμου ἀῤῥαβών r μνί α· τὰ βρύα rn, καὶ τὸ φῦκος r μνίε ι· ἐσθίει μνοί α· οἰκετεία μνοιό ν· μαλακόν (Euphor. ### mu 1519 fr. 156 Pow.?) μνωῖτα ι· δοῦλοι † μνοῦνε ς· οἱ μηροί † μνοῦ ς· ἔριον ἁπαλώτατον, καὶ ἡ πρώτη τῶν ἀμνῶν καὶ πώλων ἐξάνθησις. ### mu 1522 καὶ τὸ λεπτότατον πτερόν, κυρίως δὲ τῶν χηνῶν μνῴ α· δουλεία μνώε ο· μέμνησο (Greg. ### mu 1524 Naz. epigr. 84,2) * μνώμενο ς· μνηστευόμενος. ### mu 1525 μεμνημένος r (AS). μηχανώμενος μνώοντα ι· μνηστεύονται r. ### mu 1526 καὶ τὰ ὅμοια (α 248) † μνώσκε ι· μίσγεται. ### mu 1527 ἔρχεται μογίοντ ι· μογοῦσι. ### mu 1528 πυρέσσουσι. Δωριεῖς * μογερᾶ ς· ἀθλίας ASn, πονηρᾶς, λυπηρᾶς, ⸤ ἐπιπόνου (Eur. ### mu 1529 Tro. 783) N * μογέοντα ς· μοχθοῦντας (Μ 29 . ### mu 1530 .) g * μογήσα ς· κακοπαθήσας (β 343 . ### mu 1531 .) ASvgn [ μόξοντ ι· πυρέσσοντι. ### mu 1532 πονοῦντι] [ μογξοῦντε ς· πυρέσσοντες. ### mu 1533 πονοῦντες] μόγο ς· πόνος. ### mu 1534 ὄχλησις. μόχθος, * ⸤ κακοπάθεια r. n μογοστόκος Εἰλήθυι α· ἡ μογοῦσα καὶ πονουμένη περὶ τοὺς τοκετούς· τουτέστιν λοχεύτρια (Π 187) † μόδ α· στρώματα [ μόδυχνο ν· διοτάλεον] μόθακε ς· οἱ ἅμα τρεφόμενοι τοῖς υἱοῖς δοῦλοι παῖδες † μοεύω ν· ψέγων μώλω ψ· τραῦμα. ### mu 1540 καὶ ὁ ἐκ πληγῆς αἱματώδης τόπος. ἢ καὶ τὰ ἐξερχόμενα τῶν πληγῶν ὕδατα μόθο ς· * πόλεμος, μάχη r. ### mu 1541 (ASn). πόνος. φόβος. στάσις, ⸤ θόρυβος (vn) μοθούρα ς· τὰς λαβὰς τῶν κωπῶν μόθω ν· εἶδός τι ὀρχήσεως (Ar. ### mu 1543 Eq. 697) μόθωνα ς· τοὺς παρατρεφομένους, τοὺς λεγομένους παιδίσκους. ### mu 1544 Λάκωνες. οἱ δὲ τοὺς δουλοπρεπεῖς. καὶ σπερμολόγους μοθωνί α· ἀλαζονεία r [ μοικηθμο ί· τῶν βοῶν αἱ φωναί] μοιμυᾶ ν· τὸ τὰ χείλη πρὸς ἄλληλα προσάγειν (Ar. ### mu 1547 Lys. 126) μοιμύλλει ν· θηλάζειν. ### mu 1548 ἐσθίειν. καὶ τὰ χείλη προσάπτειν ἀλλήλοις (Com. ad. 1080) μοιό ς· σκυθρωπός μοιρηγενέ ς· ἐν ἀγαθῇ μοίρᾳ γεγεννημένε (Γ 182) * μοιρηγενή ς· ἀγαθῇ γεγονὼς μοίρᾳ g μοιρήλογχο ι· οἱ τὰ κοινὰ διαιροῦντες μοιρῆσα ι· μερίσαι, ἢ ⸤ διελεῖν r μοιρήσασθα ι· λαχεῖν. ### mu 1554 καὶ τὰ ὅμοια μοιρολογχεῖ ν· τὸ μερίδα λαγχάνειν. ### mu 1555 τινὲς δὲ διαιρεῖσθαι (trag. ad.?) * μοίραι ς· μερίσι. ### mu 1556 φυλακαῖς μοῖτον ἀντὶ μοίτο υ· παροιμία Σικελοῖς· ἡ γὰρ χάρις μοῖτον. ### mu 1557 οἷον χάριν 〈ἀντὶ χάριτοσ〉 (Sophr. fr. 168) μοιχάγρι α· τὰ τῆς μοιχείας ἀγρεύματα· ὁ γὰρ ληφθεὶς ἐπὶ μοιχείᾳ ζημιοῦται (θ 332) μοιχοῖ ς· πόρνοις μοιχοτύπ η· ἡ ὑπὸ μοιχῶν τυπτομένη † μοκκώνωσι ς· περιφρονεῖς. ### mu 1561 παρὰ Βλαίσῳ (fr. 3 K.) μόκρων α· τὸν ὀξύν. ### mu 1562 Ἐρυθραῖοι [ μολβί ς· στάθμιόν τι ἑπταμναῖον] † μολγ ῶ· νέφος, παρὰ Βλαίσῳ ἢ †ἀκόλουθος (fr. ### mu 1564 4 K.) μολγό ς· Ἀριστοφάνης (Equ. ### mu 1565 963). τάχα ἂν εἴη ἐκ πλήρους ἀμολγός. ὁ δὲ ἀμέλγων τὰ χρήματα ἀμολγό ς. ἔνιοι δὲ μολγοὺς ἀκούουσι τοὺς μοχθηρούς, †τοῖς ἀμέλγουσι τὰ κοινὰ κλέπτας εἶναι· καὶ τὸ ἀμολγός. †ἄλλοι δὲ μολγὸν τὸν βόειον ἀσκόν. τίθεται δὲ καὶ ἐπὶ τῶν ἁμαξῶν μολεῖ ν· ἔρχεσθαι, τρέχειν, ἐλθεῖν, δραμεῖν Μολίον ε· μαχηταί. ### mu 1567 καὶ Μολιονίδα ι· γυναικός τινος υἱοί (Λ 709) μολοβόβα ρ· ὁ τοῦ Διὸς ἀστήρ, παρὰ Χαλδαίοις * μολοβρό ς· μολίσκων ἐπὶ τὴν βοράν (S) τουτέστι παράσιτος, ⸤ γαστρίμαργος vg, ἐπαίτης (S) καὶ ὁ ἐρχόμενος φαγεῖν γλούττων (ρ 219) ASN μολόβρι α· τὰ τῶν ἀγρίων θηρίων †τινὰ οὕτω καλεῖται μολόθουρο ς· ἀσφόδελος. ### mu 1571 ἢ ὄσπριόν τι. καὶ ἡ ὁλόσχοινος (Euphor. fr. 133 Pow.) μολορό ς· λυπηρός, ἀηδής μόλο ς· πόνος. ### mu 1573 μάχη. φρύαγμα μολεύει ν· ἐγκόπτειν τὰς παραφυάδας μολοῦρι ς· αἰδοῖον. ### mu 1575 κολοβὴ λόγχ η. ἢ μόλις οὐρῶν μολουρίδε ς· βατραχίδες. ### mu 1576 καὶ τῶν σταχύων τὰ γόνατα μόλοφθο ς· ἐγκρυφίας * μολοῦσ α· πορευομένη, ἢ ⸤ πορευθεῖσα (Ζ 286) ASgn μολπα ί· ὕμνοι, ᾠδαί * μολπά ν· ᾠδήν (Eur. ### mu 1580 Troad. 148 ..) A μολπαστή ς· συμπαίκτης. ### mu 1581 μολπάστρια δὲ συμπαίκτρια * μολπ ή· ᾠδή. ### mu 1582 παιδιά AS. ὕμνος, ᾆσμα † μολπί ς· ἐλπίς μολπό ς· ᾠδός, ὑμνῳδός, ποιητής μόλσο ν· σελίνου καυλός, καὶ ἄνθος. ### mu 1585 οἱ δὲ τὴν ὑποφυάδα μόλσο ς· ὁ δημός. ### mu 1586 Αἰολεῖς μολτύου ς· τὰ κοκκύμηλα μολύβδαιν α· καὶ τὸ εἶδος τῆς μεταλλικῆς, καὶ τὰ λεῖα * μολυβδαίν ῃ· μολυβίδι (Ω 80) Σ μολυβδί ς· στάθμιόν τι [ζʹ] ἑπταμναῖον. ### mu 1590 οἱ δὲ μολβίς (Soph. fr. 756?) μολυβρό ν· τὸ μολυβοειδές μολύνε ι· μιαίνει. ### mu 1592 ἀναφύρει. πίμπλησι μολυνίη ς· ἡ πυγή μολυρό ν· νωθρόν. ### mu 1594 βραδύ. ἀνιαρόν. ἀηδές, ἀχάριστον, λυπηρόν μολυσμό ς· ἀκαθαρσία r, μίασμα. ### mu 1595 ἁμαρτία gn δυσέκπλυτος (Ierem. 23,15) μόλυχνο ν· δεισαλέον * μολώ ν· χωρῶν, ⸤ ἐλθών (Λ 173) s (n) Μομβρ ώ· ἡ Μορμώ. ### mu 1598 καὶ φόβητρον [ μομοκύκι α· τῶν τραγῳδῶν τὰ προσωπεῖα] Μομμ ώ· ὃ ἡμεῖς Μορμώ φαμεν, τὸ φόβητρον τοῖς παιδίοις * μομφ ή· μέμψις r. ### mu 1601 n. κατάγνωσις (Ep. Col. 3,13) (ASvg) μόμφι ς· δύσκλεια (Teleclid. ### mu 1602 fr. 63). ἢ μόμφος (Eur. fr. 633) μόναλκι ς· ἐξέχουσα. ### mu 1603 ἀνδρωδεστάτη μονάρχο υ· τυράννου (Sol. ### mu 1604 fr. 9,3 Bgk.) * μονά ς· ἀριθμός AS. ### mu 1605 ἢ ἓξ μοῖραι τῶν ἑπτάδων * μον ή· παραμονή (Ev. ### mu 1606 Ioan. 14,23) ASvg * μονήρη βίο ν· μοναχικὸν βίον (Avg) * μονητάριο ς· τὸ κέρμα ἐργαζόμενος ASgb μονία ς· νήφων. ### mu 1609 ‘τοὺς γὰρ μεθύοντας δευτέρους εἶναί φαμεν‘ μόνιμο ν· στάσιμον, βέβαιον (Eur. ### mu 1610 Phoen. 538) μονίμω ν· βεβαίων, * αἰωνίων AS, ἐπιμόνων AS, στασίμων * μονιμωτέρω ν· βεβαιοτέρων. ### mu 1612 παρὰ τὸ μένειν (ASvgn) * μονιό ς· ὗς ἄγριος ὁ μὴ τοῖς ἄλλοις συναγελαζόμενος Sg. ### mu 1613 ἢ ὁ περὶ τράχηλον ὅρμος. [ὁ δὲ ἅγιος Κύριλλος ἐν τῇ ἑρμηνείᾳ Ὠσηὲ (14,8) τοῦ προφήτου ὄνον λέγει σημαίνειν· τινὲς δὲ μέγα θηρίον κατὰ ἀπόνοιαν καταμόνας νεμόμενον (Ps. 79,14)] * μονόγληνο ς· μονόφθαλμος (AS) μονόβα ς· ὁμοίως μονοβάτα ς· κλέπτης μονοδαμιουργο ί· οἱ τὰς δίκας δικάζοντες * μονόζωνο ι· οἱ τῶν πολεμίων κατάσκοποι n. ### mu 1618 ἢ μάχιμοι, οὓς ἡμεῖς μονομάχους (4. Regn. 5,2) μονολόγιστο ν· †μονοκλόνως * μονόλοπ α· μονόδερμα ASn. ### mu 1620 μονοχίτωνα n * μονοκέρατος ἢ ⸤ μονόκερω ς· θηρίον φοβερόν (Iob 39,9 . ### mu 1621 .) (n) * μόνον οὐχ ί· σχεδόν, ἐγγύς ASvgn. ### mu 1622 ἄνω κάτω. ⸤ εὐθέως. οὐδαμῶς s. [μόνον] [ μονόνου ν· σχεδόν, ἐγγύς] † μονόμματο ν· μονοειδῆ. ### mu 1624 ἁπλοῦν μόνο ν· τὸ ἕν μνωιονόμο ι· τῶν εἱλώτων ἄρχοντες μονοξύλοι ς· πλοίοις μονοπείρα ς· τοὺς μὴ ἀθρόους, ἀλλὰ καθ’ ἕνα πειρατεύοντας (Men. ### mu 1628 fr. 882 Koe.) μονορρή ξ· ἀποῤῥηγμένος, ἀποσπασμένος μονοστίλβη ς· ὁ ἐν ταῖς Ὑάσι λαμπρὸς ἀστήρ μονοσταλή ς· ὁ καταμόνας στελλόμενος * μονοστόλ ῳ· τῷ καταμόνας ἐλθόντι AS (gn) μονοστραβὴς ὄχο ς· ἡμίονος (trag. ### mu 1633 ad. 239) μονώτατο ς· μόνος ὤν, ὑπάρχων (2. ### mu 1634 Chron. 6,30 v. l.) * μονότονο ς· μόνος ὤν, ὑπάρχων [ * μονομάχος AS] * μονότροπο ς· μόνος στραφείς (Eur. ### mu 1636 Andr. 281) ASvgn μόνουσ α· τὰ λεπτὰ λέπαδνα † μονούαλο ς· τὸν ἐπὶ τῇ καρδίᾳ τοῦ λέοντος λαμπρὸν ἀστέρα φασί [ μονουνουχ ί· μονονουχί] μονόφαντο ς· μόνη ἐν φανερῷ, μόνη φαινομένη [μονοφθόρους] μονοφόρου ς· ὄνους μονόφορβο ς· μόνος βοσκόμενος, ἢ βόσκων μόνος (Greg. ### mu 1642 Naz. c. 2,1,1,191 ..) [ μονόχθηρο ς· ἐπίμονος. ### mu 1643 πονηρός] μονοψίδη ς· μονιός. ### mu 1644 ἀτιμαγέλως (Com. adesp.) μονῳδε ῖ· μονοθρηνεῖ. ### mu 1645 * Μονῳδία λέγεται, ὅτε εἷς μόνος τὴν ᾠδήν, οὐχ ὁμοῦ ὁ χορός, ᾄδει An μόρ α· μέρη τινά. ### mu 1646 καὶ μέρη τοῦ στρατοῦ, ἢ τάγμα. παρὰ γὰρ Λακεδαιμονίοις οἵ ποτε λόχοι μόρα αὖθις ὀνομασθέντες μοργία ς· γαστριμαργίας, καὶ ἀκρασίας μόργιο ν· μέτρον γῆς, ὅ ἐστι πλέθρον, καὶ εἶδος ἀμπέλου μόργο ς· φραγμός, καὶ τὸ ἐπὶ ταῖς ἁμάξαις φράγμα, ἐν ᾧ τὰ ἄχυρα φέρουσι. ### mu 1649 καὶ σκύτινον τεῦχος· ἄλλοι τεῦχος βόειον μοργυίω ν· σπαργάνων μοργύλλε ι· χρονουλκεῖ † μοργᾶτα ι· παρῶπται [ μορῆσα ι· μερίσαι. ### mu 1653 διελεῖν. ἐλθεῖν] μορθῆνα ι· πειραθῆναι. ### mu 1654 γενέσθαι μορία ι· ἐλαῖαι ἱεραὶ τῆς Ἀθηνᾶς q * μορί α· μερίς r (AS) μορίδε ς· μάντεις μορίε ς· μερῖται. ### mu 1658 κοινωνοί * μόριο ν· μέρος (Eur. ### mu 1659 Andr. 541) ASn [ μόριο ς· ἄπληστος] * μορίω ν· μερισμῶν AS † μοριφό ν· σκοτεινόν. ### mu 1662 μέλαν μόρμ η· χαλεπή. ### mu 1663 ἐκπληκτική μορμο ί· φόβοι κενοί * μορμολυκεῖ α· τὰ τῶν τραγῳδῶν προσωπεῖα r. ### mu 1665 ASvg(n) μορμολύξασθα ι· ἐκφοβῆσαι μορμολύττε ι· φοβερίζει * μορμολύττετα ι· φοβεῖται AS μορμόνα ς· πλάνητας (s) δαίμονας (Xen. ### mu 1669 Hell. 4,4,17) μόρμορος καὶ μορμυραί α· φόβος [ μορμύνε ι· δεινοποιεῖ] μορμύρεσκε ν· ἀνεκύκα (μ 238) μορμύρε ι· ποιὸν ἦχον ἀποτελεῖ, ταράσσει, πλημμυρεῖ, δεινοποιεῖ * μορμυρίζε ι· ταράττει A, ἠχεῖ * μορμύροντ α· τὰ αὐτά (Ε 599) (AS) * μορμύρω ν· ταράσσων Avgb, ἀφροὺς ἀποβάλλων (Σ 403) n. ### mu 1676 κυρίως δὲ λέγεται ἐπὶ ποταμοῦ ῥεῦμα ἔχοντος (Φ 325) Avg μορμύρο ς· ἰχθῦς r θαλάσσιος μορμύσσεσθα ι· ἐμβριμᾶσθαι μορνάμενο ς· μαχόμενος * μορόεντ α· μετὰ πολλοῦ καμάτου πεπονημένα (Ξ 183) (r) (Sn) μόρο ι· μοῖραι· κόποι, πόνοι. ### mu 1681 κλῆροι * μόροι ο· θανάτου gn μόρο ς· φόνος. ### mu 1683 * θάνατος r (ASvgn). φθόρος. πόνος. νόσος. * μοῖρα τοῦ βίου (AS) μοροπονοῦ ν· κακοπαθοῦν μόροττο ν· ἐκ φλοιοῦ πλέγμα τι, ᾧ ἔτυπτον ἀλλήλους τοῖς Δημητρίοις μορσικ ή· †ἡ ἰνδική† μόρσιμο ι· ἀναγκαῖαι, * εἱμαρμέναι, μεμοιραμέναι (ASvgb). ### mu 1687 ἢ ἕτοιμοι εἰς θάνατον (AN) μόρτο ς· ἄνθρωπος. ### mu 1688 θνητός (Callim. fr. 167). μέλας, φαιός. οἱ δὲ μορτόν φασι μορτά ν· τὴν γινομένην καταβολὴν ἀπὸ τῶν καρπῶν μορτοβάτι ν· ἀνθρωποβάτιν ναῦν μορφάζει ν· νεύειν * μορφ ή· ἰδέα, εἶδος r. ### mu 1692 Ag † μορφήει ς· μωμητός * μόρφνο ν· εἶδος ἀετοῦ (Ω 316) r. ### mu 1694 Sgn. καὶ ξανθός μόρφωμ α· μορφή μορέ α· ἡ συκάμινος Μορφ ώ· ἡ Ἀφροδίτη r * μόρφωσι ν· σχηματισμόν, εἰκόνα (ep. ### mu 1698 Rom. 2,20) Av(gn) μορφύνε ι· καλλωπίζει, κοσμεῖ (Antim. ### mu 1699 ? fr. 162 W.) † μοσπνεῦσα ι· ῥινηλατῆσαι μοσπο ί· θυσίαι μόσσυ ν· πύργος (Xen. ### mu 1702 Anab. 5, 4,26) † μοσσύνει ν· μασᾶσθαι βραδέως μόσσυνε ς· ἐπάλξεις. ### mu 1704 πύργοι (Callim. fr. 43,68 Pf.). καὶ ἔθνος Σκυθικόν μοσσυνικὰ μαζονομεῖ α· Ποντικὰ ὁ Δίδυμος ἤκουεν· οἱ [δὲ] γὰρ Μοσσύνοικοι ἐν Πόντῳ εἰσί. ### mu 1705 λέγει δὲ τοὺς ξυλίνους πίνακας (Ar. fr. 417) μοσσυνικο ί· ξύλινοι πίνακες μεγάλοι, ὥστε ἐν αὐτοῖς καὶ ἄλφιτα μάσσειν· ἐν τῷ Πόντῳ δέ εἰσιν . ### mu 1706 .. Μόσυχλο ν· ὄρος Λήμνου (Antim. ### mu 1707 fr. 46 W.) μοσχανὸς σῖτο ς· ὁ ἀπαρχόμενος. ### mu 1708 καὶ χόρτος ὁ ἤδη καρπὸν ἔχων * μοσχεύματ α· τὰ νεόφυτα (Sap. ### mu 1709 4,3?) (ASn) * μοσχεύσα ς· γεννήσας ASn μόσχι α· * ἁπαλὰ φυτά vgn. ### mu 1711 ἢ κρέα μοσχαρίου. ἢ κρομμύου τὸ σπέρμα μοσχίδι α· μοσχεύματα μοσχίνδ α· τὸ ἑξῆς. ### mu 1713 καὶ ἀνελλιπῶς μοσχίνα ι· οἱ σκιρτητικοί μόσχο ι· οἱ νέοι βλαστοί μόσχοισ ι· τοῖς νεοφύτοις βλαστήμασιν, ἁπαλοῖς κλαδίσκοις (Λ 105) μόσχο ς· νέος λύγος. ### mu 1717 κλάδος. πτόρθος. καὶ ὁ ἁπαλὸς βοῦς. Λύγα δέ εἰσι τὰ ἱμαντώδη φυτά μότ α· τὰ πληροῦντα τὴν κοίλην τῶν τραυμάτων ῥάκη [ μοτήσα ς· κακοπαθήσας] μοττο ῖ· τιτρώσκει. ### mu 1720 ταράττει μοττοφαγί α· θυσία τις ἐν Σαλαμῖνι τῆς Κύπρου τελουμένη μοτρογένειο ν· σπανίῳ πώγωνι . ### mu 1722 .. μοττία ς· ᾧ στρέφουσι τῶν ῥυτήρων τὸν ἄξονα μόττυε ς· οἱ ἔγλυτοι καὶ παρειμένοι μοττωνῆσα ι· τῇ πτέρνῃ τύψαι μοτῶσα ι· πληρῶσαι * μοτώσε ι· ἰάσεται δι’ ὀθονίων (Hos. ### mu 1727 6,1) vgn μουῖα ι· σκώληκες, οἱ γενόμενοι ἐν τοῖς κρέασιν Μουκερίνα ι· πόλις ἐν Αἰγύπτῳ, ἡ Σάϊς μουκηροβαγό ς· καρυοκατάκτης μουκίζε ι· σιγῇ μέμφεται τοῖς χείλεσι μουκτηρι ᾷ· σκαρδαμύττει * μουνά ξ· καταμόνας (θ 371) A μόνῳ νόμ ῳ· καθάπαξ νόμῳ καθ’ ἕν μουνόκερ ω· τὸν μηκέτι ἔχοντα [τὴν] ἀλκήν, ὡς Ἀρχίλοχος (fr. ### mu 1735 181 Bgk.) μουνομήτορ ι· ᾗ τῶν ἀδελφῶν μόνῃ μήτηρ 〈οὐχ〉 ὑπάρχει μουνοπάλα ι· οἱ μόνῃ πάλῃ νικῶντες μοῦνο ς· μόνος (Β 212) μουνοσταλή ς· καταμόνας στελλόμενος * μούνο υ· μόνου (Ι 335) (g) [ μοραίνε ι· παρακόπτει, μαίνεται] μοῦσ α· τέχνη. ### mu 1742 καὶ σοφοὺς καὶ μουσικοὺς τοὺς τεχνίτας ἔλεγον * μούσαι ς· θεαῖς, ταῖς Μούσαις (Eur. ### mu 1743 Troad. 1245) ASv μούσα ξ· ὁ ὑπὸ τοῦ βοαγοῦ τρεφόμενος . ### mu 1744 .. μοῦσα ι· ἐρωτικαὶ ᾠδαί. ### mu 1745 οἱ δὲ αἰνίγματα (Eur. Phoen. 50). καὶ τέχνας μουσίδδε ι· λαλεῖ. ### mu 1746 ὁμιλεῖ * μουσικ ά· τερπνά, τὰ δι’ αὐλῶν καὶ κινύρας, καὶ τὰ ὅμοια (Sirac. ### mu 1747 40,20) ASvg μουσική ν· πᾶσαν τέχνην, οἱ Ἀττικοί μουσικό ς· ψάλτης. ### mu 1749 τεχνίτης μουσικτά ς· ὁμοίως μουσοκερατίδα ς· τοὺς τὰ μουσικὰ ἢ μελικὰ μέλη ἄιδοντας· ἦν δὲ ταῦτα θρηνώδη μουσουργό ς· ὁ αὐλητής μούσχανο ν· τὸ βλαστόν * μουσοπόλο ς· ποιητής (Eur. ### mu 1754 Alc. 445) AS † μοῦρκο ρ· μυχός. ### mu 1755 οἱ αὐτοί μουρτά ρ· πιλός †[ μούρτιβο ι] μουστῆν ζʹ μό† † μούρτιβο ι· θυσίαι μούσωνε ς· οἱ κορυφαῖοι τῶν μαγείρων. ### mu 1759 καὶ οἱ τεχνῖται * μοχθε ῖ· κακοπαθεῖ ASvgb * μοχθηρ ά· κακή (Sirac. ### mu 1761 27,15 v. l.) AS μοχθηρί α· [ἐπίπονος. ### mu 1762 κακοδαίμων] 〈κακία〉 r μοχθίζοντε ς· κακοπαθοῦντες (Greg. ### mu 1763 Naz. c. 1,1,8,37) (r. n) * μοχθηρό ς· ἐπίπονος. ### mu 1764 πονηρός ASvgn μόχθο ς· πόνος s. ### mu 1765 κακοπάθεια μοχλεύε ι· κινεῖ μοχλο ί· κλεῖθρα (r. ### mu 1767 g) μοχο ῖ· ἐντός. ### mu 1768 Πάφιοι μόψο ς· κηλὶς ἡ ἐν τοῖς ἱματίοις. ### mu 1769 Κύπριοι † μόω ν· μόθων μυᾶτ ε· σκαρδαμύττετε μύαγρο ς· ὁ μυοθήρας * μυδαλέα ς· βεβρεγμένας (Λ 54) ASvgb * 〉μύγματ α· καταξέσματα (Eur. ### mu 1774 Andr. 827) Avgnphm μυδαίνε ι· στάζει. ### mu 1775 σήπει μυδαλέο ν· δίυγρον (p). ### mu 1776 διάβροχον (Hes. op. 556) (g). τὸ ἐπίδακρυ καὶ κάθυγρον ὄμμα. νοτερόν. ῥυπαρόν μύδη ς· γέροντος ἀδυναμία p μυδῆσα ι· βραχῆναι. ### mu 1778 παραρυῆναι. σαπῆναι [ μύδο ς· ἄφωνος] μυδρίασι ς· πάθος τι περὶ τὴν κόρην τοῦ ὀφθαλμοῦ πλατυνομένην μυδροκτύπο ς· χαλκεύς μύδρο ς· ὁ ἀργὸς σίδηρος. ### mu 1782 καὶ κραταιὸς λίθος. τίθεται δὲ καὶ ἐπὶ ἀναισθήτου. * σίδηρος πεπυρακτωμένος r. ASvgn * μυδῶντε ς· διϋγραίνοντες. ### mu 1783 σηπόμενοι ASvgn μυδῶσ ι· [σεσηπημένοις ἢ] σεσημμένοις [ μύε ι· πίπτει. ### mu 1785 κλίνεται] μυελό ς· τροφή, ἔδεσμα. ### mu 1786 * τὸ ἐντὸς τῶν ὀστῶν (Χ 501) r. n μυελαυξεῖ τροφ ῇ· τῇ τὸν μυελὸν τρεφούσῃ μύε ς· ὀστρέου τι εἶδος. ### mu 1788 καὶ οἱ κατοικίδιοι καὶ ἐνάλιοι. καὶ αἱ πεπυκνωμέναι ἐν ἡμῖν σάρκες μύζε ι· θηλάζει (hm), λείχει. ### mu 1789 πιέζει μύζ η· †ἀπόπληκτος μύζοντο ς· μυκτηριζομένου μύζουσ ι· θηλάζουσιν [ μυήλ α· σάρξ τις, ἐπαίρουσα τὴν γαστέρα] * μύησι ς· μυσταγωγία, μυστικὴ γνῶσις ASvgN μῦθα ρ· μῦθος μύθ α· φωνή. ### mu 1796 Κύπριοι μύθαρχο ι· οἱ προεστῶτες τῶν στάσεων μυθεῖσθα ι· λέγειν * μυθήσασθα ι· εἰπεῖν (Α 74) n * μυθήσομα ι· εἴπω n, ἢ εἴποιμι (Β 488) a) μυθητῆρε ς· . ### mu 1801 .. b) 〈 μυθιῆτα ι·〉 στασιασταί (Anacr. fr. 16 Bgk.) (n) * μυεῖτα ι· μυσταγωγεῖται v. ### mu 1802 διδάσκεται Avg * μυθήσασθα ι· διηγήσασθαι (g) διδάξαι * μυθολογῶ ν· ληρῶν, φλυαρῶν g μῦθο ς· * λόγος κενός, ψευδής, εἰκονίζων τὴν ἀλήθειαν Avgn. ### mu 1805 στάσις (φ 71). ὑπόσχεσις * μύησι ς· μυσταγωγία p. ### mu 1806 πεῖρα. μετοχή. ⸤ γνῶσις μυστική b † μυθίαμμα ι· ῥάθυμαι † μύφθε ι· σήπεται μύθων ῥητῆρ α· ἃ δεῖ λέγειν ὑποδεικνύντα (Ι 443) * μύια ι· αἱ συνεστραμμέναι σάρκες, καὶ διεφθαρμέναι AS * μυῖαι καδδῦσα ι· μυῖαι καταδύνουσαι (Τ 25) ASn * [ μυῖ α· κύνα ἀναιδῆ AS] μυῖα χαλκ ῆ· λέγεται παιδιά τις, ἣν οἱ παῖδες παίζοντες καταμύουσιν, ἀποτείνοντες τὰς χεῖρας ἄχρι ἄν τινος ἐπιλάβωνται. ### mu 1813 καλεῖται δὲ καὶ τὸ πτηνὸν οὕτως * μυιάω ν· μυιῶν (Β 469) A μυίνδ α· παιδιά τις S οὕτω καλουμένη ἀπὸ τοῦ συμβαίνοντος· καταμύων γάρ τις τὸ ἐρωτώμενον ἀποφαίνεται σχεδιάζων, ἕως ἂν ἐπιτύχῃ· ἐὰν 〈δὲ〉 ἁμαρτὼν ἀναβλέψῃ, πάλιν καταμύει μυώ ν· ὁ μῦς τῆς χειρός, τοῦ βραχίονος (Π 315?) μυῶνε ς· μύες. ### mu 1817 φλέβες. καὶ ⸤ αἱ συνεστραμμέναι σάρκες n, καὶ πεπυκνωμέναι. ἢ βραχίονες (Π 324) μυκ ά· μύκησις Μυκάλ η· ὄρος Καρίας (Β 869) Μυκαλησό ς· πόλις Βοιωτίας (Β 498) r μυκαρί ς· νυκτερίς μυκά ς· μυκήσεις μυκᾶσθα ι· ὄνοις καὶ καμήλοις ὁμοίως βρύχεσθαι, καὶ βουσί Μυκερίν α· ἡ Μέμφις. ### mu 1824 Δίδυμος τὴν Σάϊν. ταύτης γὰρ λέγει Ἡρόδοτος (2,130,1) βασιλεῦσαι Μυκερῖνον * μυκηθμό ς· βοὴ βοῶν (μ 265) (ASvgn) Μυκῆνα ι· πόλις ἐν Ἄργει r, ἧς ἐβασίλευσεν Ἀγαμέμνων (Β 569) μύκηρο ς· ἀμυγδαλή. ### mu 1827 τινὲς δὲ μαλακὰ κάρυα μύκη ς· ἀμανίτης r μύκη ς· μύκητος καὶ μύκου. ### mu 1829 δίκλιτον μύκη ς· τοῦ ξίφους 〈ὁ〉 κατὰ τὴν λαβὴν ὁ κρατητὴς καλούμενος. ### mu 1830 καὶ περὶ τὴν μύξαν τοῦ λύχνου ἐφιστάμενος. ἢ πῖλος. καὶ δερμάτινον ὑπηρέσιον. καὶ τὸ ἀνδρεῖον μόριον (Archil. fr. 47 Bgk.). καὶ ὁ ἐν ταῖς ἐλαίαις ἐγγινόμενος ἧλος μυκητάτ η· μωροτάτη μυκήσασθα ι· τοῖς βουσὶν ὁμοίως βοῆσαι μυκό ς· ἄφωνος, ὡς εἴ τις εἴποι μυσαττόμενος. ### mu 1833 [ μύκλ α· μεγάλη·] καὶ οἱ μὲν τὸν κακοήθη καὶ σκολιὸν ἄνθρωπον· οἱ δὲ τὸν ἀλαζόνα μύκλα ι· αἱ ἐπὶ τῶν ὄνων γραμμαὶ μέλαιναι, τοῖς τραχήλοις καὶ ποσὶν ἐγγινόμεναι μυκληρό ν· συνεχές. ### mu 1835 ἀχανές μύκλο ι· αἱ περὶ τὰ σκέλη, καὶ 〈ἐν〉 ταῖς ποσί, καὶ ἐπὶ νώτου τῶν ὄνων μέλαιναι γραμμαί. ### mu 1836 καὶ οἱ λάγνοι, καὶ ὀχευταί μύκο ν· ἐψόφησαν. ### mu 1837 ἠνοίγησαν. ἐπετάσθησαν (Ε 749) Μυκόνιο ν· οἱ Μυκόνιοι διεβεβόηντο ἐπὶ γλισχρότητι. ### mu 1838 γλίσχρον οὖν λέγει (Cratin. fr. 328) μῦκο ς· μιαρός μυκτή ρ· τῆς ῥινὸς τὸ τρῆμα μυκτηρίζε ι· * χλευάζει (r) Avgb. ### mu 1841 καταγελᾷ (r). ἀπὸ τοῦ μύζειν τοῖς μυκτῆρσι (Prov. 11,12 ..) μυκ ώ· †καρίς ἀπὸ τοῦ μυκᾶσθαι οὕτως εἴρηται μυκώ ν· ἠχήσας μύκω ν· σωρός. ### mu 1844 θημών μύλα ι· αἱ ἐπιγονατίδες, ἢ * σιαγόνες (Ioël 1,6) r. ### mu 1845 AS * μύλακε ς· λίθοι μυλώδεις (Μ 161) AS (n) μυλακρίδε ς· [αἱ †βολακρίαι,] τὰ ζωύφια. ### mu 1847 ἢ ὄνοι. ἀλετρίδες. ἢ τὸ ἄκρον τῆς μύλης μύλο ι· γόμφιοι ὀδόντες μυλαβρίδε ς· μυλαβρίς· ἡ μαλακὴ σίλφη· γίνεται δὲ τῇ χροιᾷ ἔλλευκος, ἀπὸ τῶν μύλων καὶ τῶν ἀλεύρων. ### mu 1849 ἔνιοι δὲ τὰς τρωξαλλίδας ἐν τοῖς ἀλεύροις εὑρίσκεσθαί φασι. ἢ ἀκρὶς σιτοφάγος Μυλάντειοι θεο ί· ἐπιμύλιοι Μύλα ς· εἷς τῶν Τελχίνων, ὃς τὰ ἐν Καμείρῳ ἱερὰ Μυλαντείων ἱδρύσατο μυλάσασθα ι· τὸ σῶμα ἢ τὴν κεφαλὴν σμήξασθαι. ### mu 1852 Κύπριοι μύλ η· ἐπιγονατίς, τὸ ὀστέον τὸ ἐπὶ τῷ 〈γόνατι〉. ### mu 1853 καὶ ἀργυρίου τάλαντον. καὶ οὕτω λέγεται καὶ * ὁ κάτω τῆς μύλης λίθος· τὸ δὲ ἄνω ὄνος ASvgn μυληφάτο υ· μυλοκλάστου, ἀληλεσμένου, ὑπὸ μύλου ἠφανισμένου. ### mu 1854 ὅθεν καὶ τὰ φάρμακα ὀδυνήφατ α, ἀφανεῖς τὰς ὀδύνας ποιοῦντα (β 355) Μύλιττα ν· τὴν Οὐρανίαν. ### mu 1855 Ἀσσύριοι (Hdt. 1, 131,3) μύλλε ι· πλησιάζει (Theocr. ### mu 1856 4,58) μύλλ α· χείλη μύλλο ν· καμπύλον, σκολιόν. ### mu 1858 κυλλόν. στρεβλόν. καὶ εἶδος ἰχθύος μύλλο ς. καὶ παροιμία ἐπὶ τῶν ἀκουόντων καὶ ...... 〈μὴ〉 προσποιουμένων. ἔστι δὲ καὶ κωμῳδιῶν ποιητὴς οὕτως καλούμενος (Cratin. fr. 89) * μύλιο ς· μύλων [ μυμε ῖ· λεῖα] μύλιο ν· ξύλινόν τι ἐργαλεῖον, καὶ σκεῦος μυλοειδέ ς· στρογγύλον. ### mu 1862 τραχύ (Η 270) Μυλόει ς· ποταμὸς Ἀρκαδίας μύλο ς· σάρξ, ἣν αἱ κυοφοροῦσαι ἀντ’ ἐμβρύων φέρουσιν * [ 〉μυλώτατο ν· προσηνές (Eur. ### mu 1865 Rhes. 498) AS] μῦμ α· θριδάκων τρῖμμα, καὶ ὑπόχυμά τι μῦμα ρ· αἶσχος. ### mu 1867 φόβος. ψόγος μυμαρίζε ι· γελοιάζει μυνδαρό ς· σιωπηλός μῦν δ ’ ἀλεύσα ς· περιφυγών. ### mu 1870 ἢ εὐλαβήσας μύνδο ς· ἄφωνος. ### mu 1871 καὶ πόλις Ἀσίας r. ἢ ἐνεός (Soph. fr. 968) μύνῃσ ι· προφάσεσιν, ἐπεγκειμένου τοῦ ν , ἀπὸ τοῦ μύειν τὰ ὄμματα τοὺς προφασιζομένους· εἶναι γὰρ μύησιν ἀπὸ τοῦ μύειν. ### mu 1872 ἐξ οὗ καὶ ἀμύμονες οἱ ἄμεμπτοι (φ 111) μυννακωθεί ς· †Μυοναίων τὸν σκυτοτόμον· ἀφ’ οὗ καὶ τὸ ὑποδήσασθαι * † μυντιζόμενο ς· μυωπάζων. ### mu 1874 παρακαμμύων Avg * μυωξία ι· οἱ τῶν μυῶν χηραμοί (Greg. ### mu 1875 Naz. ep. 4 p. 25 A Migne) (vg) μύξ α· ἡ ἐν τοῖς μυκτῆρσι, καὶ ἡ κόρυζα. ### mu 1876 καὶ αἱ ῥῖνες, καὶ οἱ μυκτῆρες αὐτοί. καὶ οἱ ῥώθωνες μυοδρέπανο ν· εἶδος λίθου εὐτελοῦς [ μυόμενο ς· τελούμενος] μυόσωτο ν· πόα, ἐμφερὴς μυὸς ὠσί * μυούμενο ς· τελούμενος, μυσταγωγούμενος (Clem. ### mu 1880 Al. protr. 14,2) ASvgn μυοφόνο ν· πόα, ἣ καὶ ἀκόνιτον μυόχοδο ς· οὐδενὸς ἄξιος (Men. ### mu 1882 fr. 363 Koe.) μυρ α ιδε ῖ· θρηνῳδεῖ μύραιν α· ἐπὶ [τοῦ] κακοῦ ἐλέγετο, ὡς ἔχιδνα μύραινο ς· ἡ μύραινα, ἀρσενικῶς. ### mu 1885 ἄλλοι δὲ μύρον αὐτὸν καλοῦσιν. ἔστι δὲ καὶ ἄῤῥην μύργμ α· ψῆγμα μύρει ν· ῥεῖν [ὕδωρ. ### mu 1887 ] κλαίειν, θρηνεῖν. ἠχεῖν. ὀλοφύρεσθαι. καὶ ἁλιμυρηέντω ν, πρὸς τῇ θαλάσσῃ ἐχόντων ... (Φ 190) μυρεψό ς· ὁ τὰ μύρα r. ### mu 1888 καὶ τὰ θυμιάματα ⸤ σκευάζων (Sir. 38,7) (r) μυρῆε ν· λυπρόν, ⸤ θρηνῶδες r * μυρί α· πολλά (Α 2) Avgb * μυριάκι ς· μυριοντάκις A Μυρῖκα ι· χωρίον ἱερὸν Ἀφροδίτης ἐν Κύπρῳ μυρικᾶ ς· ἄφωνος, ἐν ἑαυτῷ ἔχων ὃ μέλλει πράττειν μυρίκ η· εἶδος δένδρου, ὀνομασθὲν ἀπὸ τοῦ μύρεσθαι τὴν εἰς αὐτὸ μεταβαλοῦσαν κατὰ τοὺς μύθους, [τὴν] Κινύρου θυγατέρα μυρίκ η· δυσώδης * μυρικίν ῳ· ἀπὸ μυρίκης. ### mu 1896 ἀγρίου δένδρου (Ζ 39) Ab Μύριν α· ἡρωΐς, παρὰ Ἰλιεῦσι (Β 814) * μυρ (ρ )ίν η· μυρσίνη· ὁ δὲ καρπὸς αὐτῆς μύρτα ASvg μυρίο ν· πολὺ τῷ πλήθει (Σ 88) μύρκο ς· ὁ καθόλου μὴ δυνάμενος λαλεῖν. ### mu 1900 Συρακούσιοι. ἐνεός. ἄφωνος † μυρμεα ί· νύσσειν† μύρμηκα ς· ἔξω τοῦ ζῴου καὶ οἱ πυκτικοὶ ἱμάντες. ### mu 1902 καὶ τῶν θαλασσίων πετρῶν εἶδος. καὶ ζῷα ὑπόπτερα, ὡς κύνες τὸ μέγεθος μυρμηκι ά· τάσσεται δὲ καὶ ἐπὶ διδασκαλείου καὶ συμφοιτήσεως. ### mu 1903 ἦν δὲ καὶ λόγος, ὡς ὁ πτύσας εἰς μυρμηκιὰν οἰδεῖ τὰ χείλη, ὡς ὁ Δεινολόχος (fr. 12 K.) Μύρμηκος ἀτραπού ς· Ἀθήνησιν ἐν Σκαμβωνιδῶν ἔστι Μύρμηκος ἀτραπός, ἀπὸ ἥρωος Μύρμηκος ὀνομαζομένη (Ar. ### mu 1904 Thesm. 100) Μυρμήκων ὁδο ί· Ἀθήνησι τόπος. ### mu 1905 καὶ αἱ μονόκωλοι τρίβοι. ἀπὸ τῆς τοῦ ζῴου ὁμοιότητος κατὰ τὴν ὁδὸν γινομένου μυρμηδόνε ς· οἱ μύρμηκες ὑπὸ Δωριέων μυρμηκιώ ν· ξυνοικία τῶν μυρμήκων μυρμηκιῶ ν· ὁ ἥλους ἔχων ἐν ταῖς πτέρναις. ### mu 1908 ἄλλα δέ ἐστι τὰ ἐξανθήματα, καὶ τὰ οἰδήματα, τὰ περὶ τὸ σῶμα γινόμενα (Levit. 22,22) μύρμο ι· μύρμηκες (Callim. ### mu 1909 fr. 753) μύρμο ς· φόβος * μυρομέν η· ὀδυρομένη (Ζ 373) ASgn μυρμύρω ν· ταράσσων. ### mu 1912 τάσσεται δὲ ἐπὶ ποταμῶν ἐχόντων ῥεύματα μύροντ ο· ἐβρέχοντο μύρο ς· ἰχθῦς ποιός. ### mu 1914 καὶ ἡ ἄῤῥεν μύραινα μυῤῥίνης κλάδο ς , ἢ δάφνη ς· παρὰ πότον μυῤῥίνης 〈κλάδον〉 ἦν σύνηθες διδόναι τοῖς κατακειμένοις ἐκ διαδοχῆς ὑπὲρ τοῦ ᾆσαι, ἀντὶ τοῦ βαρβίτου μυρρίνη ν· ἔνιοι μὲν οἶνον μυρρίνην καλοῦσιν· οἱ δὲ πότον ἐσκευασμένον· οἱ δὲ πόσιν φασίν, ᾗ ἐπεχεῖτο μύρον (Posid. ### mu 1916 fr. 34) μύῤῥινο ς· ἐπειδὴ μύῤῥινον στέφανον περιετίθεντο. ### mu 1917 καὶ αὐτὴν τὴν μυῤῥίνην ἀρσενικῶς μύῤῥινον ἔλεγον μυῤῥινῶ ν· ὃ δηλοῖ 〈τὸν〉 ἐπί τινα ἀρχὴν παρασκευαζόμενον. ### mu 1918 οὕτως δέ, ἔοικεν, ἐσχηματίσθη διὰ τὸ τοὺς ἄρχοντας ταῖς μυῤῥίναις στέφεσθαι Μύρσινος καὶ Μύρσιο ν· πόλεις (Β 616) μύρσο ς· κόφινος ὦτα ἔχων, ὃς καὶ ἄῤῥιχος (Callim. ### mu 1920 fr. 756) * μύρτ α· καρπὸς μυρσίνης ASvgbs μυρταλί ς· ἡ ὀξυμυῤῥίνη, ὡς Λάκωνες μυρτίν η· εἶδος ἐλαίας μυρτί α , μυρτίν η, καὶ μυρτί ς· 〈εἴδη ἀπίων〉 μυρτίλω ψ· ζῷόν τι μύρτο ς· ἡ μυῤῥίνη. ### mu 1926 καὶ τὸ γυναικεῖον αἰδοῖον· οἱ δὲ τὸ σχίσμα τῆς γυναικός Μυρωνεί α· κρήνη ἐν τῇ Ἀττικῇ [ μυρῶ ν· νύσσων] μυσ ά· μιαρά, μεμιασμένα, μυσαρά μῦσα ι· * καμμῦσαι r. ### mu 1930 g. ἢ τὸ ὑπ’ ἀνάγκης 〈ὑπομεῖναι〉. Ἀττικοί [ἢ μιᾶναι] μύσα ν· ἐκλείσθησαν (Ω 637) μυσάλμα ι· πολὺ πεινῶντες καὶ 〈ὁτιοῦν〉 ἐσθίοντες * μύσα ς· καμμύσας (Eur. ### mu 1933 Med. 1183) ASgn μυσαρά ν· ῥυπαράν, ⸤ ἀκάθαρτον (r) μυσάξε ι· μιανεῖ μυσάττετα ι· δυσχεραίνει * μυσαττόμενο ς· σικχαινόμενος S. ### mu 1937 βδελυττόμενος Svgn. ἀποστρεφόμενος S μυσαχν ή· μισητή. ### mu 1938 ἀκάθαρτος μυσαχνό ν· μεμολυσμένον. ### mu 1939 καὶ τὰ ὅμοια μυσαχρό ν· μυσαρόν, μυσαχθές [ 〉μύσειε ν· ἐκπορθηθείη] (Δ 290) μύσ η· μιάσματα r. ### mu 1942 ῥυπάσματα Μύση ς· κώμη Ἀργείας μυσιᾶ ν· ἀναπνεῖν, ἢ συνουσιάζοντα πνευστιᾶν. ### mu 1944 οἱ δὲ εὐτροφιᾶν μυσημίεκτο ν· τοῦ ἡμιέκτου τὸ ἥμισυ. ### mu 1945 οὐ καλῶς δὲ νομισμάτιον μικρόν μυσίκαρφ ι· Κρατῖνος ἐν Ὥραις (fr. ### mu 1946 267). οἱ μὲν ἀνέγνωσαν ὡς ἀκονιτί, καί φασιν, ὅτι τὸ μεμυκότως καὶ ξηρῶς παίζειν οὕτω λέγουσιν· ἢ ὡς ὀνομαζομένου τινὸς οὕτω ὡς μηδὲν ἀφ’ ἑαυτοῦ γλαφυρὸν σκώπτοντος, ἀλλ’ ἐπιγελῶντος [τε] ἀηδῶς· ὄνομα γάρ ἐστι Μυσίκαρφος, οὗ μνημονεύει καὶ Ἀπολλοφάνης ὁ κωμικός (fr. 8). ὥς τινες δὲ τὸν †ἀρχιμάχον μυσίν η· ὁ κατοικίδιος πυλών Μυσιῶ ν· σιλλαίνων Μυσίων Ὀλυμπίω ν· ἐπεὶ πλείους εἰσὶν Ὄλυμποι Μακεδονίας καὶ Θετταλίας· ἔνιοι δὲ δεκατέσσαρας ἠρίθμησαν μυσκελένδρ α· ἃ ἡμεῖς μυόχοδα μύσκλο ι· σκολιοί. ### mu 1951 καὶ οἱ πυθμένες τῶν ξηρῶν σύκων μύσκο ς· μίασμα. ### mu 1952 κῆδος μῦς λευκό ς· ἐπὶ τῶν θηλυδριῶν . ### mu 1953 .. κατωφερῶν (Philem. fr. 126) Μυσο ί· ἔθνος βαρβαρικόν (Β 858 . ### mu 1954 .) μυσό ν· τὴν ὀξύην. ### mu 1955 Μυσοί * μύσο ς· μίασμα g. ### mu 1956 βδελυγμός vg. ἀποστροφή (2. Macc. 6,25) μυσπαλεύματ α· τὰ κατάλοιπα τῶν ἀλουμένων † μύσπα ν· μύξαν. ### mu 1958 οἱ δὲ τὸ μυὸς τρόπον ἀναστρέφεσθαι † μυσπίη ν· μυχοισμόν. ### mu 1959 μύσαγμα μῦς πίττης γεύετα ι· παροιμία ἐπὶ τῶν νεωστὶ πραττόντων κακῶς. ### mu 1960 τινὲς δέ, ὡς μῦς ἐν πίσσῃ μυσπολε ῖ· ὡς μῦς περιπολεῖ (Ar. ### mu 1961 Vesp. 140) r μυσπάγ α· μυάγρα, παγίς † μύσει ς· κάρφεται μυσσωτεύματ α· ἀρτύματα μυσσοτρίβο ν· ἀλετρίβανον * μύστ α· μυστηρίων μεταλαβών AS * μυσταγωγε ῖ· 〈εἰσ〉 μυστήριον ἄγει Avg * μυσταγωγό ς· ἱερεὺς ASvg ὁ τοὺς μύστας ἄγων [ μυσταπάγ η· παγὶς μυῶν] μύστα ξ· αἱ ἐπὶ τῷ ἄνω χείλει τρίχες * μύστα ς· μυστήρια εἰδότας (Sap. ### mu 1971 12,5) Av μυστέ α· παιδιά τις ἐπιτελουμένη . ### mu 1972 .. καταλύοντα τοὺς ἐξάρχοντας μυστιλᾶσθα ι· τὸ ἐκροφῆσαι τὸν ζωμὸν τοῖς ψωμίοις μυστάδη ς· εἶδός τι . ### mu 1974 .., καὶ φατρία μάντεων μυστίλ η· ὁ κοῖλος ψωμός. ### mu 1975 ψιχίον. δρὰξ χειρός μύστη ς· τελούμενος. ### mu 1976 σιωπηλός. * τὰ μυστήρια μαθών. μεμυημένος A μυστικό ν· λεπρόν, ἢ λεπτόν * μυστικῶ ς· πνευματικῶς (3. ### mu 1978 Macc. 3,10) AS [ μυστείλε ι· τέμνει] μύστι ξ· ἅμα τῷ σκότει * μύστι ς· μεμυημένη (Sap. ### mu 1981 8,4) A μυσφόνο ν· παγίς μύσχα ι· αἱ μυχαί μύσχλη ς· μύλος † μυσσωτ ά· γελοῖα μύσχη ς· εὖρος. ### mu 1986 ὡς Ἀμφίλοχος μύσχο ν· τὸ ἀνδρεῖον καὶ γυναικεῖον μόριον μυσσοτό ν· πάθος περὶ τὴν ὄψιν μυτικίζει ν· κολάζειν μύτι ς· ἰχθῦς θήλεια, ἥτις ἄνευ ἄῤῥενος οὐ νέμεται. ### mu 1990 καὶ ὁ ἐνεός. καὶ ὁ μὴ λαλῶν. καὶ ὁ πρὸς τὰ ἀφροδίσια ἐκλελυμένος μύτιλο ν· ἔσχατον (Callim. ### mu 1991 fr. 691?)· ἀφ’ οὗ καὶ τὸν νεώτατον. οἱ δὲ καὶ τὸ ἀποβαῖνον. καὶ ὁ νήπιος. καὶ ὁ νέος † μυττάλυτ α· μεγάλου . ### mu 1992 .. μύττακε ς· μύκαι. ### mu 1993 Σικελοί. †Ἴωνες πώγωνα μυττάξασ α· στενάξασα μύττη ξ· ὄρνις ποιός μυττικάζει ν· στένειν μυττιδανό ς· ἀπόπληκτος μυττί ς· τὸ μέλαν τῆς σηπίας, ὅπερ ἐν τῷ στόματι ἔχουσα ἐ(κ) κρίνει μυττό ς· ἐννεός. ### mu 1999 καὶ τὸ γυναικεῖον μυττωτεύσομε ν· συγκόψομεν. ### mu 2000 ἀπὸ δὲ τοῦ μυττωτοῦ μετενήνεκται. κυρίως δὲ λέγεται τὸ διὰ σκορόδων τρῖμμά τι, ἐξ ἀρτυμάτων πολλῶν συντιθέμενον (Ar. Vesp. 63) μυττωτό ν· ὑπότριμμά τι διὰ σκορόδων (Ar. ### mu 2001 Pac. 273) * μυχθίζουσ ι· μυκτηρίζουσι gn, χλευάζουσι (Greg. ### mu 2002 Naz. c. 2, 1, 1,548) g μυχθισμό ς· στεναγμός (Eur. ### mu 2003 Rhes. 789) r μυχλό ς· σκολιός. ### mu 2004 ὀχευτής, λάγνης, μοιχός, ἀκρατής. Φωκεῖς δὲ καὶ ὄνους τοὺς ἐπὶ ὀχείαν πεμπομένους * μυσταγωγηθεί ς· διὰ μυστηρίων ἀναχθείς Avg * μύστη ς· ὁ εἰσηγητής vg μυχμό ς· ἰδίωμα ἤχου (ω 416?) μυχο ί· αἱ καταδύσεις, * οἱ ἐνδότατοι καὶ ἀπόκρυφοι τόποι ASvg. ### mu 2008 λιμένες. κοιλότητες. ἔσχατα. καὶ τὰ ποιήματα. ἢ τὰ ἐσώτερα μέρη * μυχοῖσι ν· ἐνδοτάτοις 〈τόποισ〉. ### mu 2009 ἀποκρύφοις g μύ ω· καμμύω p * μυωξί α· ὑβριστικὸς λόγος ASvgn. ### mu 2011 εἰσὶ δὲ καί τινα εἴδη, ὡς σῦκα βιβρωσκόμενα, μυωξάρια AS * μυωπάζω ν· ὀφθαλμιῶν (2. ### mu 2012 Petr. 1,9) ASvgn μυώπ η· ῥάμνος μυωξία ι· τρῶγλαι * μυωπιζόμενο ς· ἄκροις τοῖς ὀφθαλμοῖς προσέχων Avgn μυωτό ς· εἶδός τι χιτῶνος μύω ψ· * μυῖά τις, ἐρεθίζουσα τὰς βοῦς r. ### mu 2017 ASvg καὶ πᾶν ζῷον ἐλαύνουσα· οἶστρος μόνον βοῦν μῶ ἁ· ᾠδὴ ποιά (Ar. ### mu 2018 Lys. 1249. 1298) † μητεῖ ς· καλεῖς. ### mu 2019 βούλει Μωαβ λέβης τῆς ἐλπίδο ς· ὅλων ἐθνῶν τὸ σύστημα διὰ τῆς τοῦ Μωαβ προσηγορίας αἰνίττεται. ### mu 2020 θυσία ἀληθινή, τῷ πυρὶ τοῦ θείου πνεύματος θερμαινομένη (Ps. 59,10) [ μώδ α· ἄλφιτα σίτου] μῶδι ξ· φλέψ r. ### mu 2022 φλυκτίς 〉μῳδε ῖ· λαλεῖ. ### mu 2023 ᾄδει μόδιο ν· εἶδός τι σπυρίδος μωδύε ι· θάλπει. ### mu 2025 μωραίνει. ἐκλύει [ μώδυ ξ· ἀπαίδευτος] * μωκᾶτα ι· χλευάζει r. ### mu 2027 AS * μωκό ς· μωρός. ### mu 2028 χλευαστής Sg, σκώπτης (Sirac. 33,6) gp * μωκωμένη ς· χλευαζομένης ASv. ### mu 2029 καὶ τὰ ὅμοια (Greg. Naz. c. 2,2, 8,18) μῶλα ξ· εἶδος οἴνου. ### mu 2030 οἱ δὲ τὸ ἐν τοῖς ὁρκίοις σπενδόμενον, ἀπὸ τοῦ Τμώλου. ὥς τινες Λυδοὶ τὸν οἶνον μωλε ῖ· μάχεται (r). ### mu 2031 καὶ ἀντιμωλία δίκη, εἰς ἣν οἱ ἀντίδικοι παραγίνονται μωλήσετα ι· μαχήσεται. ### mu 2032 πικρανθήσεται Μωλύχιο ν· ἔνθα Λυκοῦργος 〈τὸν〉 Κορυνήτην ἀνεῖλε τόπος μῶλον Ἄρηο ς· πόλεμος, θόρυβος n, μάχη (Β 401 . ### mu 2034 .) μῶλο ς· ὁ ἐνχρονισμὸς τῆς μάχης. ### mu 2035 * πόλεμος r. gn μῶλ υ· φυτοῦ εἶδος ἀλεξιφάρμακον, * ἢ βοτάνης g. ### mu 2036 ἀντιπάθιον ASghm. οἱ δὲ τὸν λόγον, δι’ οὗ τὰ πάντα μωλύεται, ὅ ἐστι πραΰνεται (κ 305) [ μωτάπε ι· ἰάσεται] μώλυγε ρ· τὰ ἄνοζα ξύλα μωλύετα ι· γηράσκει [ μολύκνο ν· μεμολυσμένον] μώλυκ α· τὸν ἀπαίδευτον. ### mu 2041 Ζακύνθιοι. μῶλυξ μωλυτικ ή· φοβερά μωλυρό ν· νωθρόν r. ### mu 2043 βραδύ μῶλυ ς· ὁ ἀμαθής. ### mu 2044 Σοφοκλῆς δὲ Φαίδρᾳ· μεμωλυσμέν η· παρειμένη (fr. 631) * μωλύτερο ν· ἀμβλύτερον r. ### mu 2045 q. ASbp * μώλω ψ· ὁ ἐκ τῆς πληγῆς αἱματώδης τύπος g. ### mu 2046 ἔναιμον ἄλγος ASn θλασθέντος τοῦ σώματος ἐκ τῆς ἀντιτυπίας τοῦ πλήξαντος (Gen. 4,23 ..) μῶμα ρ· μέμψις. ### mu 2047 ὄνειδος, αἶσχος * μωμᾶτα ι· ψέγει, μέμφεται, σκώπτει ASg μώμεθ α· ζητοῦμεν μωμήματ α· ψέγματα (Sirac. ### mu 2050 31,18 v. l.) * μωμησαμένου ς· μεμψαμένους (Sap. ### mu 2051 10,14) (S) * μωμήσετα ι· ψέξει vg. ### mu 2052 μέμψεται (Prov. 9,7) Avg μωμήσοντα ι· μέμψονται (Γ 412) * μωμητ ά· ψεκτά r. ### mu 2054 ASvgn. κατεγνωσμένα (Deut. 32,5) vg * μῶμο ς· ψόγος (Sir. ### mu 2055 20,24 ..) vgnps (A) [ μωμφα ί· μέμψεις] μῶ ν· μὴ 〈οὖν〉. ### mu 2057 οὐ δή. * ἆρα r. ASgn * μῶν ἐστ ί· ἆρ’ ἐστί ASvgbp μωνι ή· ὀλιγωρία μωνιό ν· μάταιον, ἀχρεῖον μῶνυ ξ· ὁ μίαν ὁπλὴν ἔχων, * μονώνυχος (Ε 236 . ### mu 2061 .) (Avgn) μώνυχ α· ἁπλῆν καὶ 〈μὴ〉 διεστῶσαν [ μῶρ α· συκάμινα] μωραίνε ι· ἀφραίνει, παρακόπτει, μαίνεται μωρία ι· ἁμαρτίαι μωρία ι· ἵπποι καὶ βοῦς ὑπὸ Ἀρκάδων Μωριεῖ ς· οἱ τῶν Ἰνδῶν βασιλεῖς (Euphor. ### mu 2067 fr. 168 Pow.) μώριο ν· πόα τις, ᾗ πρὸς φίλτρα χρῶνται r μωρό ς· ἄφρων, μάταιος μωρό ν· ὀξύ. ### mu 2070 μάταιον. ἀμβλύ. βαρύ. δεινόν. νωθρόν. ὑλακτικόν. δηλοῖ δὲ καὶ τὸ πεπονηκὸς περί τι. καὶ ἠλίθιον hm [ μώρτ α· σῖτος r] μωρωσό ς· ὁ τὴν διάνοιαν παντελῶς πεπληγώς μῶσ ο· ζήτει ([Epich. ### mu 2073 ] fr. 288) μῶτα ι· ζητεῖ. ### mu 2074 τεχνάζεται μωύ ς· ἡ γῆ. ### mu 2075 Λυδοί μῶ υ· τὸ ὕδωρ rp 〈παρ’ Αἰγυπτίοισ〉 r μώχετα ι· φθονεῖ * μώ ψ· ὁ μὴ ὀξυδορκῶν, καθαροὺς δὲ ἔχων τοὺς ὀφθαλμούς v [ * Ναάσατ ο· κατώκησεν S] νάβλ α· εἶδος ὀργάνου μουσικοῦ. ### nu 2 ἢ ψαλτήριον. ἢ κιθάρα (Soph. fr. 765?) * νάβλα ς· κιθαριστής, εἶδος ὀργάνου μουσικοῦ δυσήχου AS. ### nu 3 καὶ ὁ ἐνεργῶν. καὶ * ⸤ νάβλον τὸ αὐτὸ ὄργανον (1. Regn. 10,5 ..) * νάε ι· ῥέει, στάζει (ζ 292) ASvg * ναιδαμῶ ς· ἐναντίον τῷ οὐδαμῶς AS [ ναελεῖ ς· πρόσφατοι. ### nu 6 Θεσσαλοί] † νάεῤῥ α· δέσποινα ναέτα ι· οἰκήτορες. ### nu 8 καὶ ναετῆρες ναέτω ρ· ῥέων, πολύῤῥους Ναζιραῖο ς· * ὁ θεῷ κεχαρισμένος, καὶ ἀφιερωμένος g, βαπτιστής, ἱερεύς ναθμού ς· τὰς χοιράδας. ### nu 11 τάσσεται καὶ ἐπὶ τῶν στημόνων νάθρα ξ· νάρθηξ [ ναιθρο ί· νεβροί, οἱ νέοι ἔλαφοι] νεδάλλει ν· νηστεύειν * ναὶ δ ή· ὄντως δή AS, ἀληθῶς δή (Α 286 . ### nu 15 .) gb * Ναιάδες ἢ ⸤ Ναΐδε ς· νύμφαι ὑδάτιαι. ### nu 16 πηγαί ASvg * ναίει ν· οἰκεῖν (Σ 87) gS [ῥέειν S] * [ ναίεσθα ι· πορεύεσθαι ASvg] Ναΐδε ς , Νηΐδε ς . ### nu 19 Ζεφυρίδε ς· νύμφαι. [ἀπὸ τῶν ναμάτων g] ναιήσαντ ο· ᾤκησαν S * [ ναίει ν· τῶν δύο AS] * ναὶ μή ν· ὄντως δή AS ναικισσορεύοντα ς· ἐπίτηδες διασύροντας, καὶ ἐξευτελίζοντας. ### nu 22 τινὲς δέ φασι ναικισσήρεις λέγεσθαι ἐπὶ τοῦ ἐμφαίνοντος ὁμολογεῖν καὶ μὴ ὁμολογοῦντος (Pherecr. fr. 222). 〈ἐπὶ〉 τῶν κατεψευσμένων ἡ λέξις Ναβά ν· ἐγκαθισμός (Isai. ### nu 23 15,2 v. l.) ναὶ μ ά· ἀντὶ τοῦ μή. ### nu 24 νή (Α 234 ..) ναὶ μ ά· ὁμολόγησις· δηλοῖ δὲ ἄρνησιν νή * ναὶ μή ν· ναί g [Φρύγες] [ ναίμοιτ ο· καρποῖτο] S † ναινεύρ η· νὴ τὸν Ἄρη. ### nu 28 Ἀττικοὶ δὲ ποδοκάκη νάϊο ι· ναυτικοί S ναῖο ν· ᾤκουν (Β 511). ### nu 30 [ἔῤῥεον] * ναίοντ α· οἰκοῦντα (Eur. ### nu 31 Andr. 1261) ASn(g) [ ναιό ς· οἶκος. ### nu 32 ναός. καὶ νεώς] * ναίουσι ν· οἰκοῦσιν (Β 130) ASvgn ναὶ πρὸς θεῶ ν· ναὶ ἐν θεῷ (Eur. ### nu 34 Med. 1277) ναρᾶ ς· ῥευστικῆς (Aesch. ### nu 35 fr. 347) † νέρα ς· νέος ναισιελί α· ἡ ἀποπληξία. ### nu 37 καὶ ἡ ἐμβροντησία. τινὲς δὲ ναισήματα ναὶ τά ν· οὕτως οἱ ἀρχαῖοι, θεῶν ὀνόματα μὴ προστιθέντες ναίτειρ α· οἰκοδέσποινα * ναίχ ι· ναί. ### nu 40 Ἀττικῶς r. ASvgn * ναίω ν· οἰκῶν (Δ 166 . ### nu 41 .) ASvgn * νάκεσ ι· δέρμασι προβάτων. ### nu 42 τάπησι AS. κῳδίοις. καὶ ⸤ νάκη ὁμοίως A νάκολο ν· τὸ ἀκάθαρτον * νάκο ς· κῴδιον. ### nu 44 ⸤ αἴγειον δέρμα μετὰ τριχῶν ASvg * νακοτίλτα ι· οἱ κείροντες τὰ πρόβατα ASg νακτ ά· τοὺς πίλους. ### nu 46 καὶ τὰ ἐμπίλια [ νάκυρο ν. ### nu 47 ] νακύδριο ν· δέρμα νάματ α· ὕδατα. ### nu 48 χεύματα. ῥεῦμα, πηγή (Eur. Phoen. 126 ..) νάματ α· προβολαί ναμέρτει α· ἀλήθεια ναμερτέ α· ἀληθῆ νάνναζο ν· παιζόμενον νάννα ν· τὸν τῆς μητρὸς ἢ τοῦ πατρὸς ἀδελφόν· οἱ δὲ τὴν τούτων ἀδελφήν ναννάριο ν· οὕτω καλούμενον εἶδός τι ἀσώτων. ### nu 54 ἄμεινον δὲ τὸν τρυφερὸν καὶ μαλακὸν ἀκούειν νανναρί ς· κίναιδος νανε ῖ· ἵπταται νάνν η· μητρὸς ἀδελφή νανῆσα ι· ἵπτασθαι νάνιο ν· ἀμνίον. ### nu 59 σφάγιον † νάνα ς· τὰς ῥυτάς. ### nu 60 ἀπὸ τοῦ νάειν νανοκάκ α· διὰ ῥινῶν λαλοῦσα νᾶνο ς· ἐπὶ τῶν μικρῶν. ### nu 62 ὡς νᾶνον καὶ αἰδοῖον ἔχοντα μέγα· οἱ γοῦν νᾶνοι μεγάλα ἔχουσιν αἰδοῖα νάξα ι· σάξαι. ### nu 63 βῦσαι νάξε ι· ἐρείσει. ### nu 64 λιθάσει Ναξία λίθο ς· ἡ ἀκόνη· ἀπὸ Νάξου πόλεως Νάξο ς· ἱερὰ Διονύσου ναοκόρο ς· . ### nu 67 .. νᾶμ α· ῥεῦμα, πηγαῖον ὕδωρ (Eur. ### nu 68 Phoen. 102 ..), ἢ ξύλινος ὀχετός * ναό ς· οἶκος, ἔνθα θεὸς προσκυνεῖται (Eur. ### nu 69 Andr. 162 ..) Anp * νάουσ ι· ῥέουσιν (Φ 197) ASgn ναρε ῖ· τηρεῖ νάπα ι· οἱ φαραγγώδεις τόποι, καὶ ἐν τοῖς ὄρεσι τῶν πετρῶν κοῖλοι * ἢ ὀρεινοὶ τόποι, καὶ ἀναπεπταμένοι (Θ 558) gn * νάπ α· σύμφυτος τόπος (Eur. ### nu 73 Alc. 580) AS Νάπα ς· ἡ κρήνη ἐπὶ τῶν ὀρῶν τῆς Περσίδος ἱστορεῖται, ἡ φέρουσα τὴν ἄφθα [ νάπι ϊ· σινάπιϊ, σίνιπι] * νάπ η· ὕλη. ### nu 76 ἢ κοίλη, καὶ ὀρεινὸς τόπος (Eur. Bacch. 1084 ..) Avgps νάποινο ς· μάταιος νάπο ς· γυναικὸς αἰδοῖον * νᾶπυ [ ἢ μάπ υ]· τὸ σίνηπι ASgnp νάρει ν· κύειν. ### nu 80 κρύπτειν. ζητεῖν. κυΐσκεσθαι. ἀμέλγεσθαι νάρ η· ἡ ἄφρων, καὶ μωρά ναρθακιῶντε ς· νάρθηξι πλήσσοντες ναρθηκοπλήρωτον δὲ θηρῶμαι πυρὸς πηγή ν· (Aesch. ### nu 83 Prom. 109) τὴν ἐν νάρθηκι θησαυρισθεῖσαν· παρόσον τῷ νάρθηκι ἐχρῶντο πρὸς τὰς ἐκζωπυρήσεις τοῦ πυρός, ὅθεν καὶ τῷ Διονύσῳ ᾠκείωσαν αὐτόν, διά τε τὰς ἐν ταῖς θοίναις τῶν δένδρων ἁφάς, καὶ διότι θερμός ἐστι φύσει ὁ οἶνος, ἢ πυρώδης ‘οἶνός τοι πυρὶ ἶσον ἔχει μένοσ‘ Ἐρατοσθένης (fr. 36 Powell) * νάρθη ξ· εἶδος φυτοῦ καλαμοειδοῦς ἐλαφροῦ (Eur. ### nu 84 Bacch. 147 ..) AS a) ( * ) νάρθη ξ· στοά. ### nu 85 b) ναρότη ς· ἡ ἥβη * νάρκ η· μυρμηκίασις ASgn. ### nu 86 ὀκνηρία vg ναρκίο ν· ἀσκόν νάρνα ξ· κιβωτός ναρκῶσα ι· εἰς νάρκην ἀγαγεῖν ναρό ν· [σάρον, κόρημα. ### nu 90 ] πλησμονήν. ὑγρόν ναρού ς· τοὺς φύλακας νάπ η· ὑλώδης, σύμφυτος τόπος. ### nu 92 καὶ κοῖλος καὶ ὑδατώδης καὶ ὀρεινὸς τόπος * ναρκώση ς· ἐκλύτου, ἐκλυομένης g νάρφ η· σκευαστὸς ἄρτος, ὁ καὶ μασητρίς νάρ α· συνίημι νᾶσα ι· προβαλεῖν ‘ἐπηετανὸν γάλα νᾶσαι‘ ἢ ῥεῖν νάσθα ι· σκευάσαι. ### nu 97 οἰκῆσαι. κτίσαι * νάσθ η· ᾠκίσθη ASvgn ‘πατὴρ δ’ ἐμὸς Ἄργεϊ νάσθη‘ (Ξ 119) νασμού ς· τὰς ἀποῤῥοίας· οἱ δὲ πληρώσεις. ### nu 99 ῥεύσεις νασμώδη ς· γῆ δίυγρος, παρὰ γεωργοῖς * νασμῶ ν· ῥευμάτων (Eur. ### nu 101 Hipp. 225) AS νάσσ α· ᾤκισα. ### nu 102 ὡμάλισα (δ 174) * νάσσατ ο· κατῴκησεν AS. ### nu 103 ἔθλιψεν (Hes. op. 639) † νάσσε ι· ὁμαλίζει. ### nu 104 θλίβει ναστ ά· ψαιστά. ### nu 105 Ῥόδιοι. καὶ Ἀττικοὶ ἄρτους καὶ ἱερὰ πέμματα Νάστη ς· οἰκιστής. ### nu 106 καὶ κύριον ὄνομα (Β 867) * ναστό ν· μεστόν. ### nu 107 πυκνόν. πλήρη. μὴ ἔχον ὑπόκουφόν τι Avg ναστό ς· * συνεχής, †ὁδοιπόρος. ### nu 108 ὁλοσφύρητος AS, μὴ ἔχων ὑπόκουφά τινα A. ἢ ἄρτος μέγας ὁ ζυμίτης. Ἀττικοὶ δὲ ἄρτον εἰς θυσίαν πλακουντώδη νατῆρε ς· †ὑπηρέται. ### nu 109 ἢ κεραμίδες νατταρέο ν· πολύῤῥουν * ναυαγό ς· ὁ ἐν θαλάττῃ ἀπολλύμενος AS * ναύαρχο ς· ὁ τῶν νηῶν ἄρχων (AS) vg † ναυαλεῖ ν· ὁ ἐνυάλιος ναυβάτη ς· νεὼς ἐπιβάτης Avg. ### nu 114 καὶ ὄνομα κύριον ναύε ι· ῥέει, βλύζει ναεύει ν· ἱκετεύειν. ### nu 116 παρὰ τὸ ἐπὶ τὴν ἑστίαν καταφεύγειν τοὺς ἱκέτας ναυσθλώσουσι ν· ἀποκομίσουσι (Eur. ### nu 117 Troad. 162) ναύκλαρο ι· δήμαρχοι. ### nu 118 [ἐπηρέται. ναύκληροι δὲ ἐρέται.] τινὲς δὲ ἀφ’ ἑκάστης φυλῆς δώδεκα, οἵτινες ἀφ’ ἑκάστης χώρας τὰς εἰσφορὰς ἐξέλεγον. ὕστερον δὲ δήμαρχοι ἐκλήθησαν ναύκληρον πλάτη ν· ναυτικήν. ### nu 119 Ναυπλίῳ πυρκαεῖ (Soph. fr. 397) ναύκληρο ς· ὁ συνοικίας προεστώς. ### nu 120 ἢ μεμισθωμένος ὅλην καὶ ἀπομισθῶν κατὰ μέρος καλούμενος σταθμοῦχος. καὶ ὁ δεσπότης τοῦ πλοίου ναυκληροῦμε ν· ναυτιλλόμεθα ναυκληρώσιμοι στέγα ι· τὰ πανδοκεῖα· ἐπεὶ ἔνιοι ἐμπορεῖα λέγουσιν· ὡς καὶ Στησίχορος ἐμπορικὸν οἶκόν φησιν (fr. ### nu 122 80 Bgk) Ναυκρατίτης στέφανο ς· ἀπὸ τῆς Αἰγυπτίας Ναυκράτεως, ὁ βύβλινος, ἢ ὁ ἐκ φιλύρας, ἢ ὁ σαμψύχινος (Anacr. ### nu 123 fr. 83 Bgk) ναυκράτορε ς· οἱ τῶν νεῶν ἡγούμενοι (Thuc. ### nu 124 5,97) ναῦλ α· τὰ ἐφόδια 〈παρ’ Αἰσχύλῳ〉 S (fr. ### nu 125 680 M.) ναῦλο ν· τὸ εἰς τὸ στόμα τῶν νεκρῶν ἐμβαλλόμενον νομισμάτιον ναυλοχε ῖ· ἐν τῇ νηῒ κατατέτακται ναύλοχο ν· εὐδινόν, ἐν ᾧ αἱ ναῦς λοχῶσι· Σ ‘ναύλοχον εἰς λιμένα‘ (κ 141) * ναύλοχο ν· τὸν ὑποδεχόμενον τὰς ναῦς AS ναῦμ α· πόα τις παρὰ Πέρσαις, ἥν τινες πολύγονον ναύμαχ α· εἰς ναυμαχίαν ἐπιτήδεια μακρὰ δόρατα ‘ ναύμαχα κολλήεντα ‘ (Ο 389) * ναυμαχί α· ἡ διὰ πλοίων μάχη ASvgn [ ναῦ ν· πηγαῖον ὕδωρ. ### nu 133 καὶ ἔριον. οἱ δὲ νάρδον] ναο ῖ· ἱκετεύει νάουσ ι· ῥέουσι 〉ναύποδ α· μακρόποδα (ι 464) ναῦρα ἢ ναυρό ν· ὄγκος ναυρίζει ν· καταμωκᾶσθαι * ναῦ ς· πλοῖον· ASvg ὀρθῆς πτώσεως ναῦσθλο ν· ναῦλον ναυσθλοῦ ν· ναυτολογεῖν ναυσθλωσάμενο ς· ναυτολογήσας ναυσίασι ς· βδελυγμός [ ναυσ ί· ῥέουσι] * ναυσίπορο ς· πλεόμενος (Eur. ### nu 145 Rhes. 48) AS ναυσίποδε ς· οἱ νησιῶται. ### nu 146 καὶ ναυσθενεῖς * ναύσταθμ α· λιμήν (Eur. ### nu 147 Rhes. 244) g ναυστῆρε ς· οἱ οἰκέται ναυστῆρ α· μεγάλην. ### nu 149 φοβεράν * ναυστολία ν· πλοῦν (Eur. ### nu 150 Andr. 795) ASgn * ναστοφαγοῦσ ι· πλακουντοφαγοῦσι AS Ναύσων 〈 ναυκρατεῖ 〉· Κρατῖνος (fr. ### nu 152 349) ὠνοματοποίησε τὸν Ναύσωνα παρὰ τὴν ναῦν καὶ τὸ ναυκρατεῖν. πολλὰ δέ ἐστι τοιαῦτα· καὶ ἀγαθῶν 〈Ἀγαθίδεσ〉 καὶ λευκότερος Λεύκωνος * ναυτιᾶσα ι· ἐμέσαι. ### nu 153 ἀποκινῆσαι. πλανῆσαι AS ναυτίλλεσθα ι· πλέειν ναυτίλο ς· τὸ ἐν τῇ θαλάσσῃ ζῷον, ὃ τῷ ἑαυτοῦ σώματι πλοῖον ἀπομιμεῖται * ναυτιλλόμενο ι· οἱ πλέοντες, ναῦται ASvg * a) ναυτιλλόμενο ς· ἐμπλέων An. ### nu 157 * b) ...· νήχεται ναυτιῶντ ι· κλύδωνι περιφερομένῳ ναυτοδίκα ι· οἱ ἐπὶ τοῦ ἐμπορίου δικασταί, ἐφ’ ὧν καὶ αἱ τῆς ξενίας ἐκρίνοντο δίκαι ναῦφι ν· νεῶν, ⸤ νηῶν (Β 794 . ### nu 160 .) n (S) ναύφρακτο ς· ναύσταθμος. ### nu 161 λιμήν * νάφθ α· θεάφιον AS, θεῖον (Dan. ### nu 162 3,46) ASvg ναφρό ν· λινοῦν ῥάμμα ναχαλό ν· σαθρόν. ### nu 164 ὁμοίως καὶ ναχαλές [τὸ αὐτὸ σημαίνει] † ναύ ω· λίσσομαι. ### nu 165 ἱκετεύω * ναύω ν· νεωρίων Νέ α· νεώματα. ### nu 167 καὶ χωρίον Λήμνου, 〈ὅπου δοκεῖ Φιλοκτήτης δηχθῆναι〉 νεάζομε ν· ἀφικνούμεθα ἢ νεωστὶ ἥκομεν νεάζω ν· μειρακιευόμενος (Eur. ### nu 169 Phoen. 713) νέα ι· ἀγωνισάμεναι γυναῖκες τὸν ἱερὸν δρόμον Νέαιρ α· Ὠκεανοῦ θυγάτηρ (μ 133) Νεαιρῆισιν ἵπποι ς· ταῖς ἀπὸ †Νεαίρας. ### nu 172 καὶ Σιμωνίδης· νέαιραν γνάθον (fr. 244 Bgk). [Νέαιρα δὲ χωρίον ἐν Λήμνῳ] νεακέ ς· νεωστὶ ἠκονημένον 〈ξίφοσ〉 r * νεαλή ς· νεωστὶ ἁλούς r. ### nu 174 AS νεαλεῖ ς· πρόσφατοι. ### nu 175 κυρίως δὲ ἐπὶ τῶν ἁλσὶ παττομένων νεάλωτο ι· νεωστὶ εἰλημμένοι νεᾶ ν· νεάσαι γῆν νέα ν· νεωτέραν. ### nu 178 ἢ νουμηνίαν Νεάνθη ς· †Ὀρέστης * νεανία ς· τολμηρός (Eur. ### nu 180 Phoen. 146) ASvg νεανιεύετα ι· * νέου ἔργα πράττει ASg. ### nu 181 ἢ καυχᾶται, ἢ μεγαλοφρονεῖ ἐπὶ ἀνδρείᾳ, κομπάζει κενῶς, ἢ τολμᾷ * νεανιεύω ν· μειρακιευόμενος AS νεανίσκο ς· νήπιος νέαο ν· ἀγκυροβόλιον νεαρ ά· τὰ εὐανθῆ. ### nu 185 καὶ πρόσφατα νεαρο ί· νεογνοί, νήπιοι. ### nu 186 οἱ νέοι. ἀνόητοι. καὶ εὐανθεῖς. πρόσφατοι νεάσα ι· μεταβαλεῖν τὴν ἠροτριωμένην γῆν νεάσετα ι· νέος λόγος πορεύσεται νεάτ η· ἐσχάτη gn. ### nu 189 καὶ ἡ νήτη χορδὴ ὑπὸ τῶν μουσικῶν πρὸς ἀντιδιαστολὴν τῆς τε ὑπάτης καὶ τῆς μέσης νεβλᾶρα ι· περαίνειν (Ar. ### nu 190 fr. 241) † νέβεστ α· περιτάλματα τῶν ἱερῶν καὶ τῶν Σικελῶν† νέβρακε ς· οἱ ἄῤῥενες νεοττοὶ τῶν ἀλεκτρυόνων * νεβρίδω ν· δορῶν ἐλάφων (Eur. ### nu 193 Bacch. 111 Phoen. 792) AS * νεβρί ς· ἐλάφου δορὰ Anp * νεβρο ί· ἐλάφων γεννήματα (Δ 243?) (r. ### nu 195 ASvgnp) νεβρό ς· νεωστὶ εἰς βορὰν ἐληλυθώς. ### nu 196 νεοβόρος [ νεδία ς· τὰς αἰθυίας] 〉ν ἔεργε· ἤρκει. ### nu 198 ἐχώριζε (δ 130) νέει ν· νήχεσθαι. ### nu 199 καὶ νεῖν * νέεσθα ι· πορεύεσθαι Svgn. ### nu 200 ἔρχεσθαι (Β 84) * νεετάζουσι ν· οἰκοῦσι (Δ 45) AS ναιεταώσα ς· οἰκουμένας (Β 648) S νεήκεσ ι· νεωστὶ ἠκονημένοις, ὀξέσι (Ν 391) * νέηα ι· πορευθῇς (Α 32) p (n) [ νεηκλ ᾶ· λικνᾶ] * νεηκονέ ς· ἠκονημένον A νεωστί (p) * νεηλαί α· νεότης πᾶσα AS νεηλάτη ς· ὁ ἰθύνων ἢ ἐλαύνων τὸ πλοῖον νεήλατο ν· νεοτευχές r * νεήλυδε ς· νεωστὶ ἐλθόντες (Κ 434) ASvgn νεήλυδο ς· νεωστὶ κατοιχομένης, νεωστὶ τετελευτηκυίας νέη ν· νέαν, καινήν (Β 232 . ### nu 212 .) * νέηλυ ς· νεωστὶ ἐλθών (r. ### nu 213 g) νε ῖ· πλέει νεῖα ι· πορεύσῃ (λ 114) p νειαίρ ῃ· ἐσχάτῃ, κατωτάτῃ n. ### nu 216 τουτέστι κατὰ τὸ ἔσχατον μέρος (Ε 539) (n) νεῖ α· ξύλα, τὰ εἰς κατασκευὴν νεῶν ἐπιτήδεια νειάτ η· κατωτάτη, ἐσχάτη * νείατο ν· ἔσχατον (Β 824) ASbp * † νειᾶντα ι· οἰκοῦνται ASb * νείκε α· φιλονεικία nAS, ἔχθρα (Β 376) vgn * νείκε ε· ὕβριζε (Β 224) b * νεικε ῖ· ὀνειδίζει (Α 521) n νείκει ἄριστ ε· ἐν τῷ ὀνειδίζειν ἄριστε (Ψ 483) νεικείεσκε ν· ἐνείκησεν (Β 221) * νείκεσε ν· ὕβρισεν ASvg. ### nu 226 ἔκρινεν (Γ 38) n νείκεσσ ι· πολέμοις νειῆσα ι· ἀρόσαι νείκησε ν· ἐνείκησεν. ### nu 229 [ὑμνεῖ, ᾄδει] νεικλητή ρ· λικμητήρ. ### nu 230 Μεγαρεῖς νεῖκλο ν· τὸ λίκνον * νεικείω ν· ὀνειδίζων (Β 243) ASn * νεῖκο ς· διαφορά, μάχη g, φιλονεικία Ag * [ νεῖκα ι ] νεῖμα ι· μερίσαι AS, διελεῖν νεῖμε ν· διέδωκεν (Ι 217) νεῖμο ν· ὄρχησαι νεῖ ν· νήθειν στήμονα. ### nu 237 κολυμβᾶν, νήχεσθαι * νεῖν οὐκ οἶδ ε· κολυμβᾶν οὐκ οἶδεν ASvgb * νειόθε ν· κάτωθεν (Κ 10) ASn * νειό ς· κυρίως μὲν ἡ νεωστὶ μεταβεβλημένη γῆ, τουτέστιν ἠροτριωμένη· νέα γὰρ φαίνεται. ### nu 240 [ἀπὸ τοῦ νέα φαίνεσθαι] ‘νειῷ ἐνὶ τριπόλῳ‘ (ε 127). λέγεται δὲ καὶ πᾶσα πληθύουσα χώρα, ἢ θάλλουσα νείοι ς· μυχίοις. ### nu 241 λέγει δὲ τὸν πυθμένα, ὥσπερ τῆς νεὼς τὸ †προτιθέμενον νειότατο ν· κατώτατον νειόφυρτο ν· νεόκρατον [ νεῖπτ α· ἔσχατα] νειρα ί· κατωτάται. ### nu 245 οἱ δὲ κοιλίας τὰ κατώτατα νειρὴ κοιλί η· κοιλία ἐσχάτη νειρό ν· σφοδρόν. ### nu 247 ἔσχατον νείσετα ι· εἰσέρχεται [ νείσαντ ο· ἐπορεύοντο] νεῖσθα ι· πορεύεσθαι (ο 88) * νεισόμενο ς· πορευόμενος (δ 701?) (n) * νείσοντ ο· ἐπορεύοντο AS νεῖτα ι· ἐλεύσεται, ἔρχεται (μ 188) νεκάδεσσ ι· νεκυάδεσι. ### nu 254 ταῖς τῶν νεκρῶν τάξεσι (r). * νεκροῖς (Ε886) ASn(g). ἐλέγχεται δὲ ὁ Καλλίμαχος νεκάδας ψιλῶς τὰς τάξεις νενοηκώς· ‘ἡδομένη νεκάδεσσιν †ἐπισκυρῶν πολέμοιο‘ (fr. 567 Pf.) νέκε ς· νεκροί. ### nu 255 ἀνίαι. ἀρχαῖοι. νέοι * νέκτα ρ· πόμα θεῖον (Δ 3) AS, ἢ βρῶμα * νεκτάρεο ς· θεῖος r. ### nu 257 (ASn). ἡδύς, εὐώδης (Γ 385) νεκταίρουσι ν· κολάζουσιν νεκτάρα ς· μάστιγξ νεκτάρθ η· ἐζημιώθη * νέκυα ς· νεκρούς (Η 418) ASvgn νεκύδαλλο ς· τὸ ἐκ τοῦ βόμβυκος ζῷον. ### nu 262 ἢ ὁ σκώληξ τῆς κάμπης νέκυε ς· νεκροί A, οἱ ἐστερημένοι τοῦ κέαρος, ἤγουν τῆς ψυχῆς (Φ 302 . ### nu 263 .) * νεκυομαντεί α· νεκρομαντεία r. ### nu 264 AS(vg) p νέκυ ρ· νεκρός. ### nu 265 Λάκωνες νεκυώριο ν· νεκρομαντεῖον r νεκυώτατο ν· νεώτατον. ### nu 267 προσφατώτατον * νέμε α· σύνδενδροι τόποι ASn Νεμεάδες πύλα ι· ἔνιοι τὰς ἐν Τίρυνθι· οὐ καλῶς· τοῦ γὰρ Ἄργους εἰσί, τοὔνομα λαβοῦσαι διὰ τὸ πρὸς τῇ Νεμέᾳ τετράφθαι νεμεάδε ς· ἰχθύες. ### nu 270 βλαστοί. ὄρη ἀνειμένα. ἀπόγονοι. λειμῶνες * νεμέθοντ ο· ἐνέμοντο n, ἀπὸ τῆς νεμήσεως (Λ 635) νέμε ι· μερίζει. ### nu 272 βόσκει. διαιρεῖ. ἀναγινώσκει. χειρονομεῖ. νομίζει. ἔχειν διαδίδωσι νέμει ς· ἀναγινώσκεις νεμηνία ν· νουμηνίαν νεμεσᾶ ι· φθονεῖ. ### nu 275 ὀργίζεται. μέμφεται νεμέσ α· μέμφου (Κ 145) * νεμεσίζ ῃ· μέμφῃ (n) [βόσκῃ] (Ε 757) * νεμεσῆσα ι· βοσκῆσαι AS. ### nu 278 μέμψασθαι Avg νεμέσησε ν· ἐμέμψατο (Δ 507) * νεμεσήθητ ε· αἰσχύνθητε (Π 544) νεμεσητό ν· ἐπίφθονον, μεμψίμοιρον. ### nu 281 καὶ ὃ ἄν τις ἐντραπείη (Γ 410) * νέμεσι ς· ὕβρις. ### nu 282 μέμψις. φθόνος (Γ 156) ASvg * νεμεσίζομα ι· μέμφομαι. ### nu 283 φθονῶ (Θ 407) AS * νεμέσθωσα ν· βοσκηθήτωσαν (Exod. ### nu 284 34,3) νέμησις θέα ς· Ἀθηναῖοι τὰς ἐν τῷ θεάτρῳ καθέδρας, ψηφίσματι νενεμημένας προεδρίας ἱερεῦσιν νέμησις ὑποκριτῶ ν· οἱ ποιηταὶ ἐλάμβανον τρεῖς ὑποκριτάς, κλήρῳ νεμηθέντας, ὑποκρινομένους τὰ δράματα, ὧν ὁ νικήσας εἰς τοὐπιὸν ἀκρίτως παρελαμβάνετο. ### nu 286 ἔστιν οὖν ὡσὰν διαίρεσις * νεμεσ ῶ· μέμφομαι (ζ 286) s * νέμοιτ ο· καρποῖτο gn. ### nu 288 βόσκοιτο, τρέφοιτο. ⸤ διαμερίζοιτο (Β 780) (g) νέμο ς· σύνδενδρος τόπος, καὶ νομὴν ἔχων (Λ 480). ### nu 289 καὶ τὸ γυναικεῖον αἰδοῖον. καὶ νάπος. καὶ τὸ τοῦ ὀφθαλμοῦ κοῖλον νέμ ω· νομίζω. ### nu 290 ἀναγινώσκω. ⸤ βόσκω r νενεαμένη ν· ἠροτριωμένην νενασμένα ς· πεπλησμένας νενασμένω ς· ἐπιεικῶς * νεναυμαχηκώ ς· ἐν πλοίῳ πολεμήσας AS * νενευκότ ι· βλέψαντι ASvg † νενεκένα ι· τεθνηκέναι νενημένω ν· συγκειμένων νένητα ι· πεπλήρωται. ### nu 298 σεσώρευται νενίηλο ς· τυφλός. ### nu 299 ἀπόπληκτος. ἀνόητος (Callim. h. Iov. 63) [ νεννάζε ι· κακολογεῖ] νέννο ς· 〈πατρὸσ〉 ἀδελφός νενό ς· εὐήθης νένοφ ε· νενέφωται. ### nu 303 συννενέφωται. [νενόηται] νενώμεθ α· διανενοήμεθα νενώπητα ι· τεταπείνωται. ### nu 305 καταπέπληκται νένωτα ι· ἐν νῷ ἔχει (Soph. ### nu 306 fr. 183) νέξα ς· τὰ στρώματα νεοαλδέ α· νεωστὶ αὐξανομένην * νεοαρδέ α· νεοπότιστα (Φ 346) ASvg νεοβόρο ν· νεωστὶ βεβρωμένον νεόβροχο ι· ἔγκυοι * νεογιλλό ν· νεογνόν ASvg, νέον νεογιλλῆ ς· νεογνῆς, νεαρᾶς, νέας, νεωστὶ γεννηθείσης (μ 86) νεοδαμώδει ς· οἱ κατὰ δόσιν ἐλεύθεροι ἀπὸ τῆς εἱλωτίας νεοδάρτη ς· ἔδεσμά τι ἀβυρτακῶδες νεοδμήτη ν· νεωτέραν. ### nu 316 ἢ * 〈νεωστὶ〉 δαμασθεῖσαν AS. ἢ οἰκοδομηθεῖσαν νεοεργέ ς· νεωστὶ εἰργασμένον, προσφάτως νεολήνι α· ἑορτὴ Διονύσου † νεοθάλαμο ς· καπνός * [ νεοθαλή ς] νεοθηλέ α· νεωστὶ θάλλουσαν (Ξ 347) ASn * νεοθαλή ς· νεωστὶ ἀνθῶν ASgn νεοθηλέ ς· νεόβλαστον, νεόφυτον * νεοθηλή ς· νεωστὶ βλαστήσασα ASvg * νεόθρεπτο ν· τὸν νεωστὶ πεπηγότα τυρόν ASg νεοθόροι ς· νεοαυξέσιν. ### nu 325 νεωστὶ ὁρμῶσιν, αὐξανομένοις νεοῖα ι· ἀφροσύναι * νεοί η· ἡ νεότης (Ψ 604) ASns νεοκηδέ ϊ· νεωστὶ πενθήσαντι * νεοκμήτ ῳ· νεωστὶ κατεσκευασμένῳ (r) ASn * [ νεοκόρο ς· ὁ τὴν ἐκκλησίαν κοσμῶν. ### nu 330 κοσμεῖν γὰρ τὸ σαρεῖν n] νεοκρά ς· νεωστὶ κεκραμένος νεόκρατο ι· τινὲς κρατῆρες ἐλέγοντο, ὧν ἡ χρῆσις διττὴ καθειστήκει· ἔν τε γὰρ τοῖς περιδείπνοις, καὶ ἐν ταῖς ἑστιάσεσιν, ἤγουν σπονδαῖς νεόκτιστο ν· νεοκαθίδρυτον, ἢ νεωστὶ κατεσκευασμένον * νεολαί α· νέων ἄθροισμα r. ### nu 334 gn. ἢ νεότης. ἢ ⸤ νέος λαός (Eur. Alc. 103) g (ASv) * νεόλεκτο ς· νεοστράτευτος r ASvg [ νεολιγό ν· νεογνόν] νεολώφητο ι· νεωστὶ λελωφηκυῖαι τῆς μανίας νέομα ι· πορεύομαι, ἀπέρχομαι νέο ν· νεωστί (Α 391) * νεομηνί α· ἡ πρώτη τῆς σελήνης ἡμέρα (Esai. ### nu 340 1, 13 ..) gn νέον ἡβώοντ α· ἀρτίως ἡβῶντα, ἄρτι ἀκμάζοντα (Ι 446) νεοπαγ ῆ· νεωστὶ πεπηγμένον † νεοπειθή ς· αἰχμάλωτος νεοπευθ ῆ· τὰ οὐ πρότερον ἱστορημένα, ἀλλ’ ἀρτιμαθῆ νεόπτρα ι· υἱῶν ἢ 〈θυγατέρων〉 θυγατέρες * νεοργή ς· νεωστὶ εἰργασμένος AS νέο ν· νεωστὶ γενάμενον. ### nu 347 θάλλον. πρόσφατον * νέο ς· νεώτερος Avg, ἔφηβος * ‘ νέος ἐστὶ καὶ ὀξύς ‘ (Plat. ### nu 349 Gorg. 463 e)· ἀμαθής, προπετής AS νεοσμήκτω ν· νεωστὶ ἐσμηγμένων (Ν 342) (Sn) νεὸς κυανοπρῴροι ο· τῆς κυανῷ κεχρισμένης καὶ μέλανι τὴν πρῷραν (Ο 693) νεοσπαδ ῆ· νεωστὶ τὰ σπάδη περικείμενον, ἅ ἐστι σπάργανα νεοστάλυγε ς· κεκλαυθμυρισμένοι παῖδες προσφάτως, νεοδάκρυτοι νεοστεφέο ς· νεοκράτου νεοστασί η· ἑτεροίωσις. ### nu 355 νεωτερισμός. ἔκπληξις * νεόστροφο ν· νεωστὶ ἐστραμμένον AS. ### nu 356 καὶ καινόν (Ο 469) A νεόσσυτ α· νεωστὶ ὁρμῶντα r. ### nu 357 νεαρά (Greg. Naz. c. 1, 1, 9, 96) νεοτεύκτο υ· νεοποιήτου (Φ 592) νεοτευχέο ς· τὰ αὐτά νεότη ς· ἡ τῶν νέων ἡλικία νεοττι ά· καλιά νεοττο ί· νεοσσοί νεόττιο ν· Ἀττικοὶ τοῦ ᾠοῦ τὴν λέκιθον (Men. ### nu 363 fr. 37 Koerte)· καὶ ὁ ὑφ’ ἡμῶν νεοττὸς νεοττίς καὶ νεοσσίς * νεουμέν η· δευτερουμένη AS νεούτατο ς· νεότρωτος (Ν 539) νεόφατο ς· νεωστὶ τεθνηκώς νεόφθιτος κόρ η· ἡ ἄρτι φθαρεῖσα, ἡ τελευτήσασα. ### nu 367 νεόφθιτος (trag. ad. 240) νεοχμό ν· * νέον ASg. ### nu 368 πρόσφατον. ἄκοπον, ἄπονον. νεωστὶ εἰργασμένον (Eur. Hipp. 866) νεόχμωσι ν· νεοκίνησιν. ### nu 369 μετακίνησιν νεοχμί η· κίνησις πρόσφατος νεοχμούμενο ι· μετακοσμούμενοι. ### nu 371 νεωτεριζόμενοι νεοχμιζομένο υ· καινουργουμένου νέπιτ α· ἡ καλαμίνθη νέποδε ς· νηξίποδες· τὸ γὰρ ἄποδες ἀποδιδόναι, ψεῦδος· ἔχουσι γὰρ πόδας αἱ φῶκαι νέποδες (δ 404) * νεπόδω ν· νηξιπόδων ἰχθύων (Callim. ### nu 375 fr. 533) ASn * νέρθε ν· κάτωθεν ASvg. ### nu 376 ὑποκάτωθεν (Η 212 ..) r. n * νέρτερο ς· ὑποκάτωθεν. ### nu 377 ἢ νεκρὸς ὑπὸ γῆν ASvg. κατώτερος Svg. καταχθόνιος (AS) νέρτο ς· ἱέραξ. ### nu 378 οἱ δὲ εἶδος ὀρνέου (Ar. Av. 303) νέρτατ α· ἔσχατα νέρτεροι καὶ νερτέριο ι· οἱ Τιτᾶνες, διὰ τὸ κατατεταρταρῶσθαι. ### nu 380 καὶ χθόνιοι. νεκροί [ * νέρωπ α· λαμπρόν Avgp] Νέσσο ς· ποταμός * νεύσταθμο ς· λιμήν A, ἔνθα ἵστανται τὰ πλοῖα Νεφθαλεί μ· πλατυσμός * † νεσθώπρα ι· υἱῶν καὶ θυγατέρων 〈θυγατέρεσ〉 AS νέτωπο ν , νετώπιο ν· μύρον συντιθέμενον ἐκ πολλῶν μιγμάτων. ### nu 386 οἱ δὲ μετώπια νεύε ι· ἐπανέρχεται. ### nu 387 ἢ μᾶλλον, φεύγει νεῦμα ι· ἥξω, ἐπανήξω (Σ 136) νευρ ά· 〈ἐπὶ〉 τοῦ τεταμένου νεύρου, καὶ τοῦ τόξου νευρο ῖ· ἐνδυναμοῖ (r), ἐνισχύει νευρομήτρ α· μέρος τι τοῦ σώματος. ### nu 391 οἱ δὲ ψύην νεῦρο ν· ᾧ συνδεσμεύεται τὸ σιδήριον τοῦ βέλους πρὸς τὸν κάλαμον, καὶ εἰς ὃ κατὰ τὴν ὀξεῖαν ἐντίθεται τὸ βέλος (Δ 151) νεῦσε ν· ἐπένευσεν, ⸤ ἐπέκλινε. ### nu 393 συνεχώρησεν (Α 528) hm * νεῦσα ι· ἐπινεῦσαι (Prov. ### nu 394 21,1) n νεῦσι ς· πλεῦσις νευσόμεθ α· νηξόμεθα νεῦσο ν· βλέψον. ### nu 397 κλῖνον * νευστάζω ν· νεύων A, ἐπινεύων (Υ 162) Sb νευστή ς· κολυμβητής νέφε α· νέφη· ‘νέφεα σκιόεντα‘ (Ε 525). ### nu 400 καὶ λίνα θηρατικά νεφεληγερέτ α· νεφεληγερέτης, ὁ τὰς νεφέλας ἀγείρων, ὅ ἐστι συναθροίζων r. ### nu 401 n. ὁ τοὺς ὄμβρους ποιῶν. κλητικὴ ἀντὶ εὐθείας (Α 511 ..) νεφελογερέτη ς· τὰ αὐτά * νε ώ· ναοῦ (r) v νέ ω· τὸ νήχομαι νέφο ς· σκότος, ἀχλύς. ### nu 405 ἄθροισμα, * πλῆθος (Hebr. 12,1) ASvgn. ἀὴρ πεπυκνωμένος νέ ω· νεώτεροι S. ### nu 406 δυϊκῶς [ νεώβορτον ἢ νεώβρωτο ν· νεωστὶ κατεσθιόμενον] νεώμεθ α· ἀπίωμεν, ⸤ πορευώμεθα (Β 236) AS * νεωκόρο ς· ὁ τὸν ναὸν κοσμῶν. ### nu 409 κορεῖν γὰρ τὸ σαίρειν ἔλεγον (Act. ap. 19,35) ASvg * νεῶ ν· ἱερῶν. ### nu 410 ἢ * πλοίων n * νέω ν· νηχόμενος (ε 344) (g) * νεώνητο ς· νεωστὶ ἀγορασθείς ASvg νεῶν δ ’ ἀλάπαζε φάλαγγα ς· τὰς πρὸ τῶν πλοίων τάξεις (Λ 503) νεῶν ἰκρί α· τὰ σανιδώματα τῶν πλοίων νεῶν οἴκου ς· τὰ νεώρια νεῶνα ς· νεῶν οἴκους. ### nu 416 νεώλκια νεωνί α· οὕτως τις τῶν ἐλαῶν ὠνομάζετο * νεῶν ὕπε ρ· ἤτοι πρὸ τῶν νεῶν, ἢ ὑπὲρ τῆς τῶν νεῶν σωτηρίας· ‘τεῖχος ἐτεκτήναντο νεῶν ὕπερ‘ (Η 449 v. ### nu 418 l.) νεῶπα ς· ἀντὶ τοῦ νεοβλέπτους, ἢ νέας νεωρεῖ ν· νεωφυλακεῖν * νεώριο ν· λιμήν AS νέωρο ν· νέον νεωρό ς· νεωριοφύλαξ * νεώσατ ε· ἀροτριώσατε (Ierem. ### nu 424 4,3) ASvg νεώσοικο ι· τὰ νεώρια, ἔνθα ἡ ναῦς χειμῶνος εἰσφέρεται νεώσσε ι· καινίζει * νεώ ς· ναός. ### nu 427 Ἀττικῶς ASvg * νεωστ ί· ἀρτίως, προσφάτως ASvg. ### nu 428 πρὸ μικροῦ * νέωτ α· εἰς τὸ ἐπιὸν vg. ### nu 429 ἢ νέον ἔτος AS νεωτάτ ῃ· ἀντὶ τοῦ ἐχομένῃ, τῇ ἐπιγενομένῃ. ### nu 430 ἐσχάτῃ * νεωτερίζε ι· καινὰ πράττει ASvgn, νεαρά νεωτερὶς ἀνάστηθι πρεσβυτέρ ῳ· ἀντὶ τοῦ ἀνδραγάθησον νεώτερο ν· οὐ μόνον συγκριτικῶς, ἀλλὰ καὶ νέον. ### nu 433 Ἀττικοί νεώχερμο ς· γῆ νεωστὶ εἰργασμένη * † νεωχμάτη ν· νεωτάτην AS ν ή· κατὰ τοῦ μὴ ὑπάρχοντος. ### nu 436 καὶ †ἐάν * νῆ α· ναῦν n νῆας ἐΐσα ς· τὰς ἰσοτοίχους ἐν τῷ πλεῖν (Α 306) νῆάς τ ε· καὶ τὰ πλοῖα, καὶ τὰς ναῦς νηγάτεο ν· νεωστὶ γεγονότα, ἢ κατεσκευασμένον λέγει, ἢ εὖ νενησμένον (Β 43) * νήγρετο ς· ἀνάγρετος g. ### nu 441 βαθύς (ν 80) * νηδύο ς· γαστρός ASvg, κοιλίας (Ν 290) (Ag). ### nu 442 καὶ νηδύοισι (Ρ 524) [καὶ νηδύεισ ι]· ἐντέροις n νήδυμο ν· δυσέκδυτον. ### nu 443 ἔσχατον AS. ἡδύ. βαθύ (An). καὶ ἄδυμον μὲν ὃ οὐκ ἔστιν ἀποδύσασθαι διὰ τὸ βάθος. οἱ δὲ ἀναγινώσκοντες ἥδυμος ὕπνος .... (Β 2 ..) [ νηδύπου ς· ἀνυπόδετος] νηδὺς ἐλαιάεσσ α· 〈Σικελὴ〉 ἀπὸ μέρους, μιᾶς πόλεως τῆς ἐλαιηρᾶς Ὕβλης (Soph. ### nu 445 fr. 419) * νῆε ς· πλοῖα ASvgp, ναῦς, νῆες * † νηέρ η· νόσος †Ag νήε ι· σωρεύει. ### nu 448 καὶ ἐσώρευεν (Ψ 169) νήεσ (σ ) ι· ταῖς ναυσί (Α 71) * νηήσα ς· σωρεύσας (Ι 358) n νηησάτ ω· πληρωσάτω, ⸤ σωρευσάτω n * νὴ τὸν θεό ν· μὰ τὸν θεόν ASvg * νήεον ὕλη ν· ἐσώρευον ὕλην (Ψ 139, 163) Ag(Sn) νη ΐ· τῷ πλοίῳ. ### nu 454 δοτικῶς (Α 183) νήϊδ α· ἄπειρον. ### nu 455 καὶ δειλόν (Η 198) νήϊδε ς· πληθυντικόν, ὁμοίως· καὶ νηϊδέστεροι συγκριτικῶς Νηΐ θ· ἡ Ἀθηνᾶ παρ’ Αἰγυπτίοις (Plat. ### nu 457 Tim. 21 e) * Νηΐταις πύλαι ς· ταῖς πρώταις καὶ τελευταίαις (Eur. ### nu 458 Phoen. 1104) AS * νήϊο ν· ναυπηγήσιμον ξύλον r. ### nu 459 ASn, τὸ εἰς νεὼς χρείαν, καὶ εὔθετον (Γ 62) νῆϊ ς· ἄπειρος r, κατὰ στέρησιν τοῦ ἴσα ι, ὅ ἐστι γνῶναι (θ 179) νήϊστ α· ἔσχατα. ### nu 461 κατώτατα. [ἐσκατία] νηΐτην στρατό ν· τὸν ἐν ταῖς ναυσί * νηκερδέ α· ἀκερδῆ. ### nu 463 ἀνωφελῆ ASvg. ἄφρονα AS. καὶ νηκερδῆ ὁμοίως (Ρ 469) νήκερο ι· μὴ ἔχοντες κέρατα (Hes. ### nu 464 op. 529) νήκεστο ν· ἀνάκεστον, ⸤ ἀθεράπευτον r νηκούστησε ν· οὐκ ἤκουσεν, ἠμέλησεν, * παρήκουσεν (Υ 14) ASvg νηκτ ά· τὰ ἐν ὕδασι διαιτώμενα, * τὰ ἔνυδρα. ### nu 467 παρὰ τὸ νήχεσθα ι, ὅ ἐστι κολυμβᾶν ASvg, πλέειν (Sap. 19,19) νηλεγέ ς· ἄνοικτον. ### nu 468 ἀθρήνητον hm νηλεγή ς· ἀφρόντιστος. ### nu 469 ⸤ ἀθρήνητος r νηλεγέω ς· ἀνοίκτως † νηλέγ ῳ· θρήνῳ. ### nu 471 ἢ δεινῷ * νηλεε ῖ· ἀνηλεεῖ. ### nu 472 ⸤ σκληρῷ A * νηλεὲς ἦμα ρ· ἡμέρα σκληρά (Λ 484) (ASv)g(n) * νηλεή ς· ἀνελεής r. ### nu 474 ASvgs. σκληρά (AS) s * νηλέϊ χαλκ ῷ· τῷ ἀνηλεεῖ σιδήρῳ (Γ 292) A νηλεῶ ς· δεινῶς. ### nu 476 ἀναιδῶς. καὶ τὰ ὅμοια νηλή ς· ὁμοίως (Ι 632) r νηλιτεῖ ς· ἀναμάρτητοι. ### nu 478 παρὰ τὸ μὴ ἀλιτεῖν. καὶ νηλίτιδες τὸ αὐτό (π 317, τ 498) * Νηλήϊο ς· ὁ τοῦ Νηλέως παῖς (Β 20 . ### nu 479 .) (An) νηλίπεζοι ἢ * ⸤ νήλιπο ι· ἀνυπόδετοι (ASvgT) νηλιτέε ς· [ἀνηλεεῖς. ### nu 481 ἄνοικτοι.] ἀναμάρτητοι. ἀναίτιοι h. ἄχρηστοι * νηλό ς· ἔριον AS. ### nu 482 ἄμεινον λῆνος νῆμ α· ὕδωρ. ### nu 483 ὕφασμα (β 98?) νημερτέ ς· ἀναμαρτές. ### nu 484 ⸤ ἀληθές (ASvg) nps. σαφές (Α 514) νημερτή ς· ἀναμαρτής. ### nu 485 καὶ τὰ ὅμοια νεῖ ν· νήθειν * νηνεμί α· γαλήνη, ἀνέμων 〈ἀπουσία〉 ASvg * νηνεμίη ς· πνοῆς ἐκτός. ### nu 488 εὐδίας (Ε 523) A νήνεμο ν· ἄνευ ἀνέμου. ### nu 489 εὔπνουν. εὔδιον. ἥσυχον. ἄπνουν. καὶ * ⸤ ἀνήνεμον τὸ αὐτό (An) νηνεμούμενο ν· καθεσταμένον ἐκ ταραχῆς. ### nu 490 εὔδιον. ἥσυχον νηνία ι· [σύγκειται. ### nu 491 ἢ] νέοι * νηνυρίζοντ α· θρηνοῦντα n. ### nu 492 λαλοῦντα] * νηό ς· ναός rA. ### nu 493 πλοῖον. ἱερόν A νηὸς ἰούση ς· τῆς νεὼς πορευομένης (Α 482) * νηοῦχο ς· φύλαξ πλοίου AS νηπεκτέα ς· ἀκτενίστους * νηπενθέ ς· ἀπενθές g, ἀπένθητον (δ 221) νήπι α· μικρὰ παιδία (Β 136) * νηπιάζετα ι· μωραίνεται Agp(v) * νηπιαχεύω ν· τὰ τοῖς νηπίοις ἁρμόζοντα πράττων AS, παιδαριευόμενος, νηπιευόμενος (Χ 502) νηπίαχο ι· νήπιοι. ### nu 501 ⸤ ἀνόητοι. μάταιοι S. νεογνοί (Π 262) νηπιέ η· ἡ τῶν νηπίων ἡλικία (Ι 491) νηπιέῃσ ι· νεότῃσι (Ο 363 . ### nu 503 .) νηπί η· ἀσθενής. ### nu 504 νεογνή (Λ 560) νηπιάας ὀχέει ν· νηπιότητας, ἀφροσύνας, καὶ ματαιότητας ἔχειν, ἢ ὑπ’ αὐτῶν ἔχεσθαι (α 297) νήπιο ν· νεογνόν, νεώτερον, ⸤ μικρόν (Ε 480) gn. ### nu 506 ἀνόητον, ἄφρον, ἢ * ⸤ ἀφρονέστατον gn * νήποδε ς· ἰχθύες S * νηποιν ί· ἄνευ τιμωρίας ASvgn νήποινο ν· ἀτιμώρητον, ἀνεκδίκητον, ἀνέκτιτον (α 160 . ### nu 509 .) [ νήπους ἢ νήποδε ς· ἀνυποδέτους] νηπτικωτάτη ν· νήφειν ποιοῦσαν νηπυθέ ς· ἄπευστον 〉ν ἠπύτ α· βοητά. ### nu 513 κήρυξ μακρόφωνος (Η 384) * νηπύτιο ν· νήπιον A. ### nu 514 ἄφωνον. ⸤ ἄφρονα A, ἀνόητον (Υ 200) (AS) νηρέ α· μαράθου θάμνος Νηρεύ ς· θαλάσσιος δαίμων. ### nu 516 Ἀλκμὰν (Parth. I 19) καὶ Πόρκον ὀνομάζει * νηρίθμου ς· ἀναριθμήτους, ἀπείρους ASg Νήρικο ς· πόλις Ἠπείρου (ω 377) νηρίδα ς· τὰς κοίλας πέτρας νηριπή ς· σεμνή νηρίτα ι· μεγάλοι Νήριτο ν· ὄρος Ἰθάκης, ἀντικρὺ τῆς Ἠπείρου (ν 351). ### nu 522 καὶ ⸤ τὸ πολύ p. χλωρόν (Hes. op. 511?) . ὑγρόν. θαλερόν. ἁπαλόν. ἀεὶ ῥέον νήριτο ς· ὁ νηρίτης, ὅ ἐστιν κογχύλιον κοχλιῶδες, ποικίλον νηριτόμυθο ς· ὑπὸ τῷ γήρᾳ πεπτωκώς ἢ 〈οὗ〉 οὐκ ἄν τις ἐρίσειε πρὸς 〈τοὺσ〉 μύθους νηριτόφυλλο ν· πολύφυλλον νηρό ν· τὸ ταπεινόν νῆ ς· τὸ ἔνης, ὅπερ ἐστὶν εἰς τρίτην, Δωριεῖς [δὲ] νῆς λέγουσι νησαίη λίθο ς· ἔνιοι τὴν Σαρδόνιον, διὰ τὸ ἐν Σαρδόνι γίνεσθαι. ### nu 528 οἱ δὲ σμάραγδον Νησαίας ἵππου ς· μεταξὺ τῆς Σουσιανῆς καὶ τῆς Βακτριανῆς τόπος ἐστὶ Καταστιγωνα, ὅπερ Ἑλλάδι γλώσσῃ Νῆσος. ### nu 529 ἐνταῦθα ἵπποι διάφοροι γίνονται, 〈εἰσὶν δὲ πᾶσαι ξανθαί. Ὁ δὲ Εὐριπίδης (fr. 1128) πρὸς τῇ Ἐρυθρᾷ θαλάσσῃ τὴν Νησαίαν φησὶν εἶναι〉 νησίγδ α· ἐν Νυκτί (Philem. ### nu 530 fr. 52). ἀποδιδόασι μάσημά τι ποιόν νῆσο ι· τόποι ἐν μέσῳ θαλάσσης νησόμεθ α· κορεσθησόμεθα † νῆσο ρ· νεοττός * νῆστι ς· ἄσιτος g, νηστεύων νῆσο ς· τόπος ὑψηλός, ἐξέχων ἐν ὕδασι νήστειρ α· ἡ μήποτε . ### nu 536 .. στερομένη τροφῆς νῆστι ς· * ἀσιτία AS. ### nu 537 καὶ τὸ μεταξὺ τῆς κοιλίας. καὶ τὸ τοῦ στομάχου ἔντερον ASgn, ἐν ᾧ οὐδέποτε κόπρος εὑρίσκεται· ὅθεν κέκληται νῆστι ς. τούτῳ δὲ τῷ ἐντέρῳ τὰς χορδὰς περιειλοῦσιν οἱ μάγειροι νητελέ α· ἀνήνυτα * νὴ τή ν· μὰ τήν Av * νὴ τὴν Ὑγεῖα ν· μὰ τὴν Ὑγεῖαν AS νητό ς· ἔσχατος ἢ πολύς, σεσωρευμένος (β 338) νῆττο ν· πλῆρες, μεστόν νὴ τὼ θε ώ· ὅρκος κατὰ Δήμητρος καὶ Κόρης νηυσ ί· ναυσί, πλοίοις (Α 179 . ### nu 544 .) (A) νηφάλιο ι· νήφοντες, μὴ πεπωκότες. ### nu 545 ἢ θύματα καὶ βωμοί, ἐφ’ ὧν οἶνος οὐ σπένδεται. ἢ * σοφοί (A) νηφάλια ξύλ α· τὰ μὴ ἀμπέλινα, ἢ συκάμινα, ἢ σύκινα· ἐκεῖνα γὰρ οἰνόσπονδα λέγονται 〉νηφαλισμένο ν· ὕδατι, οὐκ οἴνῳ ἡγνισμένον νῆφ ε· γρηγόρει. ### nu 548 σωφρόνως βιοῦ (2. Tim. 4,5). [ἢ βρέχε· χιὼν γὰρ ἡ κατὰ μικρὸν φερομένη λεπτῶς, καὶ ὁ λεπτὸς ὄμβρος νιφετό ς · νίφει γὰρ τὸ χιονίζει] [ νήφοντε ς· νήφοντες] * νήχετα ι· κολυμβᾷ (Iob 11,12) Avgnps [ νήχ ι· ναὶ μήν] νήχυτο ν· πολύ (Philit. ### nu 552 fr. 21 Pow.) † νήαι ς· κάδος [ * νηαιρί η· ἐσχάτη AS. ### nu 554 ἢ νηάτη] † νηεξί ς· ἐν Καππαδοκίᾳ γενόμενος μῦς, ὃν σκίουρόν τινες λέγουσιν Νίβ α· χιόνα. ### nu 556 καὶ κρήνην νιβάδε ς· αἱ τοὺς λόφους ἔχουσαι αἶγες νιβατισμό ς· εἶδος ὀρχήσεως βαρβαρικῆς νιγλαρεύω ν· τερετίζων (Eupol. ### nu 559 fr. 110 K) νίγλαρο ι· τερετίσματα, περίεργα κρούσματα (Pherecr. ### nu 560 fr. 145,27) νίγλ α· τρόπαια, παρὰ Πέρσαις * νίζε ι· νίπτει, πλύνει, κλύζει. ### nu 562 σμήχει ASvgn νίδε ς· παίδων αἰδοῖα νίκαθρο ν· ἔπαθλον, ἐπινίκιον νικ ᾷ· κρατεῖ. ### nu 565 [λικμᾷ] Νικάνω ρ· ἥρως, ὃν καὶ τιμῶσί τινες νικατῆρε ς· οἱ ἀκμαιότατοι ἐν ταῖς τάξεσιν [ * νίκε α· φιλονεικία, ἔχθρα Av] νικλεῖ ν· λικμᾶν. ### nu 569 [κρατεῖν] [ * νίκεσσε ν· ὕβρισεν AS] νίκατρο ν· νικητήριον νικῆσθα ι· ἀπολέσθαι νικητήριο ν· ἔπαθλον (n) νίκλο ν· τὸ λίκνον [ νίκο ρ· διαφθορά] Νικοστράτειο ς· εἶδος ἀμπέλου νικύρτα ς· δουλέκδουλος (Hippon. ### nu 577 fr. 49,5 Bgk.) νίμματ α· λουτρά, πλύματα νί ν· αὐτόν r. ### nu 579 n. αὐτήν, αὐτό † νινητό ς· ἀνόητος. ### nu 580 οἱ δὲ νενίηλος καὶ νινιαστής νηνίατο ς· νόμος παιδαριώδης. ### nu 581 καὶ Φρύγιον μέλος (Hippon. fr. 129 Bgk.) νίννο ν· τὸν †καταβάλλην ἵππον νίρνο ς· φθείρ. ### nu 583 Ἀχαιοί. ἢ νίρμος νιρό ν· μέγα νίτρο ν· σαπώνιον r * νίσεσθα ι· πορεύεσθαι (Eur. ### nu 586 Phoen. 1234) r. ASn Νισᾶ ν· ὁ Ἀρτεμίσιος μήν (2. ### nu 587 Esdr. 12,1). καὶ †Ἰλίου πόλις * νισόμενο ν· πορευόμενον (Ν 186) Agn [ νισυνόχο ς· φύλαξ νεώς] * νίτρο ν· σαπώνιον καὶ εἶδος ἰατρικόν gp νιφάδε ς· ἕλκη, τραύματα, * σταγόνες ASvg, ψεκάδες S [ νιφάλιο ς· εὐγρήγορος τὸν νοῦν] νιφά ς· ἡ τῆς χιόνος κατ’ ὀλίγον ἀπόῤῥοια· ‘νιφάδες δ’ ὡς [ἐ]πῖπτον ἔραζε‘ (Μ 156). ### nu 593 τὰς γὰρ ψεκάδας ψιάδας [γὰρ] νίφαργο ν· νιφάδι λελευκασμένον * νίφε ι· χιονίζει ASvg(r) νιφετό ς· * ἡ τῆς χιόνος καταφορά (An), χιὼν λεπτή (Deut. ### nu 596 32,2) S, χιονισμός· ‘τεύχων ἢ πολὺν ὄμβρον ἀθέσφατον ἠὲ χάλαζαν 〈ἢ νιφετόν〉‘ (Κ 6) * νιφοβόλοι ς· χιονίοις (Eur. ### nu 597 Phoen. 206) AS νιφοβόλο ν· ὑψηλόν (Eur. ### nu 598 Phoen. 234) r * νιφόε ν· χιονῶδες r. ### nu 599 AS νιφόεντ α· χειμέρια. ### nu 600 χιονώδη, χιονιζόμενα (Ξ 227) νιφόεσσα Ἑλέν η· ἀντὶ τοῦ λευκή. ### nu 601 Ἴων Φρουροῖς (fr. 46) * νιφομέν η· χιονιζομένη An νίψεω ς· νουνεχείας * νιῷ ἐν ί· ἠροτριωμένῃ γῇ (ε 127) AS νο ά· πηγή. ### nu 605 Λάκωνες νοαρέω ς· νουνεχόντως * νόε ι· συλλογίζου. ### nu 607 σκόπει (Eur. Rhes. 131) An νοερό ν· * πνευματικόν AS· νοερόν μέν ἐστι τὸ νοοῦν· νοητόν δὲ τὸ νοούμενον. ### nu 608 τροφὴ δὲ τρόπον τινὰ τοῦ νοοῦντος τὸ νοούμενον. οὕτω μὲν οὖν κυρίως. λέγονται δὲ καὶ ἐναλλὰξ καταχρηστικῶς * νοεύσα ς· νοούσας n νόημ α· σύνεσις (β 363 . ### nu 610 .) νοήμω ν· συνετός, ἔμπειρος, γνωστικός (Prov. ### nu 611 1,5 ..) * νοήσε ι· ἐνθυμήσει (Ι 104) ASn νόησε ν· ἐφράσθη (Γ 374) * νοητ ά· τὰ μὴ ὁρώμενα ASvg † νοθο ῖ· φοβεῖται. ### nu 615 ἀγριαίνει. νουθετεῖ * νοθεύε ι· ἀπαλλοτριοῖ. ### nu 616 ἀπατᾷ. κολακεύει ASvg νοθογέννητ α· * πορνειογέννητα (AS). ### nu 617 οἱ μὴ γνήσιοι παῖδες, ἀλλ’ ἀπὸ πόρνης ἢ φίλης ἢ δούλης ἢ παλλακῆς. ἀλλότριοι ἢ δυσγενεῖς ἢ ψευδεῖς * νόθω ς· ψευδῶς (3. ### nu 618 Macc. 3,17) AS * [ νοῖο ι· αἱ τῶν υἱῶν γυναῖκες ASg(v)] [ νωμελέω ς· ἀδιαλείπτως] νομάδε ς· βοσκόμεναι ἀγέλαι (3. ### nu 621 Regn. 3,1 ..) ASvg νομάδε ς· ἡμέραι αἱ φθίνοντος τοῦ μηνός S * νομάδω ν· βαρβάρων, ἀγρίων (2. ### nu 623 Macc. 12,11) gn νομα ί· βοσκήματα, βοσκαί νομαδόστοιχο ι· ἀπὸ τῶν †νομῶν, κατὰ στοῖχον ὀρχούμενοι νομάριο ν· σκεῦος τραγικόν νομάρχη ς· ὁ νομῶν ἄρχων· νομοὺς δὲ λέγουσι τὰ μεγάλα χωρία νομέα ς· ξύλα περιφερῆ νομεῖ ς· βασιλεῖς. ### nu 629 ἡγεμόνες. καὶ τῶν πλοίων τὰ ἐγκοίλια (Hdt. 1, 194,2). καὶ σχοῖνοι ἀρμένων [ νομαλέω ς· ἀδιαλείπτως] νομεύ ς· ποιμήν. ### nu 631 ὁ μεριζόμενος, ἢ μέρος ληψόμενος νομ ή· διαίρεσις, μερισμός, νέμησις * νομῆε ς· ποιμένες (Σ 525) ASvgn νομ ή· * τροφή (A), βοσκή Avg. ### nu 634 †ποινή. μερὶς ὕδατος νόμιμ α· τὰ δικαιώματα νομίζει ν· οἴεσθαι. ### nu 636 λέγειν νομιζόμεθ α· νόμιμα οἰόμεθα * νομιζόμεν α· νόμιμα A, ἔννομα * νόμιο ν· δίκαιον ASgn * νομοθετε ῖ· νομοποιεῖ An * νομοΐστορε ς· νομομαθεῖς (Cyr. ### nu 641 in Esai. 53 p. 577 Aubert) ASvg(ps) * νομό ν· νομήν (Eur. ### nu 642 Rhes. 477) A * νόμο ς· θεσμός, συνήθεια ASvg. ### nu 643 νομή A. τόπος. καὶ λόγος Ag. [καὶ ὁ ποιητὴς τῶν καθ’ ἡμᾶς νόμων] νόμο ς· ὁ ποιητὴς τὸν καθ’ ἡμᾶς νόμον οὐκ οἶδε· θέμιστας δὲ καὶ εὐνομίας λέγει· ἀπὸ τῆς νεμήσεως· [ὁ] ‘ἀνθρώπων ὕβριν τε καὶ εὐνομίαν‘ (ρ 487) ‚ νόμος ὁ πάντων βασιλεύς ‛ (Pind. ### nu 645 fr. 169,1)· κατὰ τὴν φύσιν ... (Plat. Gorg. 484 b, 488 b) * νομ ῷ· τῇ νομῇ (Β 475) An * νόο ν· νοῦν (Ι 554 . ### nu 647 .) g νόον πολυκερδέα νωμῶ ν· τὸν ἀπατηλὸν καὶ ψεύστην νοῦν ἐπὶ πολλὰ τρέπων· ἄλλο ἐπ’ ἄλλο διανοούμενος (ν 255) * νόο ς· νοῦς (Β 192 . ### nu 649 .) Sn(g) νόο υ· τοῦ νοῦ. ### nu 650 τοῦ λογισμοῦ (β 346) * νοοῦσ ι· φρονοῦσιν g. ### nu 651 ἢ συνιεῖσι νορβ ά· καλή νορβε ῖ· ἐνθυμεῖται νορθακινο ί· ἀσθενεῖς νόῤῥο ς· ἄνθος μήλινον λωτοῦ. ### nu 655 γίνεται δέ τι καὶ δένδρον ἐν παραλίᾳ, ὅπερ ἔνιοι νορειὰν καλοῦσιν νορύη ν· [ὀρύειν] . ### nu 656 .. ἔστι δὲ εἶδος ὀσπρίου [ νόροπ α· λαμπρά S] νοσακερό ς· νοσώδης. ### nu 658 τρυφερός, μαλακός (Com. ad. fr. 1089 K.) * νοσηλεύετα ι· νοσεῖ. ### nu 659 ἢ νοσοῦντι ὑπηρετεῖ (AS) * νοσσεύουσα ι· γεννῶσαι (Ierem. ### nu 660 31,28) AS νοσσίδε ς· ὑπόδημα γυναικεῖον νόσος μεγάλ η· ἐπιληψία νοσοῦ ν· στασιάζον * νοστῆσα ι· περιελθεῖν AS, ἀφικέσθαι, ⸤ ἀνακομισθῆναι, ὑποστρέψαι (Ο 374 . ### nu 664 .) (AS) νοσηλεύεσθα ι· νοσοκομεῖσθαι νόστιμον ἦμα ρ· τὸ σωτήριον. ### nu 666 καὶ ἀνακομιστικόν. ἀνακομιστικὴ ἡμέρα (α 9) * νόστιμο ς· σωτήριος AS. ### nu 667 καὶ τὰ ὅμοια * νόστοι ς· βίβλοις οὕτω καλουμέναις AS νόστο ς· ἡ εἰς οἶκον ἀνακομιδή (Β 155) ἢ * ⸤ ἐπάνοδος. ### nu 669 καὶ ἡ ἀνάδοσις τῆς γεύσεως ASvgp νόστου προμαχοῦντε ς· χρόνου πολλοῦ νόστου προμαχοῦντες * νοσφίδιο ν· κλοπιμαῖον, λαθραῖον ASg νοσφίζεσθα ι· λανθάνειν. ### nu 672 πλεονεκτεῖν νοσφιζοίμεθ α· ἀρνοίμεθα. ### nu 673 ἢ ἐπ’ ἄλλο τι τραποίμεθα. ἢ κρυπτοίμεθα (Β 81) νόσφι ν· * χωρίς Anps, ἄνευ. ### nu 674 λάθρα. δίχα. ἐκτός. μακράν (Α 541 ..) * νοσφίζετα ι· ἰδιοποιεῖ An. ### nu 675 κλέπτει vg, ἀποστερεῖ, ⸤ ἀφαιρεῖ vg. χωρίζει (Σ) νοσφιζόμενο ς· ἀφαιρούμενος AS. ### nu 676 κλεπτόμενος. ἢ κλέπτων, στερῶν * νόσφιν ἐώ ν· χωρὶς ὑπάρχων ASn νουμήνιο ς· ὄρνεον, ὅμοιον ἀτταγᾷ ὄν· ὁ καὶ τροχίλος νουνεχέσι ν· ὀξυτέροις. ### nu 679 νηπτικωτέροις. * ⸤ συνετοῖς Avg, σοφοῖς (vg) νοῦ πέρα παντό ς· ὑπεράνω παντὸς νοῦ νοῦ ς· ψυχή. ### nu 681 ποταμός. καὶ ἡ μονάς. κυρίως δὲ σώφρονος ψυχῆς ἐνέργεια * νοῦσο ς· νόσος λοιμική (Α 10) Anps νοῦς οὐ παρὰ Κενταύροισ ι· παροιμιῶδες. ### nu 683 ἔστι δὲ Πεισάνδρου κομμάτιον, ἐπὶ τῶν ἀδυνάτων ταττόμενον [ νοχαλό ς· ῥᾴθυμος. ### nu 684 χαῦνος] * νό ῳ· ἐν τῇ διανοίᾳ (Α 132) n * ν ύ· ἀντὶ τοῦ [καὶ] δή. ### nu 686 [καὶ δὴ] (Α 28 ..) np νύγε ι· τῷ κέντρῳ πλήττει νυγμ ή· κέντρον νυθό ν· ἄφωνον. ### nu 689 σκοτεινόν νυθῶδε ς· σκοτεινῶδες νύκτ α· σκότος. ### nu 691 * ⸤ ἡ χειμέριος δὲ δασεῖα (A) νυκταίετο ς· ὄρνις ἱερὸς Ἥρας, ὁ καὶ ἐρῳδιός * 〉νύηκε ς· ἐκτεταμένον ASg (Ξ 385 . ### nu 693 .) νυκτελεῖ ν· ἐν νυκτὶ τελεῖν νυκτὶ ἐοικώ ς· φοβερὸς τὴν θέαν (Α 47) νυκτερεύει ν· ἀγρυπνεῖν. ### nu 696 Ἀττικοί νυκτερινοὶ κύνε ς· οἱ λύκοι. ### nu 697 τινὲς δὲ εἶδος ὑποδήματος γυναικείου νυκτερί ς· πετεινὸν νυκτερινόν (μ 433) * νυκτίβιο ς· ὁ ἐν νυκτὶ ὡς ἐν ἡμέρᾳ διάγων ASvg. ### nu 699 τοιαῦτα δὲ τὰ θηρία καὶ τὰ πλείω τῶν πτηνῶν AS Νυκτίδα ι· γένος τι τῶν τὰς λοιμικὰς νόσους ἐκδιωκόντων νυκτ (ὶ ) ἐοικώ ς· καταπληκτικός, καθάπερ νύξ (Α 47) νυκτὶ θο ῇ· τῇ ταχείᾳ. ### nu 702 ἡ γὰρ ἡμέρα, πολύμοχθος οὖσα διὰ τὰ ἔργα, μακρὰ ἡμῖν φαίνεται· ἡ δὲ νὺξ διὰ τὴν ἀνάπαυσιν ταχεῖα (Μ 463) νυκτιπόλοι ς· νυκτὸς ἀναστρεφομένοις καὶ περιοῦσι (Eur. ### nu 703 Ion 718) A νυκτιλόχου ς· τοὺς νυκτὶ ἐνεδρεύοντας, * ἢ ⸤ λῃστάς (p Σ a ) νυκτικόρα ξ· ὁ νυκτὶ πετόμενος (1. ### nu 705 Regn. 26,20 ..) r νυκτόμαντι ς· μάντεως εἶδος * νυκτομαχί α· 〈ὅτε〉 νυκτὸς μάχονται 〈οἱ〉 πολέμιοι, καὶ οὐχ ὁρῶσιν ἐν τῷ σκότει (Thuc. ### nu 707 7, 44,1) Avg νυκτὸς ἀμολγ ῷ· μεσονυκτίῳ· παρ’ ἣν ὥραν οὐδεὶς μολίσκει (Λ 173) νύκτω ρ· νυκτός (Eur. ### nu 709 Bacch. 486 ..) νυκχάσα ς· γράφεται δὲ καὶ † νυκχάσα ς, ὅπερ ἐστὶ νεανιευσάμενος. ### nu 710 τὸ δὲ νυκχάσας νύξας * νυμφαγωγε ῖ· νύμφην ἄγει AS νυμφαγωγό ς· ὁ μετερχόμενος ἑτέρῳ νύμφην καὶ ἄγων ἐκ τοῦ πατρὸς οἰκίας, ᾧ πρότερον γεγαμηκότι οὐκ ἔξεστι μετελθεῖν· διὸ ἀποστέλλουσι τῶν φίλων τινάς. ### nu 712 Διαφέρει γὰρ ὁ νυμφαγωγὸς τοῦ παρόχου· καλεῖται γὰρ πάροχος τῶν φίλων τις ὁ ἐπὶ τῷ ὀχήματι ἅμα τῇ νύμφῃ καὶ τῷ νυμφίῳ ὀχούμενος, οἷον παράνυμφος νύμφα ι· οἱ πτερωτοὶ μύρμηκες. ### nu 713 καὶ οἱ σκώληκες οἱ πτεροφυοῦντες, οἱ ἐν τοῖς τῶν μελισσῶν κυττάροις. οἱ δὲ καὶ 〈τὸ〉 ἀνὰ μέσον τῶν γυναικείων αἱ νύμφαι. καὶ τῶν ῥόδων αἱ μεμυκυῖαι κάλυκες. καὶ αἱ νεόγαμοι κόραι. καὶ Μοῦσαι καὶ θεαί Νυμφαῖον ὄχθο ν· Ἴων (fr. ### nu 714 52). [ὁ] παρόσον ὁ Ἀλφειὸς τὴν Ἀρκάδων παραμειβόμενος τὰς λεγομένας Γλυφὰς διέρχεται. οἱ δὲ παραποτάμιον. Νυμφαῖον δ’ ὄρος ἀκούει τὸ περὶ τὴν Ἀρκαδίαν * νυμφεύτρι α· ἡ συμπεμπομένη ὑπὸ τῶν γονέων τῇ νύμφῃ AS παράνυμφος ASvgn * Νυμφαῖο ν· νυμφῶν ἱερόν nΣ νύμφ η· ἡ νεωστὶ γαμηθεῖσα r. ### nu 717 AS. καὶ ἡ ἐν τοῖς ἄστροις αἴξ, ἡ Ἀμάλθεια. καὶ ἡ Μοῦσα. καὶ τὸ μεταξὺ τοῦ γενείου καὶ τοῦ κάτω χείλους ἐν μέσῳ κοῖλον. καὶ ἡ τοῦ Διὸς μήτηρ. καὶ ὁ ἐν τοῖς μελισσείοις σκώληξ νύμφην γε νέη ν· νεωστὶ νενυμφευμένην νυμφικὰ λουτρ ά· γαμήλια λουτρά· ἦν ἀπὸ κρήνης ἀποδεδειγμένης (Men. ### nu 719 fr. 52. 430 Koe.) νυμφίδε ς· ὑποδήματα γυναικεῖα νυμφικά νυμφίον καὶ νύμφη ν· πάντα τὸν γήμαντα καὶ παιδοποιησάμενον, κἂν πολυχρόνιος ᾖ· ‘νυμφίου, ὅς ῥα θανὼν δειλοὺς ἀκάχησε τοκῆασ‘ (Ψ 223) νυμφόβα ς· Ἀχαιός (fr. ### nu 722 52). ὁ Σειληνὸς ἐπιβαίνων ταῖς Νύμφαις. καὶ ἐν Μοίραις· ‘βαβαί, βαβαί, βήσομαι γυναῖκασ‘ (Achae. fr. 28 N.). ἐπὶ τῆς Ἀφροδίτης * νυμφοκόμο ς· ἡ νυμφεύτρια. ### nu 723 ἡ κοσμοῦσα τὴν νύμφην v νυμφόλημπτο ι· οἱ κατεχόμενοι Νύμφαις. ### nu 724 μάντεις δέ εἰσι καὶ ἐπιθειαστικοί νυμφοπόνο ς· ἡ περὶ τὴν νύμφην πονουμένη * νυμφοστόλο ς· νυμφαγωγός Avgnps νυμφοτηρεῖ ς· ἄρχοντές τινες νῦ ν· ἐπὶ τοῦ παρόντος. ### nu 728 ἐνίοτε δὲ ἀντὶ τοῦ δή παραπληρωματικοῦ. καὶ ἐπίῤῥημα χρόνου ἐνεστῶτος. δηλοῖ δὲ καὶ τὸ ἀρτίως * νῦν δ έ· ἐπὶ τοῦ παρόντος gn νῦν δὲ θεοὶ μάκαρε ς· τοῦτό φασιν ἐξόδιον εἶναι ῥαψῳδῶν· νῦν δὲ θεοὶ μάκαρες τῶν ἐσθλῶν ἄφθονοί ἐστε hm * νυνδ ή· ἀντὶ τοῦ ἄρτι (Plat. ### nu 731 leg. 3,683e) vhm νῦν κ ’ εἴ η· ἀντὶ τοῦ νῦν καιρός νύννιο ν· ἐπὶ τοῖς παιδίοις καταβαυκαλουμένοις φασὶ λέγεσθαι· ὁμοίως καὶ τὸ νύννιος νῦν τ ’ ἦνθες ἐς χορό ν , νῦν τ ’ ἔπραδε ς· νῦν εἰς χορὸν ἦλθες, καὶ νῦν ἔπαρδες (Sophro fr. ### nu 734 144) Νύ ξ· ἡ σωματοειδὴς θεός· ‘εἰ μὴ Νὺξ δμήτειρα θεῶν ἐσάωσε‘ (Ξ 259). ### nu 735 καὶ ἡ συνήθως λεγομένη νύξ (λ 330) * νυο ί· νύμφαι (Ω 166) (r) A (ns) νύξε ν· ἐκ χειρὸς ἔτρωσεν· νύξε δέ μιν 〈κατὰ〉 χεῖρα μέσην (Λ 252) νυό ς· νύμφη γεγαμημένη τοῖς τοῦ γήμαντος οἰκείοις . ### nu 738 .. νυρε ῖ· νύσσει νυρίζε ι· νύσσει. ### nu 740 ξύει νυρῶ ν· νύσσων. ### nu 741 ξύων. [νύκτωρ] Νῦσα καὶ Νυσήϊο ν· ὄρος, οὐ καθ’ ἕνα τόπον. ### nu 742 ἔστι γὰρ Ἀραβίας, Αἰθιοπίας, Αἰγύπτου, Βαβυλῶνος, Ἐρυθρᾶς, Θρᾴκης, Θετταλίας, Κιλικίας, Ἰνδικῆς, Λιβύης, Λυδίας, Μακεδονίας, Νάξου, περὶ τὸ Πάγγαιον, τόπος Συρίας νύσσε ι· παίει. ### nu 743 ῥήσσει νύσσ α· ὁ καμπτήρ· ἀπὸ τοῦ ἐλθόντας κατ’ αὐτὸν νεύειν τοὺς ἵππους (Ψ 332) νύσσα ι· ἐκ χειρὸς πατάξαι * Νυσήϊο ν· ὄρος Διονύσου (Ζ 133) np νυσταγμό ς· ὕπνος (Dan. ### nu 747 4,32) νυσταλέο ν· ὑπνηλόν (r) † νυσταλωπιᾶ ν· νυστάζειν † νύστυχο ν· ὀλίγον ὑπνῶσαι νυττόμενο ς· κεντούμενος. ### nu 751 προσωθούμενος νύχ α· νύκτωρ r νυκτί νυχεί α· διανυκτέρευσις * νύχια ι· νυκτεριναί (Avgp) νυχεύε ι· κρύπτει. ### nu 755 νυκτερεύει (Eur. Rhes. 520?) νύχμ α· ὄνειδος. ### nu 756 λοιδορία. ψόγος * νύχο ς· νύξ Avgps. ### nu 757 σκότος r. s ν ώ· ἡμᾶς (Ε 219) Νῶβα ι· Πυγμαῖοι νωγαλεύματα ἢ νωγαλίσματ α· τὰ κατὰ λεπτὸν ἐδέσματα. ### nu 760 οἱ δὲ τὰ μὴ εἰς χορτασίαν, ἀλλὰ τρυφερὰ ἀρτύματα * νωδό ς· ὁ ὀδόντας οὐκ ἔχων ASvgn. ### nu 761 καὶ ἐννεός. κωφός A. μὴ λαλῶν (As) * νώδυνο ν· ἀνώδυνον ASvgn Νῶ ε· ἀνάπαυσις * νώθει α· νωθρία, ὀκνηρία AS * νωθεῖ ς· βραδεῖς, ἄλογοι ASvg νωθ ῆ· τὸν †ἐργάτην, ἢ τὸν μηκέτι σκιρτᾶν δυνάμενον νωθή ς· ὁ νωθρός, κατὰ στέρησιν τοῦ θεῖν. ### nu 767 * βραδύς. ἀμβλύς (Λ 559) Avg νωθὴς ὁδό ς· ἡ μακρὰ ὁδός νώθητ ι· ἐνθυμήθητι, γνῶθι νώθουρο ς· ὁ ἀδύνατος συγγίνεσθαι (Com. ### nu 770 ad. 1367). ἢ ὄνος νωθρὴ ὁδό ς· μακρά. ### nu 771 ἢ νωθρά (Greg. Naz. c. 1, 2,2, 227?) νωθροκάρδιο ς· βραδὺς κατὰ λογισμόν (Prov. ### nu 772 12,8) ASvg νωθρό ν· βραδύ. ### nu 773 νωχελές. * ἀσθενές (Avn) νῶ ϊ· ἡμᾶς. ### nu 774 ⸤ ἡμεῖς hm. [ἡμῶν] (Δ 418) * νῶϊ ν· ἡμῶν v τῶν δύο. ### nu 775 καὶ ⸤ ἡμῖν (Θ 374 ..) ASvg νωϊτέρη ν· ἡμῶν τῶν δύο· ‘ἵνα νωϊτέρην ὄπ’ ἀκούσῃσ‘ (μ 185) νωΐτερο ν· ἡμῶν τῶν δύο Ag. ### nu 777 ἡμέτερον· ‘καὶ νωΐτερον λέχος αὐτῶν‘ (Ο 39) νῶκα ρ· νύσταξις. ### nu 778 νώθεια. κακόσχολος ἔννοια νωλεμέ ς· ἰσχυρόν, βίαιον. ### nu 779 ἐντελές. καρτερόν. συνεχές (Ξ 58) νωλεμέω ς· ἀδιαλείπτως. ### nu 780 καὶ τὰ ὅμοια (Δ 428) * νωλεμῶ ς· ἀδιαλείπτως. ### nu 781 καὶ τὰ ὅμοια (AS) νῶμ α· νόημα, ἐνθύμημα νωμᾷ ς· διοικεῖς (μ 218) * νωμᾶτα ι· κινεῖται ASns νωμῆσα ι· κινῆσαι, μετενέγκαι. ### nu 785 διανεῖμαι. κυβερνῆσαι (Η 238) νώματ α· ἐπὶ τῶν ὑποζυγίων τὰ γνωρίσματα. ### nu 786 οἱ δὲ τὰ θρέμματα νώμησα ν· διεμέρισαν (Α 471) * νωμῆσαι βῶ ν· κινῆσαι τὸ ὅπλον (Η 238) AS * νωμῶ ν· ἔχων AS. ### nu 789 διανέμων. κινῶν g. διαιρῶν S Νώνακρι ς· τόπος ἐπώνυμος Ἀρκαδίας. ### nu 790 τινὲς δὲ Νώναπις Νωνακρεύ ς· οἱ μὲν ἀλείπτην Ἀρκαδικὸν ἀποδιδόασιν. ### nu 791 ἡ γὰρ Νώνακρις Ἀρκαδίας ἐστὶ τόπος ... (Aristoph. fr. 829) νῶντ α· νήθοντα. ### nu 792 ῥέοντα νωνυμί α· ἄκλεια. ### nu 793 ἀσάφεια νώνυμο ς· * ἀνώνυμος g (Sn). ### nu 794 δύσφημος. ὃν οὐκ ἄν τις εὐφήμως εἴποι, ἀλλὰ δυστυχῆ νωρε ῖ· ἐνεργεῖ νώροπ α· * λαμπρόν An. ### nu 796 αἴθοπα. στερητικὸν τῆς ὄψεως. τὸ γὰρ νω ἴσον τῷ α · ἄροπα, νώροπα (Β 578) νώροπ ι· λαμπρῷ. ### nu 797 καὶ τὰ ὅμοια (Η 206) νώροπι χαλκ ῷ· τῷ λαμπρῷ χαλκῷ, ἢ * σιδήρῳ ASn. ### nu 798 καὶ τὰ λοιπά (Η 206) νώρο ψ· * λαμπρός AS. ### nu 799 ὀξύφωνος. ἔνηχος. ἢ ὅτι τὴν ὄψιν ἀσθενῆ ποιεῖ † νώρεμνο ς· μέγας. ### nu 800 πολύς. κατώτατος, ἔσχατος. εὐσθενής πλατύς νωσάμενο ς· κατανοήσας (Callim. ### nu 801 fr. 353 Pf.) νώσασθα ι· αἰσθέσθαι, ἐνθυμηθῆναι, νοῆσαι νῶσι ς· ῥεμβός. ### nu 803 πτωχός νωσίχολο ς· ἀμελής. ### nu 804 ῥᾴθυμος νῶτ α· τὰ ἀνώτατα. ### nu 805 τὰ νωτιαῖα κρέα. καὶ συνήθως ἡμῖν νῶτα θαλάσση ς· * τὴν ἐπιφάνειαν αὐτῆς Avg. ### nu 806 ἢ τὰ πελάγη (Β 159) νωτεῖ ς· οἱ ἀχθοφόροι ἡμίονοι. ### nu 807 οἱ 〈δὲ〉 ἕλκοντες ζύγιοι νωτίζει ν· διώκειν. ### nu 808 τρέπειν νωτίσα ι· τὸ κατὰ νῶτα λαβεῖν, καὶ παραμείψασθαι φυγόντα νωτίσασθα ι· ἀναθέσθαι ἐπὶ τῶν ὤμων. ### nu 810 ἀπονωτίσασθαι δὲ τὸ καταθέσθαι * νωτοφόρο ς· ὁ μὴ ὑπὸ ζυγόν, ἀλλὰ τῷ νώτῳ ἀχθοφορῶν AS ἄνθρωπος (Paral. ### nu 811 2,17), ἵππος, ὄνος (Xen. Cyr. 6,2,34) S(An) † νωφαιό ν· ἀφανές νωχαλή ς· νωθρός * νωχαλίζε ι· βραδύνει An(S) νωχέλει α· * ἀσθένεια. ### nu 815 βραδυτής An(S). ἀργεία. νώθεια. μιλότης. ὁμοίως καὶ ⸤ νωχελίῃ (Τ 411) n [ νῶχμ α· ὄνειδος] νώ ψ· ἀσθενὴς τῇ ὄψει * νωχελή ς· ὁ μιλός. ### nu 818 βραδύς ASvg. ἄχρηστος g Ξαίνε ι· * διαξέει AS. ### xi 1 νήθει (ASvg), σωρεύει (vg). ἐργάζεται ἔρια AS. καὶ δέρειν ἱμάντι † ξενύε ι· λήγει ξάνδαρο ς· ζῷον ὅμοιον βοΐ, γενόμενον κατὰ τὸ Ἀτλαντικὸν πέλαγος ξανᾶ ν· κοπιᾶν A τὴν χεῖρα ξανῆσα ι· κοπιᾶσαι (Soph. ### xi 5 fr. 458) Ξανθ ή· ἡ Τροία. ### xi 6 καὶ ἡ καλή. καὶ ἡ πυρρά, ἢ * πυρροειδής (ASvg) ξανθίζεσθα ι· * κοσμεῖσθαι τὰς τρίχας q. ### xi 7 ASvg. 〈Λάκωνεσ〉 q. ἢ βάπτεσθαι αὐτάς. 〈Ἀθηναῖοι〉 q ξανθιμία ς· βόλου ὄνομα ξανθό ν· πυῤῥόν. ### xi 9 καλόν. εὖ εἰργασμένον. χλωρόν. ὁ δὲ ποταμὸς Ξάνθος. καὶ ὄνομα ξάνιο ν· κτένια, ἃ αἱ γυναῖκες χρῶνται πρὸς τὴν τρίχα, καὶ ἃ φοροῦσιν ἐν τοῖς δεραίοις Ξανθικ ά· ἑορτὴ Μακεδόνων, Ξανδικοῦ μηνὸς ἢ Ξανθικοῦ ἀγομένη. ### xi 11 ἔστι δὲ καθάρσιον τῶν στρατευμάτων * ξανθοῖσιν ὀρνέοι ς· g . ### xi 12 .. † ξανίσσατ ο· διενοήθη ξαν ῶ· κοπιῶ ξέεσθα ι· σπανίζεσθαι ξεναγε ῖ· δέχεται ξένους. ### xi 16 ἢ τῆς ὁδοῦ ἡγεμονεύει [ἢ ξενοδοχήσας] * ξεναγο ί· οἱ τῆς ξένης ὁδοῦ ἡγούμενοι AS * ξεναγό ς· ὁ τῶν ξένων ἡγούμενος ASgn * ξεναγωγήσα ς· ξένον ὁδηγήσας AS(gn) * ξεναγῶ ν· ξενοδοχῶν, ὁδηγῶν, καὶ ἄγων τοὺς ξένους Avg ξεναγί α· σύνταγμα 〈παρὰ Κρησί〉. ### xi 21 καὶ ὁ τούτων ἡγεμών ξεναγός q * [ ξενάλογο ς· ξένα συλλέγων] g * ξενί α· κατάλυμα, καταγώγιον (Philem. ### xi 23 22) (vg) [ * ξενίζει ν· τὸ 〈ξένῃ〉 χρήσασθαι φωνῇ AS(g)] * ξενίζετα ι· ξενοδοχεῖται (Act. ### xi 25 ap. 10,32) g * ξενίζουσ α· ἀλλόφυλος. ### xi 26 ἀήθης (vg). καινή (Esth. 3, 13e) (g) ξεστό ς· ὡμαλισμένος. ### xi 27 ἐξεσμένος ξεστοῖ ο· ὡμαλισμένου. ### xi 28 ἐξεσμένου (Ζ 244) * ξεῖνο ς· ὁ ἀπὸ ξένης φίλος (Av) g * ξεῖνο ς· φίλος (vn) ξείνι α· τὰ ξείνια δῶρα, χαριστήρια ξενίας (Λ 779) ξεινοδόκο ς· ὑποδεχόμενος ξένους (ς 64). ### xi 32 καὶ μάρτυς ξενοδόχο ς· ὁμοίως ξεῖνο ι· Θεσσαλοί ξεῖνο ν· ξένον (Ρ 150) ξεινοσύνης προσκηδέο ς· τῆς τὴν οἰκειότητα ἐμποιούσης (φ 35) ξεινοῦσσα ι· ξενῶνες ξειρί ς· ἀρωματικόν τι φυτόν (Aristoph. ### xi 38 fr. 831) * [ ξενεο ί· στρατιῶται] AS [ ξενήϊο ν· φίλον] ξενηλασί α· τὸ μὴ ἐᾶν ξένους ἐπιμίγνυσθαι ξενηλατοῦντα ι· τύπτεσθαι τοὺς ξένους ἐλαυνομένους (Ar. ### xi 42 Av. 1013) ξενί α· ὑποδοχή r, φιλοτιμία, * ⸤ φιλία AS. ### xi 43 δῶρα (Eur. Hec. 794) [κατάλυμα p, ἢ καταγώγιον] ξενίας δίκ η· ἐπὶ τῶν ὡς πολιτῶν μετεχόντων τῶν δημοσίων * ξενίζει ν· ξένῃ χρῆσθαι φωνῇ q. ### xi 45 AS(g) n. ἢ ξένοις ἤθεσι AS(g) * ξενίζουσα ν· νεαράν (Esth. ### xi 46 3,13e) AS ξενοδοκοῦμα ι· μαρτύρομαι * ξενοδοκῶ ν· ξενοδοχῶν. ### xi 48 μαρτυρῶν AS ξένο ι· οἱ πολέμιοι. ### xi 49 οἱ δὲ τοὺς Πέρσας (Hdt. 9,11,2). οἱ δὲ τοὺς ἀπὸ ξενίας φίλους. ἢ ξένους * ξενολόγο ς· ξένους στρατιώτας συλλέγων ASn ξένο ς· ὁ ὀθνεῖος. ### xi 51 ὁ ἐπιξενούμενος ξεῖνος δ ’ οὗτος ἐμὸς πατρώϊο ς· καὶ ξενοδοκῶν καὶ ξενοδόχος (α 417) * ξενώ ν· κατάλυμα. ### xi 53 ἢ μέγας ἀνδρών A ξενῶνε ς· οἱ ἀνδρῶνες ὑπὸ Φρυγῶν ξενώσετα ι· ὑποδέξεται ξερό ν· τὸ ξηρὸν τῆς γῆς. ### xi 56 χέρσον (ε 402) ξέσα ι· τεμεῖν, κόψαι. ### xi 57 ποιῆσαι. τεκτήνασθαι ξέσμ α· ξόανον * ξέσ ω· ξύσω AS [ ξέσα ι· κατασκεύασαι. ### xi 60 εἰργάζου] ξεστή ν· ἐξεσμένην· ‘παρὰ δὲ ξεστὴν ἐτάνυσσε τράπεζαν‘ (η 174). ### xi 61 λέγει δὲ καὶ συνθέτως· ‘ἐϋξέστῃς ἐλάτῃσιν‘ (Η 5) ξεστό ν· γλυπτόν r. ### xi 62 λεῖον. ποιητόν * ξεστῇσι ν· εὖ ἐξεσμέναις, καλῶς 〈κατεσκευασμέναισ〉 (Ζ 243) (Sn) ξέστριξ κριθ ή· ἡ ἑξάστιχος. ### xi 64 Κνίδιοι ξηραλοιφεῖ ν· τὸ χωρὶς λουτροῦ ἀλείφεσθαι g. ### xi 65 ἢ ξηροτριβεῖσθαι (Soph. fr. 454). ξηρολουτεῖ ν· τὸ αὐτό † ξήριγγο ι· ποταμοὶ ἀεὶ ῥέοντες ξηροκόλλ α· σύνθεσίς τις παρὰ τοῖς χρυσουργοῖς ξίμβα ι· ῥοιαί. ### xi 68 Αἰολεῖς † ξίφα ι· τὰ ἐν ταῖς ῥυκάναις δρέπανα ἢ σιδήρια * ξιφήρου ς· ξίφος ἐχούσης AS ξιφηφόρου (vg) * ξιφήρει ς· ξίφη κατέχοντες (Eur. ### xi 71 Or. 1346) g ξιφία ς· ἰχθῦς ποιός. ### xi 72 [καὶ Δῆλος.] ξίφιος ὁμοίως r ξιφίζει ν· ἀνατείνειν τὴν χεῖρα, καὶ ὀρχεῖσθαι † Ξιφίρου λιμή ν· Αἰσχύλος Γλαύκῳ Ποτνιεῖ (fr. ### xi 74 33). ὁ πορθμός. ταῦτα γὰρ πάντα [τὰ] περὶ Ῥήγιον Ὠρίων ... ξιφισμό ς· σχῆμα ὀρχηστικὸν τῆς λεγομένης ἐμμελείας ὀρχήσεως ξιφιστή ς· φορεύς. ### xi 76 τελαμών ξιφισμάτω ν· ὀρχημάτων ξιφιστύ ς· μαχαιρομαχία, μάχη ἐκ χειρῶν ξιφοδρέπανο ν· ἡ λεγομένη ἅρπη, ὅπλον ξιφομάχαιρ α· ἡ μεγάλη μάχαιρα (Theopomp. ### xi 80 com. fr. 25) * ξιφοθήκ η· βελοθήκη AS ξίφο ς· μάχαιρα. ### xi 82 ἢ παραζώνιον. ὁμώνυμον φάσγανο ν. ξιφίδιον. καὶ πόα δέ τις ξιφύδρι α· κοχλία ξόαν α· * ἀγάλματα, εἴδωλα (ASvg), ζῴδια (g). ### xi 84 κυρίως δὲ τὰ ⸤ ἐκ ξύλων ἐξεσμένα, ἢ λίθων r ξοανῶν προθύρω ν· ἐξεσμένων ξοΐ ς· μεταλλικὸν σκεῦος, καὶ λιθουργικόν ξοό ς· ξυσμός. ### xi 87 ὁλκός ξουθ ά· οὐ μόνον ξανθά, ἀλλὰ καὶ λευκὰ καὶ πυῤῥά Ξουθίδα ι· οἱ Ἴωνες. ### xi 89 Ἴων γὰρ Ξούθου ξουθό ν· λεπτόν. ### xi 90 ἁπαλόν. ἐλαφρόν. ὑγρόν. πυῤῥόν. χλωρόν. †ἄργυρον. ξανθόν. πυκνόν. ὀξύ. τινὲς δὲ ποικίλον, εὐειδές, διαυγές * ξύε ι· κατασπᾷ AS. ### xi 91 γράφει· ASvg ὡς παρ’ Ὁμήρῳ. ἔνθεν καὶ ξύσματα τὰ γράμματα vg ξυήλ η· ξυάλη. ### xi 92 ἔστι δὲ καὶ ξιφίδιον, ὅ τινες δρέπανον λέγουσιν [ ξύλαχο ς· σύνδενδρος τόπος] ξυλεύ ς· τὰ ξύλα παρέχων q AS. ### xi 94 〈παρὰ Κρησίν〉 AS. δοῦλος ξυλεύεσθα ι· ξυλίζεσθαι * ξυλιζομένη ν· ξύλα συλλέγουσαν AS(vgn) ξύλινον καρπό ν· τῶν δένδρων (Lev. ### xi 97 27,30) ξυλίτη ς· ἰχθῦς ποιός ξυληβόρο ς· ξυλοφάγος ξυλλεκτό ν· συνειλεγμένον. ### xi 100 παρεστός ξύλον πρῶτο ν· βάθρον τὸ ἐν τῇ προεδρίᾳ, καὶ 〈ἐν〉 τῇ ἐκκλησίᾳ καὶ 〈ἐν〉 τῷ δικαστηρίῳ ξυλοφόρο ς· ζῷόν τι ἱστορεῖται σκωλήκιον * ξυλόχοι ο· ὑλώδους τόπου (Φ 573) (r) (gn) ξύλοχο ς· * σύνδενδρος τόπος AS(g) ps. ### xi 104 καὶ ξυλώδης (Ε 162). δρυμός, ὕλη. ἢ θηρίου κοίτη ξυλοδωνί η· τεκτοσύνη. ### xi 105 ναυπήγησις. κωπηλασία. κυβέρνησις * ξυμβαίνο ι· συμφωνοῖ (Thuc. ### xi 106 4,4,2) AS(g)n * ξυμβ ῇ· συμπέσῃ (Thuc. ### xi 107 1, 140,1 ..) ASn ξύμβλητ ε· συνετύχετε * ξύμβληντ ο· συνήντων, συνέβαλλον (Ξ 27 . ### xi 109 .) AS ξυμβολιμαίας δίκα ς· Ἀττικοὶ τὰς κατὰ συμβόλαια ξύμβολο ς· μάντις ἡ εὖ συμβάλλειν δυναμένη ξυμβόλου ς· τοὺς διὰ τῶν πταρμῶν οἰωνισμοὺς ἔλεγον. ### xi 112 ἀνετίθεντο δὲ οὗτοι Δήμητρι. τινὲς δὲ τὰς διὰ τῆς φήμης γινομένας μαντείας, ἃς Φιλόχορός φησι Δήμητρα εὑρεῖν. Σοφοκλῆ(ς) Ἀχαιῶν συλλόγῳ (fr. 152) * ξύμμαχο ι· σύμμαχοι Avgn ξυμφορ ά· συντυχία. ### xi 114 καὶ ἐπὶ ἀγαθοῦ τάσσεται 〈ὡς παρ’ Αἰσχύλῳ ἐν Καβείροισ〉, καὶ ἐπὶ κακοῦ 〈παρὰ Σοφοκλεῖ〉 hm ξυν ά· κοινά (r. ### xi 115 ) S ξυνάγειρα ν· συνήθροισαν * [ ξυναίρετα ι· συνάπτεται] ASg * ξυναλλαχθέντε ς· κοινωνήσαντες ASs ξυναμοργό ς· δρεψαμένη * ξυνάορο ν· τὴν συμβιοῦσαν γυναῖκα, ⸤ γαμετήν (Eur. ### xi 120 Or. 654) ASvgn ξυνάνεσθα ι· συνανύεσθαι [ ξυνῆνε ς· κοινωνοί] ξυνάορο ι· ἀδελφοί S. ### xi 123 ἀδελφαί * ξυναρμόσα ς· συνάψας vgSn. ### xi 124 συνθήσας (Eur. Troad. 11?) ξυναυλία ν· πᾶν πρᾶγμα δισσόν. ### xi 125 τὴν ὑπὸ δύο ἐπιτελουμένην αὔλησιν· ὅταν γὰρ δύο αὐλῶσι, ξυναυλία λέγεται * ξυνάω ρ· εὐέα, δάμαρ, γυνή, ἄλοχος (Eur. ### xi 126 Phoen. 1695) A * ξυναόρω ν· ἀνδρῶν (Eur. ### xi 127 Or. 1136) AS * ξυνέηκ ε· συνέβαλεν (Α 8 . ### xi 128 .) ASn * ξυνεμπόρου ς· κοινωνούς (Eur. ### xi 129 Bacch. 57) A (S) * [ ξυνερεῖτα ι· συνέπεται] AS * ξυνερέτα ι· συνερέται AS * ξυνέτα ι· συμπολῖται AS * ξυνάορο ι· ἀδελφοί S * ξυνεβέβλητ ο· συνεβέβλητο g. ### xi 134 συνέτυχεν * ξυνελαύνει ς· συμβάλλεις (Φ 394) (S) * ξύνε ς· σύνες. ### xi 136 ἄκουσον (Β 26) ASvgn ξυνέσεσθα ι· συνεῖναι. ### xi 137 συμβαλεῖν (η 270) * ξύνεσι ν· συνάφεσιν. ### xi 138 * συμβολήν (κ 515) AS ξύνεσι ς· ἡ εἰς τὸ αὐτὸ συμφωνία ξυνέχετα ι· συμφέρεται * ξυνεχῶ ς· συνεχῶς, διαπαντός ASvg * ξυν ή· κοινή (Ο 193) As ξύνηβο ς· συμπότης. ### xi 143 συνῆλιξ * ξυνήϊ α· κοινὰ καὶ ἀδιαίρετα χρήματα (Α 124) vgAS ξυνῆκ α· συνῆκα r. ### xi 145 ἔγνων (Eur. Andr. 919) ξυνήλυσι ς· σύνοδος ξυνήονε ς· κοινωνοί (Hes. ### xi 147 Theog. 595) * ξυνήορο ν· κοινωνόν AS ξυνηρετήσει ς· συνήσεις. ### xi 149 συζυγήσεις * ξύνθακο ς· συγκάθεδρος (Eur. ### xi 150 Or. 1637?) ASvg [ ξυνθήματο ς· σημείου (Thuc. ### xi 151 4,67,4 ..) ASvg] Ξυνιά ς· ὄνομα λίμνης * ξυνιένα ι· νοῆσαι ASvg. ### xi 153 συνιέναι r. vg * ξύνιε ν· ἤκουεν (Α 273 v. ### xi 154 l.) * ξυνιέντε ς· συνιέντες (Plat. ### xi 155 Theaet. 196 e?) AS ξυνίημ ι· πέπεισμαι * ξύνιο ν· ἤκουον AS. ### xi 157 συνῆκαν (Α 273 v. l.) A * ξυνιόντα ς· συμπορευομένους (Φ 390) (A) ξύνισα ν· συνήρχοντο (Ξ 393) ξυνίστορα ς· συμπράκτορας ξύνιστρο ν· νόμισμα * †[ ξυνοθόκο ς· ξενοδόχος] ASvg ξυννενοφυῖα ν· σκυθρωπήν (Ar. ### xi 163 fr. 395) ξύνοδο ς· σύνοδος. ### xi 164 σύμπτωσις ξυνο ί· κοινοί. ### xi 165 καὶ ὅροι ξυνομαρτε ῖ· ἀκολουθεῖ. ### xi 166 συνομαρτεῖ * ξυνό ν· κοινόν (Π 262 . ### xi 167 .) ASgn ξυνουσί α· συνήθεια. ### xi 168 * συνουσία ASvgn * ξυνοχ ή· συνοχή An ξυνοχῇσ ι· τῷ συνέχοντι τόπῳ τοῦ καμπτῆρος, καὶ στενοῦντι ἀμφοτέρων τοὺς δρόμους (Ψ 330) * ξυνπονῆσα ι· συνάρασθαι. ### xi 171 ἀντι[τοῦ]λαβέσθαι (Eur. Hec. 862 ..) AS ξυνστένομα ι· συνσπῶμαι. ### xi 172 ξύομαι ξυνθήματο ς· συνθήματος. ### xi 173 ἔστι δὲ σημεῖον, ἢ πρόσφθεγμα, διδόμενον ἐπὶ γνωρισμῷ τῶν οἰκείων ἐν πολέμῳ ἢ ἑτέρᾳ τινὶ ἐπιβουλῇ (Thuc. 4,67, 4 ..) ξυνέχοιτ ο· συνέχοιτο. ### xi 174 συνείη h ξυντάσσετα ι· συσκευάζεται ξυντυχεῖ ν· συντυχεῖν * ξυνῳδ ά· συνῳδά (Eur. ### xi 177 Med. 1008 ..) ASvg * ξυνώ ν· συνών (Eur. ### xi 178 Hipp. 17) Avgbp * ξυνωρίδ α· ζυγήν, 〈κυρίως δὲ〉 ἐπὶ τῶν ἡμιόνων. ### xi 179 Ὀρεύς γὰρ ὁ ἡμίονος ASvg * ξυνωρί ς· ἅρμα 〈ἐκ δύο〉 ἵππων συνεζευγμένον AS(vg) n ξύομα ι· δέφομαι ξυόεσσα ν· εὖ ἐξεσμένην Ξυπεταί α· δῆμος τῆς Κεκροπίδος φυλῆς ξυρε ῖ· ἀκονᾷ ξύε ι· τρίβει ξυρμεύεσθα ι· ἀδιακρίτως λαλεῖν. ### xi 186 καὶ καυχᾶσθαι. Ἀττικοί ξυρό ν· τομόν. ### xi 187 ἰσχνόν. ὀξύ ξῦσα ι· χαράξαι, ἐπιγράψαι ξυνεχῶ ς· συνεχῶς, διαπαντός * ξυμβαίνο ι· συμφωνοῖ AS ξυσμ ά· κνήφη. ### xi 191 λέπρα (Sophr. fr. 53) * ξυσμό ς· κνησμός r. ### xi 192 Avgn ξυστάδε ς· αἱ πυκναὶ ἄμπελοι. ### xi 193 ἄμεινον δὲ τὰς εἰκῆ καὶ μὴ κατὰ στοῖχον πεφυτευμένας ἀκούειν * ξυστίδ α· τὸ λεπτὸν ὕφασμα ASvg. ### xi 194 ἢ εἶδος ἐνδύματος (Theocr. 2,74) * ξυστίδε ς· ποδήρη ἐνδύματα AS. ### xi 195 ἢ χλανίδας κωμικάς S ξυστί ς· τραγικὸν ἔνδυμα (Cratin. ### xi 196 fr. 268). τινὲς δὲ χιτῶνα ποδήρη γυναικεῖον. ἄλλοι τὸ λεπτόν ... παρὰ τὸ ξύεσθαι ξυστοῖ ς· ἀκοντίοις (Ν 497) ξυστό ν· ἀκόντιον, δόρυ g κατεσκευασμένον. ### xi 198 καὶ τόπος, ἔνθα οἱ ἀθληταὶ γυμνάζονται * ξυστό ς· ὁμοίως ⸤ ἀνειμένος ἀθληταῖς τόπος q. ### xi 199 ASvg ξυστρολήκυθο ν· κάδη καὶ βησσία ἐλαίου λουτρικά * ξυστ ῷ· τῷ δόρατι (Δ 469) g (Sn) * 〉ξωθε ν· ἔξωθεν (Eur. ### xi 202 Alc. 950) Avgn Ξώλω ν· ἔθνος βαρβάρων (Greg. ### xi 203 Naz. epitaph. 146,1. 150,2) † ξώστρ α· ψυκτρίς, ψυκτρία Ο· ἄρθρον προτακτικὸν ἀρσενικὸν ἑνικόν. ### omicron 1 καὶ ἀντὶ ἀρσενικοῦ ὑποτακτικοῦ πτώσεως ὀρθῆς τοῦ ὅς. καὶ ὑποτακτικὸν ἄρθρον οὐδετέρου ὀνόματος. καὶ ἀντὶ ἀναφορικοῦ τοῦ οὗτος (Α 9). καὶ ἀντὶ τοῦ διό (δ 206). καὶ ἀντὶ τοῦ ὅτι (Α 120) ὄ α· δένδρον κάρπιμον· καὶ ὁ καρπὸς αὐτοῦ οὕτω καλεῖται. ### omicron 2 Ὄα καὶ μηλωτή, ὄϊς δὲ τὸ πρόβατον, καὶ ἡ σὺν τοῖς ἐρίοις δορά. ἡ δὲ ἐν τοῖς ἱματίοις ὤα * ὁ ἀγελαῖο ς· ὁ ἐν ἀγέλῃ διάγων A † ὀάνυε ς· ἐνέδραι † Ὀασεῖ ς· δῆμος τῆς Πανδιονίδος φυλῆς ὀ ά· οἴμοι ὀάριζ ε· ὡμίλει (Ζ 516) ὄαρα ς· γάμους. ### omicron 8 οἱ δὲ γυναῖκας ὀαρίζει ν· ἄνδρας καὶ γυναῖκας ὁμιλεῖν· ‘παρθένος ἠίθεός τ’ ὀαρίζετον ἀλλήλοισι‘ (Χ 128) ὀαρίζουσι ν· εἰρηνεύουσιν ὀαρισμο ί· * διάλογοι Avg. ### omicron 11 ἢ ἀνδρὸς καὶ γυναικὸς ὁμιλίαι· ὄαροι γὰρ αἱ γυναῖκες (Χ 128) * ὀαριστή ς· ὁμιλητής. ### omicron 12 συσχολαστής (τ 179) AS ὀαριστύ ν· μάχην (Ν 291) ὀαριστύ ς· * ὁμιλία ASn. ### omicron 14 ἢ παραλογιστικὴ διήγησις. ἢ ἀδολεσχία * ὀάρω ν· γυναικῶν (Ι 327) ASvgn ὄαρο ι· αἱ γυναῖκες, ἀπὸ τοῦ συνηρμόσθαι· ‘ὀάρων ἕνεκα σφετεράων‘ (Ι 327). ### omicron 16 μῦθοι, λόγοι. βουλεύματα. τινὲς δὲ θιάσους. καὶ παιδιὰν περὶ τὰ ἀφροδίσια ὁ Βάκχιο ς· ὁ Διόνυσος * ὀβελίας ἄρτο ς· ὁ ἐπὶ ὀβελίσκου ὀπτώμενος ASvg ὀβελίσκο ι· ὀβελοί ὀβελοῖ ς· ὀβελίσκοις (μ 395) ὀβολο ί· * νουμία (AS). ### omicron 21 καὶ τόκοι AS. καὶ εἴδη νομισμάτων (Prov. 17,6) (ASvg). καὶ ἐν ἄστει δικαστικοὶ μισθοί ὀβολοστάτη ς· ὀβολοστάτας τοὺς δανειστὰς ἔλεγον. ### omicron 22 ἐδίδουν δὲ σταθμῷ οἱ δανείζοντες· διὸ ὀβολοστάται προσηγορεύθησαν. τινὲς δὲ τὸ δανείζειν ἱστάνειν φασίν (Ar. Nub. 1155) ὀβολοστατεῖ ν· δανείζειν ὀβρικάλοι ς· τοῖς τῶν θηρίων ἐκγόνοις (Aesch. ### omicron 24 Ag. 143) * ὀβριμοεργό ς· ἰσχυρὰ ἢ μεγάλα ἐργαζόμενος ἔργα, μεγαλοπράγμων (Ε 403) ASvg ὄβριμο ν· βαρύ. ### omicron 26 ἰσχυρόν (Δ 453) * ὀβριμοπάτρ η· ἰσχυρὸν πατέρα ἔχουσα (Ε 747) ASn * ὄβριμο ς· ἰσχυρός. ### omicron 28 γενναῖος. δυνατός ASvgn. [καὶ ὀβριμοπάτρις λέγεται ὁ ἰσχυρὸς πατήρ] ὁ βρισαύχη ν· ὁ τὴν αὐχένα βαρῶν (Greg. ### omicron 29 Naz. c. 1, 2,14, 101) (T) ὁ γά ρ· οὗτος γάρ n, οὗτός γε (Α 9) ὀγάστω ρ· ὁμογάστωρ Ὄγγα Ἀθην ᾶ· ἐν Θήβαις, ἐπιχώριον ἐπώνυμον ἔχουσα . ### omicron 32 .... ὀγδό α· ἡμιχοίνικον ὀγδοαῖο ν· θυσία παρὰ Ἀθηναίοις τελουμένη Θησεῖ ὅ γ ε· οὗτός γε (Α 93 . ### omicron 35 .) Ὄγκας Ἀθηνᾶ ς· τὰς Ὠγυγίας πύλας λέγει (Aesch. ### omicron 36 Sept. 487) ὀγκᾶτα ι· βοᾷ ὀγκηθμό ς· κραυγὴ ὄνου ὀγκί ς· γωνία p. ### omicron 39 μέγεθος ὀγκία ι· θημῶνες. ### omicron 40 χώματα. σιδηροθήκη ὀγκίο ν· ἀγγεῖον, ἐν ᾧ αἱ ἀκίδες. ### omicron 41 ἢ πλέγμα κιστοειδές, ἐν ᾧ ἀπέκειντο οἱ πελέκεις. εἴρηται δὲ ἀπὸ τοῦ ὄγκου (φ 61) ὄγκο ι· αἱ ἐξοχαί, καὶ γωνίαι τῶν ἀκίδων. ### omicron 42 καὶ πώγωνες τοξικῶν βελῶν (Δ 151) ὀγκολογῆσα ι· γογγύσαι ὀγκοπελεθία ν· πελέθου γέμουσαν ὄγκο ς· φύσημα. ### omicron 45 ὑπερηφανία. ἔπαρσις. μέγεθος (Hebr. 12,1) ὄγκου ς· τοὺς πώγωνας τῶν ἀκίδων (Δ 151) A. ### omicron 46 [ἰσχυρῶς, γενναίως] ὀγκοῦτα ι· φυσιοῦται ὀγκύλλεσθα ι· ὑψαυχενεῖν (r). ### omicron 48 καὶ ἐπαίρεσθαι. καὶ ὄγκον περιβεβλῆσθαι ὀγκύλο ν· σεμνόν. ### omicron 49 ⸤ γαῦρον r ὄγμο ς· ἡ ἐφεξῆς φυτεία. ### omicron 50 μεταφορικῶς δὲ καί, ὅταν πορεύωνται ἐφ’ ἕνα τεταγμένοι κατὰ στίχον, ὄγμον λέγουσιν. ὁ δὲ τῶν θεριζόντων στίχος ὀγμεύειν λέγεται ὄγμου ς· τοὺς αὔλακας· διὰ τὸ †ὄγμους εἶναι (Σ 546) Ὀγχηστό ς· πόλις Βοιωτίας (Β 506) ὄγχνα ι· αἱ ἄπιοι (η 115) (r) ὄγχνι α· ἄπιον 〉ὸ γυῖ α· μέλη (Η 6) * † ὄγυρο ν· ἱμάτιον Ags. ### omicron 56 [οἱ δὲ μάταιον] ὄδ α· φορτία. ### omicron 57 ἢ ὤνια. οἱ δὲ † ὀδάβα ὄδαγμ α· βρῶμα, ἀντὶ τοῦ . ### omicron 58 .. εἰς τὴν ὁδόν. ἐνεκάθητο γάρ φησι ἐν τοῖς ὁδοῖς ὀδαῖο ν· πράσιμον r. ### omicron 59 καὶ εἰς ἐκδημίαν ἐφόδιον. 〈Δωριεῖσ〉 ὀδαίω ν· ὠνίων. ### omicron 60 ὀδῆσαι γὰρ τὸ ὠνήσασθαι (θ 163) ὀδακτάσα ι· δακεῖν τὴν καρδίαν. ### omicron 61 ἢ ἀκύρως τὸ τοὺς ὀφθαλμοὺς παρορύξαι ὁδαγό ς· ὁδηγός s ὀδά ξ· τοῖς ὀδοῦσι ἐμπεφυκότες, ἐνδακόντες. ### omicron 63 ὅμοιον δὲ τὸ ἀπρίξ * ὀδάξε ι· τοῖς ὀδοῦσι δάκνει ASvg * ὀδαξησμό ς· τρισμὸς ὀδόντων vgn. ### omicron 65 δηγμός AS. κνησμός ASg ὀδαρό ς· ὀκνηρός ὀδασμένο ς· ὠνεῖσθαι ἐπειγόμενος h ὀδαχᾶ ς· καταπύγων. ### omicron 68 Ταραντῖνοι * ὁ δ έ· ὁ δεῖνα ASvg. ### omicron 69 οὗτος δέ n. (Α 47) [αὐτὸς ἐγώ] ο δέγμη ν· προσεδόκων * ὅδε ἐγ ώ· αὐτὸς ἐγώ (π 205) ASvg. ### omicron 71 †αὐτῷ ἢ αὐτοί n ὁδεῖ ν· πωλεῖν * ὁδέο ν· πράσιμον. ### omicron 73 ἢ εἰς ἐκδημίαν ἐφόδιον. 〈Δωριεῖσ〉 A ὅδερο ς· γαστήρ ὃ δέ το ι· οὗτός σοι (Α 239) ὁδεύε ι· περιπατεῖ. ### omicron 76 ἀπέρχεται ὃ δ ή· ὃς δή (Α 388) τοῦτο δή. ### omicron 77 ἢ στρώματα ὀδήσει ς· ὠνήσεις ὀδῆσα ι· πρίασθαι. ### omicron 79 ἀποδόσθαι. ὠνήσασθαι ὄδησο ν· πώλησον r. ### omicron 80 S ὁδηθείη ς· ληφθείης. ### omicron 81 πραθείης † Ὁδί α· ἡ Κόρη θεός† * ὁ διμαλέο ς· εὐλαβής ASvgp * ὁδίτη ς· ὁδοιπόρος (Π 263) ASvg * ὁ δίοπο ς· κυβερνήτης ASvg [ ὀδίνουσ α· ἀποφορά. ### omicron 86 ὀσμή] † ὀδμαῖο ς· ὀλίγος. ### omicron 87 ἀτερπής. πονηρός. φορτηγός. πράσιμος. ὠνήτης ὅδιο ς· οἰωνὸς αἴσιος. ### omicron 88 καὶ ἐπίθετον Ἑρμοῦ * ὀδμ ή· ὀσμή ASvg. ### omicron 89 ὄσφρησις AS. ἀποφορά ASvg ὀδμηνό ς· πολύοσμος. ### omicron 90 εὔοσμος ὁδοιδοκε ῖ· ὁδοσκοπεῖ ὁδοιδόκο ς· κλώψ. ### omicron 92 ἐνεδρευτής. κακοῦργος ἔνοδος, ⸤ λῃστής p ὁδοιπόριο ν· ἡ ἐπὶ τῷ συνοδεῦσαι ἢ συμπλεῦσαι εὐωχία (ο 506) Σ † ὀδολκα ί· ὀβολοί. ### omicron 94 Κρῆτες ὀδόλυνθο ι· ἐρέβινθοι ὀδοντίδα ς· πολυφάγος * ὁδὸν εἰρήνη ς· τὴν κατὰ θεὸν πολιτείαν (Rom. ### omicron 97 3,17) gn ὀδοντισμό ς· εἶδος αὐλήσεως· ὅτε ἡ γλῶττα προσβάλλεται πρὸς τὸν ὀδόντα ὁδουρού ς· τοὺς ἐν ταῖς ὁδοῖς κακουργοῦντας (Eur. ### omicron 99 fr. 260) ὁδούρη ς· ὁ τῆς ὁδοῦ ἄρχων, ἢ κατάρχων ὁδουρό ς· ἐνεδρευτὴς καθ’ ὁδόν. ### omicron 101 ὁδοῦ κατάρχων. προοδοιπόρος. κακοῦργος hm ὁδοῦτα ι· καθ’ ὁδὸν πορεύεται (Hdt. ### omicron 102 4,139,2) * ὁδοιδόκο ς· ἐν ταῖς ὁδοῖς πανοῦργος AS κλώψ ASvg * ὀδυν ᾷ· λυπεῖ (A). ### omicron 104 καταπονεῖ (Sap. 14,24) * ὀδύν η· λύπη. ### omicron 105 πόνος (ASvg). ταπείνωσις παρὰ ἀλλοτρίων. ἢ ἀλγηδών (A) * ὀδυνάω ν· ὁμοίως A. ### omicron 106 ἢ θλίψεων (Δ 117) (AS) ὀδυνηρό ν· λυπηρόν r. ### omicron 107 ἐπίπονον * ὀδυνήφατ α· τὴν ὀδύνην παύοντα n, ἀφανίζοντα τὰς ὀδύνας S(g), ἢ παυσίπονα (Ε 401) * ὁδοιπορε ῖ· ὁδεύει AS * ὀδυρμό ς· κλαυθμός (Ierem. ### omicron 110 38,15) r. vgn ὀδύσασθα ι· χολωθῆναι ὀδυσθῆνα ι· ὀδύσασθαι. ### omicron 112 χολωθῆναι, θυμωθῆναι, ὀργισθῆναι * ὀδυσσαμένοι ο· ὀργισθέντος (Θ 37) ASn ὀδυσσάμενο ς· ὀργισθείς (τ 407) r * ὄδωδε ν· ὄζει, πονηρὰν καὶ βαρυτάτην ἀποφορὰν πνεῖ vg(n), ἢ εὐῶδές ἐστιν ὀδωδ ή· ὀσμή r * ὀδωδό ς· ὄζον ASn ὀδώδυστα ι· ὤργισται (ε 423) ὁδῷ ἔπ ι· παρ’ ὁδῷ. ### omicron 119 ἐπὶ ὁδῷ (Ζ 15) Ὀδωνί ς· ἡ Θάσος τὸ πάλαι ὀδώ ν· ὀδούς [ ἐ ὰ· μηλωτή] ὁ δ ’ ὡμάρτησ ε· συνηκολούθησεν οὗτος (Greg. ### omicron 123 Naz. c. 1,2,1, 559) [ ὀέ α· μηλωτή] ὄε ς· κῴδια ὀέσχα ι· μηλωταί. ### omicron 126 βαῖται, ἤγουν δερματίνη ... ὀέτεα ς· . ### omicron 127 .. παρὰ τοῖς βαρβάροις ὁ καλλίθριξ ὀζεί α· θεραπεία ὀζήρει ς· οἱ σφριγῶντες ὄζο ς· κλάδος. ### omicron 130 καὶ ὁ ἀπὸ τοῦ στελέχους σχιζόμενος ἀκρεμών· ‘ὄζῳ ἐπ’ ἀκροτάτῳ‘ (Β 312) Ὀζόλη ς· Λοκρῶν γένος τι * ὄζος Ἄρηο ς· ὁ κλάδος τοῦ πολέμου. ### omicron 132 ὁ πολεμικός (Β 540 ..) An Ὀζεία ς· ἰσχὺς Ἰαώ. ### omicron 133 ὁ αὐτὸς ἐν τῇ δευτέρᾳ τῶν Βασιλειῶν (15,34) Ἀζαρίας * ὄζω ν· κλάδων (Eur. ### omicron 134 Bacch. 1070) (Sg) * ὄζου ς· κλάδους (Α 234) ASn * [ ὀζοφύδιο ν· θρηνητικόν] ASg ὄζυγε ς· ὁμόζυγες r Ὄ η· δένδρον. ### omicron 138 καὶ δῆμος τῆς Ἀττικῆς ὃ θαρσαλέω ς· εὐθαρσῶς, θαρσῶν (υ 269) ὅθε ν· ἔνθεν (Δ 58 . ### omicron 140 .) * ὄθεσα ν· ἐπεστράφησαν ASvgn ὄθεσθα ι· φροντίζειν. ### omicron 142 ἐντρέπεσθαι. μέμφεσθαι. δεδοικέναι * ὄθετα ι· ἐπιστρέφεται (Ο 107) n ὀθέτ η· ἅμαξα ἡμιονική ὀθεύε ι· ἄγει. ### omicron 145 φροντίζει * ὀθέω ν· φροντίζων ASvg ὄθ η· * φροντίς ASvg. ### omicron 147 ὤρα. φόβος. * ⸤ λόγος ASvg * ὁ θηλυδρία ς· ὁ γυναικεῖος AS(vg) ὅθ ι· ὅπου ASgn. ### omicron 149 ἔνθα (Β 722) ὄθιζ α· ἅμαξα ἡμιονική ὄθματ α· ὄμματα. ### omicron 151 Αἰολεῖς ὀθνεῖ α· μάταια. ### omicron 152 ἀλλότρια, ἀλλοεθνῆ, ξένα, ἀλλογενῆ † * Οθο ῖ· ὄνομα κύριον S * ὄθομα ι· ἐπιστρέφομαι, φροντίζω (Α 181) r. ### omicron 154 AS ὀθόνα ι· τὰ περιβόλαια πάντα· παρὰ τὸ ἕσασθα ι. ### omicron 155 τινὲς δὲ ζώνας ἀποδεδώκασιν ὀθόν η· σινδών. ### omicron 156 ζώνη. τελαμών. γυναικεῖον ὀθόνιον λεπτόν. καὶ * πᾶν τὸ ἰσχνόν, κἂν μὴ λινοῦν ᾖ ASvgn ὀθόνῃσ ι· λεπτοῖς ἱματίοις (Γ 141) ὀθόνι α· λινᾶ ἱμάτια (Iud. ### omicron 158 14,13 ..) r * [ ὄθριζ ε· διελέγετο] AS † ὀθρεῖ ν· ἄγειν ὄθροο ν· ὁμόφωνον, σύμφωνον ὀθρυόε ν· τραχύ. ### omicron 162 ὑλῶδες. δασύ. κρημνῶδες ὄθρυ ν· Κρῆτες τὸ ὄρος Ὀθρωνό ς· ἡ πρὸς Κερκύρᾳ νῆσος ὀθῶ ς· ταχέως οἷ εἴ η· γένοιτο ο ἱ· αὐτῷ. ### omicron 167 αὐτῇ. ἢ οἵτινες. ἢ αὐτοῦ. ἢ ἄπιθι. ἢ πορεύου ο ἱ· ἄρθρον προτακτικὸν ἀρσενικὸν πληθυντικόν, καὶ ὑποτακτικόν. ### omicron 168 καὶ ἀντὶ τοῦ οὗτοι. καὶ ἀντωνυμία τρίτου προσώπου * [ ὄθημο ν· ὑστερινόν g] [ ὄθομα ι· ἐπιστρέφομαι] * οἷ α· ὥσπερ ASvg, καθάπερ (Eur. ### omicron 171 Or. 1352 ..) vg * οἷα δ ή· ἅτε δή AS, ὥσπερ δή (Eur. ### omicron 172 Bacch. 291 ..) vg [ἢ ἐνέχυρα] * οἶα ι· διφθέραι, μηλωταί AS οἴακε ς· * πηδάλια ἤτοι αὐχένια AS. ### omicron 174 καὶ οἱ ταῦτα ἐπιστρέφοντες κανόνες (g). καὶ κρίκοι, δι’ ὧν ἱμάντες διείρονται [ οἵδ ε· οὗτοι] * οἰακίζε ι· ἐλαύνει. ### omicron 176 διοικεῖ, ⸤ κυβερνᾷ (Iob 37,10) Avgn * οἰακοστρόφο ς· κυβερνήτης (Eur. ### omicron 177 Med. 523) r. AS * οἰακοστροφῶ ν· κυβερνῶν AS (vg) b * οἴα ξ· πηδάλιον. ### omicron 179 ὁδηγός (Eur. Or. 795) ASn οἴαξι ν· αὐχενίοις, πηδαλίοις ὄϊα ς· τὰ θήλεα πρόβατα * οἴδημ α· φλεγμονή. ### omicron 182 φύσησις. ὄγκωμα. ἀπόστημα. ὡς ἐκ μεταφορᾶς δὲ τῶν σωμάτων, καὶ ἐπὶ τῆς ἐπάρσεως καὶ φυσιώσεως λέγεται AS * οἵδ ε· οὗτοι ASvg οἷ α· τὰ δυνατά. ### omicron 184 [Αἰολεῖς] οἰατᾶ ν· κωμητῶν (Soph. ### omicron 185 fr. 130). Οἶαι γὰρ αἱ κῶμαι. 〈Αἰολεῖσ〉 οἷα τε καὶ αὐτό ς· ὡς καὶ αὐτός * οἱ αὐτο ί· οἵγε οὗτοι οἰάτιδος ἐκ νομο ῦ· Σοφοκλῆς Οἰδίποδι ἐπὶ Κολωνῷ (1061). ### omicron 188 γῆς προβατευομένης ἐκ νεμήσεως. οἱ δὲ ἀπὸ τοῦ δήμου· κακῶς· οὐ γὰρ ἐγγὺς κεῖται οἳ γάρ ο ἱ· οὗτοι γὰρ αὐτῷ * οἴγε ι· ἀνοίγει ASvg. ### omicron 190 οἰγνύει * οἰγόμενο ς· ἀνοιγόμενος r. ### omicron 191 AST * οἰδαίνε ι· οἰδεῖ. ### omicron 192 ἐπαίρεται. σπαράσσει. φλεγμαίνει ASn * οἰδαίνουσ ι· φλεγμαίνουσι. ### omicron 193 φυσῶσιν AS. [ * οἴδεα πόντ α· τὸν μέλαν A] οἰδαίνεσθα ι· θυμοῦσθαι. ### omicron 194 καὶ τὰ ὅμοια οἱ δέ ν υ· οἱ δὲ δή. ### omicron 195 ἢ * ⸤ οὗτοι ASvg δὲ S οἴδημ α· * ὄγκωμα. ### omicron 196 ἀπόστημα ASvg. ταραχὴ κυμάτων * οἰδήματ α· φλυκτίδες AS. ### omicron 197 καὶ τὰ ὅμοια * οἰδήσει ς· ὁμοίως Avg. ### omicron 198 ἐπάρματα g * [ οἰδημό ς· ψεκτός] AS * οἶδμ α· κῦμα. ### omicron 200 ἔπαρμα Svn. ῥεῦμα, πέλαγος (Eur. Phoen. 202). αὔξημα * οἴδματ α· τὰ αὐτὰ Av πληθυντικῶς * οἱ δόσι ς· αὐτῷ δόσις (Κ 213) An οἰδοῦντε ς· ὀγκοῦντες. ### omicron 203 καὶ τὰ ὅμοια * οἵ ἑ· οἵτινες αὐτόν (Δ 534) n * οἴεα ι· νομίζεις ASvg. ### omicron 205 ὑπολαμβάνεις (κ 380) v οἴε ο· νόμιζε, ὑπολάμβανε * οἶε ς· πρόβατα Avgn * οἴεσθα ι· ὑπονοεῖν, ὑπολαμβάνειν vg οἱ εἰς τὸ γόν υ· ἦν συνθέματος στρατιωτικοῦ ἐπώνυμον οἴετα ι· ὑπολαμβάνει, ὑπονοεῖ (ρ 586) * οἰέτεα ς· ἰσοετεῖς. ### omicron 211 ὁμήλικας (Β 765) n ὀΐζυ ε· κακοπάθει, μόχθει (Γ 408) οἰζύε ι· μογεῖ, πάσχει ὀϊζύομε ν· κακοπαθοῦμεν, πάσχομεν (Ξ 89) * ὀϊζύο ς· κακοπαθείας (Ζ 285) An * οἰζυρ ά· πονηρά. ### omicron 216 ⸤ μοχθηρά (Sn) , ἐπίπονα (Sgvn), ταλαίπωρα (ASn), κακοπαθῆ (ASvg) οἰζύ ς· πτωχεία. ### omicron 217 * κακοπάθεια, ταλαιπωρία ASn, κακουχία οι η· μόνη n, μία s. ### omicron 218 νομίζεις, ὑπολαμβάνεις. ἢ ὁποία οιη δ έ· τὰ αὐτά. ### omicron 219 ὁποία δέ οἰηθῆνα ι· δόξαι, ⸤ ὑπονοηθῆναι r οἰητᾶ ν· κωμητῶν (Soph. ### omicron 221 fr. 130) οἰήϊ α· πηδάλια ASn. ### omicron 222 ἡνίαι. οἴακες (Τ 43) * οἴη ς· μόνης (g). ### omicron 223 ὁποίας (Ι 638) * οἰήσεω ς· δοκήσεως ASvg. ### omicron 224 ἐπάρσεως vg. ὑπονοίας (AS). νομίσεως οἰΐα ς· τῶν προβάτων τὰ σκεπαστήρια δέρματα οἷ κ α· ὅπου 〈ἄν〉 οἴκαδ ε· οἶκόνδε, * εἰς οἶκον n. ### omicron 227 εἰς τὸν ἴδιον οἶκον ASvg, εἰς τὰ οἰκεῖα (Α 19) Σ οἱ κα θ ’ ἡμᾶ ς· οἱ πρὸς ἡμᾶς οἰκάριον τὸ ὄπισθεν γυναικωνίτιδος (Lys. ### omicron 229 fr. 244 Tur.) † οἰκανό ν· τὸ οἰκεῖον * οἰκε ῖ· μένει AS οἰκεί α· ἰδία r * † ὀικεῖλα ι· ἐκβληθῆναι g οἰκεῖο ι· οἱ κατ’ ἐπιγαμίαν ἀλλήλοις προσήκοντες. ### omicron 234 ἢ ἴδιοι. καὶ κατὰ τὴν οἰκίαν πάντες οἰκειώσαντ ο· ἰδιοποιήσαντο οἵ κέ ἑ· οἵτινες αὐτόν (Ι 155) οἵ κέ μ ε· οἵτινες δή με (Α 175) οἰκέοιτ ο· οἰκοῖτο (Δ 18) οἰκέτα ι· οἱ κατὰ τὸν οἶκον πάντες οἰκετεύετα ι· συνοικεῖ * οἰκέτη ς· δοῦλος g. ### omicron 241 ὑπουργός οἰκέτι ς· κατοικίδιος οἰκεύ ς· ὑπόχρεως οἰκέτης S οἰκῆ ϊ· οἰκέτῃ, δούλῳ (δ 245) οἰκῆα ς· οἰκείους (Ε 413). ### omicron 245 πάντας τοὺς κατὰ γένος προσήκοντας. καὶ τοὺς δούλους. καὶ πάντας τοὺς κατὰ τὴν οἰκίαν· ‘κήδετο δ’ οἰκήων, οὓς κτήσατο δῖος Ὀδυσσεύσ‘ (ξ 4) οἴκημ α· τὸ δεσμωτήριον (Lys. ### omicron 246 fr. 326 Tur.). Ἀττικοὶ δὲ τὸ πορνεῖον οἰκητήρι α· σκεύη τὰ κατ’ οἶκον (Alcae. ### omicron 247 com. fr. 27) Οἰκιάδη ς· Σιμωνίδης. ### omicron 248 καὶ Ἱππόνου πατήρ οἰκί α· οἶκοι οἰκίδδει ν· καθίσαι οἰκίζουσι ν· οἰκοῦσιν οἰκιήτη ς· ὠνητὸς δοῦλος * [ οἰκιμβάζει ν· στραγγεύεσθαι vn. ### omicron 253 διατρίβειν] οἰκίσκο ς· ὁ τῶν ὀρνίθων [ἢ ἐλεεινός] (Ar. ### omicron 254 frg. 405. 406) οἰκιστή ς· οἰκίζων [ οἴκιστρο ν] οἴκτιστο ν· ἐλεεινόν [ἢ οἶκον] οἰκογενή ς· δοῦλος. ### omicron 257 ἢ συγγενής (Gen. 15,3 ..) οἴκο θ ’ οὖρο ς· οἰκουρὸς κύων οἴκοθ ι· ἐν οἴκῳ s. ### omicron 259 [ἢ ἐξ οἴκου] * οἴκο ι· οἴκοθι. ### omicron 260 ⸤ ἐν οἴκῳ (Α 113) ASvg * 〈 οἴκοθεν 〉· ἐξ οἴκου ASg οἰκονομί α· βράβευσις. ### omicron 262 διοίκησις οἰκονόμο ς· ὁ τὸν οἶκον νεμόμενος φύλαξ οἶκο ς· ὅλη ἡ οἰκία· ‘οἴκῳ ἐν Ὀρτιλόχοιο δαΐφρονοσ‘ (φ 16). ### omicron 264 καὶ μέρος τι τῆς οἰκίας· ‘ἀλλ’ εἰς οἶκον ἰοῦσα τὰ σαυτῆς ἔργα κόμιζε‘ (Ζ 490). καὶ τὰ ἐν τῇ οἰκίᾳ· ‘νῦν αὖ καὶ πολὺ μεῖζον, ὃ δὴ τάχα οἶκον ἅπαντα ...‘ (β 48) οἰκόσιτο ς· μισθωτὸς ἑαυτὸν τρέφων * οἰκότρι ψ· οἰκογενὴς δοῦλος Avg οἰκότρι ψ· ὁ θρεπτός. ### omicron 267 διαφέρει δὲ οἰκέτης οἰκότριβος· ὁ μὲν γὰρ οἰκότριψ γονέων δοῦλος· ὁ δὲ οἰκέτης οὐ πάντως· ἀλλὰ καὶ ὁ αἰχμάλωτος· καὶ ὁ ἐν οἴκῳ ὤν οἰκοτρίβαιο ν· τὸ〈ν〉 ἐκ δούλου δοῦλον οἰκούρι α· κυρίως τὰ ὑπὸ τῶν μητέρων προσφερόμενα τοῖς νηπίοις παίγνια. ### omicron 269 ἢ * ⸤ ἡ κατ’ οἶκον φυλακή (A) S οἰκουρὸν ὄφι ν· τὸν τῆς Πολιάδος φύλακα δράκοντα. ### omicron 270 καὶ οἱ μὲν ἕνα φασίν, οἱ δὲ δύο ἐν τῷ ἱερῷ τοῦ Ἐρεχθέως. τοῦτον δὲ φύλακα τῆς ἀκροπόλεώς φασι, ᾧ καὶ μελιτοῦτταν παρατίθεσθαι (Ar. Lys. 759) * οἰκουρό ς· ὁ φροντίζων [τὰ] τοῦ οἴκου ASvgn, καὶ φυλάττων n. ### omicron 271 οὖρος γὰρ ὁ φύλαξ ASvgn. λέγεται οἰκοφθόρου ς· μοιχούς * οἰκτείρημ α· ἔλεος (Ierem. ### omicron 273 38,3) AS οἰκτείρει ν· ἐλεεῖν οἰκτίζε ι· θρηνεῖ οἶμο ν· κύκλον. ### omicron 276 ἔνθεν καὶ παροιμία κέκληται, τὸ παροδικὸν διήγημα. ἔστι δὲ λόγος ὠφέλιμος. καὶ ὁδός * οἴκτιστ α· ἐλεεινά (χ 472) (ASvg) * οἶκτο ς· θρῆνος. ### omicron 278 ἔλεος. συμπάθεια AS. φιλανθρωπία vg (b 81) οἰκτρ ά· ἐλεεινά (Eur. ### omicron 279 Phoen. 627 ..). †ἐλάχιστα * [ οἰκριβάντε ς· ἐμβάται AS] * οἰκτριζόμενο ς· ἐλεούμενος AS οἰκτρογοοῦντα ς· οἰκτιζομένους, ἐλεουμένους * οἰκτρό ς· ἐλεεινός vn. ### omicron 283 ἐλάχιστος. ἐλέου ἄξιος (Λ 242) vg(A). δειλός. βραδύς * † οἴκων μωστορνύ ν· τῶν οἴκων μέσον τινὰ ὁρμᾶν ASn οἰκωφελί η· εὐπορία, ἐξ ἧς ὁ οἶκος ὠφελεῖται (ξ 223) † οἰλάωμ α· τὸ προστιθέμενον τῇ πλάστιγγι τοῦ ζυγοῦ, ἐὰν μὴ ἰσοῤῥεπῇ * οἶμα ι· νομίζω, ὑπολαμβάνω r. ### omicron 287 ASvgn οἶμ α· ὁρμή (Π 752) p οἰμᾶ ν· δύεσθαι, ὑποβρύχιον εἶναι. ### omicron 289 καὶ ὁρμᾶν οἴματ α· ἀετοῦ ὁρμήματα· g (AS) ‘ἀετοῦ οἴματ’ ἔχων‘ (Φ 252) οἴμ η· φωνή. ### omicron 291 ὁδός. λόγος. ἱστορία. ᾠδή. ὅθεν προοίμιον τὸ πρὸ τῆς ᾠδῆς. καὶ κύκλος * οἴμη ς· γενικῶς, τὰ αὐτά (θ 74) (A) οἴμημ α· ὅρμημα r * [ οἰμῆσα ι ] οἴμησε ν· ὥρμησεν (Χ 140) g. ### omicron 294 [ἦσαν] † οἴμηλ α· [οἰμίηλα]. ### omicron 295 ἀκρόδρυα οἶμο ι· στίχοι, ὁδοί (Λ 24) * οἴμο ι· ἐπίφθεγμα θρήνου (Ioël 1,15 . ### omicron 297 ..) r. ASvg * οἶμο ν· 〈ὁδόν, κύκλον〉 (Eur. ### omicron 298 Or. 1252) ASvgn οἶμο ς· ὁδός. ### omicron 299 κύκλος. τρίβος. ὅθεν καὶ τῆς ἀσπίδος κύκλους οἴμους ἐκάλεσαν (Λ 24) * οἰμωγα ί· θρῆνοι ASvg, ὀδυρμοί, στεναγμοί vgn (AS) * οἰμώζε ι· τὰ αὐτά vgn οἰμωκτιᾶ ν· τὸ οἰμῶξαι οἶ ν· συνεῖρον τὸ ὄϊν ἀῤῥενικῶς Ἀττικοί * οἴν α· τὰ τῆς ἀμπέλου φύλλα (Eur. ### omicron 304 Phoen. 229) r. AS Οἰνάδας ἀκτά ς· ἀντὶ τοῦ Οἰνωάτιδας οἰνάδε ς· ἀμπελώδεις τόποι Οἰνόα ι· οἱ μὲν τῆς Ἀτταλίδος, οἱ δὲ τῆς Πτολεμαΐδος φυλῆς εἶναι . ### omicron 307 .. οἳ ναίουσι ν· οἵτινες οἰκοῦσιν (Β 130) n Οἰναῖοι τὴν χαράδρα ν· παροιμία τεθειμένη ἐπὶ τῶν ἑαυτοῖς κακόν τι προσελκομένων. ### omicron 309 φησὶ δὲ Δήμων, ὅτι τῆς Ἀττικῆς ἐστι τόπος Οἰνόη. οἱ δὲ ἐνταῦθα γεωργοῦντες, παροχετεύοντες τὴν ἄνω φερομένην χαράδραν, ἀρδεύειν τὰ δένδρα καὶ τὰς ἀμπέλους ἐπεχείρουν· ὕδατος δὲ πολλοῦ γενομένου συνέβη καταῤῥαγέντα τὸν ποταμὸν τῶν κτημάτων πολλὰ διαφθεῖραι, καὶ τῶν τόπων δὲ τοὺς κύκλους ἐγχῶσαι οἰνάνθ η· ἡ ἔκφυσις τῆς ἀμπέλου. ### omicron 310 ἔστι δὲ καὶ ἕτερον φυτὸν οὕτως λεγόμενον * οἰνά ς· γένος κόρακος. ### omicron 311 οἱ δὲ ἀγρίαν περιστεράν AS οἴναρ α· τὰ τῆς ἀμπέλου φύλλα r οἰναρίζει ν· φυλλολογεῖν. ### omicron 313 ἀμπέλους ἐργάζεσθαι οἰναρί ς· κληματίς r οἰνά ς· εἶδος περιστερᾶς ἀγρίας Οἰνᾶτι ς· Ἀρτέμιδος τῆς ἐν Οἰνόῃ τῆς Ἀργείας 〈ἐπώνυμον〉 (Eur. ### omicron 316 Herc. 379?) * οἰναχθή ς· μέθυσος ASv. ### omicron 317 μεθύων οἴν η· ἡ ἄμπελος. ### omicron 318 καὶ κυβευτικὸς λέγεται βόλος, ὁ κενὸς καὶ ἀντικείμενος τῷ ἓξ, ὁ καὶ Χῖος. Οἰνίζειν γὰρ τὸ μονάζειν κατὰ γλῶσσαν οἰνήρυσι ς· ἀγγεῖον, ὡς κοτύλη, μεθ’ οὗ τὸν οἶνον ἀντλοῦσιν (Ar. ### omicron 319 Ach. 1067) οἰνία ξ· εἶδος κόρακος † οἰνιεῖ ς· ταχεῖς. ### omicron 321 ὀξεῖς οἰνίζει ν· τὸ μονάζειν κατὰ γλῶσσαν οἰνίζεσθ ε· οἶνον ὠνεῖσθε (Θ 506) οἰνίζοντ ο· ὅμοιον (Η 472 . ### omicron 324 .) οἰνιστήρι α· Ἀθήνησιν οἱ μέλλοντες ἐφηβεύειν, πρὶν ἀποκείρασθαι τὸν μαλλόν, εἰσέφερον Ἡρακλεῖ μέτρον οἴνου, καὶ σπείσαντες τοῖς συνελθοῦσιν ἐπεδίδουν πίνειν. ### omicron 325 ἡ δὲ σπονδὴ ἐκαλεῖτο οἰνιστήρια (Eupol. fr. 135) οἰνοβαρή ς· οἴνῳ βεβαρημένος. ### omicron 326 μέθυσος (Α 225) * οἴνοπ α· μέλανα Sn. ### omicron 327 οἰνώδη τῇ χροιᾷ (Α 350 ..) n οἰνοπέδοι ο· οἰνοφόρου, ἀμπελοφύτου γῆς (Ι 579) οἰνοπήκτη ν· οἰνόδεσμον * οἰνωπό ν· μέλαν. ### omicron 330 ἀμαυρόν. ⸤ οἰνοειδές (Eur. Phoen. 1160 ..) n * οἰνοποτάζε ι· εὐωχεῖται. ### omicron 331 οἰνοποτεῖ gn. πίνει (ζ 309) (AS) οἰνόπτα ι· ἀρχὴ εὐτελής, καθ’ ἣν θρυαλλίδας καὶ λύχνους καὶ τὰ τοιαῦτα δεῖ τὸν αἱρεθέντα ἄρχοντα παρέχειν (Eupol. ### omicron 332 fr. 205) Οἶνο ς· Διόνυσος οἰνόσπονδοι θυσία ι· ἐν αἷς οἶνος σπένδεται Οἰνότροπο ι· αἱ Ἀνίου θυγατέρες (Callim. ### omicron 335 fr. 188) οἶνος ἀμπέλινο ς· τοῦτο δηλοῖ καὶ ἐξ ἑτέρων γίνεσθαι οἶνον (Hdt. ### omicron 336 2, 37,4) Οἰνούσιο ς· εἶδος ἀμπέλου οἰνοῦσσ α· μάζα οἴνῳ πεφυραμένη A. ### omicron 338 ἢ ἡ διακονοῦσα τοῖς συμποσίοις οἰνοῦσσαι καὶ οἰνοῦττα ι· τοιαῦται * οἰνοφλυγία ι· μέθαι (Philo v. ### omicron 340 Mos. 2,185) (ASp) * οἰνόφλυ ξ· αἰσχρός g. ### omicron 341 μέθυσος r. ASvgn * οἰνόφλυ ξ· μέθυσος ASvg. ### omicron 342 ὁ κατεπίθυμος οἴνου, †οἰνοφερής, πάροινος οἰνοχίτωνας ἐλαία ς· . ### omicron 343 .. * οἰνοχοε ῖ , οἰνοχοεύε ι· τὸ κιρνᾶν 〈οἶνον〉 ASgn οἰνοχόη ν· τὴν κατάχυσιν. ### omicron 345 τὸ ἀγγεῖον * οἰνοχόο ς· ὁ πιγκέρνης (2. ### omicron 346 Esdr. 11,11) r. ASvgnp οἰνῶνε ς· αἱ ἀποθῆκαι r οἰνῶντ α· μονήρη οἴνοπ α . ### omicron 349 οἰνωπό ν· πορφύρεον, ⸤ μέλανα S οἰνωρο ί· οἱ ἱεραγωγοὶ Διονύσου οἴνωτρο ν· χάρακα, ᾗ τὴν ἄμπελον ἱστᾶσι. ### omicron 351 Δωριεῖς οἰνώ ψ· οἶνοψ. ### omicron 352 μέλαν * οἴξα ς· ἀνοίξας (Eur. ### omicron 353 Alc. 547) r(s) Σ * οἴξασ α· ἀνοίξασα (Ζ 89) r. ### omicron 354 ASn * [ οἶ ο· [οἴω] σου αὐτῶ μόνω] AS * οἰοβίοισ ι· μονοβίοις (Greg. ### omicron 356 Naz. c. 1, 2, 5, 11) (n) οἰόζωνο ν· μονόστολον οἰόθε ν· μοναχόθεν * οἰόθεν οἶο ς· ἐκ μόνου μόνος ASn. ### omicron 359 τουτέστι ⸤ μόνος πρὸς μόνον (Η 39 ..) n * οἷο ι· ὁποῖοι (Η 227) Sn. ### omicron 360 ἢ οἵ, οἵτινες (Δ 91?) * οἴοιτ ο· νομίζοι ASvg. ### omicron 361 ἀρκούντως ἔχειν. ἢ ⸤ ὑπολάβοι (ρ 580) vg * ὀΐομα ι· νομίζω, ὑπολαμβάνω (Α 78 . ### omicron 362 .) n * [ οἴομε ν , οἶο ς· μόνος πρὸς μόνον] A οἰόμενο ν· οὐκ εἰδότα. ### omicron 364 νομίζοντα (Plat. rep. 3,409 c) οἷο ν· * ὁποῖον ASgn. ### omicron 365 μόνον g. τρόπον τινά. δυνατόν. ⸤ καθάπερ n. ἢ ποιόν οἶο ν· ἅπαξ ἕνα οἷον ἔτυχε ν· ὁποῖον ἐγένετο οἱονε ί· ὡσπερεί r † οἰονεῖ ς· οἰήσεις, δοκήσεις οἰονίζε ι· μαντεύει * οἱονεὶ χειᾶ ς· ὥσπερ φωλεοῦ AS * οἷόν τ ε· δυνατόν ASvg [†λέγουσιν] οἰὸς ἀώτ ῳ· προβάτου ἄνθει, τουτέστιν ἐρεῷ περιβολαίῳ· ‘ἔνθ’ ὅ γε παννύχιος κεκαλυμμένος οἰὸς ἀώτῳ‘ (α 443). ### omicron 373 καὶ αὐτὸ δὲ τὸ ἔριον οἰὸς ἄωτον λέγεται * οἷο ς· ὁποῖος. ### omicron 374 ἢ μόνος r Svg οἷος νόο ς· ὁποία διάνοια, οἷος νοῦς (Β 192) οἰοπόλο ς· ἔρημος, ἐν ᾗ τις μόνος ἀναστρέφεται οἰοπόλ ῳ· ἐν ᾧ ὄϊες πολοῦνται, ἢ μόνος τις πολεῖται· τουτέστιν ἐρήμῳ χωρίῳ (Ν 473) * ὁ ἴουλο ς· ἡ πρώτη τοῦ γενείου βλάστη ASn(vg) οἵου φωτό ς· οἵου ἀνδρός (Γ 53) οἰοσφάγῳ σιδήρ ῳ· οἷον μηλοκτόνῳ οἰοχίτω ν· δίχα ἱματίου (ξ 489). ### omicron 381 ἢ * μονοχίτων AS. ἢ προβατοχίτων (Greg. Naz. c. 2, 1, 45, 143) οἷ παῖδα ἐοικότ α· ἑαυτῷ παῖδα ὅμοιον (Ε 800) * οἵπερ ἄ ν· ὅσοι περ ἄν, οἵπερ δή, οἵτινες 〈ἄν〉 ASvg * οἰνοπορεῖ ν· κιρνᾶν, οἰνοχοεῖν AS οἱ προσκείμενο ι· οἱ κολλώμενοι (Deut. ### omicron 385 4,4) ASvg οἵ ῥ α· οὗτοι δή, 〈οἵτινεσ〉 † οἱραῖο ι· βλέπειν S [οἵτινες] * οἵ ῥά μιν ὦκ α· οἵτινες δὴ αὐτὸν ταχέως (Π 672) ASn οἱρώ ν· ἡ ἐκ τῆς καταμετρήσεως τῆς γῆς εὐθυωρία * οἷ ς· πρόβατον AS. ### omicron 390 ἢ τοῖς ἑαυτοῦ S. ἢ τοῖς σοῖς * οἵ σ ε· οἵτινές σε (ψ 14) g * οἴσε ι· ἐνέγκῃ, προσφέρει. ### omicron 392 κομίσει (Exod. 28,26) ASg * οἰσέμενα ι· κομίσαι n καὶ τὰ ὅμοια (Γ 120) οἴσετα ι· ἄξεται. ### omicron 394 ⸤ κομίσεται (Ψ 663) r * οἶσθ α· οἶδας, γινώσκεις (Α 85 . ### omicron 395 .) ASvgn * οἶσθα ς , οἶδα ς· ἑκατέρως Ἀττικοί ASh ὀϊσθῆνα ι· οἰηθῆναι. ### omicron 397 δόξαι * ὀϊσθεί ς· αἰσθόμενος AS. ### omicron 398 εἰκάσας. δόξας (Ι 453) [ οἰσθλ ά· ἀγαθά] * οἴσομε ν· κομίσομεν (Γ 104 . ### omicron 400 .) ASvgn οἰσόμενο ς· κομίσων (Ν 168) οἶσο ν· κόμισον, φέρε. ### omicron 402 ἢ σχοινίον (Antim. fr. 121 W.) οἴσπ η· προβάτων κόπρος, ῥύπος (Hdt. ### omicron 403 4, 187,2 v. l.) ὀΐσσατ ο· ἐνόησεν οἰστ ά· [ * βέλη ASvgn]. ### omicron 405 ⸤ φορητά n, ἐλαφρά, κοῦφα (Thuc. 7,75,7) ὀϊστεύε ι· τοξεύει * ὀϊστεῦσα ι· τοξεῦσαι (Θ 269 . ### omicron 407 .) (Avgn) οἰστέον [ ἢ οἰτέο ν]· κομιστέον οἰσπωτ ή· τῆς οἰὸς ὁ ῥύπος. ### omicron 409 ὁ δὲ Δίδυμος τὸν τῶν προβάτων ... (Ar. Lys. 575) οἰστό ς· ἐλαφρός, κοῦφος, φορητός. ### omicron 410 τόξευμα, βέλος [θάνατος. βάρος] * οἰστρε ῖ· ἐκμαίνει r. ### omicron 411 ASn οἰστρηλατεῖτα ι· μαίνεται * οἰστρηλατούμενο ι· πυρούμενοι ASg * οἴστροι ς· μανίαις (Eur. ### omicron 414 Bacch. 665) n * οἰστροπλῆγα ς· τῇ μανίᾳ πληγείσας (Eur. ### omicron 415 Bacch. 1229) AS(vgn) ὀϊστούχου φαρέτρα ς· ὀϊστοὺς ἐχούσης [καὶ εὐστόχου] * οἶστρο ς· ἐρεθισμός ASvg, ὁ λεγόμενος μυῖ α. ### omicron 417 ⸤ μανία vg ἀφροδισίων AS. πύρωσις, ἔκκαυσις vg. λύσσα. φόβος. καὶ εἶδος πτηνοῦ AS, ὑφ’ οὗ κεντιζόμεναι αἱ βοῦς σκιρτῶσιν, ὃ μύωψ καλεῖται (χ 300) vg οἰσοφάγο ς· βρόγχος [ἢ βρόχος] οἰσυΐνοισι ν· οἰσύϊνοι γένος σχοινίου (ε 256 v. ### omicron 419 l.) οἰσυΐνῃσ ι· πλέγμασι τοῖς ἀπὸ οἰσύας γεγενημένοις, ἢ λύγου. ### omicron 420 ἔστι δὲ εἶδος σχοινίου (ε 256 v. l.) * οἰσύπειο ν· ἔριον ῥυπαρὸν n προβάτων. ### omicron 421 τὸ αὐτὸ οἰσυπηρόν AS καὶ οἰσυπηρός οἴσυπο ς· ὁ τῆς οἰὸς ῥύπος οἰσύλο ς· βαίουλος. ### omicron 423 προύνικος [ οἴσωμε ν· κομίσωμεν, φέρωμεν, ἄξωμεν] [ οἴχε α· δίδυμοι ὀρχιπέδων] [ Οἴτα ς· ὁ κορυνήτης] οἵ τ ε· ὥσπερ * οἱ τῆδ ε· οἱ ὧδε AS οἶτο ς· μόρος (AS). ### omicron 429 [θρῆνος]. κακοπάθεια. ὄλεθρος. ⸤ πόνος s. φθορά. ⸤ νόσος s. θάνατος rp. καὶ ὁρμίσκος τις ἐξ αἱματίτου Οἴτυλο ς· πόλις (Β 585) r * οἱ φαλλο ί· τὰ δερμάτινα μόρια Sn, καὶ τὰ ⸤ αἰδοῖα r οἰφεῖ ν· ὀχεύειν. ### omicron 432 καὶ τὰ ὅμοια οἰφ ί· μέτρον τι τετραχοίνικον Αἰγύπτιον (Lev. ### omicron 433 5,11 ..) οἰφόλη ς· ὁ μὴ ἐγκρατής, ἀλλὰ καταφερὴς πρὸς γυναῖκα οἰφόλι ς· γυνὴ καταφερής, μάχλος, πασχητιῶσα hm Οἰχαλί α· πόλις Θεσσαλίας, ἡ Εὐρύτου χώρα r * Οἰχαλίηθε ν· ἀπὸ Οἰχαλίας (Β 596) r. ### omicron 437 n οἴχεσθα ι· οἰχνεῖν. ### omicron 438 ⸤ πορεύεσθαι. τρέχειν (ASg) [ * οἰχετηγό ς· ὑδραγωγός Sn] * οἰχήσοντα ι· πορεύσονται Avg. ### omicron 440 ἀπελασθήσονται (vg). ἢ ἔρχονται. ὁμοίως καὶ οἴχ ῃ· ἠφανίσθης οἴχνεσκο ν· ἐπορεύοντο AS. ### omicron 441 καὶ τὰ ὅμοια (Ε 790) οἰχμ ή· δούλη. ### omicron 442 οἱ δὲ οἰχμᾶν οἰχομέν η· πορευομένη. ### omicron 443 καὶ τὰ ὅμοια (Χ 223 ..) οἰχομένοι ο· [ἡ παρ’ ἐνίοις σόλα] οἰχῶρο ς· οἰκουρός οἴ ῳ· μόνῳ· ‘οἴῳ φαινομένη‘ (Α 198 . ### omicron 446 .) καὶ μόνοι, δυϊκῶς. καὶ οἵ ω· ὁποίω * οἰώθ η· ἐμονώθη (Ζ 1) r. ### omicron 448 n * ὀΐ ω· ὑπολαμβάνω (Α 59) r. ### omicron 449 ASs * οἰω ν· μόνων AS. ### omicron 450 προβάτων ASvgn. αἰγῶν (Λ 678) AS * οἰωνισάμη ν· παρετηρησάμην ASvg. ### omicron 451 ἢ ἐμαντευσάμην vgn * οἰωνιστή ς· ὀρνεοσκόπος (Β 858) ASn * οἰωνοβρώτου ς· ὑπὸ ὀρνέων βρωθέντας (2. ### omicron 453 Macc. 9,15 ..) ASg(v) n Οἰωνίχου μουσεῖο ν· τοῦτο δὲ Οἰωνίχου φησὶ μουσεῖον εἶναι τὸ . ### omicron 454 .. * οἰῶντ α· μονάζοντα vh οἰωνο ί· σαρκοφάγα ὄρνεα καὶ πάντα, γῦπες, κόρακες. ### omicron 456 ⸤ εἴρηνται δὲ οἰωνοί, δι’ ὧν οἰωνιζόμεθα τὰ μέλλοντα, ὅθεν καὶ οἰωνοπόλοι οἱ μάντεις h. ἢ ὄφεις οἰωνοπόλο ι· μάντεις. ### omicron 457 ὀρνεοσκόποι, ὀρνιθομάντεις (Α 69 ..) οἰωνό ς· ὄφις. ### omicron 458 ἐπιεικῶς γὰρ λέγεται εἰς τὰς μαντείας τοὺς ὄφεις ἔχειν, οὓς καὶ οἰωνοὺς ἔλεγον οἰ ω· δοκῶ. ### omicron 459 μόνῳ * ὁ Ἰωθό ρ· ὁ περισσός † οἰοταζομένη ς· φιλοτιμουμένης οἰωτό ς· χιτὼν ἀπὸ ἐρίων r * ὁ καθεί ς· ὁ χαλάσας ASvg ὁ κα θ ’ εἷς ἡμῶ ν· ἕκαστος ἡμῶν * ὁ καυλό ς· ὁ κλάδος (Exod. ### omicron 465 25,31) AS ὀκείλασα ν· τὴν ἐποκείλασαν ναῦν ὀκέλλει ν· ἐμβάλλειν. ### omicron 467 προσορμεῖν * ὀκέλλε ι· προσορμεῖ (r. ### omicron 468 ) ASvg. καὶ μὴ κρατεῖ ἑαυτοῦ ὅ κ ’ ᾖ· ὅτε ᾖ ὀκιμβάζει ν· διατρίβειν. ### omicron 470 καὶ στραγγεύεσθαι v ὄκκαβο ς· τὰ περὶ τὸν βραχίονα ψέλλια ὅκκα σάζη ι· ὅταν στοιβάζηι ὄκκο ν· ὀφθαλμόν ὀκκῦλα ι· τὸ ὀκλάσαι, καὶ ἐπὶ τῶν πτερνῶν καθίζεσθαι ὀκλαδία ς· * θρόνος πτυκτός AS, δίφρος ταπεινός, ὃν οἱ ἀκόλουθοι φέρονται τοῖς εἰς τὰς ἀγορὰς ἐξιοῦσι πλουσίοις. ### omicron 475 καὶ πεποίηται τοὔνομα παρὰ τὸ κεκλάσθαι * ὀκλάζει ν· λαγγάζειν A (vg) n. ### omicron 476 εἰς γόνυ κάμπτειν (ASvg). διστάσαι (vg) * ὀκλά ξ· ἐπικεκαμμένως AS ὀκνε ῖ· δέδοικε. ### omicron 478 δειλιᾷ, εὐλαβεῖται. οὐ βούλεται [φόβος] ὀκνεί ω· ὀκνῶ n. ### omicron 479 καὶ τὰ ὅμοια (Ε 255). καὶ ὀκνηρός * ὀκνόδραστο ν· πᾶν πρᾶγμα ἄγνωμον ὄκνο ς· εἶδος ἐρῳδιοῦ. ### omicron 481 καὶ ⸤ φόβος r * ὀκνῶ ν· ἀναδυόμενος ASgn. ### omicron 482 φοβούμενος (r. s) * ὁκοῖο ν· ὁποῖον. ### omicron 483 Ἀττικῶς vgn ὀκορνού ς· τοὺς ἀττελέβους. ### omicron 484 καὶ τὰ ἀκριδώδη οὕτω λέγουσιν (Aesch. fr. 256) ὀκριάζω ν· τραχυνόμενος (Soph. ### omicron 485 fr. 971) * ὀκρίβαντα ς· ἐνβάτας ASn * ὀκρίβα ς· βῆμα ἡνιόχου gn ὀκρίβα ς· οἱ μὲν ὄνον φασίν, οἱ δὲ ἄγριον κριόν, ἄλλοι κλίμακα. ### omicron 488 κυρίως δὲ τὸ λογεῖον, ἐφ’ οὗ οἱ τραγῳδοὶ ἠγωνίζοντο. τινὲς δὲ κιλλίβας τρισκελής, ἐφ’ οὗ ἵσταντο οἱ ὑποκριταὶ καὶ τὰ ἐκ μετεώρου λέγουσιν * ὀκριόεντι βαλώ ν· τραχείᾳ βαλών (Μ 380) A ὀκριόε ν· τραχύ r. ### omicron 490 σκληρόν. στερεόν. ⸤ ὀργίλον r * ὀκριόεντ ι· τραχεῖ (Δ 518) ASn ὀκριόωντ ο· ἐτραχύνοντο g. ### omicron 492 ὠργίζοντο. μεταφορικῶς ἀπὸ τῶν ἄκρα πολλὰ ἐχόντων λίθων. ὄκρις γὰρ κυρίως ὁ τραχὺς λίθος (ς 33) ὁ Κρὴς τὴν θάλαττα ν· ὡς Κρητὸς ἐν θαλάττῃ χειμασθέντος, εἶτα προσγαληνιῶσαν αὐτὴν ἰδόντος “Εἴ σε μὴ ᾔδειν, ἐπίστευσα ἂν ὡς ἀληθευούσῃ εἰπόντος ὀκρυόε ν· φρικῶδες r. ### omicron 494 (T) * ὀκρυοέσση ς· φρικτῆς ASn. ### omicron 495 χαλεπῆς (Ζ 344) (r. p) ὀκτάδιο ν· καλάθιον πρὸς ὀρνιθάρια ὀκτάκνημ α· ὀκτὼ κνήμας ἔχοντα (Ε 723) ὀκτήσει ς· οἴσεις [ὀκκήσεις] Ὀκτώπα ς· ποταμός (Aesch. ### omicron 499 fr. 149) ὀκτώπηχ υ· τὸ ὀκτάπηχυ (Philem. ### omicron 500 fr. 212) ὀκτώπου ς· σκορπίος (Cratin. ### omicron 501 fr. 77) Σ ὀκχεῖ ν· φορεῖν. ### omicron 502 ἴσχειν ὀκχ ή· στήριγμα, βακτηρία, ἔρεισμα, σκῆπτρον (Callim. ### omicron 503 fr. 355) ὀκωχεύει ν· ἔχειν, συνέχειν ὅλ α· τὰ ἐντὸς τῆς σηπίας στρογγύλα † ὀλαε ῖ· ἐνοχλεῖ. ### omicron 506 καὶ ὀλαθεῖ ὁμοίως ὀλα ί· κριθαί. ### omicron 507 ἀπαρχαί ὀλαιμεύ ς· τὸ τὰς ὀλὰς βάλλων ὀλαιτο ί· σπερμολόγοι. ### omicron 509 καὶ ὀλατοί ὀλβάχνιο ν· κανοῦν. ### omicron 510 Δεινολόχος (fr. 13) ὀλβιόδαιμο ν· τρισόλβιε. ### omicron 511 μακάριε. κατὰ τὴν εὐδαιμονίαν (Γ 182) * ὄλβιο ς· πλούσιος, εὐδαίμων ASvgn. ### omicron 512 ὁ διὰ τοῦ ὅλου βίου μακαριστός (ρ 420) * ὀλβοδότη ς· πλουσίως παρέχων Asg. ### omicron 513 ὄλβος γὰρ ὁ πλοῦτος (Eur. Bacch. 573) * ὄλβο ς· πλοῦτος, χρῆμα (Sir. ### omicron 514 30,15) AS. τιμή (γ 208?) ὀλοθρευτή ς· λυμεών (1. ### omicron 515 Cor. 10,10) ὄλεθρος βαθύ ς· ἔνιοι 〈παρὰ Ἀριστοφάνει (fr. ### omicron 516 320,3)〉 ἐπὶ κόσμου γυναικείου· 〈ἄλλοι ἐπὶ δαπάνης· ἀποδυσπετοῦντα γὰρ εἰπεῖν τὸν παρὰ τῷ Ἀριστοφάνει. ὄλεθρος γὰρ ὁ θάνατοσ〉 hm. * ἀπώλεια g ὀλέθρου πείρα τ ’ ἐφῆπτα ι· ἐπιδέδεται καὶ ἐξῆπται τὸ τοῦ ὀλέθρου ὑμῶν πέρας· οἷον δέδεσθε τῷ ὀλέθρῳ (Η 402) * ὀλε ῖ· [ἐνοχλεῖ. ### omicron 518 ] ἐξολοθρεύσει (Eur. Andr. 856) ASvg [ ὀλεί ρ· ἔλιος μῦς] * ὀλέθριο ς· ἐξολοθρευτής (2. ### omicron 520 Thess. 1,9 v. l.?) ὀλέκει ν· ἀπολλύναι. ### omicron 521 πολιορκεῖν. * φονεύειν (vgS) ὀλέκοντ ο· * ἀπώλλυντο An. ### omicron 522 ἐπολιορκοῦντο. ἐφονεύοντο. ἐξωλοθρεύοντο (Α 10) ὀλέκραν α· οἱ πήχεις, ⸤ τὰ ἐπὶ τῶν ἀγκώνων ὀστᾶ q. ### omicron 523 καὶ * ὀλέκρανες AS. τὰ αὐτά ὀλερό ν· βορβορῶδες. ### omicron 524 τεταραγμένον * ὀλέσα ι· ἀπολέσαι (Ω 242) n * ὀλετῆρε ς· φονεῖς (r) vgpn (Σ 114?) † ὄλεχθο ν· τὸ μαζονόμον * ὄληα ι· ὀλοίης, ἀποθάνῃς (Γ 417) ASp † ὀληθεί ς· ὀδυνηθείς † ὀλήθ η· καὶ τὰ ὅμοια n [ ὀλητῆρε ς· φονεῖς] ὀλιβράξα ι· ὀλισθεῖν ὀλιβρό ν· ὀλισθηρόν. ### omicron 533 λεῖον. ἐπισφαλές * ὀλίγα ἄττ α· ὀλίγα τινά ASvgn * ὀλιγαρχία ι· . ### omicron 535 .. ὀλίγοι ἦρχον ASn * ὀλιγαρχούμενο ι· ὑπὸ ὀλίγων ἀρχόμενοι. ### omicron 536 τρεῖς δέ εἰσι πολιτεῖαι, βασιλεία, ὀλιγαρχία, δημοκρατία q. ASvg ὀλίγῃ ἐνὶ χώρ ῃ· ἐν στενωπῷ (Ρ 394) ὀλίγῃ ὀπ ί· βραχείᾳ φωνῇ (ξ 492) ὀλίγη δὲ ἀνάπνευσις πολέμοι ο· ὀλίγον καιρὸν εἰς διάπνευσιν δίδωσιν ὁ πόλεμος (Λ 801) ὀλιγηπελέω ν· ὀλίγον δυνάμενος, ἀσθενής, ἄτονος (Ο 24) ὀλίγινθ α· ὀλίγον ὀλίγγο ι· εἶδος ἀκρίδων. ### omicron 542 τινὲς ῥιζίον, ὅμοιον βολβῷ ὀλίγιστο ς· ὀλιγοχρόνιος. ### omicron 543 ἐλάχιστος (Τ 223) ὀλιγίστο υ· παρὰ μικρόν * ὀλιγόγνωμο ν· ὀλίγωρον (ASvgn) * ὀλιγοδεή ς· ὀλίγα χρῄζων ASvgn ὀλιγοδρανέω ν· ὀλίγον δυνάμενος (Ο 246) * ὀλιγοδρανή ς· ὀλίγον ἰσχύων r. ### omicron 548 ASvgn. ὀλίγον δυνάμενος AS ὀλίγοισ ι· μικροῖς (μ 252) ὀλίγο ν· μικρόν ἢ οὐδέν (Ε 800) ὀλίγον γόνυ γουνὸς ἀμείβω ν· πόδα κατὰ τὴν πορείαν ὀλίγον ἐναλλάσσων, ἠρέμα ἀναποδίζων, καὶ οὐ προτροπάδην φεύγων· ὅπερ ἐστὶν εἰς τοὔμπροσθεν τετραμμένος, οἷον νῶτα διδοὺς τοῖς πολεμίοις (Λ 547) ὀλιγωροῦντο ς· ἀδημονοῦντος * ὀλίγου δεῖ ν· σχεδόν ASvgn, ἐγγύς ὀλιγόφρω ν· μικρόψυχος ὀλιγοψυχήσα ς· μικροψυχήσας * ὀλιγωρε ῖ· ῥᾳθυμεῖ, ἀμελεῖ AS * 〈 ὀλιγωρήσας 〉· [ἢ] ὀλίγην ἔχων φροντίδα ASn * ὀλιγώρω ς· μικρολόγως. ### omicron 558 σκνιφῶς. ῥυπαρῶς A ὀλίζονε ς· ἥσσονες, ἐλάσσονες (Σ 519) ὀλιζοῦτα ι· μειοῦται, ⸤ ὀλιγοῦται sn * ὀλιζοῦντα ι· μειοῦνται, ⸤ ὀλιγοῦνται AS Ὀλιζώ ν· πόλις (Β 717) . ### omicron 562 καὶ ὁ ἐλάσσων ὁλκά ς· εἶδος πλοίου † ὀλίκο ι· ἐκκομίδαι * ὁλικῶ ς· ἐξ ὅλου. ### omicron 565 ἐπιῤῥηματικῶς ASgn † ὄλινοι κριθῆ ς· δέσμαι. ### omicron 566 καὶ ὤλενος παρὰ Κυπρίοις ὀλινύε ι· λήγει. ### omicron 567 ἀργεῖ ὀλισβοκόλλι ξ· παρὰ τὸ ἐτυμοκόλλιξ (Com. ### omicron 568 ad. 1094) * ὀλισθαίνε ι· πίπτει (Sirac. ### omicron 569 21,7 v. l.) ASvg ὀλισθεῖ ν· δραμεῖν. ### omicron 570 πεσεῖν. ἐλθεῖν * ὀλισθήμασ ι· πλάναις Avg. ### omicron 571 παραπτώμασιν (Ierem. 45,22) A (r) ὀλισθηρό ν· πτωτικόν r * ὄλισθο ς· πτῶσις (Ps. ### omicron 573 72,18 Sym.) r. g ὀλί ς· σκίουρος. ### omicron 574 ἔλειος ὁλκ ά· δυνατά ὁλκάδεσσ ι· ναυσί, πλοίοις (p) * ὁλκάζε ι· ἕλκει, χαλιναγωγεῖ (r) n ὁλκαῖο ν· λακάνη, νιπτήρ. ### omicron 578 κρατήρ ὁλκά ς· * πλοῖον AS, ναῦς φορτηγός. ### omicron 579 〈 ⸤ καὶ παρὰ Ἀλκμᾶνι ὁλκὰσ〉 ἀοιδὰ Σειρήνων [δυνατάς] P * ὁλκαῖ ς· δυνάμεσι. ### omicron 580 τόνοις ASn ὁλκεῖ ς· οἳ τὰ ἀμφίβληστρα ἐπισπῶνται ὁλκ ή· δύναμις. ### omicron 582 ῥοπή. ἰσχύς. βάρος. ῥυτήρ, [ἢ ῥυρή] σταθμός * ὁλκῇ μι ᾷ· τόνῳ. ### omicron 583 δυνάμει AS ὁλκῇ μι ῇ· τὸ αὐτό ὁλκεῖο ν· μέγας κρατήρ. ### omicron 585 λουτήρ (Iudith 15,11?) ὁλκο ί· λύκοι. ### omicron 586 καὶ οἱ τῶν ὄφεων συρμοί. καὶ αἱ μηχαναί, δι’ ὧν αἱ νῆες νεωλκοῦνται * ὁλκό ν· [ὁλκάς. ### omicron 587 ] τὸν ἕλκοντα πλοῖον An ὁλκό ς· ὁδός. ### omicron 588 ἰσχυρός (A). ῥυμός. συρμός. τόνος (g). βάρος ὁλκότη ς· τὰ αὐτά * ὁλκού ς· ναυστάθμους. ### omicron 590 τὰς ἕλξεις τῶν πλοίων (Eur. Rhes. 673) ASn * ὁλκῶ ν· ἐφέλκων An. ### omicron 591 καὶ τὰ ἑξῆς * ὀλλύε ι· ἀπολλύει. ### omicron 592 φονεύει ASvgn Ὅλμιο ν· ὄρος Ἐφέσου r Ὀλμειό ς· ποταμός (Hes. ### omicron 594 theog. 6) pn ὅλμο ς· περιφερὴς λίθος, μάρμαρος, ἐν ᾧ τὰς βοτάνας τρίβουσι. ### omicron 595 καὶ ποτηρίου εἶδος. καὶ τὸ ὑπὸ ταῖς ὑπογλουτίσιν ἑκατέρωθεν κοῖλον. καὶ κύλινδρος ὁλοβολάδε ς· θῖνες ὁλόζινο ν· ὀζῶδες. ### omicron 597 συμπεφυκώς † ὁλοεῖτα ι· ὑγιαίνει ὁλοθούριο ν· εἶδος θαλάττιον ὀλόεργο ς· κακοῦργος * ὀλο ή· ὀλεθρία (Φ 83) (n)p ὀλοίῃ ς· ἀποθάνοις * ὀλοιῇσι ν· ὀλεθρίαις (Α 342) n. ### omicron 603 [ἀπωλείας] ὄλοισθ ε· ἀπόλοισθε (Eur. ### omicron 604 Med. 113) ὄλυσο ς· ὁ ἀπολλύς * ὁλοκαρπούμενο ν· ὅλον προσφερόμενον (4. ### omicron 606 Macc. 18,11) ASvgn * ὁλοκαύτωμ α· ὅλον πυρὶ καθαγιζόμενον, ὁλόκληρον (Exod. ### omicron 607 29,18 ..) AS ὄλοκε ς· αὔλακες * ὁλόκληρο ν· σῶον (AS) ὁλόκνημο ι· ὁλομελεῖς (Pherecr. ### omicron 610 fr. 108,13) ὁλοκληρί α· ἕνωσις ὀλολυγ ή· ποιὰ φωνὴ λυπηρά, ὀδύνην καρδίας ἀσήμῳ τινὶ φθόγγῳ παριστῶσα ὀλολυγ ή· φωνὴ γυναικῶν, ἣν ποιοῦνται ἐν τοῖς ἱεροῖς εὐχόμεναι (Ζ 301). ### omicron 613 καὶ ἄνθος τι παρὰ λίμναις γινόμενον ὀλολυγώ ν· ζωύφιον γινόμενον ἐν ὕδασιν, ὅμοιον ἐντέρῳ. ### omicron 614 καὶ τοὺς εὐήθεις δὲ οὕτως ἔλεγον ὀλολυγμό ς· θρῆνος vg, κλαυθμός (Eur. ### omicron 615 Or. 1137) ὅλον οὐσιοῦτα ι· ὅλον ἑνοῦται ὀλοοῖ ο· δεινοῦ (Γ 133). ### omicron 617 ἢ †ἀγαθοῦ ὀλοοίτροπ α· παρὰ Ῥοδίοις ὀπτὰ πλάσματα εἰς θυσίαν ὀλόμενο ν· δεινόν (Eur. ### omicron 619 Phoen. 1295?) ὀλοοίτροχο ς· * ὀλίγα τρέχων AS. ### omicron 620 ἢ κυκλοτερής Sn, στρογγύλος λίθος. ἢ ὁλότροχος, ἐπεὶ στρογγύλος, καὶ παντὶ μέρει ἐφαπτόμενος τῆς γῆς. ὁ γὰρ τετράγωνος ἑνὶ μέρει ἐφάπτεται (Ν 137) ὀλοό ν· κακόν, [κακόν,] χαλεπόν, * ὀλέθριον (Ξ 139) gnp. ### omicron 621 ἢ ἀγαθόν Ὀλοοσσώ ν· πόλις Θεσσαλίας (Β 739) * ὀλοόφρονο ς· ὀλέθρια φρονοῦντος ASn, κακόφρονος s, δεινοῦ (α 52) ASn ὀλόπτει ν· λεπίζειν, τίλλειν, κολάπτειν † ὁλόπτυο ν· συμπεφυκότα ὀλό ς· τὸ μέλαν τῆς σηπίας r ὁλοσπάδε ς· ὅλαι κατασπώμεναι, καὶ καταπινόμεναι (Soph. ### omicron 627 fr. 972) ὁλοστό ς· ὅλος ὥς ἐστιν (r) ὁλόσφυρο ι, ὁλοσφύρατοι * ὁλοσχερή ς· διόλου, διαμπάξ. ### omicron 630 τέλειος, ὁλόκληρος AS. δυσχερής. ἐξ ὁλοκλήρου * ὁλοσχερῶ ς· τελείως (1. ### omicron 631 Esdr. 6,28) ASvg ὁλόσχοινο ς· ὀξύσχοινος ὁλότροχο ς· περιφερὴς λίθος 〈καὶ στρογγύλοσ〉 b ὀλουρίδα ς· εἶδος κόγχης ὀλούροισι ν· ἄνω τῆς θύρας στρόφιγγες ὀλουφεῖ ν· τίλλειν ὀλοφυγγόν α· φλυκτὶς ἐπὶ τῆς γλώττης (Theocr. ### omicron 637 9,30 v. l.) ὀλοφυδνό ν· ὀλοφυρτικόν. ### omicron 638 λυπηρόν, * ⸤ θρηνητικόν AS, ὀδυρτικόν (Ε 683) Anvg ὀλοφυκτί ς· τὴν φλύκταιναν. ### omicron 639 οὐκ εὖ· ἐπὶ γὰρ τῶν δυναμένων φύεσθαί τι. ἐπινυκτίδα, ἢ δοθιῆνα (Hippocr. mul. aff. II 206?) * ὀλοφύρετα ι· ὀδύρεται, κλαίει, θρηνεῖ ASvgn, κοπετεῖ (Θ 202 . ### omicron 640 .) ὀλόφυ ς· οἶκτος. ### omicron 641 ἔλεος. θρῆνος (Sapph. fr. 21,3 L.—P.) ὀλοφώϊ α· ὀλέθρια, οἷον ὀλοποιά, δεινὰ βουλεύματα (δ 410. ### omicron 642 460) ὀλοφώϊο ς· πολύπειρος, πολύφρων. ### omicron 643 πανοῦργος, πονηρός ὁλόφωνο ς· ὁ ἀλεκτρυών· ἢ ἀπὸ τοῦ λόφου, ἢ ἀπὸ τοῦ ἐν τῷ ᾄδειν ὅλον αἴρεσθαι καὶ μετεωρίζεσθαι (Cratin. ### omicron 644 fr. 259) * ὀλοώτερο ς· ὀλέθρου αἰτιώτερος (Γ 365) Avgn ὀλπ α· ἡ ἐλπίς. ### omicron 646 καὶ χόνδρου τις ἕψησις. λήκυθος. ἔδεσμά τι. ἢ ὄλβος ὄλπι ς· οἰνοχόη (Sapph. ### omicron 647 fr. 141,3 L.—P.) ὀλλύε ι· φθείρει [ ὀλυμπί α· δοκός] Ὀλύμπια δώμα τ ’ ἔχοντε ς· οἱ τὸν Ὄλυμπον κατοικοῦντες θεοί, ὅ ἐστιν ὄρος ἐν Μακεδονίᾳ, καὶ οὐρανός (Α 18) Ὀλύμπι α· ὁ Ἀθήνησιν ἀγών Ὀλύμπιο ν· τοῦτο ἀτελὲς ἔμεινεν Ἀθήνησιν οἰκοδομούμενον, πολλάκις ἀρχὰς λαβὸν τῆς κατασκευῆς * Ὀλυμπιονίκη ς· στεφανισθεὶς εἰς Ὀλυμπίαν AS(g) * Ὀλύμπιο ς· οὐράνιος r. ### omicron 654 ASvg Ὀλυμπίου πνοα ί· Ὀλυμπίας ἄνεμός ἐστιν ὁ ἀπὸ τοῦ Ὀλύμπου πνέων Ζέφυρος * Ὄλυμπο ς· οὐρανός, θεοῦ οἰκητήριον. ### omicron 656 καὶ ὄρος ἐν Μακεδονίᾳ r. Avg Ὀλύμπου νόμο ς· τῶν αὐλητικῶν τις (Ar. ### omicron 657 Equ. 9) ὄλυνθο ς· τὸ μὴ πεπαμμένον σῦκον. ### omicron 658 〈καὶ ὄνομα πόλεωσ〉 r ὄλυνο ς· τὸ ἀπότριμμα, καὶ ἀποκάθαρμα ὄλυρ α· * εἶδος σπέρματος. ### omicron 660 ἢ βρῶμά τι μεταξὺ σίτου καὶ κριθῆς ASn. οἱ δὲ αὐτὴν τὴν κριθήν. ἄλλοι καρπόν τινα σιτικόν. * ζειάν [τινὲς ζέαν] (Ezech. 4,9) ASvg ὄλλυτα ι· ἀπόλλυται (Eur. ### omicron 661 Med. 1066) ὄλχο ν· ἐνέδραν (s) * ὀλώλαμε ν· ἀπολώλαμεν, ἀπεθάνομεν (Eur. ### omicron 663 Rhes. 761 ..) ASvgn * ὀλώλ ῃ· ἀπόληται (Δ 164 . ### omicron 664 .) n ὄλωντα ι· ἀπόλωνται (Θ 34) * ὅλω ς· παντελῶς AS, [ἢ ἄρα ὁμοῦ] ὁμ ᾶ· ὁμοῦ rh 〈ἢ ἅμα〉 ὁμαδεύει ν· ἀθροίζειν (r) ὅμαδο ς· * ἄθροισις vg. ### omicron 669 θόρυβος ASvgn. ὄχλος. τάραχος. στρατός. ⸤ ἀπὸ τοῦ ὁμοῦ 〈αὐδᾶν 〉 g * ὅμαιμο ι· ἀδελφοί, συγγενεῖς. ### omicron 670 ὁμόαιμοι (ASvg) * ὁμαιχμί η· συμμαχία (Hdt. ### omicron 671 7, 145,2) AS. [καὶ ὁμαίθρα] καὶ ὁμαιχμία ὅμαιχμο ι· σύμμαχοι (Thuc. ### omicron 672 3, 58,4) (r) ὁμαλεῖ ς· ὁμοῦ 〈ὄντεσ〉 * ὁμαλό ν· * λεῖον. ### omicron 674 ἴσον AS, ἰσόπεδον. εὐχερές * ὀμάρξασθα ι· ἐκμάξασθαι. ### omicron 675 ὁμοιωθῆναι ASg ὁμαρέ ς· ὁμοῦ. ### omicron 676 συμφώνως ὄμαρξο ν· ἀπόμαξον * ὁμαρτ ῆ· ὁμοῦ (Eur. ### omicron 678 Hec. 839) n ὄμβρο ν· βροχήν, ὑετόν ὁμαρτεῖ ν· συντυχεῖν ASv. ### omicron 680 ἐπακολουθεῖν Av. συναθροίζειν ὅμαυλο ν· ὁμόκοιτον AShm, 〈σύγκοιτον〉 hm. ### omicron 681 ὁμοῦ αὐλιζόμενον ASv. 〈Σοφοκλῆς Φινεῖ〉 (fr. 650 a) hm ὄμβρο ς· [χοιρίδιον. ### omicron 682 ἢ] ὑετός r ὀμβρε ῖ· ἀτιμάζει, ἀκολουθεῖ. ### omicron 683 ὑπερισχύει. αὔξει. πιαίνει. πλήθει [ ὁμειλαδό ν· μετατᾶγμα καὶ ἄθροισμα] ὁμιλήσωσ ι· συμβάλωσιν (Τ 158) [ ὅμειλο ς· συστροφή. ### omicron 686 ἀπὸ τοῦ ὁμοείλας εἶναι. καὶ πλῆθος ὄχλου] ὁμειρόμενο ι· 〈ἐπιθυμοῦντεσ〉 (1. ### omicron 687 Thess. 2,8) * ὁμείροντα ι· ἐπιθυμοῦσιν (Iob 3,21) ASvg ὀμεῖτα ι· ὀμνύει (Ι 274) * [ ὅμερρο ς· τυφλός v] ὁμέστιο ι· σύνοικοι ὁμέστιο ν· σύνοικον * ὁμέστιο ς· ὁμόοικος (Greg. ### omicron 693 Naz. c. 2,1 32,3?) (r) (AS)vg [ ὁμ ᾶ· ὅπερ ὠμοῦ] * ὁμευνέτο υ· συγκοίτου (r). ### omicron 695 ASgn, ὁμολέκτρου (Eur. Med. 953) * ὁμ ή· ὁμοία (Ψ 91) AS. ### omicron 696 ἢ ὀμνύεις ASvg * ὁμηγερέε ς· ὁμοῦ ἀθροισθέντες (Α 57) r ASn * ὁμηγερέεσσι ν· ὁμοῦ πᾶσιν (Ο 84) A ὁμήγορο ι· ἰσήγοροι, ἐν ταὐτῷ συνήγοροι * ὁμηγύρει ν· τὸ συνάξαι AS ὁμηγύρεω ς· συνόδου, συναθροισμοῦ * ὁμήγυρι ς· πλῆθος r. ### omicron 702 Avg, ὄχλος, ⸤ συναγωγή n, συνέλευσις g ὁμηγυρίσασθα ι· ὁμοῦ συναγαγεῖν πολλούς (π 376) * ὁμήθε α· συνήθη ASg ὁμιλε ῖ· πολεμεῖ AS. ### omicron 705 συμμαχεῖ (Ε 834) * ὁμηλικί η· τῆς αὐτῆς ἡλικίας, συνῆλιξ (Γ 49) AS ὁμή ν· ὁμοίαν. ### omicron 707 τὴν αὐτήν (Ω 57) ὁ μήνιε ν· ὠργίζετο (Α 488) * ὁμὴ νῶ ϊ· ἡ αὐτὴ ἡμᾶς τοὺς δύο (Ψ 91) A ὅμηρ α· τὰ ἐπὶ συμβιβάσει διδόμενα ἐνέχυρα (1. ### omicron 710 Macc. 9,53 ..) r. p * ὁμηρεύει ν· συμφωνεῖν AS ὁμηρεῦσα ι· τὸ συμβολῆσαι. ### omicron 712 ὁμοφωνοῦσαι, ὁμοῦ λέγουσαι (Hes. theog. 39) ὁμηρεῖ ν· ὁμοῦ ἡρμόσθαι. ### omicron 713 καὶ συμφωνεῖν ὁμηρε ῖ· ἐγγυᾶται. ### omicron 714 ἀκολουθεῖ Ὁμηρίδα ι· οἱ ῥαψῳδοί r ὁμηρέται ς· ὁμοψήφοις, ὁμογνώμοσιν † ὁμηρητῆρε ς· ἀκόλουθοι. ### omicron 717 συνήγοροι ὁμηρίδδει ν· ψεύδεσθαι * ὅμηρο ι· οἱ ἕνεκεν εἰρήνης διδόμενοι, ἐνεχυραζόμενοι Avgn ὅμηρο ς· ὁ τυφλός. ### omicron 720 καὶ ὁ ἐνεχυραζόμενος [ ὀμηνή ν· τροφήν] * ὁ Μίδα ς· βασιλεὺς Φρυγῶν πλούσιος A (S) gn ὁμιλαδό ν· ἐν συστροφῇ καὶ τάξει μάχεσθαι, * ⸤ κατὰ τάγμα καὶ ἄθροισμα (Μ 3) S * ὁμιλε ῖ· συναναστρέφεται ASvgn. ### omicron 724 μάχεται 〈 ὁμιλεῖ ν·〉 ἐπακολουθῆσαι νεκρῷ (Π 641). ### omicron 725 ἀναστρέφεσθαι. λαλεῖν. τίθεται δὲ καὶ ἀντὶ φιλίας, καὶ διαλέξεως * ὁμιλέομε ν· διαλεγόμεθα (Λ 523?) AS ὁμιλήσει ε· συναναστραφῇ (α 265). ### omicron 727 ἢ ἐμαχέσατο, καὶ συνέβαλε πρὸς μάχην ὁμιλί α· διήγησις. ### omicron 728 ὅμιλος ὁμιλίαι χθονό ς· ἀντὶ τοῦ φιλίαι, ἔρωτι τῆς πατρίδος. ### omicron 729 καὶ ἀντὶ τοῦ πάλῃ. περὶ γὰρ τὴν πάλην ἐσπούδασαν οἱ Θηβαῖοι (Eur. Phoen. 1408) ὅμιλο ς· * ἄθροισμα. ### omicron 730 ὄχλος (ASvg) np. θόρυβος (AS). δῆμος. ⸤ πλῆθος (ASvg) . [μάχη.] σύνοδος s. μάχη. ἀπὸ τοῦ ὁμοῦ εἰλεῖσθαι κατ’ αὐτὸν ὄχλον (Γ 36) ὅ μι ν· ὅτι αὐτόν S * ὀμιχεῖ ν· οὐρεῖν (Hes. ### omicron 732 op. 727) (n) ὁμίχλη ἢ ὁμίχλ α· ἀὴρ παχύς, σκοτεινός, ἀχλὺς [σκοτεινός] ὑδατώδης, σκοτία (Α 359) ὀμίχματ α· οὐρήματα (Aesch. ### omicron 734 fr. 435) r ὀμματοστερεῖ ς· πηρούς. ### omicron 735 ἢ βλάπτεσθαι ὀμμάτειος πόθο ς· διὰ τὸ ἐκ τοῦ ὁρᾶν ἁλίσκεσθαι ἔρωτι· ‘ἐκ τοῦ γὰρ ἐσορᾶν γίνεται ἀνθρώποις ἐρᾶν‘ (Agath. ### omicron 736 fr. 29). καὶ ἐν Ἀχιλλέως ἐρασταῖς· ὀμμάτων ἄπο λόγχας ἵησιν (Soph. fr. 161) * ὁμοαιχμί α· ὁμομαχία ASg [ ὁμοβόρο ς· ὁμοφάγος] ὁμόβωμοι θεο ί· ἐν Ἐλευσῖνι Δήμητρος καὶ Κόρης εἰσίν . ### omicron 739 .. ὁμογάλακτε ς· οἱ ἐκ τοῦ αὐτοῦ γένους. ### omicron 740 ἢ ἀδελφοί * ὁμογάστριο ς· ἐκ τῆς αὐτῆς γαστρός (Φ 95) ASn * ὁμογενῶ ν· συγγενῶν ASvg * ὁμόγνι α· . ### omicron 743 .. ἢ γνήσια (AS) Σ (p) ὁμοδάλιο ν· ἰσοετῆ * ὁμοδίαιτο ς· ὁμότροφος (AS). ### omicron 745 ὁμοτράπεζος A (Svg), σύνοικος ὁμόδοξο ς· μιᾶς καὶ τῆς αὐτῆς δόξης (Greg. ### omicron 746 Naz. or. 1 p. 194a) * ὁμόδουλο ς· σύνδουλος (Eur. ### omicron 747 Hec. 60) ASvg * ὁμοερκή ς· ὁμότοιχος g * ὁμόζυγο ς· γαμετή ASvg ὁμοήγορο ν· ὅμοιον ὁμόθε ν· ἐκ τοῦ αὐτοῦ τόπου· ἐξ ὁμόθεν πεφυκότες (ε 477) * ὁμοθυμαδό ν· ὁμοῦ. ### omicron 752 ὁμοψύχως (Iob 2,11) n * ὁμόθυμο ς· ὁμόφρων ASvg, ὁμόψυχος vg * ὅ μο ι· ὅτι μοι (Α 120) vn ὅμοι α· ἴσα· ‘ὁμοίῃ ἔνθεο τιμῇ‘ (Δ 410) ὁμοίη ς· ὁμοίας. ### omicron 756 τῆς ἴσης (Α 278) [ ὁμοιΐου πτολεμοῖ ο· ἐν ᾧ ὅ . ### omicron 757 .. (Ν 358)] ὁμοιΐο υ· τοῦ ὁμοῦ ἰέναι ποιοῦντος πτολέμοι ο. ### omicron 758 ἐν ᾧ ὅμοιος πᾶσι καὶ ἴσος ὁ κίνδυνος· ξυνὸς Ἐνυάλιος, καί τε κτανέοντα 〈κατέκτα〉 (Σ 309). ὁμοίως δέ φησι καὶ ὁμοιΐου θανάτοιο (γ 236?). καί· ἀλλά σε γῆρας τείρει ὁμοίϊον (Δ 315) ὁμοιογεν ῆ· ὁμόφυλον, συγγενικόν ὁμοιόπτερο ι· ὁμοιότιμοι ὅμοιο ς· ἐν ταὐτῷ συνεστώς * ὁμοιοῦσθα ι· ἐξισοῦσθαι (Eur. ### omicron 762 Bacch. 1348) gn ὁμοιωθήμενα ι· ἐξισωθῆναι (Α 187). ### omicron 763 συμμιγῆναι * ὁμοκλ ή· ἀπειλή, βοή AS ὁμοκλῆ ς· ὁμώνυμος. ### omicron 765 ἢ ἀπειλῆς * ὁμοκλήσα ς· [ὁμοῦ ἀπελθών. ### omicron 766 ] ἀπειλήσας. βοήσας (Ε 439). στενάξας ASn ὁμοκλήσασκε ν· [ἢ ὁμοκλεῖν. ### omicron 767 ] ἐβόα (Β 199) ὁμοκλητῆρε ς· ἀπειλητῆρες ὁμοκλητῆρο ς· ἀπειλητῆρος. ### omicron 769 τοῦ παρακελευομένου (Μ 273) ὁμόκλητο ς· ὁ μιᾷ κλήσει καλούμενος μετὰ ἑτέρου ὁμολογ ῶ· †ζοφῶ ὁμολειῶ ν· ἰσάζων. ### omicron 772 καταλειαίνων * ὁμόλεκτρο ς· σύγκοιτος (Eur. ### omicron 773 Or. 508) r. (ASn) ὁ μολοβρό ς· αἰσχρός, ἀναιδής. ### omicron 774 περίτριμμα * ὁμολόγω ς· συμφώνως (Hos. ### omicron 775 14,5) ASvg Ὁμολωΐδε ς· πύλαι ἐν Θήβαις (Eur. ### omicron 776 Phoen. 1119) Ὁμολώιος Ζεύ ς· Θήβησιν οὕτω προσαγορεύεται ὁ Ζεύς ὁμό ν· ἕν, τὸ αὐτὸ ὅμοιον· ‘ἦ μὰν ἀμφοτέροισιν ὁμόν‘ (Ν 354) ὁμοούσιο ν· τὸ ἐξ αὐτοῦ τοῦ ὑποκειμένου ὑπάρχον ὁμοουσιότη ς· ταυτότης κατὰ τὸ ὑποκείμενον, καὶ τὸ ἀπαράλλακτον κατὰ τὴν οὐσίαν ὁμόπαιδα κάσι (ν ) Κασσάνδρα ς· ὁμοῦ παιδευθέντα, ἢ ὁμοῦ τεκνωθέντα· ἐπειδὴ δίδυμοί εἰσιν (Lyr. ### omicron 781 adesp. 79B Bgk) ὁμόπτερο ι· ὅμοιοι. ### omicron 782 ὁμότριχοι. ὁμόχρονοι, ἀδελφοὶ ἥλικες, ὁμοῦ ηὐξημένοι ὁμορβεῖ ν· ἀκολουθεῖν. ### omicron 783 ὁδοιπορεῖν ὀμόργν υ· ἀπέψα. ### omicron 784 ⸤ ἀπέμασσεν (Ε 416) n ὁμορίτα ς· ἄρτος ἐκ πυροῦ διηττημένου γεγονώς ὀμόρξα ι· ἀπομάξαι, ἀποψήσασθαι ὀμόρξ ῃ· ἀποψήσῃ * ὅμορο ς· πλησιόχωρος r. ### omicron 788 nΣ, γειτνιῶν vg * ὁμοροῦσ α· γειτνιῶσα r. ### omicron 789 As(S). πλησιάζουσα (Ierem. 27,40) n (Σ) * ὁμοῤῥοθοῦντε ς· ὁμοφωνοῦντες n, ὁμόηχοι ὁμοῤῥοθεῖ ν· ὁμοῦ ἕλκειν, καὶ * ⸤ συμφωνεῖν (Eur. ### omicron 791 Or. 530) (Avg) n ὁμόῤῥοθ α· ἀθρόα [ ὁμοροῦσ α· γειτνιῶσα, πλησιάζουσα] ὁμόροφο ς· ὁμοδίαιτος. ### omicron 794 * ⸤ σύνοικος v * ὁμόρω ν· ἀστυγειτόνων (Thuc. ### omicron 795 3,92,2) AS(g) * ὁμό ς· ὅμοιος. ### omicron 796 ⸤ ὁ αὐτός (Δ 437) n [ * ὄμοσα ι· ὀμόσω. ### omicron 797 ὀμνύω Α] * ὄμοσσο ν· ὄμοσον [ὀμνύω] (Α 76) A * ὁμόσ ε· εἰς τὸν αὐτὸν τόπον AS· τῶν πάντων ὁμόσε στόματα ἔτραπε (Μ 24) ὁμοσίπυο ι· ὁμοτράπεζοι ὁμόσκευο ι· τῷ αὐτῷ ὁπλισμῷ χρώμενοι (Thuc. ### omicron 801 2, 96,1) * ὁμόσε χωρεῖ ν· συνδραμεῖν (Eur. ### omicron 802 Or. 921) ὁμόσιτο ι· ὁμοτράπεζοι * ὁμόσπονδο ς· φίλος (Dem. ### omicron 804 18,287) (Avgn) Ss ὁμόσπορο ι· ἀδελφοί (Eur. ### omicron 805 Bacch. 1092) ὁμόστιβο ι· συμπράττοντες ὁμοστιχάε ι· ὁμοστιχεῖ. ### omicron 807 ὁμοῦ πορεύεται (Ο 635) ὁμόστολο ι· συμπράττοντες. ### omicron 808 τῇ αὐτῇ ὁδῷ κοινωνοῦντες ὁμόσφυρο ι· συνοδοιπόροι ὁμόσφυρο ς· ἀδελφή. ### omicron 810 τῆς δὲ τρίτης συλλαβῆς ἐκτεινομένης, δηλοῖ τὸν ὁμόχωρον. Σφῦρα γὰρ τῆς σπορίμου γῆς τὸ μέτρον ὁμοτελεῖ ς· οἱ ἀπὸ τῶν αὐτῶν τιμημάτων ὁμοταγεῖ ς· οἱ ἐν τῷ αὐτῷ τάγματι * ὁμοτέρμω ν· ὅμορος, γείτων ASn ὁμότιμο ς· ὁμόδοξος. ### omicron 814 ἰσότιμος. ὅμοιος ὁμο ῦ· ἐγγύς. ### omicron 815 τοπικόν. ἢ ‘〈ὁμοῦ〉 ἄνδρες Ἀθηναῖοι δισμύριοι‘ ([Dem.] 25,51) [ὁμόφρονες] * ὀμοῦμα ι· ὀμνύω (Α 233) ASvgn ὅμουρ α· σεμίδαλις ἑφθή, μέλι ἔχουσα καὶ σησάμην ὁμούρησι ν· τὴν ὁμόρησιν [Ἀττικοί] ὁμουροῦσ ι· γειτνιῶσιν ἐν τοῖς ὅροις (Hdt. ### omicron 819 2, 33,2 ..) ὁμοῦ ’στι ν· σχεδὸν ἐγγύς ἐστιν (Ar. ### omicron 820 Pac. 513) ὁμοφροσύν η· προσηνία, πραότης * ὁμοφυή ς· ὁμογενής (Plat. ### omicron 822 Phaed. 86 b?) ASvgn ὄμπα ι· θύματα. ### omicron 823 πυροὶ μέλιτι δεδευμένοι (Callim. fr. 655 Pf.) † ὀμπάτα ι· ὑβρίζει. ### omicron 824 προπηλακίζει ὄμπι α· παντοδαπὰ τρωγάλια ὄμπν η· τροφή. ### omicron 826 εὐδαιμονία r ὄμπνι α· τὰ ζωτικά ὄμπνι α· καρποφόρος. ### omicron 828 [τροφή.] ἄφθονος. ἀγαθή. νόστιμος. ἡ τὸ ἀναπνεῖν ἡμῖν διδοῦσα (Callim. fr. 1,10 Pf.) ὀμπνίῃ δαιτ ί· ἀντὶ τοῦ πολλῇ ὀμπνίου νέφου ς· μεγάλου, πολλοῦ, ηὐξημένου (Soph. ### omicron 830 fr. 225) ὄμπνιος λειμώ ν· ὁ τῶν πυρίνων καὶ Δημητρίων καρπῶν· ἐπεὶ Ὄμπνια ἡ Δημήτηρ ὀμπνιόχει ρ· πλουσιόχειρ. ### omicron 832 ⸤ πλούσιος r ὀμπνηρὸν ὕδω ρ· τρόφιμον (Callim. ### omicron 833 fr. 357 Pf.) ὀμφ ά· ὀσμή. ### omicron 834 Λάκωνες ὄμφακε ς· πάντα τὰ αὐστηρὰ καὶ ὀξέα, ἤγουν ὄξινα ὀμφακία ς· πάροξυς ὀμφαλητόμο ς· μαῖα (Hippon. ### omicron 837 fr. 1 Kn.) Ὀμφαλίδα ι· πατριά ὀμφαλιστή ρ· ᾧ τοὺς ὀμφαλοὺς ἀποτέμνουσιν ὀμφαλόεσσ α· ἡ Ἄρκτος· διὰ τὸ μέσον τὸν βόρειον πόλον περιέχειν. ### omicron 840 τινὲς δὲ τὴν εὔτροφον χώραν (Nic. Al. 7). καὶ ἀσπίδες ὀμφαλόεσσα ι· ἢ ὀμφαλοὺς ἔχουσαι, ἢ στρογγύλαι (Δ 448) ὀμφαλόεντ α· ὀμφαλοὺς ἔχοντα ζυγόν. ### omicron 841 Ὀμφαλοὺς δὲ λέγουσι τὰς ἐν τῷ ζυγῷ τρώγλας, ἐφ’ ὧν αἱ ἡνίαι δέδενται (Ω 269) ὀμφαλό ς· ζυγοῦ τὸ μέσον (Ω 273). ### omicron 842 καὶ Δελφοί, ἐπειδὴ μεσαίτατοι ὀμφαλὸς Αἰγαῖο ς· ζητεῖται πῶς τὴν Πυθὼ ὀμφαλὸν Αἰγαῖον 〈εἴρηκε〉· τινὲς δὲ παρὰ τὸ τῆς Αἰγαίων γῆς 〈μέσον εἶναι〉 * ὀμφ ή· φήμη θεία. ### omicron 844 κληδὼν θεία gnS. φωνή gn. δόξα. ⸤ πνοή Ss. ὀνείρου φαντάσματα (Β 41) (A)Sn ὄμφορ α· ὅσα ἀπὸ τῶν ἱερῶν ἐκφέρεσθαι ὁ νόμος κωλύει ὀμφύνει ν· αὔξειν. ### omicron 846 ⸤ σεμνύνειν r. ἐντιμότερον ποιεῖν * ὁμωθῆνα ι· εἰς ὁμόνοιαν ἐλθεῖν (Ξ 209) AS ὁμωρόφιος καὶ ὁμώροφο ς· ὁ ὑπὸ τῇ αὐτῇ στέγῃ ὑπάρχων (r) a) ὅμω ς· πλήν r. ### omicron 849 s. b) ὁμῶ ς· ὁμοίως (Α 196) Snp ὁμωχέτα ι· οἱ συμμετέχοντες τῶν αὐτῶν σπονδῶν. ### omicron 850 ἢ ὁμοβώμιοι. καὶ ὁμόναοι (Thuc. 4, 97,4) ὅ ν· ἄρθρον ἀρσενικὸν ἑνικὸν ὑποτακτικόν· ‘ὅν τινα μὲν βασιλῆα καὶ ἔξοχον‘ (Β 188). ### omicron 851 καὶ οὐδέτερον ὑποτακτικόν· ‘Ζεὺς δὲ πρὸς ὃν λέχος ἤϊ’ Ὀλύμπιοσ‘ (Α 609). καὶ ἀντωνυμία ἀρσενικὴ τρίτου προσώπου ἀντὶ τοῦ τὸν ἑαυτοῦ· ‘αὐτὰρ ὅγ’ ὃν φίλον υἱόν‘ (Ζ 474). ἢ ὑπάρχον. ἢ τὸν αὐτόν * ὀναίμη ν· τύχοιμι g, ἀπολαύσω, ὠφεληθείην (Eur. ### omicron 852 Hec. 997) vg * [ ὀναίμη ν· ἀπήλαυσα AS] * ὄναιντο [ἢ ὄναιτο]· ὠφεληθεῖεν ASvg(n) ὄναιο ν· ἄμεινον ὄνα ρ· καθ’ ὕπνου ⸤ φαντασία (Α 63) r * ὀνάσθα ι· ὠφελῆσθαι (Eur. ### omicron 857 Hipp. 517 ..) vg ὄνεια ρ· ὠφέλημα. ### omicron 858 ὀνήσιμον. ἀγαθόν (Χ 433 ..) r ὀνᾶ ς· δοῦλον ἀνόητον, ἀχρεῖον ὄνοτα ι· ἀτιμάζει. ### omicron 860 μέμφεται ὃγ γόνο ν· τοὺς ἑαυτοῦ προγόνους, ἢ τὴν ἑαυτοῦ γένεσιν (a 216?) ὀνείατ α· ὅσα ὄνησιν παρέχει καὶ ὠφέλειαν (g). ### omicron 862 ἀγαθὰ ⸤ βρώματα (Ι 91 ..) p ὁ νείατο ς· οὐραγός ὀνειάτω ν· ὀνησιφόρων * ὀνείδ η· ὕβρεις g. ### omicron 865 χλευάσματα. κατηγορίαι ASvg. αἰσχῦναι ὄνειδο ς· αἶσχος. ### omicron 866 ⸤ μέμψις r. κατήφεια. καὶ κλέος (Eur. Med. 514) . καὶ εἶδος πόματος [ ὀνείνυε ν· ὠφέλησεν] ὀνείλεο ν· θυσία Ποσειδῶνος . ### omicron 868 .. Ὄνειο ν· ὄρος ἐν Κορίνθῳ (Thuc. ### omicron 869 4, 44,4) r ὀνειρείῃσι πύλῃσ ι· ταῖς τῶν ὀνείρων πύλαις, ἃς ὑφίσταται μυθικῶς, ὧν τὴν μὲν μίαν κερατίνην, τὴν δὲ ἑτέραν ἐλεφαντίνην. ### omicron 870 [ἢ τῷ ὕπνῳ.] διὰ γὰρ τούτων ὄνειροι ἐκπέμπονται (δ 809) 〈ἢ τῷ ὕπνῳ〉 ὀνειρόπληκτο ς· ὀνείρῳ πεπληγώς [ἢ ὀνειροκρίτης] * ὀνειροπολε ῖ· ὡς ἐν ὀνείρῳ βλέπει, ἢ ὡς ἐν ὕπνῳ φαντάζεται (Ar. ### omicron 872 Nub. 16) ASvg * ὀνειροπόλο ς· ὀνειροκρίτης Avgn. ### omicron 873 ἢ ὁ περὶ τοὺς ἰδίους ὀνείρους πολούμενος Ap, καὶ διὰ τούτων τοὺς πέλας μαντευόμενος· ἢ ὁ κρίνων αὐτούς (Α 63) ὀνειροπολῶ ν· δι’ ὀνείρων μαντευόμενος ὄνειρο ς· ὁ θεός. ### omicron 875 καὶ τὸ δι’ αὐτοῦ θέαμα ὄναιτ ο· ὠφεληθείη (Ar. ### omicron 876 Nub. 1237?) ὀνήμενο ς· ἄξιος ὀνήσεως· οἷον ὄνησιν ἑαυτοῦ λάβοι. ### omicron 877 τινὲς δὲ φρόνιμος (β 33) ὀνήμενα ι· ὠφεληθῆναι ὀνήσεα ι· ὄνησιν λήψῃ (Ζ 260) ὄνησι ς· ἰσχύς. ### omicron 880 * ⸤ ὠφέλεια (Eur. Med. 254) r. ASvgn * ὀνησιφόρο ς· ὠφέλειαν φέρων r. ### omicron 881 ASvg ὀνησιφόρω ν· τὰ ὠφέλιμα φερόντων * ὀνητ ά· μεμπτά ASvg ὃν ἠτίμησε ν· ὃν ἀτίμως ἔπεμψεν (Α 94) ὀνήτω ρ· ὄνησιν φέρων * ὄνθο ν· κόπρον κτηνῶν, ἤτοι βόλβιτον (Ψ 781) vg * ὄνθο ς· βόλβιτον, ⸤ κόπρος βοῶν (Ψ 775) ASn * [ ὄνι α· ὠφέλιμα A. ### omicron 888 ἢ βρώματα. ἢ κτήματα vg] [ ὄνια ρ· ὠφέλεια] ὀνία ς· σκάρου εἶδος * ὀνιαῖ α· τοῦ ἵππου τὸ ἀφόδευμαι AS(g) ὄνιγλι ν· εἶδος οἴνου (Alcm. ### omicron 892 fr. 117 Bgk) * ὀνίνασθα ι· ὠφελεῖσθαι r. ### omicron 893 ASn * ὀνίνησι ν· ὠφελεῖ r. ### omicron 894 ASg † ὀνίνοιε ν· ὠφελήσοιεν ὀνίσκο ς· τεκτονικὸς πρίων † ὀνίστειο ι· νεοσσοί Ὀνείτη ς· ἥρωος ὄνομα, καὶ ἴσως ἂν εἴη . ### omicron 898 .. ὀνῖτι ς· ὀρίγανον (Nic. ### omicron 899 Al. 56) gn [ ὀνοβόστιδε ς ] ὀνοβάτιδε ς· αἱ ἐπὶ μοιχείᾳ ἁλοῦσαι γυναῖκες καὶ ἐξενεχθεῖσαι ἐπὶ ὄνων ὀνόγυρο ι· σειροί. ### omicron 901 καὶ πόα τις † ὀνοδέστερο ι· ἄγνωστοι * ὄνοιτ ο· ὁμοίως (Ν 287 . ### omicron 903 .) (Sn) * ὀνοκίνδιος [καὶ ὀνοκίνδα ς]· ἀστραβηλάτης. ### omicron 904 ὀνηλάτης (eupol. fr. 182) ASg ὀνοκένταυρο ι· παρὰ Ἀκύλᾳ τριχιῶντε ς, δαιμόνων τι γένος, κάθυλον καὶ σκοτεινὸν τῇ ἐπιφανείᾳ, ὅπερ σίειμ ὠνόμασαν οἱ τὴν Ἑβραϊκὴν φωνὴν μεταθέντες οἱ λοιποί (Isai. ### omicron 905 13,22) [ ὀνοκύνδος καὶ ὀνοκίνδα ς· ἀστραβηλάτης, ὀνηλάτης] ὀνομάκλυτος Ἄλτη ς· κατὰ μὲν τοὺς 〈ὑφ’〉 ἓν ἀκούοντας ἔσται ὁ ἔνδοξος κατ’ ὄνομα· κατὰ δὲ τοὺς διαιροῦντας ὁ τῷ ὀνόματι κλυτός (Χ 51) * ὀνομαστο ί· ἔνδοξοι, περιβόητοι (Num. ### omicron 908 16,2 ..) ASvg * ὀνομῆνα ι· ὀνομάσαι r. ### omicron 909 n, ἐπαγγείλασθαι * ὀνομήν ω· [ὀνομήσω] ὀνομάσω (Β 488) ASn ὀνόπ η· ἀμπέλου [εἶδος] μελαίνης εἶδος ὀνόπορδο ν· τὴν ἑλξίνην. ### omicron 912 ἔστι δὲ λάχανον ἄγριον (Epich. fr. 161). καὶ εἶδος κογχυλίου ὄνο ς· ὁ ἀνώτερος λίθος τοῦ μύλου. ### omicron 913 καὶ τὸ ὑποζύγιον. καὶ τὸ περὶ τὰ τῶν ὑδάτων ἀγγεῖα πολύπουν ζῷον καὶ συστρεφόμενον, ὡς κύαμος. καὶ τὸ ἀχθοφόρον ζῷον. καὶ ἐφ’ οὗ 〈καὶ〉 τὴν κρόκην νήθουσι. καὶ ἰχθῦς ποιός, ὁ καὶ ὀνίσκος λεγόμενος * ὀνόσαιτ ο· ἐκφαυλίσειε. ### omicron 914 μέμψαιτο (Ν 127) AS ὄνος ἄγει μυστήρι α· τοῖς μυστηρίοις ἐξ ἄστεος 〈εἰσ〉 Ἐλευσῖνα κομίζουσι τὰ πρὸς τὴν χρείαν διὰ τῶν ὄνων. ### omicron 915 τότε μάλιστα εἶχον τοὺς ὄνους ἀχθοφοροῦντας (Ar. Ran. 159) ὄνος Ἀντρώνιο ς· παρόσον ἐν Ἀντρῶνι τῆς Θεσσαλίας ὄνοι μεγάλοι γίνονται (Pherecr. ### omicron 916 fr. 15) ὄνος ἰσόσπριο ς· ἔστι δὲ ζῷον πολύπουν, ὀσπρίῳ ὅμοιον, ὃ καὶ ἴουλόν τινές φασιν (Soph. ### omicron 917 fr. 336) * ὀνόσσετα ι· ὠφελήσει (Ι 55?) A ὀνοστ ά· ἐκφαυλισμοῦ ἄξια, ψεκτά, μεμπτά, εὐτελῆ, φαῦλα. ### omicron 919 ἢ καὶ * ⸤ μεμπτά (Ι 164) vn ὀνοστύππα ξ· [ὀνοστύπτα. ### omicron 920 ] διὰ μὲν τοῦ ὄνου τὸν μύλωνα ὀνειδίζων· διὰ δὲ τοῦ στύππακο ς, ὅτι στυππειοπώλης ἦν (Com. ad. 94) ὀνοτάζει ν· ὀνειδίζειν, ὑβρίζειν ὀνοταζομέν η· πορθουμένη. ### omicron 922 Ἴων μεγάλῳ δράματι (fr. 17). κυρίως δὲ ἐπὶ τοῦ ἐκφαυλίζεσθαι * ὀνοτάζω ν· ὑβρίζων, ⸤ ἐκφαυλίζων (Hes. ### omicron 923 op. 258) ASvgn ὀνοτό ς· μεμψίμοιρος r. ### omicron 924 πτωχός. ⸤ ἐπονείδιστος r ὄνου γνάθο ς· Εὔπολις παίζει εἰς πολυφαγίαν (fr. ### omicron 925 434) . ἔστι δὲ καὶ τόπος οὕτω καλούμενος 〈ἐν Λακωνικῇ〉 ὄνου ποκα ί· χωρίον ἐν ᾅδου διατετύπωκεν Ἀριστοφάνης (Ran. ### omicron 926 186), οὕτω λεγόμενον πλάσας. ἔστι δὲ καὶ παροιμία τις· ὄνου ποκα ί, ἐπὶ τῶν ἀνηνύτων καὶ ἀτελῶν· οὐδὲ γὰρ αἱ πέξεις τῶν ὄνων καὶ κάρσεις δύνανταί τι. ὥσπερ εἰ λέγοι τις ὄνον κείρει ς· παρόσον οὖν τὰ ἐν ᾅδου ἀνήνυτά ἐστι καὶ τὸ μηδέν, παρὰ τοῦτο τὰς τοῦ ὄνου ποκὰς ἔπλασεν ὄνου σκι ά· Ἀριστοφάνης Σφηξί (191)· ‘περὶ τούτου νῦν δὴ μαχεῖ περὶ ὄνου σκιάν‘, ἐπὶ τῶν 〈περὶ〉 μηδενὸς χρησίμου φιλοτιμουμένων * ὄντω ς· ἀληθῶς (1. ### omicron 928 Cor. 14,25 ..) r. ASvg * ὃν τρόπο ν· καθάπερ, ὥσπερ ASvg, καθ’ ὃν τύπον (Hos. ### omicron 929 9,13 ..) * ὀνυρίζετα ι· ὀδύρεται S ὀνυχιε ῖ· ἐπιμελῶς ⸤ ἐξετάσει s ὀξάλει α· εἶδος σύκων ὀξαλί ς· ἡ ὀξεῖα τρύξ. ### omicron 933 ἢ ὀξίνης οἶνος * ὀξέ α· μεγάλα. ### omicron 934 ἀνατεταμένα A ὀξερία ς· τυρὸς ἀχρεῖος * ὀξέω ς· ταχέως (Sap. ### omicron 936 3,18 ..) ASvg ὀξίδε ς· λαγύνια μικρά (ASn). ### omicron 937 ἢ ὀξύβαφα ὀξίν α· ἐργαλεῖόν τι γεωργικόν, σιδηροῦς γόμφους ἔχον, ἑλκόμενον ὑπὸ βοῶν ὄξος Σφήττιο ν· ἴσως οἱ Σφήττιοι ὀξεῖς ἦσαν. ### omicron 939 διὰ τοῦτο εἶπεν ὄξος Σφήττιο ν, ἤγουν δριμύ (Ar. Plut. 720) a) ὄξους χόνδρο ς· . ### omicron 940 .. b) ...· εἶδος ἐλαίας ὀξ ύ· [ὀξέως· ταχέως. ### omicron 941 ] ταχύ. ταχυδρόμον (Ep. Rom. 3,15?). μέγα. ἰσχυρόν ὀξυάκανθο ν· οἱ ἐν Καρίᾳ καὶ Φρυγίᾳ τὰ αἱμα〈σιώδη φυτά〉 ὀξύβαφο ν· τὸ σκεῦος οὕτω λέγεται ὀξυβελή ς· ὀξέως βληθείς, ἢ ⸤ ταχέως βαλλόμενος (Δ 126) r * ὀξυδερκή ς· ὀξέως βλέπων r. ### omicron 945 ASvgn * ὀξυθήκτοι ς· ὀξυτάτοις (Eur. ### omicron 946 Andr. 1150) AS(n) * ὀξύθηκτο ς· ὀξύτατος vg ὀξυθύμι α· τὰ ξύλα, ἐφ’ οἷς ἀπάγχονται· ἀπὸ τοῦ ὀξέως τῷ θυμῷ χρῆσθαι· οἱ δὲ τὰ καθαρτήρια καὶ ἀποτρόπιμα [ξύλα], ἅπερ εἰς τὰς τριόδους ἀποστρέφουσι καθαίροντες τὰς οἰκίας. ### omicron 948 τὰ οὖν ἀνακαθάρματά εἰσι τὰ λεγόμενα ὀξυθύμια * ὀξυλαβῆσα ι· ὀξέως λαβέσθαι πράγματος qA ὄξυλο ν· 〈ξύλῳ〉 ὅμοιον, ἰσόξυλον ὀξύμαλ α· τὰ κοκκύμηλα ὀξὺν Ἄρη α· ὀξὺν πόλεμον (Β 440 . ### omicron 952 .) ὀξυόεντ ι· ὀξεῖ. ### omicron 953 ἢ ὀξυΐνῳ. Ὀξύα δὲ εἶδος δένδρου (Ε 50) ὀξυοπεία ν· ὀξυβλεψίαν ὀξυπευκέ ς· ὀξύπικρον (Aesch. ### omicron 955 Choë. 640) ὀξύπετρο ς· γῆς ποιὸν εἶδος οἱ γεωργικοί φασιν ὀξυπρῴρ ῳ· ὀξυκέρατι (Achae. ### omicron 957 trag.) ὀξυρεγμί α· ἀπεψία ὀξυῤῥεπή ς· ὀξέως βαρῶν, ἢ ῥέπων, ἢ κινούμενος * ὀξύ ς· ταχύς s. ### omicron 960 δριμύς Avg. φρόνιμος * ὀξυτόνω ς· κυρίως . ### omicron 961 .. ASph. 〈εἴρηται δὲ καὶ τὸ ἐπὶ τέλει τὴν ὀξεῖαν ἔχων ὄνομα〉 AS † ὄοιγ α· φαρέτρα [ ὄοιτ ο· ὑπελάμβανεν] ὅου κλέο ς· οὗ δόξα (Β 325) ὀπ ά· θυρὶς ἡ ἐκ τοῦ κεράμου, καὶ * φωνήν r. ### omicron 965 Sgn ὄπα γηρύοντε ς· φωνὴν φθεγγόμενοι (Greg. ### omicron 966 Naz. c. 2,1, 1,282) * ὀπαδε ῖ· ἐπακολουθεῖ r. ### omicron 967 A * ὀπαδό ς· ἀκόλουθος r. ### omicron 968 ASvg. συνεργός n. δοῦλος (Eur. Hipp. 1151) ASvg * ὀπάζε ι· κατόπιν ⸤ διώκει (Θ 103) ASvgn. ### omicron 969 περιποιεῖ. ⸤ δίδωσι g. παρέχει ASvgn ὄπαζ ε· παρεῖχε, ἐδωρεῖτο (Μ 255) . ### omicron 970 ἐδίωκεν ὀπαζόμενα ι· ἑπόμεναι. ### omicron 971 θεραπεύουσαι ὀπαί α· κεραμίς, ἡ τὴν κάπνην ἔχουσα (Diphil. ### omicron 972 fr. 84) ὀπάον α· ἀκόλουθον (AS). ### omicron 973 παρὰ τὸ ἕπεσθαι (Ρ 610) * ὄπα ς· ὀφθαλμούς AS * ὀπάσα ι· δοῦναι (δ 619) Sg ὀπάσα ς· χαρισάμενος * ὀπάσσατ ο· προσελάβετο (Τ 238) n ὄπασε ν· ἔδωκεν (Ω 461) † ὀπασθεί ς· ἐκ τῶν ὀπίσω δεθείς, καὶ ἐξαγκωνισθείς ὀπασσάμενο ς· ἀκολουθήσας * ὄπασο ν· ἀπόδος, πάρεχε (Η 205) Avgn * ὀπάσσ ω· χαρίσομαι (θ 430) (vg) ὀπαστό ν· τὸ ἐφόδιον. ### omicron 983 Πέρσαι † ὀπάτ α· τὸ ἐπήτειον ὄπατρο ν· τὸν ἐκ τοῦ αὐτοῦ πατρός (Λ 257) ὄπατρο ς· ὁ ἐκ τοῦ αὐτοῦ πατρός τινι γεγονὼς ἀδελφός (Μ 371) r. ### omicron 986 S * ὀπάω ν· ἀκόλουθος (Η 165) As * ὁ πέρα ν· ὁ ἐπέκεινα ASg * [ ὀπεύε ι· περισκοπεῖ AS, βλέπει] ὀπ ή· θυρίς * ὀπηδεῖ ν· ἀκολουθεῖν (Ε 216) (n) ὀπηδητή ρ· σύνοδος. ### omicron 992 ἀκόλουθος ὀπηδοῖ ς· ἀκολούθοις. ### omicron 993 συνοδοιπόροις ὀπιζόμενο ς· ἐντρεπόμενος. ### omicron 994 αἰσχυνόμενος * ὅπη κε ν· ὅπου ἄν S * ὁπηνίκ α· ἡνίκα, ὁπόταν, ὅτε ASvgnp * ὀπήσασθα ι· θεωρῆσαι A [ ὄπιβα λ· πτέρνα. ### omicron 998 ἢ σφυρόν] ὄπιδ α· ἐπιστροφήν, ἐντροπήν (ξ 82) ὀπιδν ή· φοβερά. ### omicron 1000 πονηρά ὀπίζε ο· †πονηρεύου. ### omicron 1001 ἀπόφευγε (ε 146) ὀπίζετα ι· ἐντρέπεται. ### omicron 1002 αἰσχύνεται ὄπισθε ν· τῶν ἀπολελειμμένων ὄπιθεν δὲ δράκω ν· τὴν δ’ οὐρὰν δράκων (Ζ 181) * ὄπι ν· ἐπιστροφήν v(n). ### omicron 1005 φωνή (φ 28) n 〉οπῖπ α· * ἐξαπατᾷ AS, ἀπατεών, ἢ ἀπατῶν (Λ 385) * ὀπιπεύε ι· περιβλέπει (ASn), περισκοπεῖ (n) ὀπιπεύει ς· περιβλέπεις, περισκοπεῖς· ‘ὀπιπεύεις δὲ γυναῖκασ‘ (τ 67 v. ### omicron 1008 l.). ὁ δὲ παρθένους περιβλεπόμενος παρθενοπίπας ὀπιπευέτ ω· περιβλεπέτω ὀπιπηρ ά· ὀφθαλμιῶσα ὀπίσθι α· τὰ παρελθόντα. ### omicron 1011 [ὀπίσθια] ἄλλοι τὰ τῶν ζῴων οὐραῖα ὀπισθοδόμοι ς· τόποι ὄπισθεν τῶν οἴκων, ἐν οἷς τὰ κειμήλια ἀπόκειται ὀπισθοδόμο ς· ἐν τῇ ἀκροπόλει, οὗ τὸ δημόσιον ἀργύριον ἀπέκειτο πρὸς τῷ ὀπισθοδόμῳ καὶ ὁ φόρος ὀπισθοκρηπί ς· εἶδος ὑποδήματος * ὀπισθόπου ς· ὑποστρέψας As ὀπισθορμήσα ς· εἰς τοὐπίσω χωρήσας ὀπισθοτίλ α· σηπία. ### omicron 1017 〈Βοιωτοί〉 (Stratt. fr. 47,3) * ὀπισθότονο ς· ἐναντίον κύρτωμα (Deuter. ### omicron 1018 32,24) ASvgp ὀπισθοφανή ς· εἰς τοὐπίσω προσέχων (Gen. ### omicron 1019 9,23) ASvgp ὄπισο ν· λάχανον ἄγριον. ### omicron 1020 ἢ τρωκτὸν ἢ †ἄπιστον [ ὀπίσετα ι· ὄψεται] ὀπίσσοο ς· εἰς τοὐπίσω ἐπαναφέρεσθαι ὀπίσωρο ς· δυσάρεστος ὀπίσ ω· πάλιν, ὕστερον, μετὰ ταῦτα. ### omicron 1024 καὶ τὸ μέλλον * ὀπίσσωτρο ν· ἡ ἀψὶς τοῦ τροχοῦ] A ὀπισθότατο ν· τελευταῖον, ἔσχατον ὀπίστατο ς· τελευταῖος, ὕστατος, ὀπίσω τῶν φευγόντων (Θ 342) ὀπίττομα ι· ὀπίζομαι. ### omicron 1028 Βοιωτοί ὅπλ α· ποτὲ μὲν τὰ πολεμικὰ σκεύη (Σ 614). ### omicron 1029 ποτὲ δὲ τὰ τῆς νεὼς σχοινία (μ 410). καὶ ⸤ τὰ χαλκευτικὰ 〈ἐργαλεῖα〉 (Σ 409) ASpn * ὁπλα ί· αἱ πυξίδες. ### omicron 1030 ἢ ὄνυχες ἵππων ASg. καὶ ἑτέρων κτηνῶν (Lev. 11,4 ..) AS ὅπλεσθα ι· ὁπλίζεσθαι (Τ 172) ὁπλ ή· ὄνυξ κτήνους. ### omicron 1032 ἄλλοι ἐπὶ ποδῶν ἀνθρώπου. ἢ ⸤ χηλή S ὀπλία ς· Λοκροὶ τοὺς τόπους, ἐν οἷς συνελαύνοντες ἀριθμοῦσι τὰ πρόβατα καὶ τὰ βοσκήματα ὁπλίζεσθα ι· ἑτοιμάζεσθαι (ξ 526) * ὁπλίσα ι· παρασκευάζεσθαι (Ω 190) n ὅπλο ν· ἔνδυμα πολεμικόν. ### omicron 1036 καὶ τὸ αἰδοῖον ὅπλισμ α · * βῆμα A S . ### omicron 1037 καὶ τὸ τοῦ πλοίου σχοινίον * ὁπλοτεράω ν· νεωτέρων (Ξ 267) n * ὁπλότερο ς· νεώτερος (Β 707) r. ### omicron 1039 gnps * Ὀπόει ς· πόλις Λοκρίδος (Β 531) n ὅπο ι· ἔνθα, ὅπου, ποῦ [ ὀποιιομέν η· μισγομένη] * ὅπο ι· ὅπου (Eur. ### omicron 1043 Andr. 922 ..) r. ASvg [ ὀρέγε ι· παρέχει] * ὅποι ποτ έ· ὅπου ποτέ, πῆ vgpn ὀπό ς· * πυτία ASgn, βοτάνη τις, δι’ οὗ πήγνυται τὸ γάλα r. ### omicron 1046 καὶ τὸ τῶν δένδρων δάκρυον. καὶ τὸ γαλακτῶδες ἐκ τῆς συκῆς ἀνιέμενον (Ε 902) ὁπόσο ν· ὁποῖον (Eur. ### omicron 1047 Med. 1408) r * ὁπόστο ν· πολλοστόν ASn ὁπότα ν· ὅτε, * ⸤ ὅταν vg, ἡνίκα ὁποτέρα ς· ὁποίας ὅππ η· ὅπου (Ν 784) † ὁπότε υ· ὅτι μέν, ὅτι δέ ὁππόθ ι· ὅπου (Ι 577) * ὁππότερο ι· ὁποῖοι (Γ 299) n(gp) ὁππότερο ς· ὅστις * ὁ προστρόπαιο ς· ὁ ἀποστρέφων A. ### omicron 1056 καὶ ἐπὶ τῶν ἄλλων * ὀπταλέο ν· ὀπτόν (Δ 345) r(n) ὀπτανεῖο ν· μαγειρεῖον r. ### omicron 1058 ps ὀπτανόμενο ς· ὁρώμενος. ### omicron 1059 ἐμφανιζόμενος (Act. 1,3) ὀπτασί α· θεωρία r, φαντασία, θέαμα (Dan. ### omicron 1060 9,23 Th.) * ὀπτή ρ· ὁρατήρ AS. ### omicron 1061 ἐφόπτης (Antiph. 5,27 ..) r. n * ὀπτῆρε ς· κατάσκοποι (Ag). ### omicron 1062 καὶ τὰ ὅμοια (ξ 261) ὀπτήρι α· τὰ ἐν τοῖς ἀνακαλυπτηρίοις διδόμενα δῶρα τῇ νύμφῃ (Callim. ### omicron 1063 h. Dian. 74) ὄπτιλλο ι· ὀφθαλμοί ὀπτιλλίασι ς· ὀφθαλμίασις ὀπτ ή· ὀπτική. ### omicron 1066 Ὀπτικὸν καὶ ὀπτὸν ταὐτὰ σημαίνει· ὁρατά, φανερά, προορατικά ὀπτό ς· φαινόμενος n. ### omicron 1067 ἢ ἑψημένος πυρί ὀπυίει ν· γαμεῖν * ὀπυίε ι· γαμεῖ ASvgn ὀπυιομένα ι· γεγαμημέναι * ὀπυιομέν η· γεγαμημένη (Θ 304) (ASs) * ὀπυιέμενα ι· γαμῆσαι (Ξ 268) n ὀπυιόλα ι· γεγαμηκότες s * ὄπωπ α· ἑώρακα, ἴδον ASvgn, ἐθεασάμην (Β 799) r. ### omicron 1074 n * ὀπωπαῖ ς· ὄψεσιν, ὀφθαλμοῖς (Greg. ### omicron 1075 Naz. c. 2,1,1,43) * ὀπωπ ή· πρόσοψις (g). ### omicron 1076 ἐντροπή (γ 97) ὀπώρ α· τὸ θέρος. ### omicron 1077 καὶ τὸ μετόπωρον. κυρίως δὲ ἡ σταφυλή. καταχρηστικῶς δὲ καὶ ἐπὶ τῶν ἄλλων ἀκροδρύων ὀπώρ ῃ· τῷ φθινοπώρῳ (ξ 384) (n) ὀπωρινό ν· θερινόν r * ὀπωρινὸν δέο ς· τὰ ἐν ταῖς ὀπώραις φόβητρα, ἢ κεράμβηλα AS * ὀπωρινό ς· ἐν ἀρχῇ τῆς ὀπώρας πνέων (Φ 346) Anp * ὀπωριν ῷ· τῷ κατὰ τὸν καιρὸν τῆς ὀπώρας (Ε 5) AS ὀπωρώνα ς· τοὺς εἰς πρᾶσιν ὠνουμένους * ὀπωροφυλάκιον δὲ ἡ σκηνὴ ἢ ⸤ καλύβη τοῦ φυλάσσοντος 〈τὰς ὀπώρασ〉 (Mich. ### omicron 1084 1,6) S ὅπω ς· ἵνα S [ὅπως. ### omicron 1085 παῖς. ὀφθαλμός] [ ὅπω ς· τὴν πρόσωψιν] ὀπώφατα ι· πέπρηται, οἰδεῖ ὁπωσοῦ ν· ὁπωσδήποτε r. ### omicron 1088 οἱῳδήποτε τρόπῳ ὅρι α· τὰ νεώρια. ### omicron 1089 ἔνιοι ἀποθήκας. καὶ Ῥωμαῖοι ὄρεα καλοῦσιν ὀράδ α· οἱ μὲν τὴν ὄρειον, οἱ δὲ τὴν γαλακτώδη παρὰ τὸν ὀρόν * ὅρα ε· ἔγειρε. ### omicron 1091 ἐλθέ ASg † ὅραε ς· ἀναγκαῖοι, προσήκοντες [ ὀράδε ς· ὑλώδεις τόποι] * [ ὀράγδαινα ν· ὁρμητικήν v] * ὀργάζει ν· δεύειν. ### omicron 1095 μαλάσσειν AS [ ὁρ ᾶ· βλέπω. ### omicron 1096 ὁρᾷ] ὅραμ α· θέαμα s, ὀπτασία, ὅρασις. ### omicron 1097 εἶδος. φαντασία, θέα * ὁρ ᾷ· βλέπει (Eur. ### omicron 1098 Hipp. 849 ..) ὁρᾶσθα ι· ὁρᾶν (Γ 306) * ὁρατικό ν· γνωστικόν (Prov. ### omicron 1100 22,29) ASvg ὁρατό ν· αἰσθητόν. ### omicron 1101 θεωρητικὸν καὶ θεωρητόν (Iob 37,21) * a) ὀργ ᾷ· ἐπιτεταμένως ἐπιθυμεῖ. ### omicron 1102 δηλοῖ δὲ καὶ τὸ ἀκμάζειν vh. b) 〈 ὀργα ί·〉 μανίαι. θυμοί. ἐπιθυμίαι. καὶ ἦθος [ ὀργάδ α· ὄρειον ἢ γαλακτώδη παρὰ τὸν ὀρόν] ὀργᾷ δ ’ Ἀθην ᾶ· ὀργᾶν λέγουσι τὸ ἐπί τι παρασκευάζεσθαι καὶ ὁρμᾶν ὀργάδε ς· γεγεωργημένοι τόποι Ὀργάν η· ἡ Ἀθηνᾶ, ἣν καὶ Ἐργάνην ἀπὸ τῶν ἔργων λέγουσιν * ὄργανο ν· τὸ εἰργασμένον A. ### omicron 1107 καὶ ἐργαλεῖον ASgn ὀργά ς· λοχμῶδες καὶ ὀρεινὸν χωρίον, καὶ ἀνέργαστον. ### omicron 1108 καὶ ⸤ * 〈λέγεται〉 παρὰ τὸ ὀργιζόμενον, ἢ ἐντρεπόμενον AS. ἢ ἐπιθυμοῦν. ἢ ἀκμάζον ὀργάσα ι· ἑτοιμάσαι. ### omicron 1109 καὶ τὸν πηλὸν ὀργάσαι (Soph. fr. 719) φασίν, ὅ ἐστιν ἑτοιμάσαι, φυρᾶσαι, βρέξαι, ἀναδεῦσαι ὀργάσα ς· μαλάξας ὀργέω ν· [ἱερῶν, ἢ] ἱερέων (Lys. ### omicron 1111 fr. 112 Tur.) ὀργεῶνα ι· ἱέρειαι ὀργεῶνε ς· μύσται, ἱεροφάνται, ἱερεῖς (Aesch. ### omicron 1113 frg. 144) ὀργ ή· τρόπος. ### omicron 1114 μανία. θυμός ὀργητύ ς· ὀργή [κάπνη. ### omicron 1115 διάδυσις] * ὄργι α· τὰ ἱερά. ### omicron 1116 οἱ δὲ τὰ μυστήρια ASvg ὀργιάζει ν· τελεῖν Διονύσῳ (Eur. ### omicron 1117 Bacch. 415) ὀργιάζουσ ι· τελοῦσιν * ὀργιάσθη ς· ἐμυήθης. ### omicron 1119 ἐχόρευσας θείως A ὀργίλο ς· θυμώδης. ### omicron 1120 μανιώδης r * ὀργίοι ς· μυστηρίοις AS * ὀργυι ά· ἡ τῶν ἀμφοτέρων χειρῶν ἔκτασις (Ψ 327). ### omicron 1122 καὶ τὸ μέτρον, ἀπὸ τοῦ τὰ γυῖα μετρεῖν. καὶ πήχεις τρεῖς AS * ὀργῶ ν· ἐπιθυμῶν, ὀρεκτικῶς ἔχων A * ὀργῶσα ν· ἐπιθυμοῦσαν A (Sg) p [ ὀργμ ή· ῥύμη. ### omicron 1125 ῥώμη] ὄρδικο ν· τὸν χιτωνίσκον. ### omicron 1126 Πάριοι ὄρδημ α· ἡ τολύπη τῶν ἐρίων * ὀρέγε ι· παρέχει ASvgn * ὀρέγετα ι· ἐπιθυμεῖ (r) ASvg ὄρεγμ α· βῆμα. ### omicron 1130 ὅρμημα. ἅλμα (Aesch. Choë. 799) * ὀρεγνύ ς· ἐκτείνων r. ### omicron 1131 ASn. τῆν χεῖρα (Α 351) [ ὀρέεσι ν· οἰκουροῖς γυναιξίν] [ ὄρε ι· φυλάσσει] ὀρείοις ποσ ί· κώπαις· ἐπεὶ ἡ ἐλάτη ὄρειος (trag. ### omicron 1134 ad. 244) [ ὀρειοκόμο ς· ὁ τὰς ἡμιόνους θεραπεύων] ὄρειο ν· ἱμάτιον ἄγναφον (Com. ### omicron 1136 med. adesp. 328 K.) ὀρείονε ς· ἄνδρες ὀρεῖ ς· ἡμίονοι ὀρέγδη ν· ἐκτενῶς, καὶ προθύμως [ ὀρείτορε ς· ἄγριοι] ὀρείχαλκο ν· . ### omicron 1141 .. τῶν εἰκῆ διαδεδομένων εἶναι τοὔνομα. οἱ δὲ πλείους ὑπάρχειν αὐτόν. ἔστι δὲ καὶ ὕλη ὁμοία χαλκῷ * ὀρεκτεῖ ν· ἐπιθυμεῖν AS * ὀρεκτῇσ ι· μακραῖς ASn ὀρεκτῇσι μελίῃσι ν· αἷς ὀρέγδην καὶ οὐκ ἐκ διαστήματος χρῶνται, συνιστάμενοι καὶ ἐκτείνοντες τὰ δόρατα (Β 543) * ὀρεκτιῶ ν· ἐπιθυμῶν A [ ὀρεκτύ ς· ἐκτείνων] ὀρεκτύω ν· ὀρέξεων S ὀρέξα ι· δοῦναι (Ο 596). ### omicron 1148 ἐκτεῖναι ὀρεξάμενο ς· ἐκτείνας (Π 314) * ὀρέξα ς· δούς. ### omicron 1150 ἐκτείνας ASvg ὀρεξάσθ ω· ἐκτεινάτω. ### omicron 1151 στρωσάτω. παταξάτω, πληξάτω. ὁ γὰρ τύπτων ἐκτείνει τὴν χεῖρα. ἔνιοι δὲ ἀγωνιζέσθω (Δ 307) * ὀρέξατ ο· ἐξέτεινε (Ζ 466). ### omicron 1152 παρέσχεν An ὀρέξατ ο· ὥρμησε. ### omicron 1153 διέβη (Ν 20) * ὀρέξει ν· παρασχεῖν. ### omicron 1154 δοῦναι (Ο 602 v. l.) AS * ὀρέξε ι· ὁμοίως (Ε 33) An * ὄρεξι ς· ἐπιθυμία (Sap. ### omicron 1156 14,2) r. ASps ὄρεξο ν· ἔκτεινον. ### omicron 1157 ἐπίδος * ὀρεοκόμο ς· ὁ τὰς ἡμιόνους τρέφων r. ### omicron 1158 ASvg * ὀρέοντ ο· ὥρμων Sn. ### omicron 1159 ἐπορεύοντο (Β 398) ὀρεσκῴοισι ν· ὀρεσιοίκοις ἢ ὀρεσικοίτοις· κεῖαι γὰρ τὸ κοιμηθῆναι (Α 268) [ ὄρεσ ι· προβάτοις] * ὀρέστερο ς· ἄγριος (Χ 93 . ### omicron 1162 .) (AS)ns Ὀρέστ η· χωρίον Εὐβοίας ὀρεστιάδε ς· αἱ ἐν τοῖς ὄρεσι τὴν ἑστίαν ἔχουσαι, ἤγουν οἰκίαν (Ζ 420) * ὄρεσφι ν· ὄρεσιν (Λ 474) AS ὀρεσχά ς· τὸ σὺν τοῖς βότρυσιν ἀφαιρεθὲν κλῆμα ὀρεύει ν· φυλάσσειν * ὀρεῦσι ν· ἡμιόνοις A * ὀρεύ ς· ἡμίονος r. ### omicron 1169 ASvg. ἄρσην ὀρεῖ ς· ἡμίονοι ἄρσενες ὀρετα ί· ὁρμαί. ### omicron 1171 λαβαί. ἐγέρσεις * ὀρέχθεο ν· ἐστέναζον. ### omicron 1172 ⸤ ἐμυκῶντο. ἐβρύχοντο (Ψ 30) AS ὄρημ ι· ὁρῶ † ὀρήχο υ· τῆς αἱμασιᾶς Ὀρθάνη ς· τῶν ὑπὸ τὸν Πρίαπόν ἐστι θεῶν, καὶ αὐτὸς ἐντεταμένον ἔχων τὸ αἰδοῖον ὀρθαγορίσκο ς· χοιρίδιον μικρόν ὀρθέσιο ν· ὄρθιον. ### omicron 1177 μακρόν. ὀξύ. μέγα * ὄρθε ν· ἀνωρθοῦν AS Ὄρθ η· πόλις Θεσσαλίας (Β 739) * ὄρθι α· ἀνατεταμένα. ### omicron 1180 ⸤ ἐξάκουστα. μεγάλα (Λ 11) AS * ὀρθή ν· τὸ ὀρθὴν ἀπιέναι AS Ὀρθία Ἄρτεμι ς· οὕτως εἴρηται ἀπὸ τοῦ ἐν Ἀρκαδίᾳ χωρίου, ἔνθα ἱερὸν Ἀρτέμιδος ἱδρῦσθαι . ### omicron 1182 .. ὀρθιάζει ν· μαντεύεσθαι ὀρθία ς· ἱστὸς νεώς. ### omicron 1184 τίθεται καὶ ἐπὶ κακεμφάτου (Epich. fr. 106) ὀρθιόκωπο ι· οἱ ἐπιτόνως ἐλαύνοντες, καὶ ἀκλινῶς ὄρθιο ν· πρόσαντες. ### omicron 1186 * ἀνατεταμένον (g). ὑψηλόν (g) n ὀρθιοκώπου ς· ἐξορθουμένους ἐν τῷ ἐρέσσειν ἐπιτόνως ὄρθιον νόμο ν· οὕτως ὠνομάσθαι φασὶν αὐτὸν ἀπὸ τοῦ ῥυθμοῦ, καθάπερ καὶ τὸν τροχαῖον * ὀρθογό η· ἡ χελιδών (Hes. ### omicron 1189 op. 568 v. l.) ASvgn ὀρθόδωρο ν· μέτρον τὸ ὀρθὸν τῆς χειρὸς ἀπὸ [ἄκρου] τοῦ καρποῦ μέχρι 〈ἄκρου〉 τοῦ δακτύλου. ### omicron 1190 οἱ δὲ σπιθαμήν ὀρθόκερω ς· ὀρθόθριξ (Soph. ### omicron 1191 fr. 791) ὀρθοκραιράω ν· ἐπὶ μὲν τῶν νεῶν, τῶν ὀρθοπρύμνων (Σ 3)· ἐπὶ δὲ τῶν βοῶν, τῶν ὀρθοκεράτων (Θ 231). ### omicron 1192 εἴρηται δὲ παρὰ τὸ κάρα ὀρθόκορυ ς· ὀρθὸν πῖλον ἔχων ὀρθό ν· τὸν ὄρθιον νόμον ὀρθοπηγιᾶ ν· ὅταν γυνὴ ἑαυτὴν ἐπαίρῃ πρὸς τὸ μακροτέρα φαίνεσθαι ὀρθόπτερο ς· μεγάλους κολωνοὺς ἔχουσα· πτερὰ γὰρ τὰ εἰς ὕψος ἀνέχοντα. ### omicron 1196 ἢ μεγάλας ἔχουσα περιστῴους οἰκοδομάς (Soph. fr. 30) ὀρθοστάδιοι χιτῶνε ς· οἱ στατοὶ ὑπόκομμα ἔχοντες. ### omicron 1197 οἱ δὲ συρόμενοι συρτοί ὀρθοσταδό ν· τὸ ὀρθὸν ἀφροδισιάζειν ὀρθοστάτη ς· εἶδος πέμματος * ὀρθοστατῶ ν· παραστατῶν A ὀρθόφρω ν· ἀνατεταμένας φρένας ἔχων, ἢ ὀρθάς. ### omicron 1201 μετέωρος (Soph. fr. 973) * ὀρθωθεί ς· ἐξαναστάς (Β 42) r. ### omicron 1202 A ὀρθωθῆνα ι· τὸ ἀπὸ τῆς ὑπτιότητος ἐξαναστῆναι Ὀρθωσί α· ἐπώνυμον Ἀρτέμιδος ὀρειλεχέ ς· ὀρείκοιτον ὀριγνᾶσθα ι· ἐπιθυμεῖν. ### omicron 1206 ὀρέγεσθαι (r) ὀριγνώμενο ι· ἐπιθυμοῦντες (r. ### omicron 1207 p) n * ὀριγνώμενο ν· τεταραγμένον. ### omicron 1208 ὅρια λαβών ASg ὁρίζε ι· ἵστησιν. ### omicron 1209 ὅρον δίδωσι. κρίνει. θεματίζει. διαιρεῖ, ἀφορίζει (Ezech. 47,20 v. l.) [ ὀρικάνη ν· δεσμωτήριον. ### omicron 1210 οἱ δὲ φραγμόν. οἱ δὲ σαργάνην ἢ σκῆπτρον] [ ὀρικυπτεῖ ν· τὸ ἀνατείνεσθαι, καὶ ἐπ’ ἄκρων ὀνύχων ἵστασθαι] ὀρινάδε ς· τὰ ἀνώτερα * ὄρινα ν· ἐτάραξαν ASvgn ὀρίνδη ν· ἄρτον, παρὰ Αἰθίοψι. ### omicron 1214 καὶ σπέρμα παραπλήσιον σησάμῳ, ὅπερ ἕψοντες σιτοῦνται. τινὲς δὲ ὄρυζαν (Soph. fr. 552) ὄριν ε· διήγειρε τὴν ψυχήν, ἐκίνησεν . ### omicron 1215 .. οὐ κατὰ ἀπειλήν· ‘ὣς φάτο, τοῖσι δὲ θυμὸν ἐπὶ στήθεσσιν ὄρινεν‘ (Β 142) ὀρίνετο ν· ὥρμων. ### omicron 1216 ἐτάρασσον, ἐκίνουν. δυϊκῶς· ‘ὡς δ’ ἄνεμοι δύο πόντον ὀρίνετον ἰχθυόεντα‘ (Ι 4) ὀρινία ι· ἀναδενδράδες * ὀρίνθ η· ἐταράχθη (Ε 29) ASvgn. ### omicron 1218 ὑψώθη * ὀρινόμενο ι· ταραττόμενοι. ### omicron 1219 διωκόμενοι An. ὑψούμενοι (Ξ 59) ὅριο ν· τείχισμα. ### omicron 1220 φραγμόν ὅρισμ α· στήριγμα [ἡμίονος. ### omicron 1221 ἢ ὅρος] * ὁριστά ς· ὁρίζοντας (A) gn ὀρίχαλκο ς· χαλκὸς χρυσῷ ἐοικώς S. ### omicron 1223 ἢ κρήνη †ἀρχίχαλκος * ὀριχᾶτα ι· γλίχεται AS, ἐπιθυμεῖ r. ### omicron 1224 ASvg Ὄριψ α· Ἐρινύς * † ὅρκ η· ὄψις ASvg ὁρκάθου ς· ἐφ’ ὧν τὰ σῦκα ψύχουσιν ὁρκάν η· εἱρκτή, * ⸤ δεσμωτήριον Aps. ### omicron 1228 ἔνιοι κρεμάστραν. * ⸤ ἄλλοι σαργάνην. οἱ δὲ φραγμόν (Eur. Bacch. 611) Anps * ὅρκι α· 〈σκῆπτρον〉 καθ’ οὗ ὤμνυον ASvg. ### omicron 1229 ἤτοι ὁρκωμόσια S ὅρκια πιστ ά· ὅρκους ἐπὶ πίστεσι (Β 124) ὁρκίδδε ι· ὅρκον ποιεῖ ὀμνύειν ὁρκμό ν· φράγμα ὅρκο ι· δεσμοί, σφραγῖδες ὄρκυνο ς· ἰχθῦς ποιός ὁρκύπτει ν· τὸ ὑπερκύπτειν 〈πρὸς τὸ〉 ἰδεῖν τι. ### omicron 1235 τὸ ἐκτείνειν ἑαυτόν, καὶ ἐπ’ ὀνύχων ἵστασθαι ὁρκωμόσι α· θύματα, ἐφ’ ὧν ὅρκοι γίνονται ὁρκωτή ς· ὁ ὁρκίζων ὁρμαθό ς· χορός. ### omicron 1238 στίχος ASvgn. φωλεός (n) ὁρμαθοῦ ἐκ πέτρη ς· τόπου ἐπαλλήλου πετρώδους ἐπισυνθέσεως. ### omicron 1239 ἢ τοῦ τῶν νυκτερίδων ἀθροίσματος (ω 8) ὁρμαίνει ν· ὁρμᾶν * ὁρμαίνοντ α· διανοούμενον (Κ 4) gn ὁρμαίνω ν· φροντίζων. ### omicron 1242 ἐν διανοίᾳ ἔχων (ο 300) † ὁρμανό ν· ἀνεστηκός. ### omicron 1243 χαλεπόν * ὁρμά ς· κινήσεις ASvg ὀρμάτα ι· οἱ ἀνδροκτόνοι. ### omicron 1245 Σκύθαι (Hdt. 4, 110,1) ὁρμεια ί· ὁρμιαί * ὄρμεν α· ὁρμῶντα (Λ 572). ### omicron 1247 κεκολλημένα ASn ὁρμεῖσθα ι· ὁρμεῖν. ### omicron 1248 τὸ πολεμεῖν Ὄρμενο ς· ὄνομα κύριον (Θ 274, Μ 187). ### omicron 1249 καὶ πόλις Θεσσαλίας. καὶ οἱ μὲν τῆς κράμβης τὸ ἐντὸς κύημα· οἱ δὲ τὸν ἄγριον ἀσπάραγον. ἄλλοι πᾶν τὸ ἐκκεκαυλημένον ὁρμήματ α· μέριμναι (Β 356) ὁρμ ή· βουλή, ἐπιθυμία. ### omicron 1251 τιμή ὁρμητήριο ν· καταγώγιον r ὁρμι ά· σχοινίον λεπτόν r * ὁρμιευτή ς· ἁλιεύς ASs ὄρμικα ς· μύρμηξ ὅρμινο ι· ὄσπριόν τι ὁρμίσκο ι· περιτραχήλιοι κόσμοι γυναικεῖοι. ### omicron 1257 ἢ * ⸤ μανιάκης ASvg. ἢ περιδέραια (Prov. 25,11) . ἢ κλοιά. ἢ δακτύλιοι ὅρμισο ν· δῆσον. ### omicron 1258 ἀνάπαυσον. εἰς ὅρμον κάτελθε ὁρμο ί· ἱμάντες ὑποδημάτων ὅρμο ς· λιμήν. ### omicron 1260 ἢ περιτραχήλιος κόσμος. καὶ ὁ ὑπόδρομος [τοῦ πλοίου] καὶ ἡ 〈τοῦ πλοίου〉 στάσις ὅρμου μέτρο ν· τὸν ὅρμον. ### omicron 1261 καὶ τὸν λιμένα (ν 101) ὁρμώμενο ς· * προθυμούμενος ASvgn. ### omicron 1262 ἢ φερόμενος Ὀρνεια ί· πόλις (Β 571) ὄρνε α· ὀρνεοπώλια. ### omicron 1264 καὶ πετεινά. καὶ τόπος (Ar. Av. 13?) * ὀρνιθευτή ς· ὀρνιθοθήρας rq. ### omicron 1265 AS ὄρνιθ ι· οἰωνῷ. ### omicron 1266 ὀρνέῳ (ε 51 ..) ὀρνιθοκάπηλο ι· ὀρνιθοπῶλαι (Crit. ### omicron 1267 fr. 70 D.) (r) * ὀρνυμένο υ· ὁρμῶντος. ### omicron 1268 ⸤ διεγειρομένου (Δ 421) AS(vgnp) ὀροβάδω ν· νεβρῶν ὀροβάκχ η· βοτάνη τις. ### omicron 1270 οἱ δὲ τῆς ῥοιᾶς τοὺς καρπούς, οὓς ἔνιοι κυτίνους ὀρόβιο ν· χρυσοκόλλης εἶδος ὄρογκο ι· τῶν ὀρῶν τὰ ὀγκώδη, ἃ καὶ ὀρόχθους καλοῦσιν. ### omicron 1272 ἢ ὀρῶν λόφους. τινὲς δὲ καὶ τὰ ἐργάσιμα ξύλα ὀροδάμνο ι· κλῶνες. ### omicron 1273 κλάδοι. βλαστήματα. ὅρπηκες * ὀρόδαμνο ς· τὰ αὐτά ASvgn. ### omicron 1274 καὶ ποταμός ὀροδεμνιάδε ς· νύμφαι, καὶ αἱ μέλιτται. ### omicron 1275 ἀπὸ τοῦ ὄρους 〈καὶ〉 τῶν δεμνίω ν· ἐπεὶ ἐκεῖ κοιτάζονται. οἱ δὲ ἀπὸ τῶν ὀροδάμνω ν, οἵ εἰσι κλάδοι [ ὀροδίο ς· φόβος] [ ὀροδοῦντε ς· φοβούμενοι] ὁροθέσι α· τὰ χωρίζοντα τὴν γῆν ὀροθύνει ν· ἐρεθίζειν (Φ 312). ### omicron 1279 ταράσσειν (Κ 332). θαῤῥύνειν (ς 407) ὀροιβάδε ς· αἱ αἶγες ὀροικλάνο ι· ὀξύσχοινοι ὄροβο ν· εἶδος ὀσπρίου * ὀροιτύπο ς· ὑλοτόμος Σs ὀρόμενο ς· ὁρμώμενος s ὄροντα ι· ἐφορμῶσιν. ### omicron 1285 ἐπακολουθοῦσιν (ξ 104) ὅρο ς· νόμος, θεσμός. ### omicron 1286 ἢ στήλη, ἡ καταπεπηγυῖα ἐπὶ χωρίῳ ἢ οἰκίᾳ ὀρό ς· τὸ ὑδατῶδες καὶ ἀφιστάμενον τοῦ γάλακτος r. ### omicron 1287 ἀπὸ τοῦ ὀρούειν ἀπ’ αὐτοῦ (ρ 225) ὀρὸς γάλακτο ς· γάλακτος τὸ ἀφύλισμα ὄρος Κοτύλαιο ν· τῆς Εὐβοίας (Aeschin. ### omicron 1289 3,86) ὀρού α· χορδή. ### omicron 1290 καὶ σύστημα πολιτικόν, εἰς ὃ Ἐπιχάρμου δρᾶμα (p. 110 K.) ὀρούει ν· ὁρμᾶν (Β 310 . ### omicron 1291 .) * ὀροῦσα ι· ὁρμῶσαι gn. ### omicron 1292 λέγει δὲ 〈τὸ〉 αὐτὸ ὀρούειν καὶ ὁρμαίνειν ὅρμοι αἰώνιο ι· θάνατος ὀρούματ α· ὁρμήματα. ### omicron 1294 πηδήματα ὀροτύπου δίκη ν· . ### omicron 1295 .. (Aesch. Sept. 85) 〈 ὀροτύπους 〉· ὅτι οἱ γίγαντες ἀποσπῶντες ἀπὸ τῶν ὀρῶν κορυφὰς καὶ πέτρας ἔβαλλον * ὀροφ ή· στέγη r. ### omicron 1297 ASvg ὀροφηφόρο ν· ζῷον πᾶν ὀστρακόδερμον r ὀροφία ς· ὄφις τῶν κατ’ οἰκίαν ὄροφο ς· κάλαμος, ᾧ στεγάζουσιν (Ω 451). ### omicron 1300 ἤδη δὲ καὶ ἡ ὀροφή * ὀροφοιτῶντ α· εἰς ὄρη περιερχόμενον (4. ### omicron 1301 Maccab. 14,15 v. l.) A (vgnp) ὄροχθο ν· ὄρειον ὄχθον [ * ὄρπ α· Ἐρινύς v] ὁρόω ν· ὁρῶν, βλέπων (Α 350) ὄρπα ξ· θρασὺς ἄνεμος ὅρπα ς· τῆς ἀκρίδος ὁ γόνος, ἔνθεν γαροποιοῦσιν ὄρπ η· σίδηρος, ἐν ᾧ τὸν ἐλέφαντα τύπτουσιν * ὅρπηκε ς· κλάδοι g(ASn). ### omicron 1308 ὄζοι (Φ 38) ὅρπη ξ· κλάδος r. ### omicron 1309 Avgn. ἐκπεφυκώς, κάτωθεν ἀναβλαστήσας, ἢ ἀπὸ τῆς ῥίζης τοῦ δένδρου, ὀρθὸς κλάδος * ὅ ῤῥ α· ὃς ἄρα v ὀρρέξα ς· θραύσας. ### omicron 1311 ἀνελόμενος ὀῤῥιδιᾶ ν· τὸ ἐπὶ τὰ ἰσχία καὶ τοὺς γλουτοὺς πεσεῖν ὄῤῥιο ν· ὀρίγανον ὀῤῥόβηλο ς· ὀδός. ### omicron 1314 Ἰταλιῶται * ὀῤῥοπύγιο ν· ὀρθοπύγιον (Ar. ### omicron 1315 Nub. 158) AS ὄῤῥο ς· ἡ τράμις· οὐχ, ὥς τινες, τὸ ἰσχίον. ### omicron 1316 ἕτεροι δὲ ἐτυμολογοῦσι καὶ τὸ ὀῤῥωδεῖ ν· οἱ γὰρ δεδοικότες ἰδίουσι τὸν ὄῤῥον, ὅ ἐστιν ἱδροῦσιν, ἢ * τὸ ὀστοῦν τὸ ὑπὸ τὴν ῥάχιν AS [ ὀῤῥούε ι· ὁρμᾷ. ### omicron 1317 πηδᾷ AS] [ ὄῤῥυν ε· παρώρμησεν] * ὀῤῥωδε ῖ· φοβεῖται ASvn. ### omicron 1319 ἀπορεῖ AS * ὀῤῥωδί α· φόβος ASvgn, ἀπορία (Eur. ### omicron 1320 Med. 317) ὀῤῥωδί ᾳ· τῷ φόβῳ * † ὀῤῥοδωδέω ς· ἐμφόβως AS ὀρσάγγη ς· σωματοφύλαξ. ### omicron 1323 ἢ ὁ τὴν βασιλέως οἶκόν ποτε εὐεργετήσας (Hdt. 8, 85, 2) ὄρσα ι· ὁρμῆσαι h. ### omicron 1324 ἐγεῖραι v. ἐρεθίσαι h ὀρσιπετή ς· ὑψοῦ πετόμενος (r) ὀρσίπους βο ή· ἐριστικοὺς παρασκευάζουσα πρὸς τὸν τῶν ποδῶν δρόμον (trag. ### omicron 1326 ad. 245) ὄρσ ο , ὄρσε ο· ἐγείρου (Δ 204, Γ 250) r. ### omicron 1327 n ὀρσοδάκν η· ζωύφιόν τι ἐν τῇ κράμβῃ γινόμενον ὀρσοθύρ α· θύρα μεγάλη καὶ ὑψηλή, δι’ ἧς ἐστιν ὀροῦσαι καταβαίνοντα. ### omicron 1329 ἄλλοι πᾶσα θύρα μὴ ἔχουσα τὸν βαθμὸν πρὸς τῇ γῇ, ἀλλ’ ἀπέχουσα τοῦ ἐδάφους, οἷον θυρίς. ἢ θύρα εἰς ὑπερῷον ἀνάγουσα (χ 126) ὀρσο ί· τῶν ἀρνῶν οἱ ἔσχατοι γενόμενοι ὀρσολοπεῖτα ι· διαπολεμεῖται. ### omicron 1331 ταράσσεται. Αἰσχύλος (Pers. 10) * ὀρσομέν η· διεγειρομένη r. ### omicron 1332 ASn ὄρσ ω· τολμῶ ὁρτ ή· ἑορτή ὀρτάλιχο ι· οἱ μήπω πετόμενοι νεοσσοί. ### omicron 1335 καὶ οἱ ἀλεκτρυόνες. καὶ κρεμάστραι ὀρτό ς· βωμός. ### omicron 1336 Κύπριοι ὀρυγάνε ι· ἐρεύγεται (Aesch. ### omicron 1337 Ag. 1388?) Ὀρτυγί α· ἡ νῦν Δῆλος καλουμένη νῆσος Ὀρτυγίη 〈 ὅθι τροπαὶ 〉 ἠελίοι ο· τοῦτο δέ ἐστιν, ὅπου αἱ δύσεις ἄρχονται. ### omicron 1339 ἔγραψαν δέ τινες καὶ τροφαὶ καὶ στροφαί (ο 404) ὀρτυγομήτρ α· ὄρτυξ ὑπερμεγέθης ὄρτυ ξ· πόα τις ὀρύ α· χορδὴ ἑφθή (Epich. ### omicron 1342 fr. 92) [ ὀρυγμάδε ς· θόρυβοι] [ ὄρυγμο ς· βρυχόμενος] [ ὀρύετα ι· ὑλακτεῖ] ὀρυκτή ν· σκαπτήν (Θ 179) * ὀρυμαγδό ς· ταραχή, ψόφος, θόρυβος, κτύπος (Β 810 . ### omicron 1347 .) ASvg ὄρυμο ς· βωμός. ### omicron 1348 οἱ δὲ ὄρυμβος ὀρυνθε ῖ· γρυλίζει ὄρυ ξ· λαοξοϊκὸν σκεῦος. ### omicron 1350 ἢ * σκαφίου εἶδος. καὶ ἰχθῦς. καὶ ζῷόν τι τετράπουν, δόρκωνι κατὰ τὴν χροιὰν παραπλήσιον (Deut. 14,5) AS ὀρύξομε ν· σκάψομεν (Η 341) ὀρφακίνη ς· ἰχθῦς ποιός ὀρφναί α· νυκτερινή, σκοτεινή. ### omicron 1353 ὅθεν καὶ ὀρφανὸν εἰρῆσθαι τὸν ἐν σκότει ὄντα ὀρφαν ή· ἐπὶ γονέων ὀρφανό ς· ὁ γονέων ἐστερημένος r. ### omicron 1355 καὶ τέκνων (Eur. Phoen. 988) ὀρφίν η· καλάμη μελίνης * ὀρφναί α· σκοτεινή. ### omicron 1357 μελανή (Eur. Or. 1225) r(ASn) * ὄρφνα καὶ ⸤ ὄρφν η· σκοτία. ### omicron 1358 νὺξ μέλαινα (Eur. Rh. 42. 697 ..) vg (AS) ὀρφνῆε ν· μέλαν, σκοτεινόν r. ### omicron 1359 καὶ ὀρφανόν ... ὄρφνινο ν· τὸ μέλαν ἱμάτιον. ### omicron 1360 καὶ ὀρφνίδες ὀρφοβότα ι· ἐπίτροποι ὀρφανῶν ὀρφοβοτί α· ἐπιτροπή ὀρφώ ς· ἰχθῦς ποιός r * ὄρχαμε λαῶ ν· βασιλεὺς ἄγων λαόν (Ξ 102) (Ag) ὄρχαμο ς· βασιλεύς. ### omicron 1365 ⸤ ἡγεμών (Β 837) r. ASvgn ὀρχά ς· περίβολος, αἱμασιά. ### omicron 1366 καὶ ⸤ εἶδος ἐλαίας vg * ὄρχατο ι· αἱ ἐπὶ στίχον φυτεῖαι ASn, ἢ αἱ κήπων. ### omicron 1367 ἀπὸ τῆς ὀρχήσεως (Ξ 123) ὀρχέ α· ἡ τοῦ ταύρου ὀσχέα ὀρχεῖτα ι· διασείεται r. ### omicron 1369 βακχεύει * ὀρχηστή ς· ποτὲ μὲν ὁ χορικός· ποτὲ δὲ ⸤ ὁ ἐν πολέμῳ εὐκίνητος (Π 617) vh ὀρχήστρι α· ἑταίρα r. ### omicron 1371 h † ὄρχι α· ζῷον τῶν τετραπόδων. ### omicron 1372 καὶ πόα ὀρχηδό ν· ἡβηδόν (Hdt. ### omicron 1373 7, 144,1) ὀρχίλο ν· ὀρνιθάριον τῶν εὐφώνων. ### omicron 1374 λέγεται δὲ ὑπό τινων σαλπικτής ὀρχιπεδίζει ν· τὸ κακοσχολεύεσθαι παρὰ τοῖς παισί ὀρχηθμοῖ ς· ὀρχήσεσιν [ ὀρχιστή ς· συγκεκροτημένος περὶ τὰ πολεμικά] ὀρχμα ί· φραγμοί. ### omicron 1378 καλαμῶνες. φάραγγες. σπῆλυγξ ὄρχο ι· στίχοι ἀμπέλων (n) Ὀρχομενό ς· πόλις Βοιωτίας, ἣν Μινύειον καλοῦσιν (Β 511) ὄρχο ς· * κῆπος ASvg. ### omicron 1381 καὶ φυτῶν στίχος (η 127) [ ὀρωδε ῖ· μαίνεται. ### omicron 1382 φοβεῖται. φρίττει. εὐλαβεῖται. δειλιᾷ ὀρωδί α· φόβος. ### omicron 1383 καὶ τὰ ὅμοια * ὀρωδεῶ ς· ἐμφόβως ὀροδοῦ ν· ἐκφοβοῦν] ὁρῶ ν· ἰδών, θεωρῶν (Ε 872) ὀρώρε ι· ὥρμητο. ### omicron 1387 ⸤ διεγήγερτο (Β 810) n (AS) ὄρωρε ν· ἐγήγερται, ⸤ διηγέρθη. ### omicron 1388 ἀνῆλθεν (Β 797) vg ὀρώρετα ι· τετάρακται. ### omicron 1389 τεθύμωται (τ 377) h ὀρωρέχατ ο· ὡρμημένοι ἦσαν, ἢ ἐκτεταμένοι (Λ 26) ὀῤῥοχμό ν· ἔσχατον. ### omicron 1391 ἄκρον * ὁρῷτ ο· βλέποιτο (Τ 132) g * ὅ ς· ἄρθρον ἀρσενικόν, ⸤ ὅστις Svg, οὗτος s * ὃς αἰσυμνᾶ ι· βασιλεύει (Eur. ### omicron 1394 Med. 19) AS * ὁσάκι ς· ποσάκις g ὁσάτιο ν· ὅσον (Ε 758) ὃς ἀπὸ χθονὸς ὑψό ς ’ ἔεργε ν· . ### omicron 1397 .. (Ξ 349) ὃς δέ κε ν· ὃς δ’ ἄν ὃς ᾔδ η· ὅστις ᾔδει (Α 70) * ὁσημέρα ι· πάντοτε καθ’ ἡμέραν Avgn ὅσι α· ἄλφιτα δεδευμένα ἐλαίῳ καὶ οἴνῳ r. ### omicron 1401 καὶ ἡ καρδία ὁσία γνώμ η· γνησία ὁσί η· θέμις (χ 412) ὅσιο ς· καθαρός. ### omicron 1404 δίκαιος. εὐσεβής. εἰρηνικός. ἁγνός ὁσιουργῆσα ι· †ἀποκαρδιουργῆσαι. ### omicron 1405 καὶ τὸ ἐπιλέγειν ἐν ταῖς θυσίαις, ὅταν ἀπάρχωνται, τῶν θεῶν †αὐτῶν ὁσίους θαλάμου ς· τοὺς μὴ θείους, ἀλλ’ ἀνθρωπείους (trag. ### omicron 1406 ad. 246). ἔστι δὲ ἀπὸ τῆς ἕσεως τὸ ἐφιέμενον καὶ μὴ ἀπηγορευμένον· ὡς καὶ Δημοσθένης ἐν τῷ κατὰ Τιμοκράτους (120) * ὁσίω ς· πρεπόντως. ### omicron 1407 δικαίως (Eur. Hipp. 1287) ASvgn Ὄσιρι ς· αἱ ἐν Αἰγύπτῳ 〈γυναῖκεσ〉 ὑπηνέμια τίκτουσι, τὸν λεγόμενον Ὄσιριν [γυναῖκες] ὀσκάπτ ω· ἀνασκάπτω ὀσμύλι α· τῶν πολυπόδων αἱ ὄζαιναι λεγόμεναι. ### omicron 1410 καὶ ἰχθύδια ποῖ’ ἄττα εὐτελῆ (Ar. frg. 247) ὀσμύλα ι· βολβιτίναι θαλάσσιοι * ὅς κε ν· ὅστις δή (Α 64 . ### omicron 1412 .) An * ὃς μέγ α· ὅστις μεγάλως (Α 78) n ὅς ο ἱ· ὅστις αὐτῷ (Β 184 . ### omicron 1414 .) * ὅσο ν· ὀλίγον AS. ### omicron 1415 ὅσον ὅσον δὲ ὀλίγον ὀλίγον (Isai. 26,20) ASvg * ὅσον οὔπ ω· ταχύ ASvg ὅσο ς· ὁπόσος r ὃς οὐδὲν τοῖος ἔη ν· ὃς οὐκ ἦν τοιοῦτος, ἀλλὰ τοὐναντίον λαμπρός (δ 248) * ὁ σπονδοφόρο ς· ὁ φιλοποιός ASg ὅσπερ ἔφηνε ν· ὅσπερ καὶ φανερὸν ἐποίησεν (Β 318) ὄσπρ α· ποικίλα ὄσπρια καὶ γενικῶς καὶ ἰδικῶς λέγεται ὄσπρο ς· ἰδίως τις λέγεται, ὡς πισὸς καὶ ἐρέβινθος * ὅς ῥ α· ὅστις δή (Α 405) ASvgn a) ὅσ α· ὁπόσα g. ### omicron 1425 ὅσα, τόσα. b) 〈 ὄσσα 〉· κληδών, καὶ φήμη (Β 93) * ὅσσα δίσκου οὖρ α· ὅσα δίσκου A οὔρια (Ψ 431) ὁσσάτιο ν· ὅσον (Ε 758) n ὅσσα ἔοργα ς· ὅσα εἰργάσω (Γ 57) * ὄσσ ε· ὀφθαλμοί. ### omicron 1429 δυϊκῶς (Α 104) vgnp ὄσσε καθαιρήσουσ ι· καμμύσουσι τοὺς ὀφθαλμούς, καὶ συγκλείσουσιν· ὅπερ τοῖς νεκροῖς γίνεται ὑπὸ τῶν οἰκείων περὶ τὸν τοῦ θανάτου καιρόν (Λ 453) ὄσσε δέ 〈οἱ 〉· ὀφθαλμοὶ δὲ αὐτοῦ (Α 104) ὄσσε ι· βλέψει. ### omicron 1432 ἴδοι * ὄσσει ς· βλέπεις ASvgn. ### omicron 1433 ὁρᾷς ὄσσε υ· ὅρα, βλέπε ὅς σε υ· ὅστις σοῦ (Β 27) * ὀσσέω ν· ὀφθαλμῶν n 〉οσσητῆρ α· βοηθόν (Ο 254 . ### omicron 1437 .) ὀσσίξα ι· ἐπιδεῖξαι ὁσσίχο ν· ὅσον. ### omicron 1439 ἡλίκον (Theocr. 4,55) ὄσσομα ι· περιβλέψομαι, ὁρῶ ὀσσόμενο ς· * τοῖς ὀφθαλμοῖς ὑποβλέπων (Α 105) ASgv, ἢ κατὰ ψυχὴν προσδεχόμενος (α 115). ### omicron 1441 ἢ * ⸤ προσδοκῶν (υ 81) ASvgn * ὅσσο ν· ὁπόσον. ### omicron 1442 πηλίκον (Α 186) n ὅσσον τε γέγωνε βοήσα ς· ὅσον δ’ ἐβόησε κραυγάσας ἀνήρ (ε 400) * ὄσσοντ ο· διενοῦντο. ### omicron 1444 προεώρων (Σ 224) AS ὄσσοντο δ ’ ὄλεθρο ν· πρὸ ὀφθαλμῶν εἶχον, τουτέστι προσεδόκων, καὶ προεσήμαινον, καὶ ἔμφασιν ἐποιοῦντο (β 152) * [ ὀσσυπηρό ν· ῥυπαρόν vg] ὅς σφι ν· ὃς αὐτοῖς (Α 253) ὀσσᾶσθα ι· κληδονίσασθαι * ὄσσω ν· βλεφάρων. ### omicron 1449 ὀφθαλμῶν (Hes. theog. 826) Avn ὀσταθεί ς· ἐξαγκωνισθείς ὀστακό ς· εἶδος καράβου. ### omicron 1451 οἱ δὲ ἀστακὸν λέγουσιν ὄστλιγ ξ· πλόκαμος, 〈παρὰ τὸ〉 ἑλίξαι, βόστρυχος (Callim. ### omicron 1452 fr. 7,12). ἢ τὸ ἐν βότρυσι γινόμενον † ὀσταλιόχο ς· τόξευμα ὄστασα ν· ἀνέστησαν ὀσταφί ς· οὕτω διὰ τοῦ ο ἔλεγον τὰς ἀσταφίδας ὀστέον εἴσ ω· ἕως τοῦ ὀστοῦ (Δ 460) n ὅσ τ ’ εἶσι ν· ὅστις διέρχεται (Γ 61) * ὅς το ι· ὅστις σοι (Ο 91 . ### omicron 1458 .) A ὀστρακίνδ α· παιδιὰ ἦν ἐπὶ τῷ ὀστράκῳ ὀστρακί ς· ἀγαλμάτιόν τι Ἀφροδίτης * ὀστρακισμό ς· οἱ κακονούστατοι τῷ δήμῳ ἐξωστρακίζοντο, καὶ κατεδικάζοντο, ὀστράκοις ἐγγραφόντων τὸ ὄνομα τοῦ φευξομένου Σ * ὀστρακισμό ς· εἶδος φυγῆς ἐν ὀστράκοις γραψάντων 〈δεῖν τὸν δεῖνα φεύγειν〉. ### omicron 1462 ἀπὸ τῶν ὀστράκων ὀστρακισμός AS ὄστρακο ν· ὁπότε τις ἀποθάνοι, γάστραν πρὸ τῶν θυρῶν ἐτίθεσαν, ἐξ ἄλλης οἰκίας λαμβάνοντες καὶ πληροῦντες ὕδατος (Ar. ### omicron 1463 Eccles. 1033) ὀστράκω ν· ‘ἀπτῆνα, τυτθόν, ἄρτι γυμνὸν ὀστράκων‘ (Aesch. ### omicron 1464 fr. 337) ἀντὶ τοῦ ᾠῶν. τινὲς δὲ κελύφων ὄστρε α· τὰ κογχύλια. ### omicron 1465 Λάκωνες ἄνθος * ὄστρεο ν· μυάκιον θαλάσσιον ASvg ὄστριμο ν· ἐν ᾧ αἱ θεριναὶ μοναὶ τόπος. ### omicron 1467 οἱ δὲ ἔπαυλις (Antimach. fr. 49 W.) * ὀσφραίνετα ι· ὀσμᾶται (Iob 39,25) r. ### omicron 1468 A ὀσφρέσθα ι· τὸ ὀσφρανθῆναι (Eupol. ### omicron 1469 fr. 10) * ὀσφύο ς· ψόας AS. ### omicron 1470 ῥάχις A (vg). καὶ τὸ πλησίον τῶν γλουτῶν Ag ὀσφῦ ς· ὁ παρὰ πλευρὸν διάκενος τόπος ὃ σφῶ ϊ· ὃς ὑμᾶς (Α 336) ὄσχα ι· κλήματα βοτρύων γέμοντα ὄσχε α· βαλλάντια, μαρσύππια. ### omicron 1474 ἢ τὸ τῶν διδύμων ἀγγεῖον. [καὶ κλήματα βοτρύων πλήρεις] ὀσχεό ς· τὰ αὐτά * ὄχεσφι ν· ὀχήμασιν (Δ 297 . ### omicron 1476 .) S * ὅς χ ’ ἕτερο ν· ὃς ἂν ἄλλο (Ι 313) ASn * ὅταν παί ω· ὅταν παιδεύω, ἢ τύπτω (Exod. ### omicron 1478 12,13) ASvg ὅτ ε· ὅταν. ### omicron 1479 ἐπειδή· ‘δισθανέες, ὅτε τ’ ἄλλοι ἅπαξ θνῄσκους’ ἄνθρωποι‘ (μ 22) ὅτε ἔφησθ α· ὅτε ἔλεγες (Α 397) n ὅτε κέν σ ε· ὅτε ἄν σε (Χ 359. ### omicron 1481 ) ὅτε μ ’ ὤνατ ο· ὅτε κατεμέμψατο καὶ ἐξεφαύλισεν (Ρ 25) ὁτέ ῳ· ὅτῳ. ### omicron 1483 ⸤ ᾧτινι (Ο 664) p * ὅτ ε , ὅτε πε ρ· 〈ὁπότε〉 (Ε 802 . ### omicron 1484 .) n ὅτι ἄριστο ν· ὅτι τὸν κράτιστον (Α 244 . ### omicron 1485 .) ὅτι μάλιστ α· λίαν, πάνυ, πλέον, σφόδρα, ἄγαν ὅτι μ ή· ὅτι οὐχί ὅτινα ς· οὕστινας (Ο 492) ὅτι οἶσθ α· ὅπερ οἶδας (Α 85) ὁτέοισι ν· οἷστισιν (Ο 491) p * ὁτιοῦ ν· τὸ τυχόν ASvg [ ὁτιπο ῦ· οὐδαμῶς] ὅτι ῥ α· ὅτι δή (Α 56) p ὅτι ς· ὅστις (Γ 279) ὅτι τόσο ν· διότι τοσοῦτον (Α 64) ὀτλεύε ι· πονεῖ. ### omicron 1496 κακοπαθεῖ ὀτλημάτω ν· κακοπαθημάτων (r) ὁ τλήμω ν· ὁ ἄθλιος (Eur. ### omicron 1498 Med. 1204 ..) ὄτλο ς· μόχθος r ὀτλ ῶ· πονῶ s. ### omicron 1500 κακοπαθῶ r ὀτοβε ῖ· θορυβεῖ (Aeschyl. ### omicron 1501 fr. 57,6?) ὄτοβος ἅλιμο ς· θάλασσα θορυβώδης (trag. ### omicron 1502 ad. 247) * ὀτοτύζει ν· κλαίειν. ### omicron 1503 ⸤ θρηνεῖν v (h) * ὅτου δὲ δ ή· οὗτινος δὲ δή ASh ὅτου δ ή· τίνος δή ὅτου ἕνεκ α· τίνος ἕνεκα * ὁτουοῦ ν· οὗτινος οὖν Avgn * ὅτου χάρι ν· τίνος χάριν AS(g) np [ ὄτρ α· ἡ τοῦ ἀλέκτορος οὐρά] * ὀτραλέω ς· ταχέως rAS. ### omicron 1510 ὀξέως. δραστικῶς. ἐνεργῶς (Γ 260) ASn [ ὄτρε α· ἡμίονος] Ὀτρεὺς καὶ Μύγδω ν· βασιλεῖς Φρυγίας (Γ 186) n ὀτρηρ ή· ἐνεργός. ### omicron 1513 σπουδαία (Ζ 381) An * ὀτρηρὴ ταμί η· ἡ τηροῦσα τὸν οἶκον (Ζ 381) ASn * ὀτρηρο ί· ἀνδρεῖοι. ### omicron 1515 ταχεῖς AS. ὀξεῖς vg. ἐνεργεῖς. δραστικοί ASvn. ὑπήκοοι. πιστοί ASg. σπουδαῖοι (α 109) * ὀτρηρό ν· τὰ αὐτά (A) ὄτριχα ς· ὁμοιότριχας (Β 765) p ὀτρύγ η· χόρτος. ### omicron 1518 καλάμη ὀτρυγηφάγο υ· περιττὸν τὸ ο . ### omicron 1519 Τρύγη γὰρ ὁ σῖτος καὶ ὁ χόρτος (Archil. fr. 97 Bgk) ὀτρῦνα ι· * παροξῦναι ASvgn. ### omicron 1520 κελεύειν. σπεύδειν. * ⸤ παρορμᾶν (Θ 219) (An) ὀτρυντή ρ· κήρυξ. ### omicron 1521 κελευστής. σαλπικτήρ ὀτρυντύ ς· παρακέλευσις. ### omicron 1522 προτροπή (Τ 234) ὅττε ο· οὗτινος (α 124) * ὄττεσθα ι· κληδονίζεσθαι ASn ὀττεύεσθα ι· ὁμοίως ὄττιε ς· ὄψεις ὅττι κεν ἄρχ ῃ· ὅτι ἂν κρατῇ, καὶ σύμφορον εἶναι δοκῇ (Ι 102) * ὀττοτο ῖ· θρηνῶδες ἐπίφθεγμα (Eur. ### omicron 1528 Or. 1389 ..) r. ASb * ο ὗ· οὗτινος n ο ὔ· ἐπίῤῥημα ἀρνητικὸν κατὰ στέρησιν, ἤτοι οὐχί. ### omicron 1530 εἴωθεν δὲ αὐτὸ ὁ ποιητὴς παραλαμβάνειν καὶ μετὰ τῆς μά φωνῆς. συμπλέκει δὲ αὐτῷ καὶ τὸ π ω. σημαίνει δὲ καὶ ὅπου καὶ ἔνθα τὸ οὗ ο ὗ· δασυνόμενον μὲν δηλοῖ ἄρθρον ἀρσενικὸν καὶ οὐδέτερον ὑποτακτικόν, καὶ σύναρθρον ἀντωνυμίαν τρίτου προσώπου. ### omicron 1531 ἐμοῦ, σοῦ, οὗ οὐα ί· †φυλαί [ οὐάρα ι· ἡμεῖς. ### omicron 1533 Κύπριοι] * οὗ ἀρᾶς γέμε ι· οὗ κατάρας πλήρης ἐστίν (Ps. ### omicron 1534 9,28) ASvg οὔαρον δὲ ἔλαιον. ### omicron 1535 Κύπριοι * οὔατ α· ὦτα (υ 365 . ### omicron 1536 .) ASvg * οὔατα βάλλε ι· τὰ ὦτά μου ἠχεῖ An, [ἢ ἄγχει] (Κ 535) οὐατόε ν· ὦτα ἔχον. ### omicron 1538 καὶ ὅπερ ἔχει κρεμαμένους ὄζους πολλούς, ὀζῶδες, τραχύ οὐ βατό ν· οὐ πορεύσιμον * 〉ουβρῶστι ς· λιμός ASs. ### omicron 1540 [ἢ οὐβρώττης] οὐ γὰρ ἄκανθα ι· παροιμία. ### omicron 1541 Ἀριστοφάνης Σκηνὰς καταλαμβανούσαις· ‘οὐδ’ ἴσως ἀντέλεγες τούτῳ τῷ δειπνίῳ· οὐ γὰρ ἄκανθαι‘ (fr. 483) καὶ ἐν Δράμασιν ἢ Κενταύρῳ· ‘χωρεῖ δ’ ἄκλητος ἀεὶ δειπνήσων· 〈οὐ γὰρ ἄκανθαι〉‘ (fr. 272). ἔοικε δὲ ὑπομιμνήσκων τὴν τοῦ βίου διαφορὰν καὶ μεταβολήν οὐ γὰρ ἦ· ἴσον τῷ οὐ γὰρ δή. ### omicron 1542 οὐ γὰρ δὴ ὑγιαίνει οὐ δ’· οὐδέ (Α 90) οὐ δ ’ ἅλ α· οὐδὲ τὸ †ψυχρὸν καὶ ἄφθονον εἰς χρῆσιν. ### omicron 1544 Αἰγύπτιοι δὲ τῶν ἄρτων τὰ φλογίσματα (ρ 455) οὐδαμῶ ς· οὐδέποτε [οὐδαμῶς]. ### omicron 1545 καὶ τὸ οὐδέν * οὐ δ ’ ἀεσίφρω ν· οὐδὲ ἀνόητος (Υ 183) ASn οὐδαῖο ι· χθόνιοι, ἐπίγειοι οὐδαμινό ς· οὐδενὸς λόγου ἄξιός ἐστι. ### omicron 1548 βραχύς. εὐτελής οὐδαμῶ ς· οὐδέποτε. ### omicron 1549 ἢ παντελῶς (Eur. Hipp. 609 ..) οὐ δ ’ ἀπόνητ ο· οὐδὲ ὄνησιν ἔλαβεν (λ 324) * οὖδα ς· γῆ. ### omicron 1551 ἢ τὸ ἔδαφος (Λ 749 ..) ASns * οὐδέ ἕ φημ ι· οὐδὲ αὐτὸν λέγω (Ε 103) ASgn * οὐ δ ’ ἐλεαίρε ι· οὐδὲ ἐλεεῖ (Λ 665) ASn οὐ δέμα ς· οὐδὲ κατὰ τὸ σῶμα (Α 115) οὐ δ ’ ἐμάτησε ν· οὐδ’ ἐλήρησεν (Ψ 510?) οὐδὲ μέ ν· οὐδὲ μήν (Α 154) οὐδέ ν· ἀντὶ τοῦ οὔ (Α 244 . ### omicron 1557 .) οὐ δ ’ ἀπὸ παλαιφάτου δρυό ς· τῆς πάλαι φημιζομένης, ὅτι ἐξ αὐτῆς ἐγένοντο ἄνθρωποι. ### omicron 1558 τινὲς δὲ γράφουσι παλαιφύτο υ, ἐπειδὴ παλαιόν ἐστι φυτὸν ἡ δρῦς (τ 163) οὐδὲν ἀπὸ τρόπο υ· ἀντὶ τοῦ οὐκ ἀπεικός (Plat. ### omicron 1559 Phaedr. 278 d) οὐ δ ’ ἐν δέρματ ι· οὐδὲ δέρμα ἴδιον ἔχοντα. ### omicron 1560 〈ᾧ〉 οὐδὲν ὑπῆρχεν οὐδὲν ἧττο ν· μᾶλλον οὐδενία ς· εὐτελείας (Plat. ### omicron 1562 Phaedr. 234 e) οὐδὲν ἱερό ν· παροιμία λεγομένη ἐπὶ τῶν τέλεον ἀχρήστων πρὸς τὸ συλλαβέσθαι καὶ ἐπαρκεῖν, καὶ ἑαυτοῖς 〈καὶ〉 τοῖς γνωρίμοις. ### omicron 1563 φασὶν δὲ Ἡρακλέα πρῶτον θεασάμενον τὸν Ἄδωνιν εἰπεῖν· οὐδὲν ἱερόν· ἴσως ἦν †ἀνίδρυτον, διὰ τὸ πρὸς μηδὲν εἶναι χρήσιμον οὐδενόσωρ α· οὐδὲ μιᾶς φροντίδος ἄξια. ### omicron 1564 Ὠρεῖν γὰρ τὸ φροντίζειν καὶ φυλάσσειν· ἔνθεν τὸ ὀλιγωρεῖν καὶ πολυωρεῖ ν. Ἀπίων δὲ οὐδενὸς φυλακτικά (Θ 178) οὐ δ ’ ἐν σελίνοι ς· παροιμία ἐπὶ τῶν μηδὲ κατὰ τοὐλάχιστον διηνυκότων οἷς ἐπέθεντο. ### omicron 1565 ἐν γὰρ τοῖς λεγομένοις περικηπίοις τὰ σέλινα καὶ τὰ πήγανα κατεφύτευον. βούλεται οὖν λέγειν ἡ παροιμία· οὔπω οὐδὲ ἀρχὴν ἔχεις τοῦ πράγματος, καθάπερ οὐδὲ οἱ εἰς τοὺς κήπους εἰσιόντες ἐν τοῖς σελίνοις εἰσίν οὐδέ νύ πω ς· οὐδαμῶς * οὐδέ νυ τό ν· οὐδὲ τοῦτον ASg οὐ δεόντω ς· παρανόμως οὔδεο ς· ἐδάφους (Μ 448) οὐδέ πή ἐστι ν· οὐκ ἔστιν (Ζ 267) οὐ δ ’ ἐπινυκτίδιο ς· οὐδὲ ἐπὶ μιᾶς νυκτός. ### omicron 1571 οὐδὲ πρὸς μίαν νύκτα (Callim.? fr. 775) οὐ δ ’ ἐπηρώτω ν· οὐδ’ ἠρώτων οὐ δ ’ ἐρέοντ ο· οὐδ’ ἀνεπυνθάνοντο (Α 332) * οὐδέτερο ν· οὐδὲ ἓν τῶν δύο (Eur. ### omicron 1574 Phoen. 545 ..) vgn οὐδέ τί π ω· οὐδέποτε. ### omicron 1575 οὐδαμῶς (Β 252) οὐ δ ’ ἐτρύπησε κρόκη ν· οὐδ’ εἰργάσατο (Com. ### omicron 1576 ad. 714 K.) οὐδὲ φυή ν· οὐδὲ τὴν φύσιν (Α 115) * οὐ δ ’ ἠβαιό ν· πρὸς ὀλίγον, οὐδ’ ὀλίγον AS, ἢ ὧδε ὀλίγον (Β 380) * οὐ δηναιό ς· οὐ χρόνιος (Ε 407) S οὐ δ ’ ἡντιναοῦ ν· οὐδὲ τὴν τυχοῦσαν [ οὐδῆσα ι· πρίασθαι. ### omicron 1581 ἀποδόσαι S] οὐ δῆτ α· οὐδαμῶς (Eur. ### omicron 1582 Hec. 756 ..) οὐ δίκαο ν· οὐ δίκαιον * οὐ διεκρίθ η· οὐκ ἀμφέβαλεν. ### omicron 1584 οὐκ ἐδυσπίστησεν (Rom. 4,20) ASvg * οὐ διήμαρτε ν· οὐκ ἀπέτυχεν ASvg [ οὐδιτανοῦ ν· εὐτελοῦς, οὐδενὸς λόγου ἄξιος] * οὐ διωσόμεθ α· οὐκ ἀποβαλούμεθα, ⸤ οὐκ ἀποῤῥίψομεν ASvgn οὐ δ ’ ὅγε πρί ν· οὐδὲ οὗτος καὶ πρίν (Α 97) * οὐ δ ’ ὄθομα ι· οὐδὲ ἐπιστρέφομαι (Α 181) (n) * οὐ δοκέουσι ν· οὐ προσδοκῶσιν. ### omicron 1590 οὐ νομίζουσιν (Greg. Naz. c. 2,1,1,168) n οὐ δ ’ ὅλω ς· οὐδὲ τοῦ τυχόντος οὐ δ ’ ὀνομήν ω· οὐδ’ ὀνομάσω (Β 488) * οὐδό ς· βαθμός, βατήρ Avg. ### omicron 1593 ὁ πρὸ τῆς θύρας ⸤ βαθμός Σ a , καὶ ὀδός (Ζ 375) A οὐ δ ’ οἴοιτ ο· οὐδ’ ἂν ἐνοήθη οὐ δ ’ ὁτιοῦ ν· οὐδὲ τὸ σύνολον οὑδραί α· ὑδρία. ### omicron 1596 μέτρον τι, Ἀττικοῦ μετρητοῦ ἥμισυ οὑδραίνε ι· περικαθαίρει S. ### omicron 1597 Λάκωνες † οὐδύετα ι· ἐρίζει * οὗ εἵνεκε ν· διότι, ἕνεκεν AS οὐ ἕθε ν· οὐδαμῶς αὐτῆς (Α 114) * οὐεριδάριο ς· βεριδάριος AS † οὔθ α· σποδός. ### omicron 1602 ὁδός† οὖθα ρ· τὸ πιότατον τῆς γῆς, ἤτοι τῆς χώρας (Ι 141 . ### omicron 1603 .). καὶ * τῶν ζῴων τὸ κατὰ τοὺς μαστούς (A) οὐθάρ α· ἐπὶ ἀσκοῦ ὁ κατὰ τὸ οὖθαρ τόπος. ### omicron 1604 οἱ δέ, περὶ ὃν στρέφεται [ὁ χορός, ἢ] ὁ τροχός * οὔθατ α· μαστοί (ι 440) gp οὔθατα βόσκε ι· αἶγας βόσκει (Callim. ### omicron 1606 (?) fr. 776 Pf.) * οὐθεί ς· οὐδὲ εἷς ASvg * οὐ θέμι ς· οὐ δίκαιον (Ξ 386) ASvg * οὐθέ ν· οὐδέν Avg * † οὐθένει α· μηδαμινή. ### omicron 1610 εὐτελής (n) * οὐθενεία ς· ἀσθενείας AS οὐ θ ’ ἕτερο ν· οὐδὲ ἓν τῶν δύο οὐ θή ν· οὐ μήν. ### omicron 1613 οὐ διὰ παντός (Ξ 480) οὐϊτό ν· τὸ ὑπ’ ἐνίων οἰτόν [ οὐδειελίζ ω· οὐ φροντίζω] * οὐκ ἀγενν ῆ· οὐκ ἀνίσχυρα. ### omicron 1616 ἀταλαίπωρα (ASvg) * οὐκ αἰδεσθεί ς· οὐκ αἰσχυνθείς (2 Macc. ### omicron 1617 4,34) Asvg οὐκ ἀθεε ί· οὐκ ἄνευ θεοῦ. ### omicron 1618 ἢ οὐ χωρὶς θαύματος (ς 353) * οὐκ ἀΐει ς· οὐκ ἀκούεις (Ο 248) (S) * οὐκ ἀΐοντι ἐοικώ ς· οὐκ ἀκούσας τὸ πρέπον (Ψ 430) A οὐκ ἄκοντε ς· [οὐχ] ἑκόντες (S) οὐκ ἀλαπαδνό ν· οὐκ ἀσθενές (Ε 783) * οὐκ ἀλεγίζ ω· οὐ λόγον ἔχω (Α 180) (ASn) * οὐκ ἀλέγοντε ς· οὐ φροντίζοντες (Π 388) n οὐκ ἄλκα ρ· οὐ βοήθεια (Ε 644) * οὐκ ἁλώσιμ α· οὐκ εὔληπτα AS * οὐκ ἄμοιρος ἦ ν· οὐκ ἐκτὸς μοίρας ἦν ASvg * οὐκ ἀμώμητο ς· οὐκ ἄψεκτος ASvg. ### omicron 1628 οὐχ ὑγιής * οὐκ ἂν δ ή· οὐδαμῶς ἄν AS οὐκ ἀναλίσκετα ι· οὐκ ἐκλείπει * οὐκ ἀνεύθυνο ν· εὐκατάκριτον vg (AS) οὐκ ἀνέχομα ι· οὐ καταδέχομαι (Isai. ### omicron 1632 1,13) * οὐκ ἀνίε ι· οὐκ ἀφίει ASn [οὐ πρέπει] * οὐκ ἀνήσε ι· τὰ αὐτά (Deut. ### omicron 1634 31,8 ..) ASvg * οὐκ ἄν τ ι· οὐδαμῶς ἄν AS οὐκ ἀξιόχρεω ς· οὐχ ἱκανός (Eur. ### omicron 1636 Or. 597) οὐκ ἀπᾴδοντ α· οὐκ ἀλλότριον * οὐκ ἀπᾳδόντω ς· ὅμοιον ASn * οὐκ ἀπαναίνετα ι· οὐ ἀποστρέφεται ASvg. ### omicron 1639 [οὐκ ἀπόχρη S]. οὐ παραιτεῖται vg * οὐκ ἀπεικό ς· οὐκ ἄτοπον ASvg. ### omicron 1640 ἄξιον ASg. ὀφειλόμενον. πρέπον. ὅμοιον. Εἰκὸς δέ ἐστιν παρὰ τὸ ἐοικός. εἶτα ἀπεικὸς τὸ ἀπρεπές, τὸ ἀνόμοιον· καὶ τὸ οὐκ ἀπεικὸς διὰ δύο ἀρνήσεων μία συγκατάθεσις· ὡς τὸ ἥκιστα οὐδαμῶς, οὐχ ἥκιστα τὸ μάλιστα AS * οὐκ ἀπεοικό ς· οὐκ ἀπρεπές Avgn * οὐκ ἀπέχρ η· οὐκ ἤρκει AS * οὐ κατακτενεῖ ς· οὐ καταβιάσῃ. ### omicron 1643 οὐ καταβαρήσεις A οὐκ ἀπᾴδομε ν· οὐκ ἀπαρνούμεθα * οὐκ ἀπηξίωσε ν· ἠξίωσεν AS οὐκ ἀπίθανο ς· πιθανός οὐκ ἀπολείπετα ι· οὐκ ἀποστερεῖται οὐκ ἀπορε ῖ· [οὐκ] ἀρκεῖ. ### omicron 1648 εὐπορεῖ * οὐκ ἀπορηθήσετα ι· οὐ χρήσει (Isai. ### omicron 1649 8,23) AS * οὐκ ἀποῤῥυήσετα ι· οὐ κατατακήσεται (Ps. ### omicron 1650 1,3) AS οὐκ ἀποφώλι α· οὐκ ἀδίδακτα. ### omicron 1651 οὐ μάταια (ε 182) * οὐκ ἀπόχρ η· οὐκ ἀρκεῖ ASvg οὐκ ἀπρακτήσει ς· οὐκ ἀποτάξεις * οὐκ ἀπώναντ ο· οὐκ ὠφελήθησαν Avg οὐ κάρο ς· οὐ νέκρωσις οὐ καρτερεῖς ᾗ δε ῖ· οὐ φρόνιμος εἶ * οὐκ ἄσημο ι· ἐπιφανεῖς. ### omicron 1657 οὐκ ἀφανεῖς vgS. οὐκ ἄδοξοι S οὐκ ἀσκί ῳ· ‘οὐκ ἀσκίῳ μεντἄρ’ ἐμορμολύττετο αὐτούς, ἐπεὶ τάδ’ ἔστ’ ἀληθῆ‘ (Crat. ### omicron 1658 fr. 8). παροιμία ἐπὶ τῶν καὶ τὰ κενὰ δεδοικότων· ἐπεὶ κενὸς ὁ ἀσκός * οὐκ ἄστεκτο ς· οὐκ ἀφόρητος AS. ### omicron 1659 οὐκ ἀβάστακτος * οὐκ ἀσυντελέ ς· οὐκ ἀχρήσιμον (ASvgn) * οὐ κατὰ κόσμο ν· οὐ κατὰ τρόπον (Β 214) n * οὐ καταναρκήσ ω· οὐ κατοκνήσω (2. ### omicron 1662 Cor. 12,14) ASp οὐ κα τ ’ ἀσυμφανέ ς· δῆλον * οὐ κατενάρκησ α· οὐ κατεβάρησα (2. ### omicron 1664 Cor. 12,13) ASvgn [οὐκ ἄτραχυ] οὐκ ἄτραχυ ς· τραχύς AS οὐκ ἄωρο ν· [οὐ] κατὰ καιρόν. ### omicron 1666 οὐ παρὰ καιρόν οὐκ ἔασα ν· οὐκ ἀφῆκαν * οὐκ ἔασκε ν· οὐκ εἴα (Β 832) AS * οὐκ ἔγρυξε ν· οὐκ ἐφθέγξατο (Ios. ### omicron 1669 10,21) ASvgn οὐκ ἐδέξατ ο· οὐ προσήκατο * οὐκ εἴασκε ν· οὐκ ἠφίει. ### omicron 1671 ἐκώλυσεν (Υ 408) ASn * οὐκ ἔη ν· οὐ δυνατὸν ἦν AS * οὐκ εἴκουσα ν· οὐχ ὑποχωροῦσαν A (Svg) * οὐκ εἰσῄει ς· οὐκ εἰσήρχου AS [ οὐκ εἰσμένησα ν· οὐκ ἐχάρησαν] * οὐκ εἰ ῶ· οὐκ ἐῶ (Δ 55) As οὐκ ἑκώ ν· οὐ βουλόμενος * οὐκ ἐλελήθει ς· οὐκ ἔλαθες ASvg * οὐκ ἐκάθισε ν· οὐκ ἐνέμεινεν (Ps. ### omicron 1679 1,1) Ag οὐκ ἔμβαρος ε ἶ· οὐ φρονεῖς. ### omicron 1680 ἀπὸ τῆς ἐμβάρου φρονήσεως (Men. fr. 368 Koe.) * οὐκ ἐμφορούμενο ι· οὐ πληρούμενοι AS οὐκ ἔναιμο ς· οὐ δίκαιος οὐκ ἐνασπιδώσομα ι· οὐ καθοπλισθήσομαι (Ar. ### omicron 1683 Ach. 368) * οὐκ ἐνδέχετα ι· οὐ δυνατόν ἐστιν (Luc. ### omicron 1684 13,33) An * οὐκ ἐνδώσε ι· οὐ χαυνώσει AS οὐκ ἐνῆ ν· οὐκ ἠδύναντο * οὐκ ἐνήνοχά σο ι· οὐκ ἀγήοχα vg. ### omicron 1687 οὐκ ἤνεγκά σοι (Gen. 31,39) ASvg * οὐκ ἐνό ν· οὐ δυνατόν g * οὐκ ἔξωρο ι· οὐκ ἄκαιροι ASgn. ### omicron 1689 [οὐκ ἄκληροι] * οὐκ ἐπέοικε ν· οὐ πρέπον ἐστί (Α 126) n οὐκ ἕπετα ι· οὐκ ἀκολουθεῖ * οὐκ ἐπέπυστ ο· οὐκ ἀκηκόει (Ν 674) n(s) [ οὐκ ἐπέφετ ο· οὐκ ἠκολούθει] οὐκ ἐπιεικτό ν· οὐ μέτριον (Ε 892) οὐκ ἐπιγλωττήσομα ι· οὐ βλασφημήσω (Ar. ### omicron 1695 Lys. 37) * οὐκ ἐπιλήσομα ι· οὐκ ἐπιλαθήσομαι (Χ 387) ASvgn * οὐκ ἐπιτεύξετα ι· οὐκ ἐπιτυγχάνει (Prov. ### omicron 1697 12,27) ASvgnh * οὐκ ἐρηρεισμένο ς· οὐκ ἐστηριγμένος (A) gn * οὐκ ἔσθενο ν· οὐκ ἴσχυον (3. ### omicron 1699 Maccab. 3,8) Ag οὐκ ἐτάλασσε ν· οὐκ ἐτόλμησεν (Callim. ### omicron 1700 h. Dian. 62) οὐκ ἔστερξε ν· οὐχ ὑπέμεινεν * οὐκ ἔσφαλε ν· οὐκ ἐκινδύνευσεν (Iob 21,10) ASvg οὐκ ἐτό ς· οὐ ματαίως. ### omicron 1703 οὐκ ἀληθῶς οὐκέτ ι· οὐχί, ἢ οὔ [ οὐκ ἐτυρώθ η· οὐκ ἐπαισχύνθη] * οὐκ εὐδιάθετο ς· οὐ δυναμένη εὐχερῶς γήμασθαι AS [ἢ εὐμαρῶς γίνεσθαι] * οὐκ εὐθὺ σκοπο ῦ· οὐκ ἀκριβῶς ASvgn. ### omicron 1707 [ἢ ὀρθῶς βλέποντος] * οὐκ ἐφέπετ ο· οὐκ ἠκολούθει (Eur. ### omicron 1708 Hipp. 1307) ASn * οὐκ ἐφίεντα ι· οὐκ ἐπιθυμοῦσι ASvgn οὐκ ἐφικνεῖτα ι· οὐ φθάζει * οὐκ ἔχαδ ε· οὐκ ἐχώρησεν (Δ 24) ASn οὐκ ἥκιστ α· μάλιστα οὐκ ἤμειψε ν· οὐκ ἤλλαξεν * οὐκ ἠσμένισα ν· οὐκ ἐχάρησαν (1. ### omicron 1715 Regn. 6,19) ASvg οὐκ ί· οὐχί (Β 238) οὐ κιγχάνε ι· οὐχ εὑρίσκει * οὐκ ὄθετα ι· οὐκ ἐπιστρέφεται (Ο 166) ASn * οὐκ ἐφάτη ν· οὐκ εἶπον. ### omicron 1719 δυϊκῶς (Eur. Hec. 128) ASvg * οὐκ οἷόν τέ ἐστι ν· οὐ δυνατόν ἐστιν ASvgn * οὐκ οἰστ ά· οὐ φορητά ASn οὐκ ὀλεῖσθα ι· οὐ φθαρήσεσθαι * οὐκ ἐτυλώθ η· οὐκ ἐπαχύνθη ASh. ### omicron 1723 οὐκ ἐτραυματίσθη (Deut. 8,4) Avgh * οὐκ ὀνησιφόρο ν· οὐκ ὠφέλιμον ASn οὐκοῦ ν· ἐπειδή. ### omicron 1725 ἢ * ⸤ λοιπόν gn * οὐκ ᾤετο δεῖ ν· οὐκ ἐνόμιζε συμφέρειν ASvg οὐκ ὤ ν· οὐχ ὑπάρχων. ### omicron 1727 οὐκ ἐγένετο * οὐκ ὦπτα ι· οὐκ ἐφάνη A οὐ κωφε ῖ· οὐ βλάπτει, οὐ πηροῖ (Callim. ### omicron 1729 fr. 195,34) οὐλάδε ς· πῆραι, θύλακοι † οὐλαίνε ι· οὐ σχολάζει * οὐλαμό ς· τάξις στρατιωτική. ### omicron 1732 θόρυβος vg(A). ἢ ἄθροισμα (Δ 251 ..) (Ag) οὐλά ς· * κριθάς AS. ### omicron 1733 ἐνίοτε δὲ καὶ τὸ μαλακόν, ὅ ἐστι τὸ ἁπαλόν· ὅθεν καὶ τὰ ἐπάνω τῶν ὀδόντων πάνυ μαλακὰ ὄντα οὖλα καλεῖται. καὶ ἡ γαστήρ οὖλ ε· ὑγίαινε. ### omicron 1734 ἀφ’ οὗ καὶ τὸ ὑγιὲς γενόμενον ἕλκος οὐλὴν λέγουσι (ω 402) οὖλ α· τὰ τῶν ὀδόντων οὐλαφηφορε ῖ· νεκροφορεῖ οὔλαφο ς· νεκρός οὐλείοιε ν· ἐν ὑγείᾳ φυλάσσοιεν οὐλ ή· ἐπιπόλαιον ἕλκος εἰς ὑγεῖαν ἧκον (τ 391 . ### omicron 1739 .) vg. ἢ χλανὶς μαλακή (Κ 134). ἢ σῆψις ὀστέου οὐ λήγουσα ν· οὐ παυομένην * οὔλη λευκ ή· θρὶξ λευκή ASg οὔλι α· ὀλέθρια (Greg. ### omicron 1742 Naz. c. 1,2,2,217) [ οὐλιᾶσθα ι· ὄνησίν τινα ἔχεται] * οὔλιμο ς· ὀλέθριος Ag * οὐλίμω ν· ὀλεθρίων S † οὔλιμ α· μαχηοτανμεμιγμενος† οὔλιος ἀστή ρ· ὀλέθριος καὶ χαλεπός. ### omicron 1747 λέγει δὲ τὸν κύνα (Λ 62) † οὐλοβάτα ι· οἱ κολοβοί οὐλόθυμο ς· σχέτλιος. ### omicron 1749 δεινόθυμος * οὐλόμε ν ’ α ι. ### omicron 1750 ..· ὀλέθριαι πληγαί (Eur. Phoen. 1529) ASn * οὐλομένη ν· ὀλεθρίαν. ### omicron 1751 ἐξώλη (Α 2) v * οὐλόμενο ς· ὀλέθριος (κ 394) (vg)n ουλο ι· [οὖλα. ### omicron 1753 ] δράγματα οὐλοθέσι α· τελεία θυσία οὐλομελέ ς· [οὐλοσελές. ### omicron 1755 ] ὑγιές, ὁλόκληρον οὐλομελί ῃ· καθόλου. ### omicron 1756 συλλήβδην. ἄλλοι ἐπὶ τῆς ἀθρόας [τῆς] τῶν ὅλων φύσεως· τὸ γὰρ ὅλον οὖλον λέγει * οὖλο ν· ποτὲ μὲν τὸ ⸤ μαλακὸν AS. ### omicron 1757 καὶ ἁπαλόν (Π 224) (g). ποτὲ δὲ τὸ ⸤ ὑγιὲς καὶ ὁλόκληρον (ρ 343) v. καὶ τὸ ὀλέθριον (Β 6) Av. κυρίως δὲ τὸ ⸤ συνεστραμμένον 〈καὶ ταραχῶδες οὖλον〉 AS οὖλος Ἄρη ς· ἀντὶ τοῦ ὀλετὴρ δεινός (Ε 461) [καὶ ταραχῶδες οὖλον] οὐλοχόϊο ν· ἀγγεῖον, εἰς ὃ αἱ ὀλαὶ ἐμβάλλονται πρὸς ἀπαρχὰς τῶν θυσιῶν οὐλόχυτ α· τὰ κατάργματα οὐλοχύτα ς· ὁτὲ μὲν τὰ κανᾶ, ἐν οἷς τὰς οὐλάς, αἵ εἰσι κριθαί, τῶν ἱερείων κατέχεον. ### omicron 1761 φαίνεται δὲ ἀγγεῖα δηλοῦσθαι (γ 445)· ἢ ⸤ κριθὰς πεφρυγμένας (Α 449 ..) ASg * οὐ μ ά· 〈οὐ〉 μὰ τόν (Α 86) ASn οὑμα ί· ὑμέτεραι οὐ μάλα κικκά ς· παροιμία τὸ μηδὲν σημαίνουσα· ‘ὠνήτης δὲ κικκὰς οὐ μάλα φαίνεται‘ καὶ Στράττις ἐν Ζωπύρῳ περικαιομένῳ (fr. ### omicron 1764 10) ‘τῶν οὐ μάλα τέθηκα †κεκυκκᾶν Ἐπικράτη‘ * οὐ μά ν· οὐ μήν (Μ 318) AS * οὔ μ ’ εἴα ς· οὐ συνεχώρεις με (Ε 819) A οὐ μὰ τή ν· οὐκ ἀληθῶς. ### omicron 1767 Μένανδρος ἐν Ὀργῇ (fr. 311 Koe.) * οὐ μεθεί ς· οὐκ ἐῶν ASn οὔ με γάμος δ έ· οὐδαμῶς δὲ γάμος με (Greg. ### omicron 1769 Naz. c. 2,1,1,63) * οὐ μὲν οὖ ν· οὐδαμῶς Avgn οὐ μέμ πως νῦν ἐστιν ἀπὸ δρυὸς οὐ δ ’ ἀπὸ πέτρη ς· ὑπόληψιν εἶχον οἱ παλαιοί, ὡς ἐκ δρυῶν καὶ πετρῶν τῶν ἀνθρώπων γεγονότων (Χ 126) οὐ μετὰ δή ν· οὐ μετὰ πολὺν χρόνον (Greg. ### omicron 1772 Naz. c. 1,2,2,148) οὐ †μεταψέφει ς· οὐ μεταμελῇ, οὐ μετανοεῖς * οὐ μετρίω ς· μεγάλως AS * οὐ μή ν· ἀλλὰ μήν. ### omicron 1775 οὐδαμῶς An * οὐ μὲν ἀλλ ά· ἔτι γε μήν ASvg * οὐ μὴν δ έ· οὐδαμῶς δέ Avg * οὐ μὴ πρόωμα ι· οὐ παραχωρήσω (Iob 27,6) Avgn * οὐ μή ν· οὐ μόνον g * οὐ μή σε ἀν ῶ· οὐκ ἄν σε ἐάσω AS. ### omicron 1780 οὐκ ἄν σε ἐῶ. ⸤ οὐ μή σε ἐάσω (Hebr. 13,5) vgps * οὐ μόνο ν· οὐχ ἕως τούτου ASvg * οὑμό ς· 〈ὁ〉 ἐμός (Θ 360) Avgnps * οὐ μὴν δ έ· οὐδαμῶς δέ v [ οὐ μ ’ ἰᾶ ς· οὐ συγχωρῆ] οὔν η· δεῦρο. ### omicron 1785 δράμε. Ἀρκάδες * οὕνεκ α· διότι (Α 111 . ### omicron 1786 .) AS * οὕνεκ α· οὗ χάριν n * οὐ νέμεσι ς· οὐ μέμψις (Γ 156) n οὔνεσθ ε· ὄνησίν τινα ἔχετε (Ω 241 v. ### omicron 1789 l.) οὐ νέομα ι· οὐ πορεύσομαι (Σ 101) a) οὔνη ς· κλέπτης. ### omicron 1791 b) ...· κλεπτοσύνη, †φαρεια * οὔνομ α· ὄνομα (ζ 194) vgs οὖνο ν· [ὑγιές. ### omicron 1793 ] Κύπριοι δρόμον οὔνιο ς , οὔνη ς· δρομεύς. ### omicron 1794 κλέπτης [ οὔνοσθ ε· ὄνησίν τινα ἔχετε. ### omicron 1795 κατ’ εἰρωνείαν] οὔ νύ το ι· τοῦ σοῦ, ἢ σοῦ. ### omicron 1796 ἢ οὐδαμῶς οὔ ο ἱ· οὐδαμῶς αὐτῷ † οὔο υ· σχεδόν οὐ παντὸς ἀνδρὸς ἐς Κόρινθον ἔσ θ ’ ὁ πλοῦ ς· Ἀριστοφάνης (fr. ### omicron 1799 902 a), ἐπεὶ δοκεῖ τοῖς ἐς Κόρινθον εἰσπλέουσι ξένοις χαλεπή τις ἡ πόλις εἶναι, διὰ τὴν τῶν ἑταιρῶν γοητείαν. ἐσπούδαζον γὰρ περὶ τοῦτο οἱ Κορίνθιοι, καὶ ῥᾳθύμως διὰ τοῦτο διῆγον * οὐ παρελεύσετα ι· οὐ παρέλθῃ AS. ### omicron 1800 οὐ παραλείψει (2. Paral. 25,7 v. l.) S οὐ παρεξήνεγκε ν· οὐ παρῆλθεν * οὐ παρομαρτε ῖ· οὐ παρακολουθεῖ ASn οὐ πεπλασμένο ν· ἄπλαστον (Aesch. ### omicron 1803 Prom. 1030?) * οὐ περανοῦσι ν· οὐ τελειοῦσιν (1. ### omicron 1804 Regn. 12,21) AS * οὐ περιέστα ι· οὐ περιγενήσεται ASvg * οὔποθ ι· οὐδαμοῦ (Ν 309) A οὐ πολι ᾷ· οὐ γηράσκει * οὔποτ ε· οὐκ ἄν ποτε vg, οὐδέ ποτε (Α 234) AvgN οὐ προσαμύνε ι· οὐ βοηθεῖ (Ε 139) * οὐ προσείλοντ ο· οὐκ ἠθέλησαν (Prov. ### omicron 1810 1,29) ASvg(ns) * οὐ προσεποιήσαντ ο· οὐκ ἠγάπησαν (Iob 19,14 v. ### omicron 1811 l.) AS * οὐ προσήκαντ ο· οὐ προσεποιήσαντο (Greg. ### omicron 1812 Naz. or. 4 p. 89 C) Agnh * οὐ προσίεντ ο· οὐ προσεδέχοντο A. ### omicron 1813 οὐκ ἠρέσκοντο vg * οὐ προσίεταί μ ε· οὐκ ἀρέσκει με (Ar. ### omicron 1814 Equ. 359) AN * οὐ προσώχθισα ν· οὐκ ἀπεστράφησαν (Ps. ### omicron 1815 21,25) (A) οὐ πρὸς σ έ· οὐ κατὰ σέ. ### omicron 1816 οὐκ ἄξιόν σου οὐ προτιμ ᾷ· οὐκ ἔχει λόγον (Eur. ### omicron 1817 Med. 343) οὔπ ω· οὐδέπω οὔπω ποτ έ· οὐδέ ποτε (Α 106) οὐρ ά· ἡ κέρκος. ### omicron 1820 καὶ τὸ αἰδοῖον (Eupol. fr. 440) οὖρ α· ὁρμήματα (Ψ 431) * οὐρ α· ὅρια. ### omicron 1822 τὸ τῆς στρατιᾶς τέλος A * οὐραγε ῖ· ὑστερίζει (Sir. ### omicron 1823 32,11) Ag οὐραγί α· στρατηγίας οὐρά, τουτέστι τὸ τέλος τῆς στρατιᾶς καὶ τῆς τάξεως * οὐράγιο ν· ἔσχατον A οὐραγό ς· τῆς οὐρᾶς ὁ ἔσχατος ἡγεμών. ### omicron 1826 καὶ τοῦ εὐωνύμου κέρατος φύλαξ· ὁ δὲ τοῦ δεξιοῦ δεξιοφύλαξ * οὐ ῥᾴδιο ν· οὐκ εὐχερές (2. ### omicron 1827 Macc. 2,26) An * οὐραγία ν· τὴν ὄπισθεν ἀκολουθοῦσαν vg στρατιάν (Deut. ### omicron 1828 25,18) vgA οὐ ῥᾳδίω ς· κακῶς. ### omicron 1829 Θουκυδίδης (6, 57,4) οὐρανία ν· ὅταν τὴν σφαῖραν ἀναβάλωσιν. ### omicron 1830 καὶ τὴν τοιαύτην δὲ καθόλου παιδιὰν οὐρανίαν καλοῦσι καὶ οὐρανιάζει ν. παρὰ τοῦτο οὖν ἔπαιξεν Ἀριστοφάνης [ οὐρα ί· ἡ κέρκος. ### omicron 1831 καὶ τὸ αἰδοῖον] Οὐρανίδη ν· ἀπὸ τοῦ [οὐ νο ῦ ἢ] οὐρανοῦ οὐρανία αἴ ξ· ὡσεὶ λέγοι τις τὸ τῆς Ἀμαλθείας κέρας. ### omicron 1833 ὅ τι γάρ τις εὔξαιτο, ἐλάμβανεν ὁ ἔχων τοῦτο. ἐπήκοος δέ ἐστιν αὐτή. ἴσως, ὅτι κατ’ ἐνίους ἡ Σελήνη τῇ αἰγὶ ἐποχεῖται. ταύτῃ δὲ τὰ γύναια ηὔχετο διὰ τὸ καὶ αὐτὴν ἐπὶ τῷ Ἐνδυμίωνι τὰ αὐτὰ παθεῖν, ὅθεν καὶ εὐκταίαν φασὶν αὐτὴν ἔνιοι (Cratin. fr. 244) h οὐρανίζετ ο· πρὸς τὸν οὐρανὸν διϊκνεῖτο (Aesch. ### omicron 1834 fr. 436) οὐράνιον ἄχο ς· τὸν κονιορτόν. ### omicron 1835 δηλοῖ δὲ καὶ τὸ μέγα, καὶ ὑψηλόν (Soph. Ant. 418) οὐράνιο ι· οἱ τὸν οὐρανὸν κατοικοῦντες (Eur. ### omicron 1836 Hel. 1499) Οὐρανίωνα ς· τοὺς ὑπὸ τὴν Οὐρανοῦ ἀρχὴν τεταγμένους * οὐρανόθι 〈πρό 〉· πρὸ τοῦ οὐρανοῦ (Γ 3) A οὐρανομήκ η· ὑψηλὸν λίαν οὐρανό ς· ὁ κατηστερισμένος τόπος. ### omicron 1840 Πέρσαι δὲ τὰς βασιλείους σκηνὰς καὶ αὐλάς, ὧν τὰ καλύμματα κυκλοτερῆ, οὐρανούς ..... οὐρανοσκόπο ς· ἰχθῦς ποιός οὐρανοφοιτᾶ ν· ἐν οὐρανῷ διατρίβειν (Greg. ### omicron 1842 Naz.?) οὐ ῥᾷστ α· οὐκ εὐχερῆ * οὖρ α· δίσκου ἐπιφερομένου . ### omicron 1844 .. A * οὔρε α· ὄρεα (Α 157) Avgn οὐρέα ς· ἡμιόνους οὐρεῖ ς· φύλακες * οὔρεος ἐμ βήσσῃσι ν· ἐν τοῖς βασίμοις τόποις τοῦ ὄρους An. ### omicron 1848 [ἐπιτήδειος ἄνεμος] (Λ 87) οὐρεσίφοιτο ς· ἐν τοῖς ὄρεσι πλανώμενος (Greg. ### omicron 1849 Naz. c. 1,2, 17,43) οὐρῆα ς· ἡμιόνους An, παρὰ τὸ ὀρούειν, ὁρμητικούς τινας ὄντας· ἢ ἐπεὶ οὔριον τὸ ζῷον, οἷον ἄγονον (Α 50). ### omicron 1850 οἱ δὲ * ⸤ οὐρήων τῶν φυλάκων An οὔρι α· ἠνεμισμένα ἢ ὀξέως πνέοντα· ἢ ἄγρια * οὐρίαχο ν· τὸν σαυρωτῆρα. ### omicron 1852 ἔστι δὲ σιδήριον ἐγκεκαμμένον εἰς τὸ ἕτερον μέρος τοῦ δόρατος (Ν 443) A οὐρίζε ι· ὑπεπιφέρει. ### omicron 1853 ἢ ὁρίζει οὐρί η· ὀπισθία * οὐριθρέπτα ν· ἐν ὄρεσι τραφεῖσαν (Eur. ### omicron 1855 Hec. 205) An οὔριομ βῖκο ν· τὴν ἀμίδα. ### omicron 1856 ἢ οὐροδόχην (Antisthenes?) οὔριο ν· σωτήριον. ### omicron 1857 ἢ ὄπισθεν πνέον οὐράνιον νέφο ς· κατ’ οὐρανὸν [ὄπισθεν] ἐρχόμενον. ### omicron 1858 ἢ ὑπὸ οὔρων ἐλαυνόμενον (Cratin. fr. 138) * οὔριο ς· ἐπιτήδειος, ἐπιδέξιος ἄνεμος Avgn Οὐρία ς· φωτισμὸς θεοῦ οὐρίσα ι· ὁρίσαι. ### omicron 1861 παρασκευάσαι οὐροδόχη ν· τὴν ἀμίδα (Xenoph. ### omicron 1862 com.?) * οὖρο ς· ἄνεμος (γ 176) (A)nps ὄριο ν· φυλακή. ### omicron 1864 σημεῖον * οὖρον ἀρούρη ς· ὅρον τῆς χώρας (Φ 405) An οὖρο ς· βασιλεύς. ### omicron 1866 * ⸤ φύλαξ. σωτήρ (Θ 80) An * οὖρος Ἀχαιῶ ν· τὰ αὐτά (Θ 80) An οὔρου ς· φύλακας. ### omicron 1868 ἢ ⸤ τὰ νεώρια n. τὰ περιτειχίσματα. ἢ τὰ προορίσματα τῶν πλοίων, ἢ τὰ ὁρμητήρια, δι’ ὧν καθέλκονται οὕ ς· ἄρθρον ἀρσενικὸν πληθυντικόν, πτώσεως αἰτιατικῆς, ⸤ οὕστινας n. ### omicron 1869 καὶ ἀντωνυμία τρίτου προσώπου· ‘οὓς ἑτάρους στέλλοντα‘ (Δ 294) οὖ ς· ὠτίον οὖσ α· σχοινία, νεὼς ὅπλα (Antim. ### omicron 1871 fr. 57,2 Wyss) οὖς Ἀφροδίτη ς· οἱ ἁλιεῖς ὄστρεόν τι οὕτω καλοῦσιν οὔ σ ε· οὐ δή σε (π 202) οὐ σθεν ῶ· οὐκ ἰσχυράν . ### omicron 1874 .. (Eur. Alc. 267) οὐσί α· ἐξουσία. ### omicron 1875 οὐσιότης. * ⸤ πλοῦτος. ὕπαρξις Avgs. εἶδος ὑφεστός, βίος. κτῆσις * οὐσιώδη ς· ὢν ἀεὶ Avgn ἐν αὐτῷ An κατ’ οὐσίαν vgn * οὕς ῥ α· οὓς δή g οὐσιώσαντο ς· τὸ ἡνωμένον ἄκρως (Greg. ### omicron 1878 Naz. or. I p. 499 c‐d) οὐ συγγινωσκόμενο ι· οὐ συγκατατιθέμενοι (Hdt. ### omicron 1879 3, 99,1) οὐ σ ύ· μὴ σύ οὐ συμβαίνε ι· οὐ συμφωνεῖ * οὐ συνιστορ ῶ· οὐκ οἶδα. ### omicron 1882 〈οὐ σύνοιδα〉 A * οὐ συνέσχεν ὀργή ν· οὐ κατεκράτησεν ὀργῆς (Mich. ### omicron 1883 7,18) A οὐ σὺν ἱδρῶτ ι· οὐ σὺν καμάτῳ οὐ σχολαίτερο ν· ταχέως (Thuc. ### omicron 1885 2, 75,6) οὔτ α· ἔτρωσεν. ### omicron 1886 ἔπληξεν. ἐκέντησεν (Ν 192) * οὐτάζοντ ο· ἐτιτρώσκοντο (Η 273) A * οὐτάμενα ι· τρῶσαι (Φ 68) An * οὔ τ ’ ἄ ρ· οὐ δή (Α 93) An οὔ τ ’ ἂρ φρένα ς· οὔτε κατὰ σύνεσιν (Α 115) οὐτάσα ι· τρῶσαι, ἐκ χειρὸς νύξαι (Ξ 424) * οὔτασε ν· ἔβαλε An. ### omicron 1892 καὶ τὰ ὅμοια (Ε 56) * οὔτε τ ῳ· οὔτε τινί An οὐτηθεί ς· τρωθείς (Θ 537) * οὔτ ι· οὐδέν Σ * οὔτ ι· οὐδαμῶς (Α 153) n * οὐτιδανό ς· οὐδαμινός v. ### omicron 1897 ἀσθενής p. ἄψυχος. ⸤ οὐδενὸς ἄξιος gn οὐδὲ λόγου (Α 293) (A) οὔτι κράτεΐ γ ε· οὐ τῇ δυνάμει (Η 142) οὔτι μάλα δή ν· καὶ οὐκ ἐπὶ πολύ (Α 416) οὔτι μέλε ι· οὐ μέλει (Β 338) οὔτι μοι ὔμμε ς· οὔκ ἐστέ μοι ὑμεῖς (Α 335) * οὗτινος οὖ ν· οἵου δήποτε Avg * οὔτι πο υ· οὐδαμῶς Avg οὔτι ς· * οὐδείς An. ### omicron 1904 ἢ εἶδος ὀρνέου. καὶ οὐρανός οὔτοι ἀπόβλητο ν· οὐκ ἀποβληθῆναι ἄξιον (Β 361) [ οὐτό ν· κακὸν μόρον, θάνατον A] [ οὗτο ς· τοῦτος] * οὑτοσ ί· διὰ τοῦ ι , καὶ ὁδί Ag [ οὖτα ρ· οὔτε δή] [ οὐτρηρ ώ· δραστικοί. ### omicron 1910 σπουδαῖοι] οὕτω ς· τοιούτως, ὁμοίως οὑτωσ ί· οὕτως. ### omicron 1912 * Οὕτω δὲ χωρὶς τοῦ ς , ὅτε σύμφωνον ἐπιφέρηται Avg. * [Τέσσαρα σημαίνει τὸ ⸤ ὁμο ῦ· χρόνον· τόπον· ἐγγύτητα· ἀριθμόν n] * οὐ τῷ τυχόντ ι· οὐ τῷ μικρῷ Avg. ### omicron 1913 οὐ τῷ οἵῳ δήποτε vg οὐ φατό ς· ἄφατος οὐ φαικ ά· οὐκ ἀρεστῶς. ### omicron 1915 οὐ κούφως † οὐφέλλα ν· γῆν τὴν εἰς τὰ ἱμάτια οὑφίδρωμ α· τοῦ σάγματος ἡ πρὸς τῇ πλευρᾷ διφθέρα * οὐ φοιβήσετα ι· φοιβᾶν ἐστι τὸ ἐπὶ νεκρῷ ἢ δαιμονικῷ μαντεύεσθαι (Deut. ### omicron 1918 14,1) A * οὐ φορητό ν· μέγα. ### omicron 1919 βαρύ. οὐκ ἐλαφρόν Avg. οὐ βαστακτόν (Eur. Hipp. 443) vg(A) οὐ φροντὶς Ἱπποκλείδ ῃ· παροιμία, ἧς μέμνηται καὶ Ἕρμιππος Δημόταις (fr. ### omicron 1920 17). [μὴ πρὸς ὀργὴν ὁμιλεῖν. καὶ] ἀντὶ τοῦ ἐμοί οὔ χ· οὐχί. ### omicron 1921 οὐχ οὕτως * οὐχ ἅζομα ι· οὐ σέβομαι. ### omicron 1922 οὐκ ἐντρέπομαι (Eur. Or. 1116) An * οὐχ ἅλι ς· οὐχ ἱκανῶς (Eur. ### omicron 1923 Androm. 582) n † οὐ χάζει ς· οὐ πιέζεις συνεχῶς οὐχ ἕδο ς· οὐ καιρὸς τοῦ καθέζεσθαι, οὐ καθέδρας φροντίς (Ψ 205) [ οὐχ εἴκω ν· οὐχ ὑποχωρῶν] * οὐχ ἥκιστ α· μάλιστα Avgn * οὐχ ί· οὐδαμῶς A. ### omicron 1928 οὐ δῆτα * οὐχ ἑκώ ν· οὐ βουλόμενος Avg, οὐ θέλων g * 〉οὐ χεια ί· φωλεοί A οὐχ ἕπετα ι· οὐκ ἀκολουθεῖ * οὐχ οἷόν τε ἐστί ν· οὐ δυνατόν ἐστι vgn * † οὐχ ὑπὲρ ἀλόγο υ· οὐχ ὑπὲρ λόγον n * οὐχ οἷοί τ ε· οὐ δυνατοί Avg οὐχ οἷός τε εἰπεῖ ν· μὴ δυνάμενος εἰπεῖν οὐχ ὁρέοντ α· οὐ ζῶντα (Greg. ### omicron 1936 Naz. c. 1,2, 29,15) * οὐ χραίσμ ῃ· οὐ βοηθῇ (Α 28) n * οὐ χρ ή· οὐ δεῖ (Β 24) n * οὐχ ὑπελείπ ω· οὐχ ὑστέρησας. ### omicron 1939 οὐ κατέλειπας (Gen. 27,36 v. l.) Avg * οὐχ ὑποίσ ω· οὐχ ὑπενέγκω. ### omicron 1940 οὐ βαστάσω (Iob 31,23) Avg οὐχ ὑφίετα ι· οὐκ ἐνδίδωσιν * οὐχ ὑφίστατα ι· οὐχ ὑπομένει Avg. ### omicron 1942 οὐχ ὑποφέρει (Prov. 13,8) vg ὄφατ α· δεσμοὶ ἀρότρων. ### omicron 1943 Ἀκαρνᾶνες ὀφείλε ι· δεῖ γενέσθαι κατὰ ἀνάγκην * ὀφειλ ή· χρέος, δάνειον Avgn. ### omicron 1945 ἀνάγκη (Matth. 18,32) ὀφειλέτη ς· χρεώστης (Matth. ### omicron 1946 18,24) ὄφει ς· τὰ δρακοντώδη γινόμενα ψέλλια. ### omicron 1947 Μένανδρος Παρακαταθήκῃ (fr. 329 Koe.) τοὺς ὄφει ς, λέγει, καλῶς γέ μοι ἠγόρασας ὀφέλλε ι· ὠφελεῖ. ### omicron 1948 ⸤ αὔξει (Γ 62) v ὀφέλλει ν· αὔξειν (Π 631) [καὶ ὀφέλλειν] ὀφέλλετα ι· αὔξεται (γ 367) r ὄφελες ὤφειλες (Α 415), ᾧ συζυγεῖ τὸ ἔφελον (Σ 367). ### omicron 1951 [καὶ ὄφελο ν] καὶ ἐπίῤῥημα ὅπερ ἔχει χαρακτῆρα ὁριστικοῦ παρατατικοῦ· ὅμοιον γάρ ἐστι τῷ ἔλεγον, ἔλεγες ὀφέλλουσ α· θρασύνουσα. ### omicron 1952 σώζουσα. παρασκευάζουσα ὄφελμ α· αὔξημα (Soph. ### omicron 1953 fr. 975). κάλλυμα. κάλλυντρον ὀφέλμασ ι· σαρώμασιν a) ὄφελλο ν· ὤφειλον. ### omicron 1955 * b) 〈ὄφελον·〉 εἴθε. μακάρι (Σ 367) r Avg ὄφελο ς· αὔξησις A. ### omicron 1956 ὄνησις (n). ἐπικούρημα. ⸤ κέρδος (Ν 236) A ὄφελτρο ν· κάλλυντρον * ὀφθαλμιᾶσα ι· φθονῆσαι. ### omicron 1958 ἐπιβαλεῖν ὀφθαλμόν Avg * ὀφθ ῇ· εὑρεθῇ. ### omicron 1959 φανῇ Avg ὀφθαλμὸς βασιλέω ς· ὁ πεμπόμενος κατάσκοπος (Ar. ### omicron 1960 Ach. 92) Ὀφικο ί· οἱ νῦν Ὀπικοί [ ὀφιδεύει ν· σχολάζειν, διατρίβειν, οἰκεῖν] ὀφικιάλιο ς· . ### omicron 1963 ..... ὀφειλόντω ς· πρεπόντως. ### omicron 1964 δεόντως * ὀφιομάχη ς· ἰχνεύμων n. ### omicron 1965 καὶ ἀκρίδων γένος, μὴ ἔχον πτερά (Lev. 11,22) A ὀφίουρο ς· ὄρνις ποιὸς ἐν Αἰθιοπίᾳ Ὀφιοῦσσ α· ἡ Ῥόδος· διὰ τὸ πλῆθος τῶν ὄφεων ὄφι ς· ποιὸς ἰχθῦς. ### omicron 1968 καὶ τὸ χρυσοῦν περιβραχιόνιον. καὶ ὁ δράκων ὁ φυλάσσων τὰ χρυσᾶ μῆλα, ὃν ἀπέκτεινεν Ἡρακλῆς * Οφλ α· ὄνομα χωρίου, ὅπου ἦν τεῖχος Ἰερουσαλήμ (2. ### omicron 1969 Esdr. 13,27 v. l.) n ὀφλάνει ν· ὀφλισκάνειν. ### omicron 1970 ὀφείλειν * ὄφλ ῃ· ὀφείλῃ n ὀφλεῖ ν· ὀφείλειν ἐκ καταδίκης ὄφλημ α· χρεώστημα * ὀφλήμασ ι· χρεωστήμασιν Avgn * ὄφλησι ν· χρεώστησιν (Bar. ### omicron 1975 3,8) A * ὀφλήσουσ ι· χρεωστήσουσιν A * ὀφλισκάνοντε ς· χρεωστοῦντες Ap(n). ### omicron 1977 ὑπομένοντες (A) * ὄφλο ι· ὀφείλοι An. ### omicron 1978 [ὀφειλέται. ὀφειλαί] ὀφνί ς· ὕννις, ἄροτρον ὄφρ α· ἵνα, ὅπως. ### omicron 1980 ἕως, μέχρι. ἐάν [τόφρα] ὄφρα ἴδητ ε· ὅπως ἴδητε, ἵνα θεάσησθε (Δ 249) * ὄφρα μὲν οὖ ν· ἕως μὲν οὖν (Ι 550) n ὄφ ρ ’ εὖ εἰδ ῶ· ὅπως καλῶς εἰδῶ (Α 515) * ὄφ ρ ’ ἄ ν· ἕως ἄν (ρ 10 . ### omicron 1984 .) A ὄφρυ α· τὰ ὑψηλὰ καὶ ὑπερκείμενα χωρία. ### omicron 1985 τινὲς αἱμασιάς ὀφρυάζε ι· ταῖς ὀφρύσι νεύει (Amips. ### omicron 1986 fr. 36) ὀφρυγν ᾷ· ὅλως . ### omicron 1987 .. Βοιωτοί [οἱ δὲ †μέσον, καὶ ὑψηλόν] ὀφρύγ η· χῶμα. ### omicron 1988 λόφος. αἱμασιά ὀφρύκνηστο ν· ἐρυθριῶντα. ### omicron 1989 οἱ γὰρ ἐρυθριῶντες κνῶνται τὰς ὀφρῦς ὀφρυόεντ α· λοφώδη. ### omicron 1990 ὑψηλόν * ὀφρυόεντε ς· ὑπερήφανοι vgn ὀφρυόεσσ α· ὑψηλή. ### omicron 1992 ἀλαζών (r). ἐφ’ ὕψους καὶ ἄκρας κειμένη (Χ 411) ὀφρύ η· μετέωρον (Eur. ### omicron 1993 Heraclid. 394) ὀφρῦ ς· τὰ κρημνώδη καὶ τραχέα τῶν ὀρῶν. ### omicron 1994 καὶ ἔπαρσις, ⸤ ὑπερηφανία r * ὄχ α· ἐξόχως (Γ 110) r. ### omicron 1995 np [ ὀχαεῦντα ι· ἠρέμα κινοῦνται] ὄχανο ν· ὁ τῆς ἀσπίδος πόρπαξ r. ### omicron 1997 καὶ ὁ δεσμός. καὶ ὅπου ἐμβάλλουσι τὰς τρίχας ὀχάνοι ς· δεσμοῖς· ἀπὸ τοῦ συνέχειν. ### omicron 1998 ἔνθεν καὶ τὸ ὀχμάζειν * ὄ χ ’ ἄριστο ς· ἐξοχώτατος (Α 69) n(g) ὀχᾶσθα ι· ἀνάλλεσθαι. ### omicron 2000 ὁ λόγος ἐπὶ Ἀχιλλέως· οὐ βαρυσκελῆ ποιεῖ (trag. ad. 250) ὁ τῶν νεβρῶν μυελός * ὄχε α· ἅρματα np, ὀχήματα (Ε 745) ὀχέεσθα ι· ἡνιοχεῖσθαι (Κ 403) ὀχέεσκο ν· ἔφερον, ὑπέμενον (λ 619) * ὀχεί α· ἡ μίξις, καὶ ἡ συνουσία (Sir. ### omicron 2004 33,6 v. l.) Avg ὀχεῖα ποντί α· ἡ ἄγκυρα. ### omicron 2005 παρὰ τὸ ὀχεῖν ἐν τῷ πόντῳ τὰς ναῦς (trag. ad. 251) ὀχεῖο ν· * ἅρμα Avg. ### omicron 2006 καὶ τόπον εἰς ὀχείαν ἀνειμένον, Ἀττικοί ὀχεῖ ς· κλῇθρα. ### omicron 2007 Κερκυραῖοι ὀχεῖτα ι· μετέωρος φαίνεται ὀχέοντας ὀϊζύ ν· ἔχοντας κακοπάθειαν, ἢ ἐχομένους ὑπὸ κακοπαθείας, ἢ ἀναδεχομένους κακοπάθειαν (η 211) ὀχέοντε ς· ἐν αὑτοῖς ἔχοντες ὄχεσκο ν· ὑπέμενον, ἔφερον * ὄχεσφι ν· τοῖς ὀχήμασιν n, ἢ τοῖς ἅρμασιν (Δ 297) Anp ὀχετεύε ι· ἐπιχέει. ### omicron 2013 * ⸤ σαλεύει. μεταφέρει Agn ὀχετηγό ς· * ὁ τὸ ὕδωρ ἄγων A, ὑδραγωγός Avg, κηπουρός, ἢ ὁ ἄρδων (Φ 257) ὄχετλ α· τὰ ὀχήματα. ### omicron 2015 οἱ δὲ τὰ συντεθραυσμένα ὀχετό ς· * σωλήν, ἀγωγός, ῥύαξ vg. ### omicron 2016 ὕδωρ. ὑδραγωγεῖον. οὐ χείμαῤῥος [ἤγουν αὖλαξ], ἀλλ’ ἀεὶ ῥέων ὀχεύ ς· ὁ τῆς περικεφαλαίας ἱμάς (Γ 372) n 〈καὶ ὁ τῆς θύρας μοχλόσ〉 r ὀχ ή· τρώγλη. ### omicron 2018 τροφή. καὶ ὄρος Εὐβοίας v. καὶ ⸤ τροχός r * ὀχῆ α· συνέχοντα . ### omicron 2019 .. (Μ 121) A (n) ὀχῆε ς· οἱ συνέχοντες τὴν θωρακοζώνην κρίκοι (Δ 132). ### omicron 2020 καὶ οἱ μοχλο ί· ἀπὸ τοῦ συνέχειν (Μ 455) * ὄχημ α· ἅμαξα, ἅρμα vg, δίφρος (Eur. ### omicron 2021 Med. 1321) g [ * ὀχῆ ς· ὀμίχλη καὶ φωνή A] * ὄχησι ς· ἱππασία. ### omicron 2023 φόρησις v * ὀχήσομα ι· βασταχθήσομαι r. ### omicron 2024 A ὄχθ α· χεῖλος ποταμοῦ. ### omicron 2025 ἢ ὄχθαι (Φ 10) ὀχθεῖσθα ι· ἀπὸ τοῦ ὄχθη. ### omicron 2026 οἱ γὰρ στένοντες ἑαυτοὺς μετεωρίζουσιν * ὀχθε ῖ· στένει, στενάζει v ὄχθ η· χεῖλος ποταμοῦ r. ### omicron 2028 ps ὄχθησα ν· ἠγανάκτησαν ὀχθήσα ς· στενάξας. ### omicron 2030 βαρυνθείς· ἄχθος γὰρ βάρος. ἢ μετεωρισθεὶς τὴν ψυχήν, ἀπὸ τῶν ὄχθω ν, ὅ ἐστι τοῦ ἀναστήματος (Α 517) ὄχθησι ς· θόρυβος, τάραχος * ὄχθο ι· αἱ τραχεῖαι καὶ δύσβατοι τόποι Avgn. ### omicron 2032 καὶ αἱ ἐξοχαὶ vg τῶν πετρῶν ὄχθοιβο ι· περιάπτειν τινὰ εἰώθασι περὶ τοὺς χιτῶνας, ἃ καλοῦσιν ὀχθοίβου ς· εἰσὶ δὲ τὰ λεγόμενα λώματα (Ar. ### omicron 2033 fr. 320,2) ὄχθο ς· κρημνός. ### omicron 2034 πέτρα. τὸ ὑψηλὸν τοῦ ποταμοῦ ἢ τῆς γῆς. ἢ τὸ ἀπόκρημνον στόμα τῆς θαλάσσης. κυρίως δὲ ποταμῶν †καὶ κροχρημένων† * ὀχλαγωγῆσα ι· θορυβῆσαι Avgp, ἢ συναγαγεῖν ὄχλον, ἢ ⸤ ταράξαι vgp ὀχλε ῖ· στένει. ### omicron 2036 λυπεῖ. κωλύει μετὰ ὄχλου * ὀχλεῦντα ι· κινοῦνται n. ### omicron 2037 κυλινδοῦνται (Φ 261) [ ὀχλεύοντα ι· ὁμοίως] ὀχλεύ ς· μοχλός r. ### omicron 2039 στρόφιξ. δεσμός. ἕρμα. πόρπη ὄχλησι ς· ἀσχολία ὀχλημῶ ν· μοχλῶν * ὀχλίσεια ν· κινήσειαν (Μ 448) r. ### omicron 2042 n ὀχλίζει ν· κινεῖν. ### omicron 2043 μοχλεύειν * ὀχλιζομένω ν· συναγομένων A * † ὀχλοισία ν· ἱκεσίαν. ### omicron 2045 ἐκκλησίαν A † ὄχλο ν· ἐνόχλησιν (Eur. ### omicron 2046 Med. 337) † ὀχλόγο ς· κατάλογος λαοῦ ὄχμ α· πόρπημα ὀχμάζε ι· * †μάχεται. ### omicron 2049 βαστάζει Avgn. ἐρείδει. θάλπει. ⸤ * συνέχει (An) , κατέχει, ⸤ * πιέζει (An) * ὀχμο ί· σταχύων φυτεῖαι An * ὀχμὸν ἐλαύνουσ ι· τὴν ἐπὶ στίχον φυτείαν (Λ 68) A * ὄχν η· εἶδος [κύστου, ἢ] κουστουμίνου Agn ὀχο ί· οἱ συνέχοντες τὰς ναῦς (ε 404) ὀχο ί· ἐφ’ ὧν ὀχοῦνται αἱ ναῦς. ### omicron 2054 καὶ οἱ συνέχοντές τι καὶ διακρατοῦντες ὄχος Ἀκεσταῖο ς· ἐπεὶ αἱ Σικελικαὶ ἡμίονοι σπουδαῖοι. ### omicron 2055 ἦν δὲ Ἀκέστη Σικελίας (Soph. fr. 611) † ὀχρό ς· ὀχούμενος, φερόμενος ὀχεύε ι· βαίνει * ὀχυρ ά· ἰσχυρά Avg, ἀσφαλῆ (Deut. ### omicron 2058 28,52) g ὀχύρωμ α· τεῖχος ἀσφαλές. ### omicron 2059 ὀχυρόν. ⸤ * κάστρον. φρούριον ἢ ἀσφάλισμα (Gen. 39,20 ..) Avg ὀχύρωσε ν· ἠσφαλίσατο. ### omicron 2060 ἐφυλάκισεν (2. Chron. 11,11 ..) ὀχῶ ν· ὀχευτικῶς ἔχων. ### omicron 2061 ἢ ⸤ * τροχῶν ἁρμάτων An ὄ ψ· ὄψις. ### omicron 2062 ὀφθαλμός. ἢ ⸤ φωνή (Antim. fr. 96 W.) r. ps [ ὄψανο ν· ὄψιν] * ὄψ α· προσφάγια r. ### omicron 2064 vg. μαγειρεύματα (γ 480) ὄψανο ν· ὄψις [φωνή] (Aesch. ### omicron 2065 Choë. 534) Ὀψαλίδα ι· οἱ ἀρχηγέται τῶν Αἰτωλῶν * ὀψαρτυτή ς· μάγειρος r. ### omicron 2067 vg(A) p * ὀψ έ· μετὰ πολὺν χρόνον A. ### omicron 2068 βραδέως (Δ 161) Avg * ὀψέ ποτ ε· μετὰ χρόνον ποτέ, ἐπ’ ἐσχάτων (Greg. ### omicron 2069 Naz. c. 2,1,13,197) vg ὄψεα ι· θεωρήσεις (Δ 353) (n) ὄψεω ς· θέας ὀψὲ δύω ν· ὀψὲ καταδυόμενος (Φ 232) (n) ὀψείοντε ς· ὀπτικῶς ἔχοντες, ἰδεῖν θέλοντες . ### omicron 2073 .. κλαυσείοντες, βρωσείοντες (Ξ 37) ὀψὲ δύοντ α· βραδέως δύοντα, διὰ τὸ τῇ ἄρκτῳ ἀκολουθεῖν (ε 272) ὄψει ς· ὄνειροι. ### omicron 2075 ὀφθαλμοί. ὁράσεις ὀψέ ποτ ε· μόλις ποτέ r. ### omicron 2076 p ὄψεσθα ι· θεωρήσεσθαι, ἰδέσθαι (Ε 120) ὄ ψ ’ ἦλθε ς , ἀλ λ ’ εἰς τὸν Κολωνὸν ἵεσ ο· ἐπὶ τῶν μισθωτῶν ἔλεγον. ### omicron 2078 τοὺς ἐπὶ τὸ ἔργον ἐλθόντας ὀψέ, ἀπέλυον πάλιν εἰς τὸ μισθωτήριον· τὸ δὲ ἦν ἐν Κολωνῷ * ὀψία ς· ἑσπέρας (Matth. ### omicron 2079 8,16 ..) A * ὀψιγενέ ς· καὶ ⸤ ὀψιγενῆ τὰ βραδέως γεννηθέντα Avgn ὀψίγονο ι· οἱ ὕστερον γενόμενοι * ὀψιγόνω ν· τῶν ὀψὲ καὶ μετὰ πολὺν χρόνον ἐσομένων Avgn, μεταγενεστέρων (Γ 353) * ὀψιμαθή ς· βραδυμαθής (r) Avg ὄψιμο ν , ὀψιτέλεστο ν· ὀψὲ γεννώμενον. ### omicron 2084 ἢ ὀψὲ ἀρξάμενον καὶ ὀψὲ τελεσθησόμενον (Β 325) * ὄψιμο ν· χρόνιον. ### omicron 2085 ὕστερον (Ioël 2,23 ..) ὄψιμο ς· χρόνιος. ### omicron 2086 βραδύς ὄψιο ι· δειλινοί. ### omicron 2087 ὕστεροι * ὀψίοντε ς· ὀπτικῶς ἔχοντες. ### omicron 2088 παρακολουθοῦντες τοῖς γινομένοις. κατοπτεῦσαι βουλόμενοι A ὀψιπέδωνα ς· τοὺς ἕως ζῶσιν ἄξοντας πέδας, βράδιον 〈λελυμένουσ〉 (Com. ### omicron 2089 ad. 1049) * ὀψίσθη ν· ὤψισα Avn * ὄψι ς· θεωρία, ὅρασις (A) ὀψιτέλεστο ν· μετὰ πολὺν χρόνον τελεσθησόμενον (Β 325) A * ὄψο ν· προσφάγιον (Λ 630) ὀψίχ α· ὀψέ. ### omicron 2094 Βυζάντιοι ὄψον δὲ βλέψον r, ὅρασιν * ὄψο ς· μοχθηρός Σ * ὄψο υ· παντὸς προσεψήματος Ap ὀψῶν α· τὴν πρὸς τὸ ὀψωνεῖν σπυρίδα ὀψώνιο ν· δαπάνη. ### omicron 2099 * κέρδος (Ep. Rom. 6,23) s(np) ὀψοφαγί α· εὐωχία * ὁ ὠγύγιο ς· ὁ ἀρχαῖος A * ὁ ὠκύμορο ς· ὁ ταχυθάνατος Avg * ὁ ὠκύπλοο ς· ὁ ταχέως πλέων A * ὁ ὠκυπόρο ς· ὁ ταχέως πορευόμενος A * ὁ ὠκύτατο ς· ὁ ταχύτατος Avg, ὀξύτατος * ὁ ὠμηστή ς· ὁ ὠμὰ κρέα ἐσθίων Avg * ὁ ὤ ν· θεός, ἀεὶ ζῶν, ὑπάρχων (Exod. ### omicron 2109 3,14) Avg * ὁ ὠνούμενο ς· ὁ ἀγοράζων A [ ὀώρω ν· γυναικῶν παρὰ τὸ ὀαρίων] ## License and provenance This text is licensed CC0 1.0 Universal. The canonical record is the JSON at https://eulogikon.org/data/works/grc/hesychius-of-alexandria-lexicon-ab-taq-ab.json (sha256:51b9ad4b6f9cae1f4f9251bd06c2c11c150a58c3a973fa94201691dfe35758c2). Cite as `eul_wid: taq-ab`.